an'ın 1973'ten 1988'e kadar Polonya Gizli Servisi'nde kod adı Lange olan bir ihbarcı olduğunu meydana çıkardı ve Wolszczan bunu onayladı.

Daha sonra istifası Nicolaus Copernicus Üniversitesi rektörü tarafından onaylandı.




Harold F. Levison

Harold F. "Hal" Levison, gezegen dinamiği konusunda uzmanlaşmış bir gezegen bilimcisidir.

Levison şu anda cüce gezegen olarak bilinen cisimlere verilecek ad konusunda tartışmalara katılmıştır. Diğer sekiz gezegenin komşu yörüngelere dahil olmamasına dayanarak, "über gezegen" ya da "unter gezegen" isimlerini önermiştir. Kendisi de “cüce gezegen“ tanımında geçen "cüce" kelimesini kullanmış, ancak aynı şeyi kastetmemiştir. Bunların yanı sıra Levison, SWIFT'ın (genel olarak gezegenlerin milyar yıllarının periyotlarıyla hareket denklemlerini çözen program) yazarlarından birisidir. Kendisi şu anda Güneydoğu Araştırma Enstitüsü'nde çalışmaktadır ve gezegen yörüngeleri ile bunların Güneş Sistemi tarihi boyunca olan evrimini araştırmaktadır.




Chad Trujillo

Chadwick A. "Chad" Trujillo (d. 22 Kasım 1973), Amerikalı bir astronom. Cüce gezegen Eris'i keşfedenlerden birisidir.

Bilgisayar yazılımıyla çalışan Trujillo, birçok neptünötesi cismi incelemiştir. 2005 Ağustos'unun sonlarına doğru, Trujillo'nun Michael E. Brown, David L. Rabinowitz ile birlikte Eris cüce gezegenini keşfettiği duyuruldu. Dysnomia uydusunun keşfedilmesiyle birlikte, Eris bilinen ilk Plüton'dan daha kütleli neptünötesi cisim (trans-Neptün) oldu.

Trujillo, Oak Park ve River Forest Lisesinde (Oak Park, Illinois) okudu. Daha sonra Massachusetts Teknoloji Enstitüsünde (MIT) fizik öğrenimi gördü ve doktorasını Hawai Üniversitesinde tamamladı. Postdoktorasını CALTECH'te yapan Trujillo, şu anda Gemini Gözlemevinde (Hawai) çalışmaktadır. Trujillo, Kuiper Kuşağı'nı ve Güneş Sistemi'nin dışını araştırmaktadır. Ana kemer astroidine 12101 Trujillo adına verilmiştir.





Kitabü'ş-Şifa

Kitabü'ş-Şifa, İbn-i Sina'nın yazmış olduğu " İyileşme Kitabı " anlamına gelen bir eserdir. Başta mantık, matematik, fizik ve metafizik olmak üzere tüm bilim dalları hakkında yazılmıştır ve 11 cilttir. Birçok kere Latinceye çevrilmiş ve ders kitabı olarak okutulmuştur.




Mario Casas

Mario Casas, (d. 12 Haziran 1986), İspanyol oyuncu.

Mario Casas 1986 yılında Galiçya özerk bölgesi'nin kuzey batısında bulunan A Coruña şehrinde doğdu. 1994 yılında ailesiyle birlikte Barselona'ya taşındı. Dört kardeşin en büyüğü olan Mario Casas'ın Sheila Casas, Christian Casas ve Óscar Casas adlarında üç kardeşi vardır ve onlar da oyunculukla uğraşmaktadır.
1.80 m boyundadır. 2011 yılında İspanyol televizyonlarındaki en çekici erkek seçilmiştir.

Cristina Rota'da eğitim alan Casas ilk oyunculuk deneyimini 2005 yapımı Obsesión adlı yapımla yaşadı. Daha sonra bazı yapımlarda daha rol alan oyuncu 2006 yılında başlayan SMS dizisiyle şöhrete kavuştu. 184 bölüm oynadığı bu dizinin ardından özellikle gençlik temalı sinema filmlerinde yer aldı. Televizyon yapımlarında da yer almaya devam eden Casas, "El Barco" ve "Los hombres de Paco" gibi televizyon yapımlarının kadrosunda yer aldı.





Esîr çekim teorisi

19. yüzyılda, ışığın yayılması için varsayımsal aracı olarak esîr teorisi yaygın olarak tartışıldı. Bu tartışmanın önemli bir parçası, bu ortama göre Dünya'nın hareket durumu ile ilgili soru oldu. Esîr çekim hipotezi esîrin hareket eden madde tarafından çekildiği ya da birlikte sürüklendiği ile ilgilenir. İlk değişkene göre Dünya ve esîr arasında bağıl bir hareket yoktur; ikinciye göre bağıl hareket vardır ve böylece ışık hızı, Dünya yüzeyinde ölçülen hareket hızına("esîr rüzgarı") dayanır. Özgül esîr modellerini bulan  Augustin-Jean Fresnel tarafından 1818 yılında esîrin maddeyle beraber sürüklendiğini önermiştir. Diğer model George Stokes tarafından 1845 yılından ortaya atılan esîrin maddenin içinde ya da civarında sürüklenmesidir.

Fresnel'in neredeyse sabit teorisi Fizeau deneyi (1851) tarafından teyit edilirken, Stokes'in teorisi Michelson-Morley deneyi (1881, 1887) ile teyit edilmiştir. Bu çelişkili durum, Lorentzesîr teorisinin esîr çekiminin tüm biçimlerini yok ettiği çalışmalarıyla (1895, 1904) çözüldü ve Albert Einstein'in (1905) çalışmalarıyla özel görelilik teorisi mekanik ortamda esîr olmadığını göstermiştir.

1810 yılında François Arago parçacık teorisi tarafından tahmin edilen bir maddenin kırılma indisinin ışık hızını hesaplamada yararlı olacağına dair bir varyasyon yarattı. Bu tahminler cam gibi maddelerin kırılma indisi ışık hızının havada ve camdaki oranına bağlı olduğu için ortaya çıktı. Arago ışık parçacıklarının teleskop önündeki cam prizmayla yaptığı kırılmanın ne ölçüde gerçekleştiğini ölçmeye çalıştı. Arago yıldızların farklı hızlarına ve Dünya'nın farklı gün ve yıllarındaki hareketine göre bir dizi farklı kırılma açısı olduğunu öne sürdü. Bu tahminlerin aksine yıldızlar, günün veya mevsimin farklı olması kırılmada değişim oluşturmadığını bulmuştur. Arago'nun bütün gözlemler sıradan yıldız sapmalarıydı.

1818 yılında Augustin-Jean Fresnel ışık dalga teorisi kullanılarak Arago sonuçlarını inceledi. Augustin-Jean Fresnel ışığın dalga olarak hareket etse bile Dünya dönüp mevsimler değiştikçe cam-hava arayüzünün kırılma indisi cam esîrle, farklı hızlardaki dalgalara çarparken değişir.  Fresnel cam prizmanın esîrin bir kısmını prizma boyunca taşıyacağını önermiştir yani  "...esîr prizma içerisine girebilir".
Fresnel dalganın hız dağılımının ortamın yoğunluğuna bağlı olduğunu fark etti ve prizmadaki ışık hızının" çekim" miktarıyla ayarlanabileceğini öne sürdü.   Camdaki ışık hızı formula_1 ayarlama olmaksızın böyle formülize edilmiştir:

çekim ayarlaması formula_2 :

formula_3 çevredeki esîr yoğunluğu, formula_4 camdaki esîr yoğunluğu ve  formula_5 esîre göre prizmanın hızıdır. 

formula_6 etkeni formula_7 olarak da yazılabilir çünkü kırılma indisi n, esîr yoğunluğuna bağlıdır. Bu  "Fresnel çekim katsayısı "olarak bilinir. Camdaki ışık hızı:

Bu düzeltme Arago deneyinin geçersiz sonuçlarını açıklamada başarılıdır. Bu genel sabit esîr kavramının cam gibi maddeler tarafından çekildiğini önerir. Bunun başarısı, dikkati önceki parçacık teorisinden ışığın dalga teorisine çekmiştir.

Fresnel'in çekim katsayısı doğrudan Fizeau deneyi ve tekrarları tarafından teyit edilmiştir. Genelde, katsayısının yardımıyla optik esîr sapması deneylerinin olumsuz sonuçları birinci dereceden etkileri (Arago, Fizeau, Hoek, Airy, Mascart deneyleri) tanımlamak için yeterlidir. Sabit( neredeyse) esîr kavramı yıldızsal sapma ile tutarlıdır. Ancak, bu teori aşağıdaki sebeplerle çürütülmüştür:

George Stokes'in (1845) hareketli maddeden hiç etkilenmeyen ya da kısmi etkilenen esîr modeli doğal ve ikna edici değildir ve esîr maddenin içinde veya etrafında tamamen uzak mesafelerde kısmen çekilmiştir ve serbest uzayda beklemektedir. Ayrıca, Heinrich Rudolf Hertz (1890) tam esîr çekimiyle kendi düzenlediği Maxwell'in elektromanyetik teorisini, Galileo görelilik kuramına göre birleştirmiştir. Eğer esîr örnek madde içinde durmaktaysa, Galile dönüşümü bu maddenin ve esîrin başka bir örnek maddede aynı hızla seyahat ettiği sonucunu verir.

Tam esîr çekimi tüm esîr deneylerinin( Michelson–Morley deneyi) olumsuz sonuçlarını açıklar. Ancak,Bu teori aşağıdaki sebeplerden dolayı hatalıdır:


 Stokes 1845 yılından kendi teorisini deneysel sonuçlara uyması için bazı ek varsayımlar eklemiştir. Sapmayı açıklamak için,esîr çekiminin bilimsel modeli ile bağlantısı ve doğru sapma yasasında olduğu gibi sıkışmaz esîrin dönmez olduğunu varsaymıştır.  Fresnel'in çekim katsayısının yeniden üretmek için ( Fizeau deneyini açıklamak için) esîrin ortamdan tamamen çekildiğini öne sürmüştür. Başka bir deyişle esîr ortama girince yoğunlaşır ve çıkınca seyrelir ve esîrin hızını değiştirir.

Stokes'in sapma teorisi bir süre uygulanabilir gözükse de 1886 yılında Lorentz sayesinde vazgeçmiştir. Stokes'in teorisindeki gibi esîr sıkıştırılamaz iken eğer esîr Dünya ile aynı hızın normal bileşenine sahipse aynı teğet bileşenine sahip olamaz ve Stokes tarafından konumlanmış durumlar aynı anda gerçekleşemez.

Stokes modelinin başka bir versiyonu Theodor des Coudres ve Wilhelm Wien (1900) tarafından hazırlanmıştır. Bunlar esîr çekimini yerçekimsel kütle ile doğru orantılı olduğunu varsaydılar. Esîr tamamen dünya tarafından çekilmiş ve sadece kısmi olarak dünyadaki küçük cisimler tarafından çekilir.  Stokes'in sapma açıklamasını korumak için, Max Planck (1899)  Lorentz ile mektup aracılığı ile esîrin sıkıştırılamaz olabileceğini ama Dünya'nın çevresindeki yerçekimi sayesinde yoğunlaşacağına dair tartışmış ve bu da Stokes teorisine gerekli olan durumu sunmuştur  ("Stokes-Planck teorisi"). Yukarıdaki deneylerle karşılaştırıldığında bu model Fizeau ve Sagnac deneylerindeki olumlu sonuçları açıklayabilir, çünkü o araçların küçük kütlesi sadece kısmi (ya da hiç) olarak esîri çekebilir ve bazı sebepler dolayısıyla Lodge'in deneyindeki olumsuz sonucu da açıklayabilir. Esîr Dünya'nın büyük kütlesi sonucu tamamen çekildiği için Hammar'in ve Michelson–Morley deneyleriyle de uyumludur.

Ancak, Bu teori Michelson–Gale–Pearson deneyleriyle(1925) direkt çürütüldü. Sagnac deneyleriyle arasındaki bu büyük fark Dünya'nın dönüşünün hesaplanmasından kaynaklanır.  Eğer, esîr dünyanın yerçekimsel alanı yüzünden tamamen çekilseydi, sonuç olumsuz olurdu lakin sonuç olumlu.

Teorik açıdan Hendrik Antoon Lorentz, Stokes-Planck hipotezinin esîrden 50000 kez daha fazla olan yoğunluk ışık hızını etkilememektedir. Lorentz ve Planck kendi hipotezlerini olası olmadığı için geri çektiler.

Lorentz, Stokes hipotezini terk etmeye zorlanınca,  Fresnel'in modelini başlangıç noktası olarak seçti. 1892 yılında Fresnel'in çekim katsayısını yeniden üretebilirdi, Lorentz'in teorisi esîr çekiminin sonucunu değil ışık dalgasının yayılımını temsil ediyordu. Bu sebeple, Lorentz'in esîri tamamen sabittir. Ancak, bu Fresnel modelinin aynı sorununa yol açar: Michelson–Morley deneyiyle olan çelişki. Bundan ötürü George Francis FitzGerald (1889) ve Lorentz (1