1939 yılında Japonya'nın 24. başbakanı olarak görev yapmış II. Dünya Savaşı öncesi önemli, Japon millî sağ siyasetçi. Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi tarafından savaş suçu işlediği gerekçesiyle ömür boyu hapse mahkum edilse de ölümünden kısa bir süre önce afla serbest bırakıldı.





Astronotlar Günü

Astronotlar Günü, NASA astronotları ve onların başarılarına adanmış bir Amerikan tatilidir. Günü değişen bir tatil olmakla birlikte Ocak ayının son Cuma'sı kutlanılır.

Bu tarih Ocak ayında yaşanan uzayla alakalı felaketleri anmak için seçilmiştir. 27 Ocak 1968 tarihinde Kumandan Pilot Virgil Grissom, Ana Pilot Edward Higgins White ve Pilot Roger Chaffe'nin Apollo 1'de ölüşü, ve 28 Ocak 1986 tarihinde meydana gelen Challenger Uzay Mekiği kazası, ve 1 Şubat 2003 tarihinde gerçekleşen Columbia Uzay Mekiği kazası buna örnektir.

Bu önemli günü ananlar pencerelerinin önüne bir mum yakıp koyarlar böylece astronotların yaptığı büyük fedakarlıkları yansıtırlar ve kendilerinin birer amacı olduklarını ve bu amaca tekrar bağlandıklarını neşretmiş olurlar. Bu mum hikâyesi Alan Shepard'dan gelmektedir. Uzay görevindeyken saatler boyu kostümünün içinde teknik ertelemeler sebebiyle kaldıktan sonra "Neden şu küçük problemi çözüp bir mum yakmıyorsunuz ki?" demiştir.





Mitsumasa Yonai

Mitsumasa Yonai (; 2 Mart 1866 - 20 Nisan 1949), Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri amirali ve 1940 yılında Japonya'nın 26. başbakanı olarak görev yapmış Japon asker ve devlet adamı.





2016 Avrupa Atletizm Şampiyonası - Kadınlar çekiç atma

2016 Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda kadınlar çekiç atma müsabakası, 6 ve 8 Temmuz tarihlerinde Amsterdam Olimpiyat Stadyumu'nda gerçekleştirilmiştir.

Eleme kuralı: Bu turda 70.00 m'yi geçen (Q) veya en iyi performansa sahip 12 atlet (q) finalde yarışmaya hak kazanır.





Sıvı florür toryum reaktörü

Sıvı florür toryum reaktörü (kısaltma SFTR, LFTR - Liquid fluoride thorium reactor; sıklıkla "kaldıraç" şeklinde telaffuz edilir), bir tür erimiş tuz reaktörüdür. LFTR, yakıt için florür esaslı, erimiş, sıvı tuzlu toryum yakıt çevrimini kullanır.

Erimiş tuz yakıtlı reaktörler (MSR - "Molten salt reactor") erimiş bir tuz karışımı şeklinde nükleer yakıt tedarik etmektedir. Katı bir yakıt kullanan erimiş tuzla soğutmalı yüksek sıcaklık reaktörleri (florür yüksek sıcaklık reaktörü, FHR - Fluoride high-temperature reactor) ile karıştırılmamalıdır. Bir tür olarak erimiş tuz reaktörleri, hızlı veya ısıl tayfda hem florür veya klorür tuzu bazlı yakıtlar hem de bölünebilir veya üretken sarf malzemeleri kullanan yakıcıları ve üreticileri içerir. LFTR'ler, florür yakıt tuzlarının kullanımı ve termal spektrumda uranyum-233'e yapılan toryum ıslahı ile tanımlanırlar.

Bir LFTR'de, toryum ve uranyum-233, taşıyıcı tuzlar içinde eritilerek sıvı bir yakıt oluştururlar. Özgün bir işlemde sıvı, hassas bir çekirdek ile ısı hareketsiz ikincil bir tuza aktarılan bir harici ısı değiştirici (external heat exchanger) arasında pompalanır. İkincil tuz, daha sonra ısısını bir buhar türbinine veya kapalı çevrimli gaz türbinine aktarır. Bu teknoloji, (MSRE, Molten-Salt Reactor Experiment, "Erimiş Tuz Reaktörü Deneyi") toryum kullanılmasa da, 1960'lı yıllarda Oak Ridge Ulusal Laboratuvarı Erimiş Tuz Reaktörü Deneyi'nde ilk defa araştırıldı. Bu son zamanlarda dünya çapında güncellenen bir konudur. Japonya, Çin, İngiltere ve ABD, Çek, Kanada ve Avustralya şirketleri, bu teknolojiyi geliştirme ve ticaretini yapma niyetinde olduklarını belirtmişlerdir. LFTR'ler diğer güç reaktörlerinden hemen hemen her açıdan farklıdır: doğrudan uranyum yerine uranyum haline getirilen toryumu kullanmakta, kapanmadan pompalayarak yakıt almakta, tuzlu bir soğutucu kullanmakta ve daha yüksek çalışma sıcaklıkları üretmektedirler. Bu belirgin özellikler, tasarım zorluklarının yanı sıra birçok olası üstünlüğe de neden olur.

Nükleer fisyon bulgusundan sekiz yıl sonra 1946'da üç fizyon izotopu halka açıklanmış nükleer yakıt olarak kullanılmak üzere tanımlandı:

Th-232, U-235 ve U-238, ilk oluşan nüklitlerdir ve 4.5 milyar yıldan uzun bir süredir mevcut biçimlerindedirler, Dünya'nın oluşumundan öncesinden gelirler; ölen yıldızların çekirdeklerinde r-işlemi aracılığıyla biçim almışlar ve ölü yıldızlar tarafından galaksiye dağılmışlardı.

Teknik ve tarihsel nedenlerle, üçünün her biri farklı reaktör türleri ile ilişkilidir. U-235, dünyanın birincil nükleer yakıtıdır ve genellikle hafif su reaktörlerinde kullanılır. U-238/Pu-239, sıvı sodyum hızlı üretken reaktörlerinde ve CANDU reaktörlerinde en çok kullanılanı olmuştur. Th-232/U-233, erimiş tuz reaktörlerine (MSR) en uygunudur.

Alvin M. Weinberg, Oak Ridge Ulusal Laboratuvarında (ORNL) erimiş tuz reaktörlerinin kullanımına öncülük etmiştir. ORNL'de, iki öntür erimiş tuz reaktörü başarıyla tasarlanmış, inşa edilmiş ve işletilmiştir. Bunlar 1954'teki Uçak Reaktörü Deneyi ve 1965'ten 1969'a kadar tasarlanıp geliştirilen Erimiş Tuz Reaktörü Deneyi'dir (MSRE). Her iki deneme reaktörü de sıvı florür yakıt tuzları kullanmıştı. MSRE, ayrı ayrı test çalışmaları sırasında U-233 ve U-235 ile yakıt verilmesini önemli ölçüde ortaya çıkardı. Weinberg görevi kaldırılmış ve MSR programı 1970'lerin başında sonlandırılmış, daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde araştırma durdurulmuştur. Günümüzde ARE ve MSRE şimdiye kadar işletilen tek eritilmiş tuz reaktörü olmuştur.

Bir nükleer güç reaktöründe iki tür yakıt vardır. Birincisi, nötronlar tarafından vurulduğunda bölünerek çok miktarda enerji salan ve iki ya da üç yeni nötronu serbest bırakan bölünebilir materyal. Bunlar daha fazla bölünebilir malzeme parçalayabilir, böylece zincir tepkimenin devam etmesi sağlanır. Bölünebilir yakıtlara örnek olarak U-233, U-235 ve Pu-239 verilebilir. İkinci tür yakıta fertil (üretken) denir. Üretken yakıta örnek olarak Th-232 (toryum izotopu) ve U-238 (uranyum izotopu) verilebilir. Genellikle reaktördeki verimli/üretken yakıt miktarı, bölünebilen miktardan çok daha fazladır, ancak doğrudan fisyonlanamaz. Önce fisyon işleminde üretilen 2 veya 3 nötrondan birini nötron yakalama olarak adlandırmalı ve ardından radyoaktif bozunma ile bölünebilir bir izotop haline gelmelidir. Bu işleme doğurma denir.

Tüm reaktörler bu şekilde yakıt üretirken, bugünkü katı yakıtlı termik reaktörler, tükettikleri bölünme miktarını telafi etmek için üretken yakıttan yeterince yeni yakıt üretmezler. Bunun nedeni, günümüz reaktörlerinin mayınlı uranyum-plütonyum döngüsünü ılımlı bir nötron spektrumunda kullanmasıdır. Yavaşlayan nötronları kullanan böyle bir yakıt döngüsü, yetiştirilen plütonyumun fisyonundan 2 yeni bulunan nötronu geri vermesiyle sonuçlanır. Fisyon reaksiyonunu sürdürebilmek için 1 nötron gerektiğinden, yeni yakıt üretmek için fisyon başına 1 nötrondan daha az bir yığın kalır. Buna ek olarak, çekirdekte metaller, ılımlayıcılar ve fisyon ürünleri gibi malzemeler, bazı nötronları soğurarak, reaktörü çalıştırmaya devam etmek için çok az miktarda nötron bırakarak yeterli yakıt üretilmesine neden olacaktır. Sonuç olarak devirli bir şekilde yeni bölünebilir yakıtlar eklenmeli ve yeni yakıta yer açmak için eski yakıtın bir kısmı değiştirilmelidir.

En az tükettiği kadar yeni yakıt sarfeden bir reaktörde, yeni bölünebilir yakıt eklemek gerekli değildir. Reaktör içinde bölünmeye yarayan sadece yeni üretken yakıtlar eklenir. Buna ek olarak fisyon ürünleri de çıkarılmalıdır. Bu tip bir reaktöre üretken reaktör denir. Eğer süresiz olarak çalışmaya devam etmek için verimli yeni fisyon alanına sahip iseniz, buna bozundurucu üretken veya eş üretken denir. Bir LFTR genellikle bir üretken reaktör olarak tasarlanır: toryum içeri girer, fisyon ürünleri çıktısı alınır.

Uranyum-plütonyum yakıt döngüsünü kullanan reaktörler doğumu sürdürebilmek için hızlı reaktörler gerektirir, çünkü hızlı hareket eden nötronlar fisyon işleminde her fisyon başına 2'den fazla nötron sağlamaktadır. Toryum ile, termal reaktör kullanılarak üreme mümkündür. Bu, son yakıt yükü ile oldukça ölçütlü bir hafif su reaktörü olmasına rağmen, tüketime kıyasla toryumdan biraz daha fazla bölünebilen Shippingport Atom Güç Santrali'nde çalıştığı kanıtlandı. Termik reaktörler, başlatım için pahalı çekirdekli yakıta ihtiyaç duymazlar, ancak çekirdekte kalan fisyon ürünlerine daha duyarlıdırlar.

Gerekli üremeyi yapmak için bir üretken reaktörü yapılandırmanın iki yolu vardır; biri verimli ve bölünebilir yakıtların birlikte yerleştirilebilir olması,; bu nedenle üreme ve bölünme aynı yerde gerçekleşir; başkaca, bölünmeli ve bereketli ayrılabilir olması. İkincisi çekirdek ve örtü olarak bilinir; çünkü çekirdek ısı ve nötronları üretirken, ayrı bir örtü tüm üremeyi sağlar.

Oak Ridge'de, eritilmiş tuz üretken reaktörüyle bir üretim yapmak için her iki yolda araştırma yapılmıştır. Yakıt sıvı olduğundan, "tekil sıvı" ve "ikili sıvı" toryum termal üreme erimiş tuz reaktörü olarak tanımlanmıştır.

Tekil sıvı tasarımı, toryum ve uranyum içeren florür tuzuyla dolu büyük bir reaktör kabını içermektedir. Grafit çubuklar tuz işlevine daldırılmış ve tuz akışını yönlendiren bir ılımlayıcıdır. ORNL MSBR tasarımında, reaktör göbeğinin kenarına yakın bir miktar grafit, dış bölgenin yetersiz kalmasına ve orada toryum tarafından nötronların tutulmasının artmasına neden olacaktı. Bu düzenleme ile, nötronların çoğu reaktör sınırından biraz uzakta üretilmiş ve nötron sızıntısını kabul edilebilir bir seviyeye düşürmüştü. Yine de, tek bir akışkan tasarımının üretimine izin vermek için önemli bir boyuta ihtiyacı vardır..

Bir üreme yapılandırmasında, yakıt tuzundan fisyon ürünlerini çıkarmak için geniş yakıt işlemi belirtilmiştir. Bir dönüştürücü yapılandırmasında, tesis maliyetini düşürmek için yakıt işleme gereksinimi basitleştirilmişti. Takas, periyodik uranyum yakıt ikmalinin gereği idi.

MSRE, çekirdek bölge için sadece öntür bir reaktördü. MSRE, değerli uzun vadeli bir işletme deneyimi sağlamıştır. Japon bilim adamlarının tahminlerine göre, küçük teknik boşlukları doldurmak ve MSRE ile karşılaştırılabilir küçük bir re