yordu. Kavanoz dış tarafı ile temas edecek şekilde yerleştirilir, enerji pirinç çubuk ve başka bir iletken arasındaki dış devreyi tamamlayarak boşalır. Ayrıca kavanoz bir masa üzerindeki metal bir parçaya yerleştirildiğin de, tek elle metal parçasına dokunarak ve diğer eliyle elektrikli makineye bağlı tel dokunarak bir şok dalgası alınacağını bulundu.

1745: Ewald Georg von Kleist bağımsız olarak içi ve dışı metalle kaplanmış cam bir kavanozu kapasitör olarak icat etti.  İç kaplama, metal kürede son bulan ve kapaktan geçen bir çubuğa bağlanmıştır. Von Kleist hiçbir yalıtkan olmadan elde edilen enerji durumu ile bu iki yakın levha arasındaki ince camın (dielektrik) varlığındaki durum ile karşılaştırdığında camın ciddi ölçüde enerjiyi arttırmış olabileceğini fark etti.   tasarımı geliştirdi ve birkaç kavanozu bir arada kullanarak üzerindeki yük boşalırken kuşları ve bazı küçük hayvanları öldürebilecek kadar güçlü olduğunu ortaya çıkardı.

1752: Benjamin Franklin bir fırtınada uçan bir uçurtma kullanarak yıldırım ve elektrik arasındaki bağlantıyı kurdu. Leyden kavanozunun içerisine biraz yük aktararak özelliklerinin bir elektrik makinesi tarafından üretilen şarj ile aynı olduğunu gösterdi. Daha sonra bilinen elektrik fenomeninin açıklanmasında pozitif ve negatif yük kavramlarının kullanımlası onun sayesinde olmuştur. O bütün malzemelerin parçasında ve boş alanlarda elektriğin akışkan olduğunun teorisini üretmiştir. ( bu ışığı saçanın esir (luminiferous ether) olabileceğini söyledi, ki bu kendisinden önce ve sonra başkaları tarafından kullanıldı, ışığın dalga teorisini açıklayan). Bu sıvının konsantrasyonu hem içinde hem de nesnenin dışında aynı olsaydı herhangi bir nesnenin yükü nötr olurdu, eğer nesne bu sıvıdan aşırı içeriyorsa pozitif, eğer nesne de bir açık varsa negatif olurdu. 1749 yılında yıldırımın ve elektriğin benzer özelliklere sahip olduğunu belgelemiştir. Öyle ki bir elektrik kıvılcımı ve yıldırım ile üretilen ışık ve ses hem hayvanları öldürebilir, yangınlara neden olabilir, metali eritebilir hatta yok edebilir hem de manyetizma kutuplarını ters çevirebilir. Ayrıca iletkenlerin keskin noktalarına konsantre olabilir. O daha sonra paratoner bularak keskin noktalarda konsantrasyon özelliğini uygulamayı başarmıştı ve hiç kar amacı gütmedi. O da diğerlerinin kabul ettiği gibi su yerine camda yük depolanmış olduğunu Leyden kavanozu araştırdı.

1753: C.M. (Greenock İskoçya, muhtemelen Charles Morrison, ya da Aberdeen Charles Marshall) İskoç Dergisinin 17 Şubat sayısında, her bir telin alfabedeki bir harfe karşılık geldiği, elektrostatik makineler bağlı 26 yalıtılmış telden oluşan  telgraf sistemini önerdi. Alıcı sonu elektrostatik ilgili harfi ile işaretlenmiş bir kağıt diski çekmek oldu.

1767: Joseph Priestley bir elektrik ters kare kanunu önermektedir.

1774: Georges-Louis LeSage, elektroskop için Leyden-kavanozun içerisinde her biri alfabedeki bir harfe karşılık gelen iletken 26 tel ile esas topu elektriklendiren bir elektrostatik telgraf sistemi kurdu. Ancak bu sistemin menzili sadece evindeki odaların arası kadardı. 

1785: Coulomb Charles elektrostatiğin ters kare yasasını tanıttı.

1791: Luigi Galvani, bir neşter ile kurbağa bacaklarına dokunarak kasları statik elektrik üreten makineye maruz bırakmış ve kasıldıklarını görmüştür. Düzenlediği bu deney aracılığıyla galvanik elektrik ve biyolojik elektriği keşfeder. dokunaklı maruz kalan kaslarda kurbağa bacağı ile bir neşter olan oldu kapatmak için bir statik elektrik makine neden onları atlamak. O buna "hayvan elektriği" adını vermiştir. 1780'lerde yıllardır süren deneyler sonunda iki metal parçayı bağlayarak iki farklı metalden bir yay yaptı (bakır ve çinko için örnek)  ve onların açıkta olan uçlarını kendi bacaklarına bağlayarak (devreyi tamamladı) aynı kas tepkisini yanlışlıkla gözlemledi. Bir elektrik kıvılcımı üretmek için farklı metallerin kullanımı temeli 1799 yılında Alessandro Voltanın bulduğu voltaic kazık olmuştur. Daha sonraları bu galvanik pil olarak adlandırıldı.

1799: Alessandro Volta, Birkaç bakır (veya gümüş) ve çinko diskleri "kazıklı", tuzlu suya ( veya iletkenliği artırmak için aside ) batırmış, arasını bir bez ya da karton ile ayırarak alternatif çift etki ile bir elektrik akımı üreten voltaj hücresini oluşturdu.  1800 yılında elektrik ileten parlayan telden ışık üretimini göstermektedir. İlk elektrikli batarya 1801 yılında Volta'nın gözlemleri doğrultusunda üretildi ve birden fazla volta hücresi kullanıldı. Onun büyük keşifleri öncesinde, Royal Society  de 1793 yayınladığı bir mektupta Volta, 1780'lerde Luigi Galvani deneylerini "en güzel ve en önemli keşifler" olarak bildirdi. Volta'nın buluşları ucuz, kontrol edilebilir elektrik akımı ürettiği için devrim niteliğinde köklü değişikliklere yol açmıştır. Elektrik pilleri bütün deneysel laboratuvar standartlarında temel donanım haline geldi ve elektriğin pratik uygulamaları için bir müjdeleyici oldu. Birim olarak volt, kendisinin yaptığı katkılardan ötürü isimlendirilmiştir.

1800: William Nicholson ve   suyun üzerinden akım geçirerek elemanları hidrojen ve oksijene ayrışmasını sağlayan elektrolizi keşfetti.

1802: , İtalyan bir hukuk bilgini, elektrik ve manyetizma yakındaki bir volta pilinin manyetik iğneyi saptırdığını keşfetti. Romagnosi, bir İtalyan gazetesinde bunun hesabını yayınladı, ancak bu bilimsel topluluk tarafından göz ardı edildi.

1820: Hans Christian Ørsted, Danimarkalı fizikçi ve kimyager, ayrı olan elektrik ve manyetizma bilimlerini birleştirdi. Batarya açılıp kapatıldığında oluşan elektrik akımının pusula iğnesinin manyetik kuzey tarafından etkilendiğini incelediği bir deney yapmıştır. Manyetik alanlar da elektrik ve manyetizma arasında doğrudan bir ilişki olduğunu, ışık ve ısı yok gibi bir tel taraftan her tarafa yayıldığına ikna olmuştur. Akımın yönüne bağlı olarak pusula iğnesinin ya aynı yönde ya da zıt yönde olduğunu gözlemlemiştir. Yoğun araştırmalar sonrasında Hans, bir tel üzerinden elektrik akımı geçerken bir manyetik alan ürettiğini kanıtlayan bulgularını yayınladı. Manyetik indüksiyon Oersted birimi olarak onun katkılarından dolayı adlandırılır.

1820: André-Marie Ampere, Ecole Polytechnique'de matematik profesörü, bir manyetik iğne volta akımı tarafından harekete geçirilen Ørsted'in keşfini öğrendikten sonra kısa bir süre bunun üzerine deney yapar ve elektrik ve manyetizmanın birlikte var olduğu teorisini Annales de Chimie et'de yayınlar. O akım taşıyan bir tel bobinin sıradan bir mıknatıs gibi davrandığını ve elektromanyetiğin telgraf sisteminde kullanılabileceğini önerdi. O matematiksel olarak iki elektrik akımı arasındaki manyetik kuvveti açıklayan Ampère yasasını geliştirdi. Onun matematiksel teorisi bilinen elektromanyetik olayları açıkladı ve yenilerini öngördü. Onun elektrodinamik yasaları, aynı yönde akım taşıyan paralel iletkenlerin birbirini çektiğini, zıt yönde olduklarında ise birbirlerini ittiğini söylemektedir. Bir elektrik ölçme tekniği geliştirmek için Ampere, elektrik akımını ölçebilmek için serbest hareket edebilen iğne kullanan bir cihaz inşa etti. Bu cihaz galvanometre'nin gelişmesine katkı sağlamıştır. 1821 yılında, her harfi belirtmek için her bir "galvanometreden" başına bir tel kullanılan bir telgraf sistemi önerdi ve böyle bir sistemin başarılı olduğu deneysel olarak rapor edildi. Ancak, 1824 yılında,   bu sistemin maksimum mesafesinin sadece 200 feet olduğunu ve kullanışlı olmadığını rapor etti . 1826 yılında elektrodinamik olayların matematiksel teorisi yayınlar, böylece eşsiz elektrodinamik kuvvet yasasının matematiksel türemesini içeren deneyimi çıkarılabilir.1831 yılında elektromanyetik indüksiyonun Faraday tarafından bulunmasının ardından, Ampère Faraday'ın keşfinin son derece güvenilir olduğunu kabul etti.

1820: Johann Salomo Christoph Schweigger, Alman kimyager, fizikçi ve profesör, ilk hassas galvanometreye oluşturdu. Bir dereceli pusula etrafında tel bobin sararak, elektrik akımının küçük miktarlarını tespit edebilecek gerçek ölçüm için kabul edilebilir bir aleti oluşturdu.Daha sonradan Luigi Galvani olarak adlandırıldı.

~1825: , ilk İngilizce Elektrik Dergisinin kurucusu, "Yıllıklar Elektrik", bir bataryaya bağlı sarmal kafes telin içindeki bir demir barının manyetik alanı ciddi ölçüde attırdığını keşfetmiştir. Böylece ferromanyetik çekirdek kullanan daha güçlü elektromıknatıslar mümkün hale gelmiştir. Sturgeon ayrıca, birbirine yakın kutupları getirmek için bir demiri U-biçimli çekirdek şekline eğdi. Böylece manyetik alan çizgilerini konsantre hale getirmiş oldu. Bu keşifler bir sarmal tel üzerinden geçen elektriğin manyetik kuvve türettiği Ampère keşiflerini izledi. Dominique François Jean Arago bu akım taşıyan tel bobinin içine bir demir çubuk koyarak mıktanıslandığını buldu. Ancak, Arago demir bar mıknatıslanırken alandaki güçlenmeyi gözlemleyemedi.

1826: Georg Simon Ohm, elektrik direncinin OHM yasasını Schweigger and Poggendroff'un gazetesinde ifade etti. Ayrıca, 1823 yılında "Die galvanische Kette mathematisch bearbeitet dergisinde kendi ifadesini yayınladı". Elektrik direncinin birimi ohm (Ω) onun onuruna adlandırılmıştır.

1829 ve 1830: yayınlamaktadır kağıtları üretim elektrik akımları içinde kapalı devre yaklaşımı ve çekilme mıknatıs, böylece tahmin Michael Faraday klasik deneyler 1831.

1831: Francesco Zantedeschi çalışmalarında keşif beklenmesine rağmen Michael Faraday elektromanyetik indüksiyon yasasını bulmasın sağlayacak deneylere başladı. Faraday bir sandalyeye cıvatalı büyük bir demir halka etrafında tel iki izole bobin sarmış ve bir anlık elektrik akımı lie diğer bobinde indüklenen bir bobin aracılığıyla akım geçtikten sonra onun atılımını gözlemledi. Daha sonra o tel, ya da tam tersi bir döngü ile bir mıknatıs hareket ederse, bir elektrik akımının da telden aktığını buldu. Daha sonra elektrikli dinamo, ilk elektrikli jeneratörü oluşturmak için bu ilkeyi kullandı. Faraday elektromanyetik kuvvetlerin iletken etrafında boş uzaya genişlediği söyledi, ancak bu çalışmalarını tamamlamadı. Yüklenm