.

1982'de başarılı oyunuluğu ile iki ödül birden kazanmıştır.





Aliağa Limanı

Aliağa Limanı, İzmir ili, Aliağa ilçesi sınırlarında Çandarlı Körfezi içinde yer alır. 12 sanayi tesisine ait 36 iskele bulunur. Toplam iskele uzunluğu 8.849 m, kapasitesi 9.999 gemi/yıl'dır. Limanda en fazla yüke sahip firmalar; Tüpraş, Petkim ve Habaş'tır.

Liman toplam gemi trafiği ve yük elleçlemesinde Türkiye 3. sıradadır. Kuruluşunda petrol, petro-kimya, gübre, demir-çelik tesislerinin ihtiyaçları hedeflense de, zamanla artan ihtiyaçtan dolayı genel liman halini almıştır.
2000 yılında 3.218 gemi yanaşan limana, 2012'de 5.221 gemi yanaşmış %62,2'lik büyüme sağlanmıştır. Gelen gemilerin %34,6'sı Türk bayraklı, %65,4'ü yabancı bayraklıdır.

Türk limanlarının yanaşan gemi sayısına göre sıralanışı şöyledir: 1.İzmit Limanı 2.Ambarlı Limanı 3.Aliağa Limanı 4.Mersin Limanı 5.Gemlik limanı 6.İskenderun Limanı 7.İstanbul Limanı, 8.Tuzla Limanı, 9.İzmir Limanı

Türkiye'deki tek gemi söküm alanı burada bulunmaktadır. 21 firmanın çalıştığı tesis, 1975 yılında demir-çelik fabrikalarına hurda demir temin etmek amacıyla kurulmuştur. Avrupanın tek gemi geri dönüşüm tesisidir.

Limanda 37 antrepo bulunur. Aliağa'da çoğunlukla ithalat yapılmaktadır. Limandan 2012'de 21 milyon ton ithalat, 10 milyon ton ihracat yükü geçmiştir.

Limanda en fazla yükleme-boşaltma yapılan ürünler şunlardır; ham petrol, LPG, petrol ürünleri, sıvılaştırılmış doğalgaz (LNG, kimyasal maddeler, makine yağları, demir mamulleri, hurda demir, taşkömürü, petrokok, antrasitvent, gübre, mısır. 
Çandarlı körfezi içinde Aliağa koyu, Nemrut koyu, Karaağaç Koyu, Akmermer Koyu, Kadırga Koyu, Hacıahmetağa Koyu bulunur. Antik zamanlarda bu koylarda bazı limanlar kurulmuştur. MÖ 1120'de kurulan Kyme, MÖ 1047 yılında kurulan Myrina şehirlerinin limanları mevcuttu. Günümüzde Aliağa şehrinin bulunduğu alanda Osmanlı Devleti zamanında Aliağa Çiftliği bulunuyordu. Arazi Venedik asıllı Baltacı ailesine aitti. Aile 1899 yılında hayvansal ürünler ihracatı amacıyla bir iskele inşa etmiştir.

1960'lı yıllardan sonara bölgede sanayi tesisleri kurulmaya başlanmıştır. 1977'de Ege Gübre ilk iskeleyi kurmuş, bunu diğer firmalar takip etmiştir.
Aliağa limanı çevresinde üç önemli proje gündemdedir. Kuzey Ege Çandarlı Limanı, Yat ve Tekne İmalatçıları Endüstrisi ve Star Rafineri'sinin kurulması. Ayrıca Habaş ve Petkim limanlarının genişletilmesi düşünülmektedir.




Dora Baret

Dora Baret (d.7 Temmuz 1940) , Arjantinli ünlü aktris ve tango dansçısı.

1987 yapımı "Sofia" isimli filmdeki güçlü oyunculuğu ile akıllarda yer etmiştir.





Brossard

Brossard (/brɒˈsɑr/ veya /ˈbrɒsɑrd/; Fransızca telaffuzu: ​bʁɔsaʁ, yerli telaffuzu: bʁɔsɑːʁ veya bʁɔsɑɔ̯ʁ), Kanada'nın Québec ilindeki Montérégie bölgesinde Montreal Büyükşehir'in parçası olan belediyedir.

2011 sayımlarına göre, Brossard'ın nüfusu 79.273 idi.




Sofia (film)

Sofia Arjantin 1987 yılı yapımı yönetmenliğini Alejandro Doria'nın yaptığı romantik-dram filmidir. Orta yaşlı suç örgütü lideri eşinden ayrılmış dul bir kadınla ona hayranlık duyan bir öğrencinin hikayesinni konu edildiği film 1987'de Cannes Film Festivali'nde yayınlanmıştır.





1974 Britanya Milletler Topluluğu Oyunları

1974 Britanya Milletler Topluluğu Oyunları, 24 Ocak-2 Şubat tarihleri arasında, Yeni Zelanda'nın Christchurch şehrinde düzenlenen 10. İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları.

İskoçya'nın Edinburgh şehrinde gerçekleştirilen 1970 Britanya Milletler Topluluğu Oyunları sırasında yapılan oylamada 36 oy alan Christchurch, 2 oylu Melbourne'ü geride bırakarak etkinliğe ev sahipliği yapmaya hak kazandı. 34 ülkeden 1.276 sporcunun mücadele ettiği oyunlarda, 10 farklı sporda 121 etkinlik gerçekleştirildi. 29'u altın olmak üzere toplamda 82 madalya toplayan Avustralya en başarılı ülke olurken; 28'i altın 80 madalyayla İngiltere ikinci, 25'i altın 62 madalyayla Kanada üçüncü sırada yer aldı.

Oyunlarda 38 ülkeden katılan sporcular mücadele etti. Batı Samoa, Botsvana, Cook Adaları, Lesotho ve Tonga; tarihlerinde ilk defa etkinliklere katıldı.

Oyunlar kapsamında 10 spor dalında 121 farklı etkinlik düzenlendi. Aşağıdaki listede parantez içindeki sayılar, o spor kapsamında yapılan etkinlikleri göstermektedir.





Naoya Shiga

Naoya Shiga (志賀直哉; 20 Şubat 1883- 21 Ekim 1971), Meiji döneminden Shōwa dönemine kadar aktif olan Japon yazar. Shirakaba Ekolü’nü (Akhuş Ekolü) temsil eden yazarlardan birisi olup kendisinden sonra gelen birçok Japon yazarın üzerinde iz bırakmıştır. En bilinen eserleri arasında "Karanlık Bir Gecenin Geçiti" (暗夜行路 "Anya Kōro, A Dark Night's Passing"), "Barışma" (和解 "Wakai"), "Çırağın Tanrısı" (小僧の神様 "Kozō no Kamisama") ve "Kale Burnu’nda" (城の崎にて "Ki no Sakinite") bulunur.

Miyagi ilinin Ishinomaki şehrinde doğmuş, Tokyo ilinde büyümüştür.  

Dedesi Naomichi (志賀直道), Sōma Beyliği’nin (günümüzde Fukushima ili Nakamura kasabası) yönetici ailesine hizmet etmiş, Furukawa zaibatsu grubunun kurucusu Furukawa Ichibe (古河市兵衛) ile birlikte Ashio Bakır Madeni’nin geliştirilmesi işini yürütmüştür ve sansasyonel “Sōma Vakası” ile ilişkilidir.  Naomichi, filozof Ninomiya Sontoku’nun (二宮尊徳) öğrencisidir.

Babası Naoharu (志賀直温) ise, Sōbu Demiryolları ve Japonya İmparatorluk Hayat Sigortası Şirketi’nin yöneticiliklerinde bulunmuş, Meiji dönemi finans dünyasının önde gelen şahıslarındandır.       

Naoya Shiga,1883 yılında Daiichi Bankası’nda çalışmakta olan babasının o zamanki görev yeri olan Miyagi ilinin Ishinomaki şehrinde doğmuştur. İki yaşındayken babasıyla birlikte Tokyo’ya taşınan Shiga’yı babaannesi Rume (留女) büyütmüştür. İlköğretimden üniversiteye kadar olan eğitimini dönemin elit okulu olan Gakushūin Okulu’nda devam ettiren Shiga, daha sonra Tokyo İmparatorluk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nin İngiliz Edebiyatı bölümüne girmiştir. 1908 yılında, yedi yıldır öğrencisi olduğu ve kendisinin Hıristiyan olmasında rol oynayan Protestan misyoner Uchimura Kanzō’yu takip etmeyi bırakarak, kiliseden uzaklaşmıştır. Yazar, Japon Edebiyatı bölümüne geçiş yaptıktan sonra da okulu bırakır.

Kendisini tanıyanlarca Gakushūin yıllarından itibaren çok zengin olduğu söylenegelmiş, kendisiyle aynı zengin yaşam şartlarına sahip arkadaşlarıyla hovardalığın sınırlarını zorlamıştır. Gakushūin’de kendisinden bir sınıf altta olan Shigeno Mayotake’ye (滋野清武; Birinci Dünya Savaşı’nda Japonya’nın yıldız pilotu) arkadaşları Arishima Ikuma (有島生馬; ünlü yazar) ve Matsukata Gisuke (松方義輔; Prens Matsukata Masayoshi’nin dokuzuncu oğlu) ile birlikte sık sık eziyet ettiği ifade edilmiştir. Shiga ilerleyen yaşında bile, 1956 yılında yazdığı "İnsanı Çarpan Konuşmalar" başlıklı bir yazısında Mayotake hakkında “Zaten tuhaf bir şekilde insanlar tarafından sevilmeyen bir adamdı” diye yorumda bulunmuştur.

Hayatı boyunca defalarca taşınan Shiga, 1915’te Yanagi Muneyoshi’nin (柳宗悦) tavsiyesiyle Chiba ilinin Abiko şehrine taşınarak burada 1923 yılına kadar yaşamış, bu süre zarfında yakın mesafede oturan arkadaşı filozof Mushanokōji Saneatsu (武者小路 実篤) ve seramik ustası Bernard Leach ile yakınlaşmıştır.

Yazarın tek uzun romanı olan ve 1921-1937 yılları arasında yazdığı "Karanlık Bir Gecenin Geçidi," modern Japon edebiyatının başyapıtlarından biri olarak kabul görmektedir.

1949’da yakın arkadaşı Tanizaki Junichirō (谷崎潤一郎) ile birlikte “İmparatorluk Yüksek Edebiyat Nişanı”nı almıştır. Hayatının geri kalanında, Gakushūin’den beridir dostu olan Mushanokōji Saneatsu, Hosokawa Moritatsu (細川護立), Yanagi Muneyoshi (柳宗悦) ve Satomi Ton’un (里見 弴) dışında, diğer edebiyat devlerinden Umehara Ryūzaburō (梅原龍三郎), Abe Yoshishige (安倍能成), Watsuji Tetsurō (和辻哲郎), Yasui Sōtarō (安井曽太郎), Tanikawa Tetsuzō (谷川徹三) gibi birçok bilgin ve aydın ile fikir alışverişinde bulunmuştur. Bu dönemdeki gelişmeleri Shiga’nın geride bıraktığı günlük ve mektuplarda görmek mümkündür.

İlginç bir şekilde savaştan hemen sonraki dönemde Japonya’nın resmi dilinin “dünyadaki en iyi, en güzel dil” ve “mantıklı bir dil” olarak adlandırdığı Fransızca’ya değiştirilmesi gerektiğini savunmuştur. Yazar, savaştan sonra Shibuya’ya (Tokyo) taşınmış ve her ne kadar hayatının son yıllarına doğru eser üretemese de, birçok yeni yazarı destekleyerek edebiyat dünyasına katılmalarını sağlamıştır. 88 yaşında zatürreye yenik düşerek vefat etmiştir.

Dönemin en etkin edebiyat tartışmalarının döndüğü Takahata Salonu'nun bulunduğu ve Shiga’nın bir dönem yaşadığı bu eski ev, günümüzde Nara şehrinin Takahata semtinde “Eski Shiga Naoya Konağı” olarak korunmaktadır.  

1925 yılında Kyotō’dan Nara’ya taşınan Shiga, Nara Parkı’nın hemen yanında bulunan Wakakusa Dağı’na bakan bir noktada, tarlaların arasına 1929’da bir köşk inşa ettirir. Kendi kişisel planlarını hayata geçirdiği bu evde, 1938’de Kamakura’ya taşınana kadar ailesiyle birlikte yaklaşık 10 sene geçirdi. Sukiya stilinde inşa edilen eve sonradan Avrupa ve Çin tarzı odalar da sonradan eklenmiştir. Ev, Batı tarzı döşenmiş aydınlık oda, çalışma odası, çay salonu ve mutfak gibi bölümler içermektedir. Shiga, bu evde "Karanlık Bir Gecenin Geçidi, Deli Aşk" ile "Platonik Aşk" gibi önemli eserlerini kaleme almıştır.  

Her ne kadar Natüralizm akımına tepki olarak doğduğu bilinen Shirakaba Ekolü’nün (Akhuş Grubu) yazarlarından biri olarak kabul edilse de, Shiga’nın eserlerinde Natüralizm’in etkilerini görmek mümkündür.

Tarz bağlamında anlamsız cümle kurmamanın Shiga’nın ideallerinden biri olduğuna dair birçok görüş mevcuttur. Shiga’nın bu idealinden ötürü, edebi teknik olarak gerçek olanın kopyalanmasını benimsediği söylenebilir. Sıkı bir takipçisi olan yazar Akutagawa Ryūnosuke (芥川龍之介), Shiga’yı kendisinden çok daha üstün bir usta olduğunu kabul ederek Shiga’nın idealini benimsemiştir.

Dönemin coşkulu genç edebiyatçıları tarafından bir tür külte çevirilerek başyapıt kabul edilen "Çırağın Tanrısı’"ndan hareketle “Edebiyatın Tanrısı” lakabı verilen Shiga, bir toplantıda Dazai Osamu’ya amansızca sözlü saldırıda bulununca, Dazai tarafından ağır eleştirilere uğramıştır.

Shiga’nın savaştan sonra savunduğu “resmi dilin Fransızca olması” fikri d