maruz kalmanın en ciddi ektisi kas körelmesi ve iskelet sistemindeki bozulmalardır. Bu etkiler egzersiz ile giderilebilir. Ağırlıksızlığa uzun süre maruz kalan astronotlar bacak kemiklerini sıkıştırıp iskelet sistemindeki bozulmayı engellemek için lastik banlar içeren pantolonlar giyer. Ağırlıksızlığın diğer etkileri ise vücuttaki sıvının yeniden dağılması, kardiovasküler sistemin yavaşlaması, alyuvar üretiminin azalması… Olarak sıralanabilir. Bu etkiler Dünya’ya dönüldüğü anda kaybolmaya başlar.
31 Aralık 2012’de NASA destekli bir çalışma uzay uçuşlarının astronotların beyinlerini etkilediğini ve Alzherimer hastalığına yakalanma riskini arttırdığını belirtti.

Rus bilim insanları uzaya gönderilen ve ormanda yaşayan hamamböcekleri arasındaki farkları incelediler. Uzaya giden hamamböceklerinin daha hızlı büyüdüğünü ve daha dayanıklı olduklarını gözlemlediler.
Yerçekimsiz ortamda döllenen kümes hayvanı yumurtaları doğru şekilde gelişmeyebilir.
2006 Uzay Mekiği deneyinde besin zehirlenmesine neden olan Salmonella typhimurium adlı bakterinin uzayda yetiştiğinde daha tehlikeli olduğu gözlemlendi.

Ağırlıksızlık teknolojik aletler üstünde ve özellikle de çok fazla mobil parça içerenlerde ciddi sorunlara yok açabilir cismin ağırlığına dayanan fiziksel süreçler belirli yerçekimi değerlerinde farklı işlemektedir. Kohezyon ve adveksiyon uzayda büyük rol oynamaktadır. Adaptasyonlar olmadan sıradan günlük eylemleri bile gerçekleştirmek imkânsızdır. Uluslararası Uzay İstasyonunda astronotlar tuvalete gitmek için kendilerini bir kemerle oturağa bağlamalıdırlar. Herhangi bir sıvıyı tüketmek için se kamış veya tüplere ihtiyaç duyarlar.




Sinop Yarımadası

Sinop Yarımadası, Kuzey Anadolu'da Ayancık'ın doğusu ile Gerze'nin kuzeyi arasında Karadeniz'e doğru ilerlemiş kütlesel yarımadadır. Türkiye'nin en kuzey noktası olan İnceburun buradadır.




Normal kuvvet

Normal kuvvet (Fn), cisimler arasında bulunan temas yüzeylerine dik bulunan, cisimlerin birbirleri içinden geçmesini engelleyen bir kuvvettir.
Normal kuvvet (Fn), yeryüzü tepki kuvvetlerinden biridir ve bu gruba dahildir. Örnek olarak dünyanın yüzeyinde sabit olarak duran bir kişiye yeryüzünden bir tepki kuvveti uygulanır ve tepki kuvveti normal kuvveti azaltır. Aynı durum belirli bir hızla yere düşen cisimlerde de gözlenir. Yere düşen cisim düştüğü zeminin esnekliğine bağlı olarak durdurucu bir normal kuvvetle karşılaşır. Bu kuvvet zemin esnekliğine göre artıp azalabilir.

Bir masanın üzerinde durmakta olan bir cisme etki eden normal kuvvet cismin ağırlığına (w) eşit ancak ters yöndedir. Cismin ağırlığı ise N=m.g (g=9.8 m/s^2) olarak ifade edilir. Burada (m) cismin kütlesi, (g) ise yer çekim kuvvetidir. Bu örnekteki normal kuvvet masa tarafından cisme uygulanmaktadır ve cismin bir nevi masanın içerisine girmesini engeller ve aynı zamanda masanın bu büyüklükte bir kuvvete dayanabildiğini göstermektedir.

Eğer cisim belli bir açı ile masada durmakta ise bu sefer 
ile normal kuvvet bulunabilir. Bu işlemin yapılma sebebi normal kuvvetin yüzeye her zaman dik olmasından kaynaklanmaktadır. Formülde (m) cismin ağırlığı, (g) yer çekim kuvveti, (θ) ise masa ile cisim arasındaki açıyı belirtmektedir. Normal kuvvet cismin masanın içerisine batmasını engelleyecek büyüklükte olmalıdır. Çevremizdeki cisimlere birçok kuvvet etki etmektedir bunlardan biri normal kuvvettir ve en basit seviyede düşünürsek bu kuvvetlere sürtünme kuvveti ve yer çekim kuvvetini de ekleyebiliriz. Bu iki kuvvet en önemli kuvvetler arasında yer alır.

Normal kuvvetin(N) büyüklüğü cismin yüzeyle olan etkileşiminden ötürü ortaya çıkan kuvvetin(T) büyüklüğüne eşittir ve yüzey etkileşimiyle aynı yöndedir(n). Yüzey etkileşim kuvveti birim normali ve yüzey gerginliğinin sayıl çarpımına eşittir.
veya altim gösterimiyle

Temas kuvvetinin yüzeye paralel olan bileşeni sürtünme kuvvetidir(Fs). Eğik düzlemlerdeki sürtünme kuvveti 
ile bulunur.

Asansörde duran veya sabit hızla hareket eden birine etki eden normal kuvvet onun ağırlığına(w) eşittir. Yukarı yönde ivmelenen bir kişiye etki eden normal kuvvet kütlesinden daha fazladır bu durum kişinin kendisini daha ağır hissetmesine sebep olur. Aşağı yönde ivmelenen bir asansörde ise kişiye etki eden normal kuvvet kişinin ağırlığından daha azdır bu durum kişinin kendisini daha hafif hissetmesine neden olur. Asansördeki kişi bir tartının üzerinde durursa tartı kişiye etki eden normal kuvveti hesaplar ve gösterir. Eğer asansör aşağı veya yukarı yönde ivmelenirse tartının okuduğu değerlerde değişir bu değerler kişinin ağırlığından fazla veya az olur. Tartılar normal kuvveti ölçer ve normal kuvvetler asansörün ivmelenme yönüne doğru değişir. Yer çekimi kuvveti bu ivmelenmelerden etkilenmez ve yer çekiminin tam değerini bir cismin bulunduğu ortamı değerlendirmeden bulmak neredeyse imkansızdır. Eğer yukarı yön (+) kabul edilirse kişiye etki eden normal kuvvet Newton’un 2.yasası ile :

ile bulunur. (a=asansörün ivmelenme miktarı)





Eşdeğerlik İlkesi

Genel görelilik fiziğinde, eşdeğerlik ilkesi, kütleçekimsel kütle ve eylemsiz kütle arasındaki eşdeğerlikle ilgilenen çeşitli kavramlardan biridir. Einstein'in gözlemlerine göre büyük kütleli bir cismin (Örn. Dünya) üzerinde durulduğunda hissedilen kütleçekimsel kuvvet, eylemsiz olmayan (ivmeli) referans çerçevesindeki bir gözlemcinin hissettiği uydurma kuvvetle aynıdır.

16. yüzyıl sonları ve 17. yüzyıl başlarında Galileo deneysel olarak yerçekimi tarafından kazandırılan ivmenin ivmelenen cismin kütlesinden bağımsız olduğunu gösterdiğinde Eşdeğerlik ilkesine benzer bir durum ortaya çıkmıştı. Bu bulgular eylemsiz ve kütleçekimsel kütlelerin aynı olduğu kütleçekimsel kurama yol açmıştır. Eşdeğerlik ilkesi tam olarak Albert Einstein tarafından 1907'de cisimlerin Dünya'nın merkezine doğru olan 1g'lik (g= 9,81 m/s² Dünya’nın yüzeyindeki standart kütleçekimsel ivmenin değeridir) ivmelerinin eylemsizce hareket eden cismin, örneğin boş uzayda 1g ile ivmelenen roket, ivmesi ile eşdeğerde olduğunu gözlemlediğinde ortaya atıldı. Einstein bunu:

Yani, dünya yüzeyinde hareketsiz durmanın boş uzayda motorları sayesinde ivmelenen bir uzay aracının içinde olmaktan hiçbir farkı yoktur. Bu prensipten yola çıkarak Einstein serbest düşmenin aslında eylemsiz bir hareket olduğu sonucuna vardı. Serbest düşme hareketi yapan cisimler gerçekte ivmelenmez. Eylemsiz referans sisteminde bulunan cisimler (ve ışık) sabit hızda ve düz bir doğrultuda hareket ettiklerinden Newton'un birinci hareket yasasına uyarlar. Benzer olarak eğimli uzay ve zaman içerisinde bulunan eylemsiz parçacıklar veya ışık atımlarının hareket doğrultusu olabildiğince düzdür. Bu tip hareket doğrusu kesel olarak adlandırılır. Yerçekimine maruz kalan cismin üzerinde bulunan hareketsiz durumdaki bir gözlemcinin zaman içindeki gözlemlerine göre bu keseller cisim boyunca eğilmeye başlar. İşte bu yüzden serbest düşme sırasında ivmeölçerler herhangi bir ivme tespit edemezler. Bunun aksine Newton mekaniğinde yerçekimi bir kuvvet olarak kabul edilir. Cisimleri büyük kütleli cisimlerin merkezine çeken bu kuvvettir. Dünya’nın yüzeyinde, yerçekimi kuvveti yüzeyden kaynaklanan mekanik bir direnç ile dengelenir. Bu yüzden Newton fiziğine göre, büyük kütleli bir cismin (dönüş hareketi yapmaya) üzerinde duran başka bir cisim eylemsiz hareket çerçevesi içerisinde bulunmaktadır. Bu değerlendirmeler doğal olarak Einstein’ın 1911’de kesin bir şekilde formüle ettiği eşdeğerlik ilkesini doğurur:

Einstein ayrıca K ve K’ olarak tanımlanan iki referans çerçevesinden söz etmiştir. K, düzgün bir kütleçekimsel alandır. K’ ise bir kütleçekimsel alana sahip olmamasına rağmen düzgün bir ivmeye sahiptir. Bu iki referans çerçevesindeki cisimler aynı kuvvetler etkisi altında kalır:

Bu gözlem genel görelilikle sonuçlanan bir sürecin başlangıcını oluşturmuştur. Einstein görelilik kuramını oluştururken bunun genel bir prensip olarak kabul edilmesini önermiştir.
Einstein özel görelilikle eşdeğerlik kuramını saatlerin kütleçekimsel alanda farklı çalıştığını ve ışık dalgalarının kütleçekimsel alanda büküldüğünü göstermek için birleştirmiştir. Bunu henüz eğimli uzay kavramını geliştirmeden önce geliştirmiştir. Eşdeğerlilik prensibi, Einstein’ın tarif ettiği şekilde, serbest düşüş ve eylemsiz hareketin aynı olduğu sonucuna varmıştır. Bu tip eşdeğerlik prensibi şu şekilde açıklanabilir. Penceresiz bir odada bulunan gözlemci Dünya yüzeyinde olduğunun ya da 1g’lik ivme ile ivmelenen bir uzay gemisinde olduğunun farkına varamaz. Bu durum tam olarak doğru değildir. Çünkü çok büyük kütleli cisimler derin uzayda ivmelenen uzay araçlarında görülmeyen gelgitsel kuvvetlere neden olur. Eşdeğerlik kuramının genel göreliliğin gelişmesinde rol oynamasına rağmen bu, genel göreliliğin bulunmasındaki temel prensip değildir. Daha çok kuramın geometrik doğasının sonucudur. Genel görelilikte, serbest düşüşteki cisimler uzay ve zamanın keselleri takip ederler ve kütleçekimsel kuvvet olarak algıladığımız şey ise uzay ve zamanın kesellerini takip edemememizin sonucudur çünkü maddenin mekanik direnci bizi bunu yapmaktan alıkoyar. Einstein genel göreliliği geliştirdiğinde bunu özel görelilikle uyumlu diğer kütleçekim kuramlarına karşı test etmek için bir yapı gerekiyordu. Bu Robert Dicke tarafından genel görelilik testi programının bir parçası olarak geliştirildi. Einstein eşdeğerlilik prensibi ve güçlü eşdeğerlik prensibi denilen ve ikisinin de zayıf eşdeğerlik prensibini başlangıç noktası olarak kabul eden ve sadece kütleçekimsel deneylere uygulanabilir olup olmamaları açısından fark eden iki yeni prensip geliştirildi.

Eşdeğerlik prensibinin kullanımda olan üç formu zayıf, (Galileci) Einsteincı ve güçlü eşdeğerlik prensipleridir.

Zayıf eşdeğerlik ilkesi, serbest düşüşün evrenselliği ya da Galileci eşdeğerlik prensibi olarak da bilinir. Güçlü EP kütleçekimsel bağlanım enerjisine sahip astronomik cisimleri içerir. Zayıf EP, kütleçekimsel olmayan kuvvetler ile bağlanmış düşen cisimleri dikkate alır. İki türde de:
Bölgesellik, dairesel ıraksak kütleçek