su’’nun üçüncü bölümünü yayınladı, bir antoloji yayınladı Michael S. Kimmel, Anny Aranson ve Amy Kaler tarafından.Metinde, Lorber sosyal yapıların toplumumuzda cinsiyetleri farklılaştırdığını tartışıyor. Lorber, ‘’vücut farklılıklarının çoğu alanda fiziksel olduğunu ama bir toplumda sosyal sınıflandırmalarla bir kalıba sokabildiklerini, en çok bilinen dişi ve erkek ,kadın ve adam ayrımını anlattı. Dahası, Lorber cinsiyetin fiziksel farklılıklarından dolayı her bireyi vücudun kalıplara uymadığını ve ne seksin ne cinsiyetin salt sınıflandırma olmadığına dikkat çekti.

Lorber , cinsiyetleri ve farklılıkları tartışmayı kadın ve erkek sınıflandırmasından ayırarak örnek gösterdi. Lorber, bazı kadınların yumurtalıkları ve uterilerinin olmadığını, adet görmeyen kadınlardaki menopoz farklılıklarını, bazı erkeklerin süt verdiğini ve bazı erkeklerin sperm üretemedğini ileri sürdü. Bireylerin vücutlarında dolaşan bulanık kabloların onların cinsiyet sınıflandırmalarından dolayı olduğunu tartıştı , Lorber toplumumuzda rekabet gerektiren sporları kullanarak önceden belirli sınıflandırmaların cinsiyeti çevrelediğini örnek göstermeye devam etti.

Lorber’in üçüncü bölümünde ‘’ Sporlar Ne Sergiler’’ başlıklı bölümünde, Lorber önceden belirli sosyal inanışlar zorlayıcı sporların cinsiyeti çevrelemede erkeklerin saldırganlığını yasallaştırma yoludur ve onların maskülen kimliğini yaratır. Aksine, Lorber inanıyor ki kadın cinsiyeti zorlayıcı sporları taklit ediyor ve zorlayıcı erkek sporlarında ‘’ ikinci statü’’ de yer almaya devam ediyor. Lorber inancını doğrılamak için basketbol örneğini kullanır. Kadınların ikinci statü varsayımının kadınların psikolojisi etrafında çerçevelendiğini ilişkilendirir. Lorber kadın sporlarındaki kuralları da onların bu varsayımının psikolojik etkisine inanıyor, spor yarışmalarındaki kurallara ve onların spor davranması gerektiğine inanıyor.

Ancak, Lorber bu sosyal engelleri spordaki cinsiyet ayrımına bağlıyor, kadın cinsiyetine yapılan ekonomik baskılarla birlikte bağlıyor. Zorlayıcı sporları büyük işlerle kıyaslandırıyor ve böylece onların artık sadece sosyal bir yapı olmadığını , ama ekonomik olduğunu, politik olduğunu ve ideolojik konunun bu belirtilen şekilde geliştiğini ve zorlayıcı sporlardan kar sağlandığını öne sürüyor.

Lorber , teknoloji kullanılarak cinsiyetler tarafından sosyal sınırlar kurmayı tarif etmeye devam ediyor, Lorber iki örnekten bahsediyor; bilgisayarlar ve arabalar. Bilgisayarlar ilk kullanılmaya başlandığında, ofis işleri kadınlara verildi, bunlar yazı işleri görevi olarak görüldü. Bilgisayarlar çıkana kadar bu karışık değildi ve erkeklerin alanı olduğu aklen talep ediliyordu. 1960’ların programlandırması daha az ve daha çok yetenek alanlarını ayırdı ve 1970 ve 1980’lerde daha az ücretli olarak bilgisayar alanına kadınlar giriş yaptı, işçiler kadınları çağırdı ve erkeklerin söylediğine göre onların doğal yeteneklerine göre işler ayrılmıştı. Bu demek oluyor ki, kadınlar daha sıradan işler yapacak, erkeklerin sanayiyi şekillendirdiği ve kontrol ettiği yerde. Lorber aynı zamanda bunun genç insanları nasıl etkilediğini tarif eder; örneğin; genç erkeklerin ve erkek çocuklarının daha fazla bilgisayar oyunları oynadıklarını görüyoruz. Bu bağlamda, biz kadınların varsayılan doğal dezavantajlarını bilgisayar ile ilgili olduklarını erkeklere izin vererek daha fazla bilgiyle eğitim alanını rahatlatıyorlar.

Bu tür erkek kontrollü teknoloji arabalar geldiğinde de devam ediyor. Lorber bir erkeğin uygunluğuna bakılmaksızın, daha çok onların şoför olduğuna referans veriyor. Bu mantıksız bir örnek olarak gelebilir ama Lorber farklı kaynaklarla bize bir aracın ne anlama geldiğini ele almamızı soruyor. Hareketliliğin önemini, edebi ve mecazi olarak, araba sürmenin kadınlara verilmesinin önemini tanımlıyor Lorber.

Lorber birçok kitap yayımlamıştır.

Birlikte yayınladığı çalışmaları da vardır:

Judith Lorber, 1996’ da Amerikan Sosyolojik Birlikleri’nin Jessie Bernard Kariyer Ödülü’nü aldı, bilimsel çalışmaları için ki bunlar toplumda kadınların rollerini tamamen kuşattı , sosyoloji katmanları genişledi. 2001-2002’de Doğusal Sosyolojik Toplumu Başkanlığı yaptı, Amerikan Sosyolojik Birliği’nde Seks ve Cinsiyet Seçimi Başkanlığı yaptı 1993’te ve 1981-1982’de Toplumda Kadınlar İçin Sosyologlar’ın başkanlığını yaptı.

Lorber, birçok uluslararası profesörlük ziyareti yaptı. 1992-1993’te , Bar Ilan Üniversitesi’nde Öğrenim Bursu Ödülü için ders verdi ve onun için İsrail’de araştırma yaptı. Lorber, Finlandiya’daki Abo, Turku Akademileri’nde misafir profesördü 1996’da. 1997’de Bachum, Almanya’daki Ruhr Üniversitesi’nin Marie Johada Uluslararası Feminist Çalışmaları Profesörlüğü’nü ziyaret etti. Son birkaç yılda, Dortmund Üniversitesi’nde ziyaretçi profesörlük yaptı, The Carl Von Ossietzky Üniversitesi’nde Odenburg, Almanya’da ve Bar Ilan Üniversitesi’nde son sınıf öğrencisine Fulbrigh bursu verildi.

Lorber, Birleşmiş Milletler’deki neredeyse verilen her konferans sunumuna katıldı ve iki Doğusal Sosyolojik Toplumu’n okutmanlığını yaptı. (1978’de 1981’de Maurice Folk ve 1996-1997’de Robin Williams.) Çalışmalarını sunması için uluslararası sosyoloji ve kadın çalışmalarına davet edildi. Çin’deki, Afrika’daki, Güney Kore’deki, Avusturalya’da , Kanada’da , İsrail’de , İskandinavya’da , Birleşmiş Krallık’ta , İrlanda’da, Fransa’da , Almanya’da ve İsveçte’ki konferanslara davet edildi.






Joyce Kozloff

Joyce Kozloff (1942 doğumlu), 1990'lı yılların başlarından beri süren haritacılık üzerine kurulu siyasi hedefli çalışmaları olan bir Amerikalı sanatçıdır. 

Kozloff, Desen ve Dekorasyon hareketinin asıl üyelerinden biriydi ve 1970'lerin feminist sanat hareketlerinde öncü bir sanatçıydı. Yaşamı boyunca kadınlar ve barış eylemlerinde aktif olmuştur. Heresies Kolektifinin kurucu üyelerindendi.

 Joyce Blumberg, 14 Aralık 1942'de, Adele Rosenberg ve Leonard Blumberg Somerville kızı olarak, New Jersey'de dünyaya geldi. New Jersey'de doğan Leonard, bir avukattı. Adele ise toplum örgütlerinde aktifti. Her ikisinin de aileleri Litvanya'dan göç ettiler. Adele’nin iki küçük kardeşi -Bruce ve Allen- vardır. 

1959 yazında, Joyce New York Sanat Öğrencileri Birliği'nde sanat okudu. 1962 yazında Rutgers Üniversitesi'ne girdi ve sonraki yaz ise Università di Firenze’ne gitti. 1964 yılında Carnegie Institute of Technology’de Güzel Sanatlar Fakültesi'nden mezun oldu. Daha sonra Columbia Üniversitesi'ne girdi ve 1967'de Güzel Sanatlar Yüksek Lisans derecesi aldı. Joyce ve Max’ın dini olmamasına rağmen, 2 Temmuz 1967'de Max Kozloff'la evlendi ve ailesinin Ortodoks hahamı tarafından New Jersey, Bound Brook'teki evinde kaldı. Max, 21 Haziran 1933'te Chicago'da dünyaya gelen sanat ve fotoğraf eleştirmeni ve bir fotoğrafçıdır. Yazar olan oğulları, Nikolas Kozloff 1969'da New York'ta doğdu. Kozloff Los Angeles, Kaliforniya (1970-1971) ve İtalya, Roma (1999-2000) 'de bir yıl hariç geçirmesinin ardından 1964 yılından bu yana New York'ta yaşıyor.

Ana madde: Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Feminist Sanat Hareketi

1971 yılında Los Angeles İl Sanat Müzesi sergilerinde ve koleksiyonlarında yer alan sanatta kadın eksikliği konusundaki ilk protestolarını düzenleyen bir grup olan Los Angeles Kadın Sanatçılar Konseyi'ni kurmak için diğer kadınlarla bir araya geldi. New York'a döndükten sonra, Kozloff kadın sanatçı hareketinde aktif olmaya devam etti. Kadın Sanatçıların Ad Hoc Komitesine katıldı ve 1975'te feminizm, sanat ve siyasetle ilgili üç ayda bir yayımlanan derginin üreticisi olan Heresies Collective'in kurucu üyelerinden biriydi. .

1973 yazında Meksika'da yaşayan Kozloff, 1975'te Fas'ı ziyaret etti ve üç yıl sonra Türkiye'yi ziyaret etti. O zamandan beri çok seyahat etmiştir. Ziyaretleri sırasında "dekoratif gelenekleri" ve süslemenin kültürel önemi üzerinde çalışmalar yapmıştır. Kozloff 70'li yılların başında bunu ilk fark ettiğinde, dekoratif sanatlar kadınların ve batılı olmayan sanatçıların sahasıydı, sanatlar arasındaki bu hiyerarşinin, Avrupalı ve Amerikalı erkeklerin üretiminden daha ayrıcalıklı hale geldiğini anladı.

Bu, feminist konumunu güçlendirdi ve desen tasarımı ilgisini çekti. Kozloff, Miriam Schapiro, Nancy Spero, Ida Applebroog ve May Stevens kişilerinden ilham almıştır.
1973'ten başlayarak, "yüksek sanat" ve dekorasyon arasındaki batı hiyerarşisini yıkmak isteyen Kozloff, desenler çizerek dünya çapında geniş bir alana süsleme parçaları ekleyerek büyük tablolar yarattı. 1975'te, Kozloff, Miriam Schapiro, Tony Robbin, Robert Zakanitch, Robert Kushner, Valerie Jaudon gibi çeşitli sanatçılar ve diğer ilgili fikirler arayan sanatçılarla görüşmeye başladı. Desen ve Dekorasyon hareketini kurdular. İpek kumaş asılı dokuma panellerden oluşan bir donanım; elle boyanmış, çini ipek kâğıda taş baskılar, fayanslı taban yıldızlardan oluşan karo zemin içeren İç Dekorasyonu üretti. Proje, 1979 ve 1980 yıllarında sergilendiği her alan için yeniden tasarlandı. Tıpkı resimlerinin batılı olmayan kökenleri olduğu gibi, bu donanım için, Kafkas kilimleri, İznik ve Katalan fayansları, Selçuklu tuğlacılık işi ve Yerli Amerikan çömlekleri de dâhil olmak üzere düzinelerce kaynağından oluşan dekoratif sanatların kişisel ve görsel bir antolojisini derledi. Sanat eleştirmeni Carrie Rickey, "İç mekân süslemeleri, resmin mimariyle buluştuğu, sanatın zanaat ile buluştuğu, kişisel özverinin kamusal sanatla buluştuğu yerdir" yazdı.
Kozloff, Robert Lepper'ın Pittsburgh'daki Carnegie Mellon'da öğrenim görürken, kamusal sanatla ilgilenmeye başladı. Öğrencilerin Oakland mahallesindeki altyapıyı, binaları ve insanları belgeleyen, Oakland Projesi'ni öğretti. Dedi ki, "Bu benim kamu sanatına girişimim - dış dünyaya açılımımdı" dedi. Harvard Meydanı metro istasyonundaki duvar resmi, Cambridge, MA, Kozloff’un ilk kamusal resmi, bir yarışma yoluyla elde edildi. Kamu projelerinin geri kalan çoğu ise doğrudan sipariş edildi. Kozloff’un ilk büyük pul* parçaları daha önceki galeri sanatının bir uzantısı olan cam mozaik ve ya seramik karo kalıplarından oluşuyo