suçlamayla nasıl uğraşılacağı ve kendilerini de istismar eden aynı istismarcılardan çocuklarını koruyamamaktan suçlanan kadınların nasıl anlaşılacağı gibi konuları da kapsıyor.

Friedman, Chicago eyaletinde yetersiz eğitim görmüş,işçi sınıfı Yahudi göçmen bir aile tarafından yetiştirildi. Filozof Larry May ile evli ve bir kız çocuğu var.





Boys tanksavar tüfeği

Boys tanksavar tüfeği, Birleşik Krallık yapımı bir tanksavar tüfeğidir. Silah, 1937 tasarlanmış olup II. Dünya Savaşı sırasında kullanılmıştır. Büyüklüğü ve büyük mühimmatı nedeniyle sıklıkla fil silahı olarak anılmıştır.

Silah, savaşın erken döneminde hafif tanklara ve tankettelere karşı üstünlük sağlamasına karşın daha ağır zırhlılara karşı etkisizdi ve savaşın ortasında yerini PIAT'a bıraktı.





Uma Narayan

Uma Narayan (d. 16 Nisan 1958), Hint feminist bilim insanı ve Vassar College'da felsefe profesörü. 

Narayan, feminizmi sadece Batı düşüncesi olarak görür ve Doğu Hint feminizmini Batılı modellere dayandıran varsayımlara meydan okur. Yersiz Kültürler: Kimlikler, Gelenekler ve Üçüncü Dünya Feminizmi yazdığı kitaplardan bazılarıdır. Buna ek olarak, Narayan “Batılılaşma”yı oluşturan yönergelerin yeniden köklü bir şekilde incelenmesi gerektiği savunur.

Narayan, Mary L. Shanley ile "Siyasal Kuramı Yeniden Yapılandırma: Feminist Bakış Açısı’"nı; Julia Bartkowiak ile "Çocuk Sahibi Olmak ve Yetiştirmek"’i" "ve Sandra Harding ile "Uzaklaşan Merkez: Çok kültürlü, Sömürgesiz ve Feminist Dünya için "Felsefe’yi yazmıştır. Şu anda; Andrew C. Mellan Beşeri Bilimler Topluluğu’nda ve Vassar Üniversite’nde profesördür.

Narayan Bombay Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde Felsefe lisansını yaptı. Daha sonra Poona Üniversitesi'nde ise Sosyal Bilimler Yüksek Lisans yaptı. Doktorasını 1990’da Rutgers Üniversitesi’nde yaptı. 


Narayan, Uma (1997), “Tartışmalı Kültürler: “Batılılaşma”, kültürlere saygı, “Üçüncü Dünya feministleri”, Nicholsan, Linda, İkinci Dalga: Feminist Teoride Okuyucu, New York: Routledge, s. 396-412, ISBN 9780415917612




Finlandiya Deniz Kuvvetleri

Finlandiya Deniz Kuvvetleri (, ), Finlandiya Savunma Kuvvetleri'nin deniz kuvvetleridir. 1918 yılında kurulmuş olup aynı zamanda kıyı kuvvetleri ve kıyı topçu birliklerini de içermektedir.




Finlandiya Kara Kuvvetleri

Finlandiya Kara Kuvvetleri (, ), Finlandiya Savunma Kuvvetleri'nin kara kuvvetleridir. 1918 yılında kurulmuş olup piyade (zırhlı birlikler dahil), saha topçuları, uçaksavar topçuları, teknisyen, haberleşme ve lojistik birlikleri olmak üzere altı branşa ayrılmaktadır.

Ordunun kullandığı başlıca silah sistemleri şunlardır:




Cümle (mantık)

Mantıkta, bir cümle sonlu sayıda terimden oluşan bir ifadedir. En yaygın şekliyle ayrılma ("veya" bağlacı) ile bağlanmış bir cümlenin içindeki terimlerden herhangi biri doğru olduğunda cümle de doğrudur. Çok yaygın olmayan birleşme ("ve" bağlacı) ile bağlanmış bir cümlenin doğru olması için içerdiği terimlerin hepsi doğru olmalıdır. Kullanılan bağlaca göre, bir cümle sonlu terimlerin ayrışımı ya da sonlu terimlerin birleşimi olarak tanımlanır. Mantık cümleleri, formula_1 terimleri için, genellikle aşağıdaki şekilde ifade edilir:

Bir cümle boş olabilir (boş bir terimler kümesiyle tanımlanmıştır). Boş cümle formula_3,
formula_4, ya da formula_5 gibi çeşitli sembollerle gösterilir. Bir boş cümlenin doğruluk değeri her zaman yanlış 'tır. Bu olgu yanlış 'ın formula_6yanlış, doğruformula_7 monoidinin doğal bir elemanı olmasıyla açıklanabilir.





Okyanus gezegeni

Okyanus gezegeni, okyanus dünyası, su dünyası, su gezegeni ya da pantalasik gezegen, yüzeyinde ya da alt yüzeyinde önemli miktarda su içeren bir astronomik nesne türüdür. 'Okyanus Dünyası' terimi bazen lav (Io örneği) veya amonyak (Titan'ın iç okyanusunun durumu) gibi farklı bir sıvıdan oluşan bir okyanusu olan astronomik cisimler için de kullanılır.

Kararlı sıvı suyu desteklenmesi için doğru şartlar altında birkaç güneş dışı gezegen bulunmuş olmasına rağmen Dünya, yüzey üzerinde sıvı suyun karalı halde olduğu bilinen tek astronomik cisimdir. Güneş dışı gezegenler için, mevcut teknoloji doğrudan sıvı yüzey suyunu gözleyemez, bu nedenle atmosferik su buharı bir aracı olarak kullanılabilir. Okyanus dünyalarının veya okyanus gezegenlerinin özellikleri, oluşumları ve Güneş Sistemi'nin bir bütün olarak oluşumu ve gelişimi hakkında ipucu sağlar ve gezegensel yaşam potansiyelini arttırmaktadır.

Su dünyaları, astrobiyolojide, jeolojik zaman cetveli üzerinde yaşam gelişimi ve biyolojik faaliyetlerini sürdürme potansiyeli bakımından büyük ilgi görürler. Güneş Sistemindeki en iyi bilinen beş su dünyasında Europa, Enceladus, Ganymede ve Callisto bulunur. Dış Güneş Sistemi'ndeki diğer cisimler, yüzeyaltı okyanuslarına sahip olmak için tek bir gözlem veya teorik modelleme ile çıkarılır ve bunlara şunlar dahildir: Dione, Plüton, Triton ve Ceres, Mimas, Eris, ve Oberon.

Önemli ön teorik çalışma, 1970'li yıllardan başlayarak başlatılan gezegen misyonlarından önce gerçekleştirildi. Özellikle, Lewis, 1971'de, yalnız radyoaktif bozunmanın, büyük uydularda yüzey altı okyanusları oluşumu için muhtemelen yeterli olduğunu, özellikle de amonyak (NH) varlığıdır. Peale ve Cassen 1979'da gelgit ısınmasının önemli bir rolünü (diğer bir deyişle gelgit bükülmesi) uydu evrimi ve yapısında anlamıştır. Alain Léger ve diğerleri, 2004 yılında, kar çizgisinin ötesinde bölgede oluşan az sayıdaki buz gibi gezegenlerin, dış tabakaların daha sonra eriyip ~ 1 AU'ya doğru göç edebileceğini düşündüler.

Hubble Uzay Teleskobunun yanı sıra "Pioneer", "Galileo", "Voyager", "Cassini-Huygens" ve "Yeni Ufuklar" misyonları tarafından toplanan kümülatif deliller, birkaç dış Güneş Sistemi organının izole bir buz kabuğu altında iç sıvı su okyanuslarına sahip olduğunu kuvvetle göstermektedir. Bu arada, 7 Mart 2009'da başlatılan Kepler uzay gözlemevi, yaklaşık 50'si Dünya boyutunda yaşanabilir bölgelerde veya yakınında, binlerce güneş dışı gezegen keşfetti.

Gezegen oluşumunun değişken doğasını değil, aynı zamanda yıldızın çevresi aracılığıyla gezegenin oluşumu ile geçen bir göçü de gösteren hemen hemen tüm kitlelerin, boyutların ve yörüngeleri olan gezegenleri tespit edilmiştir. 1 Aralık 2017 tarihinden itibaren 2.780 sistemde 3.710 gezegen var ve 621 sistem birden fazla gezegene ev sahipliği yapmaktadır.

Dış Güneş Sisteminde oluşan gezegensel cisimler, kayalık gezegenlerden daha düşük bir yoğunluk gösteren, kütlece kabaca yarım su ve yarım kaya şeklindeki kuyruklu yıldız benzeri bir karışım olarak başlar. Kar çizgisi yakınında oluşan buz gezegenleri ve uydular çoğunlukla H2O ve silikatlar içermelidir. Daha uzakta olanlar, CO, N2 ve CO2 ile birlikte hidrat olarak amonyak (NH3) ve metan (CH4) elde edebilir.

Gaz çevresel diskin dağılmasından önce oluşan gezegenler, özellikle karasal kütle aralığındaki gezegenler için yaşanabilir bölgeye hızlı içsel göçü indirebilecek güçlü momentleri görürler. Magma'da su çok çözünür olduğundan, gezegenin su içeriğinin büyük bir kısmı başlangıçta mantoda tutulacaktır. Gezegen soğuduğunda ve manto aşağıdan yukarı doğru katılaşmaya başlarken, büyük miktarda su (mantettaki toplam miktarın% 60 ila% 99'u arasında) buhar atmosferi oluşturmak üzere çözülür ve sonunda bir okyanus oluşturmak için yoğunlaşır . Okyanus oluşumu farklılaşma gerektirir ve bir ısı kaynağı, radyoaktif bozunma, gelgit ısısı veya ana gövdenin erken parlaklığı. Ne yazık ki, birikim sonrası başlangıç ​​koşulları teorik olarak eksiktir.

Diskin dışta, su zengini bölgelerinde oluşan ve içe doğru göç eden gezegenlerin bol miktarda suya sahip olma olasılığı daha yüksektir. Tersine, ana yıldızlarının yakınında oluşan gezegenlerin suya sahip olma olasılığı daha düşüktür, çünkü ilkel gaz ve toz disklerinin sıcak ve kuru iç bölgeler olduğu düşünülmektedir. Dolayısıyla bir su dünyası bir yıldızın yakınında bulunursa, göç için güçlü bir delil olur, çünkü in situ oluşum için yıldızın yakınında uçucu olmayan uçucular var. Güneş Sistemi oluşumu ve güneş dışı formasyon oluşumunun simülasyonları, gezegenlerin oluştuklarında gezegenlerin içe doğru (yıldıza doğru) göç ettiklerini göstermektedir. Dışa göç, belirli koşullar altında da gerçekleşebilir. İçe göç, buz gezegenlerin buzlarının eriyip sıvı halde eriyip onları okyanus gezegenlerine dönüştüğü yörüngeleri hareket ettirebileceği ihtimalini ortaya çıkarmaktadır. Bu olasılık ilk olarak 2004 yılında Marc Kuchner ve Alain Léger tarafından astronomik literatürde tartışılmıştır.

Buz gövdenin iç yapısı genel olarak kütle yoğunluğu, yerçekimi ve şekil ölçümlerinden çıkarılır. bir gövde eylemsizlik momentumunu belirlemek bu (kaya buz tabakalarına ayırma) farklılaşmasını geçirilmemiş olduğunu veya incelemede yardımcı olabilir. Bazen hidrostatik kararlılık (yani uzun zaman ölçeklerinde sıvı gibi davranıyorsa) şekil veya yer çekimi ölçümleri atalet momentumunu çıkarmak için kullanılabilir. Bununla birlikte, bir cismin hidrostatik dengesinde olduğunu ispatlamak son derece zordur, ancak şekil ve ağırlık verilerinin bir kombinasyonunu kullanarak hidrostatik katkılar çıkarılabilir. İç okyanuslar tespit etmek için özel teknikler manyetik indüksiyon, jeodezi, titreşimler, eksenel eğim, gelgit tepkisi, derinlik ölçüm radarı, kullanılır.

Bir buzul uydu, silikat bir çekirdeğin üstünde oturan bir su tabakasından oluşacaktır. Enceladus gibi küçük bir uydu için, okyanus, silikatların hemen üstünde ve sağlam buzlu bir kabuğun altında oturur; ancak Ganymede gibi daha zengin bir buz zengini gövde için, basınçlar yeterince yüksektir, derinlikteki buzun etkili bir şekilde daha yüksek basınç safhalarına dönüşeceği yüksektir buz kabukları arasında yer alan bir okyanusa sahip "su sandviçi" oluşturur. Bu iki durum arasında önemli bir fark, küçük uydu için okyanusun silikatlar ile doğrudan temasta olması ve bu da hidrotermal ve kimyasal enerji ve basit yaşam formlarına besin sağlayabilmesidir.

Yüzey altı bir okyanusun muhafaza edilmesi, ısının alındığı oranla karşılaştırıldığında iç ısıtma oranına ve sıvının donma noktasına