zamanda bir kütüphane ve Uluslararası Sukkulent Araştırmaları Kuruluşu'na (International Organization for Succulent Plant Study IOS) da ev sahipliği yapar.

Kaktüs yetiştiricisi Jakob Gasser, 1920'lerin sonunda elindeki sukkulent kolseksiyonunu Zürih şehrine satmak istedi, ancak şehir yönetimi bu talebi geri çevirdi. Koleksiyonu 1929'da Julius Brann satın aldı ve iki yıl sonra Zürih şehrine hediye etti. Koleksiyonun idaresi 1931'de Zürih'in bahçe işleri sorumluluğunu yapan Hainz Kranz'a verildi. Kranz sadece koleksiyonların yaşatılmasıyla uğraşmadı, uluslararası ilişkiler de geliştirdi ve 1950'de Uluslararası Sukkulent Araştırmaları Kuruluşu'nun kurulmasına öncülük etti.

Koleksiyonun sorumluluğu 1972'de Diedrich Supthut'a geçti. Supthut kaktüs bitkilerinin yetiştiği bölgelere çok sayıda özel gezi yaptı ve buralardaki bilim adamları ve koleksiyoncularla ilişkiler kurdu. Böylelikle çok sayıda kaktüs çeşidinin Zürih'e gelmesini sağladı. 1983'de seraların teknik altyapısı onarıldı ve yönetim binası geliştirildi.

1990'ların başında şehir yönetiminin tasarruf tedbirleri nedeniyle, Sukkuletten-Sammlung'in alışıldığı biçimde yürütülemeyeceği kararlaştırıldı. Koleksiyonun büyük bir değer olduğunu anlatan çok sayıda rapor hazırlandı. Nihayet 199'da koleksiyonu kapatma ya da küçültme fikri masadan kaldırıldı.

1996'da koleksiyonu destekleyen bir araştırma vakfı kuruldu ve 1998'den beri de "Die Sukkulentenwelt" adında bir dergi yayınlanmaya başlandı.

Sukkuletten-Sammlung Zürih Gölü'nün sol kıyısında, Enge bölgesinde yer alır. 4750 mlik bir alan üzerinde sergi amaçlı 6 adet kapalı sera evi ve kışa dayanıklı kaktüsler için bir adet açık bahçeden oluşur. Kalan 700 m alan yetiştirme ve 550 m alan da iklime uyum sağlatma, üretme ve kışı geçirme gibi koleksiyonu yaşatmaya dönük işler için kullanılır.

Sukkuletten-Sammlung bilimsel çalışmalar için 25.000 bitkinin olduğu bir Herbaryum ve 25.400 kitap ve dergiyi içeren bir kütüphane de içermektedir.




11. SS Gönüllü Panzergrenadier Tümeni &quot;Nordland&quot;

11. SS Gönüllü Panzergrenadier Bölümü Nordland, İkinci Dünya Savaşı sırasında Norveçli faşist gönüllüleri kapsayan Waffen-SS tümenleri'nden bir tanesidir. Bazı kaynaklarda lejyonun adı SS-Panzergrenadier-Divison 11 (Germanische) olarak geçer. Bu gönüllü lejyon Balkanlar'da partizanlara karşı ve Doğu Cephesi'nde Sovyetler Birliği'ne karşı savaştı. Dağılması ise lejyonun son savaşı olan Berlin Muharebesi ile gerçekleşti. Bu savaş sırasında 80.000 kişi esir alındı. Bu esirler Sibirya'ya sürüldü.





İrlanda'nın Cromwell tarafından fethi

İrlanda'nın Cromwell tarafından fethi (1649-53), Üç Krallık Savaşları sırasında İrlanda'nın Oliver Cromwell komutasındaki Parlamento yanlısı Yeni Ordu tarafından ele geçirilmesini anlatır. Cromwell ve ordusu Rump Parlamentosu adına 1649 yılı Ağustos ayında İrlanda topraklarına ayak basmıştır. 1641 yılındaki ayaklanmadan sonra İrlanda'nın büyük çoğunluğu İrlanda Katolik Federasyonu'nun kontrolüne geçer. 1649 yılında Konfederasyon yanlıları İngiliz İç Savaşında mağlup olmuş olan İngiliz monarşi yanlılarıyla ittifak yaparlar. Bunun üzerine adaya müdahale eden Oliver Cromwell komutasındaki Parlamento yanlısı ordu ülkeyi işgal ederek ittifaka son verir. İrlanda'nın işgali çok kanlı olmuştur ve savaş sırasında yapılan uygulamalar Cromwell'in şahsında halen tartışılmaktadır. Savaşın İrlanda toplumuna etkisi çok yıkıcı olmuştur. Kıtlık ve salgın hastalıklar yüzünden nüfusun çok büyük bir bölümü hayatını kaybetmiş, 50 bin İrlandalı ise zorunlu işçi olarak göç ettirilmiştir.

İngiliz İç Savaşından muzaffer çıkan İngiliz Parlamentosu İrlanda'ya müdahale etmek için bazı sebeplere sahipti:

Konfederasyon İrlandası döneminde Parlamento yanlılarının elinde kalan İrlanda'daki tek yer başkent Dublin'dir. Dublin'deki birliklerin komutanı ise Albay Michael Jones'dur. Monarşi yanlıları ve Konfederasyon gönüllülerinden oluşan karma birlik Ormonde Markisinin komutasında Rathmines bölgesinde toplanarak Dublin üzerine yürümeye hazırlanır. Eğer Dublin de elden çıkarsa Parlamento kuvvetlerinin askerlerini karaya çıkartabilecekleri bir liman kalmayacaktır. Durumun vahametini kavrayan Jones hiç zaman kaybetmeden monarşi yanlılarına sürpriz bir şekilde saldırır. 2 Ağustos günü yapılan muharebede 4 bin Monarşi yanlısı asker öldürülürken 2 binden çok esir alınır. Amiral Robert Blake komutasındaki Parlamento donanması monarşist komutan Prens Rupert'e bağlı krallık donanmasını oyalarken Oliver Cromwell ve beraberindeki birlikler 15 Ağustos günü 35 gemiyle karaya çıkarlar. İki gün sonra gelen Henry Ireton ise 77 gemiyle gelir. Ormonde'un ordusundan geriye kalan kılıç artıkları Dublin'den kaçarcasına uzaklaşır. Yenilgi o kadar ağırdır ki monarşi yanlıları uzunca bir süre Parlamento birliklerinin karşısına meydan savaşına çıkamayacaktır. Ormonde İrlanda'nın doğusundaki müstahkem kentlerin alınmasının zorluğuna ve kışla beraber yaşanacak kıtlık ve hastalığa güvenerek umutla direneceklerini öngörmektedir.

Karaya inen Cromwell İrlanda'nın doğu sahilindeki diğer liman kentlerini alıp İngiltere ile arasındaki ikmal hattını sağlama almak ister. Bu kapsamda Dublin'in 50 km kuzeyindeki Drogheda üzerine yürür. Burası 3 bin monarşi yanlısı İngiliz askeri ve İrlandalı konfedere asker tarafından savunulmaktadır. Bir hafta süren kuşatmanın ardından şehre giren Cromwell birlikleri kentin komutanı Arthur Aston'a teslim olma çağrısı yapar. Teklifleri reddedilince Cromwell hiç kimseye aman verilmemesini emreder. Kale ele geçirilir ve kale komutanı dahil olmak üzere tüm muharip birlikler ve rahipler öldürülür. Drogheda'da yapılan katliam, teslim olanların ve din adamların öldürülmesi bugün bile Cromwell'in acımasız tutumunun örneği olarak gösterilip eleştirilmektedir.

Cromwell'in Yeni Ordu birlikleri güneye ilerleyerek Wexford, Waterford ve Ducannon liman kentlerinin üzerine yürür. Wexford yine çok kötü olayların yaşandığı bir yer olur. Cromwell kentin teslim edilmesi görüşmeleri yaparken birlikleri kente saldırarak yağmalar. 2 bin asker ve binden çok sivilin öldürüldüğü bu olay sonrası kent tamamen yanar. Cromwell'in bu olaylarda sorumluluğu olup olmadığı tartışmalıdır. Doğrudan saldırı emri vermemiş olsa da olaydan sonra ordusundaki hiç kimse yağma ve katliam yüzünden cezalandırılmamıştır. Wexford katliamı kentin limanın da kullanılamaz hale gelmesine yol açmıştır. Bunun yanı sıra artık Cromwell karşısında bazı kentler doğrudan teslim olmayı seçerken, bazıları da teslim olsalar da katledileceklerini düşünerek daha canla başla direniş göstermektedir. İlerleyen Cromwell New Ross ve Carlow gibi kentleri hiç silah atılmadan alsa da Waterford ve Duncannon kuşatmaları başarısız olur. 1649 yılı içinde bu kaleleri alamayan Cromwell kışı geçirmek için çekilince ordusu soğuk, açlık ve salgın hastalıklar nedeniyle güç kaybedecektir. Bu kaleler 1650 yılında çok uzun kuşatmalar sonrasında ancak düşecektir.

Ertesi yıl bahara ylarında Cromwell İrlanda'nın güney doğusundaki müstahkem kentleri ele geçirmek için yola çıkar. Konfederasyonun başkenti konumundaki Kilkenny teslim olma şartları usulünce ele geçirilir. Clonmel kenti saldırılara başarıyla dirense de teslim olma şartlarında anlaşılınca bırakılır. Bu saldırı sırasında 2 bin askerini kaybetmesine rağmen Cromwell kenti savunan askerlerin silahlarıyla birlikte kentten ayrılmasına izin verir, ayrıca kentte önceki uygulamaların aksine yağma ve talan olayları gerçekleştirilmez. Ormonde'a bağlı monarşi yanlıları Munster ilinin çoğunda duruma hakim olsalar da kendi bünyelerindeki bir isyanla durum değişir. Cork garnizonundaki İngiliz Protestan askerler İrlandalı konfederasyon askerleriyle aynı saflarda savaşmaktan bıktıkları için ayaklanarak Cromwell'in yolunu açarlar. Yerel İrlanda garnizonunu Macroom Muharebesinde yenerek monarşi yanlılarının Shannon Nehrine çekilmelerini sağlarlar.

1650 yılı Mayıs ayında II. Charles babası kral I. Charles'ın İrlanda Konfederasyon Yönetimiyle yaptığı anlaşmayı tanımadığını ilan eder. Bunun yerine İskoçyalı Presbiteryen Ulusal Sözleşme yanlılarıyla Breda Antlaşmasını imzalar. Bu gelişme Ormonde önderliğindeki İrlanda'daki monarşi ittifakının sonunu hazırlar. Cromwell ise çok bonkör koşullarla af ilan ederek monarşi saflarındaki askerlerin Parlamento saflarına geçmesinin veya teslim olmasının yolunu açar. Sonuçta savaş meydanında sadece İrlandalı Katolik birlikler ve çok az sayıda monarşi davasına bağlı asker kalır. Ormonde'un komutanlığı sorgulanırken, Cromwell İngiltere'ye geçerek yeni Monarşi-İskoçya ittifakına karşı saldırmak üzere hazırlıklara başlar. Adadaki birliklerin komutası Henry Ireton'a geçer.

Adada kalan en saygın monarşi yanlısı İrlandalı birlik Munster Ordusudur. Eski komutanı Owen Roe O'Neill 1649 yılında ölünce 6 bin kişilik ordunun komutası tecrübesiz Katolik rahip Heber MacMahon'a geçer. Bu ordu 1650 yılı Haziran ayında Charles Coote komutasındaki çoğunluğu İngiliz yerleşimcilerden oluşan orduyla Donegal yakınlarındaki Scarrifholis Muharebesinde çarpışır. Ulster Ordusu 2 bin asker kayıp verir ve geri çekilmeye zorlanır. MacMahon ve komuta kademesindeki çok sayıdaki komutan ya savaş meydanında öldürülmüş veya esir edilmiştir. Karşısındaki son direniş odağını da kaldıran Coote ve ordusu, yıpranmış olsa da direnişle karşılaşmadan adanın geri kalanının işgaline başlar.

Parlamento birlikleri 1650 yılı Ekim ayında Shannon Nehrini geçerek batıdaki Connacht iline girerler. Clanricarde adlı bir İrlandalı komutan önderliğindeki direniş kolayca bertaraf edilir. Bu sırada artık itibarı kalmamış olan Ormonde Fransa'ya kaçmış, adadaki birliklerin komutası İrlandalı asilzade Ulick Burke'ye geçmiştir. Direnişçilerin son umudu Limerick ve Galway gibi müstahkem kentlerde son bir direnişe kalkışmaktır. Ireton tahkimatı çok kuvvetli olan bu kentlere cepheden saldırmaktansa kuşatarak açlık ve salgın hastalıklar sayesinde teslim olmalarını sağlamaya karar verir. Kentleri kurtarmaya çalışan girişimler de boşa çıkınca Limerick 1651 yılında, Galway de 1652 yılında teslim