ia ettiğini ancak bir ödül teşviki altında bile bunu göstermeyi başaramadığını hatırladıklarından Hooke’un iddialarına karşı şüpheyle yaklaşmışlardı.[15]

Kendisinin de kabul ettiği gibi, teşvik dışında Newton’un, Hooke’dan gerçekte ne kazanmış olabileceğine ilişkin bir bilimsel tartışma olmuştur.[16]

Newton’un 1727 yılında ölümünden 30 yıl kadar sonra, Newton’un yerçekimiyle ilgili çalışmaları alanındaki erken ve seçkin haleflerinden birisi olan Alexis Clairaut, Hooke’un çalışmasını inceledikten sonra "Kısa bir an görünür olan gerçekle, kanıtlanan gerçek arasında ne kadar mesafe var" diye yazmıştır.[17]


1. D T Whiteside (ed.), Mathematical Papers of Isaac newton, (Isaac Newton’un matematik makaleleri) vol.6 (1684–1691), (Cambridge University Press, 1974), sayfa 30 (http://books.google. com/books?id =lIZ0v23iqRgC&pg=PA30)91. 
2. Curtis Wilson: "From Kepler's Laws, so-called, to Universal Gravitation: Empirical Factors", (Kepler Yasalarından, sözde, Evrensel Çekim’e: Amprik Faktörler) in Archives for History of the Exact Sciences, 6 (1970), sayfalar 89–170.
3. Kraliyet Derneği’nin kayıt defterinde yer alan geride kalan kopya, 1838’de S P Rigaud’un ‘Tarihi Deneme Yazısı’nda (orijinali Latince) basılmış, ancak başlığı Rigaud tarafından eklenmiştir, orijinal kopyanın başlığı yoktur: online, bu siteden erişilebilir 'Isaaci Newtoni Propositiones De Motu' (http://books.google.com/books? id=uvMGAAAAcAAJ &pg= PA111). 
4. İngilizce tercümeleri üçüncü (1726) basıma dayalıdır, ve 1729 tarihli ilk İngilizce tercümesine, Kitap 1, Bu siteden erişilebilir (http://books.google.com/books?id=Tm0FAAAAQAAJ &pg=PA65).
5. Newton’un Principia’sı, 1687 orijinal basımına metin aranabilir formda (Orijinal Latince) bu siteden erişilebilir (http://www.gutenberg.org/etext/28233).
6. Principia’daki sonsuzküçükler hesabının içeriği, hem Newton’un yaşamı boyunca hem de daha sonra, diğerleri arasında, 1696 tarihli kitabı "Analyse des infiniment petits" ("Sonsuzküçükler analizi")’nın önsözünde, Principia hakkında ‘neredeyse tamamı bu hesap’ ('lequel est presque tout de ce calcul') diye sözeden, Marquis de l'Hospital tarafından da kabul görmüştür. Ayrıca bakınız, D T Whiteside (1970), "The mathematical principles underlying Newton's Principia Mathematica" (Newton’un Principia Mathematica’sına temel oluşturan matematik prensipleri), Journal for the History of Astronomy, vol.1 (1970), 116–138, özellikle s.120.
7. Bakınız, D T Whiteside (ed.), Mathematical Papers of Isaac Newton (Isaac Newton’un matematik makaleleri), vol. 6 (1684–1691), sayfa 56 (http://books.google.com/books?id =lIZ0v23iqRgC&pg =PA56)-57, dipnot 73.
8. The criticism is recounted by C Wilson in "Newton's Orbit Problem, A Historian's Response" (“Newton’un Yörünge Problemi, Bir Tarihçi’nin Cevabı’nda C Wilson’ın yeniden naklettiği eleştiri), College Mathematics Journal (1994) 25(3), pp.193–200, at sayfalar 195–6.
9. Konunun daha geniş tartışılması için bakınız Curtis Wilson, "Newton's Orbit Problem, A Historian's Response" (“Newton’un Yörünge Problemi, Bir Tarihçi’nin Cevabı”), College Mathematics Journal (1994) 25(3), pp. 193–200, at p. 196, Newton’un bir argümanın ana hatlarını verdiğine mutabık olmuştur; ayrıca D T Whiteside, Math. Papers vol.6, p. 57; ve Bruce Pourciau, "On Newton's proof that inverse-square orbits must be conics" (“Newton’un ters kare yörüngelerin konik olması gerektiği hakkındaki kanıtı”) Annals of Science 48 (1991) 159–172; ancak, buna 'petitio principii' diyen R. Weinstock buna katılmamıştır, bakınız e.g. "Newton's 'Principia' and inverse-square orbits: the flaw reexamined" (Newton’un ‘Principia’sı ve ters kare yörüngeler: kusur tekrar incelendi”), Historia Math. 19(1) (1992), sayfalar 60–70.
10. Argüman Bruce Pourciau tarafından da “Merkezcil kuvvetlerden konik yörüngelere: Newton Principia’sının eski bölümleri boyunca bir yol”’da ayrıntılı bir biçimde anlatılmıştır, Studies in the History and Philosophy of Science, 38 (2007), sayfalar 56–83.
11. Richard S. Westfall’ın Never at Rest (“Asla hareketsiz değil”)’de, sorunun John Conduitt’in raporundaki versiyonu verilerek, alıntılanmıştır, Bölüm 10, sayfa 403; 
12. Newton’un notu günümüzde Cambridge University Kütüphanesindedir, MS Add.3968, f.101; ve I Bernard Cohen tarafından, "Introduction to Newton's 'Principia” “(Newton’un Principia’sına Giriş”)’de basılmıştır, 1971, at s.293.
13. H W Turnbull (ed.), Correspondence of Isaac Newton (“Isaac Newton’un yazışmaları”), Vol 2 (1676–1687), (Cambridge University Press, 1960), Hooke-Newton Yazışmaları verilmektedir (1679 Kasım Ocak 1679|80 arası) pp. 297–314, ve 1686 yazışmaları, sayfalar.431–448.
14. 'Correspondence' (‘Yazışmalar’) vol.2 alıntılanmıştır, s.297.
15. H W Turnbull (ed.), Correspondence of Isaac Newton (Isaac Newton’un Yazışmaları), Vol 2 (1676–1687), (Cambridge University Press, 1960), Halley-Newton’un 1686 Mayıs’ından Temmuz’a kadar olan, Hooke’un iddiaları hakkındaki yazışmaları verilmektedir, sayfalar.431–448.
16. Tartışmanın yönleri, şu makalelerde görülebilir: N Guicciardini, "Reconsidering the Hooke-Newton debate on Gravitation: Recent Results" (Hooke-Newton Yerçekimi tartışmasının yeniden gözden geçirilmesi: En son sonuçlar”), Early Science and Medicine, 10 (2005), 511–517; Ofer Gal, "The Invention of Celestial Mechanics" (“Gökyüzü Mekaniklerinin Keşfi”), Early Science and Medicine, 10 (2005), 529–534; M Nauenberg, "Hooke's and Newton's Contributions to the Early Development of Orbital mechanics and Universal Gravitation" (“Hooke ve Newton’un Yörünge Mekaniği ve Evrensel Çekim Gücünün Erken Gelişimine Katkıları”), Early Science and Medicine, 10 (2005), 518–528.
17. W.W. Rouse Ball, "An Essay on Newton's 'Principia'" (“Newton’un Principia’sı üzerine bir yazı”) (London and New York: Macmillan, 1893), sayfa 69.





Etiyopya Demokratik Halk Cumhuriyeti

Etiyopya Demokratik Halk Cumhuriyeti ( የኢትዮጵያ ሕዝባዊ ዲሞክራሲያዊ ሪፐብሊክ ye-Ītyōṗṗyā Həzbāwī Dīmōkrāsīyāwī Rīpeblīk), Sosyalist Etiyopya için Geçici Askeri Hükumeti'nin yönetimi 1987'de devretmesiyle Etiyopya'da 1987-1991 yılları arasında Mengistu Haile Mariam'in genel Sekreterliğini yaptığı Etiyopya İşçi Partisi tarafından yönetilen Sosyalist devlet.




Yerçekimi hızı

Yerçekimi hızı, yerçekiminin klasik teorilerinde yerçekimi hızı, yerçekimsel alanın yayılmasıyla değişen hız olarak tanımlanmıştır. Yerçekimi hızı, enerji dağılımındaki ve maddenin momentumundaki değişimin belli bir uzaklıkta, ürettiği yerçekimsel alanda sonradan ortaya çıkan bir değişiklikle sonuçlandığı hızdır. Fiziksel olarak daha doğru bir yaklaşımla, "yerçekimi hızı" yerçekimsel dalganın hızını kasteder.

İzafiyetin genel teorisindeki yerçekimsel dalgaların hızı, ışığın boşluktaki hızına, c, eşittir. Özel izafiyette, c sabiti sadece ışıkla ilgili değildir; bu sabit doğadaki her etkileşim için mümkün olan en yüksek hızdır. Resmi olarak, c bir birimlik alanda bir birimlik zamanı değiştirmenin dönüşüm faktörüdür. Bu ise, ışık hızının ne gözlemcinin hızına ne de ışık ve/veya yerçekimi kaynağına bağlı olduğu anlamına gelmektedir. Bu nedenle, ışık hızı aynı zamanda yerçekimsel dalgaların ve diğer kütlesiz parçacıkların hızıdır. Bu parçacıklara örnek olarak glüon ( güçlü kuvvetin taşıyıcısı ), ışığı oluşturan fotonlar ve yerçekiminin ilgili alan parçacıklarını oluşturan teorik gravitonlar verilebilir ( ancak bir graviton teorisi, kuantum çekimi teorisini gerektirir.).

Yerçekimsel ya da elektromagnetik alandaki fiziksel değişikliklerin hızı, sadece saf gözlemci etkilerinden kaynaklanan durgun alan davranışlarındaki değişikliklerle karıştırılmamalıdır. Göreceli düşünüşlerden kaynaklanan bir durgun alanın yönündeki değişiklikler, uzak bir yükün hareketini gözlemleyen gözlemci ile uzaktaki yüke göre hareket etmeye karar veren bir gözlemci için aynıdır. Bu nedenle, gözlemcinin durgun yük ile bağlantılı sabit hareketi ve bunun genişletilmiş durgun alanı (yerçekimsel ya da elektrik alan), alanın değişiminde bir etkiye sahip değildir. Durgun alanlar için, örneğin elektrik yük ile bağlanmış elektrostatik alan ya da büyük bir cisme bağlanmış bir yerçekimi alanı, alan sonsuza doğru genişler ve dağılmaz. Gözlemcinin hareketi böyle bir alanın yönünün değişmesine neden olmaz; ve simetrik düşüncelerle, yükün sabit bir ivmeyle hareket ediyor görünmesi için gözlemcinin bakış açısını değiştirmek de alanının yönünün değişmesine neden olmaz, böyle bir değişim ancak yüke bütün uzaklıklarda olan noktaların yönünün değişmesini gerektirir.
Bunun sonucu, durgun alanların (elektrik ya da yerçekimsel), yükten uzakta ve gözlemciye belirli bir mesafede hareket ederken herhangi bir sinyalden kaynaklanacak olan bir gecikme olmadan, her zaman bağlı oldukları gövdenin gerçek pozisyonunu direkt işaret etmeleridir. Yüklü göcdeler ve onların gözlemcileri hareket ettirilseler (bakış çerçevesini değiştirmek gibi basit bir şekilde) de ya da ettirilmeseler de yukarıda bahsedilen durum doğruluğunu koruyacaktır. Bu gerçek bazen böyle durgun alanların hızı konusunda ( bazen alanlardaki değişiklikler gözlemcinin ya da gözlemin hareketinin tek yapay olgusu olduğunda son derece hızlı değişir gibi görünür.) karışıklığa neden olur.

Böyle durumlarda, aslında hiçbir şeyin son derece hızlı değişmediği, alanın gözlemcisinin bakış açısı korunmalıdır. Örneğin, bir gözlemci çoktan ışık yılları boyunca genişlemiş bir durgun alana bağlı hareket etmeye başlarsa, bütün alan kaynağı doğrultusunda, bir anda gözlemcinin hızında hareket etmeye başlamış gibi görünür. Ancak uzaktaki alanına göre, alanın kaynağındaki aşikar davranıştaki değişim, onun ışıktan daha hızlı olduğuna dair hiçbir dağılım temsil etmez.

Isaac Newton’un bir formülasyonu olan yerçekimi kuvveti, kütlesi olan her parçacığın aralarındaki mesafe ne olursa olsun kütle ile diğer her parçacığa anında cevap vermesini gerektirir. Modern terimlerle, Newton uyumlu yerçekimi Poisson denklemleriyle açıklanabilir. Poisson denklemlerinde, bir sistemin kütle dağılımı değiştiğinde, onun yerçekimsel alanı hemen uyarlanır. Bu sebepten dolayı, te