ve yazın dünyasının gelişimini önemli bir ölçüde etkilemiştir. Kemal Sadık Göğceli adı ile çeşitli yayımlarda yazarken Yaşar Kemal adını "Cumhuriyet" gazetesine girince kullanmaya başladı ve 1951-1963 yılları arasında gazetede fıkra ve röportaj yazarı olarak çalıştı. 1952 yılında yayımlanan ilk öykü kitabı olan "Sarı Sıcak"'ta da yer alan "Bebek" öyküsü burada tefrika edildi. 1947'de "İnce Memed"'i yazdı fakat yarım bıraktı ve 1953-54'te bitirdi. Dört ciltten oluşan seri, otuz dokuz yılda tamamlandı. "Teneke" (1955), "Dağın Öte Yüzü" serisi, "Üç Anadolu Efsanesi" (1967), "Binboğalar Efsanesi" (1971), "Yılanı Öldürseler" (1976), "Hüyükteki Nar Ağacı" (1982) dahil olmak üzere yazarın birçok eseri, Çukurova'da geçmektedir. Ayrıca eserlerden sekizi tiyatro oyununa, on ikisi sinemaya ve ikisi baleye uyarlanmıştır. Yaşar Kemal'in ayrıca senaryosunu yazdığı filmleri de mevcuttur.

Yaşar Kemal sekiz yaşındayken köye gelen bir çerçinin köylü kadınlara borç olarak verdiklerini bir deftere yazdığını görünce bunun ne olduğunu sormuş, yapılanın "yazı" olduğunu ve böylece "okuyup unutmayacağını" yanıt olarak almıştır. Bu dönemde halk şairleri gibi şiirler söylemeye başlayan yazarın ünü gittikçe yakın köylere yayılmış, durmadan da genişlemiştir. Yazar, Alain Bosquet ile yaptığı röportajta bu durumu şöyle belirtmiştir:
"Çıkardığım türküler 'Aşık Kemal' adıyla dillere düşmüştü. Bir gün köye Toroslardan iki gözden de yoksun Aşık Ali geldi. Onunla bir gece sabaha kadar çakıştık. Aşık beni sevdi. 'Sen bu yaşta bu kadarsan sonunda Karacaoğlan gibi olacaksın.' dedi. Bu beni çok mutlu etti. Büyük bir ustadan izin çıkmıştı."
Fakat yazarın annesi Nigar Hanım, oğlunun aşık olup da diyar diyar dolaşacağını düşündüğünden dolayı bu işlerle uğraşmasını istememiştir. Babası Sadık Efendi'nin koruyucusu olan ve daha sonraları Toroslar'da eşkiyalık yapan Zalanınoğlu'nun beş adamıyla birlikte jandarmalar tarafından öldürülme haberini alan Yaşar Kemal, hemen bir ağıt yakmış ve ağıdı annesine okumuştur. Annesi ağıdı beğenice Yaşar Kemal'in ifadesiyle artık annesini de "yenmiştir" ve bir halk aşığı olma yolunda hiçbir engel kalmamıştır. Ancak sabah olduğunda yaktığı ağıdı unutmuştur. Dokuz yaşındayken arkadaşı Mehmet Şahin ile birlikte iki kilometre uzaktaki Burhanlı köyündeki ilkokula gitmiş ve üç ay içinde okuma-yazma öğrenmiştir.
"Burhanlı köyü öğretmeni Ali Rıza Beydi. Mehmet'le huzuruna çıktık. Ben, dedim okumaya geldim. Olur, dedi öğretmen. Ama senin ayakkabın, kafa kağıdın var mı? Yok. Kalem defter? O da yok... Giyitler yırtık pırtık... Ben başladım, ben dedim, üç ayda okur yazar olur, sana fazla zahmet vermem." 
İkinci sınıftan itibaren eğitimini Kadirli'de devam ettirmiştir. Burada sınıf arkadaşı Aşık Mecit ile yakınlık kurmuş, ondan saz dersleri almış, onun çıraklığını kabul etmiştir. Beşinci sınıftayken Aşık Mecit'in ölmesi yazarı üzmüş ve bunu "Babamın ölümünden sonra en büyük acımla karşılaştım." sözleriyle dile getirmiştir. Aynı yıl Toroslar'dan ünlü destancı Aşık Rahmi ile tanışmıştır. İlkokulu bitirdikten sonra kendisiyle birlikte köy köy, kasaba kasaba Anadolu'yu dolaşmasını önermiştir. Fakat okuldan mezun olduktan sonra ortaokula gitmeyi yeğleyen yazarın maddi durumu buna el vermez. İlkokul öğretmeni Abdullah Zeki Çukurova'nın kendisi için kasabanın zenginlerinden para toplamasına rağmen bunu kabul etmeyip eldeki tosunu satarak Adana'ya gitmiştir. Belçikalıların kurduğu bir çırçır fabrikasında hem yazın hem okula gittiği dönemde çalışmış, yatacak yeri olmadığından buraya yerleşmiştir. İlk şiirini, "Seyhan", on altı yaşındayken 1939'da Adana'da çıkan bir dergide olan "Görüşler"de yayımlamıştır. Ortaokul ikinci sınıftayken sınavla girdiği yatılı Türk Maarif Cemiyeti'nden devamsızlık yaptığı için yatılılık hakkını kaybetmiş, ardından 1941'de son sınıftayken maddi zorluklardan ötürü tasdiknamesini alarak okulu bırakmıştır. 1950 yılına kadar kırka yakın işte çalışmıştır.

1940'larda Adana'da çıkan "Çığ" dergisi çevresinde çeşitli yazar ve aydınlarla tanışmıştır. Bunların arasında Pertev Naili Boratav, Nurullah Ataç, Güzin Dino gibi isimler de vardır. Özellikle, ressam Abidin Dino'nun ağabeyi Arif Dino'yla kurduğu yakınlık onun düşün ve yazın dünyasının gelişimini önemli bir ölçüde etkilemiştir. 1943 yılında ilk kitabı olan "Ağıtlar" yayımlanmıştır. Kitap, Yaşar Kemal'in 1940-1941 yılları arasında Çukurova'dan ile Toroslardan derlediği ağıtlardan oluşmaktaydı. 1950'de komünizm propagandası yaptığı iddiasıyla tutuklanıp Kozan Cezaevi'nde bir sene boyunca tutulmuştur. 1951 yılında serbest bırakıldıktan sonra İstanbul'a gitmiştir.
Yaşar Kemal 1950'li yıllardan itibaren ağırlıklı olarak roman türünde eser yazdı ve bu türdeki eserleriyle tanındı. Kendisinin şairliği romancılığı kadar ön plana çıkmamıştır ve genel anlamda pek fazla bilinmemektedir. İlk şiirlerini 1939 yılında yazmıştır. 2010 yılına gelindiğinde ise beğendiği şiirlerini kısmi olarak seçip "Bugünlerde Bahar İndi" adlı eseriyle bir araya toplamıştır. Bu eseri onun şairliğinin yorumlanması için elde tutulacak tek kaynaktır.

Çocuk yaşta şiire başlayan yazar, ilk şiirini 1939 yılında henüz on altı yaşındayken Adana'da çıkan "Görüşler" adlı bir dergide yayımlamıştır. Kendisinin söylediklerine göre yazdığı ilk şiirin adı "Seyhan"dır ve bunu kötü bir şiir olarak değerlendirmiştir. Bu ve buna benzer beğenmediği şiirlerini 2010 yılında yayımladığı kitabına eklememiştir. İlk şiirlerinde ise halk şiirinin etkisi görülmektedir. Bu tarzdaki şiirlerinde Âşık Kemal mahlasını tercih etmiştir.

Yaşar Kemal, "Bugünlerde Bahar İndi" kitabında kırk bir adet şiire yer vermiştir. Seçtiği kırk bir şiir arasından en eski olanı 1940 tarihli "Masal", en yakın zamanlı olanı ise 1973 tarihli "Hannaya Şiirler ile Merhaba"dır. Şiirlerin çoğu genel olarak daha önceden dergilerde yayımlanmıştır fakat ilk kez yayımladığı şiirleri de mevcuttur. İmza olarak da ağırlık olarak Kemal Sadık Göğceli ve Kemal Sadık'ı kullanmıştır. "Yaşar Kemal" imzasını ise sadece "Benim İçin" başlıklı şiirinde tercih etmiştir.

Kitabın isminden sanatçının doğaya verdiği önem anlaşılmaktadır. Bu konuyu ele adlığı beş şiiri vardır. Bunlar: "Oy Beni Beni", "Serenat", "Gökyüzü" ve "Kapı"dır. Bu şiirlerinde toprağı, toprağın verimliliğini, yağmuru ve Çukurova'ya gelen baharı anlatmaktadır. Bu konuları tema olarak kullanmasında çocukluğunun büyük bir etkisi vardır. "Güzelleme", "Karasevda", "Kulluk", "Tenbih" ve "Benim İçin" başlıklı şiirler sevgi ve aşk konusu işlediği başlıca eserleridir. Toplumcu gerçekçi bir yönünün bulunması romanları dışında şiirlerine de yansımıştır. "Şikayet", "Ey Ahali" ve "Kırmızı Deynek" bu tanıma uyan eleştirel türdeki şiirleridir.

"Talih", "Bu Türkü Bitmesin" ve "Bu Sabah"ta yaşama sevinci ve yaşama tutkusunu, " Şefkat", "Gökyüzü", "Ağıt" ve "Masal"da ise çocukları anlatmış ve değişik bakış açıları kullanmıştır. Bunlar arasından "Masal"da kendi çocukluk yıllarına atıfta bulunmuştur. Hayal ve kurguladığı yaşamdan izler de "Bir Arzu Günü" ve "Kahramanlık" şiirlerinde etkilidir. Özellikle "Kahramanlık" şiirinde sosyalist bir ütopyadan bahsetmektedir. Tüm bunların dışında kişileri konu edinen şiirleri de vardır. Bu kişiler Halk şairi Yunus Emre ve Tanzimat edebiyatının önemli yazarlarından Namık Kemal'dir. "Mağosa’yı Tavaf"ta Namık Kemal'in sürgün yıllarına atıfta bulunmuştur. Yunus Emre'den ise "Derviş" adlı şiirinde bahsetmiştir. Yaşar Kemal "Selam"da hasret ve özlem, " Hannaya Şiirler"de hümanist değerler, "Dualarım"da mistik konular, "Bekle", "Zafer" ve "Merhaba"da beklenti ve umutlar, "Yalnızlık" ve "Sebep"te aşk ve hüzün, "Korku"da ölüm, "Ulaş"ta Ulaş Bardakçı'nın ölümünden duyduğu üzüntü, "Esirlik"te iç sıkıntı ve soyut duygular ve son olarak "Kalebent"te tutsaklık konularını şiirlerinde tema işlemiştir. Çukurova için de "Bu Gece"yi yazmıştır.

1950'de komünizm propagandası yaptığı iddiasıyla tutuklanıp Kozan Cezaevi'nde bir sene boyunca tutuldu ve 1951 yılında serbest bırakıldı. Serbest bırakıldıktan sonra İstanbul'a giderek Sirkeci'deki Türk Oteli'ne yerleşti. Yeni Cami ve adliye taraflarında arzuhâlcilik yapacak yer arayan yazarın parası bitince Topkapı Sarayı'nın büyük kapısını kendine mekân olarak seçti. Aç kalmamak için balık tutup ve kalanları satan yazar, Arif Dino'nun İstanbul'a geldiğini mayıs ayında Agop Arad'tan öğrenir. Lebon Pastanesi'nde Dino ile Nadir Nadi'ya gitmek için randevulaşan yazar, görüşme sırasında "Bebek" hikâyesini Dino'ya verdi ve kendi görüşmeye gitmedi. Nadir Nadi'nin kendisine mektup yazacağını ve mektubun Maya Galerisi'ne gönderileceğini öğrendikten sonra Yaşar Kemal, mektup için haftada bir iki kez galeriye uğradı. Burada Kuzgun Acar, Sait Faik, Mengü Ertel, Sabahattin Eyüboğlu dahi birçok kişiyle tanıştı. Yaşar Kemal mektubu aldığı anı ve sonrasını şöyle anlatmaktadır:
"Nadir Beyden gelen mektubu elime alınca neredeyse sevincimden uçacaktım. Mektubu hemen açtım. Nadir Nadi beni "Cumhuriyet"'e görüşmek için çağırıyordu. İkinci gün saat on birde gazeteye koştum. Kapıda dağ gibi bir kapıcı, üstelik de iyi, yumuşak yüzlü. 'Nadir Nadi Beyi göreceğim,' dedim, mektubunu gösterdim. Sonradan adının Tahsin olduğunu öğrendiğim Tahsin Amca çok soğukkanlı, 'yazzık,' dedi. 'Nadir Bey Avrupaya gitti.' Tepemden kaynar sular döküldü. Oysa ben Gülhane Parkı'ndaki evimde gece yarılarına kadar ne hayaller kurmuştum. "Bebek" hikayesi "Cumhuriyet"'te çıkacak, Kozan Ağırcezasında hikaye okunurken seyirciler nasıl sevgiyle dinlemişlerse, "Cumhuriyet" gazetesi okuyucuları da hikayemi öyle sevgiyle okuyacaklardı."
Daha sonraları her gidişinde kapıda reddedilen yazar, bunun sebebinin kıyafetleri ve dış görünüşü olduğunu anladı. "Cumhuriyet" gazetesinin karşısındaki dükkânlardan birinden Nadir Nadi'yi arayıp olanları anlattı. Nadir Nadi ile görüştüğünde "çok güzel bir dili olduğu" ve hikâyenin gazetede tefrika edileceği yazara söylendi. Ardından röportaj yapması teklif edildi ve ilk iş için Diyarbakır gitmesi söylendi. Diyarbakır'a gitmeden önce Ankara'ya Abidin Dino'nun yanına gitti ve Dino'nun