gi bir etkisinin olduğunu reddetti. Aleksios, 1097 tarihli yemini geçersiz saymayı kabul etti. Antlaşmanın özel şartları general Nikeforos Bryennios tarafından müzakere edildi ve Anna Komnini tarafından kaydedildi:


Şartlar, Boemondo'nun batı anlayışına göre müzakere edildi ve böylece, kendini, Aleksios'un bir feodal vasalı, Batı'da geleneksel olduğu gibi, tüm yükümlülüklerini yerine getiren bir "kul" ("homo ligius" ya da ) olarak görüyordu: kendisinin dahil olduğu savaşlar hariç, İmparator'a askeri yardım sağlamak ve hem Avrupa'da hem de Asya'da bütün düşmanlarına karşı onun yanında hizmet etmek zorundaydı.

Anna Komnini, Boemondo'nun sık sık kendi hatalarını göstererek ve Aleksios ile İmparatorluğun yardımseverliğini övdüğü olayları çok tekrarlayan ayrıntılarla anlatır; Boemondo için olaylar aşağılayıcı olmalıydı. Öte yandan, Anna'nın çalışmaları babasını övmek için yazılmıştı ve anlaşmanın şartları tamamen doğru olmayabilir.
Sözlü anlaşma, iki kopya halinde, biri Aleksios'a, diğeri Boemondo'ya verildi. Anna'ya göre, Boemondo'nun antlaşmanın kopyasını imzalayan şahitleri arasında Amalfi piskoposu ve Papalık temsilcisi Maurus, Tarentum piskoposu Renard ve Brindisi'deki Aziz Andrew manastırının baş keşişi eşliğinde iki rahip ile beraber onlara eşlik eden az sayıda din adamı ve adsız "hacılar" (muhtemelen Boemondo ordusunda askerler) vardı. Aleksios'un şahitleri ise imparatorluk sarayından Napoli "sebastos"u Dagobert oğlu Roger, Gand William, Principat Richard, Mailli Geoffrey, Raoul oğlu Hubert, Romalı Paul, Kraliçe ile ilişkili (eski Bulgaristan cral/Kral ailesinden) Macaristan büyükelçileri Peres ve Simon ve Büyükelçiler Hadım Basileios ve Konstantin idi. Aleksios'un tanıklarının çoğu, Bizans ordusu ve imparatorluk sarayında yüksek pozisyonlarda bulunan Batılılardı; Basileios ve Konstantin Sicilya'da Boemondo'nun akrabalarının hizmetinde büyükelçilerdi.

Antlaşmanın hiçbir kopyası günümüze ulaşmamıştır. Antlaşma, Latince, Yunanca veya her ikisinde yazılmış olabilir. Her ikisi de, muhtemelen Latince bilen Batılıların sayısı göz önüne alındığında, eşit derecede muhtemeldir. Boemondo'nun tavizlerinin Latin Avrupa'da ne kadar bilindiği açık değildir; yalnızca birkaç tarihçi antlaşmayı anlatır; Foucher de Chartres, Boemondo ve Aleksios'un sadece uzlaştıklarını belirtir.

Antlaşmanın ağırlığı, Aleksios'un lehineydi ve nihai Antakya ve topraklarını İmparatorluğa katılmasını sağlıyordu. Boemondo'yu Antakya'dan çıkartmanın imkansızlığını kabul eden Aleksios, Bizans egemenlik yapısına soktu ve İmparatorluğun yararına çalışmasını sağladı. İmparator (ya Aleksios ya da gelecekte İoannis) antlaşmadan dönmek için herhangi bir sebep göstermedikçe, Boemondo "Doux" unvanıyla ölünceye kadar Antakya'yı elinde tutacaktı. Prenslik, Boemondo'nun ölümünden sonra doğrudan Bizans idaresine geri dönecekti. Boemondo bu nedenle Antakya'da bir hanedan kuramadı, ancak mirasçıları ile Edessa Kontluğu'na Suriye'nin içlerinde kazanmayı başarabildiği diğer topraklara geçme hakkını garanti altına aldı.

Boemondo'nun toprakları, Aziz Simeon ve kıyıları, Bakras ve Artah kasabalarını ve Jebel as-Summaq'deki Latin mülklerini içeriyordu. Bununla birlikte, Lazkiye ve Kilikya doğrudan Bizans egemenliğine geri dönecekti. Thomas Asbridge'in işaret ettiği gibi, İmparator'un Boemondo'ya (Halep'in kendisi de dahil olmak üzere) vermiş olduğu yerlerin çoğu, halen Müslümanların elindeydi (örn. Edessa ne Boemondo ne de Aleksios'un kontrolündeydi, Tancred orada olduğu kadar Antakya'da da naip olmasına rağmen), bu da Lilie'nin Boemondo'nun Antlaşma ile kazanım sağladığı değerlendirmesiyle çelişmektedir. René Grousset, Antlaşmayı bir ""dikte"" olarak nitelendirir ancak Jean Richard, Boemondo'nun yapmakla ant içtiği feodal hukuk kuralların "hiçbir şekilde aşağılayıcı olmadığının" altını çizmektedir. John W. Birkenmeier'e göre Antlaşma, Aleksios yeni bir ordu geliştirdiği ve onu yeni taktikler ile kullandığı bir noktada imzalandı, ancak bu bir Bizans siyasi başarısı değildi; "asla etkili olamayacağı Güney İtalya ve ismen hükümdarlığı ile asla gerçekleştirilemeyeceği Antakya'yı elinde tutma isteği karşılığında Boemondo'nun özgürlüğünü verdi."

Antlaşma'nın şartları çeşitli şekillerde yorumlandı. Paul Magdalino ve Ralph-Johannes Lilie'ye göre, "Anna Komnini tarafından yeniden üretilen Antlaşma, batı feodal geleneği konusunda şaşırtıcı bir aşinalık gösterir; ister bir Yunan, ister bir Latin imparatorluk kurumu tarafından hazırlansın Doğu Akdeniz'deki "status quo" açısından Batı için hassas bir düşünceye sahipti." Aleksios, Tancred'e Antlaşması'yı uygulatmak için (1110-1111'de Pisa ile imzalanan antlaşma ve 1112'de II. Paschalis ile kilisenin birliği müzakereleri gibi) birçok diplomatik girişimde bulundu. Buna karşılık, Asbridge, Antlaşma'nın batı örnekleri kadar Yunan etkisi taşıdığını ve Aleksios'un Antakya'yı "pronoia" düzenlemelerinin şemsiyesinin altına almak istediğini yakın zamandaki bir çalışmasında belirtir.

Boemondo, Antakya'ya geri dönmedi (1111'de öldüğü yer olan Sicilya'ya gitti.) ve antlaşmanın dikkatle ortaya konulmuş maddeleri hiçbir zaman uygulanmadı. Boemondo'nun yeğeni Tancred, Antlaşmayı onurlandırmayı reddetti. Aklında, Antakya için kendi fetih hakkı vardı. Onu Haçlı Seferine karışmayan birine teslim etmek için bir neden görmedi ve gerçekten de (Haçlıların inandığı gibi) buna karşı aktif bir şekilde çalıştı. Haçlılar, Aleksios'un Boemondo'nu kandırıp kendisine Antakya'yı verdiğine inanıyorlardı; Aleksios'un dolandırıcı ve güvenilmez olduğuna zaten inanmalarının yanı sıra bu antlaşma onların inançlarını kendi bakış açılarına göre doğruluyordu. Tancred'e Antakya'nın yasa dışı sahibi olarak atıfta bulunan antlaşma, Aleksios'tan, Boemondo'nun dışlanmasını veya bir şekilde kontrol etmesi beklentisini taşıyordu. Tancred, bir Rum Patriğinin şehre girmesine izin vermedi; Bunun yerine, Rum Patriği, Konstantinopolis'e atandı ve ismen orada güç sahibi oldu.

Antakya ve ona bitişik Kilikya kentlerinin statülerinin sorunu daha sonraki yıllar boyunca İmparatorluğu rahatsız etti. Devol Antlaşması yürürlüğe girmemiş olsa da, ertesi otuz yıl, II. İoannis ve I. Manuil hükümdarlıkları döneminde, Haçlılarla yapılan görüşmelerde Antakya için imparatorluğun iddialarının yasal dayanağı olmaya devam etmiştir. Bu nedenle, II. İoannis, 1137'de ordu ile Antakya'ya hareket edip kenti kuşatmak suretiyle egemenliğini dayatmaya çalışmıştır. Antakya vatandaşları müzakere etmeye çalıştılar ancak İoannis, şehrin kayıtsız şartsız teslim olmasını istedi. Kudüs Kralı Foulques'in iznini alan Antakya Prensi Raymond, şehri İoannis'e teslim etmeyi kabul etti. Raymond'un İoannis'e bağlılık yemini ettiği sözleşme açıkça Devol Antlaşması'na dayanıyordu, hatta onun ilerisine geçiyordu: Raymond imparatorluğun vasallığını tanıyor, İmparator'a Antakya'ya serbestçe giriş sözü veriyor ve Müslümanlardan fethedilir edilmez Halep ile beraber, Şayzar, Humus ve Hama'nın karşılığında şehrin el değiştirmesini garantiliyordu. Ardından, Raymond yeni fethedilen yerlere hükmederken Antakya ise doğrudan imparatorluk yönetimine geri dönecekti. Bununla birlikte, sefer, kısmen İoannis'i vasal olarak kabul etmek zorunda kalan Raymond ve Edessa Kontu II. Joselin'in bu yükü çekememeleri yüzünden en sonunda başarısız oldu. Antakya'ya döndüklerinde İoannis kenti tamamen ele geçirmek konusunda ısrar edince iki prens de ayaklandı. İoannis, kentte kendini kuşatılmış olarak buldu ve 1138'de Konstantinopolis'e geri dönmek zorunda kaldı. Raymond ve Joselin'in isyanla bir alakaları olmadıklarına dair ısrarlarını diplomatik olarak kabul etti. İoannis, harekatını 1142 yılında tekrarladı, ancak beklenmedik bir şekilde hayatını kaybedince Bizans ordusu geri çekildi.
I. Manuil hükümdarlığı döneminde, 1158'e kadar, Antakya gerçekten de imparatorluğun bir vasalı haline geldi. Manuil, Prens Châtillonlu Renaud'u, Bizans Kıbrısı'na saldırısını cezalandırmak için ona bağlılık yemini etmeye zorlamıştır. Rum Patrikliği, tekrar oluşturuldu ve Latin Patriği ile aynı anda hüküm sürdü.

Renaud'un 1160'da Müslümanlar tarafından ele geçirilmesinden sonra güçsüz naipler yönetiminde kalan Antakya zayıfladı. Antakya, Manuil'in 1180'de ölümünü takip eden iç bölünmelerin İmparatorluğun iddiasını devam ettirme kabiliyetini engellediği 1182 yılına kadar Bizans'ın bir vasal devleti olarak kaldı.

Balkan sınırında, Devol Antlaşması, Aleksios'un saltanatı sırasında ve sonrasında güneydeki Adriyatik kıyısındaki Norman tehdidinin sona ermesine işaret etti; sınır savunmasının etkinliği, 12. yüzyılın çoğuna Dyrrachium yoluyla başka istilaları da engelledi.







Prince William County

Prince William ilçesi veya Prince William County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Virginia eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 yılı itibarıyla 402,002'dir. İlçenin merkezi Manassas şehridir.




Henrico County

Henrico ilçesi veya Henrico County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Virginia eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 yılı itibarıyla 306,395'tir.





Nükleer Silahların Tamamen Ortadan Kaldırılması İçin Kampanya

Nükleer Silahların Tamamen Ortadan Kaldırılması İçin Kampanya, 2007'de Melbourne, Avustralya'da kurulan ve Nükleer Silahların Yasaklanması Antlaşması'nın uygulanması için çalışan küresel sivil toplum koalisyonu. 2017 Nobel Barış Ödülü'nün sahibidir.





Rafina-Pikermi

Rafina-Pikermi (), Yunanistan'ın Attika Bölgesi'ne bulunan bir belediyedir. Yüzölçümü 40.501 km² olan belediyenin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 20,266'dır. Belediyenin merkezi Rafina'dır.

Günümüz Rafina-Pikermi belediyesi 2011 yerel yönetim reformu ile iki eski belediyenin birleştirilmesiyle kurulmuştur. Birleştirilen belediyeler belediye birimlerine dönüştürülmüştür.




Pikermi

Pikermi (), Yunanistan'ın Attika Bölgesi'ne bağlı Rafina-Pikermi belediyesinde bulunan bir şehir ve belediye birimidir. Şehir, Atina'nın 19 km güneydoğusunda yer almakta olup Atina metropolitan alanının bir parçasıdır. Yüzölçümü 21.522 km² olan şehrin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 7,