sny'nin "Les Xipéhuz" (1887) adlı kısa öyküsüdür. Öykünün konusu iletişim kurmanın imkansız olduğu bir maden hayatı formuna dönüşen insan ile uzaylı buluşması oldu.

H. G. Wells, Olaf Stapledon ve Edgar Rice Burroughs gibi yazarlar bilim kurgu ve fantezilerde uzaylılarla karşılaşmanın uyarı niteliğindeki ve kutlama hikâyelerini yazdı. Westfahl modern dönemi "Bilim kurgu uzaylılarını anlamak için, onları fizyoloji, karakter ve insanlıkla olan nihai ilişkileriyle sınıflandırabilirsiniz" olarak özetledi.

Dünyanın hayvanlarına benzeyen birçok kurgusal uzaylı arasında Westfahl birkaçını listeledi:

Westfahl, "Bununla birlikte "A Martian Odyssey" (1934) hikâyesiyle Stanley G. Weinbaum, yazarları sadece insanlardan veya hayvanlardan değil, gerçekten olağandışı uzaylılar oluşturmaya teşvik etti. Ayrıca Olaf Stapledon, "Star Maker" adlı eserinde duygusal yıldızlar da dhail olmak üzere evreni farklı uzaylılarla doldurdu. Daha sonra sert bilim kurgu yazarı Hal Clement, "Cycle of Fire" (1957) gibi serlerinde tuhaf uzaylılar geliştirdi." diyerek sözüne devam etti.





Orta tank

Orta tank, hareketlilik odaklı hafif tankları ile zırhlı korumaya yönelik ağır tanklar arasında yer alan bir tank sınıfıdır. Özellikle II. Dünya Savaşı sırasında kullanılmış olup dönemin en yaygın olarak üretilen, uygun maliyetli ve başarılı tankları idi. Orta tankların birçoğu birçok ülkede ana muharebe tankı haline geldi.




Kare karalamaca

Kare karalamaca ya da nonogram, satır ve sütun başlıklarında yazılı sayılara göre doldurularak tamamlanan bir mantık bulmacasıdır. Başlıklarda yer alan sayılar, satır ve sütunlara aralarında herhangi bir boşluk bulunmadan yerleştirilecek boyalı kareleri belirtmektedir. Genelikle siyah-beyaz olup binary resmi andıran kare karalamaca bulmacalarının çok renkli türevleri de mevcuttur.

Tarihteki ilk nonogramın Japon tasarımcı Tetsuya Nishio'ya ait olduğu sanılmaktadır.




Nokia Asha 311

Nokia Asha 311, Nokia tarafından üretilmiş Nokia Asha serisi ve Seri 40 sistemi'ne mensup "Full Touch" cep telefonudur. Haziran 2012 yılında Bangkok'ta iki Asha Full Touch telefon Nokia Asha 305 ve Nokia Asha 306 ile birlikte duyuruldu. Nokia Asha 302 modelinin yerini aldı. 311, Asha Full Touch ailesinin amiral gemisi olarak düşünülür. Başlıca özellikleri Full Touch kapasitif dokunmatik ekran, pentaband 3G radyo, 3G üzerinden SIP VoIP ve oyun oynamak için yetenekdir. Cihazın ardılı olarak ise artık Windows Phone sistemli Nokia Lumia 510 aygıtı geldi. Nokia Asha 311, hangi bölgeye pazarlandığına bağlı olarak bir dizi dilde mevcuttur. Güney Asya'da satılan modeller en az yedi dili desteklemektedir: İngilizce, Hintçe, Gujarati, Tamilce, Kannada, Telugu, Malayalam ve Bengalce.

İki fiziksel "çağrı" ve "bitiş" tuşları cihazın yüzüne yerleştirilir. Cihazın sağ tarafında ses yükselticisi ve kilit / kilit açma düğmesi bulunur. Model, 1 GHz işlemci ile güçlendirilmiş ve 128 MB düşük güçlü tek kanallı RAM (Mobil DDR) içermektedir. Telefonda 140 MB boş taşınmaz yer var. Ek depolama alanı, 32 GB'a kadar ek saklama kapasitesini destekleyen bir microSDHC kart yuvası ile sağlanmaktadır .

Nokia Asha 311 modeli 240 x 400 piksel çözünürlüğü ile (QVGA) 3,0 inç kapasitif dokunmatik ekrana (çoklu nokta) sahiptir. Nokia'ya göre 262 bin renge kadar görüntüleme kapasitesine sahiptir.
Arka kamera, geniş bir alan derinliği özelliği (mekanik yakınlaştırma yok), flaş yok, hem video hem de kamera için 4 × dijital yakınlaştırma özelliğine sahip. Arka kameranın sensör boyutu 3.2 megapiksel (2048 x 1536 piksel), f / 2.8 açıklık ve 50 cm'den sonsuza odaklanma aralığına sahip. Mono ses ile 15 fps'de 640 x 480 piksele kadar video kaydı yapabilir.

BL-4U'nun (1100 mAh) pil ömrü, fiili kullanıma bağlı olarak 711'den 781 saate kadar bekleme süresi ve 40 saate kadar müzik çalma süresi olan 7,2 saat konuşma süresidir.
SIM kart, cihazın arka panelini çıkarılarak erişilebilen pilin altında bulunur. Arka paneli çıkarmak için herhangi bir alete gerek yoktur.

Nokia Asha 311, servis paketi 1 olan Seri 40 işletim sistemiyle güçlendirilmiştir ve çeşitli uygulamalarla birlikte gelir:


 




Latin Amerika sineması

Latin Amerika sineması, Latin Amerika'nın film üretimlerine ve film endüstrilerine atıfta bulunmaktadır. Latin Amerika filmleri hem zengin hem de çeşitlidir ancak başlıca üretim merkezleri Arjantin, Brezilya ve Meksika olmuştur. Latin Amerika sineması, sesin piyasaya sürülmesinden sonra gelişti böylece sınırın güneyindeki Hollywood filminin ihracatına dilsel bir engel oluşturdu.

İlk film yapımının kökenleri genellikle Salvador Toscano Barragán'a dayanmaktadır. 1898'de Toscano," Don Juan Tenorio" adında Meksika'nın konulu ilk filmini yaptı. Meksika Devrimi sırasında Toscano savaşın birkaç videosunu çekti ve kızı bunları, 1950'de uzun metrajlı film hâline getirdi. Diğer kısa filmler Fransız film yapımcıları tarafından yapılmış ya da onlardan etkilenmiştir. 1940'lar ve 1950'lerde Meksika filmlerinin "Altın Çağı", Latin Amerika sinemasının önemli örneklerindendir. Meksika filmleri tüm Latin Amerika ve Avrupa'ya ihraç edildi ve gösterildi. Emilio Fernández'in "Maria Candelaria" (1944) filmi, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazandı. Bu dönemdeki ünlü aktörler ve aktrisler María Félix, Pedro Infante, Dolores del Río, Jorge Negrete ve komedyen Cantinflas'dır.

1950'ler ve 1960'lar Arjantinli film yapımcıları Fernando Solanas ve Octavio Getino'nun önderliğindeki Üçüncü Sinema'ya doğru bir hareket yaşadı.

Brezilya'da, "Cinema Novo" hareketi, kritik ve entelektüel senaryolara ve politik bir mesaja sahip filmler üretmenin özel bir yolunu yarattı. Anselmo Duarte'nin O Pagador de Promessas filmi 1962 Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazandı ve böylece, bu başarıyı elde eden ilk film oldu. Bir yıl sonra Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kategorisinde Akademi Ödülleri'ne aday gösterilen ilk Brezilya ve Güney Amerika filmi oldu. Yönetmen Glauber Rocha, siyasi filmleri üçlemesi ile ünlü Brezilyalı "Cinema Novo" hareketinin en önemli figürlerinden biridir.  "Deus e o Diabo na Terra do Sol", Terra em Transe (1967) ve "O Dragão da Maldade Contra o Santo Guerreiro" (1969) üçlemesiyle Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazandı.

Kolombiya'da Carlos Mayolo, Luis Ospina ve Andrés Caicedo, kalıcı etkiye sahip olacak "Grupo de Cali" olarak adlandırdıkları alternatif bir harekete öncülük etti ve 1960'lar ve 1970'lerin "Yeni Latin Amerika Sineması"nın önde gelen temsilcileri olarak "Oiga", "Vea", "Agarrando pueblo" gibi bazı filmler ürettiler. "Pura sangre" (Ospina) ve "Carne de tu carne" (Mayolo) 1980'li yıllarda üretildi ve farklı estetiklere sahiptir.

Küba sineması, Küba devriminden bu yana resmî destek gördü ve Tomás Gutiérrez Alea gibi önemli film yapımcılara sahiptir.

Arjantin'de kültürü genel olarak koparan bir dizi askeri yönetimden sonra film endüstrisi, 1976-1983 askeri diktatörlüğü sonrasında yeniden ortaya çıktı ve Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kategorisinde ödül kazanan iki Latin Amerika filminden ilki olan "Resmi Tarih" (1985) filmini üretti. Aynı kategoride aday gösterilen Arjantin filmleri arasında "La Tregua" (1974),  "Camila" (1984), "Tango" (1998),  "El hijo de la novia" (2001), "Gözlerindeki Sır" (2009, ödülü kazandı) ve "Asabiyim Ben" (2014) yer almaktadır.

Daha yakın zamanlarda, yeni yönetmenlik tarzı ve öyküler "Yeni Latin Amerika Sineması" olarak etiketlenmiş ancak bu etiket 1960'larda ve 1970'lerde de kullanılmıştı.

"Como agua para chocolate" (1992), "Cronos" (1993), "Paramparça Aşklar Köpekler" (2000), "Ananı Da!" (2001), "Pan'ın Labirenti" (2006) ve "Babil" (2006) gibi Meksika filmleri, çağdaş konularda evrensel öykü oluşturma konusunda başarılı olmuşlardır ve Cannes Film Festivali gibi prestijli festivallerde gösterilerek uluslararası alanda tanınmışlardır. Alejandro González Iñárritu, Alfonso Cuarón ("Harry Potter ve Azkaban Tutsağı"), Guillermo del Toro ve senarist Guillermo Arriaga, Hollywood'ta başarı elde etti ve Cuaron ve González Iñárritu, En İyi Yönetmen Akademi Ödülü ve Directors Guild of America'da En İyi Yönetmen ödülünü kazanan tek Latin Amerikalı yönetmenlerdir.

1998-2002 Arjantin'de meydana gelen ekonomik kriz, 1990'ların sonunda ve 2000'lerin başında filmlerin üretimini etkiledi ancak o yıllarda üretilen birçok Arjantin filmi uluslararası beğeniyle karşılandı. "Kayıp Kucak" (2004), "Roma" (2004) ve "Dokuz Kraliçe" (2000) bu filmler arasındadır.

Modern Brezilya film endüstrisi ülke içinde daha kârlı hale geldi ve bazı yapımları Avrupa'da ve Amerika'da ödüller aldı ve tanındı. "Bir Köpeğin Vasiyeti" (2000) Brezilya sinemasının bir klasiği olarak kabul edilmektedir ve ülkede gişe rekoru kırdı. "Merkez İstasyonu" (1998), "Tanrı Kent "(2002) ve "Özel Tim" (2007), dünya çapında hayran kitlesi elde etti ve filmlerin yönetmenleri Walter Salles, Fernando Meirelles ile José Padilha, Amerika ve Avrupa film projelerine katıldı. "Merkez İstasyonu", 1999 yılında Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü dalında ve Fernanda Montenegro ise En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü dalında aday gösterildi. Montenegro bu adaylıkla bu dalda aday olan ilk Brezilyalı, ilk Portekizce konuşan ve Latin Amerikalı kadın oyuncu oldu. 2003 yılında "Tanrı Kent", En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü, En İyi Yönetmen Akademi Ödülü, En İyi Sinematografi Akademi Ödülü ve En İyi Film Kurgusu Akademi Ödülü dallarında dört Akademi ödülüne aday gösterildi. Ayrıca En İyi Yabancı Dilde Film Altın Küre Ödülü dalında Altın Küre Ödülleri'ne aday oldu. "Özel Tim" filmi ise Berlin Uluslararası Film Festivali'nde Altın Ayı kazandı.

ABD'de Latin Amerika film yapımcılarına izleyicileri teşvik etme ve onları ortaya çıkarma amaçlı bir hareket mevcuttur. Buna bir örnek olarak New England Festival of Ibero American Cinema gösterilebilir.







Gabriel Péri

Gabriel Péri (9 Şubat 1902, Toulon - 15 Aralık 1941), Fransız komünist siyasetçi ve gazeteci. Fransız Direnişi üyesi olan Péri, II. Dünya Savaşı'nda Fransa'yı işgal eden Nazi