ellikle antihidrojen), yüksek enerjili ve kütleçekim ile ilgili çalışma yapmaya uygun olmayan parçacıklar ve atomlar meydana getirir.Son yıllarda, önce ALPHA ve sonra ATRAP  CERN'de sıkıştırılmış antihidrojen elde etti; 2012'de ALFA bu atomları kullanarak, kütleçekimsel etkileşim içindeki antimadde ve maddenin serbest düşüş gevşek bağlarını kurdu ve normal kütleçekimin ±7500%'ü gibi bir ölçüm yaptı.  Fakat bu ölçüm antimaddeye etki eden kütleçekimin işaretini açıklayabilmek için yeterli değil. Gelecek deneylerin daha yüksek tutarlılıkta olması ve sıkıştırılmış antihidrojenle (ALPHA) beraber antihidrojen ışınları (AEGIS ya da GBAR) içermesi gerekiyor.

Şimdiye kadar, antimaddenin normal maddeyle olan kütleçekim ilişkisiyle ilgili üç hipotez ortaya kondu:

Normal kütle çekiminin deneysel kanıtlara faydasından biri de Süpernova 1987A'daki nötrinoların gözlemi oldu. 1987'de dünyanın çeşitli yerlerinden eş zamanlı olarak üç nötrino detektörü Büyük Macellan Bulutunun süpernovasından gelen nötrino akışını gözlemledi ve süpernova 164,000 ışık yılı uzaklıkta olmasına rağmen yine eş zamanlı antinötrino ve nötrino akışı sanal olarak tespit edildi. Eğer ikisi de gerçek anlamda gözlemlenebilmiş olsaydı, kütle çekimsel etkileşimdeki fark çok küçük olurdu. Nötrino detektörleri antinötrino ile nötrinoyu birbirinden iyi ayırt edemiyor ve aslında ikisi arasında bir fark olmayabilir. Bazı fizikçiler gözlemlenmiş nötirinoların devamlı (sıralı) nötrino olma olasılığının %10dan az olduğunu iddia etmekte. Diğer bir tahmin ise %1den düşük olduğu yönünde  Ne yazık ki, bu değerlerin geliştirilmesi yakın zaman için pek mümkün değil. Süpernova 1987A'ya en yakın, bilinen son  süpernova (G1.9+0.3)1867'de gerçekleşmişti. 

Fizikçi William Fairbank elektronların ve pozitronların kütle çekim ivmelerini doğrudan ölçmek için laboratuvar deneyleri yapma girişiminde bulundu. Fakat bu parçacıkların yük/kütle oranı çok büyük olduğu için elektromanyetik etki deneye engel oldu.

Parçacık seviyesindeki kütle çekim kuvvetlerini doğrudan gözlemlemek oldukça zor. Yüklü parçacıklarda, elektromanyetik kuvvet ondan çok daha zayıf olan kütle çekim etkileşimini baskılar. Nötral antimaddedeki antiparçacıkların bile -antihidrojen gibi- deney ekipmanındaki eşlerinden uzak tutulması gerekir ki bu da çok güçlü elektromanyetik alan gerektirir. Bu alan , örneğin atomik formdaki kapandaki, Dünyanın antiparçacığa ve yakınındaki test kütlesine uyguladığı kütle çekimini kolayca baskılayabilecek bir kuvvet üretir. Bütün antiparçacık üretim yöntemleri yüksek enerjili antimadde parçacıklarıyla sonuçlandığı için, kütle çekim etkilerini gözlemlemek için gereken soğutma sistemi detaylı deneysel teknikler ve dikkatli kontrol gerektirir.

2010 yılından bu yana soğuk antihidrojen üretimi CERN'deki ATHENA, ATRAP ve ALPHA deneyleriyle mümkün hale geldi. Elektriksel olarak nötr olan bir antihidrojenin, Dünyayla antimadde parçacığı arasındaki kütle çekim etkileşiminin doğrudan ölçümünü mümkün kılması gerekir. 2013te antihidrojen deneylerinde ALPHA düzeneğinden salınan atomlar serbest düşüşle kabaca antimadde kütle çekimini sınırladılar. Bu kabaca sınırlama göreceli olarak %±100 hassasiyette olduğu için yine kütle çekimin işaretini söyleyebilmek için yetersizdi. Gelecekte yapılacak deneylerde, AEGIS ve GBAR gibi antihidrojen ışınları veya ALPHA gibi sıkıştırılmış antihidrojenler hassasiyeti arttırıp antimadde üzerindeki kütle çekimle ilgili daha net sonuçlara varılmasını sağlayabilir .

1932de antimadde ilk keşfedildiğinde, fizikçiler onun kütle çekime nasıl tepki vereceğini merak ettiler. Yaptıkları analizler de antimaddenin maddeyle aynı mı yoksa tam tersi bir tepki mi  vereceği üzerine  yoğunlaşmıştı. Ortaya atılan birkaç teori bazı fizikçileri antimaddenin maddeyle aynı tepkiyi vermesi gerektiği yönünde düşünmeye itmişti. Onlara göre maddeyle antimadde arasındaki kütle çekim tepkisi mantıksızdı çünkü bunun gerçekleşmesi kütlenin korunumu ve boşluğun kararlılığına ters düşüyordu. Ayrıca Eötvös'ün zayıf eşdeğerlik prensibiyle ilgili test sonuçlarına da uymuyordu. Bu erken teorik yorumların birçoğu sonradan çürütüldü.  

Eşdeğerlik İlkesine göre antimaddeye etki eden kütle çekim normal maddeye etki edenle aynı olmalıdır. Dolayısıyla madde ve antimadde arasında kütle çekimsel bir tepki oluşmaması gerekir. Ayrıca standart model çerçevesinde kendi kendinin antiparçacıkları olan fotonlar, yapılan deneylerde genel görelilik teorisinde tahmin edildiği gibi normal maddenin kütle çekim alanıyla etkileşime girdi. Bu da maddeyle antimaddenin birbirinini ittiğini açıklayacak başka bir teori gerektirdi.

ine göre (burada C yük, P eşitlik T ise zamanın terse dönümünü temsil etmekte) maddeyle onun antimadde karşılığı arasındaki özellik farkları C-ters dönümü tarafından izah edilebilir. C-ters dönümü kütleyi etkilemediğinden bu teoreme göre maddeyle antimaddeye etki eden kütle çekimsel kütle aynı olmalı.  Bu durumda tepkisel kütle çekim bu teoremin dışında kalır çünkü tepkisel kütle çekim olması madde ve antimadde arasındaki gözlemlenebilen kütle çekimin farklı işaretlere sahip olmasını gerektirir.

1958de, antikütle çekiminin enerjinin korunumuna aykırı olacağını iddia etti. Eğer madde ve antimadde zıt kütle çekimlere sahip olsaydı, parçacık-antiparçacık çiftinin boyunu değiştirmek hiç enerji gerektirmezdi. Fakat, ışık kütle çekim potansiyelinde ilerlerken, frekans ve enerjisi yer değiştiriyor. Morrison'a göre enerji madde ve antimaddenin tek yükseklikte üretilip sonra yükseltilmesiyle oluşuyor, çünkü foton üretiminde harcanan enerji onu yok etmek için gereken enerjiden daha azdı.  Ancak daha sonradan antikütle çekimin termodinamiğin ikinci yasasına aykırı olmadığı bulundu.

Daha sonra, 1958 yılında,  antikütle çekimin Eötvös'ün deneyinin sonuçlarına ters düştüğünü göstermek için kuantum alan teorisini kullandı. Ancak, Schiff'in kullandığı renormalizasyon tekniği çok ağır eleştirildi ve çalışması yetersiz görüldü. 2014te aynı iddia Cabbolet tarafından tekrar ortaya atıldı ama bu sadece standart modelle kütle çekimsel tepki arasındaki uyuşmazlığı göstermekle kaldı .

1961'de,  antikütle çekimin kaonların yenilenmesi sırasında kabul edilemez çoklukta CP(elektrik yükü ve eşitlik) bozunumu gözlemlenmesi sonucu ortaya çıkacağını iddia etti. O zamanlar CP bozunumu henüz gözlemlenmemişti ama Good'un iddiasının büyük potansiyel taşıdığı düşünüldü. Gabriel Chardin bu iddianın göreceli potansiyel bakımından yeniden düzenlenmesiyle bu bozunumun bir miktar kaon yenilenmesi sonucu ortaya çıkabileceğini buldu.  Sonrasında kendi K mezon modelini temel alarak antikütle çekimin aslında CP bozunumunun potansiyel açıklaması olduğunu iddia etti. Vardığı sonuçlar 1992'ye kadar sadece iddia olarak kaldı fakat sonrasında B mezonlarındaki CP bozunumu üzerine yapılan çalışmalar bu açıklamaların doğru olmadığını gösterdi.

Gerardus 't Hooft'a göre, her fizikçi kütle çekimsel tepki fikrindeki problemi fark eder: eğer bir topu geri düşmesi için yukarı atarsak, yaptığı hareket simetrik olur; ve bu yüzden, top zıt zaman boyutunda da aşağı düşer. Madde parçacığı zıt zaman boyutunda antiparçacık olduğu için, Hooft'un iddiasına göre antimadde Dünyaya normal maddeymiş gibi düşer. Fakat, Cabbolet bunun hatalı olduğunu ve sadece antimaddenin antidünyaya düştüğünü kanıtladığını söyledi 

Başka yazarlar madde-antimadde arası kütle çekim tepkisini kozmolojik gözlemleri açıklamak için kullansalar da bunlar kütle çekim tepkisinin fiziksel ilkelerine uymamaktadır.





De Sitter değişmez özel görelilik

Matematiksel fizikte, de Sitter değişmeyen özel görelilik kurgusal bir fikirdir. Bu fikir uzayzaman simetri gruplarının belirsiz dikey de Sitter uzay SO(4,1) gruplarıdır. Genel görelilik standart teoride de Sitter uzay bir kozmolojik sabit ya da sürdürmek için sürekli skaler alanın stres enerji gerektiren son derece simetrik özel vakumlu çözümüdür.

de Sitter değişmeyen görelilik düşüncesi fizik kanunlarının esasen de Sitter uzay simetri grupları yerine değişmeyen  özel görelilik  Poincare grupları altında olmasını gerektirir.  Bu varsayımla, otomatik olarak boş alanda de  Sitter simetrisi vardır ve normalde genel görelilik kozmolojik sabit olarak adlandırılacak uzay simetri yapısını açıklayan temel bir boyutlu parametre haline gelir.

İlk  olarak 1954 yılında Luigi Fantappiè tarafından önerilen, teori 1968'de Henri Barcy ve 1968 yılında Lévy-Leblond tarafından yeniden keşfedilene kadar belirsiz kalmıştır. 1972 yılında, Freeman Dyson tarafından de Sitter değişmeyen uzay teorisi popülerleşti. evrenin genişlemesinin keşfi de Sitter değişmeyen teorilerine olan ilginin canlanmasına sebeb oldu. Bu keşif aynı zamanda fizikte olan  yeni çift özel görelilik gibi  kurgusal fikirlerede kapı araladı.

De Sitter uzay-zaman eğriliğinin sadece yerçekimi nedeniyle olmayabileceğini önerdi ama bunun nasıl olacağına dair de bir matematiksel detay vermedi. 1968 yılında Henri Bacry ve Jean-Marc Lévy-Leblond. izotopri, homojenlik ve  geliştirici değişmezliklerle birlikle en genel de Sİtter gruplarını gösterdi.[3] Daha sonra, Freeman Dyson genel göreliliği daha belirgin galne getirmek için matematiksel yapılarla yaklaşımı savundu.

Özel görelik dahilinde uzay ve zamanın  Minkowski' nin birleşmesi Lorentz grupları dahilinde Newton mekaniklerinin Galile gruplarının yerini aldı. Bu uzay ve zamanın birleşmesi olarak adlandırıldı çünkü Galie grubu rotasyonları yarı dolaysız ürünlerken ve Galile artarken, Lorentz grupları basitti. Bu demek oluyor ki  Lorentz grupları zaman ve mekanı karıştırıyor. Galile grubu uzaydakinden daha farklı birim parametreleriyle zamanı ele alırken, zaman ve mekan Lorentz gruplarıyla çözülemez.

Benzer bir şey, üç boyutlu sıradan döndürme grubunun olması için yapılabilir. Eğer neredeyse düz bir dünya hayal edersek, onların geleneksek uzunluk birimleri mikrometre olablir. Çünkü dünydaki tipik büyü yapıların x ve y kordinatları boyutları sebebiyle metre cinsindendir. Bu türler dünyalarının temel yapı simetrilerini (SO(2) x-y düzlemindeki dö