ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗ  ଈଂରାଜୀରେ ଓ ହିନ୍ଦୀରେ           ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ । ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ସୱାଇ ମାଧୋପୁର ସହର ନିକଟରେ ଏହି ଦୁର୍ଗର ଅବସ୍ଥିତି । ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନରୁ ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନତା ହାସଲ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଜୟପୁର ରାଜ୍ୟର ମହାରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାର ଆଖାପାଖି ଜଙ୍ଗଲ ରାଜକୀୟ ଶିକାର ଜଙ୍ଗଲ ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା । ରାଜସ୍ଥାନର ଇତିହାସରେ ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ ଦୁର୍ଗର ଅନେକ ଭୂମିକା ରହିଥିଲା । ୧୩ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁର୍ଗ ଚୌହାନ  (ଚହମାନ) ବଂଶୀୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଧିକାରରେ ରହିଥିଲା ଓ ପରେ ଦିଲ୍ଲୀର ମୋଗଲ ଶାସକମାନେ ଏହାକୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇଥିଲେ  । ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସମିତିର ୩୭ତମ ସମ୍ମିଳନୀରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ସମେତ ରାଜସ୍ଥାନର ୫ଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଗକୁ ୟୁନେସ୍କୋ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳର ମାନ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ । ଏହି ଐତିହ୍ୟ ସମୂହକୁ ରାଜସ୍ଥାନର ପାହାଡ଼ିଆ ଦୁର୍ଗ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା । ଇତିହାସ ଜଣେ ଚୌହାନ ବଂଶୀୟ ଶାସକଙ୍କଦ୍ୱାରା ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା । ତେବେ କେଉଁ ଶାସକଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ତାହା ଏକ ବିବାଦୀୟ ବିଷୟ । ୯୪୪ ମସିହାରେ ସଫଳଦକ୍ଷ ନାମକ ଜଣେ ଶାସକଙ୍କ କାଳରେ ଏହି ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ବହୁ ଜନ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି । ଅନ୍ୟ କେତେକ ମତାନୁସାରେ ୧୧୧୦ ମସିହାରେ ଜୟନ୍ତ ନାମକ ଜଣେ ଶାସକ ଏହି ଦୁର୍ଗର ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ । ରାଜସ୍ଥାନ ସରକାରଙ୍କ  ଏମ୍ବର୍ ଡେଭେଲପମେଣ୍ଟ୍ ଏଣ୍ଡ୍ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ୍ ଅଥୋରିଟି  ମତ ରଖିଛି ଯେ ଦଶମ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ସଫଳଦକ୍ଷ ଦୁର୍ଗର ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରାଇଥିଲେ ଓ ଏହି କାମ ଆଗକୁ ଆହୁରି କିଛି ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଚାଲିଥିଲା । ଚୌହାନ ଶାସନକାଳରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ଏହି ଦୁର୍ଗର ପ୍ରାଚୀନ ନାମ ଥିଲା ରଣସ୍ତମ୍ଭ ବା ରଣସ୍ତମ୍ଭପୁର । ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଚୌହାନ ବଂଶୀୟ ଶାସକ ପୃଥ୍ୱୀରାଜ  (ପ୍ରଥମ)ଙ୍କ ସମୟରେ ଏହି ଦୁର୍ଗ ଜୈନ ଧର୍ମ ପାଇଁ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଥିଲା  । ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ କାଳରେ ଏଠାରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ସିଦ୍ଧସେନଶୂରୀ ରଣଥମ୍ଭୌରକୁ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଜୈନ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ବୋଲି କହିଯାଇଛନ୍ତି । ମୋଗଲ ଶାସନ କାଳରେ ଦୁର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ମଲ୍ଲୀନାଥଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା । ୧୧୯୨ ମସିହାରେ ପୃଥ୍ୱୀରାଜ  (ତୃତୀୟ)ଙ୍କ  (ଯିଏ ପୃଥ୍ୱୀରାଜ ଚୌହାନ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା) ପରାଜୟ ପରେ ଏହି ଦୁର୍ଗ ମୋଗଲ ଶାସକ ମହମ୍ମଦ ଘୋରୀଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଆସିଥିଲା  । ପୃଥ୍ୱୀରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୋବିନ୍ଦରାଜ  (ଚତୁର୍ଥ) ଘୋରୀଙ୍କ ଆନୁଗତ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରି ତାଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି ରୂପେ ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗର ଦେଖରେଖ କରୁଥିଲେ  । ତେବେ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା ପାଇଁ ଅନେକ ଥର ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ । ୧୨୨୬ ମସିହାରେ ଦିଲ୍ଲୀର ସୁଲତାନ୍ ଇଲ୍‍ତୁତ୍‍ମିଶ୍ ରଣଥମ୍ଭୌର ଅଧିକାର କରିନେଲେ କିନ୍ତୁ ୧୨୩୬ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଚୌହାନମାନେ ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗକୁ ପୁନରାଧିକାର କରିନେଲେ । ୧୨୪୮ ଓ ୧୨୫୩ ମସିହାରେ ସୁଲତାନ୍ ନସିରୁଦ୍ଦିନ୍ ମାମୁଦ୍ ଓ ସେତେବେଳର ଭାବୀ ସୁଲତାନ୍ ବଲ୍‍ବନ୍ ନିଜର ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ସହ ରଣଥମ୍ଭୌର ଅକ୍ତିଆର କରିବାର ଅସଫଳ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ । ଶେଷରେ ୧୨୫୯ ମସିହାରେ ଜୟତ୍ରସିଂହ ଚୌହାନଙ୍କଠାରୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅକ୍ତିଆର କରିଥିଲେ । ଜୟତ୍ରସିଂହଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଶକ୍ତିଦେବ ୧୨୮୩ ମସିହାରେ ରାଜା ହେବା ପରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ପୁନରକ୍ତିଆର କଲେ ଓ ନିଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇ ପାରିଥିଲେ । ୧୨୯୦-୯୧ ମସିହାରେ ସୁଲତାନ୍ ଜଲାଲୁଦ୍ଦିନ୍ ଫିରୋଜ୍ ଖିଲିଜି ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଏହି ଦୁର୍ଗକୁ ଅଧିକାର କରିନେଇଥିଲେ । ୧୨୯୯ ମସିହାରେ ସୁଲତାନ୍ ଅଲାଉଦ୍ଦିନ୍ ଖିଲିଜିଙ୍କ ଜଣେ ବିରୋଧୀ ସେନାପତି ମହମ୍ମଦ ଶାହ ରଣଥମ୍ଭୌରର ତତ୍କାଳୀନ ରାଜା ହମ୍ମିରଦେବଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହୋଇଥିଲେ । ରାଜା ଅଲାଉଦ୍ଦିନଙ୍କୁ ନିଜ ଶରଣାଗତକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବାକୁ ମନା କରିଦେବାରୁ ସୁଲତାନ୍ ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଷଣା କଲେ ଓ ୧୩୦୧ ମସିହାରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ଅକ୍ତିଆର କରିନେଲେ । ମେୱାର୍ ଶାସନକାଳରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ଦୁର୍ଗ ମେୱାର୍ ରାଜ୍ୟର ବିଭିନ୍ନ ରାଜା ଯଥା - ରାଣା ହମିର୍ ସିଂହ  (ରାଜୁତି କାଳ : ୧୩୨୬-୧୩୬୪) ଓ ରାଣା କୁମ୍ଭା  (ରାଜୁତି କାଳ : ୧୪୩୩-୧୪୬୮) ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରହିଥିଲା  । ହାଡ଼ା ଶାସନକାଳରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ରାଣା ଉଦୟ ସିଂହ  (ପ୍ରଥମ)ଙ୍କ  (ରାଜୁତି କାଳ : ୧୪୬୮ରୁ ୧୪୭୩) ଶାସନ ସମୟରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗ ବୁଣ୍ଡିର ରାଜପୁତ ଶାସକ ହାଡ଼ା ଚୌହାନଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ଯାଇଥିଲା  । ଗୁଜରାଟର ସଲତାନ୍ ବାହାଦୁର ଶାହା ୧୫୩୨ରୁ ନେଇ ୧୫୩୫ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁର୍ଗକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ରଖିଥିଲେ । ୧୫୬୯ ମସିହାରେ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଆକବର ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗକୁ ଅକ୍ତିଆର କରିଥିଲେ । ଜୟପୁର ରାଜ୍ୟ ଅଧୀନରେ ରଣଥମ୍ଭୌର ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏହି ଦୁର୍ଗଟି ଜୟପୁରର କଛୱାଃ ବଂଶର ମହାରାଜାମାନଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଯାଇଥିଲା ଏବଂ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନରୁ ଭାରତକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ମିଳିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରହିଥିଲା । ଦୁର୍ଗ ଆଖପାଖର ଜଙ୍ଗଲ ଜୟପୁର ମହାରାଜାମାନଙ୍କର ରାଜକୀୟ ଶିକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା । ୧୯୪୯ ମସିହାରେ ଜୟପୁର ରାଜ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତରେ ମିଳିତ ହେବାର ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କଲା ଓ ୧୯୫୦ ମସିହାରୁ ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଅଂଶ ଭାବେ ରହିଲା । ଚିତ୍ର ଗ୍ୟାଲେରି ପାର୍ଶ୍ୱବର୍ତ୍ତୀ ମନ୍ଦିରସମୂହ ରଣଥମ୍ଭୌର ଦୁର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱାଦଶ-ତ୍ରୟୋଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଲାଲ୍ କରୌଲି ପଥରରେ ନିର୍ମିତ ଏବଂ ଗଣେଶ, ଶିବ ଓ ରାମଲାଲ୍‍ଜୀଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମର୍ପିତ ତିନୋଟି ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ରହିଛି । ଜୈନ ଭଗବାନ ସମ୍ଭବନାଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ଜୈନ ତୀର୍ଥଙ୍କର ଭଗବାନ ସୁମତିନାଥଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଦୁଇଟି ଜୈନ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି ।