t Rusya'sında tam anlamıyla benimsenmesiyle, yani kültür ve ticaretin serbestleştirilmesi ile birlikte, Amsterdam Uluslararası liderleri ile anlaşma çabalarının başarısız olmasına rağmen Batı'daki sosyal demokrat sendikalarla olan ilişkisi gelişti.

Komintern'de olduğu gibi Profintern'in Dünya Kongreleri de azalan sıklıkta gerçekleşti. Profintern Dünya Kongresi, Komintern'in Dünya Kongreleriyle bağlantılı olarak planlandığından genellikle Komintern olayının sonuçlanmasına dayanılarak başlatılmıştır. Komintern, uluslararası politikasında "Yürütme Komisyonu Genişletilmiş Plenumları" olarak adlandırılan daha kısa, küçük ve daha az resmi uluslararası sözleşmelerden yararlanmaya başladığında, "Merkezi Konsey Oturumları" olarak adlandırılan Profintern için de benzer toplantılar düzenlenmesi kabul edildi.

9-15 Mart 1926 tarihleri arasında Moskova'da yapılan 4. Merkez Konseyi toplantısı, Komintern Yürütme Komitesi'nin 6. Genişletilmiş Plenumu'nun sona ermesinin hemen ardından başladı. Lozovski toplantılarda madencilerin grevde olduğu Büyük Britanya'yı ve Profintern'e iyi bir tanınma fırsatı sağlayan devrimci dönüşümün olduğu Asya ve Pasifik ülkelerini tanımlayan raporlar vermişti. Profintern'e nazaran Amsterdam Enternayonali Asya'ya daha az miktarda ilgi gösteriyordu. Lozovski bu notu Komintern'e bildirmişti. Profintern Şubat 1922 gibi erken bir tarihte yeni örgütsel zeminini Avrupa dışına çıkarmaya özen gösterdi. O dönem Avrupa ülkelerinde umutlar sönükken dahi durum Asya ve Pasifik'te daha parlak görünüyordu.

Profintern açısından en iyi koşullar Çin'de yaşanan olaylardı, zira o dönemde genç ve radikal bir işçi hareketi hayata geçmeye başlamıştı. Sovyet prestiji ve etkisi 1920'li yıllardan itibaren, özellikle de 1924'ten sonra Pekin hükümeti ile Doğu Çin Demiryolu konusunda anlaşma imzalandıktan sonra hızla arttı. Bu dönemde Çin işçi hareketi, Moskova tarafından desteklenen demiryolu çalışanlarını ve denizcilerini kapsayarak büyümeye başladı.

Güney'de, Sun Yat-sen önderliğinde Guangdong'daki merkezi yönetimden ayrı bir hükümet Çin Komünist Partisi (ÇKP) ile birlikte anti emperyalist politikalar izledi. 20 Ocak 1924 tarihindeki Kuomintang kongresinde 200 delegeden yaklaşık 40'ı ÇKP'ye aitti ve partinin katı disiplini ve demokratik merkeziyetçi yapısı nedeniyle bu yapının komünist özellikte olduğundan bahsedildi. Haziran 1924'te Yat-sen'in Kuomintang hükümeti, Sovyet askeri komutanı Vasili Blyuher'in başında olduğu Sovyet eğitmenlerle birlikte yaklaşım 3 milyon ruble yardım alarak Whampoa'da kendi askeri akademisini kurdu.

Kuomintang lideri Yat-sen ile Komintern'in Çin'deki temsilcisi Mihail Borodin arasında yapılan çalışma ittifakı, Yat-sen'in 12 Mart 1925'teki ölümünden sonra sona erdi. Yat-sen'in ölümünden sonra Kuomintang'daki sol ve sağ gruplar arasında mücadele başladı ve bunun sonucu olarak Kuomintang ve ÇKP arasında gerginlikler meydana gelmeye başladı.
30 Mayıs 1925'te Şanghay'da bir pamuk fabrikasındaki işçi grevine destek verenlerden birinin tutuklanmasını protesto eden radikal öğrencilere İngiliz polisi tarafından ateş açıldı ve 12 protestocu öldürüldü. Buna karşılık olarak kentte genel grev ilan edildi ve bölge boyunca 30 Mayıs Olayı olarak bilinen olaylar patlak verdi. 19 Haziran'da Guangzhou'da da genel grev ilan edildi ve dört gün sonra polis tarafından göstericilere ateş edilmesi sonucu ölümle sonuçlanan olaylar meydana geldi.

30 Mayıs olaylarının hızlı bir şekilde büyümesi, Komintern'in Çin'deki devrimci duruma olan ilgisini artırdı. Bu yeni bakış açısı Sovyetler Birliği Komünist Partisi genel sekreteri Josef Stalin tarafından da vurgulandı ve Komintern'in başında bulunan Zinovyev Temmuz 1925'te Tokyo gazetesi Nichi Nichi Shimbun'ne Çin, Hindistan, İran, Mısır ve diğer Doğu ülkelerinde devrimci hareketin büyüdüğünü belirtti.

Kızıl Sendika Enternasyonali'nin tam zamanlı sekreterliğini İspanyol sendikacu Andrés Nin Pérez, Rus sendikacı Mihail Tomski veSolomon Lozovski yapmaktaydı.

Moskova ana binasında ek olarak dört ülkede ek şube kurulmuştu. "Orta Avrupa Bürosu" Berlin'de, "Latin Bürosu" Paris'te, "Balkan Bürosu" Bulgaristan'da ve "İngiliz Bürosu" Londra'da yer almaktaydı. Mayıs 1927'de Pan-Pasifik Sendika Sekreterliği Şangay'da Asya ve Pasifik için bir koordinasyon merkezi olarak kuruldu.

1928'de, Latin Amerika'daki ilk genel emek hareketi olan Confederación Sindical Latinoamericana Profintern'in Latin Amerika şubesi olarak göreve başladı. Bu grup 1936'da kurulan Confederación de los Trabajadores de América Latinanın öncüsüydü.

Profintern dünya çapında ulusal örgütlenmeler kurdu. İngiltere'deki büro Ulusal Azınlık Hareketi ile yakından çalıştı. Kanada Komünist Partisi İşçi Birliği Ligi adında ulusal bir bölüm kurdu. Amerikan bölümü, 1922'de Sendika Eğitim Ligi olarak başladı ve 1929'da çift sendikacılık türünün örneği olan Sendika Birlik Ligi'ni kurmayı başardı.

Kızıl Sendika Enternasyonali, Stalin önderliğindeki Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin dış politikaları halk cephesi politikalarına doğru kaymaya başladığında, bunun bir sonucu olarak 1937 yılında feshedildi.






Velichko Cholakov

Velichko Cholakov (, d. 12 Ocak 1982; Smolyan; ö. 20 Ağustos 2017; Smolyan) ,Aslen Bulgar olup sonradan vatandaşı olduğu Azerbaycan adınada yarışan Bulgar Olimpiyat haltercisidir.

Bulgar Olimpiyat haltercisi Velichko Cholakov geçirdiği kalp rahatsızlığı sonucu doğum yeri Smolyan'da 35 yaşında öldü.




I. Dmitriy

"Ayrıca bakınız ; Dimitri İvanoviç"

I. Dimitri İvanoviç () (d. 19 Ekim 1582 – ö. 17 Mayıs 1606) Moskova Knezliği tahtında hak iddia edip, 1605'ten 1606'daki ölümüne kadar yaklaşık bir yıl boyunca I. Dimitri adıyla Rusya Çarıdır. Rurik hanedanına mensup olduğu varsayılsa da, aslında Rurik soyundan gelmemektedir. Dimitri'nin gerçek ismi Grigori (Yuri) Bogdanoviç Otrepyev'dir. Bu nedenle muhalifleri ve ölümünün ardından tarihçiler tarafından yaygın olarak Düzmece Dimitri olarak anılmıştır.

Rurik Hanedanı'nın 1598 yılında sona ermesiyle başlayan Karışıklık Dönemi sırasında, IV. İvan'ın 1591'de Ugliç'te esrarengiz biçimde ölen küçük yaştaki oğlu Dimitri İvanoviç olduğunu öne sürmüştür. Gençliğinde ülkenin önde komutanlarından eğitim almıştır ve Düzmece Dimitri'nin ilerleyen zamanlarda IV. İvan'ın gerçek oğlu olduğunu savunmuştur. Ayrıca Dimitri'yi asker olarak eğiten komutanı Gerasim Evangelical, I. Aleksey dönemine kadar yaşamış o dönemlerde 1655 yılında bir köydeki suikastta ölmüştür.

I. Dimitri, Rurik Hanedanı'nın son çarı I. Fyodor'un ölümünün ardından Boris Godunov'un tahta geçmesi üzerine ortaya çıktı ve Godunov'un tahta çıkışının geçersiz olduğunu ilan etti. Birçok tarihçiye göre "Grigori (Yuri) Bogdanoviç Otrepyev" adlı, sonradan keşişliğe başlamış, Romanovlara yakın bir soylu olan Dimitri, tahtın yasal varisi olduğuna içtenlikle inanıyordu. Moskova'da bulunduğu 1601-1602 yıllarında Prens Çareviç Dimitri İvanoviç olduğunu öne sürdü. Ama sürgünle tehdit edilince, 1603'te Litvanya'ya kaçtı. Burada Moskova Knezliği tahtını ele geçirmek için askeri bir sefer düzenlemek üzere destek aramaya başladı. Bazı Litvanyalı ve Polonyalı soyluların yanı sıra Cizvitlerden aldığı yardımlarla Kazaklardan ve serüvencilerden oluşan bir ordu topladı ve 1604 sonbaharında Rusya'ya girdi. Askeri yenilgiler almasına karşın, Rusya'nın güneyinde çok sayıda yandaş kazandı. Dimitri İsyanı bozulup askerlerin moralleri kırılıp ordu dağılacakken, Nisan 1605'te Çar Boris Godunov'un ölümü üzerine, askerleri I. Dimitri'nin safına geçti ve Godunov'un veliaht olan oğlu boyarlarca öldürüldü.

Haziran 1605'te Moskova'ya törenlerle giren I. Dimitri çar ilan edildi.

Bir teoriye göre, I. Dimitri ya gerçekten Ugliç'te annesi ile birlikte yaşarken esrarengiz bir biçimde öldürülen, Rurik Hanedanı'nın soy üyesi Çareyeviç Dimitri İvanoviç idi ya da manastırdan kaçan münzevi bir keşiş idi. Babasının Galiçyalı komutan Boyar Boğdan Yakov Zamyatni-Otrepyev olduğu da teoriler arasındadır. Manastırdan kaçmış keşiş olduğunu, tahtta hak talep ettikten sonra Çar Boris Godunov ilan etmiştir.

Tahtta kaldığı süre içerisinde boyarların ve köylülerin nefretini kazanan Boris Godunov’u tahttan indirmenin en kolay yolunun ortaya “sahte bir knez” çıkarmak olduğu düşüncesinden hareket edenler, 1600 yılında ortaya bir söylenti atmışlar ve nihayetinde bu söylenti, 1603'te bir gerçek olarak ortaya çıkmıştır. Halk arasında “Dimitri İvanoviç’in 1591 tarihinde Ugliç şehrinde öldürülmediği, hayatta olduğu ve hakkı olan tahtı Boris Godunov'dan geri almak için harekete geçtiği” söylentileri yayılmaya başlamıştır. Çoğu tarihçiler onun Moskova manastırlarından birinden kaçan keşiş Grigori Otrepyev olduğunu kabul ederken, bazıları gerçekten IV. İvan’ın oğlu olduğunu kabul etmektedirler.

I. Dimitri Lehistan’a giderek Katolik olmuş ve böylece onların yardımlarını sağlamayı başarmıştır. Onun taht iddiası Lehlerin işine geldiği için onu desteklemişlerdir. Dimitri, Lehistan’da bir ordu toplayarak 1604 yılında Rus sınırlarını aşarak Moskova’ya kadar ilerlemiştir. Boris Godunov idaresinden memnun olmayanlar, Dimitri’yi hemen çar olarak tanımış ve kitleler hâlinde ona katılmışlardır. Moskova hemen üzerine bir ordu sevk etmiştir. Boris’in bir hastalık sonucu aniden 1605 yılında ölmesiyle yerine oğlu II. Fyodor geçmiş ve böylece karışıklık daha da artmıştır. Genç Çar’ın Sahte Dimitri ile mücadele etmesi çok zordu, çünkü 1 Haziran günü cereyan eden karışıklıklar esnasında Çar II. Fyodor ve annesi öldürülmüşlerdir. Sahte Dimitri büyük bir törenle Moskova'ya girmiş, boyarlar ve halk tarafından büyük bir coşku ile karşılanmıştır.

I. Dimitri’nin başarılı olmasının başlıca; hem Lehlerden, hem de Moskova hükümetinin zulmünden kurtulmak isteyen güney eyaletlerindeki köylü ve Kazak zümrelerden yardım görmüş olmasıdır. Lehler, Moskova’yı Katolikliğe giren Dimitri vasıtasıyla, Papalığa bağlayacaklarını, dolasıyla Moskova’yı Lehistan hakimiyeti altına alacaklarını ümit etmişlerdir. Dimitri, Moskova’ya girince ilk işi Boris Godunov’un Patrikliğe çıkardığı İova’yı azletmek olmu