eler temelinde, ilgili insanlarla konuşarak, destek ve geribildirim toplama ve sessizce yayma gibi gayri resmi bir süreçtir. Herhangi bir resmî adım atılmadan önce önemli bir değişiklik önemli bir unsur olarak kabul edilir ve başarılı "nemawashi" değişikliklerin her tarafın rızası ile yapılmasını sağlar.

Japon şirketleri, "Toyota Tarzı" gibi yönetim yöntemleri ile ünlüdür. Kaizen (改善, Japonca "iyileştirme") hayatın tüm yönleri boyunca sürekli iyileştirmeye odaklanan bir Japon felsefesidir. İşyerine uygulandığında "kaizen" etkinlikleri, üretimden yönetim ve icra kurulu başkanı'ndan montaj hattı çalışanlarına kadar bir işletmenin tüm işlevlerini sürekli olarak geliştirir. Tektipleştirilmiş etkinlikleri ve süreçleri geliştirerek, Kaizen atıkları ortadan kaldırmayı hedeflemektedir (bakınız Yalın üretim). "Kaizen", Japonya'nın İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Toyota'sıyla birlikte iyileşme sürecinde birkaç Japon şirketinde uygulandı ve o zamandan beri dünyadaki işletmelerde yaygınlaşmıştır. Bazı değer sistemleri dahilinde, "Kaizen"'in hayatın her alanını iyileştirmesi beklense de, Japon işçilerinin günde saatlerce emek harcaması ironiktir.

Bazı şirketlerin güçlü işletme sendikaları ve "shuntō"ları vardır. Japonya'da olduğu gibi Nenko Sistemi veya "Nenko Joretsu", Japon emeklilik yakınlığına dayanan bir çalışanı teşvik sistemidir. Sistemin yararı, yaşlı çalışanların emeklilikten önce daha yüksek bir maaş düzeyi elde etmelerine ve genellikle yönetici saflarına daha fazla tecrübe kazandırmasına imkân vermesidir. Sistemin zararı, yeni yeteneklerin deneyimle birleştirilmesine ve uzmanlaşmış becerilere sahip kişilerin zaten kalabalık yönetici saflarına yükseltilmesine izin vermemesidir. Ayrıca, "doğru işe doğru kişi"nin getirileceğini garanti etmez veya sağlamaya çalışmaz.

Devlet bürokratları ve şirketler arasındaki ilişkiler sıklıkla birbirine yakındır. Japon kıdemli bürokratların özel ve kamu sektörlerinde yüksek profilli konumlarda emekli oldukları kurumsallaşmış bir uygulamadır. Uygulama giderek yozlaşmış ve ekonomik ve siyasi yenileşmeleri engelleyen özel sektör ile devlet arasındaki ilişkileri azaltma çabalarına bir sınırlama olarak görülmektedir. Yaşam boyu istihdam ("shūshin koyō") ve kıdem temelli kariyer gelişimi Japon çalışma ortamında yaygın olarak görülmektedir. Japonya bu ölçütlerin bazılarından yavaş yavaş uzaklaşmaya başlamıştır.

, gelirleri maaş temelli olan bir kimseye atıfta bulunur; yani özellikle şirketler için çalışan kişilere atıfta bulunulur. Japon şirketlerin sıkça kullandığı Japon mangaları ve anime'lerdeki yaygınlığı, İngilizce konuşan ülkelerde Japon beyaz yakalı işadamları için bir isim olarak yavaş yavaş kabul görmüştür. Kelime, Japon kültürü ile ilgili birçok kitapta ve makalede bulunabilir. II. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra, bir maaşlı birey olmak, istikrarlı, orta sınıf bir yaşam tarzının geçidi olarak görülüyordu. Çağdaş kullanımda bu terim uzun çalışma saatlerinde işbirliği, kurumsal hiyerarşide düşük saygınlık, maaş, ücret köleliği ve "karōshi" haricinde önemli gelir kaynaklarının bulunmaması anlamları taşımaktadır. Maaşçı terimi neredeyse tamamen erkekleri ifade eder.

Bir ofis kadını, (genellikle OL ("Office lady") şeklinde kısaltılmış olarak (Japonca: オーエル Ōeru)), Japonya'da çay servisçiliği ve sekreterlik ya da büro işleri gibi pembe yaka görevlerini yerine getiren kadın bir büro çalışanıdır. Pek evlenmemiş Japonlar gibi, OL'ler genellikle anne-babalarıyla erken yetişkinlik durumunda yaşar. Ofis kadınları genelde tam zamanlı olarak daimi kadroya sahip olsalar da, yaptıkları işler genellikle çok az tanıtım fırsatına sahiptir ve genellikle evlilik yaptıktan sonra işlerinden ayrıldıklarına dair bir örtülü beklenti vardır.

, mesleki ani ölümü belirten "aşırı işten ölüm" olarak tam anlamıyla Japonca tercüme edilebilir. Karōshi ölümlerinin başlıca tıbbî nedenleri strese bağlı kalp krizi ve inmedir.

, (bazen "kurumsal martaval", "toplantı adamları" veya "kurumsal şantajcı" olarak da tercüme edilir) Japonya'ya özgü, uzmanlaşmış haraççı, genellikle yıllık toplantılarında () şirketleri ve yönetimlerini kamuda küçük düşürüp tehdit ederek şirketlerden para koparan veya şantaj yapan yakuza ile ilişkili özel bir harekete geçiricidir. para alıcısı veya tefeci anlamında Japonca bir terimdir. Maaşçı ve nakit para için Japonca sözcüklerin bir daralması olarak ortaya çıkar. Yaklaşık 14 milyon insan ya da Japon nüfusun %10'u bir "sarakin"den ödünç para almış durumdadır. Toplamda, 10.000 kuruluş vardır (on yıl önce 30.000'den aşağıdaydı); ancak, ilk yedi şirket pazarın %70'ini oluşturmaktadır. Ödenmemiş kredilerin değeri toplam 100 milyar dolardır. En büyük "sarakin"ler halka açık ticarettedir ve sıklıkla büyük bankalar ile işbirliği içerisindedir.

Japonya'daki ilk "Batı tarzı" mağaza 1904 yılında kurulan ve 1673'ten itibaren Echigoya adında bir kimono mağazası olan Mitsukoshi'ydi. Ne var ki, kökler düşünüldüğünde Matsuzakaya 1611 tarihi ile daha uzun bir geçmişe sahiptir. Kimono dükkânı 1910'da bir mağazaya dönüştü. 1924'te Matsuzakaya, Ginza mağazasında sokak ayakkabılarının iç mekânlarda giyilmesi sağlandı; bu o zaman için yenilikçi bir şeydi. Eski kimono dükkânları olan bu mağazalar daha önceki tarihlerde piyasaya hakim olmuşlardır. Çok yönlü ortamlarına katkıda bulunan lüks ürünler sattılar ya da sergilediler. Japon mağazalarının bir başka kökeni demiryolu şirketinden geliyor. Ülkede pek çok özel demiryolu işleticisi vardır ve 1920'lerden itibaren doğrudan kendi hatlarının üzerinde terminal bağlantılı mağazalar açmaya başlamışlardır. Seibu ve Hankyu bu türdeki özgün örneklerdir. 1980'lerden itibaren, Japon mağazaları süpermarketlerden ve alışveriş merkezlerinden gelen şiddetli rekabetle karşı karşıya kalmakta ve varlıklarını yavaş yavaş kaybetmektedirler. Yine de, "depāto" ülkedeki kültürel muhafazakârlığın çeşitli yönlerini simgeler. Saygın mağazalar için hediye sertifikaları sıklıkla Japonya'da resmî hediye olarak verilir. Japonya'daki mağazalar genelde geniş bir yelpazede hizmet sunar ve bunlara döviz satışı, seyahat yer ayırtmaları, yerel konserler için bilet satışı ve diğer etkinlikler dâhildir.

 iş ilişkileri ve ortaklıkları birbirine kenetleyen bir dizi şirkettir. Bu bir tür işletme topluluğudur. Öncültür özgün ""keiretsu""lar, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ekonomik mucize sırasında Japonya'da ortaya çıktı. Japonya'nın teslim olmasından önce, Japon sanayisi, büyük aileler kontrolündeki dikey tekeller tarafından idare edildi ve buna "zaibatsu" deniyordu. 1940'lı yılların sonlarında "zaibatsu" yapısı dağılmaya uğradı ancak "zaibatsu"ların parçalanması ile kurulan şirketler yeniden bütünleştirildi. Dağılan şirketler, birçok sanayi sektörü arasında yatay olarak bütünleşik birlikler oluşturmak için hisse alımlarıyla yeniden birbirine bağlandı. Mümkün olduğunda, "keiretsu" şirketleri de birbirlerini besleyerek birliklere dikey olarak bütünleşirler. Bu dönemde, resmî hükümet siyaseti, yoğunlaşan dünya ticaret rekabetinden kaynaklanan baskılara dayanabilecek sağlam ticaret şirketlerinin kurulmasını teşvik etti.

Büyük "keiretsu"lar her biri "keiretsu" üye kuruluşlarına para ödeyen ve şirketlerde özsermaye konumları bulunan bir bankaya odaklanmıştı. Her merkez bankası "keiretsu"'daki kuruluşlar üzerinde büyük denetime sahipti ve bir izleme organı ve acil bir kurtarma şirketi gibi hareket etti. Bu yapının olumlu bir etkisi, hiçbir taraf bankaların gücüne meydan okuyamayacakları için, Japonya'da düşman devralmaların varlığını en aza indirecekti.

İki tür "keiretsu" vardır: dikey ve yatay. Dikey "keiretsu" bir şirkette örgütlenmeyi ve ilişkileri gösterir (örneğin belirli bir ürünün tüm üretim faktörleri birbirine bağlıdır), yatay bir "keiretsu" ise bir banka ve ticaret şirketinin merkezindeki kurumlar ve sanayi arasındaki ilişkileri gösterir. Her ikisi de karmaşık bir şekilde birbirine dokunur ve birbirlerini sürdürülür kılarlar.

1990'lardaki Japon durgunluğu "keiretsu" yapısı üzerinde derin etkilere sahipti. En büyük bankaların çoğu kötü kredi portföyleri yüzünden sert bir şekilde etkilenmiş ve birleşmeye zorlanmış veya işini bırakmak zorunda kalmıştı. Bu durum, "keiretsu"lar arasındaki hatları bulanıklaştırma etkisine sahipti: örneğin, Sumitomo Bank ve Mitsui Bank, 2001 yılında Sumitomo Mitsui Banking Corporation oldu; Sanwa Bank (Hankyu-Toho Grubu'nun bankası) Tokyo-Mitsubishi UFJ Bank'ın bir parçası haline geldi. Buna ek olarak, "keiretsu" sisteminin dışındaki birçok şirket, örneğin Sony, sistem içindeki kendi muadillerinden daha iyi performans sergilemeye başladı.

Genel olarak, bu gibi nedenlerle iş dünyasında eski "keiretsu sistemi"nin etkili bir iş modeli olmadığı ve keiretsu ittifaklarının genel bir gevşemeye yol açtığı konusunda güçlü bir düşünce oluştu. "Keiretsu"'lar halen var olmakla birlikte, 1990'lardan önce olduğu gibi merkezî ya da bütünleşik değildirler. Bu durum, kuruluşlara artık bankalar tarafından kolaylıkla "kurtarma operasyonu" yapılamamasına ve daha bağımsız hissedarlar tarafından artan türev işlemler davası açılma riski nedeniyle, Japonya'da artan bir kurumsal edinim endüstrisine yol açmıştır.

Net uluslararası yatırım duruşu: 266,223 \ milyar (1.)

Sanayi Üretimi Büyüme Hızı: %7.5 (2010 tahm.)

Yatırım (brüt sabit): GSYİH'nın %20,3'ü (2010 tahm.)
Tarım - Ürünler: pirinç, şeker pancarı, sebze, meyve, domuz, kümes hayvanları, süt ürünleri, yumurta, balık

İhracat - Emtialar: makine ve teçhizat, motorlu taşıtlar, yarı iletkenler, kimyasallar

İthalat - Emtialar: makine ve ekipman, yakıtlar, gıda maddeleri, kimyasallar, tekstil ürünleri, hammaddeler (2001)

Döviz kurları:
1 ABD Doları başına Japon Yeni - 88.67 (2010), 93.57 (2009), 103.58 (2008), 117.99 (2007), 116.18 (2006), 109.69 (2005), 115.93 (2003), 125.39 (2002) 121.53 (2001), 105.16 (Ocak 2000), 113.91 (1999), 130.91 (1998), 120.99 (1997), 108.78 (1996), 94.06 (1995)

Elektrik:

Elektrik - Kaynağına göre üretim:

Elektrik - Ölçütler:

Petrol:






Yargıda Birlik Derneği

Yargıda Birlik Derneği (Kısaca YBD) Yargı bi