dolayıydı. Avusturya devleti 700 yıl boyunca bir biçimde ya da başka bir şekilde var olmasına rağmen, Habsburg hanedanı ve Tirol, Karintiya ve diğerlerinin eyalet kimlikleri dışında gerçek bir birleştirici güce sahip değildi.

Yeni anayasa, federal toprakların temsilcileri tarafından kurulan üst meclis Bundesrat ile milletvekillerin genel seçimlerle seçildiği alt meclis Nationalrat olmak üzere iki taraflı bir meclis oluşturdu. Her iki meclisin tam bir oturumunda Federal Cumhurbaşkanı dört yıllık bir süre için seçilirken Şansölye ise Nationalrat tarafından seçilmekteydi. Yapılan seçimlerde hiçbir siyasi parti parlamento çoğunluğu kazanmadığından Avusturya, 1919-20 yılları arasında Sosyal Demokrat Karl Renner'in ilk hükûmetinden daha muhafazakâr olan Hristiyan Sosyal Partisi'nin koalisyonları ve sağ kanattaki Büyük Alman Halk Partisi veya "Landbund"tarafından yönetildi.

1920'den sonra Avusturya hükûmeti, Roma Katolik Kilisesi'ne yakın bağları koruyan anti-Anschluss Hristiyan Sosyal Partisi tarafından yönetildi. Partinin ilk Başbakanı Ignaz Seipel, Mayıs 1922'de iktidara geldi ve varlıklı sanayicilerle Roma Katolik Kilisesi arasında siyasi bir ittifak kurma girişiminde bulundu.

17 Ekim 1920'deki yasama seçimlerinden sonra, Sosyal Demokratlar meclis çoğunluğunu kaybettiler ve 1934'e kadar Dollfuss tarafından yasaklandıkları zamana kadar muhalefette kaldılar. Hıristiyan Sosyaller 85, Sosyal Demokratlar 69, Büyük Almanya Partisi 20 ve Köylüler Birliği 8 sandalye kazandı. Michael Hainisch, Federal Başkan seçildi. Ekim 1923 seçimlerinden sonra Ignaz Seipel iktidarda kaldı ve Kasım 1924'te istifa edince yerine Rudolf Ramek geldi.

Aralık 1928'de Hristiyan Sosyalist Wilhelm Miklas, federal başkanlık görevine seçildi ve 7 Aralık 1929'da anayasa değiştirildi, parlamentonun hakları azaltılarak federal cumhurbaşkanını halk oyuyla seçilebilir hale getirdi ve cumhurbaşkanına, federal hükûmeti atama ve acil durum yasaları çıkarma hakkını verdi.

1930 yasama seçimlerinden sonra, Sosyal Demokratlar 72 sandalyeli en büyük parti olarak ortaya çıktı fakat Hristiyan Sosyal Şansölyesi Otto Ender onlarsız bir koalisyon hükûmeti kurdu.

Ülkede iktidarda istikrarlı bir siyasi parti olmasına rağmen milletin siyaseti kırılgan ve şiddetliydi. Hem Sosyal Demokrat ("Republikanischer Schutzbund") hem de sağcılar ("Heimwehr") siyasi paramiliter güçler birbirleriyle çatışıyorlardı. Ülke, muhafazakâr kırsal nüfus ile Sosyal Demokrat kontrollü Kızıl Viyana arasında bölünmüştü.

1927'de, Schattendorf'taki bir siyasi çatışma sırasında, yaşlı bir adam ve bir çocuk Heimwehr tarafından vurularak öldürüldü. 14 Temmuz 1927'de ateş edenler beraat ettirildi ve solcu taraftarlar Adalet Bakanlığı binasının yakıldığı büyük bir protesto başlattılar. Polis ve ordunun düzenini yeniden kurmak için 89 kişi öldü, 600 kişi yaralandı. Bu büyük protesto 1927 Temmuz İsyanı olarak bilinir. Sosyal Demokratlar dört gün süren genel grev çağrısında bulundular.

1927 olaylarından sonra muhafazakar unsurlar güçlendi ve Avusturya'daki şiddet, 1930'ların başlarına kadar Engelbert Dollfuss'un şansölye olmasına değin yükselmeye devam etti.

Eski imparatorluğun önemli ekonomik bölgelerinin büyük bir kısmı yeni ulus-devletlerin kurulmasıyla ortadan kaldırıldığından yeni devleti kontrol etmek zordu. Bu yeni ulus devletlerin bir kısmının yine de Viyana bankalarına bağımlı olması nedeniyle mesele daha da karmaşıktı ancak yeni kurulan sınırlar ve gümrüklerle iş yapma engellendi.

Karayla çevrili olan Avusturya, kendisini zar zor doyuruyordu ve gelişmiş bir sanayiye sahip değildi. Çekoslovakya, Macaristan, Yugoslavya ve İtalya; Avusturya ile ticaretin engellenmesini emretti ve Avusturya'ya yiyecek ve kömür satmayı reddetti. Avusturya, sonunda batı müttefiklerinden yardım ve desteğiyle kurtuldu. 1922'ye gelindiğinde, bir ABD doları 19 bin Avusturya kronuna eşitti ve nüfusun yarısı işsizdi.

1921 yılının Aralık ayında Avusturya ile Çekoslovakya arasında Lana Antlaşması imzalandı. Antlaşmaya göre Avusturya, Çekoslovakya'nın yeni devlet sınırlarını tanıdı ve Avusturya'nın Çekoslovakya'daki etnik Almanları temsil etmekten vazgeçmesiyle Çekoslovakya, Avusturya'ya 500 milyon kronluk bir kredi sağladı.

Savaş sonrası enflasyonu azaltmak için 1922'de Başbakan Ignaz Seipel, dış borç talep etti ve kemer sıkma politikalarını uygulamaya koydu. Ekim 1922'de İngiltere, Fransa, İtalya ve Çekoslovakya, Seipel'in 20 yıllığına Almanya ile Anschluss'a girişimde bulunmaması ve Milletler Cemiyeti'nin Avusturya'nın ekonomisini kontrol etmesine izin vermesi üzerine 650 milyon altın kronluk kredi verdi. Önümüzdeki iki yıl boyunca devlet bütçesi dengelenmiş ve Mart 1926'da mali işler üzerindeki uluslararası denetim sona ermiştir. Avusturya Ulusal Bankası 1923'te yeniden kuruldu, 1923'te satış vergisi getirildi, Avusturya şilini Aralık 1924'te kronun yerini aldı.

Büyük Buhran, Avusturya'yı sert bir şekilde vurdu ve Mayıs 1931'de Avusturya'nın en büyük bankası olan Creditanstalt Bank çöktü. Avusturya ekonomisini geliştirmek için Almanya ile bir gümrük birliği yapmak istiyordu, ancak 1931'de bu Fransa ve Küçük İtilaf ülkeleri tarafından reddedildi.




Alan adı Anahtarlarıyla Tanımlanmış E-Posta

Alan adı Anahtarlarıyla Tanımlanmış E-Posta (DKIM) algılamak için tasarlanmış bir [Email authentication e-posta kimlik doğrulama] yöntemidir. Alıcının, belirli bir alandan geldiği iddia edilen bir e-postanın gerçekten bu alanın sahibi tarafından yetkilendirildiğini kontrol etmesini sağlar. Bu yöntemle e-postalarda sahte gönderici adresleriyle yemleme ve yığın e-posta gibi saldırıları önlemek amaçlanmıştır.

Teknik terimlerle, DKIM bir alan adının bir e-posta mesajı ile bir elektronik imza ekleyerek ilişkilendirmesini sağlar. Doğrulama, imzalayan kişininDNS'de yayınlanan  kullanılarak gerçekleştirilir. Geçerli bir imza, imzalandıktan sonra e-postanın bazı bölümlerinin (muhtemelen dahil) değiştirilmediğini garanti eder.
 Genellikle DKIM imzaları son kullanıcılar tarafından görülemez ve mesajın yazarları ve alıcıları yerine altyapı tarafından yapıştırılır veya doğrulanır. Bu açıdan DKIM, uçtan uca dijital imzalardan farklıdır.

DKIM, benzer amaçla Yahoo tarafından yürütülen ‘geliştirilmiş alan adı doğrulaması’ ve CISCO tarafından yürütülen ‘tanımlanmış internet postası’ projelerinin 2004 yılında birleştirilmesi ile oluşturuldu. ] Birleştirilmiş bu yöntem IETF standartları ve parça tanımlamalarının temelini oluşturdu ve nihayetinde şu anda[rfc:6376 RFC 6376] olan STD 76’nin oluşturulmasındaki dokümanları desteklemiştir. "Tanımlanmış İnternet Postası", Cisco tarafından imza tabanlı bir posta kimlik doğrulama standardı olarak önerildi; DomainKeys ise Yahoo tarafından bir e-posta göndereninDNS alan adını ve doğrulamak üzere tasarlandı.

DomainKeys'in bazı parçaları, "Tanımlanmış İnternet Postası"nın parçalarıyla Alan Adı Anahtarlarıyla Tanımlanan E-posta (DKIM) oluşturmak için birleştirildi.
Trendleri belirleyen DKIM sağlayıcıları arasında Yahoo, Gmail,AOL ve bulunuyor. Bu kuruluşlardan gelen bütün postalar DKIM imzasını taşımalıdır.

DKIM, 2010' ların başlarında 'ın kurulduğu iki sütundan biri oldu. Dolaylı e-posta akışlarında geçen DKIM imzaları hakkında yeni protokolün ilk kabullerinden sonra düzenli e-posta listesi kullanımında DMARC çalışma grubunda tartışmalar ortaya çıktı. Ancak DKIM’de önerilen değişikliklerin hiç biri yapılmadı. Bunun yerine e-posta listesi yazılımı değiştirildi

2017 yılında imzalama tekniklerinin gözden geçirilmesi için belirli kısıtlamaları oluşturmak için bir başka çalışma grubu olan DKIM Crypto Update (dcrup) oluşturuldu. 2018 Ocak ayında [rfc:8301 RFC 8301' de] SHA-1 ve anahtar uzunluğunun değiştirilmesi yasaklandı(512-2048 dan 1024-4096).

Orijinal geliştirilmiş alan adı doğrulaması, 2004'ten bu yana birçok katkı sağlayanın yorumlarıyla Yahoo’dan Mark Delany tarafından geliştirildi. Bu, Stardart İzleme RFC 4871 ile yerine geçtiği tarihi RFC 4870’de ve Alan adı anahtarıyla e-posta kimlik doğrulaması (DKIM)’de belirtildi ve her ikisi de Mayıs 2007'de yayınlandı. Daha sonra bir takım açıklamalar ve kavramsallaştırmalar toplanmış ve mevcut şartnamenin düzeltilmesi şeklinde düzenlenen ve Ağustos 2009’da yayınlanan [rfc:5672 RFC 5672’de] belirtilmiştir. Eylül 2011'de, RFC 6376, DKIM protokolünün özünü korurken, bu iki belgeyi birleştirdi ve güncelledi. Daha önceki DomainKeys ile ortak anahtar uyumluluğu da mümkün hale geldi.

DKIM başlangıçta gayri resmi bir sanayi konsorsiyumu tarafından üretildi ve daha sonra ve Stephen Farrell başkanlığındaki IETF DKIM Çalışma Grubu, , ve Yahoo'dan Miles Libbey'den oluşan bir grup tarafından geliştirme ve standardizasyon için sunuldu ve Jim Fenton ve Cisco' dan Michael Thomas, birincil yazar olarak nitelendirildi.

En son protokol eklemeleriyle birlikte ortak bir kaynak kodu kütüphanesinin geliştirilmesi OpenDKIM Projesi tarafından Yeni BSD Lisansı kapsamında yönetiliyor.
DKIM imzalama ve doğrulama olmak üzere 2 ayrı işlem sağlıyor. Her ikisi de bir (MTA) modülüyle yönetilebilir. İmzalama kuruluşu, yazar, sitesi veya transit yolu boyunca başka bir aracı veya doğrudan işleyiciye yardım sağlayan bağımsız bir hizmet gibi dolaylı bir işleyici gibi mesajın doğrudan işleyicisi olabilir. İmzalama modülleri, bir veya daha fazla DKIM-Signature ekler ve bir imza ; başlık alanlarını, muhtemelen yazar organizasyonunun veya kaynak servis sağlayıcısının yerine ekler. Doğrulama modülleri tipik olarak alıcı organizasyonun yerine etki eder.

İstenmeyen postalar(spam) sahte adres ve içerik hazırladığı için 
bu tür onaylanmış kimliklere duyulan ihtiyaç ortaya çıkmıştır. Örneğin, bir spam iletisi, bu adres veya alan ya da varlıktan olmamasına rağmen, sender@example.com adresinden olduğunu iddia edebilir. Buradaki spammer'ın amacı, alıcının e-postayı kabul etmeye ve okumaya ikna etmektir. Alıcıların belirli bir mesaja veya hatta alana güvenip güvensizlik yapıp yapmayacağına karar vermesi zordur ve sistem yöneticileri, sistemlerinden kaynaklanmış gibi görünen, ancak spam olmayan şik