arak lanse edilen Kubilay St. Etienne takımının dikkatini çekti ve 2012-2013 sezonu başında bu takıma transfer oldu. St. Etienne U-19 Takımı formasıyla ligde bütün maçlarda görev alan Kubilay, futboluyla herkesin dikkatini çekti. Kubilay, 2013-14 sezonu öncesinde ise Süper Lig ekibi Kasımpaşa SK takımına transfer oldu.
Kasımpaşa SK'ya transfer olan Kubilay, "Fransa'da doğup, büyüdüğüm için İstanbul'a alışma konusunda zorluk çekebilirim ama ailem burada. Onlarla, hocamız, teknik heyetimiz ve takımdaki ağabeylerimle beraber bu adaptasyon sürecini hemen atlatabilirim diye düşünüyorum. Kasımpaşa'yı Fransa'dan takip ediyordum. Çok genç bir kulüp. Geçtiğimiz sezon yeni bir oluşum içerisine girildi ve çok büyük işler başardılar. Umarım hep beraber önemli başarılar elde ederiz ve ben de bu başarıların bir parçası olurum" açıklamalarında bulundu. Kubilay, Süper Lig'in ilk haftasında Kardemir Karabükspor karşısında 18 kişilik kadroda yer alsa da dakika bulamadı. İlk lig maçına 6 Ekim 2013 tarihinde Elazığspor maçının bitimine 7 dakika kala çıkan Kubilay, Türkiye Kupası'nda ise Fatih Karagümrük ve İnegölspor maçlarında ilk 11 başladı. İnegölspor maçında ilk 11 başlasa da takımının mağlup olarak elenmesini engelleyemeyen Kubilay, 82. dakikada yerini Halil Çolak'a bıraktı.

Kubilay, Fransa pasaportu olmasına rağmen Türk millî takımını seçti ve U-19 takımına Haziran 2013'te Akdeniz Kupası kapsamında çağırıldı. Burada 5 maça çıkan oyuncu İbrahim Coşkun ile en çok dikkat çeken isim oldu.




İnan Ulaş Torun

İnan Ulaş Torun (d. 1 Ocak 1982, Rize), Türk oyuncu.
Sinema ve TV dizilerinde oynamaktadır. 2005 yılında atv'de yayınlanan Beyaz Gelincik isimli dizide oynadığı "Zeki" karakteri ile tanınmıştır. Bunun öncesinde Sırlar Dünyası ve Bir İstanbul Masalı gibi dizilerde de oynamıştır. Bazı sinema filmlerinde de rol alan oyuncu 2010 yılında "Halil İbrahim Sofrası" ve 2011 yılında "Bir Çocuk Sevdim" gibi dizilerden sonra, Leyla ile Mecnun (dizi) dizisinde 21. bölümde rol almıştır.

2012 ve 2013 yıllarında TRT 1'de yayınlanan 6 Mantı isimli komedi dizisinde Murat karakteri ile başrolde oynayan oyuncu, Ocak 2014'te TRT1'de yayınlanmaya başlayan Bir Yusuf Masalı isimli dizide de başrolde oynamıştır.





Jan Jakob Maria de Groot

Jan Jakob Maria de Groot (18 Şubat 1854, Schiedam, Hollanda – 24 Eylül 1921, Gross-Lichterfelde, Berlin) Hollandalı Dilbilimci, Türkolog, Sinolog ve Din Tarihçisi. 
Leiden ve Berlin’de eğitimler veren de Groot, esas olarak anıtsal eserleri "“The Religious System of China, Its Ancient Forms, Evolution, History and Present Aspect, Manners, Customs and Social Institutions Connected Therewith”" isimli birbirinin devamı olan seri çalışmalarıdır. Söz konusu, iyi detaylandırılmış ve resimlendirilmiş tezin iki “kitabı”, altı ciltlik seri olarak sunulmuştur ve ilk kitabın önsözüne göre, "“Sistem (System)”"’in aslında daha fazla sayıda “kitap” içermesi planlanmıştır.





Karl Wittfogel

Karl August Wittfogel (6 Eylül 1896, Woltersdorf – 25 Mayıs 1988, New York) Alman-Amerikan oyun yazarı, dilbilimci tarihçi, türkolog, sinolog, öğretmen, yazar ve politikacı. Aslen Marksist ve Almanya Komünist Partisi’nin aktif bir üyesi olan Wittfogel, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra aynı derecede katı bir Anti-komünist olmuştur.

Wittfogel 6 Eylül 1896’da Lüchow, Hanover Vilayeti’nin, Woltersdorf bölgesinde doğdu ve okulundan 1914’te ayrıldı. Leipzig Üniversitesi’nin yanı sıra, sırasıyla; Münih, Berlin,Rostock’ta okuyan ve 1919’da Berlin’e geri dönen Wittfogel, filozofi, tarih, sosyoloji ve coğrafya eğitimi almıştır. 1921’den itibaren Leipzig’de sinoloji okumuştur. Eğitim süreci içerisinde, 1917 yılında, Muharebe Birliği Ünitesi (Fernmeldeeinheit)’nde görev almıştır.

Wittfogel, modern çağın en çalkantılı döneminde yaşamıştır. Birinci ve İkinci Dünya Savaşı’na, Büyük Buhran’a, Rus Devrimleri’ne, Nazi Almanyası’na ve totaliter rejimin hakimiyetine tanıklık etmiştir.

Wittfogel, I. Dünya Savaşı öncesinde, Lüneburg Wandervogel (Alman Gençlik Hareketi) grubunun lideriydi. 1918’de, Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi (USDP)’nin Lüneburg şubesini kurdu. 1920’de Almanya Komünist Partisi (KDP)’ne katıldı. 1920’de Karl Korsch ile tanıştı ve 1923’de Sosyal Araştırma Enstitüsü’nün kuruluşuna yardımcı olan konferansa davet edildi. Wittfogel 1925’ten 1933’e kadar enstitünün üyesiydi. 1928’de Frankfurt Üniversitesi’nde doktorasını tamamladı.

Wittfogel, komünist partinin her zaman aktif bir üyesi ve parti düşmanlarının eleştirmeni olmuştur. 1933’te Hitler iktidara gelince İsviçre’ye kaçmaya çalışmış ancak tutuklanıp hapishaneye ve toplama kamplarına gönderilmiştir. Tutuklanmasına karşı verilen uluslararası tepki sayesinde, 1934’te özgürlüğüne tekrar kavuşmuştur. Almanya’dan ayrılarak, önce İngiltere’ye daha sonra ise Amerika Birleşik Devletleri’ne gitmiştir.

Wittfogel’in Sovyetler Birliğine olan inancı, Hitler-Stalin müttefikliği yüzünden yok olmuştur. Lenin’den Mao’ya, Rus ve Çin komünizminin totaliter ve “asyatik” doğasından nefret etmeye başlamıştır. Eski yoldaşlarına,-ki bunlara 1951 McCarran Komitesi’ndeki Owen Lattimore ve Moses I. Finley gibi Amerikalı bilginler de dahildir-düşman olmuş ve bazılarını ihbar etmiştir. Wittfogel, Sovyet bloğunun sahip olduğu devlet merkezli ekonomik yapılarının kaçınılmaz bir şekilde, “geleneksel Asya”’daki hükümetlerden dahi daha baskıcı, despot hükümetlerin oluşmasına yol açtığını ve bu rejimlerin insanoğlu için var olan en büyük tehdit olduğuna inanmıştır.

Wittfogel, 1939’dan itibaren Columbia Üniversitesi’nde akademik mevkiilerde yer almış ve ayrıca 1947’den 1966’ya kadar Washington Üniversitesi’nde Çin Tarih profesörü olarak görev almıştır.

Wittfogel, 1921’de Rose Schlesinger ile evlendi. İkinci eşi Olga (Joffe) Lang ise, Wittfogel ile birlikte Çin’e seyahat eden ve kendisine Çin aile yapısını inceleyen bir projesinde yardım ederek işbirliği yapan bir Rus sosyologtu. Lang, daha sonra Çin aile yapısı üzerine bir monografi, ve anarşist yazar Ba Jin’in bir biyografisini yayımlamıştır. Antropolog Esther Schiff Goldfrank 1940’ta Wittfogel’in üçüncü eşi olmuştur.

Wittfogel, 25 Mayıs 1988’de, New York'ta, 92 yaşında ölmüştür.

1920’li yılların başlarında, Wittfogel, komünist ancak bir o kadar da dışavurumcu oyunlar yazmıştır; “The Cripple”, diğer kısa oyunlarla birlikte 14 Ekim 1920’de Erwin Piscator’un Berlin Proleter Tiyatrosu’nda oynanmıştır. Bunun yanı sıra, “Red Soldiers (Kırmızı Askerler)”, “The Man Who Has an Idea (Fikri Olan Adam)”, ”The Mother (Anne)”, “The Refugee (Mülteci)”, “The Skyscraper (Gökdelen)” and “Who is the Biggest Fool? (En Büyük Aptal Kim?)” adlı eserlerinin hepsi "Malik" taradından yayınlanmıştır. Wittfogel, akademik çalışmalarına yoğunlaşmak adına, kendisine yapılan Berlin’deki devrimci Volksbühne (Halkın Sahnesi) Dramatik (Teatral) Yapımcılığı teklifini geri çevirmiştir. Kendisi, "Die Linkskurve (Solak)" isimli "Proleter Devrimci Yazarlar Birliği Dergisi"’nde bediiyat ve edebiyat üzerine uzun, Hegelci denemeler ve kompozisyonlar yayımlamış ve 1930’dan itibaren derginin editör kadrosunda yer almıştır.

Wittfogel'in en çok bilinen eseri “Oriental Despotism: A Comparative Study of Total Power (Oryantal Despotizm: Mutlak Gücün Karşılaştırmalı İncelemesi)” isimli, ilk defa 1957’de yayımlanan anıtsal eseridir. Max Weber’in Çin ve Hindistan'ın “hidrolik-bürokratik resmi-devlet” yapıları ile ilgili fikirlerinin Marksist bir analizi ile başlayıp, Marx'ın Asya Tipi Üretim Yöntemi üzerindeki şüpheci bakış açısına dayandırmak suretiyle Wittfogel; sistemi tanımlamak adına "hidrolik imparatorluk" terimini yaratarak, tarımsal anlamda sulama çalışmalarının rolünü, bu çalışmaların korunması ve devamlılığının sağlanması için gereken bürokratik yapıyı ve söz konusu bu etkenlerin tamamının toplumdaki etkisini vurgulayan Oryantal despotizmin analizini ortaya çıkarmıştır.
Wittfogel'in görüşüne göre, başlıca Asya'da olmak üzere, birçok toplum geniş-çaplı sulama işlerinin inşaasından geçimini sağlamaktaydı. Devlet, bunu organize edebilmek için, nüfusun genelini angarya işlerinde çalışmaya zorluyordu. Bu gibi büyük boyutlardaki sulama sistemlerinin yönetimi, bakımı ve devamlılığı sadece merkezi bir yönetim tarafından sağlanabileceği için bu tür sistemler Oryantal ülkelerde bürokratik despotizmi kaçınılmaz kılmıştır. Söz konusu bu devlet yapısı aynı zamanda sivil toplumu ve devlete karşı harekete geçebilecek kapasiteye sahip başka herhangi bir gücü de ezmek ve yerle bir etmek için benzersiz bir şekilde inşa edilmiştir. Bu yapıdaki bir devletin despot, mutlak güç sahibi, varlıklı ve istikrarlı olması da kaçınılmazdır.Wittfogel’in “Oryantal Despotizm”’deki antikomünist bakış açısı, hidrolik hipotezini pek uygulanabilir olmayan Rusya’yı da kapsayacak şekilde genişletmiştir.

Barrington Moore, George Lichtheim ve özellikle Pierre Vidal-Naquet, Wittfogel hakkında yazan yazarlar olarak gösterilebilir. F.Tökei, Gianni Sofri, Maurice Godelier ve Wittfogel’in kendisinden uzaklaşmış öğrencisi Lawrance Krader, o dönem Maoist olan F. Kramer ve Claus Leggewie/Helmut Raich bu kavram üzerine yoğunlaşmışlardır. SDS öğrenci hareketinin iki Berlin lideri, Rudi Dutschke ve Bernd Rabehl, bu konuda çalışmalar yayımlamışlardır. Zamanın Doğu Almanya muhalifi olan Rudolf Bahro daha sonra "“Doğu Avrupa’da Alternatif”" adlı eserinin, Wittfogel’in düşüncelerini temel aldığını açıklamış, ancak Wittfogel’in ileriki zamanda oluşan antikomünist kimliğinden dolayı kitapta adına yer verilemediğini belirtmiştir. Bahro’nun ileriki dönemdeki, başta "“From Red to Green”" olmak üzere bazı çalışmalarında bahsettiği ekolojik fikirlerinde de aynı şekilde Wittfogel’in coğrafi determinizminden esinlenmiştir.

Hidrolik Toplum tezi ayrıca Marvin Harris gibi ekoloji antropologları tarafından da benimsenmiştir. Yucatán’ın Maya kalıntıları bölgesindeki mevcut kanallar ağının havadan çekilen fotoğraflar sayesinde ortaya çıkarılması ile beraber söz konusu tez Maya toplumuna da uygulanmıştır. Bunun yanı sıra, eleştirmenler Seylan ve Bali’nin gerçek anl