den Kuruluş Partisi’nin Çapulcu Halk Partisi olarak da adlandırılabileceğini ifade eden Eş Başkanlar, Partinin başta emek sermaye çelişkisi olmak üzere her türden baskı, tahakküm ve sömürü politikalarına karşı mücadele edeceğini vurguladılar.

Başlangıçta Sosyalist Demokrasi Partisi'ninde içerisinde bulunduğu Sosyalist Yeniden Kuruluş Parti-Girişimi olarak örgütlenen süreçten, Sosyalist Demokrasi Partisi ideolojik ve örgütsel farklılıklar dolayısıyla çekilmiştir. Kalan 4 yapı ve bağımsız bireyler ise mutabakatlarını yenilemişler ve SYK sürecinin ardından SYKP'yi kurmuşlardır.

Özellikle Gezi Direnişi başladığından Taksim Meydanı'nda bulunan Atatürk Kültür Merkezi'ne asılan Kes Sesini Tayyip! yazılı pankart direnişçilerin ilgisini çekmiştir ve bazı yayın kuruluşları tarafından sansürlenmiştir.

Partinin yayın organları aylık yayımlanan Siyaset Gazetesi ve üç ayda bir yayımlanan Yaşayan Marksizm dergisidir. Ayrıca internet üzerinden Siyasi Haber üzerinden yayım faaliyetini sürdürmektedir.

SYKP’nin üç renkli bir yıldızdan oluşan logosundaki renklerden kırmızı işçi sınıfı hareketini, mor kadın hareketini, yeşil ise ekoloji hareketini temsil ediyor.

"İşçilerin Sosyalist Partisi,Toplumsal Özgürlük Parti Girişimi, Sosyalist Gelecek Parti Hareketi (SGPH)" ve "Sosyalist Birlik Hareketi (SBH)" ile çok sayıda bireysel katılımcının oluşturduğu SYK, bir yılı aşkın zamandır programatik tartışmaları sürdürüyordu. "Demokrasi İçin Birlik Hareketi (DBH)" ve "Halkların Demokratik Kongresi (HDK)" gibi oluşumlarda uzun yıllardır birlikte çalışma yürüten siyasi hareketler, programatik tartışmaların, ortak siyasal faaliyetin ve örgütsel bütünleşmenin yeterli düzeye ulaşmasıyla birlikte, SYKP’nin kuruluşu öncesinde bağımsız siyasal varlıklarına son verdi.

Partinin kurucuları arasında sosyalist harekette uzun yıllardır mücadele veren sol kamuoyunun yakından tanıdığı Emek Demokrasi ve Özgürlük Bloku’nun adayı olarak seçimlere giren ve milletvekili seçilen Ertuğrul Kürkçü, Sevim Belli, Mahir Sayın, Kenan Kalyon, Şaziye Köse, Mustafa Kemal Kaçaroğlu, Tülay Hatimoğulları, Halit Elçi, Hikmet Sarıoğlu, Talat Oruç, Fahriye Kotevoğlu, Ahmet Saymadi, Eser Çapar, Tarık Oruç, Emine Ortakaya, Barış Akpolat, Erol Akalın,Muhsin Dalfidan, Elmas Çınar, Reha Keskin, Kadir Akın, Erdal Kara, Gülseren Pusatlıoğlu, Mustafa Kahya, Mehmet Yücel, Mehmet Saltoğlu, Ahmet Kaya, Mehmet Ali Karabekmez, İlhan Cüre gibi isimler de yer alıyor.





Alex Katz

Alex Katz (d 24 Temmuz 1927) Pop art akımı içinde yer alan ABD'li figüratif ressam. uluslararası birçok sanat galerisinde yer alan, resim, heykel ve baskılarıyla ünlüdür.

Alex Katz Yahudi bir ailenin çocuğu olarak Brooklyn, New York'ta dünyaya geldi. Ailesi Rus Devrimi sırasında sahip oldukları fabrikayı bırakarak ABD'ye iltica etmişti Ailesi 1928 yılında, Katz'ın büyüdüğü yer olan Queens'e taşındı.

1946-1949 yılları arasında, sanat, mimari ve mühendislik konusunda eğitim veren New York'da bulunan The Cooper Union Art School'da eğitim gördü. Buradan mezun olduktan sonra, 1949 ve 1950 yıllarında arka arkaya kazandığı burslarla, Maine'de bulunan Skowhegan School of Painting and Sculpture'da eğitimine devam etti. Skowhegan'de, yaşamdan ilham alınarak yapılan resimlerle tanıştı. Bu resimler onun sanatsal gelişiminde mihenk noktası oluşturdu. Bugün yaptığı resimlerde bile bunun izi açıkça görülmektedir. Katz "Skowhegan'da teneffüs ettiğim hava, hayatımı resim yapmaya adamamı sağladı" demektedir.” 1954 yılından beri, her sene haziran ayı başından eylül ayı ortalarına kadar, SoHo'daki çatı katı dairesini terkederek, Maine Lincolnville'de bulunan ahşap yazlığında yaşamaktadır. Yazlıkta yaşadığı süre zarfınca, yerel Colby College'i ile yakın ilişki geliştirmiştir. 1954'ten 1960 yılına kadar, çok sayıda kolaj natürmortlar, Maine manzaraları ve küçük figürlerin resimlerini yaptı. 1957 yılında, bir galeri açılışında, New York Üniversitesinde biyoloji eğitimi almakta olan, eşi Ada Del Moro ile tanıştı. 1960 yılında tek çocukları, Vincent Katz dünyaya geldi.

Katz, sanat hayatının ilk on yılında, kendi tarzını oluşturana dek, yaptığı binlerce resmini tahrip ettiğini itiraf etmektedir. 1950'li yıllardan bu yana, “Düşündüğünden daha hızlı resim yapmak” olarak tanımladığı anlayış çerçevesinde sanatını özgürce uyguladı. Çalışmaları basit görünmekle birlikte, Katz'a göre bu durum daha çok, onun kişiliğine de uygun olarak indirgemecilik olarak tanımlanabilir. "Yapmak istemediğim tek şey, daha önce yapılmış bir şeyi tekrar yapmak. Söz konusu belli bir nesne olsa bile, bu nesnenin basit bir şekilde anlatılmasını tasvip etmem" demektedir."

Katz 1980'li yıllarda büyük bir üne kavuştu. En çok, cesur bir basitlikle, parlak renklerle boyadığı büyük ölçekte resimleriyle bilinmektedir, ki bu resimler de Pop Art akımının öncü eserleri olarak tanımlanmaktadır.

Katz'ın resimleri, portreler ve manzara resimleri olarak kabaca iki bölümde sınıflanabilir; 1960'lardan beri, New York resimleri (özellikle yaşadığı Soho bölgesinin), her yıl birkaç ayını geçirdiği Maine'den manzara resimleri yapmakta, bunun yanı sıra aile bireylerinin, sanatçıların, yazarların ve New York toplumunun önde gelen kişilerinin portlerini çizmektedir. Resimlerinde kullandığı renk ve şekillerdeki düzlük, ekonomik çizgi kullanımı, soğuk fakat baştan çıkartıcı duygusal kopukluk hissi (emotional detachment), tablolarındaki ayırt edici özelliklerdir. Japon gravür sanatçısı Kitagawa Utamaro'nun eserleri başlıca ilham kaynağı olmuştur.

1960'ların başından itibaren, sinema filmlerinin, reklamların ve reklam panolarının etkisiyle, adeta bunları çağrıştıran, ifadesiz, düz şekilde boyanmış, dramatik şekilde kesilmiş,kırpılmış, büyük ölçekte portreler yapmıştır. 1958 yılında evlendiği eşi Ada Katz, ressamın 250'den fazla portresinin konusu olmuştur. Büyük ölçekteki eserlerini yapmak için, önce sunta levhanın üzerine yağlı boya taslağı çizmekte, bir saatten fazla kurumasını beklemekte ve taslak kuruduktan sonra kara kalemle detaylandırmakta ve rötuşlar yapmaktadır. Sonrasında bu çizimi için karton şablonlara aktarmakta ve bu şablonları -bazen tepegöz projektör yardımıyla- Rönesans sanatçılarının kullandığı kopyalama (pouncing) tekniği ile (kağıttan yapılmış çok ince delikli şablonlara boya sürerek, kalıbı boyanacak zemine aktarmak) devasa kanvaslara aktararak, boyanmaya hazır hale getirmektedir. Katz, 7x12 feet ebatında (bazen daha da büyük) bu tabloları günde 6-7 saat çalışarak yapmaktadır.
1950'lerin sonunda Katz, iik olarak ahşap, sonraları alüminyum levhalardan kesip şekillendirdiği biçimleri boyayarak yaptığı ve cutouts adını verdiği tekniği geliştirdi. Bu teknikle yapılmış eserler, preslenerek düzeltilmiş heykel figürleri gibidir. Daha sonraki çalışmalarında bu figürleri U şeklinde alüminyum standlara sabitledi. Sıcak renklerde spot ışıklarıyla da, bu figürleri aydınlatarak değişik bir sinematik kompozisyon elde etti. Yakın plan ve aynı figürün ön ve arka tarafı olan dizayn edilmiş bu figürler, standın iki zıt köşesine yerleştirilerek sergilenmektedir.

1964 yılından sonra, Katz, yoğun şekilde, insanları gruplar halinde resmetti. 1970'lere kadar, çevresindeki ressam, şair, eleştirmen ve diğer arkadaşlarından oluşan insanların, grup olarak resimlerini çizmeye devam etti. 1960'ların başında, Koreograf Paul Taylor için sahne ve kostümler tasarladı. Bu dönemde, dansçıların çok sayıda resimlerini yaptı. 1968 yılında yaptığı "One Flight Up" adlı eseri, New York entelijansiyasındaki şair John Ashbery, sanat eleştirmeni Irving Sandler ve Andy Warhol'un da küratörlüğünü yapmış Henry Geldzahler gibi 30'dan fazla aydının portresini içerir. Bu eserdeki her bir portre, ince alüminyum levhadan omuz ve baş şeklinde kesilerek ve her iki tarafıda boyanarak yapılmış ve dört sıra düz metal masa üzerine konumlandırılmıştır.

1974 yılında Whitney Museum of American Art'daki sergisinden sonra, manzara resimleri çizmeye yoğunlaştı. Çizdiği bu resimleri de "Kendinizi o manzarının içinde bulacağınız, resimler çizmek istedim" diyerek tanımlanmıştır." 1980'lerin sonunda, çalışmaları için yeni bir konu buldu; çeşitli modacıların tasarladığı elbiseler içindeki modelleri (Kate Moss ve Christy Turlington gibi) resmetti. Bu ilgisini de "Moda kısa ömürlü ve gelip geçici olduğu için daima ilgimi çekmiştir" sözleriyle açıklamaktadır.

1965 yılında, bugüne dek çok sayıda eser ürettiği baskı sanatına yöneldi. Bu alanda taş baskı, gravür, serigrafi, ahşap baskı ve linolyum baskı teknikleri ile 400'den fazla eser yaptı. Viyana Albertina Müzesi ve Boston Museum of Fine Arts müzeleri, sanatçının tüm baskı koleksiyonunu ellerinde tutmaktadır. Katz'ın tüm baskı eserlerini içeren bir katalog (catalogue raisonné) Albertina Müzesi tarafından 2011 yılında yayınlanmıştır.

1977 yılında Katz'dan, New York'ta Times Square'de sergilenmek üzere reklam panosu ölçeğinde bir eser yapması istendi. Bu eser Katz'ın sanat hayatı boyunca yaptığı resimlerden uyarlanan, frizlere yapılmış ve her biri yirmi feet yüksekliğinde 23 kadın portresinden oluşmaktaydı. Eser, 42th Street ile 7th Avenue'nun kesiştiği noktada, RKO General binasında sergilendi. Resimler yerden 60 feet yüksekte, binanın tepesinde, 247 feet uzunluğunca ve binanın iki cephesi boyunca yerleştirilmişti. 1980 yılında, US General Service Administration's Art in Architecture Program (Tüm ABD'de, federal hükümet binalarında sergilenecek sanat eserlerini belirleyen devlet kuruluşu) tarafından, New York'ta Foley Square'deki yeni savcılık binasına, kanvas üzerine duvar resmi yapması istendi. Katz'ın yaptığı 20x20 feet büyüklüğündeki bu resim, halen Cardinal Hayes Place & Park Row'daki Silvio V. Mollo binasının içindedir. 2005 yılında, ABD merkezli çok uluslu United Technologies Corporation'un teknoloji şirketinin yartıcı takımının organize ettiği kamusal bir sanat projesinde yer aldı. Projede yer alan "Bana yarını ver (Give me tomorrow)" adlı çalışması 23x53 feet ölçülerindeydi. Afiş sanatçıları tarafından boyanarak New York, East Village'da Bowery Bar'ın üstündeki reklam pa