ır. Kula seccadelerinde mihrap daha sade olup üçgen şeklinde, düz veya ince kademelidir. Üstte âyetlik yer alır; bordürler ince şeritler halindedir. Ladik seccadelerinde tabanlık veya âyetlik yerlerinde bazan uzun saplı lâle, çiçek yahut ağaç motifleri sıralanır. Anadolu’da Milas, Bergama, Kırşehir, Mucur, Sivas, Yağcıbedir gibi daha birçok yörenin kendine has yöresel halı motiflerini yansıtan çok değerli seccadeleri vardır. 

Dağıstan, Kazak ve Şirvan gruplarına ayrılan Kafkas seccadeleri daha çok geometrik süslemelidir. Orta Asya'da Buhara, Semerkant, Hindistan’da Agra, Fetihpûr, Lahor ve Afganistan-Belûcistan bölgesi önemli seccade yapım merkezleridir. Hindistan bölgesi seccadelerinde bitkisel motifler önemli bir yer işgal eder. İran’da seccade çeşitleri fazla değildir. Bunlardan 16. yüzyıla ait önemli bir saf seccadesi örneği parçası Berlin'de Bergama Müzesi'ndedir. 

Bergama seccade

Genellikle kırmızı, mavi ve beyaz renkte çok çeşitlilikte albenili desenleri vardır. Birçok tasarımdaki bölme sıraları ve orta madalyon desenleri 

geçmiş yüzyılların etkisini korur. Örneğin geniş orta elmas deseni, 17. yy Osmanlı saray seccadelerinde görülen çelenk motifinden türemiştir. Kareye yakın ve daha küçük boyutlardadır.

19. yy özgün Kırşehir seccadelerinde yandan küçük karanfillerle çevrilmiş mihrap deseni üzerinde ayrıntılı bir basamaklı kemer yer alır. Renk düzeni kiraz kırmızısı, sarı, menekşe, açık mavi, baskın yeşil, kiremit ve koyu kahve tonları ile şaşırtıcı zenginliğe sahiptir.

Üçgen şeklinde düz ya da ince kademeli olan mihrap daha yalındır. Mihrap nişini küçük çiçekli bir şerit çevreler. Yatık dikdörtgen ayetlik bazen üstte yer alır. Renkleri daha mat olan Kula seccadelerinde mihrabın zemini yumuşak kırmızı, sarı, lacivert ya da beyazdır. İçinde ortadan inen ters vazolar, geleneksel çiçekler, iç kenarlardan sarkan küçük karanfiller, görülür küçük çiçekler kandilin yerini almıştır. Detaylı işlenmiş ince şeritler halinde bordürleri bulunur.

Mihrap tabanı manzara desenleriyle bezenmiş olan Kula seccadeleri en göze çarpan örneklerdir. Bu seccadelerde bir çeşit servi ve küçük evlerden oluşan kompozisyon mihrap tabanının iki tarafına üst üste sıralanmıştır. Serviler arasında mezar taşları da görüldüğünden, bunlara “Mezarlık Kulası” denir. 

Sütun ve kemerlerinin özelliği 16. yy Osmanlı saray halılarından gelmedir. Dış bordürlerdeki nişleri karakteristik olan bu seccadelerin desenleri genellikle geometriktir. Konya seccadelerde pas kırmızısı ve yoğun kullanılan sarı tonları ile yeryüzü renk tonları hakim olmakla birlikte bazen mavi de kullanılmıştır. 
Uşak seccade

16. yy.da ortaya çıkmıştır. Tüm seccadeler içinde çeşitli tipleriyle 19. yüzyıl sonuna kadar en uzun dönemi kapsayan bu seccadeler, genellikle kareye yakın büyük boyda, kırmızı yün iplikten argaç ve arışlarla Gördes düğümlüdür. Saçakları uzun olup, bazen de ipek saçak kullanılmıştır. Tek ya da çift mihraplıdır. Sekiz köşeli yıldızlar, bitkisel motifler ve kartuşlar başlıca özelliklerini oluşturur.

Uşak seccadeleri, kalın yünü, sağlam düğümü, uzun havları ve parlak renkleri ile diğer seccadelerden ayrılır. Ortasına bir madalyon motifi yerleştirilmiş, her iki başında yinelenen mihrabıyla, çift mihraplı bir Uşak seccadesi türü de vardır. Bu seccadeler müze ve özel koleksiyonlar tarafından çokça tercih edilmektedir ve Holbein, Lotto ve kuş halıları dışında Tintoretto’lar da Uşak’a atfedilmektedir.

Kemeri alt iki tarafında üçgen çentikler olan düz kenarlıdır. 16 ve 17. yy da kullanılan dilimli kemer formunu çağrıştırır. Alanında genellikle belirgin kırmızı, sarı ve menekşenin açık mavi ile birlikte kullanıldığı eşsiz renk düzeni düzensiz boyama tekniği ile elde edilir.

Gördes seccadelerine oranla daha kısa ancak daha enli olan mihraplı küçük seccadelerdir. 18. yüzyıl Transilvanya kiliselerinde pek çok örneği bulunur. 

19. yüzyılda mihrapları daralmaya başlamış, buna karşın suları genişlemiştir. Milas seccadelerinin bir diğer özelliği, su şeritlerinde kullanılan parlak sarı renktir. Seccadelerin dokunduğu yün iplikler, koyun yapağısının kirmanlarla eğrilmesiyle elde edilir. Yün ipler dolaklar halinde kök boya ve doğal boyalarla renklendirilir.

Gördes seccade

Türk düğümüne adını veren Gördes'in seccadeleri Osmanlı saray halılarından geliştirilmiş olup, en zengin grubu oluşturmaktadır. Kıvrak konturlu mihrap kemeri yüksek ve ince kademelidir. İyi cins parlak yünden sık düğümlü (10 cm2 de 3600, 60 x 60), kısa havları ile kaliteleri çok yüksektir. Tümünde ince bir şeritle orta zeminden ayrılan ayetlik ve tabanlık vardır. Argaçlar çift bükümlü yün, arışlar tek bükümlü yün ya da pamuktur. Mihrap zemini lacivert, mavi, kırmızı ya da yeşil renktedir, özellikle lacivert olanlar en değerlileridir. Mihrabı beyaz zeminli Gördes seccadelerine olukça ender rastlanır. Mihrap şamdanlarını sembolize eden çiçekli marpuçlar iki yanda yer alır. Parlak ve zengin kırmızı, yeşil, sarı, mavi, beyaz renklerin açık ve koyu tonları yaygın kullanılmıştır. Bitki motifleri geometrik bir düzenle sıralanır.

Marpuçlu Gördesler, Osmanlı saray halıları biçeminin devamıdır. Mihrap kemeri yüksek, yuvarlak ve boğumlu ya da ince basamaklı üçgen şeklindedir. İnce çizgiler halindeki mihrap nişinin kenarları ince dişli uzanımlarla çevrili olup, içinden sümbüller ya da küçük çiçekler sarkar. Tepesinde nadiren alem bulunur, iki yanda uzanan marpuçların içi baklava dolgulu olup, lotuslu düz çubuklar ya da uçları ibrikle biten çiçekler şeklindedir. 

Gördes seccadeleri, dört devreye ayrılır: 

1) XVI. yy. sonundan XVII. yy.ı sonuna kadar devam eden gördes tipleri (marpuçlu gördes); 

2) XVII. yy. sonundan XVIII. yy. ilk yarısına kadar devam eden seccade tipleri. Bunlar Osmanlı saray seccadelerinin devamıdır (kız Gördes, elmas taraklı Gördes); 

3) melez tipler; 

4) XVIII. yy. sonundan XIX. yy. ilk yarısına kadar devam eden Gördes seccadeleri.

Ladik seccadelerde ya yüksek, basamaklı kemer tasarımı ya da ortada baskın porsiyonlu üçlü kemer vardır. Mihrap motifinin üstünde ya da altında ayrı bir bölümde mazgal şeritinden çıkan en az beş çiçek sapı görünür.

18. yy. a kadar gitmesine karşın Ladik seccadelerin çok büyük bölümü 19. yy. da yapılmıştır. 16. yy Osmanlı saray seccade desenlerinde yer alan, ince sütunlar üzerine kurulmuş farklı boydaki üç kemer ile üzerindeki bir levhadan oluşan "Sütun Ladik", kökenine bakmaksızın seccade için kullanılan genel bir terim olmuştur. Avrupa’da özellikle 17 ve 18. yy. da Balkanlar’da yapılmış olan birçok Sütun Ladik bulunmaktadır




María Cano

María de los Ángeles Cano Márquez (d. 12 Ağustos 1887 - ö. 26 Nisan 1967), Kolombiyalı şair, yazar ve siyasetçi. Ülkesinin ilk kadın siyasi lideriydi. "Flor del trabajo" (İşçi çiçeği) olarak anılan Cano, temel insan hakları ve maaşlı çalışanların hakları konusundaki mücadelelere öncülük etti. Birçok işçi grevinin başında yer alan Kolombiyalı, Sosyalist Devrimci Partinin de kuruculardandı.

Cano 12 Ağustos 1887'de Medellín'in Antioquia departmanında Don Rodolfo Cano ve Dona Amelia Márquez'in çouğu olarak dünyaya geldi. Ebeveynleri eğitimli ve toplumda etkili radikal liberallerdi. İki kız kardeşi vardı. Cano Katolik okullar yerine seküler kurumlarda eğitim aldı. O dönem Kolombiya'da kadınların üniversiteye gitmesine izin verilmiyordu. Annesi ile babası, o 23 yaşındayken hayatını kaybetti.

Cano, Medellín'deki bazı entelektüellerle birlikte, "Cyrano" adlı bir edebiyat dergisi çıkarmaya başlamıştı. 1922'ye kadar "El correo liberal" gazetesinde çalıştı. Nesir ve şiirlerinde "mahrem ve erotik" bir ton vardı. Mart 1924'te bir halk kütüphanesi açma isteğini dile getirerek, gazeteleri ve kitapçıları bağış yapmaya davet etmişti; Mayıs ayında kütüphane hizmete açıldı.

Cano, Bolşevik Devrimi'nden etkilenen siyasi çevrelerde yer aldı ve sosyalistliğe kaydı. Tamamen sanata dayalı gerekçelerle yazmayı bırakıp, sosyal aktivistliğe ve devrimci liderliğe soyundu. İhtiyaç sahibi insanlara yiyecek ile kıyafet sağlamaya çalıştığı gibi, kütüphanede işçilerin kültürel farkındalığını artırmak amacıyla okumalar yapıyordu. Fabrikaları ziyaret ederek uygunsuz çalışma koşullarına karşı sesini yükseltti ve grevler organize etti.

1 May 1925'te, Kolombiya İşçi Bayramı sırasında, Cano "Medellín'in işçi çiçeği" olarak anılmaya başladı; bu onurlandırma ifadesi genellikle, Cano'nun siyasi bir platform olarak kullandığı gönüllü çalışanlara verilmekteydi. Kolombiyalı yazar, toplumda sembol bir asi kadın figürü hâline gelmişti; hatta "Antioquialı aileler kızlarının "mariacanos" olmasını engellemeye çalışıyordu."

1925-1927 döneminde Cano ülkede yedi tura çıktı. İlk mitingleri Sevilla ve Remedios'taki madenlerde gerçekleşmişti. Raúl Eduardo Mahecha'nın serbest kalmasında etkili oldu. 1926'da Ulusal İşçi Konfederasyonu, Üçüncü İşçi Kongresi'nde yer alacak Antioquia temsilcilerinin organize edilmesi görevini Cano'ya verdi. Kongrede hükûmet temsilcisiyle görüşen Cano, siyasi mahkumlar Vicente Adame ile Manuel Quintín Lame'in serbest bırakılması çağrısı yaptı. Böylece ülkedeki bir siyasi oluşumda, bir liderlik makamında yer alan ilk kadın olmuştu. Burada "Kolombiya'nın işçi çiçeği" ilan edildi. Cano 1926'da Sosyalist Devrimci Partinin kuruluşunda rol aldı. Eski devlet başkanı Carlos Eugenio Restrepo'nın yanında yer alarak ölüm cezasına karşı çıkmıştı. 

Cano birçok kez gözaltına alındı ve polis takibi altında tutuldu. Mitinglerinin bazıları çevik kuvvet polisi tarafından dağıtılmıştı. Kolombiyalı yazar toplumsal elitin sosyal adaletsizliğine, hükûmetin muhalefete olan baskısına ve Amerikan şirketlerinin uygulamalarına karşı söylemler geliştirdi.

Cano partinin yayın organı "La justicia"yı kuranlardandı; birçok farklı yayında yazıları yer aldı. 1928'de hükûmetin komünist hareketleri bastırmayı amaçladığı "ley heroica" kanununa karşı mücadelenin lideriydi. ABD askerlerinin işgaline karşı Nikaragualı Augusto César Sandino'ya da destek verdi. 1928 yılında bir muz bahçesinde başlayan grev, 6 Aralık'te Santa Marta'nın Ciénaga belediyesindeki bir eylemde işçiler