କାମି  (ଜାପାନୀ: , କାମି) ହେଉଛନ୍ତି ଜାପାନୀ ଶିଣ୍ଟୋବାଦରେ ଆରାଧିତ ପ୍ରାକୃତିକ ତଥା ଆଲୌକିକ ସତ୍ତା, ଈଶ୍ବର, ଦେବାଦେବୀ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ଯାଧର ଇତ୍ଯାଦି  । ଜାପାନୀ ଲୋକବିଶ୍ୱାସରେ ଯେ କୌଣସି ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି, ଭୂମିରୂପ ଯଥା - ପାହାଡ଼, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ଝରଣା ତଥା ପୋଖରୀ ଆଦି, ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସ୍ଥାନୀୟ ଶାସକ, ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଶାସକ  (ସମ୍ରାଟ ତଥା ଶୋଗୁଁ ଆଦି), ଅନ୍ୟ ଧର୍ମର ଦେବୀଦେବତା  (ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମର ଦେବୀଦେବତା) ତଥା ଆଲୌକିକ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ କାମି ଭାବରେ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରାଯାଇଥାଏ  । କେତେକ କାମିଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାତିର ପୂର୍ବଜ ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଥାଏ । ଏହା ମଧ୍ଯ ବିଶ୍ବାସ କରାଯାଏ ଯେ ଯଦି ମୃତ୍ଯୁ ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ମହତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ଯକ୍ତି ନିଜ ଜୀବନରେ କାମିଙ୍କ ସମାନ ଦିବ୍ଯ ଗୁଣ ଓ ସଂସ୍କାର ଧାରଣ କରିଥାଏ ତେବେ ମୃତ୍ଯୁ ପରେ ସେ ନିଜେ କାମିରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । କେତେକ ମହାନ ଶାସକ ଯଥା ଜାପନର ସମ୍ରାଟଗଣଙ୍କୁ ମରଣୋତ୍ତର କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ଶିଣ୍ଟୋବାଦରେ କାମି ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି, ଅପିତୁ ପ୍ରକୃତିର ଅଟନ୍ତି ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ସକାରାତ୍ମକ ତଥା ନକାରାତ୍ମକ ଉଭୟ ଗୁଣ ବିଦ୍ଯମାନ । ସେମାନେ ମୁସୁବି  , ଅର୍ଥାତ୍ ଏହି ବିଶ୍ବକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା ଶକ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ, । କାମିମାନେ ଏକ ଭିନ୍ନ ବିଶ୍ୱରେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଶିଙ୍କାଇ  (ଜାପାନୀ; - କାମିଙ୍କ ବିଶ୍ୱ) କୁହାଯାଏ  । ପ୍ରକୃତି ସହ ତାଳ ମିଳାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହଯୋଗରେ ଚାଲିବାକୁ କାମିଙ୍କ ପଥ  ( କିମ୍ବା ; କାନ୍ନାଗାରାନୋ ମିଚି) କୁହାଯାଏ  । ନୈରୁକ୍ତଶାସ୍ତ୍ର କାମି ହେଉଛି ଈଶ୍ବର, ଦେବତା, ଦିବ୍ଯତା ଆଦି ପାଇଁ ଜାପାନୀ ଶବ୍ଦ । ଏହି ଶବ୍ଦଟିକୁ ମନ  ( ; ଶିନ୍ରେ), ଈଶ୍ବର  ( ; ଗୋଦ୍ଦୋ), ପରମାତ୍ମା  ( ;), ଶିଣ୍ଟୋଶାଳର କୌଣସି ଅଧିଷ୍ଠିତ ଦେବତା, ଏକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ତଥା ଯେକୌଣସି ପୂଜନୀୟ ବସ୍ତୁ ବା ବ୍ଯକ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଇଥାଏ  । ଜାପାନୀ କାମି, ଓଡ଼ିଆ ତଥା ସଂସ୍କୃତର ଦେବ ଏବଂ ହିବ୍ରୁର ଇଲୋହିମ ଆଦି ଶବ୍ଦ ସହ ତୁଳନୀୟ । ଇଂରାଜୀ ଅନୁବାଦ ଡେଇଟୀ  କୁ ଶିଣ୍ଟୋଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭୁଲ୍ ବୋଲି ବିବେଚନା କରିଛନ୍ତି । କେତେକ ନୈରୁକ୍ତୀୟ ପ୍ରସ୍ତାବନା ହେଲା - କାମି ଏହାର ମୂଳ ରୂପରେ ଏକ ଆଲୌକିକ ଶକ୍ତିକୁ ସୂଚାଇପାରେ । ଏହାକୁ , କାଞ୍ଜିରେ ଲେଖାଯାଇଥାଏ; ଏହାର ଚୀନୀ-ଜାପାନୀ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶିନ୍ କିମ୍ବା ଯିନ୍ ଏବଂ ଏହାର ଚୀନୀ ଅର୍ଥ ଦେବତା । ଆଇନୁ ଭାଷାରେ, କାମୁୟୀ ଶବ୍ଦ ଶିଣ୍ଟୋବାଦ ସମ ଏକ ଜୀବବାଦୀ ବିଶ୍ବାସକୁ ବୁଝାଇଥାଏ । ସାଧାରଣରେ ଏହା ବିଶ୍ବାସ କରାଯାଏ ଯେ କାମି ଏକ ଉଦ୍ଧାରିତ ଶବ୍ଦ ଯାହା ଆଇନୁମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ପୂର୍ବ-ଜାପାନୀରୁ ଅଣାଯାଇଛି । କୋଯିକୀ-ଦେନରେ ମୋତୁରୀ ନୋରିନାଗା କାମ୍ରି ଏକ ସଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ... ଯେଉଁ ବ୍ଯକ୍ତିର ସାଧାରଣଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅସାଧାରଣ ତଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଗୁଣାଦି ରହିଥାଏ, ସେ କାମି ପଦବାଚ୍ଯ ।" ଯେହେତୁ ଜାପାନୀ ଭାଷାରେ ବିଶେଷ୍ୟପଦ ସଂଖ୍ଯାଦ୍ୱାରା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇନଥାଏ, କାମି ଏକବଚନ ବା ବହୁବଚନ ଉଭୟକୁ ବୁଝାଇପାରେ । ଅନେକ କାମିଙ୍କୁ କାମିଗାମି ବୋଲି ମଧ୍ଯ କୁହାଯାଇପାରେ । କାମି ଶବ୍ଦଟି ଲିଙ୍ଗ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମଧ୍ଯ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ, ତେଣୁ ଏକ ନାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ କାମି ବୋଲି କୁହାଯାଇ ପାରେ । ଇତିହାସ ଶିଣ୍ଟୋବାଦର କୌଣସି ସଂସ୍ଥାପକ, ଧାର୍ମିକ ମୂଳଗ୍ରନ୍ଥ କିମ୍ବା ବିଶ୍ବାସ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଐତିହାସିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଲିଖିତ କୋଯିକୀ ଏବଂ ନିହୋଁ ଶୋକୀରେ ଜାପାନୀ ସୃଷ୍ଟି କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ବିଷୟରେ ଲିଖିତ । କୋଯିକୀରେ ଅନେକ କାମିଙ୍କ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି । ପ୍ରାଚୀନ ପରମ୍ପରାରେ କାମିଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ସଜ୍ଞାବାଚକ ଗୁଣ ରହିଛି: କାମିଙ୍କର ଦୁଇଟି ମନ ଥାଏ । ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଦୟାରେ ଲାଳନପାଳନ କରନ୍ତି ଏବଂ ରାଗିଗଲେ ବିନାଶ ମଧ୍ଯ କରିପାରନ୍ତି । କାମିଙ୍କ ପ୍ରିୟଭାଜନ ହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଏଡାଇବା ପାଇଁ, ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଏବଂ ସେବାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ରଖିବା କଥା । ପାରମ୍ପରିକ ଭାବରେ କାମିଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଥାଏ, ଏକ ଶାନ୍ତ  (ନିଗି-ମିତାମା) ଏବଂ ଏକ କ୍ରୋଧୀ  ଆରା-ମିତାମା  । ୟାମାକାଗେ-ଶିଣ୍ଟୋରେ ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଆଉ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଥାଏ, ଏକ ସୁଖୀ  (ସାକି-ମିତାମା) ଏବଂ ଏକ ରହସ୍ଯମୟ  କୁଶୀ-ମିତାମା  । ମନୁଷ୍ଯ ସଂସାରରେ କାମି ଦୃଶ୍ଯମାନ ନୁହଁନ୍ତି । ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ବସ୍ତୁ, ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି ତଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇପାରନ୍ତି । କାମି ସାଧାରଣତଃ ଗତିଶୀଳ, କେବେହେଁ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସେ ବୁଲାବୁଲି କରୁଥାନ୍ତି । କୋଯିକୀ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାୟ ୩୦୦ ରୂପର କାମି ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ରହିଥାଏ; ଯଥା - ପବନର କାମି, ଜଳର କାମି, ରାସ୍ତାର କାମି, ଦ୍ୱାରବନ୍ଧର କାମି ଇତ୍ୟାଦି । ସମସ୍ତ କାମିଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ଯ ଭିନ୍ନ ଥାଏ । ଯେପରି ଲୋକମାନେ କାମିଙ୍କୁ ଖୁସି କରାଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, କାମିଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ଯ ସମ୍ପାଦନ କରିବା ପାଇଁ ପଡ଼ିଥାଏ । କାମି ଏକ ଚିର ପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରା କିନ୍ତୁ ଜାପାନୀ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ବ ସନାତନ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନୀୟ ଅଟେ । ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କାମିଙ୍କୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତି ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ଯିଏ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକାରୀ-ସଂଗ୍ରହାକମାନଙ୍କୁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ  (ପର୍ବତ) ଓ ସାଗରର ଦେବତା ରୂପେ ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା  । ଜାପାନରେ ଧାନଚାଷ ଓ ଅମଳର ମହତ୍ତା ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ସହ କାମିଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଅଧିକ ପୋଷକରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା ଯାହା ସିଧାସଳଖ ଚାଷ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧ ରଖିଲା, ଯେପରି ବର୍ଷା କରାଇବା, ଅଧିକ ଅମଳ ହେବା ଇତ୍ୟାଦି । ପ୍ରାଥମିକ ଜାପାନୀ ଲୋକ ଏବଂ କାମିଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧ ପରେ ବିଭିନ୍ନ ରୀତିନୀତିର ରୂପ ନେଲା ଯାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ କାମିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଏବଂ ଅଧିକ ଫସଲ କରାଇବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିବା । ଏହି ରୀତିନୀତି ସବୁ, ସେ ବେଳର ସମ୍ରାଟଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷମତା ଓ ଶକ୍ତିର କାମ କଲା । ଜାପାନୀ ଶିଣ୍ଟୋବାଦରେ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ-ଇତିହାସର ଏକ ସୁଦୃଢ଼ ପରମ୍ପରା ରହିଆସିଛି । ସେହିପରି ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଆମାତେରାଶୁଙ୍କ ନାତି ବା ଜାପାନର ପ୍ରଥମ ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ବିଷୟରେ କହିଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ଆମାତେରାଶୁ ନିଜ ନାତିଙ୍କୁ ଏହି ଧରାକୁ ପଠାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର କ୍ଷେତରେ  (ତାକାମାଗାହାରାରେ) ଉତ୍ପନ୍ନ ଧାନର ପାଞ୍ଚଟି ଦାନା ଦେଇଥିଲେ  । ଜାପାନର ଅନୁର୍ବରତାକୁ ସମାପ୍ତ କରି ଉର୍ବରତାରେ ପରିଣତ କରିବାରେ ଏହି ଧାନ ତାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ କଲା । ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଅସ୍ଥିରତା ଯୋଗୁଁ ନୂଆନୂଆ କାମିଙ୍କ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଯେପରି ଗୋର୍ଯ୍ୟୋଶିଁ  ପବିତ୍ରଆତ୍ମା କାମି । ଗୋର୍ଯ୍ୟୋମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରତିଶୋଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମା ଯାହାଙ୍କର ଅକାଳ ମୃତ୍ଯୁ ହୋଇଯାଇଛି କିନ୍ତୁ ଶିଣ୍ଟୋବାଦୀମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଏବେ ଏହା ଧାରଣା ଅଛି ଯେ କାମିଙ୍କ ଅସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ଆତ୍ମାମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି । କାମିଙ୍କ ପରି କାମିଙ୍କ ସୂଚୀ ମଧ୍ଯ ବଦଳୁଥାଏ । ଲୋକଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ବଦଳିବା ସହ କାମିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୂମିକା ମଧ୍ଯ ବଦଳିଥାଏ । ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ - ବସନ୍ତ ରୋଗର କାମିଙ୍କୁ ପରେ ସମସ୍ତ ସଂକ୍ରାମକ ରୋଗର କାମି ରୂପେ ସ୍ୱୀକାର କରାଗଲା । ପ୍ରାଚୀନ ଜୀବବାଦୀ ଧର୍ମରେ କାମିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତିର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇ ଥିଲା । ପ୍ରାଚୀନ ଜାପାନର ପୂଜକମାନେ ପ୍ରକୃତିର ଏପରି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ପୂଜା କରୁଥିଲେ ଯାହାର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆଲୌକିକ ଆଭା ଓ ସୁନ୍ଦରତା ରହିଥାଏ; ଯଥା - ଜଳପ୍ରପାତ, ପର୍ବତ, ବଡ଼ ଶିଳା, ପ୍ରାଣୀ, ଉଦ୍ଭିଦ, ଘାସ ତଥା ଧାନ ବିଡ଼ା ଇତ୍ୟାଦି । ୯୨୬ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ, ଏଙ୍ଗିଶିକି  ( ; ବା ଏଙ୍ଗି କାଳର ସ୍ଥାପକ) ପଚାଶଟି ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରଖ୍ଯାପିତ କରାଗଲା  । ଏଥିରେ ଶିଣ୍ଟୋବାଦର ରୀତିନୀତି ତଥା ନୋରିତୋଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଥମ କରି ଲେଖାଯାଇଥିଲା ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶିଣ୍ଟୋବାଦର ରୀତିନୀତିକୁ ଗଭୀର ପ୍ରବାଭିତ କରିଥିଲା । ଏଥିରେ ସେ କାଳର ସମସ୍ତ ୨,୮୬୧ଟି ଶାଳର ସୂଚୀ ତଥା ୩,୧୩୧ ଜଣ କାମିଙ୍କର ସୂଚୀ ଆଦି ରହିଛି । ତଦୋପରାନ୍ତ କାମିଙ୍କର ସଂଖ୍ଯା ବହୁତ ବଢ଼ି ଯାଇଛି । କେବଳ ଯାସୁକୁନି ଶାଳରେ ୨୪,୪୬,୦୦୦ ଜଣ କାମି ସ୍ଥାପିତ ଅଛନ୍ତି । ଶିଣ୍ଟୋ ବିଶ୍ବାସ ଶିଣ୍ଟୋ ବିଶ୍ବାସରେ କାମି ହେଉଛନ୍ତି କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ । ଜାପାନର ପ୍ରାଚୀନ ଜୀବବାଦୀ ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକତା ହିଁ ଆଧୁନିକ ଶିଣ୍ଟୋର ଆରମ୍ଭ । ଏହା ପରେ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ରୂପ ନେଇ ଏକ ପରମ୍ପରା ଓ ଧାର୍ମିକ ସଂଘରେ ପରିଣତ ହେଲା । ଫଳରେ କାମି ଶବ୍ଦର ଅତି ସାଧାରଣ ଭାବରେ ପ୍ରାକୃତିକ ତଥା ପାରମ୍ପରିକ ଦିବ୍ଯଶକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଗଲା । କେତେକ ଗୁଣ ଯଥା - ବୃଦ୍ଧି, ଉର୍ବରତା, ଉତ୍ପାଦନ; ପ୍ରାକୃତିକ ଘଟଣା ଯଥା - ପବନ, ଘଡଘଡି; ପ୍ରାକୃତିକ ପଦାର୍ଥ ଯଥା - ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ବୃକ୍ଷ, ପ୍ରସ୍ତର, କେତେକ ପ୍ରାଣୀ ତଥା ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଆତ୍ମା ଆଦିଙ୍କୁ କାମି ଆଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଥାଏ । ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ଦିବ୍ଯଶକ୍ତି; ଯଥା - ଭୂମି, ଜୀବିକା ତଥା ଗୁଣର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତି, ଜାପାନୀ ମହାପୁରୁଷ, ମହାନଗୁଣଧାରୀ ବ୍ଯକ୍ତିମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଇତ୍ଯାଦିଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ତା ଛଡ଼ା ସଭ୍ଯତା, ସଂସ୍କୃତି ତଥା ସାଧାରଣ ମାନବର ହିତ ପାଇଁ କିଛି କରିଥିବା ବ୍ଯକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ମରଣୋତ୍ତର କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ତ କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ତା ସହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୟାର ପାତ୍ର ଆତ୍ମାଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ଯ କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । କାମିର ଧାରଣ ସମୟ ସହ ବଦଳି ଆସିଛି । ତଥାପି ପ୍ରାଚୀନ କାମିଙ୍କୁ ଏବେ ମଧ୍ଯ କାମି ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ଆଧୁନିକ ଶିଣ୍ଟୋରେ ମଧ୍ଯ ଏଯାଏଁ କାମିର କୌଣସି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଜ୍ଞା ନାହିଁ । ଆଧୁନିକ ଶିଣ୍ଟୋପୂଜକମାନେ କାମିଙ୍କୁ ମାନବୀୟ ଶରୀର ସଦୃଶ ମନେକରନ୍ତି । ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ - ଶିଣ୍ଟୋ ଦେବଗଣଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବୀ ଆମାତେରାଶୁ । ଆବ୍ରାହମୀୟ ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ ବିପରୀତ ଶିଣ୍ଟୋର କୌଣସି କାମି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ବା ସର୍ବଜ୍ଞ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ଗ୍ରୀକୀୟ ଦେବତା ତଥା ଭାରତୀୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଭୁଲ୍ ଓ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି । ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ - ଆମାତେରାଶୁ ମାନବ ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଅବଶ୍ଯ ଦେଖିପାରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ଯତକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବିଶେଷ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ପାଇଁ ପଡେ ।