el bir addır. Etrafındaki evler ve Palazzi dei Rolli ile bilinir ve 2006 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.




Piyemonte'deki Üzüm Bağları Peyzajı: Langhe-Roero ve Monferrato

Piyemonte'deki Üzüm Bağları Peyzajı: Langhe-Roero ve Monferrato, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde "muhteşem manzaraya sahip beş farklı şaraplık alan" ve İtalya'nın Piyemonte bölgesindeki Grinzane Cavour Kalesi'nin resmi adıdır.

Langhe ve Monferrato'nun engebeli bölgelerinde uzanan bölge, İtalya'nın en önemli şarap üretim bölgelerinden biridir.

Piyemonte bölgesinin (İtalya'nın kuzeybatısı) merkezinde bulunan bu site, doğa ve insanın bir araya getirilmiş çalışmasının sonucunda "kültürel peyzaj" olarak tanımlanmıştır. Site, yüzyıllar boyu manzara sürdürülen şarap kültürünün olağanüstü değeri sayesinde UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer almaktadır.




Poissy

Poissy, Fransa'nın Île-de-France bölgesine bağlı Yvelines departmanında bulunan bir şehir ve belediyedir. Şehir Paris'in şehir merkezinden 23.8 km batısında yer almaktadır. Yüzölçümü 13.28 km² olan şehrin nüfusu 2014 yılı itibarı ile 36,994'tür.

Poissy, PSA'nın Fransa'daki en büyük fabrikasına ev sahipliği yapmaktadır.





Langhe

Langhe, kuzey İtalya'nın Piyemonte bölgesindeki Cuneo ilindeki Tanaro nehrinin güneyindeki ve doğusundaki engebeli bir bölgedir.

Şarapları, peynirleri ve trüfleri, özellikle de Alba'nın beyaz trüfleri ile ünlüdür.

22 Haziran 2014'te Langhe, kültürel manzaraları, uzun zamandır devam eden ve günümüze kadar sürekli iyileştirilmiş şarap yetiştirme ve şarapçılık gelenekleri için seçkin bir yaşam ifadesi nedeniyle UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.




Roero

Roero, kuzey İtalya'nın Piyemonte bölgesindeki Cuneo ilinin kuzeydoğu köşesinde yer alan coğrafi bir alandır. Bu engebeli bölge, şarapları ve meyve üretimi ile meşhurdur: özellikle Canale'nin şeftalisi ve Guarene'de on sekizinci yüzyılda ortaya çıkan Madernassa olarak bilinen yerel armut çeşidi. Bölgede çilek de yetiştirilmektedir.

22 Haziran 2014'te Langhe, kültürel manzaraları, uzun zamandır devam eden ve günümüze kadar sürekli iyileştirilmiş şarap yetiştirme ve şarapçılık gelenekleri için seçkin bir yaşam ifadesi nedeniyle UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.




Grinzane Cavour Kalesi

Grinzane Cavour Kalesi, Kuzey İtalya'nın Piyemonte şehrindeki Grinzane Cavour'da yer alan bir kaledir.

22 Haziran 2014'te UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.




Villa Poppaea

Villa Poppaea, Güney İtalya'da, Napoli ve Sorrento arasında yer alan bir antik Roma sahil köyüydü (villa maritima). Modern arkeologlar tarafından Villa Oplontis veya Oplontis Villa A olarak da adlandırılmaktadır. Villa, modern bir zeminden yaklaşık on metre aşağıda, antik Oplontis kasabasında (modern Torre Annunziata) yer alan büyük bir yapıdır. Kanıtlar, İmparator Neron'a ait olduğunu ve ikinci eşi Poppaea Sabina tarafından Roma'da değilken kullanılan ana ikametgâh olduğunu göstermektedir.




Torre Annunziata

Torre Annunziata, İtalya'nın Campania bölgesindeki Napoli Büyükşehir Belediyesindeki bir şehir ve komundür. Vezüv Yanardağı'nın eteklerinde, Napoli Körfezi'nde yer alır.

M.S. 79'da ve 1631'de Vezüv Yanardağı'nın patlaması sonucu yıkılmıştır. Yerel olarak Napolice lehçesinde Torre Nunziata olarak bilinir.

Oplonti'nin arkeolojik alanı 1997 yılından bu yana UNESCO Dünya Mirası listesinde yer almaktadır.




Asturias Krallığı ve Oviedo Anıtları

Asturias Krallığı ve Oviedo Anıtları, Asturias Krallığı sırasında inşa edilen bir dizi binadan oluşur. 1985 yılında "Asturias Krallığı Kiliseleri" adı altında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi; 1998 yılında, bazı diğer yapıları da kapsayacak şekilde genişletildi.

Dünya Mirası ilan edilen anıtlar arasında aşağıdaki yapılar bulunmaktadır:





La Foncalada

Foncalada, Oviedo, Asturias, İspanya'da, surların dışında bulunan içme suyu çeşmesidir. 9. yüzyılda Asturias Kralı Alfonso III tarafından yaptırılmıştır. Bu bina, Erken Orta Çağ'ın kamusal kullanımı için yaptırılmış olup hayatta kalan tek sivil mimari yapıdır. Romanesk öncesi tarzda inşa edilmiş olan çeşme, 1998'de UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.




Almanya'nın Litvanya'ya verdiği ültimatom

Almanya'nın Litvanya'ya verdiği ültimatom; 20 Mart 1939'da Nazi Almanyası Dışişleri Bakanı Joachim von Ribbentrop tarafından Litvanya Dışişleri Bakanı Juozas Urbšys'e sunulan sözlü ültimatom. Ribbentrop, Litvanya'nın (Memel Bölgesi olarak da bilinen) Klaipėda Bölgesi'nden vazgeçmesi talep ederek, aksi takdidirde Wehrmacht'ın Litvanya'yı istila edeceğini bildiriyordu. Bu topraklar, I. Dünya Savaşı sonrasında Almanya'dan kopartılmıştı. Litvanya ve Almanya arasında yıllardır sürmekte olan gerginlik ve bölgede Nazi yanlısı propagandanın artması, böyle bir talebin gerçekleşeceğinin önceden habercisi gibiydi. Ültimatom, Nazilerin Çekoslovakya'nın İşgalinden sadece beş gün sonra deklare edilmişti. Bölgedeki "statükonun" korunmasını garanti altına alan 1924 tarihli Klaipėda Sözleşmesi'nin altına imza koyan dört ülkenin (Birleşik Krallık, Fransa, İtalya ve Japonya) hiçbirinden Litvanya'ya destek gelmedi. İngiltere ve Fransa, konuyla ilgili yatıştırma politikaları izlemeyi tercih ederken, İtalya ve Japonya ise, açık şekilde Almanya'yı destekliyorlardı. 22 Mart tarihinde, Litvanya ültimatom koşullarını kabul etmek zorunda kaldı. Memel Bölgesi, Almanya'nın II. Dünya Savaşı öncesi elde ettiği son araziydi. Litvanya için büyük bir ekonomik ve moral çöküşe yol açan bu olay, Avrupa'nın savaş öncesi tansiyonunu iyice yükselten olaylardan biriydi.

Klaipėda (Almanca: "Memel"), Doğu Prusya'da önemli bir liman şehriydi ve Versay Barış Antlaşması'nın 28. maddesi ile Almanya'dan kopartılmış, 99. maddesiyle de, yönetimi Müttefiklere bırakılmıştı. Bölgenin yönetimini Fransa üstlenmişti. Litvanya'nın Baltık denizi'ne açılan tek kapısı olan bu bölgenin kontrolünü ele geçirmek için, Litvanya devleti sürekli olarak lobi faaliyetlerinde bulunmaktaydı. Hak iddiasını desteklemek için de, bölgede yaşayanların çoğunluğunu Litvanyalıların oluşturduğu (Küçük Litvanya) tezini öne sürmekteydi. Fakat bölge üzerinde Polonya da hak iddia etmekteydi. Müttefikler karar vermek konusunda tereddüt içindeydi ve bölge, Danzig Serbest Şehri gibi bağımsız bir şehir devleti olarak kalacak gibi görünüyordu. bunun üzerine Litvanya, inisiyatif aldı ve Ocak 1923'te Klaipėda İsyanı'nı organize etti. Sovyet Rusya ve Almanya bu eylemi destekledi. 22,400 km²'lik bir alana ve 140.000 nüfusa sahip bu bölge, Litvanya'ya bağlı, kendi parlamentosuna sahip (Klaipėda Parlamentosu) özerk bir bölgeydi.

1920'li yıllar boyunca Litvanya ve Almanya, Polonya karşıtı ortak bir duyguda birleştikleri için, bu iki ülke arasındaki ilişkiler normal seyretmişti. Ocak ve 1928'de, Almanya ve Litvanya uzun ve zorlu görüşmelerden sonra, Klaipėda'yı Litvanya bırakan bir sınır anlaşması imzaladı. Bununla birlikte, Weimar Cumhuriyeti yerini Nazi Almanyası'na bıraktıktan sonra rüzgar tersine döndü. 1934'te, Nazi yanlısı onlarca kişinin Litvanya hükumet, tarafından tutuklanması, gerginliği arttıran en önemli olaylardan birisiydi. Tutuklamalar karşı, Almanya da, Litvanya tarımsal ürünlerini boykot edeceğini açıkladı. Boykot, Suvalkija'da (Güney Lithuania) ekonomik krize yol açtı. Bunun üzerine çiftçiler sert protesto eylemleri düzenledi. Bununla birlikte, Saar'daki plebisitten sonra, Nazi yanlısı mahkumların çoğu için af ilan edildi. İlan edilen bu af, Litvanya devletinin hem ülke içinde, hem de dışında itibarını azaltırken, Almanya'nın bölgedeki nüfuzunun artmasına yol açaktı.

1938'de bizzat Adolf Hitler, Klaipėda'nın ve Südet Bölgesi'nin ele geçirilmesinin, en öncelikli iki hedefi olduğunu açıkladı. Polonya, Mart 1938'te Litvanya'ya bir ültimatom verdi. Almanya, bu iki ülke arasında bir çatışma yaşanması durumunda, Klaipėda ve Batı Litvanya'nın büyük bir kısmını işgal edeceğini açıkladı. Litvanya hükumetinin, Polonya ültimatomunu kabul etmesinden bir hafta sonra, Almanya, bölgedeki Alman yanlısı eylemciler için daha fazla özgürlük talebinde bulunan, 11 maddelik bir muhtıra ile, bölgedeki Litvanya nüfuzunun azaltılmasını talep etti. Litvanya'nın Almanya'nın koşullarını çiğnediğini iddia edebilmek amacıyla, muhtıra özellikle muğlak bir dille kaleme alınmıştı. Litvanya, uluslararası diplomatik havanın düzeleceğini umarak, sorunu görmezden gelerek ertelemeyi tercih etti. Eylemsizlik içinde kalarak, bölgedeki Almanların eline şikayet etmek için bir bahane vermekten kaçınmaya çalışmaktaydı.

Bu taktik işe yaramadı. Yerel yönetim, Litvanyalı nüfusun da dahil olduğu, Nazi yanlısı şiddet olaylarını engellemekte yetersiz kalmaktaydı. Naziler, Litvanyalı kurum ve kuruluşlara fiilen zarar vermekteydi. 1 Kasım 1938'de, Litvanya sıkıyönetimin kaldırılması ve basın yayın kuruluşlarının sansür edilmesi konusunda baskı altına alındı. Klaipėda Parlamentosu için Aralık ayında yapılan seçimlerde, Alman yanlısı partiler Klaipėda bölgesinde % 87 oranında oy aldılar ve 29 sandalyeden 25'ini kazandılar. 1934 Nazi yargılamalarının baş aktörü, Dr. Ernst Neumann Şubat 1938'de hapishaneden serbest bırakıldı ve Klaipėda'daki Alman yanlısı hareketin lideri oldu. Aralık ayında Hitler tarafından kabul edilen Neumann'a, Klaipėda sorununun Mart ya da Nisan 1939'a kadar çözüleceği yönünde güvence verildi. Neumann ve diğer Nazi yanlıları, Klaipėda için self determinasyon talebinde bulundular. Ayrıca Litvanya'nın Klaipėda'nın siyasi statüsüyle ilgili görüşmeler başlatmasını istediler. Bu gelişmelerden sonra, Parlamentonun 25 Mart 1939'da toplanıp,tekrar Almanya'ya bağlanmak üzere oylama yapması bekleniyordu. Alman resmi kurumları konuyla ilgili sessizliklerini koruyor, Litvanya'nın kendi rızasıyla bölgedeki haklarından vazgeçmesini ummaktaydı. Alman yetkililerin halka açık politikalar takip etmesi, SSCB'ye karşı Polonya ile başlattıkları hassas antikomünist görüşmelere zarar verebilirdi.

Almanya'nın Klaipėda'yı işgal etmek üzere planlar yapmakta olduğu söylentisi, Li