ket güçlendiricisinden ayrılırken hızı 76 feet/s (23 m/s)’dir ve suya ulaşması 279 saniye sürer. Florida’nın doğu kıyılarına yaklaşık 240 km uzağına düşmektedir. Güçlendiricinin 30 feet (9,1 m) kadar bir kısmı suyun üzerindedir çünkü üzerindeki paraşütlerin sağladığı kaldırma kuvveti ve motorda bulunan boş hava (yanmış) vardır.

Eskiden katı roket güçlendiricisinde bulunan ana paraşüt serbest somun mühimmatı kullanılarak serbest bırakılırdı. Güncel tasarımda ise ana paraşüt suya çarpma etkisini düşürmek için kullanılır. Tuzlu su yayın cihazı (SWAR) katı roket güçlendiricilerinin zararını azaltması için kullanılmaktadır.

Paraşüt dağıtım çantası, her bir ana paraşüt katı roket güçlendiricisinin batmaması için geliştirildi. Özel olarak donatılmış NASA gemileri MV Freedom Star ve MV Liberty Star katı roket güçlendiricilerinin inişten sonra kurtarılmasında görevlidir. Önce güçlendiriciler bulunur. Dalgıç operasyon tak (DOP)’ı tarafından katı roket güçlendiricileri suyun yüzeyine çıkartılır. Öncelikle dalgıçlar tarafından katı roket güçlendiricisine hortum takılır ve motorda bulunan su dışarı atılır. Daha sonra katı roket geliştiricilerinin burnu su yüzeyine çıkar ve katı roket güçlendiricileri kurtarma gemilerine alınır ve kurtarılabilecek nesneler Kennedy Uzay Merkezine gönderilir.

Katı roket güçlendiricisinde oluşan bir sistem hatası yüzünden Uzay Mekiği Challenger faciası gerçekleşti. Kazanın sebebi Rogers Komisyonu tarafından kusurlu tasarımın ve bir dizi kabul edilemeyecek kadar hassas faktörlerin olduğunu tespit etti. Katı roket güçlendiricilerinin eklem bileşenleri uçuş için alışılmadık soğuk havada bekletilmesiyle zarar görmüştür. Komisyon büyük lastik “O-yüzüklerinin” 1986 Ocak sabahındaki gibi düşük sıcaklıklara (yaklaşık 36 °F (2.2 °C)) yetersiz kaldığını tespit etmiştir.

Soğuk havanın katı roket güçlendiricilerine olumsuz ettiğini ve katı roket güçlendiricilerinin içinde bitişik ana dış yakıt tankının içine bir delik açarak sıcak gazların tanka girmesi sağlandı ve daha sonra katı roket güçlendiricisindeki ve dış tank arasındaki yakıt geri dönülmez bir hataya başlamasına sebep oldu. Dağılmakta olan bir dış tankın ve koordinatı dışına çıkan sağ katı roket güçlendiricisi, mekik mach 1,92 hızında ve 46,000 feet (14 km) irtifada iken uzay mekiğinde sıvı maddeler (hızlı tutuşan sıvılar) yanarak dış tankın yüzeyini kapladı ve faciaya sebep oldu. katı roket güçlendiricisi firma tarafından soğuk havadan endişe edildiği bildirildi fakat bu dikkate alınmadı çünkü NASA o dönemde halk tarafından eleştiriliyordu ve bir baskı altındaydı, sonuç olarak NASA yöneticileri son aşamada halktan gelebilecek tepkileri düşünerek durdurma kararını vermekten çekindi.

Daha sonraki araştırmalar katı roket güçlendiricisinin yapısal elemanları üzerine oldu. Analizler öncelikle normal olmayan alanlarda yoğunlaştı. 
Örneğin; kurtarılan donanımları muayene etmek.

Bakılan bu yerlerden birinde katı roket güçlendiricilerinin dış tankla bağlantısını sağlayan yüzük parçası buldular. Baskı altında olmayan yerler incelendi ve bağlantı elemanlarının bazıları katı roket güçlendiricisi bağlandığı yüzük gibi elemanlar. Bu durumun suya çarpma sırasında oluşan aşırı yükten kaynaklandığı anlaşıldı. Bu durumu düzeltmek için yükseliş sırasında yüksek güç boşlukları sağlayarak, yeni takılan yüzüğün 360 derece motoru kuşatmak için tekrar dizayn edildi. Daha önce motoru kuşatan yüzük C şeklindeydi ve 270 derecelik bir alanı kuşatıyordu. Ayrıca özel yapısal testlerle mekiğin arka etek kısmında düzenlemeler yapıldı. Bu test programı sırasında normal olamayan önemli post ve etek arasında kritik yerler tekrar dizayn edildi.yapılan yenilemeler etek arka parçalarına ve konsol kısmına takviye ek parçalar konulmuştur.

Bu iki modifikasyon her bir katı roket güçlendiricisine 450 Ib (200 kg) eklemiştir. Bunun sonucu olarak yeni dizayn edilmiş katı roket motoru olarak ismi değişmiştir.

Ana yükleyicilerin katı roket güçlendiricilerinin motor segmenteri ATK kalkış sistemi Utah Magna da yapılmaya başlandı.
Uzay mekiği güçlendiricilerinin başlangıç inşaatı, montajları denetimi ve yenilenmesi Praat and Whitney’ın bir yan kuruluşu olan United Technologies’de yapıldı. Uzay mekiğinin en uzun süren bileştirme kısmı bu kısımdır. Birleşik uzay ittifakı katı roket güçlendiricisi bölümünü 1998 de bölerek Pratt & Whitney şirketini bu görevden aldı. Birleşik uzay ittifakı Kennedy Uzay istasyonu Florida’da ve Huntsville Alabama’da; katı roket güçlendiricisinde 1500 çalışan personeliyle en üst seviye personel sayısına ulaştı.

Bunun yanı sıra diğer birçok şirket katı roket güçlendiricilerinin çeşitli parçalarını temin etti.

NASA post-Challenger katı roket güçlendiricilerini Aeojet tarafından yapılan RUST International tarafından dizayn edilen Gelişmiş Katı Roket motorlarıyla değiştirmeyi planlıyordu. Gelişmiş katı roket projesi programı robotik montaj sistemi ve bilgisayarları için 2 milyon dolara yakın bir harcama yapılmıştır ama 1993’te iptal edilmiştir. Katı roket güçlendiricilerinde yapılan düzenlemelerle devam etmeyi tercih etmişlerdir.

Kaliforniya Vandenberg Hava Kuvvetleri Üssü de SLC-6 fırlatma rampasından kutup yörüngesine sokmak için gereken performansı sağlamak için katı roket güçlendiricilerinin filament-wound cases (FWC) kullanarak tasarlanan (çelikten daha hafif olan),Kennedy Uzay Merkezinde hazırlanan katı roket güçlendiricilerinde kullanılmıştır. Normal katı roket güçlendiricisinin aksine FWC güçlendiriciler dizayn olarak düzgün ve uyum içindedirler. Fakat SLC-6 nın kapatılması ile bu projede NASA ve ATK tarafından iptal edildi. Fakat kullanılan pozitif şeyler (O-yüzüğündeki değişimler gibi), daha sonra üretilen ya da geliştirilen katı roket güçlendiricilerine eklenmiştir.

2003 yılında Uzay Mekiği Columbia’nın imhasından önce NASA 4-Segmentli katı roket güçlendiricileri yerine 5 segmentli katı roket güçlendiricilerini kullandılar. 5-Segmentli güçlendiriciler sayesnde mekiğin 20,000 Ib (9,100 kg) daha fazla yük taşımaları sağandı. Oluşabilcek tehikeleri ortadan kaldırmak için çeşitli sistemler kullandılar fakat Uzay Mekiği Columbia’nın imhasından sonra 5 segment Güçlendiricileri NASA tarafından rafa kaldırıldı.

Karı roket güçlendiricileri; Florida’daki Kennedy Uzay İstasyonu Ziyaretçi Alanında; Mississippi Hancock County’deki Stennis Uzay İstasyonunda; Alabama, Huntsville‘deki Uluslararası Uzay ve Roket İstasyonunda ve Utah Brigham’da Thiokol Füze Sistemlerinde sergilenmektedir

Gün geçtikçe katı roket güçlendiricisinde kullanılmak üzere çeşitli öneriler sunuldu. Ancak hiç biri (2016’ya kadar) kabul görmedi. 2018 Uzay Fırlatma Sistemi (SLS) ilk uçuş planlanana kadar 2009’da Ares I-X prototipinin ilk deneme uçuşu gerçekleşti çok fazla öneri içinde kabul gören tek öneridir.

NASA katı roket güçlendiricisinin alt yapısını ve dizaynını birkaç Ares Roketi üzarinde yeniden planladı. 2005 yılında, NASA; Çoğaltılmış Mekik Fırlatma Aracını, Orion Keşif Ekip Aracını düşük Dünya irtifasına taşımak için ve daha sonra Ay’a taşımak için kullanacaklarını duyurdu. Katı roket güçlendiricili ilk Ekip Fırlatma Aracına (CLV) Ares I adı veridi. Aslında ilk aşama için standart 4 segmentli katı roket güçlendiricisi kullanıldı. İkinci aşama ise tek bir taraftan desteklenmekte olan sıvı yakıtlı olandı. Değiştirilen Uzay Mekiği Ana Motoru, Orion’u yörüngesine sürdüler.

Sonraki dizaynlar özellikler ilk plandaki gibi 2006 da tanıtıldı. Ama 5 segmentli J-2X adında bir motor sistemi kullanıldı. 2009’ daki Augustine Komisyonu’nun ardından Ares V ön hazırlık tasarım testinden geçti.Uzay mekiğine benzer olarak Ares aracı katı yakıt ile çalışan ilk bölüm itici roketleri ikinci bölüm sıvı yakıt roket iticileriyle beraber ateşlenecekti.

Ares V’teki katı roket iticisi şu anki uzay mekiği katı roket iticilerinin gelişmiş versiyonu olarak tasarlandı fakat eski versiyondaki dört bölüm yerine beş veya beş buçuk bölümden oluşuyordu.Sıvı yakıt ikinci bölmesi uzay mekiği harici yakıt tankından türetilmişti.Bu bölme ya beş ya da altı adet RS-68 motorunun alt bölümde bulunan 10 metrelik yeni yakıt tankın altına bağlanması ya da altı adet uzay mekiği ana motorlarının uzay mekiğinin genişlemiş versiyonu olan 8.4 metrelik yakıt tankının altına bağlanmasından oluşacaktı.Bu motorlar sıvı oksijen (LOX) ve sıvı hidrojenle (LH2) yakıtlarıyla çalışacaktı.

Ares V’ in üst bölümü Saturn V ve Saturn IB roketlerinin üst bölümlerinde kullanılan S-IVB’den türemiş olan Dünya kalkış bölümlü olarak adlandırıldı.Dünya’dan ayrılış bölümü ,Apollo programında kullanılan roket motorlarından türeyeren J-2X roket motorlarıyla güçlendirildi.Bu roket motorları Ares I’ in üst bölümünde sıvı yakıt itici roketleriyle kullanılıyordu.Dünya’dan ayrılış bölümleri ,Altair Ay inicisinin alçak Dünya’ya yerleşme yörüngesine girmesi ardından Orion uzayaracıyla geri dönme ve daha sonra Altair ve Orion uzayaraçlarının Ay’a itişini sağlamak amacıyla kullanılacaktı.Dünya’dan ayrılma bölümü büyük yükleri insansız bir araç ile birlikte alçak Dünya yörüngesine taşımak ve Dünya-Ay sisteminin ötesine insansız uzayaraçları göndermek için kullanılması planlanmıştı.

Ares V , Dünya yörüngesi için 414.000 lb’ lik ( 188 metrik ton ) ve Ay için ise 157.000 lb ‘ lik ( 71 metrik ton ) bir taşıma kapasitesine sahip olacak şekilde tasarlanmıştı.Şu ana dek yapılmış en güçlü roket ve Amerikan Saturn V’ten daha fazla yük kaldırma kapasitesi bulunan Ares V’ in tamamlanması üzerine, Sovyetlere ait N-1 roketinin iptal edilen Sovyet İnsanlı Ay Programı’nda başarısız olması ve başarılı Sovyet/Rus yapımı Energia İticileri’nin Buran Mekiği için geliştirildi.

Ay rolünün yanı sıra insanlı Dünya yörüngesi yakınında bulunan asteroid için keşif görevini de destekleyecek ve Hubble teleskobu yerine yapılacak olan 8-16 metrelik yeni büyük teleskobu Dünya-Güneş arasında bulunan L2 noktasına kadar ateşleyecekti.J-2X’ler yerde çalışmaya başlayan uzay mekiği ana motorlarından farklı olarak J-2X havanın ortasında ve vakumlu ortama yakın bölgede çalışmaya başlatılmak için tasarla