خرمای خاصویی ویژه (3کیلوگرم) برداشت شهریور 1400 تضمین کیفیت
خرمای درجه 1 خاصویی
خرمای درجه 1 خاصویی جم و جنوب ایران
در بسته های 3 کیلویی
معرفی محصول:
رما (نام علمی: Phoenix dactylifera) یا رطب گیاهی تک‌لپه‌ای و گرمسیری جزو تیره نخل‌ها است که میوه‌اش خوراکی و دارای هسته‌ای سخت و پوست نازک و طعم شیرین که به شکل خوشه‌ای بزرگ از شاخه آویزان می‌گردد و برگ‌های آن بزرگ است. ارتفاع نخل به 10 تا 20 متر یا بیشتر می‌رسد.

گستردگی گونه خرما عمدتاً در نیمکرهٔ شمالی و در کشورهای ایران، پاکستان، عراق، عربستان و سایر کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس همچنین بیشتر کشورهای شمال آفریقا و ایالات متحده آمریکا است و در نیمکره جنوبی نیز به‌طور پراکنده دیده می‌شود.

به میوهٔ نرسیده خرما، «خارَک» یا «خرک» یا کنگ (و در زبان عربی، «حبابوک») گفته می‌شود.

رطب مرحله قبل از رسیدگی کامل خرماست که رطوبت بیشتر و قند کمتری نسبت به خرمای کاملاً رسیده دارد.

میوه خرما جزو میوه‌های سته می‌باشد یعنی تمام قسمت باریکاری آن گوشتی و حاوی مواد غذایی است. خرما از دورانِ باستان در رژیم غذایی انسان وجود داشته‌است و یکی از قدیمی‌ترین میوه‌های کشت شده توسط انسان بوده‌است.

جدول ارزش غذایی خرما
Dattes deglet from Biskra.jpg
Deglet Noor dates
مواد مغذی در هر 100 گرم (3٫5 اونس)
انرژی 1٬178 کیلوژول (282 کیلوکالری)
کربوهیدرات‌ها 75٫03 g
قندها 63٫35 g
فیبر 8 g
چربی 0٫39 g
پروتئین 2٫45 g
آب 20٫53 g
ویتامین آ 10 IU
- بتاکاروتن 6 میکروگرم (0٪)
- لوتئین و زآکسانتین 75 μg
ویتامین ب1 (تیامین) 0٫052 میلی‌گرم (4٪)
ویتامین ب2 (ریبوفلاوین) 0٫066 میلی‌گرم (4٪)
ویتامین ب3 (نیاسین) 1٫274 میلی‌گرم (8٪)
پانتوتنیک اسید (ویتامین ب5) 0٫589 میلی‌گرم (12٪)
ویتامین ب6 0٫165 میلی‌گرم (13٪)
اسید فولیک (ویتامین ب9) 19 میکروگرم (5٪)
ویتامین C 0٫4 میلی‌گرم (1٪)
ویتامین E 0٫05 میلی‌گرم (0٪)
ویتامین K 2٫7 میکروگرم (3٪)
کلسیم 39 میلی‌گرم (4٪)
آهن 1٫02 میلی‌گرم (8٪)
منیزیم 43 میلی‌گرم (12٪)
منگنز 0٫262 میلی‌گرم (13٪)
فسفر 62 میلی‌گرم (9٪)
پتاسیم 656 میلی‌گرم (14٪)
سدیم 2 میلی‌گرم (0٪)
روی 0٫29 میلی‌گرم (3٪)
اصطلاحات نخل و خرما
در مناطق خرماخیز ایران اصطلاحات و واژه‌های فارسی زیادی در ارتباط با نخلکاری رواج دارد که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:

مچ مُخ، مُغ یا مُه و دیمیت به معنی نخل هم است. نام تنگه و منطقه هرمز هم از اهورامزدا و هرمزد و هورمزد تشکیل شده‌است.
فَسیل: ساقه اصلی درخت خرما. در جیرفت به پاجوش نخل گفته می‌شود.
تیم: هر چه از فسیل بروید اعم از تنه و پاجوش.
تیم فسیل: آنچه در کنار تنه اصلی می‌روید.
مُه‌کُشَک یا مخ کش: درختچه‌ای که از تنه فسیل برآید. در بم و نرماشیر به آن‌ها جنگ می‌گویند.
اَبار یا هبار: گردی که از نخل نر ترشح می‌شود. در بم و نرماشیر به آن‌ها بو می‌گویند. در جیرفت و میناب به آن ایوار می‌گویند.
گله‌بشکن یا تَرَکی: از آفت‌های نخل.
تازوغ: سوسکی از آفت‌های نخل.
مُشتاب: اتاقک یا سیلویی برای دانه‌دانه کردن و شیره‌گیری از خرما.
پنگ یا پاگ: خوشه
گرد یا گرز: ساقهٔ درخت خرما
پاتیزه: پیش (برگهای) جوانتر
تاره: خوشه نخل، زمانی که در غلاف خود قرار دارد و هنوز چوبی نشده‌است.
پریچه یا پیرچه: الیاف اطراف برگ خرما که چسبیده به تنه درخت است. پریچه در بعضی مناطق به‌عنوان اسکاچ نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. در استان بوشهر همان «لیف» نامیده می‌شود. در جیرفت به آن‌ها سیس می‌گویند. در بم و نرماشیر به آن‌ها سی سی می‌گویند.
پیش: برگ درخت خرما
پاگنه: انتهای پیش که متصل به درخت خرما است. در استان بوشهر این بخش «تاپول» نامیده می‌شود. در جیرفت به آن‌ها تَگ می‌گویند. در بم و نرماشیر به آن‌ها لتی می‌گویند.
دُم باز: خرمایی که نیمی از آن رسیده و حالت رطبی داشته و نیمهٔ بالایی به حالت خارک یا نارس باشد.
نوع محصول: خرمای خاصویی