otize eden eğlence ekonomisine işaret ediyor; uluslararası topluluk tarafından yeni sömürgeciliğin haklı çıkarı olarak sömürüldü. Trinh'in imgeleri, Afrika yaşamının gizemlileştirilmesi ve egzotizasyonuna karşı mücadeleyi ve direnci yeniden ortaya koyuyor. Ona ait imgeler, açıklayıcı değil, bilgilendirici değil, ilginç değil olarak açıklandığı üzere, öngörülen varsayımlara ve kalıplaşmış kalıtımlara direnecek bir açıklama olarak yorumlama sürecini önermektedir.

Soyadı Viet İsim Nam Vietnam'da yapılmaz. Film, haber bültenleri ve arşiv görüntüleri ile basılı bilgilerden oluşmaktadır. Film beş çağdaş Vietnamlı kadınla röportajlar içeriyor. Adı nam soyadı viet röportajların gerçek ve sahte, gerçek ve aşamalı oyuna girmesine izin verir "Trinh T. Minh-ha, hem sahnelenen hem de gerçek röportajlar, görüşmelerin siyasetinin görünmezliğine hitap eden ikisinin farklılıklarını ve temsillerin daha ileri ilişkilerini belirler. Film, izleyiciye çoğul kimlik, belgesel tekniklerdeki imgeler ve çeviri gibi filmleri değerlendirmesini istiyor. Soyadı Viet, İsim Nam, Namibya, Amerikan Film ve Video Festivalinde Mavi Kurdele Ödülünü kazanmak da dahil olmak üzere çok dikkat çekti.

Içindekiler için kes , kısmen bir Çin tahmin oyunu ifade eder. Çin'de alegorik adlandırma ve hikâye anlatmanın benzersiz bir labirentidir. Film, Tiananmen Meydanındaki olaylardan kaynaklanan iktidar ve değişim, siyaset ve kültür sorunlarını merak ediyor. Başlık gerçeğe ulaşmanın belgesel konseptleriyle ilgilidir.İçindekiler için kes, Aynı zamanda filmin kendisi de bu filmde ne olduğunu tahmin edin diye sorar. Film, film yapımı sürecini sorgular. Film, Çin popüler şarkıları, klasik müzik, Mao ve Konfüçyüs deyişleri, kadın sesi, sanatçı, filozof ve diğer işçilerin sözleriyle özenle katlanmış. Görüntülerin ve seslerin çok yönlü katmanlanması bir kez daha Trinh'in kimlik çeşitliliği ve bu durumda temsil politikası üzerine önceki filmdeki (Adı Soyadı Vietnam Namesi) temaları ele alıyor; bu durumda Çin'in yeniden sunumları. Filmin ihmal ve tasvir arasındaki hassas denge, renkler, ritim ve kulak ve göz arasındaki değişen ilişki, çağdaş Çin kültürünü ve siyasetindeki yorumlamaları değiştirdiğini göstermektedir. Bu film 1992 yılında Sinematografi Ödülü Trinh'i kazandı.

Trinh T. Minh-ha'nın onuncu filmi olan Aşkın Hikâyesi, gevşek bir biçimde Vietnam epik şiiri The Thale of Kieu'ya dayanıyor. The Tale of Kieu, 19. yüzyılda Thúy Kiều'nun talihsizliklerini takip eden ulusal bir aşk şiiri, Ailenizi kurtarmak için kendisini fahişe yoluyla saf hale getiren yetenekli, genç bir kadın. Şiir, yaygın olarak işgal edilen Vietnam için bir metafor olarak yaygın olarak görülüyor. Film, Amerika'daki yeni bir hayatın, geride bıraktığı ailenin ve kendi isteklerinin çelişkili talepleri arasında mücadele eden serbest yazar olan Vietnamlı göçmen Kieu'nun hikâyesini anlatıyor. Bu Trinh'in 35mm'lik ilk uzun metrajlı filmiydi.

Dördüncü Boyut , Trinh T. Minh-ha'nın ilk dijital video özelliğidir. Yeni teknolojiler, günlük yaşam ritüelleri ve festivaller, dini törenler ve tiyatro performansı da dahil olmak üzere konvansiyonel ritüel olarak anlaşılan zamanı araştırmaktır. Film izleyicileri nihayetinde ekranda nihai olarak ekrana getirilen nihai ancak Japonya'nın değil, Japonya'nın imge ve zaman ışığı olarak geniş gerçekliği" olduğunun farkına varıyor. Burada Japonya'yı dolaşıyor Bir kamera, görsel bir makinenin yolculuğunun ritüelleştiği imgelerden oluşan bir yolculuktur. Zamanda hayatta olan görüntüler filmdeki karmaşıklığı da beraberinde getiriyor; gerçek ve sanal buluşma yeri - Dördüncü Boyut. Japonya ritüelleri imgelerinin ritüelleştirilmesi sürecinde, kendilik ve diğer, insan ve makine, görüntüleyici ve imge, gerçek ve süslü, geçmiş ile bugünün mümkün olduğu bağlantı arasındaki bir karşılaşmadır.

Trinh'in çerçeveleme konusundaki tematik ilgisi, o ve yönetmen ve yapımcı Jean Paul Bourdier tren penceresindeki hayalperestlik deneyimini keşfederler. Dördüncü Boyutta olduğu gibi, Trinh de dijital prodüksiyona olan ilgisini hız ve yeni görme yollarıyla ilgilenmek meselesi olarak açıklıyor. Elizabeth Dungan ile yaptığı konuşmada . soru, yeni bir görüntü yaratmak, kolaylaştırmak ve onları talep etmek için yeni bir görüntü üretmek için değil, dijital görüntülemede en iyi hız bugün hala sürüyor, dedi. ] Night Passage boyunca Trinh ve Bourdier, dijital sinemanın süreçleri kadar liminal boşluklar ve kimlikler üzerine de meditasyon yaparlar. Night Passage deneysel, lirik bir dijital özelliktir. Kenji Miyazawa'nın Samanyolu Demiryolundan ilham alarak, üç genç arkadaşı, yaşam ve ölüm arasındaki trende yolculuk ederken izler. Devam eder.

Trinh T. Minh-ha'nın Vietnam’ı unutma isimli son filmi, efsaneleri, performansı, çağdaş Vietnam hayatı imgelerini ve kültürel yeniden belleği keşfetmeyi birleştiren lirik bir makale. Vietnam topraklarını ülke olarak nitelendiren unsurları toprak ve su arasında var olmak için unutmak, vietnamı unutma yerel sakinlerin, göçmenlerin ve gazilerin nasıl anladığını ve hatırladığını araştırıyor. Mit ve Vietnam Savaşı'nın 40. yıldönümü arasındaki gelişmekte olan ve devam eden bir konuşma, film boyunca devam ediyor. Film 1995'te HI-8 ve 2012'de hem HD hem de SD video çekildi. Bu iki farklı formatın birlikte düzenlenmesi, doğrusal zaman ve ilerleme kavramlarını sorgulamak için filmde çalışır.







Kuyruktan dolmalı silah

Kuyruktan dolmalı silah, mühimmatın silahın arkasından yüklendiği bir ateşli silahtır. Günümüzde modern ateşli silahların çoğunluğu kuyruktan dolmalıdır.






Robert W. Floyd

Robert W. (Bob) Floyd (8 Haziran 1936 - 25 Eylül 2001), Amerikalı bilgisayar bilimcisi. Bir çizgedeki en kısa yolları bulmaya yarayan Floyd-Warshall algoritmasıyla tanınmıştır. 1967 tarihli "Assigning Meanings to Programs" makalesiyle program doğrulama dalının temellerini atan Floyd 1978'de Turing Ödülü'ne değer görülmüştür.




Robert Floyd

Robert Floyd adlı kişiler:





Henry County, Virginia

Henry ilçesi veya Henry County Amerika Birleşik Devletleri'nin Virginia eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 yılı itibarıyla 54,151'dir.





Susan Bee

Susan Bee (d. 14 Ocak 1952) New York’ta yaşayan Amerikalı bir ressam, editör ve kitap sanatçısıdır. 2015'te Brooklyn'deki Southfirst Galeri’sinde "70'lerdeki fotogramlar ve değişen fotoğraflar" sergilendi. Ayrıca Susan’ın 2013’te Accola Griefen Galerisi’nde bir kişisel sergisi ve de New York’taki A.I.R. Gallery’sinde 7 kişisel sergisi vardır. Barnard Koleji'nden B.A ye sahip ve Hunter Koleji'nden resimde M.A ya sahip. Sanat Eleştirisi ve Yazma programında Görsel Sanatlar Yüksek Okulu'nda ders verdi. Bee, 2012 yılından beri Pensilvanya Üniversitesi'nde ve 2014'ten beri Pratt Enstitüsünde öğretim görevini sürdürüyor. 2014'te Susan Bee'e Guggenheim Dostluk Ödülü verildi.

Susan Bee şu anda Southfirst Sanat galerisi ve A.I.R Sanat Galeri’si tarafından temsil edilmektedir. 
Bu galerilere ve Accola Griefen'e ek olarak New York Halk Kütüphanesi, Kenyon Koleji, Columbia Üniversitesi, William Paterson Koleji ve Virginia Lust Galerisi'nde kişisel sergiler düzenledi. Çalışmalarına çeşitli grup sergileri dahil edilmiştir. Çalışması, "halk sanatının ve kırsal hayal gücünün ayırt edici bir üslup harmanı" olarak tanımlanır.

Bee, Granary Books ile altı sanatçının kitabını yayınladı. Bunlar arasında şairlerle birkaç ortak çalışma vardır; Susan Howe Yatak Asmaları, Johanna Drucker; Bir Kızın Hayatı, Jerome Rothenberg; Yanan Bebek ve Diğer Şiirleri, Charles Bernstein; Günlük Ritimleri ve Küçük Yetim Anagramı. Buna ek olarak, sekiz sanatçının kitabını yayınladı. Bu kitaplar Johanna Drucker- Fabulas Feminae(2015), Regis Bonvicino- şiirlerle Entre, Jerome McGann, Chax Press tarafından şiirlerle: Küresel kitaplardan Paris ve Ağaç İcadı.

Bee’nin sanat eserleri Metropolitan Museum of Art, Getty Müzesi, Victoria & Albert Müzesi, Yale Üniversitesi, Clark Sanat Enstitüsü, New York Halk Kütüphanesi ve Harvard Üniversitesi Kütüphanesi gibi pek çok kamusal ve özel koleksiyonda yer almaktadır.

Bee’nin Amerika'daki sanat çalışmaları, The New York Times’ta, The New Yorker’da, Art Papers’ta, Forward’da, Brooklyn Rail'de ve ArtNews'da incelenmiştir. 2002 ve 1999 yıllarındaki Virginia Sanat Merkezi Odasında, 2001 ve 1996'da Yaddo Kardeşliği ve 2012'de MacDowell Colony'de Kardeşlik yaptı. Buna ek olarak, 1992-1997 yılları arasında Ulusal Sanat Teşviklerinden Görsel Sanatlar Programı'ndan ve 1989 ve 1997 yılları arasında New York Devlet Sanat Konseyi Görsel Sanatlar Programı'ndan Yayın Bağışlarından yayın hibeleri aldı.

Bee, Mira Schor’la birlikte M\E\A\N\I\N\G'in yardımcı editörüydü. Bunlar, 2000’de Duke University Press’te yayınlanan 100’den fazla sanatçı, eleştirmen ve şair tarafından yayınlanan sanatçının yazılarının Antolojisi, Teorisi ve Eleştirisiydi. Ayrıca Bee, M/E/A/N/I/N/G’in yardımcı editörüydü: 1986-1996 Çağdaş Sanat Sayılarının Dergisi ve şu anda M / E / A / N / I / N / G Online'ın ortak editörüdür

Susan Bee, şair Charles Bernsten’le evlendi. Emma Bee Bernstein ve Felix Bernstein adlı iki çocukları oldu. Sanatçı bir aileden gelen Bee'nin annesi Miriam Laufer, babası ise Sigmund Laufer idi. 






Kathryn Gines

Kathryn Gines (d. 2 Temmuz 1978) Pensilvenya Eyalet Üniversitesi'nde Felsefe bölümünün yardımcı Doçentidir. Çalışmalarının çoğunda Felsefe bünyesindeki çeşitliliği araştırmaya odaklandı. Siyahi Kadın Düşünürleri Cemiyeti'nin kurucusudur.

Gines lisans derecesini Spelman Koleji’nde yaptı ve Memphis Üniversitesi'nden Felsefe alanında 2001 ve 2003’te sırasıyla yüksek lisans ve doktara yaptı.
Pensilvanya Eyalet Üniversitesi’ndeki görevinden önce Vanderbilt Üniversitesi’nde felsefe departmanında, Afrika kökenli Amerikan azınlık çalışmalarının eğitim görevlisiydi.
Gines, siyahi kadın düşünürleri için iletişim ağını desteklemek ve onlara pozitif bir ortam sağlamak için 2007’de, Siyahi Kadın Düşünürleri Cemiyet’ini kurdu. Amerikan Felsefe Derneği’nin 11.000’den fazla üyesi olmasına rağmen Amerika Birleşik Devletleri’nde felsefe alanında profe