vutluk için tek doğru seçenek olduğunu savunmuştur. Bu fikir öylesine rağbet görmüştür ki, komünist rejim boyunca Arnavutluk'ta hakim olan yegane düşünce haline gelmiştir.

1946 yılının Ağustos ayında yapılan bir reformla, Arnavutluk'taki manastırların, piskoposlukların ve tarikatların binaları da dahil olmak üzere sahip oldukları bütün mülkler kamulaştırılmış; birçok din adamı sorguya çekilmiş, yargılanmış ve infaz edilmiştir. Katolik Kilisesi'nin rahipleri, rahibeleri ve keşişleri ise sınır dışı edilmiştir. Komünist rejim bunlarla yetinmemiş; Cizvitler gibi yabancı uyruklu olup, ülke içinde faaliyet gösteren tarikatları Arnavutluk'taki bütün faaliyetlerini durdurmaya zorlamıştır. Eğitim konusunda da oldukça hassas davranan rejim, bu gibi dini toplulukların genç bireyleri etkileyerek kendilerine mürit yetiştirmelerini engellemek adına bütün dini okullara da yasak koymuştur. 1945-1953 yılları arasındaki süreçte ise, Arnavutluk'ta bulunan rahiplerin sayısında ciddi bir düşüş yaşanmış ve ülkedeki Katolik Kiliselerinin sayısı 253'ten 100'e indirilmiştir. Dini inançları uğruna, rejimin yaptığı bu eylemler karşısında direniş gösteren bütün Katolikler ise faşist olarak dalgalanmışlardır.

1967'nin başlarında, Arnavutluk'taki otorite ülkedeki dini hayatı yok etmeye yönelik büyük bir kampanya başlattı. Halktan gelen tepkilere rağmen ülke genelindeki camilerin, tekkelerin, kiliselerin, manastırların, türbelerin ve diğer dini yapıların da dahil olduğu 2,169 ibadet merkezi teker teker kapatılarak spor salonlarına, atölyelere, depolara ve gençlerin yararlanması adına yapıldığı iddia edilen kültür merkezlerine çevrildi. Yaşanan bütün bu gelişmeler ve değişimler, rejimin 'dünyanın ilk ateist milletini ve ülkesini yaratma' düşüncesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Bu dönemdeki en büyük baskılar, hükümet tarafından en dindar şehir olarak nitelendirilen İşkodra'ya karşı yapılmıştır.

1985'te, Enver Hoca'nın ölümünden sonra yerine gelen varisi Ramiz Alia; dinlerin kişisel bir tercih olduğunu savunarak, önceki rejimin uyguladığı baskıcı yönetime son vermiştir. 1988 yılına gelindiğinde, dinlere karşı ılıman bir politika izlenmesinin bir sonucu olarak dini kurumlara tekrar faaliyete geçme izni verilmiştir. 1989'da Rahibe Teresa Arnavutluk'a gelerek Tiran'ı ziyaret etmiş; onu dışişleri bakanı ve Enver Hoca'nın eşi karşılamıştır. 1990 yılının Aralık ayında dinlere karşı uygulanan yasaklar tamamen kaldırıldı ve binlerce Hıristiyan Noel'i kutlamalar yaparak karşıladı.

Arnavut anayasası insanlara istediği dini seçip inanma özgürlüğünü verir ve ülkeyi yöneten hükümet her ne olursa olsun bu seçimlere saygı duymak zorundadır. Bu yüzden kanunlar arasında belirtilen özel bir din yoktur ve hepsi eşittir. Buna rağmen tarihsel süreç içindeki çeşitli sebeplerden dolayı ülkede baskın olan Müslümanlık ve Hristiyanlık, sosyal ve kültürel alanda birtakım ayrıcalıklara sahiptir. Ülkede kutlanan milli bayramların yanı sıra Müslüman ve Hristiyan kültürüne ait özel günlerin de resmi tatiller arasına dahil edilmesi buna bir örnek oluşturmaktadır. En son 1998 yılında değiştirilen güncel Arnavutluk anayasasına göre;

Arnavut halkının en hassas olduğu ve üzerine en çok tartışmaların yaşandığı konulardan birisi de sekülerizmdir. Farklı dinlerin aynı ülke altında ve eşit şartlarda yaşayabilmesi için gerekli olan bu kavramın önemi ve sınırları sık sık gündem konusu olmaktadır.

Arnavut Eğitim Bakanlığı; ülkedeki okulların seküler olması gerektiğini iddia ederek, dini ve ideolojik ayrımcılık yaratabilecek konuların ders olarak okutulmasını yasaklamıştır. Bu yüzden herhangi bir dini eğitim verilmeyen okullarda son yıllarda bir girişim ön plana çıkmış ve tartışmalara yol açmıştır. 2012 yılında çeşitli cemaatler tarafından üniversite öncesi eğitim grubuna din kültürü dersleri verilmesi teklif edilmiş ve bu fikir eğitim bakanı Myqerem Tafaj tarafından desteklenmiştir. Kamuoyunda ise bu durumun anayasaya uygun olup olmadığı, eğer uygulanırsa ne gibi sonuçlar doğuracağı soruları şiddetli tartışmaları beraberinde getirmiştir. 2016'da Edi Rama hükümeti tarafından müfredata dinler tarihi derslerinin eklenmesi teklif edilmiş, dönemin eğitim bakanı Lindita Nikolla ise olayın din propagandalarına yol açmayağı konusunda telkinlerde bulunmuştur. 2016-2017 eğitim ve öğretim yılının ikinci döneminden itibaren 6.-10. sınıflara pilot proje kapsamında bu dersler verilmeye başlanmıştır.




Kimlik doğrulama

Kimlik doğrulama ( "authentikos", "gerçek, hakiki", αὐθέντης "authentes", "yazar"), bir varlığın(kurum, kişi ya da sistem) doğruladığı bir veri parçasının doğruluğunun teyit edilmesidir. Kimlik tanıma(identification), bir kişinin veya bir şeyin kimliğini kanıtlayan veya gösteren bir eylemi tanımlamanın; kimlik doğrulama, bu kimliğin gerçekten doğrulanma sürecidir. Bu süreç, kişinin kimliğini, kimlik belgelerini doğrulanması, bir dijital sertifikayla internet sitesinin gerçekliğinin doğrulanması, bir yapının yaşının Radyokarbon tarihleme yöntemiyle belirlenmesi ya da bir ürünün ambalajına ve etiketine bakarak doğrulamasını içerir. Diğer bir ifadeyle, kimlik doğrulama, genellikle en az bir çeşit kimlik tanımının doğrulanmasını içerir.

Kimlik doğrulama birçok alan ile ilgilidir. Sanatta, antika eserlerde ve antropolojide, genel problem eserin kim tarafından, nerede ve ne zaman yapıldığının doğrulanmasıdır. Bilgisayar biliminde ise, gizli bilgi ya da sistemlere erişirken kişinin kimliğinin doğrulanması gerekir.

Kimlik doğrulama üç çeşide ayrılır:

İlk çeşit kimlik doğrulama türü, kimliğin orijinal olduğuna dair ilk elden kanıtlara sahip güvenilir bir kişi tarafından verilen kimlik kanıtını kabul etmektir. Sanatsal veya fiziki nesnelerin kimlik doğrulaması gerektiğinde, bu kanıt, arkadaş, aile üyesi ya da meslektaşın onaylaması ya da nesnenin yaratıcısının mülkiyetine şahitlik etmesidir. İmzalı spor hatıralarıyla, bu, imzalanan nesnenin imzalanmasına şahitlik edenlerin doğrulamasını içerebilir. Markalı ürünler satan bir satıcı, tedarik zincirinin her aşamasını doğrulamadan da ürünlerin gerçekliğini ifade eder. Merkezi otorite temelli güven ilişkileri açık olarak bilinen sertifika yetkilileri aracılığıyla en güvenli internet iletişimini desteklemektedir. Örneğin, merkeziyetsiz eş-bazlı(peer-based) güven,  olarak da bilinen, dosya veya mail(PGP, GNU Privacy Guard) gibi kişisel servisler için kullanılan ve güven birbirini bilenler tarafından birbirinin kriptografik anahtarlarından açık anahtarının imzalanmasıyla kurulur.

İkinci çeşit kimlik doğrulama, nesnenin niteliklerini, nesnenin kökeni hakkında bilinenler ile karşılaştırmadır. Örneğin, sanat uzmanı boyama şekli, imzanın yapısı ve yeri veya objeyi eski bir fotoğrafla karşılaştırarak benzerliklerine bakabilir. Diğer bir taraftan arkeolog, yapının yaşını Radyokarbon tarihleme yöntemiyle belirleyebilir ya da yapım tarzını veya dekorasyonunu aynı kökene sahip yapılarla karşılaştırabilir. Bilinen fiziksel bir çevredeki sesin ve ışığın fiziği, ses kayıtlarının, fotoğrafların veya videoların gerçekliğini incelemek için kullanılabilir. Dökümanlar mürekkep ile hazırlanmış olması veya hazırlandığı tarihten itibaren ulaşılabilir olmasıyla doğrulanabilir.

Öznitelik karşılaştırması sahteciliğe karşı savunmasız olabilir. Genel olarak, gerçeğinden ayırt edilemeyecek sahtesinin yapılması, uzman bilgisi gerektirir. Bundan dolayı kolaylıkla hata yapılır ve sahtecilikten elde edilecek kardan çok daha fazla emek gerektirir.

Sanat ve antikalarda, sertifikalar objelerin değerini ve önemini belirlemede büyük önem taşır. Yine de sertifikaların sahtesi yapılabilir. Örneğin, ünlü sanat taklitçisi Han van Meegeren'in oğlu, babasının çalışmaları ve kaynağı için sertifikasında sahtecilik yapmıştır. 

Dolandırıcılık, sahtecilik ve taklit etme, yakallanma riskine bağlı olarak caydırıcı suç ve cezai yaptırımlarla azaltılabilir.

Döviz ve diğer finansal araçlarda genellikle ikinci çeşit kimlik doğrulama yöntemi kullanılır. Senet, madeni para ve çeklerin sahtesinin üretilmesi oyma baskı veya dipnot, kendine özgü dokusu, filigran ve holografik resim gibi fiziksel özelliklerinden dolayı sahtesinin yapılması zordur ve kullanıcıların doğrulaması kolaydır.

Üçüncü çeşit kimlik doğrulama belgelere veya dış onaylara dayanır. Ceza mahkemelerinde, kanıt kuralları genellikle delil zinciri(chain of custody) oluşturmayı gerektirir. Bu zincir, yazılı kanıt kaydı veya polis ve adli tıp çalışanlarının ifadeleriyle kurulur. Bazı antikaların orjinalliklerini doğrulayan belgeleri bulunur. Bunun gibi dışarıdan gelen kayıtlarda yalan beyan veya sahtecilik problemi bulunur ve kayıtların objeden ayrılması ve kaybolmasına karşı savunmasızdır.

Bilgisayar bilimlerinde, kullanıcıya kullanıcı bilgilerinin doğruluğuna göre güvenli sistemlere erişim izni verilir. Ağ yöneticisi, kullanıcıya şifre, anahtar ya da cihaz vererek sisteme erişmesini sağlar. Bu durumda kimlik doğrulama kesin olmamakla beraber yapılır. 

Tıbbi ürünler, parfüm, giysi gibi tüketici ürünlerin sahtesi üretilerek markanın itibarı kullanılarak avantaj elde edilmesinin önüne geçmek için üç kimlik doğrulama yöntemi de kullanılabilir. Yukarıda belirtildiği gibi, saygın bir mağazada satışa yönelik bir ürüne sahip olmak, ilk kimlik doğrulama türü olan orijinal olma özelliğini doğrular. İkinci tip doğrulama, pahalı bir çantanın kalitesini ve işçiliğini orijinal ürünlerle karşılaştırmayı kapsar. Üçüncü kimlik doğrulama türü, yasal olarak korunan ticari marka isminin ürünün üzerinde bulunması ya da ürünün gerçekten o markanın ürünü olduğunu tanımlayacak işaretlerin bulunmasıdır. Yazılımla birlikte şirketler sahtecilikten korunmak için hologram, güvenlik şeridi ve renk kaydırmalı mürekkep ekleyerek büyük ilerleme kaydetmiştir.

Kimlik doğrulamanın yöntemleri kimlik doğrulama faktörleri olarak bilinen üç kategoriye ayrılır: kullanıcının bildiği bir şey, kullanıcının sahip olduğu bir şey ve kullanıcının kalıtsal özellikleri. Her bir kimlik doğrulama faktörü, kullanıcıya erişim izni vermeden, işlem isteğini onaylamadan,