arak kullanılan poliakrilamid sentezinde kullanılır. Bunlar arasında atık su arıtma, jel Elektroforez (SDS-PAGE), kağıt üretimi, maden işleme, üçüncül yağ kurtarma ve ütüsüz kumaş üretimi bulunur. Bazı akrilamidler boya ve diğer monomerlerlerin imalatında kullanılır.

Akrilamid'in 2002 yılında bazı nişastalı gıdalardaki keşfi bu yiyeceklerin kanserojen olup olmadığı hakkında soru işaretleri yarattı. 2006 yılı itibarıyla akrilamid tüketiminin insanlarda kanser gelişimini tetikleyip tetiklemediği net değildir.

Akrilamid ABD'de, Acil durum Planlaması ve Toplum Bilme-Hakkı Hareketi (42 U. S. C. 11002) 302. kısımda çok tehlikeli madde olarak sınıflandırılmıştır ve üreten, depolayan ve önemli miktarda kullanan tesisler katı raporlama gerekliliklerine tabidir.

Poliakrilamid ilk olarak laboratuvar ortamında 1950'lerin başlarında kullanıldı. 1959 yılında, Davis ve Ornstein ile Raymond ve Weintraub grupları bağımsız olarak poliakrilamid jel Elektroforez'in yüklü molekülleri ayırmak amacıyla kullanılmasına dair makale yayımlamışlardır. Teknik bugün yaygın olarak kabul edilmiştir, hala moleküler biyoloji laboratuvarında yaygın bir protokoldür.

Akrilamid moleküler biyoloji laboratuvarlarında başka pek çok kullanım alanına da sahiptir; lineer poliakrilamid (LPA), küçük miktardaki DNA'nın çökeltilmesinde taşıyıcı olarak kullanılır. Birçok laboratuvar tedarik şirketi LPA'yı bu kullanım amacıyla satar.

Akrilamidin çoğu çeşitli polimerler üretmek için kullanılır. 1970'ler ve 1980'lerde, oransal olarak en büyük kullanıma sahip polimerler su arıtma için kullanıldı. Ek olarak harç, derz, çimento, kanalizasyon/atık su arıtma, pestisit formülasyonu, kozmetik, şeker üretimi, toprak erozyonu önleme, cevher işleme, gıda ambalaj, plastik ürünleri ve kağıt üretiminde bağlayıcı, yoğunlaştırıcı ve topaklaştırıcı kullanımlarını içerir. Poliakrilamid bazı saksı topraklarında kullanılır. Başka bir kullanım alanı da N-metilol akrilamid ve N-butoksiakrilamid üretiminde kimyasal ortam olaraktır.

ABD akrilamid talebi 2007 yılında  olup 2006 yılındaki  miktarından artmıştır.

Akrilamid ABD devlet kurumları tarafından potansiyel mesleki kanserojen olarak kabul edilmiş ve Uluslararası Kanserojen Araştırmaları Ajansı tarafından Grup 2A Kanserojen sınıfına dahil edilmiştir. Mesleki Güvenlik ve Sağlık İdaresi ve Ulusal Mesleki Güvenlik ve Sağlık Enstitüsü günlük 8 saatlik mesaide deriden maruz kalma limitini 0.03 mg/m olarak belirlemiştir. Hayvan modellerinde akrilamide maruz kalındığında böbreküstü bezleri, tiroid, akciğer ve testislerde tümöre sebep olmuştur. Akrilamid deriden kolaylıkla emilir ve organizma boyunca dağılır. Akrilamide maruz kalındıktan sonra en fazla kan, açıkta kalmayan deri, böbrekler, karaciğer, testis, dalakta rastlanır. Akrilamid, sitokrom P-450 tarafından metabolik olarak genotoksik metabolitine aktive edilebilir; bunun akrilamidin kanserojenezinde kritik basamak olduğu düşünülmektedir. Diğer taraftan, akrilamid ve glisidamid glutatyon ile birleşip akrilamid ve izomerik glisidamid-glutatyon birleşiklerini oluşturarak detoksifiye edilebilir, daha sonra merkaptürik aside metoblize olup idrarla atılır. Akrilamidin ayrıca maruz kalan insanlarda nörotoksik etkileri olduğu da bulunmuştur. Hayvan çalışmaları da nörotoksik etkileri kanıtlar ayrıca spermde mutasyonlar olduğunu da gösterir.

2014 (2014) itibarıyla beslenmeden alınan akrilamidin insanlarda kanser oluşumunu etkileyip etkilemediği bilinmemektedir. Akrilamidle beslemeye dayanan hayvan çalışmaları insanlarda geçerli olmayabilir. Gıda sanayi işçileri ortalamanın iki katı akrilamide maruz kaldıklarında daha yüksek kanser oranı sergilememişlerdir.

Akrilamid aynı zamanda deride tahriş edici özellik gösterir ve deride tümör başlatıcı olabilir, deri kanseri riskini artırabilir. Akrilamid maruziyetinde maruz kalan bölgede dermatit ve periferik nöropati semptomları görülür.

Laboratuvar araştırmaları bazı fitokimyasalların ilaca geliştirilme potansiyeli olduğunu ve akrilamidin toksisitesini hafifleteceğini göstermiştir.

Nisan 2002'de Eritre'li bilim kadını Eden Tareke, patates cipsi, patates kızartması ve 'ye kadar ısıtılmış ekmek (ısıtma sürecinde akrilamid oluşumunun sıcaklığa bağlı olduğu gösterilmiştir) gibi nişastalı yiyeceklerde akrilamid olduğunu keşfetmiştir. Haşlanmış veya ısıtılmamış gıdalarda akrilamide rastlanmamıştır.

Akrilamid  kavrulmuş arpa çayı (Japonca "mugicha) "içinde bulunmuştur. Bu çayda arpa, sıcak suya atılmadan önce kararana kadar kavrulur. Kavurma işlemi ortaya 200-600 mg/kg akrilamid çıkarır. Bu miktar patates cipsi ya da diğer kızarmış patates bazlı atıştırmalıklarda bulunan >1000 mikrogram/kg akrilamidden daha azdır. Aynı çalışma içecek hazırlandıktan sonra ne kadarının sindirildiğinin belirsiz olduğunu söylemiştir. Pirinç kraker ve tatlı patateste akrilamid düzeyleri patatesten düşüktür. Bütün olarak pişirilen patateslerde akrilamid seviyesinin diğerlerine göre belirgin olarak düşük bulunması yemeğin hazırlanma şekli ile akrilamid seviyeleri arasında bir bağlantı olduğunu düşündürmüştür.

Akrilamid seviyesinin uzun süre ısıtılan gıdalarda arttığı görülmektedir. Ancak araştırmacılar hala akrilamidin gıdalarda nasıl oluştuğuna dair kesin mekanizmaları açıklayamamışlardır, çoğunlukla Maillard reaksiyonunun yan ürünü olduğu düşünülmektedir. Kızarmış veya pişmiş gıdalarda akrilamid, asparajin ve indirgeyici şekerler (fruktoz, glikoz, vb.) ya da 120 °C (248 °F)'den yukarıdaki reaktif karboniller arasında oluşan reaksiyonda üretilmiş olabilir.

Daha sonraki çalışmalarda siyah zeytin, kuru erik, kurutulmuş armut, ve kahve içerisinde de akrilamid bulunmuştur. 

FDA 2002 yılından bu yana akrilamid seviyeleri için çeşitli gıda ürünlerini analiz etmektedir.
Akrilamidin sinir sistemi ve doğurganlık üzerindeki zehirli etkisi bilinmesine rağmen Haziran 2002'de Gıda ve Tarım Örgütü ile Birleşmiş Milletler ve Dünya Sağlık Örgütü tarafından yayınlanan raporda temel Toksikoloji bilgisi (eşik değer, gözlemlenen yan etki seviyesi, tolere edilebilir günlük alım, vb.) nöropati (0.5 mg/kg vücut ağırlığı/gün) gözlemlenebilmesi için alınması gereken seviyenin günlük alınan ortalama akrilamid miktarından (1 mg/kg vücut ağırlığı/gün) 500 kat yüksek olduğunu göstermiştir. Doğurganlık üzerindeki etkisini görmek için bu miktar ortalama alımın 2000 katıdır. Buradan akrilamidin nöropati için güvenli olduğunu çıkarmışlardır fakat laboratuvar hayvanları üzerindeki çalışmalar, insan üzerindeki kanserojen etkisi üzerine endişelere sebep olmuştur.

Sigara içmek bir büyük akrilamid kaynağıdır. Yapılan bir çalışmada kandaki akrilamid miktarını diğer tüm beslenme faktörlerine göre üçe katladığı gösterilmiştir.






Liberius (papa)

Papa Liberius (d. ?? - ö. 24 Eylul 366, Roma, Batı Roma İmparatorluğu) 6 Şubat 337 ile 12 Nisan 352 arası Roma Episkoposu, papa. Roma Katolik Kilisesi için henüz azizler listesine alınmamış en eski Papa. Ama Doğu Ortodoks Kilisesi içinde bir Aziz olarak kabul edilmektedir. 

Doğu Ortodoks Kilisesi içinde bir Aziz olarak kabul edilmekte ve anma yortu günü 27 Ağustos'da kutlanmaktadir.






Marilyn Friedman

Marilyn Ann Friedman (d. 7 Nisan 1945), Amerikalı filozof, Vanderbilt Üniversitesi Felsefe W. Alton Jones başkanlığını yapmaktadır.

1967' St.Louisdeki Washington Üniversitesinden politika biliminde A.B aldı. 1968de politik nedenlerden Kanada'ya taşındı ve on yıl orda kaldı. 1974de Kanada,London'daki Western Ontario Üniversitesinden Ph.D.'sini aldı. Üniversite'den bir yıl ayrı kaldığı sürede, kendi değimiyle 'Bir çeşit politik cehalet ve ilgisizlik' politik kaostan etkilendi.

Friedman'ın tam zamanlı eğitim kariyeri 1973'te dört yılını geçirdiği Denison Üniversitesi'nde başladı. O zamandan beri Birleşik Devletlerde ve Kanada'da özel liberal sanat okullarında Western Ontario Üniversite, Bowling Green State Üniversitesi, Perdue Üniversitesi, St.Louris'deki Washington Ümiversitesi gibi büyük devlet Üniversitelerinde ders verdi.

1980'lerin ortalarına doğru, otonomi akademik odağı oldu. Friedman "Birçok feminist otonominin asıl fikrinin kadınların ahlak muhakemesini değil erkeklerinkini yansıtıyor." dedi. Birçok insan otonomiyi kendini sevdiği insanlardan soyutlamak bir tür bencillik olarak gördü. Ben bunu kendi başına karar vermek olarak görüyorum ve bunun özellikle maskülen derneklerle özleştirilmesi gerektiğini düşünmüyorum. Friedman ailesel ve çevresel ilişkilerin otonomi üzerindeki etkisini göz önünde bulunduruyor ve bunun kritikal yansımasının baskıyı azaltmak icin bir yol olduğunu düşünüyor. Friedman ayrıca şu konularıda inceledi: kişiler arası yakın ilişkilerin doğası, yoksulluktaki kadınlar, ilgi ve adalet, taraflılık ve tarafsızlık, otonomi, cinsel kimlik ve multi kültürel eğitim. Friedman 1993'te ders vermeye başladıktan yirmi yıl sonra kadroya geçti. Şuan Vanderbilt Üniversitesinde sosyal ve politik felsefe,etikn feminist teorisi üzerinde çalışıyor.

Friedman'ın ilk kitabı, "Arkadaşlar ne içindir? Ahlak Teorisinde Kişisel İlişkiler üzerindeki Feminist Perspektifler" dostluk, ilgi ahlakı, taraflılık ve tarafsızlık konularını tartışmaktadır. En son yayınladığı "Özerklik,Cinsiyet ve Siyaset" adlı kitabı, özerklik ideallerini çeşitli analizlere karşı savunur ve bu modeli ev içi şiddet ve çok kültürlü siyasi ilişkiler gibi konularda uygular. Friedman aynı zamanda önde gelen feminist akademisyenlerin yazılarını içeren "Feminizm ve Topluluk,Zihin ve Ahlak" konularını ortaklaşa düzenleyen Kadınlar ve Vatandaşlık'ın editörüdür: Ahlak ve Bilişsel Bilim ve Haklar ve Nedensellik ve Carl Wellman'ın onuruna makaleler yazmıştır. Makaleleri felsefe,ahlak,Hypatia ve diğer dergilerin yanı sıra antrolojilerde yer aldı.

Friedman kariyeri boyunca birçok kez araştırma bursu kazanmış ve bir kadın çalışma programını yürütmüştür. Onun ilgisini çeken alanlar kadın teröristler,kadın hakları ve kültürel çeşitliliktir. Friedman'ın şu anki ilgi alanları kadın teröristler üzerine bir projeyi içeriyor ve erdemin mutluluk için gerekli olup olmadığı,insanları sorumlu bir şekilde