ldukça dardır fakat İngiltere ve V –model i iyi anlamış test edicilerden daha ayrıntılı ve kesindir.

Sistem mühendisliği süreci(SEP:system engineering process) sistemin tüm yaşamı(kavramdan son uca kadar) üzerindeki sistem sahibi tarafından tecrübeli gibi karmaşık sistemlerin maliyet etkisini geliştirmek için bir yol sağlar.

Hedeflerin, kullanıcı ihtiyaçlarını ve işlem ortamını test edilebilir sistem gereksinimleriyle ayrıntılı tasarım, geliştirme, durum gereksinimlerinin karşılandığına emin olmak için gerçekleştirimi yapılmış sistemin titiz kabul testi,(sistem doğrulama) atanmış hedeflerindeki etkinliğini ölçme(sistem geçerliliği), devam eden işlemler ve bakım onarım, sistem güncelleme tarihi ve nihayet sonlanma ile beraber kullanıcı ihtiyaçlarını tanımlayan işlemler kavramını, hedeflerin genişçe ve erken evrelerinde tanımını içerir. 
Süreç gereksinim-sürdürülebilir tasarım ve test etmeyi vurgular. Tüm tasarım elemanları ve kabul testleri en azından bir tasarım elemanı ve kabul testi tarafından atanmış olan her bir gereksinimi ve bir veya daha çok sistem gereksinimini takip edebiliyor olmalıdır.
Bu gibi kesinlikler gereksiz yere hiç birşeyin yapılmadığını ve her şeyin gereklilikle tamalandığından emin olur.

Uygulama akışı temel de şunları içerir:
Test etme akışı genellikle şunları içerir.

Geliştirme akışı sistem tipine ve geliştirme kavramına bağımlı olarak özelleştirme, konfigürasyon ve kodlama içerebilir.

Diğer sistem geliştirim modellerine karşın V-modelin bu avantajları vardır.

V-Modelin kullanıcıları V-modelin geliştirimine ve V-Modelin bakımına katılır. Bir değişim kontrol tablosu açık olarak V-Modelin sürekliliğini sağlar. Sistem geliştirimi ve testi boyunca alınmış tüm değişik sorguları ve haftalık, günlük her değişime değişim kontrol tablosu karşılık gelir.
V-modeli iş adımlarında ve aktivitenin nasıl gerçekleştirileceği konusunda kesin bir destek sağlar, olayların bir iş adımını tamamlamak için ihtiyaçlarını açıkça tanımlar. Bu iş adımı her bir aktivite şeması talimatlar, tavsiyeler ve aktivitenin ayrıntılı açıklamalarını içerir.

Aşağıdaki bakış açıları V-model tarafından içerilmemiştir, ek olarak düzenlenmesi gerekmektedir veya V-Model bunlara göre uyum sağlamalıdır.


İngilizce Wikipedia





Baltimore Üniversitesi

Baltimore Üniversitesi (İngilizce: University of Baltimore) Amerika Birleşik Devletleri'nde eyalet üniversitesi. 1925'de Baltimore kurulmuş.




Fotomultiper

Fotomultiper tüpler (kısaca fotomultiperler veya PMTs), vakum tüp ailesinin bir üyesidir ve vakum tüplerden özel olarak çok daha hassas bir ışığın ultraviyole, görülebilir ve yakın kızılötesi dalga boylarındaki elektromanyetik spektrumunu kapsayan sensöre sahiptir. Bu dedektörler gelen ışıktan kaynaklanan akımı 100 milyon kat kadar katlarlar (örneğin 160 dB). Dinot katlama sürecinde fotonların tek tek gözlemlenmesi mümkün olur ve ışığın akısı çok düşüktür. Çoğu vakum tüpünün aksine modası geçmiş değillerdir ve halen kullanılmaktadır.

Fotomultiperlerin icadı kendinden önceki iki önemli başarı sayesinde mümkün olmuştur. Bunlar fotoelektrik etki ve fotoelektrik etkinin ikincil emisyonudur.

İkincil emisyon (vakum bir tüp ortamında bulunan elektronların elektroda çarparak yeni elektronların emisyonuna sebep olma kabiliyeti) ilk başta fotohassaslıktan yoksun cihazlar ve tamamen elektronik olaylar ile sınırlıydı.1902 yılında Austin ve Starke metal yüzeylerin elektron ışınlarını gelen elektronlardan daha yüksek sayıda yayarak etkilediğini rapor etti. Yeni bir keşif olan ikincil emisyonun sinyallerin amplifikasyonunda uygulanabileceği I.Dünya Savaşından sonra Westinghouse bilim insanı Joseph Slepian tarafından 1919 alınan bir patent ile önerildi.

Fotomultiper icat etmek için gereken malzemeler 1920li yıllarda bir araya getirildi çünkü o dönemde vakum tüpü teknolojilerinin gelişimi ivmelenmişti. Herkes için değil ama çoğu çalışan için öncelikli amaç pratik bir televizyon kamerası teknolojisine duyulan ihtiyacı kapatmaktı. Televizyon 1934 yılındaki ilk pratik kameranın (ikonoskop) kendini göstermesinin ardından yıllarca ilkel bir prototip olarak kaldı. Televizyon kamerasının ilk prototipleri oldukça başarısız ve hassaslıktan yoksundu. Fotomultiper teknolojisi ikonoskop ve sonrasında pratik olmak için yeterince hassas olan ortikon gibi televizyon kamerası tüplerini icat etmemizi sağladı. Böylece bu süreç fotoemisyon (yani fotoelektrik etki) ile ikincil emisyonun birlikte oluşturduğu bir kombinasyon haline geldi. Her iki doğal olay da pratik bir fotomultiper üretebilmek için daha önceden üzerinde çalışılmıştı ve aynı zamanda yeterince anlaşılmıştı.

Herkes tarafından kabul edilen ilk fotomultiper New Jersey’de bulunan Harrison merkezli bir RCA grubu tarafından 1934 yılının başlarında icat edilmiştir. Harley Lams ve Bernard Salzberg fotoelektrik etki katodu ve yalnız ikincil emisyon amplifikasyon sürecini yalnız bir vakum içinde birleştirmeyi ve onun performansını bir elektron amplifikasyon kazancı ile bir fotomultiper olarak karakterize etmeyi başaran ilk kişilerdi. Bu başarılar Haziran 1934’ten önce detaylı bir şekilde Radyo Mühendisleri Enstitüsü Tutanaklarına (İngilizce: Proceedings of the Institute of Radio Engineers (Proc. IRE)) el yazısı ile yazılmıştı. Cihaz yarı silindirik bir fotokatot, eksenlere monte edilen ikincil bir yayıcı ve ikincil yayıcıyı saran toplayıcı bir ızgaradan oluşuyordu. Tüpün yaklaşık sekiz kazancı vardı ve 10 kHz üzeri frekanslarda oldukça iyi bir çalışma performansı sergiliyordu.




V-Model (Yazılım geliştirme)

V-model (yazılım geliştirme) şelale (waterfall) modelinin gelişmiş hali olarak düşünülebilecek bir yazılım geliştirme süreci sunar. Doğrusal bir yönde ilerlemek yerine, süreç adımları kodlama evresinden sonra yukarıya doğru eğim alır ve tipik V şeklini oluşturur. V-Model geliştirme yaşam çevriminin her bir evresi arasındaki ilişkileri gösterir. Yatay ve dikey açılar zaman veya projenin tamamlanabilirliğini ve soyut seviyeyi gösterir.

Gereksinim analizi evresinde, ilk evre doğrulama sürecidir, sistemin gereksinimleri kullanıcının ihtiyaçları analiz edilerek toplanır. Bu evre ideal sistemin işlemek zorunda olduğu şeyleri kurgulamayla ilgilenir. Ancak yazılımın nasıl tasarlanacağını ve inşa edileceğini belirlemez. Genellikle kullanıcılar görüşülür ve üretilen kullanıcı gereksinimleri dokümanı oluşturulur. 
Kullanıcı gereksinimleri dokümanı sistemin fonksiyonelliği, arayüzü, performansı, verisi, güvenliği gibi kullanıcı tarafından beklenen gereksinimleri tanımlar. Kullanıcıya sistemin anlamını iletmek için iş analisti tarafından kullanılır. Kullanıcılar dikkatli bir şekilde sistem tasarım evrelerinde sistem tasarımcıları için bir kılavuz gibi hizmet etmesi için bu dokümanları incelerler. Kullanıcı kabul testleri bu evrede tasarlanır. Fonksiyonel gereksinimleri de inceleyebilirsiniz.

Hem yazılımsal hem de donanımsal metodolojileri içeren gereksinimleri toplamak için farklı metotlar vardır, bunlar görüşmeler, anketler, doküman analizleri, incelemeler, tek kullanımlık prototipler, kullanıcı senaryoları, statik ve dinamik incelemeler.

Sistem tasarımı sistem mühendislerinin analiz ettiği ve kullanıcı gereksinim dokümanlarını çalışarak sundukları sistemin işleyişini anladıkları evredir. Onlar mümkün durumları ve teknikleri kullanıcı gereksinimlerini gerçekleştirerek anlamaya çalışırlar. Eğer herhangi bir gereksinim uyuşmazlığı varsa, kullanıcı bununla ilgili olarak bilgilendirilir. Çözüm bulunur ve kullanıcı gereksinim dokümanı düzenlenir.
Yazılım talimatname dokümanı geliştirim evresinin üretilmesi için bir tasarı gibi hizmet eder. Bu doküman genel sistem organizasyonunun, menü yapılarını, veri yapılarını içerir.

Aynı zamanda iş senaryolarını, örnek pencereleri, daha iyi anlamak için raporları da tutabilir. Diğer teknik dokümantasyon varlık diyagramları, veri sözlüğü gibi bu evrede üretilir. Sistem testi için dokümanlar hazılanır.

Bilgisayar mimarisinin ve yazılım mimarisinin tasarım evresi yüksek seviye tasarım olarak refere edilebilir. Seçilen mimaride temel tipik olarak içereceği modüllerin listesi, her bir modülün özet fonksiyonelliğini, arayüz ilişkisini, bağımlılıklarını, veritbaanı tablolarını, mimari diyagramlarını, teknoloji detaylarını sunmalıdır. Entegrasyon test etme tasarımı özel bir evre içinde gerçekleştirilir.

Modül tasarımı düşük seviyeli tasarım olarak refere edilebilir. Tasarım sistemi daha küçük birimlere veya modüllere ayrılır ve her biri programcıya doğrudan kodlamaya başlayacak şekilde açıklanır. Düşük seviye tasarım dokümanı veya program talimatnameleri sahte kod içindeki modülün ayrıntılı bir fonksiyonel mantığını taşıyacaktır.

Birim test tasarımı bu evrede geliştirilir.

V-Modeli içerisinde doğrulama evresinin her bir seviyesi geçerleme evresindeki her bir seviye ye karşılık gelmektedir. V-Model deki tipik geçerleme evreleri aşağıdaki gibidir, bazıları diğer isimleriyle de bilinir.

V-model içinde, birim test planları(UTPs) modül tasarım evresi boyunca geliştirilir. Bu UTP’ler birim seviyesindeki veya kod seviyesindeki böcekleri ortadan kaldırmak için yürütülür. Bir birim bağımsız olarak var olabilen mesala program modülü en küçük varlıktır. Birim testi kodun/birimin geri kalanından izole edildiğinde düzgünce işleyebilen en küçük varlığı doğrular.

Entegrasyon test planları mimari tasarım evresi boyunca geliştirilir. Bu testler birimler arasında haberleşebilen ve aynı zamanda birbirinden bağımsız şekilde test edilen ve oluşturulan birimleri doğrular. Test sonuçları müşteri takımlarıyla paylaşılır.

Sistem tes planları sistem tasarım evresi boyunca geliştirilir. Birim ve entegrasyon test planlarına benzemez, sistem test planları müşterinin iş takımı tarafından birleştirilir. Sistem testi uygulama geliştirimi beklentilerinin karşılandığından emin olur. Tüm uygualma işlevselliği, merkezi bağımsızlığı ve iletişimi için test edilir. Sistem testi fonksiyonel ve fonksiyonel olmayan gereksinimlerin karşılandığını doğrular.
Yükleme ve performans test etme, stres test etme, regre