ığı meydana getirmek üzere bir araya getirilebileceğini göstermiştir. Newton prizmanın renkleri açığa vurmadığını veya meydana getirmediğini, ama beyaz ışığı bileşenlerine ayırdığını göstermiştir. Newton’un ışığın parçacık teorisi, dalga teorisi ile giderek daha başarılı olmuştur. Dağılan ışığın niceliksel ölçümünün tanınması ve standartlaşması 19uncu yüzyıldan önce gerçekleşmemiştir. Daha sonraki birçok spektroskopik deneyler gibi, Newton’un beyaz ışık kaynakları, alevler, güneş ve yıldızlardan meydana geliyordu. Prizmalarla daha sonra yapılan deneyler, spektrumun özellikle kimyasal bileşenlerle birleştiğinin ilk göstergelerini sağlamıştır. Bilim insanları, alkol alevlerine tuz eklendiğinde rengin farklı desenlerinin emisyonunu gözlemlemişlerdir.

Joseph von Fraunhofer, dalgaboyu dağılım kaynağı olarak bir prizmayı bir kırınım ağı ile değiştirerek önemli bir deneysel aşama kaydetmiştir. Fraunhofer, kendi çalışmalarını Thomas Young, François Arago ve Augustin-Jean Fresnel tarafından geliştirilen ışık girişim teorilerinin üzerine oluşturmuştur. Fraunhofer, bir kırınım ağı oluşturmak için ışığın tek bir dikdörtgen yarıktan, iki yarıktan, ve vs, binlerce yarığı yakın biçimde yerleştirmek suretiyle bir yol elde ederek, geçen ışığın etkisinin göstermek için kendi deneylerini yürütmüştür. Bir kırınım ağı ile elde edilen girişim hem bir prizmadaki spektrum çözünürlüğünü arttırır hem de dağılan dalgaboylarının ölçülebilmesine imkan verir. Fraunhofer’in ölçülen dalgaboyu ölçeğini tespiti çoklu ortam laboratuvarlarında, çoklu kaynaklardan (alevler ve güneş) ve farklı aygıtlarla gözlemlenen eşleştirme spektrumuna giden yolu açmıştır. Fraunhofer güneş spektrumunun ve gözlemlediği karanlık çizgilerin sistematik gözlemlerini yürütmüş ve yayınlamış ve günümüzde hala Fraunhofer çizgileri olarak bilinen dalgaboylarını tanımlamıştır.

1800’lerin başında, birkaç bilim insanı spektroskopi teknikleri ve anlayışını daha ileriye götürmüştür. 1820’de John Herschel ile William H. F. Talbot alev spektroskopisini kullanarak tuzların sistematik gözlemlerini gerçekleştirmişlerdir.

1835’de Charles Wheatstone farklı metallerin kıvılcımlarının emisyon spektrumundaki farklı parlak çizgilerle, ve dolayısıyla alev spektroskopisi için alternatif bir mekanizma ortaya çıkararak kolaylıkla ayırt edilebileceğini açıklamıştır. 1849’da, J.B.L.Foucault, aynı dalgaboyunda görünen absorpsiyon ve emisyon çizgilerinin her ikisinin de nedeninin aynı madde olduğunu, ikisinin arasındaki farklılığın ışık kaynağının sıcaklığından kaynaklandığını deneysel olarak göstermiştir. 1853’de İsveçli fizikçi Anders Jonas Ångström, "Optiska Undersökningar" (Optik çalışmalar) isimli çalışmasında gaz spektrumu üzerine gözlemlerini ve teorilerini İsveç Kraliyet Bilim Akademisine sunmuştur. Ångström akkor halindeki bir gazın absorbe edebileceği aynı dalga boyundaki ışık ışınlarını yaydığını öne sürmüştür. Ångström, Foucalt’ın deneysel sonuçlarından haberdar değildi. Aynı zamanda George Stokes ve William Thomson (Kelvin) da benzer önermeleri tartışıyorlardı. Ångström, daha sonra Balmer çizgilerini tanımlayan hidrojenden emisyon spektrumunu da ölçtü. 1854 ve 1855’de David Alter hidrojenin Balmer çizgilerinin bağımsız gözlemi dahil, metallerin ve gazların spektrumuna ilişkin gözlemlerini yayınladı.





Enerji katalizörü

Enerji katalizörü (Kısaca E-Cat), mucit Andrea Rossi
tarafından fizikçi Sergio Focardi’nin desteğiyle icat edilen bir sözde soğuk füzyon cihazı.. Şekilsel olarak incelenen ancak teknik incelemesi yapılmayan bir İtalyan patenti, bu cihazı “özellikle nikel ve hidrojenden ekzotermik reaksiyonlar elde etme süreci ve donanımı” olarak tanımlar. Rossi ve Focardi cihazın, ısıtılmış hidrojeni nikel tozunun içine döküp, bakıra dönüştürerek ve aşırı sıcaklık üreterek çalıştığını söylemişlerdir. Uluslararası patent başvurusu, “genel olarak kabul gören fizik yasaları ve var olan teorilere aykırı” olarak kabul edildiğinden patent verilebilirliğe ilişkin olumsuz bir uluslararası başlangıç raporu almıştır. 2015’te ABD Patent Ofisi Rossi’ye “sıvıyı ısıtan bir cihaz” için patent vermiştir.

Cihaz Rossi tarafından birçok demonstrasyon ve teste tabi tutulmuş, ve birçok akademisyen ve diğerleri tarafından yorumlanmıştır ancak bağımsız testler yapılmamış ve bağımsız değerlendiricilerin denetlediği testler yayınlanmamıştır.

Cherokee Investments Partners (Cherokee Yatırım Ortakları) CEO’su Tom Darden, ve diğerleri Rossi’nin E-cat’i dahil, soğuk füzyona 10 milyon dolardan fazla para yatırmış ve şirketi Industrial Heat LCC 2014 Ocak ayında Rossi’den E-Cat teknolojisinin haklarını satın almıştır.

2011 yılında davetli misafirler Bologna’da birçok demonstrasyona katıldılar. Cihaz bağımsız olarak doğrulanmadı. Ocak ayında yapılan bir demonstrasyon için, Discovery Channel analisti Benjamin Radford, “Eğer bunların hepsi sizde şüphe uyandırıyorsa, uyandırmalı”, ve “Soğuk füzyon pek çok bakımdan devridaim makinelerine benzer. Prensipleri fizik yasalarına meydan okur ama bu insanları sürekli olarak bir tane keşfettikleri veya icat ettiklerini iddia etmekten vazgeçirmez” yorumunu yazdı. PhysOrg’a göre (11 Ağustos 2011), 2011 Ocak ayından Nisan ayına kadar yapılan demonstrasyonların güvenirliğini zayıflatan birçok eksiklik vardı ve Rossi iddialarını doğrulayabilecek testleri yapmayı reddetmişti.

Bologna Üniversitesi’nin araştırmacıları birkaç E-Cat demonstrasyonuna sadece gözlemci olarak katıldı. 05 Kasım 2011’de Bologna Üniversitesi, araştırmacılarının demonstrasyonlara katılmadıklarını ve bunların hiçbirinin üniversitede yapılmadığını açıkladı. Rossi üniversiteyle bir sözleşme imzalamıştı ancak ilk ödemeyi yapmadığı için sözleşme feshedildi ve hiçbir araştırma yapılmadı.

Kuşkucu Ian Bryce E-Cat’ın demonstrasyonlar sırasında yanlış bağlandığını, ve füzyona dayandırılan gücün cihaza topraklama teli kanalıyla sağlandığına inanıyor. Dick Smith, E-Cat sisteminin iddia edildiği gibi çalıştığını, toprak iletkeninden geçen gücün de aynı anda ölçülebildiği şekilde göstermesi için Rossi’ye bir milyon dolar teklif etti ancak Rossi bu teklifi reddetti. Brookhaven Ulusal Laboratuvarından kıdemli fizikçi Peter Thieberger, bu yanlış bağlantının kazara gerçekleşmesinin çok güç olacağını ve bu konunun sadece tam bağımsız testlerle açıklığa kavuşturulabileceğini söyledi.

28 Ekim 2011’de birim “müşteri denemesine” tabi tutuldu ve beş buçuk saat kendi kendine hareket modunda 2.635 kWh enerji yaydığı söylendi- saate ortalama 479 kilovat enerji- söz verilen bir megavatın yarısından biraz daha düşük. Bağımsız gözlemcilerin ölçümleri seyretmelerine veya kendilerinin ölçüm yapmasına izin verilmedi, ve cihaz test süresince, fanlara ve su pompalarına güç temin ettiği iddia edilen bir güç kaynağına bağlı kaldı.

2007 yılında Andrea Rossi, cihazın ilk geliştirilme aşamasında onaylanması için, 15 yıldan fazla bir süredir soğuk füzyon araştırmaları yapan Sergio Focardi ile irtibat kurdu. Rossi’yle birlikte yapılan dört yıllık bir çalışma ve ölçümlerden sonra, Focardi Enerji Katalizörünün içinde nükleer füzyon reaksiyonlarının gerçekleştiği sonucuna vardı. Focardi, nükleer sürecin, sadece Rossi tarafından bilinen, kendisi tarafından bilinmeyen gizli bir katkı maddesiyle kolaylaştırıldığını söyledi. Rossi ve Focardi o dönemde, Enerji Katalizörünün çalışmasına ilişkin iddialarından sözettikleri makalelerini yayınlayacak bağımsız hakemli bir dergi bulmayı başaramadıklarını açıkladılar. Makaleleri sadece Rossi’nin kendi yayınladığı bloğunda yer aldı, Journal of Nuclear Physics (Nükleer Fizik Dergisi)

2013 Mayıs ayında, “E-Cat HT’nin iki test uygulamasındaki işletim değerlendirmelerinden elde edilen sonuçları” tanımlayan bir hakemsiz dergi makalesi arXiv dijital arşivine sunuldu. Makalenin yazarları sürecin tüm aşamalarını kontrol edemediklerini yazmakla birlikte, en geleneksel ölçümlerle bile cihazın en azından bir magnitüt düzeyinde enerji yoğunluğuyla sonuçlanan, ve muhtemelen pek çok, benzin dahil başka diğer geleneksel enerji kaynaklarından daha yüksek sıcaklık ürettiği sonucuna vardılar. Test kısmen İsveç enerji araştırmaları konsorsiyumu, Elforsk tarafından finanse edilmişti. Elforsk kendi web sitesinde sonuçların dikkat çekici olduğunu ancak, reaktantlara erişim sağlanmadan nükleer transformasyonun gerçekleştiğine dair spekülasyonun son derece tartışmalı olduğunu açıkladı. arXiv’de arşivlenen orijinal yazılmış metne cevap olarak, yorumcular testin gerçekten bağımsız olmadığı eleştirisini yaptılar ve raporu daha çok “sahte bilimsel metinlerde bulunan tipik özelliklere sahip” olarak tanımladılar, ve “Yazarlar, alternatif açıklamalar mümkün olmasına rağmen, ön-yargılı fikirlere uygun sonuçların üzerine atlamış gibi görünüyorlar” açıklamasını yaptılar. Astrofizikçi Ethan Siegel ScienceBlogs’da Rossi’nin bu olayda reaktantların veya ürünlerin ölçülmesine izin vermediği yorumunu yaptı. Önceki testlerde, %10 bakır çıktısını açıklayabilmek için reaktantlarda sırasıyla %3.6 ile %0.9’da yeterli ve (hidrojenle ergiyebilen tek iki nikel izotopu) bulunmuyordu; bu izotop seviyeleri, füzyon yan ürününden değil, genellikle doğal bakırdan kaynaklanmaktadır. Siegel’e göre, Rossi, cihaza gizlice güç vermek daha kolay bir yol olmasına rağmen cihaz çalıştığı sırada fişini çekmeyi de reddetmişti. Siegel ayrıca, bağımsız olduğu varsayılan deneyi yapan kişilerin Rossi tarafından temin edilen verilere güvenmek zorunda olduklarını da ekledi.

2014 Ekim ayında, 2013 Mayıs ayı raporunun yazarları hakemsiz bir dergi makalesinde, daha yüksek sıcaklıklarda çalışan E-Cat’ın yükseltilmiş versiyonunun 2014 Mayıs değerlendirme sonuçlarından bahsetti. Daha önceki demonstrasyonlardan farklı olarak bu test izleme ekipmanı ile, ve Rossi tarafından temin edilmeyen bir laboratuvarda yapılmıştı ve uzun bir süre boyunca çalıştırılmıştı (32 gün). Ancak, daha önceki rapor gibi, yazarlar süreci tam olarak kontrol edemiyorlardı; Rossi yakıt miktarının eklenmesi sırasında, reaktörün başlatılmasında, reaktörün kapatılmasında ve kullanılan yakıtın çıkarılmasında mü