pek çok şehirde sergilendi. Bunun yanında Avrupa ve ABD'deki sergilerde de sergilendi. Adavia Efendieva 200'den fazla süs kompozisyonunun yazarıdır. Eserleri arasında masa örtüleri, düğün havluları, desenli kemerler bulunur. Efendiyeva'nın çizimleri gelen Simferopol'daki Tauris Merkez Müzesi'nde saklanmaktadır.






Clark, Arkansas

Clark ilçesi veya Clark County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Arkansas eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 sayımına göre 22,995'tir. İlçenin merkezi Arkadelphia şehridir.





Hükûmet merkezi

Hükûmet merkezi ("Brewer's Politics" tanımlandığı şekliyle) "Bir hükûmetin kendi otoritesini kullandığı bina veya şehir kompleksi".

Ulusal hükümet genellikle başkentte bulunur. Çoğu ülkede, başkent ve hükûmet merkezi aynı şehirdir; Örneğin, Ankara hem Türkiye’nin başkenti hem de hükûmet merkezidir. Londra, hem İngiltere'nin hem de Birleşik Krallık'ın başkenti olması yanında aynı zamanda Birleşik Krallık hükûmet merkezidir.

Terimler tamamen eşanlamlı değildir, çünkü bazı ülkelerin başkentleri hükûmet merkezlerinden farklıdır. Örneğin Hollanda'nın başkenti Amsterdam'dır, ancak Lahey hükûmet merkezidir; ve Filipinler, başkent Manila olmakla birlikte Ulusal Başkent Bölgesi hükûmet merkezidir.

Yerel ve bölgesel otoriteler genellikle bir merkeze (idari merkez) sahiptir.





Oxford, Maine

Oxford ilçesi veya Oxford County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Maine eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 sayımına göre 57,833'tür. İlçenin merkezi Paris şehridir.





Patrick Reed

Patrick Nathaniel Reed (d. 5 Ağustos 1990), PGA Tour ve European Tour'da oynayan Amerikalı golfçü. Büyük turnuvalardaki tek birinciliğine 2018 Masters'ta ulaşan oyuncu Ryder Cup ve Presidents Cup'ta Amerika Birleşik Devletleri'ni ikişer kez temsil etmiştir. 2011'de profesyonelliğe geçiş yapan Reed'in PGA Tour'da 6 şampiyonluğu bulunmaktadır.




Antik Yunanistan'da kölelik

Antik Yunanistan'da kölelik, o dönemde diğer toplumlardaki kölelik kadar yaygın bir durumdu. Eski Yunanistan'daki bazı yazarlar (en belirgin olarak Aristoteles) köleliği doğal ve hatta gerekli görmüşlerdir. Bu paradigma, Sokratik diyaloglarda özellikle sorgulamıştır; Stoacılar, kayıtlara göre köleliği kınayan ilk kişilerdir.

Vatandaşlar için ayrılmış olan siyaset dışında çoğu etkinlik kölelere serbestti. Kölelerin başlıca kullanıldığı yer tarımdı ama yüzlerce köle de taş ocaklarında veya madenlerde çalıştırıldı. Atina, yoksul aileler dışında, hane başına üç veya dört köle olmak üzere, MÖ 6. ve 5. yüzyıllarda en çok 80.000 köle ile en büyük köle nüfusa sahipti.

Modern tarihyazımı yöntemi, kişisel ("chattel") kölelik (kölenin, toplumun gezen bir üyesine karşı bir mülk parçası olarak görüldüğü kişisel mülkiyet) ile Tesalya'nın penestaları ya da Orta Çağ serfleri gibi olan Spartalı helotlar gibi karaya bağlı gruplar arasında ayrım yapmaktadır. "Chattel" helot, özgürlüğünden mahrum bırakılmış bir bireydir ve bunları başka bir "chattel "gibi satın alabilecek, satabilecek veya kiralayabilecek bir mal sahibine göndermeye zorlanır.

Antik Yunanistan'daki köleliğin akademik çalışması, önemli metodolojik problemlerle kuşatılmıştır. Belgeler, öncelikle Atina şehir-devletine odaklanmış, tutarsız ve parçalarına ayrılmıştır. Konuya özel olarak herhangi bir bilimsel inceleme yapılmamıştır ve hukuk ilmi, yalnızca bir gelir kaynağı sağladığı için köleliğe ilgi duymuştur. Yunan komedileri ve trajedileri stereotipleri temsil ederken ikonografi, köleler ve zanaatkârlar arasında önemli bir ayrım yapmamıştır.

Eski Yunanların köleleri belirtmek için birkaç sözleri vardı ve bu da onların uygun bağlamları üzerinden incelendiğinde metinsel belirsizliğe yol açmaktadır. Homeros, Hesiodos ve Theogonis'in eserlerinde köleler  ("dmōs") olarak anılmıştır. Terimin genel bir anlamı var ancak özellikle savaş ganimeti olarak kullanılan savaş esirlerine atıfta bulunmaktadır (başka bir deyişle, mülk). Klasik dönem boyunca Yunanlar sıklıkla  ("andrapodon") ifadesini  ("tetrapodon") ("dört ayaklı" veya besi hayvanı) sözcüğünün karşıtı olarak kullanmıştır. Köleler için en yaygın kelime  ("doulos") sözcüğüydü ve bu sözcük de "özgür insan"ın (, "eleútheros") karşıtı olarak kullanılmıştır; Miken Uygarlığı yazıtlarında görülen daha eski bir kullanım biçimi "do-e-ro", "erkek köle" (ya da "hizmetçi", "esir"; Linear B: ), veya "do-e-ra", "kadın köle" (veya "hizmetçi kız", "cariye") şeklindedir.   (Modern Yunancada hâlâ kullanılmakta ve "çalışmak" anlamına gelmekte) fiili, bir şehirden bir diğerine veya ailelerden çocuklarına gibi diğer egemenlik biçimleri için metaforik olarak kullanılabilmektedir. Son olarak,  ev hizmetçilerine atıfta bulunan "ev içinde yaşayan" anlamına gelen  ("oiketēs") terimi kullanılmıştır.

Köleleri belirtmek için kullanılan diğer terimler daha az belirgin ve gerekli içeriktedir:

Kölelik, Pilos 140'da ortaya çıkarılan çok sayıda tablette belgelendiği üzere Miken uygarlığı boyunca mevcuttu.İki yasal kategori mevcuttu: "köleler (εοιο)" ve "tanrıların kölesi (θεοιο)", buradaki tanrı büyük ihtimalle Poseidon'dur. Tanrının köleleri daima isimle anılır ve kendi topraklarına sahip olurlar; yasal statüleri özgür insanlarınkine yakındır. Bunların tanrıya olan bağlılıkların doğası ve kökeni belirsizdir. Yaygın köle isimleri, bu kölelerin bazılarının Kythera, Chios, Limni veya Halikarnas'tan geldiklerini ve muhtemelen korsanlık sonucu köleleştirildiklerini göstermektedir. Tabletler köleler ve özgür kişiler arasındaki evliliklerin yaygın olduğunu ve kölelerin iş yapabileceğini ve kendi topraklarına sahip olabileceğini göstermektedir. Miken medeniyetindeki en büyük bölünmenin, özgür bir birey ve bir köle arasında değil, bireyin sarayda olması ya da olmaması arasında olduğu anlaşılmaktadır.

Miken dönemi ile sosyal yapıların Yunan karanlık çağlarının yansıması olan Homeros dönemi arasında bir süreklilik yoktur. Terminoloji farklılaşmaktadır: köle artık "do-e-ro" (doulos) değil "dmōs"'tur. İlyada'da erkekler savaş alanında fidye karşılığı bırakılırken veya öldürülürken köleler, çoğunlukla savaş ganimet olarak alınan kadınlardır. "Odysseia"'de kölelerin çoğu kadın olduğu görülmektedir. Bu köleler hizmetkârlar ve bazen cariyelerdir. Baz erkek köleler de, özellikle "Odysseia"'de, mevcuttu ve erkek kölelerin başlıca örneği domuz çobanı Eumaios'tur. Köleler, "oikos"'un ("aile birliği", "hane") çekirdek kısmının bir üyesi olarak farklıydı: Laertes, hizmetkârlarıyla yiyip içmekte ve kışın topluluklarında uyumaktadır. Dmōs terimi aşağılayıcı olarak kabul edilmemekte ve "kutsal" domuz çobanı Eumaios, Yunan kahramanları ile aynı Homerik sıfatı taşımaktadır. Ancak kölelik, yüz karasıydı. Eumaios, kendini şu şekilde tarif etmektedir: "Gürler sesli Zeus bir adamı köleliğe atınca ondan erdeminin yarısını alır."

Arkaik dönemde köle ticaretinin ne zaman başladığını belirlemek zordur. "İşler ve Günler" 'de (MÖ 8. yüzyıl) Hesiodos, durumları belirsiz olmasına rağmen sayısız "dmōes"'e sahiptir. "Douloi"'nin varlığı, Arhilohos ya da Theogonis gibi lirik şairler tarafından onaylanmıştır. Epigrafik kanıtlara göre, Draco'nun cinayet yasası (c. MÖ 620) kölelerden bahsetmiştir. Plutarkhos'a göre Solon, kölelere jimnastik ve pederasti uygulamalarını yasakladı. Dönemin sonunda atıflar daha yaygın hâle geldi. Solon'un Atina demokrasinin temelini oluşturduğu anda kölelik yaygınlaşmaya başlamıştır. Klasik bilim adamı Moses Finley de benzer şekilde, Theopompus'a göre köle ticaretini örgütleyen ilk şehir olan Sakız Adası'nın erken demokratik bir süreçten yararlandığını (MÖ 6. yüzyıl) söylemektedir. Finley, Yunan tarihinin kısaca özgürlük ile köleliğin el ele birlikte ilerlediği sonucuna varmıştır.

Kölelere siyaset hariç bütün faaliyetler serbestti Yunanlar için siyaset, bir vatandaşa layık olan tek meseleydi ve geri kalan etkinliklerin hepsi vatandaş olmayanların yapabileceği bir seviyeye indirgenmişti. Kişinin mesleği değil statüsü önemliydi.

Yunan ekonomisinin temeli olan tarım, kölelerin başlıca kullanıldığı alandı. Bazı küçük toprak sahipleri bir hatta ikiye sahip olabilirlerdi. Arazi sahipleri için hazırlanan el kitaplarına zengin bir literatür (örneğin Ksenofon'un "Oeconomicus"'u), büyük mülklerde düzinelerce kölenin varlığını doğrulamaktadır; köleler sıradan ırgat ya da ustabaşı olabilirlerdi. Kölelerin tarımda iş gücü olarak kullanılma boyutu tartışmalıdır. Atina'da kırsal köleliğin çok yaygın olduğu ve antik Yunanistan'ın Roma "latifundia"'da bulunan muazzam köle nüfusunu bilmediği kesindir.

Köle iş gücü, genellikle zengin özel vatandaşlar tarafından kiralanan büyük köle nüfusu olan madencilikte ve taş ocaklarında yaygındı. "Stratigos" Nicias, Attika'daki gümüş madenlerinde çalıştırmak için bin köle kiralarken Hipponicos, 600 ve Philomidès ise 300 köle kiralamıştır. Ksenofon, günde köle başına bir obolos; yılda 60 drahmi aldıklarını belirtmiştir. Bu, Atinalılar için en değerli yatırımlardan biriydi. Lavrion madenlerinde veya değirmenlerinde cevher işleme işinde çalışan köle sayısının 30 bin olarak tahmin edilmiştir. Ksenofon, şehrin vatandaş başına en fazla üç devlet kölesi olmak üzere çok sayıda köle satın almasını böylece kiralanmaları halinde tüm vatandaşların bakımı garanti edileceğini belirtmiştir.

Köleler ayrıca esnaf ve tüccar olarak kullanılmıştır. Tarımda olduğu gibi, ailenin kapasitesini aşan iş gücünde köleler çalıştırılmıştır. En büyük köle nüfusu atölyelerdeydi; Lysias'ın kalkan imalathanesi 120 köle kullanıyordu ve Demostenes'in babası 32 kesiciye ve 20 yatak üreticisine sahipti.

Köleler ayrıca evlerde istihdam edilmiştir. Evlerdeki ana görevleri sahibi adına ticaret yapmak ve gezilerde ona eşlik etmekti. Savaş zamanlarında hoplitlere emir eri olarak yer alırdı. Kadın köleler özellikle ekmek pişirme ve dokuma yapımı gibi evsel görevleri yerine getirdi. Sadece en yoksul vatandaşlar evlerinde kölelere sahip değildi.

Bu dönemde tam bir nüfus sayımının olmaması ve kölelere yönelik tanımlamaların çeşitli olması göz önüne alındığında Antik Yunanistan'daki köleleri