düzenlemeyi yürürlüğe koydu. Hindistan Müslümanları 1986 tarihli dinsel kaynaklı eski eşe nafaka ödenmesinden muaf kılan yasal düzenlemeyi kendi dinsel inanışlarına duyulan bir saygının sonucu olmasından ve kendi inanışlarının diğer inançlardan farklı olduğunun kabulü olmasından ötürü seküler bir düzenleme olarak tasvip ettiler ve bütün yurttaşları dinsel farklılık gözetmeyecek bir biçimde kapsayacak Birleşik Medeni Hukuk tasarısına muhalefet ettiler.
Kadın hakları savunumu için öne çıkan Hindistan’ın feminist Müslüman kadınları da birleşik bir Medeni Hukuk tasarısına destek vermektedirler. Hindistan İslami Feminist hareketin iddiasına göre Hindistan Müslüman Kişisel Yasası tarih boyunca ve halen Kuran’ın yanlış yorumlanmasına dayalı olduğunu öne sürmektedirler. Feministler Kuran’ın uygulamada kadın haklarını verdiğini ancak erkek ulema tarafından yapılan yorumlarda bunun ret edilmekte olduğunu öne sürüyorlar. Kuran’ın ataerkil yorumlarının cahil Müslümanlar üzerinde olumsuz etkiler yaptığını ve kendilerinin Kuran’ı okuma ve kadın hakları ile uyumlu biçimde yorumlama hakları bulunduğunu belirtiyorlar. Hindistan hukuk yapısı içinde Müslüman kadın hakları savunucularının istemlerini yürürlüğe getirecek bir yasal yapı bulunmamaktadır. 
Çocuk evlilikleri dahil olmak üzere çok eşlilik, mirasın kadınlar ve erkekler arasında eşitsiz biçimde pay edilmesi, tek taraflı ve yargılama olmaksızın erkeklere kadınları boşama hakkı verilmiş olması ve şeriat mahkemelerinin, cemaatlerin, Dar el quzat’ın (y.n. Kadılar Evi) subjektif doğası ve İslami aile hukuku mahkemelerine başkanlık eden dinsel yargıçların (qazis/kadıların) hükümleri Hint kadınlarına karşı kötü bir uygulama olduğu öne sürülen uygulamalar Hint sekülerizmi içinde dinsel haklar olarak gösterilmiştir.
Wall Street Journal’de yazan Sadanand Dhume, sekülerizmin batı dünyasında din ve devletin ayrılığı olarak ancak daha çok dinselciliği yatıştırmaya yakın olarak anlaşılmakta olması nedeniyle Hint sekülerizmini bir hile ve başarısızlık olarak eleştiriyor. Hint entelektüellerinin sol kanadı arasında sekülerizmin kusurlu anlaşılmış olması yüzünden Hindistan Ulusal Kongresi politikacılarının dinsel önderler ve Zakir Naik gibi vaizleri kötülüğe teşvik ettiklerini ve İslami terörizme, dinsel militanlığa ve toplumsal uyumsuzluğa karşı genel olarak zayıf bir duruş aldıklarını yazıyor.

Diğerleri, özellikle tarihçi Ronald Inden Hint idari yapısının gerçekte seküler (lâik) olmadığını, Müslüman liderleri yüzeysel olarak frenleyici fakat Hindu topluluklarına karşı ise belirgin biçimde ayrımcı davranıldığını öne sürüyor. Zayıf eğitimli sözde entelektüel Hintlerin Hint sekülerizmini Hindu karşıtlığı ve hatta açığa vurulmamış bir İslamofobik yapı olarak saptadıklarını yazıyor. Hindistan’ın sol görüşlü (Batı Bengal devleti gibi) hükümetlerinin örtülü olarak dinsel içerikli eğitim yerleri olan medreseleri, geleneksel İslami eğitimi ve İslami maske takmış köktencilik öğretimini örtülü olarak desteklediklerini belirterek şöyle diyor; 
Hint Nobel sahibi Amartya Sen, sekülerizmin politik algılayışa göre özellikle herhangi bir dinsel buyruktan devletin ayrı olmasını gerektirdiğini öne sürüyor. Sen’in bu iddiası en azından iki biçimde algılanabilir: İlk bakışa göre devletin bir tarafı tutmayı ret ederek tüm dinlere eşit mesafede yer almasıdır. İkinci bakış devletin herhangi bir din ile herhangi bir biçimde ilişki içinde bulunmamasıdır. Her iki algılayışta da sekülerizm, devletin öncelikli bir duruş içinde herhangi bir dini vermesine karşıdır. Sen, birinci bakışın, devletin herhangi bir dinsel konu hakkında herhangi bir işbirliği içinde bir edimde bulunmaması yönünde bir istemin olmadığı bir Hindistan için daha uygun olduğunu öne sürüyor. Aksine, bugüne kadar emin olunması gereken, devletin farklı dinler ve farklı dinsel toplulukların mensupları ile çalışması gerektiğidir, böylece temel bir simetrik davranış biçimi temin edilebilir.

Amartya Sen, günümüz Hindistan’ının simetrik bir davranış biçiminde olduğunu öne sürmüyor veya örneğin çocuk evliliğini onaylayan şeriatin kabulünün bir dine yönelik nötr tutumun eşitliğini taşıyıp taşımadığı hakkında herhangi bir bakış açısını öne sürmüyor. Sen’in tespitlerine göre Hindistan’da sekülerizm, O’nun belirtmiş olduklarından ne birincisinin ne de ikincisinin içinde yer alan bir sekülerizm değildir. 





Vehbi Koç Ödülü

Vehbi Koç Vakfı tarafından her yıl eğitim, sağlık veya kültür alanlarından herhangi birinde, Türkiye’nin ve Türk insanının gelişimine önemli katkıda bulunmuş kişi veya kurumlara verilmektedir.

Ödülü alacak kişi veya kurum, söz konusu alanın önde gelen bilim adamları ve uzmanlarından oluşan bir seçici kurulun önereceği üç aday arasından, Vehbi Koç Vakfı Yönetim Kurulu tarafından seçilmektedir. Ödül, 100.000 Amerikan doları olarak belirlenmiştir.






Fuar İzmir

Fuar İzmir, İzmir'de yer alan ve Türkiye'nin en büyük fuar ve kongre merkezi olan kompleks. Temeli Şubat 2013'te atılan fuar kompleksi ₺400 milyon maliyetle gerçekleştirildi. Gaziemir ilçesinde 337.000 m büyüklüğünde bir arsa üzerine inşa edildi. Binanın ihalesini ₺259.690.000 teklifle Ermit Mühendislik kazandı. 25 Mart 2015'te açılışı yapılan kompleks, ihtisas fuarlarına ev sahipliği yapmaktadır. İzmir Enternasyonal Fuarı ve tüketiciye yönelik düzenlenen diğer fuarlar kademeli olarak Kültürpark'tan Fuar İzmir'e taşınacaktır. Fuar alanı Adnan Menderes Havalimanı'na 10 dakika, kent merkezine ise 15 dakika uzaklıktadır. Toplam 7 bloktan oluşan projede, 14 katlı ve 48 metre yüksekliğinde bir seyir kulesi ile amfi tiyatro şeklinde bir meydan bulunmaktadır. Fuar alanı ile havalimanı arasına monoray yapılması planlanmaktadır.





Alexander İvanov

Alexander Andreyevich Ivanov (Rusça: Алекса́ндр Андре́евич Ива́нов; Temmuz 28 (Temmuz 16 [OS]), 1806 – Temmuz 15 (Temmuz 3 [OS]), 1858) Rus ressam. Neoklasisizm akımına mensuptur. Sankt-Peterburg'da doğmuş ve ölmüştür.

Ivanov Karl Briullov ile birlikte, babası Andrey A. Ivanov'un yanında "Imperial Academy of Arts"'da çalıştı. Yaşamının büyük bölümünü Roma'da geçirdi ve burada Gogol ile arkadaş oldu. Sanatçı, en çok dikkat çeken, en iyi eseri (Magnum Opusu) sayılan ve şu anda Moskova "Tretyakov Gallery"'de sergilenen eseri ile anılır.





Fındıcak İsyanı

Fındıcak Ayaklanması, altı yüz kadar Ermeni isyancı tarafından Maraş'la Bahçe kazası arasında bulunan Ayvacık yaylasına yakın Fındıcak karyesinde, 1915 yılının Temmuz ayında çıkartılan ayaklanma girişimidir.

Ermeni çetecileri 1915 yılında Fındıcık köyünü hareket merkezi olarak belirlemişlerdi. Çevredeki köylerden silah ve gıda takviyesi burada toplanıyor ve gerekli görülen yerlere buradan sevkıyat yapılıyordu. Dördüncü ordudan ayrılan bir birlik alınan ihbara dayanarak buraya doğru harekete geçmişti. Askeri birlik Temmuz ayının başlarında köyü kuşattı. 

Yapılan uyarıların sonuç vermemesi üzerine Ermeni gruplara ateş açıldı. Ermeni isyancılar köyün içinde, batı ve kuzeyinde ve özellikle güneyindeki tepelerde daha önce hazırladıkları boy siperlerinden silahlarla bu ateşe yanıt verdi. Sonrasında boşalttıkları evleri ve saklandıkları yerleri ateşe vererek askeri harekatı güçleştirdiler. İki taraf arasında gerçekleşen siper savaşları ve süngü hücumları sonrasında çatışmalar sonlandı. 

Olaylar bittiğinde; İrşadlı'da 12 evin, Küpezli'de 10 ev ile bir hamamın yandığı, 80 yaşında bir ihtiyarın boğazlandığı, çok kişinin yaralandığı, iki jandarmanın öldüğü, üçünün yaralandığı, Fındıcık'ta 20 Türk'ün öldüğü, Duluklu köyünde 33 ev ile beş hamamın yakıldığı, köy imamı Maraşlı Mehmet Efendi ile Fakih Mehmet'in oğlunun boğazlanarak öldürüldüğü anlaşıldı. 




Fâtımî halifeler listesi

Fatımi halifeler listesi, Fatımi Devleti yöneticisi ve halife konumunda bulunan hükümdarların bir listesi.

Mustali ile birlikte devlet politikasında bir değişme olmuştur. Geleneksel Fatımi politikası olan Nizarîlik Mustali dönemiyle terk edilmiş ve Mustalilik politikası güdülmeye başlanmıştır.





Hayko (şarkıcı, 1949)

Hayık Aram Tataryan ya da sahne adıyla Hayko (d. 6 Şubat 1949, İstanbul), Türkiye Ermenisi şarkıcıdır.

Türk Pop Müziği türünde şarkılar söyleyen ve besteleri de bulunan Hayko, "Buruk Acı" olarak da tanınan Acıyla Dolu adlı şarkısı ile özellikle 1980'li yıllarda meşhur olmuştur.
Özel Feriköy Ermeni İlk ve Orta Okulu'ndan 1963 yılında mezun oldu. Futbolcu veya basketbolcu olmak isterken şarkıcı oldu. 1964 yılında düğünlerde şarkı söylemeye başladı. Askerliğini bahriyeli olarak yaptı. Askerde de şarkı söyledi. Askerlikten sonra da sahneden kopamadı. Yurdaer Doğulu’nun açmış olduğu "Dingo'nun Ahırı" dedikleri bir tavernada sahneye çıkmaya başladı. "Taverna kralı Hayko" ünvanını da o yıllarda aldı.
1968 yılından sonra Maksim Gazinoları başta olmak üzere, Lunapark, Bebek Belediye, Taksim Belediye, Belvü gibi dönemin en önemli gazinolarının yanı sıra Altın Balık Restoran, Gastonyalı Toma’nın Yeri, Yurdaer Doğulu’nun Dingo’nun Ahırı Gazinosu, Oflu İsmail’in Yeniköy Alabalık Gazinosu gibi ‘taverna’ tabir edilen eğlence yerlerinde programlar yaptı.

70'li yıllarda Cenk Koray'ın TRT'deki programında TRT'de ilk kez Ermenice ve Rumca şarkılar okuyan Hayko, pek çok konuda öncülük etti. Tavernalarda tabak kırmayı ve peçete savurmayı o başlattı. Sahnede ilk kez tef kullanan şarkıcı oldu. Eğlence hayatının bugün dahi olmazsa olmazlarından biri olarak kabul edilen tef modasını başlatan da oydu. Kendine has kostümleri, bol paçalı dar pantolonları, fırfırlı kollu, geniş yakalı gömlekleriyle elinde tefi ve hep gülen yüzüyle kazındı bir kuşağın hafızasına.

Şöhretini de o yıllarda "Sude Sude (Yalan Yalan)" isimli Ermenice bir şarkıyla yakaladı.

Hayko, sahnelerde kazandığı başarıyı plak dünyasında pekiştiren şarkı, Ermenilerin adeta bir marş gibi ezbere bilinen ve söylenen “Sude Sude” adlı şarkısı oldu. Yetmişlerin başında şarkıyı Zührap Büyük’ün yazdığı Türkçe sözlerle “Her Şey Yalan” olarak plak yaptı. Bu plak, sonrasında yayımlanacak sayısız Hayko 45’liğinin habercisiydi aslında.

Daha sonra Ülkü Aker’in yazdığı söz