rin (iki sevgili arasında seçim yapmak gibi) çözülmesinin tasvir edildiğini belirtti. Yönetmen ayrıca hikâyenin, büyük bir düşmana veya trajediye odaklanmasından ziyade iki kişiyi takip etmesini istedi ve Maurice Pialat tarafından yönetilen "À Nos Amours" (1983) isimli filmden aldığı esinlenme ile özel olarak bunu hedefledi. Filmde bulunan seksin, karakterlerin davranışları ve kişiliklerini etkilediğini düşünen birisi olarak Guadagnino, filmin tarzını planlandığı gibi tutmak istediğinden dolayı açık seks sahnelerini filme eklemeyi düşünmedi, "Ben seyircinin tamamen bu iki insanın arasındaki duygusal yolculuğa güvenmelerini ve ilk aşklarını hissetmelerini istiyorum [...] Benim için bu evrenselliği oluşturmak önemliydi, çünkü filmde anlatılmak istenen asıl fikir başka bir insanın seni güzel yapması — aydınlatması, cesaretlendirmesidir." dedi.

Kaynak materyal olan roman ile karşılaştırıldığında filmin bazı farklılıkları bulunmakta. Romanda Elio'nun bakış açısıyla bir flaşbek (geçmişe dönüş) anlatılırken, yapımcılar filmin tamamıyla mevcut zaman diliminde geçmesine karar verdiler ve izleyiciye "kitabın özünü yansıtmak" ve onların karakterleri anlamalarına yardım etmekte "çok daha etkili" bir çözüm olduğunu söylediler. Filmdeki olayların geçtiği yer romanda Bordighera olmasına rağmen, filmde bu durum Guadagnino'nun yaşadığı yer olan Crema, Lombardy'ye olarak değiştirldi. Guadagnino hikâyenin orijinal tarihi 1987 olmasına rağmen, "İtalya'da, 1970'ler ile ilgili güzel olan her şeyin kesinlikle yok olduğu" ve "1980'lerde Reagan ve Birleşik Krallık'ta Thatcher'ın dönemlerindeki yozlaşmanın karakterlere dokunmadığı bir yıl" olarak açıkladığı 1983'te çekmeye karar verdi. Perlman'ın mesleği de Ivory tarafından klasik bir bilim adamından "sanat tarihçisi / arkeolog"a dönüştürüldü.

Guadagnino romanda bulunan, Elio'nun oyduğu bir şeftali ile mastürbasyon yaptığı sahneyi çıkartmak istedi, çünkü bunun "cinsel dürtüler ve enerji" için bir metafor olduğunu ve bu sahnenin bu metafora göre çok açık olduğunu açıkladı. Ayrıca Timothée Chalamet de bu sahne için gergindi ve bu sahneyi karakterin içindeki "aşırı abartılı cinsel enerjisini" ortaya çıkartan bir anahtar olarak açıkladı. Buna rağmen Guadagnino ve Chalamet bu sahneyi kendileri denediler ve işe yaradığını ikisi de kabul ederek sahneyi filmden çıkartmadılar. Elio ve Oliver'ın "coşkulu" bir şekilde The Psychedelic Furs'ün "Love My Way" şarkısı eşliğinde küçük bir barda dans ettikleri sahne de kitaptan alınmadı, Guadagnino bu sahneyi gençken yatak odasında kendi başına dans etmesinden esinlenerek ekledi.

Ivory'nin senaryo taslağını revize ederken, Guadagnino bazı kafa sesi anlatımlarını ve önemli oranda bir çıplaklığı filmden çıkarttı. Yönetmen, ana karakterin hikâyeyi geriye dönerek anlatması fikrinin kötü olduğunu düşündü. "Sürprizi öldürüyor," dedi. Romanın sonuna doğru, iki kahramanın birlikte Roma'ya yaptığı bir gezi sırasında birden fazla yerde yeni karakterler içeren bir bölüm başlıyor. Sınırlı bütçe nedeniyle, Ivory ve yapımcılar, "herkesin evden ayrılmaları ve ikilinin evde yalnız kalması" fikri de dahil olmak üzere çeşitli varyasyonlar geliştirdiler; ve bu bölümü birlikte zaman geçirdikleri "küçük bir geziye" dönüştürdüler. Orijinal senaryonun son sahnesinde Ivory, Elio'yu ailesinin evinde bir Noel ağacını mumlarla süslerken tasvir etti. Ivory ayrıca romanda daha uzun olan Perlman'ın konuşmasını da kısa kesmek zorunda kaldı ama en azından bu konuşmayı senaryoda tutmaya kararlıydı. Ivory, Elio'nun Oliver'a olan hisleri ile yüzleştiği sahneyi en önemli sahnelerden birisi olarak nitelendirdi ve ilk aşklarının "heyecanını, tutkusunu ve sinirliliğini" yakaladığını belirtti.

2015'te, Shia LaBeouf ve Greta Scacchi isimlerinin oyuncu kadrosunda yer alacakları duyuruldu. Eylül 2016'da Ivory, LaBeouf ve Scacchi'nin projede artık bulunmadıklarını açıkladı. Ivory'e göre, LaBeouf New York'a film okuması yapmak için gitti, ama yapım şirketi onun "çeşitli sorunları" nedeniyle bu ekipte uyumsuz olduğunu hissetti. Yine de Ivory ikilinin "birlikte güzel sahneleri olduğunu" düşündü ve bunları filme ekleyebilirlerdi, ama şirket aynı fikirde değildi.

Armie Hammer'ın "Sosyal Ağ" (2010) filmindeki performansını gördükten sonra, Guadagnino onun oyunculuğuna "aşık oldu" ve filmi Hammer'ın oyunculuğu üzerine yoğunlaştırdı. Luca onu "geniş bir yelpazeye sahip sofistike bir oyuncu" olarak buldu ve Oliver rolü için uygun olduğunu düşündü. Guadagnino'nun "Sen Benimsin" filmine gösterdiği ilgisini açıklayan Hammer, yönetmen ile film daha gösterime girmeden yıllar önce tanışmıştı. Hammer senaryoyu aldığında, en başında içerisinde olan çıplak sahneler dolayısıyla neredeyse rolü reddediyordu, ve "Bunu geri çevirmek istedim. Beni korkuttu. Daha önce hiçbir filmde yapmadığım birçok şey var burada. Ama bunu [filmi] yapmama imkanım da yoktu" dedi. Guadagnino'ya göre, Hammer ajansı ile konuşup bu rolü reddedecekti, ama ikilinin konuşması sonucunda fikrini değiştirdi. Bu Hammer'ın Clint Eastwood'un "J. Edgar" (2011) ve Stanley Tucci'nin "Son Portre" (2017) filmlerinden sonra bir gey karakteri canlandırdığı üçüncü film olmuştur.

Chalamet çocukluğundan beri oyunculuk yapmaktaydı ve profesyonel ilk oyunculuk deneyimini 2012'de Showtime'ın "Homeland" televizyon dizisinde gerçekleştirdi. Ertesi sene, Spears'ın kocası ve temsilcisi olan Brian Swardstrom, 17 yaşındaki Chalamet'i Guadagnino ile tanıştırdı ve Guadagnino anında oyuncunun, Elio rolü için gerekli "hırs, zeka, duyarlılık, saflık ve sanat yeteneğinin" olduğunu düşündü. Chalamet, Aciman'ın romanını 17 yaşındayken okudu ve romanı "genç bir kişiye açılan bir pencere" olarak yorumladı. Fransızca'yı akıcı bir şekilde konuşabilen ve piyano tecrübesi olan Chalamet İtalyanca, piyano ve gitar dersleri almak için İtalya'ya çekimlerden beş hafta önce gitti.

Michael Stuhlbarg, Elio'nun babası rolündeki Perlman karakterini canlandırdı. Yapıma dahil olmadan önce oyuncu kitabı hiç okumamıştı. İlk defa senaryoyu okuduğunda "ifade edilen birçok güzel düşünce" ile senaryodan etkilendi, Stuhlbarg özellikle Perlman'ın "cömertlik anlayışı ve aşkı kavramasından" çok etkinlendi. Amira Casar, Esther Garrel ve Victoire Du Bois oyuncuları da Annella, Marzia ve Chiara rollerinde yardımcı karakter olarak filmde yer aldı. Rol dağıtımı yönetmeni Stella Savino, Vanda Capriolo ile şehir merkezi dışında bisiklet sürerken tanıştı. Oyunculuk yapmayan Capriolo daha sonra hizmetçi Mafalda rolü için seçildi. Aciman ve Spears da ayrıca, bir akşam yemeği partisine katılan gey çift Mounir ile Isaac rollerinde filmde yer aldılar. Aciman'a oyuncuların müsait olmaması nedeniyle filmde oynaması teklif edildi. "Bir son dakika kararıydı," diye açıkladı Spears, "Andrė meğerse olağanüstü bir oyuncuymuş! Çok rahat, hiç de gergin değildi. Karısı orada oturuyordu ve dedi ki, 'Hiçbir fikrim yoktu bu konuda!'"

Hammer ve Chalamet ön cepheden herhangi bir çıplaklığın filmde bulunmayacağı konusunda bir sözleşme imzaladılar. Yazdığı orijinal senaryoda "çıplaklığın her türlüsünü" barındıran Ivory, bu kararı duyduğunda dehşete kapıldı, "Tekrar söylüyorum, bu sadece Amerikalı tavrı. Tamamen çıplak kadınları gördüklerinde kimse umursamıyor ya da o kadar şaşırmıyor. Sadece erkekler böyle." "Beni Adınla Çağır" için oyuncu seçimlerine de aktif olarak dahil olan Guadagnino, oyuncuları seçerken cinsel yönelimlerini "araştırmayı ya da sınıflandırmayı" seçmekten ziyade performansları ve uyumları açısından değerlendirmeyi tercih ettiğini açıkladı. Guadagnino açıklamasına, "Yalnızca belli özelliklere sahip kişileri oyuncu kadrosuna dahil etme, ve daha kötüsü, her role belirli bir cinsel kişilik seçme fikri: bu bana çok bunaltıcı geliyor." diye devam etti.

Filmin ana mekanı olan Perlman'ların konutu, Moscazzano'da 17. yüzyıl'dan kalma bir malikane olan Villa Albergoni'dir. Yönetmen ilk başta malikaneyi satın almak istedi ancak fiyatının çok yüksek olması nedeniyle sadece çekimler için kiraladı. Bir peyzaj mimarı, malikanenin bahçesine bir bostan yapması için tutuldu. Bahçede, Lombardiya'ya özgü olmayan kayısı ve şeftali ağaçlarıyla birlikte verandada da bir pergola gösterildi.

Yapımdan altı hafta önce, yapım tasarımcısı Samuel Dehors ve ilk defa set tasarımcılığı yapan Violante Visconti di Modrone, sanat ekibi ile birlikte karakterlerden de esinlenerek mekanı kademeli olarak mobilyalar, aksesuarlar gibi dekorasyon malzemeleri ile düzenlediler. 50'lerden kalma yemek takımları ve cam eşyalar da dahil olmak üzere mobilyaların çoğu, Guadagnino ve di Modrone'un ebeveynlerine aitti. "Bu sayede keyifli ve kişisel bir iş oldu," diyen di Modrone, "Zamanın geçmekte olduğu anlamını vermek istedim." dedi. Asya esintisindeki tablolar, haritalar ve aynaların birçoğu Milano'daki antikacılardan geldi. Arka planda gösterilen kitaplar ise 1982'den önce yayınlanan kitaplardı. Filmde kullanılan yüzme havuzu, o bölgede yaygın olan çiftlik hayvanlarının sulama oluğundan inşa edildi.

Halka açık mekanlarda ise filmin yapımcıları 1983'teki İtalya genel seçimlerini yansıtabilmek amacıyla eskimiş siyasi reklam panoları kurdular ve belirli dönemin dergilerinin bulunduğu bir gazete bayiini yeniden tasarladılar. Guadagnino, filmin "80'lerin bir yansıması gibi görünmesinden" kaçınmaya çalıştı, "çünkü o zaman film tarihi bir dramaya dönüşüyordu." Film ekibi Crema'nın yerlilerinden de yardım alarak kapsamlı araştırmalar yaptılar; insanların evlerine girerek onların 80'lerden kalma fotoğraflarını topladılar. Filmin grafik tasarımcılığını Milano'da yaşayan Çinli bir kadın olan Chen Li üstlenmekteydi. Chen, yönetmenin, Xerox'un heykel imgelerini kullandığı ve onları Perlman'ın kişisel figürleriyle değiştirdiği açılış jeneriğindeki başlıkları yazdı.

Kostüm tasarımcısı Giulia Piersanti dönem kostümlerini kullanmaktan kaçındı ve karakterlerde "yetersiz ergenlik duyguları, yaz sıcağı ve cinsel uyanış duygularını" sağlamak istedi ve bu sebeple filmdeki birkaç kostüm sıfırdan tasarlanıp üretildi. Kostümlerin çoğu, "Pauline at the Beach" (1983), "A Tale