yenilebilir bir ev bulmasıdır. Bu kitap yayınlandıktan sonra, Alman fırıncılar süslü peri masalı evlerini (zencefilli evler) pişirmeye başladı. Bunlar Noel sırasında, tüm Avrupa ve Pensilvanyalı Alman göçmenleri ile Amerika'ya gelen bir gelenek olarak popülerleşti.

Modern zamanlarda zencefilli ev geleneği Avrupa'daki belli yerlerde devam etmiştir. Almanya'da Noel pazarları hala Noel'den önce zencefilli bisküviler satıyor (Lebkuchenhaus veya Pfefferkuchenhaus). Zencefilli evler yapmak birçok ailenin Noel kutlamasının bir yoludur. Geleneksel olarak Noel'den önce, eritilmiş şekerle bir araya getirilmiş pişmiş zencefilli hamur parçalarını kullanarak inşa edilirler. Kiremit çölleri veya şekerlemelerden de oluşabilir. Ek olarak çikolata, fındık, reçel ve başka ilavelerle süslümü yapılabilir.

Zencefilli bir evin gerçek bir ev olması gerekmez, ancak en yaygın olanı da budur. Diğer türlerden kale, küçük bir kabine ya da bir kilise, bir sanat müzesi,bir spor stadyumuna kadar, veya arabalar, Zencefil Adam, farklı oyuncaklar gibi diğer öğeler olabilir.





Pont Saint-Bénézet

Pont d'Avignon olarak da bilinen Pont Saint-Bénézet, güney Fransa'daki Avignon kentindeki ünlü Orta Çağ köprüsüdür.

Rhône Nehri'nin üzerinde Villeneuve-lès-Avignon ile Avignon arasında uzanan bir köprü 1177 ve 1185 yılları arasında inşa edilmiştir. Bu ilk köprü kırk yıl sonra VIII. Louis'in Albigeois Haçlı seferi sırasında imha edilmiştir. Köprü 22 taş kemer ile yeniden inşa edilmiştir. Rhône suları altında kemerler çöktüğü için bakım yapmak çok pahalıydı. Sonunda 17. yüzyılın ortasında köprü terk edildi. Rhône kıyısındaki ayakta kalan dört kemerin, Avignon Papalığı döneminde Papa Clement VI tarafından yaklaşık 1345 yılında inşa edildiği düşünülüyor. Saint Nicholas Şapeli, köprünün ikinci iskelesinde yer almaktadır. Şapel, 12. yüzyılın ikinci yarısında inşa edildi, ancak o zamandan beri büyük ölçüde değiştirildi.

1995 yılında, Pont Saint-Bénézet, Avignon'un tarihi merkezi ile birlikte UNESCO Dünya Mirası olarak listelenmiştir.




Canal du Midi

Canal du Midi (Oksitanca: "Canal de las Doas Mars", "iki denizin kanalı" anlamında) Güney Fransa'da (Fransızca: "le Midi") 241 km uzunluğundaki bir kanaldır. Başlangıçta "Canal royal en Languedoc" (Languedoc Kraliyet Kanalı) olan adı 1789'da Fransız devrimciler tarafından "Canal du Midi" olarak yeniden adlandırıldı. Kanal 17. yüzyılın en büyük inşaat işlerinden biri olarak kabul edilir.

1996 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.




Doğu Timor başbakanları listesi

Doğu Timor başbakanı, Asya'nın güney kesimine yer alan ada ülkesi Doğu Timor'da henüz bağımsızlığın elde edilemediği 1975 kısa bir süre olmak üzere 2002 yılından sonra hükumetin başında yer alan kişi olarak bu makama getirilen kişiye verilen unvandır.






Cité de Carcassonne

Cité de Carcassonne (Oksitanca: "Ciutat de Carcassona"), Fransa'nın Carcassonne kentinde, Languedoc-Roussillon bölgesindeki Aude ilinde bulunan Orta Çağ kalesidir. Aude Nehri'nin kıyısında, şehrin güneydoğu kesiminde yer alan bir tepede bulunmaktadır.

19. yüzyılın sonlarında restore edilmiş ve 1997'de UNESCO tarafından Dünya Mirası Listesi'ne eklenmiştir.




Mikronezya devlet başkanları listesi

Mikronezya devlet başkanı, Büyük Okyanus'ta Mikronezya ada öbeği içerisinde yer alan Mikronezya Federal Devletleri'nde 1979 yılından bu yana devlet başkanı olarak bu makama getirilen kişiye verilen unvandır.





Monte Perdido

Monte Perdido (İspanyolca) (Fransızca: Mont Perdu, Aragonca: Mont Perdito, Katalanca: Mont Perdut, hepsi de "kayıp dağ" anlamında) Pireneler'in en yüksek üçüncü dağıdır. İspanya'da bulunan Monte Perdido'nun zirvesi 3,355 metre yüksekliğindedir. 1997 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.




Pireneler - Mont Perdu Dünya Mirası Alanı

Pireneler - Mont Perdu Dünya Mirası Alanı (İspanyolca UNESCO Patrimonio Mundial Pirineos - Monte Perdido olarak da bilinir), Pirenelerde, İspanya ve Fransa arasındaki sınırda yer alan bir Dünya Mirası alanıdır. Monte Perdido'nun zirvesi (Fransızca: Mont Perdu) sınırın İspanya tarafındadır. Dünya Mirası, 1997'de listelenmiş, 1999'da Fransa'daki Gèdre Komünü'nü dahil edilerek genişletildi.

Miras Alanı, iki ulusal parkı kapsamaktadır: İspanya'daki Ordesa y Monte Perdido Ulusal Parkı'nın tamamı ve Fransa'daki Pyrénées Occidentales Ulusal Parkı'nın doğu kısmı. Dünya Mirası Alanı toplam 30,639 hektarlık bir alanı kapsamaktadır.




Tosiwo Nakayama

Tosiwo Nakayama (d. 23 Kasım 1931, Chuuk - 29 Mart 2007, Honolulu), Mikronezyalı siyasetçi. Nakayama, Büyük Okyanus'ta Mikronezya ada öbeği içerisinde yer alan Mikronezya Federal Devletleri'nin ilk devlet başkanı olarak 1979 ile 1987 yılları arasında bu makamda bulunmuştur.

Ülkenin bağımsızlığını elde etmesi sonrasında bu göreve gelen Nakayama, ikinci bir dönem daha seçilerek bu görevi 1987 yılına kadar sürdürmüştür. Japon bir baba ile Mikronezyalı bir annenin oğlu olarak dünyaya gelen Nakayama, 2007 yılında 75 yaşında A.B.D.'nin Hawaii eyaletinde hastanede hayatını kaybetmiştir.




Caterham Cars

Caterham Cars, Birleşik Krallık merkezli bir hafif ağırlıklı spor otomobil üreticisidir. Şirket, 1973 yılında kurulmuş olup özellikle Lotus Seven replikası olan Caterham 7 modeli ile tanınmaktadır. Şirketin merkezi Crawley'de yer almaktadır.

Caterham Cars, 27 Nisan 2011 tarihinde Team Lotus'un sahibi Tony Fernandes tarafından satın alındı.




Village People

Village People, 1977'de kurulan Amerikalı bir müzik grubudur. Jacques Morali ve Henri Belolo tarafından kurulan grup başlangıçta, disko ve barlardaki gay kitlenin dikkatini çekmeyi hedeflemişti ancak hızla popüler hale geldiler. Grup, daha çok disko ve dans müzikleri üzerine yoğunlaştı. "Macho Man", "Go West", "San Francisco (You've Got Me) / In Hollywood", "In the Navy" gibi müzikleriyle tanınan grubun en hit parçaları ise Y.M.C.A. oldu.





Kiribati devlet başkanları listesi

Kiribati devlet başkanı, Büyük Okyanus'ta Mikronezya ada öbeği içerisinde yer alan Kiribati'nde 1979 yılından bu yana devlet başkanı olarak bu makama getirilen kişiye verilen unvandır.





Sovyetler Birliği'nde tatil hakları

Sovyetler Birliği'nde tatil hakları, Sovyetler Birliği'nde yaşayan yurttaşların tatil haklarıdır. Sovyet anlayışında tatil ve yıllık izin kavramları, Homo Sovieticus anlayışı gereği, gerek işçi sağlığı gerekse üretimin sağlıklı bir şekilde devamı açısıyla ele alınmakta ve uygulamaları da bu bakış doğrultusunda şekillenmekteydi.

Sovyetler Birliği'nde ilk tatil hakları, 1922 tarihli çalışma yasasında oluşturulmuştu. Ardından kabul edilen 1936 Sovyet Anayasası'nda işçilerin ve emekçilerin tatil ve dinlenme hakkı güvence altına alınmıştı. Dünyada 8 saatlik çalışma saati uygulamasını getiren ilk ülke olan Sovyetler Birliği'nde, günde 7 saat çalışma sınırıyla işbaşı yapan bir işçi için tanınan bu hakkın süresi yaptığı işin zorluğuna ve tehlikesine göre belirlenmekteydi. Sovyet Emek Yasası'nda bir çalışma yılı (on bir ay) boyunca çalışan işçiler için net 28 ücretli yıllık izin günü hakkı tanınmaktaydı. Mesleklerin zorluk ve tehlikesine göre yapılan sınıflandırmayla bu süreye 7 veya 3 gün ek izin hakkı ilave edilmekteydi.

Her yurttaş iş yeri müdürüne istediği tatil beldesine yılda bir kez gitmek için talep bildirebilmekteydi.

Yıllık iznini kullanan işçilere sağlanan imkanlar arasında en çok kullanılanlardan biri sanatoryumlardı. Sovyetlerin pek çok noktasında inşa edilen bu sağlık merkezleri, çalışanların fiziksel ve psikolojik olarak yenilenmiş bir şekilde iş başı yapmalarını amaçlamaktaydı. Madencilik gibi zorlu mesleklerde çalışanların bu merkezlerden faydalanmaları teşvik edilmekte ve istendiği takdirde de öncelik verilmekteydi. Bununla birlikte bu sanatoryumlarda işçilerin aldıkları hizmetler doktorlar tarafından da denetlenmekteydi. Fiziksel egzersizlerin sıkça yapıldığı merkezlerde çalışanlar kaldıkları süre boyunca yine doktorlar tarafından hazırlanan besleyici bir diyet yapmaktaydı. İşçiler bu sağlık merkezlerindeki sıcak sularda banyo yaparak veya termal sularda yüzerek veyahut detoksifiye çamurla masaj yaptırarak tatillerini yapmaktaydılar. Sovyet cumhuriyetlerinde bu tesislerden 183 tane bulunmaktaydı.

Kafkasya bölgesi ve Karadeniz çevresinde yoğunlaşan tesislerin bir diğer önemi de birlik cumhuriyetlerinde yaşayan farklı uluslardan işçileri buluşturmasıydı. Bu halklar birlikte filmler izlemekte, yerel gruplardan şarkılar dinlemekte ve çeşitli okuma etkinlikleri düzenlemekteydi.

Sanatoryumların yanı sıra 10-12 gün gibi kısa süreli izin yapmak isteyenler sıklıkla "dinlenme evi" olarak adlandırılan tesisleri tercih etmekteydi. Sağlık hizmetlerinin daha az olduğu, işçilerin daha sakin tatiller geçirdiği bu tesisler genelde SSCB'nin dört bir yanındaki göl ve nehir çevrelerinde bulunuyordu. Şehir merkezlerine sanatoryumlara göre daha yakın olan dinlenme evlerinde işçiler için hazırlanan odalarda satranç, dama gibi oyunlar ve gazeteler hazır tutuluyordu.

1950'li yılların sonuna doğru yeni bir tatil şekli daha hayata geçirildi. "Turist-sağlık kampı" adıyla başlatılan yeni uygulama, basit olmasının yanı sıra dinlenme evlerine göre çok daha "özerk" bir yapıya sahipti. Çoğu kamp içinde karyola ve minder bulunan çadırların toplamından oluşuyordu ancak yemek bölümü yoktu. Kampa gelenler kendi yiyeceklerini kendileri pişiriyordu. Gün içindeyse isteyen sabah sporlarına katılabiliyor isteyen yürüyüş, günübirlik geziler gibi etkinliklere dahil olabiliyordu. Doğayla daha iç içe olunan merkezlerde tatil devlet tarafından da teşvik ediliyordu. Bu teşvikin nedeni Marksist felsefede yer alan "insanın kendi doğasına yabancılaşmasını engellemek" idi.

Sovyetlerde aileler çocuklarıyla birlikte tatil yapabiliyordu. Ancak çocuklar için daha farklı ve zengin alternatifler de mevcuttu. Vladimir Lenin Tüm Birlik Pioner Örgütü (Piyoner) kampları Sovyet çocuklarına yaz boyu ev sahipliği yapıyordu. Hatta bu kamplara zaman zaman diğer sosyalist ülkelerden de çocuklar gelmekteydi. Çocuklar, eğitmenler gözetimi