ani İstanbul Üniversitesi'ne gerçekleşen üniversite reformu sonrasında girdi (1934). Burada matematik ve fizik alanlarında eğitim gördü. Bu yıllarda 1933 yılında iktidara gelen Adolf Hitler iktidarından kaçan Alman bilim insanları üniversitede ağırlanıyordu ve Kahramaner Prof. Dr. Ali Yar, Prof. Dr. Kerim Erim, Prof. Dr. Richard Von Mises, Prof. Dr. Hilda Geiringer ve Prof. Dr. William Prager gibi tanınan matematikçilerden dersler aldı. 1939 yılında üniversitenin matematik ve astronomi bölümünden mezun oldu. Bir süre Çamlıca Kız Lisesi'de asistan öğretmen olarak görev aldı. 1943 yılında doktora eğitimine başladı ve kendisinin doktora danışmanı Türkiye'nin doktora derecesine sahip ilk matematikçisi olan Kerim Erim'di. Doktora konusu da "Karmaşık Sayılar Teorisinde Katsayı Problemleri" üzerineydi.

1943'lü yıllarda İstanbul Üniversitesi'nin matematik bölümünde Analiz I ve Analiz II dersleri asistanıydı. 1957 yılının kasım ayında bilimsel araştırmalarda bulunmak üzere Zürih'e gitti. Aynı yılın ağustos ayında Edinburgh'da gerçekleşen Uluslararası Matematikçiler Kongresi'ne katıldı. 1958 yılında İstanbul Üniversitesi'ne geri döndü. 1959 sonbaharında NATO bursu kazandı ve Zürih Üniversitesi'nde bir süre görev aldı (1959-1960).

1962 yılına gelindiğinde Stockholm'de gerçekleşen Uluslararası Matematikçiler Kongresi'ne katılım göstererek yıl içinde, eylül ve ekim aylarında Helsinki Üniversitesi ve Zürih Üniversitesi'nde araştırmalarda bulundu. Benzer kongrelerden birine de 1966'da Rusya'da katıldı. Sonrasında profesörlük tezi için yurt dışındaki araştırmalarına devam etti ve 1968 yılında profesörlüğe yükseldi. Takip eden yıllarda Londra, Paris, Zürih ve Nice gibi şehirlerde bilimsel faaliyetlerde bulundu (1970). Romanya, Yugoslavya, Yunanistan, Bulgaristan ve Türkiye gibi ülkeletin katılımıyla gerçekleşen Balkan Matematikçiler Birliği'nin kuruluşuna katkıda bulunan isimlerden biri oldu. Aynı zamanda Balkan Matematikçiler Birliği'nin bir üyesiydi.

1978 yılı sonrasında bir yıl İstanbul Üniversitesi Matematik Bölümü Başkanlığı görevinde bulundu. 40 yıllık akademik kariyeri sonrasında yaş haddi nedeniyle emekli oldu. 22 Şubat 2006 tarihinde ise doksan iki yaşındayken hayatını kaybetti. 2013 yılında Işık Üniversitesi'de düzenlenen bir sempozyumla anıldı.




Misaki Park Stadyumu

Kobe Şehir Misaki Park Stadyumu ( "Kōbe-shi Misaki Kōen Kyūgi-jō") veya , Japonya'nın Kobe kentinde bulunan bir stadyumdur. Stadyum, 2001 yılında tamamlanmış olup J-League takımlarından Vissel Kobe ile rugby union takımlarından Kobe Steel Kobelco Steelers'in ana stadyumudur. Stadyum, 30,132 kişilik oturma kapasitesine sahiptir ve çatısı açılabilme özelliğine sahiptir.




Japonya Dışişleri Bakanlığı

Japonya Dışişleri Bakanlığı ( "Gaimu-shō"), Japonya'da ülkenin dış ilişkilerinden sorumlu bakanlıktır. Bakanlık Tokyo'nun Chiyoda semtine bağlı Kasumigaseki semtinde yer almaktadır. Mevcut bakan Fumio Kishida'dır.





Kuzey Kore-Sovyetler Birliği ilişkileri

Kuzey Kore-SSCB ilişkileri, Kuzey Kore ile Sovyetler Birliği arasındaki diplomatik ilişkilerdir.

Kuzey Kore ile Sovyetler Birliği (SSCB) arasındaki ilk resmi ilişkiler 12 Ekim 1948'de Kuzey Kore'nin komünizm ilkelerini barından kuruluş ilanından hemen sonra kuruldu. Kuzey Kore başlangıçta yalnızca Doğu Bloku ülkelerince tanınmıştı. 1958'de Cezayir ülkeyi tanıyan ilk komünist olmayan ülke oldu. Sovyetler Birliği 1950 yılında Kuzey Kore askeri birliklerine güneye doğru ilerlemesi için ekonomik ve askeri yardım sağladı. Kore Savaşı boyunca Sovyet yardımı ve etkisi yüksek seviyede devam etti. Sovyet 64. savaş uçağı filosu Kore Savaşı'na katılmıştır. Sovyetler yine savaş kapsamında Şubat 1950'de Çin' ile birlikte bir ittifak anlaşması imzalamış, Kuzey Kore'ye destek veren Çin'e sadece bu savaş sırasında 2.000.000.000 dolarlık yardımda bulunmuştur. Savaştan sonra Sovyetler Kuzey Kore ekonomisini yeniden inşa etme konusunda büyük ölçüde dayanışma sağladı. Buna ek olarak, savaş sırasında Çin Halk Kurtuluş Ordusu askerlerinin yardımları ve 1958 yılına kadar ülkede bulunmaları Kuzey Kore'de Çin yanlısı olumlu bir etki yarattı. 1961'de Kuzey Kore hiçbir zaman resmi olarak sona ermeyen Sovyetler Birliği (daha sonra Rusya tarafından devralınmıştır) ve Çin ile resmi karşılıklı güvenlik anlaşmaları imzaladı.

İki ülke Soğuk Savaş döneminde yakın müttefikti. Bu dönemde gerek siyasal gerek askeri pek çok ilişki geliştirildi. Ayrıca Kuzey Kore ve Çin'in ihtiyaç duyduğu savaş pilotları Sovyetlerden gelmiştir. Kuzey Kore, Çin-Sovyet ayrılığında açık taraf tutmaktan kaçınırken, her iki ülkeden de yardım kabul ederek Sovyetler Birliği ve Çin arasında eşitlik politikası izledi. Kore İşçi Partisi açık olarak bir taraf seçmese de, teorik tartışmalarda kısmen Çin Halk Cumhuriyeti tarafında yer almış, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Jozef Stalin'in ölümünün ardından başlayan destalinizasyon politikalarını destekleyenleri partiden tasfiye etmiş ve sürgüne yollamıştır. Bununla birlikte Kore, bu tartışmalardan bağımsız olarak Juche adında yeni bir doktrin geliştirdiğini duyurmuştur.

Kuzey Kore'de 29 ağır sanayiyi içeren fabrika, Sovyet teknisyenlerin yardımıyla inşa edildi. Kuzey Kore'ye yapılan Sovyet yardımı, özellikle Çin Kültür Devrimi sırasında Çin-Kuzey Kore ilişkileri bozulduktan sonra, 1965'ten 1968'e kadar genişledi.

Kim Il-sung'un 1984'teki Moskova ziyaretini takiben, Kuzey Kore-SSCB ilişkilerinde çarpıcı bir iyileşme yaşandı ve Kuzey Kore'ye gelişmiş Sovyet silahlarının yenilenmesi ve ekonomik yardımın artması sağlandı. Gorbaçov döneminde 1985'ten sonra Güney Kore ile uzlaşma amacıyla Kuzey Kore'ye olan yardımlar azaltılmaya başladı. Buna karşın askeri teçhizat, 1989'da son MiG-29'lar teslim edilene kadar verilmeye devam edildi. 1988'de ikili ilişkiler zirveye ulaştı, Kuzey Kore'nin ticaretinin yaklaşık %60'ı Sovyetler Birliği ile yapılmaktaydı. Ticaretin çoğu, Moskova'nın ödün vermiş fiyatlarla Pyongyang'a sağladığı hammadde ve petrolü kapsıyordu.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin dağılması'ndan sonra Boris Yeltsin'in liderliğindeki yeni Rusya hükümeti, Kuzey Kore'ye eski desteğini çekmiştir.





Brezilya İmparatorluğu

Brezilya (Portekizce: "Império do Brasil") 19. yüzyılda bugünkü Brezilya ve Uruguay toprakları üzerinde var olmuş devlet.

Brezilya, 16. yüzyılın başlarından beri bir Portekiz sömürgesi durumundaydı. Napoléon'un 1807'de Portekiz'i işgal etmesinden sonra Portekiz veliaht prensi Dom João, Brezilya'ya sığınmaya karar verdi. Veliaht prens 1808'de Rio de Janeiro'ya varınca sömürgenin konumu değişti; Brezilya, fiilen Portekiz İmparatorluğu'nun merkezi durumuna geldi. Portekiz'in Brezilya üzerindeki ticaret tekelinin kaldırılması ile Britanya'nın Brezilya ile ticareti büyük önem kazandı. 1815'te yapılan yasal bir düzenleme ile Brezilya Portekiz'le eşit bir statüye kavuşturuldu. 1816'da Kraliçe I. Maria'nın ölümü üzerine veliaht prens, VI. João olarak tahta çıktı.

Fransızların geri çekilmesinden sonra Portekiz'de ortaya çıkan karışıklıklar, kralın Portekiz'e dönüşünü zorunlu kılıyordu. Kral 1821'de oğlu Dom Pedro'yu veliaht tayin ederek Portekiz'e dönmek üzere Brezilya'dan ayrıldı. Bu arada Portekiz'de, yüz yılı aşkın süredir ilk kez toplanan Cortes (Parlamento), Brezilya'nın statüsünün yeniden sömürgelik düzeyine indirilmesine karar vermiş, Dom Pedro'nun da Portekiz'e dönmesini talep etmişti. Portekizliler ile Brezilyalılar arasındaki sürtüşmelerin arttığı ve cumhuriyetçi eğilimlerin belirginleştiği bir ortamda, Dom Pedro Lizbon'a dönmeyi reddederek 7 Eylül 1822'de de imparatorluk tacını giydi. ABD, 1824'te yeni devleti tanıyan ilk ülke oldu. Britanya'nın arabuluculuk girişimleri sonucunda 1825'te de Portekiz, yeni Brezilya hükümetini tanıdı.

I. Pedro, bağımsızlıktan hemen önce topladığı kurucu meclisi dağıttıktan sonra yeni ve liberal bir anayasa hazırlattı. Yeni anayasaya göre oluşturulan meşrutiyet yönetimi sırasında, krala karşı muhalefet arttı. Brezilya'nın bugünkü Uruguay topraklarını yitirmesine yol açan Brezilya-Arjantin Savaşı'ndan sonra kral 1831'de henüz beş yaşında olan oğlu lehine tahttan çekildi.

1840'ta II. Pedro'nun resmen tahta çıkmasına değin geçen süre bir iç karışıklık ve savaş dönemiydi. İç savaşın sona ermesini sağlamak amacıyla 1834'te anayasada yapılan değişiklikle daha adem-i merkeziyetçi bir yapılanmaya gidildi, önemli yetkilerle donanmış eyalet parlamentoları oluşturuldu.

Yaklaşık yarım yüz yıl süren II. Pedro döneminde Brezilya siyasal bakımdan istikrarlı, ekonomik bakımdan ise ihracata yönelik liberal bir ekonomiyle yönetilen bir devlet görünümündeydi. Aydın bir kişiliği olan II. Pedro, anayasal çerçeveye sadık kalarak, meclislerin ve hükümetin etkin biçimde çalışmasına özen gösterdi. İmparatorluğun başlıca toplumsal ve ekonomik sorunu, ekonominin temel direği olan tarımda pamuk, kahve ve şeker üretiminin köle emeğine dayanmasıydı. Liberal bir ekonomik politika izlendiği için sanayinin gelişmediği, altın madenlerinin de önemini yitirdiği bu dönemde egemen sınıfı büyük toprak sahipleri oluşturuyordu. Köle emeğine duyduğu gereksinme, bu kesimin köleliğin kaldırılmasına uzun süre direnmesinin nedeniydi. Brezilya, bir oranda Britanya'nın baskısıyla 1831'de köle ticaretini yasakladıysa da bu ticaret 1853'e değin sürdü. Büyük toprak sahiplerinin siyasal ağırlığı nedeniyle, köleliliğin bütünüyle ortadan kaldırılması ancak 1888'de gerçekleştirildi. Bu tarihte 700 bin dolayında köle özgürlüğüne kavuştu.

II. Pedro döneminde, Brezilya'nın bölgedeki etkinliği de arttı. Brezilya, Arjantin'deki Rosas rejiminin sona ermesinde etkili olduğu gibi, Brezilya ile Arjantin ve Uruguay arasındaki ittifak, 1864-70 savaştan sonra Paraguay'da da bir rejim değişikliğinin gerçekleşmesini sağladı. Bu, aynı zamanda bölgedeki liberal rejimlerin de zaferi anlamına geliyordu.

II. Pedro döneminde Brezilya'nın ABD ve Avrupa ile ilişkileri de gelişti, ulaştırma ve enerji gibi alanlara önemli yatırımlar yapıldı, 8.000 km uzunluğunda bir demiryolu ağı kuruldu. Bu yatırımlar