de içgözlem ile ilgilendiğini bunun da Antropoloji, Ekonomi ya da Tarih gibi disiplinlerin ‘kendin pişir kendin ye’ türü bir psikolojiden medet ummalarına neden olduğunu iddia ediyordu.

McDougall Darwin’in alternatif içgüdülerin iki farklı kökene dayanabileceğini kabul ettiğini gözlemlemiştir: İlk olarak pek çok nesil boyunca tekrarlanan zekice davranışlar içgüdüselleşebilirdi; ikinci olarak karmaşık içgüdüler daha basit içgüdülere göre hareket eden doğal seçilim aracılığıyla ortaya çıkabilirlerdi. İlk alternatif Lamarkçılığı gerektirir ve McDougall’ın buna itirazı yoktur. Ancak bu yaklaşımın Lamarkizm'in doğru olmasına bağlı olmadığı belirtilmelidir.

McDougall’n kullandığı anlamda içgüdüler katı davranış kalıpları değildir, dış etkenlerden etkilenirler ve gelişim boyunca değiştirilebilirler. McDougall’a göre İçgüdüler doğuştan belirlenmiş Psikofiziksel eğilimlerdir ve üç veçheye sahiptirler: algısal-belli bir sınıfa ait nesnelere dikkat etmek, duyusal-bu nesneyi algılayarak belli bir niteliği olan duygusal bir heyecan yaşamak, motor-böylesi nesnelere belli bir tarzda tepki vermek.

En yeni aynı zamanda en tartışmalı olan veçhe duygunun içgüdüyle ilişkilendirilmesidir. Örneğin duygunun yalnızca içgüdüsel davranış engellendiğinde ortaya çıktığı ileri sürülmüştür ve McDougall daha sonraki bir çalışmasında bu gibi güçlükleri ele almaya çalışmıştır. Bireyin gelişimi sırasında içgüdülerin pek çok farklı şekilde değiştirildiğini ileri sürüyordu: İçgüdüsel davranışı içsel olarak serbest bırakan şey nesnelerden fikirlere doğru genişletilmiştir; içgüdünün neden olduğu hareketler daha çok çeşitlenir; pek çok İçgüdü aynı anda harekete geçirilebilir ve sonuç bunların bir karışımı olacaktır. McDougall kullanmış olduğu içgüdü kavramı nedeniyle birçok eleştiriye tabi tutulmuştur. Daha sonra bu kavram yerine ‘doğal eğilim’ kavramını kullanmayı tercih etmiştir. Bu doğal eğilim kavramını açıklarken 12  içgüdüsel eğilimden bahsetmiştir. Bunlar açlık, tiksinti, merak, korku, engellenince kızma, cinsel istek, annelik, topluluğa katılma, kendini kanıtlama, açıkça aşağı konumdaysa kabullenme ve tabi olma, bir şeyler meydana getirmeye çalışma, sahip ol yapmaya çalışma içgüdüsüdür. McDougall sosyal ilişkilerde bu eğilimlerin birinci dereceden etkili olduğu görüşündeydi. Ona göre insanın bütün etkinliklerini doğrudan ya da dolaylı olarak doğuran, bu etkinliklerin hedefini koyan ve enerji sağlayan bu temel eğilimlerdir. En gelişmiş zihnin bile bütün düşünme donanımı tatmin arayan bu eğilimlere hizmet eder. McDougall’ın bu iddiaları daha sonra Etologların çalışmalarıyla ve Sosyal psikoloji çalışmalarıyla desteklenmiştir.

McDougall’ın Grup ve grup üyeliği hakkında sunmuş olduğu tanımlamaları sosyal psikolojiye yapmış olduğu bir diğer katkıdır. McDougall düzenli her toplumun bir kolektif zihni olduğunu tartışır ama kolektif bilinç veya bilinçsizlik fikrini reddeder. Kendisine göre toplumda zihinsel bir birlik vardır. Ona göre herhangi bir kişinin zihni zihinsel veya maksatlı güçlerin bir düzen içerisinde bir arada olduğu bir sistem arz eder. Bu sistemi şekillendiren toplumun bütün üyelerinin zihnidir; toplum kişinin zihni, kişinin zihni ise toplumun zihnidir. Bu grup zihni o gruptaki kişinin zihni dışında veya onun üstünde bir zihniyet değildir. İşin ilginci sosyal psikolojiye hatrı sayılır katkılarda bulunan McDougall’ın kendisinin fazla sosyal bir insan olmayışı idi. Hiçbir sosyal gruba düzenli olarak katılmadığını ifade etmiştir. ‘’Grup hayatının, grupça duygulanmanın ve düşünmenin çekiciliğinden habersiz olmamama rağmen kendimi hiçbir sistemin veya partinin içinde bir bütün olarak hissedemedim, kendimi hep dışarıda tuttum, eleştirel bir tavır içinde oldum’’ demiştir.

Watson ve ekolünün göze çarpan muhaliflerinden biri William McDougall olmuştur. Watson’ın davranışı mekanik bir biçimde ele alan ekolü McDougall’ın Içgüdü teorisi dinamikleriyle taban tabana zıttı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki çoğu psikolog McDougall’ın etkisini bir dereceye kadar kabullenmişken 1920’lerin sonlarında davranışçılığa yönelik eleştirileri sebebiyle psikoloji toplulukları tarafından yerilmişti. Yaklaşık 1928 yılında McDougall, Amerika’daki genel Psikoloji akımı tarafından dışlanmıştı. Kendisinin bir aşağılanmaya maruz bırakıldığını düşünüyordu. On yıl sonra McDougall kanserden öldüğünde Watson’un John Hopkins’teki halefi olan Knight Dunlop ‘‘Nihayet öldü, bu kuşkusuz psikoloji için çok daha iyi olmuştur.’’ demiştir. Aralarındaki farklılıkları tartışmak üzere 5 Şubat 1924’te Washington D.C.’deki psikoloji topluluğunda toplandılar. Münazaraya bin kişi katıldı. Bu nedenle dinleyici topluluğunun büyüklüğü Watson davranışçılığının popüleritesi hakkında oldukça iyi bir fikir verir. Ancak münazaranın hakemleri McDougall’ın lehine oy verdiler. Münazaranın büyük kısmı Watson ve McDougall tarafından 1929’da Davranışçılık Savaşı adı altında yayınlandı. 




Nanjō

Nanjō ( "Nanjō-shi"; "güney kale"), Japonya'nın Okinawa prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Şehir Okinawa Adası'nın güneyinde yer almaktadır. Yüzölçümü 49.69 km² olan şehrin nüfusu Aralık 2012 tarihi itibarı ile 41,305'tir. Nanjō 1 Ocak 2006 tarihinde kurulmuştur.

Nanjō'nun ekonomisi tarım ve turizme dayalıdır. Chinen'de bulunan Seifa-Utaki Tapınağı UNESCO'nun Dünya Miras Listesi'nin Gusuku Siteleri ve Ryukyu Krallığı ile İlgili Varlıklar'ına dahil edilmiştir.





Tomigusuku

Tomigusuku ( "Tomigusuku-shi"), Japonya'nın Okinawa prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Yüzölçümü 19.25 km² olan şehrin nüfusu Aralık 2012 tarihi itibarı ile 60,004'tür.

Tomigusuku 1 Nisan 2002 tarihinde kadar bir köy olup bu tarihte şehir statüsü almıştır. Şehir Tomigusuku Kalesi'ne sahipliği yapmaktadır.




Kurmangazi Sağırbayoğlu

Kurmangazi Sağırbayoğlu (Kazakça: Құрманғазы Сағырбайұлы ("Kurmangazy Sagyrbayuly"); Rusça: Курмангазы Сагырбаев; 1823–1896), bir Kazak besteci, çalgıcı, ve halk sanatçısıdır.

Bukey Altınordu'da (günümüzde Batı Kazakistan Bölgesi, Zhanakala İlçesi) 1823 yılında fakir bir yurt olan Sağırbaya'da doğdu. Kızıl Kurt ailesindendir. Kazak müzik kültürünün gelişimi üzerinde büyük bir etkisi vardır. Lavta çalmaya erken yaşlardan itibaren başladı. Babasının onay vermediği erken dönemde çocuğun müzik eğilimi ortaya çıktı. Anne Kurmangazi Alka kişisel ve bireysel olarak güçlü bir irade göstererek babasının tam tersine, müzik için sevgisini paylaştı ve oğlunu destekledi. Korkunç bir zorunluluk baskısı altında 6 yaşındayken Kurmangazi çobanlara verildi. Doğduğu köyde Kurmangazi heyecanla kuishi müziği dinledi, bunların arasında genç Kurmangazi müziğe karşı özel ilgisi olduğunu fark etti ve büyük bir gelecek ile kuishi öğrenmeye başladı. 18 yaşındayken Kurmangazi memleketi olan köyü terk edip kuishi için hayatına dolaşarak başladı. Birlikte becerilerini geliştirmek için bir yarışmaya katıldı ve müziğini yasallaştırmak ve olağanüstü dombıra oyuncularına bir dizi müzik ortaya koydu. O bugünün Rusya Federasyonu Aşağı Volga Astrahan bölgesinde gömüldü.

Sağırbayoğlu görüntüsü 1993 yılında ve 1998 yılında 5 Kazak Tengesi banknotu üzerinde kullanılmıştır.




1537-1540 Osmanlı-Venedik Savaşı

1537-1540 Osmanlı-Venedik Savaşı veya "Üçüncü Osmanlı-Venedik Savaşı", Muhteşem Kanuni Süleyman döneminde yapılan ilk Osmanlı-Venedik Savaşı'dır. Savaş, Osmanlıların deniz üstünlüğünün kabul ettirmesi ve Akdeniz'in başat deniz gücü haline geldiğini göstermesi açısından dikkate değerdir. Bu savaş dönemi içinde 28 Eylül 1538 tarihli Preveze Deniz Muharebesi ile Türk Denizcilik tarihinin en önemli zaferlerinden biri kazanılmıştır. Osmanlı Devleti'ne karşı oluşturulan Kutsal İttifak da dağılmıştır.

Fransa'nın Kuzey İtalya'yı istila ettiği 1536-1539 arası dönemde Osmanlı ordusu da güney İtalya'ya çıkartma yapmıştır. Fatih Sultan Mehmet'ten sonra tekrar Otranto'ya çıkan Osmanlı birlikleri 23 Temmuz 1537'de Valona yakınlarında ordugah kurmuştur. Fransa'nın ilerleyişini durdurması sonrası karaya çıkmış Osmanlı birlikleri de 1 aylık süreden sonra geri çekilmiştir. Apulia'da bulunan Osmanlı birlikleri ve Otranto Boğazı'nın Osmanlı Donanması'nca tutulması, Roma'daki Papalık Devleti'nce büyük bir istila tehdidi olarak görülmüştür. Ayrıca savaş döneminde bu dönemde Venedik'teki Türk Hanı'nda konaklayan Osmanlı tebaasından tüccarların tutuklanması ve mallarının güvence altına alınmasına karar verilmişti.

1538 yazında Osmanlı Devleri, Ege Denizi'nde arta kalan Venedik Cumhuriyeti hakimiyetindeki adaları ele geçirmiştir. Bunlar arasında Nakşa, Santoron ve Paros da bulunmaktaydı. Ayrıca Mora Yarımadası'ndaki Vendedik varlığı da Monemvasia ve Nafplion kalelerinin ele geçirilmesi ile sona erdi. Karadağ'ın Kotor Körfezi'ndeki Herceg Novi de Osmanlılarca ele geçirildi. Bu savaşlar neticesinde Ege ve Mora Yarımadası'ndaki son direnç noktalarını kaybeden Venedik, ayrıca Arnavutluk kıyılarından İstriya yarımadasına kadar olan bölgedeki hakimiyetini de kaybetmiş, deniz gücünün yanı sıra kara gücüne de önemli darbe yemiştir.

Andrea Dorya liderliğindeki gemilerden oluşan Kutsal İttifak donanması ile Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı donanması arasında cereyan eden bu muharebe kesin Osmanlı zaferiyle sonuçlanmıştır. 28 Eylül 1538'teki bu savaşta Barbaros Hayreddin Paşa ile birlikte Sinan Reis, Cafer Reis, Şaban Reis ve oğlu Hasan Reis (daha sonra Hasan Paşa) merkez hattaydı. Seydi Ali Reis sol kanada, Salih Reis sağ kanada komuta etmiştir.

Savaş sonrasında batı ile doğu, arasındaki ticaretin yeniden başlaması ve Venedik-Osmanlı arasındaki ticaretinin canlanması için bir imtiyaz (kapitülasyon) anlaşması 2 Ekim 1540'ta imzalanmıştır. Osmanlı İmparatorluğu kapitülasyonları'nın yeniden başlaması için Venedik'e verilen imtiyazları içerir ferman günümüze kadar ulaşmıştır.





Oneka Fortúnez

Oneka Fortúnez (ya da Iñiga Fortúnez; Baskça: "Oneka Ortitz"; İspanyolca: "Onneca Fortúnez") (d. 848 (tahmini) – ö. 890’dan sonra), Orta Çağ Katolik Pamplona prensesi ve Córdoba soylu kadın. Oneka’nin diğer ismi, evliliğinden sonra Durr (Arapça: در) o