ana sürdürdüğü diplomatik ilişkileri ve uluslararası politikaları içerir.

Türkiye ile Moğolistan arasındaki diplomatik ilişkiler 24 Haziran 1969 tarihinde kurulmuştur. 1990’lı yıllardan itibaren gelişmeye başlayan ilişkiler, 1996 yılında Türkiye Ulanbator’da Büyükelçilik açmasıyla ve 1997’de Moğolistan’ın Ankara’da Büyükelçilik açmasıyla ivme kazanmıştır. Bugüne kadar imzalanan 100 civarında ikili anlaşmayla ahdi zemin güçlenmiştir.

Türkiye-Moğolistan ilişkileri ortak tarihi ve kültürel bağlar temelinde sorunsuz seyretmekte; her iki tarafta da siyasi, ekonomik-ticari, askeri, kültürel vb. tüm alanlarda iş birliğinin daha da gelişmesi isteği ve kararlılığı mevcut bulunmaktadır. Türkiye, Moğolistan'ın dış politika ve ulusal güvenlik konseptinde “Üçüncü Komşu” olarak yer almıştır. Bu kavrama göre, Moğolistan sınır komşuları dışındaki önemli ülkelerle de ilişkilerini sağlamlaştırmayı ve güvenlik gibi alanlarda iş birliğini güçlendirmeyi amaçlamaktadır.




Roy Baumeister

Roy F. Baumeister (doğum tarihi, 16 Mayıs, 1953) Florida State Üniversitesi’nde bir profesördür. Baumeister, benlik, sosyal dışlanma, benlik kaynakları tükenmesi, ait olma ihtiyacı , cinsellik, öz-kontrol, öz-saygı, kendine zarar veren davranışlar, saldırganlık, sorumluluk ve özgür irade alanında çalışmaları bulunan bir sosyal psikologtur. 500’den fazla makale yazmış, yaklaşık 30 kitap için yazarlık, yardımcı yazarlık ya da editörlük yapmıştır. Lisans derecesini, Princeton Üniversitesi’nden, yüksek lisans derecesini Duke Üniversitesi’nden , doktora derecesini ise 1978 yılında Princeton Üniversitesi’nden almıştır.








Engelsiz Yaşam Partisi


Engelsiz Yaşam Partisi (kısaca EYP), 5 Kasım 2013 tarihinde kurulan Genel Başkanlığı'nı Hayri İdin'in yaptığı Türkiye'de faaliyet gösteren siyasi partidir. Partinin logosu İsmail Yeşer tarafından yapılmıştır.




Robert Aldrich

Robert "Bob" Aldrich (9 Ağustos 1918, Cranston/Rhode Island
- 5 Aralık 1983, Los Angeles) ABD'li film yönetmeni, Önceleri yönetmen yardımcılığı ve yapımcılık yaptı. Bir süre Jean Renoir ve Charlie Chaplin'e asistanlık yaptıktan sonra 1953'te film yönetmenliğine başladı. Filmlerinde insanlığın durumuna eleştirel ve umutsuz bir gözle bakar.

Başlıca filmleri arasında "Apache" (1954), "Vera Cruz" (1954), "Kiss Me Deadly" (1954), "The Big Knife" (1955), "Attack" (1956), "What Ever Happened to Baby Jane?" (1963), "Four From Texas" (1964), "The Flight of The Phoenix" (1966) "Emperor of the North Pole" (1972), "Twilight's Last Gleaming" (1977) sayılabilir.

Yönetmen Aldrich, 5 Aralık 1983'te 65 yaşında Los Angeles'ta öldü ve Forest Lawn Mezarlığı'na gömüldü.




Pilin tarihi

Yaklaşık 19.yüzyılın sonlarında, elektrikli jeneratörlerin ve elektrikli güç kaynaklarının geliştirilmesinden önce ana elektrik kaynağını bataryalar sağlamaktaydı. Batarya teknolojisinde art arda gelen yenilikler, ilk bilimsel çalışmalardan tutun da, telgraf ve telefonların yükselişini ve nihayet portatif bilgisayarları, cep telefonların, eletrikli arabaları ve diğer birçok elektrikli aletler de dahil elektrik alanındaki başlıca gelişmeleri kolaylaştırmıştır.

Bilimadamları ve mühendisler ticari açıdan önemli birkaç batarya türleri geliştirmişlerdir. Islak Piller sıvı ve metalik elektrot içeren açık kutulardı. Elektrotlar tamamen tüketildiğinde, yeni elektrot ve elektrolitlerin eklenmesiyle ıslak pil yenilenirdi. Açık kutular mobil ve portatif kullanım için elverişli değildi. İlk yapılan elektrikli arabalarda yarı kapalı ıslak piller kullanmıştır.

‘’Birincil’’ bataryalar monte edildikten kısa bir süre sonra akım üretebiliyorlardı fakat aktif parçalar bir kez tüketildiğinde, yeniden şarj edilemiyorlardı. Kurşun-asit bataryaları ve sonrasında ‘ikincil’ ve ‘şarj edilebilir’ modellerin bulunması, hücre ömrünü kalıcı olarak uzatıp enerjinin hücrede depo edilmesine olanak tanıdı.

Bataryaların eskiden de bilindiğine dair birtakım iddialar mevcuttur. Bunların en meşhuru sözde Bağdat Bataryalarıdır. Bu terim Mezopotamya'da, Part Hükümdarlığının İran hanedanları ya da Sasaniler Döneminde(Milattan sonra erken yüzyıllarda) yaratılan bir dizi eserle ilişkilendirilmektedir. 1938’de Alman arkeolog William König ve diğer ortakları manidar bir şekilde Bağdat yakınlarında Khujut Rabu ismindeki bir köyde-her ne kadar keşfin detayları hakkında çelişkili versiyonlar olsa da- pişmiş topraktan kavonozlar ortaya çıkardılar.Her bir kavanozda demir bir çubuğu çevreleyen rulo halinde bakır kağıt tabaka vardı. Bazı bilim adamları bunların antik çağlardan kalma yaklaşık 2000 yıllık galvanik piller olduğunu farzetmektedirler, ama eserlerin yaşı hala tartışılmaktadır.

‘Batarya’ terimini ilk kez 1749’da, Amerika’nın bilge kurucu babası Benjamin Franklin elektrikle yaptığı deneylerde kullandığı bir dizi bağlantılı kapasitörleri tanımlamak için kulllandı. Bu kapasitörler her bir yüzeyinde metal kaplı cam panellerdi. Bu kapasitörler statik bir jeneratörle şarj ,elektrotlarına metal değdirilerek deşarj edilmekteydi. Bunları bataryada birbirine bağlamak güçlü bir deşarj sağlamaktaydı. Aslında Artiler bataryadaki gibi, benzer işlev gören iki ya da daha fazla nesne anlamına gelse de; terim, içerisinde Franklin’in kapasitörleriyle aynı şekilde bağlanmış elektrokimyasal hücreler bulunan voltaik piller ve benzer cihazlar için kullanılmaktaydı.Bugün tek bir elektrokimyasal pil bile örneğin kuru pil genel olarak batarya olarak nitelendirilmektedir.

1780’de, Luigi Galvani pirinç bir kancaya yapıştırılmış bir kurbağayı kesip incelemekteydi. Kurbağanın bacağına demir neşterle dokununca bacak seğirdi. Galvani bu kasılmayı yaratan enerjinin ayağın kendisinden kaynaklandığına inandı ve bunu ‘hayvan elektriği’ olarak nitelendirdi. Ancak yakın arkadaşı bilim adamı Alessandro Volta, bu fenomene nemli bir aracı tarafından birleştirilmiş iki aynı metalin sebep olduğunu savundu. Hipotezini deneylerle doğruladı ve sonuçları 1791’de yayımladı. Volta 1800’de ’Voltaik Pil’ olarak bilinen ilk gerçek bataryayı icat etti. Voltaik Pil, birbirinden tuzlu suya batırılmış karton ya da bez katmanıyla ayrılan, üst üste yığılmış bir çift bakır ve çinko disklerinden oluşmaktaydı (elektrolit gibi). Leyden Kavanozunun aksine, Voltaik Pil sürekli ve istikrarlı bir akım üretebildi. Gerçi ilk modelleri kıvılcım çıkaracak kuvvette voltaj üretemese de, kullanılmadığında şarjını çok az kaybetti. Volta,çok çeşitli metallerle deneyler yaptı ve en iyi sonucu çinko ve gümüşün verdiğini ortaya koydu.

Volta, akımın kimyasal reaksiyonların sonucu değil de, iki maddenin birbirine basitce dokunmasının sonucu- ki bu da ‘gerilim teması’ olarak bilinen eski bir bilimsel teoridir-olduğuna inandı. Sonuç olarak çinko plakaların paslanmasını; maddelerin bir şekilde yenilendiğinde, düzeltilebilecek basit bir kusur olarak gördü. Ancak, şimdiye kadar hiçbir bilim adamı bu paslanmayı önlemeyi başaramadı. Aslında, paslanmanın daha yüksek bir akım çizildiğinde daha hızlı olduğu gözlemlenmiştir. Bu da paslanmanın, bataryanın akım üretme gücüne bağlı olduğunu göstermiştir. Bu kısmen elektrokimyasal teorinin lehine, Volta’nın ‘gerilim teması’teorisinin reddedilmesine yol açtı. Volta’nın ‘Crown Kupaları’ ve Voltaik Pil çizimleri ekstra metal disklere sahiptir ki bu günümüzde hem altta hem üstte gereksiz olarak bilinir. Çinko-Bakır Voltaik Pilinin modern bir tasarımının olduğunun ilişkilendirildiği bu şekil, ‘temas geriliminin’ voltaik pil için eletromotor kuvvet kaynağı olmadığını göstermiştir. Volta’nın ilk pil modellerinin bazı teknik kusurları vardı, bunlardan birisi elektrolit sızıntısıydı bu da tuzlu suya batırılmış bezleri sıkıştıran disklerin ağırlığından dolayı kısa devrelere yol açıyordu. İskoçyalı William Cruickshank bu problemi elementleri bir yığında istiflemek yerine bir kutuya yerleştirerek çözdü. Bu çukur pil olarak biliniyordu. Volta, sıvıya batırılmış metal yaylarca bağlanmış tuz çözeltilerinden oluşan kupa dizeleri üretmiştir. Bu ‘Crown of Cups’ olarak bilinmekteydi. Bu yaylar birbirine lehimlenmiş çinko ve bakır gibi iki farklı metalden oluşmaktaydı. Her ne kadar popülerlik kazanmasa da, bu model onun ilk pillerinden daha verimli olduğunu da kanıtlamıştır. Volta’nın bataryalarının bir başka problemi ise kısa batarya ömrüydü(en iyi bir saat) ki bu da iki olgudan kaynaklanmaktaydı.İlki, üretilen akım eletrolit solüsyonunu çözdü, bu da bakırda bataryanın iç resistansını sürekli artıran hidrojen kabarcıkları filmine yol açtı.(Polarizasyon olarak bilinen bu etkiye modern pillerde ek önlemlerle karşı koyulur).Diğeri, dakikada oluşan kısa devrelerin çinkoda kirliliklere neden olup aşınmasına yol açan ‘yerel eylem’ olarak bilinen bir olguydu.İkinci problem, 1835’te ‘yerel eylem’den etkilenmeyen, civayla karıştırılmış çinkoyu bulan William Sturgeon tarafından çözüldü.

Kusurlarına rağmen;Volta’nın Bataryaları, Leyden Kavanozlarından daha istikrarlı bir akım sağlamıştır,ve bu da Anthony Carlisle ve William Nicholson tarafından yapılmış ilk su elektrolizleri gibi birçok deney ve buluşları mümkün kılmıştır.

John Frederic Daniell adında bir İngiliz kimyager, ilk üretilen hidrojeni tüketmek için ikinci bir elektrolit kullanarak Volta Kazık hidrojen kabarcık sorunu çözmek için bir yol buldu. 1836 yılında, Daniell hücresini icat etti. Bu hücre sülfürik asit ve bir çinko elektrot ile dolu bir sırsız toprak kap batırılmıştır olan bir bakır sülfat çözeltisi ile doldurulmuş bir bakır kaptan oluşuyordu. Çanak- çömlek bariyeri, iyonların geçmesine izin veren fakat karıştırılan çözeltileri tutan gözenekleri vardır. Bu bariyer olmadan, akım olmadığında çizilmiş zaman bakır iyonları çinko anot kayması olur ve bir akım üretmeden de azalmaktadır. Bu da batarya ömrünü yok edecektir.
Zamanla, bakır birikimi çömlek bariyer gözeneklerini tıkayacak ve kısa batarya ömrünü kesecekti. Bununla birlikte, Daniell hücreli pil gelişiminin ilk günlerinde kullanılan mevcut teknoloji üzerinde büyük bir gelişme oldu ve elektrik ilk pratik kaynak oldu. Bu Volta hücresine daha uzun ve daha güvenilir akım sağlar çünkü katot üzerinde biri