üseyin Musavi Hamene (, d. 2 Mart 1942, Hamene) 1981-1989 yılları arasında İran'ın yetmiş dokuzuncu ve son Başbakanı olarak görev yapan İranlı bir reformist politikacı, sanatçı ve mimar. 2009 başkanlık seçimlerinde reformist bir adaydı ve nihayetinde seçim sonrası çıkan huzursuzluklarda muhalefet lideriydi. Musavi, İran Bilim Akademisi başkanlığını 2009'da muhafazakâr otoriteler tarafından kaldırılıncaya kadar sürdürdü.

Devrimin ilk yıllarında Musavi, İslami Cumhuriyet Partisi'nin resmi gazetesi olan Jomhouri-e Eslami'nin editörlüğünü yapmış ve Dışişleri Bakanı ve sonunda Başbakanlık görevlerinde bulunmuştur. 1989 anayasa değişiklikleri öncesinde İran'daki son Başbakan oldu; Daha sonra önümüzdeki 20 yıl boyunca yarı emeklilik yaptı. Kültür Devriminin Yüksek Konseyine üye olmaya devam etmektedir. Ancak, siyasi analistler ve yorumcular tarafından kabul görmemesinin bir işareti olarak yıllardır toplantılara katılmamaktadır.

2009 İran Cumhurbaşkanı seçimleri için Musavi, yarı emeklilik yaşına girdi ve görevdeki İran Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad yönetimine karşı iki reformcu adayı seçti. Resmi sonuçlara göre, seçimde kazanamadı ve iddia edilen oy hilesi ve manipülasyonu sonrasında, kampanyası uzun süren bir protestoya yol açtı ve sonunda hükümet ve Dini Lider Ali Hamaney'e karşı ulusal ve uluslararası bir harekete dönüştü. Vahşi darbelere rağmen, Yeşil Hareketin lideri olarak kalmasına rağmen hareketleri ciddi ölçüde kısıtlanmış durumdadır.  İran'da yaygın bir renk olan yeşili kampanya rengi olarak seçti. Şu anda eşi ve Mehdi Kerrubi ile birlikte ev hapsi altında bulunuyor.

Seyyid Mir Hüseyin Musavi 2 Mart 1942'de İran Doğu Azarbeycan'ın Hamene kentinde doğdu. O ve ailesi Tebriz kökenli etnik bir Azeri'dir. Babası Mir-İsmail, Tebriz'den bir çay tüccarıydı. Mousavi, Hamene'de büyüdü ve 1958'de lise mezuniyetini takiben Tahran'a taşındı. Mousavi, diğer Hamaney doğumlu olan Ali Hamaney'in akrabasıdır: Mousavi'nin büyükannesi Hamaney'in baba tarafından teyzesidir.

Mimarlık lisans eğitimini Tahran Ulusal Üniversitesi'nden (şimdiki Şehid Beheşti Üniversitesi) aldı ve 1969'da Tahran Ulusal Üniversitesi'nden mimarlık yüksek lisans derecesi aldı ve öncelikle geleneksel İran mimarisi üzerine yoğunlaştı. Öğrenci iken, sol İslam öğrenci derneğinin aktif bir üyesiydi. Kolej yıllarında Musavi, uzun yıllar takdir ettiği Ali Şeriatinin kurduğu dini-milliyetçi bir siyasi parti olan İran Özgürlük Hareketi ile yakın bir ilişki içindeydi. Parti devrim sonrası hükümete davet edilmese de, İran'ın gelecekteki siyasi liderleri o sırada partiye üye olan Mehdi Bezirgan, Yadolah Sahabi, Mahmud Talegani ve Mustafa Çamran'ın yanı sıra Musavi'nin en yakın müttefikleri haline geldi. Musavi, Ali Şeriati'nin Tahran Hüseyniye-i İrşad'daki derslerine düzenli olarak katılan öğrenci aktivistleri arasında yer aldı.

Musevi, 1969'da heykel konusunda uzmanlaşmış üniversite öğrencisi Zehra Rahneverd ile evlendi ve ünlü Ali Şeriati'nin öğrencileri arasında yer aldı. Rahnavard daha sonra Alzahra Üniversitesi başkanı ve İran'ın eski Cumhurbaşkanı Muhammed Hatemi'nin siyasi danışmanı oldu. Çiftin üç kızı vardır; Azerbaycan Türkçesi, Farsça, İngilizce ve Arapça konuşabilmektedirler.

Musavi ve karısı, İran devriminin başarısında aktif bir rol oynamaktadır. Şah Muhammad Rıza Pehlevi Monarşisine karşı sokak protestoları düzenlemekten dolayı hapsedildi. İran devrimi yaklaştıkça, en eski siyasi kahramanı Che Guevara olan Musavi, mücadeleye daha aktif şekilde dahil oldu.

1979'daki Şah rejiminin çöküşünden sonra, Musavi, İran'da İslam Cumhuriyeti'nin kurulmasına yardım etmek ve İran'ın monarşisinin devrilmesini hızlandırmak için Muhammed Beheshti'nin 1979'da İslam Cumhuriyet Partisini kurmasına yardım etti. Partinin siyasi sekreteri oldu ve partinin resmi gazetesi olan Jomhouri-e Eslami'nin baş editörü oldu. Bunun için, hem İslam Cumhuriyeti'nin hem İran'da hem de yurtdışında "Mimar" olarak görülüyor.

1979'un ortasında, Humeyni tarafından İran İslam Devrimi Konseyi'ne atandı. Jomhouri-e Eslami'nin genel yayın yönetmeni olarak, İslam Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı olan Abolhassan Banisadr'ın parlamentoda başarılı bir şekilde görevden alınmasının ardından 1981'de Fransa'ya gelişine kadar yüksek bir eleştirmen ve muhalifti. Banisadr'ın dönem başkanlığı sırasında başbakan Muhammed Ali Rajai Musavi'yi dışişleri bakanı olarak atadı ancak Banisadr bu adaya karşı çıktı ve Mousavi atanmadı. 15 Ağustos 1981'de, hükümetin Rajai kabinesinde yeniden yapılandırılmasının bir parçası olarak Mousavi, dışişleri bakanı olarak atandı. Başbakan daha yüksek randevu aldığında görevini 15 Aralık 1981 tarihine kadar sürdürdü.

Ağustos 1981'de, Cumhurbaşkanı Muhammed Ali Recai ve Başbakan Muhammed-Javad Bahonar bir patlamada suikaste kurban gittiler. Ekim 1981'de İran'da yapılan başkanlık seçimlerinde Ali Hamaney daha sonra İran'ın üçüncü cumhurbaşkanı olarak seçildi. Başbakan Ali Akbar Velayati'yi atadı ancak İran parlamentosu kendisine güvenoyu vermedi ve 80'e karşı 74 oyla yenildi. Hamaney'in solcu parlamentodan ödün vermek üzere Mousavi ile çekinceleri olmasına rağmen, Mousavi'ye başbakanlık görevini sunmayı kabul etti. 28 Ekim 1981'de Humeyni'nin onayı ile Parlamento, 31 Ekim 1981'de İran'ın 79'uncu başbakanı olmaası için 115'e karşı 39 oyla Musavi'yinin başbakanlığını onayladı.

İslam cumhuriyetinin sol kanadına ait olan Musavi ile İslam Cumhuriyeti'nin sağ kanadına ait olan Ali Hamaney (şu an İran'ın lideri) arasındaki çatışmalar, sekiz yıllık ortak yönetim sırasında devam etti. Bununla birlikte, ikisi arasındaki çatışmaların giderek artması, Musavi'nin 1988'deki İran-Irak savaşının sona ermesinden kısa süre sonra istifasına yol açtı. Başbakan olarak Mousavi, en üst düzey lider olan Ruhullah Humeyni'nin desteğini aldı ve istifasını kabul etmeyi reddetti. Hükümeti biraz liberal olarak görülürken, Humeyni genellikle Muhafazakârlardan korunan ve ona ekonomi için harekete geçme kararında özgür bir ipucu veren, sert kişiler tarafından baskı altına alındı.

20 Ağustos 1988'de İran-Irak Savaşı bittikten bir yıl sonra Ruhallah Humeyni öldü (3 Haziran 1989) ve Ali Mecamie, Uzmanlar Meclisi tarafından yeni Üst Düzey Lider olarak seçildi. Ölümünden sonra, Musavi ve diğer sol görüşlü insanlar kuruluştaki ana destek kaynağını kaybetti. Musavi, savaş sonrası yeniden yapılandırma planları üzerine yapılan meclis oturumunda Rafsanjani'nin İran'ın batılı ülkelerin savaş sonrası yeniden yapılandırma konusunda yardım teklifini kabul etmesi üzerine, o sırada İran parlamentosu başkanı Ali Akbar Hashemi Rafsancani ile tartışmalara neden oldu.

28 Temmuz 1989'da yapılan anayasa referandumunda, % 97 oranında evet oyuyla, İranlı seçmenler tarafından değiştirildi ve onaylandı. Değiştirilen anayasanın ilan edildiği parlamentonun yeni başkanı olarak Mehdi Karrubi seçildi. Bu anayasa değişikliklerden biri olan Başbakanlık görevi kaldırıldı. Rafsanjani 28 Temmuz 1989'da İran'ın dördüncü cumhurbaşkanı seçildi ve 3 Ağustos 1989'da cumhurbaşkanı oldu. Musavi'nin başbakanlığı aynı tarihte sona erdi. Mousavi, Rafsancani başkanlığındaki yeni hükümete katılım için davet edilmedi ve kamusal alanda yok oldu.

1989'da İslam Cumhuriyeti'nin kurucusu Humeyni öldüğünde, Musavi rejimde artık hoş karşılanmadı. Musavi için halkın yaşamından neredeyse tamamen yoksun olmak 20 yılın başlangıcıydı, ancak iki üst düzey rejim konseyinde oturuyordu.

Birçoğu, kurulan rejimi onaylamadığının bir işareti olarak görülen kamusal hayatı tamamen yoktu.




Altay Cumhuriyeti bayrağı

Altay Cumhuriyeti bayrağı, Rusya'daki Altay Cumhuriyeti'nin bayrağıdır. 2'si beyaz ve 2'si açık mavi 4 şeritten oluşur. Şeritlerin üstten alta doğru genişliği 67+4+4+25'tir. Beyaz renk sonsuzluğu, diriliş eğilimini, sevgiyi, ve cumhuriyetteki insanların rızasını; açık mavi renk ise temizliği, dağları, nehirleri, gölleri ve cenneti sembolize eder.

Bayrak ressam V. P. Chukuyev tarafından tasarlandı ve 2 Temmuz 1992'de 1:2 oranı ile kabul edildi. Boyutlar 29 Haziran 1994 tarihinde 2:3 olarak değiştirildi. 24 Nisan 2003 tarihinde eski haline (1:2) döndürüldü.




Francine Bergé

Francine Bergé (d. 21 Temmuz 1938, Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, Fransa), Fransız sinema ve tiyatro oyuncusu.





Barış Kiliseleri

Barış Kiliseleri, Prusya'nın Silezya bölgesinde (bugünkü Polonya sınırları içinde) bulunan 17. yüzyılda inşa edilmiş üç büyük ahşap kilisedir. Glagow'daki kilise 1758’de yanmış; Jawor ve Swidnica'daki kiliseler restore edilerek günümüze gelebilmiş ve 2001’de UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir.

30 Yıl Savaşları'na son veren Vestfalya Antlaşması’nın imzalanmasından sonra Katolik Habusburg imparatorunun Protestan Polonya halkına kendi kiliselerini yapma izni vermesi üzerine inşa edilen Barış Kiliseleri, inşaata ancak bazı koşullarla izin verilmiş olması nedeniyle şehir dışında, kule ve çanları olmadan, taş ve demir kullanılmaksızın inşa edilmiştir. Üç yapının da mimarı Albrecht von Sabisch'tir.

Şartlar gereği kiliseler inşaatları başladıktan sonra bir yıl içinde tamamlanmıştır. Dış görünümleri alçak görünümlü olsa da içleri barok tarzda, yaldızlı süslemelerle ve resimlerle kaplı ve çok gösterişlidir ve kiliseden çok tiyatro binasını andırır.

Jawor Barış Kilisesi, 6000 kişilik bir yapıdır. 1654-1655'te inşa edilmiştir. 1707'de çan kulesi eklenmiştir.

Swidnica Barış Kilisesi, 7500 kişilik dev bir yapıdır. İnşaatı, imparatorun kilise inşa iznini vermesinden beş yıl kadar sonra 1657'de başlayabilmiştir. 1666 yılından kalma orijinal orgu çalışır durumdadır. 2000 yılından beri bu kilisede Bach Festivali düzenlenmektedir.




Çöp Kutusu (bilgisayar)

Çöp Kutusu (ayrıca geri dönüşüm kutusu ve diğer adlar olarak da bilinir) hesaplamada, bir dosya yöneticisinde kullanıcı tarafından silinmiş, ancak dosya sisteminden kalıcı olarak silinmemiş dosyalar için geçici bir saklama alanıdır. Tipik olarak, bir geri dönüşüm kutusu, kullanıcıya silinen dosyalara göz atmasına, yanlışlıkla silinen dosyaların silinmesini kaldırmasına veya silmesine olanak tanımak