örneği kimyasal olarak sabitlemek, kurutmak, reçineye oturtmak ve ultra ince şekilde dilimlemek gerektiğinden göreceli olarak kalın olan canlı hücreler gözlemlenemez. Neyse ki, cryo-elektron mikroskobisi biyolojik numunelerin suyu çekilmemiş doğal halinde buza yerleştirilmiş halde gözlemlenmesine izin verir. Şimdiye kadar, görüntüyü yumuşak bir senkrotondan yayılan yumuşak X ışınları kullanarak oluşturan Fresel bölge levha mercekleri kullanılarak 30 nanometre çözünürlükleri mümkün kılınmıştır. Son zamanlarda, senkroton yerine lazer plazmaları tarafından yayılan yumuşak X ışınlarının kullanımı daha popüler olmuştur.

İlaveten, X ışınları maddelerin ekserisinde floresansa sebep olur ve bu emisyonlar görüntülenen objenin kimyasal elementlerini belirlemek için analiz edilebilir. Kırınım modellerini üretmek için başka bir kullanım iseX ışını kristallografisinde kullanılan bir işlemdir. Bir kırınım modelinin iç yansımalarını analiz ederek (genelde bir bilgisayar programıyla)kristalin 3 boyutlu yapısı moleküllerin içindeki her bir atomun yerleşimine kadar belirlenebilir. X ışını mikroskopları bazen bu analizler için kullanılır çünkü örnekler diğer bir yolla incelenmek için çok küçüktür.





Emisyon kuramı

Emisyon teorisi, diğer adlarıyla emitör teorisi veya ışığın balistik teorisi 1887’deMichelson-Morley deneyinin sonuçlarını açıklayan, özel izafiyet teorisine rakip bir teoriydi. Emisyon teorileri ışık iletimi için belirli bir çerçevesi olmadığından izafiyet yasalarına uyar, fakat değişmezlik esasını uygulamak yerine ışığın kaynağına bağlı olarakc hızında yayıldığını söyler. Böylece emitör teorisi elektrodinamik ve mekaniği basit bit Newton teorisi ile kombine eder. Temel bilimsel görüşün dışında hala yanlıları olsa da, bu teori bilim adamlarının çoğunluğu tarafından kesinlikle gözden düşmüş sayılmaktadır.

Emisyon teorisi ile en çok anılan isim Isaac Newton’dur. Kendisinin parçacık teorisinde Newton ışık ‘parçacıklarının’ kaynağına bağlı olarak sıcak vücutlardan sembolik bir c hızıyla atıldığını, bu arada genel Newton yasalarına uyduğunu görselleştirmiştir, ve biz ışığın bize doğru uzak emitörün hızına bağlı olarak hareket ettiğini varsayarız (c± v).

20. yüzyılda, özel izafiyet Albert Einstein tarafından elektrodinamik veizafiyet prensiplerinin bariz çatışmasını çözmek için yaratıldı. Teorinin geometrik açıdan basitliği ikna ediciydi ve bilim adamlarının çoğu izafiyeti 1911’de kabul etti. Yine de birkaç bilim adamı izafiyetin ikinci temel şartına itiraz etti: ışık hızının tüm eylemsiz çerçevelerde sabit olması. Bu yüzden emisyon teorisinin ışık hızının kaynağın hızına bağlı olduğu değişik tipleri önerildi, ve Lorentz dönüşümü yerine Galileo dönüşümü kullanıldı. Hepsi Michelson-Morley deneyinin negatif sonuçlarını açıklayabiliyordu, ışık hızının tüm referans çerçevelerinde interferometreye bağlı olarak sabit olması. O teorilerden bazıları:
Albert Einstein’ın kendiemisyon teorisi üzerinde onu özel izafiyet teorisinin himayesinden çıkarmadan önce çalıştığı düşünülmektedir. Yıllar sonra R.S Shankland Einstein’ ın Ritz teorisinin ‘çok kötü’ olduğunu ve kendisinin emisyon teorisinden herhangi bir diferansiyel formunun teoriyi açıklayamadığını, bu yüzden ışık dalgalarının ‘tamamen karıştığını’ düşündüğü için vazgeçtiğini söylediğini bildirmiştir.

Aşağıdaki eşitlikler emisyon teorilerini test etmek için de Sitter tarafından ortaya koyulmuştur:
c ışık hızıdır, v kaynağın hızıdır , c’ çıkan ışığın hızıdır ve k 0 ve 1 arasında değerler alabilen ve kaynağa bağımlılık boyutunu gösteren bir sabittir. Emisyon teorileri değerin 1 e kadar çıkmasına izin verirken özel izafiyete ve değişmez esire(ağırlıksız töze) göre, k=0 dır. ‘Işık sürüklenmesinin’ veya söndürme efektinin olmadığı çok kısa mesafelerde sayısız karasal deneyler yapıldı ve sonuçta emisyon teorisi kesin bir şekilde inkar edilerek ışık hızının kaynağın hızından bağımsız olduğu kanıtlandı

1910 yılında Daniel Frost Comstock ve 1913 yılında Willem de Sitter, ikili yıldız sistemi hakkında görünen yıldızdan gelen ışık iç taraftaki partnerinden gelen ışıktan daha hızlı olabilir ve onu geçebilir diye yazdılar. Eğer mesafe yeterince iyi olsaydı, görünen yıldızın’hızlı’ ışığı iç taraftayken yaydığı ‘yavaş’ ışığı yakalayıp geçebilirdi ve yıldız sisteminin görüntüsü tamamen karmaşık bir biçimde ortaya çıkardı. De Sitter üzerinde çalıştığı hiçbir yıldız sisteminin bu ekstrem optik davranışı göstermediğini savundu ve bu Ritz teorisi ve olarak emisyon teorisi için ölüm çanları olarak addedildi.   (formula_2).

de Sitter'in deneye tükenme etkisi Fox tarafından ayrıntılı olarak kabul edilir ve bu muhtemelen ikili yıldızlı dayanan de Sitter tipi kanıt inandırıcılığa zayıflatmaktadır edilmiştir. Bununla birlikte, benzer gözlemler sonucu etkilemeyecek gerektiği yeterince uzun bir yok olma mesafeye sahip Brecher (1977), X-ışını spektrumunda daha yakın yapılmıştır. gözlemler, ışığın hızı kaynağının hızından bağımsız olduğunu teyit etti formula_3.

Hans Thirring  1926’da emisyon işlemi sırasında güneşteki termal çarpışmalar tarafından hızlandırılan bir atomun, başlangıç ve son noktadaki hızları farklı olan ışık ışınları yaydığını iddia etmiştir. Bu sayede ışık ışınının ucu diğer kısımları geride bırakabilir ve netice olarak dünyaya ulaşana kadar aradaki mesafe 500 km ye kadar uzayabilir, güneş radyasyonunda kendiliğinden oluşan keskinspektral doğrular balistil modeli çürütür..

Sadeh (1963) ‘in pozitron imhasından türeyen ve zıt yönlerde hareket eden fotonlar arasındaki hız farklarını ölçmek için kullandığı uçuş zamanını tekniğini de içeren deneyleri vardır. Diğer bir deney Alvager(1963) tarafından yönetilmiştir. Alvager sabit veya hareket eden kaynaklardan gama ışınlarının uçuş zamanlarını karşılaştırmıştır. İki deney de izafiyete paralel olarak bir fark bulamamıştır.

Filippas ve Fox (1964) Sadeh ve Alvager’in söndürme efektini tam olarak hesaba katmadıklarını düşünmediler ve bu ikili özellikle söndürme efekti hesabı için tasarlanmış bir deney yaptılar. Çeşitli dedektör-hedef uzaklarından toplanan sonuçlar ışık hızı ile kaynak hızının bir bağlantısı olmadığını kesin olarak gösterdi ve c ± v nin davranışını söndürme ve söndürmesiz olarak tutarsız bir şekilde ele aldı. .

Önceki araştırmalarını devam ettiren Alvager (1964) ışık hızının %99.9 unda fotonlara ayrışan π0 mezonlarını gözlemledi. Deney gösterdi ki fotonlar kaynaklarının hızını kazanmadı ve hala ışık hızıyla hareket etti( ). Fotonlar tarafından çizilen görüntü söndürme payının sonucu dikkate değer derecede etkileyemeyeceğini gösterdi.

Bundan başka nötrino hız ölçümleri yapıldı. Kaynak olarak ışık hızına yakın hızlarda hareket eden mezonlar kullanıldı. Nötrinolar yalnızca zayıf elektronik etkileşimde bulunduğundan söndürme efekti bir rol oynamadı. Karasal ölçümler üst limitini şart koydu.

Sagnac efekti dönen bir platform üzerindeki elektron demetinin diğer demetten daha az mesafe kapsayarak girişim modelinde bir değişiklik yarattığını gösterir. George Sagnac’ın orijinal deneyi sönme etkilerinden zarar görmüş , fakat ondan sonra Sagnac efekti vakumlu yani sönme etkilerinin rol oynamadığı bir alanda meydana gelmiştir.

Emisyon teorisinin Ritz versiyonun tahminleri hareket halindeki ortamda ışığın yayılmasını içeren neredeyse tüm karasal interferometrik testler hakkında tutarlıydı ve Ritz testler tarafından ortaya konan zorlukların Fizeau deneyleri gibi aşılmaz olabileceğini düşünmemiştir. Neyse ki Tolman, Michelson-Morley deneyinin yeryüzü dışından bir ışık kaynağı kullanılarak yapıldığında Ritz hipotezine kesin bir test sağladığını belirtmiştir. 1924'te Dayton Miller güneş ışığını kullanırken Rudolf Tomaschek geliştirilmiş yıldız ışığını kullanarak bir Michelson-Morley deneyi yapmıştır. İki deney de Ritz hipotezi konusunda tutarsızdır.

Babcock ve Bergman (1964) dönen cam plakaları ortak yol interferometresinin aynaları arasına yerleştirdi ve durgun bir Sagnac Konfigürasyonu kurdu. Eğer cam plakalar yeni bir ışık kaynağı gibi davranırsa yüzeylerinden çıkan ışığın toplam hızı c+v olmalı, girişim modelinde bir değişim olmalıydı. Ancak yine özel izafiyeti doğrulayan ve ışık hızının kaynaktan bağımsızlığını kanıtlayan bir etki görülmedi. Deney havasız ortamda yapıldığınan söndürme etkisi rol oynamadı.

Albert Abraham Michelson (1913) ve Quirino Majorana (1918/9) hareket etmeyen kaynaklar ve hareket eden aynalarla (ve tam tersi şekilde) interferometre deneyleri yaptılar ve havada ışık hızının kaynağa bağımlı olmadığını gösterdiler. Michelson’un düzenlemesi hareketli aynalarla ışığın üç muhtemel etkileşimini ayırt etmek için dizayn edilmişti. (1) ışık zerrecikleri elastik duvardan yansıyan mermi gibi yansır.(2) ayna yüzeyi yeni bir kaynak gibi davranır.(3) ışığın hızı kaynağın hızından bağımsızdır. Sonuçlar ışık hızının kaynaktan bağımsız olduğu konusunda tutarlıydı. Marojana hareket eden kaynak ve aynalardan gelen ışığı dalgaboyu değişimlerine oldukça hassas bir eşit olmayan kollu Michelson interferometresi kullanarak analiz etti. Emisyon teorisi hareketli bir kaynaktan çıkan ışığın Doppler değişiminin dalga boyu aynı kalmak şartıyla bir frekans değişimi olduğunu savunur. Ancak, Marojana Emisyon teorisine aykırı olarak dalga boyu değişimleri tespit etmiştir.

Beckmann ve Mandics (1965) Michelson (1913) ve Marojana(1918) nın hareket eden ayna deneylerini yüksek vakumda k değerini 0.09’dan düşük bularak tekrar ettiler. Uygulanan vakumun söndürme efektini tamamen saf dışı bırakamaması negatif sonuçlar için bir sebepti. Hareketli aynadan gelen ışık bir Lloyd interferometresinden geçti, elektron demetinin fotografik filme gittiği kısım, Lloyd aynasından yansıdığı kısım. Bu deney varsayımsal olarak hareket eden aynalardan gelen c+v hızındaki ışığı ve Lloyd aynasından çıkan c hızındaki ışığı karşılaştırdı.

Emisyon teorileri çerçeve değiştirirken zaman koordinatlarının değişmez olduğu Galileo dönüşümlerini kullanır(salt zaman). Böylece rölativistikzaman genişlemesini doğrulayan Ives–Stilwell deneyi aynı zamanda ışığın emisyon teorisini d