sahibi olacaktı. Katolik Vatikan Kiliseden ayrılınmasından sonra Kraliyet Üstünlüğü (Royal Supremacy) Yasası ile İngiliz monarşisi böylece kurulan ulusal İngiltere Kilisesinin üst yöneticisi oldu. Dokrinel (fıkhi) ve yasal konulardaki tartışmalar sona erdi ve papalık o güne kadar ödenen vergilerden ve piskoposların atanmasında söz sahibi olma yetkilerinden yoksun bırakıldı.

Kilisenin yapısı ve teolojik konular nesiller boyu süren ateşli bir tartışma konusunu oluşturdu. Bu tartışmalar 1688'deki Glorius Devrimi adı verilen Birleşik Krallığın son Katolik hükümdarı Kral II. James'i tahttan indiren bir darbeyle sonlandı.

VIII. Henry, 1509'da 17 yaşında İngiltere tahta çıktı. Ölen kardeşi Arthur'un eşiyle Haziran 1509'da tahta çıkmasından kısa bir süre önce evlendi. Dinsel ritüelleri takip eden titiz bir katolik olarak tanındı. Martin Luther'e cevap olarak yazdığı, Katolik Kilisesinin savunmasını yaptığı, Thomas More'un yardımlarıyla hazırladığı Yedi Sakramentin Savunması adlı kitabı nedeniyle Papa X. Leo tarafından 'İnancın Savunucusu' olarak adlandırıldı. Kendisinden sonra gelen İngiliz monarkları bu unvanı İngiltere Kilisesinin Roma'dan kopmasından sonra dahi kullanmayı sürdürdüler.

1520'lerin sonlarına doğru Henry, kendisinden bir erkek çocuk sahibi olamadığı Cathrine ile evliliğinin iptal edilmesini istedi. Henry, Katolik inanışına göre erkek kardeşinin karısı ile evlenmenin yasaklanmış olmasından ötürü bir ilahi bir musibete maruz kaldığını düşünmekteydi. Evlilik öncesi Cathrine, Arthur ile olan evliliklerinin hiç tamamlanmadığına dair yemin etmiş ve böylece bu evlilik Roma'daki Papa tarafından onaylanmıştı. Öncesinde onaylanmış olan bu evliliğin aynı gerekçeyle iptali Papalık için bir çelişki doğuracaktı.
Henry'nin babasının tahta çıkmasından önce tahtta hak iddia eden taraflar tarafından başlatılan Güller Savaşı adı verilen bir savaş yaşanmıştı ve Henry kendisinden sonra benzer bir durum bırakmaktan kaçınmaktaydı. Catherine'in yetişkinlik dönemine ulaşabilen tek çocuğu I. Mary olmuştu.
Henry, bir erkek varis sahibi olamamasını Tanrı'nın kendisine kardeşiyle yaptığı evlilik nedeniyle verdiği bir musibet olduğunu iddia etti. İncil, Levililer 20:21'de kardeş karısı ile evlenilmesini yasaklamaktaydı. Ancak Henry'nin bu evliliğin iptalini istemesi Papa VII. Clement tarafından ret edildi. Kanonik yasaya göre daha önceden izin verilmiş bir gerekçe bir evliliğin iptaline neden olamazdı. Clement aynı zamanda Catherine'nin yeğeni olan, birlikleriyle aynı yıl içinde Roma'yı işgal eden, Papayı kısa bir süre tutuklayan Kutsal Roma imparatoru V. Karl'ın gazabına uğramaktan da çekinmekteydi.

1529'da kral parlamentoyu evliliğinin iptalini görüşmek üzere toplanmaya çağıdı. Bu birleşimde reform yanlısı olup bu reformun ne biçimde yapılacağı hakkında görüş birliği bulunmayanlar bir araya geldiler. Bu nedenle, bu parlamento 'Reformasyon Parlamentosu' olarak adlandırıldı. Bu parlamentoda, mahkemelerde hukuk mesleğinden olmayıp çağırılan ruhbanların ayrıcalıklarından huzursuz olan Ortak hukuk avukatları bulunuyordu. Luther'in evanjelizm görüşlerinden etkilenmiş olup mevcut Roma teolojisine muhalif olan kişiler de bulunmaktaydı. Thomas Cromwell'den başka Henry'nin bakanı; koyu bir katolik olmakla birlikte Wolsey'in halefi olan Thomas More da reform yanlısı olarak bulunuyordu. More, sapkınlığa karşı bir yasa çıkarılmasını da istemekteydi. Daha sonraları Luthercilerle ittifak kuracak olan Cromwell reform yanlısı ancak politik reform arzusu dinsel reform kaygılarına göre öne çıkan birisi olarak görülüyordu.
Cromwell, Henry'nin ve daha da ötesi Cromwell ve dostlarının Protestan inanış ve uygulamaları hususunda istedikleri Üstünlük Yasası'nı geliştirmenin ne denli kullanışlı olacağını gören bir avukat ve parlamento üyesiydi. En yakın arkadaşlarından birisi Thomas Cranmer kısa bir süre sonra 1533'de başpiskopos olacaktı.

Evliliğin iptali konusunda bir ilerleme kaydedilemedi. Papa, Henry'dense İmparator V. Charles'dan daha fazla çekinmiş olarak göründü. Anne, Cromwell ve müttefikleri Papa'yı basitçe görmezden gelmeyi dilediler, ancak Ekim 1530'da ruhban ve avukatlar tarafından yapılan bir toplantıda parlamentonun Papa'nın yasağına karşın yasayla bir başpiskopos yetkilendiremeyeceğini açıkladılar. Henry bunun üzerine bu kızgın rahipleri dağıttı.

Kardinal Wolsey'in 1529'da adalet bakanlığı (lord chancellor) görevinden alınmasından sonra VIII. Henry, İngiliz ruhbanını 1392'de yürürlüğe giren; İngiltere'de monarkın üstünlüğüne karşı olarak Papa veya bir başka dış gücün yargılamasının istenilmesini veya bunlar tarafından verilen karara itaat edilmesini engelleyen ön uyarı (Latince: praemunire/pre-admonish) yasası gereğince, evliliğinin iptalinin güvencesini temin etmek amacıyla İngiliz ruhbanını suçlama kararı aldı. Henry, Kraliçe Catherine ve destekçisi piskoposlar John Fisher, Nicholas West, Henry Standish ve Exeter Baş Diyakozu Adam Travers'i hedef alan ilk suçlamasını yöneltmiş oluyordu. Bu suçlamayı tüm ruhbana karşı sürdürmeye karar vermişti. Henry, Canterbury İngiliz Ruhban Meclisi'nden hatalarına karşı özür olmak üzere 100,000 Sterlin ödemelerini talep etti. Ruhban ödemeyi 5 yılın üzerine yaymayı önerdi. Öneri Henry tarafından ret edildi. Ruhban Meclisi buna bütün ödemelerini hep birlikte durdurarak yanıt verdi ve ödemelerin tekrar başlamasından önce Henry'den kendilerine bir güvence vermelerini talep ettiler. Henry bu şartları da reddetmekle birlikte bütün ödemenin 5 yıl içinde yapılmasına ek olarak 5 maddeden oluşan bir talep listesi hazırladı: 

Piskopos John Fisher parlamentoda Catherine ve ruhbanı destekledi; birinci maddenin içine şu ibareyi ekledi “…Tanrı adının izin verdiği kadarıyla…" Ruhban Meclisinde, her ne kadar, Başpiskopos Warham bir tartışma isteğinde bulundu ise de şaşırtıcı bir sessizlik yaşandı; ardından Warham dedi ki; “Kim ki sessiz görünüyorsa onaylamıştır, “ sessiz kalanlardan bir din adamı yanıtladı, “O halde hepimiz sessiz bulunuyoruz.” Ruhban meclisi Kralın beş maddesini ve ödemenin 8 Mart 1531’de yapılmasını garanti ettiler.

Aynı yıl parlamento ‘1531 Ruhbana Özür Yasası’nı kabul etti.

Roma’nın gücünün kırılması küçük küçük adımlarla sürdü. 1532’de, Cromwell, gücün kötüye kullanımı ve Ruhban Meclisi (Convocation)’nin bağımsız yasama gücünü içeren Kiliseye karşı dokuz şikayetin listelendiği Değişmez Ayinlere Karşı Bir Niyaz (Supplication Against the Ordinaries) ‘ı parlamentoya getirdi. Sonunda, 15 Mayıs’ta, kilisenin yukarısında yer alan (kraliyet ) Üstünlük Yasasını tanıyan, kraliyetin izni olmadıkça kanonik yasanın çıkarılmasını engelleyen Ruhbanın Teslimiyeti onaylandı ki bu gelişme ruhbanın yasama gücünün elinden alınması anlamına geliyordu. (1534 ve 1536’da parlamento aynısını tekrarladı.) Ertesi gün, More, Henry’nin başbakanlığına Cromwell’i bırakarak Adalet Bakanlığı görevinden istifa etti. Gücünü ve bunu kaybedişini Henry’yle resmi olmayan ilişkilerinde gösterdi.

Bunu parlamento tarafından çıkarılan çeşitli yasalar takip etti. Piskoposluğun Papalığa Ödenecek İlk Yıl Gelirleri (annates)’nin Kısıtlanması Yasası, ruhbanın ilk yıl geliri (annates)’nin %5’inden fazlasının Roma’ya ödememesini amaçlıyordu. Bu, başlangıçta ihtilafların yaşandığı bir konu oldu ve Henry’nin Avam Kamarasını ikna etmesi ve onları yıldırması için üç defa ziyaret etmesi gerekti. Avam Kamarasındaki uzatmalı tartışmaların ardından, konu hakkında bir oybirliğine varılamayacağı açıklık kazandıktan sonra Henry salondakilerin ikiye ayrılmasını istedi. Kendisinin ve ülkenin esenliğini isteyenlerin bir tarafa ve kendisine ve bu yasaya karşı olanların diğer tarafa ayrılmalarını istedi. Böylece, yasanın geçmesi için gereken çoğunluğu sağladı.

Temyizlerin Kısıtlanması Tüzüğü, Cromwell tarafından tasarlandı. Şunu deklare etmekteydi;

Bu bildirim İngiltere’nin her bakımdan bağımsız olduğunu ilan etti. İngiliz tarihçi Geoffrey Elton buna 'Tudor Devrimi’nin Temel Bileşeni' adını verdi ve bir ulusal bağımsızlık olduğu yönündeki görüşünü açıkladı. Papalığa Ödenecek İlk Yıl Gelirinin Mutlak Kısıtlanması Yasası Roma’ya ödenecek tüm gelirin yasadışı ilanı anlamına geldiği gibi eğer Katedraller kralın adını verdiği piskoposları ret ederlerse Ön Uyarı (praemunire) gereğince (cezai yönden) sorumlu tutulabileceklerdi. Sonunda, 1534’te, Üstünlük Yasası ile kral İngiltere Kilisesi’nin üst başı olarak tanıtıldı ve herhangi bir âdet, gelenek, yabancı yasa, dış otorite (veya) tavsiye yok sayıldı. 
Bu arada, gerdek öncesi balayı için Heny, Anne’i Fransa’ya götürdü ve Ocak 1533’de Westminster Abbey’de evlendiler. Bu evlilik, Catherine ile evliliğinin iptaline yönelik gözüpek bir muhalif olan Başpiskopos Warham’ın ölümü nedeniyle daha kolaylaştı. Henry halefi olarak Canterbury Başpiskoposluğuna Thomas Cranmer’i atadı. Cranmer, Henry’nin evliliğinin iptalini hazırladı. Cranmer bunun 23 Mayıs tarihli evrakında bir boşanma olduğunu ancak tam olarak da bilinen anlamıyla bir evliliğin iptali olmadığını ancak evliliğin iptali hakkında (Henry’nin erkek kardeşinin dul eşi olmasından kaynaklanan) hısımlık ilişkisi nedeniyle kusurlu olmasından doğduğunu, bu evliliğin zaten Tanrı’nın yasasına aykırı olduğunu yazdı. Anne, Eylül 1533’de Elizabeth adını verdikleri kız bebeği doğurdu. Papa, bu evliliğe hem Henry’yi hem de Cranmer’i Temmuz 1533’de Katolik Kilisesi’nden aforoz ederek yanıt verdi. Henry, Aralık 1538’de yeniden aforoz edildi.

Sonuç olarak, aynı yıl İlk Ürün ve Onda Birlik Yasası ile Papalığa gönderilen kiliseye ait vergiler papalıktan kraliyete transfer edildi. Peter’in Parası adı altında toprak sahipleri tarafından Roma’ya yıllık olarak verilen tahsisat da kaldırıldı. Bu yasa, “Tanrı’nın katında sizin lütfunuz dışında daha üstün yoktur .” slogan vari sözleri ile tanıtıldı ve Henry’nin “imparatorluk tacı” Roma’nın aleyhinde sivriltildi.

Bu yasaya karşı bir direnim olması hali için parlamento tarafından, kraliyet üstünlüğünün ret edilmesini vatana ihanet suçuyla ve idamla yargılayan 1534 İhanet Yasası çıkarıldı. Takip eden yıl, Thomas More ve John Fishe