ren kamuya açık alandaki felsefi kaygıları da belirtmeye çalıştı. Bu kuruluş, o dönemde Amerika Birleşik Devletleri’nde yer alan toplumsal refah reformlarının algılanmış cezalandırıcı mahiyetine karşı çıkıyordu.

Kittay, 1967 yılında Sarah Lawrence College’dan lisans diplomasını aldı ve 1978’de New York’un Graduate Center of the City University of New York’den doktora diplomasını almayı sürdürdü. Doktora diplomasını aldıktan sonra, 1979’da SUNY Stony Brook’da asistan profesör olarak daimi bir pozisyonu kabul etmeden önce University of Maryland, College Park‘da geçici felsefe asistan profesörü olarak bir pozisyonu kabul etti. Kittay 1986'da doçentliğe, 1993'de ise profesörlüğe kabul edildi. Kittay, 2009’da Stony Brook'dan seçkin bir profesörlüğü teslim aldı. . Kittay, kadınların çalışma derneği ve Stony Brook'deki Bioetik, Merhametli Bakım ve Tıp Beşeri Bilimler merkezinin kıdemli üyesidir. Bu kalıcı görevlere ek olarak, Kittay, Sarah Lawrence College ve Newcastle University’i de içeren çeşitli geçici görevleri de kabul etti. Phi Beta Kappa ve Amerikan Felsefe Grubundan Leibowitz ödülü ve Guggenheim derneği ve NEH derneğini içeren pek çok ödüller aldı. IncludeNYC ve Discovery için und Wissenshaft, Ethiks ve Institute Mensch tarafından maluliyet üzerine yazılarıyla da tanınmıştır. 2003-2004 felsefe de "society for women" tarafından yılın kadını olarak adlandırılmıştır. 2016-2017 yılları arasında ‘’Eastern Divison’’ ve Amerikan Felsefe derneğinin başkanı olarak görev yapmıştır.

Kittay’ın araştırması, feminist felsefe, etik, sosyal ve politik kuram, maluliyet felsefesi, metafor ve bu disiplinlerin maluliyet çalışmalarının uygulanması üzerine odaklıdır. Bakım etiğiyle ilgili görüşleri, Virginia Held ve Sara Ruddick’inkilere oldukça benzemektedir; yani insan etkileşimleri, birbirine bağımlı ama eşit olmayan insanlar ve insanların deneyimlediği hayatı uyarlayan uygulama etiği arasında oluşur. Kittay, John Rawls’un çalışmalarını kadınların kaygılarına hitap etmek için genişletmiştir. Bakım etiğinin gelişmesinde, onun en önemli katkısı, etik ve politik kuramlarındaki bağımlılık çalışmasını içeren ihtiyaç ve insan bağımlılığının kaçınılmaz gerçeği üzerindeki vurgusudur. Bilişsel maluliyete odaklanan, maluliyet felsefesinin su yüzüne çıkışında en önemli seslerden biri olmuştur.






1. Soyer Hükûmeti

14. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükûmeti veya 1. Soyer Hükûmeti, Cumhuriyet Meclisi'nde 5. dönem milletvekillerinin güvenoyunu alarak 26 Nisan 2005 - 25 Eylül 2006 tarihleri arasında görev yapan hükûmettir.

Mehmet Ali Talat'ın cumhurbaşkanı seçilmesi sonrasında Ferdi Sabit Soyer başbakanlığında, Cumhuriyetçi Türk Partisi ile Demokrat Parti koalisyonu olarak kuruldu.




Lynne Stopkewich

Lynne Stopkewich, (d. 1964) özellikle Kissed (1996) filminin yönetmenliğini yapmasıyla tanınmış Kanadalı yönetmendir.

1987’de Stopkewich, Concordia Üniversitesi’nden film çalışmalarında Güzel Sanatlar bölümünden mezun oldu. 1996 yılında British Columbia Üniversitesi’nde Tiyatro ve Sinema bölümünde yüksek lisansını yaptı. Stopkewich ilk kısa filmlerini Concordia’dayken çekti. "Kissed", British Columbia Üniversitesi’nde Stopkewich’in tez konusu olarak gelişmeye başladı ve böylece Stopkewich üniversiteye akademisyen olarak geri döndü.

Stopkewich, "Kissed" haricinde "Suspicious River" (2000) filmininde yönetmenliğini üstlendi. Ayrıca, "Bliss", "Da Vinci’s Inquest" "The L World", "This is Wonderland" ve "The Shields Stories" gibi birçok televizyon dizisinde de yönetmenlik yaptı. Stopkewich genellikle daha önce çalıştığı oyuncular ve ekibiyle çalışmayı tercih ediyor. Bunlar arasında en dikkat çeken isim ise oyuncu Molly Parker’dır.

Stopkewich’in filmdeki bakış açısı, feminist film teorisiyle kısmen anlatılır ve bu yüzden onun filmleri “koyu feminist” olarak tanımlanmaktadır. Kanadalı’lar ayrıca onun filmlerinde, güçlü bir yerel kültür duygusu görürler ve bu da Amerikan genel kültürü için arka plan olarak gördüğü, Vancouver’in Amerikan benimsemesi üzerinde etkisini göstermektedir.

Kanada'da düzenlenen Web Belgesel Filmi Atölyesi'nde akıl sağlığı yerinde olmayan hastalarda evsizleşmeyi sona erdirme çabaları ortaya çıkaran At Home filminin Vancouver'li yönetmenidir.




Sylvia Sleigh

Sylvia Sleigh (Llandudno, Gwynedd, Galler, 8 Mayıs 1916- 29 Ekim 2010 New York, NY) Galler doğumlu Amerikalı realist ressam.
Sleigh, "Brighton Sanat Okulu’nda (Brighton School of Art)" öğrenim gördü. İlk eşi Michael Greenwood ile evliliğinden sonra 1941 yılında Londra’ya taşındı. İlk solo sergisi 1953'de "Kensington Sanat Sergisi’nde (Kensington Art Gallery)" sergilendi. Sleigh, Londra Üniversitesi'nde akşam dersleri aldığı sırada, küratör ve sanat eleştirmeni olan ikinci eşi Lawrence Alloway ile tanıştı; 1954 yılında evlendiler ve 1961'de Amerika Birleşik Devletleri’ne yerleştiler. Bir sonraki sene Alloway, Solomon R. Guggenheim Müzesi’nde küratör olarak göreve başladı.
Sleigh 1970 yılında feminizmin esaslarına bağlı kalarak, tıpkı uzanan Venüs’ü "(the reclining Venus)" ya da bir cariyeyi andıran ve genellikle de kadınlarla özdeşleştirilen bir şekilde poz vermiş çıplak erkekleri bütün hatlarıyla yansıtarak, basmakalıp sanat temalarını tersine çevirdiği birçok esere imza attı. Kocası Lawrence Alloway'in de içinde yer aldığı ("Türk Hamamı" tablosunda sağ alt köşede uzanan kişi) ve bir grup sanat eleştirmenini tasvir eden Jean Auguste Dominique Ingres'in "Türk Hamamı" (1973) "(The Turkish Bath)" eserinin Sleigh'in bizzat kendisi tarafından karşı cinse göre uyarlanmış versiyonunda kimi isimlerin direkt olarak bahsi geçer. Sleigh’in "Philip Golub Reclining" (1971) tablosu, Diego Velázquez'in eseri olan "Aynadaki Venüs'ün (the Rokeby Venus)" duruşunu yine benzer bir şekilde yansıtır. Bu eser aynı zamanda Batı anlayışındaki tipik “sanatçı erkek/tanrıça kadın” anlayışının tam tersini gözler önüne serer ve sanat tarihi boyunca kadınların genellikle birer model, ev sahibesi ve tanrıça olarak tasvir edildiği, çok nadiren de olsa birer sanatkâr vasfıyla gösterildiği araştırmaların bir tür yansımasıdır. Örneğin, Sleigh kariyeri boyunca kocasını bir özne olarak ön plana çıkardığı otuzu aşkın esere imza atmıştır. Sleigh'in tasvirleri bir şekilde idealleştirilmiş olsa da büyük ölçütte bireysel kalmıştır.

Sleigh'in çıplak erkek tasvirlerindeki kişiler " “tıpkı erkek sanatçıların da çıplak kadın tasvirlerini kullandığı gibi cinsel tutkuları ifade etmek için bir araç olarak kullanılır.” " "Paul Rosano Reclining" (1974) ve "Imperial Nude" (1975) gibi eserlerinde de görüldüğü üzere Sleigh, çıplak kadınları cinsiyetçi bir tutumla tasvir eden erkek sanatçıların geçmişteki önyargılarını eleştirmek adına erkek öznelerini alışılagelmiş kadın duruşlarında tasvir eder.

Titian (önceden Giorgione olduğuna inanılırdı) tarafından da aynı isimle oluşturulmuş olan ve sadece kadınların kıyafetsiz olarak tasvir edildiği eserin aksine bütün figürlerin çıplak olduğu "Concert Champêtre" (1976) benzeri diğer eserleri, kadınların ve erkeklerin rollerini bir nevi eşit konuma getirir. Görüldüğü üzere Sleigh, bu konudaki fikrini" “Tablolarımın kadın ve erkek / erkek ve kadın eşitliğini vurguladığına inanıyorum. Bana kalırsa kadınlar genellikle kendilerini küçük düşüren nitelikte pozlar veren birer seks objesi olarak resmediliyordu. Ben de kendi görüşümü aktarmak istedim. Hem erkeği hem de kadını itibarla ve hümanizmin vurguladığı sevgi ve neşe kavramları ışığı altında zeki ve düşünceli birer insan olarak resmetmek istedim.” " şeklinde belirtir. Aynı şekilde, Sleigh'in 1978 yılında ortak bir çalışma ile tekrardan düzenlenmiş olan "The Sister Chapel" tablosunun bir diğer parçası niteliğinde yarattığı "Lilith" (1976) çalışması, iki cinsiyet arasındaki temel benzerlikleri vurgulamak adına erkek ve kadının bir araya getirilmiş vücutlarını gözler önüne serer.

Sleigh "SOHO 20 Sergisi'nde (SOHO 20 Gallery)" (kuruluş. 1973) bütün kadın sanatçıların kurucu üyesiydi ve daha sonrasında da "A.I.R Sergisi'ne (A.I.R. Gallery)" (kuruluş. 1972) katıldı. Her iki organizasyonda da yer alan grupların portrelerini çizdi. 1976 ve 2007 yılları arasında Sleigh; Helène Aylon, Catharine R. Stimpson, Howardena Pindell, Selina Trieff ve Vernita Nemec gibi kadın sanatçıları ve yazarları ön plana çıkaran 36 inçlik bir dizi portre oluşturdu. Bir süre Stony Brook Üniversitesi'nde ve "Modern Sosyal Araştırmalar Fakültesi’nde (New School for Social Research)" eğitim verdi.

2007 yılında Brian Sherwin ile yapılan bir röportajda, Sleigh'e popüler sanat dünyasındaki ve dünya genelindeki cinsiyet eşitliğiyle alakalı durumların iyi anlamda değişip değişmediğine dair bir soru soruldu. " “Sanırım genel anlamda birtakım şeyler kadınlar için iyi anlamda biraz daha gelişme katetti; artık devlet bünyesinde çalışan, hukuk alanında ve kurumsal meslekler bünyesinde çalışan birçok kadın var ancak sanat dünyasında bir sergi yaratabilmek kadınlar için hala oldukça zor.” " şeklinde cevapladı. Sleigh'e göre, sanat dünyasında kadınların ve erkeklerin eşit olarak kabul edilebilmesi için yapılması gereken halihazırda daha çok şey var.

Hayatının son yirmi yılı boyunca Sleigh, diğer kadın sanatçıların 100'ü geçkin sanat eserini satın aldı ya da müzakere etti; bununla birlikte 1999 yılında "SOHO 20 Sergisi’nde (SOHO 20 Gallery)" yer alan ve gittikçe çeşitlenen koleksiyonunda bu eserleri gösterime sundu. Bu koleksiyonda Cecile Abish, Dotty Attie, Helène Aylon, Blythe Bohnen, Louise Bourgeois, Ann Chernow, Rosalyn Drexler, Martha Edelheit, Audrey Flack, Shirley Gorelick, Nancy Grossman, Pegeen Guggenheim, Nancy Holt, Lila Katzen, Diana Kurz, Marion Lerner-Levine, Vernita Nemec, Betty Parsons, Ce Roser, Susan Sills, Michelle Stuart, Selina Trieff, Audrey Ushenko ve dahası birçok ismin tabloları, heykelleri ve gravürleri yer alıyordu. 2011 yılında "Sylvia Sleigh Koleksiyonu (Sylvia Sleigh Collection)", "Rowan Üniversitesi Sanat Sergisi'ne (Rowan University Art Gallery)" bağışlandı ve bu daimi koleksiyonun temeli oluşturuldu.

Sleigh 1977 yılında ressamlık ala