k bir tango teması atlandığında bile bu dönemdeki sinemaların çoğunda hala mütevazi kahramanlar ve zengin hainler yer alıyordu. Bu filmlerde, yoksulluk ve çok çalışma yüceltici olarak tasvir edildi ve yoksul, Juan Peron'un ekonomi politikalarının başlıca yararlanıcıları olarak resmedildi. Bu filmler, kısmen Peron tarafından desteklendi, peronizmin siyasi gündeminin bir parçası olarak görüldü. Açgözlülüğe saldıran ve işçi sınıfını destekleyen bir film endüstrisini destekleyerek Peron, seçim bölgelerindeki halkın itiraz oluşturma tavrını etkileyebildi.

Amerika sinemasının artan popülaritesi, Roma Katolik Kilisesi'nden gelen baskı ve Peron dönem başkanlığı sırasında artan sansür, Arjantin sinemasının büyümesini biraz sınırladı ve bu rahatsızlık, aralarında Alberto de Mendoza, Arturo Garcia Buhr, Niní Marshall ve Libertad Lamarque gibi önde gelen aktörlerin sürgün edilmesine yol açtı. Arjantin sineması, yabancı filmlerin Arjantin pazarında yer edinmesinin artmasıyla izleyici sayısını kaybetmiştir. Problemin kötü bir hâl almasıyla 1957'de Sinema Yasası ile bu akın önlenebildi ve eğitim ve finansman sağlamak için "Instituto Nacional de Cinematografía" kuruldu.

Çağın en başarılı filmleri arasında şunlar yer aldı: "Historia de una noche," Luis Saslavsky, 1941; "La dama duende," Luis Saslavsky, 1945; "Malambro" (Lucas Demare ve Hugo Fregonese, 1945); Albeniz (Luis César Amadori) oynayan: Pedro López Lagar (1947); "Pelota de trapo" (1948) and "Crimen de Oribe" (1950), Leopoldo Torres Ríos; ve "Las aguas bajan turbias, "Hugo del Carril, 1952. Yönetmenliğe başarılı bir şekilde geçiş yapan az sayıdaki Arjantinli aktörden biri olan Mario Soffici, oldukça övüldüğü "El alma del bandoneón" filmiyle 1935'te ilk kez kamera arkasına geçti ve Arjantin filminde sonraki nesil üzerine bir kurum haline geldi. En unutulmaz eserleri arasında Marco Denevi'nin çok satan gizem kitabının uyarlaması olan ve Soffici'in yazdığı, yönettiği ve oynadığı "Rosaura a la diez" (1958) filmi oldu.

1958'de Armando Bó'nun yönettiği "El trueno entre las hojas" yayımlandı. Film, daha sonraki seks sembolü hâline gelen Isabel Sarli'nin oynadığı ilk filmdir. Film Sarli için daha sonra evleneceği Armando Bó ile neredeyse otuz yıl süren ve çok sayıda seks sömürüsü filmi yapacağı ortaklığının başlangıcı oldu. Şimdi bir klasik olarak kabul edilen gölde yıkandığı bir sahne, Arjantin sinemasında tam frontal çıplaklığa sahip ilk içerik oldu. Film son derece tartışmalı bir gişe başarısı elde etti; "patlama" ve "skandal" olarak nitelendirildi ve çoğunlukla Katolik Arjantin toplumunu şok etti. "News and Courier", Kasım 1958'de "Hedy Lamarr'ın "Ecstasy"'de ün kazandığı soyunmasından beri en cüretkâr pozuyla Güney Amerika'nın gişe rekorlarını kırmış şımarık Latin kızı" olduğu belirtildi. Uruguay'ın Montevideo kentinde yapılan filmin galası gişe rekoru kırdı ve Sarli'nin yıkanma sahnesi "bazı Latin Amerika başkentlerini sarstı." Bununla birlikte, Sarli, diğer film yapımcıları tarafından çıplak sahne dolayısıyla eleştirildi.

Arjantinli film yapımcıları tarafından pek keşfedilmeyen korku türü Arjantinli yönetmen Narciso Ibáñez Menta tarafından keşfedildi.

Televizyon, ABD'de olduğu gibi, 1950'lerde film pazarı üzerinde baskı uygulamaya başladı; Channel 7 (kamu televizyonu) kanalının 195'deki lansmanından bu yana yayımlanmasıyla Arjantin televizyon programı Latin Amerika'nın en eskisidir.

1950'lerin sonlarından bu yana yeni nesil film yönetmenleri, Arjantin filmlerini uluslararası film festivallerine götürdü. Bu tür yönetmenlerin ilk dalgasını "aristokrat çöküşünü araştıran" Leopoldo Torre-Nilsson,  Fernando Ayala, David Jose Kohon, Simon Feldman ve 1960'ların sonundaki siyasi kargaşa üzerine ilk belgeseller "La Hora de los Hornos" (1966-68)'u çeken Fernando "Pino" Solanas oluşturmaktadır.

Tulio Demicheli ve Carlos Schlieper gibi yönetmenler, çoğunlukla hem yazıp hem yönettiği filmlerle ortaya çıktılar. Sinematografik tarz elde eden ikinci nesil José Martínez Suárez, Manuel Antín ve Leonardo Favio'dur.

Kurt Land,  Alberto de Mendoza'nın başrolünde oynadığı ve siyah-beyaz bir polisiye dram olan 1960 çıkışlı "El Asalto"'yu yönetti. Arjantin sinemasında çalışan Şili'li aktör Lautaro Murúa, "Alias Gardelito"'yu 1961'de yönetti.

1963'te komedi filmleri Arjantin sinemasında yer almaya başladı. José Marrone gibi komedyenlerin yer aldığı ve 1963 çıkışlı "Alias Flequillo" gibi filmler çekildi. Arjantin filmi ve televizyonu, 1970'lerin sonlarındaki tehlikeli dönemlerde hafif konuları ele aldı.

Nostalji, Arjantin edebi klasiklerinin yeniden işleyen Leopoldo Torre Nilsson tarafından yakalandı. Nilsson,  "La Mano en la trampa" (1961), "Martin Fierro" (1968), "The Seven Lunatics" (1973) ve "Painted Lips" (1974) filmleriyle kült oldu. Aynı atmosferde ose Martinez Suarez'in karamsar filmi "Los muchachos de antes no usaban arsenico" ("Yaşlı Adamlar Arseniğe İhtiyaç Duymaz", 1975)'da Alfred Hitchcock tarzı cinayet işlendi.

1960'ların ortalarından sonlarına doğru, Armando Bo gibi yönetmenler, izleyicileri şok edici softcore porno olan seks komedileri ürettiler ve daha önce endüstride görülmeyen çıplaklık ve seks gösterdiler. Bu tercih, Jorge Porcel'in mizah komedileri ile 1970'li yıllara kadar sürdü.

1970'lerin başında Arjantin parçalandı. Hükümet baskısı ayaklanma ve terörle karşılandı. Solanas ve Getino, sürgüne gönderilen Peron'la iki belgesel röportaj yaparak endüstriye katkıda bulundu. Ayrıca "Cine y liberacion" adlı bir dergi kurdular. Getino, Latin Amerika destinasyonunda allegorik bir kurgu özelliği olan "El Familiar" (1972) adlı filmi yönetti. Diğer film yapımcıları Peronist filmler yapmaya devam etti ve Cine de Base gibi aşırı sol gruplar ortaya çıktı. 1976'da, bu belgesel ve sinema yeniliği dönemi, Arjantin ordusu tarafından üç belgesel film yapımcısının (Gleyzer, Pablo Szir ve Enrique Juarez) öldürülmesi/kaybolmasıyla şiddetle yıkıldı.

1980'de kısıtlamaların gevşetilmesinin ardından, Arjantin ekranlarında muck-raking ("skandal habercisi") sinema kendini belli etmeye başladı. Adolfo Aristarain'in "Tiempo de revancha" filmi, Juan Jose Jusid'in "Plata dulce" filmi ve Eduardo Calcagno'nun "Los enemigo"s filmi, yolsuzluk ve dokunulmazlık gibi konulara dalan (doğrudan iktidardaki kişileri göstermeksizin) filmlerdendir. Küçük yolsuzluklar Fernando Ayala'nın "El arreglo" filmiyle gündeme geldi.

Arjantin sinemasında yeni bir dönem, 1983'te demokrasinin gelişinden sonra başladı. Alejandro Doria'nın aile komedisi "Esperando la carroza" (1985) gibi birkaç unutulmaz istisna dışında daha ciddiyetli ve somut konulara sahip filmlere yönelik slapstik komedilerin popülerliğinde belirgin bir düşüş görüldü.

Birinci grup açık bir şekilde baskı, işkence ve 1970'lerde ve 1980'lerin başında meydana gelen Kirli Savaş sırasında ortadan kaybolmalarla uğraştı. Bu filmler arasında Hector Olivera'nın "Funny Little Dirty War" (1983) ve gerçek bir hikâyeden esinlenen "Night of the Pencils" (1986); Luis Puenzo'nın Akademi Ödüllü "Resmi Tarih" (1985); "Pino" Solanas'ın "Tangos" (1985) ve "Sur" (""Güney"", 1987) ve Alejandro Doria'nın "Sofia" (1987)'sı yer almaktadır.

İkinci grup sürgün ve memleket özlemini resmetti. 

1990'lı yıllar "Yeni Arjantin Sineması" dalgası getirdi.

1991'de Marco Bechis'in "Alambrado" filmi yayımlandı. Aynı yıl, aktivisti film yapımcısı Fernando "Pino" Solanas, Latin Amerika'daki hakim sosyal koşullara dair gerçeküstü bir bakış olan "El viaje" adlı üçüncü önemli filmini gösterime sundu. Varoluşsal öfke, Arjantin film gündemine hâkim olmaya devam etti.

1990'lı yılların sonlarında filmlerin odağında Arjantin'in artan evsizlik ve suç gibi toplumsal sorunlar yer almaya başladı. Popüler kültür, etkileyici geçmişe ve zengin kültür mirasına sahip olmak, politik tarih gibi konular sinemada işlenmeye devam edildi.

Fabian Bielinsky'nin "twister" filmi "Dokuz Kraliçe" (2000), gotik filmi "El Aura" (2005) ve Juan José Campanella'nın filmi "El hijo de la novia" (2001), eleştirel övgü aldı ve dünya genelinde çeşitli ödüller kazandı.

Her zaman siyasi açıdan aktif olan Arjantinli sineması, zor konuları işlemeye devam etti. Buna örnek olarak İspanyol yönetmen Manane Rodríguez'in kaçırılmış çocukları işlediği "Los pasos perdidos" (2001) ve "Pino" Solanas'ın 2001 ekonomik krizi ile ilgili filmi "Memorias del saqueo" (2004) verilebilir.

Yıllarca süren ekonomik huzursuzluk ve yerli film pazarının yabancı (çoğunlukla ABD) filmlerle geçilmesiyle Arjantin film endüstrisi 1987'de kurulan Ulusal Sinema ve Görsel Sanatlar Enstitüsü (INCAA) tarafından desteklendi.

2000'ler 2009 filmi "Gözlerindeki Sır"'ın eleştirel övgü alması ve 82. Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kazanmasıyla sonlandı. Film ayrıca 2009'da Goya Ödülleri'nde En İyi Yabancı İspanyolca Film dalında ödül aldı.

2014'te "Asabiyim Ben", 87. Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve Goya Ödülleri'nde En İyi Yabancı İspanyolca Film dalında ödül aldı.

Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kategorisinde aday gösterilen filmler şunlardır:






Nokia Asha 306

Nokia Asha 306, Nokia tarafından üretilmiş Nokia Asha serisi ve Seri 40 sistemi'ne mensup "Full Touch" cep telefonudur. Haziran 2012 yılında Bangkok'ta iki Asha Full Touch telefon Nokia Asha 305 ve Nokia Asha 311 ile birlikte duyuruldu. Başlıca özellikleri Tam Dokunmaya dayanıklı dokunmatik ekran ve çift SIM'dir. Cihazın ön tarafında, cevap / arama tuşları; cihazın sağ tarafında ses yükselticisi ve kilitleme / kilit açma düğmesi bulunur.

Nokia Asha 305 modeli, 240 x 400 piksel (QVGA) çözünürlüğe sahip 3,0 inç'lik dirençli dokunmatik ekrana (çoklu nokta) sahiptir. Nokia'ya göre, 65 bin renge kadar görüntü mümkündür.
Arka kamera, geniş bir alan derinliği özelliklidir, flaş yok ve hem video hem de kamera için 4 × dijital yakınlaştırma özelliğine sahip. Arka kameranın algılayıcı boyutu 2 megapiksel, f / 2.8 diyafram ve 50 cm'den sonsuza odaklanma aralıklıdır. Mono ses ile 10 fps'de 176 x 144 pi