Belarusian Audiobooks (native)
Collection
Belarusian audiobook speech, native sample rate, mono, chunks up to 30s, with audio/text/duration and aligned transcriptions. • 69 items • Updated
Datasets:
audio audioduration (s) 7.78 19.7 | text stringlengths 51 217 | duration float32 7.78 19.7 |
|---|---|---|
Львы. Апавяданне Івана Пташнікава.
Міколу Мятліцкаму прысвячаецца.
Джукі блажыла. | 12.8 | |
Яму выварочвала нутро і язык. Язык рабіўся доўгі, выцягваўся з рота, | 8.81 | |
чырванеў як агонь, слаўся на траву і на жоўтыя ў цвеце кунатыя адуванчыкі. І з яго цякла зялёная сліна, пенай. | 11.68 | |
Калі блага адпускала, яго адразу хапаў кашаль, сухі, дзяркаты, глыбокі, ад яго працінала духі, спірала ў вузкіх, маладых яшчэ сабачых грудзях. | 14.9 | |
Джукі не было яшчэ і двух гадоў. Ён тады задыхаўся ад сухой гарачкі, якая паліла ў горле і востра пахла растаптаным палыном і ёдам. | 15.85 | |
Ён бег тады з двара, пасля бег вуліцай з бабчына на лог, пасечаны на чорныя сцежкі кароўімі капытамі яшчэ ад згону зімы. | 10.65 | |
Шукаў жыватом халодную плястру зямлі, клаўся аблохай і выцягваў сваю чорную, як смоль, з белай ласачкай на носе морду ў купіну, | 13 | |
у густую цёмную ніжыперніцу, на якой увесь дзень горача ці холадна віселі буйныя па ягадзе кроплі расы. | 12.13 | |
Тады адпускала. Можна было перавесці дух. Язык цямнеў, рабіўся ліловы, | 10.18 | |
не лез назад у рот, ляжаў на купіне, выцягнуты і здранцвелы, не хацеў нават злізваць расу. | 9.56 | |
Па языку адразу пачыналі поўзаць мурашкі, маленькія, худзенькія, рудыя і жоўта-выцвілыя, яны абсыпалі яго | 11.92 | |
і пяклі, што крапівой ці чорт ведае чым. І тады Джукі чуў, што ён яшчэ жывы. | 8.7 | |
Падымаў сваю доўгую чорную з ласачкай морду з купіны і адплюшчваў балючыя вочы. Яны рэзаліся ад пяску, пылу, дыму, смуроду і былі мокрыя ад гарачых слёз. | 15.3 | |
Ён цёр тады іх сагнутай крывой правай лапай. Зраслася абы-як пасля таго, як ён сунуў яе ля магазіна пад машыну. | 11.12 | |
Калі апускаў лапу, у вачу было жоўта ад адуванчыкаў. Яны раслі старчма і абвісшы на купіне, на сцежцы, воддаль на лугу, | 14.29 | |
усыпалі поле, як скінуць балючымі вачыма, перабягалі за шэры асфальт і знікалі пад самым лесам ля вялікай пелі, балотца. | 11.96 | |
Ад іх уся зямля, увесь бабчын і нават зацягнутае густой тумановай завалаччу сіняе неба | 8.92 | |
акрывавілася нейкай праціўнай, успененай чырвонай жаўцізной. Здавалася, што ўвесь свет жоўты. | 12.99 | |
Каб хоць сонца ўгары не было жоўтае, а то і яно крывава-жоўтае, і падняўшыся над лесам і над дарогай, круціцца і круціцца, як вялікае сабачае вока. | 13.94 | |
Ад яго пачынае круціцца зямля пад спадам з полем, бабчынам, шэрай шашой, далёкім лесам, каб і хацеў, дык | 10.33 | |
не ўджэржыш яе пад сабой сваімі пакалечанымі, кволымі сабачымі нагамі. Як ні чапляйся. | 8.99 | |
І тады зноў падступае блага. Так тузае, што, здаецца, галаву сарве з карка | 9.62 | |
і адкіне за жоўтую купіну. Блажыць пачало тыдні два назад, калі з начы выпаў сіні іній. | 10.61 | |
Джукі тады сарваўся з прывязі, адцяў два кружочкі ад ланцуга, яны і цяпер, калі ён бяжыць, бывае, звіняць на ашыйніку на грудзях, там, дзе спірае кашаль. | 13.18 | |
Ён бег у тую раніцу вуліцай, а над ёй вісеў густы, нейкімі жоўта-бурымі клубамі, ад ранішняга сонца ці што, туман. | 12.27 | |
Ні хат, ні платоў не было відаць. Вуліцу ён толькі чуў носам, пахла пылам | 8.66 | |
і палыном, што рос ля платоў і частаколаў. Туман быў цёплы, як пара, і пах нейкай праціўнай мазутай, перагарам, | 12.89 | |
паленай гумай, бензінам, гнілой ворванню, ад якой выварочвала нутро і ёдам. | 9.44 | |
Джукі бег за вёску, шукаючы ў рудым тумане хоць які ўзмежак з прытаптанай вільготнай дзяцельніцай, куды можна было б уткнуць нос. | 11.9 | |
Спачатку ён дыхаў палыном. Пасля і палын пачаў смярдзець бензінам, гнілой ворванню і ёдам. | 8.42 | |
Ні ля калгаснай студні, ні на ўзлесках, ні на дзядзінцы ля фермы не было ратунку. | 9.23 | |
Выбегшы за вёску на луг, Джукі згледзеў, што ўсюды на траве ляжыць сіні, дробненькі іній, насыпаўся, як у восень. | 11.71 | |
Іній лез у нос, нічым не пах, можа, трохі сухім торфам, але хацелася перхаць. | 8.93 | |
Ад перхаўкі шорсткі, як пілавінне, сіні іній лез у грудзі, і тады іх разрываў кашаль. | 8.65 | |
Праз якую гадзіну пачало блажыць. Вырвала на жоўтыя адуванчыкі і ўсё, што Джукі падабраў учора позна вечарам на двары ў курыным карыце, і пагнала зялёную пену. | 15.84 | |
Ужо нічога не давала рады: ні палын на межах, ні зверабой, ні лебяда ў гародзе, | 8.67 | |
Не ратаваў ні густы пырнік, ні дзяцельніца, ні жычка ля глееўчыка, ні маліннік у гародчыку ля студні, дзе Джукі качаўся. Куды толькі ён не соваў нос. Нідзе не было спасу. | 16.93 | |
Ратавала толькі ніжыперніца. Расла, сцелючыся сваім шырокім, пажмаканым, як мяхі ў гармоніку, лісцем па самай зямлі. | 10.72 | |
Яе прыкрывалі зверху ад інею і пылу густая трава і адуванчыкі. Ніжыперніца была халодная, як лёд, і на ёй вісела раса. | 11.02 | |
На другі дзень Джукі шукаў носам адну толькі ніжыперніцу. Спачатку ён злізваў сваім доўгім языком з яе халодную расу, пасля пачаў жаваць лісце і глытаць. Блага мінала. | 15.29 | |
І Джукі, пасля таго як выпаў сіні іній, усе гэтыя дні, калі яго душыла блага, шукаў ніжыперніцу. | 10.41 | |
Пасля ніжыперніцы адпусціла. Джукі мог дыхаць усімі ахрыплымі за гэтыя дні грудзьмі | 9.05 | |
і, падняўшыся з лагчынкі ля купіны, ён пабег, форскаючы ад пылу і задзіраючы морду назад, у бабчын, на свой двор, дзе з учарашняга былі расчынены насцеж і вялікія вароты, | 17.09 | |
куды з'язджаў гаспадар на трактары і на грузавой машыне, і маленькія варотцы, праз якія ўсягды хадзілі да іх на двор па ваду суседзі. | 10.29 | |
Джукі на суседзяў ніколі не брахаў, ляніва глядзеў і на курэй, што беглі на двор з усяго канца вёскі і лезлі ў карыта да свіней. | 10.22 | |
Дзверы ў хату і ў хлеў былі пазачыняны. У хляве, чуваць было, грукала рагамі аб сцяну карова і рохкалі свінні. | 12.5 | |
Куры, выдзюбаўшы гразь у карыце, паселі на ганку і круцілі галовамі. У хаце крычала на ўсё горла радыё, не выключылі. | 12.12 | |
Джукі, прыбегшы з лугу, як і ўчора раніцай, шукаў маладога гаспадара, станавіўся на заднія лапы і пярэднімі дзёр па дзвярах у хату, пішчаў і скуголіў. Ніхто не адчыняў. | 17.290001 | |
Тады ён даставаў лапамі да акна ў хаце і стрэпаў кіпцямі па шкле. У хаце было пуста. | 9.84 | |
Джукі бачыў у шыбіне толькі сваю чорную вострую морду з белай плямкай на носе і доўгі чырвоны язык, выцягнуўся за гэтыя дні, аж не месціцца ў роце. | 13.16 | |
Каб хоць яго можна было схаваць за зубамі, а то цяляпаецца, ловячы пыл, пясок, мух і мурашак. Робіцца за дзень шорсткі, як тарка. Мякчэў язык толькі пасля благі, ад зялёнай пены. | 17.559999 | |
Джукі глядзеў праз акно ў хату, дзе былі параскіданы па падлозе лыжкі і дзіцячыя чырвоныя лялькі, і чакаў. | 9.46 | |
Вот выйдзе на ганак малады гаспадар, высокі, стройны, чорна-кучаравы, у чорных штанах і белай рубасцы. | 8.85 | |
Джукі падскочыць з зямлі, пакладзе яму на плечы пярэднія лапы і лізне языком у самы кончык носа, асцярожна, далікатна, | 9.81 | |
і ўсё, малады гаспадар не любіў, каб яму вадзілі па шчоках мокрым языком, як анучай. Гэта маладую гаспадыню можна было лізаць, ніколі не закрывалася. | 13.25 | |
І тады малады гаспадар пусціць у хату, адчыніць шафку і адрэжа яму кавалачак кілбасы, што прынёс з магазіна. Джукі яе вельмі падабаў. | 12.86 | |
Джукі лёгка клаў маладому гаспадару лапы на плечы. Быў у свае няпоўныя два гады рослы, на высокіх лапах. | 8.6 | |
Доўгі, калі клаўся пад дзверы, займаў увесь ганак, з доўгім хвастом. Хвост чорным цяжкім выцягнутым сярпом цягнуўся за ім аж па зямлі. | 12.46 | |
Сам Джукі быў, відаць, беспародны, аблавухі дварняк, толькі што ні кажы, разумны, і ў дадатак да ўсяго чорны, як бог ведае ў што афарбаваны, і бліскучы, аж палыскаўся. | 17.309999 | |
Малога яго звалі Бімам, пасля, калі падрос і ўжо ганяў курэй, сталі зваць Жуком. А летась у восень на цэлы месяц | 11.06 | |
прыехаў дамоў іхні сусед, таксіст з Кіева. Высокі, вышэй маладога гаспадара, ценкі, | 9.29 | |
цяней за гаспадара, з доўгімі, аж на плечы, кучаравымі чорнымі валасамі, даўжэйшымі чымсьці ў маладога гаспадара, | 9.97 | |
з чорнымі вусамі, большымі, чым у гаспадара. Хадзіў ён заўсёды ў белых штанах, чырвонай рубасцы, пад чорным, як у яго, Джукі, хвост, | 11.94 | |
доўгім гальштукам і ў чорных такіх бліскучых туфлях, што на іх не было як глядзець, слеплі сабачыя вочы. | 9.32 | |
Ён зваў яго не Жук, а Джукі, на загранічны манер. І перахрысціў сваёй лёгкай рукой, адразу. | 11.72 | |
За акном усё яшчэ звінела радыё і муха білася ў шкло. Гаспадар не выйшаў ні з хаты, ні з хлява. | 9.75 | |
Джукі тады скочыў у сад, у кут, да студні. У два скачкі, з ганка цераз частакол. | 9.02 | |
Закалыхалася толькі ўгары голле аб яблыні і пасыпаўся на сцежку пад лапы позні белы цвет. Джукі не бачыў яшчэ, каб так цвіў сад, быў увесь белы ад цвету, як ад пены, | 15.26 | |
зрабіўся нейкі празрысты, нібы шкляны, і цягнуўся ўгару, здавалася, за гэтыя дні ён пачаў шугаць у неба адным белым цветам. | 10.85 | |
І трава ў садзе так буяла, што ў ёй хавалася дзежачка з вадой, якая стаяла пад яблыняй.
У садзе было ціха, каб дзе муха зазвінела. | 13.4 | |
Джукі, не знайшоўшы ў садзе гаспадара, бег ад студні белай ад цвету сцежкай на двор і чуў, што ступае лапамі на мёртвых пчол. | 13.35 | |
Яму яшчэ здалося, што ў хаце заплакалі малыя гаспадаровы дзеці. Ён спыніўся ля ганка і задзёр угару галаву. | 9.52 | |
У сінім небе над вёскай нылі самалёты, цягнучы за сабой белыя, як цвет на яблыні, пеністыя дарожкі. Іх было аж чатыры. І за сцяной у хаце звінела радыё. | 17.68 | |
І Джукі, як і ўчора, не знайшоўшы дома маладога гаспадара, выбег на вуліцу і пусціўся ў канец вёскі да школы, дзе ён бачыў свайго гаспадара апошні раз. | 15.49 | |
Выбегшы на вуліцу, ён быў яшчэ спыніўся, хацеў павярнуць на шашу, каб пабегчы ў лес да свінакомплекса, дзе ўсягды дзень і ноч прападалі яго малады гаспадар і маладая гаспадыня, | 14.6 | |
і дзе ў дзесяці доўгіх і высокіх мураваных будынках было гэтулькі свіней, што, калі б давялося забрахаць на кожную адзін толькі раз, не хапіла б сабачага жыцця. | 14.4 | |
Але ён ужо бегаў туды ўчора. Маладога гаспадара там не было. Адно галодныя свінні верашчалі так, што, здавалася, | 10.37 | |
поўсць стане дыба.
І Джукі пабег у канец бабчына пад Стралічава. | 9.94 | |
Пацягнуўшы носам густы пыл з палыном і мазутам, Джукі адразу пачуў, | 7.92 | |
што ягонага маладога гаспадара няма ў грамадзе. Але ён бег, усё нюхаючы пыл і форскаючы носам, у грумаду да школы пад канец вёскі. | 12.07 | |
Усюды пахла палыном і саляркай, здратаванай травой, дымам ад папярос і праціўным вінным перагарам, | 9.52 | |
як ад кіеўскага таксіста, а ён, Джукі, цягнуў, цягнуў носам пыл. Не ля школы, дык ля магазіна гаспадар будзе. | 10.32 | |
Мала што ён у тую раніцу сеў з маладой гаспадыняй, у яе на руках было двое малых, а ён валок два вялікія чамаданы ў бітком набіты аўтобус. | 11.88 | |
Перад тым гаспадар пусціў яго ў хату і доўга гладзіў па галаве, гледзячы ў вочы. Пасля сам лізнуў яго, Джукі, у нос | 11.64 | |
і заплакаў.
Джукі бег ззаду за аўтобусам аж да Стралічава, не дабегшы да Хойнік. | 9.46 | |
Джукі не раз быў у Хойніках, ведаў, што малады гаспадар мог сесці ў вялікі чырвоны аўтобус і паехаць далей, у Гомель. Ну і што? Ня раз было: паедзе, прыедзе. | 14.75 | |
У грумадзе ля школы, на дзядзінцы, неяк прарэзліва і праціўна звінелі галасы і вёдры. Ну і што? Хіба так не было? | 9.97 | |
Завялі трактар, застракатаў матацыкл, зраўлі цяжкія, крытыя брызентам машыны, пускаючы сіні дым вышэй стрэх. | 9.55 | |
Ля магазіна стаялі ў рад вялікія чырвоныя аўтобусы. Джукі адразу сунуўся ў грумаду, пад ногі. | 9.39 | |
Яму раптам здалося, што ён пачуў знаёмы пах гаспадара, пах свіней на свінакомплексе, саляркі, варанай бурбы і яшчэ нечага рэзкага. | 10.98 | |
Так пахлі двое маленькіх дзяцей, калі гаспадар трымаў іх на руках, малаком і сікамі. Гэты пах быў недзе зусім блізка, | 12.14 | |
і Джукі аж спёрла ў горле. Ён бег, цёшыся ля босых, мокрых ад расы і апрысканых граззю ног, | 9.05 | |
ля халяў кірзавых запыленых ботаў і заляпаных гноем гумовікаў, ля новых беленькіх кедаў, красовак, туфелек, чаравікаў і басаножак. | 10.85 | |
Ён круціўся ўзад-уперад, задыхаючыся ад пылу. Яму сталі абцасам на балючую правую лапу, і ён закульгаў. | 10.64 | |
Кульгаў, пакуль не пачаў задыхацца ад пылу і знямогі. Падумаў тады, што і боты, і босыя ногі, і штаны, і спадніцы, | 12.67 | |
усё пахне сёння гаспадаром, свіным хлявом, гарам і дзіцячымі сікамі, збіваючы яго са штыху. | 10.63 | |
Рыкала недзе скаціна, крычалі, плакалі людзі, брахалі сабакі, хлебястаў блізка трактар. | 9.04 | |
Але Джукі не жманаў, такое бывала і ля школы, і ля магазіна не раз. І не такое нават, калі сюды сыходзілася вечарам шаферня і калі сярод іх быў кіеўскі таксіст. | 14.42 | |
Але сёння над усім гэтым, над вёскай, над людзьмі, над доўгімі чырвонымі аўтобусамі і вялікімі кузаўнымі машынамі, крытымі брызентам, у кабінах якіх сядзелі ваенныя, | 14.21 | |
вісела нейкая ўтрапёная, гарачая чалавечая трывога, якую Джукі ўлавіў ужо тыдні два назад. | 9.65 |
End of preview. Expand in Data Studio
Львы
Аўтар / Author: Іван Пташнікаў
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)
Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).
| Радкоў у датасеце | 301 |
| Працягласць | 57 хв |
| Частата дыскрэтызацыі | 44100 Hz |
| Каналы | мона |
| Даўжыня фрагмента | да 30 с |
Структура
Кожны радок змяшчае:
audio— аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)text— транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)duration— даўжыня фрагмента ў секундах
Апрацоўка
Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.
Ліцэнзія / License
CC BY-NC 4.0 — дазволена выкарыстанне ў некамерцыйных мэтах з указаннем крыніцы.
- Downloads last month
- 24