muhim bir miktarda harp tazminatı ödeyecekti. Venedik Senatosu bu şartları iki ay süren tartışmalı toplantılardan sonra 24 Şubat 1510'da kabul etti.

Fransa Venedik'le Papalık arasında barış olmasını hiçe sayarak Mart 1510'da Venedik'e karşı yeni bir saldırı başlattı. Ocak'da Pitiglione vefat etmişti ve Venedik ordusu komutanlığı Andrea Gritti'ye geçmişti. Mayıs'da harekata geçen Fransız ordusu Vicenza'yı Venediklilerden tekrar aldı. Gritti Padova'ya çekilip o kalenin Fransız ordusu arfından çok olası olacak kuşatilmasi için hazırlıklar yapmaya başladı. Fakat İmparator I. Maksimilyen Fransa ordusuna takviye sağlamadı. Fransız Kralı XII. Louis ise danışmanı olan Amboise Kardinalı'nın ölümden çok etkilenip Padova'yı kuşatma planlarını bıraktı.

Bu sırada Papa II. Julius Fransa'nın İtalya'da bulunmasından tedirgin olamaktaydı. Fransa ile gayet yakın müttefik olan Ferrara Düklüğü ile Papalık Devleti arasında tuz tekeli üzerinde anlaşmazlık çıktı. Ferrara Düklüğü Papalık Devleti'ne bağlı bazı arazilere açıkça gözünü dikmişti ve hatta bazı arazileri zaten işgal etmişti. Papa, Ferrara'nın bu hareketine askeri olarak karşı koymaya karar verdi. Yeni bir Papalık ordusu kurmak için İsviçre'den paralı asker birlikleri toplamaya başladı. Bu yeni, İsviçreli paralı askerlerden oluşan Papalık ordusunu Milano'da bulunan Fransız ordu birlikleri üzerine yöneltti. Bu arada Papalık Devleti için müttefik aramaya başladı. Venedik Cumhuriyeti'ni Cambrai Ligi'nden geri kalan devletlere karşı Papalık ile müttefikliğe çağırdı.

1510'da Papa II. Jules ve yeni müttefiki olan Venedik'in paralı askerlerden (özellikle İsviçreli paralı askerlerden) oluşan güçleri, Cambrai Ligi içinde kalan müttefiklere karşı bu lig devletlerinin eline geçmiş olan İtalya'da Romanga bölgesini tekrar Papalık'a katmak için yeni savaşlar yapmaya başladılar. Ama genellikle bu harekatın planlanması ve yönetimi Doçe Loredan ve Venedik tarafından değil, Papalık tarafından yapıldı Savaşın bu etapı epeyce karışık evrelerden geçti. Bu savaş etabı Doce Loredan oldukten sonra 23 Mart 1513'de Fransa ile Papalık-Venedik ittifakının Blois'da bir antlaşma imzalanmasına kadar devam etti.

İtalya Savaşı sırasında Venedik halkının Doçe Loredan'ın tutumu ve hareketleri hakkında görüşleri büyük bir değişme gösterdi. Bu savaşların başlangıcında Doçe ve Venedik Cumhuriyeti yönetimi Cambrai Ligi'nin önemini anlayamamıştı ve bu Ligi'in genişlemesine karşı hiçbir effektif diplomatik ve politik reaksiyon göstermemişti. Fakat "Cambrai Ligi Savaşı" (veya "Dördüncü İtalya Savaşları" Birinci Etabı)'nda Venedik Cumhuriyeti Terrafirma topraklarını kaybetmesi büyük bir şok olmuştu. Bu dönemde Venedik Cumhuriyeti Cambrai Ligi devletlerine karşı tek başına savaşmak zorunda kaldığı için Doçe ve Venedik halkı ülkelerini savunmak için büyük gayretler gösterdiler. Loredan Venedik halkından büyük fedakarlik istedi ve halkın tümünün bu savaş alayheinde seferber olmasını isteyerek Venedik halkını birleştirdi.

Savaşın Kutsal Ligi Savaşı etabında Venedik Papalık Devleti'ne büyük ödünler vererek bu devlet ile müttefikliğe girdi. Bu Venedik Senatosu'nda çok uzun süren tartışma ile geçebildi. Venedik'in yönetici konseyi "Onlar Konseyi" ve Doçe papalığın gayet sert olan isteklerine karşı devamlı olarak bunlarin geçici olduğu şartı ile Venedik'in bir zor altında bunları kabul ettiğini açıkça ifade etmekte idi.

Bu savaş geliştikçe günün kronik tarihçileri Doçe Loredanın görüşü ve tutumunun yavaş yavaş ama görülebilir şekilde değiştiğini ifade etmektedirler. 1609'dan sonraki dönemde Doçe Loredan kendi şahsi ve sülalesinin işleri ile daha çok ilgilenmeye başladığı ve devlet işleri yavaş yavaş bir kenara bıraktığı ifade edilmektedir. Bu nedenle aldığı kararlar ve uyguladığı politik tedbirlerinin gittikçe kendi ve sülalesi menfaatlarıne uygunluğuna göre alınmaya başlandığı ifade edilmektedir. Bu değişme Venedik halkı tarafından da görülmekte idi. Bu nedenle başta gayet popüler Doçe olan Loredan savaş ilerleyip zaman geçtikçe popülerliğini kaybetti. Hele bu savaş etabının sonunda Papa ve Papalık Devleti'nin Venedik'in müttefiki olarak Fransa'yı yenmekte iken Fransa Kralı XII. Louis'le anlaşıp taraf değiştirmesi ve ilk etapta Venedik'in kaybettiği Terrafirma arazilerini Venedik'e geri verilmesine karşı çıkması Doçe Loredan ve Venedik yöneticilerini iyice şaşırtmıştı. Fakat Venedik yeniden diplomaside ustatlığını gösterdi. Doce Loredan savaşın son etapı için Venedik yeni Fransa kralı I. François ile Papalık Devleti aleyhinde müttefikliğe girdi. Bu yeni müttefikliğin sonucu, kaybedilmis Terrafirm toprakları Venedik'e geçti. Birçok tarihçi bu savaşın son ermesi şartlarının Venedik'in doçesi Loredan'ın şahsi menfaatlerini üstün tutması tutumunun devam edişi olarak görmektedirler. Bu iddiaya neden bu savaşı bitiren antlaşmaya göre Papalık Devleti, savaş sırasında Loredan sülalesi aracılığı ile Venedik Cumhuriyeti tarafından Papalık Devleti'ne verilen gayet buyuk bir meblag olan 50,000 Venedik altını değerinde borcun hemen geri ödemesi gerekmekteydi.

Savaşın sona ermesi ve belki de devlet yönetimine ve hayatına katkı yapmak için hayatının son dönemini yaşamasının avantajlarını kullandığını düşündüğü için Doçe'nin genel davranışlarının değişmesi, tüm Venedik cemiyetinde uygulanan ahlak kurallarının Venedik'in her tabaka vatandaşları tarafından daha gevşek kullanılmasına yol açtı. Bu sadece her tabaka halkın daha eğlence sever ve sefih bir hayat yaşamaya başlaması ile görülmemekte idi. İş ve ticaret hayatında büyük mali skandallar ortaya çıktı. Devlet yönetimde rüşvet, insan kayırma ve yakın akraba ve tanıdıklara özel ayrıcalıklar uygulanması olağan yönetim şekli haline gelmişti. Doçe Loredan oğulları ve ailesi için büyük imtiyazlar sağlayarak onların devletten şahsi kazançlar yapmaları maksimuma çıkarmalarına sebep oldu. Onların bu imtiyazlı mevkilerde iken kendilerine müracaat edenlere para karşılığı devlet işlerini kolaylaştırmaları tüm Venedik'te söylenti yaratan ve belgelenen olaylar oldu. Devlet idarecileri yeteneklerine göre değil imtiyazlı tanıdık ve bildik tavsiyelerine göre ve hatta rüşvet ile devlet işlerine tayin edilir oldular.

Fakat Doçe Leonardo Loredan'ın bu hoş hayatı uzun sürmedi ve Doçe ciddi sağlık sorunları yaşamaya başladı. 1514de bir kaza ile yere düşmesinden dolayı bacağından yaralandı ve bu yara iyleşmedi. Fakat Doçe devletin günlük yönetimi için konsey toplantılarına başkanlık etmeye devam etti. Eylül 1517 başında bir inme olduğu teşhis edilen ama açıkça ilan edilmeyen bir kriz geçirdi. 14 Haziran 1521den itibaren iyice bozulan sıhhati ve atesinin yükselmesinde yüzünden günlük devlet yönetim toplantılarına gelemez oldu. Doçe'nin sağlığı hızla bozulmaya devam etti ve ayağının büyük parmağı kangren oldu. 19 Haziran'da kangren olan ayak parmakları ameliyatla kesildi. Fakat bu çare vermedi. 20 Haziran'da yüksek ateş dolayısiyla Doçe'nin gözleri görmez oldu ve dili gayet şişti ve o gün 20 Haziran 1521'de Doçe'nin vefat edeceği gayet iyi anlaşılmıştı; Doçe'nin Katolik papazı son nefes ayınını yaptı ve Doçe 84 yaşında iken hayata gözlerini yumdu. Doçenin ölümünün haberi ancak ertesi gün sabahın geç saatlerinde bazı mali alım-satım faaliyetleri yapılıp bitirildikten sonra oğlu ve Doçe'ye yakın idevlet idarecileri tarafından halka ilan edilmiştir.

Cenazesi Santi Giovanni ve Paolo Kilisesi (yahut diğer adı ile San Zanipolo Bazilikası)'nda mimar Girolamo Grapiglia tasarımına göre yaptırılan anıt-mezara defin edilmiştir. Bu anıt-mezar heykeltıraş Girolamo Campagna tarafından hazırlanan Doçe Leonardo Loredan'ın heykelini de ihtiva etmektedir.








Tunus başbakanları listesi

Tunus başbakanı, Afrika ülkesi Tunus'un 1800 yılı itibarıyla Tunus Beyliği döneminden bu yana hükumetin başında yer alan kişi olarak bu makama getirilen kişiye verilen unvandır. Tunus Beyliği döneminde 1800 ile 1922 yılları arasında "sadrazam" unvanı ile görevi yürüten kişi, 1922 ile 1956 yılları arasında "başbakan" olarak görevi yürütmüştür.1956 ile 1957 yılları arasında Tunus Krallığı'nda başbakan olarak göreve gelen kişi, Tunus'un yönetim şeklini mutlak monarşiden cumhuriyete değiştirmesi ile birlikte "Tunus Cumhuriyeti"'nde başbakanlık makamına gelmiştir. 2011 yılına kadar başbakan olarak makama gelen kişi, söz konusu tarihten bu yanan "hükumet başkanı" unvanı ile bu makama gelmektedir.

Ülkede bu görevde bulunan kişilerin listesi şu şekildedir:






Doğan Türkmen

Doğan Türkmen (d. 1922 - Şubat 2014, Ankara) Türk büyükelçi.

1944 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olmuştur. Dışişleri Bakanlığı'nda göreve başlamış, Brüksel Büyükelçiliği Başkatipliği, Moskova ve İslamabad Büyükelçilikleri Müsteşarlığı görevleri dahil çeşitli görevlerde bulunmuş, 1972-1976 yılları arasında Meksika Büyükelçisi, 1977-1979 yılları arasında Dışişleri Bakanlığı Yüksek Müşaviri, 1979-1984 yılları arasında Bern Büyükelçisi ve 1984-1986 yılları arasında Helsinki Büyükelçisi olarak görev yürütmüştür. 1986-1987 yılları arasında Dışişleri Bakanlığı müşaviri olmuştur. Zonguldak Milletvekili Halil Türkmen'in oğlu, Büyükelçi Kaya Türkmen'in babasıdır.




Shirley Bunnie Foy

Shirley Bunnie Foy' (d. 13 Ekim 1936; New York, ABD ; ö. 24 Kasım 2016; Nice, Fransa) ,ABD'li ünlü siyahi kadın caz şarkıcısıdır. Sahnede "Bunny Foy" adıyla tanındı.

ABD'nin en iyi kadın caz şarkıcılarından birisidir. 1954'te başladığı müzik kariyerinde, Della Griffin, Sonny Til, Paul Griffin, Melba Liston, Chuck Connors, Diz Russell, Jerry Holeman, Aaron "Tex" Cornelius, Billy Adams, Renee Stewart, Slide Hampton, Dave Baker ve Algie Willie adlı müzisyenlerle ortak çalışmalar yapmıştır. Kendisi Dell-Tones müzik grubu bünyesinde Archie Shepp ie beraber çalıştılar..

1957'de seslendirdiği "Voices of Love" ve "I'm so Lonely" parçaları hit olan sanatçı 24 Kasım 2016'da yaşamını sürdürdüğü Fransa'nın Nice kentinde 80 yaşında ölmüştür..

Tekli albümler :
Ortak albümler :

Toplama albümleri :




Jill Eikenberry

Jill Eikenberry (d. 21 Ocak 1947) ,ABD'li tanınmış a