hiptir. Otomatikleştirilmiş imalatta, ESD’ye hassas elektroniğin iletken alanlarına değecek olan malzemeler, dağıtıcı malzemeden yapılmalıdır ve bu malzeme topraklanmalıdır.

Hassas cihazlar nakliyat, kullanım ve saklama süresince korunmalıdır. Statiğin artışı ve boşalması, ambalajlama malzemelerinin yüzey direnci ve özdirenç hacminin kontrolü ile en aza indirgenebilir. Ambalajlama işlemi ayrıca, ambalajların nakliye süresince birbiriyle sürtünerek elektriklenmesini (İngilizce: triboelectric charging) en aza indirgeyecek şekilde tasarlanır ve bu, ambalaj malzemesinin elektrostatik veya elektromanyetik korumayı bünyesinde barındırması için gerekli olabilir.

Elektronik cihazların insan temasından kaynaklanabilecek olan ESD’ye hassasiyetini test etmek için sıklıkla, özel çıkış devresi olan insan vücudu modeli (HBM, Human body model) olarak adlandırılan bir ESD simülatörü kullanılır. Direnç ile seri bağlı bir kondansatör den oluşur. Kondansatör, harici bir kaynak tarafından belirli bir yüksek voltaja şarj edilir ve yükü direnç vasıtasıyla aniden testten geçirilen cihazın (DUT, Device under test) uçlarına boşaltılır. En yaygın şekilde kullanılanı JEDEC 22-A114-B standartlarında tanımlanmıştır (100 piko farad değerinde kondansatör ve 1500 ohm değerinde direnç olarak belirtilmiştir.). MIL-STD-883 Metot 3015 ve ESD Association's ESD STM5.1 benzer diğer standartlardır. Bilgi Teknoloji Donanımlarının Avrupa Birliği (EU, Europoean Union) standartlarına uymak için, IEC/EN 61000-4-2 testi belirtmeleri kullanılır. Ürünün kalımlılığını ölçmek için; test ünitesi geometrileri, üretici belirtmeleri, test seviyeleri, boşalma oranı ve dalga biçimleri, “mağdur” üründeki boşalmanın biçimleri ve noktaları ve işlemsel ölçütleri için yönergeler ve gereklilikler belirtilmiştir.

Yüklü cihaz modeli (CDM, Charged device model) testi, cihaz kendi elektrostatik yüküne sahip olduğunda ve metal teması dolayısıyla boşaldığında cihazın direnebileceği ESD’yi belirlemek için kullanılır. Bu boşalma biçimi, ESD’nin elektronik cihazlardaki en yaygın biçimidir ve imalat sırasındaki ESD zararlarının çoğuna sebep olur. CDM boşalması temel olarak, boşalmanın parazit parametrelerine ve ambalaj bileşenin boyutuna ve biçimine fazlasıyla bağlıdır. En yaygın olarak kullanılan CDM simülasyon testi modellerinden bir tanesi JEDEC tarafından belirlenmiştir.

Diğer standartlaştırılmış ESD testi devreleri, makine modeli (MM, Machine model) ve iletim hattı titreşimidir (TLP).




Fransa erkek millî voleybol takımı

Fransa Erkek Millî Voleybol Takımı, Fransa Voleybol Federasyonu (Fédération Française de Volley-Ball) tarafından yönetilen ve Fransa’yı uluslararası Erkek voleybol müsabakalarda temsil eden takımdır. Antrenörü Jerzy Laurant Tillie. 14 Kasım 2014 tarihi itibarıyla FIVB dünya sıralamasında 13. sırada bulunmaktadır.




Optik tarihi

Optik, Mısır ve Mezopotomyalılar tarafından geliştirilen lenslerle başlamış ve Yunan ve Hint filozofları tarafından geliştirilen ışık ve vizyon teorileri takip etmiştir. Geometrik optik gelişmesi ise Greko Romen dünyasında başlamıştır. Optik kelimesi Yunanca maddenin görmesi anlamına gelen τα ὀπτικά kelimesinden türetilmiştir. Optik, ortaçağ İslam dünyası gelişmeleri tarafından yeniden geliştirildi, örnek olarak fiziksel ve psikolojik optikler verilebilir. Daha sonra erken modern Avrupa'da önemli gelişmeler olmuştur ve difraktif optik başlamıştır. Bu çalışmalardan önceki çalışmalar artık klasik optik olarak bilinir. Modern optik dönemi 20. yüzyılda geliştirilen optik araştırma alanları anlamına gelir, örnek olarak ise dalga optiği ve kuantum optiği verilebilir.
Bilinen ilk lensler patlatılmış kristalden, sık sık kuvars mineralinden yapılmıştı ve MÖ 750’lerdeki Nimrud / Layard lensleri gibi Assyria lenslere dayanıyordu. Antik Yunan, Mısır ve Babillerde de benzer lensler vardı. Antik Roma ve Yunanlarda lensler cam yüzeyleri su ile doldurularak yapılırdı. Ancak Orta çağlara kadar cam lensler düşünülmemişti bile. 
Eski mısır heykellerine takılan bazı lensler yukarıda bahsedilenlerden daha eskidir. Onların lens olarak görülüp görülmediği hakkında bir takım şüpheler vardır. Ancak şüphesiz bu lensler camdı ve estetik amaçlı hizmet görüyorlardı. Heykeller anatomik olarak doğru şematik gözler olarak görünüyordu.
Eski Hindistan’da MÖ 6. ve 5. yüzyıllarda Samkhya ve Vaisheshika felsefi okulları ışık üzerinde teoriler geliştirdi. Samkhya okuluna göre ışık kendi dışında bütün elementlerin oluştuğu beş temel ince elementten biriydi.
Bunun aksine,Vaisheshika okulu anatomik olmayan eter, boşluk ve zaman yüzeylerinde fiziksel dünyaya anatomik bir teori oluşturdu. Temel atomlar gerçek anlamları ile karıştırılmaması gereken toprak, su, ateş ve havadır. Bu atomlar molekül oluşturmak için daha çok birleşen ikili molekülleri oluşturmak için alınır. Hareket fiziksel atomların yer değiştirmesi olarak açıklanır. Işık doğrultusu ateş atomlarının yüksek vektörel hız akışı olarak alınır. Işık partikülleri ateş atomlarının hızına ve düzenine bağlı olarak farklı karakteristik özellikler sergileyebilir. MÖ 1. yüzyıl sıralarında Vishnu Prana “Güneş’in 7 ışını” demekti.
MÖ 5. yüzyılda Empedocles her şeyin ateş, hava, toprak ve su olmak üzere 4 elementten oluştuğunu varsaydı. Empedocles, Afrodit’in insan gözünü bu 4 element dışında bir şeyden yaptığına ve ateşi gözden dışarı parlayarak bakışı mümkün kılan gözün içine yaktığına inanırdı. Bu doğru olsaydı, insanlar gündüz olduğu gibi gece de görebilirdi. Bu demek oluyor ki Empedocles, gözden çıkan ışınlar ile güneş gibi bir kaynaktan çıkan ışınlar arasında bir ilişki kurmuş oldu.
Optik Bilimi’nde Yunan Matematikçi Euclid “eşit açılarda olan cisimler eşit gözükürken daha geniş açıyla görülen cisimlerin daha geniş ve daha dar açılıların da daha dar gözüktüğünü” gözlemledi. Devam eden 36 dengede, Euclid objenin gerçek büyüklüğünü onun gözle arasındaki mesafeyle ilişkilendirir ve silindir ve konilerin gerçek büyüklüklerini farklı açılardan gözlemleyerek araştırır. Pappus bu sonuçların astronomide çok önemli olduğuna inanırdı ve Syntaxis of Ptolemy’den önce daha küçük çalışmaların kısa ve detaylı özetleri olan Euclid’in Küçük Astronomi’deki Phaenomena’yla birlikte Optik Bilimleri’ni çalışmalarına dahil ederdi.
MÖ 55. yüzyılda Antik Yunan atomcuların fikirleri üzerine çalışmalar yürüten Romalı Lucretius şunları yazmıştır:
Güneş’in ışığı ve ısısı dışarı açıldığında hiç vakit kaybetmeden hava boşluğuna ittirme doğrultusunda atış yapan minik atomlardan oluşmuşlardır.
Sonraki zamanlarda öne sürülen Işık Teorisi’ne benzemesine rağmen, Lucretus’un bakış açıları genel olarak kabul görmemişti ve ışık halen gözden çıkıyor farzedilirdi.
Catoprica adlı kitabında, Hero of Alexandria geometrik bir metotla düz aynadan yansıyan ışık ışını tarafından kat edilen asıl yörüngenin herhangi bir kaynak ve gözlem noktası arasından yansıyan ısından daha kısa olduğunu gösterdi.
2. yüzyılda Aleksandriyen bir Yunan veya yunanlaştırılmış bir Mısırlı olan Claudius Ptolemy, yansıma ve kırılma çalışmalarını yürüttü. Su, hava ve camdaki kırılma açılarını ölçtü. Yayınladığı sonuçlar ise, yaptığı ölçümleri kendi yanlış varsayımı olan kırılma açısının geliş açısı ile orantılı olduğuna uyarladığını gösteriyor.
5. yüzyılda Dignaga ve 7. yüzyılda Damarkiti gibi Hindistanlı Budistler bir atomculuk türü geliştirdi. Bu atomculuk, ışık ve enerjinin anlık ışıldaması olan atomsal birimlerden oluşan gerçek hakkında yapılmış bir felsefedir. Onlar her maddenin bu ışık ya da enerji parçacıklarından oluştuğunu düşünseler de, ışığı modern foton algısı gibi enerjiye eşdeğer bir atomsal birim olarak görüyorlardı.
Burada tartışılan genç yazarlar fiziksel psikolojik veya fizyolojiden daha çok geometrik olarak değerlendirilir. Geometrik optik üzerine bilinen ilk yazar Öklid oldu. Öklid kendi optik çalışmalarına başladı.
Öklid bu görsel ışınların fiziksel doğasını tanımlamadı ama geometri prensiplerini kullanarak, perspektif etkileri ve uzaktan bakıldığında yuvarlamayı tartıştı.
Öklid görüşünü daha basit hale getirebilmek için kendi analizini sınırlandırdı. Kahraman Alexandra bu görüşü bazı geometrik optik problemlerin geri yansımasından aldığı cevaplarla geliştirdi. Öklidin aksine, Kahraman Alexandra bazen fiziksel doğanın görsel ışınlarını yorumladı. Onlar nesneyi gören gözün büyük bir hızla ilerlediğini ve düz yüzeylerden yansıtıldığını ama yüzeyler üzerindeki gözeneklerin nefessiz kaldığını fark etti. Bu da emisyon teorisi olarak bilinir hale geldi.
Kahraman Hero bu yolla birlikte yansıma ve sıklık açısının eşit olduğunu söylemiştir. Bunu söylerken gözlemci ve nesne arsındaki mesafenin en kısa yol olduğunu da söylemiştir. Bunun temeliyle birlikte, bir nesnenin düzlem aynadaki görüntüsüyle ilgili ilişkiyi tanımlamayı başardı. Özellikle nesnenin görüntüsü gerçekte olduğu gibi aynanın gerisinde görünüyordu.
Kahraman Hero gibi, Ptolemy de görsel ışınları objeden göze gelen ışınlar olarak kabul etmiştir, ama Kahraman Hero farklı olarak bu görsel çizgilerin süreksiz bir çizgi olduğunu değil, sürekli bir koni oluşturduğunu düşündü. Ptolemy doğrudan veya yansıyan görüş çalışmasını geliştirdi. O aynı zamanda ara yüz yoluyla yoğunlukları farklı iki ortamdaki cisimleri kırılan ışınlar sayesinde gördüğümüzü anlatmak için çalışmalar yaptı. Sudan bardağa, havadan bardağa ve havadan suya baktığımızda meydana gelen ışık kırılmalarını anlatmak için deneyler yaptı.
Onun farklı sonuçları hava su ara yüzü için çalışmıştır ve onun bulduğu değerler genellikle modern teorideki yansımasına benziyordu. Ama Ptolemy'nin önsel modeli doğal kırılmaya aykırı bulunmaktadır.

El-Kindi (801–873) İslami dünyanın en eski ve önemli optik yazarlarından birisiydi. Batıda de radiis stelarum olarak bilinen çalışmada, El-Kindi "dünyadaki her şeyin. Her yörüngede tüm dünyayı dolduran ışınlar yaydığına dair" bir teori geliştirdi. Bu aktif güç ışını teorisi ilerde İbn-il Haytam, Robert Grosseteste ve Roger Bacon gibi alimler üzerinde bir etki yarattı.
İbn Sahl (940-1000) Bağdat mahkemesine üye bir İranlı matem