çük alt birimlere ayrıldı. Manyetik alan 1/100.000 gauss şiddetindedir. Çöküş esnasında manyetik alan çizgileri kıvrılmıştır. Çöküş hidrojenin iyonlaşması ve helyumun çift iyonlaşması sebebiyle hızlı geçekleşmiştir. Açısal momentum Laplace diskini oluşturan döngüsel kararsızlığa öncülük etmiştir. Bu aşamada radyasyon fazla enerjiyi giderecek ve disk nispeten kısa bir süre içerisinde (yaklaşık 1 milyon yıl) soğuyacak. Bunların toplanması ay sistemlerinin evriminin oluşması sırasında üretilen diskler olan dev gezegenleri oluşturur. Yerbenzeri gezegenlerin, kuyruklu yıldızların ve asteroitlerin oluşması parçalanma, ısınma, erime, katılaşma ve benzeri olaylar sonucu gerçekleşmiştir. Cameron Ay'ın temeline dair Büyük Saçılma ya da Dev çarpışma hipotezini de oluşturmuştur.

1964 yılında MM Woolfson tarafından önerilen yakalama teorisi, Güneş Sistemi'nin Güneş ve düşük yoğunluklu öncül-yıldız arasındaki gelgit etkileşimlerden oluştuğunu ileri sürer. Güneş'in yerçekimi daha sonra gezegenleri oluşturan öncül-yıldızın yaygın atmosferinden malzeme çeker. Ancak, yakalama teorisi Güneş'in yaşını diğer gezegenlerde farklı olduğunu iddia eder lakin Güneş ve Güneş Sistemi'nin geri kalanı kabaca aynı anda oluşmuştur.

Yakalanan gezegenlerin başlangıçta dışmerkezcil yörünceleri olduğu için Dormand ve Woolfson 1974 ve 1977 yılında çarpışma ihtimalini ileri sürdü. Güneş'in yakladığı ve gezegenlerin oluştuğu öncül-yıldız geçişiyle bir parça dışarı atıldı. Bu teoride parçacıklarda altı noktasal kütleye karşılık gelen altı ilk gezegen vardır. Bunlar en içteki Güneş Sistemi'nden atılan ve Neptün'ün iki katı ağırlıkta olan A ve B gezegenleri ve Uranüs'ün üçte biri büyüklükteki Dünya ve Merkür'e bölünmüş olanıdır. Mars ve Ay A gezegeninin eski uydularıdır. Merkür ya B gezegeninin parçası ya da A gezegeninden kaçmış uydudur. Çarpışma aynı zamanda asteroit kuşağını ve kuyrukluyıldızları üretti.

Amerikan astronom ve donanma yüzbaşı T.J.J. See Ellery Hale için the Lowell Observatory çalışmıştır. T.J.J. See ""Popular Astronmy""deki" (Popüler Astronomi) ve ""Astronomische Nachrichte""deki (Astronomik Haberler) (çoğunlukla İngilizce) makaleleri sayesinde geniş kitleler tarafından takip edilmiştir. USNO'nun Mare adasındaki Cal. istasyonundayken yakalama teorisini 1910 yılında basılan "Yıldızlararası Sistemlerin Evrimi üzerine Araştırmalar: v.2" de geliştirdi. Kozmik evrimin yakalama teorisi, sarmal bulutsu, gezegen sistemi, çoklu yıldız kümeleri ve Samanyolu'nun yıldız bulutları, dış Güneş Sistemi'nde gezegenlerle ve dinamik ilkelerle tanımlanmıştır. Bu gezegenimsi hipotezinin kurucularından biri olan Forest Moulton'la bir kavgaya yol açtı. Teorinin ön izlenimi Oakland, Kaliforni'yadaki Chabot rasathanesindeki ASP'de (Pasifik Astronomi Topluluğu) 1909 yılında sunulmuştur ve gazete manşetleri "Prof. See'in kağıt his yaratır" (San Francisco Call) ve "Bilim adamlarının Bulutsuya kızgınlığı" (San Francisco Examiner) olarak atıldı. Güncel bilgimiz doğrultusunda teorinin özel durumlara ihtiyaç duyduğu için muhtemelen yanlış olduğuna kanaat getirildi.

İsviçreli astronom Louis Jacot (1981 1962 1951), Weisacker ve Ter Haar gibi, girdapların Kartezyen fikrini devam ettirmekte, ama vortekslerin hiyerarşisi ya da vorteks içindeki vorteksi (uydu sistemi vorteksi, Güneş Sistemi vorteksi, galaktik vorteks) sunmuştur. Jacot gezegenlerin yörüngelerini yuvarlak ya da eliptik değil sarmal olduğunu ve böylece Güneş Sistemi'nin genişlemekte olduğunu öne sürdü (gezegenler Güneş'ten uzağa doğru hareket ederler). Gezegenlerin yörüngelerinin yuvarlak olmadığı ve dışarı kıvrıldığı bilinen bir gerçektir. Dünya'nın ayrıksı yılı (günberiden günberiye ölçülen gezegen yörüngesi) yıldız yılından 4 dakika 44 saniye daha uzundur (arka fon yıldızlarına göre ölçülen gezegen yörüngesi). Yine de vorteksde değil, belirli bir gezegen üzerindeki yerçekimsel yerdeğişim kabul edilen bir açıklamadır. Güneş Sistemi'nin genişlemesinin yanı sıra, Jacot galaksi genişlemesini de öne sürmüştür (yıldızlar merkezden dışarı hareket eder) ve uydular gezegenlerden dışarı hareket eder.

Jacot özellikle döngüden dolayı oluşan ekvatoral şişkinlikten gezegenlerin Güneş'te atıldığını ve onlardan birinin parçalanarak asteroit kuşağını terk ettiğini iddia eder. Kuiper kuşağının o zamanda bilinmemesine rağmen muhtemelen aynı kırılmanın sonucudur. Gezegenler gibi uydular gezegensel kovulmaya dayanır ama kendi ana gezegenlerinden yıkılmalarla kuşağı terk etmiş ve Dünya sonunda diğer uyduyu çıkaracaktır.

Bu modelde gezegenlerin dört evresi vardır: dönüş olmaksızın Güneş'e aynı yüzünü dönerek "Merkür'ün şu an yaptığı gibi" (1965 yılından beri böyle olmadığını biliyoruz), çok yavaş, hızlanmış, ve son olarak günlük dönüş.

Vorteks davranışından dolayısıyla iç ve dış gezegenlerin ve iç ve dış uyduların farkını açıklamıştır. Merkür'ün dışmerkezcil yörüngesi Güneş'in ve Venüs'ün yavaş dönüşünden kovulmasını açıklamıştır.

Jacot vorteksler konusunda kısmen haklıydı. Araştırmacı Montreal'de Concordia'da makine mühendisi profesörü olan George Vatistas, laboratuvarda vortekslerin merkezindeki geometrik şekillerini, galaksilerin benzer merkezi şekilleri, kareleri ya da üçgenleri olduğunun keşfini yapmıştır. Sarmal galaksiler vorteksdir. Doğadaki vortekslerde diğer geometrik şekiller bulunmuştur: Cassini tarafından Satürn atmosferinin güney kutbundaki altıgen ve 2003 yılında Isabel kasırgasında gözlemlenen beşgen.

Tom Van Flandern modeli ilk defa yılında 1993 kitabının ilk versiyonunda yer almıştır. 1999 yılında ve sonraki versiyonda özgün Güneş Sistemi'nin farklı zaman, sıcaklık, büyüklük ve yapılarda fazla dönen Güneş'in (merkezkaç kuvveti yerçekiminin yener) ekvatoral çıkıntılarından kopan altı çift gezegen vardır ve 100 milyon yıl sonra altı gezegenin patlamasıyla yoğunlaşan ısı yayan bulutsu diski vardır. Bunların dördü helyum yoğunluklu, akışkan ve kararsızdır (helyum cinsi gezegen). Bunlar V (Bellatrix) (V beşinci gezegeni temsil eder, Merkür ve Mars dahil ilk dört), K (Kripton), T (Neptün ötesi), ve X gezegeni. Bu durumlarda, küçük uydular patlar çünkü gelgitin gerilimi iki ana asteroitin dört parça kuşağını terk eder. Geç Dönem Ağır Bombardımana sebep olan patlamaları olan LHB-A gezegeni Jüpiter'le ikizlenir ve LHB-B gezegeni Satürn'le ikizlenir. LHB-A, Jüpiter, LHB-B, Satürn gibi dev gezegenlerin iç ve küçük eşleri muazzam gelgit geriliminden dolayı patlar. Patlamalar uydular parçalanmadan önce yer alır. Altısı akışkan olduğu için hiçbir iz bırakmaz. Katı gezegenler bir uyduya bölünürler ve Merkür Venüs'ün uydusuydu ama Güneş'in çekimsel etkisinden dolayı dışarı kaymıştır. Bellatrix'in uydusuydu.

Gezegen ve uydu patlamasına karşı en büyük sav bu tarz patlamalara yol açacak kadar kuvvetli bir enerji olmamasıdır Van Flandern buna karşı üç muhtemel teknik üretmiştir: hal değişimi, doğal nükleer reaktör ve yerçekimsel ısı enerjisi. İlk ikisi küçük gezegenler için yeterli enerjiyi üretir, ama üçüncüsü ilgisini kaybetmiş olan LaSage çekimi üzerine kurulmuştur.

Diğer ana sav ise ana kuşakta patlama için yeterince kütle olmamasıdır, lakin bu tarz patlamalarda kütlenin çoğu buharlaşır. Van Flandern bu tarz patlamalarda 11 iz çizgisinde 100'ün üzerinde kanıt noktası vardır. Patlamış gezegen hipotez Olbers (1812), Lagrange (1814), Reginald Daly (1944), Brown ve Patterson (1948), Sergei Orloff (kayıp gezegene Phaeton ismini veren), Ovenden (1972, 1973), Opik (1978).

Bu gezegenlerin (ve uyduların) ikizlenmesini açıklaya tek modeldir ve hatta düzlemdeş ve yuvarlak yörüngeleri, açısal momentum dağılımını, asteroid kuşağını, Mars ve Merkür'ün küçüklükleri ve yörüngesel anormalliklerini, geç dönem ağır bombardımanlarını da açıklamaktadır.

Bölünme yakın çift yıldızların oluşumunu ve galaksi ve galaksi kümelerinin oluşumu için Güneş patlamalarını da açıklamaktadır.

Bu güncel modelde (J. Marvin Herndon tarafından), iç (büyük çekirdekli) gezegenler, yoğunlaşmayla ve yüksek basınç ve sıcaklıktaki dev gaz öncül-gezegenlerden yağarak oluşur. T Tauri (T Tauri yıldızı) Güneş patlamaları gazları iç gezegenlerden atar. Merkür tam olarak yoğunlaşmamıştır ve bir kısmındaki gazlar dışarı atılmış ve Mars ve Jüpiter arasındaki boşluğa taşınmıştır ve orada Güneş Sistemi'nin dış sınırlarında erimiş ve oksitlenerek yoğunlaşmış ve sıradan kondirit meteorları, ana kuşak asteroitleri ve özellikle Mars ve iç gezegenleri kaplamak için oluşmuştur. İç gezegenler arası fark, farklı öncül-gezegenlerin basınç derecelerindeki farkların birincil sonucudur. Basıncı azaltan gezegensel hacmi yükseltmek için iki tip cevap vardır: yüzey alanını arttırmak için oluşan çatlaklar ve kıvrımlarda değişim yapmak için dağ aralıkları yaratan katlamalar.

Bu gezegen oluşum teorisi doğal nükleer fizyon reaktörleri içeren ve Herndon tarafından Güncel Bilim (Current Science) dergisinde 2005-2013 arası 11 makale ve 2008-2012 arası 5 kitapta açıklanmış Tüm Dünya Basınç Düşürme Dinamiği (TDBDD) teorisinin genişletilmiş hâlidir. Herndon bunun bölünemez, yani Dünya'nın temel görüşlerinin mantıklı sebeplerle bağlandığını sunar ve Jüpiter gibi dev gezegenlerin ilkel yapılarından anlaşılabilir.

1944 yılında, Alman kimyager ve fizikçi Arnold Eucken Dünya'nın termodinamiğinin 100-1000 atm basınçtaki dev öncül-gezegendeki yoğunlaştığını düşünmüştür. 1950'lerde ve 1960'ların başında bu tür basınçlarda gezegen oluşumuna dair tartışma vardı, ama bu fikir 1963 yılında Cameron'un düşük basınç teorisiyle yer değiştirdi.

Jeans, 1931 yılında, çeşitli modelleri iki gruba ayırdı:gezegen oluşumu için gerekli olan maddenin Güneş'ten geldiğini iddia edenler ve etmeyenler ve bunlar eşzamanlı veya ardışık olabilir.

William McCrea de, 1963 yılında, iki gruba ayırdı: gezegenleri oluşumunu Güneş'in oluşumuyla ilişkilendirenler ve Güneş'in oluşumundan bağımsız olduğunu yani gezegenlerin Güneş'in normal bir yıldız olduktan sonra oluştuğunu söyleyenler.Williams, I.

Ter Haar ve Cameron Güneş'in gelişmesi olan kapalı sistem ve Güneş harici başka bir öncül-yıldızla başladığını savunun Güneş kılı