45, Edirne - ö. 15 Ocak 1995, Edirne) Çingene asıllı Türk klarnet virtüözü.
Roman müziğinin efsane isimlerinden olan ve Edirne'nin en iyi klarnetçisi olarak kabul edilen "Deli Selim" lakaplı Selim Kızılcıklılar, 1945 yılında Edirne'nin Küçükpazar semtinde dünyaya geldi. Müzik yaşamı boyunca çaldığı klarnet nedeniyle usta ve efsane olarak anılan Deli Selim, "Ayılana gazoz bayılana limon, Mastika, Karaçalı, Kapıkule, Gogocular, Fasulya "gibi Roman şarkılarıyla tüm Türkiye'de tanındı. Deli Selim, 1995 yılında geçirdiği kalp krizi sonucu vefat etti. Sanatçının hayatı TRT tarafından "Saklı Tarihin Gizemli Çocukları Romanlar" adlı belgeselde yayınlandı.
Müzik hayatında 35'e yakın kaseti bulunan sanatçı Nesli Çölgeçen'in "İmdat ile Zarife" ve Yavuz Turgul'un "Eşkıya" filminde besteleri kullanıldı.






Kapıkule Garı

Kapıkule Garı, Edirne'deki Kapıkule Sınır Kapısı'nda bulunan tren istasyonudur. Bulgaristan yönüne bağlanır. 1971 yılında açıldı.　





Dubai Koyu

Dubai Koyu ( Hur (khor) Dubai, İngilizce: Dubai Creek), Basra Körfezi'nden Dubai yerleşim alanı içlerine kadar uzanan gelgit etkileşimli bir tuzlu su koyudur.

Dubai koyu, iç kesimde yaklaşık 14 km ilerleyerek Ras el Hur (Khor) Doğal Yaşamı Koruma Alanı'nda sona ermektedir. Bazı kaynaklar haliçin geçmişte El Ayn mevkiine kadar uzandığını belirtmektedir. Tarihsel olarak, Dubai yerleşim alanı bu tuzlu su girintisi tarafından Deyra ve Bur Dubai olarak ikiye ayrılmaktadır. Bur Dubai yakası 19. yüzyılda Beni Yas kabilesinin yerleştiği ve kentte Maktum hanedanın kurulduğu alandır. 20. yüzyılın başlarında haliç, geniş ölçekli taşımacılık için yetersiz kalmakla birlikte Hindistan ve Doğu Afrika'dan gelen dhov teknelerini barındıran küçük bir limandı. Buna rağmen kentin tek liman alanı olması nedeniyle Dubai ticaretinde önemli bir alan oldu.

Dubai Creek üzerinde bulunan mevcut geçişler:

Tasarlanmakta olan geçişler:

Eylül 2007'de, 484 milyon BAE Dirhemi (132 milyon ABD Doları) haliç genişletme çalışmasının tamamlanması için harcandı. Genişletme çalışmaları İş Körfezi geliştirme projesinin bir parçası olarak sürdürülmektedir.




Vladimir Horowitz

Vladimir Samoylovich Horowitz (, - 5 Kasım 1989) bir Amerikan klasik müzik piyanisti ve bestecisiydi. Onun tekniği ve ses renginin kullanımı ve onun icra etme heyecanı efsanevi kabul edilirdi. Horowitz 20. yüzyılın en büyük piyanistlerinden biri olarak kabul edilir.

Vladimir Horowitz Rus İmparatorluğu'nda Kiev'de (şimdi Ukrayna'nın başkenti) doğdu. Horowitzin Berdychiv'de doğduğunu ileri süren asılsız iddialar vardır; ancak Kiev doğum belgesinde açık bir şekilde doğum yeri olarak belirtilmiştir.

Horowitz, Yahudilerle benzeşen dört çocuklu Samuil Horowitz ve Sophia Bodik ailesinin en genç çocuğuydu. Samuil zengin bir elektrik mühendisi ve Alman üreticiler için elektrik motor dağıtıcısıydı. Horowitz'in büyükbabası Joachim, birinci esnaf cemiyetine ait bir seyyardı (ve sanat destekçisiydi). Bu durum Horowitz'e 'nde kalma zorunluluğunu kaldırdı. Horowitz 1903'te doğdu ama askerlik görevinde ellerine zarar verme riskini engellemek için babası oğlunun 1904'te doğduğunu iddia ederek, doğum yaşından bir yıl genç gösterdi. 1904 yılı piyanist'in hayat süresi boyunca birçok referans çalışmasında yer almıştır.

Horowitz erken yaşlarda ilk piyano eğitimini piyanist olan annesinden almıştır. 1912'de Kiev Konservatuvarı'na girmiştir ve burada Vladimi Puchalsky, Sergei Tarnowsky, ve Felix Blumend tarafından eğitilmiştir. İlk tek kişilik resitali 1920'de Kharkiv'de gerçekleşmiştir.

Horowitz'in ünü büyümüş, ve devamında ülke İç Savaş'taki maddi sıkıntılardan dolayı ücreti para yerine genellikle ekmek, tereyağ ve çikolata ile ödenen Rusya'da tura başlamıştır. Horowitz 1922-1923 sezonunda, tek başına Petrograd'da 11 farklı programda 23 tane konser vermiştir. Piyanist olarak erken başarısına rağmen, Horowitz besteci olmak istediğini belirtmiş, ve bu kariyeri sadece Rus Devrimi'nde tüm mülkünü kaybetmiş ailesine yardım etmek için üstlenmiştir.

1925 Aralık'ında, Horowitz görünürde Artur Schnabel ile çalışmak için Batı sınırını geçmiştir. Dönmemeye şahsi bir şekilde niyetli olan piyanist, başlangıç konserlerini finanse etmek için ayakkabılarına Amerikan Dolarlarını ve İngiliz Sterlinlerini yerleştirmiştir.

Horowitz ülkesi dışında ilk 18 Aralık 1925'te Berlin'de sahneye çıkmıştır. Sonrasında Paris'te, Londra'da ve New York'da icra etmiştir. Horowitz, 1927 Uluslararası Chopin Piyano Yarışması'nda Ukrayna'yı açılışta temsil etmek için Sovyet yetkilileri tarafından seçilmiş; ancak, piyanist Batı'da kalmaya karar verdiği için yarışmaya katılmamıştır.

Horowitz Birleşik Eyaletler'de ilk sahne gösterimini Carneige Salonu'nda 12 Ocak 1928'de yapmıştır. Kendisi gibi Amerika'da ilk sahne çıkışını yapan Sir Thomas Beecham'ın yönetiminde Çaykovski'nin 1 No'lu Piyano Konçertosu'nu çalmıştır. Horowitz sonradan Beecham ile kendisinin tempolarla ilgili farklı düşüncelere sahip olduğunu, Beecham'ın parçayı akıldan çaldığını ve onun parçayı bilmediğini söyleyerek onu eleştirmiştir. Horowitz'ın seyircilerde bıraktığı izlenim olağanüstüydü. "The New York Times" yazarı Olin Downes, soloist ve koro şefi arasındaki halat çekme savaşına eleştirel bakıyordu, ama Downes ikinci hareketteki Horowitz'in çalış tonunu ve finaldeki muazzam tekniğini övmüş, Horowitz'in çalışını "bozkırlardan çıkan kasırga" olarak ifade etmiştir. İlk sahne gösterisinde, Horowitz seyirciyi heyecanlandıracak belirgin bir yetenek sergilemiştir ve bunu tüm iş hayatı boyunca sürdürmüştür. Downes, "bir piyanistin bu şehirdeki seyircide coşku uyandıralı yıllar olmuştu" diye açıklamıştır. Horowitz'in solo resitalinde, Downes Horowitz'in icrasını "tümü olmasa bile büyük bir yorumlayıcının özelliklerine sahip" diyerek nitelendirmiştir. 1933'te, bir gösteride ilk defa koro şefi Arturo Toscanini Beethoven'ın "İmparator" isimli 5 No'lu Piyano Konçertosu'nu çalmıştır. Horowitz ve Toscanini, kayıtlarda ve sahnede birçok kez birlikte konser vermiştir. Horowitz 1939'de Amerika'ya yerleşmiş, 1944'te Amerikan vatandaşı olmuştur.

Resitallerdeki coşkulu tepkiye rağmen, Horowitz giderek piyanist olarak kendi yeteneklerinden şüphe duymaya başlamıştır. Birkaç durumda, piyanist sahneyi zorla itilmiştir. Birkaç kere, halka açık konserlerde çalarken çalmayı bırakıp gitmiştir (1936'dan 1938'e, 1953'ten 1965'e 1969'dan 1974'e, ve 1983'ten 1985'e kadar). Horowitz, 1 Şubat 1968'de Carnegie Salon'unda kaydedilen ilk televizyon gösterisini sahnelemiştir, daha sonra gösterisi 22 Eylül'de CBS kanalında ülkenin tamamında gösterilecek şekilde televizyonda yayınlanmıştır.

1926'da Freiburg, Almanya'da Welte-Mignon stüdyolarında oyuncu piyano için birkaç kayıt yapmıştır. Onun ilk gramofon kayıtları Amerika'da 1928'da plak şirketi için yapılmıştır. Büyük Bunalım'ın ekonomik etkisinden dolayı, RCA Victor, Avrupa'da üretilen kayıtlarının şirketi tarafından basılmasına izin vermiştir ve RCA Victor'un London merkezli anlaşmalı şirketi olmuştur. Horowitz'in 1930'da, Avrupa'daki ilk kaydı olan, Albert Coates ve London Senfoni Orkestrası ile birlikte icra ettiği Rachmaninoff'un 3 No'lu Piano Konçertosu'nun dünya prömiyeri kaydını yapmıştır. 1936 yılı boyunca, Horowitz HMV için, içinde 1932 hesabıyla ünlü olduğu Liszt'in Si minör Sonat'ı bulunduğu solo piyano repertuvarı kayıtları yapmaya devam etmiştir. 1940'ın başlarında, Horowitz'in kayıt etkinliği Amerika'dayken yine yoğunlaşmıştır. O yıl, Brahms'ın 2 No'lu Piyano Konçertosu'nu kaydetmiş ve 1941'de Toscanini'nin yönetmenliği altında NBC Senfoni Orkestrası eşliğinde Çaykovski'nin 1 No'lu Piyano Konçertosu'nu kaydetmiştir. 1959'da, RCA Victor Horowitz'in ve Toscanini'nin bulunduğu Çaykovski konçertosunun 1943 yılı canlı performansını yayınlamıştır; bu kayıt çoğunlukla ticari kayda göre daha üstün kabul edilir, ve Grammy Onur Listesi için seçilmiştir. Horowitz'in ikinci emekliliği sırasında, ki 1953'te başlamıştır, New York'daki evinde Scriabin'in ve Clementi'in LP'leri dahil bir dizi kayıt yapmıştır. Horowitz'in ilk stereo kaydı, 1959'da, Beethoven'ın piyano sonatlarına adanmıştır.

1962'de Horowitz ünlü kayıtlarını Columbia Records için sırayla kaydetmeye başlamıştır. En ünlü kayıtları, 1965 dönüşünde Carnegie Salon'unda ve 1968'de CBS tarafından yayınlanan "Vladimir Horowitz: Carneige Salon'da bir konser" adlı televizyon özeli için kaydedilmiş kayıtlarıdır. Horowitz 1969'da kayıt edilmiş ve Prix Mondial du Disque ödülünü almış Schumann'ın "Kresileriana" bestesi dahil, stüdyo kayıtları yapmaya devam etmiştir.

1975'te Horowitz Amerika Radyo Kurumu'na geri dönmüş ve 1982'ye kadar canlı kayıt yapmaya devam etmiştir. Deutsche Grammophon ile 1985'te anlaşmış, ve 1989'a kadar, kendisinin bu parçaya ait tek kaydı olan Mozart'ın 23 No'lu Piyano Konçertosu'nun kaydı dahil, stüdyo kayıtları ve canlı kayıtlar yapmıştır. 20 Nisan 1986 tarihinde Moskova'da yapılan televizyon yayını dahil, dört belgesel bu zamanda çekilmiştir. Sony Classical plak şirketi yaptığı için son kayıt, ölümünden dört gün önce tamamlanmış ve daha önceden hiç kaydedilmemiş repertuvarını içermiştir.

Horowitz'in bütün kayıtları, bazıları birden çok kez, CD'ye basılmıştır. Horowitz'in ölümüne doğru, CD'ler önceden yayınlanmamış materyalleri içeren şekilde basılmıştır. Bu yayınlanmamış parçalar, 1945-1951 arasında Carneige Salon'unda Horowitz için özel olarak kayıt edilmiştir.

Horowitz 1937 ve 1962 arasında 7 öğrenci yetiştirmiştir: Nico Kaufmann (1937), Byron Janis (1944–1948), Gary Graffman (1953–1955), Coleman Blumfield (1956–1958), Ronald Turini (1957–1963), Alexander Fiorillo (1960–1962) ve Ivan Davis (1961–1962). Janis Horowitz'in öğrencisi olduğu sırada kendisini Horowitz'in vekil oğlu olarak tanıtmıştır, ve kendisi konser turneleri sırasında Horowitz ve eşiyle birlikte yolculuk etmiştir. Davis, Franz Liszt Yarışması'nı kazandıktan bir gün sonra Horowitz'in onu araması ile onun öğrencisi olmak için davet edilmiştir. Bu sırada Davis'in ile sözleşmesi vardı ve planlanmış bir ulusal turu vardı. Horowitz bu zaman süresin