te Gabriel Rossetti ile Arthur Hughes etkisi vardır ve Hughes'ın "Girl with the Liliacs" (1863) resmini "Under Ground"'ta görsel olarak alıntı yaptı. El yazısıyla yazılmış olan "Alice's Adventures Under Ground" çalışmasını Kasım 1864'te Alice Liddell'e verdi.

John Tenniel, "Alice Harikalar Diyarında"'yı 138 İngiliz sterlini karşılığında resimledi ve bu ücret, Carroll'un her yıl kazandığı meblağın kabaca dörtte biriydi ve Carroll, illüstratörün ücretini cebinden ödedi. Tenniel, Nisan 1864'te Carroll için illüstratör olarak çalıştığı dönemde "Punch" adlı hiciv dergisinde zaten başarılı, tanınmış bir illüstratördü. Aksine o sırada Carroll'un edebi bir şöhreti yoktu. Tenniel, illüstrasyonlarının çoğunu "Under Ground"dakilere dayandırdı ve Carroll, Tenniel'in çalışmalarını dikkatli bir şekilde denetledi ve önerileri arasında Alice'in uzun, açık renkli saçları olması yer aldı. Alice'in kıyafetleri, Viktorya döneminin ortalarında orta sınıfa ait bir kızın evde giyebileceği tipik kıyafetlerdir. Tenniel tarafından yaratılmış ve şimdi karakterle ilişkili bir ayrıntı olan önlük, "eylem için belirli bir hazırlığa ve tören eksikliğine işaret etmektedir."  Tenniel'in Alice tasvirinin kökeni, 1860'da başlayan dört yıllık bir dönemde, "Punch"ta yer alan en az sekiz karikatürdeki karakterle benzer fiziksel özelliklerine dayanmaktadır. 1860 tarihli bir karikatürdeki bu karakter, şu an Alice ile ilişkilendirilen kıyafetler giymekteydi: "uzun etek, soluk çoraplar, düz ayakkabılar ve açık saçlara takılmış bir saç bandı." Karikatürlerdeki karakter, orta sınıftan hoş bir kızın bir arketipi olarak göründü ve Alice'in benzeri olarak tanımlanmıştır: "pasifist ve müdahaleci olmayan, sabırlı ve nazik, başkalarının saldırganlığına yavaş geri dönüş yapan."

Devam romanı olan "Aynanın İçinden" (1871) çizimleri için Tenniel'in ücreti 290 İngiliz sterline yükseldi ve Carroll, illüstratörün ücretini yine cebinden ödedi. Tenniel, Alice'in kıyafetlerini bu romanda hafiften değiştirerek düz çorap yerine  yatay çizgili çoraplar ve daha süslü fiyonklu bir önlük kullandı. Başlangıçta, Alice, bir kraliçe olarak Kızıl ve Beyaz Kraliçelerinkine benzer bir "krinolin destekli satranç-vari etek" giyiyordu fakat tasarım, Carroll tarafından reddedildi. Alice, tren vagonunda ve kraliçeyken tarlatan kumaşlı polonez tarzlı elbise giymiştir. Ön Raffaeloculuk akımı ressamı John Millais'in "My First Sermon" (1863) ile Viktorya dönemi ressamı Augustus Leopold Egg'in "The Travelling Companions" (1862) adlı çalışmalarında karakterin giydiği kıyafetlerle Alice'in tren vagonundayken giydiği kıyafetler arasında benzerlikler mevcuttur. Carroll, Tenniel'in Alice illüstrasyonları için bir model kullanmayı reddetmesinden dolayı mutsuz olduğunu ifade etmiş ve bunun sonucunda karakterin başı ile ayaklarının orantısız olduğunu yazmıştır.

Şubat 1881'de Carroll, "Alice Harikalar Diyarında"nın renklileştirilmiş ve büyütülmüş illüstrasyonlarla basitleştirilmiş bir baskısı olan "The Nursery "Alice""in meydana getirilme olasılığı konusunda yayımcısıyla temasa geçti. Tenniel , "Alice Harikalar Diyarında"dan yirmi çizimi renklendirdi ve ilaveten bu çizimlerde bazı değişiklikler yapmasıyla Alice, mavi çoraplarla sarı bir elbise giymiş sarışın biri olarak resmedildi. Elbisesi, arkasında yer alan bir yay ile pileli hâle geltirildi ve saçlarına bir bandaj takıldı. Edmund Evans, illüstrasyonları renkli baskılar üretmek için ahşap bloklar kullanan bir işlem olan "chromexylography" ile renkli olarak bastırdı.

Yaz mevsiminde geçen "Alice Harikalar Diyarında", Alice ile ablasının nehir kıyısında oturmasıyla başlar. Beyaz Tavşan'ı takip etmesiyle Alice, bir delikten Harikalar Diyarı'na düşer. Birçok karakterler tanışan ve boyu defalarca değişen Alice sonunda Yürek Oğlanı için yapılan mahkemede kendini tanık olarak bulur. Alice, Kral ile Kraliçe'nin kendisinden mahkemeyi terk etmesi emredilince onlarla tartışır ve en nihâyetinde "Bir deste iskambil kâğıdından başka bir şey değilsiniz ki siz!" diyerek suçlamada bulunur. Bunu der demez bütün deste havalanıp Alice'in üstüne dökülmeye başlar. Alice, yarı korku yarı kızgınlıkla, bir çığlık atarak iskambilleri savurmaya çalıştığı sırada, bir de bakar ki başı ablasının dizinde, ırmak kıyısında yatmaktadır ve her şeyin bir rüya olduğunu anlar.

Güz mevsiminde geçen "Aynanın İçinden", Alice'in evde kedisi Dinah'ın yavrularıyla oynamasıyla başlar. Bir ayna aracılığıyla satranç taşlarının canlı olduğu alternatif bir dünyaya geçiş yapar. Çeşitli karakterlerle karşılaşır ve sonunda bir kraliçe olur. Taç giyme törenini kutlayan bir partiye katılır fakat parti hızla karmakarışık bir hâle gelir. Kızıl Kraliçe'yi yakaladığı ve sarsmaya başladığı sırada Alice, evde kedi yavrularından birini tutmuş bir hâlde uyanır. Roman, düşü Alice mi yoksa Kızıl Kral mı gördü ikilemiyle sona erer.

Alice, kültürel bir simge olarak kabul edilmektedir. "Alice" kitapları basılmaya devam etmekte ve ilk kitap, yüz dile çevrilmiştir. "Alice Harikalar Diyarında", popülerliğini korumaya devam ettirmekte ve en iyi çocuk kitapları hakkındaki araştırmalara konu olmaktadır. Alice, 2015'te yapılan çocuk edebiyatında en çok sevilen yirmi karakter konulu bir İngiliz anketinde yer aldı. Ayrıca Tenniel'in illüstrasyonlarında çizilen saç bandına adını vermiştir. İki "Alice" kitabının popülaritesinin artmaya devam etmesi sonucu sayısız uyarlamalar, yeniden canlandırmalar, edebi devamlılıklar ve çeşitli ticari ürünler ile sonuçlanmıştır. İki "Alice" kitabının edebi alanda etkisi Victoria döneminin başlarında bu tarzı benimseyen çeşitli romanlarla başlamıştır ayrıca çağdaş politik konuların parodisi görevini görmüş ya da ya da "Alice" kitaplarının bir ögesi yeniden düzenlenmiştir. Bu çalışmalarda cinsiyetine bakılmaksızın Alice'in karakteristik özelliklerine ("tipik olarak kibar, konuşkan ve iddialı") benzeyen bir veya daha fazla kahramanın yer almıştır.

"Alice Harikalar Diyarında" ile "Aynanın İçinden", Carroll'un yaşamında eleştirel ve ticari açıdan başarı sağlamıştır. 1898 yılı itibarıyla "Alice Harikalar Diyarında" 150 binden, "Aynanın İçinden" ise 100 binden fazla satmıştır. Victoria dönemi okurları genelde "Alice" kitaplarını, diğer çocuk kitaplarının sıklıkla ele aldığı katı ahlâki kuralları atlayan neşeli bir gösteri olması açısından beğenmişlerdir. "The Spectator", ilk "Alice" kitabını değerlendirirken "leziz bir sohbet tarzıyla (...) büyüleyici küçük bir kız" yorumunda bulunmuştur ve "The Publishers Circular" ise "saf, sevecen bir çocuk" diye yazmıştır. "The Literary Churchman", Tenniel'in Alice sanatı "onu çevreleyen garip görüntülere büyüleyici rahatlama" sağladığını belirtmesi gibi birkaç eleştirmen, Tenniel'in çizimlerinin kitaba ekleme yaptığı görüşünde bulundu. Alice'in karakteri sonraki edebi eleştirmenler tarafından on dokuzuncu yüzyılın başındaki çocuk kahramanlarından ayrı veya olağan dışı olarak vurgulanmıştır.. Richard Kelly, karakteri Victoria dönemindeki tek kinayenin yeniden işlenmesiyle Carroll'un farklı bir kahramanı yaratması olarak görmüştür. Alison Lurie, Alice'in cinsiyetçi, orta Victoria döneminin idealize edilmiş kız düşüncesine karşı koyduğunu; Alice'in ideal olanla uyumlu bir mizacının olmadığını ve Harikalar Diyarı'ndaki yetişkin figürlere meydan okuduğunu savunmuştur.

1930'lardan 1940'lara kadar kitaplar, psikanalitik edebi eleştirmenlerin inceleme alanına girdi. 
Freud yanlısı kişiler, "Alice Harikalar Diyarında"daki olayların dayandığı ve spontane anlatıldığı hikâyelerden ötürü yazarın kişiliğini ve arzularını yansıttığına inanmaktadır. 1933'te, Anthony Goldschmidt Alice'in Carroll'un romandaki temsilcisi olduğunu varsayarak "Carroll'un bastırılmış cinsel sapık olarak modern fikri" olarak ortaya sundu. Goldschmidt'ın etkili çalışması -bununla birlikte- bir aldatmaca olarak ifade edilmiş olabilir. Her şeye rağmen Freudyen analizler, "klasik Freudyen kinayeler"i içeren kitaplarda yer aldı: "vajinal bir tavşan deliği ve fallik bir alice, bir amniyotik gözyaşı havuzu, histerik anne figürleri ve iktidarsız baba figürleri, baş dönmesi tehdidi [hadım], hızlı kimlik değişiklikleri".

"Tenniel'in tek en büyük rakibi" olarak tanımlanan Walt Disney, 1951 çıkışlı film uyarlamasında Alice'i etkili bir şekilde tasvir ederek popüler kültürde Alice imajının şekillenmesinde yardımcı oldu. Her ne kadar Alice daha önce Thomas Crowell tarafından yayımlanan iki "Alice" kitabının yetkisiz bir Amerikan baskısında mavi elbiseli ve sarışın olarak tasvir edilmiş olsa da (1893) aynı şekilde tasvir eden Disney, Alice'in popüler imajını kalıcı hâle getirmede en etkili araç olmuştur. Alice'in Disney versiyonu, Mary Blair'in konsept çizimleri ile Tenniel'in illüstrasyonlarındaki görsel esaslara dayanmaktadır. Film, yayımlandığı dönemde başarı elde edemezken üniversite öğrencileri tarafından uyuşturuculu bir anlatı olarak yorumlanmasıyla sonraki yıllarda popüler oldu. 1974 yılında, "Alice Harikalar Diyarında" ABD'de bu olayı kullanarak yapılan reklamlarla yeniden yayınlandı. Filmin aile dostu eğlence olmasına rağmen uyuşturucu işbirliği "gayri resmi" bir yorum olarak devam etmektedir.

Yirmi birinci yüzyılda da Alice'e karşı olan ilginin devam etmesi, karakterin sürekli yeniden hayal edilme yeteneğine atfedildi. Catherine Robson, "Men in Wonderland"de konu hakkında şunları dile getirmiştir: "Tüm farklı ve ilgili biçimlerinde, metinsel veya görsel içerikte, çizim ve fotoğraflarında, Carroll'un esmeri ya da Tenniel'in sarışını veya Disney'in hanımefendisi şeklinde, gerçek Alice Liddell şeklinde [...] Alice ilk zamanlarında olduğu gibi bugün de her biçimde kullanılan nihai kültürel bir simgedir." Robert Douglass-Fairhurst, Alice'in kültürel statüsünü "modern bir efsane gibi bir şey" ile karşılaştırmıştır. Zoe Jacques ile Eugene Giddens, "mavi elbiseli Alice'in elinde kafatası tutan Hamlet kadar pop kültürü içinde yer edindiğini" ve "insanların "Harikalar Diyarında" ile "Aynanın İçinden"'i okumadan bile Alice'i tanıdığını" belirtmiştir. Bunun, sonraki uyarlamalarda yaratıcı özgürlüğe olan