ır. Acımasız bitki sevgilisi Harrison Chase bunları nadir bulunan koleksiyona eklemek istemektedir.





Tisan Koyu

Tisan Koyu, Mersin ilinin Silifke ilçesinin Yeşilovacık mahallesinde bulunan bir koy. Günümüzde yazlık olarak kullanılan Tisan bölgesi aynı zamanda tanrıça Afrodit'e adanan antik Afrodisias (günümüzde benzer isimli diğer yerleşimlerle karıştırılmaması için olarak anılmaktadır) yerleşiminin de bulunduğu tarihî bir bölgedir.




Muhammed Lütfi

Mehmet Lütfi Budak, Hace Muhammed Lütfi Efendi, veya halk arasında yaygın söylendiği şekliyle Alvarlı Efe Hazretleri (1868-1956) Türk imam, sufi ve şairidir. Nakşibendi ve Kadiri tarikatlerinde şeyhtir.

Erzurum'un Pasinler (Hasankale) ilçesine bağlı Kındığı (Altınbaşak) köyünde doğdu. Resmi nüfus kayıtlarına göre doğum tarihi h. 1271 m. 1853-1854 iken oğlu Hacı Seyfeddin Efendinin tespitine göre h. 1285 m. 1868'dir. Babası Hace Hüseyin Efendi, annesi ise Hatice Hanım'dır. Anne cihetinden Seyyid olup soyu Muhammed'e dayanır. H. 1307 (m. 1889-1890) yılında Hasankale'nin Sivaslı Camiinde imamlığa başladı. Aynı yıl babası ile birlikte Bitlis'te ikamet eden Nakşibendi Şeyhi Muhammed Küfrevi'yi ilk defa ziyaret etti. 5 yıl sonra, 27 yaşında iken Muhammed Küfrevi'den Nakşibendilik hilafeti aldı. Tasavvuf zinciri Muhammed Küfrevi - Seyyid Taha Hakkari - Mevlana Halid-i Bağdadi şeklinde devam eder. Ayrıca bilahare Tillo'da bulunup Şeyh Nur Hamza'dan Kadiri icazeti de almıştır.

I. Dünya Savaşı esnasında 1916 yılında Erzurum'da Rus işgali başladığı sırada Dinarkom köyünde imamlık yapmakta idi. Bizzat savaşmak için müracaat ettiği ordu tarafından kendisine müsaade verilmedi. Fakat Tercan'ın Yavi köyünde cami imamlığı esnasında Ermeni mezaliminin artması üzerine ilerleyen yaşına rağmen köylülerden teşkil ettiği milis kuvvetleriyle savaşa iştirak etti. Savaş sona erip Rus işgali ortadan kalkınca Hasankale'nin Alvar köyünde imamlığa başladı. Burada 1939 yılına kadar ikamet etti. Alvar Köyünden ayrılınca yerine gelen imam Ramiz Efendi, Fethullah Gülen'in babasıdır. Gülen, dergahına devam ettiği sırada Alvarlı Efe'nin vefat ettiğini ve o sırada kendisinin 16 yaşında olduğunu belirtir. Yine II. Dünya Savaşı sona erdikten sonra ilk fırsatta hacca gitmiştir. 1947, 1949 ve 1950 yıllarında üç defa hac yapmıştır. Hayatı boyunca 5 defa evlilik yapmıştır. Evlatlarından sadece Hacı Seyfeddin Efendi kendisinden sonraya kadar yaşamıştır. H. 28 Receb 1376 (m. 12 Mart 1956) günü Erzurum'da vefat etti. Kabri Alvar Köyündedir.

Muhammed Lüfti Efendi anadili Türkçenin yanında, şiir yazacak derecede Arapça, Farsça ve Kürtçe bilirdi. Tasavvuf edebiyatı sahasında eserler vermiştir. Vefatından sonra şiirleri oğlu tarafından "Hulasat'ul Hakayık" adı altında kitaplaştırılmıştır.




Emeklilik

Emeklilik, kişilerin yasalarca belirlenen uzunca bir süre çalıştıktan sonra çalışma hayatından tamamen çekilmeleri. Bu kimselere emekli veya tekaüt denir. Emekliler, geçmiş hizmetleri nedeniyle, çalışmaksızın, belirli ve düzenli bir gelir almaya hak kazanırlar. Bununla birlikte, gündelik kullanımda, kanuni zorunluluğu doldurmadan iş bırakmış kimseler de zaman zaman emekli olarak adlandırılırlar.

Emeklilik, genellikle kişinin ekonomik durumunun yanı sıra hayattaki rolünde de önemli değişikliklerin meydana gelmesi anlamına gelir.

Türkiye'de Eylül 1999 ve sonrasında çalışmaya (prim ödemeye) başlamış kimseler için emeklilik yaşı erkeklerde 60, kadınlarda 58'dir. Aşağıda bazı diğer ülkelerdeki emeklilik yaşları ile ileri yaşlarda çalışan kimselerin çalışan nüfusa oranları görülmektedir.




Tokushima

Tokushima ( "Tokushima-shi"), Japonya'nın Tokushima prefektörlüğünün merkezi ve en büyük şehridir. Şehir Tokushima prefektörlüğünün kuzey-doğu kesiminde Yoshino Nehri'nin ağzında yer almaktadır. Yüzölçümü 191,23 km² olan şehrin nüfusu 1 Mayıs 2011 tarihi itibarı ile 263.372'dir.

Tokushima, düzen ve örgütlenme açısından bir Japon kale kasabasının tipik özelliklerini gösterir. Şehir Hachisuka klanı zamanında gelişmiştir. Takamatsu resmi olarak 1 Ekim 1889 yılında kurulmuştur. Kurulduğunda Japonya'nın en büyük onuncu şehriydi. II. Dünya Savaşı sırasında 3 Temmuz 1945 tarihinde gerçekleşen ABD bombalardımanında şehrin %75'i yıkılmıştır. Şehrin refahı güçlü bir indigo boya endüstrisi üzerine inşa edilmiştir. Şehre Matsushige kasabası yakınında bulunan Tokushima Havalimanı hizmet etmektedir.





Jean Gilbert-Jules

Jean Gilbert-Jules (d. 1 Eylül 1903, Chaulnes (Somme) - ö. 31 Aralık 1984, Paris) Fransız siyasetçi ve hukukçu.

1935'ten itibaren Amiens belediye meclis üyeliği ile belediye başkan yardımcılığı görevinde bulunmuştur. 1945-1964 yıllarında Somme genel konseyi üyesi olmuştur. 1946'da 2. kurucu meclise seçilmiş, 1948'de Cumhuriyet Konseyi'ne Radikal-Sosyalist Parti'den Somme senatörü seçilmiş, 1951-1953 yıllarında Amiens baro başkanlığı yapmıştır. 1954-1956 yıllarında Maliye ve Ekonomik İşler Devlet Sekreteri olarak görev almıştır. 1959 yılında Senato Başkanı Gaston Monnerville tarafından Fransa Anayasa Konseyi üyeliğine atanmış ve 1968'de görev süresi dolmuştur.

Cumhuriyet Konseyi

Hükümet

Anayasa Konseyi




Hükümetçe Ziraat Bankası'na Mubayaa Ettirilecek Buğday Hakkında Kanun

Hükümetçe Ziraat Bankası'na Mubayaa Ettirilecek Buğday Hakkında Kanun (kısaca Buğday Koruma Kanunu, Buğday Kanunu olarak da bilinen), buğday fiyatlarını korumak, düzenlemek ve buğday üreticisini korumak amacıyla Türkiye'nde 1932 yılında yürürlüğe giren yasa.

Ziraat Bankası, buğdayı doğrudan üreticilerden belli bir taban fiyat ile satın almak, depo etmek, iç ve dış piyasalara satmakla görevlendirildi. Bu uygulama ile bankanın yılda 1 milyon TL zarar edeceği ve zararın Ziraat Bankası tarafından karşılanacağı kabul edildi. Silo ve ambar yapımına başlandı. Uygulama, Toprak Mahsulleri Ofisi'nin 13 Temmuz 1938 tarihinde kuruluşuna kadar devam etti. Alım politikası yıllık kararnamelerle hükümet tarafından belirlendi. İlk kararnameyle birlikte programın yürütülmesinden sorumlu bir komite kuruldu. Komite, İktisat, Ziraat ve Maliye Vekaletlerinden ve Ziraat Bankası'ndan birer üye olmak üzere toplam dört temsilciden oluştu. İlk buğday alım fiyatı İcra Vekilleri Heyeti tarafından, 1932 yılı için 5.5 kuruş taban fiyat olarak tespit edildi.





Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi Kanunu

Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi Kanunu (kısaca Buğdayı Koruma Karşılığı Kanunu olarak da bilinen), 
buğday fiyatlarının istikrarlı bir düzeyde tutulması, Ziraat Bankası'nın yaptığı buğday alım ve satımı işlemlerinde meydana gelebilecek zararların giderilmesi ve silo ve ambar yapımı için gerekli finansmanın sağlanabilmesi amacıyla TBMM'den 1934 yılında çıkarılan yasa.

Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi Kanunu bir buğday tüketim vergisi olduğu için buğdayın büyük miktarlarda işlenerek tüketildiği un fabrikalarında, vals ve elek sistemi olan değirmenlerde üretilen veya yabancı ülkelerden getirilen her türlü buğday ve çavdar ürünleri, Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi'ne tabi tutulmuştur.

Fabrika sayılmayan valssiz ve eleksiz değirmenlerde temel gıda ihtiyaçları için üretilen ve satışa sunulmayan bütün unlar ve un ürünleri Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi'nden muaf tutulmuştur.

Vergiye tabi ürünler: 

Mısır, arpa ve yulaf unları, buğday ve çavdar ile karıştırılmadıkları sürece, Buğdayı Koruma Kanunu Vergisi'ne tabi değillerdir. Ancak buğday ve çavdar ile arpa ve mısır karıştırılarak un yapılırsa, buğday ve çavdar unu gibi vergi işlemine tabi tutulmuştur.

Buğday Koruma Karşılığı Vergisi'nin, vergi mükellefi, un fabrikası ve değirmenden un satın alan veya buğdayını un yaptıran fabrika ve değirmen müşterileridir.

Bu müşteriler;

Buğday Koruma Karşılığı Vergisi mükellefleri şehir ve kasabada yaşayan un tüketicisi halktır. Bu yasayla hedeflenen buğday üreticileri olmayıp, buğday ürünlerini tüketen kesimlerden buğdayı korumak için alınan bir tüketim vergisidir.

Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi'nin matrahı, buğday ve çavdar ürünlerinden fabrika ve değirmenler tarafından üretilen ve standart haline getirilen 72 kilogramlık birinci unlar için çuval başına 150 kuruş, ikinci ve diğer kalitedeki unlar için ise yine 72 kilogram üzerinden 100 kuruş olarak tahakkuk ettirilirdi. Makarna, irmik ve bisküvilerin vergi oranı kilo başına 2 kuruş olarak belirlenmiştir.

Buğday Koruma Karşılığı Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 1 Haziran 1934 tarihini takip eden iki ay içerisinde un çuvalları 72 kilogram ile standart hale getirilmişti. Un çuvalları bu miktardan az da olsa 72 kilogram üzerinden işlem göreceği ilgili kanunun 4. maddesinde belirtilmektedir.

Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi, üretilen unların fabrika ve değirmenlerden çıkarıldığı sırada 72 kilogramlık çuvalların üzerinden ve diğer un ürünü mamullerin yine imal edildikleri yerlerden çıkarılan sandık, kutu ve paket üzerinden tahakkuk ettirilirdi.

Buğday Koruma Karşılığı Vergisi Kanunu'nun 3. Maddesi 22.12.1934 tarih ve 2643 sayılı kanunla değiştirilerek bütün fırın ve un mamulü kullanan müesseselere vergisi ödenmiş un kullanma mecburiyeti getirmiştir. Bu yasaya uymayanların Türk Ceza Kanunu'nun 36. maddesi gereğince ürünlerine el konacak ve vergi tutarları beş kat olarak alınacaktı".

Türkiye'de üretilen ve ihraç edilen unlar Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi'nden tamamen muaf tutulmuştur.

İthal edilen buğdaydan ithal edildiği dönemde vergi alınmayıp buğdayın fabrika ve değirmenlerde öğütülüp un ve un mamulleri haline gelince kanunda belirtildiği şekil ve yöntemle Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi alınıyordu.

İthal edilen unlar ise gümrük beyannamelerinde gösterilen miktar ve kalitesine göre kanunda belirtilen 72 kilogramlık çuval ve birinci kalite esası üzerinden kilo başına 15 kuruş vergi işlemi yapılarak yurt içindeki fabrika ve değirmenlerdeki gibi kurşun mühürle mühürlenerek satışa sunulurdu.

Buğdayı Koruma Karşılığı Vergisi Kanunu'nun 9. maddesi, kanuna uymayan özel ve tüzel kişilere uygulanacak cezaları belirtmektedir.

Buna göre;

Vergi defterlerini kısmen veya tamamen imha edenler üç aydan beş seneye kadar hapis ce