böylece öğrencilere, eğitmenlere, bilim adamlarına ve uzmanlara olduğu kadar halkında kullanımına uygun olması hedeflenmiştir. Yazarlara, editörlere ve kopya editörlerine bile makalelerde biyografik sayfalarda linklerle atfedilmiştir.

EoE; haber servisleri, yapılandırılmış metadata ve diğer bilgi kaynaklarının gruplaşarak oluşturduğu konuya özel bir bilgi portalı olan Earth Portal’ın , Dijital Evren projesinin bir parçası, bir parçasıdır. Encyclopedia of Earth teknoloji platformu olarak MediaWiki (Wikipedia’nın kullandığı platform)’nin modifiye versiyonunu kullanmaktadır. Bu platformda yalnızca onaylanmış kullanıcılar yayın yapabilmektedir. Bir makale incelenip onaylandıktan sonra kamuya açık sitede yayınlanır. Encyclopedia of Earth Eylül 2006'da 360 makaleyle kurulmuştur, 30 Kasım 2010 tarihinde 7,678 makaleye ulaşılmıştır.

Encyclopedia of Earth'e katkı sağlayanlar ekoloji alanındaki bilim adamları, eğitmenler ve uzmanlardan oluşmaktadır. Yazarlar wikiye erişim izni verilmeden önce Ekolojik Bilgi Koalisyonu’nu (Enviromental Information Coalition) Yöneticilik Komitesi (Stewardship Comitee), Encyclopedia of Earth'ün yönetici organı, tarafından kontrol edilirler. Wiki'nin içerisinde kendi isimleriyle yayınlanmış makalelere katkı sağlamaktadırlar.

Makaleler 2 aşamalı bir süreçle yazılıp düzenlenip yayınlanır:
İçerik sürekli olarak düzeltilip, güncellenebilir. Ama düzenlenmiş makalelerin yayınlanmadan önce tekrar incelenip, tekrar onaylanması gerekmektedir.

Katkıda bulunanlar yazar ve konu editörleri olarak 2’ye ayrılırlar. Yazarlar Ansiklopedi’de özgürce içerik oluşturup, var olan içerikleri düzenleyebilirler. Konu editörleri uzmanlık alanları olarak sayılan konular hakkında yazılan makaleler üzerinde eleştirmen olarak inceleme yaparlar. 2009 yılının başlarında, EoE çalışanları 60 farklı ülkeden 1200 yazarın EoE'de bulunduğunu rapor etmişlerdir

EoE'nin yaklaşık 70 içerik ortağına sahiptir. Organizasyonlar EoE'ye yazılı anlaşmalar ile içerik sağlarlar. Bu ortaklardan bazıları: World Wildlife Fund, Conservation International ve American Meteorological Society'dir.

EoE'nin ayrıca içerik kaynaklarına değinir, bunlar EoE'yi kullanılan kamusal alanda içeriğe sahip organizasyonlardır. Bu kategoride çeşitli devlet kurumları ve Wikipedia vardır.

Yazarlar, konu editörleri, tüm bireyler ve kuruluşlara ilişkin makaleler biyografik sayfalara bağlantılar ile atfedilir. Bu EoE'nin politikasının bir parçasıdır.

Ansiklopedi tarafsızlık ve adalet politikasını belirlemiştir. Bu doğrultuda anlaşmazlık içeren konularda tüm farklı görüşler olabildiğince adil bir şekilde argümanları ve kanıtlarıyla belirtilmektedir. Tarafsızlık politikasına bağlı olarak Ansiklopedi çevresel konularda görüşleri savunmamaktadır

Encylopedia of Earth, Wikipedia, Citizendium veya geleneksel ansiklopedilerden daha çeşitli bilgiler içermektedir. Geleneksel makalelere ek olarak bu ansiklopedi e-kitap, ders notu, raporlar, ve demeçleri içerir. Dökümanların kaynağı yazarın wikisinde kilitli ve sabittir. EoE. çalışanları, bazı üniversite profesörlerinin ders notlarını bu ansiklopedide yazmaya başladıklarını belirtmiştir. CAMEL (the Climate, Adaptation, Mitigation, E-Learning) project ve OCEAN-OIL (the Online Clearinghouse for Education And Networking - Oil Interdisciplinary Learning) Project Encyclopedia of Earth’ü kaynak olarak kullanmaktadır.

İçerik Creative Commons lisansı (Attribution- Share Alike) tarafından yönetilmektedir. Bu lisans aşağıdaki durumlarda herkese kopyalama, dağıtma, sergileme, revize etme, düzeltme, ticari amaçla kullanma vb. konularda izin vermektedir:

EoE, Ekolojik Bilgi Koalisyonu (Environmental Information Coalition –EIC), tarafından kurulmuştur. Ekolojik Bilgi Koalisyonu, bu ansiklopedinin editöryal prensiplerini olduğu kadar Koalisyon’daki bireylerin ve kurumlarında rollerini ve sorumluluklarını belirler. Yöneticilik Komitesi konu editörleri ve yazarların katkılarıyla EoE'nin politika ve prensiplerinin geliştirilip uygulanmasında rol oynayan birincil gruptur.

Boston Üniversitesindeki Coğrafya ve Çevre ve Enerjinin Merkezi ve Çevre Çalışmaları da editöryel katkı sağlar.

İdare Komitesi üyeleri:
EoE'nin Uluslararası Danışma Kurulu şöyledir: Rita Colwell, Robert W. Corell, Robert Costanza, Mohamed H. A. Hassan, Thomas Homer-Dixon, Andrew J. Hoffman, Stephen P. Hubbell, Simon A. Levin, Bonnie J. McCay, David W. Orr, Rajendra K. Pachauri, Frank Sherwood Rowland, ve B. L. Turner.






Türk sanayisi

"Türk sanayisi", günümüzde GSYİH'nın %27'sini, ihracatın yaklaşık %93'ünü oluşturmaktadır. Sanayinin Osmanlı'nın son zamanlarında temelleri atılmış, bu günlere kadar gelişerek devam etmiştir.

Türkiye sanayi çeşitliliği açısından çevresinin lider ülkesidir. 500 milyon dolardan fazla ihracat yapan kalem sayısı ülkelere göre şöyledir: Türkiye 39, Rusya 28, Ukrayna 21, Romanya 20, Yunanistan 16, İsrail 15, Mısır 11, İran 8. Türkiye'de ihracatçı sayısı ve sanayinin ihracat içindeki oranı sırasıyla; 1980'de 1000 ve %10, 2009'da 47.000 ve %92'dir.

Avrupa'da 18. yüzyılın ortalarında gelişmeye başlayan sanayi, Osmanlılarda 1839 Tanzimat hareketiyle başlamıştır. Tersane, havuz, demirhane gibi fabrikalar kurulmuştur. Kapitülasyonların Batılı devletlere avantaj sağlaması, kurulan tesislerin zarar etmesine neden olmuştur. O yıllarda yerel ihtiyacı karşılayacak küçük tesisler bulunuyordu. Bunlar genellikle tarım ürünlerini mamul maddeye çeviren tesislerdi. Değirmenler, makarna, sabun, konserve ve yağ fabrikaları, dokuma atölyeleri, deri, tuğla, çimento, kereste fabrikaları, birkaç tersane ve makine tamir atölyesi bulunmaktaydı. 1915 yılında yapılan sayımda 88 gıda, 75 dokuma, 55 tütün, 20 seramik ve çimento toplam 269 tesis belirlenmişti. Tesislerin bulunduğu illerin çoğunluğu İstanbul, İzmir, Manisa, Bursa ile Uşak gibi batı şehirlerine toplanmıştı.

Bu fabrikaların %55'i İstanbul, %22'si İzmir'de bulunuyordu. Kuruluşların %81'i tüzel kişilere, %19'u devlet ve anonim şirketlere aitti. Kişilere ait olan tesislerin %20'si Türklere, %80'i Rum, Ermeni ve Yahudi tebaaya aitti. 1915 Osmanlı sanayi sayımında, sermayedar-işçi oranları şu şekildedir: Türkler %15-%15, Rumlar %50-%60, Ermeniler %20-%18, Yahudiler %95-%10.

Lozan Antlaşmasının kapitülasyonları kaldırmasıyla milli sanayi yabancılar ile rekabet edebilir hale geldi. İzmir İktisat Kongresinde özel sektöre destek kararı alındı. Bu amaçla İş bankası 1923'de, Sanayi ve Maadin bankası 1924'de kuruldu. 1927'de gümrük vergi hammadde ve ulaşımda kolaylıklar sağlandı. Tüm bunların sonucunda 1927 'de yapılan sayımda 65.000 işletme tespit edilmiştir. İşletmelerin %22,6'sı makine onarımı ve maden %23,8'i dokuma, %43,5'i tarım sektöründe faaliyet gurubunda bulunuyordu.

Herhangi bir mekanda sanayi tesislerinin kurulması için bazı şartların bulunması gerekir. Bu şartların Türkiye'deki durumu şu şekilde açıklanabilir.:

Ülkeye düzensiz dağılan sanayinin %60'ı Marmara Bölgesinde bulunur. İstanbul hemen her türlü sanayinin bulunduğu bir ildir. Marmara'da İstanbul dışında İzmit, Bursa, Sakarya ve Tekirdağ'da sanayi gelişmiştir.

Ege Bölgesi, sanayinin geliştiği ikinci bölgedir. İzmir'de gıda, dokuma, yedek parça ve makine sanayi gelişmiştir. İzmir, Aliağa'da petrol rafinerisi, Edremit ve Ayvalık'ta yağ sanayi, Afyon, Kütahya ve Uşak'ta şeker sanayi gelişmiştir. Kütahya'da seramik sanayi, Denizli, Aydın, Nazilli, Uşak'ta dokuma sanayi gelişmiştir.

Batı Karadeniz taş kömürüne bağlı olarak sanayileşme yaşanan bir alandır. Ereğli ve Karabük'te demir-çelik fabrikaları, Zonguldak'ta termik santral bulunur. Karadeniz Bölgesi genelinde kâğıt, şeker, bitkisel yağ, orman ürünleri, fındık ürünleri, balık unu, çimento, sigara fabrikaları vardır.

Akdeniz Bölgesinde sanayileşme en fazla Çukurova yöresinde gelişmiştir. Adana'da çeşitli sanayi fabrikaları, İskenderun'da demir-çelik, süper fosfat fabrikası, Mersin'de petrol rafinerisi, Seydişehir'de alüminyum, Antalya'da ferro-krom tesisleri bulunur.
İç Anadolu Bölgesinde sanayi kuruluşları; Kayseri, Konya, Eskişehir, Sivas, Kırıkkale, Ankara'da toplanmıştır. Özellikle savunma sanayi Eskişehir, Kırıkkale, Kayseri, Elmadağ ile Ankara'da gelişmiştir.

Güneydoğu Anadolu Bölgesinde sanayi açısından Gaziantep ve Diyarbakır dikkati çeker. Çimento, dokuma, gıda, tarım aletleri, madeni eşya fabrikaları bulunmaktadır.

Doğu Anadolu Bölgesinde büyük şehirlerde şeker, dokuma, çimento, tütün ve gıda tesisleri yer alır.





Deniz Akçay Katıksız

Deniz Akçay Katıksız (d. 1981), Türk senarist ve film yönetmeni.

Yönetmen Ahmet Katıksız ile evlidir.







Ahmet Katıksız

Ahmet Katıksız (d. 8 Temmuz 1981, Keşan, Edirne), Türk yönetmen ve film yapımcısı.

Dokuz Eylül Üniversitesi Sinema Televizyon Bölümü mezunudur. Yönetmen ve senarist Deniz Akçay Katıksız ile evlidir.







Levent Seçer

Levent Seçer (d. 1948), doktor, yazar, şair ve müzisyendir. Adana'da dünyaya geldi. Babası dönemin ünlü müzik adamları Münir Nurettin Selçuk, Hafız Burhan, Neyzen Tevfik, Malatyalı Hasan, Udi Mustafa, Baki Çallıoğlu gibi ünlü bestekarlarla birlikte çalışmış, udi Ömer idi. Bu nedenle müzikle doğup müzikle yaşadı.

Sesinin güzelliği keşfedilen Levent Seçer’e babası, o zamanlar veteriner hekim ve iyi bir müzisyen olan Dr. Baki Bey’den müzik dersleri aldırır. Bu dönemlerde anne ve babasını kaybeder. Baki Bey’in de desteğiyle sınava girer ve Ankara Devlet Konservatuarı’nı kazanır, Ankara’ya gider. Ancak maddi imkânsızlıklar nedeniyle okuyamaz ve Adana’ya dönmek durumunda kalır. Daha sonra Tıp Fakültesini kazanarak eğitim için İstanbul’a gider. Tıp eğitimine devam ederken diğer taraftan da Güzel Sanatlar Akademisi’ne bağlı Konservatuar sınavlarını da kazanır, burada da eğitim görür. Şan eğitimi yanında tiyatro eğitimi de alır. O dönemin çok değerli hocalarından ders alır; Yıldız Kenter, Şükran Güngör, Melih Cevdet Anday, Sabahattin Kudret Aksal, Nedim Otyam… Bir yandan da İstanbul’un o döneme ismini yazdıran gazinolarında şarkı söyler, ekmeğini kazanır.

İstanbul’da eğitimine devam ederken burs kazanır ve Tıp