son eser olduğunu düşünüyorum ki Mişima'nın da bu şekilde düşündüğüne inanıyorum."

Roger Ebert, 2007 tarihli yazısında bu görüşleri destekler. Schrader yazarlık hayatı boyunca "odadaki adam" karakterinden etkilenmiştir. Tıpkı Schrader'ın "Taxi Driver" senaryosundaki gibi odadaki bir adam giyinir ve odadan çıkarak amacına ulaşmaya gider. Ebert, Mişima için "'odadaki adam'ın en üstün hali" demiştir. "Village Voice"'a yazan Nick Pinkerton da benzer şeyler söylemiştir: Schrader için "Mişima" ve "Taxi Driver" benzerdirler. "Her iki eser de kendilerini mit haline getiren ve sanki bir bıçağı bileyliyormuşçasına yazan iki yalnız karakteri anlatır."

Schrader'ın gözünde, Mişima televizyonun icadından beri modern yazarların aklındaki bazı sorulara yanıt aramıştır. "Günümüzde yazarlar daha çok medya kişilikleri ile biliniyor. Mişima bu değişimin oldukça erken farkına varmıştı."

"Mişima", Schrader'ın çekemediği Hank Williams biyografisinden beri aklında var olan, intihar eğilimleri olan bir sanatçı hakkında film çekme ihtiyacını gidermişti. İntihar içgüdüsü, sanatçının dünyayı değiştirme içgüdüsüyle yakından bağlantılıdır: "İntihar sanatsal sürecin bir parçasıdır," diye yazar Nick Pinkerton. "Yazarın son anı eleştirel olmayan bir açıdan gösterilir; Mişima bu eseri başyapıtı olarak, kanlı intiharının örtemediği kusursuz bir bütünlük anı olarak hayal etmiştir," diye yazar.

Mişima üçü "seppuku" geleneğine göre gerçekleştirilen üç intiharı resmeder: yazarın intiharı; "Kyōko no Ie"'deki çifte intihar ("şinju", ya da 心中); "Kaçak Atlar"'da Isao'nun intiharı ve Mişima'nın yönettiği ve oynadığı "Yūkoku"'da kısaca gösterilen Takeyama'nın intiharı. Her üç "seppuku"'nun da siyasi, milliyetçi bir arka planı vardır: Mişima imparatorluğu yeniden kurma hayalini gerçekleştiremediği için; Isao modern Japonya'nın temsilcilerine karşı planlanan bir greve karşı ihanetten; Takeyama ise 1936'daki başarısız darbe girişimi yüzünden intihar eder.

Schrader'a göre Mişima'nın siyasi düşünceleri "yüzde 75 teatral" idi: "İmparator saplantısı çok güçlü ve cinsel bir boyuta sahip olduğu gibi militaristti de; buna rağmen gelenekçi ve sanatsal bir saplantıydı bu. (...) Tıpkı D'Annunzio'nunki gibi bir maskeydi." Henry Scott Stokes ise bunun tersine, Tokyo'da Öz Savunma Kuvvetleri merkezinde gerçekleşen intiharın açıkça siyasi olduğunu söylemektedir. Ebert için Mişima'nın paramiliter kuvveti, hayatı ve eserlerine yönelik libidinal ilişkisinin bir boyutuydu: "Özel ordusu ritüeli bastırılmış cinsellikle birleştiriyordu. Askerleri genç, yakışıklı ve onun için ölmeye hazırdı; üniformaları Nazilerinki gibi fetiş öğeleri taşıyordu."

Schrader'dan Mişima'nın eşcinselliğini geri plana alması ya da tamamen yok sayması istenmişti. Schrader şöyle söylemiştir: "Mişima eşcinsel çevrelerde takdir gören bir kişilik olsa da filmi yapma nedenim bu değildi. Hayat ve sanat arasındaki ilişkinin ikilemini incelemek istedim. Eşcinsellik bunun bir parçası olsa da bu ilişkinin bir bileşeni sayılmayabilirdi. Aynı ikilem heteroseksüel bir ilişkide de var olabilir." Schrader aynı zamanda filmdeki sayılı homoerotik sahneyi (örn. Mişima'nın bir gey barda bir başka erkekle dans ettiği sahne) eklemekte zorlandığını, çünkü çağdaşlarıyla yapılan konuşmalar gibi biyografik ayrıntılar üzerinden hayat hikâyesini resmetmek istediğini söylemiştir.

Schrader geleneksel Japon toplumunda bile Mişima'nın ölümünün sıradışı ve inanılmaz bir eylem olduğunu söylemektedir. "Japonya bir oydaşmacı toplumdur (...) bunu ne kadar söylesem az. Mişima öldüğünde 15 sene geçsin, size onun hakkında ne düşündüğümüzü söyleyelim, dediler. 15 yıldan fazla oldu, insanlar hâlâ ne diyeceklerini bilmiyor. Mişima artık bir insan değil sanki. İnsanlar ismini okuyor ama resmi bir görüşleri yok. Bir sofrada adını söylediğinizde sessizlik çöküyor."

Mişima'nın ölümünün üzerinden otuzu aşkın yıl geçtikten sonra 2012'de Japon yönetmen Koji Wakamatsu yazarın darbe girişimini "11:25 Jiketsu no Hi" adlı bir filmde anlatmıştır.





Rotten Tomatoes sitesi "Mişima"'ya %90 puan vermiştir; film 22 eleştiriden ortalama 7,4/10 ortalamaya sahiptir. Sitede şöyle yazmaktadır: "Paul Schrader'ın başyapıtı olağanüstü bir müzik ve etkileyici bir görüntü yönetmenliği ile zenginleştirilmiş şık ve hayalperest bir portre." 2008 tarihli film rehberinde Leonard Matlin filmin "iddialı ve stilize edilmiş bir dram" olduğunu söylemiştir ve "uzun ve izlemesi zor olsa da ve her açıdan başarılı denemese de büyüleyici" diye eklemiştir. 2007'de Roger Ebert filmi "Great Movies" (Büyük Filmler) listesine eklemiş ve film için "tasarruflu senaryonun ve filmciliğin bir zaferi. Filmin sıradışı yapısı (...) kusursuz bir açıklıkla önümüze seriliyor, kendi mantığını açıyor," demiştir.

"Time Out Film Guide"'a yazan Chris Peachment şöyle yazmıştır: "Schrader kahramanlarıyla birlikte aradığı o kanlı dönüşümü nihayet gerçekleştirmişe benziyor; bu film o sondaki kılıcın keskinliğine ve güzelliğine sahip. (...) Bir benzeri daha yok."

Filmin galası 15 Mayıs 1985 tarihinde Cannes Film Festivali'nde yapıldı ve görüntü yönetmeni John Bailey, set tasarımcısı Eiko İşioka ve besteci Philip Glass "En İyi Sanatsal Katkı" ödülünü aldılar.





Ermeni yaban koyunu

Ermeni yaban koyunu, Ermeni muflonu veya Transkafkas koyunu ( ), İran, Ermenistan ve Azerbaycan'ın Nahçıvan bölgesinde bulunan endemik ve nesli tükenmekte olan memeli.

Ermeni yaban koyunu ilk olarak 1840 yılında Edward Blit tarafından tanımlanmıştır. O bu canlıyı, 1774'te Samuel Gottley Gmelin tarafından kategorize edilen Doğu koyunu ile tanımlar.

Ermeni yaban koyunu kuzeybatı İran'da bulunur. Ermeni yaban koyunları, 1895 ve 1906'da Urmiye Gölü'ndeki Kabudan Adasına Azerbaycan valileri tarafından nakledilmiştir. 1970'lerde adada yapılan bir araştırmayla, sayılarının 1970'te 3.500'den 1973'te 1.000'e düştüğü tespit edildi. 2004 yılında İran'ın Zencan Eyaleti'ndeki Anguran Korunan Alanında 1,658 Ermeni yaban koyunu sayıldı.

Ermeni muflonu, Ermenistan'ın güneyindeki Sünik bölgesinde bulunur (daha az sayıda ise Ararat ve Vayots Dzor bölgelerinde). 2009 yılında yapılan bir araştırmaya göre, Ermenistan'da "neredeyse 200'ün üzerinde" yaban koyunu olduğu ileri sürülmüştür. Azerbaycan'ın Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nde 250 ila 300 civarında yaban koyunu olduğu tahmin ediliyor.

Genellikle orta ve yüksek rakımlarda, oval ve dağlık çöllerde, kayalık yarı çöllerde, çimenli yamaçlarda ve çayırlarda yaşar. Yazları, kalıcı karların hemen altında en yüksek rakımlarda geçirirler. Kışın, aşağı doğru hareket ederler ve vadilere gelebilirler. Küçük veya büyük sürülerle yaşarlar ve yaz aylarında yaşlı erkekler tek başlarına ya da ayrı gruplar halinde yaşarlar. 18 yıla kadar yaşayabilirler.

O. o. gmelini USSR Kırmızı Veri Kitabının I Kategorisinde listelendi. Ermenistan'da 1936'dan beri avlanılması yasaktır. 2011 yılına gelindiğinde Ermenistan'da avlanma yasağına uymayanlar için para cezası 3 milyon Ermeni dramı (8,000 dolar) oldu. İran'da yaban koyununun avlanılmasına, Eylül ve Şubat ayları arasında korunan alanların dışında, sadece izin kapsamında müsaade edilir. Korunan alanlarda, evcil hayvanların otlatılması sıkı bir şekilde kontrol edilmektedir.




Minas Avetisyan

Minas Avetisyan (Ermenice: Մինաս Ավետիսյան, 20 Temmuz 1928 - 24 Şubat 1975) Sovyet Ermeni ressam.

Minas Avetisyan, Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde Jajur'un köyünde dünyaya geldi. Annesi Sofo, Karslı bir rahibinin kızıydı. Babası Karapet ise  Muşlu bir demirciydi. Eşi ise Gayane Mamajanyan'dı.

Ermeni doğası, Jajur'un doğası, din, fakir insanlar, dağlar, alanlar gibi konular eserlerinin başlıca temasıydı.

Avetisyan, Erivan'daki (1962) "Beşinci Sergi"de bir sanatçı olarak ortaya çıktı. Sergiye katılan çok sayıda uzman ve ziyaretçi sanatçının çalışmalarını büyük ölçüde takdir etti. Avetisyan'ın çalışmalarında kullandığı yöntem, bir zamanlar Ermeni sanatında yaygın olan plein-air tablolarında kullanılan yöntemden farklıdır. Onun için doğada çalışmak bir ön aşamadan fazlası değildi ve tuvaldeki işin ana kısmını kendi stüdyosunda yapıyordu.

1967'de arkadaşı Mikhail Vartanov'un çektiği ve sansürlenen ve örtbas edilen Ermenistan Toprağının Rengi adlı belgeselde ilk defa yer aldı.

1975 yılında kaldırımlarda duran bir aracın altında kalarak öldü. Bazı kaynaklara göre, KGB tarafından öldürülmüştür.





Bulyon

Bulyon fransız et suyu türüdür ve genellikle bunun için eşanlamlı olarak kullanılır. Bu isim, kaynama anlamına gelen "bouillir" kelimesinden geliyor. Genellikle mirpua (doğranılan farklı sebzeler), aromatik bitkiler (genellikle bir buket garni), sığır eti, dana eti, kümes hayvanı kemikleri, veya karideslerin kaynayan suda sebze ile pişirilmesiyle yapılır. 18. yüzyılın sonlarında Amerikan doğumlu bir fizikçi olan Count Rumford (1753-1814) üretti ve Dük'ın ordusunu onunla besledi. Onun buluşu, küp bulyon'un habercisiydi.

Geleneksel olarak, bulyon kelimesi, et suyuna dayalı bir çorba ve balık eti suyuna dayalı olan balık bulyonunu tarif etmek için kullanılmıştır. Temiz et bulyonuna consommé denir.




Sotiria Bellu

Sotiria Bellou (Yunanca: Σωτηρία Μπέλλου, 22 Ağustos 1921 - 27 Ağustos 1997), ünlü Yunan şarkıcı ve Yunan "rebetiko" tarzı müzik sanatçısı. En meşhur rebetisa'dır, birçok müzik rehberinde yer almış ve Music of the Outsiders adlı bir 1984 İngiliz belgeselinde katkıda bulunmuştur. 14 Mart 2010'da Alpha TV, Bellou'yu ülkenin fonografik çağında en üst düzey kadın sanatçılar (1960'dan beri) içinde 22. sırada göstermiştir.

Bellou, Eğriboz Adası'nda Halia'da (şimdi Chalkida kasabasının bir parçası olan Drosia) doğmuştur. Zengin bir ailenin beş çocuğundan en büyüğüydü. Adını Shimatari'da Ortodoks bir rahip olan büyükbabasından almıştır ve büyükbabasına oldukça düşkündü. Küçük bir kızken Sotiria, büyükbabasıyla birlikte kiliseye gitmiş ve dini melodileri ve Bizans ilahilerini özümsemiştir. Üç yaşında şarkı söylemeye başlamış ve kısa bir süre sonra telden ve tahtadan kendi gitarlarını yapıp çalmaya başlamıştır. Babası Kyriakos Bellos, Chalkida'nın kuzey k