adece klasik koşullanma ile açıklanamayacağına inandığından Eysenck'in teorisini tamamıyla kabul etmemiş, Eysenk’in kuramına kıyasla daha fazla fizyolojik tepkilere dayanan teorisini geliştirmiştir. Gray, hipotezlerini test etmek için araştırmacılara beynin farklı alanlarının öğrenme mekanizmalarından sorumlu olup olmadığını test imkânı sağlayan deney hayvanlarıyla çalışmış, özellikle ödül ve cezanın kaygı ve dürtüsellik ölçütleriyle ilişkisini anlamaya odaklanmıştır.Bu çalışmaları neticesinde ödül ve cezanın Davranış İnhibisyon Sistemi (BİS) ve Davranış Aktivasyon Sistemi (BAS) olarak tanımladığı ayrışık sistemlerin kontrolü altında olduğunu gözlemlemiş ve bireylerin ödüllendirici ve cezalandırıcı uyaranlara karşı farklı duyarlılıklara sahip olabilecekleri sonucuna ulaşmıştır.

Gray tarafından öne sürülen Davranışsal İnhibisyon Sistemi (BIS) belirli bir çevrede anksiyete ile ilgili ipuçları karşısında bireyin tepkisini yordayan nöropsikolojik bir sistemdir. Bu sistem, ceza veya organizmada rahatsızlık yaratan olumsuz olaylar karşısında harekete geçer. Negatif uyaranlar, ceza ya da olumsuz duygu içeren olaylar gibi ipuçlarına cevap vererek, nihayetinde bu olaylardan kaçınılmasına neden olur. Grey'in Teorisine göre, BIS cezanın önlenmesinin yanı sıra kaçınma motivasyonuyla da ilgilidir. Ayrıca, BIS'in kaygı temelli olduğu da öne sürülmüştür.
Yüksek BIS aktivitesi, ödüllendirilmemeye, cezaya ve yeni uyaranlara karşı yüksek duyarlılığa yol açar. Bu tür ipuçlarına karşı gösterilen yüksek duyarlılık, korku, endişe, hayal kırıklığı ve hüzün gibi olumsuz deneyimleri önlemek için bu tür ortamlardan uzak durulmasıyla sonuçlanır. Cezaya karşı daha hassas olan insanlar, cezaları daha itici algılarlar ve ceza karşısında daha fazla dağılırlar. BIS'in ardındaki fizyolojik mekanizmanın, septohipokampal sistem ve beyin sapındaki monoaminerjik alıcı sinir bağlantıları olduğu düşünülmektedir.

Davranışsal aktivasyon sistemi (BAS), BİS'in aksine, iştah açıcı (apetetif) bir motivasyon modeline dayanır. BAS ödüllere karşılık gelen ipuçlarını alır ve cezayla ilgili olmayan eylemleri kontrol ederek uyarıcı bir rol oynar. BIS’in aksine yaklaşma/yönelme türü davranışları ortaya çıkarır. Bu sistem beklenti ile ilişkilidir. Grey'in teorisine göre, BAS koşullu apetetif uyaranlara karşı duyarlıdır ve dürtüsellik ile ilişkilidir..Ayrıca, ödül duyarlılığına ve yaklaşma/yönelme motivasyonuna bağlı olduğu düşünülmektedir. BAS, cezalandırılmamaya ve ödüle duyarlıdır. BAS aktivitesi yüksek olan bireyler, ödülle tutarlı çevresel ipuçlarına tepki olarak sevinç, mutluluk ve umut gibi daha pozitif duygular yaşama eğilimindedir. Kişilik açısından, bu bireylerin, olası ödül karşısında hedefe yönelik çaba gösterme ve olumlu duygular deneyimle eğilimleri daha fazladır. BAS'ın fizyolojik mekanizması BIS kadar iyi bilinmemekle birlikte, beyindeki katekolaminerjik ve dopaminerjik yolaklarla ilişkili olduğu düşünülmektedir. BAS aktivitesi yüksek olan bireyler cezadan çok ödüle yönelik motivasyon ile istenilen davranışları daha iyi öğrenirler.

Davranış İnhibisyon Sistemi (BIS) ve Davranış Aktivasyon Sistemi (BAS) ters bir ilişki içinde çalışmaktadır. Başka bir deyişle, belirli bir durum ortaya çıktığında, bir organizma iki sistemden biriyle tepki verebilir. Uyarım karşısında sistemler eş zamanlı olarak harekete geçmeyecektir. Hangi sistemin baskın olduğu uyaranın ceza veya ödül ile ilişkisine bağlı olarak değişecektir. İki sistem arasındaki bu farklılaşma, farklı uyaranlar karşısında farklı beyin bölgelerinin aktive olmasına dayanmaktadır ve bu farklılıklar beynin elektriksel uyarımınım kaydedilmesiyle belirlenebilmektedir.

Biyopsikososyal Kişilik Kuramı’nın gelişmesinden bu yana, bireylerin BIS ve BAS için nasıl bir dağılım gösterdiğini değerlendiren ölçekler geliştirilmiştir. Carver ve White (1994), BIS ve BAS'ın bireysel düzeylerini geçerli olarak ölçtüğünü gösterdikleri Davranış Engelleme Sistemi ve Davranışsal Aktivasyon Sistemi Ölçeği’ni oluşturmuştur.
Bu ölçek, iştah açıcı ve istenmeyen sonuçlara yönelik dürtüsellik ve anksiyete ile ilişkili motivasyonların farklılıklarına dayanmaktadır. Ayrıca, Elektroensefalografi (EEG) ile her iki sistemin etkinliği test edilebilir.Bu ölçümler bireylerin kişiliğiyle ilgili farklı değişkenler için belirleyici olabilmektedir. Örneğin, bu ölçümler bir kişinin duygu durumunun olumlu veya olumsuz olduğunu gösterebilir.




Lorentz Milli Parkı

Lorentz Milli Parkı, Endonezya'nın Papua ilinde, eskiden Irian Jaya olarak bilinen bölgede yer almaktadır. 25,056 km (9,674 mi) alan ile Güneydoğu Asya'nın en büyük milli parkıdır. 1999 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Yeni Gine'nin biyoçeşitliliğin olağanüstü bir örneği olan Lorentz, dünyadaki en fazla ekolojik çeşitlilik gösteren ulusal parklardan biridir. Asya-Pasifik bölgesindeki, deniz alanları, mangrovlar, gelgit ve tatlısu bataklığı ormanı, ova ve dağlık yağmur ormanları, dağ tundrası ve ekvatoral buzullar arasında değişen ekosistem dizisini içeren tek doğal kaynaktır. 4884 metre yüksekliğindeki Puncak Jaya (eski adıyla Carstensz Piramidi), Himalayalar ile And Dağları arasındaki en yüksek dağdır.

Birdlife International, Lorentz Parkı'nı "muhtemelen Yeni Gine'deki en önemli tek rezerv" olarak adlandırdı. Dünya Doğayı Koruma Vakfı'nın "Global 200" listesindeki ekolojik bölgelerden beş tanesini içermektedir: Güney Yeni Gine Ovası Ormanları; Yeni Gine Montane Ormanları; Yeni Gine Merkez Aralığı Subalpin Çayırları; Yeni Gine Mangrovları; Yeni Gine nehirleri ve akarsuları.

Park, 1909-10 seferi sırasında bölgeden geçen Hollandalı bir kâşif olan Hendrikus Albertus Lorentz'in adını taşımaktadır.






Sarı Ev

Sarı Ev (), diğer adıyla Cadde (), 1888 yılında 19. yüzyılda yaşamış Hollandalı Art izlenmimci ressam olan Vincent van Gogh tarafından yapılmış bir suluboya tablosudur.

Bu isim, 1 Mayıs 1888'de Van Gogh'un dört oda kiraladığı Arles,Fransa'daki Place Lamartine'in sağ taraflarında bulunan evden gelir. Van Gogh, zemin kattaki iki büyük odayı aldı ve birini atölye diğerini ise mutfak olarak kullandı , ayrıca ikinci kattaki Place Lamartine manzaralı odaları aldı. Birinci katta, köşedeki iki panjuru da açık olan pencere Van Gogh'un konuk odasının penceresidir, burada Paul Gauguin Ekim 1888'den itibaren 9 ay boyunca yaşamıştır. Diğer pencerenin altı ise Van Gogh'un yatak odasıdır. Arka kısımdaki iki küçük oda daha sonra Van Gogh tarafından kiralanmıştır.

Van Gogh, yemeklerini yediği restoranın resmin sol kenarına yakın pembe renkte binanın içinde olduğunu belirtti (28 Place Lamartine). O restoran Widow Venissac tarafından işletildi, kendisi Van Gogh'un ev sahibiydi, ve aynı zamanda bölgedeki çoğu evin de sahibiydi.
Sarı Evin sağ tarafında bulunan Avenue Montmajour, iki demiryolu köprüsüne iniyor. İlk hat, hattan geçmekte olan bir trenle yerel bağlantıyı sağlıyor, bölgeyi, Rhône nehrinin tam karşısında olan Lunel'e bağlıyor. Diğer hat ise P.-L.-M. Demir yolları Şirketi ("Paris Lyon Méditerranée") tarafından satın alınmıştır.
Sol ön tarafta, Place Lamartine'deki bahçelerden birini çevreleyen yaya yürüyüş yolu vardır. Avenue Montmajour'un solundan köprülere doğru çıkan hendek, bölgedeki evlere gaz sağladı ve bu şekilde Van Gogh atölyesinde gaz ışığıyla çalışabildi.

Bina, İkinci Dünya Savaşı bombalamaları sırasında, 25 Haziran 1944'de hasar gördü, ve daha sonra yıkıldı.





Rhone Üzerinde Yıldızlı Gece

Rhone Üzerinde Yıldızlı Gece Vincent van Gogh'un 1888'in eylül ayında yaptığı, Arles'i gece vakti resmettiği resimlerinden biridir. Rhône Nehri'nin kıyısındaki bir noktada boyanmıştır. O zamanlar Van Gogh'un kirada kaldığı Place Lamartine'deki Sarı Ev'e sadece birkaç dakikalık yürüme mesefesindeydi. Gece karanlığı ve gece vakti olan ışıklar onun daha ünlü resimlerine de katkı sağlamıştır, bunlara "Cafe Terrace at Night" (aynı ayın daha erken bir gününde boyanmıştır) ve daha sonra Saint-Rémy'de yaptığı tuvali, "The Starry Night" örnek verilebilir.

Bu resmin eskiz çalışması, Van Gogh'un arkadaşı Eugène Boch'a 2 Ekim 1888 yılında gönderiği mektupta yer almaktadır.

Resim 1889'da Paris'te Société des Artistes Indépendants sergisinde bir başka yapıtı olan "Irises" ile birlikte sergilendi. İkincisi Theo tarafından eklendi, muhtemelen bu versiyon şu anda Phillips Koleksiyonundadır.

Görünüm, Rhône'in doğu tarafındaki nehire kıyısı olan bir sokaktan geliyor, nehrin batı kıyısındaki köşe bir noktada bulunuyor: kuzeyden inen Rhône, Arles'in inşa edildiği kayaları çevrelemek için bu noktada sağa dönüyor. Saint-Julien ve Saint-Trophime kuleleri sol tarafta kalıyor, sağ tarafında ise Arles ile varoş bir mahalle olan Trinquetaille'yi bağlayan demirden yapılma bir köprü var. Bu, Place Lamartine'in güneybatısına doğru bir bakış açısı olduğunu açıklar.

Resimden, Brian Eno ve John Cale'nin "Spinning Away" adlı 1990 yılında çıkmış albümünün "Wrong Way Up" şarkısında bahsedilmiştir. İkinci dizede, şarkıcının görüşü şu şekilde tanımlanır: "Arles'teki gece karanlığı gibi".





Ressamın Annesinin Portresi (Van Gogh)

Ressamın Annesinin Portresi Vincent van Gogh'un annesi olan, Anna Carbentus van Gogh'un siyah beyaz fotoğrafına bakılarak 1888 yılında Vincent van Gogh tarafından çizilmiş resimdir. Van Gogh'un sanatla tanışması annesi aracılığıyla olmuştur, kendisi bir amatör artistti. Aile üyeleri ile geçirdiği sıkıntılı yıllardan sonra, Van Gogh annesinin çiçek ve doğal ortam içeren resimleri seveceğini düşündüğünden yaptığı resimlerin bazılarını annesiyle paylaştı. Bu resminde, Van Gogh annesinin ağırbaşlı ve gururlu doğasını resmeder.

Anna Carbentus van Gogh bitki ve çiçek resimleri çizmekten hoşlanan amatör bir sanatçıydı, ve istekli bir "suluboyacıydı". Büyük bir ailenin sekiz çocuğundan biriydi, Anna altı çocuk doğurdu: Vincent, Anna, Elizabeth, Theo, Wilhelmien ve Cornelius. Anna onun sanata karşı olan aşkını çocuklarıyla paylaşmayı çok seviyordu. Vincent'in en eski çizimlerinin arasında annesinin çiçek ve dikenli çiçek resimlerinin kopyaları vardır.

Anna'nın ko