ve daha güçlü bir sansür uygulamasının yeniden uygulanması yönünde söz verdi. Buna karşılık SSCB, askerlerini (Haziran 1968'den beri bölgede olan) geri çekmeyi ve 9 Eylül parti kongresine izin vermeyi kabul etti.

3 Ağustosta, Sovyetler Birliği, Doğu Almanya, Polonya Halk Cumhuriyeti, Macaristan, Bulgaristan ve Çekoslovakya temsilcileri Bratislava'da Bratislava Bildirimini imzaladı. Beyanname, Marksizm-Leninizm ve Proleter enternasyonalizm arasındaki sarsılmaz sadakati doğruladı ve Burjuvazi ideolojisine ve tüm "antisosyalist" güçlere karşı ölümüne bir mücadele ilan etti. Sovyetler Birliği, eğer kapitalist sınıfın farklı kesimlerini temsil eden birkaç siyasi partinin çoğulcu bir sistemi olan bir burjuva sistemi kurulduysa, sistemin kurulduğu Varşova Paktı ülkesine müdahale edeceğini belirtti. Bratislava konferansının ardından Sovyet askerleri Çekoslovakya topraklarından ayrıldı ancak Çekoslovakya sınırlarında kaldılar.

Bu görüşmelerin tatmin edici olmadığı kanıtlandığında, SSCB askeri bir saldırı düşünmeye başladı. Sovyetler Birliği'nin Doğu Blokundaki sosyalist uydu devletleri bağımlı kılmaya zorlaması Brejnev Doktrini politikası olarak bilinir.

Birleşik Devletler ve NATO, Çekoslovakya'da gelişmekte olan olaylara büyük ölçüde göz yumdu. Sovyetler Birliği bir müttefik kaybedebileceğinden endişe ederken, Amerika Birleşik Devletleri'nin kazanmak için bir isteği yoktu. Birleşik Devletler başkanı Lyndon B. Johnson, ülkenin Vietnam Savaşı'nda zaten yer aldığını ve Çekoslovakya'da potansiyel olan çatışmanın çıkması durumunda destek sağlamayacağını belirtti. Ayrıca, Sovyetler Birliği ile silah kontrolü antlaşması (SALT) yapmak istedi. Bu anlaşmaya varmak için Moskova'nın istekli olması gerekiyordu ve Çekoslovakya'ya yardım ederek bu imzalanması potansiyel antlaşmayı tehlikeye atmak istemiyordu. Bu sebeplerden dolayı, Birleşik Devletler, Prag Baharına müdahale etmeyip SSCB'nin istediğini yapması konusunda izin verdi.

20 Ağustos 1968'te yaklaşık 23.00'da Dört Varşova Paktı ülkesinden gelen Doğu Bloku orduları – Sovyetler Birliği, Bulgaristan, Polonya ve Macaristan, Çekoslovakya'yı işgal etti. O gece, 250,000 Varşova Paktı askeri 2,000 tank ülkeye girdi. İşgal altındaki birliklerin toplam sayısı sonunda 500.000'e ulaştı. Romanya ya da Arnavutluk bu işgalde yer almadı, Arnavutluk bu olaydan sonra Varşova Paktından çekildi. Doğu Almanya'nın katılımı işgalden birkaç saat önce iptal edildi. Doğu Almanya Ordusu'nun işgale katılmamasının sebebi, Brezhnev'in Almanya'nın katılmasıyla beraber Çeklerin Çekoslovakya'nın İşgalini hatırlamasıyla beraber çok daha güçlü bir direnç göstereceğini düşünmesidir.

İstila iyi planlanmış ve koordine edilmişti; kara kuvvetleri tarafından yapılan sınır geçişi ile eşzamanlı olarak, Sovyet Hava Kuvvetleri (VDV) Václav Havel Havalimanı'nı (o zamanki adı Ruzyne Uluslararası Havalimanı) işgalin ilk saatlerinde kontrol altına aldı. İlk uçuş 100 tane sivil giyimli ajanı taşıyan uçakla başladı. Hızlı bir şekilde havalimanını kontrol altına aldılar ve büyük uçakların gelmesi için ortamı hazırladılar, An-12 nakliye uçağı bölgeye ulaştı Sovyet Hava İndirme Birlikleri'nin ekipmanlarını (topçular ve hafif tanklar) boşaltmaya başladı.

Havalimanındaki operasyon devam ederken tanklar ve motorlu tüfek birlikleri, direniş göstermeyen Prag ve diğer büyük merkezlere doğru yola çıktı. İstilacı güçlerin büyük kısmı komünist bloğun diğer ülkeleri tarafından desteklenen Sovyetler Birliği'nden geldi. Polonya Silesian Askeri Bölge 2. Ordusuna bağlı General Florian Siwicki'nin komutasında 28000 asker vardı. İşgalci tüm Macar birlikleri 31 Ekim'de çekildiler.

Varşova Pakt ordularının saldırıları sırasında, 72 Çek ve Slovak öldürüldü (19 tanesi günümüzün Slovakyasında oldu) ve yüzlercesi yaralandı. Alexander Dubček halkına direnmemesini söyledi. Tutuklandı ve birkaç meslektaşı ile birlikte Moskova'ya götürüldü. Dubček ve reformcuların çoğu 27 Ağustos'ta Prag'a geri gönderildi ve Dubček, Çekoslovak Hokeyi ayaklanmalarını takiben Nisan 1969'da istifaya zorlanana dek partinin ilk sekreteri olarak görevini sürdürdü.

İşgal, bir göç dalgasının başlamasına neden oldu. Genel anlamda eğitim almış insanlar göç etti. (tahminler: 70,000 anında, 300,000 toplamda). Batı ülkeleri bu kişilerin ülkelerine zorluk çıkarmadan göç etmesine izin verdi.

Dubček rejimi, Varşova Paktının asker hareketlerine rağmen potansiyel bir istilayı önlemek için herhangi bir adım atmadı. Çekoslovak liderler Čierna nad Tisou zirvesinin iki taraf arasındaki sorunları düzelttiğine inandığından Sovyetler Birliği ve müttefiklerinin istila etmeyeceğine inanıyordu. Hem reformlar için verilen destekten dolayı hem de uluslararası siyasi ayaklanmalardan dolayı (özellikle de o yılın Kasım ayında çıkan Dünya Komünist Konferansı), herhangi bir istilanın çok pahalıya mal olacağına inandılar. Çekoslovakya böyle bir istilanın bedelini, uluslararası desteğin artırılması, yolların engellenmesi ve havaalanlarının güvenliğinin artırılması gibi askeri hazırlıklar yapılması yoluyla yükseltmiş olabilir, ancak işgale izin vermeyi tercih etmediler.

İstila edildiğinde gece olmasına rağmen, Çekoslovak Temsilciliği, Varşova Paktı birliklerinin sınırı SSCB Hükümeti'nin bilgisi olmaksızın geçtiğini iddia ettiler. İddia edilen şekliyle Çekoslovak partisi ve devlet liderleri, Sovyetler'den silahlı kuvvetlerde dahil olmak üzere acil yardım talep eden imzasız bir talep bastırdı. 14. KSČ Parti Kongresi'nde (müdahalenin hemen ardından gizlice gerçekleştirilen), liderliğin hiçbir üyesinin müdahaleyi davet etmediği vurgulanmıştır. O sırada, bir dizi yorumcu mektubun sahte veya var olmayan olduğuna inanıyordu.

Ayrıca 1990'ların başlarında, Rusya hükümeti, yeni Çekoslovakya Cumhurbaşkanı Václav Havel'a Sovyet yetkililerine hitaben ve KSČ üyeleri Vasiľ Biľak, Švestka, Kolder, Indra ve Kapek tarafından imzalanmış davet mektubunun bir kopyasını verdi. "Sağcı" medyanın "milliyetçilik dalgasını ve şovenizmi teşvik ettiğini" ve anti-komünist ve anti-Sovyet psikoza yol açtığını iddia etti. Mektupta resmi olarak karşı devrim tehlikesine karşı Sovyetler Birliği'nden yardım talebi yazıyordu.

1992 yılındaki İzvestiya makalesinde, Adalet Presidyum üyesi Antonin Kapek'in Leonid Brejnev'e Temmuz ayı sonlarında Sovyet-Çekoslovak Čierna nad Tisou görüşmelerinde yardım çağrısında bulunan bir mektup verdiğini iddia etti. KGB istasyon şefi tarafından, Ukraynalı parti genel başkanı Petro Shelest'e Bratislava konferansında ikinci bir mektup gönderildiği tahmin ediliyor. Bu mektup, yukarıda bahsedilen Kapek mektubu ile aynı kişiler tarafından imzalandı.

İstiladan çok daha önce darbe planlandı. Sovyet elçiliğinde ve Orlík Barajı'ndaki Parti rekreasyon merkezinde, Indra, Kolder ve Biľak tarafından darbenin temelleri yapıldı. Bu grup Presidyum'un çoğunluğunu ikna etmeyi başardıklarında (11 oyun 6'sını aldılar) Alexander Dubček'in reformistlerine karşı savaşmak için SSCB'den bir askeri istila başlatmasını istediler. SSCB liderliği, 26 Ağustos Slovak Partisi Kongresi'ne kadar istilayı beklemeyi düşünüyordu, ancak Çekoslovak komplocular, istilanın özellikle ayın yirmisinde ve geceleyin olmasını talep etti".

Bu plan düşünüldüğünde, 16-17 Ağustos tarihinde Politbüro'da yapılan toplantıda bir karar alındı: "askeri güç kullanarak Komünist Partiye ve Çekoslovakya halkına yardım sağlama". 18 Ağustos tarihinde Varşova Paktı toplantısında Brejnev, müdahalenin 20 Ağustos gecesi başlayacağını ve Bulgaristan, Doğu Almanya, Macaristan ve Polonya'nın ulusal liderlerinden "kardeşçe destek" istediğini açıkladı.

Ancak darbe planlandığı gibi gitmedi. Kolder, toplantı öncesinde Kašpar raporunu gözden geçirmeyi planladı ancak Dubček ve Špaček, Kolder'den şüphelendi ve gündemi değiştirdi. Böylece, yaklaşmakta olan 14. Parti Kongresinde son reformlar, Kašpar'ın raporuyla ilgili herhangi bir tartışmadan önce ele alınabildi. Kongre üzerine tartışmalar devam etti ve komplocular güvenoyu talep etme şansına ulaşmadan önce istilanın haberi Cumhurbaşkanlığına ulaştı.

Çekoslovakya'nın Macaristan Büyükelçisi Jozef Púčik'e Sovyet birliklerinin gece yarısı sınırı aşmasına yaklaşık altı saat kala isimsiz bir uyarı iletildi. Haber geldiğinde, muhafazakar koalisyonun dayanışması çöktü. Başkanlık, istilayı kınayan bir deklarasyon önerdiğinde, komplonun iki ana üyesi olan Jan Pillar ve František Barbírek, taraflarını Dubček'i destekleyecek şekilde değiştirdi. Bununla birlikte, işgal aleyhine olan beyan yediye dört çoğunluk ile kazanıldı.

21 Ağustos sabahı Dubček ve diğer önde gelen reformistler tutuklandı ve daha sonra Moskova'ya götürüldüler. Orada gizli tutuldular ve günlerce sorguya çekildiler.

Muhafazakarlar Svoboda'dan bir "acil durum hükümeti" kurmalarını istedi ancak oylamada çoğunluğu kazanamadığı için reddedildi. Günlerce müzakereden sonra, Çekoslovak heyetinin bir üyesi hariç (František Kriegel) tüm üyeleri (Başta Sekreter Dubček, Başbakan Černik ve Ulusal Meclis Başkanı Smrkovskı) "Moskova Protokolü"nü kabul etti, ve on beş noktaya olan bağlılıklarını imzaladılar. Protokol, muhalefet gruplarının bastırılmasını, sansürün tam olarak geri alınmasını ve belirli reformist yetkililerin görevden alınmasını talep etti. Bununla birlikte, ČSSR'deki durumu "karşı devrim" olarak ifade etmiştir.

Popüler muhalefet, çok sayıda doğal olmayan direniş eyleminde ifade edildi. Prag ve cumhuriyetin diğer şehirlerinde Çekler ve Slovaklar, Varşova Paktı askerlerini argümanlar ve kınamalar ile selamladı. İşgalcilerden gıda ve su sağlanması da dahil olmak üzere her türlü yardım reddedildi. Dubček ve Svoboda'nın resimleri sokaklara asıldı. Vatandaşlar askerlere yanlış yön verdi ve hatta sokak levhalarını kaldırdı. (Moskova'yı gösteren trafik levhaları hariç).

Başlangıçta, bazı siviller işgalci birliklerle tartışmaya çalıştı ancak bu durum pek başarılı olmadı. SSCB bu tartışmaların fotoğraflarını, işgal birliklerinin dostça karşılandığının kanıtı olarak kullandıktan sonra Çekoslovak yayın istasyonları gizlice, halkı cesaretlendirmek için bu resimleri "sessizl