Datasets:

fosters
/

dzhozef_redzyard_kipling_output_original

audio audioduration (s) 9.17 15.1	text stringlengths 28 137
	Джозеф Рэдзьярд Кіплінг. Перакладчыкі Міхась Багун, Сяргей Міхальчук.
	Казкі. Чаму ў вярблюда горб.
	У самы першыя гады, даўно-даўно, уся наша зямля была новенькая,
	толькі што зробленая. Жывёлы з першых жа дзён пачалі служыць чалавеку.
	Але ў страшэнна панурай пустыні жыў страшэнна пануры вярблюд,
	які і не думаў працаваць. Ён еў сухія калючкі, жорсткія галінкі, тамарыск, цярноўнік і кару,
	але працаваць ні за што не хацеў. Такі несумленны гультай. І што б ні казалі яму,
	ён на ўсё адказваў: «Гэрб». Толькі гэрб і болей нічога.
	Вось аднойчы, у панядзелак раніцой, прыйшоў да яго конь. На спіне ў каня было сядло, у зубах вуздэчка.
	«Вярблюд, а вярблюд, — сказаў ён, — ідзі да чалавека і пачні бегаць трушком, як бегаем мы».
	«Гэрб», — сказаў вярблюд. А конь пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё.
	Неўзабаве пасля гэтага да вярблюда прыйшоў сабака. У яго ў зубах была палка. Ён прыйшоў і сказаў:
	«Вярблюд, а вярблюд, ідзі да чалавека, навучыся хадзіць разам з ім на паляванне, як мы».
	«Гэрб», — адказаў вярблюд. А сабака пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё. Неўзабаве пасля гэтага прыйшоў да вярблюда бык.
	У быка на шыі было ярмо. Ён сказаў: «Вярблюд, а вярблюд, ідзі да чалавека
	і ары зямлю, як аром мы». «Гэрб», — адказаў вярблюд. А бык пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё.
	Увечары чалавек паклікаў каня, сабаку і быка і сказаў: «Конь, сабака і бык,
	мне вельмі вас шкада. Свечка быў зусім яшчэ новы. Але звер, які крычыць гэрб у пустыні,
	няздольны ні да якай работы. І то б ён даўно прыйшоў да мяне. Хай сабе жыве ў сваёй пустыні. Я не крану яго.
	Але вам давядзецца працаваць удвая больш, і за сябе, і за яго».
	Тады конь, сабака і бык вельмі разлаваліся. Свечка быў яшчэ вельмі новы.
	І яны пайшлі да самага краю пустыні і пачалі голасна абмяркоўваць, што ім рабіць. І брахалі, і іржалі, і мычалі.
	Да іх падышоў вярблюд, несумленны гультай, і, ляніва перажоўваючы сухую траву,
	пачаў насміхацца з іх. Потым ён сказаў: «Гэрб» і пайшоў далей.
	Міма іх па дарозе імчаў у хмары пылу джын, уладар усіх пустынь.
	Ён спыніўся пагутарыць з канём, сабакам і быком. «Уладар усіх пустынь, —
	сказаў конь, — хто мае права гультайнічаць, калі свет такі новы і ў ім яшчэ так многа работы?»
	«Ніхто», — адказаў джын. «А вось, — сказаў конь, — у тваёй страшэнна панурай пустыні жыве страшэнна пануры звер
	«Ф'ю, — свіснуў джын, — дык гэта мой вярблюд, клянуся золатам аравійскіх пустынь. Што ён вам кажа?»
	«Ён кажа адно слова гэрб, — сказаў сабака, — гэрб і болей нічога. І не хоча памагаць чалавеку на паляванні».
	«А што яшчэ ён кажа?» — спытаў джын. «Болей нічога, толькі гэрб і не хоча араць», —
	адказаў бык. «Вельмі добра, — ускрыкнуў джын. — Пачакайце хвілінку, я зараз пакажу яму гэрб».
	Ён захінуўся ў свой плашч з пылу і памчаўся ў пустыню. Там ён знайшоў вярблюда.
	Той стаяў і любаваўся сваім адлюстраваннем у лужыне, несумленны гультай. «Мой хітры даўганогі дружа, —
	сказаў джын, — я чуў, што ты не хочаш працаваць у нашым новым, навюсенькім свеце. Што гэта такое?»
	«Гэрб», — адказаў вярблюд. Джын сеў на пясок і, абапёршыся падбародкам на руку,
	пачаў чараваць. А вярблюд стаяў і хоць бы што, любаваўся сваім адлюстраваннем у лужыне.
	«Конь, бык і сабака працавалі ад самай раніцы, ад панядзелка. І працавалі болей, чым трэба, таму што ты такі несумленны гультай», —
	сказаў джын. І ён зноў абапёрся рукою на падбародак і чараваў далей.
	«Палюбуйся, — сказаў джын. — Гэта той самы гырб, пра які ты толькі і гаворыш.
	Ён вырас у цябе таму, што ты несумленны гультай. Работа пачалася ад панядзелка, сёння чацвер,
	а ты да гэтага часу яшчэ не ўзяўся за работу. Але цяпер ты пачнеш працаваць».
	«Як жа я буду працаваць, калі ў мяне вялізны гэрб?» — запытаў вярблюд. «А гэта табе
	ў пакаранне, — адказаў джын, — за тое, што ты прагуляў трое сутак. Але цяпер ты можаш працаваць тры дні без усякай яды,
	бо ты будзеш есці свой уласны гырб. Жыў жа ты тры дні адным толькі гэрб.
	Пасля гэтага, я спадзяюся, ты не будзеш казаць, што я пра цябе не клапачуся. А цяпер выбірайся з пустыні,
	ідзі да каня, сабакі і быка і, глядзі, паводзь сябе добра».
	І пайшоў вярблюд са сваім гарбом да каня, сабакі і быка.
	І да гэтага часу ён цягае на спіне свой горб. Мы не кажам ужо гэрб.
	І да гэтага часу не можа навучыцца, як трэба сябе паводзіць.
	Горб вярблюджы, непрыгожы дужа. Бачыў я ў звярынцы не раз.
	Ды горб сама брыдкі расце ў вачавідке, расце ў мяне і ў вас.
	Ва ўсіх, хто ў працы марудны, нямыты, нячэсаны, брудны, узвысіцца горб,
	нябачны горб страшэннаю чорнай грудай. Мы спім да паўдня і ў святы, і ў будні.
	Прачнёмся — і свет нам нямілы. Мы мяўкаем, брэшам, уставаць не жадаем, злуемся на губку і мыла.
	Махніце рукой, забудзьце спакой, узяцца вам час за работу.
	Не кіснуць, не спаць, а зямлю капаць, капаць да дзясятага поту.
	І спёка, вятры, і дождж праліўны, і праца вас зробяць шчаслівым.
	Разгладзяць ваш горб, нябачаны горб, калматы, махнаты, жахлівы.
	Маленькі і на чатырох нагах. Ён быў шэры і калматы, і страшэнна фанабэрлівы.
	Ён скакаў па камяністых пагорках у самай сярэдзіне Аўстраліі. І аднойчы з'явіўся перад малодшым богам па імені
	Нка. З'явіўся ён да Нка ў шэсць перад сняданнем і кажа:
	«Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін, ды не пазней, як да пяці гадзін дня».
	Усхапіўся Нка са свайго пясчанага трона і закрычаў: «Ідзі прэч!». А кенгуру быў шэры і калматы і страшэнна фанабэрлівы.
	Ён паскакаў па скалістым выступе ў самай сярэдзіне Аўстраліі і падаўся да сярэдняга бога
	Нкінга. З'явіўся ён да Нкінга ў восем пасля снядання і кажа:
	«Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін, і каб мяне ведалі ўсюды,
	ды не пазней, як да пяці гадзін дня». Выскачыў Нкінга са сваёй нары ў гушчары і закрычаў: «Ідзі прэч!».
	З'явіўся ён да Нконга ў дзесяць яшчэ да абеду і кажа: «Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін,
	і каб мяне ведалі ўсюды, і ўвесь час за мною ганяліся, ды не пазней, як да пяці гадзін дня».
	Выскачыў Нконг са сваёй ванны ў саляным азярцы і закрычаў: «Хай будзе па-твойму».
	І Нконг сказаў: «Дынга, прачніся, Дынга. Ты бачыш гэтага скакуна каля кручы?
	Ён хоча, каб яго ведалі ўсюды і ўвесь час за ім ганяліся. Выканай яго жаданне, Дынга».
	Усхапіўся Дынга, жоўты сабака Дынга, і спытаў: «Вось гэтага? Не то ката, не то труса?».
	А фанабэрлівы кенгуру кінуўся наўцёкі на ўсіх сваіх чатырох лапах, быццам якое-небудзь трусяня.
	На тым, мой любенькі, і канчаецца першая частка гісторыі. Кенгуру бег па пустыні.
	Бег і бег Дынга, жоўты сабака Дынга, вечна галодны, з разяўленай вастразубай, падобнай на пастку зяпай.
	Ён не набліжаўся і не адставаў, а ўсё імчаўся за кенгуру. Нічога не зробіш.
	Давялося. Бег і бег кенгуру, стары кенгуру. Ён бег праз зараснікі дрэў, бег праз зараснікі кустоў,
	бег па высокай траве, бег па нізкай траве, бег цераз тропікі Рака і Казярога.
	Беў, пакуль у яго не забалелі заднія лапы. Нічога не зробіш. Давялося.
	А там не было ні моста, ні парома, і кенгуру не ведаў, як яму перабрацца на другі бок.
	І ён стаў на заднія лапы і пераскочыў. Нічога не зробіш. Давялося.
	Спачатку ён скокнуў на ярд, потым скокнуў на тры ярды, потым скокнуў на пяць ярдаў, а лапы ўсё дужэлі,
	а лапы ўсё дужэлі. Ён не меў часу адпачыць і падмацавацца, хоць яму гэта было вельмі трэба.
	Бег і бег Дынга, жоўты сабака Дынга, страшэнна галодны і зусім збіты з панталыку,
	і ўсё больш дзівіўся, чаго гэта стары кенгуру надумаўся гэтак скакаць.
	Бег і бег Дынга, стомлены сабака Дынга, страшэнна згаладалы і зусім збіты з панталыку,
	і ўсё больш дзівіўся, калі ж нарэшце стары кенгуру надумае спыніцца.
	небарака сабака Дынга, вечна галодны і вельмі запылены, што было прыкметна на сонцы, высалапіў язык і завыў.
	Апусціўся на зямлю кенгуру, стары кенгуру, сеў на свой хвост, як на табурэтку, і сказаў:
	«Дзякуй богу, скончылася». І тады Нконг, які быў вельмі выхаваны, прамовіў:
	«Хіба ты не адчуваеш удзячнасці да жоўтага сабакі Дынга? Чаму ты не дзякуеш яму за ўсё, што ён для цябе зрабіў?».
	І тады сказаў кенгуру, стары, стомлены кенгуру: «Ён прагнаў мяне з родных мясцінаў.
	Ён не даў мне своечасова паесці. Ён так змяніў маё аблічча, што такім, як я быў,
	я ўжо не буду. Ён урэшце знявечыў мае лапы».
	І тады сказаў Нконг: «Калі не памыляюся, ты прасіў мяне зрабіць цябе непадобным на ўсіх астатніх жывёлін.
	А яшчэ, каб за табою ўвесь час ганяліся. І цяпер якраз
	пяць гадзін». «Праўда, — сказаў кенгуру. — Лепей бы я гэтага не прасіў.
	Я думаў, ты здзейсніш гэта чарамі і заклінаннямі. А так, гэта сапраўдны здзек».