dı. Örneğin Birinci Beş Yıllık Plan'ın sloganı olan "Dört Yılda Beş Yıllık Plan!" Sovyet işçi sınıfını devletin hedeflerini planlanandan bir yıl önce yerine getirmeye çağırdı.

Sturmovşçina adı verilen hızlıca ve acele ile yapılan üretim Sovyet endüstrisinde çok yaygındı ve bu yöntem fabrikaların aylık üretim kotalarını çok kısa bir sürede aşmaya dayalı rekabet programlarını içeriyordu. Fakat bu durum genellikle ay sonuna kadar üretimi tamamlamak için gereken kaynaklara sahip olmayan fabrikaların endüstriyel malzemeleri üretememesi ile sonuçlanıyordu. Buna karşın ham madde eksikliği işçilerin daha az çalışacağı anlamına gelmiyordu, bu durumla ilişkili olarak işçiler aylık kotaları zamanında karşılamak için mümkün olduğu kadar daha çok çalıştı ve emek gücü harcadı. Bu mesai sonucunda bir sonraki dönemin ilk zamanlarında çalışamıyorlardı.

İşçileri sıkı çalışmaya ve mümkün olduğunca fazla üretmeye teşvik etmek için Sovyet endüstrisi alanında çalışan çoğu işçiye parça işi ücret ödendi, yani aldıkları ücret kişisel olarak ne kadar çok iş yaptıklarına bağlıydı. Bu durumun alt yapısı Karl Marx'ın "Gotha Programı'nın Eleştirisi" eserinde yer alan herkesin katkısına göre terimiyle birebir ilişkiliydi. Sovyet işçilerine bireysel olarak sunmaları gereken iş miktarları için kotalar verildi ve işçiler kotalarının yüzde 100'ünü yerine getirerek temel bir ücret kazanıyordu. İşin ücret oranı üretim arttıkça artacaktı. Bir işçi kendi kişisel kotasının yüzde 120'sini bir ayda ürettiğinde (örneğin, 1.000 madde üretmesi gerekiyorken, 1.200 üretti ise) ilk yüzde 100 için aldığı temel ücretin üzerine sarf ettiği emek fazlası karşılığında yüzde 10 oranında ek ücret alırdı. Sonraki yüzde 10 için ise daha da yüksek bir oran kazanırdı. Sovyet yetkilileri stahanovizm adı verilen bu politikanın Sovyet iş gücündeki kotaların gereğinden fazla doldurulmasını teşvik edeceğini planlıyordu. 1956'da Sovyet işçilerin ücretleri yaklaşık yüzde 75'i bu ücretlendirme sistemi ile ödendi, böylece Sovyet işçilerinin çoğunluğu üretimlerini arttırarak kazançlarını önemli ölçüde artırdı.

Ücretlere tek oran standardını belirleyen yaklaşım 1928'deki Birinci Beş Yıllık Plan'da ortaya atılmış ve o zamandan beri çok az değişime uğramıştı. Parça işi ücret sistemi uygulaması Sovyet endüstrisinde birçok verimsizliğe neden oldu. Başlıca sorunlardan biri ücret ödemelerinin idaresinde yer alan geniş bürokrasi idi. Her Sovyet bakanlığı veya hükûmet dairesi, Sovyet tipi ekonomik planlama olarak adlandırılan merkezî planlama çerçevesinde kendi oranlarını Devlet Planlama Komitesi'ne iletmek üzere belirleyecek ve sorumlu oldukları fabrikalarda veya işletmelerde iş ölçeklerini ve üretimleri hesaplayacaktı. Bir bakanlık; büyük oranda aynı sorumlulukları ve becerileri gerektiren benzer fabrikalardaki ücretlerin belirlenmesinde, o fabrikanın nerede olduğuna veya bakanlığın başka önemli gördüğü durumlara göre ücret farklılığı yaratabilirdi. Bu merkezî direktiflerle ödemelerin yapılması çoğu zaman ücretlerin hesaplanmasında uzun ve maliyetli süreçlere yol açtı. Donald Filtzer, 1930'lu yıllarda bir ayda 1.424 bireysel iş parçasını tamamlayan bir makinisti örnek verdi. İş parçalarının arasında 484 değişik görevi vardı, hepsine 3 ila 50 kopeks arasında temel bir bireysel ödeme oranı verildi (1 ruble = 100 kopeks). Bu işçinin ücretini hesaplamak için, yöneticinin 8 kilogram kâğıtta yaklaşık 8.500 imzaya ihtiyacı olan 2.885 belgeyi işleme koymak zorunda kaldı. Bu değer fabrikaya 309 rubleye mal olmuştu. İşçinin toplam kazancı 1.389 ruble idi ve fabrika gideri maliyetin yaklaşık beşte biri olmuştu.

Zamana dayalı çalışan işçiler, yani bireysel olarak ne kadar ürettikleri değil, çalıştıkları zaman için ücret alan işçiler, performansa dayalı ikramiyeler de aldı. Fabrika yöneticileri, bu işçilere verilen parça işi ücretten kısmayı istemediler, çoğunlukla verileri kâğıt üzerinde manipüle ettiler, hedeflerini gereğinden fazla doldurdular ve ikramiye almalarını sağladılar. Genelde, yöneticiler çalışanlarının ücretlerinin düştüğünü görmekten hoşlanmıyorlardı, bu nedenle ya kontenjanları kasıtlı olarak düşük tutuyorlar ya da işçilerin daha yüksek bir ek ücret elde etmesi için çalışanlara kendi iş yollarını değiştirmelerini öneriyorlardı. Çoğu zaman işçilerin kişisel refahı ve sorunsuz çalışabilmelerini sağlamak için endişe duymadan bu yöntemleri uyguladılar. Üretim kotalarını gereğinden fazla doldurmaya dayalı ayarlandığı bu düzensiz ve görece keyfî yollar, çeşitli iş kollarında tamamlanması zor ve daha yüksek seviyelerde üretim kotalarına yol açtı. Bu nedenle yöneticiler fabrika hedeflerine ulaşabilmeyi sağlamak ve işçileri fabrikalara çekmek için kontenjanları kasıtlı olarak düşük tutmaya çalıştılar.

Yöneticilerin manipülasyonları olmaksızın bile kotalar genellikle düşüktü ve hedefe ulaşması kolaydı. II. Dünya Savaşı ve özellikle Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında kotalar azaltılarak yeni işçilerin beklentileri karşılandı, mühendislik gibi endüstrilerde işçilerin temel ücretlerini ikramiye ile ikiye katlaması ve hedeflenenden çok üretim yapması yaygın bir durumdu.

Sovyetler Birliği Komünist Partisi genel sekreteri Josef Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra destalinizasyon süreci başladı ve Stalin politikalarının etkinliğinin azalmasına yönelik yoğun propaganda sürecine girildi. Destalinizasyon süreci politikayla sınırlı kalmayıp aynı zamanda ekonomi politikalarında da değişikliğe yol açtı. 1950'lerde Sovyet ekonomisi, kömür, demir ve çimento dâhil olmak üzere bazı önemli malzemelerin üretiminde hedeflenen programların gerisinde kalmaya başladı ve işçi üretkenliği beklenen oranda artmadı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi'nin resmî gazetesi "Pravda" Mayıs 1955'te ücret değişikliklerini ve merkezî bir ücret ayarlama sistemi araştırmak için "Çalışma ve Ücretler Üzerine Devlet Komitesi" oluşturulduğunu duyurdu. Temmuz 1955'te Halk Komiserleri Konseyi Başkanı Nikolay Bulganin, Sovyet endüstrisinin eski kotaları kaldırması ve ücretlerin reforma tabi tutması gerekliliğinden bahsetti. 1956-1960 yılları arasındaki Altıncı Beş Yıllık Plan ücret reformları çağrısında bulundu. Bu reformların birkaç hedefi vardı, bunların en önemlileri işçiler için daha tutarlı bir teşvik sistemi yaratmaktı. Ayrıca bu reformların Sovyet endüstrisinde sıkça görülen israfın ve emeğin yanlış tahsisinin azaltılmasına yardımcı olacağı umuluyordu.

Altıncı Beş Yıllık Plan, Sovyet işçilerinin ücretlerinde birkaç değişiklik yaptı. Öncelikle temel ücretler artırıldı, böylece kotaları doldurmak için daha az tahakküm ve sonuçların manipüle edilmesi veya çarpıtılması için daha az baskı oluştu. Maaş artışları en düşük ücretli işlerle sınırlandırıldı. Bu yolla daha düşük ücretli işlerdeki ücret artışlarının sanayiye daha fazla kadın girmesini teşvik edeceği ve daha yüksek ücretli işlerde çalışan insanların işten ayrılmalarını engelleyeceği umuldu.

Diğer bir değişiklik kota konusunda yapıldı. İşçilerin hedefleri gereğinden fazla doldurma kapasitesini sınırlandırmak için kotalar kaldırıldı. Zamana dayalı çalışan işçilerde bu değişiklik bazen kotaları aynı tutmakla, fakat saatlerde azalmaya gidilerek yapıldı. Örneğin, kömür madencilerinin çalışma günlerinde altı saat azalmaya gidildi. Buna karşın bazı yükselmeler çok fazlaydı; mühendislik işletmeleri söz konusu olduğunda kotalar yüzde 65 oranında artırıldı.

Ücret oranları ve ölçekleri büyük ölçüde azaltıldı. Bu değişim hem bürokrasinin etkisini azalttı, hem de işçilerin daha geniş görev yelpazesine girme konusunda daha istekli olmasını sağladı. Örneğin zamana dayalı çalışan işçilerin ücretleri vardiya süresince hangi görevleri yerine getirdiğine bakılmaksızın aynı şekilde ödendi. Bu durum yöneticilerin daha iyi emek dağıtmasına ve üretimde oluşan tıkanıklıkların sıklığını azaltmasına neden oldu, çünkü işçiler tarafından alınan iş gücü ne olursa olsun benzer bir ücret oranına sahip olacaktı. Bu nedenle işçileri başka görevler arasında nakletmek daha kolay hâle geldi.

Diğer önemli bir değişiklik de kotaları aşırı aşmanın ödüllendirilmesi konusunda gerçekleştirildi. Üretim arttıkça ücret oranlarının da arttığı ücretlendirme sona erdi ve işçilere bir kontenjanı geçtikten sonra bir defalık fazladan ücret verildi. Eski sistemdeki gibi aşırı doldurmanın her bir yüzdesi için fazladan ücret oranlarının korunduğu sektörlerde ise fazladan ücret oranları sınırlandırıldı. Örneğin mühendislik alanında çalışanlarda ikramiye normal kazancının yüzde 20'sini geçemezdi.

Reformla birlikte görevleri veya üretimleri asıl ücretle ödenecek kadar önemli sayılmayan işçiler zamana dayalı çalışmaya aktarıldı. Bu geçişler genel olarak güvenlik ve asayiş ihtiyaçları göz önünde bulundurularak yapıldı veya bu kişiler ekipman bakımı ve onarımı için değerlendirildi.

Reformun en net etkisi parça işi ücretle ödenen Sovyet sanayisindeki emeğin oranını azaltmak oldu, 1956'da parça işi ile ödenen ücret Sovyet işçilerinin yüzde 75'ini kapsarken, bu oran Ağustos 1962'de yüzde 60,5'e düştü. Parça işi ücrete devam edenlerin yaklaşık yarısı bir miktar fazladan ücret ödemesi almaya devam edecekti, ancak daha ileri parça ücreti ekstraları büyük oranda kaldırıldı. 1962'de işçilerin sadece yüzde 0,5'i bu ileri parça ücreti almaya devam etti. Parça ücreti ödemelerinden çıkarılan işçiler saatlik ücret veya maaş aldı.

1961'e gelindiğinde genel anlamda işçilerin temel ücretleri toplam kazançlarının ortalama yüzde 73'üne yükseldi. Bu oran parça işi ücretle çalışanlarda ortalama yüzde 71, zamana dayalı çalışan işçilerde yüzde 76 idi. Bununla birlikte kotaların aşırı doldurulmasında genel bir azalma meydana geldi; kotalar yükseltildi ve bu nedenle birçok işçi kişisel kotalarını aşamadı. Kotalarının yüzde 100'üne veya daha azına ulaşan işçi oranı, demir-çelik endüstrisinde yüzde 5,1, kömür madenciliğinde yüzde 31,4 oranında değişti. Sovyet endüstrisinde kotanın yerine getirilmesinin ortalama düzeyi reform öncesi yüzde 169 iken Ekim 1963'de yüzde 120'ye düştü.

Genel ücretler planlananlardan çok daha yavaş arttı