dahale etmişti. Genel olarak, ölçülen toplam fazla sıcaklık herhangi bir geleneksel, anti-nükleer bir kaynak tarafından üretilmesi mümkün olan sıcaklığın çok üzerinde olarak hesaplanmıştı. Bu raporda, kullanılan yakıt örneklerinin analizleri, izotopların “bu nedenle nükleer reaksiyonların işletme sürecinde mevcut olduğuna dair işaretler bulunmakla birlikte, bunu işletme sırasında reaktörün dışında radyoaktivitenin görülmediği gerçeği ile bağdaştırmak zordur” bulgusuyla sunulmuştu. Yakıt ve kül izotopik analizlerinden sonra, yazarlar bazı bilinmeyen süreçler yoluyla, özellikle ve ’den ’ye, ve ’den ’ye transmutasyon olmak üzere, özellikle nikel ve lityum izotoplarının reaksiyonun bir parçası olduğu üzerine spekülasyon yapmışlardır.

Partikül fizikçisi Tommaso Dorigo 2014 deneyi hakkında yorum yapmış ve izotopik ölçümleri “şaşırtıcı” olarak tanımlamış ancak Rossi’nin kullanılan yakıtın toplanmasına dahil olması hususunda derin endişesinden söz etmiş, ve deneyi yapanların “bazı basit hileleri gözden kaçırmış olabileceklerini” ve “iddianın olağanüstü özelliği dikkate alındığında…. bu, aksi takdirde ulaşılabilecek sonuçları tamamen geçersiz kılan çok önemli bir aksaklıktır” demiştir. Astrofizikçi Ethan Siegel deneyi çok eleştirmiş ve deneyi yapanların bağımsız olmadıklarını, Rossi’nin yakıt örneklerini kurcalamış olabileceğini, “açık kalorimetre” düzeneğinin uygunsuz olduğunu söylemiş ve “eğer bir dış kaynağa bağlantı varsa bir güç kablosu kanalıyla çekilen enerji miktarında sahtekarlık yapmak oldukça kolaydır” demiştir”.

Teorik astrofizikçi Ethan Siegel ve nükleer fizikçi Peter Thieberger E-Cat iddialarının nükleer fiziğin temel prensiplerine uygun olmadığını savunmaktadırlar. Özellikle, iddia edilen füzyon reaksiyonunun Coulomb bariyeri o kadar yüksektir ki, bu yıldızların içi dahil, bilinen evrenin herhangi bir yerinde aşılabilir değildir. Reaksiyon, açıkça E-Cat tarafından temin edilen karşı korumayı birkaç inç delebilecek ve sözde demonstrasyonların çevresindeki kişilerde akut radyasyon sendromuna sebep olacak bir gama radyasyonu üretecektir. Sözde bakır “füzyon ürünü”ndeki izotopların oranının doğal bakırla benzer olması gibi diğer birçok bilimsel tutarsızlıklara bakıldığında, yazarlar şimdi “E-Cat yanlılarının bu basit fizik itirazlarına cevap verebilecek kanıtlanabilir, test edilebilir, tekrarlanabilir bilimi sağlamalarının” sırası olduğunu savunmaktadırlar.

İsveç, Lund Üniversitesi, Nükleer Fizik Bölümünde hoca olan Peter Ekström, 2011 Mayısında “Bütün hikayenin büyük bir aldatmaca olduğundan, ve bir yıldan daha az bir sürede bunun meydana çıkacağından eminim” demiştir. Ekström, Coulomb bariyeri ile baş edebilecek kadar güçlü bir kimyasal reaksiyonun olmama olasılığının, gama ışınları eksikliği, ekstra enerji kökenini açıklama eksikliği, bir protonun Ni ile ergidikten sonra olması beklenen radyoaktivitenin eksikliği, kullanılan yakıtın içindeki açıklanamayan %11 demir oluşumu, ve sanki reaktör sadece sabit izotoplar üretmiş gibi kullanılan yakıtta herhangi bir sabit olmayan bakır izotoplarının eksikliğinden söz etmiştir. Uppsala Üniversitesinde fizik profesörü olan Kjell Aleklett, bakır yüzdesinin bilinen herhangi bir nikel reaksiyonu için çok yüksek olduğunu ve bakırın, doğal bakırın oranı ile aynı izotopik orana sahip olduğunu söylemiştir. Aleklett ayrıca, “Bilinen kimyasal reaksiyonlar ölçülen enerji miktarını açıklayamazlar. Bir nükleer reaksiyon enerji miktarını açıklayabilir ama bugünkü bilgilerimiz bu reaksiyonun gerçekleşemeyeceğini söylüyor” demiştir. Bilimsel kuşkucu James Randi, E-Cat’ı daha önceki soğuk füzyon iddiaları bağlamında tartışırken, bunun eninde sonunda bir sahtekarlık olduğunun ispatlanacağını söylemiştir.

Bu cihaza karşı diğer tepkiler karışıktır. 2011’de, NASA, Langley Araştırma Merkezinin Baş Bilim insanı Dennis M. Bushnell, LENR’den “umut verici” bir teknoloji olarak söz etmiş ve Rossi ile Focardi’nin çalışmasını övmüştür.

Purdue Üniversitesinden teorik nükleer fizikçi Yeong E.Kim cihazın raporlanan sonuçlarına potansiyel teorik bir açıklama önermiş, ancak bu teorinin teyidi için “Rossi-tipi deneylerin bağımsız olarak yapılmasının çok önemli olduğunu” söylemiştir. Kim, bu teoriyi daha önce, 1989 yılında Fleischman ve Pons’un güvenilmez soğuk füzyon deneyinin sonuçlarını açıklamak için ortaya koymuştur.

Steve Featherstone 2012 yazında Popular Science’da Rossi’nin E-Cat hakkındaki “acayip iddialarının” “foyasının tamamen ortaya çıktığını” ve Rossi’nin “hikayesinin acı sonuna giden bir sahtekar gibi göründüğünü” yazmıştır.

Cihazın uluslararası patent alması için 2008 yılında yapılan bir başvuru, Dünya Fikri Mülkiyet Örgütü, Avrupa Patent Ofisinde, cihazın tarifinin “genel ifadeler ve spekülasyonlara” dayalı olduğunu ifade eden ve “hem tarifinde hem de fizibilitesini desteklemek üzere sunulan kanıtlarda çok sayıda aksaklıklar” bulunduğu, ve de “genel kabul gören fizik yasaları ile varolan teoriler”le uyumsuzlar bulunduğundan sözedilen olumsuz bir patent alabilirlik başlangıç raporu almıştır. Patent başvurusu 15 Ekim 2009’da yayınlanmıştır.

6 Nisan 2011’de İtalyan Patent ve Marka Ofisi tarafından bir başvuru onaylanmış ve icada sadece İtalya’da geçerli olan bir patent verilmiştir. Mevcut İtalyan yasaları kapsamında bu başvurunun incelenmesi, karşılık gelen PCT (Patent İşbirliği Anlaşması) başvurularından daha çok resmi ve daha az teknik olmuştur.

2014 Mart’ında ABD Patent Ofisi, “Tarifnameye uygulanamaz olduğu için itiraz edilmiştir. Özellikle, nükleer bilim külliyatında nikelin kendiliğinden hidrojen gazı ile iyonize olarak sonuçta oluşan protonu absorbe edeceği iddiasını kanıtlayacak delil bulunmamaktadır” demiş ve Rossi’nin patent başvurusunu geçici bir kararla cevaplayarak reddetmiştir.

25 Ağustos 2015’de ABD Patent Ofisi “sıvıyı ısıtan bir cihaza” patent vermiştir. Patent LENR veya soğuk füzyondan söz etmeyip, bir nikel-katalize ekzotermik reaksiyonun başlatılması için, bir sıvıyla ısıl temasta olan %50 nikel tozu, %20 lityum tozu ve %30 lityum alüminyum hidrid tozunun gözenekliliği geliştirilmiş karışımla güç kaynağının (bir elektrikli ısıtma unsuru) varlığını tarif etmiştir.





Peter ve Yıldız Avcıları

Peter ve Yıldız Avcıları, Dave Barry ve Ridley Pearson tarafından yazılan,aynı isimli, Peter Pan karakterinin geçmişini anlatan roman serisinin ilk kitabı. 2005'te Disney Publishing'den çıkan kitabın dört tane devam romanı ve Neverland Books adlı dört kitaplık, ana seriyle bağlantılı, hikâye kitabı var. Serinin ilk kitabı ekim 2008'de Epsilon Yayınevinin Gençlik Dizisi'nde yayınlanmış ve Vedat Kaptanoğlu tarafından çevrilmiştir. Disney seriyi filme çekmeyi planlamıştır.

Hkaye 18.yüzyılın başlarında geçer.St.Norbert yetşimhanesinden Peter ve dört arkadaşı uzak bir ülke olan Randoon'un kralı Zarboff'a esir olarak satılmış ve Olmayan Ülke adlı bir gemiyle oraya gönderilmektedirler.ynı gemide soylu kız Moly Aster ve dadısı MrsPembrake seyahat etmektedir.Gemide Molly'nin babası Lord Leonard Aster'ın mensup olduğu Yıldız Acıları grubu'na ait Yıldız tozu adıyla bilinen sihirli bir madde'yle dolu bir sandık yer almaktadır. Bu madde canlılara sihirli güçler kazandırmakta ve uçma yeteneği kazandırmaktadır.Peter ve Molly bu sandığın peşlerindeki zalim korsan Kara Bıyığın eline geçmesine engel olmaya çalışırlar ve bunu yaparken ileride bindikleri geminin adını taşıyacak bir adaya varırlar.Adadaki yerliler'le beraber tozun adayı sihirli bir hale getirmesine,balıkları denizkızlarına,kuşları da perilere dönüşrtürmesine tanık olurlar.





Klasik birleşik alan teorileri

On dokuzuncu yüzyıldan beri, bazı fizikçiler doğanın temel kuvvetlerini dikkate alan tek bir kuramsal çerçeve geliştirmeye çabaladılar: birleşik alan teorisi. Klasik birleşik alan teorileri, klasik fizik temelinde bir birleşik alan teorisi yaratmaya çalıştı. Bir kısım fizikçi ve matematikçi tarafından, Birinci ve İkinci Dünya Savaşları arasındaki yıllarda, özellikle yerçekimi ve elektromanyetizmin birleştirilmesi konusunun hararetle peşinden koşuldu. Bu çalışmalar, diferansiyel geometrinin saf bir matematiksel gelişim olarak ortaya çıkmasını teşvik etti. Albert Einstein klasik birleşik alan teorisini geliştirmeye çabalayan pek çok fizikçi arasında en tanınmışıdır.

Bu makale, klasik (non-kuantum), relativistik birleşik alan teorisine ilişkin çeşitli girişimleri tanımlamaktadır. Birleşmenin dışında diğer teorik sorunlar tarafından güdülenen yerçekimi klasik relativistik alan teorilerinin araştırılması için Klasik yerçekimi teorisi kısmına bakınız. Yerçekiminin kuantum teorisini oluşturmaya yönelik mevcut çalışmaları araştırmak için kuantum yerçekimi kısmına bakınız.

Birleşik alan teorisini oluşturmaya yönelik ilk çalışmalar genel göreliliğin Riemannian geometrisi ile başlar, ve basit Riemannian geometrisinin elektromanyetik alanların özelliklerini tanımlamakta yetersiz kalması nedeniyle, elektromanyetik alanları daha genel bir geometrinin içerisine dahil etmeye çalışır. Einstein, elektromanyetizm ve yerçekiminin birleştirilmesi girişimlerinde yalnız değildir; aralarında Hermann Weyl, Arthur Eddington, Theodor Kaluza, ve R. Bach’ın da bulunduğu çok sayıda matematikçi ve fizikçi de söz konusu etkileşimleri birleştirebilecek yaklaşımları geliştirmeye çabalamıştır. Bu bilim insanları, geometrinin temellerini genişletmek ve ilave uzamsal bir boyut eklemek de dahil çeşitli genelleştirme yollarını izlemişlerdir.

Birleşik teoriyi oluşturmaya yönelik ilk girişimler 1912 yılında G. Mie ve 1916 yılında Ernst Reichenbacher tarafından yapıldı. Bununla beraber, bu teoriler, genel görelilik teorisinin henüz formüle edilmemiş olması nedeniyle genel göreliliği teoriye dahil edemedikleri için başarısızdı. Rudolf Förster’inkilerle birlikte bu girişimler, (daha önceleri simetrik ve gerçek-değerli olacağı düşünülen) metrik tansörün asimetrik ve/veya complex-değerli bir tansöre dönüştürülmesini gerektiriyordu ve bu nedenle de bir alan teorisi oluşturmaya çalıştılar.

1918 yılından 1923 yılına kadar alan teorisine üç farklı yaklaşım bul