کتاب ترس و لرز اثر غلامحسین ساعدی
مجموعه داستان &laquo;ترس و لرز&raquo; نوشته&zwnj;ی &laquo;غلامحسین ساعدی&raquo;، رمان&zwnj;نویس و نمایش&zwnj;نامه&zwnj;نویس نام&zwnj;آشنای معاصر است.&nbsp;این مجموعه شش&nbsp;داستان بدون عنوان را دربردارد&nbsp;که هر کدام با حادثه ای غریب و وهم&zwnj;آلود و ترس&zwnj;آور پیوند خورده&zwnj;اند. این داستان&zwnj;ها که مجموعه داستانی به&zwnj;هم&zwnj;پیوسته را تشکیل داده&zwnj;&zwnj;اند،&nbsp;در فضای روستایی از سواحل جنوبی ایران روایت می&zwnj;شوند.&nbsp;در آغاز&nbsp;نخستین داستان این مجموعه می&zwnj;خوانیم:&nbsp;&laquo;آفتاب وسط روز بود که سالم احمد از خواب بیدار شد. هوا دم کرده بود و عوض خنکی اول صبح، گرمای شدیدی از سوراخی سقف اتاق بادگیر به داخل اتاق می&zwnj;ریخت. سالم احمد بلند شد و لنگوته&zwnj;اش را از کنار دیوار برداشت و دور سر پیچید و رفت توی تن&zwnj;شوری، و سطل&zwnj;ها را برداشت و آمد روی ایوان. چند لحظه&zwnj;ای منتظر شد تا به روشنایی تند ظهر عادت کند و بعد سطل&zwnj;ها را زمین گذاشت و دوچرخه&zwnj;اش را که به درخت کنار تکیه داده بود، آورد توی سایه. طناب پشت بند دوچرخه را باز کرد و سطل&zwnj;ها را به ترک دوچرخه بست و کفش&zwnj;های چوبیش را پوشید و در حالی&zwnj;که دوچرخه را با دست راه می&zwnj;برد، از حاشیه&zwnj;ی&nbsp;ایوان به طرف بیرون راه افتاد و همین&zwnj;طور که می&zwnj;رفت نیم&zwnj;تنه و دوچرخه و پاهای خودش را در شیشه&zwnj;های تاریک اتاق&zwnj;های زمستانی تماشا می&zwnj;کرد. نزدیک در حیاط که رسید صدای سرفه&zwnj;ی ناآشنایی بلند شد. سالم احمد ایستاد و گوش خواباند. صدای سرفه تکرار شد و به دنبال آن، صدای غریبه&zwnj;ای که انگار پا روی شکسته&zwnj;ی ماشوئه&zwnj;ای آب را شکافت.&raquo; غلامحسین ساعدی (۱۳۶۴-۱۳۱۴) بیشتر با نام مستعار &laquo;گوهر مراد&raquo; شناخته می&zwnj;شود. &laquo;عزاداران بیل&raquo;، &laquo;توپ&raquo;، &laquo;ترس و لرز&raquo;، &laquo;بی&zwnj;نام&zwnj;ونشان&raquo;، &laquo;گور و گهواره&raquo;، &laquo;اهل هوا&raquo;، &laquo;چوب به&zwnj;دست&zwnj;های ورزیل&raquo;، &laquo;آی باکلاه و آی بی&zwnj;کلاه&raquo; و... از آثار اوست.&nbsp;مجموعه داستان ترس و لرز را انتشارات &laquo;نگاه&raquo; منتشر کرده و در اختیار مخاطبان قرار داده است.
نوع محصول: ترس و لرز