k Gemlik'e ulaştılar. Kasım 1920'de İzmir merkezli Yunan işgal ordusunun başkomutanlığına Paraskevopulos'un yerine Anastasios Papulas getirildi.

Anadolu savaşındaki yenilgiden sonra, Paraskevopulos siyasete atıldı. Yunanistan'da 1929'da yapılan parlamento seçimlerinde Elefterios Venizelos'un Liberal Parti'sinden ülke parlamentosuna seçildi. 1929-1932 arasında bir "aristokrat senatör", 18 Mart 1930'dan 19 Ağustos 1932'ye dek Senato Başkanı olarak görev yaptı. 1936'da Paris'te, 75 yaşında öldü.




2018 Avrupa Eskrim Şampiyonası

2018 Avrupa Eskrim Şampiyonası, 16 - 21 Haziran 2018 tarihleri ​​arasında Sırbistan'ın Novi Sad kentinde SPC Vojvodina'da düzenlenmiştir.





Kate Nash

Kate Marie Nash (d. 6 Temmuz 1987) İngiliz şarkıcı, söz yazarı, müzisyen ve oyuncu. Nash, Birleşik Krallık'ta hit olan "Foundations" şarkısıyla (2007) üne kavuştu. Çıkış albümü "Made of Bricks", Birleşik Krallık tablolarında 1. ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 36. sıraya ulaştı. Nash, 2008 BRIT Ödülleri'nde "En İyi Kadın Sanatçı" ödülünü kazandı.

İkinci stüdyo albümü My Best Friend Is You 2010 yılında yayınlandı ve hem Birleşik Krallık'ta hem de Almanya'da ilk 10'a girdi. Albümün baş single'ı "Do-Wah-Doo"  Birleşik Krallık listeleri'nde 15. sıraya kadar yükselerek, Top 40 listesine giren dördüncü single'ı oldu.

Nash, Girl Talk adlı üçüncü albümünü 4 Mart 2013'te kendisi yayınladı.  Dördüncü albümü "Yesterday Was Forever" 30 Mart 2018'de çıktı.

Nash, filmlerde ve dizilerde oyunculuk yaptı. 2012 yapımı film Greetings from Tim Buckley'de ve 2013 yılında Powder Room ve Syrup filmlerinde oynadı. En iyi bilinen rolü, Netflix dizisi GLOW'da Rhonda "Brittanica" Richardson karakteridir.




Halk-çokluk-tekillik

Halk-çokluk-tekillik Felsefe, siyaset ve doğa bilimlerinin toplumlara yön vermeye başlamasından beri halk, sürekli yeniden üretilmeye, yeni dışsallıklar ve içsellikler itibariyle sürekli kurulmaya çalışılan ve dolayısıyla muğlak bir noktada kalan bir kavramdır. Antik Yunan’dan Ortaçağa, modernite ve aydınlanmanın temel şiarının kavramsallaştırıldığı zaman dilimine ve sonunda, yaşadığımız çağa kadar gelen, hala da sorgulanmaya devam edilen halk sorusuna, çeşitli tanımlamalar getirilmiş, yeniden yorumlamalar ve okumalarla farklı formüller geliştirilmeye uğraşılmıştır.

Başlangıç olarak, etimolojik kökene bakılırsa, "halk"’ın sözcük anlamları şunlardır: ‘’ "Aynı ülkede yaşayan, aynı uyrukta olan insan topluluğu."’’; ‘’ "Aynı soydan gelen, ayrı ülkelerin uyruğu olarak yaşayan insan topluluğu."’’; ‘’ "Yöneticilere göre bir ülkedeki yurttaşların bütünü, kamu"’’. Görüldüğü gibi halk, aynı sözlük içinde bile farklı anlamlara sahip bir kavramdır. Giorgio Agamben bu çelişkiyi, halkın derli toplu bir göndermesinin herhangi bir dilde tam olarak bulunamayacağını belirterek ifade etmiş ve halkın da birçok siyasi kavram gibi iki uç arasında gidip gelen bir çekişme alanı olduğunu savunmuştur (Agamben, 2000, s. 29-36). Yine Agamben’e göre, Avrupa dillerinde halk, kurucu bir özneyi yansıttığı kadar hukuktan olmasa da siyasetten dışlanmış olan kitleyi de yansıtır. Fransızca "peuple", İtalyanca "popolo", İspanyolca "pueblo" gerek gündelik dilde gerek siyasi lügatta, hem (“İtalya halkı” ya da “halk yargıcı”nda olduğu gibi) tek/bölünmez (üniter) siyasi gövde olarak yurttaşların bütününü hem de (“halk adamı”, halkın yaşadığı yerler anlamında “kenar mahalle” ya da “halk cephesi”nde olduğu gibi) aşağı sınıfa mensup olanları belirtir. Daha ayrımsız bir anlama sahip olan İngilizce "people" bile buna rağmen, zenginlere ve soylulara karşıt olarak, ordinary people (sıradan insanlar, halk) anlamını muhafaza eder (Agamben, 2000, s. 29-36).

Kısacası, halk kavramı aslında belirsiz bir anlama sahip olmakla beraber bir çift kutupluluğun arasında sıkışmış ve bu kutupların arasında gidip gelmektedir. Halk kelimesinin anlamındaki bu sıkışmışlık sadece modernite ve aydınlanmanın etkisiyle değil, daha önceden de var olan bir problemden kaynaklanmaktadır. Bu problem, Agamben’in bahsettiği gibi derin toplumsal anlamında bir uçurum dolayısıyla da mevcuttur; fakat diğer bir boyutu ve en önemlisi halkın egemenlik ve temsil biçimleriyle ilişkisidir. Paolo Virno, tarih boyunca ‘halkın’ ve ‘çokluk’ birbirleriyle kavga ettiğini fakat kazananın ‘halk’, kaybedenin ‘çokluk’ olduğunu ifade etmiştir(2004, s. 21). Virno’nun bahsettiği ‘halk’ aslında ilerde değineceğimiz Spinoza’nın karşı olduğu, Hobbes’un arzusu olan ‘Bir’dir. 
Bu ikilik, halkın inşası ve egemenlik kavgası, aslında geleneğini çok uzaklara giderek bulabileceğimiz tanıdık bir yerde meydana getirmiştir: Antik Yunan. Negri ve Hardt’ın da belirttiği gibi halkın ‘Bir’ olarak Avrupa düşüncesinde bu kadar vurgulanması-tabii ki sadece Avrupa düşüncesi değil-genelde Platon’un kuramsallaştırmaları ile ortaya çıkar: ‘’Bir; değişmez ontolojik temeldir, hem köken hem töz hem de telostur’’ (2011, s. 344). Platon’un felsefesinde çeşitlilik ve çok seslilik polisin telosu, yani vatandaşların uyumlu birliktelik içinde yaşamaları için feda edilmiştir ve Platon’un "Devlet"’teki bir pasajda Sokrates’in ağzından ifade ettiği ‘’…Peki, bir devlet için en büyük kötülük bölünme, birken birçok olma; en büyük iyilik de bütün kalma, tek olmadır diyemez miyiz?...’’ (2006, s. 166) şeklindeki sorusu da Antik Yunan’da sofistlerin çok tanrılı inancına karşılık Platon ve Aristoteles ile gelişen tek tanrıcılıkla paralel bir gelişme izleyen bütünsellik ve birlik fikrine kanıt oluşturmuştur. 

Bin beş yüz yıl önce Roma İmparatorluğu’nun merkezi Doğu’ya, Bizans’a kaydığında önceki Latin versiyonunda mevcut olan üçlü yönetim organı, imparatorluk, aristokrasi ve "comitia" denen halk konseyleri, Bizans ile beraber tek güç etrafında tahakküm edilmeye başlanmıştır. İmparator ve başrahip, yani "imperum" ve "sacerdotium", aynı kişide toplanmıştır. Bizans kralı III. Leon(645-741) merkezileşmiş iktidarı dağınık Latin modeline karşı savunmak için kutsal tasvirlerin, ikonaların yasaklanması girişimlerini başlatmış, ikonaların parçalanmasını emretmiştir. ‘’Ancak ikona kırıcılık sadece dini değil, siyasal bir projeydi de; daha doğrusu dini ve siyasal projeler iç içe girmişti. Kavganın asıl konusu da temsil gücüydü’’ (Negri & Hardt, 2011, ss. 338-341). Antik Yunan düşüncesinden Roma’ya kadar uzanan, teoloji ve politikanın iç içe girmesiyle kurgulanmaya çalışılan ‘Bir’ lik düşüncesi, halk kavramının ikona kırıcılıkla benzer bir mahiyette süregelmesine neden olmuştur. 

Kozmopolitanizm ve evrensellik düşüncesinin dallanıp budaklandığı Roma dönemi stoacılarında da benzer bir siyasal paradigmanın izlerini rahatça görebilmek mümkündür. Antik Yunan polisinin içerisinde ve dışarısında değişen üretim ilişkileri, ticaret ağları ve dışarıya açılma ihtiyacı artık yöneten ve yönetilenlerin kurumsal ihtiyaçlarını yenileme ihtiyacı duymalarına neden olmuştur. Polis, siyasal, sosyal ve ekonomik anlamda artık yeterli değildir. Polis devletlerinin yıkılmasından itibaren ortaya çıkan Roma İmparatorluğu, coğrafi genişlik ve kurumsal anlamda değişmenin en büyük göstergelerinden biridir; fakat halk ve topluluk anlayışı büyük oranda aynı kalmış, Platon’un ve Aristoteles’in ulaşmaya çalıştığı ‘’en yüce’’ ve ‘’en iyi’’ telosu kendini farklı anlamlarda yenilemeye devam etmiştir. Polis devleti, artık Yunanların dışarıya karşı savunma ihtiyacı olan bir "oikos" değil, Roma İmparatorluğunda Tanrı’nın gücünün yeryüzüne indirilmesini sağlayan imparatorun yönettiği bir "cosmopolitan" ’dır.

Siyaset felsefesine teorik anlamda da çok büyük katkıları olan fakat Roma’nın siyasal düzeni ve kurumlarına pratik anlamda yadsınamaz ölçüde yön veren, az önce andığımız stoacılardan biri olan Cicero’nun "On the Commonwealth" (Devlet Üzerine) kitabının bir pasajında Philus şöyle söyler: ‘’…Bizim evimiz duvarlarla sınırlı değil, Tanrı’nın bize (onlarla) bir ev ve ülke olarak paylaşmamız için verdiği evrenin tamamıdır…’’ (1999, s.10). Aslında imparatorluğun en asli görevinin evrenselliği, kozmopolitanizmi ve bütün halkların kardeşçe yaşamasını düşündüğü için bu türden bir yaklaşım gözeterek yeni bir devlet anlayışı ortaya koyduğunu düşünmek yanlış bir görüş olacaktır. Negri ve Hardt’a göre, Roma imparatorluğunda imparatorluk kavramı bir şefin yönetimi altında toplumsal barışı sürdüren ve onun etik hakikatlerini tüzel bir kişilikle buluşturan küresel bir konser olarak tasavvur edilir. Bu yüzden bu tek güç, egemenliği elinde bulunduran organ gerekli amaçlara ulaşmak için içerde asilere, dışarda da barbarlara karşı savaşmak için var olması gerek kuvvetlerle donatılmıştır (Negri & Hardt, 2003, s. 34).

Ortaçağ boyunca da Tanrı-Devlet şemasıyla ayakta tutulan ve egemenliği kutsayan Tanrı’nın tekliği ve buna yapılan analojiye binaen kurgulandırılan ancien regime , modernlik ve Rönesans ile beraber çözülmeye başlamıştır: Artık egemenliğin yeni bir boyutu inşa edilecektir. Yeni boyuttan kasıt, antik Roma ve Ortaçağ boyunca varlığını sürdüren aşkın egemenliğin karşısında bulunan ve devrimci pratikler gibi görünen aklın ve bilimin benzer bir aşkınlığa içkinleştirilip yeniden üretilen, tekillikleri yok sayan ve onları bedenleştiren bir egemenlik anlayışının üretilmesidir. Negri ve Hardt da modernliğin ilk hamlelerinin aslında devrimci olduğunu fakat daha sonradan çatışmalı halde bulunan iki Avrupa modernliğinde ‘karşı-devrimle’ gelen modernlik anlayışının kazandığını söylemişlerdir (Negri & Hardt, 2003, ss. 99-101).

Emek-sermaye ilişkisinin modernlikle özdeş hale gelmesinin, yani üretim ilişkilerinin ve üretici güçlerin kapitalist bir dolaşımın aygıtları haline gelmeye başlaması, aslında karşı-devrimin kazanımıyla eş zamanlıdır. Ortaçağın halkı Tanrısal iradenin bir parçası görmesi düsturu, modernliğin devrimci pratikleri, yeni bir ihtimalin, çokluklarla meydana gelecek yeni bir toplumun tohumunu attığında dağılmaya başlamış görünüyordu. Padualı Marsilius, Ockhamlı William ve Spinoza gibi filozoflar çokluğun ve demokrasinin yeryüzüne indirilerek halka içkin olabilmesi fikirlerini savunuyorlardı. Fakat modernlik bir kriz içine