iyaset tanımlaması arasında bir ilişki kuran May, politikanın bir eşitlik isteğinden ortaya çıktığını ve bir özneleşme süreci olarak değerlendirilebileceğini öngörmüştür. Dolayısıyla, direniş anı, hem bir özneleşme hem de bir eşitlik anı olarak yorumlanabilir.

Hakim Bey'e göre ise, postanarşizmi Stirner ve Nietzche'nin bireyselci anarşist eğilimleri üzerinden yorumlamakta ve anarşist teorinin kendisini sınırlamakta olduğu özcülük biçimleri ve varsayımlarını reddetmektedir. Dolayısıyla; çoğulcu, farklı kimlik ve bakış açılarına açık ve farklı konulara da ilgi gösteren bir anarşizm fikrini ortaya koymaktadır.

Saul Newman, Jacques Lacan ve Max Stirner'ın düşüncelerinden yola çıkarak insan doğasına özgü olan bir “iyi”nin varlığını reddetmektedir. Ancak hiyerarşi ve yönetimin istenmeyen bir sosyal örgütlenme biçimi olduğu konusunda klasik anarşistlerle aynı çizgide olan Newman, posthümanizm ve özcülük karşıtı düşünceleri anarşist bir çerçeve içerisinde, onun ahlaki değerlerini kullanarak işlemektedir.

Lewis Call, Jean Baudrillard'ın düşüncesini postanarşist düşünce açısından incelerken; devletmerkezciliğe karşı çıkışın yanı sıra modern göstergebilime bir alternatif olarak sembolik olanı getirme arayışını da ön plana çıkarmıştır. Call'a göre gerçek olanla hiçbir ilişkisi olmayan sembollerin var olduğu bir dünya fikri, Foucault'cu güç anlayışının boşluklarını doldurarak postanarşizmin bir jenealoji olmanın ötesinde bir düşünce alanı olmasını sağlamıştır. Öznenin anarşisi, var olmanın anarşisi, rasyonelötesi anarşi ve mikropolitik anarşi; Baudrillard'ın düşüncesinin postanarşist projede yansımalarını bulduğu alanlar arasında sayılabilir.

Postanarşizm, anarşist geleneğin düşünürleri başta olmak üzere diğer düşünürlerden ilham almış bir düşünce olarak kabul edilebilir. Emma Goldman; bireycilik, ateizm, devlet karşıtlığı ve ahlak karşıtlığı fikirlerini Nietzche ve Stirner'ın bireyciliği üzerinde kurduğu düşünüldüğünde Hakim Bey'in yaklaşımı ile Goldman'ın yaklaşımı arasındaki benzerlik dikkat çekici düzeyde olduğu görülmektedir.

Bir başka düşünür Mikhail Bakunin'in etkisinden söz etmek gerekir. Her ne kadar Newman Bakunin'i insan doğasının özünde iyi olduğu varsayımı ve güce olan yaklaşımının dikotomik özellik göstermesi nedeniyle eleştirse de, bir röportajında Antonio Negri'nin küresel kitle eylemleri için kullandığı çokluk kavramının aslında postanarşist yaklaşım bakımından Bakunin'in heterojen devrimci kitleler kavramına karşılık geldiğini ifade etmektedir. Postanarşist düşüncenin Marksizm'den ayrılarak Bakunin ve Kropotkin'e yaklaştığı bir başka nokta ise, devrimin, sadece proleteryayı değil; her türden kimliği ve farklılığı barındıran, toplumun bütün katmanlarını içine alan bir özellik göstermesidir.

Hegemonya karşıtı bir yaklaşımı benimseyen postanarşizm, homojen bir birlik olarak nitelendirilebilecek bir toplum fikrine karşı çıkmaktadır. Newman'a göre siyasi alan bir “var oluş” alanıdır. Söz konusu alanın temelinde bağımsızlık bulunmaktadır. Dolayısıyla, siyasi alanı; direnişin ve isyanın hegemonyaya karşı olmaktan ziyade hegemonik olmayan biçimde ortaya çıkarak hegemonyayı sarstığı ve hakim düzenin zayıflıklarını ortaya çıkardığı alan olarak değerlendirmek mümkündür. Direnişin çoğullaşması ve çoğulculaşması, bağımsızlık firkri ile birlikte postanarşist siyaset açısından önem taşıyan unsurlar arasında yer almaktadır.

Siyasal alan, Newman'a göre kararsız, aniden ortaya çıkan ve heterojen bir alandır. Postanarşizm, söz konusu siyasal alanı kurar ve dönüştürür. Siyasal alanın bu tip bir kararsızlık içermesi, onu belirsiz kılarak; onun sınırlarına karşı çıkılabileceğini ve söz konusu sınırların yeniden belirlemeye uygun olduğu fikrini de beraberinde getirmektedir. Siyasal alanı ekonomik ve siyasi gücün işlediği çerçeve olarak kabul etmek yerine, postanarşizm, hegemonik alanın kendisine ve sınırlarına meydan okunulan, itiraz edilen bir siyasal alan düşüncesi kurgulayarak; güç ilişkilerinde hegemonyanın sınırlarının yeniden belirlendiği ve ona karşı bağımsız alternatiflerin ortaya çıkarıldığı alanları işaret etmektedir.

Sınıflandırılma ve yargılanmaya karşı çıkış, hem anarşistlere hem de queer kuramcılarına ilham kaynağı olmuştur. Gilles Deleuze ve Felix Guattari'nin kuramı, postanarşizmin cinsiyet rejimine bakışını değerlendirmek açısından önemlidir.

Cinsel yönelimler aslında bedenleri, kimlikleri, davranışları ve arzuları yargılamanın bir başka biçimi olarak karşımıza çıkmaktadır. Cinsel yönelimler bir kimlik gerçeği olarak değil, insanların birbirlerine ve kendilerine karşı yönelttikleri ifadeler şeklinde ortaya çıkmaktadır. Postanarşist düşünce, böylesi bir özcülüğü reddetmektedir.

Anarşizm, hiyerarşi olarak tanımlanan tahakküm biçimlerinin sistematik hallerine karşı çıkmaktadır. Queer kuramının kimlik sınıflandırmalarına eleştirel yaklaşımı, postanarşizm açısından, hem baskının reddi hem de çoğulculuğun ve farklılığın bir değer olarak kabul edilmesi düşünceleriyle örtüşmektedir.

Richard Day, toplumsal hareketleri hegemonyanın kıskacından kurtarmak için bir “yapısal yenilenme” öngörmektedir. Bu ise, gönüllüğe bağlı bir üyelik sistemi ile birlikte hegemonya tuzağına düşmeyecek bir örgütlenme biçiminin varlığınnı gerekli kılmaktadır. Bu örgütlenme hegemonik özellik göstermemektedir; ne bağları gevşek bir örgütlenmedir, ne de sıkıca oluşturulmuş zor kullanımına dayanan bir örgütlenmedir.

Yeni toplumsal hareketler in, heterojen kitleler tarafından gerçekleştirilmesi (örneğin, küreselleşme karşıtı hareket) postanarşist proje açısından önem taşımaktadır. Ancak Robert Michels'in Oligarşinin Tunç Kanunu olarak belirttiği hegemonya tuzağına düşülebileceği, postanarşist proje için endişe verici bir durum olarak kabul edilebilir.

İlgi ya da çıkar temelli ve doğrudan hareketi öngören “Reclaim The Streets” tipi hareketler, reform ve devrim fikirlerinin ötesine geçerek; doğrudan davranışı bir son çare yerine bir hayat tarzı olarak ikame etme biçiminin örnekleri olarak karşımıza çıkmaktadır. Postanarşist düşünceyi en iyi temsil eden örneklerden biri olarak “Reclaim The Streets” hareketi gösterilebilecek olsa da, Occupy Wall Street Eylemleri ve Gezi Parkı Eylemleri de farklılığın temel olarak alındığı, merkezsiz ve hegemonyaya yol açmayan hareketlerin içerisinde kabul edilebilir. Ayrıca direniş biçimi ve ademi merkeziyetçi yapısıyla Anonymous'u da bir örnek olarak göstermek mümkündür.

Duane Rousselle, "After Post-anarchism" adlı kitabında, postanarşizmin giderek Hakim Bey'in ilk olarak belirttiği gibi ontolojik bir nitelik kazandığını ifade etmektedir. Ontolojik özcülüğün reddi konusunda postyapısalcı eleştiriye gereğinden fazla güvenen postanarşist söylemin epistemolojik temelciliğin eleştirisine karşı da bir eleştiri getirmesi gerektiğini belirtmiştir. Özneyi ve öznelliği ön plana çıkaran söylem, evrensel demokratik değerlerden ve insanların diğer hayvanlarla benzer yönlerinin görmezlikten gelinmesine yol açmaktadır.

Bir başka problem ise, güç kavramının postanarşist yazarlarca kullanılma ve anlaşılma biçiminden kaynaklanmaktadır. Her ne kadar postanarşist yazarlar, gücün olumlu ve yapıcı bir yönünün olduğunu kabul ederek işe başlasa da; güç, son kertede olumlu yönü bir kenara bırakılarak, tahakküm ilişki ve biçimlerini ifade edecek bir şekilde kullanılmaktadır. Ayrıca, klasik anarşist yazarların güç kavramsallaştırmaları ile postyapısalcı yazarların güç kavramsallaştırmaları aynı özellikleri taşıyormuşçasına bir klasik anarşizm eleştirisinin yapılması; klasik anarşist yazarların yanlış anlaşılmasına neden olmaktadır. Bu durum, eski dönem anarşist yazarların iktidar eleştirilerinin yanlış anlaşılmasına yol açabilmektedir.

Nathan Jun, postyapısalcı anarşistlere karşı önemli bir takım eleştiriler getirmektedir:

- Klasik anarşistlerin, postyapısalcılığa atfedilen bir takım düşünceleri yüz yıl öncesinde bulmuş oldukları,

- Anarşizmin bir postmodern felsefe olduğu(postmodernizmin bir anarşist felsefe olmadığı),

- Deleuze ve Foucault'un fikirlerinin klasik anarşizmin alanını genişlettiği; ancak bu genişlemenin May ve diğerlerinin belirttiği biçimde gerçekleşmediği,

- Postyapısalcı düşünceyi, yeni bir anarşizm türü olarak kabul etmek yerine postyapısalcı fikirleri yeni anarşist düşüncelerin gelişim sürecinde potansiyel içerikler olarak kabul etmek gerektiği.

Jesse Cohn ve Shawn Wilbur postanarşizmi;
- Klasik anarşizmin, postanarşist yazarlar tarafından değerlendirildiği ölçüde homojen olmadığı ve postanarşist yazarların, klasik anarşizmi Godwin, Proudhon, Bakunin ve Kropotkin gibi “büyük yazarlar”la sınırlayarak indirgemeci bir yaklaşım sergiledikleri,

- Postanaşist yazarların anarşist tarih anlatısında uyuşmazlık ve heterojenliklerin görmezlikten gelindiği,

- Postanaşist yazarların alıntıladığı klasik anarşist yazarlara ait cümlelerin, Orijinal argümanları temsil edecek biçimde seçilmemiş olmasının yanlış anlaşılmalara yol açması,

- Postanaşist yazarların, klasik anarşist yazarları aydınlanma, akılcılık ve hümanizm bağlamına yerleştirirken indirgemeci davranarak, klasik anarşizmin yazarlarını kendi bağlamlarından kopardıkları,

- “Güç” ve “doğa” gibi kavramları (sanki evrensel ve tek bir anlam içeriyormuşçasına) klasik anarşizmin eleştirisinde kullanan postanarşist yazarların, söz konusu kavramların anlamlarını kendi kasdettikleri çerçevede değerlendirerek; klasik anarşist yazarların daha farklı şeyler kasdedebileceklerini göz önüne almamaları,

- Post önekinin eleştiri olmaksızın ilerlemeci bir özellik taşıdığını, fakat anarşizmin geçmişte kaldığı düşüncesinin ifade edildiği kadar basit olmadığı,

- Klasik anarşizme yöneltilen özcülük eleştirisinin çoğu zaman yerinde olmadığı,

- Postanarşist yazarların; anarşist geleneğin dayanışmacı, komüniteryen, popülist ve işçi sınıfına dayanan kökenlerini bırakarak, Stirner'ın radikal bireyselci yaklaşımını benimsedikleri,

- Postanarşist retoriğin öznellik ve göreliliğe yaptığı vurgunun; iletişim, işbirliği ve konsensusu imkansız kabul edecek düzeyde olması şeklinde ele