ha az uygun olduğunun nedenidir.Otomobiller veya turbo jetler için yakıtlar atmosferik oksijenden yararlanır ve böylece taşınılmak zorunda olunan yakıtların birim kütlesindeki enerji verimliliğine daha iyi sahiptir,fakat yakıtın birim kütlesiyle benzerdir.
Roket içerisindeki bilgisayar programlarını tahmin eden bilgisayar programları mevcuttur.

Sıvı ve karma roketleri ile, yakıtların yanma odasına girmesi ile birlikte ateşlemenin hemen olması gerekir.
Sıvı yakıtlar ile,mili saniye içinde yapılan başarısız ateşlemeler oda içerisine sıvı yakıtların çok fazla olmasına neden olur ve ateşleme meydana geldiği zaman yaratılan sıcak gaz miktarı odanın dizayn basıncının maksimumunu aşar ve basınçlı kap felaket sonuçlara neden olur.Bu bazen sert başlangıç veya hızlı planlanmamış dağılım olarak adlandırılır.
Ateşleme farklı yöntemler tarafından başarılabilir; proteknik şarj, plazmalı şaloma kullanılabilir,ayrıca elektrik buji çalıştırılabilir.Bazı yakıt/oksitlenmiş bileşimler kontak(hipergolik) üzerinde ateşler ,hipergolik olmayan yakıtlar hipergolik yakıtlar ile yakıt çizgisi üzerinde çalıştırılmaya hazırlanılarak kimyasal olarak ateşlenebilir .( Rusya motorlarında popüler)
Gazlı yakıtlar genel olarak sert başlangıçlara neden olmayacak.Toplamda roketlerin enjektör alanı boğaz kısmından daha azdır , bu yüzden oda basıncı çevreyi ateşleme eğiminde ve tüm oda çabuk tutuşan gaz ile dolu olsa bile yüksek basınç oluşturulamaz.
Katı yakıtlar genellikle tek atışlı piroteknik aletler ile ateşlenir.
Ateşlenildiği zaman roket odası kendi kendine devam eder ve ateşleyiciye ihtiyaç yoktur.Eğer odalar belli bir süre devre dışı kaldıktan sonra tekrar başlatılırsa onlar anında tekrar ateşlenebilir.Fakat, soğuduğu zaman ,piroteknik ateşleyiciyi değiştirmek gibi en azından küçük bir bakım olmaksızın birçok motor yeniden çalıştırılamaz.

Roket duman bulutu roket motoru ,dizayn yüksekliği, yükseklik, itme ve diğer faktörlere bağlı olarak çeşitlenir.Karbon bakımından zengin olan egzozlar yanmayan taneciklerin kara cisim ışınımı yüzünden turuncu renktedirler , buna mavi kuğu bantları eklenebilir.Peroksit oksitleyicisine dayalı roketler ve hidrojen roket bulutları çok fazla buhar kapsar ve neredeyse çıplak gözle görülemez fakat ultraviyole ve kızıl ötesinde parlar. Turuncu- beyaz alev olarak yanan ve yanma sürecine enerji ekleyen alüminyum gibi metal barındıran yakıt içerdiği için katı roketlerdeki duman bulutu büyük ölçüde görülebilir.Bazı egzozlar,alkol yakıtlı roketler,görünür şok elması gösterebilir. Bunlar Ortamdan yaratılmış şok dalgalarına göre duman bulutu basıncı içerisindeki döngüsel çeşitliliği yüzündendir.Dizayn bulutunun şekli dizayn yüksekliği ile şekillendirilebilir.Çok yüksek yerlerde bütün roketler aşırı derecede genişlemenin altındadırlar ve egzoz gazlarının çok küçük bir oranı sonsuza kadar genişlemeyi durdurur.

Güneş termal roketi doğrudan reaksiyon kütlesi ısıttığı için güneş gücünden yararlanır ve böylece güneşle güçlendirilmiş çoğu diğer formların da yaptığı gibi elektrik jeneratörüne ihtiyaç duymaz.Bir güneş termal roketi yalnızca güneş enerjisini ele geçirme anlamını taşımak zorundadır aynalar veya toplayıcılar gibi.Isıtılmış yakıt sıradan roket başlığı boyunca itme üretmek amacıyla beslenir.Motor itmesi doğrudan güneş toplayıcı yüzey alanlarıyla ve güneş ışınımının bölgesel yoğunluğuyla ilgiliyken Isp ile ters orantılıdır.

Nükleer itme , itme yöntemlerinin geniş çeşitliliğini barındırır.Bu yöntemler onların ilk güç kaynağı olarak nükleer reaksiyonun bazı formlarını kullanır.Önerilen nükleer itmenin çeşitli tipleri aşağıda gösterilmiştir ve onların bazıları uzay araçları için test edilmiştir




Çanakkale Cephesinde Sosyal Hayat

Çanakkale Cephesinde Sosyal Hayat
Savaşın bitimine dek askerlerin vazgeçilmez yaşam alanları olan siperler, 25 Nisan akşamı kazılmaya başlamıştır. Dokuz ay süren savaş sürecinde komutanından erine herkes bir taraftan savaşırken aynı zamanda yüzlerce kilometre uzunluğundaki siperleri kazmak, tahkim etmek ve buralarda geçirecekleri günlerin ağır şartlarını hafifletecek fiziki şartları oluşturmak için çabalamışlardır.

Bu durum cepheyi ziyarete gelen heyetleri hayretler içinde bırakacaktır. Suriye’den gelen ve içinde birçok ilim adamı ve gazetecinin olduğu heyet, siperleri görünce hayretlerini coşkunluklarını gizleyememişlerdir :

“Aman Ya Rabbi, bu nedir; ne himmettir? Ne iştir; ne gayrettir? Bunlar nasıl, ne vakit yapıldı, edildi? Bu yollar, bu tertipler ne emeklerle bu hâle geldi? Buna şaşmamak elde değil. Bunlar öyle yalan yanlış şeyler değil. Belki her yeri fennin iktizasına göre kurulmuş, ince ince işlenmiş. Bunlar lafla olmaz. İnsan bir kere bunları, bu emekleri; bu başarılan şeyleri görmeli de sonra küçüğünden büyüğüne kadar ordunun vatanı muhafaza uğrunda ne gayretler gösterdiğini, hayatını nasıl hiçe saydığını anlamalı!”

Siperlerin kazımına şaşıran bir diğer isim ise Hamilton’dur.17 Mart 1915 günü, Bozcaada’ya varan Hamilton Queen Elizabeth zırhlısında Amiral de Robeck, Komodor Roger Keyes, Fransız Filosu Komutanı Amiral Guepratte, General d’Amade, Amiral Wemyss, Albay Polen’le bir araya gelir ve bir toplantı yaparlar.General D’Amade Türk seyyar topçu birliklerinden şikayet eder.Sabit bataryaların susturulabileceğini ancak seyyar topların gizlenip ateş etmesinin mümkün olduğunu, donanmalarının Boğaz’dan geçme teşebbüsü sırasında bu seyyar topların gemilerine zarar vermesinden çok çekindiklerini söyler.Yarımadanın doğal engelleri Hamilton’u korkutmuştur.

“Gelibolu Yarımadası tabii bir tahkimat halindeyken, Türkler tarafından durmadan, her gece yeni siperler kazılarak, dikenli teller, hendekler yapılarak, geçilmesi, aşılması güçleştiriliyordu. Şubat ayında deniz piyadelerinin giriştikleri çıkartma harekatından bu yana, tek bir canlı görülmez olduğu halde, her sabah Türk siperlerinin daha mükemmel hale getirildiğini, piyadenin çok daha derin tüneller açarak savunma siperlerini birbirine bağladıkları,sahra toplarının ve obüs bataryalarının mevzilendirildiği, keşif uçakları tarafından tespit edilmişti.Gemiler bu mevzileri bombardımana başlayınca, Türkler derin siperlere çekiliyor ve bir süre hiç karşılık vermeden sessizliği muhafaza ediyorlardı.’'
İki tarafın siperleri arasındaki mesafe, değişmekte olup bazı yerlerde 100 metreye adar çıktığı gibi, birbirine 8 metreye kadar yaklaştığı da olmaktaydı. Siperler birbirine yer yer bir arabanın rahatlıkla geçebileceği üç metreye yaklaşan derinlikte ve genişlikte kazılmış irtibat yolları ile bağlıydı. Siperleri birbirine ve cephe gerisine bağlayan “rah-ı mestur” da (gizli geçit) denen bu irtibat yolları askerlerin düşmanın ateşine maruz kalmadan siperlere ve istihkamlara kadar ulaşmasını sağlıyordu.

Münim Mustafa, Güney Grubu’ndaki bu yolların at, araba ve diğer vasıtaların gidebilmesine imkân verecek kadar geniş olduğunu belirtmektedir. Cephedeki bütün bu faaliyetler binlerce mevcutlu kıtaların toprağın altında hiç görünmeden yaşamasını sağlamak sureti ile âdeta koca bir şehir vücuda getirilmiş, buralarda yeni bir hayat tesis edilmişti. Bir şehri andıran bu yapıda kilometrelerce uzanan siperlerin her birine isim verilmiş, siperlerdeki sokak başlarına da yolları ve kıtaların yerini gösteren tabelaların konulması ihmal edilmemiştir. Bu tabelalara kıtaların numaraları da yazılmıştı.

Siperlerden birinin işgal edilmesi üzerine askerler diğerine çekiliyordu. Böylece düşmanın durdurulması için, bir değil birkaç sıra siper hattı kazılmıştı. Asıl siperler, en uzun boylu askerlerin bile ayakta durduğunda görülemeyeceği kadar derindi. Siperlerin duvarları, toprağın çökmesini önlemek için kum torbaları ve kazıklarla desteklenmişti. Siperlerin yapımında malzeme sıkıntısı daima hat safhada olmuştur. Malzemenin bir kısmı muharebelerde düşmandan alınırken demir ve ağaç ihtiyacı ise genelde civardaki düşman bombardımanından yıkılmış köy ve kasabalardaki harabelerden sağlanmıştır.

Kilometrelerce devam eden bu siperler, genişçe bir mezarı andırıyordu. Siperlere zeminlikler ve duvarlar kazılmak sureti ile mahfuz mahal denen topraktan kovuklar yapılmıştı. Siper hayatında uykunun yeri yoktu. Geceler gündüz gibiydi. Siperden başın kaldırmasının imkânı da yoktu. Bu yüzden askerlerin birçoğu sahili görme imkânı bile bulamamıştır. Asker vaktini mahfuz mahallerde oturarak geçiriyor, gece gündüz elbise ve çizme ile yatıp kalkıyordu. Ancak müsait zamanlarda uyuyabiliyordu. Uyudukları yerler ise, bulanlar için cephane ve bomba sandıklarının üstü idi. Çoğu zaman kendi imkânları ile hazırladıkları bir yere kıvrılıp yatıyorlardı. Cephenin en lüks yataklarından biri de koyun postu idi. Münim Mustafa, koyun postunu yatak, kaputunu ise yorgan olarak kullanmıştı.

Siperlerde hayat kendi şartlarında devam etmiş, erlerin ihtiyaçlarını temin için, gerekli tertibât alınmaya çalışılmıştır. Öyle ki günde iki defa, düşman siperlerine pek yakın bir mesafede, askerin maneviyâtını artırmak ve karşı tarafa ise psikolojik baskı oluşturmak için bando tarafından marşlar çalmıştır. Bu marşların başında Sivastopol Marşı geliyordu: “Sivastapol önünde… Bandonun ilk nağmesini şiddetli bir top gürültüsü takip eder yine de mûsikînin ahengine bir halel gelmezdi.” ifadesi ile bu durum Tanin Gazetesi’nde yerini alıyordu.

Siperlerden eksik olmayan bir diğer eğlence de yanık sesli birinin sevdikleri için söylediği türkülerdi. Zaman zaman muharebelerin dışında, asker, vaktini kendi yöresinin türkülerini söyleyerek ya da oyunlarını oynayarak geçirmiştir . Bunların dışında diğer bir meşguliyet ise patlamamış bombaların içindeki dinamit fitilini çıkararak boş bomba kapsülleri ile saksılar, mürekkep hokkaları ve masa üzerine konan biblo ve lambalar yapmaktı. Böylece yaşadığı siperleri biraz olsun süslemekte idiler.

Cepheye gelen askerler zamanla savaşın ortamına alışıyordu. Çevresinde patlayan bir bomba, başının hemen ucundan uçup giden fişekler artık alışılmış bir durumdu. Siperlerdeki bu sükûneti ancak, taarruzlar veya beklenmeyen ani hücumlar bozuyor, erlere savaşın gerçeklerini yeniden hatırlatıyord