kezli düzenek ise gezegenleri hafifçe merkezdeki Dünyadan uzaklaştırıyordu. Taşıyıcı düz tekerleme eğrisindeki 'yörünge' küçük bir çember taşımaktaydı ve 'dış çember' ise gezegenleri taşımaktaydı. Bu model, eccentric modeli Apollonius'un teorisindeki gibi taklit edebilirdi.  Ayrıca hareketini, yani gezegenlerin zodyaka doğru kısa süreli ters hareketini de açıklayabilirdi. Modern astronomi tarihçileri Eudoxus'un modelinin bu ters hareketi sadece kabaca bazı gezegenler için açıklayabildiğini düşünüyor.

Milattan önce 2. Yüzyılda, Hipparkos, Yunan astronomların gezegenlerin hareketleriyle ilgili tahminlerinin, Babilli astronomların fevkalade doğruluktaki tahminlerine yakın seviyede doğruluğa sahip olduğu konusunda ısrarcıydı. Bir şekilde Babillerin gözlemlerine ve tahminlerine ulaşmanın yolunu bulmuştu ve bunları daha iyi bir geometrik model tasarlamak için kullandı. Bu modelde Güneş için Güneşin hız değişimi ve mevsim sürelerindeki farkı açıklayan ekinoks gözlemlerini temel alan basit dış merkezli düzenek modelini kullandı. Ay için ise taşıyıcı dış tekerleme eğrisini kullandı. Yine de gezegenler için doğru bir model tasarlayamadı ve bunun için diğer Yunan astronomları eleştirdi.

Hipparkos ayrıca  bir yıldız kataloğu derledi. Büyük Plinius'a göre bir nova gözlemlemişti. Gelecek nesiller yıldızların nasıl oluştuğunu, öldüğünü, hareket ettiğini ve parlaklıklarını değiştirdiğini anlayabilsin diye yıldızların parlaklıklarını ve pozisyonlarını kaydetti. Batlamyus kataloğun Hipparkos'un gece-gündüz eşitliğinin gerilemesiyle ilgili keşfiyle bağlantılı olduğunu belirtmişti. Hipparkos bu durumun sabit yıldızlar küresinin hareketlerinden kaynaklandığını düşünüyordu.

Milattan önce 3. Yüzyılda Sisamlı Aristarkus evrenin merkezinde Dünya yerine Güneşin bulunduğu alternatif bir heliosentrik (Güneş merkezli) evren modeli öne sürmüştü (bu yüzden Yunan Kopernik olarak da bilinmektedir). Aristarkus'un astronomiyle ilgili görüşleri pek iyi karşılanmamıştı ve onu destekleyen pek az insandan biri Seleukialı 'tur.

Aristarkus'un günümüze kalabilen tek çalışması "Aristarkus'dan Büyüklükler ve Uzaklıklar Üzerine "isimli kitabıdır. Bu kitapta Güneş ve Ayın büyüklüklerini ve Dünyadan uzaklıklarını Dünyanın yarı çapı üzerinden hesaplamıştır. Kısa bir süre sonra da Eratosthenes Aristarkus'un bu hesaplamalarından yola çıkarak Dünyanın boyutunu hesaplamıştır. Hipparkos'un da günümüze ulaşamayan benzer çalışmaları vardı ve ikisi de Güneş ile Dünya arasındaki uzaklığı olduğundan çok daha az hesaplamışlardı.

Hipparkos astronomiye kesin tahminler konseptini getiren ilk kişi olduğu için Yunan astronomlar arasında en önemlisi olarak bilinir. Ayrıca Batlamyus'tan önceki son yenilikçi astronomdu. Batlamyus 2. Yüzyıl Roma Mısırında İskenderiye'de yaşamış ve çalışmış bir matematikçiydi. Astronomi ve astroloji üzerine çalışmalarından bazıları" Almagest, Gezegenler Üzerine Hipotezler, "'tur.

Batı astronomi tarihini etkileyen en önemli kitaplardan biri "Almagest"'tir. Bu kitapta Batlamyus, Hipparkos'un yapamadığı, gezegenlerin davranışlarıyla ilgili tahminlerin yeni bir matematiksel araç olan ekuantla nasıl yapılacağını açıklamıştır. İçerdiği modeller, önceki matematikçilerin gözlemleri ve teoremlerle astronomi üzerine o döneme kadar yazılmış en kapsamlı kitaptı. Birçok ayrıntılı kitabın unutulup kaybolması ama bu kitabın günümüze kadar ulaşabilmesinin bir sebebi de muhtemelen buydu. Batlamyus'un bu kitapta kullandığı gezegen sıralaması heliosentrik sistemle yer değiştirene kadar standart sistem olarak kaldı:
19. Yüzyıldan itibaren Batlamyus'un çalışmalarının kapsamlılığı ve güvenilirliği diğer matematikçiler tarafından tartışılmaya başladı ve ilk karşıt iddia 1970lerde Robert R. Newton'dan geldi." Batlamyus'un Suçu" isimli kitabında Batlamyus'un gözlemlerinin sahte olduğunu ve Hipparkos'un kataloğunu kendisininmiş gibi gösterdiğini iddia etti. Newton'ın bu iddiaları astronomi tarihçileri tarafından pek tutulmadı.

İskenderiyeli , Theon ve kızı Hypatia gibi birkaç Geç Antik dönem matematikçisi de "Almagest" üzerine yorumlarını yazdı. Batlamyus astronomisi ortaçağda İslami ve Batı Avrupa astronomisinde standart haline geldi ve 16. Yüzyılda heliosentrik sistemle yer değiştirinceye kadar öyle kaldı. Yine de bazı kaynaklara göre Antik Yunan astrologları hesaplamalarında Batlamyus öncesi yöntemleri kullanmaya devam ettiler (Aaboe, 2001)

Helenistik astronomi üzerine milattan önce 3. Yüzyılda Hindistan'ın yakınlarındaki Greko-Baktriyan Şehri Ai-Khanoum'da çalışıldığı biliniyor. Arkeolojik kazılarda Ujjain'e göre ayarlanmış çeşitli güneş saatleri bulundu Maurya İmparatorluğu ile olan etkileşimler ve Hint-Greko Krallığının Hindistana kadar genişlemesiyle bir bilgi aktarımı olmuş olabileceği düşünülüyor.  

Ayrıca, Greko-Romenlere ait astrolojik tezlerin çağımızın ilk yüzyıllarında Hindistana aktarıldığı biliniyor. 2. Yüzyılda Saka kralı I. Rudradaman hükümdarlığı altındaki  'yı (Yunanlara göre anlamına gelen bir kitap) Yunancadan Sanskritçeye çevirdi. Hint astronomlar için Rudradaman'ın Ujjain'deki başkenti, Greenwich, Arap ve Latin astronomlar içinse Arin haline gelmişti.
Daha sonra 6. yüzyılda, "Romaka Siddhanta" (romalıların ilkeleri) ve "Paulisa Siddhanta" (Paulisa'nın ilkeleri) Hint astronom Varahamihira tarafından derlenen ve kabul gören beş temel astronomik tezden ikisi oldu. 

Birçok Yunan astronomisine ait metnin sadece adı ve muhtemelen alıntıları bilinmektedir. Bazı temel eserler günümüze kadar gelebildi, çünkü onlar büyük ölçüde matematiksel olmayan, okullarda kullanmak için uygun olan eserlerdi. Öklid'in "Phaenomena'sı" ve Pitaneli Autolycus'un iki kitabı da bu eserlerdendir. Batlamyus öncesi dönemden kalma üç önemli eser de Cleomedes, Rodoslu Geminus ve Smyrnalı Theon tarafından yazılmıştı. Yaşlı Pliny ve Vitruvius gibi Romalı bazı yazarlar da kitaplarında Yunan astronomisine yer vermişti. Kendinden öncekilerin çalışmalarına da yer verdiği için Batlamyus'un Almagest'i en önemli birincil kaynaktır (Evans 1998, p. 24).

Makalede adı geçen yazarların yanı sıra, matematik, astronomi veya kozmoloji üzerinde çalışmış olan kişilerin aşağıdaki listesi ilginizi çekebilir.







Lexington, Nebraska

Lexington, Amerika Birleşik Devletleri'nin Nebraska eyaletinde yer alan ve Dawson ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde 10,230'dur.

15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 10,230 kişi, 3,180 ev ve 2,320 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise 79.0% Beyaz, 11.3% Afrikan Amerikan, 0.3% Yerli Amerikan, 5.2% Asyalı, 0.1% Pasifik Islander, 1.1%'i ise diğer gruplardandır.

1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 10,011 kişi, 3,095 ev ve 2,237 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise 79.0% Beyaz, 11.3% Afrikan Amerikan, 0.3% Yerli Amerikan, 5.2% Asyalı, 0.1% Pasifik Islander, 1.1%'i ise diğer gruplardandır.




Canvas LMS

Canvas LMS, açık ve özgür yazılım lisansını kullanan bir çekirdek etrafında bazı ücretli ve kapalı kaynak kodlu hizmetleri de sunan, bir öğrenim yönetim sistemidir.

Canvas LMS; işbirlikçi çalışma, rozet sistemi, tartışma alanları gibi araçlarla öğrenenlere esnek bir öğrenme ortamı sunmaktadır. Canvas LMS öğrenme yönetim sistemi responsive tasarıma sahiptir, bu sayede öğrenenler tüm işletim sistemlerinden ve tarayıcılardan hatta mobil cihazlarından da erişimlerini sağlayabilmektedir.

Canvas LMS, e-öğrenme faaliyetleri için birçok araç ve kolaylık barındırmaktadır. Bu araçlara ek olarak; Instructure firmasının MOOC/dükkân arayüzü olarak sunduğu Canvas Catalog gibi ücretli ek hizmetlerden ya da üçüncü parti araç ve hizmetleri listelendiği Edu App Center gibi uygulama marketlerinden faydalanabilirsiniz.

İlk sürümünü 2011 yılında çıkaran Canvas LMS, Instructure firması ile özgür yazılım topluluklarının ortak çalışmasının ürünüdür. Her üç haftada bir kararlı sürüm yayınlayan Canvas LMS, özgür yazılım sürüm yayınlama felsefesinin doğrultusunda, her hafta bir beta sürüm de duyurmaktadır.





Dalgaboyu seçim anahtarlaması

Dalgaboyu seçen anahtarlama bileşenleri Dalgaboyu Bölmeli Çoğullama (WDM)’da ışıksal iletişim ağlarında ışık lifleri arasındaki sinyalleri bir dalgaboyu temelinde göndermek için kullanılır.
Bir WSS , dağıtılan ışığın fiziksel olarak ayrı girişlere çoğullama çözülmesine gerek kalmadan dalgaboyunda dağıtılan ışıkla çalışan bir anahtarlama düzenini içerir. Bu “dağıt ve çalıştır” yapısı olarak belirlenmiştir. Örneğin 88 kanallı bir WDM sistemi ortak bir telden N tellerinin herhangi birine 88 1xN anahtarlarını çalıştırarak sevk edilebilir. Bu çoğullama çözücünün, anahtarın ve orta kararda tel sayıları için bile geniş ölçekli ışıksal çapraz bağlantıların üretilebilirlik sınırlarını şiddetle test edecek 88 NxN kanalları için tıkanmasız bir anahtar gerektirecek çok katlı mimarinin önemli bir sadeleşmesini yansıtır.
Daha pratik ve WSS üreticilerinin çoğunluğu tarafından uygulanan bir yaklaşım Resim 1’de şematik olarak gösteriliyor. Ortak bir girişin gelen çeşitli kanalları , sonra N anahtar girişinden bağımsız olarak bu kanalların her birini yönlendiren ve daraltan bir anahtarlama unsurunun üzerine sürekli olarak dağıtılır. Bu dağıtıcı mekanizma genelde spektrometrelerde yaygın olarak kullanılanlara benzer holografik veya çizili kırılma optik ağlarına dayalıdır. Yansıtıcı ve aktarıcı bir ağ ve “GRISM” diye bilinen bir prizma kombinasyonunu çalıştırmak çözünüm ve eşleme verimini başarmak için avantajlı olabilir. WSS’nin çalışması çift yönlü olabilir bu yüzden dalgaboyları farklı girişlerden tek bir ortak girişe birlikte çoğullanabilirler. Bugüne dek yerleştirmelerin çoğunluğu 50 veya 100 GHz bant genişliğinde sabit bir kanal kullandı ve genelde 9 çıkış yeri kullanılır.
En basit ve en eski ticari WSS , Mikro-Elektro-Mekanik Sistemleri ( MEMS) kullanan hareket edebilir aynalara dayalıydı. MEMS’e dayalı bir WSS’nin şematiği Resim 2’de gösteriliyor. Gelen ışık bir kırılma ağı tarafından bir spektruma sokulur ve sonra her bir dalgaboyu kanalı ayrı bir MEMS aynasına