Crettien (d. 1931) Fransız büyükelçi.

1958 yılında Dışişleri Bakanlığı'nda kariyerine başlamış, çeşitli görevlerin ardından Şikago Başkonsolosu olmuş, 1985-1987 yıllarında Birleşik Arap Emirlikleri Büyükelçisi olmuş, 1988'de Somali Büyükelçisi olarak göreve başlamış 1989'daki darbe nedeniyle Fransa'ya dönmüştür. 1991-1993 yıllarında Kolombiya ve 1993'ten emekli olduğu 1996 yılına dek Guatemala Büyükelçisi olmuştur.




Görice Sancağı

Görice Sancağı, Osmanlı İmparatorluğu'nun sancaklarından biriydi. Sınırları günümüz Arnavutluk'un güneydoğusunu ve Yunanistan'ın kuzeybatısını kapsamaktaydı. Sancağın merkezi Görice idi.

Görice Sancağı bölgenin 15. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirilmesinin ardından kurulmuştur. Sancak son dönemlerinde Manastır Vilayeti'ne (1874-1912) bağlı olup Balkan Savaşları sırasında Yunan Ordusu tarafından işgal edildi ve daha sonra bağımsız Arnavutluk Prensliği'ne verildi.

Görice Sancağı dört kazaya ayrılmaktaydı.




Hafız Mehmed Paşa

Çerkes Hafız Mehmed Paşa (d. - ö. 3 Mayıs 1866, Medine) Osmanlı askeri.

Saraydan yetişerek tebdil hasekisi oldu. Nizamiye Ordusu'nun kuruluşunda Binbaşı, Mayıs 1828'de Miralay ve daha sonra Süvari Livası rütbelerine terfi etti. Kasım 1833'te Ferik rütbesine terfi etti ve İşkodra mutasarrıfı olarak atandı. Bu görevindeyken Kütahya'ya atandı. Kasım 1836'da vezirlikle (müşir) Diyarbekir ve Sivas valisi olarak atandı.

1839 yılında Mısır Ordusu'yla savaşmak üzere kurulan orduya Serdâr-ı Ekrem olarak atandı. Nizip Muharebesi'nin kaybedilmesine rağmen Diyarbekir Valiliği görevinden alındıysa da Sivas Valisi olarak görevine devam etti. Eylül 1839'da Erzurum valisi olarak atandı. Şubat 1841'de görevinden alındı. Şubat 1842'de Serasker kaymakamı olduysa da Ocak 1843'de Seraskerliğin kaldırılması üzerine görevinden alındı. Nisan 1843 Belgrad Muhafızı olarak görevlendirildi. Aralık 1845'de Musul valisi olarak atandı. Mart 1846'da Zaptiye Müşiriyeti'nin kurulması üzerine bu kurumun başına atandı. Mart 1847'de Zaptiye Müşirliği görevinden alındı. Mayıs 1847'de Yanya, Mart 1848'de Üsküp, Temmuz 1849'da Bosna ve Ekim 1849'da Edirne Valisi olarak atandı. Temmuz 1851 görevinden alındı. Nisan 1852'de Konya ve Temmuz 1854'te Trabzon valisi olarak atandı. Kırım Savaşı sırasında Erzurum'un geri alınmasındaki başarısızlığından ötürü 1856 yılında görevinden alındı.

1860 yılında Çerkeslerin Osmanlı topraklarına göç etmesi üzerine kurulan Muhacirin Komisyonu'na Başkan oldu. Aralık 1862'de Şeyhü'l-Harem olarak görevlendirildi. Nisan 1864'te görevinden alındı ve Medine'de kaldı.

3 Mayıs 1866 tarihinde Medine'de vefat etti.

Sicill-i Osmani'de şöyle değerlendirme yapılmaktadır:

Dindar ve doğru idi. Oğlu Sami Bey, Bağdad'a giderken 1275'de (1858/59) kaybolmuştur. Diğer oğlu İzmit Redif Kumandanı Ferik Sadeddin Paşa'dır. Kızını Serdâr-ı Ekrem Ömer Paşa nikahlamıştır.




Çamlıca, Yenimahalle

Ankara'nın Yenimahalle ilçesine bağlı bir mahalledir. Geniş bir alana sahiptir. İşyeri bölgeleri ile çevrilidir.

Mahalle sınırları içerisinde Polis Koleji, Polis Lojmanları, Temsan Genel Müdürlüğü, Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü, İller Bankası Sosyal Tesisleri, Türk Telekom İmodsan Müessesesi yer almaktadır. Çok sayıda firma, tek başına komple binalarda faaliyet göstermektedir.

Mesken kısmı, ana arterler içinde olmadığından sakin ve dingin bir yaşam vardır.




Coming Out Under Fire

Coming Out Under Fire, Arthur Dong'un hem yönetmenliği hem de yapımcılığını yaptığı ve oyuncu Salome Jens'in rivayet ettiği 1994 yapımı belgesel film. Allan Bérubé'nin yazdığı aynı başlıklı kitaba dayanan film, İkinci Dünya Savaşı boyunca Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri'ndeki eşcinselliğe dair tutumları inceler.






Sovyet uzay programı

Sovyet uzay programı, 1930'lu yıllardan 1991'de dağılıncaya kadar eski Sovyetler Birliği (SSCB) tarafından yürütülen roket ve uzay keşif programlarından oluşuyordu. Altmış yıllık geçmişi boyunca, bu öncelikle sınıflandırılmış askeri program, uzay uçuşlarında bir takım öncü başarılar göstermişti, bunlar; ilk kıtalararası balistik füze (R-7), ilk uydu (Sputnik 1), Dünya yörüngesine ilk canlı taşıma görevi (Sputnik 2'deki köpek Layka), uzayda ve Dünya yörüngesinde ilk insan (Vostok 1'deki kozmonot Yuri Gagarin), uzayda ve yörüngedeki ilk kadın (Vostok 6'da kozmonot Valentina Tereşkova), ilk uzay yürüyüşü (Voskhod 2'de kozmonot Aleksey Leonov), Ay'la ilk çarpışma (Luna 2), Ay'ın karanlık tarafının ilk görüntüsü (Luna 3) ve insansız olarak Ay'a yumuşak iniş (Luna 9), ilk uzay gezgincisi (Lunokhod 1), otomatik olarak ayıklanan ve Ay'dan Dünya'ya getirilen ilk Ay örneği (Luna 16) ve ilk uzay istasyonundan (Salyut 1) oluşmaktadır. İlk gezegenler arası sondalar, kayda değer başka kayıtlar içeriyordu: Venera 1 ve Mars 1, sırasıyla Venüs ve Mars'a uçmuş, Venera 3 ve Mars 2, ilgili gezegen yüzeyi ile çarpışmış ve Venera 7 ve Mars 3 bu gezegenlere yumuşak iniş yapmıştır.

SSCB'nin roket ve uzay programı başlangıçta gelişmiş Alman roket programından gelen tutsak bilim adamlarının desteğiyle sağlandı, 1955'ten sonra ise başta Sovyet mühendisleri ve bilim adamları tarafından gerçekleştirildi ve bazı benzersiz Sovyet ve Rus İmparatorluk, birçoğu teorik astronomların babası olarak da bilinen Konstantin Tsiolkovski tarafından türetilen teorik gelişmelerdendi. Sergey Korolyov ana tasarım grubunun başında bulunarak; resmî olarak "baş tasarımcı" (SSCB'deki benzer konumlar için bir adlandırma ölçütü) olmuştur. NASA ile tek bir eşgüdüm teşkilatı kurarak "Uzay Yarışı"'nda Amerika, rakibinden farklı olarak yapılanmış, SSCB programı ise, Korolyov, Mikail Yangel, Valentin Gluşko ve Vladimir Çelomey liderliğindeki rakip tasarım oluşumları arasında bölünmüştü.

Programın sınıflandırılmış durumu ve propaganda değeri nedeniyle görevlerin sonuçlarının bildirimi, başarı belli oluncaya kadar ertelendi ve başarısızlıklar bazen gizli tutuldu. Sonuçta, Mihail Gorbaçov'un 1980'lerdeki Glasnost politikası sonucunda, uzay programı ile ilgili birçok gerçek gizlilik sınıflandırmasından çıkarılmıştır. 1966-1968 yılları arasında Korolyov, Vladimir Komarov (Soyuz 1 kazasında) ve Yuri Gagarin'in (rutin bir savaş uçağı görevinde) ölümleri ve dört insansız testte kalkıştan hemen sonra patlayan bir insanlı ay inişi için tasarlanan büyük N-1 roketinin gelişim başarısızlığı da dikkate değer gerilimler yaratıyordu.

Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte Rusya ve Ukrayna ayrı programlara geçtiler. Rusya, Roskosmos Devlet Kuruluşu olarak bilinen Rus Havacılık ve Uzay Kurumu'nu oluştururken Ukrayna, Ukrayna Ulusal Uzay Kurumu'nu (NSAU) oluşturdu.

Uzay araştırması teorisi, Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Rus İmparatorluğu'nda 19'uncu yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başlarında öncü gazetelerde yayınlayan ve 1929'da Konstantin Tsiolkovski'nin (1857-1935) çok kademeli roketler gibi kavramlarını tanıtan yazılarla sağlam bir temele oturmaktaydı. Tepkili (reaktif) Tahrik Çalışma Grubu'nun üyeleri tarafından gerçekleştirilen erken deneylerde üzerine kurulan pratik yönlerde, 1920'ler ve 1930'larda GIRD kurulmuş (1931'de kurulmuş), Sergey Korolyov gibi öncüler —Mars'a seyahat etmeyi hayal edenler— ve Alman-Rus mühendis Friedrich Zander gibi bilim adamları çalışmıştır. 18 Ağustos 1933'te GIRD, ilk Sovyet sıvı yakıtlı roket Gird-09'u ve 25 Kasım 1933'te, ilk melez yakıtlı roket GIRD-X'i yaptı. 1940-41 yıllarında, Tepkili tahrik alanında bir başka gelişme gerçekleşti: Katyuşa çoklu roketatarının geliştirilmesi ve seri üretimi gerçekleştirildi.

1930'lu yıllarda Sovyet roket teknolojisi Nazi Almanyası ile karşılaştırılabilirdi ancak Joseph Stalin'in Büyük Tasfiyesi, ilerlemesine ciddi şekilde zarar verdi. Birçok önde gelen mühendis öldü ve Korolyov ve diğerleri Gulag'lara hapsedildi. Katyuşa, 2. Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesinde çok etkili olmasına rağmen, Alman roket programının gelişmişliği, Avrupa'daki savaşın bitiminden sonra Peenemünde'de ve Mittelwerk'teki kalıntılarını denetleyen Rus mühendislerini şaşırttı. Amerikalılar gizlice en önde gelen Alman bilim adamlarını Operasyon Ataşesi olarak ve 100 V-2 roketini Amerika'ya götürürken, Rus programı ancak, yakalanmış Alman kayıtları ve bilim adamlarından bazılarından, özellikle V-2 üretim alanlarından elde edilen çizimlerden büyük ölçüde yararlandı.

Dimitri Ustinov'un yönetimi altında Korolyov ve diğerleri çizimleri denetlediler. Roket bilim adamı Helmut Gröttrup ve diğer yakalanan Almanlar'dan 1950'lerin başına kadar yardım alınarak, Sovyet nükleer savaş başlıklarının ağırlığının daha güçlü bir güçlendiriciye ihtiyaç duymasına rağmen, R-1 adlı V-2 kopyasını yaptılar. Korolyov'un OKB-1 tasarım bürosu, 1930'ların sonlarında deneyler yapmakta, sıvı yakıtlı kriyojenik roketlere odaklanmaktaydı. Sonuç olarak, bu çalışma, Ağustos 1957'de başarıyla denenen R-7 Semyorka kıtalararası balistik füze (ICBM - "Intercontinental ballistic missile") tasarımıyla sonuçlandı.

Sovyet uzay programı, SSCB'nin Beş Yıllık Planlarına bağlıydı ve başlangıçta Sovyet ordusunun desteğiyle ilerliyordu. Her ne kadar "tek yanlı bir uzay yolculuğu hayali tarafından yönlendirilme" olsa da, Korolyov genellikle askeri projelerde çalışırken bunu bir sır olarak sakladı —Özellikle Sovyetler Birliği'nin 1949'daki ilk atom bombası testinden sonra, nükleer bir başlığı ABD'ye taşıyabilecek bir füze— birçoğunu uyduları fırlatma ve insanlı uzay aracı düşüncelerinden alıkoydu. Bununla birlikte, Temmuz 1951'de uzaya çıkan ilk canlı Sovyet roketinde bir araçla fırlatıldı; iki köpek 101 km yüksekliğe ulaştıktan sonra canlı olarak kurtarıldı. Amerika'nın ilk başarısından iki ay önce bu ve sonraki uçuşlar, Sovyetlere uzay tıbbı ile ilgili değerli bir deneyim kazandırdı.

Küresel menzili ile ve yaklaşık beş ton ağırlığa sahip olan güvenilir R-7, sadece nükleer savaş başlıkları için stratejik bir verimli sistem olarak değil aynı zamanda bir uzay aracı için mükemmel bir temel olarak etkili olmuştu. Amerika Birleşik Devletleri'nin Uluslararası Jeofizik Yıldönümü'nde bir uydu fırlatma planın