ş açılı, çok geniş ve kısa flaş süreli fotoğraf makineleri ve dijital teleskopların temelini atmıştır.

Schmidt, Carl Constantin ve Marie Helene Christine (née Rosen) Schmidt'in oğlu olarak dünyaya geldi. Naisaar, Tallin , Estonya, Rus İmparatorluğu'nda doğup büyümüştür. Naisaar'da insanlar Estonyaca ve İsveçce konuşmasına rağmen Schmidt ailesi Almanca'da biliyordu. 
Bernhard Schmidt, 6 kardeşin en büyüğüdür.

15 yaşında demir boru ve barutla deney yaparken sağ elinin 2 parmağını kaybetti. Tallin'deki cerrahlar sonradan sağ elini ampüte etmiştir.

Elini kaybettikten bir süre sonra bilime tekrar merak sardı. Bir lens ve akeordona benzer bir çalgı olan concertina'yla kendi fotoğraf makinesini yapıp fotoğraf basmaya başladı. Hatta bazı fotoğraflarını sattı.

Volta Elektrik Motorlarında çalıştı ve sonra sında 1901 yılında Chalmers Teknoloji Üniversitesi'ne gitmek için Göteborg, İsveç'e taşındı ancak sonra Saksonya Krallığı(günümüz Almanya'sı)'nda olan Mittweida Üniversitesi'ne gitti.

Mittweida'dayken gözlemevleri ve laboratuvarlar için optik malzeme satışına başladı. Potsdam Astrofizik laboratuvarı gibi ünlü yerlere lens ve aynalar geliştirip sattı. 1. Dünya Savaşı'nda tutuklandı ve bazı şüpheli gözüken astronomik ve optik ekipmanları polis tarafından el koyuldu. Savaş'tan sonra işine devam etmeye çalıştı ama savaş Almanya ekonomisini yıpratıp bilim arka planda kalmıştı.

1916 yılında Profesör Schorr, Hamburg Rasathanesi direktörü Schmidt'in ayna ve teleskobuyla ilgilenmişti. Gözlemevinin yanındaki bir kasabada ücretsiz konaklamasını ve çok küçük bir ücret ve gözlemevinde iş teklif etmişti. Schmidt ilk başta kabul etmedi, Estonya'da fırsatlar aradı ancak Estonya'da savaştan sonra yeni bağımsız olmuştu, aradığını bulamadı. En sonunda 1927 yılında teklifi kabul etti.
Gözlemevi'nde iki güneş tutulması bekledi ve teleskopları onardı-geliştirdi. Sonra astronom Walter Baade'le Filipinler ve İsveç'e giderken hayatının buluşu olan Schmidt kamerası'nı icad etti.

Bu kamera, astronomik fotoğraflar çekebiliyordu. O zamanlar kameralar geniş açılı ve kısa flaşlı olamadığından bu mümkün değildi. Ama Schmidt kendi teleskobuyla bunu değiştirdi. Bu kamera sayesinde Schmidt dünya çapındaki bilim camiaasında ünlü oldu. Ve savaş öncesi olduğundan daha fazla itibar ve para kazandı.

Gözlemevlerine büyük satışlar yaptı ve 1935'te vefat etti.




Pesendî

Pesendî Hacı Ali, (d. 1841, Kütahya; ö. 1913, Kütahya), Türk halk şairi.
1841'de Kütahya'nın Maruf Mahallesi'nde doğmuştur. Asıl adı Ali'dir. Halk arasında bir asır yaşadığına da inanılmaktadır. Yazdığı şu dörtlükten hareketle yüz sene yaşamış olduğu varsayılır:

"Zevk ü safâ böyle gider"
"Ref' ola gam ile keder"
"Elverirse tali' keder"
"Yüz sene dek yaşamalı"

1913 senesinde ölen Pesendî, bu dörtlüğe göre 1813 yılında doğmuş olmalıdır. Bir diğer sebep ise Pesendî'nin küçük oğlu Şemseddin Efendi'yi şahsen tanıması ve Pesendî'nin birçok şiirini Şemseddin Efendi'den derlemesidir.
Tahsil hayatını yarım bırakan Ali, mutaf sanatına girdi. Kendisi gibi Kütahya'lı olan halk şairi Ârifî'nin sohbetlerine katılır. Üstâd olarak kabul ettiği Ârifî'nin yanında saz çalmayı öğrendi. Şiir söylemeye bu dönemlerde başladığı tahmin edilmektedir. Sazı ve şiirleri beğenilen Ali'ye Pesendî mahlası üstâdı Ârifî tarafından verilmiştir.
Mahalle mektebini bitirdikten sonra o devrin tanınmış hocalarından Doğalarlı Osman Efendi'nin medresesine yazıldı ve dini eğitim aldı. Medresede birkaç sene okuduğu tahmin edilen Pesendî, saza ve söze olan düşkünlüğünden dolayı tahsilini yarım bıraktı. Tahsilini yarım bıraktığı için kendisini zayıf hissetmiş ve bu duygularını şiirlerine de yansıtmıştır.

İkisi kız dört çocuk sahibidir. Küçük oğlu Şemsettin Efendi, imam olduğu Altıntaş ilçesinin Çalköy Beldesi'nde 1934 yılında vefat etmiştir.
Seyahat maksadıyla dört-beş sene süreyle gittiği Hicaz'da hac farizasını yerine getirmiş, bu sırada ta'lik hattı ve tırnak yazısını yazmayı öğrendi. Kütahya'ya dönüşünde Hacı Pesendî olarak anılmaya başlandı. Yaşadığı dönem Osmanlı'da Bektaşiliğin iyi görülmediği bir dönemdir ve kendisi bu duruma üzülmüştür. Cahil din adamlarından şikayetçi olmuş, uzun zaman intisab edeceği, inanıp arkasından gideceği bir mürşid aramıştır. Mürid olmak için başvurduğu mürşitlerden olumsuz cevap almıştır çünkü onların huzuruna elinde sazıyla çıkmaktadır. Kendisini sazıyla kabul edecek bir mürşit ararken Eskişehir Mevlevî Dergâhı Postnişini Hasan Dede ile tanıştırılır. Hasan Dede Pesendî'yi sazıyla kabul eder. Burada yedi sene kalır ve Kütahya'ya Mevlevî dedesi olarak döner. Bundan sonraki hayatı halkı irşadla geçmiştir.

1913 yılında vefat etmiş ve Hisar altındaki Sarıkaya mezarlığına defnedilmiştir.

Hacı Pesendî'nin Kütahya'da Kundukvirân Mahallesi'ndeki bahçesi zarif ve sevdiği insanların toplantı yeri olup sohbetinden herkes lezzet alırdı. 70 yaşını aşkın olduğu halde yine dinç ve aynı zamanda gönül eri bir kişiliğe sahipi zarîf ve latifeci biriydi.

Yaşadığı zamana göre uzak görüşlü olan Pesendî'nin dili açık ve anlaşılır özellikler ihtiva etmektedir. Halkla iç içe yaşayan şâir, şiirlerinde halk dilinin özelliklerini atasözleri ve deyimlerden örneklerle yaşatmaktadır. Şiirlerinde halka nasihatlar vermekte ve onlara hayat prensiplerini öğretmektedir. Bu prensiplerin başında doğru olmak, helal yemek ve kanaat etmek vardır. 
Pesendî'nin sanatında güzel, beşerî unsurlarıyla yer almaktadır. Güzel; kaşı keman, ay yüzlü, mestâne bakışlı, ay alınlı ve insafsızdır. Güzelin en can alıcı unsurları kaşı ve gözüdür. Bu unsurlar gönül ateşini artırır. Güzel cilveli ve işvelidir.
Sevgili sözünden dönmemelidir. Ahdinde sadık olmalıdır. Âşıklarının gönlünü hoş tutmalı, du'âsını almalıdır. Güzeller maymun iştahlı olmamalıdır. Sevgili süzülüşüyle kumruya benzer. Tavus endamlıdır. Gönül kaşı kemane düşer. Ma'şûk'âşığa nazlanmaya alışmıştır.
Şiirlerinde her konuya yer veren şâir, dini konuları işlediği mısralarında duygularını inançları doğrultusunda ifade etmektedir. Zamanın, devrin kötülüklerinden bıkan şair, kıyamet gününün yakın olmasından bahsetmekte ve mürşidi olanların kurtulacağına inanmaktadır. Allah'a hayrandır.
Şiirlerinde meleklerden değişik şekillerde bahsetmektedir. Cebrail, vahiy ve miraç hadiseleriyle birlikte anılmaktadır. İsrâfil, Sûr'u üfüreceği zamanla ilgili olarak zikredilmektedir.
Bir tevriyesinin başlangıcında şeytanı "lâ" diyerek inkâr ettiği için hüsran içinde olarak ifadelendirmekte, bir başka mısrada da insanı şeytanın emrinde olduğu için yermektedir.
Kur'ân ve sünnete bağlı olarak müslümanlığı yaşamaya çalışır. İnanmayanlara, dini yanlış uygulayanlara kızar. Seher vakti yapılan ibadetleri över. Sadık âşıklar bu saatlerde uykuda olmamalıdır. Uşşâkın rehberi seher ve seherde okunan Kur'ân'dır.
Muhammed'e ve onun sünnetlerine bağlıdır. Yaratılan hiçbir varlık ona benzemez. Eşyanın yaratılma sebebi Muhammed'dir. O, Allah'ın en sevgili kuludur. Muhammed'in hayatından kesitler sunan Pesendî, kâfirlerin, Kureyşlilerin ona düşman olduğunu anlatır. Yeri geldikçe diğer peygamberlerden de bahseder. Âdem, İsa, Süleyman eserlerinde adı geçen peygamberlerdendir.
Dört halife içerisinde Ali, peygamberin en büyük yardımcısı olarak zikredilmektedir. Ali, kâfirlerin en büyük korkusudur. Onun darbından korkan küffâr, karşısına çıkamamaktadır. Samimi duygularla anlattığı Kerbelâ mersiyelerinde ehl-i beytin başına gelen kötülükleri yermektedir. Muharrem ayı mâtem ayıdır. Âhir zaman erişmiştir. 
Dünyanın yaratılışını ve insanoğlunun macerasını şiirlerinde işlemiştir. Herkesin hali ezelde yazılmıştır.
İbadetlerini yerine getirmeye çalışsa da insanın günahsız olamayacağı inancıyla günahların küçümsenmemesini ister. Hakka kul, resûle ümmet olanların arzularının yerine geleceği inancındadır.
Dilinde tasavvufî düşüncelerini anlatan ve âyet, hadîs, ehl-i tasavvuf tarafından hadîs veya kudsî hadîs olarak kabul edilen ifadelere ve özlü sözlere rastlanmaktadır. İslâm dininin önemli şahsiyetlerini ve mühim olaylarını şiirlerinde işlemiştir.
Kuddusî, Fuzûlî, Hüsnî, Dertlî gibi şâirler çeşitli konularla ilgili olarak anılmaktadır.

Pesendî, asrın genel çizgileri içerisinde inançlarına bağlı, dinin emirlerine uymaya çalışan bir kişidir. Dine bakış açısına bağlı olduğu tarikatların görüşleri doğrultusunda anlatmaya çalışır.
Tasavvufî görüşleri benimsemeyen din adamlarını zâhid olarak değerlendirir ve onlara kızar. Ona göre sofilerin bir kısmı yalancıdır. Derviş kılıklı bu insanlar cahil insanların haklarını ele geçirmişlerdir. Zâhidler aşktan anlamazlar.
Aşk yolunda samimi olanların sabırlı olması gerektiğini, âşık olanların aşk davası gütmemelerini söyler. Aşk ve sevdayı ok ile yaya benzeten şâir, nice insanın bu davada pes ettiğini belirtir. Aşkın ancak devrân ederek ve cism ü cânını uryan ederek bulunabileceğini söyler. Âşıklar gönülleri temiz ve saf insanlardır. Cahil olanlar bu aşkı anlamayacakları için onlarla oturup kalkılmamalıdır. Âşıklar bahtı kara insanlardır.
Aşktan zevk alan Pesendî, aşk derdinden şikayetçi olsa da pişmanlık duymaz. Aşk ancak ciğer yakmışsa aşktır. Mihnet ve cefâ aşk için olduğu müddetçe zevk vermektedir. Aşk sahiplerinin makamları zor makamlardır. Aşk, sadakat göstermektir. Hakk'a âşık olanlar sadık olmalıdır. Sadakatın yanı sıra heva ve hevesler terk edilmelidir.
Pesendî'ye göre gönül, nefsini bilmeli ve tanımalıdır. Gönül, el kusurunu gözlememeli ve insanlar hakkında kötü şeyler düşünmemelidir. Gönül, dünyaya meyletmekten vazgeçmeli ve derviş yaratılışlı olmalıdır. Gönül dertlidir. Bulutlar gibi karalar giyinmelidir. Bahtı kara olan Pesendî, aşk derdiyle rezil rüsvadır. Aşk, gönlü âvâre yapmıştır.
Pesendî'nin inanışında imân esasları ön planda yer almaktadır. Allah, Halık-ı Mutlaktır. Bu esaslar içerisinde ilk şart beşerin idrakini zorlanmadan yaratıcısını anlamasıdır. Şâir, Allah'ın hikmetleri karşısında hayranlığını gizlememekte ve dünyadaki nimetlerin kıymetinin bilinmesini istemektedir. Allah'ın tecellisi kâinâtı kuşatmıştır.
Tasavvufî ıstılahlardan zikr, sâdık âşıkların gece ve gündüz uyanık o