atikçiydi. 984'lerde "Burning Mirrors and Lenses" üzerine bir tez yazdı. Bu tezinde kavisli (çukur ve tümsek) aynaların ve lenslerin ışığı nasıl kırdığı ve ışığa nasıl odaklandığına dair anlayışını açıkladı. Çalışmasında Shnell'in matematiksel kanununa eşdeğer olan ışığın kırılması kanununu keşfetti. Işığın kırılması kanununu, yörüngede tek bir noktaya odaklanan lens ve aynaların şekillerini hesaplamak için kullandı.
(Batı dünyasında Alhacen ve Alhazen olarak da bilinen) İbni Heysem (965–1040) Yunan optik teorilerinin daha kapsamlı ve sistematik bir analizini oluşturdu. İbni Heysem’in asıl başarısı aslında bunun iki katıydı. İlki, görme ışığın göze gelmesiyle oluşur konusunda ısrar etmek, ikincisi de ilk optik geometrici yazarlar tarafından tartışılan ışınların fiziksel doğasını tespit edebilmek. Daha sonra bu fiziksel ışınları geometri ilkelerine göre inceledi. Optik üzerine birçok kitap yazdı bunlardan da en önemlisi Arapça yazımlı olan optik kitabıdır. Bu kitap Latinceye De Aspectivus ya da Perspectiva olarak çevrilmiştir. Bu kitap Heysem’in düşüncelerini batı dünyasına yaymasına ve optiğin sonraki yıllarda gelişimine büyük katkılar sağladı. 
Avicenna (980-1037) ışığın hızının sınırlı olduğu konusunda Alhazen’le aynı görüşteydi. Çünkü gözlemlerine göre eğer ışığın algılanması bir ışık kaynağından gelen partiküllerden kaynaklanırsa, ışığın hızı sınırlı olmalı. Ebu Reyhan el-Biruni de ışığın sınırlı bir hızı olduğu görüşüne katılıyordu ve ışığın sesten daha hızlı olduğunu keşfeden ilk kişiydi. 
11. Yüzyılın ikinci yarısında Endülüs’te yaşayan Ebu Abdullah Muhammed, daha sonra Latinceye Liber de Crepisculis olarak çevrilen optik üzerine bir eser yazdı. Bu kitap Alhazen’e ithaf edilmektedir ama aslı böyle değildir. Bu güneşin sabah alacakaranlıkta hangi açıyla doğduğunun ve gece hangi açıyla gökyüzünde durduğunu hesaplamayı amaçlayan kısa bir öngörü kitabıydı. Ayrıca güneş ışınlarını yayılmasında atmosferdeki nemin etkisini de içermekteydi. Deneyleri boyunca modern değerlere en yakın olan 18 dereceyi elde etti. 
13. ve 14. Yüzyılın sonlarına doğru, Kudbeddin Şirazi (1236–1311) ve öğrencisi Kemaleddin El-Farisi İbni Heysem’in (1260–1320) eseri üzerinde çalışmaya devam ettiler ve gökkuşağı oluşumunu ilk defa doğru açıklayabilen ilk kişiler oldular. Al-Farisi buluşlarını Kitab el-Menazır (Optik Kitabı) adı altında yayınladı.
İngiliz vaftiz Robert Grosseteste (1175–1253) ortaçağ üniversitelerinin kurulduğu yıllarda ve Aristo’nun eserlerinin incelendiği dönemde birçok bilimsel konu hakkında görüş ileri sürdü. Grosseteste çalışmalarında ilk ortaçağ öğretisi Platon ve yeni Aristotuculuk arasındaki geçişi yansıttı. Bu yüzden de matematiği ve ışığın Platonik benzetmesini eserlerinde uygulamayı denedi. Grosseteste ışığı dört farklı perspektifle tartışmasıyla bilinmektedir. Bunlar ışığın epistemolojisi, ışığın metafiziği, ışık fiziği ve ışığın teolojisidir. 
Işığın epistemolojisi ve teolojisi bir kenara bırakılırsa, Grosseteste’nin ışığın kozmogonisi teorisi ortaçağda bugün Büyük Patlama diye bilinen evrenin oluşumunu açıklamaktadır. Hem İncil’e hem de ışık bilimselliğine , dayanarak İncil’deki şu bölümden esinlenmiştir (Yaratılış 1:3): "Tanrı dedi ki orada bir ışık vardır.” Böylece yaratılışın genel sürecini ve evrenin genişlemesini fiziğe dayandırarak açıklamıştır.

İngiliz Fransisken, Roger Bacon Grosseteste’nin yazılarından son derece etkilenmiştir. Onun optik yazılarında; o Alhacen, Aristo, İbn Sina, İbn Rüşd, Euclid, el-Kindi, Ptolemy, Tideus ve Konstantin Afrika da dahil olmak üzere son zamanlarda çevrilmiş, optik ve felsefi eserlerin geniş bir yelpazesini gösterdi. O köleci kopyacı olmamasına rağmen, Arap yazar Alhacen yazılarındaki ışık ve görüş onun matematiksel analizini çekti. Ama o, her nesne almak için yakındaki nesnelerin üzerine bir güç (tür) yayan Platoncu konseptini ekledi. Bacon'ın optikteki tür kullanımı Aristo felsefesi cins / tür kategorilerinden önemli ölçüde farklıdır.
Başka bir İngiliz Fransisken John Pecham, Grosseteste Bacon çalışmaları üzerine inşa etti ve daha önceki yazarların çeşitli bir yelpazede Orta Çağ Optik üzerinde en çok kullanılan ders kitabı oldu. Onun kitabı ışık ve renk niteliğinden ziyade vizyona yani bizim nasıl baktığımıza yoğunlaştı. Pechamı, Alhacen tarafından belirlenen bir model izledi, ama Alhacen fikirlerini, Roger Bacon tarzında yorumladı.
Öncüllerindeki gibi, Witelo son zamanlarda Perspectiva başlıklı konuya büyük bir sunum oluşturmak için Yunan ve Arapça'dan tercüme optik eserlerinin üzerinde yoğunlaştı. Onun teorisinin vizyonunu Alhacen izler ve eserindeki pasajların Bacon fikirlerinden etkilendiğini göstermesine rağmen, o Bacon'ın kavramını dikkate almaz.

Johannes Kepler, onun 1600 ay denemesinden gelen optik yasalarını incelemeye aldı. Ay ve Güneş tutulmaları gibi beklenmedik gölge boyutları, örneğin bir tam ay tutulması, kırmızı renk ve bir tam güneş tutulmasında sıra dışı ışık gibi açıklanamayan fenomenler sundu. Atmosferik kırılma ilgili konular tüm astronomik gözlemlere uygulanır. 1603 sayesinde, Kepler optik teorisi üzerine odaklandığı için yaptığı başka işler durakladı; 1 Ocak 1604 tarihinde imparatora sunulduğu ortaya çıkan el yazması, Astronomiae Pars Optica (Astronomi Optik Bölüm) tarafından yayınlanmıştır. Onda, Kepler, düz ve eğimli aynalar ve iğne deliği kameralar ilkeleri, yanı sıra paralaks olarak optik ve göksel cisimlerin görünür boyutlarda astronomik etkileri ile ışık, yansıma yoğunluğu yöneten Ters kare kanunu nitelendirdi. Astronomiae Pars Optica genellikle, modern optiğin temeli olarak kabul edilmektedir
Willebrord Snellius (1580-1626) 1621 yılında şimdi Snell yasası olarak bilinen kırılma matematiksel yasasını bulundu. Daha sonra René Descartes (1596-1650) bir gökkuşağının açısal çapı kenarı tarafından gözüne çapın 42 ° (yani açı olduğunu, geometrik yapı ve (aynı zamanda Descartes'ın yasası olarak bilinir) kırılma kanunu kullanılarak gösterdi gökkuşağı ve rainbow merkezi 42 °) 'dir. O da bağımsız yansıma yasasını keşfetti ve optik üzerine yaptığı deneme bu yasanın ilk yayınlandığı yer oldu.
Christiaan Huygens (1629-1695) optik alanında birçok eser yazdı. Bunlara Opera reliqua ve Traité de la lumière de dahildir
Isaac Newton bir prizma renk spektrumu içine beyaz ışığı emebildiğini ortaya koyan, ışığın kırılmasını araştırdı ve bir mercek ve ikinci bir prizma beyaz ışığa çok renkli spektrum yeniden oluşmasına neden olabilir. O da renkli ışığın, renkli bir ışını dışarıdan ayıran ve çeşitli nesneler üzerinde parlayan özelliklerini değiştirmek olmadığını gösterdi. Newton yansıyan veya dağınık ya da iletilmiş olsun, aynı renk kaldığını kaydetti. Böylece, o rengin önceden-renkli ışık yerine kendi renk üreten nesneler ile etkileşim nesnelerinin sonucu olduğu görülmektedir. Bu Newton'un renk teorisi olarak bilinir. Bu işten herhangi bir kırılma teleskopunun ışık dağılımının muzdarip olacağı sonucuna vardı ve bu sorunu aşmak için bir yansıtıcı teleskop icat etti. O teleskopların optik kalitesini artırmak için Newton'un halkalarını kullanarak, kırılma teleskop için üstün bir araç üretmeyi başardı. 1671 yılında Royal Society yaptığı teleskopu yansıtan bir gösteri istedi. Onların ilgisi daha sonra onun optik içine genişletilmiş renk üzerine olan kendi notlarını yayınlamaya onu teşvik etti. Newton ışık parçacıkları veya yuvarlar oluştuğunu ve yoğun ortamın hızlanarak kırıldığını savundu, ama o ışığın kırınımı açıklamak için dalgalar ile onları ilişkilendirmek zorunda kaldı. Daha sonra fizikçiler onun yerine ışık kırınımını açıklamak için tamamen dalgalı bir açıklama yanaydı. Bugünün kuantum mekaniği, fotonlar ve dalga-parçacık ikiliği fikri Newton'un ışık anlayışına sadece küçük bir benzerlik taşımaktadır.
1675 yılında yaptığı Işık Hipotezinde ise, Newton parçacıklar arasındaki kuvvetleri aktarmak için eter varlığını oturtmuştur. 1704 yılında, Newton o ışığın kendi parçacık teorisini izah ettiği Optik yazısını yayınladı.

Işığın kırınım etkileri ilk kez dikkatle Francesco Maria Grimaldi tarafından gözlemlendi ve karakterize edildi. Grimaldi gözlem sonuçları 1665 yılında ölümünden sonra yayınlandı. Isaac Newton, bu etkileri okudu ve ışık ışınlarının büklümünü onlara bağladı. James Gregory (1638-1675) etkili bir şekilde ilk kırınım ızgarası olan bir kuş tüyü neden kırınım desenleri, gözlemledi. 1803 yılında Thomas Young, onun çift yarık interferometresi ile iki yakın aralıklı yarıklar gelen ünlü deney gözlem girişimini yaptı. İki farklı yarıktan kaynaklanan dalgaların girişimi sonuçlarının açıklamasından, o ışığın, dalgalar gibi yayılması gerektiğini çıkartmıştır. Augustin-Jean Fresnel 1815 ve 1818 yılında yayınlanan daha kesin çalışmalar ve kırınım hesaplamaları yaptı ve böylece Newton'un tanecik teorisine karşı, Young tarafından canlanan ve Christiaan Huygens tarafından ilerleyen ışığın dalga teorisine büyük destek verdi.

Bilinen en eski lensler genellikle cilalı kristalden yapılmış. Eski Mısır, Yunanistan ve Babil'de birçok benzer lensler vardır. Eski Romalılar ve Yunanlar lensleri yapmak için su ile dolu cam küreler kullanmıştır
Büyütme erken tarihsel referansının "basit cam mercekler menisküs" tasviri MÖ 5. yüzyılda eski Mısır hiyeroglifine kadar uzanır. MS 1. yüzyılda İmparator Nero'nun bir öğretmeni "Mektuplar, ancak küçük ve belirsiz, suyla dolu genişlemiş ve daha net bir küre veya camdan görülür." demiştir. İmparator Nero da düzeltici mercek gibi bir zümrüt kullanılarak gladyatör oyunları izlediğini söylemiştir.
İbn-i Heysem (Alhacen), Optik Kitabında iğne deliğinin etkileri, içbükey mercekler ve büyütücü gözlük hakkında yazmıştır. Roger Bacon gözlükte büyüteç gibi cam küre parçaları kullanmış ve insanlara okumakta yardımcı olmak için kullanılabilir olduklarını tavsiye etmiştir. Roger Bacon, 11. yüzyılda Alhacen’den ilham almıştır. O ışığın nesnelerden yansıdığını ve onlardan serbest kalmadığını keşfetti. İtalya'da 1284 yılında, Salvino D'Armate ilk giyilebilir gözlük icadını yapmıştır.
11. ve 13. yüzyıl arasında "okuma taşları" icat edildi. Genellik