کتاب پگاه آرامش شعر و قطعات ادبی رقعی 64 صفحه 
	بخشی از قطعات کتاب:
پارک قدیمی
... گفتي كه پائيز پارسال مي‌آيي ولي باز هم منو سر كار گذاشتي اونقدر روي اون نيمكت رو به پارك قديمي كه درختانش از من سنشون بيشتره نشستم كه بدنم درد گرفت؛ هي باد مي‌آمد و بارون هم گه‌گاهي سيلي به صورتم مي‌زد، چه زيبا ياد اون صحنه كتاب کلاس اول ابتدایی افتادم: «آن مرد آمد.. آن مرد در باران آمد...».
	چرا اين‌قدر آزارم مي‌دي؟ نمي‌دوني چقدر من خيره هستم. اگه صد سالِ ديگه هم بدقولي كني هر پائيز گوشة اون پارك قديمي كه درختاش سنشون از من بيشتره منتظر مي‌مونم. اصلاً مي‌دوني چيه؟ من از انتظار خوشم مي‌ياد. چقدر با درختا آشنا شدم! ديگه رفيقِ رفيق شديم، يادمه آخرين دفعه يكي‌شون شاخه‌اش رو پائين آورد كه بارون رو سرم نريزه، يكي‌شون هم شاخه‌هاشو جلويِ‌ باد مي‌گرفت. ديگه ما به هم عادت كرديم. فكر كنم اگه يه پائيز همديگه‌رو نبينيم هم اونا و هم من خشك شيم. ديگه هر چه شعر بلد بودم براشون خوندم. يه روز وقتي كه داشتم آواز مي‌خوندم ديدم كه شاخه‌هاشون تكون مي‌خوره و انگاري مي‌رقصن، گفتم بابا اي‌ولله به شما، شما هم بعله! آره قصة تو رو براشون گفتم. گفتن «آخه تو كه اونو اولين بار تو درياها ديدي چرا اينجا منتظرش نشستي؟» گفتم: يه جوري به دلم برات شده! اصلاً خودش گفته بود كه اينجا مي‌ياد! و من هم زدم زير آواز «گر بيايي فدا كنم هر چه بخواهي به پايت» ديگه تمام بدنم از بارون خيس شده ولي نمي‌دونم چرا نمي‌تونم اين زيبايي منظره مقابل رو رها كنم و لذت انتظار و از دست بدم! كم‌كم چشام سنگيني مي‌كنه، انگار قرنهاس كه نخوابيدم همينجور كه چشام بسته مي‌شد، شاخه‌ها رو مي‌ديدم كه چتري شدن برايم! با خودم زمزمه مي‌كردم «بيايي چه نيايي من همينم كه هستم! پياله مي ناب در دستم، مخمور مي الستم!»

نوع محصول: کتاب های آموزشی زبان فارسی