manlıca Kitaplar Koleksiyonu kapsamında yer almaktadır. Latin alfabesiyle kitabın yeni bir ayrı basımı yapılmamıştır. Zeynep Kerman, 1981 yılında yazarın eserlerini derleyip toplu olarak okuyucuya sunarken "Küçük Şeyler"i de kitabına dahil etmiştir.

Türk edebiyatında, hem sözlü hem yazılı, manzum ve mensur hikâye geleneği olmasına rağmen Tanzimat'tan sonra farklı yapısal özellikler taşıyan bir anlatı türü olarak yeni bir hikâye tarzı oluşmuştur. Giritli Ali Aziz Efendi tarafından 1796-97'de yazılan ve ilk defa 1852 tarihinde basılan "Muhayyelât", Batı tesiri olmadan gerçekçi anlatıma olan yakınlığıyla modern Türk hikâyesinin başlangıcı sayılmaktadır. Bunun dışında, 19. yüzyılda basımları yapılarak yaygınlık kazanmış olan meddah hikâyeleri "yeni hikâyeye" zemin hazırlayan eserler olarak görülmektedir. 1875-1890 yılları arasında Ahmed Midhat Efendi'nin devam eden "Letaif-i Rivayat" serisinin dışında Mehmet Celal'in "Venüs", "Cemile" gibi uzun hikâyeleri ile Nabizâde Nâzım'ın ilk dönem hikâyeleri bulunmaktadır. Ahmed Midhat Efendi, çoğunlukla uzun öyküyü yeğlemiş, "Kıssadan Hisse" (1870-1871) adlı kitabında kısa hikâye formatında metinler üretmişse de kitap adından anlaşılacağı gibi kıssalar ve fıkra türü yazılar içerdiği için hikâye sınıfına dahil edilmemektedir. Emin Nihat Bey'in "Müsâmeretnâme" (1872-1875) eseri de yedi uzun hikâyeden oluşmaktadır. Samipaşazade Sezai'nin "Küçük Şeyler"i Türk edebiyatında modern anlamda kısa hikâyenin başlangıcı kabul edilmektedir. Eser, Batı edebiyatındaki hikâyelerle benzer özellikler göstermektedir. Sezai'nin bu eseri, süslü, terkipli olmasına ve betimlemeler barındırmasına rağmen Tanzimat dönemi yazarlarının eserlerine benzemeyen özellikler taşır. Sonuç olarak bu hikâyeler, kısa hikâyenin Türk edebiyatındaki ilk olgun örnekleri olarak gösterilmekte ve edebî bir tür olarak ilk ipuçlarını vermektedir.

"Küçük Şeyler"; bir mukaddime, altı hikâye, bir mensure ve bir tercüme eserden oluşmaktadır. Sami Paşazade Sezai, eserin mukaddimesinde ayrıntıların ve üslubun önemini vurguladıktan sonra bilim ve psikoloji ile şairaneliği birleştirerek yazmaktan söz eder ve "Buna 'ilm-i teşrih-i edebî' tabirini kullanmak câizdir sanırım." der. Sezai, mukaddimede "Dünyada bir zerre yoktur ki güzel yazılmak şartıyla bir mevzu-i mühim addedilmesin. Âlem-i şemsin ahvalini tasvir etmekle bir hurdebînî böceğin kalbini teşrih eylemek edebiyatça müsavidir . En mufassal , en mükemmel kitaplarda bazı küçük şeylerin edebiyatça ehemmiyeti pek büyüktür." sözleriyle küçük şeylerin de öyküsünün yazılabileceğini söyler. Güzel yazmanın her şeyin başında geldiğini belirterek söze başlayan Sezai, divan edebiyatında hikâye türünün yerine gelebilecek mesnevilerde, halk hikâyelerinde ya da geleneksel hikâyecilikte olduğu gibi hikâye türünün garip ve hatıra gelmeyecek kadar çocukça bir şey olmaktan çıkması gerektiğini savunur. Artık hikâyelerde, "tabiat sırlarına" ve "insan kalbine" dair araştırmaların anlatılmasını ve bu anlatım sırasında da metnin "şâirane bir üslûb-ı âlî" ile yazılmaması gerektiğini belirtir. Realizmi savunan önsözden ötürü Nihad Sâmi Banarlı, Alphonse Daudet'nin "Jack" isimli romanını Türkçeye çevirerek "Servet-i Fünun" mecmuasında tefrika olarak neşreden (Mart-Temmuz 1892) Sezai'nin, bu realist üsluba sahip Fransız yazarın etkisinde kaldığını öne sürmüştür.

"Küçük Şeyler"e Vuslat isimli cariyenin veremden ölüşü acısıyla yazılan bir "Kitabe-i Seng-i Mezar" başlıklı nesir sonradan ilave edilmiştir. Ayrıca Alphonse Daudet'nin "Lettres de mon moulin" kitabında yer alan 1869 tarihli "L'Arlésienne" hikâyesi "Arlezyalı" başlığıyla Sezai tarafında tercüme edilerek kitaba eklenmiştir.

Yazar, hikâyelerinin bazılarında düz yazının içine nazım parçaları yerleştirmiştir. Hikâyelerin hepsinde birbirine koşut ve aynı zamanda birbiriyle karşıt olan iki dünya kurulur. İlk dünya, hayallerin dünyasıdır. Bu dünyanın anlatımı, anlatı sırasında da önce gelir. Genellikle okurun karakterle özdeşleşmesini öngören bu kısımda "şairane üslup" hayallerin anlatımına eşlik eder. Hikâyelerdeki ikinci dünya ise gerçeklerin dünyasıdır. Genellikle öykülerin en sonunda karakterle birlikte okur da bu dünyayla karşılaşır. Bu karşılaşma, yumuşak bir geçişten bir hayli uzak, ani ve genellikle şoke edici bir yüzleşmedir. Hikâyelerin bazıları ("Bu Büyük Adam Kimdir?" ve "Hiç") şok anıyla sona ererken bazıları da ("Düğün" ve "Pandomima") yaşanan şokun karakteri ölüme kadar taşıdığı sürecin anlatımıyla biter. "Bu Büyük Adam Kimdir?", "Hiç" başlıklı hikâyeleri hâriç hikâyelerde sürprizli son kullanılmamıştır ve üçüncü şahıs anlatımı mevcuttur. Bazılarında ise müellif, vakânın kahramanlarından biridir, gözlemlediklerini bizzat anlatmıştır. "Bu Büyük Adam Kimdir?" hikâyesinin başlangıcındaki, "O zaman itiyad etmiştim. Pederimin yüz kişiye ikametgâh olan konağında tertip edilmiş derslerimizi bitirdikten sonra, akşam üzeri ekseri Taşkasap'tan Bayezid'e kadar yayan gidip gelirdim." cümlelerinde anlatılan Sezai'nin kendi hayatıdır, "İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır" başlıklı hikâyesinde de aynı hususiyeti, Çamlıca'da geçirdiği yılları ele alınmıştır. "Düğün" ve "Kediler" isimli hikâyeleri diyalogla başlamaktadır. Mekân olarak yazarın yaşadığı muhit, Çamlıca ve o civarda bulunan Bulgurlu; bunların yanında Taşkasap, Laleli, Aksaray, Sultan Ahmet ve Büyükada kullanılmıştır. Kahramanlar doğaüstü özellikler taşımaz; hemen hepsi halk arasından seçilmiştir: hasta çocuğuna ilaç alamayan dar gelirli memurlar, annesini geçindirmek için Anadolu'dan İstanbul'a hizmetçiliğe gelen genç kızlar, kalıbı kıyafeti yerinde fakat okuma-yazma bile bilmeyen cehalet timsalleri, dolandırıcılar, takdir edilmeyen halk tiyatrosu sanatkârları, çobanlar, bilhassa Çerkes cariyeler seçilen karakterlere örnektir.

"Küçük Şeyler" için olumlu yorumların yanı sıra süslü anlatımın içermesiyle kendisiyle çeliştiği ve edebî değerinin yüksek olmadığına dair olumsuz görüşler de yapılmıştır. Halid Ziya Uşaklıgil, İzmir'de bir kitapçıdan aldığı "Küçük Şeyler"in sayfalarını parmağı ile yırtarak neşveyle okumaya başlamıştır ve o dönemde millî hislere yabancı kalınmadığına bu küçük hikâyelerin delâlet ettiği kanaatine varmıştır. Eserle ilgili şunları dile getirmiştir:

""Küçük Şeyler" beni çıldırttı. Sanat heyecanlarımın içinde bu kitaptan duyduğum zevke ve nişata yetişebilecek bir tehassüs bilmiyorum. Bu bana yeni bir ufuk, memleketin nesir ve sanat semasında vaadlerle dolu parlak bir meşrık göstermiş oldu. Küçük hikâyelerin terceme tecrübeleri ile geçen zamanların ve bu "Küçük Şeyler" bediasıyle mükerrer temasların bende biriktirmiş olması lâzım gelen bir heyecan yekûnu, âdeta gelecek senelerin meşîmesine düşerek hayata çıkmak zamanına intizaren ihtizaza başlamış bir habl tohumu teşkil etmiş olacak ki tahrir mesleğimde en ziyade sevdiğim küçük hikâyelerden kim bilir ne kadar yazdım."

Halit Fahri Ozansoy, yazar ve eser için "Hele roman ve hikâye nevinde, Namık Kemal'in fevkine çıkan istidadı onu gerek "Sergüzeşt" romanında gerek Küçük şeyler hikâye cildinde bu eserlerin daha neşri tarihinde yüce bir üstad olarak tanıtmıştı." sözlerini dile getirmiştir. Nihad Sâmi Banarlı, hikâyelerde realist Fransız edebiyatının tesiri olduğunu ve yazarın bu küçük hayat hadiselerini, dikkat ve alaka çeken hikâyeler haline koymada ustalık gösterdiğini yazmıştır. Hikâyelerin edebi değerlerinin yüksek olmamakla beraber aynı hikâyelerde teknik pürüzler bulmanın da kolay olmadığını da açıklamıştır. Banarlı ayrıca yazarın sonraki eseri "Rumûzü'l-edeb"i incelerken ""Küçük Şeyler"le kendi mütevazı sanatının ve Türk edebiyatı tarihindeki yerinin zirvesine yükselen Sezai, bundan sonraki eserlerinde artık eskisi kadar tesirli değildir." sözlerini dile getirmiştir. Fevziye Abdullah, "Samî Paşazâde Sezaî" adlı çalışmasında Sezai'nin küçük hikâyelerinde vakâ ve teferruatların maharetle seçilip tertip edildiğini, vakâların tabiî seyrinin neticeyi hazırladığı belirtmiştir. Ayrıca "az rastlanılır, hârikulâde vakâlarla heyecan uyandırmaya çalışmayıp basit vakâlardan güzel bir eser yaratması"nı realizme bağlamış ve eser hakkında genel olarak şunları dile getirmiştir:

"Sezai'ye edebiyat tarihimizin Tanzimat'tan sonraki müeeddidleri arasında yer kazandıran ne tiyatroları, şiirleri, ne de makale, musahabe, seyahat notları ve hâtıralarıdır; onu ayakta tutan tarafı, şöhretini temin eden "Sergüzeşt"ten ziyade küçük hikâyeleridir. Hemen her bakımdan mükemmel bu küçük hikâyeler edebiyatımızda, âid olduğu nev'in ilk örnekleridir ve kendinden sonraki genç neslin müstakbel küçük hikâye üstadlarının yükseldiği zirveye yol gösterme şerefi Sezai'ye âiddir."

Selim İleri, "Küçük Şeyler"in birkaç küçük öyküsüyle gerçekten klasik değerler taşıyan bir kitap olduğunu, Latin alfabesiyle yayımlanınca ilgi uyandıracağını düşündüğünü; fakat bunun gerçekleşmediğini belirtti. Sezaî'nin "Sergüzeşt"teki çok yönlülüğünü, romantizmle gerçekçiliğini, gerçekçilikle yenilikçi tutumu iç içe barındırışını "Küçük Şeyler"de özellikle "Düğün" ve "Pandomima" adlı öykülerinde sürdürdüğünü yazdı. Ayrıca İleri yazısında "Düğün" hikâyesinin derli toplu oluşunu devri için çok şaşırtıcı, benzeri olmayan bir başarı olduğunu; "Kediler" ve "İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır" hikâyelerinin gerçekçilik açısından, gündelik olguların ilk kez hikâye edilişini belgediğini; Alphonse Daudet'ten yapılmış bir çeviri olan "Arlezyalı"nın, Sezaî'nin Batı'dan farklı yazarlara vurgunluğunu duyumsattığını açıkladı. İleri,"Türk Öykücülüğünün Genel Çizgileri" adlı bir diğer yazısında eserdeki hikâyeleri "ustalıklı ürünler" olarak nitelemiştir. Öyküden doğaüstü güçlerin ayıklandığını; yazarın kendi döneminin insanını, yaşam biçimini, düşünüşlerini yansıtmaya çalıştığını ve Ahmet Mithat anlayışından sıyrılarak, kişiselliği vurguladığını yazdı.

"Kekibeç" dergisinde ""Küçük Şeyler"de Saklı Beyitler" adlı bir yazı yazan Günil Ayaydın Cebe, Sezai'nin cümlenin işlevini ön plana çıkaran değerlendirmesine ve dönemin edebiyat eleştirisinin Arapça ve Farsçanın kullanımına odaklanmasından yakınmasına