nde yer almaktadır. Şehrin nüfusu 1 Temmuz 2014 itibarı ile 302,389'dur.

Stockton'un yedi adet kardeş şehri bulunmaktadır.





Tepebaşı Deneme Sahnesi

Tepebaşı Deneme Sahnesi, İstanbul’da, yanan Tepebaşı Dram Tiyatrosu’ndan kalan marangozhanede İstanbul Şehir Tiyatroları bünyesinde 1975-1983 arasında hizmet veren tiyatro.

İstanbul Şehir Tiyatroları'nın Tepebaşı biriminin merkezi olan sahne, yeni ve öncü tiyatro uygulamalarını gerçekleştirmek için Muhsin Ertuğrul’un desteği ile Beklan Algan tarafından kuruldu. Geleneksel tiyatro mimarisi yerine yerleşik bir sahne ve perdenin olmadığı, izleyici yerleri değişken bir salona sahip olan tiyatroda oyunlar kimi kez izleyicilerin çevresinde, kimi kez ortasında oynanabiliyordu.

Sahne, 22 Haziran 1975 günü Zeynep Oral’ın kaleme aldığı “"Adsız Oyun"” adlı eser ile perdelerini açtı. Bertolt Brecht’in “Cesaret Ana ve Çocukları” (1977), Peter Weiss’ın “ Marat-Sade” (1978), Shakespeare’in Can Yücel tarafından “"Bahar Noktası"” adıyla Türkçeleştirilen Bir Yaz Gecesi Rüyası adlı oyunları 1981’e kadar Tepebaşı Deneme Sahnesi’nde sahnelenmiş önemli oyunlardandır.

1981’de adı “"Tepebaşı Tiyatrosu"” olarak değiştirildi. Deneme sahnesi özellikleri kaldırılıp sıradan kapalı bir tiyatro biçimine dönüştürüldü. 1 Eylül 1981'de Refik Erduran'ın ""İp Oyunu"" isimli eseri ile yeniden açıldı Burada sahnelenen son oyun N. Richard Nash’in ""Yağmurcu"" isimli piyesi oldu. Deneme Sahnesi, 1983 yılının Aralık ayında boşaltıldı, 1984’te yıkıldı.




İbrahim Er

İbrahim Er (d. 25 Mayıs 1968 Rize) Danıştay üyesi.

Güneysu İmam Hatip Ortaokulu'nu ve Rize Lisesi'ni bitirdi. Giresun Eğitim Enstitüsü Sınıf Öğretmenliği bölümünü bitirdikten sonra öğretmenlik yaptı. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Yönetimi ve Denetimi Bölümü'nden mezun oldu. Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı İlköğretim Genel Müdürü olarak görev yaparken 2 Mart 2011'de Cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından Danıştay üyeliğine seçilmiştir. Halen Danıştay 1. daire üyesidir. Evli ve iki çocuk babasıdır.




Changzhou

Changzhou (), Çin'in Jiangsu eyaletinde bulunan bir il düzeyi şehirdir. Şehir Yangtze Nehri'nin güney kıyısında yer almakta olup, batıda bulunduğu eyaletin merkezi olan Nankin, kuzeybatıda Zhenjiang ve doğuda Wuxi şehirleri ile güneyde Zhejiang eyaleti ile komşudur. Yüzölçümü 4384.58 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 4,592,431'tır.

Changzhou şehri 5 semt ile bir ilçe düzeyi şehirden oluşmaktadır.





Biyosemiyotik

Biyosemiyotik (Yunanca "hayat" anlamındaki "bios" ve "gösterge" anlamındaki "semeion" kelimelerinden) semiyotik ve biyoloji içerisinde büyüyen bir alandır. Biyoloji bilim dalı kapsamındaki göstergeler ve kodların üretilmesi ve yorumlaması üzerine çalışır. Biyosemiyoloji, biyoloji ile semiyotik bulgularının birleştirilmesine teşebbüs eder. Batı dünyasının bilimsel hayat görüşünde, semiyozisi (gösterge süreci, anlam ve yorumu kapsar) hayat kavramının içten ve değişmez bir kısmı olarak göstererek, bir paradigma kayması önerir. “Biyosemiyotik” terimi ilk defa Friedrich S. Rothschild tarafından 1962’de kullanılmıştır fakat Thomas Sebeok ve Thure von Uexküll bu terimi kendi alanında uygulamışlardır. Biyolojinin normatif bakış açılarını zorlayan bu alan, genellikle teorik ve uygulamalı biyosemiyotik olarak ikiye ayrılır.

Biyosemiyotik, gösterge sistemleri çalışması olarak biyoloji, ya da daha detaylı bir ifade ile 

Biyosemiyotiği “gösterge sistemleri olarak yorumlanan biyoloji” olarak tanımlamak onun sadece (bir bilimsel araştırma alanı olarak) bildiğimiz anlamda biyoloji ve semiyotik (gösterge çalışmaları) ile yakın ilişkisini vurgulamak değil ama öncelikle, hayat sadece moleküllerin ve kimyanın perspektifinden ele alınmayıp, moleküller aracılığıyla dahil olmak üzere çeşitli yollarla diğer yaşayan göstergeler tarafından iletilen ve yorumlanan göstergeler olarak da düşünüldüğü zaman gerçekleşen derin perspektif değişimini vurgulanmaktır. Bu anlamda biyosemiyotik, moleküler biyolojiden beyin bilimine ve davranış çalışmalarına kadar biyolojinin mevcut alanlarının ortaya koyduğu gibi, yaşayan süreçlerin karmaşıklığını kanıksar ve buna saygı duyar. Ancak biyosemiyotik, (evrim biyolojisi dâhil) biyolojinin farklı disiplinlerinin ayrı bulgularını, ribozomdan ekosisteme ve hayatın başlangıcından onun nihai anlamlarına kadar yaşayan dünyanın merkez fenomenleri üzerine yeni ve daha birleşik bir perspektifte bir araya getirmeye teşebbüs eder.

Dahası, evrende anlamın (signifikasyon) ortaya çıkması gibi genel gösterge süreçleri (semiyotik) çalışmalarındaki çözümlenememiş sorulara, biyolojiden yeni kavramlar, teoriler ve vaka çalışmaları sağlayarak yeni bir ışık tutmaya teşebbüs eder. Burada, signifikasyon (ve gösterge) çok genel bir anlamda anlaşılmaktadır, basitçe bilginin bir yerden diğerine aktarılması değil, çok içeriklinin ve insanda olduğu kadar insan-dışı gösterge oluşturucular ve alıcılarda da o bilginin anlamının oluşturulmasıdır.

Gösterge süreçleri böylece gerçek olarak ele alınır: Keşfedilebilir ve açıklanabilir düzenler (alışkanlıklar veya doğal kurallar) tarafından yönetilirler. Yaşayan tabiatın özündedirler ama (açıklamaları inşa ederkenki) bu süreçleri anlayış ve temsil, organizmanın kendi gösterge süreçlerinden ayrı bir bilimsel gösterge sistemi olarak oluşsalar da, bu süreçlere direk değil ama dolaylı olarak, diğer gösterge süreçleri (örneğin, niteleyici ayırım yöntemleri) ile erişebiliriz.

Yaşayan sistemlerin merkez özelliklerinden biri, fiziksel ve kimyasal süreçlerin, kısmen 1960’larda bulunarak genom olarak bilinen ve bilgi içeriği (informasyonel) ile moleküler özellikleri temel alan, yüksek organize karakterleridir. Ernst Mayr ve Manfred Eigen gibi seçkin biyologlar, bu informasyonel yönlerini hayatın ortaya çıkan ve hayatı fiziksel dünyadaki diğer, belki insan yapımı bilgisayarlar hariç, her şeyden ayıran özellikleri olarak görmüşlerdi. Ancak, bilgisayar programlarının informasyonel teleolojisi insanlar tarafından bu özel hedeflere ulaşmak için tasarlanarak türetilmişse de, teleoloji ve organizmaların informasyonel karakteristikleri onlara özgüdürler ve doğal olarak evrilirler.

Geleneksel biyoloji (ve biyoloji felsefesi) böyle süreçleri sırf fiziksel görmüşlerdir ve indirgemeci ve mekanistik bir gelenekten etkilenerek sadece "etkili nedensellik"le ilişkilenen, çok kısıtlı bir fiziksel nosyonu benimsemişlerdir. Biyosemiyotik, (C.S. Peirce açısından, insanda olduğu kadar doğanın herhangi bir yerinde dinamik gösterge eyleminin (aksiyonunun) kapsamlı mantıksal ve bilimsel çalışması olarak) semiyotik kavramlarını, anlam, amaçlılık ve fiziksel dünyanın biyolojik oluşumu ile ilgili soruları yanıtlamak için kullanır. Bu sorular ya yanıtlanması zordur ya da tamamen mekanistik ve fiziksel çerçeve içerisinde tamamen tutarsızdırlar.

Biyosemiyotik, hayatın evrimini ve semiyotik sistemlerin evrimini aynı sürecin iki yönü olarak görmektedir. Hayatın kaynağına ve evrimine bilimsel yaklaşım, kısmen moleküler biyolojinin başarısından dolayı, tüm sürecin daha harici yönlerinin değerli açıklamalarını vermektedir fakat içerisindeki gösterge aksiyonunun niteliksel yönlerini gözden kaçırmıştır, indirgemeci bir nedensellik resmine yol açar. Karmaşık, kendinden-organize yaşayan sistemler biçimsel ve nihai nedensellikle de yönetilir. Biçimsellik, organizma gibi bir tüm yapıdan moleküllerine kadar inen aşağı doğru nedensellik açısındandır ve eylemlerini (aksiyonlarını) sınırlarken onlara tüm metabolizma ile alakalı fonksiyonel anlamlar bahşeder. Nihai olma ise alışkanlıklar alma ve mevcut gösterge aksiyonları için gelecek yorum-tavrı (interpretant) meydana getirme açısındandır. Burada, biyosemiyotik, sistem teorisi, teorik biyoloji, Sibernetik, ve karmaşık kendinden-organize sistemler çalışmaları gibi alanların anlayışlarından da yararlanır.

Moleküler biyoloji, bilişsel etoloji, bilişsel bilim, robotik, ve nörobiyoloji gibi belli bilimsel alanlar bilgi süreçleri ile çeşitli düzeylerde ilgilenir ve böylece biyosemiyozis (canlı sistemlerde gösterge aksiyonu) ile ilgili bilgiye kendiliğinden katkı sağlar. Ancak, biyosemiyotik halen özel bir araştırma disiplini programı değildir ama “gösterge” kullanımının yaşam süreçlerindeki rolünü araştırma ihtiyacı üzerine genel bir bakış açısıdır ve öylesi bulguları entegre etme, biyoloji için semiyotik bir temel kurma girişimidir. Halen akıl felsefesi ile uğraşan Kartezyen düalizminin bazı formlarını çözümlemeye de yardım edebilir. Biyosemiyotik, beden ile zihin arasındaki sürekliliği tasvir ederek ya da ayrımın yanlış ya da faydasız olduğunu göstererek, insanın “düşünceliliği”nin, hayvanın somutlaşmış “bilme” eylemindeki daha ilkel süreçlerden nasıl doğal olarak ortaya çıkmış olabileceğini anlamamıza yardım edebilir.

Çalışılmakta olan temel semiyozis tiplerine göre biyosemiyotik şunlara ayrılabilir: 

Çalışılan semiyozisin egemen yönlerine göre, şu etiketler kullanılmıştır: biyopragmatik, biyosemantik, ve biyosentaktik.

Charles Sanders Peirce (1839–1914) ve Charles W. Morristen (1903–1979) ayrı olarak, biyosemiyotiğin ilk öncüleri Jakob von Uexküll (1864–1944), Heini Hediger (1908–1992), Giorgio Prodi (1928–1987), Marcel Florkin (1900–1979) ve Friedrich S. Rothschild (1899–1995); çağdaş disiplinler arası alanın kurucuları Thomas Sebeok (1920–2001) ve Thure von Uexküll'dür (1908–2004).

(Kopenhag-Tartu Okulu tarafından başlatıldığı gibi) modern dönem, biyologlar Jesper Hoffmeyer, Kalevi Kull, Claus Emmeche, Terrence Deacon’u, semiyotikçiler Martin Krampen, Marcel Danesi’yi, filozoflar John Deely, John Collier, Guenther Witzany’i ve karmaşık sistem bilimcileri Howard H. Pattee, Michael Conrad, Luis M. Rocha ve Cliff Joslyn’i içerir.

2001’de, biyosemiyotik araştırma için Biyosemiyotikte Toplanmalar (Gathering in Biosemiotics) olarak bilinen senelik bir uluslararası konferans resmi olarak başlatılmıştır ve o zamandan beri her yıl gerçekleşmiştir.

2004’te, bir grup biyosemiyotikçi – Marcello Barbieri, Claus Emmeche, Jesper Hoffmeyer, Kalevi Kull, and Anton Marko