köylülere verilen ad. "Yumruk" veya "yumruğu sıkı insan" anlamına gelen "kulak" kelimesi, ilk olarak 1906'daki Stolıpin reformu zenginleşen bağımsız çiftçiler için kullanıldı. 1918'de kelimenin anlamı Moskova'dan gönderilen birliklere tahıl vermemek için direnen tüm köylüleri kapsayacak şekilde genişletildi. 1929-33 yılları arasında Josef Stalin liderliğinde gerçekleşen köylü sınıfının kolektivizasyonu girişimi çerçevesinde "komuşlarından birkaç inek veya beş altı dönüm arazi fazlası" olan köylüler "kulak" olarak damgalandı.

Marksizm-Leninizm ideolojisine göre kulaklar daha fakir köylülerin sınıf düşmanıydı. Vladimir İlyiç Lenin kulaklar için "kıtlıkta semiren kan emiciler, vampirler, vurguncular, halkın malını yağmalayanlar" dedi. Marksizm-Leninizm, şehir ve fabrikalardaki proletaryanın yanı sıra fakir köylüleri ve çiftliklerdeki emekçileri de boyunduruktan kurtaracak bir devrim yapma hedefini koymuştu. Bunların yanı sıra Bolşevizmin planlı ekonomisi tarım alanlarının kolektivizasyonunu gerektiriyordu; bu sanayileşmeye veya büyük ölçekli tarımsal üretime imkan tanımak için elzemdi. Bunun pratikteki yansıması, kulakların topraklarının hükûmet yetkililerince şiddet yoluyla ellerinden alınması ve direnenlerin öldürülmesi oldu. Kulakların bir kısmı da çalışma kamplarına (gulag) gönderildi.

"Kulak" kelimesi ilk kullanıma girdiğinde, köy ahalisinin gözünde gelirini hakkaniyetle elde etmeyen köylüler için kullanılmaktaydı. Bu kullanımın arkasında o dönemde yaygın olan, haklı kazancın sadece ağır fiziksel emekle elde edilebileceği inancı vardı. Tüccarlar ve tefecilerin de zenginliği bu nedenle sahtekarlıklarına bağlanıyordu; doğrudan üretimle uğraşan köylüler arasındaki yaygın inanışı "yalan yoksa satış da yok" () sözü yansıtıyordu.

"Kulak" sözcüğü ilk başlarda sahtekarlığı temsil eden, son derece olumsuz bir anlam taşıyordu; bu anlam sonraları Sovyet propagandasında yansıtılmıştır. 1870'lerde Aleksandr Nikolayeviç Engelhardt, Rus köylülerine ilişkin izlenimlerinde şunları yazdı:
Sovyet terminolojisinde köylüler üç kategoriye bölündü: fakir köylüler olan "bednyak"lar, orta gelirli köylüler olan "serednyak"lar ve toprakları çoğu Rus köylüsünden fazla olan yüksek gelirli çiftçiler, "kulak"lar. Bunlara ilaveten toprak sahibi olmayan, mevsimlik işlerde çalışan bir de "batrak"lar vardı.

Stolıpin reformu büyük mal sahiplerinden kredi alıp bununla toprak satın alma yolunu açarak toprak sahibi yeni bir köylü sınıfı yaratmıştı. Bu çiftçiler kredinin geri ödemesini çiftçilikten elde ettikleri gelirle yapacaklardı. 1912'de çiftçilerin %16'sı erkek aile üyesi başına 8 dönümden fazla toprak sahibiydi (bu rakam 1903'te %11'di; 8 dönümlük sınır orta sınıf çiftçilerle varlıklı çiftçiler arasında istatistiksel ayrım yapmak için kullanılıyordu). Kırsal bölgelerdeki hanelerin yaklaşık %20'sini bu gibi çiftçiler oluşturmaktaydı; ancak piyasaya sürülen tahılın %50'si bu çiftçiler tarafından üretilmekteydi.

1917'deki Rus Devrimi sonrası Bolşevikler sadece batraklar ve bednyakları proletaryanın gerçek müttefikleri olarak değerlendirdi. Serednyaklar müttefik olmak için fazla tereddütlü ve güvenilmez olarak görüldü; kulaklarsa toprak (ve sonraları genişletilen tanıma göre hayvan) sahibi oldukları için devrim düşmanı kabul edildi.

Mayıs 1929'da Halk Komiserleri Konseyi "kulak hanesi" kavramını resmileştiren bir kararname yayımladı. Bu bağlamda aşağıdakilerden herhangi birinin karşılanması kulak olarak değerlendirilmek için yeterliydi:

1929'a dek Sovyetler Birliği'nin resmî politikası kulaklara karşı korku politikası yürütülmemesi ve kulakların kolektif tarıma yönlendirilmesi gerektiği yönündeydi. Josef Stalin buna katılmamaktaydı; "Elimize kulaklara karşı iradeli bir saldırı yürütme şansı geçmiştir; dirençlerini kırıp, onları sınıfça ortadan kaldırabiliriz, üretimlerinin yerine kolhozlar ve sovhozları geçirebiliriz." söyleminde bulundu.

30 Ocak 1930'da Politbüro kulak sınıfının tasfiyesi kararını aldı. Kulaklar üç bölüme ayrıldı: ilki gulaglara, ikincisi Ural Dağları'nın kuzeyi ve Kazakistan gibi Sovyetler Birliği'nin uzak bölgelerine, üçüncüsü içinde bulundukları vilayetin başka bölgelerine gönderilecekti.

Kolektif çiftliklere zorla gönderilen köylülerin hayvanlarını hükûmet yetkililerine vermeleri gerekmekteydi. Çok sayıda köylü hayvanlarını hükûmete vermektense öldürmeyi tercih etti. 1930'un ilk iki ayında milyonlarca sığır, at, domuz, koyun ve keçi köylülerce öldürüldü; etleri tüketildi veya takas edildi. 1934 Sovyet Parti Kongresine sunulan rapora göre bu dönemde 26,6 milyon sığır, 63,4 milyon koyun kaybedildi. Buna cevaben Halk Komiserleri Konseyi "et ve süt hayvanlarının kötü niyetle öldürülmesinin" cezai yaptırıma sahip olacağını ilan etti.

Kulaklara karşı yürütülen bu girişimde 4 milyondan fazla insan hedef alındı. Bu süreçte 30.000 kişi vurularak öldürüldü; 2,1 milyon kişi Sovyetler Birliği'nin uzak ve elverişsiz yörelerine sürüldü. 2,5 milyon kadar kişiyse kendi bölgelerinde daha az verimli topraklara gönderildi. Toplam ölü sayısı 530.000-600.000 kişidir. Bu insanlar yolculuk sırasında, geçici süreliğine kaldıkları yerlerde ve özel yerleşimlerde hastalık ve açlıktan öldü.




Teen Days

Teen Days, Angelo Poggi'nin Cartoon One ve Rai Fiction ile ortak yapımda ürettiği Elena Mora'nın bir fikrinden doğan İtalyan bir çizgi filmidir. Müzik odaklı olan bu seride Giovanni Cera ve Angelo Poggi tarafından yazılan şarkılar doludur.

İlk 13 bölüm, Rai 2 tarafından 26 Ocak 2010'dan [1] Salı ve Perşembe günleri 7.25'te yayınlanırken, ilk sezonun geri kalan 13 bölümü, 2 Ağustos 2010'dan Pazartesi'den Cuma'ya 9.40'ta yayınlandı. Her bölüm yaklaşık 26 dakika alır.

Seriler, En İyi Televizyon Dizileri için New York Çocuk Bakanı Ödülüne aday gösterildi [2]. Türkiye'de Disney XD ve TRT Çocuk'de yayınlanıyor. Teen Days, tüm dünyaya kanallar üzerinden geçiyor; TV dizisi Disney Channel USA, İngiltere, Fransa, Almanya, Scandavia, Belçika ve Hollanda'da yayında olacak karasal yayınlar: İspanya'da Telecinco, Almanya'da KiKA, İsveç'te SVT, NRK Norveç'te, Danimarka'da DRTV, Kanada'da Family Channel, Arabistan'da Spacetoon, Slovenya'da Pop TV, Bulgaristan'da Nova Televizyonu, Rusya'da Karusel ve Finlandiya'da YLE





Ferdi Tatlı

Ferdi Tatlı (d. 21 Şubat 1979), orta saha mevkiinde forma giymiş Türk futbolcudur.

Futbola profesyonel olarak 1996 yılında 3. Lig ekibi Fatih Karagümrük'te başladı. 1997 yılında Gençlerbirliği'ne transfer oldu. İlk sezonunda Gençlerbirliği PAF takımında forma giydikten sonra bir sezonluğuna tecrübe kazanması için 2. Lig ekibi Şekerspor'a kiralandı. Burada sadece 13 maçta forma giyebilen Ferdi, ertesi sezon Gençlerbirliği'ne dönünce tekrar PAF takımla oynamaya başladı. Ancak lig başladıktan sonra as takım kadrosuna alndı. 1. Lig'deki ilk maçına Gençlerbirliği'nin 27 Kasım 1999 tarihinde Adanaspor ile oynadığı karşılaşmann 78. dakikasında oyuna dahil olmak suretiyle çıktı. Burada 70 maçta 3 gol kaydeden Ferdi, sonrasında 2. Lig A Kategorisi kulüplerinden BB Ankaraspor ve Yimpaş Yozgatspor, İstanbulspor, Mardinspor ve Boluspor'da oynadı. Sonrasında 2. Lig B Kategorisi'ne düşen İstanbulspor'a transfer olan Ferdi, 2010-2011 sezonu başında Bölgesel Amatör Lig kulübü Fatih Karagümrük'e transfer olup sezon arasında aktif futbolculuk hayatını başladığı yerde bitirdi.

2000 ile 2001 yıllarında toplamda 8 kez Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı formasını giydi.





Nancy Youdelman

Nancy Youdelman (d. 1948, New York) Clovis, California’da yaşayan karışık medya tekniği kullanan bir heykeltıraştır. Ayrıca, 1999'dan 2013'teki emekliliğine kadar Fresno'daki Kaliforniya Devlet Üniversitesi'nde öğretmenlik yaptı. "1970'lerin başından bu yana Youdelman, kadın ve kızlar için olan elbiseleri, şapkaları, eldivenleri, ayakkabıları ve iç çamaşırları çeşitli organik malzemeler (çiçekler, kökler, yapraklar ve asmalar) ve sık kullanılan ev eşyalarıyla (düğmeler, iğneler, fotoğraflar ve mektuplar) birleştirerek kıyafetleri heykellere dönüştürdü.” 

Marina La Palma, ‘’The Magazine’’ adlı dergide, “Youdelman, Fresno Devlet Üniversitesi’nde kostüm tasarımı üzerine çalışmalar yaptı ve 1970’de Judy Chicago tarafından kurulan Feminist Sanat programına geçiş yaptı. Bundan kısa bir zaman sonra Kaliforniya Sanat Enstitüsü programına geçti. Youdelman, sanatçıların eski bir Hollywood konağının çeşitli odalarında özenli çalışmalar hazırladığı 1972 ‘’Womanhouse’’ Projesi'ne katıldı. Womanhouse, "etkileyici ve uzun ömürlü Los Angeles Kadın Yapıları" projesi haline geldi ve diğer şehirlerde de benzer girişimlere ilham kaynağı oldu." şeklinde yazmıştır.





Nancy Youdelman, Judy Chicago’nun 1970’te Kaliforniya Üniversitesi, Fresno'da başlattığı Feminist Sanat Programı’na katılan ilk öğrencilerdendi. Nancy, Chicago’nun sınıfının neden sadece kadınlara özel bir heykel sınıfı olarak ilan edildiğini hatırlatıyor: 




Michèle Le Dœuff

Michele Le Dœuff(d. 1948) Francis Bacon’ın felsefi yaklaşımı ve Sir Thomas More’un ütopyacılığı üzerine akademik ilgisi olan Fransız bir filozoftur. Felsefenin önemini ısrarla vurgularken, aynı zamanda da sınırlarını sorgulamaktadır Le Dœuff(“Karıncalar ve Kadınlar” örneğinde olduğu gibi). Le Dœuff, profesyonel filozofların bilime yönelik ihmalkâr tavırlarına eleştirel yaklaşıyor ve bilim dalları arası çekişmenin genellikle bilgi felsefesi ile alakalı olduğunu tartışıyor. 1989 yılında yayınlanan "Hipparchia’nın Tercihi"’nde, Le Dœuff, felsefenin saf belirginliğe ulaşmak adına eşsiz bir metot olduğu iddiasını: dolayısıyla felsefenin kaçınılmaz bir şekilde dil, mecaz ve güç ilişkileri tarafından şekillendirildiğini sorguluyor. Le Dœuff’a göre, feministler kendilerine özgü bir katkı sağlıyorlar. Onların felsefe, bilim ve beşeriyet içerisindeki cinsiyet kategorisine yönelik eleştirilerinin deneysel, felsefi, siyasi ve branşlar arası olduğunu dile getiriyor. "Feministler, söylemlerinin sosyal gücün de etkisiyle oluşan bu süreçte nasıl “felsefi” boyuta yüceltildiğini net bir şekilde görebilmektedirler." diyor ve "Filozof ve Feminist ol