y ve pusulasını 'kuzey işareti noktalarına hizalanmış Örneğin, 3 ° daha doğu, sapma + 3 ° dir. Sapma ayrıca teknenin yönüne bağlı olarak değişir, kol, vb değeri aynı yerde her pusula için değişir ve geminin manyetik alan gibi faktörlere bağlıdır. Belirli bir pusula doğru manyetik rulmanlar görüntüler böylece mıknatıslar ve / veya demir kütleleri, sapma düzeltebilir. Bununla birlikte daha yaygın bir düzeltme kartı daha sonra aritmetik telafi edilebilir pusula, ilgili hataları listeler. Sapma manyetik yatak elde etmek için rulman pusula eklenmelidir.

En basit uçak navigasyon cihazları, bir pusula veya benzeri manyetik cihazın kullanımı ile manyetik kuzey bularak başlıkları belirlemek için tasarlanmıştır çünkü manyetik sapma, hava navigasyon üzerinde çok önemli bir etkiye sahiptir.

Hava seyrüseferi için kullanılan havacılık bölgesel (haritalar / grafikler) ve veritabanları gerçek kuzey ziyade manyetik kuzey ve gezegenin manyetik alan manyetik kuzey ve yerel usulsüzlük fiili konumu sürekli ve önemli küçük değişiklikler dayalı gerektiren çizelgeleri ve veritabanlarını gerçek kuzey geçerli manyetik sapma düzeltme yansıtacak şekilde yılda iki kez en az güncellenecektir.

Örneğin, Mart 2010 itibarıyla, San Francisco yakınlarındaki manyetik kuzey ve gerçek kuzey arasındaki fark yaklaşık 14.3 derece doğudur ve yılda ark yaklaşık 6 dakika azalır.

Bir rota çizilirken, en küçük uçak pilotları daha sonra manyetik pusula kullanarak düzlem navigasyonu için manyetik kuzeye doğru kuzey yatakları dönüştürür, kuzey kesit (haritada) gerçek kuzeyi kullanarak bir rota çizer. Uçuş sırasında pilot kart genellikle pusula yakınında bulunan bir sapma düzeltme doğru pusula rotası türemiştir.

Radyo navigasyon yardımı bulunan zeminler, örneğin, VORlar, aynı zamanda da, kontrol edilir ve güncel tutulmak için, manyetik kuzeye hizalanmıştır.  Pilotların kullanmasına izin vermek amacıyla, manyetik pusula doğru ve güvenilir uçak-içi navigasyon cihazlarıdır.

Pistler genellikle RunWay'in başlığı manyetik "azimuth" onda biri 01 ile 36 arasında bir sayı ile belirlenmiş: bir pist (pist 18 (180 °), pist 27 puan batı güney 09 puan doğu (90 °) sayılı kuzeye 270 °) ve pist 36 puan (360 ° yerine 0 °). Ancak, manyetik sapma için, pist isimleri değişiklikler RunWay'in manyetik başlığı doğrultusunda isimlerini tutmak için zaman zaman meydana gelmesi gerekir. Bir istisna Kanada Kuzey Yurtiçi Hava Sahası içinde, pist için yapılır; Manyetik Kuzey Kutbu yakınlığı, manyetik sapmayı büyük yapar çünkü bu numaraldırma, gerçek kuzey göre numaralandırılmıştır.

Hava seyrüseferi için kullanılan GPS sistemlerinde manyetik kuzeyi veya gerçek kuzeyi kullanabilirsiniz. Manyetik kuzeye bağlı sistemleri daha uyumlu hale getirmek için, manyetik kuzey genellikle pilotun tercihine göre de seçilir. GPS alıcısı doğal gerçek kuzeyi okur, ama zarif gerçek pozisyon ve veri tablolarına dayanan manyetik kuzeyi hesaplayabilirsiniz; Ardından cihaz mevcut konumunu ve kuzey manyetik kutup yönünü ve hesaplayabilirsiniz. Potansiyel olarak herhangi bir yerel varyasyonun, GPS manyetik pusula okumalarını kullanmak üzere ayarlanmış olup olmadığını hesaplayabilirsiniz.




Antik Yunan astronomisi

Yunan astronomisi klasik antik dönemde Yunan dilinde yazılmıştır ve antik Yunan, Helenistik, Greko-Romen ve geç dönem antik çağlarını kapsar. Yunanca, Helenistik dönemden Büyük İskender’in (III. Aleksandros) fethini takip eden süreçte bilimin dili haline geldiği için antik Yunan astronomisi coğrafi sınırları aşmıştır. Bu yüzden Helenistik astronomi olarak da adlandırılır. Helenistik ve Roma dönemleri boyunca Yunan olan veya olmayan birçok astronom, çalışmalarını Yunan geleneklerini kullanarak Ptolemaios krallığındaki İskenderiye kütüphanesini de içeren büyük bir enstitüde yürütüyordu.

Tarihçiler astronominin gelişimindeki en büyük aşamanın helen ve Yunan astronomlar tarafından tarafından atlandığını düşünüyor. Yunan astronomisi gök olaylarına akla yatkın fiziksel açıklamalar arayışıyla başlayıp şekillenmiştir. Kuzey yarımkürede bulunan takım yıldızlarının çoğunun ismi birçok yıldızın, asteroidlerin ve gezegenlerin ismi gibi Yunan astronomisinden türemiştir. Yunan astronomisi Mısır ve özellikle Babil astronomisinden ilham almış ve sırasıyla Hint, Arap ve Batı Avrupa astronomisini etkilemiştir. 

Tanımlanabilen yıldız vetakım yıldızlarına dair ilk yazılı belgeler, Homeros ve Hesiodos’a ait Yunan literatürünün sağ kalabilmiş en eski yazıtlarıdır. Homeros İlyada ve Odysseia’da aşağıdaki gök cisimlerinden bahseder:

Hesiodos, milattan önce 7. Yüzyılda Arcturus yıldızını şairane takvimi 'e ekler. Homeros da Hesiodos da bilimsel çalışma yapmış olmamalarına rağmen, okyanusla çevrili düz dünya teorisinin kozmolojik temelini atmışlardır. Bazı yıldızlar doğar ve batar (Antik Yunanlara göre okyanusun içinde kaybolur), bazıları her zaman görünür. Yılın belli zamanlarında, belli yıldızlar doğar ve batar.

Kozmosla ilgili spekülasyonlar milattan önce 6. Ve 7. Yüzyıllarda Sokrates öncesi düşünürler arasında oldukça yaygındı. Anaksimandros silindirik dünyayı evrenin merkezinde asılı duran ve ateşten bir çemberle çevrili bir gökcismi olarak tanımlamıştır. Pisagorcu Filolaos kozmosu yıldızlar, gezegenler, Güneş, Ay, Dünya ve yı barındıran, 10 cisimden oluşan topluluğun görünmeyen bir ateşin çevresinde döndüğü bir oluşum olarak tanımlamıştır. Bazı belgelerin gösterdiği üzere 6. ve 5. yüzyılda yaşayan Yunanlar gezegenler ve evrenin yapısı hakkında oldukça bilgiliydi.

İngilizcede gezegen anlamına gelen planet kelimesi Yunanca’da gezgin kişi anlamına gelen planētēs kelimesinden gelmektedir çünkü eski çağ astronomlarının kayıtlarına göre belirli ışıklar gökyüzünde diğer yıldızlarla ilişkili bir şekilde yer değiştiriyordu. Çıplak gözle görülebilen beş gezegen vardı; Merkür, Venüs, Mars, Jüpiter ve Satürn. Bazen Güneş ve Ay da listeye eklenir ve sayı yediye çıkardı. Gezegenler zaman zaman Güneşe yaklaşıp gözden kaybolduklarından beşini birden gözlemleyebilmek büyük dikkat gerektiriyordu. Venüsün doğrudan gözlemi yapılmamıştı, Yunanlar sabahları ve akşamları görünen Venüsün (“akşam yıldızı”) ve (“sabah yıldızı”) isimli iki farklı cisim olduğunu düşünmüşlerdi. Sonraları ikisinin de aynı gezegen olduğunu fark ettiler. Pisagor'un bu keşifteki payı büyüktür.

Antik Yunanda astronomi matematiğin bir dalıydı ve astronomların gökyüzündeki hareketleri taklit edebilecek geometrik modeller yaratması beklenirdi. Bu gelenek Pisagor'un astronomiyi dört matematik sanatının arasına koymasıyla başladı (aritmetik, geometri, astronomi, müzik). Bu dört alanı kapsayan çalışmalar sonradan ‘’ (dört temel bilim) olarak adlandırıldı. 

Yaratıcı bir matematikçi olmamasına rağmen Platon (M.Ö 347-427) dört temel bilimi felsefi eğitimin temeli olarak saydı. Genç matematikçi Knidos'lu ’u (M.Ö 347-410) Yunan astronomi sistemini geliştirmesi için teşvik etti. Modern bilim tarihçisi şöyle diyor:" Gezegesel olayların tasviri için yapılan geometrik model, iki küre modeli ve gezegen gözlemleri ile ilgili yayımladıkları değerlendirme ölçütleri gösteriyor ki, çalışmalarında ilgilerini yıldızlardan gezegenlere yöneltmişler."İki küre modeli kozmosu merkezi ve hareketsiz küresel bir dünya ve dünyayı çevreleyen küresel gökyüzü olarak ikiye ayıran bir yermerkezcil modeldir. Modele göre gökyüzü 'esîr' maddesinden yapılma bazı dönen cisimler içerebilir.

Platon'un kozmoloji üzerine yazdığı temel kitaplar Timeos ve Devlettir. Bu kitaplarda iki küre modelini tanımlamış, yedi gezegeni ve sabit yıldızları taşıyan sekiz çember olduğunu belirtmiştir. Devlet kitabında geçen Er efsanesine göre, kozmos, Sirenler ve Mireler ya da Fates olarak da bilinen Zorunluluk tanrıçasının kızları tarafından çevrilmekte olan Zorunluluk Ekseni'dir.

Kilikyalı 'un belgelerine göre (6. Yüzyıl), Platon dönemin Yunan matematikçilerine " Düzgün hareketin tanımından yola çıkarsak, gezegenlerin belirgin hareketleri nasıl sınıflandırılabilir?" diye sormuştur. (Lloyd 1970, s. 84). Ona göre gezegenlerin kaotik hareketleri ancak merkezi bir küresel Dünyanın etrafındaki düzgün dairesel hareketler olarak açıklanabilirdi, ki bu 4. yüzyıl için oldukça yeni bir fikirdi.

Eudoxus bu problemin üstesinden gezegenleri eş merkezli küreler takımı olarak düşünerek geldi. Gökyüzünün görünümüne kürelerin eksenlerini yatırarak ve her birine farklı bir dönme periyodu atarayarak yaklaştı. Böylece gezegenlerin hareketlerini matematiksel olarak tanımlayan ilk insan oldu. Eudoxus'un kitaplarının tamamı kaybolduğunundan dolayı içeriği ve fikirleriyle ilgili bilgilere ancak Aristotales'in derlemeleri ve Simplicius'un 'daki yorumları gibi ikincil kaynaklardan ulaşılabiliyor. Ayrıca Aratus'un astronomi üzerine yazdığı şiirin Eudoxus'un çalışmalarına ve 'un 'ine dayandığı tahmin ediliyor. Bunlar Eudoxus'un astronomi çalışmalarıyla ilgili büyük ip uçları veriyor.

Yunan astronom  (4. Yüzyıl) Eudoxus'un 27sine (gezegenlere sabit yıldızları da eklemişti) yedi küre daha ekledi. Aristotales her iki sisteme de, küre takımlarının aralarına dıştaki takımın dönmesini engelleyen "dönmeyen" küreler eklemekte ısrarcıydı çünkü dönmeyen küreler olmadan dıştaki hareketin içteki kürelere transfer olacağını savunuyordu.

Eudoxus'un sisteminin birkaç kritik hatası vardı. Bunlardan biri hareketlerin kesin tahmine elverişsiz olmasıydı. Callippus'un çalışması bu hatanın düzeltilmesi için bir adım olmuştu. Diğer problem ise modellerin hız değişimini açıklamakta yetersiz olmasıydı. Dünyadan gözüken gezegenlerin parlaklığının neden değiştiğini açıklayamaması da bir başka eksiklikti çünkü kürelerin eş merkezli olması gezegenlerin hep aynı uzaklıkta kalmasını gerektiriyordu. Pitaneli Autolycus da M.Ö 310da bu soruna değinmiştir.

Pergeli Apollonius (M.Ö 190-262)  taşıyıcı dış tekerleme eğrisi () ve dış merkezli düzenek () olarak tanıtılan iki yeni mekanizmanın gezegenlerin uzaklık ve hız değişimini açıklamaya yardımcı olmasıyla yanıtlanmış oldu. Taşıyıcı dış tekerleme eğrisi  gezegenleri Dünyanın etrafında taşıyan bir çember mekanizmasıydı. Dış mer