ıldız çiçekleri bu koyu renkli figürün üzerinde bir renk patlaması gibi. Arkalarında birkaç sedir çalılıkları ile zümrüt yeşili selviler var. Selvilerin arkasında çevresi küçük beyaz çiçeklerle çevrilmiş, soluk yeşil ve kırmızı lahana tarlası görülür. Toprak yol ham turuncu renginde; kızıl sardunyaların olduğu iki çiçek yatağı yemyeşil yapraklıdır. Sonra da, orta düzlemde, mavi elbiseli bir hizmetçi beyaz, pembe, sarı ve nar kırmızısı bitkileri düzenlemektedir."

"İşte böyle. Biliyorum buna benzerlik denemez ama benim için bahçenin şiirsel karakterini ve üslûbunu hissettiğim gibi anlatıyor. Yine de, varsayalım ki yürüyüşe çıkan o iki hanımefendi annem ile sensin; varsayalım ki hiçbir benzerlik, tamamen adi ve aldatıcı hiçbir benzerlik olmasın- yine de kastî renk seçimi, koyu mor rengin üzerinde yıldız çiçeklerinin parlak limon sarısı renk lekesi bana annemin kişiliğini hatırlatıyor."

"Turuncu ve yeşil ekose şallı figür selvinin koyu yeşili üzerinde öne çıkıyor ve kırmızı şemsiyesi ile daha da kontrast oluşturuyor - bu figür bana senin, Dickens romanlarında olduğu gibi kabaca simgeleyen bir figür izlenimini veriyor."

Vincent kariyerinin doruğuna yükseldikçe değer verdiği resimlerini ailesine hediye etmekten hoşlanmıştır. "Büyük çiçek buketleri, mor renkli irisler, büyük gül buketleri," annesine gitmiştir. Bir başka örnek ise kız kardeşi ve annesi için yapılan zeytin toplayan kadınları tasvir eden "en azimli ve stilize üç resim"dir.

Anna ve Theodorus, kendilerini hizmet verdikleri cemaate vakfetmişlerdi ve davranışları Theodorus'un pazar vaazlarını gönülden uyguladıklarını gösteriyordu. Vincent'ın hem annesi hem de babası Tanrı'nın her zaman kendileri kollayıp koruduğuna inanıyor ve çocuklarını da doğada, örneğin bulutların şekillerinde ya da günbatımının farklı renklerinde, Tanrı'nın varlığını aramalarına teşvik ediyorlardı.

Vincent, 1889'da şöyle yazmıştır: "Diğer konularda ne düşünürsem düşüneyim, babamızın ve annemizin evliliği örnek alınacak bir evlilikti."

Vincent van Gogh 30 Mart 1853'te, Anna ile Theodorus'un ölü doğan ve adı Vincent olan ilk çocuklarının doğumunda tam bir yıl sonra doğmuştur. Çocukken hayvanlardan ve çiçeklerden hoşlanırdı. Güçlü, enerjik ve sağlam iradeli bir yapısı vardı. Dışarıda oynamayı seven Vincent kardeşleri için oyunlar uydururdu ve bir keresinde bahçenin en güzel gül ağacını hediye olarak almıştı. Birkaç kere resime olan yatkınlığını gösterse de ebeveyni tarafından takdir edildikten sonra bu resimleri yok etmiştir. Yerel okula gitti ama burada köylü çocukları ile olan ilişkileri onu zorladı. Aile büyüdükçe alınan mürebbiye çocuklara papa evinde ders verdi.

On bir yaşında iken yakınlarda bir yatılı okula gönderilmesi Vincent'ın hayatı boyunca kendini bir sürgün gibi hissetmesine neden oldu. Van Gogh erginliğe eriştikçe bu ayrılık duygusu daha da derinleşti. Sanat simsarlığında ve rahiplikte başarılı olamayınca ressam olmaya karar verdi. Aile üyeleri Vincent'a farklı işler yapmasını önerdikçe aralarındaki uçurum daha da büyüdü. Daha da ötesi Vincent'ın giyim tarzı, davranışları ve sıradışı aşk hayatı aile için rahatsızlık veriyor ve utanç kaynağı oluyordu. 1881 yılına gelindiğinde örgütlü din yaklaşımını çok sınırlayıcı bulan Vincent ailesinden çok farklı bir dünya görüşüne sahipti. Kardeşi Theo'ya şöyle yazmıştır: "Babamızın ve Annemizin Tanrı, insanlar, ahlâk ve erdem hakkındaki vaaz ve ideallerini saçma buluyorum."

Theo van Gogh, ağabeyi Vincent'tan dört yıl sonra 1 Mayıs 1857'de Groot Zundert'de doğdu. Ağabeyinden daha narin ve zayıftı ancak Vincent ile aynı kızıl saç, açık ten ve açık mavi gözlere sahipti. Theo ile Vincent 1872'de mektuplaşmaya başladılar ve 18 yıl boyunca Vincent Theo'ya çoğunun içinde eskizler olan 668 mektup yazdı. Theo, Vincent'ın ressam olarak gelişmesinde en önemli duygusal ve finansal kaynağı olmuştur. Paris'te bir resim galerisini yöneten ve modern sanat akımları konusunda bilgi sahibi olan Theo Vincent'a tavsiyelerde bulunmuştur. Theo Johanna Bonger ile evlenmiş ve çiftin adını Vincent koydukları bir erkek çocukları olmuştur. Theo, Vincent’ın 25 Ocak 1891'de ölümünden altı ay sonra ölmüştür.

Van Gogh Müzesi, genel olarak otoportre olarak görülemn bir tablonun aslında Vincent'ın kardeşi Theo'nun portresi olduğunu kabul etmektedir. Müze, "Theo van Goghun Portresi" (F294) tablosunun "mavi geri plan üzerinde sarı hasır şapkanın etkisinde ve ceket, papyon ile geri plandaki renk değişimlerinde görüleceği gibi renklerle deneme yapmak için yapıldığını" belirtir. "Stranger on the Earth: A Psychological Biography of Vincent van Gogh" adlı kitabın yazarı Albert J. Lubin ise Vincent'ın kardeşi Theo'nun portresini yapmadığını iddia eder.

Bu tablonun yanında Vincent'ın yine 1887'de yaptığı bir otoportrelerinden biri (F296) yer alır.

Vincent, Theo ile eşinin oğullarının doğumunu kutlamak için, badem ağacının çiçeklerinde yeni yaşamı sembolize eden "Çiçek Açan Badem Ağacı" tablosunu yaptı. Vincent, annesine yazdığı mektupta Theo ve Jo'nun bebeklerinin doğumu hakkında şöyle yazmıştır:
"Haber geldiğinde ne kadar mutlu oldum... Çocuğa benim adım yerine, şu sıralar çok düşündüğüm babamızın adını vermesini daha çok tercih ederdim; ama artık adı verildikten sonra hemen onun için, yatak odasına asmaları için mavi bir gökyüzü önünde büyük beyaz badem ağacı çiçeklerini gösteren bir tablo yapmaya başladım."

Tabloda kullanılan parlak renkler Arles'da yaptığı resimlerde kullandığı renkleri ve Vincent'ın natürmort tarzını dönüştürdüğü eserlerini yansıtır.

Wilhelmein, kısaca Wil Vincent'ın en küçük kız kardeşiydi ve 1862'de doğmuştu. Ebeveyninin yanında yaşayan Wil, babası öldükten sonra da annesi ile birlikte yaşamaya devam etmiştir. Kimi zaman mürebbiye, kimi zaman özel hemşire, bazen sosyal gönüllü bazen de din öğretmeniydi. Yazar olmaya hevesleniyordu ve Paris'ten sanat ve kültürel oluşumlar hakkında haber almaktan çok heyecanlanıyordu. Van Gogh ve Wil edebiyat ve sanat hakkında, Vincent'ın kardeşi Theo, Émile Bernard ve Paul Gauguin ile yazıştığı gibi mektuplaşmışlardır.

"Roman Okuyucu" tablosu Vincent'ın kız kardeşini andırır. Vincent, Wil'e yazdığı bir mektupta tablodan şöyle bahseder: "'Une Liseuse de Romans', gür saçı çok siyah, yeşil bir şal, kollarının kenarı şarap tortusu renginde, etek siyah, geri plan tamamen sarı, kitap raflarında kitaplar. Elinde sarı bir kitap tutuyor." Bu tablo, Vincent'ın annesi ve Wil'i resmettiği "fantazi" resmi "Etten'deki Bahçenin Anısı"ndan hemen sonra yapılmıştır.

Vincent, kız kardeşinin "Willemina Jacoba ('Willemien') van Gogh Portresi" (F849) resmini karakalem olarak Temmuz 1881'de yaptı. Bu resim Hollanda'nın Otterlo şehrinde bulunan Kroller-Muller Müzesindedir. Bu resmin Wil'in muhtemel bir portresi olabileceğine dair görüşler de vardır.

1888 yılında Vincent yaşgünü hediyesi olarak Wil'e iki resmini verdi. Bunlardan biri "senin için küçük bir kitap etüdü" dediği "Bardakta Çiçek Açmış Badem Dalı ve Kitap" tablosudur. İkincisi ise "biraz daha büyük bir ölçekte, bir çiçek, pembe, yeşil ve parlak kırmızı ciltli kitaplar, bunlar benim Paris romanları setim" olarak tarif ettiği "Fransız Romanları ve Güllü Natürmort" tablosudur.

1889 yazında, kız kardeşi Wil'in ricası üzerine Vincent "Selvili Buğday Tarlası" resminin küçük versiyonlarını yaptı.

Vincent'ın Elizabeth ve en küçük erkek kardeşi Cornelius ile yakın bir ilişkisi olmamıştır.

Anna, Vincent ile 1874-5 yıllarında Londra'da birlikte yaşamıştır. Başlangıçta yakın olan ilişkileri zamanla kötüleşmiştir; 1875 Nisan'ında Anna Vincent'ın davranışları hakkında Theo'ya şöyle yazmıştır: "İnsanlar hakkında illüzyonları olduğuna ve onları tanımadan önce haklarında karar verdiğine inanıyorum, ve sonra onların gerçekten nasıl olduklarını öğrenip kafasında kurduğu fikre uymadıklarını görünce öyle hayal kırıklığına düşüyor ki onları solmuş bir demet çiçek gibi atıveriyor, öyle ki o demetin içinde henüz solmamış ve biraz ihtimamla yeniden canlanabilecek çiçekler olup olmadığına bile bakmadan." Anna 1878 Ağustos ayında Joan Marius van Houten ile evlendi. Vincent evlenme merasimine katıldı ama kız kardeşi ile arası soğuk kaldı; Anna onun kayıtsız kalmasından şikayet ederek Vincent'ı "tahta aslan" olarak tanımlamıştır. Babalarının 1885'te ölümünden sonra ikisi daha da yabancılaşmıştır.

Anton Mauve, Vincent'ın kuzeni Ariëtte (Jet) Sophia Jeannette Carbentus ile evliydi ve ressam üzerinde büyük bir etkisi olmuştur. Vincent'ın günümüze gelebilmiş mektuplarının 152'sinde doğrudan kendisinden bahsedilmiştir. Vincent, 18812in sonunda Mauve'un atölyesinde üç hafta çalıştı ve bu sırada Mauve'un yol göstermesiyle ilk resim deneylerini, önceleri yağlıboya sonraki yılda suluboya olarak yaptı. Önceden karakalem çizim çalışmalarına yoğunlaşmıştı. Mauve ona destek olmaya devam ederek bir atölye kiralaması için para da ödünç verdi ancak daha sonra ilişkileri soğuklaştı ve bazı mektuplarına cevap yazmadı.

Vincent kardeşi Theo'ya yazdığı 7 Mayıs 1882 tarihli mektubunda Mauve'un "çok üzücü bir konuşma"da artık ilişkilerinin "tamamen bittiğini" söylediğini ve Vincent'ın ahlâksız bir karaktere sahip olduğunu eklediğini yazmıştır. Vincent mektubunda üzüntüsünü anlatmaya devam eder ve arkadaş olduğu hâmile hayat kadını Clasina (Sien) Maria Hoornik ile ilişkisini savunmaya başlar.

Vincent'ın babası 1882 yılında Hollanda'nın Kuzey Brabant eyaletinde bulunan Nuenen'in papazı oldu. Birkaç aydır Drenthe'de kalan Vincent Aralık 1883'te ailesi ile yaşamak için geldiği Nuenen'de 1885 Mayıs ayına kadar kaldı. Evin arka kısmında bulunan çamaşırlığı atölye olarak kullandı. Babasının Theo'ya yazdığı bir mektupta atölyeden şöyle bahseder: "Çok da uygun olduğunu düşünmüyoruz ama odaya uygun bir soba da kurdurduk...Daha büyük bir pencere de yapmayı istedim ama o istemiyor."

İki katlı basit bir taş bina olan papaz evi Nuenen'in ana caddesindeydi. İkinci kattan Vincent, eski bir kilise kulesi de dahil olmak üzere çok güzel bir manzaraya sahipti. Çamaşırlık atölyesi olmuştu. Vincent yüksek bir duvarla çevrilmiş olan, i