Camii 'nde kılınan cenaze namazının ardından memleketi Adapazarı'nın Hendek ilçesi Sarıyer köyünde toprağa verildi.





Melilla arması

Melilla arması, Afrika kıtasına bağlı olan ancak Avrupa ülkesi İspanya'ya bağlı özerk bir bölge olan Melilla tarafından kullanılan resmi armadır.

Arma 11 Mart 1913'te XIII. Alfonso tarafından takdim edilmiştir.

Armanın merkezinde yer alan kalkanın çerçevesi beyaz ve kırmızı renklerde olmak üzere on altı adet kareye bölünmüştür. Kırmızı zemine sahip karede altın renginde bir şato yer alırken, beyaz zemine sahip karede arka patileri üzerinde duran ve dili dışarıda olan aslan gözlemlenmektedir. Burada yer alan şato ve aslan görselleri Kastilya ve Leon'a bir gönderme olup, bu şekilde bölgenin 1497 yılında İspanya tarafından elde edilmesi ifade edilmektedir. Kalkanın iç kısımında yer alan ve mavi bir zemine sahip olan bölümünde alt alta iki adet sepet yer almaktadır. Sepetlerin yüzeyi damalı olup, kırmızı ve altın sarısı renklere sahiptir. Her bir sepetin içerisinde ikişer adet yedi kafalı yılan görseli konumlandırılmıştır. Kalkanın üstünde kral tacı, tacın içerisine yerleştirilen altın renginde şato kulesi ve şato kulesinin üzerinde yer alan gümüş kıyafetli , elinde hançer tutan bir insan gösterilmektedir. Kalkanın her iki tarafında da yer alan sütunlar gümüş renkte olup, her birinin üzerinde slogan bandı yer almaktadır. Slogan bantlarının üzerinde latince "Non plus ultra" (Türkçe:"Bundan ötesi değil") yazmaktadır. Armanın en üst kısmında yer alan slogan bandında ise yine latince "Praeferre Patriam Liberis Parentem Decet" (Türkçe:"Amaç baba ocağını çocukların da üzerinde tutmaktır"). Armanın en alt orta kısmında ise yeşil renklere sahip olan ve sadece belli bir kısmı gözüken ve kırmızı bir dile sahip olan ejderha yer almaktadır.






Altıntaş (soyadı)

Altıntaş şu anlamlara gelebilir:






Ukrayna Merkez Konseyi

Ukrayna Merkez Konseyi (, ) (Tsentralna Rada veya Merkez Rada olarak da anılır), Ukrayna Halk Cumhuriyeti'nin siyasi, kamu, kültürel ve mesleki örgütlerini birleştiren Bütün -Ukrayna konseyi idi. Ukrayna Ulusal Kongresi'nden (19-21 Nisan 1917) sonra Konsey, Ukrayna-Sovyet Savaşı'na kadar sürecek olan arabuluculukta ki devrimci parlamentoydu.

Konsey, başlangıcından beri Ukrayna ulusal hareketi ve dört Evrenselliği ile ülkeyi özerklikten tam egemenliğe götürdü. 1917'den 1918'e kadar varlığı kısa sürede, Ukrayna tarihçi ve etnolog Mihaylo Hruşevski başkanlığındaki Merkez Rada, Ukrayna Halk Cumhuriyeti'nin temel yönetim kurumu haline geldi. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra bağımsız bir Ukrayna kimliğinin temelini oluşturan parlamenter demokrasi ve ulusal bağımsızlık örnekleri koydu.

Sovyet döneminde resmi ideoloji, Orta Konseyi, burjuvazinin ve küçük burjuva milliyetçi partilerine karşı devrimci bir organı olarak tanımladı.

Merkez Konseyi, Ukrayna İlerleme Toplulukları Derneği girişimi ve çeşitli Ukraynalı siyasi partilerin, Ukrayna askeri aktivistlerinin, işçilerin, dini aktivistlerin, öğrencilerin, girişimcilerin, kamu ve kültür kuruluşlarının, Ukrayna Bilim Topluluğu, Ukrayna Pedagoji Topluluğu, Ukrayna Teknisyenleri ve Ziraatçılar Birliği vb. katılımıyla 17 Mart 1917'de Kiev'de kuruldu.

Mihaylo Hruşevski Rada'nın başkanı seçilirken, Volodymyr Naumenko, Dmytro Doroshenko ve Dmytro Antonovych milletvekili olarak atandı. 22 Mart 1917'de Rada Rus Geçici Hükümetini destekleyen ilk bildirisini -Ukrayna halkına- yayınladı. Mykhailo Hrushevsky görevlerini 27 Mart 1917'de üstlendiğinde Rada, Ukrayna ulusal hareketinin bir oyun merkezi haline geldi. Fakat bütün Ukrayna Ulusal Kongresi'nin düzenlenmesinden sonra Rada, Ukrayna siyasi partilerinden, profesyonel ve kültürel örgütlerden ve guberniyaslardan delegeler arasından seçilen 150 üyeden oluşan geçici bir parlamentoya dönüştü. Ulusal Kongre sırasında Hruşevski Rada'nın başkanlığına tekrar seçildi ve en popüler siyasi partilerin liderleri Serhiy Yefremov ve Volodymyr Vynnychenko'nun temsilcileri, onun milletvekili olarak atandılar.

Merkez Rada'nın yaşamı boyunca dokuz genel oturum gerçekleşti.




Kara Muhafızlar

Kara Muhafızlar (, ), Şubat Devriminden sonra ve diğer sol grupların son Bolşevik baskısından önce kurulan silahlı işçiler grubu idi. Anarşistlerin temel grev gücü bunlardı.
Bunlar 1917 yazında Maria Nikiforova tarafından Ukrayna'da kuruldu ve Ocak 1918'de Moskova'ya, Fabrika ve Bitki Komiteleri ve Moskova Anarşist Gruplar Hücreleri Federasyonu tarafından sanayi işletmelerindeki anarşistlerin kontrolü altında genişletildi.

1880'lerden beri çoğu anarşistin kolektifleri gibi, Kara Muhafızlar adlarına, kara bayrağın referansı olarak "siyah" sözcüğüne sahiplerdi.

Maria Nikiforova, Kara Muhafızlar'ın ilk birliğini organize etti. Nikiforova'nın, çoğunlukla takma adı "Marusya" olarak biliniyordu. Ukrayna'daki Alexandrovsk kentindeki ilk Kara Muhafızlar hücresini Ukrayna'da bir araya getiren bir Ukraynalı anarşist organizatörüydü. Genç yaştan itibaren erkeklere hakim bir çatışmada rol oynadığı için, Jeanne d'Arc ile sık sık karşılaştırılan Nikiforova, köylüler tarafından meyve vermeye çağırılan arazi reformunu ve zenginlik dağılımını getirme girişiminde ilk Kara Muhafızlar hücresini başlattı. Kendi kendini ilan eden bir terörist olan Nikiforova, istediği siyasi değişimi gerçekleştirmek için Alexandrovsk yerel yönetimini terörize etmek amacıyla Kara Muhafızlar birliğini yönetti. Daha sonra benzer hücreler, Nestor Mahno tarafından Ukrayna'nın diğer bölgelerinde kuruldu. Mahno, devrim sırasında "Robin Hood benzeri varlığı" yönetti, ele geçirdiği toprağı ve zenginliği köylüler arasında dağıttı. Kara Muhafızlar sonunda Lev Cherny'nin organize ettiği Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu tarafından daha yapılandırılmış bir dizi hücreye dönüştürüldü.

Kara Muhafızlar, anarşist harekete askeri destek vermek için kuruldu. Bazı anarşistler, politikalarını anarşist gündemle daha uyumlu hale getirmek için Bolşevikler'e katılmışken, hareketin daha aşırı kesimleri bunun yeterli olmayacağına ve silahlı kuvvetler birlikleri olan Kara Muhafızları kurmaya karar verdiler. Hareketin arkasındaki anarşist ideoloji, küçük lokalize konseylerin demokratik olarak seçilmesini ve malların ve mülklerin topluluklara eşit olarak dağıtıldığına dikkat etmeyi amaçladı. Konseyler, ideal olarak, yalnızca mevcut geçiş döneminden, mutlak öz-yönetime ve anarşizme kadar geçiş geçiş dönemi için var olmalıydı.

Kara Muhafızlarının örgütlenmesinde yardımcı olan Moskova Anarşist Grup Federasyonu, Mart 1917'de kuruldu. Moskova Anarşist Grup Federasyonu, grup için siyasi ve askeri organizatörler olarak birçok önemli anarşist düşünür vardı. Lev Chernyi örgütün sekreterliğini yaptı. Grubun başlıca hedefi yeraltı anarşist grupların örgütlenmesinin yanı sıra, Çar II. Nikolay'dan vazgeçilmesini takiben, anarşist propagandanın Moskova'nın işçi sınıfına dağıtılmasıydı. Anarşist ilişkili eleştirmen Victor Serge, Kara Muhafızların çok fazla parasının ve gayretinin boşa askeri çatışmalar üzerine yoğunlaştığını ve daha fazla kaynağının büyük ölçüde başarısız siyasi propaganda kampanyasına yönlendirileceğini ileri sürdü. Kara Muhafızlar ve Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu, istedikleri politik ya da halk desteğini hiç elde edemedi.

11-12 Nisan gecesi 1918'de Cheka'nın başkanı Dzerzhinsky, Moskova'da yaklaşık 5.000 sovyet birliğinin anarşist grup karargahına saldırması için bir kuvvet yolladı. Anarşist Gruplar Moskova Federasyonu merkezi, "Anarşi Evi" olarak bilinen yere baskın düzenlendi ve tüm mevcut üyeler tutuklandı. Bu baskınlar, Moskova Federasyonu tarafından Anarşist Grup tarafından desteklenen Kara Koruma birimleri için gerçekleştirildiğine inanılan Cheka yetkililerine karşı bir dizi silahlı saldırıya neden oldu. İki Cheka yetkilisinin öldürülmesinin sorumluluğunu, daha sonra Kara Muhafızlar birimi tarafından üstlenildi ve devletin Moskova Anarşist Gruplar Federasyonu'na saldırganlık gerekçesini sertleştirdi.

Kara Muhafızların bastırılmasının bir parçası olarak olumsuz bir siyasi kampanya başlatmaya gerek yoktu, çünkü Kara Muhafızların hiçbir politik gücü veya desteği yoktu, güçleri basitçe kendi askeri gücünden türetilmiştir. Başlangıçta anarşist hareketin bir parçası olan Rus devrimci yazar Victor Serge, Kara Muhafızların gerçek kapasitelerinin çoğunun "küçük ve kaotik mücadelelerle boşa harcanmış" olduğuna inanıyordu.

Nihai olarak Kara Muhafızlarının mirası, Ukrayna Devrimci Baş Rahibe Ordusu için bir model olarak hizmet etmesinde katkısı oldu. Brest-Litovsk Antlaşması'ndan sonra Nestor Makno, Ukrayna'da resmi olarak Ukrayna Devrimci Rüşvül Ordusu (RIAU) olarak bilinen bir Kara Muhafız birliği kurdu. RIAU, Kara Muhafızları'nın çok daha geniş, daha organize ve birleşik bir ölçekte olmaması durumunda basitçe bir devamı olarak anılmış olabilir.




Bostanzade Mehmet Efendi

Bostanzade Mehmed Efendi 1589- 1592 ve 1593- 1598 tarihleri arasında iki kez Osmanlı Devleti şeyhlülislamlığı yapmış devlet adamıdır. Çeşitli illerde Müderris, Kadı, Kazaskerlik yapmıştır. Baki ile Şeyhülislam olabilmek için rekabet etmiştir. 1589- 1592 ve 1593- 1598 yıllarında iki kez şeyhlülislam olmuştur. Kamuoyunda nazım(şiir) ile verdiği fetvalarla bilinir. Özellikle kahve hakkındaki fetvası tanınır.
16. yüzyılda Osmanlı toplumunda tanınan kahve toplum hayatında itibarlı bir yer almıştır. Bostanzade Mehmet Efendi bilinen bir sureti, bugün Londra- British Museum'da bulunan bu manzum fetvasında kahve içmenin haram olmadığını, üstelik kahvenin bazı faydaları olduğunu söyler.





Bayramzade Zekeriya Efendi

Bayramzade Zekeriya Efendi (d. 1514, Ankara - ö. 11 Temmuz 1593, İstanbul), Osmanlı şeyhülislamı.

Ankara ve İstanbul'da eğitimini tamamladıktan sonra Malûl Emir Efendi'ye intisap ederek mülazım oldu ve ardından Bursa'da müderrisliğe başladı. Bursa'dan sonra İstanbul'da müderrisliğe devam etti. 1573 yılında Halep'te kadılığa başladı. Ardından Bursa ve İstanbul kadılıklarında bulundu. İki yıl kadar Anadolu kazaskerliği yaptıktan sonra emekliye ayrıldı. Hacca gitti ve döndükten