n bölgenin pek çok yerinde ilk yerleşimden günümüze ulaşabilen tarihi eserler görülebilir. Şehrin nüfusunu oluşturan modern Grönlandlılar, ilk olarak 1720lerde Danimarkalı misyoner Hans Egede'nin önderliğinde bölgeye yerleşen İnuitler ve Danimarkalıların bir karışımıdır.

Sisimiut günümüzde başkent Nuuk'un kuzeyindeki en büyük iş merkezi ve Grönland'ın en hızlı gelişen şehirlerinden biridir. Gelişen bir endüstriye sahip olsa da şehirdeki başlıca iş kolu balıkçılıktır. Devlete ait olan çok amaçlı market zincirleri KNI ve bağlı ortağı Pilersuisoq, Sisimiut merkezli şirketlerdir. Sisimiut'un mimari yapısında geleneksel tek ailelik konutların ve 1960larda şehrin genişlemesiyle yaygınlaşan apartmanların oluşturduğu toplu yerleşmelerin bir sentezi hakimdir. Şehir, 2010lu yıllarda limanın kuzeyinde, Kangerluarsunnguaq Koyu'nun kıyısında inşa edilmesi planlanan müstakil tipli evlerden oluşacak yerleşim alanı göz önüne alındığında hala genişlemektedir. Sisimiut'ta şehrin ve civardaki küçük yerleşmelerin sakinlerine genel ve mesleki eğitim veren birçok okul vardır. Şehirde bulunan Taseralik adlı kültür merkezi, Nuuk'taki Katuaq'tan sonra ülkede kurulan ikinci kültür merkezi olma özelliğini taşır.

Şehrin kendine ait bir otobüs hattı ve ülkenin yıl boyunca buz tutmama özelliğine sahip en kuzeyinde bulunan, Batı ve Kuzeybatı Grönland'ın deniz taşımacılığını elinde tutan bir limanı vardır. Bu limandan yola çıkan ikmal gemileri Uummannaq Fiyordu ve Upernavik Takımadası'ndaki küçük yerleşim yerlerine ve daha da kuzeydeki Qaanaaq'a kadar ulaşırlar. Şehrin havaalanının işletmesi Grönland'ın batı kıyısındaki diğer şehirlerle ve Kangerlussuaq Havalimanı aracılığıyla Avrupa'ya bağlantı sağlayan Air Greenland tarafından yapılır.

2016 yılında 5,539 kişinin yaşadığı kaydedilen Sisimiut, daha küçük yerleşmelerdeki insanların da göçüp gelmesiyle ülkenin en hızlı gelişen şehirlerinden biridir. Şehir, Kangerlussuaq ile birlikte Qeqqata Belediyesi'ndeki son yirmi yıldır düzenli nüfus artışı gösteren tek şehirdir.

Erkek nüfüsünün kadın nüfüsunu 1991'de %20, 2000 ve 2010 yıllarında ise %13 farkla geçmesi ile nüfusun cinsiyet dağılımında eşitsizlik görüldüğü söylenebilir. 2010 verilerine göre şehirde yaşayanların yaklaşık %10'u Grönland dışında dünyaya gelmiştir.

Şehirdeki ailelerin çoğu Danimarka'dan getirilen çeşitli renklerdeki prefabrik ahşap evlerde yaşar. Bu tek ailelik evlerin neredeyse tamamı donmuş toprağa karşı beton temel ile desteklenir. Danimarkalı yetkililer 1960lı yıllarda Sisimiut da dahil olmak üzere birçok Grönland yerleşiminde apartmanlar inşa etmeye başladı.

Şehir, Nuuk'un aksine henüz çevreye duyarlı modern inşaat teknolojisinden yoksundur ve toplu yerleşim binalarının da bakıma ihtiyaç duyduğu kaydedilmiştir. Qeqqata Belediyesi, 2010lu yıllarda Kangerluarsunnguaq Koyu'nun kuzeyindeki alanı gayrimenkul ile imar ederek oluşturulması öngörülen Akia adını alacak semt ile şehri genişletmeyi planlamaktadır.

Karides, sombalığı, pisi balığı, morina gibi deniz ürünlerinin hasadının yapıldığı şehirde balıkçılık en önemli geçim kaynağıdır.

Limanın yakınındaki tarihi bir binada yer alan Sisimiut Müzesi, Grönland ticareti, endüstrisi ve denizciliği alanlarında özelleşmiştir. Saqqaq kültürüne ait antik yerleşmelerde on yıl boyunca yapılan arkeolojik araştırmalar ve kazılar sonucu ortaya çıkan tarihi eserler, bölgenin 4000 yıl önceki kültürüne ışık tutar.

Sisimiut Havalimanı, şehrin 4.1 kilometre kuzeybatısında, Kangerluarsunnguaq Koyu'nun ağzında yer alır. 1990larda havalimanı inşa edilmeden önce Sisimiut'un hava ulaşımını şehrin dışında kalan helikopter pisti sağlıyordu. Havalimanının yalnızca kısa mesafeli iniş-kalkışa uygun hava taşıtlarına hizmet edebilen 799 metre uzunluğunda kısa bir pisti bulunur. Grönland dışına çıkacak olan uçakların aktarması Kangerlussuaq Havalimanı üzerinden sağlanır. Nuuk, Maniitsoq ve Ilulissat şehirlerine Air Greenland'ın tarifeli seferleri ile ulaşılabilir. Şehir merkezinden havalimanına ulaşım için taksiler ya da seyrek olarak düzenlenen otobüs seferleri kullanılabilir.




Erbil Vakayinamesi

Erbil Vakayinamesi, Süryani dilinde yazılmış, günümüzde Erbil yakınlarında bulunan Adiabene şehrinde yaşayan Hristiyanların tarihi hakkında bilgi veren bir belgedir.

Belge'de Erbil'in ilk metropoliti olarak Pkida (ölümü 115) adında bir ruhban, ikinci metropoliti olarak da Shaq /İshak (123-136) adında bir ruhban ismen nakledilir.

Yazar olarak "Mesiha-Zeha" ismi verilse de bu konu tartışmalıdır. Metnin ne zaman yazıldığı yönünde de çok çeşitli tartışmalar vardır. Bu tartışmalar 6. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar uzanan bir zaman dilimini ele almaktadırlar. Günümüze tamamı ulaşmayan kroniğin esasen milattan sonra 100'den 550 yılına kadar olan tarihi de içerdiği kabul edilir. Kronik sadece Hristiyanlık açısından değil, Sasani İmparatorluğu tarihi açısından da eşi bulunmaz bir değere sahiptir. Yine de kronikte verilen bilgilerin doğruluğu tartışmalıdır, zira verilen bilgilerin test edilmesi mümkün değildir. Kroniğin en ilginç yanlarından birisi, metinde Papa'nın bütün Hristiyanlık üzerindeki üstünlük iddiasını tartışmasıdır.

Roma İmparatorluğu'nda 303 'ten be­ri görülmeyen bu Hristiyan takibatları üzerine edinilen tüm bilgiler Erbil Vakayinamesi ve Afrahat"ın yazılarından edinilen bilgilerdir.

Erbil Vakayinamesi 1907 yılında Alphonse Mingana tarafından keşfedilmiştir. Keşfi sonrası Fransızca çevirisi ile yayınladığı metnin orijinal metinle örtüşmeyen tarafları ortaya çıkınca metnin gerçekliği konusunda çeşitli tartışmalar ortaya çıktı. Bazı bilim adamları Mingana'nın metni keşfetmediğini, kendisinin yazdığını iddia etmektedirler. Kroniğin orijinalliğini ilişkilendiren tartışmalar hala devam etmektedir.

Süryani edebiyatının uzmanı kabul edilen Sebastian Brock kroniğin sahte olması gerekmediğini söylemekte, öte yandan metin içindeki tarihsel olmayan bazı bilgilere değinmektedir. Peter Kawerau kroniğin orijinalliğini savunmuş, bunu yaparken kroniğin verdiği bilgilerin bazılarının sadece Bişapur'da bulunan bir yazıtla örtüştüğünü, bu yazıtınsa 1935 yılında yani Mingana'nın yayınının çok daha sonrasında keşfedildiğini ileri sürmüştür. Kawerau'ya göre kronik bu zamana kadar kabul edilenin aksine çok daha güvenilir tarihsel bilgiler sağladığı inancını taşımakta olduğunu ifade etmiştir.






Arles'daki Yatak Odası

Arles'daki Yatak Odası (), Hollandalı art izlenimci ressam Vincent van Gogh'un tuval üzerine yağlı boya ile yaptığı tablo. Amsterdam'daki Van Gogh Müzesi'nde sergilenmektedir. Ressam, ilki 1888 tarihli olan tablonun daha sonra iki versiyonunu daha yapmıştır.

Van Gogh, Arles'taki evine taşındıktan sonra dönemin ressamlarından Paul Gauguin ile birlikte çalışmak ve ortak paylaşımlarda bulunmak için onu buraya davet eder. Ressam, misafirini beklerken uygun ortam hazırlamak ve kendi resim yeteneğini göstermek için odayı, yaptığı çalışmalarla süsler. Eserde duvarlarda görülen tablolar da bu süreçte yapılmıştır. Odadaki eşyalar temelde, bir yatak, iki sandalye ve bir masadan oluşuyor. Sağdaki duvarın yanında bir sandalye, üzerinde su bulunan küçük masa ve sokağa bakan bir pencere bulunur. Soldaki duvarın yanında ikinci bir sandalye ve diğer odanın kapısı bulunuyor. Odada hiç kimse yoktur. Yatağın yanındaki duvarda ressamın arkadaşları olan Eugène Boch ve Paul-Eugène Milliet'nin portresi asılmıştır. Yatağın arkasındaki resim ise "Kayalıklar ve Meşe Ağacı"'dır. Tablodaki çoğu nesneler çiftler halinde resmedilmiştir. Bu da Van Gogh'un Gauguin'i bekleyişinin yansımasıdır. Sandalyeler, yastıklar ve duvardaki tabloların çiftler halinde oluşu tabloya huzur, düzen ve barış duygusu vermek için yardımcı olur. Tema her ne olursa olsun Arles ve Saint-Rémy dönemleri boyunca Van Gogh'un en sevdiği ve sıklıkla kullandığı renk sarıydı. Bu tabloda da kullanılan esas renk sarıdır. Resmin en dikkat çekici ve çarpıcı yanı, ilginç bir perspektife sahip olmasıdır. Alışılmışın dışında orantısız boyutlarda yamuk şekilde betimlenen odanın ölçülerinde sıradışı bir derinlik yanılgısı göze çarpıyor. Arka duvar sağa doğru yönelirken, yatağın sağındaki duvarda yatağa doğru eğilmiştir. Odanın sağındaki kapı odayı koridora, sol taraftaki kapı ise ressamın Gauguin için hazırladığı misafir odasına bağlıyor.

Ressam, 16 Ekim 1888'de kardeşi Theo'ya yazdığı mektupta odanın özelliklerini ayrıntılı bir şekilde tarif ediyor:
Ertesi gün Gauguin'e yolladığı ve içinde tablonun bir eskizinin de olduğu mektupta ressam şöyle yazıyordu: "Bu çıplak iç mekan yaparken beni çok muazzam derecede eğlendirdi"

Van Gogh davetine icabet eden Gaugin ile yaklaşık iki ay birlikte yaşayıp çalışmalar yaptılar. Lakin bu ortak çalışmalar yaptıkları bir tartışma sonucu Van Gogh'un kulağını kesmesi ve Saint Rémy'de bir akıl hastanesine kaldırılmasıyla son buldu. Hastanedeyken tablonun su baskını yüzünden hasar gördüğünü öğrenen sanatçı 1889 yılının Eylül ayında eserin aynı boyutlarda ikinci bir versiyonunu yaptı. Bu versiyonda zeminin ile duvarın renk ve dokusu ilkinden farklıdır. Farklılık gösteren başka bir detay ise sehpanın üzerindeki eşyalardır. Bu versiyon 1926 yılından itibaren Şikago Sanat Enstitüsü'deki Helen Birch Bartlett Anıt Koleksiyonu'nda yer almaktadır.

Ressam yine 1889 yılı Eylül ayında ailesine göndermek üzere tablonun üçüncü versiyonu yapar. 57.5x74 cm boyutlarındaki bu tablo daha küçüktür. Burada ressam arkadaşlarının portresinin yerine kendi otoportre ve kız kardeşi Wil'in portesini yerleştirmiştir. Bu versiyonda zemine uyguladığı gri renk ressamın ilerlemiş bunalımının göstergesi olarak kabul ediliyor. Önce ressamın kardeşi Wil, daha sonra ise Prens Matsukata tarafından satın alınan bu versiyon, Japon-Fransız barış anlaşması üzerine 1959 yılında kalıcı olarak Orsay Müzesi koleksiyonuna girdi.

Her üç tablo ilk kez 2016 yılında Şikago Sanat Enstitüsü'nde düzenlenen sergide ilk kez bir araya getirildi.





Yine de Amin (albüm)

Yine de Amin, Türk müzisyen Ceylan Ertem'in solo kariyerindeki beşinci stüdyo albümü. Teaser videosu YouTube üzerinden 3 Şu