kiler gibi keskin değillerdi. İlk dönem Sümer ve Mısır hanedanlıkları, sınırlarını belirli bir kesinlikte tanımlayan ilk devletlerdi. Bir yandan da, yüzbinlerce yıldır, -hatta 20. yüzyıla varan bir süreçte- bazı halklar devlet formundan uzak topluluklar halinde, belki eşitlikçi gruplar ya da kabileler olarak, belki de çeşitli tek adama dayalı ağalık benzeri sistemlerde yaşadılar.

Uruk ve Tarih öncesi Mısır oluşumlarından, MÖ 3000'li yıllarda Sümer ve Mısır hanedanlıkları, yani ilk devletler ortaya çıkmaya başladı. İlk Mısır hanedanlıkları, Nil Nehri etrafında konuşlanmışlardı ve sınırları civardaki vahalara uzanıyordu. İlk Sümer hanedanlıkları ise Güney Mezopotamya'da konuşlanmışlardı ve sınırları Basra Körfezi ile Fırat, Dicle nehirlerine uzanıyordu.

MÖ 2500 yıllarında, İndus Vadisi Uygarlığı günümüz Pakistan topraklarında, Umman Denizi'nden 600 km içerilere uzanan sınırlarda bir devlet kurmuşlardı.

MÖ 336 yılında Büyük İskender, o dönemki çeşitli vassal devletleri fethederek, günümüzdeki Yunanistan'dan Hindistan'a varan bir imparatorluk ortaya koymuştu. Bu, bir ucundan bir ucuna yüzlerce km mesafe olan imparatorlukla, Akdeniz halkı ile Orta ve Güney Asya halkı temas eder hale gelmişti.

Roma İmparatorluğu (MÖ 27 - MS 476), Batı dünyasındaki sınırlarını doğru bir şekilde, bazı yerlerde yeterince hassas olmasa da, tanımlamaya çalışan ilk devlet oldu.

Devlet olma konusundaki Roma ve Yunan idealleri günümüz Batı dünyasını da kuvvetli bir şekilde etkilemiştir; günümüz Batı dünyasındaki yönetim şekillerinin temel idealleri, birçok zaman antik Roma ve Yunanistan'da ortaya konmuş sistem ve fikirlere dayanır.

Çin, Sui Hanedanlığı'na geçtiğinde, farklı bayraklar altında yaşayan topluluklar hanedanlık bayrağı altında birleşmiş oldular. Sui mirasını, 626 yılında Çin'i fetheden Liu Yan (Gaozu) ve onun Tang Hanedanlığı daha da ileriye götürdü. Üç yüz yıl süren Tang hükmü, 907 yılında yıkıldı ve belirsiz sınırlı Beş Hanedan On Krallık dönemine girildi. Bu dönemin sonunda tahtı kazanan Song Hanedanlığı, Tang Hanedanlığı kadar güçlü ve geniş sınırlı olamadı.

Orta Çağ'daki en etkin güçlerinden birçoğu İslami devletlerdi. Muhammed'in ölümünden sonra Halifeler Atlas Okyanusu'ndan Orta Asya'ya uzanan topraklarda hüküm sürdüler. Emevi, Abbasi, Fatımi, Gazne, Selçuklu, Safevi, Babür ve Osmanlı gibi devletleri içeren bu silsilede Orta Doğunun hakimi oldular.
Batı ve Orta Avrupa'da ise, Şarlman, oradaki devletleri Karolenj İmparatorluğu çatısına dahil etti. Avrupa'nın ada devletleri ve Norveç birer ulus devlet haline gelmişti.
1299 yılında Aztek İmparatorluğu'nun üç yüz yıl sürecek güney Meksika hakimiyeti başladı. Toprakları 5000 km gibi geniş bir alana yayılmıştı.




Katot ışın tüpü

Katot ışın tüpü (, CRT), bir veya daha fazla elektron tabancası ile fosforesans içeren ve ekran görüntüsü için kullanılan bir elektron tübüdür. Katot ışın tüpü elektron demetlerini modüle ederek, hızlandırarak ve saptırarak ekran görüntüsünü oluşturur.

2000'lerden itibaren, CRT'ler büyük ölçüde yerlerini daha düşük üretim maliyetli, az enerji tüketen, daha hafif ve az yer kaplayan LCD, plazma ekran ve OLED ekranlar gibi yeni görüntü teknolojilerine bırakmıştır.




Dayanışmacı sendikacılık

Dayanışmacı sendikacılık, işçilerin şirketlere ve kurumlara karşı hükümet veya ücretli temsilcilerinden bağımsız olarak stratejilerini kendileri belirlediği anarko-sendikalist bir emek organizasyonu modeli.

Bu sendikacılık türü anarko-sendikalizmin önemli bir ayağıdır. Bu modele göre işçiler devletin, bürokratların veya sendika temsilcilerinin kendi kararlarına müdahale etmesini engeller. Dayanışma sendikacılık modeli kullanan kuruluşlar genellikle "bürokratik sendikacılık" modeline karşıt olarak bu örgütlenme modelini savunurlar. Uluslararası bir kuruluş olan Dünya Sanayi İşçileri, dayanışma sendikacılığı modelini kullanmakta ve stratejilerini buna göre dizayn etmektedir.




Nanda Devi Ulusal Parkı

Nanda Devi Ulusal Parkı, Hindistan'ın kuzeyindeki Uttarakhand Eyaleti'nde yer alan Nanda Devi Dağı (7816 metre) etrafında 1982 yılında kurulmuş olan bir ulusal parktır. Park, bütünüyle deniz seviyesinin 3,500 metre (11,500 ft) yukarısında yer almaktadır.

Ulusal Park, 1988 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir. 2005 yılında "Nanda Devi ve Çiçekler Vadisi Ulusal Parkları" adı ile ulusal parkın statüsü uzatılmıştır.

6,000 metre ile 7,500 metrelik zirveler arasında yer alan bölümde "Nanda Devi Koruma Alanı" adı ile adlandırılan bir buzul havzası bulunur.

Koruma Alanına ilk tırmanma girişimi, 1883 yılında W. W. Graham tarafından gerçekleştirilmiş, ancak tırmanış hedefine ulaşamadan, Rishi Ganga'da sonuçlanmıştır. Kaşifler tarafından gerçekleştirilen diğer girişimleri 1870, (T. G. Longstaff) 1926, 1927 ve 1932 (Hugh Ruttledge) yıllarında gerçekleştirilmişse de bu tırmanışlar da verimli sonuçlar getirmemiştir. Eric Shipton ve H. W. Tilman 1934 yılında Rishi Ganga'nın içlerine ulaşarak alanın dış dünyaya açılmasını sağlamıştır. 1939 yılında, bölge bir oyun alanı olarak ilan edilmiştir.

Bölgede yaygın olarak yaşayan büyük memeliler Himalaya misk geyiği, anakara capricornisleri ve Himalaya tahrlarıdır. Gorallar park içinde değilse de, park çevresinde sıklıkla gözlenir. Kar leoparı, Himalaya siyah ayısı ve boz ayı gibi etoburlarla da karşılaşılmaktadır. Park içinde semnopithecusler yaşarken Hint şebekleri yakın çevrede gözlemlenebilmektedir. 1993 yılında gerçekleştirilen bir bilimsel keşif gezisinde, bölgede 114 tür kuş varlığı belgelenmiştir.

Nanda Devi Ulusal Parkı geniş bir yelpazede floraya ev sahipliği yapmaktadır. Park içinde 312 çiçek türünün yanı sıra 17 nadir tür de gözlemlenir. Köknar, huş, ormangülü, ardıç parkın başlıca florasını oluşturmaktadır.

Parkın iç kısımlarında iklimin kuraklığı nedeniyle bitki örtüsü son derece azdır. Nanda Devi Buzulu yakınlarında bitki ile karşılaşmak neredeyse imkansızdır. Milli park içinde, çimenler, yosunlar ve likenler bölgedeki diğer bitki türlerinin büyük bir kısmını oluşturmaktadır.

Nanda Devi dışında, parkın çevresinde İç ve Dış bölümlerinde aşağıdaki doruklar yükselmektedirː


Parkın sınırlarını oluşturan dağ sırasında aşağıdaki doruklar yükselirː


Parkın sınırının hemen dışında yükselen doruklarː





Yıldırım Ordular Grubu

Yıldırım Ordular Grubu (), I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı Devleti'nin Filistin-Suriye-Irak cephelerini savunmak için kurduğu ordular grubu.

24 Haziran 1917 tarihinde Halep'te, Enver Paşa'nın başkanlığında Osmanlı ve Alman komutanlarının katılmasıyla (Mustafa Kemal Paşa dahil) yapılan toplantıda, General Falkenhein'ın komutanlığında "Yıldırım Ordular Grubu" ("") kurulması kararlaştırıldı. Bu yeni düzenleme Filistin-Suriye-Irak cephelerini, bünyesinde bir araya getirecekti. Bu düzenlemede bile Sina Cephesine fazla bir kuvvet ayrılmamıştı. Yalnız bu sefer Almanya, Yıldırım Ordularına 6000 kişilik bir yardım kuvveti gönderecekti ki, bunun bir kısmı da Sina Cephesine ayrılmıştı. Ekim ayında (1917) Filistin Cephesindeki Osmanlı kuvvetlerinin mevcudu 40.000 kişi kadardı. Buna karşılık Allenby ise, 191.000 kişilik bir kuvvet toparlamıştı. Malzeme ve teçhizatı ise aynı şekilde çok fazlaydı.

24 Haziran 1917 günü yapılan Halep toplantısından sonra İstanbul'a dönen Başkomutan Vekili Enver Paşa'nın ilk işi kararlaştırdığı Yıldırım Ordular Grubu'nun kurulması olmuş ve General Falkenhein'ın Grup Komutanlığına tayinini (11 Temmuz 1917), padişahın onayından geçirdikten sonra 15 Temmuz 1917'de teşkil emrini vermişti. Yıldırım Ordu Grubu'nun kuruluş amacı ilk başta Bağdat'ın geri alınmasıydı. Ancak kısa zamanda bu hedefin gerçekleşmesinin gerçekçi olmadığı anlaşılarak Filistin-Suriye cephesi esas alınarak düzenleme yapılmıştır. İlk başta gruba dahil edilen Irak'taki 6. Ordu ile Diyarbakır'daki 2. Ordu grup teşkilatından çıkarılarak Yıldırım Ordu Grubu 4, 7 ve 8. Ordulardan müteşekkil kılınmıştır. Yıldırım Ordular Grubu Eylül 1918'deki Megiddo Muharebesinde İngiliz kuvvetlerince büyük ölçüde imha edildikten sonra, 30 Ekim 1918 tarihinde İtilaf Devletleri'yle Mondros Mütârekesi imzalandı. Bu mütareke gereği Osmanlı Devleti'nde bulunan Almanların ayrılmaları gerekmekteydi. Buna dayanarak Sadrazam Ahmet İzzet Paşa, 30 Ekim 1918'de Otto Liman von Sanders'e bir telgraf çekerek, Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya devretmesini istemişti. Bunun üzerine 31 Ekim günü Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığını Mustafa Kemal Paşa'ya bırakan von Sanders, emrinde bulunan birliklere veda yazısı yazarak, 31 Ekim 1918 günü görevinden ayrıldı. Mustafa Kemal Paşa'nın 31 Ekim günü Adana'da devralmış olduğu Yıldırım Ordu Grubu Komutanlığı görevi 7 Kasım 1918 tarihine kadar 8 gün sürdü.

Ağustos 1917'de ordu grubu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:


Ocak 1918'de ordular grubu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:


Haziran 1918'de ordular grubu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:


Eylül 1918'de ordular grubu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:


Kasım 1918'de ordular grubu aşağıdaki şekilde yapılandırıldı:


Nisan 1919 tarihinde Şevket Turgut Paşa, Cevat Paşa ve Kavaklı Mustafa Fevzi Paşa İstanbul'da gizli bir toplantı düzenledi. Bu toplantıda "Üçlü Yemin" adlı bir rapor hazırlandı ("Üçler Misakı") ve vatan savunması için ordu müfettişliği kurulmasına için karar verildi. Nisan ayı sonunda, Kavaklı Mustafa Fevzi Paşa, Harbiye Nazırı Şakir Paşa'ya bu raporu sundu. 30 Nisan 1919 tarihinde, Harbiye Nezareti ve Sultan VI. Mehmed, Genelkurmay Başkanı tarafından önerilen ordu müfettişlikleri kurulması hakkındaki kararı onayladı. Müfettişlikler kuruldu ve başlarına şu komutanlar getirildi; 1. Ordu Askeri Müfettişliği (İstanbul'da konuşlu, Kavaklı Mustafa Fevzi Paşa), Yıldırım Ordusu Askeri Müfettişliği (Konya'da konuşlu, Mersinli Cemal Paşa, daha sonra 2. Ordu Askeri Müfettişliği), 9. Ordu Askeri Müfettişliği (Erzurum konuşlu, Mustafa Kemal Paşa, daha sonra 3. Ordu Askeri Müfettişliği). Ayrıca, Rumeli Askeri Müfettişliği (Nurettin Paşa) kurulacak, 13. Kolordu doğrudan Harbiye Nazırlığı'nın komutası altında