rak yörüngeye yerleştirilmelerinin mümkün olabilme düşüncesini sorgulamışlar ve yerleştirilecek olan ilk kolonilerin üretim verimi hakkında şüpheli bir tutum sergilemişlerdir.

O’Neill yazısının yayımlanmasını beklediği sırada 1974 yılının Mayıs ayında Princeton’da, uzay boşluğunda koloni kurma olasılıkları üzerine tartışmak için düzenlenmiş olan bir iki gün uzunluğa sahip küçük konferanslar organize etmiştir. First Conference on Space Colonization başlığı altında gerçekleştirilen konferans Stewart Brand’s Point Kurumu ve Princeton Üniversitesi tarafından finanse edilmiştir. Bu konferanslara katılan isimler arasında o zamanlar MIT’de birinci sınıf öğrencisi olan Eric Drexler, Astronot 6. Grubu üyelerinden biri astronot ve aynı zamanda bilim insanı olan Joe Allen, Freeman Dyson ve bilimsel haber muhabiri Walter Sullivan da bulunmaktadır. Ayrıca NASA’dan bazı temsilciler de katılmış ve planlanan bu uzay yerleşimleri için beklenen üretim masrafı yaklaşık değerlerini tahmin etmişlerdir. O’Neill katılımcıları birer cesaretli radikal grubu olarak nitelendiriyordu. 1974 yılının 13 Mayıs tarihinde The New York Times’ın kapağında, Sullivan’ın konferans üzerine yazmış olduğu görüşlerini bildiren makalesi basılmıştır. Medyada daha da çok duyulmaya başladıkça O’Neill uzay boşluğunda yaşama olasılığı ile ilgilenen birçok insan tarafından gönderilen başa çıkamayacağı kadar çok mektup almaya başlamıştı. Mektup gönderen ve bu konuya büyük ilgi duyan insanlarla iletişim kurabilmek için O’Neill bir mesajlaşma listesi oluşturdu ve yaptığı çalışmalar üzerinde kaydettiği güncel ilerlemeleri onlarla paylaşmaya başladı. Yaklaşık birkaç ay sonra, NASA’nın Goddard Uzay Uçuşu Merkezi’nde ( Goddard Space Flight Center ) Peter Glaser’in solar güç uyduları hakkında konuşmalar yaptığını duymuştur. O’Neill kurulması planlanan bu uyduların kullanılması ile kendisinin oluşturduğu uzay kolonileri fikrinin kendi inşa edilme bedellerini kolaylıkla toplayabileceğini fark etmiştir. O’Neill, bu fikir ve yapılan diğer tüm uzayla ilgili işlerin arasında bulunan en önemli farkın yeni ve büyük bir çapa sahip varlık oluşturma potansiyeli olduğunu belirtmiştir.

O’Neill konferans vermiş olduğu Mayıs ayını takip eden bir sonraki Mayıs ayında uzay imalatı konusu üzerine adı Princeton University Conference ( Princeton Üniversitesi Konferansı ) olan çok daha büyük çaplı bir konferans vermiştir. Yapılan bu yeni konferansta iki düzineden daha fazla konuşmacı yazılanlar hakkında sunum yapmıştır ve bu konuşmacılar arasında Arizona-Tucson’dan katılan Keith ve Carolyn Henson da bulunmaktadır.

Bu konferanstan sonra Carolyn Henson, O’Neill ve Arizona kongre üyelerinden biri olan Morris Udall arasında bir tanışma toplantısı organize etmiştir. Udall, Henson çiftinden yayımlamalarını istediği, O’Neill çalışmaları hakkındaki görüşlerini ve desteklemelerini içeren bir mektup yazmıştır. Henson çifti yazılan bu mektubu ilk iş olarak L-5 Topluluğu haber bültenine daha sonra ise O’Neill’ın kurduğu mesajlaşma listesinde bulunan herkese ve konferansa kaydını yaptıran bütün katılımcılara göndermişlerdir.
1975 yılının Haziran ayında NASA da, daimi uzay habitatları üzerine yürütülen bir araştırmada on haftalık bir çalışma yapmak için görevlendirildi. Çalışmaları sırasında Uzay Bilimi ve Uygulamaları için oluşturulan House adlı bir alt komisyonda, 23 Temmuz tarihinde, tanıklık etmek üzere çağrıldı. 19 Ocak 1976 tarihinde Havacılık ve Uzay Teknolojisi ve Ulusal İhtiyaçlar’ı için oluşturulan Senate adlı bir alt komisyonda da görülmüştür. Solar Power from Satellites adı altında gerçekleştirilen bir sunumda, uzayda güç üretebilmek için yetiştirilmesi gerektiğini düşündüğü bitkiler konusunda daha önceki zamanlarda yapılan Apollo programına benzer özellikleri bulunan bir dosya hazırlamıştır. 1976 yılının Haziran ayında NASA’ya geri dönmüştür ve 1977 yılında uzayda yapılması planlanan imalatlar için gerçekleştirilen çalışmalara liderlik etmiştir. Bu çalışmalarda NASA, gerekli uzay elbiseleri ile çalıştırılacak olan işçilerin, uzay kolonileri ve güç uyduları kurabilmek için gerekli olan mineral kaynaklarını bulmak amacıyla Ay yüzeyinde kazı yapmaları gerektiği bilgilerini de içeren detaylı hazırlanmış bir plan geliştirmiştir.

NASA yıllık olarak 500,000 Amerikan dolarına kadar yükselen miktarlarda yaptığı ödenekler ile O’Neill’ın çalışmalarını desteklemesine rağmen, hükümet destekli olarak yürütülen araştırmalardan birinde O’Neill bürokrasi ve politika tarafından hayal kırıklığına uğratılmıştır. Yaşadığı bu olaydan sonra O’Neill, hükümet adına çalışan çeşitli ajanslardan yapılan yardımlardan çok özel fonlama ile yürütülen küçük grupların uzay teknolojisinin gelişimine daha hızlı ve etkili katkılarda bulunacaklarını düşünmeye başlamıştır. In 1977, O'Neill and his wife Tasha founded the Space Studies Institute, a non-profit organization, at Princeton University. 1977 yılında O’Neill ve eşi Tasha, Princeton Üniversitesi’nde kurulan ve hiçbir kar amacı gütmeyen Uzay Çalışmaları Enstitüsü’nü ( SSI ) kurmuşlardır. SSI, kurulduğu dönemden sonra ilk olarak özel bağışçılardan elde edilmiş olan yaklaşık 100,000 Amerikan doları ile finanse edilmiştir ve 1978 yılının başlarında uzay yerleşimi ve imalatları için gerekli olan teknolojilerin de içerisinde bulunduğu temel bir araştırmayı desteklemeye başlamıştır.

SSI’n yapmış olduğu ilk bağışlardan biri, ilk olarak O’Neill’ın 1974 yılında ortaya çıkardığı cihaz olan kütle işleticisinin gelişimini finanse etmek amacıyla kullanılmıştır. Kütle işleticiler hiçbir temas da bulunmadan manyetik fırlatmalar yapabilmek için elektromıknatıs kullanan bir tasarıma sahipti ve manyetik özelliği bulunmayan nesnelerin hızlandırılmasında kullanılıyordu. O’Neill tarafından kütle işletici cihazlar ile ilgili sunulan tekliflerden biri de Ay yüzeyinden kazılarak çıkartılmış beyzbol topu büyüklüğündeki maden cevheri yığınlarını uzay boşluğuna fırlatmaktır. Uzaya bir kere çıkarıldıktan sonra bu maden cevherleri güç uyduları ve uzay kolonileri inşa edilmesinde çiğ materyaller olarak kullanılabilecekti. MIT’de kütle işletici cihazlar üzerinde çalışmalar yapabilmek için Princeton’dan üniversite öğretim üyelerine çoğunlukla her yedi senede bir verilen ücretli izin almıştır. Ve çalışmalar yapmak üzere geldiği bu okulda 1976 ve 1977 akademik yılları arasında Havacılık ve Uzay üzerine Hunsaker ziyaretçi profesörü ( Hunsaker Visiting Professor ) olarak hizmet vermiştir. MIT’de iken Henry H. Kolm, O’Neill ve bir grup gönüllü olarak katılım gösteren öğrencinin yardımları ile ilk kütle işletici cihaz prototipi inşa edilmiştir. Sekiz ayak uzunluğunda ( 2.5 m) yapılan bu prototip kendisine gönderilen bir nesneye 33 g ( 320 m/s2 )’lik bir ivme kazandırabiliyordu. SSI’n verdiği finansal desteklerle daha sonraki zamanlarda üretilen prototipler bu hızlandırmayı 1,800 g ( 18,000 m/s2 ) ivmeye yükseltmiştir. Yeterli ivmeye sahip ve 520 feet ( 160 m ) uzunluktaki bir kütle işleticinin Ay yüzeyinden materyal çıkarmakta kullanılabileceği düşünülmüştür.

1977 yılında O’Neill yazmış olduğu The High Frontier adlı kitabın yayımlanmasından sonra uzay kolonizasyonu hakkında insanların gösterdiği ilginin doruğa ulaştığını görmüştür. Eşi ve kendisi toplantılar, röportajlar ve duruşmalar arasında tabiri caizse uçmaktaydılar. 9 Ekim tarihinde adı 60 minutes olan ve CBS kanalında yayınlanan bir programda uzay kolonileri ile ilgili özel bir bölüm yayınlanmıştır. sonrasında ise bazı izleyenlerden gelen cevapları duymak için canlı yayın bağlantısı kurmuşlardır ve izleyenlerden biri olan NASA’nın bütçesinden sorumlu Senate alt komisyonun başkanı olan senatör William Proxmire yayına bağlanarak şunları söylemiştir: “bu yapılan argüman NASA’nın finansal kaynaklarını kemiğine kadar parçalara ayıran şimdiye kadar yapılmış en iyisidir … bu üşütük fantezi için kuruşuna kadar diyemezdim”. Bu olaydan sonra ise O’Neill uzay kolonileşmesi araştırmaları için bütçe harcaması yapmaktan başarılı bir şekilde kurtulmuştur. 1978 yılında Paul Werbos, L-5 haber bülteni için şunları yazmıştır, “hiç kimse kongrenin bize O’Neill’ın geniş ölçülü uzay habitatları konseptini kabul ettirebileceğini beklemiyordu, NASA’daki insanlar halkın bu fikre bakış açıları ile ilgili nerdeyse paranoyak durumdalar”. Hükümetin bu türden bir kolonileşme sürecini politik açıdan finanse etmesinin mümkün olmadığı netlik kazandığında O’Neill’ın bu düşüncelerine olan popüler destekler de yavaş yavaş buharlaşmaya başladı.
O’Neill’ın uzay kolonileşmesi üzerine yaptığı planlar üzerinde kurulan diğer baskılar ise şunlardır: Dünya yörüngesine ulaşmak için gereken yüksek maliyet, ve ayrıca enerjinin azalan maliyeti. 1979 yılında ortaya çıkan petrol krizi sırasında aşırı derecede sivrilen enerji fiyatları uzayda inşa edilmesi düşünülen solar güç istasyonlarının ekonomik bir çekicilik kazanmasına neden olmuştu. 1980li yılların başlarında düşen fiyatlar uzayda kurulması planlanan solar güç araştırmalarının finanse edilmesini engellemiştir. Yaptığı planlar aynı zamanda NASA’nın uçuş oranları ve uzay mekiği üretim bedeli üzerindeki aşırı derecede iyimser yapılmış tahminlerine dayanıyordu. 1977 yılında yazdığı kitabında bir uzay mekiği yapmanın 10 milyon Amerikan doları gibi bir bedeli olacağına dair alıntı yapmıştı. Ancak 1981 yılında ticari amaçlı müşterilere verilen para yardımında bulunulmuş fiyatın 38 milyon dolardan başladığı biliniyordu. 1985 yılında yapılan bir üretime harcanan bütün bedelin son muhasebesi her uçuş sonrasında 180 milyon dolar daha da yükselerek artıyordu.
O’Neill 1985 yılında uzay hakkında gerçekleştirilen ulusal bir kongreye katılması için o dönemin Birleşik Devletler başkanı olan Ronald Reagan tarafından davet edilmiştir. NASA yöneticilerinden biri olan Thomas Paine tarafından idare edilen komisyon solar sistem içinde yaklaşık 50 yıl sonra açılması planlanan insanlar için yapılmış bir yerleşim alanının hükümet tarafından destekleneceğini duyurmuştur. Bu konu hakkında 1986 yılının Mayıs ayında ortaya çıkartılan bir rapor, Challenger adlı bir u