turumlar yapmak için toplanır. Amerikan Havacılık ve Astronotluk Enstitüsü içinde Uzay Mimarisi Teknik Komitesi oluşturulmuştur. Tarihsel hükümet liderliğindeki uzay projeleri modeline ve üniversite seviyesinde kavramsal dizaynlara rağmen uzay turizminin gelişi uzay mimari çalışmasının görünümünü değiştirmekle tehdit etmektedir.

Uzay mimarisindeki uzay kelimesi dış uzay tanımını kasteder. Burada dış kelimesi 1350-1400 Orta İngilizce kaynaklı, dışarıda yahut dışarıya doğru olan; harici, dış kaynaklı anlamındadır. Uzay ise bir alan, genişlik Eski Fransızcada espace.Espace Latincede spatium “oda, alan mesafe, zaman esnemesi anlamlarına gelir. Uzay mimarisinde dış uzay hakkında konuşmak genellikle Dünya’nın atmosferinin dışındaki bölgeler hakkında konuşmak anlamına gelir. Bu durum terime Ay ve Mars yüzeylerini içerme imkanı verir.

Mimari (architecture) , architect(mimar) ve –ure un birleşimi 1563’e uzanır ve Orta Fransızca architecte kelimesinden gelir. Bu terim Latin kökenlidir ( Yunanca arkhitekton’dan gelen architectus). Arkhitekton “usta yapıcı” anlamına gelir ve arkhi- “usta, şef” ve tekton “yapıcı, inşaatçı” kelimelerinin kombinasyonudur. Uzay mimarisi ve uzay aracı mühendisliği arasındaki temel fark insan deneyiminin mimarinin merkezinde olmasıdır.

Uzay mimarisinin terminolojisi üzerinde bazı tartışmalar vardır. Bazıları bu alanı mimarinin içinde mimari prensipleri uzay işlemlerine uygulayan bir alan olarak ele alır. Michigan Üniversitesinden Ted Hall gibi diğerleriyse uzay mimarlarının geleneksel (yeryüzü veya karasal mimari) mimarinin birikimine sahip olduğunu ve geleneksel mimarinin geniş uzay mimarisinin bir alt kümesi olduğunu savunur.

İnsanların uzayda seyahat etmesi fikri ilk olarak Jules Verne’nin 1865 From Earth to the Moon hikâyesi gibi bilim-kurgu hikâyelerinde yayınlanmıştı. Bu hikâyedeki bazı görev detayları ( 3 kişilik mürettebat, uzay aracı ölçüleri, Florida fırlatma alanı) 100 yıl sonra gerçekleşen Apollo Ay’a inişleriyle çarpıcı benzerliklere sahiptir. Verne’nin alüminyum kapsülü portatif teleskop, kazmalar, ateşli silahlar, oksijen üreticiler ve hatta dikilmek için ağaçlar içeren bölmelere sahipti. Zemine eğik bir kanepe ve uzay aracının uçları yakınlarına duvar ve merdivenle ulaşılabilen pencereler yapılmıştır. Roket bit mermi şeklindeydi çünkü bir çeşit tabanca tarafından fırlatılmıştı (yüksek hızlandırma gücü üretilerek bir insanın uzaya taşınmasının mümkün olduğu bir method). Bu füze bilimini insanları evrene ulaştıracak seviyeye getirdi.

Roket gücü ile uzay seyahati üzerinde ilk ciddi teorik iş 1903’te Konstantin Tsiolkovsky’e aittir. Uzay biliminin babası olmasının yanında uzay asansörü( Eifel Kulesi’nden esinlenmiştir), çevresinde yapay bir yerçekimi oluşturan dönen bir uzay istasyonu , hava kilitleri, ekstra araç aktivitesine sahip uzay giysileri (EVA) , oksijen ve besin sağlamak için kapalı ekosistemler ve uzayda güneş enerjisi gibi fikirler tasarlamıştır. Tsiolkovsky insan tarafından uzay işgalinin türümüzün kaçınılmaz yolu olduğuna inanmıştır. 1952’de Wernher von Braun bir dergi makalesi serisi halinde kendi meskun uzay istasyonu konseptini yayınlamıştır. Onun dizaynı öncekilerin bir yükseltmesiydi ancak von Braun onunla direk halka giderek özgün adımı atmıştır. Dönen uzay istasyonu 3 güverteye ve seyir yardımı, meteoroloji istasyonu , Dünya gözlem merkezi, ordu platformu ve sonraki uzay araştırma görevlerine bir yol noktasına sahip olacaktı. 2001: A Space Odyssey de tasvir edilen uzay istasyonunun dizaynının von Braun’un çalışmasının mirasından esinlenilerek ortaya çıktığı söylenir. Wernher van Braun Collier’s Weekly de büyük planlarını yayınlarken aynı zamanda Ay ve Mars’a görev şemaları tasarlamaya devam etti.

Yuri Gagarin’in 12 Nisan 1962’deki uçuşu insanlığın ilk uzay uçuşuydu. Görev gerekli bir ilk adımken Gagarin uzayda yaşam imkanı için evreni gözlemlemek üzere az bir görüş imkanı olan bir sandalyeye az çok hapsedilmişti. Sonraki uzay görevleri düşük Dünya yörüngesinde yaşam şartlarını ve kalitesini kademeli olarak geliştirmiştir. Hareket alanı genişlemesi, fiziksel egzersiz ve sanitasyon imkanları, geşilmiş besin kalitesi ve eğlence aktiviteleri daha uzun görev sürelerinde astronotlara refakat etmiştir. Uzayda mimarinin varlığı mühendislerin itirazlarına rağmen 1968’de Raymond Loewy önderliğindeki bir grup mimar ve endüstriyel tasarımcının NASA’yı Skylab yörünge laboratuvarında bir gözlem penceresi bulundurmaya ikna etmeyi başarmasıyla gerçekleştirilmiştir. Bu dönüm noktası insan psikolojisinin ölçülerinin uzay aracı tasarımlarına girişini gösterir. Uzay mimarisi doğmuştur.

Mimari teori konusu uzay mimarisinde birçok uygulamaya sahiptir. Gerçi bazı düşünceler uzay şartlarına uygunsuz olacaktır.

M.Ö ilk yüzyılda, Romalı mimar Vitruvius her yapının 3 şeye sahip olması gerektiğini söylemiştir: kuvvet, fayda ve güzellik. Bu konuda klasik antiklikten kalan yegane çalışma olan Vitruvius’un çalışması Architectura binlerce yıllık mimari teoride derin bir etkiye sahip olmuştur. Bunlar uzay mimarisinde dahi ilk olarak düşünmemiz gereken şeylerden bazılarıdır. Ancak, uzayda hayatın muazzam meydan okuması sıfır ya da çok az süslemeli çoğunlukla fonksiyonel ihtiyaçlar üzerine kurulmuş yaşam alanı tasarımlarına yol açmıştır. Bu algıda uzay mimarisi “ form işlevi izler” prensibini modern mimari ile paylaşır.
Bazı kuramcılar Vitruvian üçlüsüne farklı birimler ekler. Walter Gropius şöyle yazmıştır:
“ ‘Güzellik’ görevin tüm bilimsel, teknolojik ve resmi önkoşullarının idaresine dayalıdır... Fonksiyonelizm yaklaşımı objeleri çağdaş esaslarının temelleri üzerine organik olarak herhangi bir romantik veya gülünç süsleme olmadan dizayn etmek anlamına gelir. ”    

Uzay mimarisi bir bilim dalı olarak olgunlaşmaya devam ettikçe, mimari dizayn değerleri üzerinde diyaloglar tıpkı Dünya üzerinde olduğu gibi gelişecektir.

Uzay mimarisi teorisi için bir başlangıç noktası insanların yaşamış olduğu karasal şartlarda en uç ortamların araştırılması, ve bu ortamlar ile uzay arasında benzerliklerin oluşmasıdır. Örneğin, insanlar okyanusun derinliğindeki denizaltıda, yeraltındaki sığınaklarda ve Antartika üzerinde yaşamakta ; ve teknolojinin yardımıyla güvenli şekilde yanan binalara, radyoaktif kirlenmeye maruz kalmış bölgelere ve stratosfere girmektedir. Havada yakıt ikmali Air Force One uçağının fiilen süresiz olarak havada kalmasına olanak sağlamaktadır. Nükleer güçlü denizaltılar elektroliz ile oksijen üretebilir ve bir defada aylarca su altında kalabilir. Bu benzerlklerin birçoğu uzay sistemleri için çok kullanışlı dizayn referansları olabilir. Aslında uzay istasyonu yaşam destek istasyonları acil durum inişlerinde astronotların hayati donanımı denizaltı yaşam destek sistemleri ve ordu pilotu hayatta kalma kitleriyle dikkat çekici şekilde benzerlik gösterir.

Uzay görevleri, özellikle insanlı olanlar, geniş hazırlık gerektirir. Dizaynı kavramayı sağlayan karasal analoglara ek olarak, benzer ortamlar sonraki uzay uygulamaları teknolojileri için deneme platformları olarak ve astronot ekipleri yetiştirmek üzere kullanılabilir. Flashline Mars Arktik Araştırma İstasyonu Kanada’nın uzak Devon Adasında Mars Topluluğu tarafından idame edilen taklit bir Mars üssüdür. Proje gerçek Mars görevine olabildiğince benzer şartlar oluşturmayı amaçlar ve ideal mürettebat büyüklüğünü saptamaya, ekipmanı “sahada” test etmeye ve en iyi ektra-araç aktiviteli giysileri ve prosedürleri belirlemeye çalışır. EVA’ ları mikro yerçekiminde eğitmek için uzay ajansları geniş sualtı ve simülatör eğitimleri yapmaktadır. NASA’nın sualtı eğitim tesisi Doğal Canlılık Laboratuvarı tam ölçekte uzay mekiği ve uzay istasyonu kapsülü modelleri içerir. Teknolojik gelişim ve uzaya benzer ortamlarda astronot eğitimleri uzayda yaşamı mümkün kılmak için zorunludur.

Uzay mimarisinin temeli fiziksel ve psikolojik sağlık için tasarlamaktır. Dünya üzerinde olduğu gibi hava, su, besin kullanımı ve çöplerin yok edilmesi titiz detaylar ile tasarlanmalıdır. Kas körelmesini ve uzayın vücut üzerindeki diğer etkilerini azaltmak için sıkı egzersizler gerekmektedir. Uzay görevlerinin sürelerinin belirli olması izolasyondan gelen strese yol açabilir. Bu problem standart olmayan yerçekimi şartları yabancılık duygusu ve ev özlemini şiddetlendirse de ücra bölgelerdeki araştırma istasyonlarında veya görevdeki ordu birimlerinde yaşanandan farklı değildir. Dahası, sınırlı ve değişmeyen fiziksel boşluklar küçük mürettebatlarda kişiler arası gerginlikleri büyütebilir ve diğer negatif psikolojik etkilere katkıda bulunur. Bu baskılar aile ve Dünya’daki arkadaşlarla düzenli görüşerek, sağlığa dikkat ederek, eğlenceli aktivitelere katılarak ve beraberinde fotoğraflar ve yeşil bitkiler gibi tanıdık şeyler getirilerek azaltılabilir. Bu psikolojik ölçülerin önemi 1968 Sovyet “DLB Ay Üssü” dizaynında kavranabilir:

“...Aydaki birimlerin yeryüzündeki manzaraları Moskovadaki zamana karşılık gelecek şekilde değişerek gösterecek yanlış bir pencereye sahip olabileceği planlanmıştı. Senkronize film projektörüyle donatılmış egzersiz bisikleti kozmonotun Moskova dışına bir “gezinti” yapmasına ve dönmesine olanak sağlamıştır. ”Fırlatma kısıtlamalarından kaynaklı olarak uzaya hiçbir şey götürememe sorunu uzay mimarisinin fiziksel şekillerinde derin etkilere sahiptir. Şimdiye kadar tüm ortamlarda modüler mimari dizayn kullanılmıştır. Modern fırlatma araçlarının yük kaplama ölçüleri ( tipik olarak genişlik ayrıca yükseklik) uzaya fırlatılan katı bileşenlerin büyüklüğünü kısıtlar. Uzaya büyük ölçekli yapılar fırlatma fikri birden çok modülü ayrı ayrı fırlatmak ve daha sonra manuel olarak onları birleştirmeyi içerir. Modüler mimarinin sonucu olarak bir tünel sistemine benzer şekilde modüllerin herhangi özel bir varış yerine ulaşması için gereken geçit planları oluşur. Ayrıca basınçlı odaların genişlik ve iç çapını etrafa yerleştirilen makinalar ve mobilyalarla standartlaştırmaya eğilimlidir. Bu tarz uzay istasyonları ve yüzey üsleri genellikle modülleri bir veya daha fazla yönde