onu ile açığa çıkan elektronlardan enerji sağlayan canlıdır. Bu özellikleriyle kemotroflar, güneş enerjisini kullanarak fotosentez ile enerji elde eden fototroflardan ayrılırlar.

Doğada en sık bulunan kemotrofik organizmalar, başta arkeler ve bakteriler gelmek üzere, prokaryotlardır.

Diğer canlılarda olduğu gibi, kemotroflar da yaşamlarını sürdürebilmek ve üreyebilmek için karbon bileşiklerine ihtiyaç duyarlar.
Bu molekülleri kendi başlarına, yani kemosentez ile doğrudan karbondioksitten (CO) üretip üretememelerine göre, sırasıyla, kemoototrof ya da kemoheterotrof olarak ayrılırlar.

Kemoototroflar, ihtiyaçları olan organik molekülleri kemosentez ile, yani doğrudan CO bağlayarak sentezleyebilen organizmalardır.
Çoğu bakteri ya da arke türü olan bu canlılar, esasen kemolitoototroflardır: kemosentez için gerekli enerjiyi amonyak/amonyum, ferröz demir (Fe), magnezyum, manganez, elementer ya da hidrojen sülfür ve moleküler hidrojen (H) gibi "inorganik" maddelerin oksidasyonundan elde ederler.

Bazı örnek canlı grupları şunlardır:
Son üç örnekte görüldüğü üzere kemolitoototroflar, karbondioksit dışında başka herhangi bir karbon kaynağının bulunmadığı ya da eser miktarda olduğu çok zorlu ortamlarda çoğalabilirler ve o ortamların birincil üreticisi durumundadırlar.

Kemolitoototrofik mikroorganizmaların çoğalması, şaşırtıcı ölçüde hızlı olabilir.
Örneğin bir "Thiomicrospira crunogena" kolonisinin iki katına çoğalma süresi, yaklaşık bir saattir.

Kemoototrofların tersine, kemoheterotroflar kendi organik moleküllerini kemosentez ile elde edemezler ve ortamda başka canlılarca üretilmiş olarak bulunan karbonhidratlar, lipidler ve proteinler gibi karbon bileşikleri ile beslenmek zorundadırlar. Ancak, bu süreç için gerekli enerjiyi ise yine kemoototroflar gibi inorganik maddelerin oksidasyonunda elde ederler.

Başka canlıların ürettiği karbon kaynaklarına bağımlı olan kemoheterotroflar, yalnızca başka canlı türlerinin gelişmesine izin veren ortamlarda çoğalabilirler ama yine de en bol bulunan tipte kemotrofik organizmalardır: çoğu bakteri, mantar ve protozoa, kemoheterotroftur.

Kemotrofların adlandırılmasnda kullanılmış olan bileşik sözcükler Eski Yunanca kaynaklıdır ve kök sözcüklere göre anlamları aşağıdaki gibidir:





Çalıkuşu (bale)

Çalıkuşu, Koreograf Merih Çimenciler tarafından Reşat Nuri Güntekin'in ünlü romanı Çalıkuşu'ndan uyarlanmış bale eseri.

İlk defa 6 Kasım 2003'te sahnelenmiştir. Eserde sanatçılar serde sanatçılar "Hicaz Saz Semai, Acem Aşeran, Şol Cennetin Irmakları, Gel Gör Beni Aşk Neyledi, Güzel Bir Göz Beni Attı, Mahur Saz Semai, Sevdim Yine Bir Civan" gibi Türk Sanat Müziği'nden eserlerle dans ederler.

Küçük yaşta annesini ve babasını kaybetmiş kültürlü ve güzel bir genç kız Feride’nin, genç ve yakışıklı Kamuran'a duyduğu aşkın kırgınlığı nedeniyle Anadolu’da öğretmenlik yapmaya gitmesi anlatılır. Reşat Nuri Güntekin'in romanına bire bir sadık kalınarak sahneye uyarlanmıştır. Türk Sanat Müziği eşliğinde icra edilen ilk bale eserlerindendir.

Eser, ilk defa sahnelenmesinin ardından yedi yıl boyunca Ankara Devlet Opera ve Balesi'nde kapalı gişe oynamış; 2013'te Mersin Devlet Opera ve Balesi tarafından yeniden sahnelenmiştir.




Gasmouloi

Gasmouloi () ya da Vasmouloi (Yunanca: ) Bizans İmparatorluğu'nun son yüzyıllarında Yunan - Latin (Batı Avrupalı, çok sıklıkla İtalyan) karışımı birlikler. "Gasmouloi"ları Bizans donanmasına deniz piyadesi olarak askere Bizans İmparatoru VIII. Mihail (1259-1261 arası hükümdar) almıştır, ancak terim zaman içinde etnik anlamını kaybetmiş ve erken 14. yüzyıldan itibaren askeri hizmet yükümlülüğü olan için kullanılmıştır.

Dördüncü Haçlı Seferi'nin ardından, Latin İmparatorluğu ve diğer Batılı Prenslikler Bizans topraklarında kurulduğu zaman, Yunan - Latin karışımı birlikler çok kısıtlı bir derecede oluştu. "Gasmoulos" teriminin kendisinin kelime kökeni bilinmemektedir ve ilk defa 13. yüzyılın ikinci yarısı ortaya çıkmıştır. Fakat Latince "mulus" kelimesi, "katır" ile ilişkisi olasılık dışı değildir. Genellikle bu karma birliklerin çocukları için kullanılmasına rağmen, daha belirli olarak Bizanslı bir anne ile Latin (sıklıkla Venedikli) bir babanın çocuğu için kullanılır. "Gasmouloi" muğlak kimlikleri nedeniyle sosyal olarak hem Bizanslılar hem de Latinler tarafından dışlanmış ve güvenilmez kabul edilirlerdi. Yaklaşık 1330 yılına ait Fransız bir bilimsel makalenin kelimeleri ile, "Kendilerini Yunanlara Yunan, Latinlere Latin olarak tanıtırlardı, herkese her şey olurlardı...". VIII. Mihail ile Venedikliler arasında imzalanan 1277 tarihli anlaşmada, Venedik mirasının Gasmouloi Venedik vatandaşı kabul edilmiştir, fakat sonraki on yıllarda, birçoğu Bizans bağlılığına dönmüştür. Onların soylarından gelen bazıları tekrar Venedik vatandaşlığı talebinde bulunmuşlardır, "Gasmouloi" sorunu 1320lere kadar Bizans-Venedik ilişkilerini meşgul etmiştir.

1261 yılında VIII. Mihail'in kuvvetleri tarafından Konstantinopolis'in geri alınmasından sonra, "Gasmouloi" İmparator tarafından paralı askerler olarak işe alınmışlardır. Lakonia'dan toplanan adamlar "Lakōnes" (Λάκωνες, "Laconians") ile birlikte, Mihail'in güçlü "ulusal" Bizans donanması kurma çabaları çerçevesinde hafif silahlı deniz piyadeleri olarak hizmet etmişlerdir. "Gasmoulikon" birlikleri 1260lı ve 1270li yıllarda Ege Denizi'nde bulunan adaların geri alınması için yapılan Bizans seferlerinde önemli bir rol oynamışlardır, fakat VIII. Mihail'in ölümünden sonra, ardılı II. Andronikos 1285 yılında donanmayı geniş şekilde dağıtmıştır. İşsiz kalmalarına, imparator tarafından bir şey ödenmemesine rağmen, bazı "Gasmouloi" imparatorluk hizmetinde kalmıştır, fakat diğer birçoğu Latin ve Türk donanmalarında iş aramış, büyük toprak ağalarına koruma olarak kiralanmış ya da korsanlık yapmaya başlamışlardır.

14. yüzyıl başlarında, "gasmoulikē douleia" (""gasmoulos" olarak hizmet etmek") kavramı etnik anlamını kaybetmiş ve sonunda hem denizde hem de karada hizmet veren hafif silahlı asker için kullanılmaya başlanmıştır. Bu şekilde, "Gasmouloi" Bizans ve Osmanlı'ya 14. yüzyılda, Ege Denizi'nde bulunan Latin Prensliklere ("servitio et tenimento vasmulia"nın kalıtsal olduğu yerlerde) ise 15.ve 16. yüzyılda hizmet etmiştir. İmparatorluğun son yüzyılında olduğu gibi, Bizans donanması onların hizmetinden yararlanmaya devam etmiştir. Bizans İç Savaşı (1341-1347) sırasında "Gasmouloi" bir rol oynamış, komutanları Megas doux Aleksios Apokaukos'u VI. İoannis Kantakuzinos'a karşı kuvvetli bir şekilde desteklemişlerdir. Kantakuzinos'un zaferinden sonra, Konstantinopolis'te bulunan birçok "Gasmouloi" terhis edilmiştir. Kallipoli'da bulunanlar zamanla Osmanlılara katılarak, ilk Osmanlı filosunun mürettebatını oluşturmuşlardır.





İnterglasiyal

Buzullar arası bir dönem , buzul çağındaki art arda buzul dönemlerini ayıran binlerce yıllık sıcak küresel ortalama sıcaklığın jeolojik bir aralığıdır. Mevcut Holosen yaşlı buzullar arası oluşum yaklaşık 11.700 yıl önce Pleistosen'in sonunda başladı.

Pleistosen'in 2,5 milyon yıllık yayılımı boyunca, yaklaşık 40.000 ila 100.000 yıl aralıklarla çok sayıda buzullar veya Kuzey Amerika ve Avrupa'daki kıtasal buz tabakalarının önemli ilerlemeleri olmuştur. Bu uzun buzul dönemleri daha ılımlı ve daha kısa buzullar arası buzullarla ayrılmıştır.

Günümüz buz gibi interglasiyalarda iklim ısınıyor ve tundra, buz tabakalarını izleyerek kutuplara doğru çekiliyor. Ormanlar, tundra bitki örtüsünü destekleyen alanlara geri döndü. Ara buzullar, paleontolojileri ile karada veya sığ denizaşırı denizlerde tanımlanır. Belli buzulları tanımlamak için ılıman iklime işaret eden ve belirli bir yaş belirten türlerden gelen çiçek ve faunal kalıntılar kullanılır. Genellikle memeli ve molluskan türleri, polen ve bitki makro kalıntıları (tohumlar ve meyveler) kullanılır. Ancak, daha birçok fosil kalıntısı yararlı olabilir: böcekler, ostrakodlar, foraminiferler, diyatomlar vs. Son zamanlarda, buz çekirdeği ve okyanus sedimanı çekirdekleri, sıcaklık ve toplam buz hacimleri için daha niceliksel ve doğru bir şekilde tarihlendirilmiş kanıtlar sağlar.

Buzullar arası ve buzullar, Dünya'nın yörüngesindeki döngüsel değişikliklerle çakışmaktadır. Üç yörünge değişimi, buzullararası etkilere neden olur. Birincisi, Dünya'nın yörüngesindeki güneş etrafındaki bir değişiklik veya dışmerkezliktir. İkincisi, Dünya ekseninin eğiminde bir değişim, eğikliktir. Üçüncüsü, dünya ekseninin kesişme veya eğri hareketidir. Güney yarıküredeki sıcak yazlar, yarımkürenin güneşe doğru eğildiğinde ve Dünya'nın eliptik yörüngede güneşe en yakın olduğunda ortaya çıkar. Soğuk yazlar, o mevsim boyunca Dünya güneşten en uzak olduğunda ortaya çıkar. Bu etkiler, yörünge ekzantrisitesi büyük olduğunda daha belirgindir. Eğiklik büyük olduğunda, mevsimsel değişiklikler daha aşırıdır.

Homojen fosiller için buluşma metodu olarak kullanılabilirken, interglacialalar jeolojik haritalama için ve antropologlar için de yararlı bir araçtır.

Son buzul çağında oluşan hafif iklim koşullarına, interstadial denir. Çoğu (hepsi değil) interstadiallar yaşlar arası buzullardan daha kısadır. İnterstadiyal iklim nispeten sıcak olabilir, ancak bu mutlaka öyle değildir. Soğuk dönemler (stadials) genellikle çok kuru olduğundan, tortul kayıtlarda interstadials olarak da ıslak (dolayısıyla sıcak olması zorunlu değildir) dönemler kaydedilmiştir.

Ortalama küresel sıcaklık için bir vekil olan deniz yatağının tortu numunelerinden elde edilen oksijen izotop oranı, dünyanın iklimindeki değişiklikler hakkında önemli bir bilgi kaynağıdır.

Bir buzullar arası dönemin optimal veya iklimsel optimumu, buzluklar arası dönemde, genellikle orta kısımda meydana gelen en 'elverişli' iklimi yaşayan buzullar arası bir dönemdir. Bir buzul çağının iklimsel optimumu, aynı buzullar arası olan ve daha az olumlu bir iklime sahip olan (fakat yine de önceki / sonraki buzullardan çok daha iyi bir iklim yaşanmış) aşamaları takip eder ve izler. Buzullar arası bir optimum sırasında, deniz seviyeleri en yüksek değere yükselir, an