rişinin 90. Yıldönümünde halen tamamlanmış değildir.” demiştir. "

Neon lamblarında, gazın parlak kısmı incedir, “negatif parlama" bölgesi hemen negatif yüklü elektrodun(katotun) bitişiğindedir; pozitif yüklü elektrotsa ("anot")catoda oldukça yakındır. Bu özellikler neon lambalarını, çok daha uzun, parlak olan ve “pozitif kısım” da parlayan neon tüpü aydınlatmalarından ayırır. Lambalar yanarkenki elekrik tüketimi 0.1W ın altında değerlerle oldukça düşük sayılır. ki bu da “soğuk katot aydınlatma” kavramını açıklar.

Neon Lambalarının uygulamalarından birkaçı:
Neon lambalarının küçük boyutlu negatif parlama bölümleri ve esnek elektronik özellikleri, elekronik devrelerin içerisinde de kullanılmalarına sebep olmuştur. Bu teknolojinin elektroniğe uyarlanması erken dönem plazma ekranların ortaya çıkmasını sağlamıştır. İlk tek renkli nokta matrisli paneller 1964 yılında Illinois Üniversitesi tarafından Plato eğitim amaçlı bilisayar sistemi için geliştirilmiştir. Bu paneller neon lambaların karakteristik renklerine sahiptirler; panelin mucitleri, Donald L. Bitzer, H. Gene Slottow ve Robert H. Wilson durumunu hatırlayabilen ve bilgisayar tarafından sürekli bir yenilenmeye ihtiyaç duymayan, çalışan bir bilgisayar ekranı yapmayı başardılar. Erken dönem tek renk ekranlar ve modern arasındaki ilişkiyi Larry F. Weber 2006 yılında, "bugün satışta olan tüm plazma Tv’ler, geçmişte tek hücreden oluşan ilk cihazla aynı özelliklere sahipler. Bu özelliklerin içerisinde değişken muhafaza potansiteli, dielektrik katman, duvar yükü ve neon bazlı gaz karışımıdır.” Şeklinde açıklıyor. Tıpkı neon lambalarında olduğu gibi, plazma ekranlar da ultraviyole ışık yayan bir gaz karışımı kullanırlar. Her bir piksel ekranın baz rengini yansıtan fosfora sahiptir.

1980lerin ortaları neon üretiminin yeniden dirilme dönemiydi.Table üreticileri, kanal harflemesi isminde yeni bir tabela yapım metodu geliştirdiler. Metod her bir harfin ince bir metal katmanlar süslenmesiydi. 
Dış mekan için neon aydınlatma pazarı 20.yy’ın ortalarında azalmış olsa da, son birkaç yılda neon aydınlatmalar kasıtlı olarak, ya bir nesnenin içerisinde mimari amaçlı ya da direkt olarak kendi halleriyle sanat alanında kullanılıyorlar. Frank Popper, 1940larda Arjantin’de neon aydınlatmayı sanatlarının temeline yerleştirmiş olan Gyula Košice’ın eserlerinin izini sürüyor. Popper’ın belirttiği gecikmiş sanatçıların arasından bazıları: Stephen Antonakos, konsept sanatçıları Joseph Kosuth ve Bruce Nauman, Martial Raysse, Chryssa, Piotr Kowalski, ve François Morellet haricinde Lucio Fontana, Dan Flavin veya Mario Merz.

Birleşik Devletler dahilindeki birkaç müze şimdilerde neon aydınlatma ve neo nsanatına odaklanmıştır.Bazıları: Museum of Neon Art (Neon sanatçısı Lili Lakichtarafından, Los Angeles’ta, 1981de açılmıştır), the Neon Museum (Las Vegas,1996), American Sign Museum (Cincinnati,1999) ve Neon Museum of Philadelphia (Len Davidson tarafından Philadelphia’da, 1985te açılmıştır). Bu müzeler reklam amaçlı yapılmış olan neon tabelaları bulup, muhafaza edip, sergileyerek neon sanatçılığının yok olmasının önüne geçiyorlar. Birçok fotoğraf kitabı da ayrıca neonun bir sanat dalı olduğuna dikkat çekmek amacıyla yayınlanmıştır. 1994’te , Christian Schiess on beş ışık sanatçısının röportajlarının olduğu bir fotoğraf antolojisi yayınlamıştır.





Moshe Levinger

Moshe Levinger () (d.1935 - ö. 16 Mayıs 2015) , İsrailli siyonist, ortodoks din adamı.

1967'de din adamlığına başladı. 1968'de bir grup dindar siyonistin lideri olan Moshe Levinger, Hebron yakınlarındaki "Kiryat Arba" ismindeki ilk Yahudi yerleşkesini kuran kişidir. 




Tolgay Ziyal

Tolgay Ziyal (d. 1939, İstanbul - ö. 22 Nisan 2015, İstanbul) , Türk film yapımcısı ve yönetmeni.

1939 İstanbul doğumlu olan ünlü yönetmen, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi "Klasik Diller" bölümü’nde okudu. Almanya’ya eğitimine devam eden Ziyal, geri döndüğünde sinema sektöründe çalışmaya başladı..

"Ah Güzel İstanbul" ve "Minyeli Abdullah" gibi filmlerde "Kuruluş" dizisinde yönetmen yardımcılığı yapan Ziyal, Yücel Çakmaklı’ya da uzun yıllar asistanlık yaptı.

Tolgay Ziyal 1988 yılında "Ölümünün 400. Yılında Mimar Sinan" belgeseliyle Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü’ne değer bulunmuştu.

Çok sayıda ödüldü Türk Sineması’nın iyi örneklerinde yönetmen ve yapımcı olarak büyük payı olan Tolga Ziyal 22 Nisan 2015'te İstanbul'da vefat etti, cenazesi Foça'da defnedildi.




Stein am Rhein

Stein am Rhein İsviçre'nin Schaffhausen kantonunda bir şehir.

Orta Çağdan kalma özelliğini iyi koruyan şehir, ön cepheleri fresklerle süslü ahşap karkas evleri ve antik sokak planını sergilemesi ile ünlüdür. Şehir surlarının bir kısmı ve kale kapısı iyi korunmuştur. Eski şehir surlarının bir kısmı ise yerini evlere bırakmıştır. Şehrin ortaçağdan kalan bölümü araç trafiğine kapalıdır.

İmparator II. Heinrich 1007 yılında Singen'e bağlı Hohentwiel'de bulunan St. George manastırını, o zamanlar küçül bir balıkçı köyü olan Stein am Rhein'a taşıdı. Amacı birçok ana yolun ve nehir yolunun geçtiği bu stratejik mevkiyi tutarak bölgedeki varlığını sağlamlaştırmaktı. Başrahiplere olağanüstü yetkiler verdi ve ticaretin gelişmesini teşvik etti. Köy kısa zamanda hızlı bir gelişme göstererek 15. yüzyılda "imparatorluk şehri" (Reichfrei) statüsünü almayı başardı.

Manastır oldukça başarılı oldu ve 15. yüzyılda şehir yeni baştan inşa edilerek, bölgedeki Gotik mimarisinin başlıca örneklerinden biri olarak kaldı.

Reform döneminde manastır laikleştirildi, şehir finansal ve politik olarak Zürih'in koruyuculuğuna verildi. Zürih'e bağlılık 1798 Mayısı'nda yeni kurulmuş olan Helvetya Cumhuriyeti tarafından Schaffhausen'e bağlanması ile sona erdi. Gerçi şehir 1802'de Zürih'e geri dönmeyi denediyse de, 1803'de Aracılık Yasası ile Shaffhausen'e bağlanması kabul edildi.

Şehir ortaçağ boyunca ve daha öncesinde Ren Nehri üzerinde bulunan az sayıda köprüden biri olarak stratejik bir öneme sahip oldu. Stein, Svabya Savaşında Hegau'ya geçiş kapısı olarak işlev gördü. Otuz Yıl Savaşında İsveç orduları Stein'ı Konstanz'a ulaşabilmek için Ren üzerinden bir geçiş yolu olaraka kullandılar. Geç ortaçağ dönemindeki köprü Rus ve Fransız kuvvetleri arasındaki çatışmalarda yıkıldı.

22 Şubat 1945'de bir amerikan bombardımanında şehirde 9 kişi öldü ve çok sayıda bina ağır hasar gördü. Amerikan hükümeti 1950'de saldırı için özür diledi.





Nina Otkalenko

Nina Grigoryevna Otkalenko (, kızlık soyadıyla Pletneva) (d. 23 Mayıs 1928 - ö. 13 Mayıs 2015), Rus atlet.

1954'te Bern'de düzenlenen ilk Avrupa Şampiyonası'nda 800 metrede yarışmış ve Sovyetler Birliği adına altın madalya kazanmıştır.

13 Mayıs 2015'te doğum yeri Kursk'ta ölmüştür.





Robert Fox Bacher

Robert Fox Bacher (31 Ağustos 1905 - 18 Kasım 2004), Amerikalı nükleer fizikçi
Loudonville, Ohio'da doğdu. Lisans eğitiimini ve doktorasını Michigan Üniversitesi'nde tamamladı. 1930'da "Atomik Düzeyde Aşırı İnce Yapının Zeeman Efekti" hakkındaki doktora tezini Samuel Goudsmit'in danışmanlığında yazdı. Mezuniyeti ardından, Caltech'de ve MIT'de çalışmaya başladı, Columbia Üniversitesi'nin iş teklifini kabul etti. 1935'te, Hans Bethe ile beraber Cornell Üniversitesi'nde çalışmaya başladı. Cornell'da Hans ile beraber kitabı "Nuclear Physics. A: Stationary States of Nuclei" (1936) üzerinde çalışmalara başladı. Bu kitap "Bethe'nin İncili" olarak bilinecek olan 3 kitabın ilkiydi.

Aralık 1940'ta, Bacher Cornell'daki "kadmiyum nötronları tesir kesidi" araştırmasını bitirmemesine rağmen, MIT'deki Radyasyon Laboratuvarı'na katıldı. Laboratuvar 2 gruba ayrılmıştı; biri gelen radar sinyalleri diğeri ise giden radar sinyalleri için. Bacher gelen sinyaller grubunda görevlendirildi. Burada değerli tecrübeler edindi. 1942'de Robert Oppenheimer, Bacher'dan kendisine New Mexico'da bulunan Los Alamos Laboratuvarı'nda yürüttüğü Manhattan Projesi'ne eşlik etmesini istedi. Bacher'ın ısrarları üzerine Los Alamos askeri laboratuvarken sivil hale getirildi. Los Alamos'ta P (Physics), daha sonra da G (Gadget) projelerinin baş sorumluluğunu üstlendi.

Savaşın ardından Bacher, Cornell'deki Nükleer çalışmalar laboratuvarına yönetici seçildi. Ayrıca U.S Atom Enerjisi Komisyonu'nda (), savaş zamanı Manhattan Projesi'nin yerine geçen kamu birimi, hizmet verdi. 1949'da, Caltech'deki Fizik, Matematik ve Astronomi birimlerinin başına gelebilmek için buradaki görevine son verdi. 1958'de PSAC'a atandı. 1962'de Caltech'in başkan vekilliğine ve dekanlığına seçildi. 1970'te dekanlık görevini tamamladı ve 1976 da emekli oldu. 2004 yılında, 99 yaşında vefat etti.

Bacher 31 Ağustos 1905'te Loudonville, Ohio'da Harry ve Byrl Fox Bacher çiftinin tek çocuğu olarak dünyaya geldi. 1908'de ailesi Ann Arbor, Michigan'a, taşındı. Babası Harry bir bankacıydı ve annesi de ses öğretmeni olarak Michigan Üniversitesi'nde çalışıyordu. Bacher W.S Perry School'a ardından da Ann Harbor Lisesi'ne gitti ve orada fizik bölümünün başkanı olan ve onu fizik çalışmaya teşvik eden profesör Harrison M. Randall ile tanıştı.
Bacher Michigan Üniversitesi'ne başladı ve orada Kappa Sigma kardeşliğine katıldı,üniversite erkek öğrenci birliği ile beraber aynı evde yaşamaya başladı. Üniversitedeki ikinci yılında erkek öğrenci birliği evinin idarecisi oldu fakat üniversiteyi bitirmesine iki yıl kala, fizik çalışmalarına yoğunlaşmak için kendi evine döndü. Randall'ın önerisiyle Harvard'a müracaatta bulundu ve 1992 yılında doktorasını yapmak için üniversiteye kabul edildi. Harçları bir süre ailesi tarafından ödendi ama babası kalp krizi geçirdikten sonra ailesi masrafları karşılayamamaya başladı bu yüzden 1927'de Bacher, Ann Arbor'a geri taşındı ve Michigan Üniversitesi'ne devam etti. .Charles A. Coffin Kurumun'dan burs almaya başladı.

1927'de Randall, Michigan Üniversitesi'nde teorik fizik bölümünü inşa etmek için 4 genç seçkin fizikçiyi Ann Arbor'da çalışmak üzere seçti: Otto Laporte, George Uhlenbeck, Samuel Goudsmitve, David M. Dennison. Michigan Üniversitesi teorik fizik konusunda artık geri planda değildi. Ardından Bach