lişkili olan kan şekeri düzeyi ile ilişkili bulunmuş ve kan şekerinin arttırılması durumunda kişilerin daha az önyargılı tepkiler vermeye eğilimli oldukları ortaya konulmuştur. .
Öte yandan, önyargının hedefi olmak da kişilerin kendilerini kontrol etme becerilerinin zayıflamasına sebep olabilmektedir. Inzlicht, McKay ve Aronson tarafından yapılan araştırmanın sonuçları, önyargıya daha duyarlı olan siyah üniversite öğrencilerinin kendini kontrol etme becerilerinin daha düşük olduğunu göstermiştir. Deneysel çalışmalar da, etiketlenmenin aktive edilmesi durumunda, etiketlenmeye maruz kalan kişilerin hem dikkatle ilgili hem de fiziksel kontrol becerilerinin zayıfladığını göstererek, etiketlenme ile öz-kontrol kaynaklarının tükenmesi arasındaki ilk nedensel bulguları ortaya koymuşlardır.
Sosyal gruplara dahil olmak, birey için oldukça önemli bir durumdur. Kişilerin sosyal gruplardan dışlanmaları ya da reddedilmeleri, saldırgan davranışlar, prososyal davranışta azalma gibi bir dizi olumsuz sonuçla ilişkilidir. Yapılan çalışmalar, sosyal gruptan dışlanmanın, öz-düzenleme becerilerini zayıflattığını göstermektedir. Deneysel bulgular, katılımcıların yalnız bir gelecek hayal etmeleri durumunda sağlıklı ama tadı kötü yiyeceği yemek için kendini daha az kontrol edebildiğini, gruptaki kimse tarafından istenmediğinde daha fazla sağlıksız yiyecek tükettiğini, dışlanmaları sonrasında verilen görevi daha kısa sürede bıraktıklarını göstermiştir. Araştırma sonucunda, dışlanan ya da reddedilen kişilerin, davranışsal kontrol zayıflamalarının yanı sıra, dikkat düzenlemelerinin de zayıfladığına dair bulgular edilmiştir. Dışlanmanın öz-kontrol becerilerini zayıflatmasına yönelik etkisi sadece dışlanan kişiler için değil dışlayan kişiler için de geçerli gözükmektedir. Ciarocco, Sommer ve Baumeister tarafından yapılan deneysel çalışmalar, bir işbirlikçiyle konuşmamaları beklenen kişilerin bir sonraki görevde daha az çabalayabildiklerini göstermiştir.

Korunum hipotezi, benlik kaynakları tükenmesinin kısmi açıklamasıdır. Bu hipotez, iki tür tükenme çeşidini ileri sürer:

Bu görüşe göre, insanlar tükenmiş hissettiklerinde, hala gelecekte yüksek öncelikli durumlarda kullanabilecekleri enerji rezervine sahiptir. Bu işlevsel olabilir, çünkü belli bir zamanda daha fazla kaynak harcamak, kişiyi beklenmeyen öz-düzenleme ve öz-izleme davranışları gerektiren durumların ortaya çıkması halinde, kaynakların tükenmesi haliyle karşı karşıya bırakabilir. Zihinsel enerjinin küçük rezervlerinin varlığı, sonuçta, neden çeşitli motive edicilerin az ve orta düzey benlik tükenmesini engelleyebildiğini de açıklamaktadır. Düşük kaynakların olduğu durumlarda, kişi daha fazla enerji harcamak için yeterli motivasyona sahip değildir, ancak dışsal motivasyon sunulursa, hala kullanabileceği ekstra kaynağa sahiptir. Yani, benlik kaynakları tükenmesi, gelecekte acil durumlarda ihtiyaç duyulabilecek önemli kaynakların korunması için gerekli olan psikolojik kısıtlama olarak kavramsallaştırılabilir. Orta düzey tükenme altında, insanlar kendi rezervlerinde normal şartlar altında ulaşamayacakları küçük miktarda enerjiye sahiplerdir.
Benlik kaynaklarının tükenmesi etkisinin ne derece güvenilir ve güçlü olduğu çeşitli araştırmacılar tarafından sorgulanmaya başlanmıştır. Benlik kaynaklarının tükenmesi etkisi ile uyku yoksunluğunun etkisinin karşılaştırıldığı bir çalışmada, katılımcıların biri grubu (fiziksel yorgunluk grubu) 24 saat uykusuzluğa maruz bırakılırken, diğer gruptaki katılımcılardan (benlik kaynaklarının tüketilmesi grubu) film izlerken duygularını bastırmaları istenmiştir. Deney sonucunda, sadece benlik kaynakları tükenmesinin (fiziksel yorgunluğun değil) online oyun oynarkan hırçın, kavgacı rakibe yönelik saldırgan tepkileri yordadığı görülmüştür. Bu bulgular, benlik kaynakları tükenmesi etkisinin, salt fiziksel yorgunluktan farklı olduğunu ortaya koymaktadır.
Benlik kaynaklarının tükenmesi etkisinin güçlülüğünün meta-analiz ile incelendiği bir çalışmada ise, benlik kaynakları tükenmesine ilişkin 80’den fazla çalışmanın bulguları incelenerek, benlik kaynakları tükenmesi etkisinin orta-büyüklükte (Cohen’s d=0.62) etki büyüklüğüne sahip olduğu ortaya konulmuştur. 

Her ne kadar, öz-kontrol geleneksel olarak tüketilebilen sınırlı bir kaynak olarak düşünülse de bazı araştırmacılar, bu modelle uyuşmazlık içindedirler. Birçok çalışma benlik kaynakları tükenmesi etkisini kanıtlasa da, benlik kaynakları tükenmesinin doğrudan ölçümü mümkün değildir ve çalışmalar bu etkiyi genellikle insanların bir öz-kontrol görevi (tüketici görev) tamamladıktan sonra diğer görevde ne kadar çabaladıklarını ölçümleyerek gözlemektedir. Benlik kaynakları tükenmesi teorisi, bireyin iradesinin içsel mekanizmalarına dayanmaktadır ve sadece doğrusal olmayan bir şekilde test edilebilmekte ve çıkarımlar yapılabilmektedir. Benlik kaynakları tükenmesi araştırmalarının karşılaştığı bir diğer zorluk ise, çalışılan bireylerin genel zihinsel durumlarıdır. Depresyon deneyimlediklerini belirten ya da zaten çalışmadan önce yüksek düzey benlik kaynakları tükenmesi yaşayan kişilerde, elde edilen sonuçların bozulmuş olabileceğine dair şüpheler vardır.

Ancak, birçok benlik kaynağı tükenmesi çalışması, duygudurumun sonuçlarla ilişkili olmadığını göstermiştir. Aslında birçok benlik kaynağı tükenmesi çalışması, duygudurumun etkisini test etmişler ve bir etkisini bulamamışlardır. Buna ek olarak, benlik kaynakları tükenmesi ölçümü, bilişsel çelişkinin karıştırıcı etkisinden etkilenebilir. Araştırmacılar, psikolojik görevlerde kişilerin gerçekten benlik kaynakları tükenmesi mi yaşadığını yoksa sadece bilişsel çelişki mi yaşadıklarını sorgulamışlardır.

Öz-kontrolün en çok bilinen orijinal modeline karşıt olarak, Michael Inzlicht ve Brandon J. Schmeichel süreç modeli olarak adlandırdıkları alternatif bir tükenme modeli önermişlerdir. Süreç modeli, başlangıçtaki irade kullanımının, kişinin motivasyonunu kontrolden hazza doğru kaydırdığını düşüncesinini ileri sürmektedir. Bu sürecin bir parçası olarak, kişinin dikkati, kontrol ihtiyacını belirten ipuçlarından, haz belirten ipuçlarına doğru kaymaktadır. Inzlicht ve Schmeichel, süreç modelinin öz-kontrol süreçlerinin anlaşılması için bir başlangıç noktası sağladığını ve bilişsel, motivasyonel ve duygusal etkilerini incelemek için daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulduğunu ifade etmişlerdir.







Güneş Sistemi'nin oluşumu ve evrimi hipotezinin tarihçesi

Kimse bugünkü anlamıyla Güneş Sistemi'ne inanmadığı için eski yazıtlarda dünyanın kökeni ve kaderiyle ilgile fikirlerde Güneş Sistemi'nin vardığına dair teorileri ilişkilendiren bir girişim yoktur. Güneş Sistemi"nin oluşum teorisine dair ilk adım, Güneş'in merkezde ve Dünya'nın etrafında döndüğünü iddia eden günmerkezlilik teorisidir. Bu fikir binlerce yıl süregelmiştir lakin 17. yüzyılın sonuna doğru yaygın olarak kabul görmüştür. "Güneş Sistemi" terimi ilk 1704 yılında kullanılmıştır.

En yaygın gezegensel oluşum teorisi, 4, 6 milyon yıl önce ve ışık yılı ötede dev moleküler bulutların yerçekimsel çarpışmasına dayanan nebula hipotezidir. Güneş dahil birçok yıldız, bu bulut çarpışmasıyla oluşmuştur. Güneş Sistemi'ni oluştura gaz nispeten Güneş'in kendisinde daha büyüktür. Kütlenin çoğu merkezde toplanıp Güneş oluşturmuş kalanın düzleşerek gezegenleri ve diğer Güneş Sistemi elemanlarının oluşturan protogezegensel diski oluşturmuştur.

Güneş ve gezegenler doğduğu gibi sonunda öleceklerdir. Güneş yaşlanmaya başlayınca, soğuyacak ve birçok kere kendi çapından dışarı şişerek kırmızı dev olacak daha sonra dış kabuğundan çıkarak yıldız cesedi de denilen beyaz cüceye dönüşecektir. Gezegenlerin bir kısmı Güneş'i takip edecek ve kalanlar yıldızlararası uzaya atılacak ve Güneş'i takip edenler zamanı gelince yok olacaklar.

Yine de, bu hipoteze karşı olan savlar var.

Güneş Sistemi'nin kökenine dair ilk öneri Fransız filozof ve matematikçi René Descartes'in 1662 ve 1663'te yazdığı lakin engizisyon yüzünden 1664'te ölümünden sonra basılan "Le Monde" (ou Traité de lumière)'dir. Descartes'e göre Evren, dönen parçacık vorteksleriyle doludur ve Güneş'le gezegenler, bilinçli olarak birleşen parçacıkların oluşturduğu büyük vortekslerin sıkışmasıyla oluşmuştur.Williams, I.

1944'deki vortek modeliWilliams, I. Alman fizikçi ve filozof Baron Carl Friedrich von Weizsäcker tarafından Kartezyen modelini temel alarak oluşturduğu Laplasyen bulutsu diskindeki türbülans uyarımlı girdaptır. Her bir vokteksin saat yönüne dönüşünün kombinasyonları ve bütün sistemin saat yönünün tersine dönüşü Kepler yörüngesindeki bireysel elementlere yön gösterebilir ki, bu da sistemin bütün hareketi göz önüne alınırsa bir miktar enerji yayılımına yol açabilir ama madde iç-vorteks sınırlarında yüksek hızla çarpışabilir ve bu bölgelerdeki yuvarlak girdaplar dairesel yoğunlaşma olacak şekilde yoğunlaşır. Bu açısal momentum sorununa çözüm sunmadığı gibi, ne Ay'ın oluşumunu ne de Güneş Sistemi'nin basit özelliklerini de açıklamamaktadır.

The Weizsäcker modeli 1948'de Hollandalı teorik fizikçi tarafından normal girdaplar çıkarılmış ve, yerçekimsel kararsızlığın geçerli olmadığı çok kalın bulutsuya yol açacak, rastgele türbülansla yer değiştirmiştir.Williams, I. Bu sayede gezegenlerin yapışmayla oluştuğu sonucuna varmış ve dış ve iç bölgelerdeki sıcaklık farkından kaynaklanan düzensiz fark (katı ve sıvı gezegenler) da açıklanmıştır ve önce sıcak sonra giderek soğuyan refrakterler (uçucu olmayan) iç bölgede sıkışmıştır. Bu varsayımdaki temel sorun, türbülanslı yayılımın bin yıl boyunca gezegenlere oluşması için gereken zamanı vermemesidir.

İlk defa 1734'de Emanuel Swedenborg tarafından önerilen bulutsu hipotezi daha sonra 1755'de Immanuel Kant tarafından genişletilmiş ve detaylandırılmıştır. Yine benzer bir teoriyi 1796'da Pierre-Simon Laplace de oluşturmuştur.

1749'de, Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon gezegenlerin Güneş'e çarpan kuyruklu yıldızlar sayesinde kopan cisimlerle oluştuğunu öne sürdü. Lakin 1796'de Laplace, bu fikri o yolla oluşan her gezegenin Gün