ve adalet kavramları da, diğer bütün kavramlar gibi, tarih boyunca farklı anlamlara sahip olmuşlardır. Örneğin cezanın vicdan azabı yaratmak amacıyla verildiği düşüncesi modern bir anlayıştır. Eskilerin yargıçları da suçluları da vicdan azabının ne olduğunu bilmezlerdi. Onlar cezalandırmanın yazgılarının sonucu olduğunu düşünürlerdi. Vicdan azabının ceza ile birlikte düşünülmesi, ancak uzun süreli ceza pratiğinin insanlarda korkuyu arttırarak onların belleklerini güçlendirmesi ve arzularını denetlemesi ile mümkün olmuştur.

Ceza pratiği, insanlarda kendi arzularını bastırma isteği yaratmıştır ve bu aynı zamanda kara vicdanın da kaynağıdır. İnsan içgüdülerini tatmin edemediği bir hayat yaşamaya başladığında, boşaltamadığı içgüdüsel enerjisini kendisine yöneltir. Kara vicdan işte bu kendi içine yönlendirmenin sonucunda ortaya çıkar. Dış dünya ile etkileşimi kısıtlanan insan, çareyi iç dünyasını büyütmekte bulur. Dış dünyaya karşı dirençten yoksun kalır ve bu nedenle de geleneklerin ağırlığı altında ezilmeye ve kendisine döndürdüğü içgüdüleri ile kendine zarar vermeye başlar. Yani kara vicdan, temelde, kendine zarar verme isteğidir. Yahudi-Hristiyan geleneğinin fedakârca hisleri ve eylemleri kutsallaştırması da kara vicdanın bu dinler tarafından olumlanması yüzündendir.

Borçlu ile alacaklı arasındaki ilişki, kara vicdanın ne olduğunu anlamak için de bir anahtardır. İlk insanlar her zaman atalarına borçlu olduklarını düşünmüşler ve bu borcu onlara kurban adayarak ödemek istemişlerdir. Fakat onlar asla borçlarını kapattıklarını düşünmemişler, toplum olarak güçlendikçe borçlarının da arttığına inanmışlardır. Güçlenen toplumlar, atalara karşı hissedilen korkunun artmasına, bu da tanrı fikrine yol açmıştır. Atalara karşı borç, tanrıya karşı borca dönüşmüştür ve bu inanç Hristiyanlık ile birlikte doruğa ulaşmıştır. Kara vicdan, borçlu olmanın suçluluğu ve ödenemez bir cezanın yarattığı utanma ile ortaya çıkmıştır. Kendisinde kara vicdan oluşturan insan, kendine zarar vermek için dine sarılmıştır. Var olmasının suç olduğunu düşündüğü içgüdülerini ortadan kaldıramadığı için, vicdan azabı içinde, bu içgüdülerin zıddı olarak tanrıyı yaratmıştır. Ona göre, içgüdüleri işte bu tanrıya karşı işlenen suçlardır.

Üçüncü çalışma, önceki iki çalışmada üzerine konuşulan kavramlarla ilişki içinde, çileciliğin anlamının ne olduğunu tartışır. Nietzsche önce, sanatçı için bu idealin ne demek olduğunu araştırır. Örnek olarak Richard Wagner’i alır ve Wagner’in çileci ideallere bağlanmasına yol açan kişinin Schopenhauer olduğunu belirtir. Nietzsche’ye göre sanatçılar belirli idealleri sahiplenmek için her zaman filozoflara ihtiyaç duyarlar.

Filozof için çilecilik, felsefe için uygun koşulları yaratmasıyla anlam kazanır. O, çilecilik sayesinde kendi varlığını olumlayabileceğini düşünür. Çileciliğe ve ve çileciliğin üç büyük sloganı olan yoksulluk, alçakgönüllülük ve ruh temizliğine olumlu bir önyargıyla yaklaşmasının nedeni de budur. Filozof da diğer bütün insanlar gibi gücünü arttırmak ister. Ama o aynı zamanda çileci idealleri, güç istencini gizlemek için bir maske olarak kullanır ve bunun için de birçok zaman çileci rahip kılığına girer. Yani çileciliğin anlamının gerçekten kavraması için asıl yapılması gereken, çileci rahibin incelenmesidir.

Çileci rahip için çileci idealler, kendisini savunmanın ve kendisini var etmenin tek yoludur. O kendisini bu ideallere uydurarak acı çeker, zayıflar ve yoksun kalır. Acı onun tek hazzıdır. Kendisine acı çektirmekten ve bu acıyla kendisini yok etmekten keyif alır. Fakat aslında bunu efendi olma isteğiyle, hem de yaşamın efendisi olma isteğiyle yapar. Bu paradoksal bir durumdur ve “[y]aşama karşı yaşam” demektir. Çileci rahip, güçsüz ve hasta insanların oluşturduğu sürüye çoban olmak için ortaya çıkar ve sürünün hastalıklı yaşamını devam ettirmek ister. Sürü insanı, güçsüzlüğünü güce dönüştürmek için iyiyi kendisine göre tanımlar ve sağlıklı olanları cezalandırmak için bunu kullanır. Güçsüzler intikam hisleriyle sağlıklılara saldırırlar ve onların mutlu olmalarına bile katlanamazlar. Çileci rahip ise bu hasta sürünün hasta lideridir. Onlar gibi hastadır ama aynı zamanda da onlardan güçlüdür. Sürüde saygı ve korku uyandırır ve sürüdekileri sağlıklı olanlardan korur. Güçlülerden nefret eder ve onları küçümser. Kurnaz, sinsi, sabırlı ve soğuktur; herşeyi hastalandırır, iyileştirmeye çalışırken bile bozar. Sürünün düzenini, insanlardaki hınç duygusununun yönünü değiştirterek sağlar. Acı çeken ve bu nedenle hıncını boşaltmak isteyen sürüdeki insanlara, kendilerini suçlamalarını söyler ve böylece onların hınç duygularını kendilerine çevirtir.

Günah, suç, lanet gibi kavramlar çileci rahibin sürüyü sözde iyileştirme çabaları göz önüne alınarak anlaşılmalıdır. Çileci rahip güçsüzlerin kendilerini disiplin altına almalarını sağlar; onları bir araya getirir ve örgütler. Fakat çileci rahip hastalıkla savaşmadığı ve yalnızca görünüşteki acıyı dindirmeye çalıştığı için bir doktor değildir. O yalnızca kurtarıcı rolüne soyunur; insaları avutma konusunda ustadır. Bezginliğin ve ağırlığın fizyolojik nedenlerini anlayamadığı için, bunlara psikolojik çözümler bulmaya çalışır. Çileci rahip sürü insanında dinginliği ve huzuru dört farklı yolla sağlar. İlki acıyı yok etmeye çalışmaktır; bunun için de çileci rahip memnuniyet duygusuna savaş açar. Yoksunluk ya da hipnoz yoluyla isteme ve arzu sıfıra indirilmeye çalışılır. İkinci yol, mekanik etkinlik ile acının unutturulmasıdır. İnsanın gerçekleştirdiği başka bir etkinlik ona acısını unutturur. Üçüncü yol, iyiliklerin küçük sevinçler olarak ortaya konmasıdır. Örneğin çileci rahip insanların birbirlerine yardım etmesini ister ve böyle etkinlikleri örgütler. Böylece güçsüzlerin bu eylemlerle tatmin olup acılarını unutmalarını sağlar. Dördüncü yol, çileci rahibin müritlerinde duygu taşkınlığı yaratarak onların acılarını bir süreliğine durdururmasıdır. Ama bu taşkınlık hastayı daha da hasta yapmaktan başka bir işe yaramaz. Böyle ‘tedaviler’ kişiyi daha uysal ve evcil yapmakta başarılı olsa da, hastalığa herhangi bir çözüm sağlamaz. Tam tersine çileci rahibin yöntemleri hastalık yayar ve hastalıkların etkisini genişletir.

Çileciliğe karşıt gözüken bilim bile aslında onun ideallerine sahip çıkar. Modern bilim kendisiyle ilgili hangi iddialarda bulunursa bulunsun metafizik inançlara sahiptir. Modern bilimin felsefi kabullerinden biri olan hakikate ulaşılabileceğine dair inanç, bunlar arasında en önemlisidir ve onun çileci idealle arasındaki temel ortaklıktır. Bilim çileci idealin sadece dış görünüşüyle kavga eder. Nietzsche’ye göre, çağına hakim olan tanrıtanımazcılık bile çileci idealin karşıtı değil, onun gelişiminin son evrelerinden biridir.

İnsan hiçbir zaman acı çekmekten korkmamıştır; onu rahatsız eden sadece çektiği acının anlamsızlığıdır. Çileciliğin bütün bir kültür üzerinde hakimiyet kurmasını sağlayan da, işte insanın bu acısına bir anlam verebilmesidir. İnsanlar en kötü anlamı bile anlamsızlığa tercih ederler ve öyle de yapmışlardır. Onlar, istememeye karşı istemeyi seçmişlerdir; bu isteme, hiçi isteme olsa bile.




Alexandru Athanasiu

Alexandru Athanasiu (; d. 1 Ocak 1955) Rumen siyasetçi ve hukukçudur. Romanya Sosyal Demokrat Partisi (PSDR) eski lideri, 2001 yılından bu yana Sosyal Demokrat Parti (PSD) üyesi. 13 Aralık-22 Aralık 1999 tarihleri arasında Başbakanlık görevini geçici olarak yaptı. 1 Ocak 2007'de Romanya'nın Avrupa Birliği'ne girmesiyle Athanasiu, PSD'den Avrupa Parlamentosu'na (Avrupa Sosyalist Partisi içinde) üye oldu. Birkaç bilimsel eserin yazarı olan Athanasiu, Bükreş Üniversitesi'ndeki (1999'dan beri) profesörlüğünün yanı sıra Hukuk alanında doktora sahibidir. 1995 yılında, "Legea Asigurărilor Sociale" adlı kitabı ( "Sosyal Güvenlik Yasası") Romanya Akademisinin Simion Bărnuţiu Ödülü'nü aldı.

Bükreş'te doğan Athanasiu, Bükreş'teki Gheorghe Lazăr Lisesi'nde eğitim gördü ve daha sonra Bükreş Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. 1978-1982 yılları arasında Bükreş Temyiz Mahkemesinde çalışıyordu. 1989'da kurulan Romanya Devrimi'nden sonra yeni oluşturulan PSDR'ye katılan Athanasiu, 1992'de Parlamento'ya Milletvekili olarak seçilerek, Çalışma ve Sosyal Koruma Komitesine aday gösterildi.

Athanasiu evli ve iki çocuk babasıdır.




Erdinç Karasapan

Erdinç Karasapan (d. 1930, Ankara) Türk büyükelçi.

Beyrut Amerikan Üniversitesi'nden mezun olmuştur. Kahire Geçici Maslahatgüzarı olarak 1976-1978 yıllarında görev yapmış, 1987-1992 yıllarında Bangkok Büyükelçisi olmuş, 1992-1995 yılları arasında ise Dış Politika Danışma Kurulu üyesi olmuştur. Siyasetçi ve Büyükelçi Celal Tevfik Karasapan'ın oğludur.




Sovyetler Birliği Silahlı Kuvvetler Anavatana Hizmet Nişanı

SSCB Silahlı Kuvvetler Anavatana Hizmet Nişanı () "Anavatana Hizmet Nişanı" olarak da bilinen askeri personele mükemmellik için üç derste verilen Sovyet askeri düzenidir.

SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişanı, 28 Ekim 1974'te SSCB Yüksek Sovyet Başkanlığı kararı ile kuruldu. SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişanı, Sovyet Ordusu, Donanması, sınır veya iç birlik askerlerine verildi:Muharebe ve siyasi eğitimdeki başarılar için, savaşa hazır olmak ve yeni askeri teçhizat geliştirmek için; Hizmette yüksek performans için; Özel komuta görevlerinin başarıyla yerine getirilmesi için; Askeri görevlerin icrası sırasında sergilenen cesaret ve özveri için; Silahlı Kuvvetler'de hizmet ederken ulusa verilen diğer hizmetler için.

SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişanı birinci, ikinci ve üçüncü olmak üzere üç sınıfa ayrıldı. Birinci sınıf en yüksek seviyededir. Her sınıfa üçüncü ile birincisi arasında sıralı olarak ödül verildi. Herhangi bir sınıfın SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişan Emrini alanlar bunlardan faydalanabilirler:

SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişanı, Kızıl Yıldız'ın Nişanından sonra göğüsün sağ tarafında ve sınıf kıdemlerinin sırasına göre bitkindir.

SSCB Silahlı Kuvvetleri Anavatanına Hizmet Nişanı, 58 mm x 58 mm'lik dör