ammed bu maldan (ihtiyacı kadarını) yer.' dediğini işittim. Allah’a yemin olsun Resulullah’ın yaptığını gördüğüm bir işi terk etmem, mutlaka onu yaparım. Onun emrinden bir şey terk edecek olsam sapıtmaktan korkarım!". Bunun üzerine Fatıma kızarak oradan uzaklaştı ve vefat edene kadar Ebu Bekir'le konuşmadı.18 Fatıma öldüğünde eşi Ali, Ebu Bekir'e haber vermeden geceleyin onun cenaze namazını kıldı ve defnetti."

Bir başka rivayete göre; Ebu Bekir halife seçildikten sonra Fatıma, Ali ile birlikte yeni seçilen halifeye gelerek babasından kalan Fedek, Hayber ve Medine’deki sadakasından kendi hissesine düşen mirasını talep etti. Bunun üzerine Ebu Bekir, Fatıma’ya şöyle dedi: "Baban benden hayırlı idi. Sen de benim kızlarımdan hayırlısın. Fakat Resulullah: 'Biz miras bırakmayız. Bizim bıraktıklarımız sadakadır.' buyurdu."

Bir başka rivayete göre; Fatıma, Ebu Bekir’e: "Sen öldüğünde sana kim vâris olur?" diye sordu. Ebû Bekir: "Çocuğum ve ailem" diye cevap verdi. Bunun üzerine Fatıma: "O hâlde sana ne oluyor da, Resulullah’a bizden başkasını vâris yapıyorsun?" dedi. Buna karşılık Ebu Bekir: "Ey Resûlullah’ın kızı! Allah’a yemin ederim ki ben, babanın toprağına, altınına, gümüşüne, kölesine, malına mirasçı olmadım." dedi. Fatıma ise: "Ya Allah Teâlâ’nın bizim için ayırdığı payımız, senin elindeki malımız?" deyince Ebu Bekir şöyle cevap verdi: "Ben, Resûlullah’ın 'Bunlar Allah’ın, hayattayken bana yedirdiği bir lokmadır; ben öldükten sonra bunlar, müslümanların ortak malıdır' dediğini işittim." Bunun üzerine Fatıma isteğinden vazgeçti ve vefat edene kadar bu konu hakkında bir daha konuşmadı ve buna rıza gösterdi.

Bir başka rivayete göre; Fatıma Fedek’i istediğinde, Ebu Bekir ona "Sen benim nazarımda sözüne tam güvenilir bir kişisin. Eğer Peygamber’in bu konuda sana bir taahhüdü varsa veya bir vaatte bulunmuşsa ya da bunu size verilmesi gerekli bir hak olarak tayin etmişse hemen teslim edeyim" demiş, Fatıma ise, babasının bu konuda kendisine herhangi bir şey vadetmediğini ifade etmiştir.





Marco Foscarini

Marco Foscarini (d. 4 Şubat 1696, Venedik - ö. 31 Mart 1763, Pontelongo, Venedik Cumhuriyeti (modern İtalya). 4 Haziran 1553 – 31 Mart 1763 dōneminde Venedik Cumhuriyeti "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 117'inci düktür. Doçe Francesco Loredan'nun ölümünden sonra yapılan seçimden sonra 31 Mayıs 1762'de tahta çıktı. Sağlığının gittikçe kötüleşmesi nedeni ile gayet kısa olan 10 ay süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'lik saltanatından sonra 31 Mart 1763'de 67 yaşında iken öldü.

Marco Foscarini 4 Şubat 1696de Venedik'te Nicolò Foscarini ve Eleonora Loredan'ın oğlu olarak doğdu. Ailesi ve sülalesi Venedik Cumhuriyetinde önemli bir aile sayılmakla beraber ailesinin serveti diğer Venedik ilerigelen aileleri arasında nispeten aşağı seviyelerde idi. Ailesinin ikametgahı "Santa Croce semti"'nde, Grand Kanal üzerinde, San Stae Kilisesi yakınında bulunan (bazen "Carmını" olarak anılan) "Palazzo Foscarini" idi.

Fakat ailesi son yüzyıllda Venedik yönetimi ve siyaset alanı içinde bazı sorunlarla karşılaşmıştı. Nicolo'nun doğumundan 30 yıl kadar önce ailenin ilerigelen lideri olan (ve yine Nicolo Foscarini adını taşıyan) Nicolo'nun büyük-büyük babasının kardeşi Venedik yönetici konseyi olan "Onlar Konseyi" tarafından Venedik'den Mantova'ya sürgüne gönderilmiş ve sürgünde vefat etmişti. Yine Nocolo adını adını taşıyan büyükbabası bir düello sonucunda bir diğer Venedikli asıl tarafından öldürülmüştü. Fakat amcası Sebastian birkaç defa önemli Venedik elçilikleri yaparak ve babası Nicolo aile ve sullenin prestijini yükselmişlerdi. Bunda önemli etkenler ailenin devlet içinde etkili yakınları bulunması idi. Örneğin Nicolo'nun babannesinin kardeşi Venedik tarihinin önemli diplomatlarından olan ve Pasarofça Antlaşmasını Venedik adına imzalayan ve sonra Doçe seçilen Carlo Rüzzini idi. Babası Nicolo uzun süren Venedik devleti yöneticiliği sonunda 1715'de en yüksek devlet yöneticisi unvanı olan San Marco Savcılığı'nı yüklenmişti. San Marco Savcılığını özellikle "para için" üzerine aldığını bildiirip, kariyeri sırasında epeyce büyük bir servet toplamıştı.

Ailenin Venedik aristokrasi içinde sosyal mevkine uygun bir yer alması ve ailenin servetini şahsen idare etmesinin yükü Nicolo'nun ağabeyi olan Alviso'ya verilmişti. İkinci erkek çocuk olan Nicolo'ya uygun kariyer devlet yönetim bürokrasisi idi. Bunun için 1705'da daha Nicolo 9 yaşında iken eğitime devam etmek için Cizvitler tarafından kurulmuş ve Papalık Devleti'nin yönetimi için papaz unvanlı genç yetiştirmek için büyük ün yapmış olan Bologna'da bulunan "San Francesco Saverio Koleji"'ne yatılı olarak devam etmeye başladı. Burada papazlık dersleri aldığı gibi, devlet yöneticileri için önemli olan konularda geniş kapsamlı bir eğitim aldı. Bu arada diğer dersler arasında Fransızca ve İspanyolca'yı da iyi öğrendi,

Foscarini'yi yakından tanıyanların söylediklerine göre ve metresi olan Elizabeth Cornaro'nun gönderdiği bazı mektuplara göre Nicolo Foscarini 1760'tan itibaren Doçe olmayı kendine hedef almıştı ve bunu sağlamak için doçelik seçmeni olacak kişilere büyük hediyeler ve büyük rüşvetler vermeye başlamıştı. Venedik yöneticileri ve seçmen olması beklenenler birbirine şiddetle rakip olan iki kliğe ayrılmışlardı: "Tribünistler" cumhuriyetinin geleneksel idaresi ve idarecilerin yerine "Onlar Konseyi" ve bu konseyin yönetim aleti olarak kullandığı "Sorgulayıcı Tribünler"'in devlet idaresini ellerine almasını istemekte idiler. "Quirinisti" adı verilen klik ise Nicolo Foscarini ve yandaşlarından oluşmakta ve bunlar geleneksel devlet kurumlarının devleti idare etmesini istemekte ve bunların idaresine "Onlar Konseyi" ve onun "Sorgulayıcı Tribünleri" 'nin karışması aleyhinde idiler. Doçe olan Francesco Loredan'ın sanki ölümünü beklermiş gibi yaptığı bu faaliyetler Nicolo Foscarini için utanç verici olmakta idi. Doçe olan Loredan bu kıyasıya klikleşmenin devleti yıkabileceğinden korkarak bunun önüne geçmek için tedbirler almaya başladı.

Önceki Doçe olan Francesco Loredan 19 Mayıs 1762'de ölünce Venedik Cumhuriyeti "Doçe Seçmenler Konseyi" yeni doçe seçmek için toplandı.

Francesco Loredan vefat edince Marco Foscarini bu seçim harcamaları yapma faaliyetini daha da artırdı. "Doçe Seçmenler Konseyi"'nin seçmenleri ilk oylama yapmak için toplantıya girerlerken Francesco Foscarini'nin metresi Elizabeth Cornaro'ya "Ya ben doçe olarak bu toplantıdan çıkacağım ya da hiç çıkmayacağım" dediği belgelenmiştir. O zamanki gazeteler, seçmenlere rüşvet dağıtan metresi Elizabeth Cornaro'yu, hoşuna giden kişilere karşı gayet eli bol olmakla iyi bilinen Avusturya İmparatoriçesi Maria Terasa'ya benzeterek onu hiciv etmişlerdir. Sonunda Nicolo Foscarini "Doçe Seçemenler Konseyi"'nin yaptığı ilk oylamada Doçe olmak için yeterli çoğunluk oyları almış ve 31 Mayıs 1762'de "Venedik Cumhuriyeti" Doçesi seçilmiş ve o gün 117. Venedik Cumhuriyeti doçesi olarak taç giymiştir.

Fakat Nicolo Foscarini'nin sıhhati Doçe olur olmaz bozulmaya başladı. Bu sağlık problemi ve gördüğü tedaviler dolayısıyla devletin günlük idaresi içn yapılan toplantılara gelemez veya geldiği toplantıların sonunu bekleyemez oldu. Tedaviler görmesine rağmen sağlığı gittikçe bozulmaya başladı.

Ön ay doçelik yaptıktan sonra 31 Mart 1763'de 67 yaşında iken Pontelongo, Venedik Cumhuriyeti (modern İtalyada) vefat etti. Cenazesi "San Sea Kilisesi" (veya "Sant'Eustachio e Compagni Martiri Kilisesi"'nde Foscari ailesi şapelinde gömülüdür.

Verasetinin idarecisi olan metresi olan Elizabeth Cornaro Marco Foscari'nin verasetinin borç olarak 250,000 dükaya vardığını anladı ve bu aile kaynaklarından ödendi. Bu kadar yüksek meblağa bulan borcun, (öyle ki alay olarak "Foscarini Sarayı'nın kapıları bile ipotek altında idi" denilmiştir) Doçe seçilmek için yaptığı seçim kampanyasında Doçe seçmenleri için tertip ettirdiği eğlencelerin masrafları, verdiği hediyeler ve verdiği büyük rüşvetler dolayısıyla ortaya çıktığı bilinmektedir.








Enis Rıza Sakızlı

Enis Rıza Sakızlı (d. 1948, Ankara), Türk belgesel sinemacı, eğitmen, yazar.

Galatasaray Lisesi'nde okudu. 1969'da "Genç Sinema" grubu ile belgesel ve kısa film çalışmalarına başladı. Çeşitli okullarda ve kurumlarda fotoğraf, sinema, belgesel sinema üzerine dersler verdi. 1996 yılında Belgesel Sinemacılar Birliği'nin kurucuları arasında yer aldı.

Ece Ayhan Sivil Girişimi’nin düzenlediği “Enis Rıza Sakızlı ile Belgesel Günleri” etkinliğini düzenlemektedir.





Piotr Adamczyk

Piotr Adamczyk (d. 21 Mart 1972 Varşova, Polonya) Polonyalı bir aktör.

Papa 2. Ioannes Paulus olan Karol Wojtyła'yı "Karol: A Man Who Became Pope" ve onun devam filmi olan Karol: The Pope, The Man adlı filminde canlandırdı.

Çocukluğundan beri aktör olmak istediğini biliyordu. Varşova'daki Machulski gençlik tiyatrosu grubuna katıldı. Uluslararası bir burs sayesinde İngiltere ve Almanya'daki uluslararası tiyatro atölyelerine katıldı. Oyunculuk eğitimine Varşova'daki Tiyatro Akademisi'ne katılarak devam etti. İkinci akademik yılında Soros Vakfı'ndan burs kazanmış ve bu burs onu bir yıl boyunca İngiliz Amerikan Drama Akademisi'ne girmesine izin vermiş ve burada Hamlet'i diploması için icra etmiştir.

Tiyatro Akademisi'nden mezun olduktan sonra, Varşova Teatr Współczesny tarafından işe alındı. Ancak film endüstrisindeki kariyeri çok daha yoğun bir şekilde büyüdü. Kariyerindeki atılımı, "Chopin - Desire of Love" filminde Frédéric Chopin olarak rol alarak yaptı ve Polonyalı bir yıldız oldu.

Popülaritesinin doruk noktasına, iki parçalı bir İtalyan filmi olan "Karol the Man who became Pope" ve "Karol: The Pope- The Man" da başka bir Polonyalı tarihi figürünün rolünü oynarken ulaştı. Film birkaç düzine milyondan fazla izleyici tarafından izlendi ve onu İtalya, Latin Amerika ve diğer birçok Katolik ülkede popüler hale getirdi. 

Piotr, İtalya Roma'daki Sala Uno Tiyatrosunda oynamak için yurt dışındaki popülaritesinden de yararlanmayı başardı. Ayrıca Liliana Cavani'nin "Einstein" adlı filmi ve Portekizce yapım "Second Life" adlı filmde oynadı.