da kurulan Villa General Belgrano'ya zaman içinde Almanca konuşan göçmenler yerleşti ve ilk günden itibaren kasabada ahşap evler gibi Alp Dağları'ndaki köylere münhasır karakterler gözlenmeye başladı. Kasabaya Orta Avrupa kültürü ve görenekleri yerleşti, bunların arasında yemek kültürü, müzik, dans, festivaller, el sanatları ve dil bulunmaktaydı.

Festival ilk olarak 1957'de kasabanın ana caddesine asfalt döşenmesini kutlamak amacıyla kasabanın kuruluş yıl dönümüne denk gelen bir tarihte gerçekleştirildi. Meydanlık bir alanda (günümüzde José Hernández Meydanı bulunur) düzenlenen bu festivalde eski bir vagona yerleştirilen yerel bir orkestra şehir merkezinde müzik çaldı. Halkça çok beğenilen festivalin sonraki yıllarda da tekrarlanmasına karar verildi. "Fiesta de la Cerveza" ("Bira Festivali") adını taşıyan ilk festival 1964'te gerçekleşti. 1967'de eyalet otoriteleri tarafından festivalin özel önem taşıdığı kararlaştırıldı. 1970'te adı "Fiesta Nacional de la Cerveza" ("Ulusal Bira Festivali") olarak değiştirildi. Festivale Almanya, Danimarka, İspanya, Yugoslavya, İsveç, İskoçya, Brezilya, Portekiz, Yunanistan, İtalya ve Ukrayna gibi ülkelerden heyetler geldi. Orkestralar ve dans gruplarının sahne aldığı ilk festivalin sunuculuğunu Matías Calvo Ortega yaptı. Ortega'nın adı günümüzde festivalin ana sahnesine verilmiştir.

İlk başlarda merkezdeki José Hernández Meydanı'nda gerçekleşen etkinlik 1996 yılında Parque Cervecero ("Birahane Parkı") adlı özel tasarlanmış bir mekâna taşındı. Festival kapsamında kasaba sokaklarında vagonların, geleneksel kıyafetler giyinmiş kasaba halkının, dans gruplarının, orkestraların, dakhundların geçtiği bir geçit töreni düzenlenir. Festival salonunda düzenlenen güzellik yarışmasında her yıl Ulusal Bira Kraliçesi () seçilir. Festivalin başlangıcını kutlamak için sallanarak köpürtülen büyük bir bira fıçısı açılır ve tazyikle fışkırttığı köpükler katılımcıların üstüne saçılır. Bu olaya "espiche" adı verilir.




San Benito County

San Benito ilçesi veya San Benito County Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 yılı itibarıyla 55,269'dur. İlçenin merkezi Hollister şehridir.




Yafa-Kudüs Demiryolu

Yafa–Kudüs Demiryolu (J&J ya da JJRW), Osmanlı İmparatorluğu'nda liman şehri Yafa (günümüzde Tel Aviv'in bir parçası) ile Kudüs'ü birbirine bağlamak amacıyla inşa edilen demiryolu hattıdır. Demiryolu, Kudüs Sancağı (Kudüs-i Şerif Mutassarıflığı)'nda bir Fransız şirketi olan Société du Chemin de Fer Ottoman de Jaffa à Jérusalem et Prolongements (Osmanlı Yafa'dan Kudüs'e Demiryolu ve Uzantıları Şirketi) tarafından inşa edilmiştir. Demiryolu, İngiliz-Yahudi hayırsever Sir Moses Montefiore'nin önceki başarısız girişimlerinden sonra ancak 1892'de açılmıştır. Hat, Orta Doğu'daki ilk demiryolu hattı değildir, ancak ilk Orta Doğu demiryolu hattı olarak kabul edilmektedir.

Orijinal hat (3 ft 3 3⁄8 inç) hat açıklığında inşa edilmiştir. Ancak demiryolu sonradan yapılan değişikliklerle hat, önce (3 ft 5 11⁄32 inç) hat açıklığı ile, sonra (4 ft 8 1⁄2 inç) standart hat açıklığı ile yeniden inşa edilmiştir. Hattı başlangıçta Fransızlar, sonra Osmanlılar ve I. Dünya Savaşı'ndan sonra ise İngilizler işletmiştir. Hattın 1948'de kapatılmasından sonra, aynı güzergâh üzerinde kısmi değişiklikler yapılarak İsrail Demiryolları tarafından Tel Aviv–Kudüs Demiryolu hizmete girmiştir.

Sir Moses Montefiore 1838'de Yafa ile Kudüs arasında bir demiryolu inşa edilmesi fikrini ortaya attı. Montefiore, projeyle ilgilenen Culling Eardley ile görüştü. Ancak Eardley, dini kurumlar projeye dahil olursa projenin bir parçası olmayacağını belirtti. Montefiore 1856'da İngiliz Başbakanı Lord Palmerston ile temasa geçti ve demiryolunun inşası fikrini görüştü. Lord Palmerston, demiryolunun hem İngiltere'ye hem de Türkiye'ye fayda sağlayacağını söyleyerek projeyi desteklediğini belirtti. 20 Mayıs 1856'da Londra'ya yaptığı ziyaret sırasında Osmanlı Sadrazamı Mehmed Emin Âli Paşa ile bir toplantı organize edildi ve prensipler üzerine bir anlaşma imzalandı. Sonuç olarak, 1865'te Parlamento Üyesi olan, bir yazar ve iş adamı, Laurence Oliphant da projeye destek oldu. 8 Aralık 1856'da Kont Pawel Strzelecki de projeye dahil oldu. Ancak Kont Strzelecki İstanbul'dan bir mesaj göndererek Osmanlı hükümetinin inşaat için arazi temin etmeye istekli olmadığını söyledi ve bunun üzerine proje rafa kaldırıldı.

1856'da General Francis Rawdon Chesney, bir demiryolu uzmanı olan Sir John McNeil'ın şirketi adına demiryolu arazisini araştırmak üzere Filistin'e gitti. Chesney iki muhtemel güzergah inceledikten sonra, kilometre başına 4.000-4.500 pound'luk inşaat maliyetini hesapladı, ancak bu maliyeti Kudüs'teki bir demiryolu hattı çok yüksek buluyordu. Bunun üzerine Sir McNeil'ın şirketi sadece Yafa'dan Lod (Lydda)'a kısa bir demiryolu hattı, sonrasında da Kudüs'e (kilometresi sadece 150 pound'a mal olacak olan) bir şose yapılmasını önerdi. Chesney girişimlerinden vazgeçmedi, bugün Irak'ta bulunan demiryolu projesini destekleyen Osmanlı ordusunda görevli General Sir Arthur Slade ile görüştü. General Slade, İngiltere'ye fayda sağlayacağına ve Türkiye'nin çıkarlarına karşı olacağına inandığı bir Yafa–Kudüs Demiyolu'na karşı çıktı. Montefiore buna müdahil olsa da, Chesney'nin girişiminden bir sonuç çıkmadı. Başka bir açıklamaya göre ise Montefiore, Culling Eardley'nin bir toplantı sırasında demiryolunun Hıristiyan misyonerlik faaliyetine hizmet edeceğini söylemesi üzerine projeden çekildi.

Montefiore 1857'de kutsal topraklara yaptığı beşinci ziyarette, kendisiyle birlikte, inşaat maliyetlerini düşürmek ve demiryolunun bir su kaynağına yakın olmasını sağlamak için Refa'im Nehri boyunca demiryolunun inşa edilmesini önermiş olan bir İngiliz demiryolu mühendisini getirdi. Ancak Montefiore'nin 1862'de Roş Aşana Bayramı'nda eşini kaybetmesi üzerine projeye olan ilgisi kayboldu. 1864'te Alman-Amerikan mühendisi Charles Frederick Zimpel, Osmanlı yetkililerine Suriye vilayetinde (Filistin dahil) birçok demiryolu hattı inşa etmeyi önerdi. Zimpel gerekli fonları yarım yıl içinde toplayabilirse, inşaatın başlamasına izin verilecekti. 1865 yılında Zimpel, bugünkü rota ile çok benzer olan, planlanan rotanın Fransızca bir haritasını da içeren kendi araştırması ile birlikte bir broşür yayınladı. Planan hat ile inşa edilen hat arasındaki temel farklılık, kolaylık sağlamak için özgün plandan değiştirilen ve hattı yaklaşık 6.5 km uzatan Yafa ve Ramla yakınlarındaki iki kısımdı. Zimpel, demiryolları inşası için imtiyaz elde etmeye çalışarak bir yılını İstanbul'da boşuna harcadı.

Kudüs'te yaşayan Alman Mimar ve Şehir Mühendisi Conrad Schick, Zimpel'den daha sonra yayınladığı benzer bir kitapçıkta Ramallah'tan ve Beit Horon'a bir hat inşa edilmesi gerektiğini belirttiği önerisini ayrıntılandırdı. Schick'in planındaki rota uzun zamandır kabul görmüş uygulanabilir tek rotaydı. Fransız mühendisleri bu rotaya yönelik 1874-1875 yılları arasında kapsamlı bir anket düzenlediler. Kudüs'e giden bir başka demiryolu konsepti ise Amerikalı yazar James T. Barclay tarafından düşünülmüştü. Barclay, El-Ariş, Aşkelon veya Gazze'den başlayan bir hat öngörüyordu. Başka bir öneri de 1864'te önerilen alanı araştıran Mühendis Humann tarafından yapıldı. Humann Kudüs'e bir demiryolu yapılmasının akıllıca olacağını belirtmişti.

İngilizlerin projeye olan ilgisi nedeniyle, Fransa ve Avusturya-Macaristan da projeyle ilgileniyordu. Osmanlı İmparatorluğu, Montefiore'un esas olarak Hıristiyan misyoner çıkarlarına hizmet edeceği varsayımına ilişkin planını reddetti. Bununla birlikte, yerel basında 1872'de önerilen demiryoluna ilişkin rapor yayınlandı ve projenin inşaatını teşvik etme çabaları nedeniyle Türk Sultanına övgülerde bulunuldu. Batılı güçlerin demiryolunu inşa etmede özgün başarısızlığı, kendi hükümetlerin politik çıkarlarına rağmen projeye kaynak ayırmadaki isteksizliğinden kaynaklanıyordu.

Demiryolunun inşa edilmesinden asıl sorumlu olan kişi Kudüs'te yaşayan bir Yahudi girişimci olan Yosef Navon'du. Yosef Navon, 1885 yılında bir demiryolu hattı inşa etme ihtimalini araştırmaya başladı. Daha önce demiryoluyla ilgili teklif sunanlardan farklı olarak onun avantajı bir Osmanlı vatandaşı olmasıydı. Navon'un başlıca ortakları ve destekçileri arasında, kuzeni Joseph Amzalak, Yunan-Lübnanlı mühendis George Franjieh ve İsviçreli Protestan bankacı Johannes Frutiger yer alıyordu.

Navon projeyi tanıtmak ve Osmanlı İmparatorluğu'ndan izin almak için İstanbul'da üç yıl geçirdi. 28 Ekim 1888'de çıkarılan ferman ile Navon, Osmanlı'dan 71 yıllık imtiyaz hakkı kazandı ve ayrıca bu ferman ile hattı Gazze ve Nablus'a uzatmasına da izin verdi. Ayrıca Navon, Osmanlı'ya 5.000 Türk lirası finansal teminat vermeyi de kabul etti. Projenin inşaatına devam etmek için gerekli sermayenin eksikliği sebebiyle Navon, imtiyaz için bir alıcı bulmak amacıyla 1889'da Avrupa'ya gitti ancak hem İngiltere hem de Almanya'da başarısız oldu. Daha sonra Fransız deniz feneri müfettişi Bernard Camille Collas, 1 Milyon Frank (40.000 Pound) karşılığında imtiyazı satın aldı. 29 Aralık 1889'da Birinci Başkanı Müfettiş Collas olan Yafa'dan Kudüs'e Demiryolu Şirketi ya da resmi adıyla Osmanlı Yafa'dan Kudüs'e Demiryolu ve Uzantıları Şirketi (Société du Chemin de Fer Ottoman de Jaffa à Jérusalem et Prolongements) Paris'te kuruldu. Toplam sermaye 8,000 hissde 4 Milyon Frank olarak gerçekleşti.

Yosef Navon çoğunlukla Fransız yatırımcılardan oluşan yönetim kurulunda yer alıyordu. Şirketin sermayesi, Hristiyan cemaatinden gelen 9,795,000 Frank (390,000 pound) ile 14 Milyon Frank'a yükseldi. İnşaat, Parisli Kamu İşleri ve İnşaat Şirketi (Société des Travaux Publiques et Constructions) tarafından 10 Milyon Frank'lık (400,000 pound) bir maliyetle gerçekleştirildi ve 1 Nisan 1893'te tamamlandı. İsviçre'den Gerold Eberhard projenin baş mühendisi olarak seçilmişti.

Demiryolu Yahudiler, Katolikler ve Protestanlar (Johannes Frutiger) arasında nadir bulunan bir işbirliği olarak görülürken, Yahudi yay