hi şunu belirtmiştir: “Hijikata Toshizō, Inōe Kenzaburō, Tōdō Heisuke ve Yamanami Keisuke (eğitimde) tahta kılıç taşırken (Okita’ya) çocuk gibi davranırlardı. Ama aynı zamanda herkes, eğer gerçekten isterse, Okita’nın dojo ustası Kondō’yu bile yenebileceğini söylerlerdi.” Diğer öğrencilerin aralarında “Okita’nın kılıcı cesur, Saitō’nun (bir diğer Shinsengumi komutanı) kılıcı ise yenilmezdir” dedikleri rivayet edilmiştir. Okita’nın kılıçlı dövüşte Kondō’nun bir veya iki dan (seviye) üstü olduğu da iddia edilmiştir. Eğittiği öğrencilerin “Çok sert mizaçlı ve hemen kızan” diye tanımladığı ve bir dojoya yaraşır sertliğe sahip Okita, asıl hoca olan Kondō’dan bile daha çok korkulan bir eğitmen olmuştur. “Katanayla değil, tüm bedeninizle kesin!” diye bir öğretisi olduğu belirtilmektedir.

Okita’nın daha sonra "Üçlü Vuruş” adı verilmiş ünlü bir tekniği bulunmaktadır. Tekniğin adı, düz yukarıdan vuruş duruşunda adımının sadece bir kere duyulmasına karşın o arada üç farklı vuruş yapabildiği (diğer bir deyişle, gözle görülemeyen bir hızla karşıdakinin vuruşu esnasında üç kere vurma) rivayetinden gelmektedir. Benzer şekilde, tarihçi Akama Shizuko’ya göre Okita’nın en iyi tekniği “yukarıdan gelen saldırının ortasında vuruş” ("Yama Gōgeki Yabuken") tekniğidir.  

Shinsengumi'de yer almış Satō Hirogorō’nun en büyük oğlu Satō Shunsen’in bir sohbette geçen konuşmasına göre, Okita’nın kılıç tekniği, ustası Kondō’nun birebir aynısıdır. Bağırışı bile ustasına benzer şekilde ince ve yüksek perdedendir. Ancak, Okita kılıcın ucunu düşecek gibi alçakta tutarak, karnı öne çıkaran duruşu benimseyen Kondō’dan farklı bir duruşu alışkanlık edinmiştir. 

Okita’nın kullandığı kılıcın usta Norimune yapımı “"Kikuichimonji Norimune"” adlı ünlü ince katanalardan biri olduğu fikri, Shimozawa Kan’ın yazdığı biyografi aracılığıyla yayılmıştır. Fakat Norimune yapımı kılıçların Bakumatsu döneminde çok eski ve değerli olmasından dolayı sadece en zengin ailelerden gelen komutanlarca kullanılabileceği artı Okita’nın fakir bir aileden geldiği bilindiğinden, bu kılıcın gerçek bir Kikuichimonji Norimune olma ihtimali yoktur. Okita’nın büyük bir olasılıkla aynı usta tarafından çok sayıda üretilmiş “"Kikuni Ichi"” damgalı başka ince yapılı katanalardan birini kullanmış olduğu iddia edilebilir.

Birinci Bölük’ün üstün yetenekli komutanı olarak çizdiği portenin tam aksine, iş dışında her zaman gülümseyen ve etrafındakilerle şakalaşan birisi olduğu söylenmektedir.  Yakınlardaki çocuklarla oyunlar oynadığı anlatılır. Yazar Shiba Ryōtarō, Shinsengumi'yi konu alan kitabını yazarken, küçükken Okita’nın kendisi ile oyun oynamış olduğunu anlatan yaşlı bir kadından bahseder. Kitaptaki bu söyleşi 1960 yılı civarında yapılmış olup Meiji Restorasyonu 1868’de gerçekleştiğinden, bu yaşlı kadının gerçekten bizzat Okita ile görüşmüş olduğu anlaşılmaktadır.

Kondō gibi diğer Shinsengumi komutanları hakkında yapılan ağır eleştiriler, Okita ve Yamanami için yapılmamıştır. Tarihçi Nishimura, Okita ve Yamanami’nin kötü niyetli olmadıkları ve bu yüzden eleştirilerin hedefine girebilecek işler yapmadıklarını öne sürmektedir.

En ağır Shinsengumi eleştirmenleri ise Okita’nın yine de Kondō’nun en iyi öğrencisi olduğu ve işlenen cinayetlerde her zaman bir rol üstlendiğinin altını çizmektedirler.

Karakterini ortaya seren bir anekdota göre, Okita inşaat işçileriyle go oynarken, arkadaşı Miura, Okita'nın hamlelerini gereğinden fazla eleştiren askerlerden birine sinirlenip arkadan saldırır. Miura’nın arkadan saldırmasını bir Shinsengumi savaşçısından ziyade korkaklara yaraşır bir hareket olarak gören Okita, sinirlenip Miura'yı boynundan tutarak yere eğer ve burnunu yere sürterek askerden özür diletir.

Bir diğer anekdota göre sağlık durumundan ötürü Toba-Fushimi savaşına katılamayan Okita, komutanı Kondō'nun kendisini Osaka'da ziyaret ettiği sırada her zamanki neşesini kaybederek gözyaşlarına kapılmıştır.

Ölümüyle ilgili bilgilerin pek açığa çıkmamasından ötürü, ölmeden önce Okita’nın Kondō’nun başına gelenlerden haberi olup olmadığı tam bilinememekle beraber, son anlarına kadar “Kondō’ya ne oldu acaba? Beni görmeye gelebilir mi?” diye endişe ettiği rivayet edilmektedir. 

Tarihi film, dizi, manga (örneğin "Kaze Hikaru") ile animelerde tüberkülozdan dolayı çok erken hayata veda eden genç ve becerikli bir kılıç ustası olarak canlandırılan Okita, “karanlık bir dönemde neşeli bir kişiliğe sahip, hastalığından ötürü zayıf görünen bir delikanlı” olarak resmedilegelmiştir.

Günümüzde Okita’nın gerçek fiziksel portresinin dayandığı tek kaynak, yeğeninin ifadesi üzerine Shōwa döneminde çizilmiş bir resimdir. Toplumdaki Shinsengumi hayranlığı etkisiyle Okita’yı “yakışıklı bir genç adam”, “gülümsemesi bol, esmer birisi”, “uzun boylu” ve hatta “kambur ama karizmatik” diye betimleyen birçok yazı vardır. Uzak akrabalarının “ufak tefek, esmer birisi” tanımı da güvence vermemekte, fotoğrafının bulunmamasından ötürü gerçekten Okita’nın nasıl bir görünüşü olduğu konusunda fikir birliği oluşması imkansız gözükmektedir.

Kurgu yapıt dünyasında, Okita’nın genellikle temiz kalpli bir genç adam olarak resmedildiği birçok eser mevcuttur. Bu eserlerde kasaba doktorunun kızı ile platonik bir aşk yaşadığı epeyce betimlense de, gerçek hayatta Okita’nın çevresinde Kondō veya Hijikata’da olduğu gibi bir kadın silüetinin varlığı görülemez. Yine de, Inōe Matsugorō’nun 22 Nisan 1863 günü tuttuğu günlüğe göre, Hijikata, Matsugorō ve Inō Kenzaburō ile birlikte eğlenceye çıkan Okita, gittikleri Shinmachi bölgesinin Kyūken semtindeki Yoshidaya adlı eğlence evinde bir fahişe için ödeme yapmıştır. Kadınlarla hiç eğlenme amaçlı gönül ilişkisi kurmadığı anlamına gelmese de, Okita’nın beğendiği kadınlarla konuştuğunda son derece ciddi ve nazik olduğu söylenmektedir.    

Ikedaya Olayı’nın başlangıcında düşmanlarına saldırabilecek kadar kuvvetli olan Okita’nın, olay esnasında geçirdiği baygınlığın tüberküloz başlangıcı olduğunu iddia eden tarihçilere rağmen, olaydan sonraki zamanlarda halen aktif göreve devam eden sağlıklı bir Okita söz konusudur. Ayrıca, hastalığın normal ilerleme tablosu düşünülürse, Okita’nın durumunun kötüleşmesi ve ölümünün dört sene sonraki 1868'den daha erken bir tarihte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Okita’nın hareket edemeyecek kadar kötüleşmesi, doktorun günlük kayıtlara göre 1868 yılının Nisan ayını bulmuştur. Hastalığın yaza doğru gittikçe kötüleştiği varsayılmaktadır.

Ikeda Olayı’nda gerçekleşen bayılmanın gerçekten akciğer kanamasıyla beraber gerçekleştiği şaibeli olsa da, bir başka açıklamaya göre olayın nefes almayı güçleştirecek kadar nemli ilk yaz aylarında gerçekleşmesi ve halihazırda o gün Okita’nın tüberkülozun ilk belirtisi olarak yüksek ateşi olduğundan bayılması güçlü bir ihtimaldir.

Okita Sōji’nin yaygın kabul edilen çocukluk adının “Shūjirō” olmasına karşın, yeğeni Okita Ieko’nun belgelerinde “Çocukluk adı Sōjirō idi” yazmakta, mezartaşında ise “Okita Sōjirō”, Yasaka Tapınağı’ndaki tablette “Okita Sōjirō Fujiwara Harumasa” ve Kojima Shikanosuke’nin günlüklerinde “Okita Sōjirō Bey” diye adının farklı yazımları mevcuttur. Adını yazmak için kullanılan Çince karakterlerinin “沖田総司” olduğuna dair görüş hakim olsa da, bir istisna olarak Kondō Isami’nin gerçek ailesi olan Miyagawalar’ın evinde kalırken yazdığı mektupları bu alışagelmiş karakterlerin dışında “沖田総二”  diye imzaladığı da bilinmektedir.

Okita Sōji, roman gibi kurgusal yapıtlarda sıklıkla genç ve yakışıklı bir karakter olarak tasvir edilmektedir. Günümüzde de çok sayıdaki film, dizi ve anime gibi görsel medyada genellikle genç ve yakışıklı aktörler tarafından canlandırılmaktadır. 1965 yılında yazar Shiba Ryōtarō’nun orijinal eserleri “"Shinsengumi Keppuroku"” ile “"Moeyo Ken"”den uyarlanan aynı adlı filmlerde Shimada Junji’nin canlandırdığı Okita Sōji büyük bir popülarite kazanmıştır. Yazar Tsuka Kōhei, özellikle kadınlara hitap eden bir stilde Bakumatsu döneminin gerçek koşullarını aktardığı “"Bakumatsu Junjoden"” kitabını Okita'yı merkeze alarak yazmıştır.

Shimozawa Kan’ın “"Shinsengumi Shimatsuki"” adlı eserinin beyaz perdeye aktarılmasını takiben Okita’nın "Ikedaya Baskını’nda ağzından burnundan kan gelip bayılma” sahnesi yaygın görülmeye başlamıştır. Alışagelmiş detaylara ek olarak, 2010 yılında devlet kanalı NHK’de yayımlanan uzun soluklu “"Ryūbaden"” dizisinde Ōmiya Olayı’na da (Sakamoto Ryōma’nın suikastı) Okita’nın Shinsengumi üyesi olarak katıldığı fikrine yer verilmiştir.




Açık Arşivler Girişimi Metadata Harmanlama Protokolü

Açık Arşivler Girişimi Metadata Harmanlama Protokolü (OAI-PMH) Açık Arşivler Girişimi tarafından geliştirilen bir protokoldür. Bu protokol bir arşivdeki metadata tanımlarını harmanlamak (ya da toplamak) için kullanılır. Böylece birçok arşivden metadata kullanılarak servisler oluşturulabilir. OAI-PMH'nin bir uygulamasının, Dublin Core'da onu temsil eden metadatayı desteklemesi gerekir, ama ayrıca ek temsilleri de destekleyebilir.

Protokol genellikle sadece OAI Protokolü olarak kullanılır.

OAI-PMH  HTTP üzerinden XML'i kullanır. Version 2.0 2002 yılında piyasaya sürülmüştür, belge en son 2015'te düzenlenmiştir.  Creative Commons lisansı BY-SA'ya sahiptir.

1990'ların sonlarında, Herbert Van de Sompel (Gent Üniversitesi) Los Alamos Ulusal Laboratuvarındaki (ABD)  araştırmacılarla ve kütüphanecilerle çalışıyordu ve e-print sunucularının birlikte çalışabilirliği ve dijitalleştirme ile alakalı zorlukları tartışmak üzere bir toplantı çağrısında bulundu.  Toplantı Santa Fe, New Mexico'da, Ekim 1999'da yapıldı. Toplantıdan çıkan anahtar bir gelişme de e-print sunucularının metadatayı açığa çıkarmasına izin veren bir arayüzün tanımının yapılması oldu. Bu arayüze/protokole "Santa Fe Konvansiyonu" adı verildi.

2000'de ACM Dijital Kütüphaneler Konferansında ve başka yerlerde Santa Fe Konvansiyonundaki düşünceleri paylaşmak amacıyla birkaç çalıştay yapıldı. Bu çalıştaylarda fark edildi ki, e-print toplumunun yaşadığı problemleri; kütüphaneler, müzeler, dergi yayınlayanlar ve dağıtılmış kaynakları paylaş