maçlı oknuyordu. Northern Liberator (1837–40), English Chartist Circular (1841-1843) ve Midland Counties'de yayınlanan Illuminator (1841), diğer Çartist gazeteler olarak gösterilebilir. Bu gazeteler People's Charter'daki taleplere destek veriyor, yerel mitingler hakkında bilgi ve destek sağlıyor, eğitim ve alkol karşıtlığı konularında yayınlar yapıyor ve büyük oranda da şiire yer ayırıyorlardı. Okurlar bu gazetelerde, tüm bunların yanı sıra, I. Afyon Savaşı'nı lanetleyen anti emperyalist makaleler, serbest ticaretin erdemleri ile ilgili yazılar okumaktaydılar.

1837 yılında, Parlamento'dan ve işçi temsilcilerden altışar üye seçilerek bir komite oluşturuldu. İşçi temsilcileri arasında, 1836 yılında kurulmuş "Londra İşçi Birliği'nden" () William Lovett da bulunuyordu. Bu komite 1838 yılında, yukarıda altı madde halinde özetlediğimiz talepleri içeren bildiriyi ("People's Charter") yayınladılar. Bildirideki hiçbir talep yeni olmamakla birlikte, 19. yüzyıl İngiltere'sinin en önemli siyasi manifestosu oldu.

Çartistler, 1838 yılında Birmingham Glasgow ve Kuzey İngiltere'de çok büyük ölçekte bir dizi mitingler organize ettiler. 24 Eylül 1838 tarihinde, (Lancashire'a bağlı Salford yakınlarındaki Kersal kasabasında) Kersal Moor adı verilen alanda, ülkenin dört bir tarafından gelen konuşmacıların katıldığı, çok büyük bir gösteri organize edildi. Mitingde "seçme ve seçilme hakkı" konusunda nutuklar atıldı. Konuşmacılardan Joseph Rayner Stephens, seçme ve seçilme hakkının işçi sınıfının ekmek ve su kadar en tabii hakkı olduğunu söylemiştir. Tüm bu konuşmalar, Çartizm'in ortaya çıkışında ekonomik faktörlerin etkisini göstermekteydi. Hareket daha güçlü hale gelmek için, içindeki farklılıkları gidermeliydi. Çünkü hareket içinde yer alan yerel liderler arasında, öncelikler konusunda bir birliktelik yoktu. Nihayetinde Çartistler ve "Northern Star" gazetesi ülke çapında büyük bir protesto kampanyası başlattılar. John Bates isimli bir eylemci şöyle sesleniyordu:

1839'un başında, Çartistler Londra'da, bir "Ulusal Kongre" (National Convention) topladılar ki, bu kongre meclise sunulan ilk dilekçeyi kaleme alacaktı. Delegeler kendilerini ("parlamento üyesi" tabirine atfen) "kongre üyesi" olarak tanımlamaktaydılar ki, bu da kendilerini gerçekten de parlamentoya alternatif bir topluluk olarak görmelerinden kaynaklanıyordu. Haziran 1839'da 1.3 milyon işçi tarafından imzalanan dilekçe Avam Kamarası'na sunuldu. Fakat yapılan oylamada, parlamenterlerin büyük çoğunluğu tarafından bu dilekçe görmezden gelindi. Reaksiyon olarak işçiler de, kongrelerinde yüksek sesle "genel grevi" dillendirmeye başladılar. Yorkshire West Riding'de ve Güney Galler'de kızgınlık daha derin boyutlara ulaştı. Alttan alta, gizlice bir isyanın hazırlıkları yapılmaktaydı.

Ülkenin çeşitli yerlerinde ortaya çıkan ayaklanmaları, bir dizi tutaklama ve mahkemeler takip etti. Hareketin liderlerinden John Frost da tutuklanıp mahkemeye çıkartılanlar arasındaydı. Vatan hainliği ile suçlandığı duruşmada verdiği ifadede, Galler bölgesinin sanayileşmiş bölgelerini gezerek, halkı sükunete ve kanunlara riayet etmeye davet ettiğini söylese de, halkı silahlı ayaklanmaya kışkırtma iddiasından suçlu bulunarak hüküm giydi. Llantrisant'lı Dr. William Price (kendisi Çartist hareketin içinde, genele uymayan, hareket içinde muhalif ve aykırı fikirleri seslendiren birisiydi) John Frost'u "bir elinde kılıç tutarken, boynunda da yağlı ilmekle gezen birisi" olarak tanımlamaktaydı. Çartistlerin yol haritalarının, planlarının kalan kısmında "isyan ve ayaklanma" bulunmamakla birlikte, fiziksel bir mücadele için başlatılan hazırlıklar hiç kimseyi şaşırtmadı. Sonbahar başlarında, Güney Galler ve Batı Riding bölgelerinde, erkekler silahlı eğitimlere ve askeri talimlere başlamıştı. İnsanlar yeraltında hücrelerde örgütleniyor, Llangynidr'da Çartist sığınıklarda gizli toplantılar organize ediliyor, gizliden gizliye silah üretimi sürüyor, silahlanma tüm hızıyla devam ediyordu. Publarda ve evlerin kapalı kapıları ardında büyük bir protesto hareketinin planları yapılmaya devam ediyordu.

3-4 Kasım 1839 tarihinde, John Frost önderliğinde iki üç bin kişilik bir grup, Güney Galler'den Monmouthshire Newport, Galler'da bulunan Westgate Hotel binasına doğru yürüyüşe geçtiler. Frost ve hareketin diğer liderleri, şehri ele geçirerek ülke çapında bir ayaklanma başlatmayı umut ediyorlardı. Ancak işler bekledikleri gibi gelişmedi. Askerler otel binasını önceden işgal etmiş halde onları bekliyordu. Newport Ayaklanması işçiler için tam bir felaketle sonuçlandı. Ateşli silahların kullanıldığı, çok kısa fakat bir o kadar da kanlı bir çatışma gerçekleşti. Görgü tanıklarının da belirttiği üzere, hükümet kuvvetleri kat ve kat fazla ateş gücüne sahipti. Çartistler bozguna uğrayıp, geri çekilmek zorunda kaldı. İçlerinden yirmisi çatışmada öldürülmüş, en az elli kadarı da yaralanmıştı.

Yorkshire'lı Chartist Ben Wilson gibi, olaylara tanık olmuş kişilerin de belirtiği üzere, Newport hadisesi, tüm ülkeyi kapsayacak şekilde yaygınlaşacak bir isyanın habercisiydi. Bu ağır yenilgiye rağmen, hareket canlılığını korumaya devam etti. Bu durum 1842 yılının sonuna kadar devam etti. Bu sırada Feargus O'Connor liderliğindeki Çartistlerin büyük bir kısmı, Frost, Williams ve William Jones'un affedilmesi için bir imza kampanyası yürütmekle meşguldüler. Sheffield ve Bradford'da kimi küçük gruplar, protesto ve ayaklanma eylemini sürdürme gayretindeydiler. Samuel Holberry 12 Ocak'ta Sheffield'da ve Robert Peddie de 26 Ocak'ta Bradford'da sonuçsuz kalacak ayaklanmalara önderlik ettiler. İki şehirde de, hareket içindeki hükümet ajanları, önceden yetkilileri uyararak, bu girişimleri akamete uğrattılar. Frost ve diğer iki hareket önderi (Jones and Williams) ülkeden sürgün edildiler. Holberry ve Peddie ise "ağır hapis ve çalışma" cezasına çarptırıldılar; Holberry hapishanedeyken hayatını kaybetti ve Çartist hareketin şehitlerinden biri oldu.

1842, eylemler, ayaklanmalar ve protestolarla geçen ve belki de 19. yüzyılda iktidarı siyasi açıdan en çok zorlayan yıl oldu. Mayıs 1842'de, üç milyondan fazla imzaya sahip, ikinci bir dilekçe Parlamentoya sunuldu. Ancak bu dilekçe de ilki gibi Parlamento tarafından reddedildi. Parlamento'nun bu tutumu karşısında "Northern Star" gazetesinde çıkan yorumda şöyle yazılmaktaydı:

1842 yılında yaşanan ekonomik depresyona, işçiler bir dizi grevle reaksiyon gösterdi. İşverenler de buna ücretlerde kesinti yapmak suretiyle yanıt verdiler. Şimdi, bildirgedeki (People's Charter) taleplerin yaşama geçirilmesine ilaveten, ücretlerin yükseltilmesi ve eski seviyesine getirilmesi yönündeki istekler de eklenmişti. İşçiler, başlıcaları Midlands, Lancashire, Cheshire, Yorkshire ve İskoçya'nın Strathclyde bölgesinde olmak üzere, İngiltere'de 14 ve İskoçya'da da 8 farklı kontlukta greve gittiler. Grevciler, ücretlerin eski seviyesine çıkartılmasını ve "bildirgede" yazan taleplerin hayata geçirilmesini talep ediyorlardı. Bu grevlerin ne kadarının doğrudan Çartist hareketlerle ilişkilendirileceği, bugün de tartışma konusudur. "Leeds Mercury" isimli gazete, bu grevleri 'Çartist Ayaklanma' olarak tanımlıyordu. Fakat "Mısır Yasası" (Corn Laws) karşıtlarından oluşan bir grubun , bazı üretici üyelerinin, kasıtlı olarak değirmenlerini kapatarak, manipülatif şekilde huzursuzluğu arttırdıkları şüphesi, hiçbir zaman ortadan kaybolmamıştır. İş bırakma eylemlerine o dönemde genel olarak Plug Plot (fişi çekmek, şalteri indirmek) adı verilmişti. Zira protestocular, fabrikalarda üretim çarklarının dönmesini sağlayan buhar kazanlarının vanalarını kapatıyorlardı. Çok daha sonra, 20. yüzyıl tarihçileri tarafından Genel Grev (General Strike) tabiri kullanılmaya başladı. Bazı modern tarihçilerde Grev Dalgası (Strike Wave) tabirini kullanmayı tercih ettiler. Ağustos başlarında Staffordshire Potteries'de başlayan huzursuzluk, kuzeye, Cheshire ve Lancashire'a (ki, o dönemde Lanchire'a bağlı Manchester'da, toplanan Çartist liderler, ayın 16'sında grev kararı aldılar). Ayın 13'ünde başlayan grev, kısa sürede İskoçya'ya ve West Yorkshire'a sıçradı. Kitle hareketleri yanında, ciddi şiddet eylemlerini de beraberinde getirdi. Potteries ve West Riding'de, yakıp yıkmaların yanı sıra, polis konvoylarına bile baskınlar düzenlendi. Hükümet ayaklanmayı bastırmak için orduyu kullandı. Ancak, bu mücadelede yenilen işçilerin, tekrar işbaşı yapmalarını sağlamak, ciddi bir sorun teşkil ediyordu. 19 Ağustos tarihinde, işçiler tekrar işbaşı yapmaya başladılar. Sadece Lancashire ve Cheshire'da Eylül sonuna kadar grev işleri sekteye uğratmaya devam etti. En son 26 Eylül'de, Manchester'daki dokuma fabrikalarında işbaşı yapıldı.

Devletin grev ve ayaklanmalara verdiği yanıt da sert oldu. Çartist liderler Feargus O'Connor, George Julian Harney ve Thomas Cooper tutuklandı. 1842 yazının sonunda, yüzlerce kişi hapsedildi. Sadece Potteries'de 116 kadın ve erkek hapsedildi. Aralarında William Ellis'in de bulunduğu birkaç düzine insan da, düzmece kanıtlarla sürgün edildi. Başsavcının şahsen ilgilendiği, Thomas Cooper'la birlikte diğer 57 kişinin (Çartist hareketin ülke çapındaki yöneticileri de bu kişiler arasındaydı) yargılandığı dava, hükümetin en çok önem verdiği yargılamaydı. Ancak bu dava hiç de hükümetin istediği gibi sonuçlanmadı. Sanıklar hakkında ciddi bir suçlama yapılamadı. İsnat edilen bir takım önemsiz suçlamalar da cezaya çarptırılmadı. Sadece Cooper tek başına, Potteries mitinginde yaptığı konuşma sebebiyle, ayrı bir davada hüküm giydi. Hapiste, "Purgatory of Suicides" (intiharlar arafı) isimli, ünlü ve çok uzun şiiri yazdı

İkinci dalga tutuklamalara ve baskılara rağmen, Çartist hareket varlığını sürdürmeye devam etti. 1843 başında, O'Connar, çalışanların sorunlarına çözüm olabilecek "Çartist arazi parçaları-çiftlikler" oluşturma fikrini ortaya attı. Bu fikir daha sonra, Çartist Arazi Kooperatifleri (Chartist Co-operative Land Company) haline dönüştü. Buna göre, işçiler kooperatif hissilerini satın alacaklar, toplanan bu paralarla alınan araziler 2, 3, ve 4 akr (8