içerir. Bu besin ve kaynak kargo gemilerini yavaşlatmakta daha çok umut vadeden bir yoğun zaman işlemidir. NASA’nın Takımyıldız programı Ay üzerinde kalıcı bir üs kurulduktan sonra insanları Mars’a indirmeyi amaçlar ancak üs mimarisinin detayları saptanandan çok daha fazladır. İlk kalıcı yerleşim aynı bölgede mürettebatın içinde olduğu ardışık ve bir üs oluşturmak için birbiriyle bağlantılı yerleştirilmiş prefabrik habitat modullerinden oluşacak gibidir.

Birkaç teknik Mars keşfi üzerindeki bakış açısını değiştirmiştir. En güçlüsü yerinde kaynak kullanımıdır. Dünyadan gelen hidrojen ve Mars atmosferindeki karbon dioksit kullanılarak Sabatier reaksiyonu metan (roket yakıtı için ) ve su (içmek ve elektroliz ile oksijen üretimi için) üretiminde kullanılabilir. Dünyadan gelen yakıta olan ihtiyacı azaltmak için diğer bir teknik “aerobraking”dir. Aerobraking bir uzay aracını yavaşlatmak için bir atmosferin üst katmanlarını birçok geçiş yaparak sıyırmayı içerir. Bu besin ve kaynak kargo gemilerini yavaşlatmakta daha çok umut vaat eden bir yoğun zaman işlemidir. NASA’nın Takımyıldız programı Ay üzerinde kalıcı bir üs kurulduktan sonra insanları Mars’a indirmeyi amaçlar ancak üs mimarisinin detayları saptanandan çok daha fazladır. İlk kalıcı yerleşim aynı bölgede mürettebatın içinde olduğu ardışık ve bir üs oluşturmak için birbiriyle bağlantılı yerleştirilmiş prefabrik habitat modullerinden oluşacak gibidir.

Mars görevinin bu modern, ekonomi modellerinde mürettebat büyüklüğünün 4-6 arasında minimalize edildiğini görürüz. Sosyal ilişkilerin çeşitliliğinde böyle bir kayıp dengeli sosyal sorumluluklar ve tam bir kimlik bilinci oluşturmada sorunlar yaratabilir. Eğer uzun süreli görevler çok küçük mürettebatla yapılacaksa, seçilecek mürettebatın kabiliyetleri birincil önem arz eder. Mars görevi planlamasında görev dağılımı da açık bir sorundur. ‘Pilotun’ ana rolü iniş yüzlerce gün süren bir görevde birkaç dakika içinde olduğunda ve nasıl olsa otomatikleştirildiğinden kullanışsız olacaktır. Görev dağılımı yüzeyde yapılacak işe bağlı olarak yapılmalıdır ve astronotlara birden çok sorumluluk yüklenmesini gerektirecektir. Yüzey mimarisi şişirilebilir habitatlari (belki Bigelow Havacılık tarafından sağlandığı gibi) yaşam alanını maksimize etmede muhtemel bir seçenek olarak kalır. Sonraki görevlerde tuğlalar Marsa ait bir regolit karışımdan koruma için veya birincil hava geçirmez yapısal bileşen olarak kullanılmak üzere yapılabilir. Mars üzerinde ortam vücuda oturan biyo giysiler gibi farklı uzay giysisi tasarımları için şanslar sunabilir.

Birkaç Spesifik habitat tasarım önerisi değişen mimari ve mühendislik dereceler ile ileri sürülmüştür. Yakın bir öneri ( ve NASA 2015 Mars Habitat Yarışması kazananı) Mars Buz Evi’dir. Mars yüzeyi habitatı için dizayn konsepti Dünya’da üretilmiş basınç korumalı bir membranın iç kısmına 3-D buz katmanlarıyla işlenmiştir. Tamamlanmış yapı görünen spektrumdaki ışığın yaklaşık yarısını içeri alırken birkaç dalgaboyunda zararlı radyasyonu emecek şekilde yarı saydam olacaktır. Habitatın tamamen otomatik robotik uzay aracı ve botlar tarafından kurulup inşa edilmesi önerilmiştir, insan yerleşmesinin 2-4 kişi ile kurulum tamamen tamamlandıktan ve testler yapıldıktan sonra gerçekleşmesi düşünülmüştür.

Robotik keşiflerin ve iz sürücü görevlerin insanların diğer dünyaları keşfetmesinde öncü olduğu geniş ölçüde kabul edilmektedir. Spesifik konumlara insan gönderme konusunda kararlar almak Dünyadaki en iyi teleskobun sağladığından daha fazla veri gerektirir. Örneğin, Apollo inişleri için iniş bölgesi seçimi üç farkl robotik programdan (Ranger programı, Ay Yörüngesi programı ve Surveyor programı ) gelen verilerle yapılmıştır. Bir insan gönderilmeden robotik uzay aracı ay yüzeyinin haritasını çıkarmış, yumuşak inişlerin fizibilitesini ortaya koymuş, araziyi TV kameralarıyla yakından filme almış ve kumu analiz etmiştir.

Bir robotik keşif görevi genellikle özel dalgaboylarına duyarlı kameralardan teleskoplar, spektrometreler, radar cihazları, hızlandırıcılar, radyometreler ve birkaçını isimlendirmek için parçacık dedektörlerine kadar geniş yelpazede bilimsel enstrümanlar taşıyacak şekilde tasarlanır. Bu aletlerin işlevi genellikle bilimsel veriyi getirmektir ancak uzay aracının durumunun keşif yapılan araziye bilinçaltı alışmaya olanak sağlayan sezgisel “hissini” vermek de olabilir. Buna iyi bir örnek ay yörüngesi izleyen Japonlara ait SELENE uzaya aracında HDTV kameralarının bulunmasıdır. Farklı bilimsel aletler onların yerine getirilebilecekken bu kameralar Ay’ın keşfinin algılanmasının doğal hissine izin verir.

Dünya dışı bölgelerin keşiflerine modern ve dengeli yaklaşım hepsi bir sonrakine geçmek için bir gerekçe üreten birkaç keşif aşaması barındırır. İnsana keşfi kendisi yapıyormuş gibi gerçekçilik hissi veren algılama antroposentrik algılama olarak tanımlanabilir.Dahası, uzayda bir insan ile robotik sistem arasında bir hat daima açık olamayabilir. Genel bir kural olarak daha zorlu ortam daha fazla robotik teknoloji gerektirir. Robotik sistemler amaçları bir yaşam alanı oluşturmak veya uzaya doğru psikolojik sınırları genişletmek olduğunda açık olarak uzay mimarisinin bir parçası olarak kabul edilebilir

Uzay mimarisinin geleceği uzayın kolonizasyonuna dayanır.tek politik yönetimler altındaki hükümet önderliğindeki tarihi keşif görevlerinde, uzay yapıları yalnızca birkaç yıl veya on yıllık yaşam döngülü küçük ölçekte habitat ve yörünge modülleriyle kısıtlanmıştır. Bu tasarımlar yani mimari genellikle uzay yolcularının kendilerinden gerçek zamanlı geri dönüş olmadan kararlaştırılmıştır. Var olan habitatları tamir ve geliştirmek için teknolojinin geliştirilmesi kısa vadede keşif hedefleri arasında yoktur. Eğer keşif çok yönetimli veya uluslararası bir karaktere bürünürse uzay mimarisinin yerliler tarafından gelişme ihtimali çoğalacaktır. Özel uzay turizmi uzay ve uzay taşımacılığı altyapısının gelişimini hızlandıracak bir yoldur. Virgin Galactic bir yörünge aracı UzayGemisi3 için planları göstermiştir. Uzay turizmi için talep sınırsızdır. Venüs etrafında ay parkları ya da turistik yolculuklar hayal etmek zor değildir. Bir uzay tayfası olmaya diğer bir dürtü de gezegen savunmasıdır.

Klasik uzay görevi Dünya-çarpışan asteroid yakalama görevi. Kullanarak nükleer patlama için split veya saptırmak olan göktaşı riskli en iyisi. Böyle bir taktik olabilir aslında yapmak sorunu daha da kötü tarafından artan miktarda asteroid parçaları bunu sonuna kadar vuruyor Yeryüzüne. Robert Zubrin yazıyor:“ Astroidlere karşı bombalar kullanılmadan astroidin tamamen incelenmesi, jeolojisinin belirlenmesi ve yüzey bombalarının yerleştirilmesi dikkatlice planlanmalı ve plana göre yapılması gerekir. İşi doğru yapmak için bilirkişilerden, jeolojicilerden, madencilerden, delicilerden ve yıkım uzmanlarından oluşan bir insan ekibi gerekmektedir. ”

Eğer böyle bir ekibin uzaktaki bir astroide görevlendirilmesi asteroidin bertaraf edilmesi en risksiz yöntem olabilir. Bir başka gelecek vadeden astroidle mücadele stratejisi astroidin üzerine bir ekip indirmek ve ağırlığını yavaş yavaş azaltarak yönünden saptırmaktır. Bu roket itmesinin Newton’un 3. Yasası ile itici olarak astroidin kendi ağırlığının bir formudur. Nükleer silahlar ya da kütle ayrımının kullanımı bu görev için bir insan mürettebatını aylar hatta yıllar boyunca uzaya gönderilmesini gerektirir. Astronotların ne yaşayacağı ve geminin nasıl olacağı gibi sorular uzay mimarisini ilgilendirir.

Uzaya gitmek için motivasyonlar kavrandığında çok ciddi sorunları hafifletme çalışmaları başlayabilir. Astronot güvenliğine en büyük tehditlerden biri güneş parlamalarından kaynaklanan ani radyasyon olaylarıdır. Apollo 16 ve Apollo 17 görevleri arasında gerçekleşen Ağustos 1972’deki şiddetli güneş fırtınası ay yüzeyindeki astronotların maruz kalacağı ölümcül sonuçlara yol açabilirdi. Uzayda radyasyona karşı bilinen en iyi koruma kalkan kullanımıdır; etkili bir kalkan yöntemi astronotlar etrafında büyük tankerler içinde su kullanımıdır. Ne yazık ki su metreküpte 1000 kg ağırlığa sahiptir. Daha pratik bir yaklaşım astronotların yoğun etkiler sırasında sığınacakları “güneş fırtınası” kalkanları inşa etmektir. Ancak bu iş için astronotların yaklaşan fırtınaları öğrenebileceği sahil blögelerindeki tsunami uyarı sistemine çok benzer uzay hava durumu yayını sistemi olması gerekir. Belki bir gün robotik bir filo Güneşe yakın seyredebilir ve güneş aktivitesini görüntüleyip tehlike yerleşilmiş bölgelere gelmeden birkaç dakika önceden uyarı verebilir.

Uzayda uzun süreli insan gelecekte ne olacağını kimse bilmiyor. Belki sonra tecrübe ile rutin uzay tarafından keşfetmek farklı dünya, Güneş Sistemi ve saptırma birkaç asteroitler, imkanı inşa modüler olmayan uzay yaşam alanları ve altyapı olacak içindeki yeteneği. Bu olasılıklar vardır kütle sürücüleri Ayı, fırlatma yükleri içine alan kullanarak sadece elektrik ve dönen uzay kolonileri ile kapalı ekolojik sistemler. Bir Mars içinde erken aşamalarında terraformation, nerede sakinleri sadece basit oksijen maskeleri için dışarı yüzey, olabilir gördüm. Herhangi bir durumda, bu tür vadeli işlem gerektiren uzay mimarisi.




Ironwood, Michigan

Ironwood, Amerika Birleşik Devletleri'nin Michigan eyaletinde yer alan ve Gogebic ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde 5,387'dir.

15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 5,387 kişi, 2,520 ev ve 1,408 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise 79.0% Beyaz, 11.3% Afrikan Amerikan, 0.3% Yerli Amerikan, 5.2% Asyalı, 0.1% Pasifik Islander, 1.1%'i ise diğer gruplardandır.

1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 6,293 kişi, 2,841 ev ve 1,625 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise 79.0% Beyaz, 11.3% Afrikan Amerikan, 0.3% Yerli Amerikan, 5.2% Asyalı, 0.1% Pasifik Islander, 1.1%'i ise diğer gruplardandır.





Mehmet Toner

Mehmet Toner, Türk biyomedikal mühendisi. Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi cerrahi bölümünde ve Harvard-MIT sağlık b