Datasets:

NASK-PIB
/

SiLTT

pol stringlengths 2 542	szl stringlengths 3 445
Nie bój się!	Niy bōj sie!
Kołeczki przy niej świeciły jak robaczki świętojańskie, a wzdłuż zwieszał się smyczek na kształt srebrnego pręta…	Kołeczki przi nij świyciyły jak jōniczki, a podle tego wisioł smyczek we formie strzybrnego prynta…
Scrooge szukał oczyma Ducha, lecz nie mógł go dojrzeć.	Scrooge rozejzdrzoł sie za duchym, ale niy znŏd go.
Był to chłopak nierozgarnięty bardzo i jak wiejskie dzieciaki przy rozmowie z ludźmi palec do gęby wkładający.	Karlus to bōł barzo mało talyntny i jak wiejske dziycioki przi godce z ludźmi palec do gymby wrażoł.
— Aha, przybyłeś po swą ukochaną, ale ptaszek nie śpiewa już, nie ma go w gniazdku, porwał go kot, który i tobie oczy wydrapie.	— Aha! — krzikła ze drwinōm. — Chcioł byś weznōńć swojã umiyłowanõ, ale tyn piykny ptŏk już niy siedzi we gniŏździe, kot go wziōn i wydrŏpie ci ôczy.
Dwunasta?	Dwanŏście.
— Czas mój uchodzi — zauważył Duch. — Śpieszmy się!	– Czas mi sie kōńczy – powiedzioł duch. – Wartko!
— I pomyślności z Nowym Rokiem!	– I szczyńśliwego Nowego Roku!
— Kimże więc byłeś? — zapytał Scrooge, podnosząc głos. — Jak na ducha, jesteś bardzo drobiazgowy.	– Tōż ftoś ty bōł? – pedzioł Scrooge głośnij. – Akuratny żeś je jak na mŏrã.
— Któż ty jesteś? — badał Scrooge.	– Je żeś? – powtōrzōł Scrooge.
A głośno dodał:	I zaś zapłakoł.
— Duchu — odezwał się Scrooge — pokaż mi śmierć ściśle związaną z miłością; inaczej ów pokój straszny, któryśmy niedawno opuścili, wciąż będzie gnębił myśl moją.	– Pokŏż mi jaki smutek skuli tyj śmierci – pedzioł Scrooge – abo ta ciymnŏ izba, co my ś nij prawie wyszli, duchu, bydzie mi tŏwarziszyć do kōńca żywobyciŏ.
— Pewnie bardzo chciałabyś pójść na bal, prawda?	— Chciała byś pōjś na bŏl, pra?
— Alboż nie ma więzień? — przerwał mu Scrooge.	– A niy ma to heresztōw? – zapytoł Scrooge.
Gdy już wszyscy wyszli, z wyjątkiem dwóch praktykantów, spotkała ich ta sama grzeczność; potem wesołe głosy umilkły, chłopcy zaś pozostali, aby położyć się spać w łóżka, które znajdowały się pod stołami na zapleczu; położywszy się, długo jeszcze gawędzili, ożywieni i rozradowani.	Jak wszyjscy ôkrōm dwōch pōmagerōw wyszli, Fezziwigowie tyż pożegnali sie ze niymi i tak to ucieszne głosy ucichły, a chopcy poszli do swojich łōżek, co były pod tŏflōm na zadku sklepu.
Bob Cratchit oświadczył głosem spokojnym i pewnym, że uważa go za arcydzieło kucharskie pani Cratchit od czasu ich małżeństwa.	Bob Cratchit pedzioł, co podle niego to bōł nojwiynkszy sukces ôd Cratchitowyj ôd czasu jejich weselŏ.
Matka i starsza córka szyły.	Matka i cery sztrykowały.
Wszystkie panie chciały przyjrzeć się z bliska jej włosom i szatom, aby następnego dnia mieć podobne, jeśli tylko uda im się znaleźć równie wyszukane tkaniny i wystarczająco zręcznych rzemieślników.	Wszyske damy były zajynte rozwŏżaniym nad jeji frizurōm i ôblyczym, żeby mieć podobne na drugi dziyń, jeźli znojdōm sie take piykne sztŏfy i tacy talyntni robotnicy.
Kiedy miała dwanaście lat, czarownica zamknęła ją w wysokiej wieży znajdującej się w głębi lasu.	Jak jij było dwanŏście lŏt, to czarownica zawarła jã we wieży, co stoła w lesie i niy miała ani słodōw, ani dźwiyrzi, ale cołkym na gōrze było małe ôkynko.
Wybiegli na ulicę z okiennicami — raz, dwa, trzy — już je włożyli — cztery, pięć, sześć — zamknęli i zaryglowali — siedem, osiem, dziewięć — zanim mogłeś doliczyć do dwunastu, już wrócili, dysząc jak konie wyścigowe.	Polecieli na dwōr z ôkynnicami – rŏz, dwa, trzi – były na ôknach – sztyry, piyńć, szejś – wszyjske prziszrubowane – siedym, ôziym, dziewiyńć – i byli nazŏd podwiela byście porachowali do dwanŏstu, a dychali choby wyścigowe kōnie.
Scrooge upadł wtedy na kolana i zasłonił twarz dłońmi.	Scrooge dyrgoł, skłōniōł sie przed duchym i wlepiōł ôczy w ziymiã.
Muzyka jednak nie zajęła całego wieczoru.	Ôni ale niy przepyndziyli cołkigo wieczora przi muzyce.
Cóż one dobrego przyniosły mu kiedykolwiek?	Co mu ône dobrego prziniosły?
— To są tylko cienie przeszłości, cienie rzeczy, które kiedyś istniały — rzekł Duch. — Nas te istoty nie przeczuwają nawet.	– To sōm ino ciynie tego, co było – pedzioł duch. – Niy widzōm nŏs.
Chwila jeszcze, biała koszulka znikła, już tylko jedna bosa nóżka wystaje za progiem.	Chwila jeszcze, bioło koszulka znikła, już ino jedna boso nōżka wystowo za progym.
Nikt nigdy nie zatrzymał go na ulicy z uśmiechem przyjaznym, aby powiedzieć: „Mój kochany Scrooge, jak się masz?	Żŏdyn niy zastawiōł go na ulicy, coby pedzieć „Mōj zŏcny Scrooge, co tam u wŏs?
Państwo od dawna siedzieli za granicą, dom stał pustkami, więc lokaj przesiadywał na drugiej stronie u panny pokojowej.	Pōn i pani downo siedzieli za granicōm, dōm stoł prōzny, tōż bedynter przesiadowoł na drugij strōnie u bedynterki.
Duch, stojąc wśród mogił, wskazywał na jedną z nich.	Duch stanōł postrzōd grobōw i skŏzoł na jedyn.
Kiedy czarownica chciała się dostać do dziewczynki, stawała pod wieżą i wołała:	Kedy czarownica chciała wlyź do postrzodka, to stŏwała pod nim i wołała:
Nie obiecywali sobie nawet ludzie, że się wychowa, a jeszcze mniej, żeby matka mogła doczekać się z niego pociechy, bo i do roboty był ladaco.	Niy ôbiecowali sie ani ludzie, iże sie wychowie, a jeszcze mynij, coby matka mogła doczekać sie z niego pociechy, bo i do roboty bōł nicpotok.
Indyk jest co najmniej dwa razy tak duży, jak Mały Tim.	Je dwa razy taki, jak mały Tim.
Scrooge z przerażeniem przysłuchiwał się tej rozmowie.	Kaj Scrooge słyszoł te słowa?
No, tymczasem do widzenia, moi panowie.	Dobryj nocy, panowie!
— Kto tam?— krzyknął Fred. — Któż, u Boga?	– Co to je? – ôdpedzioł Fred.
Mógłby kto pomyśleć, że znał naszego Małego Tima i że żałuje go na równi z nami.	Zdŏwało sie, choby znoł naszego małego Tima i nŏs żałowoł.
Potem Bob wzniósł toast:	Bob mioł ino piytnŏście szylingōw na tydziyń.
Marta, która pracowała u modniarki, opowiadała, jak wiele teraz ma do roboty, ile to godzin w porze większego ruchu musi pracować i że zamierza jutro wyspać się za wszystkie czasy; jutro bowiem miała dzień zupełnie wolny.	Marta, co była biydnōm pōmōcnicōm u kłobukŏrza, pedziała im wtynczŏs, jakõ robotã musi robić, wiela godzin robiyła bez pauzy, i jak chciała jutro bez cołke rano ôstać we łōżku, coby do porzōndku dychnōńć.
Drób gdakał i gospodarował po stajniach, a spichrze, wozownie i szopy porosły chwastem.	Ptŏki ćwiyrkały i łaziyły po masztalniach, a rymizy i kolnie porosły trŏwōm.
Pozostałe ćwierć godziny tak mu się dłużyło, iż zdawało mu się, że chyba zdrzemnął się i przespał uderzenie zegara.	Sztwierć godziny zdŏwała sie takŏ dugŏ, iże pŏrã razy myśloł, iże przisnōł i niy usłyszoł zygara.
— Dotknę cię moją ręką ot tutaj — rzekł Duch, kładąc rękę na sercu Scrooge'a — a dotknięcie to sprawi, że wytrzymasz cięższe jeszcze próby.	– Duchu – pedzioł Scrooge spolygliwie – kludź mie kaj chcesz.
Za życia wszystkich odtrącał od siebie, żebyśmy mogli pożywić się trochę po jego śmierci.	Kożdego ôdstraszoł za żywobyciŏ, ale po śmierci prziniōs nōm profit!
Gdyby Scrooge był zauważył, że siedziała w wygodnym fortelu, ze stołeczkiem pod nogami, przypatrując się z całą uwagą nakryciu, nigdy nie ośmieliłby się jej zaniepokoić w ten sposób.	Scrooge postawiōł to pytanie, pōniywŏż niy wiedzioł, jeźli takŏ przejzdrzistŏ mŏra poradzi siedzieć i zdŏwało mu sie, iże jakby niy mogła, musiałaby to z gańbōm wytuplikować.
Mały Tim wypił ostatni, ale nie dodał do tego żadnej uwagi.	Mały Tim wypiōł ôstatni, ale za ceski w tym ymocyji niy było.
— Mogę.	– Mogã.
Scrooge wrócił do Ducha i udał się posłusznie za nim, starając się rozwiązać w myśli pytanie: dlaczego nie zobaczył siebie w kantorze i co się z nim stać mogło?	Scrooge przeprosiōł, prawiōł, co niy chcioł zgorszyć ducha, i spytoł, co przikludziyło go do niego.
Siostrzenica Scrooge'a drgnęła, jakby wstrząśnięta niewymownie przykrym uczuciem.	Scrooge cŏfnōł sie zlynkniōny.
A ja właśnie tym grzeszyłem!	I pedzioł, że ja!
Nieprawda?	Niy?
— Być może… a nawet jestem przekonana, że zerwanie zaboli cię.	– Może cie to boleć.
— Zdaje się, że mam przed sobą Ducha Przyszłych Wigilii? — wyszeptał nieśmiało Scrooge.	– Nawiydzŏ mie Duch Prziszłych Godōw? – pedzioł Scrooge.
— Droga żono — powtórzył Bob — dziś święto Bożego Narodzenia!	– Toch je rŏd – pedzioł Bob – fest rŏd!
Dawne „ja” Scrooge'a znacznie urosło w tej chwili, a izba szkolna stała się jeszcze ciemniejsza i brudniejsza.	Mody Scrooge urōs trochã, a izba zrobiyła sie barzij ciymnŏ i czŏrnŏ.
— Sama nie wierzysz w to, co mówisz.	– Niy wierzisz wy mie – dojzdrzoł.
Życzę panu wesołych świąt.	Radosnych Godōw wszyjskim!
Na progu kredensowym słychać szybki oddech chorych piersi dziecka.	Na kredynsowym progu słychać gibki dych niymocnych piersi ôd bajtla.
— Czy ją poznaję?! — zawołał Scrooge z zapałem. — Mógłbym iść po niej z zawiązanymi oczami!	– Pamiyntōm? – krziknōł Scrooge ze ynergijōm. – Jŏ mogã sam iść na ślepo!
— Gdyby ten podły kutwa chciał ochronić swoje rzeczy od zmarnowania po jego śmierci — mówiła posługaczka — mógł uczynić to bardzo łatwo, postępując jak wszyscy uczciwi ludzie.	– By sie je chcioł stary szczyńdzipiyntŏk ôstawić po śmierci – prawiyła dalij baba – to pojakymu niy bōł normalny, jak żōł?
— Dzisiejszej nocy!… — powtórzył Scrooge.	– Dzisiej na wieczōr! – krziknōł Scrooge.
Najmniejsze echo w tej pustce, pisk i bieganie myszy za obiciem ścian, krople spadające z na wpół odmarzniętej rynny gdzieś w tylnej części podwórza, słaby szmer bezlistnych gałęzi smutnej topoli, skrzypienie drzwi pustego spichrza, wiszących na naderwanym zawiasie, pryskanie dogasającego na kominku ognia — wszystkie t...	Niy skryte echo we chałpie, niy piskanie myszy pod dylōwkami, niy wiater postrzōd bezlistnych gałyńzi ôd tŏpōla we zygrodzie za ôknym, niy lŏtanie dźwiyrzi ze pustego werku tam a nazŏd, niy, niy trzaskanie we ôgniu, ale cosik chyciyło Scrooge’a za serce i wyciskało ś niego wiyncyj a wiyncyj płaczek.
Wtedy Scrooge przypomniał sobie, że duchy w nawiedzanych przez nie domach zjawiają się zwykle, wlokąc za sobą łańcuchy.	Scrooge wtynczŏs spōmnioł sie, co słyszoł, iże mŏry we nawiydzōnych dōmach ôpisuje sie, co ciōngnōm ze sobōm kety.
Tu Scrooge coś mu szepnął do ucha.	Scrooge pedzioł, co prziszołby dō niego.
Królewicz poznał jej głos, a gdy się zbliżył do niej i ona go poznała, padła mu na szyję i zapłakała.	Usłyszoł głos, co mu sie zdoł taki znajōmy, iże poszoł w jego kerōnku, a kej sie zbliżōł, to Repōnczka poznała go, chyciyła za kark i zapłakała.
— Jakiegoż pragniesz dowodu mego istnienia, oprócz dowodu twoich własnych zmysłów?	– Jake świadectwo mŏsz ô mojij istności ôkrōm twojich zmysłōw?
— Ależ to nie o to chodzi — zaoponował Scrooge, podniecony wspomnieniem, a potem mówił dalej, sam nie wiedząc, że wypowiada przekonania dawnego Scrooge'a. — To nie o to chodzi, Duchu.	– Nic takigo – pedzioł Scrooge.
Wszedł do kościoła, potem przeszedł kilka ulic, uważnie obserwując spotykanych ludzi.	Poszoł do kościoła, łaziōł po ulicach, ôglōndoł ludzi lŏtać tam a nazŏd, klupoł bajtle po gowach, gŏdoł z żebrŏkami, dziwoł sie do kuchni we chałpach i do ôkyn, i spōmiarkowoł sie, co wszyjsko mu przinosi uciechã.
— Drugi zjawi się następnej nocy, o tej samej godzinie.	– Drugŏ przidzie do ciebie w dalszõ noc ô tyj samyj godzinie.
Ja właśnie byłem taki za życia!	Ale takich jŏ bōł!
Scrooge, nie mając pod ręką żadnej odpowiedzi, powtórzył znowu:	Scrooge wyglōndoł zeszterowany i ôdpedzioł ino:
Scrooge spojrzał na Ducha; ręka jego wskazywała głowę trupa.	Ciało mioł przejzdrziste, tōż Scrooge widzioł dwa knefle na zadku kabŏta.
Jej rachunek również został zapisany na ścianie.	Ôd nij kōnto było tak samo zapisane na tabuli na ścianie.
— Ale ty, przyjacielu — rzekł Scrooge — nie dodźwigasz go do Camden Town.	– Przecã tego niy pōdzie dōniyść na Camden Town – pedzioł Scrooge. – musicie weznōńć taksōwkã.
— Duchu — szepnął Scrooge drżącym głosem — uprowadź mnie stąd…	– Duchu! – pedzioł Scrooge ze złōmanym głosym. – Weź mie stōnd.
Scrooge nigdy nie miał skłonności do żartów, a w tej chwili więcej jeszcze niż kiedykolwiek był daleki od żartobliwego usposobienia.	Scrooge radszyj nigdy niy gŏdoł na szpas, ani niy bōł we launie do tego terŏz.
Duch jednak, będąc silniejszy od niego, wyrwał ją.	Duch bōł ale siylniyjszy i ôdsztuchnōł go.
Jakże one skrzypią… Sądzę, że w całym moim składzie nie można byłoby znaleźć równie zardzewiałych i skrzypiących zawiasów jak zawiasy tych drzwi, i równie starych kości jak moje właśnie.	Niy ma sam barzij zarōściałego kōncka metalu aniżeli te zŏwiasy, ani kości takich starych jak moje.
— Gdzie jesteśmy? — zapytał Scrooge.	– Kaj my sōm? – spytoł Scrooge.
Błąkał się po lesie, żywiąc się jagodami i korzonkami i płacząc po stracie ukochanej.	Potym tułoł sie po lesie blank ślepy, niy jŏd nic ôkrōm korzyni i jagōd, i niy robiōł nic, ino lamyntowoł i płakoł nad stratōm umiyłowanyj kobiyty.
— Umarła zamężna i zostawiła, o ile mi się zdaje, dzieci — rzekł Duch.	– Umarła majorynt – pedzioł duch – a zdŏ sie, iże miała jake bajtle.
— Tak, dziś o północy.	– Dzisiej ô pōłnocy.
Obraz zmienił się nagle i Scrooge znalazł się tuż przy łóżku bez kotar, na którym, pod dziurawym, brudnym prześcieradłem, leżało coś, a chociaż się nie poruszało, jednak dosadnie, w sposób straszny wyjaśniało to wszystko, co przed chwilą widział i słyszał.	Kej bōł blisko, Scrooge klynknōł na kolano przed nim, bo we lufcie, co bez niego mŏra przełaziyła, zdały sie roztopiyrzać mrokew i tajymnica.
Mijalibyśmy się z prawdą, utrzymując, że Scrooge nie był tym zjawiskiem wstrząśnięty i że nie doznał uczucia przerażenia, które mu było obce od dzieciństwa.	Niy bydã ryzykować takigo gŏdaniŏ ô Scrooge’u, ale wierzcie mi, że bōł przirychtowany na siyłã cudacznych ukŏzōw, i nic miyndzy niymowlyńciym i nosorożcym niy udziywiyłoby go.
I udało mu się to.	I zaś zapłakoł.
Wiwat!	Uf!
— Poczciwa!	– Ôstŏw mie!
Bob z ożywieniem opowiadał o szczególnej życzliwości, jaką mu okazał siostrzeniec Scrooge'a, którego spotkał na ulicy.	Bob pedzioł im ô wielkij uprzyjmości siostrzyńca ôd pana Scrooge’a, z kerym sie widzioł przōdzij ino rŏz, a kery jak dojzdrzoł, iże ôn je troszkã zestarany, pytoł, co sie stało, coby go pocieszyć. „Tōż”, pedzioł Bob, „pōniywŏż je to nojmiylszy czowiek, jakigo idzie trefić, to żech mu pedzioł. »Naprŏwdã szczyrze mi przi...
Nie!” Janek już w kredensie.	Niy!” Jōnek już w kredyńsie.
— Dotknij ręką mojej szaty — odezwał się Duch.	– Twoje szczyńście – pedzioł duch.
Czy mogę wejść?	Wpuścisz mie?
Przed wejściem poza bramę Scrooge uważnie przyjrzał się miejscu.	Za ciymno, coby jã dobrze ôbejzdrzeć, ale Scrooge ôglōndoł sie naôbkoło ciekawy, coby wiedzieć, co to była za izba.
Spóźnił się o całe osiemnaście i pół minuty.	Prziszoł cołke ôziymnŏście i pōł minuty po czasie.
— Kiedy? — zapytał inny.	– Kedy umar? – spytoł inkszy.
Duch zatrzymał się przy niewielkiej gromadce kapitalistów, a Scrooge, zauważywszy, że ręka jego właśnie tę gromadkę wskazuje, przybliżył się i usłyszał następującą rozmowę:	Duch stanōł przi dźwiyrzach jednego ze werkōw a spytoł Scrooge’a, jeźli je znoł.
Czy czary jakie, czy co?… Ale te skrzypce w jasności czasem zdawały się przybliżać, jakoby płynąc ku dziecku… Chwilami przygasały, aby znowu rozpromienić się jeszcze bardziej.	Czary jake abo co?… Ale ta skrzipka we jasności niyroz zdowała sie przibliżać, choby płynyła ku dziecku… Roz za kedy przigasały, coby zaś ôzpromiynić sie jeszcze barzij.
Kopciuszek pobiegła im otworzyć.	Popieluszka poszła im ôtworzić.
— Kto jesteś?	– Kogo?
Scrooge z trudnością oderwał od nich oczy, a zwłaszcza żal mu było rozstawać się z Małym Timem.	Scrooge patrzoł na nich, a nojbarzij na małego Tima aż do samego kōńca.
Kot tylko drapał do drzwi i gdzieś pod podłogą gospodarowały myszy.	Kot szkroboł we dźwiyrze, a pod kōminkym przegryzały sie szczury.
— Słuchaj mnie — zawołał duch. — Czas mój prawie już upłynął.	– Czas mi sie kōńczy – powiedzioł duch. – Wartko!
W schowanku nic osobliwego.	Niy było nic niyôbyczajnego w tym wszyjskim.
Zwrócił się ku Duchowi, a zauważywszy, że na obliczu jego w niepojęty sposób odbiły się poszczególne rysy wszystkich tych twarzy, które niedawno widział — rzucił się na niego z krzykiem rozpaczliwym:	Ôbrōciōł sie do ducha i dojzdrzoł, co jego twarz jakoś skłŏdŏ sie ze wszyjskich gymbōw, co ôn mu pokŏzoł.

End of preview. Expand in Data Studio

SiLTT dataset

SiLTT (Silesian Literary Translation Testset) is a Polish–Silesian parallel test set derived from human translations and automatically aligned using LaBSE sentence embeddings.

The dataset was compiled from literary and cultural texts, including Cinderella, Rapunzel, Janko the Musician, and A Christmas Carol. The original version contains 1,237 sentence pairs. We also provide SiLTT_filtered, a lightly revised version with 1,219 pairs.

Statistic	Polish	Silesian
Avg. sentence length (chars)	93.1	79.4
Avg. sentence length (words)	14.8	13.6
Max. sentence length (chars)	542	445
Max. sentence length (words)	82	73
Vocabulary size	7,673	5,393

Usage

from datasets import load_dataset

dataset = load_dataset("NASK-PIB/SiLTT")
print(dataset)

Output:

DatasetDict({
    SiLTT_filtered: Dataset({
        features: ['pol', 'szl'],
        num_rows: 1219
    })
    SiLTT: Dataset({
        features: ['pol', 'szl'],
        num_rows: 1237
    })
})

License

SiLTT is released under the CC BY-NC 4.0 license.

Citation

Paper and citation details will be announced.

Downloads last month: 26

Collection including NASK-PIB/SiLTT

Silesian Machine Translation

Collection

2 items • Updated 15 days ago