lah, Aimo Lahti tarafından tasarlanmış olup Finlandiya ordusu tarafından Kış Savaşı ve Devam Savaşı boyunca kullanıldı. Lahti, oldukça kaliteli bir tabanca olup soğuk şartlar veya kirlenmeye karşı dayanıklıydı. Bir tabancada nadir bulunan bir özellik olan bir kurma hızlandırıcı kullanılması Lahti'yi güvenilir bir tabanca yapmaya yardım etmiştir.

L-35, İsveç'te Husqvarna m/40 adı altında 1940-1946 yılları arasında lisanslı olarak üretilmiştir.





Simón Bolívar'ın Doğum Yeri

Simón Bolívar'ın Doğum Yeri () Venezuela'nın başkenti Caracas'ın en büyük ve en tanınmış meydanı olan Simón Bolívar Meydanı yanında bulunan Venezuela ve Latin Amerika'nın bağımsızlık kahramanı ve bağımsız Venezuela'nın 2. başkanı olan Simón Bolívar'ın doğduğu evdir. Aynı zamanda () olarak düzenlenerek hizmet veren yapı, ülkenin turistik cazibe noktalarından biridir.

'nin "eski şehir" kısmının tam ortasında yer alır.

Binanın yakın çevresinde, Simón Bolívar Meydanı, , , , , Federal Yasama Meclisi Sarayı, , , ve Başkent Bölgesi Hükûmeti'nin binası gibi tarihi ve turistik öneme sahip yapılar bulunmaktadır.

San Jacinto Caddesi'ndeki ev 1643 yılında tamamlandı. Bolívar, Doña María de la Concepción Palacios y Blanco ve Koronalı Don Juan Vicente Bolívar y Ponte'nin yatak odasında 24 Temmuz 1783 tarihinde doğdu. 200 yıl önce İspanya'dan göç eden aristokrat bir çiftin 4. çocuğuydu. 1806 yılında Bolívar ailesinden Madriz evi satın aldı ve 1876 yılında Başkan Antonio Guzmán Blanco tarafından satın alınana kadar ev ailenin elinde kaldı. 25, 28 ve 30. dönem Venezuela devlet başkanı olan Guzman, Bolívar'ın hayranı ve ardılı olan bir politikacıydı ve Simón Bolívar Meydanı'ndaki Bolívar'ın atlı heykelini de diktirmişti.

28 Ekim 1916 tarihinde evin rekonstrüksiyon kararı alındı. Venezüella'nın kültürel mirasını korumak ve ulusal kahramanını onurlandırmak amacıyla 1920 yılına kadar evin aslına uygun olarak yeniden yapılanması gerçekleştirildi. 5 Ocak 1921 tarihinde 'nın yıldönümünde açıldı. Bina, Hugo Chávez'in başkanlığı döneminde 25 Temmuz 2002 tarihinde Ulusal Anıtlar listesine dahil edildi.

Tek katlı bina, 23 metre genişliğinde ve 60 metre derinliğe sahip nispeten dar bir arsa içermektedir. Geniş koridorlara ve avlulara sahiptir.

1916 yılındaki rekonstrüksiyon, İspanyol Koloniyal mimarisinin karakteristik izlerini taşıyordu, ancak restoratörlerin amacı katı aslına uygunluk kriterlerini benimsemek yerine binayı geliştirmekti. Yeni malzemeler tanıtıldı; örneğin sokağa bakan cephe Venezuela'daki tipik sömürge dönemi evlerinden uzaklaştırılarak yeniden taşlarla inşa edilerek değiştirildi. Diğer duvarlar beyazlaştırıldı. Muhtemelen altyapısı kerpiçten yapılmış olmasına rağmen, bu kez tuğladan yapılması tercih edildi.

Bolívar'ın doğumunda ev, maun dolap ve masalar, kapitone döşenmiş sandalyeler, aynalarla zengin bir şekilde döşenmiş, ipek kumaş perdeler, altın kornişler ve parlak avizelerle dekore edilmişti. Bolivar'a ait dönem mobilyaları ve eserler hâlen binada görülebilmektedir. Bina, koridor ve odalarla çevrili avlulara sahiptir. Ana avluda, Bolívar'ın vaftiz edilmesi için kullanılan (başlangıçta 'nde bulunan) vaftiz kabı bulunmaktadır. İkinci avlu, mutfak ve diğer odaların havalandırma gereksinimi için hizmet verir ve Bolívar zamanından kalma bir su çeşmesinin bir replikasını içerir. Evin sonunda hâlen duran küçük bir çamaşırhane vardır.

Öne çıkanlar arasında ana oda, Simón Bolívar'ın doğduğu yatak odası ve binanın ön gövdesini işgal eden cabin bulunur. Ressam imzası taşıyan duvar resimleri ile süslenmiştir. Salas'ın bu büyük boy tabloları, Bolívar'ın kahramanca savaşlarını ve yaşamından çeşitli kesitleri tasvir etmektedir.

ndan sonra "Plaza de Armas" (Silahlar Meydanı) veya Plaza del Mercado (Pazar Meydanı) olarak adlandırılan meydan, 1842 yılında Bolivar'ın ölü bedeni Santa Marta'dan Caracas'a getirildiğinde, resmî adı "Simón Bolívar Meydanı" olarak değiştirildi. Bununla birlikte, bu ad 1874 yılına kadar sürekli olarak kullanılmamıştır.

Meydanın merkezindeki Simón Bolívar heykeli, 7 Kasım 1874 tarihinde çanlar çalarak ve 21 pare top atışı ile açılmıştır. Heykel, Peru'nun başkenti Lima'daki 'nda bulunan Adamo Tadolini'nin heykelinin bir replikasıdır. Von Müller Dökümhanesi tarafından gerçekleştirilen heykel, iki ayaklı kaide tarafından desteklenmekte ve Simón Bolívar'ın arka ayakları üzerinde şaha kalkmış bir ata binişi betimlenmektedir ve 4 metre yüksekliktedir.





Doña Bárbara

Doña Bárbara, Venezuelalı yazar Rómulo Gallegos'un 1929 tarihli romanı. Kitap 1974 yılında Donald Shaw tarafından "muhtemelen en çok tanınan Latin Amerika romanı" olarak tanımlanmıştı.

Bu bölgeci roman, medeniyet ile kırsal çevreler ve bu bölge sakinlerinin barbar yönleri arasındaki çatışmayı ele alır. Üçüncü şahıs anlatımıyla yazılan eser, yerel dil ve bölgeciliği edebi anlatımla birlikte kullanarak, ana meseleyi daha görünür ve somut bir hâle getirir. Kitap, Venezuela edebiyatının başyapıtlarından biri ve bir Latin Amerika edebiyatı klasiği olarak kabul edilmektir. Doña Bárbara, Venezuela ovalarındaki insanların psikolojik değerlendirmesini ortaya koyar: talihsiz durumların kurbanları ancak aynı zamanda güçlü ve cesurlar.

Gallegos kitabını yazarken malzeme toplamak için çıktığı ilk yolculuk 1927 Paskalya'sında, Venezula'nın orta kesimindeki Apure'de bulunan Llanos'aydı; burada San Fernando de Apure yakınlarındaki bir çiftlikte kaldı. Bir önceki kitabı "La Trepadora" çok beğenilmişti. Çiftlikte yerel deyimler, görüntü ve günlük hayat hakkında birçok detaya hakim oldu ve tanıştığı gerçek insanlardan ilham aldı; Doña Bárbara karakteri de, en azından belli bir oranda, yerel halkın toprak sahiplerinden Doña Pancha'ya dayanmıştır. Kitapta geçen elli yer isminin yarından fazlası bölgede kolayca bulunabilmekte, kalanların çoğu da biraz daha çabayla yine gerçek yerlerle ilişkilendirilebilmektedir.

Yazarın Caracas dönüşünden sonraki bir ay içinde, ortaya çıkan roman "La Coronela"ya ait ilk sayfalar basılmıştı. Ancak kitabın adından ve basımı yapılan bölümden memnun kalmayan Gallegos basımı durdurdu. Ardından karısını bir ameliyat için İtalya'nın Bologna kentine götürdü. Tekrar roman metnine döndüğünde ciddi değişiklikler yaparak, daha iyi bir isim bulmuştu: "Doña Bárbara". Kitap ilk olarak Editorial Araluce tarafından Şubat 1929'da İspanya'nın Barselona şehrinde yayımlandı. Ocak 1930'daki ikinci basımında önemli farklılıklar vardı; Gallegos toplamı 20.000 kelimelik beş bölüm eklemiş, bölüm sıralamasıyla oynamış ve birçok başka düzenleme yapmıştı. Venezuelalı yazar, 1954'te eserinden tam olarak tatmin olana kadar, bu değişikliklerine devam etti.

Roman dünya çapında beğeniyle karşılanmıştı. Gallegos'un Llanos'taki araştırması sadece sekiz gün sürmüş olsa da, Venezuela'nın bu bölgesini bilen hemen herkes, eserin sahiciliğine vurgu yapmış, Gallegos orada doğmuş değilse bile, mutlaka onları yakından tanıdığına ikna olmuştu.

Venezuela 1920'lerde Juan Vicente Gómez'in baskıcı rejimiyle yönetiliyordu. Gómez iktidarı 20. yüzyılın başlarında keşfedilen petrolle gelen zenginliği yaşamış, bunu modern altyapı inşasında kullanmış ve caudillismo dönemini bitirerek, ülkeyi ilk kez tamamen bir araya toplamıştı.

Venezuela Merkez Üniversitesi'nden avukat olarak mezun olan Santos Luzardo, satışını yapmak için babasının Apure ovalarındaki topraklarına döner ancak buranın despot bir kadın olan, adam yiyici olarak da bilinen, Doña Bárbara tarafından yönetildiğini öğrenince vazgeçer. Bárbara'nın arzularını tatmin ve güç elde etmek için şeytani varlıklarla anlaştığı ve cazibesini kullanarak insanları baştan çıkardığı söylenmektedir.

Kuzeni Lorenzo Barquero ile tanışan Santos Luzardo, onun da böyle bir kadının kurbanı olduğunu, kadınının Lorenzo'yu borca batık hâlde kızı Marisela'yla bıraktığını ve kızın kısa sürede başıboş, aylak bir insana dönüştüğünü öğrenir. Lorenzo berbat bir evde sefalet içinde yaşamakta, sürekli bir sarhoşluk içinde kendini tüketmektedir.

Doña Bárbara, Santos Luzardo'ya aşık olur ve bir iç çatışma yaşadıktan sonra şeytani yöntemlerini terkeder. Diğer tarafta Luzardo, avareliği terkeden ve artık kendi gözetiminde yaşayan Marisela'dan etkilenmiştir.

Roman Doña Bárbara'nın "yenilgisiyle" biter. Ne toprakları ne de Luzardo'nun kalbini elde edebilen kadın, sonunda belirsiz bir yere taşınır.







McOndo

McOndo, Latin Amerika edebiyatı hareketidir. Harekete adını veren terim, McDonald's, Macintosh ve Gabriel García Márquez'in "Yüzyıllık Yalnızlık" (1967) adlı romanında geçen hayalî ülke Macondo'nun karışımından meydana gelmektedir. Iowa Üniversitesi'nde düzenlenen uluslararası yazı atölyesine katılan Şili'li yazar Alberto Fuguet, burada yazdığı bir öyküyü bir editöre gösterir ve "gerçekliğin yeterli olmadığı, büyünün de yer almadığını" yanıtıyla reddedilir. Latin Amerika edebiyatı, Márquez'in büyülü gerçekliğinden ötürü "Macondo" edebiyatı olarak görülmeye başlandığından Fuguet ve Sergio Gómez, bu yargılara karşı saldırıya geçip Latin Amerika'nın imgesinin değiştirilmesi gerektiğini belirtirler ve Latin Amerika'yı McOndo olarak nitelerler ve "McOndo Ülkesinin Sunuluşu" başlığıyla bir manifesto yayımlarlar. Mart 1996'da yayımlanan manifesto, kısa bir öykü antolojisi olarak Barcelona'daki bir yayınevinden Fuguet'in önsözüyle piyasaya sürüldü. Antolojide Latin Amerika ağırlıklı olmak üzere toplamda on ülkeden yirmi yedi yazar yer aldı. Akım, estetikten sosyo-kültürel alana bir tepkisellik içermekte ve politik ve felsefi noktalara değinmektedir. Yüksek sınıfa mensup ailelerin çocukları olan akımın yazarları, neoliberal dönemde yüksek sınıf kültürüyle yetişmişlerdir.

1960'lı yılların sonlarında Latin Amerika edebiyatında kurgusal yer adı olan Macondo'dan Macondismo ve Macondo terimleri elde edildi ve bu terimler, büyülü gerçekçi edebiyat hareketini, bir anlatı modunu ve edebi bir türü simgelemektedir. Zamanla, Macondo'daki kırsal kesimde yaşanan öykülerin popülaritesi, Latin Amerika şehrindeki şehir yaşamı hakkında yazmış olan Latin Amerikalı yazarları yaratıcı bir şekilde