ane bundan sonra hayatına baştan başlayıp Cleveland'a taşınmış, sabahları bir restoranta çalışıp geceleri nezaket okuluna gitmiştir. Bir gece dersten çıkarken bir yabancıya çarpmış ve tanışıp aşık olmuştur. Bu sırada yıl 3 Nisan 1963'tür. Jane barmene o zamana kadar ona aşık olan ve değer veren ilk kişinin o yabancı olduğunu söylemiştir. Fakat yabancı bir gün Jane'i terk edip bir daha geri dönmemiştir. Bu ayrılıktan belli bir zaman sonra Space Corps şirketinde yetkili abilerden biri olan Bay Robertson, Jane'e ""Biz aslında uzay bilimleri için değil, fiziksel özellikleri güçlü insanları bulup onları eğitmek için varız."" demiştir. Ama şirketin bir prensibi vardır ve bu ""Geçmişinizle ve geleceğinizle bağınız olmamalı.""dır. Jane ise yabancıyla çıkarken onunla beraber olmuş ve hamile kalmıştır. Jane yine yalnız kalmıştır ve 9 ay sonra bebeğini doğurmuştur. Doğumdan sonra doktorun biri Jane'in yanına gelip doğumun başarılı olduğunu ama doğum sırasında Jane'in vücudunda anormal bir şeylerin olduğunu ve operasyon yaptıklarını, bunun yüzünden Jane'in hayatına artık erkek olarak devam etmesi gerektiğini öğrenir. Bu arada bilinmeyen birisi Jane'in kızını kaçırır. Jane bu olaylardan sonra yazar olup rumuzunu Evlenmemiş Anne yapar. Jane bir şişe likörü kazanır ama barmen hızlı bir şekilde Jane'in yeni isminin John olduğunu söyler ve başka bilgiler daha verir Jane'in geçmişi hakkında. John, barmenle beraber barın alt katına giderler. Bu sırada barmen aslında Bay Robertson için çalıştığını söyler. Barmen John'a onu terk eden adamı öldürmek isteyip istemediğini sorar ve ""Evet, öldürmek istiyorum."" yanıtını alır. Ardından barmen John'a kendisiyle 1963 yılına gelip Fiyasko Bombacısını öldürmesini ve ardından terk eden adamın yerini söyleyeceğini söyler.

Zaman makinesiyle 3 Nisan 1963 yılına giderler. Gittikleri yer Cleveland'dır. Barmen, Fiyasko Bombacısını öldürmek için John'dan ayrılır. Barmen Fiyasko Bombacısının olduğu yere gider ama patlamayı tam olarak engelleyemez. Ondan önce başkası engellemiştir ama engelleyen kişinin yüzü yanmıştır. Barmen ise bu engelleyen kişiye yardım edip zaman makinesiyle kurtulmasını sağlamıştır. John ise Cleveland Üniversitesi'ne gider ve Jane ile tanışır. Jane, John'un geçmişteki halidir. Jane, John'a aşık olur ve birlikte olurlar. John geçmişteki kendisini terk eder ve bir süre sonra Jane hamile olduğunu anlar. Bu arada barmen 9 ay sonrasına gider ve Jane'in çocuğunu kaçırır ve çocuğu 1945 yılına götürüp yetimhaneye bırakır. O küçük çocuk büyüyüp Jane/John olur. Yani Jane kendisinin anne/babası'dır. Bu arada John, Jane'i terk ettikten sonra Bay Robertson için çalışmaya başlayıp zamansal ajan olur ve Fiyasko Bombacısını yakalamaya çalışır. Bir süre sonra Fiyasko Bombacısını bulur ve yapacağı patlamayı durdurur ama bu engelleme sırasında yüzü yanmıştır ve bunun sonucunda yüz ameliyatı olmuştur. Barmen/Ajan 1975 yılına gidip Fiyasko Bombacısını kuru temizlemecide bulmuştur ve onun kendisinin yaşlı hali olduğunu anlar ve bir süre konuştuktan sonra kendi yaşlı halini vurur. Yani Jane hem John hem Barmen hem Fiyasko Bombacısı hem kendisinin anne/babası hem de kendisinin çocuğudur.





Nevfel Şahin

Nevfel Şahin (d. 1953, Çeltik), Türk siyasetçi.

Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi mezunudur. Aynı Fakültede Master yapmıştır. YESA AŞ Mühendisi ve Yöneticiliği, Şahin İnşaat Şirketi sahipliği, Trakya Üniversitesi Çanakkale Meslek Yüksekokulu Öğretim Görevliliği, Özel Sektör Yöneticiliği, Serbest Mühendislik, Müteahhitlik, TBMM XIX., XX. ve XXI. Dönem Çanakkale Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve dört çocuk babasıdır.




Korku kurgu

Korku kurgu, korku edebiyatı ve korku fantezi bir edebiyat türüdür ve okurlarına korku ve terör hissi verebilecek kapasitede olan ya da vermeyi hedefler. Edebiyat tarihçisi J. A. Cuddon, korku hikâyelerini "farklı uzunluklarda bir kurgu... okurlarını şaşırtıyor ve hatta korkutuyor, ya da belki de onlara nefret ve tiksinme hislerini aşılıyor." sözleri ile tanımlar. Korku kurgu, genellikle tedirgin edici ve korkutucu bir atmosfer yaratır ve yine genellikle doğaüstüdür ancak bu onun her zaman doğaüstü olacağı anlamına da gelmez. Bir korku kurgu çalışması genellikle toplumun genelinin korktuğu bir benzetme olarak da tanımlanabilir.

Korku türünün antik kökeni folklorda ve dînî geleneklerde yatar. Korku, genellikle ölüm, ölümden sonra yaşam, şer, demonik ve bir kişinin içine girmiş şeylere odaklanır. Bunlar hikâyelerde cadılar, vampirler, kurt adamlar, mumyalar ve hayaletler olarak belirir.

18. yüzyıl Gotik korkusu, bu kaynaklara, Horace Walpole'un 1764 yılında yayımladığı The Castle of Otranto () adındaki eseri ile cevap verdi. Bu eser, o güne kadar yayımlanmış eserler arasında gerçekçilikten ziyade doğaüstü öğelere yer veren ilk eser oldu. Aslında, eserin basılan ilk sürümü, İtalya'da bulunan ve hayalî bir çevirmen tarafından yayımlanan bir orta çağ romanı olarak tanıtıldı. Önceleri modern olarak görülse de o dönemde yaşayan pek çok kişi, eseri anakronistik, irticai, ya da özetle zevksiz buldu ancak buna rağmen eser kısa sürede büyük bir popülerlik kazandı. Gotik korku romanının bu ilk örneği, ardından gelen William Beckford'ın 1786 tarihli "Vathek", 1794 tarihli "The Mysteries of Udolpho", Ann Radcliffe'in 1796 tarihli "The Italian" ve Matthew Lewis'in 1797 tarihli "The Monk" romanlarına ilham kaynağı oldu. Bu dönemde yayımlanan korku kurgu eserlerinin büyük çoğunluğu kadın yazarlar tarafından yazıldı ve kadın okurlara pazarlandı. Eserler genellikle varlıklı bir kadın protagonistin kasvetli bir şatoda başına gelenleri konu edindi.

Gotik geleneği, modern okurların korku edebiyatı olarak adlandırdıkları türe 19. yüzyılda giriş yaptı. Günümüz film ve sinema endüstrisindeki karakterlere ve çalışmalara ilham vermeye devam eden ilk eserler arasında Mary Shelley'nin 1818 tarihli "Frankenstein" isimli eseri, Edgar Allan Poe'nun çalışmaları, Sheridan Le Fanu'nun çalışmaları, Robert Louis Stevenson'ın 1886 yılında yazdığı "Strange Cases of Dr Jekyl ve Mr. Hyde" isimli eseri, Oscar Wilde'ın 1890 yılında yazdığı "Dorian Gray'in Portresi" isimli eseri ve Bram Stoker'ın 1897 tarihli "Drakula" isimli eseri yer alır. Tüm bu romanlar ve novellalar, günümüz sahne ve sinema eserlerinin ilham aldığı kalıcı birer simge konumundadırlar.

20. yüzyılın başlarında ucuz süreli yayınların çoğalması, korku eserlerinin sayısında bir patlamaya yol açtı. Tod Robbins, "All-Story Magazine" isimli dergi gibi büyük çoğunluğun ilgisini çeken korku kurgu eserlerinde uzmandı. Onun kurguları genellikle delilik ve zalimlik gibi konulara değindi. Daha sonra korku yazarlarına kendilerini tanıtma şansı veren bazı özel yayınlar piyasaya sürüldü. Bunların arasında "Weird Tales" () ve "Unknown Worlds" () isimli yayınlar da yer alıyordu..

20. yüzyılın başlarında etkileyici korku yazarları bu alanlarda ilerleme kaydettiler. Özellikle kendisine büyük saygı gösterilen korku yazarı H. P. Lovecraft ve onun ölümsüz eseri Cthulhu Mitosu, kozmik korku türüne öncülük ederken M. R. James, hayalet hikayesini yeniden yaratmış olmasıyla bilinir.

Sinemanın erken örnekleri, korku edebiyatından oldukça faydalandı ve korku sinemasının erken örnekleri, günümüze değin korunan korku kurgunun alt türlerinin oluşmasını sağladı. 1960ların ver 1970lerin işkenceci filmleri popülerlik kazanana kadar, EC Comics gibi firmaların yayımladığı "Mahzenden Masallar" gibi çizgi romanlar, beyaz perdenin o günlerde yayımlayamadığı vahşi görüntüleri görmek isteyen korku okurlarını tatmin etti.

Modern romanların birçoğu, modern zombi masallarının atası olarak H.P. Lovecraft'ın 1925 tarihli "Cool Air", 1926 tarihli "In The Vault" ve yine aynı yıl yazdığı "The Outsider" isimli romanlarını ilham almıştır. Richard Matheson'ın 1954 tarihli romanı "Hepimiz Vampiriz" (), George A. Romero'nın kıyamet sonrası zombi filmlerine de ilham kaynağı olmuştur.

Günümüzün en popüler korku yazarlarından birisi, "Carrie", "Medyum", "O", "Sadist" ve diğer pek çok romanın yazarı Stephen King'dir. 1970lerden itibaren King'in hikâyeleri geniş kitlelerin ilgisini çekmeyi başardı ve King, 2003 yılında Birleşik Devletler Ulusal Kitap Vakfı tarafından ödüllendirildi. Diğer popüler modern korku yazarları arasında Brian Lumley, James Herbert, Dean Koontz, Clive Barker, Ramsey Campbell, ve Peter Straub yer alır.

Modern zamanların çok satan romanları arasında korku kurgu türüne ait romanlar da mevcuttur. Bu romanlar arasında Carrie Vaughn'un Kitty Norville karakterinin yer aldığı kurt adam kurgu şehir fantazi romanları, Anne Rice'ın erotik gotik kurgu eserleri ve R.L. Stine'ın Goosebumps serisindeki eserleri yer almaktadır. Korku türüne ait öğeler, diğer türlerde de görülmeye devam etti. "The Terror" gibi alışılagelmiş tarihî korkunun alternatif tarih romanları, mağaza raflarında "Pride and Prejudice and Zombies" ya da tarihi fantezi ve korku çizgi romanı "Hellblazer" ve Mike Mignola'nın Hellboy gibi eserlerinin yanında yer alır. Korku, aynı zamanda Mark Z. Danielewski'nin A.B.D. Ulusal Kitap Ödülleri finalisti "House of Leaves" isimli eseri gibi daha karmaşık modern çalışmaların merkezinde yer alan bir türdür.

Korku türünü tanımlayan özelliklerden birisi de okuyucusuna duygusal, psikolojik ya da fiziksel olarak korkmasına yol açmasıdır. H.P. Lovecraft, korku türünü şu sözlerle tanımlar: "İnsanoğlunun en eski ve güçlü korkularından biri, bilinmeyen bir şeyden duyulan korkudur.".

"Hoşnutsuzluk Öğeleri" isimli yazısında Elizabeth Barrette, modern dünyanın korku masallarına duyduğu ihtiyacı şu sözlerle dile getirir.

Bazıları, edebiyatta karakterlerin ve okurların, normalde görmezden gelecekleri fikirlerle yüzleşmelerini, Hamlet'in Yorick'in kafatası ile birlikte derin düşüncelere dalmasının insanlığın ahlâki değerler üzerindeki etkileri ve bedenlerin eninde sonunda yüzleşecekleri dehşet verici son ile özdeşleştirebilir. Korku kurguda normalde görmezden gelinecek fikirlerle yüzleşilmesi, genelikle yazarla aynı çağda yaşayan insanların yüzleştiği problemlere mecazi bir y