ya'nın yerini alacaktır. Güney Kore ekonomisi 2015 BİT Gelişme Endeksi'nde ve 2015 Bloomberg Yenilik Endeksi'nde dünyada 1 numaraya yükselmiştir.

Güney Kore, ekonomisinin yüksek büyüme gücüne ve açık yapısal istikrarına rağmen, derin askeri bunalım dönemlerinde Kuzey Kore'nin savaş piyasalarındaki olumsuz etkileri nedeniyle ekonomisi borsa kredi notunda süreklilik arz eden bir hasar yaşamıştır. Bununla birlikte, Uluslararası Para Fonu gibi ünlü finansal örgütler, Güney Kore ekonomisinin çeşitli ekonomik bunalımlara karşı dayanıklılığını, düşük devlet borcunu ve muhtemel finansal acil durumları hızla harekete geçirebilecek yüksek mali yedekleri de desteklemektedir. Dünya Bankası gibi diğer finansal örgütler, Kore'yi BRIC ve Endonezya'nın yanı sıra gelecek neslin en hızlı büyüyen büyük ekonomilerinden biri olarak tanımlamaktadır. Güney Kore, küresel mali bunalım sırasında bir resesyona uğramayan az sayıdaki gelişmiş ülkeden biriydi, ekonomik büyüme oranı 2010'da %6,1'e ulaşmış ve 2008'deki %2,3'lik ve 2009'da küresel finansal krizin vuruşuyla %0,2'lik ekonomik büyümeden keskin bir toparlanma gerçekleştirmiştir. Güney Koreli ekonomisi, cari işlemler hesabının 2013 sonunda 70,7 milyar ABD doları fazla vermesi ile yeniden toparlanmış, küresel ekonomik bunalımın belirsizlikleri nedeniyle 2012'den itibaren yüzde 47 büyümüştür ve önemli ekonomik çıktıları teknoloji ürünleri ihracatı oluşturmuştur.

Güney Kore, OECD'nin resmî kalkınma yardımlarının (ODA - "official development assistance") tarihsel bir alıcısı konumundaydı. 1980'lerin ortalarından 1990'ların ortalarına kadar, Güney Kore'nin kişi başı SAGP'ye göre GSYİH cinsinden ölçülen ekonomik refahı hala sanayileşmiş ulusların yalnızca bir kısmı kadardı. 1980'de kişi başına düşen Güney Kore GSYİH'sı 2,300 ABD dolardı ve bu Singapur, Hong Kong ve Japonya gibi gelişmiş Asya ekonomilerinin yaklaşık üçte biri idi. O zamandan beri, Güney Kore gelişmiş bir ekonomiye kavuşarak, kişi başına düşen GSYİH'sını 2010'da 30.000 dolara, yani otuz yıl önceye göre neredeyse on üç katına yükseltmiştir. Aynı dönemde, ülkenin toplam GSYİH'sı 88 milyar dolardan 1.460 milyar dolara yükselmiştir. 2009 yılında Güney Kore, büyük bir resmî kalkınma yardımı veren konuma yükselen ilk eski resmî kalkınma yardımı alıcısı oldu. 2008 ve 2009 yılları arasında Güney Kore, Kuzey Kore dışındaki ülkelere 1.7 milyar dolarlık ekonomik yardımda bulunmuştur. Güney Kore'nin yıllık Kuzey Kore'ye yaptığı ekonomik yardım tarihsel olarak resmî kalkınma yardımı programının iki katından fazla olmuştur.

23 Haziran 2012'de, Güney Kore, kronolojik olarak, Japonya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, İtalya, Almanya ve Birleşik Krallık'tan sonra 20-50 kulübünün 7. üyesi (nüfusu 50 milyonu aşan ve kişi başına düşen geliri 20.000 ABD Doları tutturmak için) olma imkânını bulmuştur. Amerika Birleşik Devletleri ile Kore Cumhuriyeti arasındaki serbest ticaret antlaşması 1 Nisan 2007'de imzalandı. Avrupa Birliği-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması ise 15 Ekim 2009'da imzalandı. Güney Kore ekonomisi, Bilgi Ekonomisi Bakanlığı ile birlikte ve Güney Kore-Avustralya Serbest Ticaret Anlaşması uyarınca, enerji ithalatlarına ve ilgili rafineri teknolojilerine büyük ölçüde bağımlıdır. Kanada-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması 2014'te imzalanmıştır. Çin-Güney Kore Serbest Ticaret Antlaşması 10 Kasım 2014'te resmi olarak onaylanmıştır. Güney Kore, Kültür, Spor ve Turizm Bakanlığı rehberliğinde, önemli ihracat odaklı müzik endüstrisine ek olarak, dünyanın en büyük kapalı eğlence parkı Lotte World'e sahip bulunmaktadır (Daha fazla bilgi için bakınız: Kore K-Pop Hot 100).

Kore Savaşı sonrasında, Güney Kore on yıldan fazla bir süredir dünyanın en fakir ülkelerinden biri olarak kaldı. 1960'da kişi başına gayri safi yurtiçi hasıla 79 dolardı, ve bu bazı Sahra altı ülkelerden bile daha düşüktü. Sanayi işkolunun büyümesi, ekonomik kalkınmanın temel teşvik unsuruydu. 1986'da, imalat sanayisi, gayri safi yurtiçi hasılanın (GSYİH) yaklaşık yüzde 30'unu ve iş gücünün yüzde 25'ini oluşturuyordu. Güçlü iç teşviklerden ve dış yardımdan faydalanan Seul sanayicileri, modası geçmiş veya yeni inşa edilen tesislere modern teknolojileri hızlı bir şekilde uyarladı, emtia üretimini artırdı —özellikle dış pazarlarda satılanlar— ve gelirleri daha da sanayi genişlemesiyle geri döndürmüştü. Sonuç olarak, sanayi, ülkenin görünümünü değiştirerek milyonlarca işçiyi kentsel üretim merkezlerine çekmiştir.

1989'da Güney Kore ekonomisinde bir düşüş, ihracattaki ve dış siparişlerdeki keskin düşüşe paralel olarak sanayi sektöründe derin endişelere neden olmuştu. Ticaret ve Sanayi Bakanlığı araştırmacıları, zayıf ihracat performansının, aşırı kazanılan kazancı, artan ücretleri ve yüksek iş gücü maliyetlerini, sık grevleri ve yüksek faiz oranlarını içeren ülke ekonomisine gömülü yapısal sorunlardan kaynaklandığını belirtti. Sonuç, bir dizi elektronik, otomotiv ve tekstil üreticisinin yanı sıra parçaları tedarik eden küçük şirketlerdeki stokların artması ve üretimdeki ciddi kesintilerdi. Fabrika özdevin sistemleri ("factory automation systems"), emek bağımlılığını azaltmak, üretkenliği çok daha küçük bir iş gücü ile ve rekabet gücünü artırmak amacıyla hayata geçirildi. Güney Kore'nin üreticilerinin üçte ikisinin, tesis yatırımları için mevcut olan fonların yarısından fazlasını özdevin sistemlerine harcadığı tahmin ediliyordu. Şu anda, Kore gelişmiş bir pazarı olan gelişmiş bir ülkedir.

Güney Kore'nin gayri safi yurtiçi hasıla ortalaması, yılda yüzde 8'den fazla arttı; 1962'de 2.7 milyar ABD doları olan 1989'da 230 milyar ABD dolarına, 2006'da trilyon dolar seviyesine ulaşmıştır. Kişi başına düşen nominal GSYİH, 1962 yılında 103.88 dolar iken 1989'da 5,438.24 dolara yükseldi ve 2006'da da 20.000 dolar seviyesine ulaştı. İmalat sanayisi, 1962'de GSMH'nın yüzde 14,3'ünden 1987'de yüzde 30,3'üne yükselmiştir. Emtia ticaret hacmi 1962'de 480 milyon dolardan 1990'da 127.9 milyar dolara çıkmış, yerli tasarrufların GSMH'ya oranı da 1962'de yüzde 3,3 iken 1989'da yüzde 35,8'e yükselmiştir. Güney Kore'nin kişi başına düşen GSMH'sı hala düşük olsa da, 1965 yılında Güney Kore'nin büyüme oranı, çoğu endüstriyel alanda ilk kez Kuzey Kore'nin büyüme oranını aşmıştı.

Hızlı sanayileşmede en önemli etken, 1960'ların başında dışa dönük bir stratejinin benimsenmesiydi. Bu strateji, özellikle Güney Kore'nin fakir doğal kaynak yeteneği, düşük tasarruf oranı ve küçük yerel piyasası için çok uygun oldu. Strateji, Güney Kore'nin rekabete dayanan üstünlük geliştirebileceği emek yoğun olarak imal edilen mallarda ihracat vasıtasıyla ekonomik büyümeyi desteklemişti. Bu süreçte hükümet girişimleri önemli rol oynamıştır. İhracata dayalı sanayileşme kalıbında Güney Kore hükümeti, rekabet gücünü yükseltmek ve küresel piyasada rekabet edebilmek için şirketleri yeni teknolojiler geliştirmeye ve üretkenlikte verimliliği arttırmaya teşvik etti. Devlet düzenlemelerine ve taleplerine bağlı olarak şirketler, hızla gelişen uluslararası alanda ihracat pazarlarını hızla geliştirmek için sübvansiyon ve yatırım desteği ile ödüllendirildi. Buna ek olarak, yurtiçi tasarruf sıkıntısını gidermek için yabancı sermayenin girişi büyük ölçüde teşvik edildi. Bu çabalar Güney Kore'nin ihracatta ve sonrasında gelir artışında hızlı bir büyüme yaşamasına neden oldu.

Sanayi işkoluna vurgu yaparak, Seul'ün ihracata yönelik kalkınma stratejisi, kırsal kesimi nispeten az gelişmiş bırakmıştı. Madencilik haricinde, çoğu sanayi yatırımı, kuzeybatı ve güneydoğudaki kentsel alanlarda bulunuyordu. Ağır sanayi genellikle ülkenin güneyinde yer almaktadır. Seul'deki fabrikalar 1978'de tüm katma değerli üreticilerin yüzde 25'inden fazlasını sağlamış; çevredeki Gyeonggi ilindeki fabrikalarla birlikte alındığında, Seul bölgesindeki fabrikalar o yıl yapılan tüm imalatın %46'sını gerçekleştirmiştir. Seul'deki ve Gyeonggi ilindeki fabrikalar, ülkedeki 2.1 milyon fabrika işçisinin yüzde 48'ini istihdam etmekteydi. Sanayi ve tarım işkolları arasındaki gelir eşitsizliğinin artması 1970'lerde ciddi bir sorun haline gelmiş ve hükümetin çiftlik gelirlerini artırma ve kırsal yaşam standartlarını iyileştirme çabalarına rağmen bir sorun olarak kalmıştır.

1980'lerin başında, enflasyonun kontrol altına alınması için tutucu bir para politikası ve sıkı malî tedbirler alındı. Para arzının büyümesi 1970'lerin yüzde 30'lu oranlarından yüzde 15'lere düşürülmüştür. Seul kısa bir süre için bütçesini bile dondurmuştu. Ekonomide hükûmetin aracılığı büyük ölçüde azaltıldı ve ithalat ve yabancı yatırım politikaları rekabeti teşvik etmek için serbestleştirildi. Kırsal ve kentsel iş alanları arasındaki dengesizliği azaltmak için Seul, çiftlik makineleşmesini daha da teşvik ederken, yollar ve iletişim tesisleri gibi kamu projelerine yapılan yatırımları genişletti.

Son on yılın başında uygulanan tedbirler, Dünya ekonomisinde önemli gelişmelerle birleşmiş, Güney Kore ekonomisinin 1980'lerin sonlarında kaybettiği ivmeyi yeniden kazanmasına yardımcı olmuştur. Güney Kore, 1982-1987 yılları arasında ortalama yüzde 9,2'lik, 1986 ile 1988 yılları arasında ise yüzde 12,5'lik bir büyüme kaydetmiştir. 1970'lerin çift haneli enflasyonu kontrol altına alınmıştır. Toptan eşya fiyat enflasyonu 1980'den 1988'e kadar yılda yüzde 2,1; tüketici fiyatları enflasyonu ise yılda ortalama yüzde 4.7 artmıştır. Seul, 1986 yılında ödemeler dengesi içindeki ilk önemli fazlasını gerçekleştirmiş ve sırasıyla 1987 ve 1988'de 7,7 milyar ABD doları ve 11,4 milyar ABD doları fazla vermiştir. Bu gelişme Güney Kore'nin dış borç seviyesini azaltmaya başlamasına imkan tanımıştır. Bununla birlikte, 1989 için ticaret fazlası, sadece 4,6 milyar dolar idi ve 1990 için küçük bir negatif denge öngörülüyordu.

1990'lı yılların ilk yarısında Güney Kore ekonomisi hem özel tüketim hem de GSYİH'da istikrarlı ve güçlü bir büyüme kaydetti. Bu durum 1997'de Asya Mali Krizi ile hızlı bir şekilde değişti. Spekülatörler tarafından başka birçok Asya para birimine saldırı düzenlendiğinde, Kore wonunun Ekim 1997'd