ünyadaki ikizin tek bir çerçevede duruyor olmasından kaynaklanmıştır. Sonunda Lord Halsbury ve diğerleri değişen ivmeyi kaldırmış ve üç kardeş teorisini ortaya çıkartmışlardır. Bu teoriye göre uzaya gönderilen kardeş kolundaki saatini çıkartıp üçüncü bir kardeşe vermiştir ve saati alan kardeşte onunla ters yönlerde ilerlemeye devam etmiştir. İvmenin meydana getireceği etkilerden kaçmanın diğer bir yoluysa Doppler etkisinin göreceliliğidir.

Ne Einstein ne de Langevin bu sonuçları birer paradoks olarak değerlendirmemiştir. Einstein bu duruma sadece tuhaf bir ayrıcalık derken Langevin bu durumu kesin bir ivmenin meydana getirdiği sonuç olarak görmüş ve bu şekilde kabul etmiştir. Bilimsel ve mantıksal olarak bulunan ve cevaplandırılan bir paradoksun birbirine tamamen karşıt sonuçları olması gerektiği biliniyordu. Başka bir deyişle Einstein’da Langevin’de bu ikizlerin paradoksu hikâyesinin fizikteki göreceliliğin kendi içinde tutarlı olmasına bir karşıtlık olarak bulunduğunu görmüşlerdi.

Bu konudan bahsetmek oldukça ihtiyatlı olacaktır: bütün süreçler örneğin biyolojik, kimyasal, çeşitli türlerin fonksiyonlarının ölçülmesi, gözün ve beynin algıladığı insan bakış açısı, kuvvetin iletişimi, kısacası her şey ışık hızıyla kısıtlanmıştır. Burada her seviyedeki saat fonksiyonlarının değişimi var tabii ki ışık hızına bağlı olarak ve ayrıca kendi doğasında yani atomik olarak incelendiğinde karşımıza çıkan bir gecikme özelliği sayesinde. Böylece bizlerde ikiz paradoksunu yani içerisinde biyolojik olarak bir yaşlanma sürecinden bahsedilen bir deneyi konuşuyoruz. Bu durumun saatle tutulan zamandan hiçbir farkı bulunmamaktadır. Biyolojik olarak yaşlanma süreci "Spacetime Physics"’te John A. Wheeler tarafından saatle zaman tutmaya birebir olarak benzetilmiş ve iki olay da birbirleriyle eşit tutulmuştur.
Uzayda bulunan ikiz geri dönüş için harekete geçtiği sırada ivme değeri değişen bir referans koordinat sisteminde bulunmaktadır. Eşdeğerlilik prensibine göre, uzayda bulunan ikiz geri dönüş fazını evde kalan ikizini yer çekimsel bir alanda serbest düşme yapıyormuş gibi ve kendisini de hareketsiz kalıyormuş gibi analiz etmiş olabilir. Einstein’ın 1918 yılında kaleme aldığı bir yazıda bu fikrin kavramsal olarak zihinde belirmesiyle iigili bir taslak hazırlayıp bunu yayınladığı yazısında okuyacak olan herkese sunmuştur. Uzayda bulunan ikizin bakış açısından, bütün farklı etaplar için bir hesaplama, geri dönüşün gözardı edilmesi dünya saatiyle ölçüm yapılmaması gibi sebeplerden dolayı uzaydaki insanın yaşlanmasının daha az olacağı sonucu çıkarılabilir. Seyahat halinde olan kardeşin saatinin gösterdiği değer dünya saatinden 2 gün gecikmeli olarak sonuçlanmıştır. 
Dünyada kalan kardeşin saatinin ilerlemesi için kullanılan mekanizma ise yer çekimsel zaman genişlemesi ile ilgisi bulunan bir mekanizmaydı. Daha sonraları bir gözlemci tarafından gözlemlenen olay ise şuydu; eylemsizlik prensipleriyle birlikte hareket eden objelerin hızlanabilmesi kendilerine bağlı olarak gerçekleşiyordu. Bu tür objeler şimdiye kadar yer çekimin olduğu alanlarda bulunuyordu, izafiyet kuramıyla da ilgili olduğu gibi. Uzaydaki ikiz kardeş geri dönüş yolundayken yukarıda da bahsedilen yer çekiminin olduğu alanlar bütün evreni kaplıyordu. Zayıf olan alanların yaklaşımında saatler içerisinde yer çekimsel potansiyelin farklılığınında bulunduğu bir formüle bağlı oranda ilerliyordu. Uzaya gönderilen bu roket evde kalan kardeşin bulunduğu koordinata doğru ateşlenmişti ve dolayısıyla bu ikiz kardeş daha yüksek bir yer çekimi potansiyeli içeren bir alana yerleştirildi. İkizler arasında bulunan bu çok uzak mesafeye göre evde kalan ikiz kardeşin kullandığı saatin ikizler arasında yapılan bu deneydeki en uygun zaman farkının hesaplanmasına yetecek kadar hızlandırıldığı görülüyordu. Yukarıda da açıklandığı gibi deneyi yapılan bu eş zamanlı değişimlerin hesaplanabilmesi için evde kalan ikiz kardeşin saati yeterli derecede hızlandırılmıştı. Statik ve homojen olan yer çekimli alanların çözümü için genel olarak kullanılan görecelilik ve sınırlı hızlandırılmayla ilgili olarak kullanılan özel görecelilik çözümü birbirleriyle tamamen aynı sonuçlar üretmiştir.

Diğer sonuçlar uzayda bulunan kardeş için yapıldı (ya da bazı zamanlarda hız kazandırılan herhangi bir gözlemci için) ve ulaşılan bu sonuçlar içerisinde eşitlik prensibi ya da herhangi bir yer çekimsel alan bulundurmuyordu. Yapılan hesaplamaların bazıları görecelilikle alakalı genel olan bir teoriye değil yine görecelilikle alakalı olan sadece özel bir teoriye dayanıyordu. Yakın olarak yapılabilen bir hesaplama ise eş zamanlı yüzeyleri kapsıyordu ve bu yapılırken ışık sinyalleri Hermann Bondi’nin kalkülüsle ilgili fikrine uygun olmasına dikkat edilerek kullanmıştı. İkinci olarak yapılan başka bir yaklaşım ise anlaşılırdı ancak aynı zamanda uzaya gönderilen kardeşin geçen zamanı ölçebilmek için neden evde kalan kardeşin saatini kullandığını karmaşık integraller kullanarak karar verdiği için teknik olarak anlaşılması daha zordu. Ve bu ikinci yaklaşımın detaylı bir şekilde açıklandırıldığı bir taslak oluşturulmuştu.

Uzaya gönderilen gemide bulunan ikiz kardeş 3 yıl boyunca düşük frekanslı (kırmızı) görüntüler görmüştü. Orada geçirdiği zaman boyunca, dünyadaki ikiz kardeşini 3/3=1 yıl geçirerek yaşlanan biri olarak görebiliyordu. Daha sonra geri dönüş için yolculuk yapmaya başladığı zamandan itibaren yüksek frekanslı (mavi) görüntüleri 3 yıl boyunca görmeye devam etti. Yüksek frekanslı görüntüler zamanında ise dünyada bulunan kardeşini 3x3=9 yıl geçmiş şekilde yaşlanmış olarak görüyordu. Uzayda gerçekleştirilen bu yolculuk tamamlandığında ise dünyadaki ikiz kardeşinin 1+9=10 yıl yaşlanmış olarak görmüştü.

Dünyada kalan ikiz kardeş uzaya gönderilmiş olan kardeşini yavaş (kırmızı) görüntülerle 9 yıl boyunca gördü. Ve bu şekilde bir görüş gerçekleştirdiği sıralarda kardeşin 9/3=3 yıl yaşlanmış olduğunu düşünüyordu. Daha sonra ise kalan son 1 yıl içerisinde kardeşini hızlı (mavi) görüntülerle görüyordu ve bu durum gemi dönene kadar devam etti. Hızlı görüntülerde gemide bulunan ikiz 1x3=3 yıl yaşlanmış olarak görülür. Uzay gemisinde bulunan ikizin dünyada elde edilen görüntülerindeki toplam yaşı 3+3=6 yıl olur, bu yüzden gemide bulunan ikiz daha genç döner (bu durumda dünyadaki 10 yıla karşılık 6 yıl gelmektedir.)






Franky Doyle

Francesca "Franky" Doyle Wentworth hapishanesinin kurgusal karakteri. Karakter Nicole da Silva tarafından canlandırılmaktadır. Franky’nin hikâyesi Kim Chang, Erica Davidson ve Bridget Westfall ile ilişkisi üzerinden ilerler.

Bir röportajında da Silva Franky için "Çok dinamik birisi, ama gerçekten berbat bir çocukluğu olmuş ve bu onun bütün faaliyetlerini etkiliyor" demiştir.




David M. Dennison

David Mathias Dennison (1900 Oberlin, Ohio - 3 Nisan 1976) kuantum mekaniği, spektroskopi ve moleküler yapı fiziğine katkıda bulunmuş Amerikan fizikçidir.

1917 yılında Swarthmore Kolejine girdi ve 1921 yılında mezun oldu. Daha sonra fizik okumak için Walter F. Colby ve Oskar Klein ile birlikte Ann Arbor’daki Michigan Üniversitesine gitti. Klein zaten Kaluza-Klein teorisi ile ilgileniyordu (1921) ve Kopenhag Üniversitesinde Niels Bohr’un altında 6 yıl Teorik Fizik Enstitüsü için kaldıktan sonra 1922 yılında Michigan’da fakülteye katıldı. Dennison’ın Avrupa’daki teorik fiziğin gelişimini Klein sayesinde daha çok duydu ve öğrendi. Bu da onda daha fazla çalışma için Kopenhag’a özlem duymasına neden oldu. Moleküler yapı ve metan molekülünün kızılötesi spektrumu üzerindeki tezi ve 1924 yılındaki doktorası ödüllendirildi.

Dennison lisansüstü çalışması ve Avrupa’daki araştırma için 1924’ten 1926’ya kadar Uluslararası Eğitim Kurumu (UYK) tarafından burs aldı. Bu dönemin sonunda Michigan Üniversitesi fizik bölümü başkanı, Harrison McAllister Randall, Dennison’ın Avrupa’da bir yıl daha kalabilmesi için Michigan Üniversitesinden burs ayarladı. Ekim 1924’te Kopenhag Üniversitesi Teorik Fizik Enstitüsüne geldi. Avrupa2daki üç yılı süresince Kopenhag’ta çoğunlukla lisansüstü araştırması yaptı. Kopenhag’a çalışma amacıyla ziyarette bulunan Paul Dirac, Samuel Abraham Goudsmit, Werner Heisenberg, Walter Heitler, Ralph H. Fowler, Friedrich Hund, Hendrik Anthony Kramers, Yoshio Nishina, Wolfgang Pauli ve George Eugene Uhlenbeck gibi fizikçiler ile de ortaklaşması vardı. 1925 yılının ikinci yarısında Heisenberg ve Max Born [[kuantum mekaniğindeki [[matris mekaniği]] formülasyonlarını yayınladılar. 1926 sonbaharında Dennison [[Erwin Schrödinger]], yılın başlarında kuantum mekaniğindeki [[dalga mekaniği]] formülasyonu üzerine olan kağıdını yayınladı, ile birlikte çalışmak için [[Zürih Üniversitesi]]ne gitti. 1927 yılı ilkbahar başlarında Dennison Kopenhag’a geri döndü ve ilkbaharın sonlarında 6 haftalığına Ralph Fowler ile çalışmak için [[Cambridge Üniversitesi]]ne gitti. Bu zaman zarfında [[Ernest Ruthrford]], [[Nevill Francis Mott]], [[Pyotr Kapitsa]], [[Patrick Blackett]] ve [[John Cockcroft]] da oradaydı. Bursunun son haftaları [[Leiden Üniversitesi]]nde [[Paul Ehrenfest]] ile birlikte harcandı.

1925 yılında [[George Eugene Ehlenbeck]] ve [[Samuel Abraham Goudsmit]] [[spin (fizik)|spin]] ve [[Wolfgang Pauli]] [[Pauli ilkesi]]ni önermişti. 1926 yılında [[Enrico Fermi]] ve [[Paul Dirac]] [[Fermi-Direc istatistikleri]]ni tanıttılar. Cambridge’te iken Dennison [[proton]]ların tıpkı [[elektron]]lar gibi Fermi-Dirac istatistiklerine, [[spin-½]] sahip, tabi yani Pauli ilkesine uyduklarını moleküler hidrojen üzerinde kuantum mekaniği hesaplamaları kullanarak gösterdi.

1927 yılında Dennison Avrupa’dan dönmesi sonrasında Michigan Üniversitesinde ömrü boyunca süren kariyerine başladı. 1926’da [[Otto Laporte]] Michigan’a geldi, 1927 yılında ise George Uhlenbeck ve Samuel Goudsmit geldiler. Bu dört adam kuantum mekaniği de dahil olmak üzere teorik fiziği geliştirmek için yıllarca takım olarak çalıştılar. Onlar buraya bölümün teorik açıdan kapasitesini arttırmak için fizik bölümü başkanı, Harrison McAllister Randall, tarafından geti