ere yasak koydu ve Mısır elitleri bu yasakları destekledi.

2016 ve 2017'de Mısır Hükümeti ve parlamento, Burka'yı yasaklamaya çalıştı. Önde gelen politikacılar, yüzü tamamen kapamanın İslami bir gelenek olmadığını ve Kuran'da gerekli olmadığını savundu.

Gambiya'da kadınların yalnızca küçük bir azınlığı hicab giyiyor. Gambiya bir İslam ülkesidir, ancak hicab giymeyi zorunlu kılmamıştır.

Endonezya'da jilbab terimi, hicaba için istisnasız olarak kullanılmaktadır. Endonezya ulusal ve bölgesel yasalarına göre kadın başörtüsü tamamen isteğe bağlıdır ve mecburi değildir.

2008'de Endonezya, dünyanın en büyük Müslüman nüfusa sahip ülkesidir. Bununla birlikte, Endonezya Anayasası, herhangi bir yüce ya da resmi devlet dini olmaksızın devlet tarafından onaylanmış beş din (yani İslam, Katoliklik, Protestanlık, Budizm ve Hinduizm) için eşit bir devlet koruması sağlıyor.

Jilbab'ın zorunlu olduğu tek istisna, Aceh eyaleti'ndeki, İslam Şeriatına dayalı 18/2001 yasasında bulunmaktadır.

İran'da, kadınların bol giysiler giymesi ve genel olarak başörtüsü takması gerekiyor.

İslamiyet öncesi dönemlerden beri kadınlar tarafından başörtüsü takılması Büyük İran'da yaygın bir hal aldı ve peçeler ilk olarak eski Mezopotamya bölgesinde kaydedildi. Daha sonra Asur'da peçe ayrıcalıklı kadınların üstlendiği statü sembolü olmuştu ve bir kanunla köylü kadınlar, köleler ve fahişelerin peçeyi giymeleri yasaklandı. Eski İranlılar M.Ö. 612'de Asuri Ninova'yı, M.Ö. 539'da Keldani Babylon'u ele geçirdikten sonra yönetici seçkinler Mezopotamya geleneklerini kabul ettiler. Eski İran hanedanları döneminde, peçe ilk önce varlıklılarla sınırlanmış, ancak yavaş yavaş yayıldı ve tevazu sebebiyle standart haline geldi. Daha sonra, Müslüman Araplar Sasani yönetimindeki İran'ı fethettikten sonra, erken Müslümanlar peçeyi, İran kültürüne maruz kalmaları sonucunda kabul ettiler.

Orta Asya'dan gelen Türk asıllı göçebe kabilelerinin başörtüsü takmayan kadınları bu durumu Orta Çağ'da kısmen değiştirdi. Bununla birlikte, 16. yüzyılda Safevî merkezileşmesinden sonra başörtüsü, İran İmparatorluğu çevresindeki kentsel alanlardaki kadınlar için standart baş giyimi olarak tanımlandı. Bunun istisnaları sadece köylerde ve göçebe kabileler arasında görüldü. Tüm yüzü örtmek İranlılar arasında nadirdir ve çoğunlukla yerel Araplar ve yerel Afganlarla sınırlıydı. Daha sonra, 19. yüzyıl sonlarında Qajar hanedanı döneminde yaşanan ekonomik kriz sırasında en yoksul şehirli kadınlar başörtüsüne zaman ayıramadı. Saçların örtülmesi İran kadın kıyafetinde norm olmuştur ve kaldırılması kabalık, hatta bir hakaret olarak düşünülmüştür. 20. yüzyılın başlarında, İranlılar saçları örtmemeyi kırsal, göçebe, fakir ve İranlı olmamak gibi şeylerle ilişkilendirdiler.

1930'ların ortalarında, Batıcı yönetici Reza Shah, tüm peçeleri yasaklayan bir kararname yayınladı. Pek çok İranlı kadını aşağılayan ve yabancılaştıran yasak, birçok geleneksel erkek kıyafetini de yasakladı. Bu kararı uygulamak için, polise, halk içinde peçeyi giyen herhangi bir kadının peçesinin çıkartılması emredildi.

Reza Şah'ın halefi Muhammed Reza Pehlevi altında resmi tedbirler rahatladı ve başörtüsü giyilmesi artık bir suç değildi, aynı zamanda alt sınıfın geri kalmışlığının bir göstergesi olarak değerlendirildi.

İran devriminden birkaç yıl önce, İran toplumunun modeli olarak Avrupa merkezli cinsiyet rollerinin önemini sorgulama eğilimi, üniversite öğrencileri arasında çok fazla zemin kazanmıştır. Bu duygu, örtülü olmayan orta sınıflardan birçok kadının peçe takıp, Pehlevi rejiminin toplumsal cinsiyet ideolojisini ve saldırgan kültürelleşmeyi sembolik olarak reddettiği sokak gösterilerinde tezahür etti. Birçoğu İran kimliğinin ve kültürünün daha da dağılmasını önlemek için peçenin geri getirilmesi gerektiğini savunuyordu çünkü İran'ın bakış açısına göre açık kadınlar Batı materyalizmi ve tüketimcilik tarafından sömürülmekte olarak görülüyordu. Başörtüsü takmak devrimin ana sembollerinden biriydi ve bunun yanı sıra diğer geleneksel İran elbiselerinin canlanması ve giyilmesi de. Başörtüsü tüm kadınlar tarafından dini ve / veya milliyetçi semboller olarak giyildi ve onları devrimden önce giymeye inanmayan laik ve Batılı kadınlar bile, onları giyen kadınların büyük çoğunluğuyla dayanışmaya başladılar. Başörtüsü giymek önemli bir popülist araç olarak kullanıldı ve İran peçeli kadını devrimin zaferi için önemli bir rol oynadı.

Devrimin ardından, hicap aşamalı olarak zorunlu hale getirildi. 1979'da Ayetullah Humeyni, kadınların İslami kıyafet kurallarına uyması gerektiğini söyledi, hükümet güvenceleri tarafından yapılan açıklamalarla bu ifadenin yalnızca bir öneri olduğu görüşündeydiler. Hicab daha sonra 1980'de hükümet ve kamu dairelerinde zorunlu hale getirildi ve bu tepkilere neden oldu ve 1983'te tüm kadınlar için zorunlu hale geldi.

2010 yılında, İran'ın dokuz ilinde farklı şehirlerden gelen 15-29 yaşlarındaki 531 genç kadın üzerindeki ankette; (% 77) sıkıca örtünmek taraftarı, % 19 gevşek örtücü ve % 4 oranında örtüye inanmadıklarını söyledi.

Özellikle Necef ve Kerbela'nın Şii kutsal şehirlerinde Irak'ın güney bölgelerinde hicab zorunludur. Genel kullanım alanlarında olan kadınlar genelde saçları örten fuların yanı sıra yüz ve eller hariç tüm vücudu kaplayan uzun siyah bir örtü olan abaya giyerler. Özel olarak, hükümet kurumlarında ve üniversitelerde, başını örten bir eşarp ile uzun veya kısa olabilecek manteaux giyebilirler. Bağdat ve kuzey topluluklarında kadınların rahat hissettiği kıyafeti giyme konusunda daha fazla takdir yetkisi var.

Başörkafor giymeyi gerektiren herhangi bir kanun ya da herhangi bir kamu kurumundan herhangi bir yasaklama yoktur. 1980'lerde başörtüsü kullanımı arttı. Bununla birlikte, başörtüsü kullanımı genellikle alt ve orta sınıflar arasında yaygın olarak görülmektedir. Hicabın, Ürdün kadınlarının renkli, şık başörtüsü takımı ve batı tarzı giysileri dindar kıyafet yerine, Ürdün'de giderek artan bir moda ifadesi haline geldiğine inanılıyor.

2009'dan beri, hicab, devlet okullarında, üniversitelerde veya hükümet binalarında yasaklandı. 2014'te, hicablı ilk kadın parlamento üyesi, Kosova parlamentosuna seçildi.

Başörtüsü takma İsrail'in 1980'lerde Lübnan'ı işgalinden bu yana daha yaygın hale geldi. Bu özelliğe uyulması hiç başörtüsü takmamaktan sıradan bir hicab ve bir chador giyilmesine kadar değişir.

Müslüman kadınlar başörtüsü takıp takmamanın özgürlüğünü seçebilirler. İstisnalar ise bir camiyi ziyaret ederkendir; Bu şart ayrıca gayri Müslimler de geçerlidir. Devlet kurumlarında başörtüsü kullanmasına izin verilmesine rağmen, kamu çalışanlarının peçe giymeleri yasaktır.

2013'ten beri çoğu Müslüman Malezyalı kadınlar, bir tip hicab olan tudung'u kullanıyorlar. Tudung'un bu kullanımı, 1979'daki İran devriminden önce nadirdir ve kırsal alanlar da olma eğilimindedirler. Tudung'un kullanımı 1970'lerden sonra hızla arttı. Çünkü Malezya'da ve de Singapur'da dini muhafazakarlık arttı.

2015 yılına gelindiğinde Malezya, tudung ile ilgili bir moda endüstrisine sahiptir.

Başörtüsü, devlet kurumları tarafından teşvik edilmediği gibi genellikle kentsel orta ve üst sınıfların kaşlarını çatmaktaydı, ancak yasalar tarafından yasaklanmış değildir. Başörtüsü kuzeyde kademeli olarak daha sık oluyor, ancak geleneksel olmadığı için, bir başörtüsü yerine dini veya politik bir karar kabul ediliyor. Başörtüsü, Fas ordusunda ve poliste kesinlikle ve dolaylı olarak yasaklandı.

Ocak 2017'de Fas, burka üretimini, pazarlamasını ve satışını yasaklamıştır.

Pakistan'ın hijab'ı yasaklayan veya yürürlüğe koyan kanunları yoktur.

Pakistan'da çoğu kadın, bacaklarını ve vücudunu örten tunik üst ve bol olan şortlu pantolon seti olan shalwar kameez giyiyor. Toplumsal duruma ve şehre bağlı olarak, omuzlarda ve göğüs çevresinde, sadece omzunda gevşek bir dupatta fular giyilir veya hiç kullanılmaz.

Kadınların kamusal alanda bir hijab / fular giymesi beklenmemektedir, ancak Pakistan'daki birçok kadın ħijāb'ın farklı biçimlerini giymekte ve kırsal ve farklı kentsel alanlar için değişmektedir. Gençler arasında hicab ve duppatta popüler olmayan hale geliyor. Burkalar ağırlıklı olarak Swat Vadisi ve aşiret bölgelerinde giyilir, ancak kent nüfus merkezleri de dahil olmak üzere ülke çapında görülebilir.

Batılıların da ölçülü bir şekilde giyinmeleri bekleniyor. Pakistan toplumu geleneksel elbise alışkanlıklarını önermektedir ve kadınların, bacaklarının ve üst kısımlarının çoğunluğunu kaplayan, halk arasında pek fazla dekolte göstermeyen uzun etek, pantolon giymeleri önerilir. Kolu açık üstlükler, bikini ve mini etekler halkın gözünde olumsuz bir imaja sahiptir ve bu nedenle sosyal bir tabudur.

Çoğu Suudi Selefi ilim adamına göre, bir kadının ziynet yeri, akraba olmayan erkeklerin önünde yüzü ve elleri de dahil olmak üzere tüm vücududur. Dolayısıyla, geleneksel Suudi kadınlarının büyük çoğunluğu yüzlerini de örter.

Suudi niqāb genellikle gözler için uzun açık bir oyuk bırakır; oyuk bir dize veya dar kumaş şeritle bir araya getirilir.

Suudi kadınların birçoğu, yabancı müslüman kadınların çoğunun olduğu gibi, niqab'la birlikte başörtüsü veya başka tarz peçeler kullanıyor.

Normal, günlük aktivitelerde, Somali kadınları genellikle omuz üstünde bağlanmış uzun bir kumaş parçası olan ve omuz etrafına dökülen guntiino giyiyorlar.

Hicab, yasalar tarafından açıkça zorunlu kılınmadığı halde, Sudan'daki kadınların ölçülü bir şekilde halk içinde giyinmesi gerekiyor.

Suriye'nin yüksek öğrenim bakanı olan Ghiyath Barakat, hükümetin üniversitelerde yüzü örtünen kadınları yasaklamasını 2010 yılında ilan etti. Yasaklanmış giysiler arasında niqab, ancak yüzü kapatmayan hicab veya ilgili giysiler yasak olmadı. Yetkililer, yüzdeki peçenin Suriye'nin laik ve akademik ilkelerine aykırı olduğunu belirtti.

Tunus makamları, kadınları "Tunus geleneklerine uygun olarak mütevazi bir kıyafet giymek" için teşvik edildiklerini, Başörtüsü istemediklerini söylüyorlar. 1981'de başörtüsü olan kadınlar okullardan ve hükümet binalarından men edildi ve ısrar