eş'e çarpacağını göstererek çürütmüştür. Laplace gezegenlerin neredeyse dairesel yörüngelerinin oluşumlarının sonucu olduğunu düşünüyordu. Bugünlerde, kuyrukluyıldızların Güneş Sistemi'ni oluşturmak için çok küçük olduğu biliniyor.

1755'de Immanuel Kant, bulutsuyu gözlemleyerek yıldızların ve gezegen oluşumlarının bölgesi olarak yorumlamıştır. 1796'de Laplace, bunu bulutsunun yıldıza çöktüğünü tartışarak genişletmiştir ve daha sonra kalan madde gitgide dışarı eğrilerek düz diske dönüşmüştür ki, bu da gezegenleri oluşturur.

Bulutsu hipotezi başlangıçta açısal momentum engeliyle karşılaşır ki;eğer Güneş bu tarz bulutsuların çöküşüyle oluştuysa, gezegenler çok daha yavaş dönüyor olması gerekir. Güneş, sistemin yüzde 99.9 kütlesine sahip olsa da açısal momentumun yüzde 1'ni oluşturur. Bu da Güneş'in daha hızlı dönmesi gerektiğini açıklar.

Açısal momentum sorununu çözmek için yapılan girişimler "çift-cisim" teorisinin iadesinin lehine olan geçici olarak vazgeçilmesidir. On yıllarca, birçok astronomJames Jeans'in 1917 yılında diğer yıldızların Güneş'e yaklaşımından dolayı gezegenlerin oluştuğunu sunduğu gelgit teorisini tercih etmiştir. Bu ucu ucuna Güneş'ten büyük miktarda madde çekebilir ve diğer yıldızlar ortak gelgit kuvvetleriyle gezegenlere sıkışabilirler. Fakat1929'de astronom Harold Jeffreys böyle bir çarpışma tehlikesine büyük ölçüde karşı çıktı. Amerikalı astronom Henry Norris Russell'de hipoteze gezegenlerin açısal momentumdan dolayı tekrar Güneş'e çarpacağını savunarak itiraz etmiştir.

Forest Moulton 1900'da bulutsu hipotezinin açısal momentum yüzünden gözlemlerle tutarsız olduğunu gösterdi. Moulton ve Chamberlin 1904'de gezegenimsi teorisini açıkladı. Zamanın astronomları Lick rasathanesinin Güneş Sistemi oluşumunun kanıtı "sarmal bulutsu" resmine inanmaya başladılar. Shapley-Curtis ondan sonraki 16 yıl boyunca resmi tartıştı ve resmin galaksilere ait olduğu ortaya çıktı. Astronomi tarihindeki temel sorunlarda biri de bulutsular ve galaksiler arasındaki tartışmadır.

Moulton ve Chamberlin bir yıldızın Güneş'in genç döneminde yanından geçerek gelgite yol açtığını ve bunun da Güneş'in uzantılarına yol açtığına ve sonuç olarak iki yıldızdan da dışarı maddeler çıktığını önerdi. Dışarı çıkan maddelerin birçoğu geri dönerken bir kısmı da yörüngede kaldı. Uzantılar soğuyarak sayısız, ufak, gezegenimsi parça ve birkaç büyük gezegen başlangıcı oluşturdu. Bu model 30 yıl boyunca kabul gördü ve 40'lı yıllarda Jüpiter'in açısal momentumunun uyumsuzluğuyla vazgeçilmiştir.Williams, I.

 1937 ve 1940'da, Ray Lyttleton Güneş'in yoldaşı olan yıldız başka bir yıldıza çarptığını iddia etti. Buna benzer bir senaryo Henry Russell tarafından 1935'te öne sürüldü ve kabul edilmedi. Lyttleton yerbenzeri gezegenlerin kendi kendilerine yoğunlaşamayacak kadar küççük olduklarını gösterdi ve çok büyük bir gezegen başlangıcının döngüsel kararsızlıktan ikiye ayrılıp Jüpiter ve Satürn'ü oluşturduğunu iddia etti. 1940 ve 1941'da oluşturulan sonraki model, Güneş hariç bir çift yıldız daha içiriyordu ki çift yıldız birleşir, sonra döngüsel kararsızlıktan dolayı dağılır ve sistemde Güneş tarafından yakalanacak parçacıklar bırakarak sistemi terk eder. Lyman Spitzer'in itirazları bu model içinde geçerlidir.

İsveçli astrofizikçi Hannes Alfvén, 1954, 1975, ve 1978'de elektromanyetik etkiyi parcaçık hareketi denkleminde, açısal momentum dağılımını ve düzensel farkları açıkladı. 1954'de sunduğu ilk kuşak yapısı varsayımsal olarak çoğunlukla helyum yüklü ve biraz katı parçacıkları ("meteor yağmuru") A-bulutu, çoğunlukla hidrojen yüklü B-bulut, çoğunlukla karbon yüklü C-bulutu ve çoğunlukla silisyum ve demir yüklü D-bulutu vardı. A-bulutundaki kirlilikler Mars ve Ay'a, B-bulutundakiler Merkür, Venüs ve Dünya'a, C-bulutundakiler Plüton ve dış gezegenlere, D-bulutundakiler Triton'a dönüşmüştür.

1943'de, Sovyet astronom Otto Schmidt Güneş'in şimdiki formunda yoğun yıldızlararası buluttan geçerek, toz ve gaz bulutunda sarmal geliştiğini ve böylece gezegenlerin oluştuğunu sunmuştur. Böylece açısal momentum sorunu yavaş dönüşün Güneş'in kendisine özgü olduğunu ve gezegenlerin Güneş'le aynı anda oluşmadığını varsayarak çözülmüş oldu. Modelin uzantıları, Gurevich ve Lebedinsky (1950), Safronov (1967, 1969), Safronov ve Vityazeff (1985), Safronov ve Ruskol (1994), ve Ruskol (1981), ve diğerleriyle beraber oluşturulmuştur Lakin, bu hipotez Victor Safronov tarafından şiddetli bir şekilde Güneş Sistemi'nindeki gezegenleri oluşturmak için geçen süreyi aştığını belirterek çürütmüştür.

Ray Lyttleton teoriyi Bondi ve Hoyle tarafından 1944'da tanımlanan büyümenin mekanik çizgisini önererek üçüncü kütlenin gerekli olmadığını göstermiştir.

Bu modeldeWilliams, I. (1944) ortak yıldız gezegenler ve Güneş'ten madde çekerek novaya dönüşür. Bir yıl sonraki versiyonda süpernova olarak anıldı. 1955'de Laplace'a benzer bir sistem sundu ve 1960'da matematiksel olarak daha detaylısını sundu. Laplace'dan disk ve Güneş arasındaki matematiksel torkdu ki hemen etkileyecek yahut Güneş'e oranla gezegensel sisteme daha fazla madde çekecekti. Tork manyetik birleşmeye yol açar ve açısal momentumu Güneş'ten diske aktarır. Manyetik alan yoğunluğu 1 gauss olmalıdır. Torkun varlığı diskin içinde donmakta olan kuvvetin manyetik çizgilerine dayanmaktadır. ( kuvvetin çizgilerindeki MHD (manyetik-hidrodinamikler) teorisinin sonucu). Disk çekilirken güneşsel yoğunlaşma ısısı refrakterlerin yekpare olması için 1000 derece Kelvin'den yüksek olamaz ve muhtemelen yoğunlaşmayla ve birikimle büyüyebilen ince dumandır. Bu parçacıklar diskten eğer Dünya'nın yörüngesi 1 m'den küçükse süpürülmüştür. Bu model kütle ve gezegenlerin yapısıyla uyumludur ve açısal momentumun manyetik birleşmeye yol açması makul bir fikirdir lakin, Mars ve Merkür'ün küçük kütlesinin ve astroit kuşağının eşleşmesini açıklamıyor.

Gerard Kuiper (1944)Williams, I. normal girdapların imkansız olduğunu ve yoğunlaşma esnasında Güneş bulutsusunun içinde yerçekimsel dengesizliklerin var olabileceğini iddia etti. Bu Güneş bulutsusu Güneş'le aynı anda ve mekanda oluşmuş ya da bulutsu tarafından yakalanmış olabilir. Yoğunluk dağılımı gezegensel sistem ya da yıldızlararası eş olarak tanımlanabilir. Gezegenlerin iki türü de Roche limitine göre tanımlanmıştır. Kuiper Güneş' G sınıfı yıldız olarak tanımladığı için yavaş dönüşünü açıklama gereği duymamıştır.

Fred Whipple'in 1948 senaryosundaWilliams, I. 60.000 AB çapında ve 1 Güneş kütlesindeki (M☉) duman bulutu Güneş'i oluşturabilir. Önemsiz miktarda açısal momentumu sayesinde Güneş'le benzer özellikleri vardır. Bu duman bulutu büyük açısal momentumlu küçük yıldızlar ele geçirir.Büyük duman bulutu ve gaz bulutsusu için çökme süresi 100 milyon yıldır ve çöküş hızı başta yavaştır ve giderek hızlanır. Gezegenler küçük bulutların sıkışmasıyla oluşmuştur ve büyüme orta dirençli etkinin dışmerkezçiliği düşüreceği için yörünge neredeyse dairesel olur, yörüngesel yönelim benzer olacaktır çünkü küçük bulut başlangıçta küçük ve hareketleri ortak yöndedir. Öncül-gezegenler daha fazla uçucu bileşiğin kaybolacağı kadar çok ısınabilir ve yörünge hızı mesafenin artışıyla azalır ki yerbenzeri gezegenler daha fazla etkilenebilsin. Bu senaryonun eksikleri gerçeklerin öncül varsayımlar olarak tanımlanması ve hipotezin çoğunun sayısal hesaplamalar tarafından desteklenmemesidir. Bu sebeplerden dolayı fazla kabul görmemiştir.

Astrokimya'yı bulan Harold Urey, 1951, 1952, 1956 ve 1966'da çoğunlukla Chandrasekhar sabitlik denklemlerine ve gök taşlarına dayalı ve ilkel Güneş tarafından kuşatılan gaz ve toz diskindeki yoğunluk dağılımını ele alan bir senaryo geliştirdi.Williams, I. Cıva gibi uçucu elementler yerbenzeri gezegenler tarafından tutulacağından kısmen kalın gaz ve toz hâlesi gezegenleri Güneş'ten korur. Ay büyüklüğündeki saf karbon kristalleri olan elmasları oluşturmak için yerçekimsel olarak kararsız olan gaz kürelerinin daha sonra gaz ve toz yayan disk içinde oluşması gerekir. Gaz Güneş tarafından aydınlatılırken, basınç gazın kaybolduğu ve elmasın grafite dönüştüğü sürece azalır. Bu koşullar altında önemli bir iyonizasyon mevcut olacaktır ve açısal momentum Güneş'ten taşınabileceği için gaz manyetik alandan dolayı hızlanır. Bu Ay büyüklüğündeki cisimler, gaz yayılmasıyla, çekirdekten toplanmış katıları arkasında bırakarak, küçük parçaları uzaya ve büyük parçaların gezegenlerle birlişmesini sağlayarak çarpışmalar sonucu yok olmuştur. Harold Urey, Ay'ın kurutlan çekirdek olduğunu öne sürmüştür.

1960 1963 ve 1978 yılında, W. H. McCrea Güneş'in ve gezegenlerin aynı bulutdaki maddelerde oluştuğunu ve küçük gezegenlerin Güneş'in büyük çekimi sonucu Güneş'le birleştiğini iddia ettiği öncül-gezegen teorisini sunmuştur. Öncül-gezegendeki fizyonu da içerir ve güneşsel bulutsu yoktur. Pıhtıların yığılmaları (yıldızların doğduğu yıldızlararası maddede olduğu farzedilen süpersonik türbülansı oluşturduğu varsayılmıştır) Güneş ve öncül-gezegenleri ikincil ayrılma gezegenleri oluşturdu. Kütle oranı en az 8'e 1 olan iki kısım yerçekimsel olarak birbirine bağlı kalamaz ve dış gezegenler Güneş Sistemi'nden çıkarken, iç gezegenler bağımsız yörüngelerine giderir.İç gezegenler Venüs-Merkür ve Dünya- Mars'dır. Birbirine yakın temasta bulunan öncül-gezegenin ayrılmış iki parçasındaki damlacıkları kocaman gezegenlerin uydularını oluşturur ve bu damlacıklar birkaç asteroittir. Yerbenzeri gezegenlerin büyük uyduları yoktur ve bu Ay'ı açıklamamaktadır. Bu Mars ve Dünya'nın benzer açısal momentumu, benzer dönüş periyotu ve eksen eğimini tahmin etmiştir. Bu şemada iki yerbenzeri (Mars ve Dünya), iki büyük (Jüpiter ve Saturn) ve iki dış (Uranüs ve Neptün) olarak üzere altı ana gezegen ve üç küçük gezegen (Merkür, Mars. Plüton) bulunur.

Bu teori bütün gezegenlerin aynı yönde döndüğü gibi birçok olasılık dışı hatalar içerir.

Amerikan astronom Alastair G. W. Cameron'ın hipotezinde (1962 ve 1963 yıolında oluşturuldu),Williams, I. öncül-Güneş 100.000 AB çapı ve 1-2 Güneş'lik kütlesiyle çekimsel olarak kararsızdı ve çökerek kü