Ticari ve Ekonomik Bilimler Okulu'nu bitirmiştir.

Hazine Genel Müdürlüğü'nde mesleki kariyerine başlamış, özellikle IMF ve Devlet Katılım Ajanı olmak üzere çeşitli kurumlarda görev yapmıştır.

François Hollande'ın cumhurbaşkanı seçilmesinin ardından Maliye ve Ekonomi Bakanı Pierre Moscovici'nin kabine direktörü olmuş ancak 2014'te Moscovici hükümette yer almayınca görevi son bulmuş, Ağustos 2014'te Emmanuel Macron'un Ekonomi Bakanı olmasıyla tekrar kabine direktörü olmuş ardından Macron'un hükümetten istifasıyla özel sektöre geçmiş önce Grenoble'a ardından Cenevre'ye yerleşmiş ancak Macron ile hiçbir zaman iletişimi kesmemiştir. Macron'un cumhurbaşkanı seçim kampanyasına başlamasıyla En Marche ! hareketinin seçim karargahında merkez bir rol üstlenmiştir.

14 Mayıs 2017 tarihinde Macron'un cumhurbaşkanlığı görevine başlamasıyla, aynı gün cumhurbaşkanlığı genel sekreteri olarak atanmıştır.




Alex van Wamerdam

Alex van Warmerdam (d. 17 Ağustos 1952; Haarlem ) ,Hollandalı aktör ve film yönetmeni. Genelde batı ülkelerinin yapımını üstlendiği filmlerde rol almaktadır.






Powers Boothe

Powers Allen Boothe (d. 1 Haziran 1948 –ö. 14 Mayıs 2017) ,ABD'li ünlü bir aktör ve seslendirme sanatçısıdır. Rol aldığı ve seslendirme yaptığı yapımlar arasında; "Yenilmezler", "Kasabanın Namusu", "Günah Şehri: Uğruna Öldürülecek Kadın", "Macgruber", "Onurlu Bir Adam", "Devriye", "Frailty", "Guns", "Girls and Gambling", "Ani Ölüm", "Ölüm Bataklığı", "A Cry for Love", "Edison & Leo, Guyana Tragedy: The Story Of Jim Jones", "The Plutonium ıncident", "Wild Card" ve "Web Of Deception" sayılabilir.

Boothe, üç erkek kardeşin en küçüğü olarak Snyder, Teksas'ta bir çiftlik evinde doğdu. Teksas San Marcos Eyalet Üniversitesi'ni bitirdi.

Oregon Shakespeare Tiyatro Festivali'nde sahne alarak yer aldığı "Henry IV", "Troilus" ve "Cressida" adlı oyunlarda başarılı performanslar sergiledi. 1974'te New York'ta bulunan Lincoln Tiyatrosu'nda "III. Richard" oyunuyla sahne aldı. Takip eden 5 yıl boyunca Broadway tiyatroları'nda "Lone Star" adlı oyunla sahneye çıktı.

Boothe sinema ve ekran kariyerine ise ilk olarak 1980'de CBS-TV filmi "Guyana Trajedisi: Jim Jones'un Hikayesi" nde canlandırdığı Jim Jones karakteriyle başlamış ve tanınmıştır. Boothe'in canlandırdığı bu delirmiş kült lider karakteri büyük övgü aldı. Boothe Time (magazin) adlı dergi tarafındanda oyunculuğu ile beğenilmiştir. Oyuncu ve seslendirme sanatçısı Powers Boothe canlandırdığı Jim Jones karakterinin başarısıyla Henry Fonda ve Jason Robards gibi sinemanın kült isimlerini geride bırakıp "En İyi Erkek Oyuncu" dalında Emmy Ödülü kaazanmıştır. 1980 sonbaharında Screen Oyunculuk Ödülleri töreni ve 32. Emmy Ödülleri Törenleri'nde katılımcı olarak yer almıştır.

Powers Boothe, 490 metre ünlülerin şu ana kadarki en uzun mesafe tur rekorunu kırdığı yardımlaşma için çıktığı 1987 yılı "Ünlüler Golf Yarışması" 'nda mücadele etmiştir. Buradaki yardımsever çaba kendisine "Altın Kabak Ödülü" 'nü getirmişsede bir takım sorunlar nedeniyle ödülü bizzat alamamıştır.

Son dönemlerde "Hitman" serisi film ve video oyunlarında ana karakter Benjamin Tarvis'i seslendirmesiyle gündeme geldi.
Eşi Pam ile 1969'da evlenen sanatçının Parisse ve Preston adında iki çocuğu vardı. Amerikalı ünlü aktör ve seslendirme sanatçısı Powers Boethe doğal sebeplerden 14 Mayıs 2017'de 68 yaşında ölmüştür.





Tom McClung

Tom McClung (d. 1957; New York – 14 Mayıs 2017; Paris, Fransa) ,ABD'li caz piyanisti ve bestecisi. Hem bireysel hem de diğer sanatçıların yanında yardımcı sanatçı olarak olarak birçok caz albümü çıkardı. Archie Shepp, Yusef Lateef ve Marion Brown gibi müzisyenlerle çalışmış ve kayıt yapmıştır. Paris, Fransa'da yaşayan, performans gösteren sahne alan sanatçılarlada çalışarak Fransa'da uzun yıllar kalmıştır.

New York doğumlu olan caz müzisyeni Tom McClung 14 Mayıs 2017 tarihinde uzun süredir müzdarip olduğu bir hastalık nedeniyle Paris'teki evinde 60 yaşında ölmüştür.




Endonezya ekonomisi

Endonezya ekonomisi, Güneydoğu Asya'daki en büyük ekonomidir ve dünyanın yükselen pazar ekonomilerinden biridir. Ülke aynı zamanda G-20'nin büyük ekonomilerinden biridir ve yeni sanayileşmiş bir ülke olarak sınıflandırılmaktadır. Nominal (Düşük) GSYİH bakımından dünyadaki on altıncı büyük ekonomi ve SAGP GSYİH açısından yedincisi büyük ekonomidir. Endonezya hâlâ iç pazara, devlet bütçesinden yapılan harcamalara, kamu iktisadi teşebbüslerinin mülkiyetine (merkezi hükümet 141 işletmeye sahiptir) ve pirinç ve elektrik dahil bir dizi temel malların fiyatları yönetimine bağlıdır ve bu Endonezya ekonomisinde önemli rol oynamaktadır; piyasa ekonomisi olan ekonomi, ancak 1990'lı yıllardan beri, yüzde 80'i özel Endonezyalı şirketler ve yabancı şirketler tarafından kontrol edilmektedir.

Hükûmet, 1997 yılı ortalarında başlayan, mali ve ekonomik kriz sonrasında uygunsuz banka kredileri satın alarak özel sektör varlıklarının önemli bir bölümünü gözaltına aldı; sermaye ve kurumsal varlıklarını borçların yeniden yapılandırılması süreci ile ele aldı ve gözaltında tutulan şirketler birkaç yıl sonra özelleştirme yoluyla satıldı. 1999'dan bu yana ekonomi toparlandı ve son yıllarda büyüme %4-6 seviyelerine yükseldi.

2012'de Endonezya, Hindistan'ı Çin'in ardından ikinci en hızlı büyüyen G-20 ekonomisi olarak geçmiştir.

1960'lı yıllarda ekonomi siyasi istikrarsızlıktan ötürü kötüye gitmişti. Ağır yoksulluk ve açlık ile sınanan genç ve tecrübesiz bir hükümet vardı. Sukarno'nun 1960'lı yılların ortalarında çöküşüne gelindiğinde, ekonomi %1.000 yıllık enflasyon, ihracat gelirlerinde daralma, altyapıların dağılması, asgari kapasitede etkinlik gösteren fabrikalar ve önemsiz seviyedeki üretim tesisleri ve yatırımlar bakımından karışıklık içindeydi. Bununla birlikte, 1950'lerde yerli Endonezyalıların az da olsa Hollanda sömürge politikaları altında resmî bir eğitim aldıklarını göz önüne alırsak, Endonezya'nın 1960 sonrası dönemde ekonomik gelişmesi dikkat çekicidir.

Başkan Sukarno'nun çöküşünün ardından Yeni Düzen yönetimi enflasyonu düşüren, para birimini istikrara kavuşturan, dış borcun yeniden zamanaşımına bağlandığı ve dışarıdan yardım ve yatırım çeken ekonomik politikalara yöneldi. (Bakınız Berkeley Mafya). Endonezya kısa bir süre önce Güneydoğu Asya'nın tek OPEC üyesiydi ve 1970'lerin petrol fiyatlarındaki artışlar, 1968'den 1981'e kadar ortalama %7'yi aşan sürdürülebilir yüksek ekonomik büyümeye katkıda bulunan bir ihracat geliri yaratmıştı.

Yüksek düzeydeki düzenlemeler ve düşen petrol fiyatlarına bağımlılıkla, büyüme, 1981-1988 yılları arasında yılda ortalama %4.5 oranında yavaşladı. 1980'lerin sonlarında, ihracat rekabet gücünü artırmak için rupiahın yönetilen bir devalüasyonu ve finans sektörünün düzenlenmesinin kaldırılması da dahil olmak üzere bir dizi ekonomik reform başlatıldı. Dış yatırımlar, Endonezya'ya, özellikle hızla gelişmekte olan ihracata yönelik imalat sektörü içine akmış ve 1989'dan 1997'ye kadar Endonezya ekonomisi ortalama %7'den fazla büyümüştü.

Kişi başına düşen GSYİH, 1973'ten 1979'a kadar yükselen petrol ihracat gelirlerindeki ani artışın bir sonucu olarak 1970 ile 1980 yılları arasında %545 büyümüştür.
1987-1997 yılları arasındaki yüksek ekonomik büyüme, Endonezya ekonomisinde yapısal zayıflıkların bazılarını gölgelemişti. Büyüme, zayıf ve yozlaşmış kurumlar, mali sektörün kötü idaresi yoluyla ciddi kamu borçları, Endonezya'nın doğal kaynaklarının hızla tükenmesi ve iş dünyasındaki elit bir kayırma ve yolsuzluk kültürü, ekonomiye yüksek bir maliyet çıkarmıştı.

Uluslararası Şeffaflık Örgütü'nün yolsuz liderler listesine göre Suharto en büyük yolsuzluk lideri haline geldiğinde, 1990'lı yıllarda özellikle yolsuzluk ivme kazanmış ve siyasi hiyerarşinin en üst düzeylerine ulaşmıştır. Sonuç olarak, yasal sistem çok zayıftı ve sözleşmeleri uygulamak, borç toplamak veya iflas için etkili bir yöntem yoktu. Bankacılık uygulamaları çok basitti, teminata dayalı borç verme ve bağlı borç verme seviyeleri de dâhil ihtiyati yönetmeliklerin yaygın bir şekilde ihlali söz konusu olmaktaydı. Tarife dışı engeller, kamu iktisadi teşebbüsleri tarafından kira arayışı, iç mali yardımlar, iç ticarete yönelik engeller ve ihracat sınırlaması ekonomik çarpıklıklar yaratmıştı.

1997 yılının ortalarında Endonezya'yı etkilemeye başlayan Asya Mali Krizi ekonomik ve siyasi bir kriz haline gelmiştir. Endonezya'nın ilk yanıtı rupiahı dalgalı hale getirmek, temel iç faiz oranlarını yükseltmek ve maliye politikasını sıkılaştırmaktı. Ekim 1997'de Endonezya ve Uluslararası Para Fonu (IMF) makroekonomik istikrar ve bazı Ulusal Kalkınma Programları ve Ulusal Otomobil Programı gibi ülkeye en zarar verici ekonomi politikalarının ortadan kaldırılmasına yönelik bir ekonomik yenilik programı üzerinde anlaşmaya vardı ve karanfil tekeli, ile birlikte her ikisi de Başkan Suharto'nun aile üyelerini kapsıyordu. Ancak rupiah zayıf kaldı ve Başkan Suharto Mayıs 1998'de istifa etmek zorunda kaldı. Ağustos 1998'de Endonezya ve IMF, Başkan B. J. Habibie başkanlığında önemli yapısal yenilik hedeflerini içeren Genişletilmiş Fon Kolaylığı'nı (EFF - "Extended Fund Facility") kabul etti. Cumhurbaşkanı Abdurrahman Vahit Ekim 1999'da göreve başladı ve Endonezya ve IMF Ocak 2000'de bir EFF daha imzaladı. Yeni programın ayrıca bir dizi ekonomik, yapısal reform ve yönetişim hedefleri vardı.

Mali ve ekonomik krizin etkileri ciddi boyutlarda idi. Kasım 1997'de hızlı para birimi değer kaybı, kamu borcunun 60 milyar ABD dolarına ulaştığını ve hükümet bütçesine ciddi baskılar uygulandığını gösterdi. 1998'de reel GSYİH %13,1 oranında daralmıştır. Ekonomi, 1999 yılının ortalarında düşük bir seviyeye gelmiş ve yıl boyunca gerçek GSYİH büyümesi %0.8 olmuştu. Enflasyon 1998'de %72'ye ulaşmış ancak 1999'da %2'ye düşmüştür.

Ağustos 1997 başında Rp 2.600/USD1 aralığında olan rupiah, Ocak 1998'de 11.000/USD1 seviyesine düştü ve 1998'in ilk yarısı boyunca kısa dönemli spot oranları 15.000 civarındaydı. 1998 yılı sonunda 8,000/USD1 aralığına döndü ve o zamandan beri, göreceli olar