küçük idari birimler oluşturulmaya başlanmıştır.

Uganda'da bu yıllarda il konumunda olan Nile, Northern, Karamoja, Western, Eastern, North Buganda, Busoga, Central, Southern ve South Buganda söz konusu 90'lı yılların sonundan itibaren küçültülerek ilçe sayısı arttırılmıştır. Buna göre 2000 yılında sekiz, 2001 yılında bir, 2002 yılı sonuna kadar 56, 2005/2006 dönemine kadar 24 yeni ilçe oluşturularak 2006 yılı sonunda 80 ilçeye ulaşılmıştır. Haziran 2010 tarihinden bu yana ülke başkent Kampala'nın da içerisinde bulunduğu 112 ilçeden oluşmaktadır.

Ülkenin dört bölgesine ait veriler şu şekildedir:




Niş Sancağı

Niş Sancağı (Sırpça: Нишки санџак/Niški Sandžak, Bulgarca: Нишки санджак/Nishki sandzhak, Arnavutça: Sanxhaku i Nishit), Osmanlı Devleti'nde başkenti Niş şehri olan bir sancaktır. Niş Sancağının kazaları Niş, Pirot (Şehirköy), Leskovac (Leskofça), Vranje (İvranye), Kuršumlija (Kurşunlu), Prokuplje (Ürgüp) ve Tran (Turan)'dır.

Osmanlılar 15. yüzyılda Balkanlarda ilerleyerek Sırbistan'ın Niş şehrini ele geçirdiler ve Niş Sancağı kuruldu. 19. yüzyılda ise sancağın valisi Mithat Paşa oldu. 93 Harbi sırasında Niş Sancağı, Rus ve Sırp kuvvetlerince ele geçirildi ve sancak da ortadan kalkmış oldu.




Hicaz Vilayeti

Hicaz Vilayeti, Osmanlı İmparatorluğu'nda 1872 yılında kurulan bugün Hicaz bölgesini kapsayan bir vilayettir. 1899 yılında vilayetin yüzölçümü 250,000 kilometrekaredir. Hicaz Vilayeti'nin kuzeyinde Şam Vilayeti, güneyinde ise Yemen Vilayeti bulunmaktaydı. 

1517 yılında Yavuz Sultan Selim, Memlük Sultanlığı'nı yenerek Mekke ve Medine bölgesini ele geçirdi. Ve Mekke ve Medine bölgeleri yeni kurulan Hicaz Vilayeti'ne bağlandı.

1750'li yıllarda bölgeye Vehhabiler hakim olmaya başlamıştır. 1800'lü yılların başında bölge Mısır Hidivliği'nin eline geçti ve Kavalalı Mehmet Ali Paşa tarafından yönetilmeye başlandı. 1811 yılında bölge Vehhabilerin eline geçse de Kavalalı Mehmet Ali Paşa tarafından bölge geri alındı.

I. Dünya Savaşı sırasında 1916'nın haziran ayında bölge Araplar tarafından ele geçirilerek vilayet de ortadan kalkmış oldu.

Hicaz Vilayetine bağlı sancaklar:





Le Populaire

Le Populaire (Türkçe: "Halk Gazetesi"), Fransa'daki sosyalistler tarafından 1916 yılında çıkartılan gazete.

İlk kez 1916'da Limoges'de çıkmaya başlayan Le Populaire, Temmuz 1917'den sonra ise Paris'te çıkmaya başladı. Ardından 1921'de Fransa Sosyalist Partisi'nin yayın organı oldu. 1927 yılındagünlük olarak çıkartılmaya başlayan gazete, diğer bir Fransız sosyalist gazetesi olan L'Humanité ile karşılaştırıldığında daha az popüleriteye sahipti. 1936-37 yılları arasında yaklaşık 100.000 adet satmıştır. Gazete II. Dünya Savaşı'ndan sonra özellikle 1960'lı yıllarda popülaritesini artırmıştı.

Gazete Şubat 1970'te kapanmıştır.





Christmas, with Love

Christmas, with Love, İngiliz şarkıcı Leona Lewis'in dördüncü stüdyo albümü ve Noel albümü. 29 Kasım 2013'te Syco Music ve RCA Records etiketiyle yayınlandı. "Christmas, with Love"ın çalışmalarına sanatçının daha düşük bir başarı sergileyen önceki albümü "Glassheart"ın ardından Şubat 2013'te başlandı. Haziran 2013'te, Syco'nun patronu Simon Cowell'ın tavsiyesi üzerine Lewis'in dördüncü stüdyo projesi için bir Noel albümü hazırladığı duyuruldu. Lewis albümde Richard "Biff" Stannard ve Ash Howes ile çalıştı.

"Christmas, with Love", müzik eleştirmenlerinin beğenisini kazandı. Albümdeki özgün şarkılar övgüler aldı. Albüm, İngiltere'de 13 numaraya yükseldi ve sanatçının ülkesinde en düşük sıralamayı elde eden albümü oldu. Albümden bir single yayınlandı: 5 Kasım 2013'te dinleyiciyle buluşan "One More Sleep", İngiltere 45'likler listesinde üç numaraya yükselmeyi başardı ve sanatçının 2009'da piyasaya çıkan "Happy"den bu yana ülkesindeki en başarılı single'ı oldu.

Tüm parçaların prodüktörü: Richard "Biff" Stannard ve Ash Howes.




Yazıtör kır yerleşimi

Yasatır kır yerleşimi ( Rusça: Джазаторское сельское поселение / Cazatorskoye selskoye poseleniye) — Rusya'da Altay Cumhuriyeti güney kesiminde Koşağaç rayonuna bağlı belediyeye sahip kır yerleşimi.

Yönetim merkezi — Beleş köyü.

Başta Yasatır olmak üzere Yasater, Cazatır, Jasatar , Jazatır, Jasatır, Cazatar, Cazator , Cazatır şekillerinin kullanıldığı sözün anlamı Yazı-tör sözünden değişerek gelmiştir. Yöredeki akarsunun adından alır. Yazı sözü, geniş, ferah alan demekken tör ise üst, yukarı, dağın üstü, vadinin yukarısı anlamındadır.

Beleş köyünün Beleeş, Beleşi, Belaşi şekilleri de söylenmektedir. Beleş sözü "bel" ve küçültme eki -"eş" sözlerinden oluşmuştur. Geçer, başarmak manalarına gelir.

Coğrafi konum olarak Altay Cumhuriyetinin güney kesimidir.

13 Ocak 2005 yılı No 10 RZ adlı Altay Cumhuriyeti belediye sınırları düzenlemesine göre oluşturulmuştur.

Son nüfus durumuna göre 1.373 kişi (2015 yılı).
2010 yılında 1443 kişi, 2011 yılında 1448 kişi, 2012 yılında 1426 kişi, 2013 yılında 1412 kişi, 2014 yılında 1402 kişi, 2015 yılında 1373 kişi bulunmaktaydı.

Altay Türkleri ve Kazak Türkleri çoğunlukta bulunur.

İslam Dini ve ardından Gök Tanrı inancı (Şamanizm) yörede yaygındır.

Arkıt köyünde 63 kişi, Beleş köyünde 1310 kişi.






Selanik'teki Yahudilerin tarihi

Selanik'teki Yahudilerin tarihi, iki bin yıl öncesine uzanır.

Selanik, Yahudi kültürü denilince akla gelen ilk şehirlerden biri olarak bilinir.

Kent, Yahudi cemaati açısından altın çağını Osmanlı egemenliği döneminde yaşadı. 1492’den önce kentte az sayıda Yahudi nüfusu mevcuttu. Selanik’in kesin olarak Osmanlı Devleti’nin yönetimine geçmesi ile sonlanan Selanik Kuşatması sırasında kent Yahudileri nin büyük bölümü şehri terk etmişlerdi. Kalan Yahudi toplulukları da İstanbul’un Osmanlılar tarafından fethinden sonra bir yeni başkente sürgün edildiğinden 1478 tarihli bir sayıma göre o tarihte şehirde yaşayan Yahudi kalmamıştı.

31 Mart 1492’de İspanya Kralı Ferdinand ve Kraliçe İsabel tarafından kaleme alınan Elhamra Fermanı ile İspanya’dan kovulan Yahudiler ile 1496-1497 yıllarında Portekiz’den çıkarılanlar, diğer Avrupa ülkelerine ya da Osmanlı İmparatorluğu’na göç etmişler; zaman içinde diğer Avrupa ülkelerinde de artan baskı ve alınan engizisyon kararlarının etkisiyle, Osmanlı ülkesine göç eden Yahudi nüfus hızla artmıştır. 16. ve 17. yüzyılda Almanya, Ukrayna, Polonya gibi bölgelerden kopup gelen Aşkenaz kökenli Yahudi cemaatleri de oldu.

Selanik Yahudileri bankerlik, tefecilik, zeytinyağı ve sabun imalatı, demircilik, bakırcılık, mermercilik, tenekecilik, kuyumculuk, iplikçilik, kunduracılık, terzilik, parfümcülük gibi işlerde sivrildiler; ancak temel uğraş, dokumacılıktı. Yahudiler Selanik’e yerleştikten bir süre sonra başta Vardar nehri ve kolları üzerinde olmak üzere, kente yakın mahallerde “batan” adı verilen çuha değirmenleri inşa etmişlerdi. Avrupa’da yaygınlaşmaya başlayan yeni bir teknik donanıma sahip olan bu değirmenlerde yünlüler hava şartlarına daha dayanaklı hale getirilirdi. Osmanlı Devleti’nin desteğini arkasına alan Sefarad Yahudileri, Selanik’te, yeni bir dokumacılık merkezi inşa ettiler. Osmanlı limanları ve İtalya coğrafyasındaki krallıklar ile yaptıkları ticaret sayesinde zenginleştiler. En büyük müşterlerin ordunun ihtiyacı olan çuha dokumaları Selanik’teki çuha üreticilerinden alan Osmanlı Devleti idi.

1648’de İzmir’de mesihliğini ilan eden Sabetay Sevi’nin ölümünden sonra takipçilerinin Selanik’te yaşayan eşi Ayşe etrafında toplanması sonucu 300 kadar zengin Yahudi aile 1686’da İslam’a geçti ve Sabetaycı topluluk oluştu.

18. yüzyılda gerek yeniçeriliğin kaldırılması gerekse Sanayi Devrimi’nin etkisi ile Selanik dokuma endüstrisi zarar gördü. Yahudi nüfusun çoğu fabrikalarda ya da limanda ucuz iş gücü olarak çalışmaya başladı.

18. ve 19. Yüzyıllarda Avrupa Yahudileri arasında ortaya çıkan Haskala adlı toplumsal dönüşüm, Selanik Yahudilerini de etkiledi. Selanik’te Allatini ailesi , İstanbul’da Kamondo aileleri ile birlikte Osmanlı İmparatorluğunun her yerinde "Alliance Israélite Universelle" adlı cemiyetin okullarını kurdu. Yahudi cemaatlerinin çocukları, Fransızca ve Türkçe öğrenerek dış dünyaya açıldılar.

1913’de kentin Yunanların eline geçmesinden sonra Selanik Yahudileri, Türklerle işbirliği yapmakla ve hain olmakla itham edilerek Yunan ordusunun ve yerli Rumların baskısına maruz kaldılar. Bu baskıların yoğun bir biçimde dünya basınında yer alması sonucu Venizelos Hükümeti Yahudilere yönelik eylemlere karşı bir dizi tedbir almıştır. 1912-1919 döneminde, Yunaistan hükümeti Yahudilere karşı yumuşak bir politika sürdürdü. I. Dünya Savaşı sırasında Selanik’te yaşanan en önemli gelişme, 1917 Selanik Yangını idi. Yahudi ve Müslüman mahallerini yok eden bu yangında Yahudi cemaati birçok hatırasını yitirdi.

Şehirdeki Sabatay cemaati, - kağıt üstünde Müslüma göründükleri için - 1923’teki nüfus mübadelesi sonucu Türkiye’ye göçmek zorunda kaldı. Şehirden göçen Müslümanların yerine Selanik’e Türkiye’den gelen Rumların ticaret ve el sanatlarında faaliyet göstermesi karşısında Yahudiler gerilemeye başladı. Son olarak Pire'li deniz nakliyatçılarının Hükümet tarafından Selanik'e yerleştirilmeleriyle, Yahudiler, 400 yıldır kesintisiz ellerinde bulundurdukları Selanik limanı işletmeciliğini kaybettiler. Selanik Yahudileri ve Batı Trakya Türkleri’ni ayrı seçim bölgelerine konması, bu azınlıkların meclise temsilci yollayıp siyasi güç kazanmalarının önüne geçti.

II. Dünya Savaşı öncesinde Avrupa’da güçlenen Yahudi karşıtlığı Yunanistan’da güçlü bir şekilde hissedildi. 29 Haziran 1931'de Selanik'te düzenlenen bir gösteriye katılan Yunanlar 220 Yahudi ailesinin yaşadığı Kampbell Mahallesi’nde Yahudilere ve onlara ait binalara saldırdı, çok sayıda bina ateşe verildi ve mahalle kül oldu. Selanik Yahudilerinin maruz kaldığı saldırılar bu olaydan sonra da devam eti. 1936'de Venizelos'un iktidardan uzaklaştırılmasından sonra saldırıların yoğunluğu azaldı.

II. Dünya Savaşı'nda Selanik Alman işgaline uğradı. Temmuz 1942’de 18-45 arasındaki Musevi erkekler Eleftheria Meydanı’na toplatılıp Alman askerleri tarafından dövüldükten sonra madenlerde ve yolla