. 1959-1965 yılları arasında tüm iş alanlarındaki ücretlerde (sadece sanayi alanı değil) yüzde 26'lık bir büyüme beklenirken, büyüme yüzde 22,9 oranında oldu. Reform süresince ücret artışı sanayi verimliliğindeki artışlarla telafi edildi. Örneğin, Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nde ücretler, 1959-1962 yılları arasında yüzde 7 artarken, verimlilik yüzde 20 arttı.

Ücret reformu, Sovyetler Birliği'ndeki genel çalışma haftasının süresini kısaltan bir programla bağlantılıydı ve 1958'de çalışma haftası 48 saatten 41'e indirildi. Bu durum tüm Sovyet işçilerinde uygulandı ve 1961 yılında 40 milyon Sovyet işçisi (toplam iş gücünün yaklaşık üçte ikisi) haftada 41 saat çalışıyordu. 1962'de bu zamanı 40 saate düşürmek planlanmıştı, ancak bu gerçekleşemedi. Kruşçev, Sovyet işçilerine dünyadaki en kısa çalışma saatlerini vermeye yönelik uzun vadeli bir hedef belirtti ve 1968'de haftada 30 ile 35 saat arası çalışmayı hedeflediklerini belirtti. Kruşçev daha önce de bir komünist hareketin temel hedefinin çalışma saatlerinin azaltılması olması gerektiğinden söz etmişti ve komünizmin nihai olarak 3-4 saatlik bir çalışma gününü yakalamasını umduğunu belirtti.

Reform, Stalin döneminde baş gösteren bazı sorunları ortadan kaldırırken, programın genel etkisi Sovyet işçisi için ek sorunlar yarattı. Birçok alanda ücretlerde büyük farklılıklar olmaya devam etti. Fabrika yöneticileri, temel ücretin verilmesinden sonra işçileri başka işlere teşvik etmeye çalışmak için belirlenen reform direktiflerini göz ardı ettiler. Bununla bağlantılı olarak yöneticiler yeni işe başlayanlara ve stajyerlere daha yüksek ücretler teklif ettiler. Bu durum bazı işçilerin yüksek ücretli bir eğitim görevi almasına teşvik edilmesine, daha sonra ise vasıf üzerine yeni bir eğitim konumuna bırakılmasına neden oldu. Kömür madenciliği alanındaki yöneticiler uzun zamandır yerel faktörlere dayalı olarak ücretleri değiştirme yetkisine sahiplerdi, jeolojik faktörler ya da tehlike seviyeleri farklılıkları nedeniyle reform sonrasında işçi ücretlerini yüksek tutmak için kotaları veya oranları manipüle etiler ve ücretleri değiştirmeye devam ettiler. 

Merkezî olarak yönetilen ek ücret sistemi ile ilgili bir diğer sorun fabrikaları bilindik ürünler üretmeye teşvik etmesiydi; çünkü eski ürünler üzerindeki hedef kotalarını doldurmak, yeni olmasından kaynaklı çalışma payı da içerdiği için yeni ürünlere göre daha kolaydı. 

Bazen yeni ücretlerin uygulandığı bölgelerdeki fabrika yöneticileri, işçileri daha önemli görevlere almak için mücadele ettiler, çünkü reformla birlikte daha düşük seviyede beceri gerektiren bir göreve düşük ücret verilmesi kararlaştırılmıştı. Örneğin, düşük ücret verilmesi kararlaştırılan bir makine işletimi için Kotlyakov'daki bir fabrikada yöneticiler işçileri işe alabilmek için 30 adet makineyi kullanılmamış gibi gösterdiler.

Bazı durumlarda ise yöneticiler reformları kasıtlı olarak ücretleri düşürme, bakanlıkların yaptığı ücret indirimleri abartarak tüm harcamaları azaltabilecekleri bir fırsat olarak kullandı. Buna ilişkin bir davada, bir fabrika yöneticisi reformları işçilerden ödenmemiş fazla mesai çıkarmak için bahane olarak kullanma suçundan 8 aylık bir cezaya çarptırıldı.

Reform genel olarak istikrarlı ve öngörülebilir bir maddi teşvik sistemi yaratamadı. Filtzer, Sovyet endüstrisindeki yöneticiler ile işçiler arasındaki ilişkilerin başarısızlığı anlamada önemli olduğunu aktardı. Bununla birlikte Sovyet üretimindeki başarısızlıkların nedenleri arasında sıklıkla değişen nitelikte olan malzemelerin düzensiz olarak bulunması, mantıksız bir iş bölümlerinin varlığı ve hızlı üretime bağlı geleneksel ödemelerin işçileri motive etmemesi gibi çok sayıda faktörün etkili olduğunu vurguladı.

Sovyet işçilerinin amirlerine karşı birinci dünya ülkelerindeki meslektaşlarının yaptığı gibi (örneğin bağımsız bir sendika kurma veya Sovyetler Birliği Komünist Partisi dışı muhalif bir siyasi partiye girme gibi) davranamamaları ve egemen algıdan farklı olarak örgütlenememeleri nedeniyle reform sürecinden büyük ölçüde etkilendiler fakat bu duruma karşı bir şey yapamadılar. Yöneticilerin kendi takdirlerine bağlı olarak ödüller ve ikramiyeler verebilmesi ile merkezî olarak yönetilen ücret sisteminin birbirine paralel gitmesi çok zordu.

Sovyetler Birliği'ndeki ortalama ücret oranları resmî olarak nadiren yayımlandı. Birinci dünya ülkelerindeki bazı akademisyenler Sovyet hükûmetinin ortalama kazançlarını düşük gösterdiğini düşündüğünden bu bildirimleri önemli buldu. Aleksander Nove II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez ücret istatistikleri yayınlandığı 1966'da; ortalama ücreti kapsayan bilgilerin rutin bir şekilde açıklanmamasını, Sovyet işçilerinin Sovyetler Birliği ekonomisinin farklı sektörlerde verilen ücretler arasındaki büyük farklılıkları keşfetmesinin önlenmesine bağlı olduğunu yazdı.

Ücretlendirme politikalarında; endüstriyel iş yerlerinde yönetim kontrolü, işçi yeteneği ve ücret arasındaki ilişkiyi anlatan ve Marksist bir teori olan emek süreci teorisine zıt olarak Sovyet işçilerinin kendi emek süreçleri üzerinde kontrolü bulunmuyordu. Sovyet seçkinleri (nomenklaturalar), emek sürecini demokratikleştirerek ve toplumdaki herkes için eşit ücretler üreterek radikal bir biçimde değiştirme politikası izlemiyorlardı. Buna karşın komünist görüşte oldukları için batı ülkelerindeki gibi ücret ve beceri yapısını açıklamak için kullanılan tüketim toplumu kültürünü de savunamazlardı. İki uygulama arasında yapılmaya çalışılan politikalar uygulamada çok sayıda zorluklarla karşılaştı. Dolayısıyla üretim kotalarını, ücretleri ve beklenen işçi emeği düzeylerini koordine etme girişimleri başarısız oldu ve 1980'lere kadar bu başarısızlıklar devam etti. Ayrıca 1956-1962 arası ücret reformu, Sovyet işçileri ve seçkinleri arasındaki ekonomik çatışmayı düzeltip geliştiremediği için de bir başarısızlıktı. İşçiler merkezî yönetimden uzak olarak kendi iş yerlerinde lokal olarak yöneticileriyle ücret ve görevler üzerine doğrudan pazarlık yapmaya devam ettiler. İşçiler reform sonrası resmî üretim planlarında veya kotalarda daha fazla beceri sergilemek zorunda kaldılar, çünkü Sovyet işçileri sıklıkla emeklerini zorlaştıran sorunlar etrafında çalışma biçimlerini yeniden keşfetmeleri gerekliydi. Örneğin sağlanan üretim araçları ile gerçekleştirilemeyen görevleri yerine getirmek için kendi araçlarını oluşturmak veya mevcut süreçler uygun olmadığında kendi üretim süreçlerini kendi başlarına tasarlamak üretim açısıdan zorluklar yaratırdı. Bu durum genellikle batı tipi serbest piyasa ekonomisinde ve onun üretim tarzında görülmekteydi. Bu durum Sovyet endüstrisinde de yaygınlaştığından, işçiler ve yöneticiler reform sonrasında bile ücretler, kotalar ve görev beklentileri konusunda merkezî müdahaleden bağımsız olarak birlikte çalışmak için birçok nedene sahipti. Mihail Gorbaçov 1986'da perestroyka kapsamında 1956-62 reformuna benzer bir dizi ücret reformu girişiminde bulundu, fakat bu da başarısız oldu ve bu süreç 1991'de ekonominin merkezî olmayan bir sistemle değiştirilmesi ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar gitti.






Adnan İncirmen

Adnan İncirmen (1918 - ?), Türk futbolcu ve teknik direktördür.

1937'de İzmirspor'dan Galatasaray'a transfer oldu.





Süreyya Görkey

Süreyya Görkey, (d. 1925) eski Türk futbolcu.





Üvercinka

Üvercinka, Cemal Süreya'nın 1958'de Yeditepe Yayınları tarafından yayımlanan ilk şiir kitabıdır. Kitabın ilk basımında şairin 1953-1957 yılları arasında yayımladığı şiirlerden sadece yirmi dokuzuna yer verilmişken sonraki basımlarda şiir sayısı artırılmıştır. Yayımlandığı dönemde büyük ilgi gören kitap, 1959'da Yeditepe Şiir Armağanı'nı kazanmıştır. Eserin adı, Süreya'nın iş yerinde tanıştığı ve aşık olduğu bir kadına "Üvercinka" adını vermesinden gelmiştir. "Kitap-lık" dergisinin Türkiye'nin kuruluşunun 75. yıldönümü sebebiyle 1998'de hazırladığı "75 Yılda 75 Kitap listesi"nde 36. sırada yer almıştır. Ocak 2015'ten itibaren Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlanmaktadır.

Cemal Süreya, ortaokul ikinci sınıftayken tanıştığı Seniha Nemli ile 1953'te evlenmiş ve 1954'te Mülkiye'den mezun olmuştur. Eşiyle arası problemli olan Süreya, Eskişehir Vergi Dairesi'nde tanışıp bir süre beraber olduğu kadın için "Üvercinka" adını kullanmıştır. 11 Ağustos 1955'te Maliye Müfettiş Muavini olarak İstanbul'a atanan şairin "Üvercinka"yla ilişkisi bitmiştir. Asım Bezirci'ye verdiği bir röportajda "üvercinka"nın anlamı için şunları söylemiştir:

"Üvercinka anılması güvercinle karışık bir ad. Bir kadın adı. Barışa, aşka, dayatmaya dönük bir kavram: Kitaba ad olarak seçmeme gelince bunun iki nedeni var: Birisi belli: günümüz şiiri ve bu arada benim şiirim kelimeyi zorlayan bir şiir. O adla şiirimi özetlemiş ya da bir parça belirtmiş oluyorum galiba. İşin ikinci nedeni son derece özel, salt günlük yaşamama ilişkin bir şey."

"Üvercinka", Süreya'nın ilk şiir kitabı olarak Şubat 1958 tarihinde Yeditepe Yayınları tarafından yayımlanmıştır. İlk basımda 1953-1957 yılları arasında yayımladığı şiirlerden sadece yirmi dokuzuna yer verilirken sonraki basımlarda "Şiir", "Sürek Avı" ve "Gazel" başlıklı şiirleri de eklenerek kitapta otuz iki şiir yer almıştır. Kitabın ilk baskısı altı ay içinde tükenmiştir.

"Üvercinka", 1959'da Cemal Süreya'ya Arif Damar'ın "İstanbul Bulutu"yla Yeditepe Şiir Armağanı'nı kazandırmıştır. Ödülden önce bu kitapla ilgili Cemal Süreya, "Osman Mazlum" takma adıyla 18 Ocak 1958'de "Mavisini Dağıtan Uslu Çiçek" başlıklı bir yazı kaleme almış ve yazısında Arif Damar'ın bu şiir kitabında İkinci Yeni etkisi gördüğünü ve kelime seçiminde sağlam bir işçilik gösterdiğini yazmıştır.

Süreya'nın ilk şiir kitabı "Üvercinka", 1958 yılında yayımlandıktan hemen sonra edebiyat ortamında büyük ilgi uyandırmıştır. Mustafa Şerif Onaran, eserin bağlamında şair için "Alışılmış kelimelerin alışılmış duyguların şairi değil." derken Ahmet Oktay ise "Asıl yeniliği eşyayı soyutlaştırışından ve dilinden geliyor." diye yazmıştır. Muzaffer İlhan Erdost, "Üvercinka" henüz yayım