ise Türklerin protesto gösterileri başladı. Yunan radyolarından bir Yunan'ın Türk tarafından öldürüldüğü haberi yayılınca Türklere karşı Yunanlar tarafından herhangi bir ölümle sonuçlanmayan şiddet olayları baş gösterdi ve bu olaylar sonunda Türklere ait olan 400 dükkân yağmalandı.






Proto-Hint-Avrupa dili

Hint-Avrupa dillerinin ortak atası olduğu öne sürülen varsayımsal bir dil ailesidir. Bu dile ait herhangi bir yazılı veri bulunmadığından, hakkında bildiklerimiz tarihsel dilbilim yöntemi kullanılarak bu dil ailesi içinde yer alan dillerin mukayesi edilmesiyle ortaya çıkarılan özellikler sayesindedir. Tarihsel olarak Hint-Avrupa dilinin MÖ 3500 yılında konuşulduğu düşünülür. Ancak tarih konusunda görüşler çeşitlilik göstermektedir. Dilin asıl konuşurlarının Karadeniz'in kuzeyinde, Doğu Avrupa'nın Hazar bozkırlarında yaşadığı varsayılır. Proto Hint-Avrupa dili konuşurları göçlerle birbirinden ayrıldığında bu dil de çeşitli alt dallara ayrılmıştır. Bugün Hint-Avrupa dil ailesi içinde yaklaşık 445 yaşayan dil bulunmaktadır.

Proto Hint-Avrupa dili ile ilgili elimizde doğrudan somut bir kanıt bulunmamaktır. Bu varsayımsal dil, günümüz dilbiliminin karşılaştırmalı metodu kullanılarak üretilmiştir. Karşılaştırmalı metod Neogrammarian okulunun ortaya koyduğu ses kurallarını temel almaktadır. Karşılaştırmalı metod dilleri karşılaştırır ve ses kurallarını uygulayarak ortak bir ata dili oluşturur.

Hint-Avrupa dili sahasında ilk çalışmaların Sanksritçe, Yunanca ve Latince dilleri arasındaki benzerlikleri ortaya koyup bu dillerin ortak bir atası olduğunu öne süren William Jones tarafından yapıldığı düşünülmektedir. Lakin 1500'lü yıllarda Avrupalı seyyahların Hint-İran dilleri ile Avrupa dilleri arasındaki benzerliklerin farkında olduğu bilinmektedir.

1653 yılında Marcus Zuerius van Boxhorn Germanik, Romen, Yunan, Baltık, Slavik, Keltik ve İran dillerini kapsayan bir proto dil önermiştir. Bunun dışında 1767 yılında  Académie des Inscriptions et Belles-Lettres'e gönderilen bir hatıratta bütün hayatını Hindistan'da geçirmiş olan Fransız cizvit Gaston-Laurent Coeurdoux Sanksritçe ve Avrupa dilleri arasında benzerlikleri göstermiştir.

Birçok bakımdan William Jones'in bu alandaki çalışmaları öncüllerine göre daha az bir doğruluğa sahiptir, çünkü o Hint-Avrupa dil ailesine Mısır, Japonca ve Çince gibi dilleri de almıştır.

1816 yılında Franz Bopp Sanksritçe, Farsça, Yunanca, Latince ve Almancanın ortak bir kökeni olduğunu öne sürdüğü 'Sanksritçe'de çekim sistemi üzerine' adlı eserini yayınlanmıştır. 1833 yılında 'Sanksritçe, Zend, Yunanca, Latince, Litovca, Eski Slavik, Gotik ve Almancanın Karşılaştırmalı Grameri' adlı bir eser yayınlamıştır.

1822 yılında Jacob Grimm 'Deutsche Grammatik' adlı eserinde bugün de Grimm yasası olarak bilinen kuralı formüle etmiştir. Grimm Germanik ve Hint-Avrupa dil ailesi arasındaki ilişkiyi göstermiş ve seslerin bu dil aileleri arasında düzenli bir şekilde değiştiğini göstermiştir.

August Scheicher'in 'A Compendium of the Comparative Grammar of the Indo-European, Sanskrit, Greek and Latin Languages (1874–77) was an early attempt to reconstruct the proto-Indo-European language' adlı eseri Proto Hint-Avrupa dilini rekonstrükte etmede ilk girişimlerden biridir.

1900'lü yılların başında Proto Hint-Avrupa dilinin bugün de kabul gören ilk tanımlamaları ortaya çıkmıştır. O zamandan sonra en büyük gelişmeler Anadolu ve Tohar dillerinin keşfedilmesi olmuştur. Bunun yanında gırtlak teorisinin gelişmesi de büyük aşamalardan biri olmuştur. Bu teori Proto Hint-Avrupa dilininin fonolojisinin dilbilimsel rekonstrüksiyonunda karşılaştırma yöntemine göre daha düzenli ve doğru sonuç vermektedir.

Julius Pokorny'nin Indogermanisches etymologisches Wörterbuch( Hint-Avrupa'nın Etimolojik Sözlüğü,1959) kendi zamanına kadar olan birikimi içermesi ve detaylı bir biçimbilimsel eser olması yönünden kayda değerdir. Kurylowicz'in 1956 yılında yayınlandığı Apophonie adlı eseri Hint-Avrupa dillerinde ses değişimleri üzerinedir. 1960'lardan bu yana Anadolu dilleri ile ilgili bilgi birikimi, Anadolu dillerinin de Hint-Avrupa dil ailesi ile ilişkisini kanıtlamakta yeterli olmuştur.

Aşağıdaki tablo teorik glottokronoloji verilerine göre hazırlanmıştır:
Bu gruplara ek olarak şunlar da eklenebilir : İtalik-Kelktik, Grek-Aryan, Grek-Ermenice, Grek-Frikçe, Dako-Trakça, Trak-İliryan

Proto-Hint Avrupa dilinde rakamların şu şekilde oldukları düşünülmektedir.
Akrabalık terimleri
https://en.wikipedia.org/wiki/Proto-Indo-European_language

https://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:List_of_Proto-Indo-European_nouns




Sovyetler Birliği'nde LGBT tarihi

Sovyetler Birliği'nde LGBT tarihi, Sovyetler Birliği'nde LGBT tarihini konu alır. Sovyetler Birliği'nde eşcinselliğin durumu üç ana dönemde incelenir. Ekim Devrimi sonrası dönemde 1917-1933 arasında homoseksüellik suç olmaktan çıkarılarak eşcinseller kanun önünde önceki ve sonraki döneme göre daha avantajlı bir konuma sahip olmuştur. Bu yılların akabinde Stalin döneminden itibaren kanunlarca "hastalık" olarak nitelendirilmiştir. 1934-1986 yılları arasında yeniden suç kapsamına alınarak kamuoyuna duyurulmaksızın kovuşturma ve hukuki süreçlere tabi tutulmuştur. 1987-1990 yılları arasında ise kamuya açık tartışmalara izin verilmiş; bilim, akademi ve edebiyatta çeşitli konularla ele alınmıştır.

Günümüzde eşcinsellik eski Sovyet cumhuriyetlerinden olan Türkmenistan ve Özbekistan'da yasal olarak suçtur. Azerbaycan, Beyaz Rusya, Ermenistan, Estonya, Gürcistan, Kazakistan, Kırgızistan, Moldova, Litvanya, Letonya, Rusya, Tacikistan ve Ukrayna'da ise eşcinsellik suç kapsamında değildir ve yasaldır. Buna karşın bu ülkelerden Estonya haricinde bu ülkelerde eşcinsel ilişkiler resmen tanınmamaktadır. Tüm eski Sovyet cumhuriyetlerinin tamamında eşcinsel evlilik halen yasaktır.

Ekim Devrimi'nden hemen sonra, Kasım 1917'te Çarlık Rusyası'ndaki ceza kanunu yürürlükten kaldırıldı. Bu kapsamda eşcinsellik yasal olarak suç olmaktan çıkarıldı, cinsel rüşt yaşı olarak 14 yaşından büyük olan erkekler için eşcinsel ilişkiler serbest bırakıldı. 1922'de yapılan yeni Sovyet ceza kanununda cinsellik üzerindeki tüm hukuki sınırlamaları kaldırıldı, bazı Asya sovyet cumhuriyetleri dışında kanunlardan oğlancılık ve cinsel rüşt yaşı ifadeleri çıkartıldı. Dönemin Sağlık Komiseri Nikolay Semashko, 1923’de Almanya'daki Cinselbilim Enstitüsünü ziyareti sırasında hazırlanan bu Sovyet yasasının “cinsel devrimin bir parçası olarak kasten hayata geçirilmiş özgürlükçü bir tedbir." olduğunu ifade etmiştir. Daha sonraki süreçte kurulan Ermenistan SSC, Beyaz Rusya SSC, Rusya SFSC ve Ukrayna SSC'de oluşturulan yasalarda, bir önceki yasalardan farklı olarak eşcinsel ilişki suç olarak tanımlanmadı. Dönemin Sovyetler Birliği yönetimince Cinselbilim Enstitüsü ile birlikte çalışmalar yürütüldü, delege gönderildi (bu kurum Naziler iktidara geldiğinde kapatılacaktır). Aynı dönemde yetişkinlerde eşcinsel ilişkilerin yasallaşmasına destek veren kurumların yaptığı uluslararası konferanslara Sovyetler Birliği ev sahipliği yaptı. Buna paralel olarak kadınların sosyal yaşama katılması ve eski geleneklerden kurtulması amacıyla çeşitli faaliyetler yürütülerek birçok kampanya yapıldı, ataerkil ve erkek egemen toplum yapısı kırılmaya çalışıldı. Fakat bu politikalara benzer siyasi atılımlar eşcinsellik ve LGBT konularında gerçekleşmedi, sadece eski toplumda hedef haline getirilme durumu ortadan kaldırıldı. Bununla birlikte eski Çarlık yasaların kaldırılması sayesinde, etkin bir boşanma hakkı, kürtaj hakkı verilmişti ve eşcinsellik yasa dışı olmaktan çıkarıldı.

Yetişkinlerin özel ve rızalı eşcinsel ilişkilerin yasallaştırılması yalnızca Rusya SFSC'nin kuruluş yıllarında uygulanmıştır.

Daha sonraki süreçte özellikle müslümanların yoğun olarak yaşadığı bazı Sovyet cumhuriyetlerinde, yerel hükümetlerce eşcinselliği suç sayan yasalar çıkarılmıştır. Transkafkasya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti ve Orta Asya'daki sovyet cumhuriyetleri bu duruma örnek teşkil eder. 1923'te Azerbaycan SSC, erkeklerin eşcinsel ilişki ceza gerektiren suç kapsamında sayıldı ve 5 yıldan 8 yıla kadar hapis cezası öngörüldü. 1926 yılında Özbekistan SSC, 1927 yılında Türkmenistan SSC erkek eşcinsel ilişki suç sayan yasa çıkardı. Aynı dönemde Nahçıvan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti, Buhara Sovyet Halk Cumhuriyeti, Gürcistan SSC, Abhazya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti de eşcinsel ilişkiyi yasa dışı olarak tanımladı. Bolşeviklere göre bu kanunların bu ülkelerde çıkmasının sebebi, söz konusu bölgelerdeki yaygın olan erkek çocukların seks işçiliği ve çocuk istismarıydı.

1930'lu yıllarda Stalin yönetimine muhalif kesimlerin artması ve Rus olmayan halkların da (Asya halkları) devlet yönetimine gelmesi neticesinde LGBT temaları resmi devlet sansürüyle karşılaştı. Bu dönemde homoseksüellik resmi olarak bir suç olmaktan ziyade tedavi edilmesi gereken bir hastalık olarak tanımlanmaktaydı. LGBT bireylerin durumu bir hak olmaktan ziyade ekonomik, siyasal, ahlaki, kültürel boyutlarıyla ele alındı. Bu resmi görüş dönemin tıp uzmanı Mark Sereiski tarafından 1930 yılında yazılan Büyük Sovyet Ansiklopedisi'nde yer alan makalede görülebilir;

1933 yılında eşcinsel ilişkiler kanunca suç ilan edildi. Açıklamada eşcinsel propagandasının batı kapitalist kültürünün bir sapması olduğu, Sovyet insanında böyle bir sapkınlık olamayacağı vurgulandı. Bu görüşe göre eşcinsel bireylerin yapacağı propagandalar batı kültürü propagandalarına ait burjuva öğelerinden ibaretti. 7 Mart 1934'de 121. maddeye eşcinsellik ile ilgili ceza kanununa eklendi. Kanuna göre Sovyetler Birliği'nde aynı cinsle cinsel ilişkide bulunan erkeklere 5 yıla kadar hapis cezası verilecekti. Buna karşın lezbiyenlik konusunda bir ceza öngörüsü yoktur. Bazı batılı araştırmacılar bu yasa kapsamında her yıl 800-1000 arasında erkeğin bu yasa uyarınca hapse atıldığını iddia etmişlerdir. Dönemin yönetimi bu ceza kanununun çıkarılmasını "Yeni Rusya'da toplumsal bir sorun olarak eşcinselliğin baş göstermesiyle birlikte bu alan yenid