گلدان میناکاری نقلی، پک دوتایی
بشقاب میناکاری هفت سین
میناکاری هنری با پیشینه‌ای در حدود پنج هزار سال است که برای زیبایی بخشیدن زیور آلات و ظروف مختلف استفاده می‌شده‌است.
این هنر ترکیبی از آتش و خاک است که با هنر نقاشی آمیخته می‌گردد و نقش‌های زیبایی را می‌آفریند.
به گفته برخی کارشناسان و در پی تطبیق دادن میناکاری‌های بیزانس با آثار ایرانی، این هنر در ایران شکل گرفته و سپس به دیگر کشور‌ها رفته‌است.
البته در اروپا آثاری باستانی یافت شده که پیشینه‌ای بسیار طولانی دارند.
مینا شفاف است و از ترکیب اکسیدهای فلزات و چند گونه نمک به دست می آید. مینا باید در مجاورت حرارت بالا (750 تا 850 درجه سانتی گراد) قرار گیرد تا رنگ‌ها بر اساس مدت زمان و دما شکل بگیرند. امروزه میناکاری را بیشتر بر روی مس انجام می دهند؛ اما طلا و نقره نیز گزینه های خوبی برای پیاده سازی این هنر هستند. طلا تنها فلزی است که با ذوب شدن مینا اکسید نمی شود و به همین دلیل امکان اجرای طرحی همراه با جزییات را ایجاد می کند. این در حالی است که میناهای مسی و نقره‌ای چنین ریزه کاری هایی ندارند.
از شهر اصفهان به عنوان کانون مینای ایران یاد می کنند. به طور خلاصه برای میناکاری باید سطح مورد نظر را به شکل و اندازه معین درآورند و پس از آن لعاب سفید رنگی بر روی آن قرار می گیرد. لعاب دادن سطح، سه تا چهار بار انجام می شود و در هر بار شی را حدود 700 درجه در کوره حرارت می دهند تا رنگ لعابش را ثابت کنند. پس از این کار نوبت رنگ آمیزی است و بعد شی باز هم به کوره می رود و در معرض حرارت حدود 400 تا 500 درجه قرار می گیرد تا رنگ ها ثابت شوند. 
مینا سازان آثار متفاوتی را خلق می کنند که رایج ترین آنها عبارتند از:
بشقاب، گلدان، کاسه و قدح، قاب های عکس و تابلوهای مینا
نوع محصول: گلدان میناکاری