Datasets:

fosters
/

bely_klyck_output_matching_data

audio audioduration (s) 5.87 15.6	text stringlengths 22 191	matching_value int32 95 100
	Белы клык. Аповесць Джэка Лондана.	100
	Частка першая. Па слядах здабычы.	100
	Цёмны хваёвы лес стаяў нахмурыўшыся па абодвух берагах замёрзлай ракі.	100
	Вецер, які пранёсся нядаўна, сарваў з дрэў	100
	белую намаразь, і ў надыходзячым змроку яны хіліліся адно да аднаго, чорныя і злавесныя.	100
	Глыбокая цішыня панавала навокал. Гэта была глуш,	100
	дзікая паўночная глуш з абледзянелым сэрцам.	100
	і кідала ёй выклік. Па замёрзлай рацэ прабіралася запрэжка ездавых сабак.	100
	Ускудлачаная поўсць іх заінела на марозе, дыханне застывала ў паветры,	99
	клубы пары асядалі ў сабак на скуры, пакрываючы яе крышталямі намаразі.	100
	Сабакі былі ў скураной вупражцы, скураныя пастронкі ішлі ад яе да саней, якія цягнуліся ззаду.	97
	Сані без палазоў, з моцнай бярозавай кары,	100
	усёй паверхняй ляжалі на снезе. Пярэдняя частка іх была загнута ўгору, як скрутак,	100
	каб прамінаць мяккі снег, які хваляй узнімаўся перад санямі.	100
	На санях стаяла моцна прывязаная доўгая вузкая скрыня.	100
	Былі там і іншыя рэчы: коўдры, сякера, кафейнік, патэльня,	95
	але перш за ўсё звяртала на сябе ўвагу доўгая вузкая скрыня, якая займала большую частку саней.	100
	Наперадзе сабак на шырокіх лыжах з цяжкасцю рухаўся чалавек.	100
	За санямі цягнуўся другі. На санях у скрыні ляжаў трэці,	100
	для якога ўсякая праца была скончана, якога перамагла і знішчыла паўночная пустыня.	100
	Трэці быў ужо не здольны ні рухацца, ні змагацца.	96
	Паўночная пустыня не любіць руху. Яна замарожвае ваду, каб спыніць яе бег да мора.	98
	Яна высмоктвае сокі з дрэва, і яго магутнае сэрца дубее ад сцюжы.	97
	Але з асаблівай раз'юшанасцю і лютасцю паўночная пустыня ламае ўпартасць чалавека,	100
	Іх адзенне было зроблена з футры і мяккай дубленай скуры.	100
	На вейкі, шчокі і губы густа наліплі крышталікі намаразі ад замерзлага на паветры дыхання.	97
	Твары іхнія цяжка было разгледзець, яны ішлі моўчкі, зберагаючы дыханне для хадзьбы.	100
	Незвычайная маўклівасць акружала іх з усіх бакоў.	98
	але не зніжаючы сілы, а потым паступова замерла.	100
	У ім чуліся нейкая панурая лютасць і азвярэнне голаду.	100
	Чалавек, які ішоў наперадзе, павярнуўся, злавіў позірк таго, які цераз сілу ішоў ззаду саней,	100
	і абодва яны кіўнулі адзін аднаму. І зноў цішыню парушыла прарэзлівае выццё.	100
	Яны прыслухаліся, каб вызначыць кірунак гуку. Ён далятаў аднекуль ззаду, з тых снежных прастораў, якія толькі што прайшлі.	99
	Неўзабаве пачулася выццё ў адказ. Яно таксама даносілася аднекуль ззаду, але на гэты раз лявей.	97
	За намі гоняцца, Біл, — сказаў той, што ішоў наперадзе.	97
	Дзічыны мала, — адказаў яго таварыш. Вось ужо колькі дзён я не бачыў ні аднаго трусінага следу.	100
	Яны змоўклі, але ўсё яшчэ напружана прыслухоўваліся да выцця, якое кожную хвіліну чулася ззаду іх.	100
	Як толькі сцямнела, яны павярнулі сабак да невялічкай кучкі хвоек на беразе ракі і зрабілі прывал.	100
	Труна, пастаўленая каля агню, з'яўлялася для іх сталом і лаўкай.	100
	Збіўшыся ў кучу па другі бок агню, сабакі раўлі і грызліся, але не выказвалі ніякага жадання ўцячы ў цемру.	99
	Нешта яны ўжо вельмі ціснуцца да агню, — заўважыў Біл.	100
	Генры, прысеўшы на кукішкі перад агнём, стараючыся прымасціць кафейнік з кавалкам лёду, кіўнуў галавой.	97
	Загаварыў ён толькі пасля таго, як сеў на труну і пачаў есці.	100
	Яны таксама сваю скуру берагуць. Ведаюць, што лепш з'есці,	100
	чым яго самога з'ядуць. Сабак не ашукаеш.	98
	Біл паківаў галавой. Хто іх ведае.	100
	Таварыш паглядзеў на яго з цікавасцю. Першы раз чую, каб ты сумняваўся ў іх розуме.	98
	Генры, а ты не заўважыў, як сабакі грызліся,	95
	Колькі ў нас сабак, Генры? Шэсць. Дык вось.	100
	Я ўзяў шэсць рыб з мяшка. Даў кожнаму сабаку па рыбіне.	100
	Аднаму не хапіла, Генры. Няправільна падлічыў.	100
	У нас шэсць сабак, — паўтарыў той. Я дастаў шэсць рыб.	100
	Аднавухаму рыбы не хапіла. Мне прыйшлося дастаць яшчэ адну рыбу.	100
	У нас толькі шэсць сабак, — сказаў Генры. Генры, я не кажу, што ўсе былі сабакі. Але толькі іх было сем.	98
	Генры перастаў жаваць, паглядзеў праз агонь на сабак і пералічыў іх. Зараз там толькі шэсць.	100
	Гэта як разумець? А так, што ад гэтай паклажы, якую мы вязём, ты сам не свой зрабіўся. Вось табе ўсё і здаецца бог ведае што.	97
	Я пра гэта ўжо думаў, — сказаў Біл. Як толькі ён пабег, я адразу зірнуў на снег і ўбачыў сляды.	96
	Потым падлічыў сабак, іх было шэсць. Сляды засталіся на снезе. Хочаш глянуць? Пойдзем, пакажу.	100
	Генры нічога не адказаў і моўчкі жаваў. З'еўшы боб,	95
	ён запіў яго кубкам кавы. Выцер рот тыльным бокам рукі і сказаў:	98
	Гэта адкуль? Адтуль. Біл кіўнуў.	96
	Як ні круціся, больш нічога не прыдумаеш. Ты ж сам чуў, якую грызню ўзнялі сабакі.	99
	Працяглае выццё чулася ўсё часцей і часцей, здалёк даносіліся скавытанні ў адказ, і цішыня ператварылася ў сапраўднае пекла.	100
	Выццё неслася з усіх бакоў, і сабакі ад страху збіліся ў кучы так блізка да агню, што агонь падпальваў ім поўсць. Біл падкінуў у агонь дроў і закурыў люльку.	98
	Я бачу, ты зусім засумаваў, — сказаў Генры.	100
	Ён куды шчаслівейшы за нас з табой. І Біл паказаў на трэцяга чалавека, ткнуўшы пальцам у труну, на якой яны сядзелі.	99
	У нас няма ні сваякоў, ні грошай, — дадаў Генры. Наўрад ці нас з табой	96
	павязуць хаваць у такую далечыню. Чаго я, ну, не магу ніяк зразумець,	97
	Генры, навошта такому чалавеку, які быў у сябе на радзіме не то лордам,	97
	не то чымсьці накшталт гэтага, і не клапаціўся ні аб ядзе, ні аб цёплых коўдрах,	100
	навошта такому чалавеку спатрэбілася шнарыць на краі свету па гэтай усімі забытай краіне?	100
	Так, калі б ён застаўся дома,	100
	ён дажыў бы да пачцівай старасці, — згадзіўся Генры.	95
	Замест гэтага ён працягнуў руку ў цемру, якая сцяной насоўвалася на іх з усіх бакоў. У цемры нельга было разгледзець выразу абрысаў.	100
	Была відаць толькі пара вачэй, якія гарэлі, як вуголле.	100
	Кіўком галавы Генры паказаў на другую пару вачэй, на трэцюю.	100
	Кола вогненных вачэй звужалася каля іх стаянкі. Час ад часу якая-небудзь пара вачэй рухалася альбо знікала, каб зноў з'явіцца праз секунду.	100
	Ад гэтай мітусні кола вачэй на хвіліну трывожна зарухалася і нават крыху адступіла назад.	100
	Але як толькі сабакі супакоіліся, яно зноў апынулася на ранейшым месцы.	98
	Дакурыўшы люльку, Біл дапамог свайму спадарожніку раскласці футравую пасцель	96
	і коўдру паверх хваёвага галля, якое ён яшчэ да вячэры накідаў на снег.	100
	Колькі ў цябе засталося патронаў? Тры.	100
	А трэба было б трыста, я б ім паказаў, д'яблам.	97
	Ён злосна пагразіў кулаком у бок вогненных вачэй і пачаў клапатліва ўладжваць перад агнём макасіны.	100
	Калі толькі гэтыя халады мінуць. Вось ужо два тыдні, як стаяць маразы ў пяцьдзесят градусаў.	98
	Не трэба было пускацца ў гэтае падарожжа, Генры.	98
	Генры прабурчаў нешта і пачаў класціся спаць.	100
	Ён ужо пачаў драмаць, але голас таварыша разбудзіў яго. Паслухай, Генры, чаму сабакі не накінуліся на таго, прышлага,	100
	якому таксама дасталася рыбіна? Вось што мяне непакоіць.	98
	Пакінь балбатаць, засні. Раніцай устанеш, як ні ў чым не бывала. Пякотка ў цябе, таму ты і непакоішся.	97
	Яны спалі адзін каля аднаго пад агульнай коўдрай, цяжка дыхаючы. Агонь патух, кола вогненных вачэй, якое	100
	ачапіла стаянку, змыкалася ўсё цясней і цясней.	98
	Сабакі са страху збіліся кучай і раз-пораз пагражаючы раўлі, калі якая-небудзь пара вачэй падбіралася занадта блізка.	100
	Аднаго разу яны зарыкалі так моцна, што Біл прачнуўся.	98
	Ён асцярожна вылез з-пад коўдры, каб не разбудзіць таварыша, і падкінуў у агонь галля.	100
	Агонь шугануў, кола вачэй падалося назад.	100
	Генры застагнаў, прачынаючыся, і запытаў: Ну што здарылася? Нічога.	96
	Толькі іх зноў сем. Я зараз пералічыў.	100
	Генры сустрэў гэтае паведамленне бурчаннем, якое зараз жа перайшло ў храпенне. Ён зноў заснуў.	97
	Раніцой Генры прачнуўся першы і падняў таварыша з пасцелі.	100