yükleri) etkisine sahiptir. Foton ve ayna foton karışımının diğer bir etkisi ise poziytronyum ve ayna pozitronyumu arasında salınıma neden olmasıdır. Pozitronyum ayna pozitronyumuna dönüşebilir ve ayna pozitronyumuna parçalanabilir.
Eğer ayna maddesi, evrende bol bir şekilde bulunuyorsa ve foton ve ayna fotonu karışımı aracılığıyla sıradan bir maddeyle etkileşime geçerse bu karanlık maddede gözlemlenebilir. Deneyleri DAMA/Nal ve onun yerine gelen DANA/LIBRA.
Aslında pozitif DAMA/Nal kara madde sinyalini hala sonuç vermeyen kara madde deneylere rağmen açıklayabilen birkaç kere madde adayından biridir.
Ayna olayı elektromanyetik alan penetrasyonu deneylerinden de tespit edilebilir ve bu gezegenlerle ilgili bilimlerin astrofiziğin sonuçları olabilir.
Eğer ayne olayı evrende yeterli bollukta varsa onun kütle çekimsel etkisi de saptanabilir.Çünkü ayna madde sıradan maddeyle benzerlik gösterir. Bu yüzden ayne olayının bir kısmının ayna galaksileri, ayna yıldızları, ayna gezegenleri vb formlarında var olması beklenir. Bu objeler kütleçekimsel mikromercekleme yoluyla saptanabilir yıldızın bazı bölümlerinin benzerleri gibi ayna objelerine sahip olması beklenebilir. Böyle durumlarda yıldız spektrumlarındaki periyodik Dopple yer değiştirmeleri tespit edilebilmedilir. Bu sonuçların belki çoktan gözlenmiş olduğundan dair bazı ipuçları vardır.
“ayna maddesi” ayrıca genelde antimadde olarak bilinen terime alternatif olarak ve antimaddenin herhangi bir madde ile bütün imkanlı yolların tersi olması dışında aynı olması olarak yazar ve fizikçi Dr Robert r. Forward tarafından tanıtılmıştır(i.e., CPT).(Forward rus fizikçileri tarafından “ayna parçacıkları” kelimesine eşit şekilde ters dönmüş maddenin diğer sıradan maddelerle etkileşime girmeyeceği anlamında kullanıldığından haberdar değildi.)bu, onun mirror matter: pioneering antimatter physics(1988) kitabında ve biçimlendirilmiş küçük eleşti ri Mirror Matter Newsletter (1986-1990) da açığa kavuşturulmuştur. Ancak anti madde için ayna olayı meselesinin kelimesinin kullanılması asla başkaları tarafından kullanılmamış ve yaygın kullanımda da değildir.





İki Foton Fiziği

İki foton fiziği, genellikle gama-gama fiziği olarak bilinir,parçacık fiziğinin bir dalıdır ve iki foton arasındaki etkileşimi açıklar.Normalinde,ışık ışınları birbirleriyle etkileşime girmeden geçerler.Optik bir maddenin içinde ve eğer ışınların yoğunluğu yeteri kadar yüksekse,ışınlar birbirlerini doğrusal olmayan bir şekilde etkileyebilirler.Saf vakumun içinde eğer iki fotonun oluşturduğu sistemin kütle merkezi enerjisi yeteri kadar büyükse bazı zayıf ışık saçılmaları oluşabilir.Ayrıca,sistemin kütle merkezi enerjisi aşılınca madde yaratılabilir.

Foton-foton saçılması gama ışımalarında 80 TeV’dir.Diğer foton kozmik mikrodalga arkaplanındaki birçok fotondan sadece birisidir.İki fotonun durgun haldeki sabit kütlelerinin olduğu referanslar çerçevesinde yeteri kadar enerjiye sahip olan fotonlar ve gamaların her ikisi de elektron-pozitron
çiftini oluşturur.

İki foton fiziğinde yüksek enerjili parçacık ivmelendirici ile çalışılabilir.Burada fotonlar ivmelendirilmez ama yüklü parçacıklar fotonları radikalleştirir.En belirgin çalışmaları CERN’deki Büyük Elektron-Pozitron çarpıştırıcısında yapıldı.Eğer çapraz momentum iletilirse ve bu yüzden sapma büyük olur,elektronların biri ya da ikisi de sapabilir.Bu durum izlenme olarak adlandırılır.Etkileşimlerle oluşmuş diğer parçacıklar fiziğin etkileşimlerini yeniden oluşumları izlenir.Işıktan ışığa saçılma direkt olarak gözlemlenemez.2012’den beri foton foton –foton saçılması kesitine en iyi kısıtlama PVLAS’ın beraberinde getirir bu standart modelde tahmin edilen seviyeden daha yüksek bir limit olduğunu rapor eder. Öneriler LHC deki hadronların çapıştığında oluşan yüksek elektromanyetik alan kullanılarak elastik ışık saçılmalarını ölçülmesiyle yapıldı.Kesitlerin gözlemi standart modelle tahmin edilenden daha büyüktü. Standart model örneğin kurallarla yeni fiziğe işaret edebilirdi ve ama hedefi PVLAS ve birçok benzer deney olabilirdi.
Kuantum elektrodinamiğine göre fotonlar birbiriyle eğer yükleri yoksa direkt olarak çift olamazlar, ama yüksek mertebedeki süreçlerle
etkileşebilirler. Topolojik Dipol Alan Teorisi’ne göre foton-foton saçılması tahmin edilebilir.Belirsizlik ilkesinin bağlarıyla bir foton çift olabilmek için fermiyon-antifermiyon çiftlerle dalgalanabilir.Bu fermiyon çift leptonlar ya da kuarklar olabilir.Bu yüzden iki foton fiziği deneyleri fotonun yapısını ya da fotonun içinde ne olduğunu öğrenmek için yapılabilir.Etkileşim sürecini üçe ayırırız.
Son iki durum için güçlü etkileşme sabiti gibi değerlerin olduğu skala geniştir.Bu Vektör Ortacık Baskınlığı olarak adlandırılır ve ayırmayıcı kuantum kromodinamiği olarak modellenmelidir.





Uzay uçuşunun tarihçesi

Uzay yolculuğu, 20. yüzyılda Konstantin Tsiolkovsky ve Robert H. Goddard tarafından geliştirilen teorik ve pratik atılımların ardından insan başarısının bir parçası haline geldi. Sovyetler Birliği, yörüngeye ilk uydu, ilk erkek ve ilk kadını uzaya göndererek savaş sonrası Uzay Yarışıında önder oldu. ABD, 1969'da Ay'a ilk insan inişi ile Sovyet rakiplerini yakaladı.
Uzay yarışı sona ermesini takiben, uzay uçuşu harika uluslararası işbirliği ile karakterize edilmiştir, ve bu Dünya yörüngesine ucuz erişim ve ticari girişimler için bir genişleme oluşturmuştur.
Gezegenler arası sondalar Güneş sistemindeki gezegenlerinin hepsiniziyaret etmiş, ve insanlar yörüngede Mir ve ISS gibi uzun süre uzay istasyonlarında kalmıştır.Çin,
insanlı misyonlar da dahil olmak üzere önemli uzay uçuş yeteneğine sahip üçüncü ülke olarak ile ortaya çıkmıştır.

Jules Verne'in ("From the Earth to the Moon") kitabı ve H.G. Wells'in ("War of the worlds") kitabı gibi kurgulardan ilham alarak, 20. yüzyılın başlarında, gezegenler arası yolculuklar için bilimsel araştırmalarda bir patlama oldu. Uzay uçuşuna dair ilk gerçekçi öneri Konstantin Tsiolkovsky ismine kadar uzanır. En ünlü eseri olan "" ("Issledovanie mirovikh prostranstv reaktivnimi priborami", ya da "The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices"), 1903 yılında yayımlandı ama bu teorik çalışma Rusya dışında geniş çapta etkili değildi.

Robert H. Goddard 1919 yılında yayınladığı çalışmasında gösterdiği uygulamayla, Laval ibriğinin (Laval nozzle) sıvı yakıtlı roketlere gezegenler arası uçuş için yeterli gücü sağlaması, Uzay uçuşu mühendislik olarak müsait hel geldi. Bu çalışma, Hermann Oberth ve Wernher Von Braun gibi uzay uçuşlarında daha sonra ön plana çıkacak isimler için son derece etkili oldu.
1929'da, Sloven memur Hermann Noordung kitabında (Uzay Yolculuğu Problemi) tam bir uzay istasyonu hayal eden ilk kişi oldu.

Uzaya ulaşan ilk roket Alman V-2 roketi test uçuşunu Haziran 1944'te gerçekleştirmişti.

Yörüngesel uzay uçuşu, hem insansız hem insanlı, ilk Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından Soğuk Savaş döneminde geliştirilen, Uzay Yarışı adlı bir yarışma oldu.

Yarış 1957 yılında, hem ABD ve SSCB ifadeleri yapay uydular ateşlemeyi planladıklarını duyurduklarında başladı; 29 Temmuz 1957'de, ABD, öncü uzay aracının 1958 baharında fırlatılması planını duyurdu,ve 31 Temmuz tarihinde, SSCB 1957 sonbaharında bir uydu ateşleyeceğini duyurdu.
4 Ekim 1957'de Sovyetler Birliği insanlık tarihinin Dünyadaki ilk yapay uydusu Sputnik-1'i, ateşledi.
3 Kasım 1957'de Sovyetler Birliği ikinci uydu Sputnik 2'i ateşledi ve bu da canlı bir hayvan taşıyan (Laika adında bir köpek) ilk uydu oldu. Sputnik-3, 15 Mayıs 1958'de fırlatıldı ve Jeofizik araştırma için bir dizi araç taşıdı ve üst atmosfer basıncı konusundaki veri ve kompozisyonun yanı sıra yüklü parçacıkların konsantrasyonu, kozmik ışınları fotonlar, kozmik ışınlar, ağır çekirdekleri, manyetik ve elektrostatik alanlar, ve hızlı parçacıkların elde edilmesini sağladı. 
Programdaki bir dizi başarısızlıktan sonra, 1 Şubat 1958'de Explorer-1 ABD'nin uzaydaki ilk uydusu oldu. Explorer-1, taşıdığı bilimsel aletler ile teorize Van Allen radyasyon kemerini tespit etti.
Sputnik-1'in ABD kamu şoku Sputnik krizi olarak tanındı. 29 Temmuz 1958 tarihinde, ABD Kongresi ülkenin sivil uzay programları için sorumluluk Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi (NASA) içine Havacılık (NACA) Ulusal Danışma Komitesi dönüm yasa çıkardı.1959 yılında, NASA Dünya yörüngesine tek adam kapsülleri başlatmak ve Merkür Seven olarak tanıtılan yedi astronot bir kolordu seçmek için Proje Merkür başladı.

12 Nisan 1961 tarihinde, SSCB ilk kozmonot (Rusça uzay yolcularına verilen ad) Yuri Gagarin ile insanlı uzay uçuşu dönemini başlattı. Gagarin'in uçuşu ,Sovyet Vostok uzay programının bir parçası, 108 dakika sürdü ve dünyanın etrafında tek bir yörüngeden oluşuyordu.
7 Ağustos 1961 tarihinde, German Titov-başka bir Sovyet kozmonot-Vostok-2 görevi sırasında yörüngede uçan ikinci adam oldu.
On July 29, 1958, the US Congress passed legislation turning the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) into the National Aeronautics and Space Administration (NASA) with responsibility for the nation's civilian space programs
16 Haziran 1962 tarhinie gelindiğinde, SSCB, toplam altı Vostok kozmonotunu ateşlemişti; aynı anda uçan iki çifti ile birlikte toplamda 260'ın üzerinde kozmonot bulunan yörünge uçuşu yapıldı ve toplamda uzayda on altıdan fazlaca gün geçirdiler.
5 Mayıs 1961 günü ABD, Merkür altyörüngesine ilk astronotu Alan Shepard'ı Freedom 7 kapsülü ile fırlattı. ABD kamuoyu SSCB tarafından elde edilen bu alandaki liderliğin giderek genişlettmesi üzerine şok ve paniğe başlamıştı, bu sebepten Başkan John F. Kennedy'nin 25 Mayıs 1970 Ay'a bir adam inmek için üç kişilik Apollo programının başlatılması planını açıkladı.
20 Şubat 1962 tarihinde, ABD tarihinin üçüncü insanlı, John Glenn, ilk ABD yörünge astronotu ile, yörünge uzay uçuşunun fırlatılmasını Friendship 7 misyon sırasında üç yörünge ile başardı. 16 Mayıs 1963 tarihine gelindiğinde kümülatif 34 Dünya yörüngeleri ve uzayda 51 saat kaydı ile ABD, toplamda 6 Merkür Projesi astronotu yolladı.