imzalanmasıyla kurulmuş olan meclis, entite meclislerince seçilmektedir.

Bosna-Hersek Halk Meclisi, ülkenin üst meclis statüsündeki meclisidir.

Bosna-Hersek içindeki üç etnik grup arasında eşit olarak dağıtılan 15 üyesi bulunur: 5 Boşnak, 5 Sırp ve 5 Hırvat. Üyeler, kurucu halkların parlamentoları tarafından atanmaktadır. Bu meclisin görevi, üç grubun birlikte üzerinde anlaşmaya varmadığı hiçbir yasanın çıkmamasını sağlamaktır.

Bosna-Hersek Halk Meclisi'nin 15 milletvekilinden 10'u Bosna-Hersek Federasyonu tarafından, diğer 5 milletvekili Sırp Cumhuriyeti tarafından seçilmektedir. Bosna-Hersek Halk Meclisi'nin, parlamentonun diğer meclisi olan Bosna-Hersek Temsilciler Meclisi'nde kabul edilen kararları veto etme hakkına sahiptir.

Üyeler iki yıl süreyle görev yaparlar. Bosna-Hersek Temsilciler Meclisi'nde olduğu gibi Bosna-Hersek Halk Meclisi'nde de bir başkan ve iki başkan yardımcısı bulunur. Kararlar çoğunluğun oyuyla alınmakla birlikte herhangi bir etnik grubun üyelerinin karara karşı çıkabilme yetkisi bulunmaktadır. Etnik grupların birbiri aleyhine meclisten karar geçirmemesi için konmuş bu kural, birçok kararın meclisten geçememesine neden olmakta, anayasa çalışmalarını da başarısızlığa uğratmaktadır.





Anne Wiazemsky

Anne Wiazemsky (d. 14 Mayıs 1947 – ö. 5 Ekim 2017) ,Alman asıllı Fransız aktris ve romancıydı. Oyuncunun rol adldığı yapımlar arasında; Robert Bresson imzalı "Au Hasard Balthazar" (1966) ile Jean-Luc Godard imzalı "La Chinoise" (1967), "Week End" (1967) ve "Sympathy for the Devil" (1968) sayılabilir.

1967-79 yılları arasında Fransız film yönetmeni Jean-Luc Godard ile evli kalıp 1988'de oyunculuğu sonlandıran aktris ve romancı Anne Wiazemsky kanser hastalığı nedeniyle 5 Ekim 2017'de Paris'te 70 yaşında ölmüştür.

Oyuncu

Senarist/içerik yazarı




Giorgio Pressburger

Giorgio Pressburger (d. 21 Nisan 1937 –ö. 5 Ekim 2017) ,Macaristan doğumlu İtalyan romancı ve kısa öykü yazarıdır.
. Kendisi 21 Nisan 1937'de Budapeşte, Macaristan'da doğmuştur.

Pressburger 1956'da İtalya'ya yerleşerek burada sinema ve tiyatro yönetmeni olarak çalıştı.
Daha sonra Macaristan İtalyan Kültürü Enstitüsü Müdürü oldu.

1992'de "The Law of White Spaces" adlı kaleme aldığı kitabı Independent Foreign Fiction Ödülü için aday oldu. Yazarın diğer eserleri arasında roman çalışması "Teeth and Spies" ve kısa öykü koleksiyonu "Snow and Guilt" sayılabilir.

Budapeşte doğumlu Macar-İtalyan yazar Giorgio Pressburger 5 Ekim 2017'de Trieste, İtalya'da 80 yaşında ölmüştür.




2017 Erkekler Basketbol Cumhurbaşkanlığı Kupası

2017 Erkekler Basketbol Cumhurbaşkanlığı Kupası, 2016-17 Basketbol Süper Ligi şampiyonu Fenerbahçe ile 2016-17 Türkiye Kupası şampiyonu Banvit arasında 9 Ekim 2017 tarihinde oynanan 33. Cumhurbaşkanlığı Kupası maçıdır.




Liam Cosgrave

Liam Cosgrave (d. 13 Nisan 1920 ; ö. 4 Ekim 2017) ,İrlandalı siyasetçi ve eski başbakan. Cosgrave, İrlanda Başbakanı (1973-77) ve Fine Gael Partisi lideri olarak (1965-77) yılları arasında görev yaptı.
1943-1981 yılları arasında İrlanda Teachta Dála Parlamentosu (TD) daimi üyesi idi.

İrlanda eski başbakanlarından siyasetçi Liam Cosgrave doğum yeri Dublin, İrlanda'da 4 Ekim 2017'de uzun süredir mücadele ettiği bir hastalık sebebiyle 97 yaşında ölmüştür.




Jesús Mosterín

Jesús Mosterín (d.24 Eylül 1941 – ö. 4 Ekim 2017) ,Genel anlamda bilim ve felsefe arasındaki sınırda geniş spektrumlu bir düşünce sistemi olduğunu savunan İspanyol filozof, yazar ve antropolog. Bertrand Russell'ın "Batı Felsefesi Tarihi" adlı eserini konu alan çalışmaları ve seri kitaplarından bazılarının içeriği; Arkaik düşünce, Aristo ve Hindistan felsefesine ayrılmıştır. 
Ünlü İspanyol yazar, antropolog ve filozof 24 Eylül 1941'de Bilbao, İspanya'da doğmuş ve 4 Ekim 2017'de Barcelona, İspanya'da 76 yaşında ölmüştür.




Devol Antlaşması

Devol Antlaşması (), Birinci Haçlı Seferi'nin ardından Antakyalı I. Boemondo ile Bizans İmparatoru I. Aleksios arasında 1108'de yapılan bir antlaşmadır. Adını, Devol'da (modern Arnavutluk) bulunan Bizans kalesinden almaktadır. Antlaşma hemen uygulanmamasına rağmen, Antakya Prensliği'ni Bizans İmparatorluğu'nun vasal devleti yapmaya yönelikti.

Birinci Haçlı Seferinin başında, Haçlı orduları Konstantinopolis'te toplandı ve fethedecekleri her toprağı Bizans İmparatorluğu'na verme sözü verdiler. Bununla birlikte, Aleksios'un eski düşmanı Robert Guiscard'ın oğlu Boemondo, Antakya Prensliği'nin kendisinin olduğunu bildirdi. Aleksios'un prensliğin meşruluğunu tanımaması üzerine Boemondo destek aramak için Avrupa'ya gitti. Aleksios'a karşı açık savaş başlattı, ancak kısa sürede teslim olmaya ve Aleksios ile bir antlaşmanın imzalandığı Diabolis'teki (Devol) imparatorluk kampında görüşmeye zorlandı.

Anlaşma şartları uyarınca, Boemondo, İmparatorun bir vasalı olmayı ve gerektiğinde İmparatorluğu savunmayı kabul etti. Ayrıca bir Rum Patriğinin Antakya'ya atanmasını kabul etti. Bunun karşılığında, kendisine Antakya için "sebastos" ve "doux" (dük) unvanları verildi ve onun varislerine Edessa Kontluğu'na geçme hakkı garanti edildi. Boemondo, Puglia'ya çekildi ve orada öldü. Antakya'da naip olan yeğeni Tancred, Antlaşma'nın şartlarını reddetti. Antakya 1137'de geçici olarak Bizans yönetimine girdi, ancak 1158 yılına kadar gerçekten Bizans'ın vasal devleti olmadı.

Devol Antlaşması, Bizans'ın uyuşmazlıkları savaştan ziyade diplomasi ile çözme eğiliminin tipik bir örneği olarak görülmekle birlikte Bizanslılar ile Batı Avrupalı komşuları arasında bulunan güvensizliğin hem sebebi hem de sonucu olmuştur.

1097'de Haçlı orduları, Avrupa'dan doğuya doğru gruplar halinde yolculuk ederek Konstantinopolis'te bir araya geldiler. Selçuklu Türkleri ile olan savaşında paralı asker olarak hizmet etmeleri için yalnızca bir miktar batılı şövalye talep eden I. Aleksios, Kudüs'e gidecekleri yolu keserek orduları engelledi ve eskiden kendisine ait olan toprakları imparatorluğa geri vermeye yemîn edene kadar orduların ayrılmalarına izin vermedi. Haçlılar sonunda bu yemîni grup olarak değil daha ziyade tek tek ettiler. Buna karşılık, Aleksios onların emrine rehberler ve korumalar verdi. Ancak Haçlılar, Bizans taktikleri karşısında kızgındılar, örneğin Haçlılar yolculuklarını finanse etmek için yağmalamayı umdukları Selçuklulara karşı Nicaea'yı kuşattıklarında, Bizans teslim müzakereleri yapılmıştı. Önemli şehirleri, adaları ve gerçekte batı Küçük Asya'nın çoğunu tekrar ele geçiren Aleksios, tarafından ihanete uğramış olarak hisseden Haçlılar, Bizans'ın yardımı olmadan yollarına devam ettiler. 1098'de Antakya'yı uzun bir kuşatmadan sonra ele geçirdikten ve sonra kendileri bu kentte kuşatılınca, Aleksios onlarla buluşmak üzere yürüyüşe geçti, ancak Blois Kontu Stephen'dan durumun umutsuz olduğunu duyunca, Konstantinopolis'e geri döndü. Kuşatma karşısında beklenmedik bir şekilde ayakta kalan Haçlılar, Aleksios'un onları terk ettiğine inanıp ve Bizans'ı tamamen güvenilemez bulmaya başladılar. Bu nedenle yeminlerini geçersiz saydılar.

1098'de Boemondo tarafından kurulan Antakya Prensliği de dahil olmak üzere irili ufaklı birçok Haçlı devleti vardı. Antakya'nın Aleksios'un sözde ihanetine rağmen Bizans'a geri verilmesi gerektiği savunuldu, ancak Boemondo burayı kendisi için istedi. Aleksios elbetteki itiraz etti; önemli bir limanı olan Antakya, Asya'nın ticaret merkezi ve önemli Antakya Doğu Ortodoks Patriği olan Doğu Ortodoks Kilisesi'nin kalesiydi. Yüzyıllar boyu Bizans elinde bulunmayan Kudüs'ten farklı olarak imparatorluğun elinden yalnızca birkaç on yıl önce çıkmıştı. Bu nedenle, Aleksios, Boemondo'nun 1097'de ettiği yemine göre imparatorluğa geri dönmesi gerektiğine inandığı Prenslik'in meşruluğunu tanımadı. Bu nedenle, Boemondo'yu Antakya'dan çıkartmaya çalıştı.

Boemondo, hem Aleksios'a hem de Doğu Ortodoks Kilisesi'ne karşı 1100 yılında daha ileri düzey bir hakarette bulundu: Valenceli Bernard'ı Latin Patrikliğine atadı ve aynı zamanda Konstantinopolis'e sığınan Rum Patrik İoannis'i kovdu. Kısa süre sonra, Boemondo Suriye'deki Danişmendliler tarafından esir alındı ve üç yıl hapsedildi, Antakyalılar yeğeni Tancred'i naip olarak seçtiler. Boemondo serbest bırakıldıktan sonra 1104 yılında Selçuklular tarafından Harran Muharebesi'nde mağlup edildi; bu yenilgi hem Selçukluların hem de Bizanslıların Antakya üzerindeki etkilerini yeniden tesis etti. Boemondo, Antakya'nın kontrolünü Tancred'e bıraktı ve destek bulmak amaçlı İtalya ile Fransa'yı dolaşmak için Batı'ya döndü. Papa II. Paschalis'in ve kızıyla evli olduğu Fransız Kral I. Philippe'in desteğini kazandı. Bu seferin bir haçlı seferi niteliği kazanıp kazanmadığı ise belli değildir.

Boemondo'nun Sicilya'daki Norman akrabaları, Bizans İmparatorluğu ile 30 yıldan fazla bir süredir ihtilaf halindeydiler; babası Robert Guiscard, İmparatorluğun en zorlu düşmanlarından biriydi. Boemondo uzaktayken, Aleksios Antakya ve Kilikya'nın şehirlerini yeniden ele geçirmek için bir ordu gönderdi. 1107'de Suriye'de bulunan Müslümanlara karşı planlanan haçlı seferi düzenlemek yerine Boemondo, Aleksios'a karşı açık bir savaş başlattı ve Adriyatik'i geçerek İmparatorluğun en batısı olan Dyrrhachium'u kuşatmaya başladı. Ancak babası gibi Boemondo da İmparatorluğun iç mekanında önemli ilerleme kaydedemedi; Aleksios, meydan muharebesinden kaçınması sonucu uzayan Boemondo'nun kuşatması, ordusu arasında baş gösteren bir veba salgını nedeniyle kısmen başarısız oldu. Boemondo, kısa sürede kendisini Dyrrhachium'un önünde izole bir şekilde zor konumda buldu: Deniz yoluyla kaçışı Venedik tarafından kesilmiş ve II. Paschalis ise desteğini geri çekmişti.

1108 Eylül'ünde Aleksios, Boemondo'nun Diabolis'te (Devol) bulunan imparatorluk kampında kendisiyle müzakere etmesini istedi. Boemondo'nun hastalığın vurduğu ordusu ile artık Aleksios'u savaşta yenemeyeceği için kabul etmekten başka şansı yoktu. 1097'de ettiği yemini bozduğunu kabul etti, ancak Boemondo, Aleksios'un 1098 Antakya kuşatmasına desteğinden geri dönerek anlaşmayı ihlal etmesi nedeniyle mevcut koşullar üzerinde herhan