n’in çalışmaları Modern Sanat Müzesi’nin Kitap Sanatlarının kalıcı koleksiyonunda ve Kongre kütüphanesinde yer almaktadır. Meredith sanat üzerine Rhode Island Eyalet Konseyi. Puffin Fonu, The New England Foundation for the Arts, Rhode Island Fonu, Barabra Deming Anıt Fonu ve Choise Usa fonundan proje hibesi almıştır.
Meredith 1991 yılında vejeteryan, 1994 yılında ise vegan olmuştur.
Günümüzde film ve tiyatro yönetmeni olan partneri Peter Glantz ile birlikte Rhode Island’da yaşamaktadır.
Çalışmaları birkaç poster koleksiyonunda yayımlanmıştır. Bunların en yenileri; Dmitri Siegel ve Edward Morris tarafından düzenlenen "Green Patriot Posters: Images for a New Activism" ve The Feminist Press’te Josh MacPhee tarafından düzenlenen Metropolis Books[2010], ve "Celebrate People's History!: The Poster Book of Resistance and Revolution"[2010] Stern 2011’de “The Art Of Dismantling” dergisine röportaj verdi.
Stern, Sue Coe ile birlikte Wesleyan Üniversitesi ve Nova Scotia Sanat ve Tasarım Üniversitesi aralarında bulunmak üzere birkaç üniversitede konuşma yaptı. 2013’te Brown Üniversitesi’nde “Hear Us Roar! Suviving Contemporary Patriarchy Thorugh Subversive Creation”(Kükreyişimiz Dinle! Yıkıcı Yapıya Karşı Geçici Ataerkil Yapıda Hayatta Kalmak) başlıklı bir konuşma yaptı. Providence Journal’ın 7 Temmuz 2013 baskısı yaklaşmakta olan Rhode Island School of Museum’da yapacağı “Getting Dirt Under Your Nails” başlıklı konuşmasını tartıştı.

Meredith Stern birincil sanat seçimi olarak laminat bloğu baskısı ve baskı kolajları yapan feminist bir sanatcı ve müze müdürüdür. Çalışmaları bölümler arası feminist yorumlama kullanır. Ona göre durum söyle açıklanır; Özellikle baskının çeşitli şekilleri altında egemenliğin ve ayrımcılığın kesiştiği noktayı ortaya koyan ikiliklerin ötesine ulaşan, cinsiyetler arası eşitliğe doğru uzanan bir yol yapmadır. Bu yapı bizim birlikte ve aktif olarak çalışmamıza ve düşüncelerimize, kurumlarımıza, topluluğumuza olan bakışımızdaki açıklığa bağlıdır. Esin kaynakları arasında Elizabeth Catlett. Yayoi Kusama ve Wangechi Mutu vardır, aynı zamanda artistik akımlar olan Alman Dışavurumculuk, Rus Yapılandırmacılık ve Dada, etkisi altında kaldığı diğer kavramlardır. Stern izleyicilerinin kendilerine, aktivitelerin fantastik ve oyuncu olarak tasvir edildiğini rahatca anlayabilmeleri için eserlerinde kedi imgesini sıkça kullanmıştır. 2016’da başladığı en son çalışması Uluslararası İnsan Hakları Deklarasyonu’nun 30 makalesini resmetmesidir.

Stern, 2016’da yayınlanan ve bir düzine Rhode Island kadınını içeren “RI Art Archive Project: Female Forces: Women in RI Art” isimli belgesellerde konu oldu. Stern Rhode Island PBS kanalında yayınlanan Rhode Island artistlerini konu alan Dr.Joseph Chazan’ın NetWorks 2016 belgesel projesi.






Karen Finley

Karen Finley (d. 1956) müzisyen, şair ve performans sanatçısıdır. Kayıtları, performans sanatı ve kitapları aktivizm formunda kullanılıyor. Onun eseri ağız bozukluğu ve çıplaklığı kullanımıyla tanınır. Finley eserinde cinsellik, suistimal ve medeni haktan mahrumiyetin tasvirlerini ele alıyor. Karen Finley şuan New York Üniversitesi'nde Tisch Sanat Okulu'nda profesördür.
Karen Finley tartışmaya yol açan konular üzerine odaklanan çeşitli kitaplar yazmıştır. Shock Treatment, Enough is Enough: Weekly Meditations for Living Dysfunctionally, The Martha Stewart satire Living It Up: Humorous Adventures in Hyperdomesticity, Pooh Unplugged (Winnie the Pooh ve arkadaşlarının yediklerine ve psikolojik rahatsızlıklarına odaklıdır) ve A Different Kind of Intimacy gibi kitaplar yazmıştır. “The Black Sheep” şiiri en iyi bilinen eserleri arasındadır; bir aylık bir süre için kamu sanatı olarak sergilendi. Finley’in şiiri The Outlaw of Bible of American poetry de kapsamına alır. 

Finley Chicago’da doğdu ve Illinois’de Evanston ilçesinde büyüdü. Amerikan mizahçı ve yazar olan Finley Peter Dunne’nin bir akrabasıdır. Babası İrlanda ve İskoç soyundan ve annesi Yahudi atalardan, romanlardan ve yerli Amerikalılardan gelmektedir. 
Karen Finley San Francisco sanat enstitüsündeyken, the Dead Kennedys ve The Dils müzik gruplarının oluşumuna tanıklık eden San Francisco körfez bölgesinin hippi müzik sahnelerine kendini kaptırmıştı. 1997’de Finley alternatif performans sanat oyunlarına, hippi konserlerine, şiir okuma günlerine ev sahipliği yapan Club Foot ve Manybary Gardens gibi müzik kulüpleri ve yeraltı sanat galerilerinde performans sergiledi. Onun Deathcakes ve Autism performanslarında, Condor kulüpten ismi “Laurie” olan bir dansçı da vardı. Eserin hikayesi Finley’in babasının son intiharının yıkıcı psikolojik etkisiyle çıplak bir kadın çalışmasını karşılaştırır. San Francisco sanat enstitüsünden MFA vardığında, ilk NEA bursunu kazandı ve New York’a taşındı. Bir anda, şehrin The Kipper Kids (evlenip boşandığı adam Brian Routh ve Martin von Haselberg) ve David Wojnarowicz gibi sanatçılarla ortak çalışan sanat konserlerinin bir parçası haline geldi.

Finley’in ilk kayıtları birbiri ardına tempolu vuruşlar halinde kışkırtıcı monologlarla öne çıktı ve genellikle gece geç saatlerde, çalıştığı yer olan Danceteria’da saatlerde performans gerçekleştirirdi. Bu kayıtlar 1986’nın “Tales of Taboo” ve 1988’in “Lick It” şarkılarını içerir. İki şarkı da Madonna ve ortağı Mark Kamins tarafından üretilmiştir. O’Connor’un şarkısı “Jump in the River”ın remiksi üzerinde Sinead O’Connor ile birlikte çalışmıştır ve belirgin bir şekilde klasik dans müziği pistinde S’Express dansıyla ünlü oldu ve onun vokali “bırak şu seyyar teybi” dediği “Tales of Taboo” dan ünlü oldu. Dört performans sanatçısından oluşan NEA Four’un açık ara birincisiydi. Edep sorunları adı altında sürece Senator Jesse Halms tarafından el konulduktan sonra, 1990’da National Endowment’dan sanatçılar için verilen bursları John Frohnmayer tarafından kesildi. Karen, Amerikanın güncel sanat ve duyarlılarının incelediği “Burning the Flag”in bir parçası olarak Newcastle’de Memento Mori kurumunu 1991’de oluşturdu. Finley ayrıca yönetmen Jonathan Demme’in daveti üzerine Philadelpia filminde Tom Hank karakterinin doktorunu oynamıştır. 

1994’de albümü “The Truth Is Hard to Swallow” belli belirsiz farkla CD olarak tekrar piyasaya sürüldü. “Lick it” ve “Tales of Taboo” tekrar düzenlemelerin birleşimi Junior Vasquez, Super Dj Dmitry ve diğer nota djleri tarafından oluşturulan remiksler tekrar televizyonlarda görünmeye başladı. “Tales of Taboo” dan alınan müzik örnekleri Fransa’da ufak tefek bir hit olan “Suck my Bussy” dans şarkısında Fransız Dj’ler tarafından kullanılmıştır. Finley, performans parçasının stüdyo versiyonu olan Rykodisc etiketi, A Certain Level of Denial'da bir çift disk seti çıkardı. Bu parçanın ardından “Çikolata Kadının Dönüşü” performansı geldi ve performansı Helms’lere ve NEA tartışmalarını aksini ispat etti. ABD kongresi uygunsuz sanat için hibe kısıtlamalarını uygulamaya soktu. NEA başkanı John Frohnmayer Finley’in de dahil olduğu hedeflenmiş sanatçıların tarafını aldı. ABD Yüksek Mahkemesinin önünde tartışılan Ulusal Sanat Vakfı (1998) davası Finley ve diğer sanatçılara muhalif karar verildi.
Finley erkek dergisinde (Playboy) bulunmanın ve yılın feminist kadın ödülünü almanın zevkini belirtti. Bu dönem boyunca, dergi onu erotikleştiren çalışmalarla (tecavüzü gösteren biri gibi) saptırmasına; yani onun çıplak vücudunun arkasındaki herhangi bir anlam ya da bilgi kavrayamamalarına rağmen, Time’da da öne çıkmıştır. 9/11 saldırılarından sonra, Finley sahneye kendisi olarak çıkmak ona zor geldi. Neredeyse materyal bir yola girmiş gibiydi ve Finley Oprah ’dan David Mamet, Seinfeld, Rush Limbaugh, David Letterman, Dennis Miler (Tanınmış olarak Miller’in gösterisini yayına hazırlardı), Sean Hannity, Bill Maher, Rent, Maureen karakterinin Finley’e olan sadıklığının tanımlandığı yer olan Broadway müzikaline kadar genişletilen halk görüşmesinde, sanatta çıplaklığa onun kişiliğini tartışmalı ulusal bir referans yapan ateş fırtınasının merkezinde buldu kendisini. Performanslarında, onun sesi Liza Minneli, Terry Schavio, Laura Bush, Silda Spitzer, ve Jackie Kennedy Onassis gibi başka kadınların sesi olmuştur. Finley ayrıca, Martha Stewart ve George Bush’un arasında geçen bir olayı konu alan George ve Martha adında bir oyun yazdı. Oyunun kökleri George ve Martha’nın diğer versiyonlarında özellikle de Edward Albee’ninkilere uzanır. The Karen Finley Live DVD (2004); Shut Up, Love me ve Make Love performanslarını derleyip topladı. 11 Eylül saldırılarının 7. yıl dönümünü anmak için New York’da Cutting Room’da “Make Love”ın biraz güncellenmiş bir sürümünü yeniden canlandırdı. Times Meydanı'ndaki Laurie Beechman Tiyatrosu'nda ‘Make Love’ performansıyla 11 Eylül saldırılarının 10. yıl dönümüne damga vurdu. Şubat 1942'de Naziler tarafından 420 Yahudi çocuğun kalbine zehirli iğneyle infazı anmak için Avusturya Gusen’deki toplama kampında bir anıt yarattı (2009). Kurum “Open Heart” Avusturya'daki okul çocukları ve Yahudi soykırımından kurtulan insanlar ile birlikte yaratılmıştır. 2011’de sanat ve müzik hakkında New York ‘da modern sanat müzesinde konferans verdi. New York Şehir Üniversitesinde The Feminis Prest vasıtasıyla 2001'den 2010'a kadar çalışmalarının özetini yayınladı. 2012'de Finley 23 yıl önce NEA tartışmalarını kışkırtan “We Keep Our Victims Ready” performansının derinlemesine kişisel yansıması olan yeni çalışması “Broken Negative Catch 23’ün tanıtıldığı Pensilvanya Üniversitesindeki “Kelly Writer House”da bir bilim kurumunun üyesiydi. Broken Negative Catch 23, Kaliforniya Eyalet Üniversitesinde Carpenter Performing Arts Center’da Eylül 2012’de NEA Four ‘un yeniden birleşme olarak gerçekleştirildi. Finley’nin performansına aktör Bruce Yonemoto ve NEA Four çalışma arkadaşı John Fleck dahil edildi.
2013’te New York’daki New Museum, müzenin halka açık bir bölümünde yer alan ve son derece kişisel bir performans olan Karen Finley’in “Sext Me If Yo Can” performansını sundu. Tabular, cinsellik, özel davranış, popüler kültür, ticaret ve sanat arasındaki çizgil