ansındaki bir konuşmada , Larry McLerran AdS/CFT iletişimi içerisinde görünen N=4 süper Yang-Mills teorisinin kuantum kromodinamiğinden büyük ölçüde farklı olduğuna ve bunun bu methodları nükleer fizikte uygulamayı zorlaştırdığını vurgulamıştır. McLerran’a göre:

Physics Today a bir mektupta,Nobel laurat Philip W. Anderson AdS/CFT iletişiminin yoğun madde fiziğine uygulamaları hakkında benzer endişeler dile getirmiştir:

1997’nin sonlarında AdS/CFT iletişiminin keşfi sicim teorisini nükleer fizikle ilişkilendirme çabalarının uzun hikâyesinin bir zirvesidir. Aslında sicim teorisi 1960ların sonunda ve 1970lerin başında hadron (güçlü nükleer kuvvet ile bir arada tutulan proton ve nötron gibi atom altı parçacıklar) teorisi olarak geliştirilmiştir. Bu fikir bu parçacıklara her biri sicimin farklı bir titreşim modu olarak bakılabilir. 1960ların sonunda deneyciler hadronların enerjinin karesinin açısal momentumla orantılı olduğu Regge yörüngelerine düştüğünü keşfetmiş ve teoristler bu ilişkinin dönen birizafi sicimden doğal olarak ortaya çıktığını göstermiştir.

Diğer yandan hadronları sicim olarak modelleme girişimleri ciddi problemlerle karşılaşmıştır. Bir problem sicim teorisinin ağırlıksız spin-2 parçacığını içermesidir oysa hadronların fiziğinde böyle bir parçacık görülmez. Böyle bir parçacık yerçekimi özellikleri ile bir kuvvete aracılık edebilir. 1974’te Joel Scherk veJohn Schwarz sicim teorisinin birçok bilim adamının düşündüğü gibi nükleer fiziğin bir teorisi olmadığını, kuantum yerçekiminin bir teorisi olduğunu öne sürmüşlerdir. Aynı zamanda hadronların aslında kuarklardan oluştuğu anlaşılmış ve sicim teorisi yaklaşımı kuantum kromodinamiği açısından terkedilmiştir.

Kuantum kromodinamiğinde kuarklar 3 çeşit ve renkler denilen bir çeşit yüke sahiptir. 1974’ten bir belgede Gerard ‘t Hooft sicim teorisi ile nükleer fiziğin arasındaki ilişkiyi teorileri kuantum kromodinamiğine benzer şekilde renklerin sayısı üç yerine seçilmiş bir  formula_15sayısı olacak şekilde ele alarak başka bir bakış açısı ile işlemiştir. Bu makalede ‘t Hooft formula_15 nin sonsuza yöneldiği belirli bir sınır önesürmüş ve bu sınır içindeki kuantum alan teorisi hesaplamalarının sicim teorisindeki hesaplamaları gösterdiğini savunmuştur.
1975’te Stephan Hawking karadeliklerin aslında tamamen kara olmadığını, olay ufku yakınında kuantum etkilerinden kaynaklı sönük bir radyasyon yayınladığını iddia eden bir hesaplama yayınlamıştır. Bu çalışma karadeliklerin iyi tanımlanmış bir entropisi olduğunu iddia eden Jacob Bekenstein in önceki çalışmaların genişletmiştir. İlk başta Hawking’in sonucu kuantum mekaniğinin temel esaslarından biriyle zıtmış gibi görünmüştür ( zaman genişlemesinin bütünlüğü). Sezgisel olarak üniterlik ilkesi kuantum mekaniğinin bilgiyi yok etmediğini bir halden başka bir hale dönüştürdüğünü söyler. Bu sebepten görünen zıtlık karadelik bilgi paradoksu olarak bilinmektedir.

Sonra 1993’te Gerard ‘t Hooft kuantum yerçekimi üzerine Hawking’in karadelik termodinamiği üzerine çalışmasına atıfta bulunana ve karadeliği çevreleyen uzay zamanda bir bölgede serbestlik derecelerinin toplam sayısının ufkun yüzey alanı ile orantılı olduğu sonucuna varan kuramsal bir belge yazdı. Bu fikir Leonard Susskind tarafından geliştirilmiştir ve holografik ilke olarak bilinmektedir. Holografik ilke ve sicim teorisinde gerçekleşmesi karadeliklerin Hawking’in çalışması tarafından öne sürülen özelliklerini aydınlatmaya yardımcı olduğu ve kara delik bilgi paradoksuna bir çözüm sağladığına inanılmaktadır. 2004’te Hawking kara deliklerin kuantum mekaniğini ihlal etmediğini kabullenmiştir ve bilgiyi muhafaza edecek somut bir mekanizma öne sürmüştür.

1997’ nin sonlarında Juan Maldacena AdS/CFT çalışmalarına önayak olan bir belge yayınlamıştır.Alexander Markovich Polyakov’a göre Maldecana’nın çalışması sel kapılarını açmıştır. Varsayım sicim teorisi topluluğunda derhal büyük bir ilgi uyandırmış ve Steven Gubser, Igor Klebanov, Polyakov ve Edward Witten taradından makalelerde bahsedilmiştir. Bu belgeler Maldacena’nın varsayımını daha kusursuz yapmış ve iletişim içinde görünen konformal teori anti de- Sitter uzayının sınırı üzerinde yaşar.

Maldacena’nın önerisinde özel bir durum N=4 süper Yang- Mills teorisinin bazı yönlerden kuantum kromodinamiğine benzer bir ayar teorisi olduğu ve beş boyutlu anti- de Sitter uzayında sicim teorisie eşit olduğunu söyler. Bu sonuç sicim teorisini nükleer fiziğin bir teorisi olduğu köklerine götürerek ‘t Hooft’un sicim teorisi ve kuantum kromodinamiği arasındaki ilişki üzerine çalışmasını aydınlatmaya yardım etmiştir. Maldacena’nın sonuçları ayrıca kuantum yerçekimi ve karadelik fiziği için imalar ile holografik ilkenin somut bir idrakını sağlamıştır. 2015 yılına kadar Maldacena’nın belgesi 10,000 den fazla bir sayı ile yüksek enerji fiziğinde en fazla kaynak gösterilen belge olmuştur. Sonraki bu makaleler henüz tam olarak kanıtlanmamış olsa da iletişimin doğru olduğuna dair dikkate değer deliller sağlamıştır.

1999’da nükleer fizikçi Đàm Thanh Sơn Columbia Üniversitesinde bir iş aldıktan sonra üniversiteden arkadaşı olan ve New York Üniversitesinde sicim teorisi üzerine doktora yapan Andrei Starinets’e bir ziyaret yapmıştır. Bu iki adamın ortaklık niyeti olmamasına rağmen Son Starinets’ in AdS/CFT hesaplamalarının kuark-gluon plazma üzerindeki bazı tereddütleri aydınlatabileceğini farketmiştir. Starinets ve Pavel Kovtun ile ortaklık içerisinde Son AdS/CFT iletişimini kullanarak plazma için bir anahtar parametre hesaplamayı başarmıştır. Son sonradan “ Biz hesaplamayı bir plazmanın soyma viskozitesinin değeri hakkında bir tahmin vermesi için yaptık. Nükleer fizikteki bir arkadaşım bizimkinin sicim teorisi hakkındaki ilk kullanışlı belge olduğu hakkında espri yaptı.” 

Bugün fizikçiler AdS/CFT iletişiminin kuantum alan teorisi içinde uygulamaları için aramalara devam etmektedir. Đàm Thanh Sơn ve arkadaşlarının nükleer fizikle ilgili çalışmalarına ek olarak, Subir Sachdev gibi yoğun madde fizikçileri yoğun madde fiziğinin bazı yönlerini anlamak için sicim teorisi methodlarını kullanmıştır. Bu yönde önemli bir sonuç bir süperakışkanın bir yalıtkana geçişinin tanımıdır. Ortaya çıkan bir diğer konu ise akışkan dinamiği problemlerini genel yerçekimindeki problemlere dönüştürmek için AdS/CFT iletişimini kullanan akışkan/yerçekimi ilişkisidir.

Yerçekiminin kuantum yönlerini dört boyutlu evrenimizde daha iyi anlamak için bazı fizikçiler uzayzamanın yalnızca iki uzaysal boyutu ve bir zaman boyutu olduğu daha az boyutlu matematiksel bir model düşünmüştür. Bu düzenlemedeyerçekimsel alanı tanımlayan matematik büyük ölçüde basitleştirir ve kuantum yerçekimi kuantum alan teorisinden bilindik methodlar kullanılarak ve sicim teorisine veya kuantum yerçekimine dört boyutlu daha radikal yaklaşımlara olan ihtiyacı sonlandırarak çalışılabilir.

J.D Brown ve Marc Henneaux ‘un 1986 ‘daki çalışmaları ile başlayarak fizikçiler 3 boyutlu uzayzamanda kuantum yerçekimininin iki boyutlu konformal alan teorisi ile yakından ilgili olduğunu farketmiştir. 1995’te Henneaux ve arkadaşları anti- de Sitter uzayında 3 boyutlu yerçekiminin Liouville alan teorisi olarak bilinen konformal alan teorisine eşit olduğunu öne sürerek ilişkiyi daha detaylı olarak araştırdı. Edward Witten tarafından hazırlanan başka bir varsayım anti- de Sitter uzayında 3 boyutlu yerçekiminin dev grup simetrisi ile konformal alan konformal alan teorisine eşit olduğunu belirtiyordu. Bu varsayımlar AdS/CFT iletişiminin sicim veta M- teorisinin tüm aletlerini kullanmayan örneklerini sağlamıştır.

Büyüyen bir oranla genişlediği düşünülen bizim evrenimizin aksine, anti- de Sitter uzayı ne genişler ne de daralır. Aslında daima aynı görünür. Daha teknik bir ifade ile gerçek evren küçük bir pozitif kozmolojik sabite sahipken, anti-de Sitter uzayı negatif kozmolojik sabiti olan bir evrene tekabül eder.

Kısa mesafelerde yerçekiminin özellikleri bir şekilde kozmolojik sabitten bağımsız olsa da AdS/CFT iletişiminin pozitif kozmolojik sabit için bir versiyonunu elde etmek çekicidir. 2001’de Andrew Strominger ikiliğin dS /CFT iletişimi adında bir versiyonunu tanıtmıştır. Bu ikilik pozitif kozmolojik sabite sahip de Sitter uzayı adında bir uzayzaman modeli içerir. Böyle bir ikilik kozmolojik bakış açısından ilgi çekicidir çünkü birçok kozmolojist en erken evrenin de Sitter uzayına yakın olduğuna inanmaktadır. Evrenimiz belki de uzak gelecekte de Sitter uzayına benzeyebilir.  

AdS/CFT iletişimi karadeliklerin özellikleri hakkında çalışmak için kullanışlı olsa da AdS/CFT içinde ele alınan kara deliklerin çoğu gerçekçi değildir. Aslında (yukarda açıklandığı gibi) AdS/CFT ilişkisinin çoğu versiyonu fiziksel olmayan süpersimetrili çok sayıda boyutlu uzayzaman modelleri içerir.

2009’da Monica Guica, Thomas Hartman, Wei Song ve Andrew Strominger AdS/CFT iletişiminin yine de belirli astrofiziksel karadelikleri anlamada kullanılabileceğini göstermiştir. Daha kesin olarak onların sonuçları, verilen bir kütleye kıyasla en büyük açısal momentuma sahip olan ve extremal Kerr karadelikleri yaklaşımı ile ele alınan karadeliklere uygulanır. Böyle karadeliklerin konformal alan teorisi bakımından eşit tanımı olduğunu göstermişlerdir. Kerr/CFT iletişimi daha sonra daha küçük açısal momentumlu karadeliklere doğru genişlemiştir.

AdS/CFT iletişimi Igor Klebanov ve Alexander Markovich Polyakov tarafından 2002’de öne sürülen bir diğer ikilik ile yakından ilgilidir. Bu ikilik anti- de Sitter uzayı üzerinde belirli “ yüksek dönüş ölçü teorileri” O(N) simetrisi ile konformal alan teorilerine eşittir. Burada yığın içindeki teori parçacıkları seçilmiş yüksek spinde tanımlayan bir çeşit ölçü teorisidir. Sicim teorisine benzer ( titreşen sicimlerin uyarılmış modları yüksek spinli parçacıklar olarak düşünüldüğünde) ve AdS/CFT nin sicim teorisi versiyonlarını daha iyi anlamaya hatta iletişimi ispatlamaya imkan verebilir. 2010’da Simone Giombi ve Xi Yin 3 nokta fonksiyonları diye adlandırılan değerleri kullanarak bu ikilik hakkında da