tır.

Millî takım teknik direktörü olarak 1994 ve 1996 yılı kupalarına katılmış, 1997'den 1999'a kadar ise Avustralya'da kalmıştır.

1943'te Dagenham'da doğdu. Venables küçüklüğünden itibaren futbolu sevmeye başladı.





Fani Hodara

Fani Hodara, Piyano sanatçısı. Piyanist.

İstanbul doğumlu Fani Hodara, çocuk yaşlarda piyano çalmaya, daha sonra da beste yapmaya başlamıştır. Eserleri neo-klasik, new age ve pop tarzındadır.

1996 ve 1997’de uluslararası Pamukkale Müzik Festivalinde ve İrlanda’nın Cavan müzik yarışmasında "Gece" adlı eseri 3 ödüle layık görülmüştür.

1998’de Los Angeles’de yapılan Uluslararası Barış ve Dostluk konulu Müzik Yarışmasında, "Come my friend" adlı eseriyle, Türkiye’yi temsilen, 500 eser içinde 4.lük ödülünü kazanmıştır. Bu eser, dünyaca tanınmış önemli bestecilerin eserleriyle birlikte CD’ye basılmış ve bu CD, Cannes’da Midem Müzik Fuarı'nda tanıtılarak satışa sunulmuştur.

2002 yılında Estonya’da yapılan EUROVİSİON Şarkı Yarışmasında Buket Bengisu ve Grup Safir'in seslendirdiği Leylaklar Soldu Kalbinde bestesiyle Türkiye’yi temsil etmiş ve 16. olmuştur.

17-23 Temmuz 2008’de, Malta’da düzenlenen The Golden Cross International Singing Festival adlı müzik yarışmasında, bestesi " Alone " yarışmanın en büyük ödülü olan "GRAND PRİX" yi kazanmıştır.

2011’de Bulgaristan’da yapılan müzik yarışmasında "CALL ME" adlı bestesiyle "VARNA RADYO ve TELEVİZYONU EN İYİ ŞARKI" ödülünü kazanmıştır.

2015 yılında, Napoli’nin Maiori kentinde, 120 eserin yarıştığı "Uluslararası Eurokids - Eurotalent Müzik Festivali"nde, ülkemize, "En iyi beste" ve "En iyi solist" olmak üzere, 2 ödül birden kazandırmıştır.

2016 yılında çekilen Rus'un Oyunu filminin müzikleri de Fani Hodara'ya aittir.

Fani Hodara Türkçe, İngilizce, Fransızca, İspanyolca ve İtalyanca bilmektedir.





Roza Şanina

Roza Georgiyevna Şanina (Rusça: Роза Георгиевна Шанина, IPA: [rozə ɡʲɪorɡʲɪɪvnəʂanʲɪnə]; (d. 3 Nisan 1924 - ö. 28 Ocak 1945), İkinci Dünya Savaşı sırasında, Vilnüs Taarruzu sırasında on iki asker de dahil olmak üzere elli dokuz kişinin öldürüldüğü öldürülen bir Sovyet keskin nişancısıydı. Şanina, 1941'de kardeşinin ölümünden sonra orduya katılmak için gönüllü oldu ve cephedeki savaşmayı seçti.

1944 yılında Kanadalı bir gazete Şanina'yı "Doğu Prusya'nın görünmeyen terörü" olarak nitelendirdi. Şeref Nişanına layık görülen ilk Sovyet kadın keskin nişancıydı ve 3. Belarus Cephesinin ilk hizmet görevlisiydi. Bir topçu birliğinin ağır yaralı komutanını korurken Doğu Prusya Taarruzu sırasında öldürüldü. Cesareti ömrü boyunca övgü aldı, ancak keskin nişancıları keskin nişancılardan korumak için Sovyet politikasıyla ters düştü. Savaş sırasında tuttuğu günlüğü ilk kez 1965 yılında basıldı.

3 Nisan 1924'te Rus Yedma köyünde (Arkhangelsk Oblastı), bir kolhoz sütçüsü olan Anna Alekseyevna Şanina'nın ve I. Dünya Savaşı sırasında aldığı yara nedeniyle sakat kalan günlükçü Georgiy (Yegor) Mikailoviç Şanin'in çocuğu olarak dünya'ya geldi. Roza'nın ismi Marksist devrimci Rosa Luxemburg'dan alınmıştır. Altı kız kardeşi vardı: bir kızkardeş, Yuliya ve beş kardeşi Mikhail, Fyodor, Sergei, Pavel ve Marat. Shanin ailesi de üç yetim yetiştirdiler. Roza, açık kahverengi saçları ve mavi gözleri olan ortalama bir yüksekliğin üstündeydi ve Kuzey Rus lehçesinde konuşuyordu. Yedma'daki dört ilkokul sınıfını bitirdikten sonra, eğitimini Bereznik köyünde sürdürdü. O sırada hiçbir okul taşımacılığı olmadığından, beşinci ila yedinci sınıflardayken, ortaokula devam etmek için Bereznik'e 13 kilometre (8.1 mi) yürüyerek gitmek zorunda kaldı. Cumartesi günleri, teyzesi Agnia Borisova ile ilgilenmek için tekrar Bereznik'e giderdi.

On dört yaşına gelen Şanina, ailesinin isteklerine karşı, tren istasyonu yolu boyunca 200 kilometre (120 mil) yürüyerek Arkhangelsk'a gitti ve oradaki kolejde okudu. Şanina evinde neredeyse hiçbir eşyasını bırakmadı; Daha sonra savaş günlüğünde Arkhangelsk'ın stadyumunu Dinamo'yu ve sinemaları Ars ve Pobeda'yı anlatmıştır. Şanina'nın arkadaşı Anna Samsonova, Roza'nın bazen Ustyansky Bölgesi'ndeki arkadaşlarından, saat 02:00 ve 03:00 arası üniversite yurduna döndüğünü anlatmıştır. Kapılar o zamana kadar kilitlendiği için, diğer öğrenciler Roza'nın odasına tırmanmasına yardımcı olmak için çeşitli çarşafları birbirine bağlarlardı. Şanina, 1938'de Sovyet gençlik hareketi Komsomol'a üye oldu.

İki yıl sonra, Sovyet orta öğretim kurumları öğrenim ücretlerini getirdi ve burs fonu kesildi. Şanina evinden küçük bir mali destek aldı ve 11 Eylül 1941'de Arkhangelsk'ta No 2'de (Beryozka olarak bilinir) bir dairede bedava oturması teklifi aldı. Akşamları okudu ve gündüz anaokulunda öğretmen olarak çalıştı. Çocuklar Şanina'yı seviyor ve aileleri onu takdir ediyordu. Şanina, 1941-42 eğitim-öğretim yılında Sovyetler Birliği II. Dünya Savaşı'nda iken kolejden mezun oldu.

Sovyetler Birliği'nin Alman istilasından sonra, Arkhangelsk kenti Luftwaffe tarafından bombalandı ve Şanina ve diğer kasaba halkı yangın söndürme işine giriştiler ve çocukların anaokulunu korumak için çatıların üzerine gönüllü nöbet tuttu. Şanina'nın iki büyük kardeşi orduya katılmak için gönüllü oldular. Aralık 1941'de 19 yaşındaki kardeşi Mikhail'in ölüm bildirgesi alındı. Kardşi Leningrad Kuşatması sırasında öldürülmüştür. Buna karşılık, Shanina askeri komisaryaya askeri hizmet izni istemeye gitti. Şanina'nın kardeşlerinden ikisi savaşta öldüler. O zamanlar Sovyetler Birliği kadın keskin nişancılar kullanmaya başlamıştı. Çünkü kadınların sabırlı, dikkatli ve kurnaz olduklarına inanılıyordu. Şubat 1942'de, 16 ila 45 yaşları arasındaki Sovyet kadınları askeri tasarıya uygun hale geldiler fakat Şanina, yerel askeri komisaryanın onu savaşın dışında tutmak istediği ayda hazırlanmadı. İlk önce bir atış sahasında ateş etmeyi öğrendi. 22 Haziran 1943'te Şanina, evrensel askeri eğitim için Vsevobuch programına kabul edildi. Şanina'nın birkaç başvurusundan sonra, askeri komisaryanın sonunda Merkez Kadın Keskin Nişancı Akademisi'ne kaydolmasına izin verildi. En yakın arkadaşları olan Aleksandra "Sasha" Yekimova ve Kaleriya "Kalya" Petrova ile tanıştı ve Şanina onlara "üç serseri" diye seslenirdi. İyi bir noktaya odaklanan Şanina, eğitimde büyük puanlar aldı ve akademiden onur derecesi ile mezun oldu. Orada eğitmen olarak kalması teklif edildi, ancak cephede görev yapmak istediği için bunu reddetti. 1941-1945 yılları arasında toplamda 2.484 Sovyet kadın keskin nişancısı savaş için görevlendirilmişti ve öldürdükleri toplam düşman asker sayısının en az 11.280 olduğu tahmin edilmektedir.

Stalingrad Muharebesi'ndeki önemli zaferden sonra Sovyet birlikleri, ülke çapında karşı saldırılara geçti ve Şanina, 2 Nisan 1944'te, ayrı bir kadın keskin nişancı müfrezesinin kurulduğu 184 Tüfek Bölüğü'ne katıldı. Şanina bu müfreze komutanlığına atandı. Üç gün sonra, Vitebsk'in güneydoğusunda, Şanina ilk Alman askerini öldürdü. Yedi ay sonra Şanina, günlüğüne şu anda soğukkanlılıkla düşmanı öldürdüğünü ve eylemlerinde hayatının anlamını gördüğünü yazdı.

Şanina, Kozyi Gory (Smolensk Oblast) köyü savaşındaki mücadeleleri için 17 Nisan 1944'te ilk askeri ayrımı Şövalye 3. Sınıf ödülüne layık görüldü. Bu ödülü alabilen ilk Sovyet kadın keskin nişancısı ve 3. Belarus Cephesi'nin ilk hizmet askeri oldu. Şanina, 6 ila 11 Nisan tarihleri arasında, 1138. Tüfek Alayı komutanı Major Degtyarev'in (1138. Tüfek Alayı Komutanı) raporuna göre, topçu silahı ve makina tabancası yangınına maruz kalırken 13 düşman askerini öldürdü. Mayıs 1944'e gelindiğinde, keskin nişancısı toplaması 17 doğruluğa sahip düşman askeri öldüren Şanina, kesin ve cesur bir asker olarak övgü aldı. Aynı yıl, 9 Haziran'da Shannina'nın portresi, Sovyet gazetesi Unichtozhim Vraga'nın ön sayfasında yer aldı.

22 Haziran 1944'te Vitebsk bölgesinde Bagration Operasyonu başlatıldığında, keskin nişancıların geri çekilmesine karar verildi. Gönüllü olarak ilerleyen piyadelelere yine de destek olmaya devam ettiler, ve keskin nişancılardan tasarruf etmeye yönelik Sovyet politikasına rağmen Şanina kendisinin cepheye gönderilmesini istedi. Talebi reddedilmesine rağmen yine de gitti. Şanina, daha sonra, izinsiz olarak ön cepheye girdiği için onay verildi, ancak emirlere karşı gelmesine rağmen bir mahkemeye çıkarılmadı. 5. Tabur ya da keşif bölüğüne bağlanmak, 5. Ordu Kumandanı Nikolai Krylov'a dönmek istiyordu. Shanina aynı talebi üzerine iki kez Joseph Stalin'e mektup yazdı.

26 ila 28 Haziran 1944 tarihleri arasında Şanina, Vitebsk-Orsha Taarruz sırasında Vitebsk yakınlarındaki çevrili Alman birliklerinin ortadan kaldırılmasına katıldı. Aynı yılın 8 ila 13 Temmuz tarihleri arasında Sovyet ordusu daha batı yönünde ilerledikçe, Şanina ve kızkardeşleri Vilnius mücadelesine katıldılar; bu bölge 24 Haziran 1941'den beri Alman işgali altındaydı. Almanlar nihayet 13 Temmuz 1944'te Vilnius'tan çekildi. O yılın yazında çıkan saldırılar sırasında Şanina üç Alman'ı yakalamayı başardı.

Askeri akademideyken Şanina, çiftler atma becerisi ile tanındı (hızlı bir şekilde art arda yapılan iki hedef vuruş). Şanina ağaç dalları arasındaki boşluk güneş ışığı ile arkadan aydınlatıldığında ve keskin nişancı yuvası görünür hale geldiğinde, akşam karanlığa kadar bekleyerek bir ağaca gizlenmiş bir Alman güvercin keskin nişancı karşısında karşı-keskin nişancı taktiklerini başarıyla kullandı.

Şanina yazmayı çok severdi ve sıklıkla ev köyüne ve Arkhangelsk'daki arkadaşlarına mektup gönderirdi. Sovyet ordusunda günlükler kesinlikle yasaklanmış olsa da, bir muharebe günlüğü yazmaya başladı; Askeri gizliliği korumak için Şanina, günlüğünde sırasıyla "siyah" ve "kırmızı" yaralı olarak adlandırdı. Şanina, günlüğünü 6 Ekim 1944'ten 24 Ocak 1945'e kadar tuttu.

Şanina'nın ölümünden sonra üç defterden oluşan günlük, savaş muhabiri Pyotr Molchanov tarafından yirmi yıldır Kiev'de tutuldu. 1965 yılında Yunost dergisinde kısaltılmış bir basım yayımlandı ve günlük Arkhangelsk Oblast Bölgesel Müzesi'ne devredildi. Şanina'nın birkaç mektubu ve keskin nişancı günlüğünden bazı verileri de yayınlandı.

Ağusto