renin dahi ikonoklast politikalardan hoşnut olmadığı şeklinde yorumlamaktadır zira Artabasdos tahta oturmasının hemen ardından ikona inancını serbest bırakmıştır. Artabasdos başkentte hakimiyetini kurmakta iken V. Konstantinos de babasının bir zamanlar kumandanlık merkezi olan ve ikonoklast fikirlere meyleden Amorion'da coşku ile karşılanmış, Anatolikon themasının bölünmesiyle oluşturulan Thrakesion theması da kendisine tabiiyetini bildirmişti. Buna mukabil Artabasdos'u Trakion theması desteklese de Armeniakon ve Opsikion halkı ikonofil imparatora mesafeli bir görüntü çizmekteydi.

743 Mayısında Sardis'te yapılan muharebede Artabasdos'u alt ederek muzaffer olan V. Konstantinos, kısa süreli bir kuşatmadan sonra 2 Ekim'de Konstantinopolis'e girmiş ve ikonoklazmı tekrar canlandırmakla kalmayıp ileride ikonofilliğin tekrar canlanmasını önleyebilmek adına çok sert bir politika uygulamıştır. Artabasdos ile iki oğlu halk içerisinde teşhir edildikten sonra hipodromda gözlerine mil çekilmiş, destekçilerinden bir kısmı idam edilmiş, bir kısmı da elleri ve ayakları kesilmek suretiyle sakat bırakılmıştır. Artabasdos'a taç giydiren Patrik Anastasios ise kırbaçlandıktan ya da sopayla dövüldükten sonra çırılçıplak şekilde hipodromda bir eşeğe ters bindirilerek aşağılansa da makamında kalmasına müsaade edilmiştir.

V. Konstantinos, otoritesini kurduğu vakitlerde imparatorluğun doğu topraklarını uzunca bir süre tehdit etmekte olan Araplar arasında ihtilaf bulunmaktaydı. Bunu fırsat olarak gören V. Konstantinos Theodosiopolis ve Melitini şehirlerini ele geçirerek buradaki halkı Trakion themasına, Bulgar sınırına, yerleştirilerek buradaki sınırın müstahkem yapılar ile koruma altına alınmasını sağlamıştır. Araplar, Theodosiopolis ve Melitini'yi kısa süre içerisinde tekrar ele geçirse de bu başarılar o zamana dek süregelen dengeyi bozması nedeniyle önemlidir. Arapların fetih hareketleri bundan böyle sonlanacak, Arap-Bizans askerî ilişkileri geniş fetih hareketlerinden ziyade sınır çatışmaları olarak vuku bulacaktır.

Arap tehlikesinin büyük oranda bertaraf edilmiş olmasını takiben Bulgarlarla olan sorunlar yeniden baş göstermiş, V. Konstantinos'un Bulgar sınırında aldığı iskân ve savunma yapısı gibi tedbirlere cevap olarak 756'da Bizans topraklarına saldırılar başlamış ve iki devlet arasındaki çatışma dönemi yeniden açılmıştır. V. Konstantinos saltanatı boyunca bu sorun ile uğraşmak zorunda kalarak dokuz kez sefer düzenlemiştir.

Araplar ve Bulgarlara karşı yaptığı seferler ile halk nezdinde oldukça sevilen bir kişi olan V. Konstantinos, babasının ikonoklast politikasını sürdürmek niyetindeydi ve bu yolda piskopos olarak kendi görüşlerine yakın kişileri tayin etmekte, yeni piskoposluklar açarak kendisine yakın piskoposları buralarda görevlendirmekte, her iki görüşün de katıldığı halka açık toplantılar düzenleyerek halkın tepkisini ölçmekte ve bizzat ikonoklazmı destekleyici dinî metinler kaleme almaktaydı. Babasının aksine felsefi ve dinî konularda oldukça yetkin olan V. Konstantinos, "Peuseis"inde İsa'nın gerçek imgesinin kominyon, Hristiyan'ın gerçek imgesininse haç olduğunu vurgulamaktaydı. Ayrıca İsa'nın ruhunu geçici olarak barındıran fiziki bedenini doğuran Meryem'in kültünü kesin olarak reddetmekte, aziz kavramının batıl inancın bir sonucu olduğunu nitelendirmekte; Aziz Petrus yerine Havari Petrus, Azize Meryem yerine de yalnızca Meryem denmesi gerektiğini savunmaktaydı. Yazdığı 13 metnin günümüze ulaşan parçalarından anlaşıldığı kadarıyla bir monofizit olan V. Konstantinos, kristolojik zeminde putperestliğin yeniden doğuşu olan ikonanın resmedilen kişinin esasından ayrıldığı görüşünü ve bu minvalde tanrısal tabiatı nedeniyle özellikle İsa tasvirinin mümkün olduğunu reddetmektedir.

Hazırlık aşamaları neticesinde V. Konstantinos'un ikonoklast politikasının ilk fiili adımı bir konsil toplamak oldu. III. Leon kendi politikasına patriğin onayını alarak meşruiyet sağlamıştı; halefi olan oğluysa bunu 338 ikonoklast piskoposun katılımıyla 10 Şubat 754'te Hieria Sarayı'nda topladığı Hieria Konsili ile gerçekleştirdi. Konstantinopolis'teki patriklik makamının boş olması ve Antiohia, İerusalim ile Aleksandria patriklerinin konsile katılmayı reddetmeleri nedeniyle hiçbir patriğin konsilde olmamasının yanı sıra papa da temsilci yollamamıştı. İlk yedi oturumu Efesos Piskoposu Theodosios'un başkanlığında Hieria Sarayı'nda toplanan konsilin son oturumu, aynı zamanda yeni patrik seçimi için toplanılan Konstantinopolis'teki Blahernai Kilisesi'nde gerçekleşmiştir. İsa'nın tasvir edilebilirliği konusunu ele alan konsil sonucunda ikonofillerin İsa'nın ilahi tabiatını bir tarafa koyup yalnızca beşeri tabiatını tasvir ederek monofizit veya birbirine karıştırılamaz olan her iki tabiatını birlikte tasvir ederek Nasturi sapkınlığına düşmüş olduğu iddia edilmiştir. Buna ek olarak "aperigraptos" olan doğasının bir tasvirin sınırları içerisine alınamayacağı öne sürülerek Meryem ve azizler de dahil olmak üzere her türlü ikonalar lanetlenmiş, herhangi bir ikonayı gizlice bulunduran din görevlilerinin görevden uzaklaştırılacağı, sıradan kişilerin ise aforoz edilip inanç ve devlet düşmanı sıfatlarıyla yargılanacağı ilan edilmiştir. Ayrıca, konsilin tebliğinde ikona uğraşının şeytani bir uğraş olduğu belirtilmekle birlikte III. Leon tarafından ikonoklazma karşıt olması nedeniyle azledilen "ağaçlara tapan" Germanos ile birlikte "İslam'a meyleden dinsizliğin öğreticisi" İoannis'in aforoz edildiği duyurulmuştur. Oybirliği ile duyurulan konsil kararları her ne kadar hiçbir patriğin katılmaması nedeniyle ekümenikliği açısından kuşkulu olsa da halk üzerinde önemli bir etki göstermiştir.

Konsille birlikte politikasının meşru zeminini hazırlayan V. Konstantinos, ikonalara karşı geniş ölçüde eyleme girişmiş, her yerde ikonalar kırılıp yakılmış ve hakaretlere maruz kalmıştır. Bu tahrip evresinde çok fazla sayıda mozaik, fresk, heykel yok edilmiş ve resimle süslenmiş pek çok yazma eser de bundan nasibini almıştır. Kilise duvarlarındaki çizimler ise yerlerini kuş, ağaç, hayvan ve imparatoru yücelten savaş sahneleri gibi dünyevi çizimlere bırakmıştır. İkonaların yanı sıra, III. Leon devrinin aksine, ikonofiller de hedef olmuştur. Takibata uğrayan ikonofillerden ikonalara bağlılık gösterdiği tespit edilenler işkence görmüş, hapse atılmış, mallarına el konularak mülksüz bırakılmış ve uzak eyaletlere sürgüne gönderilmişlerdir. V. Konstantinos'un bu cezalarına rağmen inancından vazgeçmek istemeyen ikonoklazm karşıtı bir kesim de bulunmaktaydı. Auksentios Manastırı İgumenosu Stefanos'un etrafında toplanan bu muhalefet, birçok suçla hedef gösterilen Stefanos'un Kasım 767'de Konstantinopolis sokaklarında kışkırtılan halk tarafından taşlanarak öldürülmesinden sonra dahi tamamen sindirilememiştir. Zaman içerisinde 19 yüksek memur ve subayın, protostratorun, logothetisin, Opsikion komisinin ve Trakion ile Sikelias stratigoslarının idam edilmesi bu muhalefetin geniş bir kitle içerisine yayıldığını göstermektedir.
V. Konstantinos'un ikonoklazma yeni bir çehre getiren asıl eylemi, kendisine en sert muhalefeti gerçekleştiren manastırlara karşı 760'lardan itibaren aldığı tavırdır. İkonoklast politika zamanla "putperest yuvası ve gerçek inancın düşmanı" olarak nitelenen manastırlara karşı bir savaş niteliği kazandı. Manastırlara yönelik ağır yaptırımlar nedeniyle kimi tarihçiler bu evreyi "monoklazm" yani manastırların yok edilmesi olarak adlandırmaktadır. Bu dönemde manastır erbapları olan keşişler dinî kimliklerini temsil etmeyen sıradan elbiseler giymeye, kimileri ise evlenmeye ve manastırlardan ayrılmaya zorlandılar. Keşişlere yönelik yönelik ağır yaptırımları en iyi özetleyen olay, bir kadının elini tutturarak izleyicilerin hakaretleri ve alayları arasında hipodromda yürümeye zorlanmasıdır. Theofanis'in aktardığı bir olaydaysa Thrakesion Stratigosu Mihail Lahanodrakon, bölgesindeki bütün keşiş ve rahipleri Efesos'ta toplayıp evlenmek ya da kör edilerek Kipros'a sürülmek arasında bir tercih yapmalarını istemiştir. Ayrıca kendisine karşı çıkan keşişlerin sakallarını yağa bulayıp tutuşturmuş, manastır kütüphanelerini yaktırmış, değerli madenlerden hazırlanan takdis kapılarını satarak gelirini imparatora göndermiştir. V. Konstantinos, Lahanodrakon'u bu eylemleri sonucu özel bir mektupla tebrik etmiştir.

Keşişlerden alınarak boşaltılan manastırlar kışla, kamu binası ve depo gibi çeşitli amaçlara tahsis edilmiş ve manastırlara ait mülklere de devlet tarafından el konulmuştur. Ayrıca insanların manastırlara sığınarak keşiş hayatı yaşaması da yasaklanmıştır. Bu yaptırımlar nedeniyle dinî hayatları kısıtlanan ve bazı yerlerde hayatları dahi tehlike altına giren keşişlerin pek çoğu, özellikle İtalya gibi merkezî idarenin etkisinin zayıf olduğu yörelere göç etmişlerdir. Aleksandr Vasilyev ve İvan Dmitriyeviç Andreyev gibi bazı araştırmacılara göre III. Leon ve V. Konstantinos devirlerinde sadece İtalya'da 50 binden fazla göçmen keşiş bulunmaktaydı. Buna rağmen Grigorios Dekapolitis'in Hidrus piskoposu tarafından derdest edilmesinden anlaşılacağı üzere keşişler ikonoklazmdan tamamen kaçamamışlardır. Küçük Asya'dan İtalya'ya gerçekleşen bu göç dalgasının bir diğer yönü ise Latince ve Katolikliğin baskın olduğu topraklarda Yunanca ve Ortodoksluğun etkisinin artması olmuştur. Ayrıca çok sayıda keşiş yüzyılların birikimiyle manastırlar arasında oldukça geniş bir bağlantı ağı geliştirilmiş olduğundan Karadeniz'in kuzey sahillerine, Suriye kıyılarına ve imparatorluk topraklarının dışındaki Filistin'e kadar göç etme imkânına sahip olmuştur. 34 yıllık iktidarının üçte birlik kısmında ikonoklazm politikasını bilfiil uygulayan V. Konstantinos'un devrinde çok sayıda manastır boşalmış, uzun süreli bir politika neticesinde oradan oraya sürülen keşişlerin sayısı zaman içerisinde oldukça artmıştır.

Araplar ve Bulgarlara karşı başarılı muharebeler gerçekleştiren V. Konstantinos imparatorluğun batı toprakları üzerinde aynı otoriteyi sağlayamamıştır. III. Leon devrinden beri süregelen papalık ile Bizans