Datasets:

fosters
/

genadz_pashkou_all

audio audioduration (s) 7.94 21.2	text stringlengths 43 174	duration float32 7.95 21.2
	Ад былінкі малой да самога свяціла зіхаціць навакол найчысцейшае дзіва.	8.09
	Апусціся на лёд, зазірні ў азярыну. Жыццядай кісларод сініх вочак пакінуў. У прыцемненым сне, аглядаючы глыбы, ходзяць вяла па дне залачоныя рыбы.	16.48
	Парушынкі іскраць над сінечаю ваткай. Проста страшна ступаць крышталёваю кладкай.	10.6
	Жыццядум. Скінуў дуб іржавую лістоту, жалуды тугія ў траву.	9.98
	Як філосаф-жыццядум самотна над абрывам звесіў галаву. Ля яго цячэ без перастанку высямі падсіненая стынь.	12.99
	То цурчыць, то круціць абаранку паміж вербалозаў і асін. Ля яго туман плыве начамі.	9.15
	Як, прабіўшы крышталёвы дах, у ваду запусціць зорны камень з вышыні агністай Млечны шлях.	9.27
	А то стынь зялёная, шкляная, толькі трэск пакоціцца глухі, у крывую колбу запаяе, прыцярушыць снегам берагі.	11.72
	Так стаіць над кручай і гадае, галавой падпёршы хмарны дах. І пра што ўстрывожана гарлае на плячах ягоных вешчы птах.	15.11
	Загіпсаваў круты мароз. Загіпсаваў круты мароз апошнія варушкі. Ручай і той прамерз наскрозь, звініць храбусткай стужкай.	16
	У небе сіняя слюда і поўнік зайнелы. Ядлоўцавая барада зіхціць калючкай белай.	10.66
	Пунсовай раніцай адзін, паддаўшыся пацесе, падняў я рыфмы між ялін, нібы грыбы ў лесе.	11.21
	За гусла павеяла. За гусла павеяла просінь вясны. Зямля ажывае. Плывуць па раздоллі далёкай вярсты ветра зімае.	14.74
	Не толькі з паўднёвай жароўне цяпло, спагада з усходу. Скрозь стуму і стыласць, як вечна было, прарыў крыгаходу.	11.63
	Шугой адплываюць тужлівыя сны за дуб па-над гаццю. Ажыў і гамоніць закутак лясны славянскаю раццю.	10.5
	Як род наш адвечны на гэтай зямлі руплівіць спакону, вячыстае дрэва сабрала ў галі магутную крону.	11.37
	Зашкліў за ноч. Зашкліў за ноч мароз азерцы паміж смарагдавай травы. Стаіць над імі ў паняверцы самотны ўзлесак баравы.	16.16
	Пасля дажджовай непагоды, круты, пранізлівы да слёз, зямлю закоўваючы лёдам, ударыў ядраны мароз.	10.13
	Аглушыць лёд раскатным стрэлам над руслам, выгнутым дугой. І верас, іскрамётна-белы, ажно дыміцца пад нагой.	11.58
	Ідзеш, ступаеш асцярожна, парассыпаў, як хто вуглі. І сэрца цінькае трывожна сінічкай жвавай у галлі.	12.32
	Званы. Удараць медныя званы і загудуць званіцы неба. Завуць да святасці яны, а іншага душы не трэба.	13.58
	Не трэба іншага, калі грахоў вакол па поўнай мерцы. Святы Георгій на кані і той нібыта ў паняверцы. Замры, стары.	12.17
	Заціх, німал, суцішся, свет бесперастанны. Будзі, узвышаны метал, збівай грахоўныя кайданы.	11.32
	Згодна зімовая квоты. Згодна зімовая квоты, сонца і сіні мароз. Дым залаты над сумётамі між белакорых бяроз.	15.33
	Ступіш, і след замятае гэткі імгненны твой след, быццам сняжынка, што тае, кропляй люструючы свет.	10.85
	Эх, залатая мяцеліца, сцюжы іскрыстая стынь. Што ж гэта вокала дзеецца? След чалавеку пакінь.	11.45
	Хоць бы абрысік расквечаны іскрамі снегу да слёз. Звонкая голейка вечарам, веча радзімых бяроз.	12.76
	Зімовая кветка. Зацвітае зазімкам арэшнік, гледзячы на злыя халады. Каташкі зялёныя пацешна паплаўкамі віснуць ля вады.	15.18
	Дакраніся кволага, адчуеш заглядзелай стыні жыццялад. То выходзіць і ў пару такую абуджае кветку снегапад.	12
	А вакол скаваныя балоты, у панылай немычы палі, нейкі птах прамерзлы і самотны лудзіць горла сіплае ў галі. Сум і сон.	13.37
	І толькі ён, як грэшнік, распусціўшы голле ля вады, зацвітае зазімкам арэшнік, гледзячы на злыя халады.	12.61
	Зорны павой. Я пажыў даволі ў гэтым свеце, і яшчэ, дасць Божа, пажыву.	10.38
	Адпускаю птушкаю на вецер з ціхім смуткам светлую душу. Не шукайце вольнага на волі, вы мяне не знойдзеце нідзе. Туманом сыду ў наваколле, не пакіну следу на вадзе.	17.5
	У сутонні, водарам налітым, прыпыню здарожаны хаду, і да траваў хмельна-варажбітных у шчаслівай стоме прыпаду.	11.1
	Зынелы поўнік над лукою да гаёў вячыстых на градзе скрозь туман над соннаю ракою залатую кладку пракладзе.	10.63
	Не шукайце вольнага на волі, вы мяне не знойдзеце нідзе. Туманом сыду ў наваколле, не пакіну следу на вадзе.	14.47
	На Гарыні. На Гарыні вечар сіні, студзіць зоры дымны плёс, і ад кожнай лісціны звон раскацісты бяроз.	14.94
	Ці з лугоў злятае бусел, ці ракой паўзе туман. Хоць бяры рукой за гуслы медастоі выдурман.	9.09
	Што анёлава калыска, дзе аглух савіны крык, у дубах павіснуў нізка срэбрачысты маладзік.	10.13
	Зораў далеч не акінеш, глыбіня ахопіць жах. Разгараецца ў Гарыні досвітак на тых вуглях.	12.95
	Пачынаецца неба. Пачынаецца неба над галавой. Яно побач з усім, сумнявацца не трэба. Ці дажджамі наліта, ці п'янкай зарой, толькі рукі ўздымі — дакранаюцца неба.	18.969999
	Ды ў палотнах нячастых раскошных хмурын, каб намацаць зарынку, што лёс вызначае. Яна, пэўна, што ёсць, ды вышэй, угары,	12.22
	каля Млечнага шляху, здалёку мігае. Недасяжная, некалі потым яна ўпадзе ў палыны і азорыць сцяжыну.	11.75
	І душа туманом парасе да відна, расплывецца шырока пад звонам птушыным.	8.57
	Ад калючае сцюжы. Ад калючае сцюжы адтаю на сонцы. Ля вады пад абрывам крутым пастаю.	11.74
	Гэта звонкая плынь, што віруе ў палонцы, нечым сёння душу нагадае маю. І яна несуцешна скаваная сцюжай, апавітая шэрай, злавеснай імжой.	15.15
	Над радзімай зямлёй асмялелыя кружаць груганы, абсыпаючы песняю злой.	8.62
	Столькі хіжы нянавісці ў дзікім разгуле да ўсяго, што мы маем цяпер, што было. А такога ці бачылі ў свеце, ці чулі?	12.88
	Паляць гнёзды, што ім падарылі крыло. І цябе ветравей заганяе як звера, незваротнаю сцежкай пад бераг круты.	10.29
	Толькі дзесьці глыбока варушыцца вера, што апошняй душу пакідае заўжды.	10.48
	Праяснілася далеч. Праяснілася далеч і цёплыя ветры, дарэчы, і бяроза слязой у люстэрка чысцюткае б'е.	14.6
	Перагнула вясёлка саломінкі ў небе над рэчкай, апусціла па вёдрах і слодыч жывільную п'е.	9.72
	Вось і ўсё, адшумела шуга снегавая, і магутныя сілы вясна абудзіла ў зямлі. Можа,	9.13
	гэтаю ноччу пракоціцца рэха над гаем ад зялёнага выбуху ў анямелым галлі.	8.78
	Ранкам на ўзлеску. Ранкам на ўзлеску ў лёдзе рака, жылкай жывой у алешніку б'ецца.	11.8
	Як да жароўні нябеснай, рука да спалымнелай каліны кранецца. Змерзлыя ягады. Сокі зямлі жарам нябесным паналіваныя.	15.32
	Цененька-цінькае ў стылым галлі птаха, праменьчыкам падмаляваная. Ягады, снег, ручаіна, снягір.	14.07
	Ты ў гэтым пошуме вешчага ветру, як ні ўзнімайся і як ні круці, толькі пыліначка Божага свету.	11.38
	Сонца, красай, завіруха, круці, квет, закіпай салаўінага маю. Хоць мы	10.24
	драбочкі, ды кожны адзін цэлы сусвет і не меней трымае.	9.19
	У дуброве, пахам ап'янелы, студзіць горла закаханы птах. Сцеліцца на тонях пасак белы, ляскае і плешча ў берагах.	11.71
	Я гадаць у цемры не бяруся, тут няцяжка збіцца на ману, хто раку захоплівае: гусі ці сівелы кужаль туману.	11.38
	Шырай голлі выкіньце, дубровы, бо звысоку, дзе жывуць багі, нехта таямнічы, адмыслова, выкрасае іскры на стагі.	11.24
	І табе заснуць няма рахубы, як на суд той страшны ўгары, трубяць у архангелавы трубы над табой да ранку камары.	11.47
	Расхіні душы вандроўны ветразь. Расхіні душы вандроўны ветразь і маршрут да Прыпяці бяры.	10.71
	Добры дзень, як летась і залетась, коціш карчаломныя віры? Падыходзьце да ракі, дубровы,	9.44
	падбягайце плёсам, лазнякі. Свет Палесся ядрана-здаровы і шырокі ва ўсе бакі.	9.25
	Калышы, зялёная калыска, бі ў залатыя берагі. Вунь кідае з-пад нябесся высака бусел ратавальныя кругі.	11.74
	Воблака пушынкаю буслінай у высокай далі растае. Нехта зварухнуўся ў вершалінах, неспакойны голас падае.	11.91
	Сціш у сэрцы страху трапятанне, гэта вецер грае на трубе. Лепш прымі з удзячнасцю вяртанне да зямелькі роднай, да сябе.	14.75
	Сады зацвілі. Зноў жаўрук на свеце разбудзіў пералівам крышталёва-звонкім. Гэта снег?	11.59
	Ці нехта пахадзіў, малако павыплеснуў з даёнкі? Спасцігаюць утрапёна вочы, і ачымаў іх не адарваць.	10.38
	Чарадзей пашчыраваў уночы, ні двара, ні вуліц не пазнаць. Белым-бела. Не разгледзець хатаў, так вакол усё замяло.	12
	Мабыць, зажывём цяпер багата, як дасюль ніколі не было. Белы свет, зарой багаслаўёны.	9.92
	Адчыняеш дзверы ў гэту ціш, і наскрозь пранізаны азонам, як дзіця нябеснае, ляціш.	9.63
	Светла на лузе. Светла на лузе і чыста. Сінь перадзімняя спрэс. Думае думу вячысты, сонцам падсвечаны лес.	15.63
	Ціха над заваддзю дзынькне, быццам слізене па плячы, белаю, тонкай лядзінкай месяц настылы ўначы.	11.37
	Ступаць у чысты снег. Ступаць у чысты снег не боязна, не смела.	9.4
	Ён на алтар вядзе, вядзе душу і цела. У светлыню ступай, хмялі душу азонам,	10.06
	і скрушнае няхай адвеецца са звонам. На скроні, далані — нябеснае прычасце.	9.88
	Ідуць хрышчэння дні, мароз, агонь і шчасце.	7.95
	Скупое студзеньскае сонца. Скупое студзеньскае сонца ледзь узышло і ўжо няма.	11.09
	Падсвеціць рыбаку ў палонцы, што ён на лёдзе недарма. Як зазвініць тугая леска і ўспыхне ў снезе бугалёк, трапечацца зямлі палескай чырванапёры акунёк.	16.209999
	Снегапад вяртання. Кружыць снег і падае на плечы. Белым пухам сцеліцца трава.	10.27
	Без віна ў гэты ціхі вечар кружыцца шчасліва галава. Хат нябачна, толькі вокан зоры,	9.16
	ды юнацтва заквітнелы сад. Белыя, шырокія прасторы калыхае чысты снегапад.	9.04
	Так было. Было ўжо калісьці. Не згадаць, калі гэта было, а сягоння снегападам чыстым у душы шчасліва ажыло.	13.02
	Хоць не вечны ты на гэтым свеце, але сёння думаеш найперш, што як снег у гэты ціхі вечар вольна і шырока пражывеш.	12.77
	Сцішаны лес апусцелы. Крок за крокам па гулкім карэнні ў бары.	9.87
	То выжара ў пнёўі, то ў лісце паляна. А здаецца, учору крывёю зары ў малінніках дзень наліваўся духмяна.	12.03
	Вось і ўсё. Апусцеў і адразу панік, ледзве лета малінавы звон адспявала. Вунь на кволай грыбніцы імхоў пухавік, дзе разою зялёнаю зашнуравала.	15.93
	Ходзіць старац, сцішаны ў мроях, тупае, варожыць над ракой. Ён здалёку абмінае хаты, чалавек сустрэнецца — убок.	14.58
	Мо яму нашкодзілі багата, можа, ён святы які прарок? Можа, думкі выпусціў на волю ды згубіў надзею і спакой.	12.59
	Рып ды рып дарогай снегавою. Стук ды стук у шар зямны клюкой.	9.77
	Сыпанула звонкая лістота. Сыпанула звонкая лістота на зямлю засінаў і бяроз. Вецер з бугуновага балота крык гусіны раніцай данёс.	15.6
	Гэта там, на купах заімшэлых, ля вады, дзе стыне ў сіні бор, гледзячы на неба, гусі шэрыя ў дарогу раструбілі збор.	13.25
	Палятуць крылатыя далёка, у прастор, дзе сонца і цяпло. Зробяць круг апошні, каб звысоку ўглянуць на радзімае жытло.	11.7
	Гэты лес, і гэтае балота, лета спелаягаднага час, у чаканні новага прылёту будуць сніць у вырае не раз.	12.03
	Такая радасць. Такая радасць ёсць, накручваюцца слёзы, калі праб'е наскрозь іскрысты дух марозу. Разлог з лясоў і хат, зямлі і неба сіла, скіруецца пагляд да мудрага свяціла.	21.190001
	Кладзеш глыбокі след праз белізну бярозаў і молішся на свет, на чысціню і розум.	9.57

End of preview. Expand in Data Studio

Зборнік

Аўтар / Author: Генадзь Пашкоў
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).


Радкоў у датасеце	129
Працягласць	26 хв
Частата дыскрэтызацыі	44100 Hz
Каналы	мона
Даўжыня фрагмента	да 30 с

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)
duration — даўжыня фрагмента ў секундах

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.