47'de Bari'ye almayı ve 871'e kadar sürecek olan Bari Emirliği'ni kurmaya teşvik etti. Güney İtalya'ya istila eden Araplar, Frank güçlerinin dikkatini kuzeye çekti.

III. Mihail, öncelikle Girit'i Araplardan geri almaya karar vererek durumu düzeltmeye karar verdi. Ada, güney İtalya ve Sicilya'daki operasyonlar için ya da hala direnen Bizans birliklerinin tutunabilmesi için en azından bir arz üssü için mükemmel bir üs görevi görebilirdi. 865'de III. Mihail'in dayısı ve rejiminin en önemli üyelerinden biri olan Bardas istila etmesi gönderildiği sırada I. Basileios ve III. Mihail (ilki, geleceğin imparatoru oldu ve ikincisinin gözdesiydi) tarafından karısına karşı potansiyel bir komplo keşfedildi. Bu nedenle İslami Girit, Bizans'ın en büyük generalinin o sırada işgalinden kurtuldu.

Öldürülen selefi gibi I. Basileios dönemi de Araplara karşı yenilgi ile zafer karışımı gördü. Doğu'daki Fırat vadisindeki Bizans başarısı, Batı'da Sarazenler'in 873 yılında Dalmaçya kıyılarından sürüldü ve 876'da Bari Bizans'ın eline geçti. Bununla birlikte, Siraküza 878'de Sicilya Emirliği'nin elin geçti ve daha fazla yardımsız Bizans Sicilyası kaybolmuş gibi görünüyordu. 880'de Taranto ve çoğu Calabria İmparatorluk birliklerinin eline geçti. Calabria, Roma'nın Aigyptos öncesi ekmek sepeti olmuştu, bu yüzden sadece bir propaganda zaferinden daha fazla bir şeydi.

886 yılında ölen I. Basileios geleceğin VI. Leon'un aslında onun metresi Eudokia İngerina'nın gayri meşru oğlu olduğuna ikna olmuştu. VI. Leon'un hükümdarlığı Araplara karşı kötü sonuçlar verdi. 904 yılında bir Bizans ordusu ve filosu Tarsus'a doğru yola çıkıp ve limanlardan ayrılmasının Araplar için önemi, Selanik'in Bizanslılar önemi kadardı, bunun intikamını Girit'in Sarazenler'i Selanik'i vahşice yağmalayarak aldılar. Diğer önemli olaylar arasında 902'de Taormina'nın kaybı ve Girit'in altı ay kuşatılması yer alır. Seferin komutanı Himerios'a İmparator'un ölümünün haberi geldiğinde sefer yola çıkmıştı, Konstantinopolis'ten çok uzak olmayan bir yerde nerdeyse tamamen yok edildi (Himerios kaçtı).

Bu zamana kadar Bizans İmparatorluğu yalnızca hayatta kalma ve halihazırda sahip oldukları şeyleri korumakla ilgileniyordu. Sicilya'nın Arap fethi planlandığı gitmediği gitmediği halde, Girit'e ve Sicilya'ya yapılan çok sayıda sefer Herakleios'un başarısızlıklarını anımsatıyordu. Leon'un 912'de ölmesinden sonra İmparatorluk, yedi yaşındaki VII. Konstantinos'un naipliği ve Bulgar I. Simeon'un istilasına uğramış Trakya sorunları ile karışık hale geldi.
Ancak durum, amiral Romanos Lekapenos, görece işe yaramayan üç oğlu ve VII. Konstantinos'un eş imparator olarak iktidarı ele geçirmesi yönetimsel iç sorunlar sona erdi. Bu arada, Bulgar sorunu az çok Simeon'un 927'de ölümü ile kendiliğinden çözüldü, bu nedenle Bizans generali İoannis Kurkuas Sarazenler'e karşı 923 ile yaklaşık 950 arasında agresif bir sefer başlatmayı başardı. Ermenistan, İmparatorluk içinde tekrar bir araya geldi, 9. yüzyıldan beri yıkılmış bir emirlik olan Melitene imparatorluğa ilhak edildi. 941'de İoannis Kurkuas, Kiev Büyük Knezi I. İgor'un istilasına karşı orduyu kuzeye çevirmek zorunda kaldı, ancak hiçbir Bizans ordusunun Herakleios'un günlerinden bu yana ulaşamadığı Edessa'ya kuşatmak için geri döndü. Sonunda Muttaki, değerli bir Hristiyan kutsal emaneti olan ""Kutsal Mendil""i verince şehir özgürlüğünü korumayı başardı.

VII. Konstantinos, 945'te tam güce kavuştu. Selefi Romanos, Batı'da Bulgarlara karşı barış sağlamak için diplomasiyi kullanmayı başardıysa da, Doğu barış için silah kuvvet kullanımı gerektiriyordu. VII. Konstantinos, en güçlü müttefiki Fokas ailesine döndü. Başlangıçta Yaşlı Bardas Fokas, VII. Konstantinos'un iddialarını I. Romanos'unkilere karşı desteklemesi ve Armeniakon Theması "strategos"u olması onu Halifeliğe karşı savaş için ideal bir aday haline getirdi. Bununla birlikte, Bardas 953'te pek başarılı olamadan yaralandı, ancak oğlu Nikiforos Fokas Halifeliğe ciddi bir yenilgi yaşattı: Adata 957'de düşerken Nikiforos'un genç yeğeni İoannis Çimiskes Fırat vadisinde bulunan Samosata'yı 958'de ele geçirdi.

II. Romanos, Herakleios'tan beri Bizans tarafından gerçekleştirilen en büyük seferi başlattı. Parlak Nikiforos Fokas'ın komutasında 50.000 asker, 1.000 ağır nakliye, 300'den fazla tedarik gemisi ve 2.000 Rum ateşi Gemisi'nden oluşan büyük bir kuvvet Girit'in İslam başkenti Kandiye için yola çıktı. Sekiz ay süren kuşatma ve acı bir kıştan sonra, Nikiforos kenti aldı. Yeniden fetih haberi, Konstantinopolis'de büyük bir zevkle karşılandı, Ayasofya'da Bizanslılar gece boyunca şükran için bulundu.

Nikiforos, bu şükranın hiçbirini görmedi ve II. Romanos'un onun hırslarını besleyeceği korkusu nedeniyle zaferi reddetti. Bunun yerine Nikiforos, hızla Hamdani Hanedanı'ndan Halep Emiri Seyfü'd Devle'nin üzerine Doğu'ya 30.000 askerle İmparatorluk topraklarına yürüdü, Girit'teki ordunun yokluğundan yararlanmaya çalıştı. Emir, İslam dünyasında, toprakları Şam, Halep, Emesa ve Antakya'yı içeren en güçlü bağımsız hükümdarlardan biriydi. Zaferle sonuçlanan seferden sonra seyfü'd Devle ezici miktarda esir yağma ile çıkmaza girdi. Nikiforos'un kardeşi Leo Fokas, küçük ordusu Emir'e karşı açık bir muharebeye girmedi. Bunun yerine, Seyfü'd Devle kendini 300 süvari ile muharebeden kaçarken buldu ve ordusunu Küçük Asya'nın dağ geçişlerinde mükemmel planlanmış bir pusu kurmak için böldü. Büyük memnuniyetle, Hristiyan tutsaklar yakın zamanda elde edilen Müslümanlar ile değiştirildi.

Nikiforos kardeşi ile bir araya geldi ve ordu, 962 yılında birkaç hafta az olmayan harikalar yarattı; Kilikya'daki 55 tane surlu kasaba, İmparatorluk denetimine geri döndü. Birkaç aydan az zamanda, Fokas kardeşler Halep duvarlarının önündeydiler. Bizanslılar şehre 23 Aralıkta saldırdılar Emir'in birkaç askeri tarafından can siperane savunulan iç kale hariç tümü yok edildi. Nikiforos çekilme talimatı verdi; Halep Emiri kötü yenildi ve artık tehdit oluşturamadı. Hala kalede tutulan birlikler aşağılama ile görmezden gelindi. II. Romanos'un ölümünün haberi, Kapadokya'yı terk etmeden önce Nikiforos'a ulaştı.

II. Romanos, güzel imparatoriçe Theofano'yı dul ve en büyük yedi yedi yaşından büyük olmayan dört çocuğu yetim bırakarak öldü. Diğer birçok naipler gibi, II. Basileios, düzensizlik, Nikiferos gibi hırslı generallerin entrikaları, ya da Makedonlar, Anadolular ve hatta Ayasofya'nın dindar kalabalığı arasındaki iç kavgalar düzensizliği kanıtladı. Nikiforos 963'te zafer kazandığında, bir kez daha Doğu'daki Sarazenler düşmanlarına karşı sefer başlattı.

Kilikya'da bir dizi tekrarlanan Bizans seferlerinden sonra 965'te Tarsus düştü, aynı yıl Kıbrıs izledi. 967'de yenilen Seyfü'd Devle, inme nedeniyle öldü, Nikephoros'u tek zorlu görevinden yoksun bıraktı. Seyfü'd Devle, kısa süre sonra bir imparatorluk vasalı haline gelen Halep'in yağmalanmasından tamamen kurtulamamıştı. 969 yılında, Antakya şehri, Bizanslılar tarafından yeniden alındı, Suriye'deki ilk büyük şehir Araplar tarafından kaybedildi. Bizans başarısı genel değildi; 964'te Sicilya'yı almak için, Nikiferos'un gayri meşru bir yeğeni olan Manuil Fokas liderliğindeki bir ordu gönderildi ama başarısız oldu. 969'da Nikiforos, tahtı kendisi için alan I. İoannis Çimiskes tarafından sarayında öldürüldü

971'de yeni Fâtımî Devleti sahneye girdi. Yeni olmanın gayretiyle, Fâtımîler Mısır, Filistin ve Suriye'nin çoğunu, Türk sorunu ile uğraşmaya başlamış güçsüz Abbâsîlerden aldılar. İslamcı muhaliflerini mağlup eden Fâtımîler, Hristiyan Bizanslıların elindeki şehirler olan Antakya ve Halep'te durmak için bir neden görmediler ve fetihlerini daha da önemli hale getirdiler. 971'de Antakya'da başarısız bir saldırını, Bizans'ın Amida'nın dışındaki yenilgisi takip etti. Bununla birlikte, I. İoannis Çimiskes, Nikiforos'tan daha büyük bir düşman olduğunu kanıtlayacaktı. 10.000 Ermeni birliği ve diğerleri ile birlikte güneyde iterek orada bulunan İmparatorluk mülklerini rahatlattı ve Bağdat'ı bir istila ile tehdit etti. Abbâsî başkentini işgal etme konusundaki isteksizliği, savunmasız ve moral bozucu olmasına rağmen, bir gizem olarak kalmaya devam etmektedir.

Kilise meselelerine daha fazla zaman ayırdıktan sonra Çimiskes, 975 ilkbaharında döndü. Emevîlerin fethi yaklaşık yüz yıl sonra durdurulmuştu, ancak Çimiskes Fâtımî Halifeliğinin daha başlangıçta başarılarını kesti: Suriye, Lübnan ve Filistin'in büyük kısmı Bizans imparatorluk ordularının eline geçti. Çimiskes'in hastalığının o yıl ve sonraki yıl ilerlemesi Kudüs'ü Hristiyan zaferinden mahrup etti.

II. Basileios'un erken hükümdarlığı, İmparatorluk boyunca yaşanan iç savaşlar ile doludur. Bulgar Samuil'in istilaları ve Bardas Fokas ve Bardas Skleros isyanlarıyla uğraştıktan sonra, Basileios, dikkatini 995'de Halep Emiri'nin tehlikede olduğu Suriye'ye çevirdi. Emir, Ebu Mansur Nizar El-Aziz Billah tarafından kuşatıldığında, emperyal bir vasal olarak, Bizans'dan askeri yardım talebinde bulundu. II. Basileios, 40.000 asker ile Konstantinopolis'i arkada bırakarak hızla ilerledi. Ordusuna, bir tanesi her biri askere, diğeri ise o askerin ekipmanı için olmak üzere toplam 80.000 katır verdi. İlk 17 bin asker büyük bir hızla Halep'e geldi ve umutsuzca sayıları çok fazla olan Fâtımî ordusu geri çekildi. II. Basileios, güneyde, Emesa'yı istila ederek Trablusşam'a kadar ilerledi. Basileios, Sarazen düşmanına karşı daha fazla sefer yürütmeksizin Bulgar cephesine döndü.

İki güç arasındaki savaş, Bizans'ın, Sur şehri'nde Fâtımî karşıtı bir ayaklanmayı desteklemesi nedeniyle devam etti. 998'de Bourtzes'in halefi Damian Dalassenos'un ardındaki Bizanslar Epemiye'ye bir saldırı başlattılar ancak Fâtımî generali Jaush ibn al-Samsama, 19 Temmuz 998'de onları savaşta yendi. Bu yeni yenilgi, II. Basileios'u bir kez daha Ekim 999'da Suriye'ye getirdi. Basileios, üç ayını boyunca Suriye'de, Bizans'ın Baalbek'e kadar baskın yapmak ve Şayzar'ı almak ve garnizon koymak ve çevresinde üç küçük kaleyi (Abu Qubais, Masyath, and 'Arqah) almak ve Rafaniya almak ile harcadı.