en akan akımın elektrik enerjisi ile aynı olmak zorundadır.

Bir koaksiyal kablonun içindeki manyetik alan üç bölgeye ayrılabilir, her biri kablo uzunluğu tarafından görülen elektrik endüksiyonuna katkıda bulunacaktır.

İndüksiyon  formula_17 , formula_18  ,   olan yarı çap ile iletkenin merkezi arasındaki bölgedeki manyetik alan ile ilişkilidir.

İndüksiyon   formula_19 , formula_20   olan iki iletken arasındaki bölge de manyetik alan ile ilişkilidir. İletkenlerin arasındaki dielektrik (yalıtkan malzeme) muhtemelen hava.

İndüksiyon  formula_21 , formula_22  , kabuk iletkenin içeriside   olan alanın manyetik alanı ile ilişkilidir.

Net elektrik endüksiyon, üçünün katkısı ile bulunur:

formula_24, yüzey etkisi tarafından değişmez ve belirli bir frekans için verilen Lext değeri bir eş eksenli kablo da her uzunluk (D) birimi için indüksiyon (L) ;

Düşük frekanslar, üç indüksiyon tam olarak mevcut; formula_26 .

Yüksek frekanslar, yalnızca dielektrik bölgesi manyetik akıya sahip, bu yüzden; formula_27 .

Eş eksenli iletim hatları hakkındaki en çok tartışma, radyo frekansları için kullanılabileceğinin varsayalması, yani denklemlere sadece ikinci durumda karşılık verilir.

Yüzey etkisi arttıkça, akım iç iletken (r = a) ve kalkan içinin dışına yakın konsantre edilmiştir (r = C). Esasen iç iletkende hiç akım derinliği olmadığı için, iç iletkenin yüzeyinin altında herhangi bir manyetik alan yoktur.  İç iletkendeki akım dış iletkende akan ters akım ile dengeli olduğundan, dış iletkenin kendi kendine manyetik alanı yoktur  olduğunda. Sadece yüksek frekanslarda  elektrik indüksiyona katkıda bulunur.

Aşağıdaki tabloda görüleceği üzere geometri farklı olsa da, telefon hatlarında kullanılan çift bükülmüş tel aynı şekilde etkilenir: yüksek frekanslarda bobin %20'den fazla azaltır.

Temsilci parametre veri için 24 göstergesi PIC telefon kablosu at 21 °C (70 °F).

Diğer göstergeleri, sıcaklık ve türleri için daha kapsamlı tablolar ve tablolar Reeve mevcuttur. Chen  aynı veri bir parametreli kullanılabilir 50 MHz.

Chen çift bükümlü telefonlar için bir denklem verir:






Parkes Gözlemevi

Parkes Gözlemevi (ayrıca gayri resmi olarak "The Dish (Çanak)" adıyla bilinir), Parkes kasabası, Yeni Güney Galler, Avustralya'nın 20 kilometre kuzeyinde bulunan radyo teleskop gözlemevidir. 20 Temmuz 1969'da Apollo 11'in aya inişini canlı olarak televizyonlara aktarılması için kullanılan teleskoplardan birisidir. Bilime katkıları açısından son 40 yılda Avustralya'da inşa edilmiş en iyi bilimsel enstrüman olarak tanımlanmıştır.

Parkes gözlemevi, Avustralya Ulusal Teleskop Kuruluşu'nun parçası olarak Commonwealth bilimsel ve endüstriyel araştırma organizasyonu tarafından çalıştırılan bir radyo teleskop ağıdır. Sık sık diğer CSIRO radyo teleskoplar ile birlikte çalıştırılır, 6-22 metrelik dizeler Narrabri yakınındaki Avustralya Kompakt Teleskop Dizgesi'ne bağlıdır ve mopra yakınlarındaki 22 metrelik çanak, çok uzun bir bazal interferometri dizisi oluşturmak için yerleştirilmiştir.

Parkes Gözlemevi Ziyaretçi Merkezi, çanaklar hareket ederken insanların gözlem yapmasına imkan sağlar. Teleskopun tarihi, astronomi ve uzay bilimleri ile 3 boyutlu sinema sergileri bulunmaktadır.

Parkes Radyo Teleskobu, CSIRO Radyofizik Laboratuvar şefi E.G. "Taffy" Bowen tarafından 1961 yılında tamamlanmıştır. II. Dünya Savaşı süresince E.G. "Taffy" Bowen ABD'de radar geliştirmek için çalışmalarda bulunmuş ve bilim dünyasında güçlü arkadaşlıklar kurmuştur. İki hayırsever kuruluş, teleskobun yapımı için gerekli ücretin yarısını karşılamışlardır. Bu olay devlet başkanının dikkatini çekmiş ve böyle oluşumlar için finansal desteklerde bulunulmasının önünü açmıştır.

Birinci gözlem aracı, 64 metre (210 ft)'lik hareketli çanak teleskopdur. Güney yarım kürede ikinci en büyük çanak, Dünya da ise en büyük hareketli çanaktır (Tidbinbilla'daki DSS-443 Derin Uzay İstasyonundaki çanak 70 metre (230 ft) uzunluğundadır ve Parkes'ten büyüktür). Parkes tamamlanmasından sonra günümüze kadar neredeyse sürekli faaliyet göstermiştir. Çanak yüzeyi fiziksel olarak orta kısmına santimetre ve milimetre uzunluğundaki mikrodalgaları çanağın odağına odaklamak için düz metal plakalar ekleyerek yükseltildi. Çanağın dış kısmı ince metal bir kafesten oluşur ve bu da farklı iki tonlu bir görünüm yaratır.

18 metrelik (59 ft) çanak, 1963 yılında Fleurs Gözlemevine taşındı. Raylar üstüne konulmuş bir traktör motoru ile ana çanağı kolayca değiştirdiler. Apollo programı için ana çanak ve uplink anten bir inferometre de kullanılmıştır. Bu gözlemevi 1980'lerin başından bu yana terk edilmiş durumdadır.

Teleskop altazumut bir kaideye sahiptir. Yapısı itibarıyla çanak, aynı dönme eksenine yerleştirilmiş bir mock-teleskop tarafından yönlendirilir ama ekvatoryal bir kaide ile olması gerekmektedir. Bu iki dinamik kilitlendiğinde lazer kılavuz sistemi tarafından astronomik nesneler izlenebilir. Bu birincil ve ikincil yaklaşım Barnes Wallis tarafından tasarlanmıştır.

Parkes teleskopunun başarısı NASA'nın Derin Uzay teleskopunun temel tasarımı için ilham kaynağı olmuştur.

1998 yılında Parkes radyo teleskopu perytons adı verilen hızlı radyo patlamaları ve sinyallerini tespit etmeye başladı. Bu da başka bir galaksiden bir sinyalin gelebileceği, nötron yıldızlarının kara delik oluşturabileceği ya da yıldırımlara müdahale edebilineceği teorilerini ortaya koydu. 2015 yılında tesiste oluşturulan mikrodalga döngüsü sırasında, fırının kapağının bir personel tarafından açık unutulması perytons oluşumuna sebep oldu. Mikrodalga döngüsü başladığında açık olan kapı, magnetron kapatma aşaması sırasında 1.4 GHz mikrodalga fırından çıkmayı başardı. Daha sonraki testlerde bir peryton ürettiği 1.4 GHz, mikrodalga fırının kapısı açıldığında zamanından önce teleskop uygun bir açıdayken dışarı çıktı. "Hala tam olarak bilinmemekle birlikte mikrodalga fırınlar peryton reseptörlerini oluşturmakla suçlanamazlar."

Alıcı kabini, parabolik çanak odağında yer almaktadır. Kabin 27 metrelik 3 payanda tarafından desteklenmektedir. Kabin çoklu radyo ve mikro dalga detektörü içermektedir. Farklı bilimler için farklı ışınlara değiştirilebilir.

Gözlemevi, Avustralya Ulusal Teleskop Kuruluşu'nun bir parçasıdır. Sık sık 64 metrelik bir çanak çok uzun enterforemetre dizisi oluşturmak için Narrabri'de Avustralya Kompakt Teleskop Dizgesi ve Mopra tek bir çanak ile birlikte çalıştırılırlar.

Parkes gözlemevi, Apollo'nun Ay'daki görevi süresince NASA'ya iletişim ve telemetri sinyalleri göndermek için kullanılmıştır. Ay, Dünya'nın Avustralya hizasındayken kapsama alanı sağlamıştır.

Teleskop ayrıca NASA Galileo görevinden Jüpitere bilgi aktarılmasında kullanılmıştır.
Gözlemevi günümüze kadar pek çok gözlemde kullanıştır. Bunlardan bazıları:

CSIRO, bu gözlemler hakkında birçok belgesel yayınlamıştır ve bu belgesellerden bazıları YouTube'da bulunmaktadır.

Buzz Aldrin, Ay Modülü'nde TV kamerasını açtığında, aynı anda 3 antenden sinyal almıştır. Bunlar, Kaliforniya'daki 64 metrelik Goldstone anteni, Avustralya, Canberra yakınındaki 26 metrelik Honeysuckle Creek ve 64 metrelik Parkes çanağıdır. Yayının başında NASA en iyi resimleri çekmek için Goldstone ve Honeysuckle Creek'den sinyal almıştır. 9 dakika sonra Parkes çanağından sinyal alınmaya başlanmıştır ve yayın 2,5 saat sürmüştür.

31 Ekim 2011'de Google Avustralya Parkes'ın 50. yılı şerefine simgesini değiştirmiştir.

2012 yılında Gözlemevi, Merak keşif aracının UHF radyo sinyalini simüle etmek için, Mars gezgini Opportunity'den (MER-B) özel sinyaller aldı. Merak (MSL), erken iniş için hazırlandı ve 6 ağustos 2012 de başarıyla inişini tamamladı.





Optikte süpersüreklilik

Optikte süpersüreklilik, doğrusal olmayan işlemlerin bir pompa ışını üzerinde birlikte hareket etmesiyle orijinal pompa ışınının ciddi bir spektral genişlemesi sonucu oluşur. Örneğin; mikro yapılı fiber optik kullanılarak akıcı bir süpersüreklilik sağlanır. Ne kadar bir genişlemenin bir süpersüreklilik sağlayabileceği hakkında kesin bir açıklama bulunmamaktadır. Ancak araştırmacılar 60 nanometrelik bir genişlemeye ne kadar yaklaşırlarsa süpersürekliliğin gerçekleşmesinin ihtimalinin o kadar çok olacağını iddia ettiler.

Araştırmacılar kaynağın bant genişliğini tanımlamak adına gerekli olan spektral düzlük hakkında hem fikir olamamışlardır. Bu aralığın 5 dB den 40 dB ye kadar hatta daha fazla olabileceğine yönelik görüşler vardır. Buna ek olarak, bu konuda araştırma yapan bilim insanlarının 1970, 1980 ve 1990’larda kullandıkları alternatif ifadeler yeterli görülmemiştir ve içinde bulunduğumuz yüzyıla kadar süpersüreklilik terimi dünya çapında bilim insanları tarafında kabul görmemiştir.

Son on yılda, süpersüreklilik hakkında araştırmalar giderek artmaya devam ediyor. Araştırmaların artmasının sebebi olarak teknolojinin gelişmesini gösterebiliriz. Teknolojinin gelişmesi daha kontrolü ve verimli süpersürekliliklere ulaşabilmeyi gösterebiliriz. Yeni teknolojiyle kullanarak birçok yeni ışık kaynağı bulunmuştur; Optik koherens bilgisayarlı kesityazar, frekans metroloji, flüoresans ömrü görüntüleme, optik haberleşme ve gaz algılama bunlardan birkaçıdır. Yapılan bu araştırmaların sonunda, bilim insanlarının elinde süpersüreklilik hakkında daha fazla bilgi oluştu ve süpersüreklilik hakkında daha fazla teori ve metot oluştu ve bu konu hakkında 2000’den beri hızlı v geniş çaplı bir araştırma yapılmaktadır.

1964’te Jones ve Stoicheff maser optik frekanslarda sıvılarda raman emilimi incelemek için bir süreklilik üretmişler ve bununla ilgili bir rapor hazırladılar. Stoicheff ‘in dikkatini çekmiştir. “Maser emisyonu tek keskin spektral bir hatken, raman emisyon çizgileri keskindi ve maser emisyonu raman emisyon çizgileri dahil olduğunda önemli bir genişleme olmuştur. Bunların bulduğu zayıf süreklilikler ölçülebilen ilk raman absorpsiyon spektroskopi olarak tarihe geçti.

1970 de Alfano ve Shapiro kristal ve can kullanarak frekans genişletmesiyle ilk ölçüm raporunu hazırladılar.(cam model kapalı lazer). Dışarıdan yaklaşık 4ps kullanarak 5