şça kaldırıldı. Birçoğu için, bu yeni bir altın çağın Bizans İmparatorluğu için başlamak üzere olduğunun bir işaretiydi.

Savaşın zaferle sonuçlanması, Herakleios'un tarihteki en başarılı generallerinden biri olma konumunu sağlamlaştırdı. Altı yıllık kesintisiz zaferleri ve daha önce hiçbir Roma ordusunun gitmediği yerlere giden Roma ordusuna komutanlık ettiği için "yeni Scipio" olarak selamlandı. Ayasofya'daki Gerçek Haç'ın muzafferrane yükselmesi onun başarıları taçlandıran bir andı. Herakleios ölseydi o an tarihçi Norman Davies'in sözleriyle "Jül Sezar'dan bu yana en büyük Roma generali" olarak kaydedilmiş olurdu. Bunun yerine, İslam'ın yayılışı ile uğraştı; onların şiddetli saldırılarına karşı bir muharebeden diğerine mağlup oldu ve zafer dolu itibarını zedeledi. John Norwich kısaca Herakleios'u "çok uzun yaşadı" olarak nitelendirir.

Diğer tarafta, Sasaniler de istikrarlı bir hükümet kurmaya çabaladılar. II. Kavad, tahta çıktıktan sadece birkaç ay sonra öldüğünde, Pers ülkesi hanedan kargaşası ve iç savaşa girdi. III. Ardeşir, Herakleios'un müttefiki Şahrbaraz ve Hüsrev'in kızları Purandoht ve Azarmidoht birbirlerine aylar içinde tahta geçtiler. Ancak yalnızca tahtta 632 yılında geçen Hüsrev'in torunu olan III. Yezdigirt, istikrar sağladığı zaman, Sasani krallığını kurtarmak için artık çok geçti.

602-628 savaşının yıkıcı etkisi, neredeyse kesintisiz bir yüzyıllık Bizans-Pers çatışmasının biriken etkileri ile birlikte her iki imparatorluğu da sakat bıraktı. Ekonomik gerileme, II. Hüsrev'in seferlerini finanse etmek için ağır vergi, din huzursuzluğu ve il toprak sahiplerinin Şah'ın pahasına artan gücü, Sasaniler'i daha da zayıflattı. Howard-Johnston'a göre: "[Herakleios'un] sonraki yıllardaki sahadaki zaferleri ve siyasi yansımaları ... Yakın Doğu'daki Hristiyanlığın ana kalesini kurtardı ve eski Zerdüşt rakibini ciddi biçimde zayıflattı. Sonraki yirmi yılda Arapların olağanüstü askeri başarılarını daha da gölgelendiler, ancak parlaklığının azalması için geç anlamaya, izin verilmemelidir".

Bununla birlikte, Bizans İmparatorluğu da artık büyük ölçüde Slavların elinde olan Balkanlar ile ciddi şekilde etkilendi. Buna ek olarak, tekrarlanan İran istilaları ile Anadolu harap oldu ve yıllar boyu süren Pers işgali nedeniyle Kafkasya, Suriye, Mezopotamya, Filistin ve Mısır'daki toprakları elinde tutması gevşedi. Mali birikimler tükendi, Bizanslılar, Pers savaşından gazi kalanlara ödeme yapmak ve yeni asker almakta güçlük çektiler. Clive Foss, bu savaşı "Küçük Asya'daki Antik Dönem'in sonunu belirleyen sürecin ilk aşaması" olarak adlandırır.

Howard-Johnston'un "insanlıktaki bir tsunami" ye benzettiği, İslam tarafından yeni birleştirilmiş olan Arapların şiddetli saldırılarına maruz kaldıkları için, her iki imparatorlukta iyileşme şansı bulamadı. George Liska'ya göre, "gereksiz yere uzayan Bizans–Pers anlaşmazlığı İslam'ın yolunu açtı". 
Sasani İmparatorluğu bu saldırılara hızla çöktü ve tamamen imha edildi. Arap-Bizans savaşları sırasında, yorgun düşmüş Bizans İmparatorluğu'nun kısa bir süre önce geri kazandığı doğu ve güneydeki eyaletleri Suriye, Ermenistan, Mısır ve Kuzey Afrika'yı tekrar kaybetti ve imparatorluk Anadolu ve bir dizi adalar ile Balkanlar da ve İtalya'da dayanaklardan oluşan bir toprak parçalarına indirgendi. Bununla birlikte, Perslerin aksine Bizans İmparatorluğu, Arapların saldırılarından kurtuldu ve ellerinde kalan bölgeleri korudular ve 674–678 ve 717–718 yıllarında başkentlerinin iki kuşatma kuşağını kararlı bir şekilde püskürttüler. Bizans İmparatorluğu, daha sonraki çatışmalarda Girit'teki ve güney İtalya'daki topraklarını da Araplara kaybettiler, ancak bunların hepsi eninde sonunda geri alındı. Ancak 8. yüzyılda Balear Adaları, Sardunya ve Sicilya Araplar tarafından, Korsika Lombardlar tarafından ele geçirildi. Ayrıca, Bizans'ın İspanya'daki varlığı Spania 629'da Vizigotlar tarafından ele geçirildi.

Perslerin seçkin süvari birlikleri Aswaran'dı. Mızrak muhtemelen tercih edilen silahtı ve aynı anda iki erkeği sarsacak gücü vardı. Atlarını düşman okçularından korumak için atları tabakalı zırhlarla kaplıydı. Pers okçularının ölümcül aralığı yaklaşık 175 metre, hassas aralık ise yaklaşık 50-60 metre idi.

İmparator Mauricius'un "Strategikon" askeri talimatnamesine göre, Persler, savaşçı tüm ulusların en "güçlü okçuluk olmasa da hızlı" olan okçularını yoğun şekilde kullandılar ve yaylarını engelleyen hava şartlarından kaçındılar. Bu, düzenlerinin merkezde ve kanatlarda eşit güçte olduğunu gösterir. Görünüşe göre elle el dövüşünden kaçınma eğiliminde oldukları için engebeli araziyi kullanarak Roma mızraklı askerlerinin saldırısından kaçındılar. Böylece, "Strategikon", Pers oklarını kullanmaktan kaçınmak için düz arazide hızlı harçlarla saldırmayı önerir. Kuşatma yapmak konusunda yetenekli görülürler ve "planlama ve generallikle sonuçlar elde etmeyi" severler.

Bizans ordusunun en önemli kolu, Bizans'ın sembolü haline gelen katafrakt süvari idi. Zincir zırh giyerlerdi, ağır zırhlı atları vardı ve mızrakları birincil silahtı. Kollarında küçük kalkanlar vardı, yaylar kullanabiliyor ve pala ile balta taşıyorlardı. Ağır Bizans piyadesi veya "scutati", küçük yuvarlak kalkan taşır ve tabakalı zırh giyerdi. Süvarileri engellemek için mızrak ve atların bacaklarından kesmek balta gibi için mızraklar gibi düşman süvarilerine karşı birçok silah taşırdılar. Hafif Bizans piyadesi ya da "psiloi", öncelikli olarak yay kullanır ve sadece deri zırh giyerdi. Bizans piyadesi, düşman süvarileri karşısında savaş hattını dengelemek ve aynı zamanda dost süvari saldırılarında dayanak noktası olarak kilit rol oynamışlardır. Richard A. Gabriel'e göre, Bizans ağır piyadesi "Roma lejyonunun en iyi yeteneklerini eski Yunan falanksıyla birleştirdi".

Avarlar, mızraklarla birlikte ağır süvari olarak ikiye katlanabilen çeşitli yayları okçulara vermişlerdi. Kuşatma sanatı konusunda yetenekliydiler ve mancınık ve kuşatma kuleleri inşa edebiliyorlardı. Yaptıkları Konstantinopolis Kuşatması sırasında, kolay karşı saldırıyı önlemek için askeri abluka duvarları inşa ettiler ve savunma okçularına karşı korunmak için hayvan deri kaplı ahşap çerçeveler ya da kısa mantolar kullandılar. Dahası, diğer birçok göçebeler gibi, onlara yardım etmeleri için Gepidler ve Slavlar gibi başka savaşçıları topladılar. Bununla birlikte, Avarlar malzeme tedariğinde kırsal kesimlerin talan edilmesine dayandığından, özellikle de daha az hareket eden müttefikleri düşündüklerinde uzun kuşatmaları sürdürmeleri zordu.

Kaegi'ye göre, Bizanslılar "status quo'nun temel unsurlarını değiştirmeyi önlemek için ... neredeyse zorlayıcı bir tercih" yapmıştı. Kurdukları ittifakları güvence altına almak ve düşmanlarını bölmek için tüm diplomatik yollarla denediler. Hüsrev ve Avar Kağan'ına karşı da başarısız olsalarda, Sırp ve Hırvat olacak olan Slavlarla olan bağları ve Göktürk'lerle yıllardır süren müzakereleri, Slavlar'ın Avarlar'a karşı aktif olarak karşı çıkmalarına ve bunun yanında Göktürkler ile önemli bir ittifak oluşturmasına neden oldu.

Herhangi bir ordu için, lojistik daima bir problemdir. Bizans topraklarında, özellikle Anadolu'da yaptığı ilk seferlerde, Herakleios büyük ihtimalle birliklerine çevreden istemek suretiyle malzeme temin etti. Herakleios'un Pers ülkesine saldırısı sırasında, kısmen hem onun hem de Pers atların kış mevsiminde depolanmış yemlere ihtiyaç duymaları nedeniyle sert kış koşulları onun durmasına neden oldu. Kışın askerlerini sefer zorlamak, Mauricius'un kışın birliklerine yaptığı kötü muameleden dolayı devrilmesi nedeniyle riskliydi. Edward Luttwak, "neredeyse her türlü bitki örtüsüne sahip neredeyse her türlü arazide" hayatta kalabilen Göktürklerin "sağlam atları (veya midillileri)" 627'de dağlı kuzeydoğu İran'daki Herakleios'un kış seferi için şart olduğunu düşünür. 
Sefer sırasında tedariklerini Pers topraklarından sağlamışlardır. Ninova'daki zafer ve Pers saraylarının ele geçirirlerken, birliklerine yabancı topraklarda ve kış koşullarında malzeme temin etmekte artık sorunlar yaşamıyorlardı.

Bu savaşın kaynakları çoğunlukla Bizans kökenlidir. Dönemin Yunan metinleri arasında en önde geleni yaklaşık 630 yılan ait kimliği belirsiz bir yazar olan "Chronicon Paschale" idi. 
Pisidyalı Georgios o dönem birçok şiir ve diğer eserler yazdı. Teofilakt Simokata, Bizanslıların siyasi görünümünü veren bir tarihin yanında günümüze ulaşan mektupları da vardır, ancak bu tarih gerçekte sadece 582 ila 602 yılları arasını kapsar. Synkellos Theodorus 626 yılında Konstantinopolis Kuşatması sırasında yapılan ve bazı olaylar için yararlı bilgiler içeren günümüze ulaşmış bir konuşması vardır. O dönemde Mısır'dan gelen bazı papiruslar vardır.

Pers arşivleri kaybolmuştur, o dönem ait bu savaşın Pers kaynakları yoktur. Bununla birlikte, Taberî'nin "Peygamberler ve Melikler Tarihi" adlı kitabı kaybolan kaynakları kullanır ve Sasani hanedanının tarihini içerir. Yunan olmayan dönemin kaynakları, Kıptîce yazılmış ancak yalnızca Etiyopyaca çevirisi günümüze ulaşan Nikiulu İoannis'in vakainameyi ve Sebeos'a atfedilen "Tarih" kitabını (yazarı üzerine tartışmalar vardır) içerir. İkincisi, yalnızca çeşitli kronolojik sıralamaya göre düzenlenmiş çeşitli kaynaklardan oluşan bir Ermeni derlemesidir. Savaşın kapsamını tek taraflı verir. Dahası, İncil kehanetini ilişkilendirmek ile dönemi bir araya getirmek amacıyla, kesinlikle nesnel değildir. Dodgeon, Greatrex ve Lieu'nun çağdaş kaynakların "en önemli" olduğuna inandıkları o dönemden kalan bazı Süryani materyaller de vardır. Bunlara 640'ta Rahip Thomas düzenlenmiş "724 tarihli vakainame" dahildir. Guidi vakainamesi veya Khuzistan vakainamesi, Pers topraklarında yaşayan bir Nasturi Hıristiyanının bakışını verir.

Daha sonraki Yunan bakışları Günah Çıkartıcı Theofanis vakainamesi ve Patrik I. Nikiforos Theofanis'in "vakainamesi"nin "Kısa Tarihi" savaşın bir çerçevesinin oluşturulmasında çok yararlıdır. Genellikle 1234 tarihli vakainame ve Suriyeli Mihail tarafından yazılan vakainame gibi hatta dah sonra yazılan Süryanic