sal kozmoloji sunar ve açıkladığı diğer olaylar arasında Güneş Sistemimizin oluşumu ve dünyanın Güneş etrafındaki dairesel hareketi de yer alır. 
The world, ilk defa Batı Avrupa’da açıklanmış Copernicus tarafından açıklanmış olan günmerkezli bir görüşe dayanır. Descartes, Roma Engiziyonu’nun Galileo’yu “sapkınlık şüphesi “ nedeniyle ev hapsine mahkum etmesi nedeniyle kitabının yayımını geciktirdi. Descartes, çalışmasını ve onu neden yayınlamadığını, başka bir filozof olan Marin Mersenne’ye mektuplarında açıklar.

The World den bazı materyaller Principia Philosophiae veya Principles of Philosophy (1644) adında üniversitelerde okutulan Aristotelian ders kitaplarının yerini almak için hazırlanan bir Latin ders kitabını olarak gözden geçirildi. Principles da gün merkezcil ton relativist bir çerçeve ile yumuşatılmış oldu. The World un son kısmı 1662 yılında De Homine (On Man) adıyla ayrıca yayınlandı. Geri kalanının 1664 de ve tamamı da 167 de yayımlanmış oldu.

Descartes fizikteki teorilerini açıklamaya başlamadan önce, okuyucusuna Aristotelian inancında olduğu gibi, hislerimiz ve bu hisleri nelerin yarattığı arasına arasında bir bağlantı olmadığı düşüncesini tanıttı. Daha sonra, ateşin, alevler arasındaki ateş parçacıklarının hızlı hareketlerinin sonucu olarak, tahtayı moleküllerine nasıl ayırdığını açıklar. Ateşe ısısını veren bu hızlı harekettir, çünkü Descartes'e göre ısı parçacıkların hareketinden başak bir şey değildir ve ışığı oluşturmasına da olanak sağlayan budur.

Descartes’e göre maddeye özelliklerini veren şey bu parçacıkların hareketi, ya da çalkantısıdır, (başka bir deyişle akışkanlık ve sertlik). Ateş en akışkan olanıdır ve birçok nesnenin erimesine neden olacak kadar enerjiye sahiptir buna karşılık hava parçacıkları bunu yapacak güçten yoksundur. Sert cisimler, her birini bütünden ayırmanın eşit derecede zor olduğu parçacıklara sahiptir. Doğanın boşluklara ne kadar dayanıklı olduğu üzerine yaptığı gözlemlerine dayanarak Descartes doğadaki tüm parçacıkların hiçbir boş alan olmayacak şekilde bir araya getirildiği sonucunu çıkardı. (ancak Descartes, bir boşluğun olamayacığını iddia etmediğini çünkü bunu kesnlikle kanıtlayacak kadar gözlemi olmadığını açıkca ifade eder). 
Descartes maddeleri yalnızca üç element içeriyor olduğunu söyler ve maddeler bunlar ateş, hava ve sudur. Ona göre maddelerin özellikleri bu elementlerin kompozisyonuna, maddedeki düzenine ve parçacıklarının hareketine göre karakterize edilebilir.

Descartes in Principles of Philosophy added to these his laws on elastic collision
Bu parçacıkların hareketi ve doğadaki diğer tüm maddeler hareket kanunlarına tabidir. Descartes:
1. Her şey dışarıdan bir etkiye maruz kalmadığı sürece bulunduğu durumda (hareket veya sükunet) kalır. 

2. Her madde parçacığı hareketini düz bir çizgi boyunca sürdürme eğilimindedir.

3. Bir cisim diğeri ile çarpıştığında eğer düz bir çizgi boyunca hareketini devam ettirmesini sağlayan kuvvet diğer cismin direnç kuvvetinden küçükse hareketin miktarı aynı kalmak koşuluyla yönünden saptırılır, ancak eğer hareketini devam ettirmesini sağlayan kuvvet diğer cismin direnç kuvvetinden büyükse bu durumda cisim diğer cismi de beraberinde taşır ve diğer cisme aktardığı hareketin miktarına eşit miktarda hareket kaybeder.

Descartes evrenin nasıl mutlak bir kaosdan meydana geldiğini ve parçacıklarını bu temel yasalar ile bugün gözlemlediğimiz görünümüne benzemek için nasıl ayarladığı üzerine düşünür. Evren hareket etmeye başladığında parçacıklar kaorik bir halde ise, bütün hareket dairesel olmuş olmalı çünkü doğada boşluk yok bu ndenle de ne zaman bir parçacık hareket etse, diğer bir parçacık da onun oluşturduğu boşluğu doldurmak için hareket etmek zorunda.

Bu tür dairesel hareket, diğer bir adıyla girdap, Descartes’in gezegenlerin yörüngelerinin Güneş etrafında oluşturduğu ve ağır nesnelerin girdabın dışına doğru, hafif nesnelerin girdabın merkezine yakın olarak kalmasıyla oluşan harekettir.

Bunu açıklamak için Descartes, enkaz (yaprak, tüyler vb) ve ağır botlar taşıyan ırmak karşılaştırmasını kullandı.Eğer ırmak sert bir engele keskin bir şekilde çarparsa, bot Descartes’in üçüncü hareket yasasını takip edecek ve botun yönünü değiştirecek yeterli güce sahip olmadığından ırmağın kıyısına çarpacaktır. Ancak, çok daha hafif olan enkaz parçacıkları ırmakla beraber yüzmeye devam edecektir. Gökyüzünde ise gezegenlerin dairesel hareketine neden olan gök cisimlerinin dairesel akışıdır. 
Ağır nesnelerin neden Dünya üzerine düştüğünün nedenine gelince Descartes bunu parçacıkların atmosferdeki sürtünmesiyle açıklar. Gök parçacıkları havadaki parçacıklardan daha fazla çalkantıya sahip olmaları karadaki nesnelerden (örneğin taş) daha fazla çalkantıya sahip olmalarına neden olur. Gök parçacıklarının daha büyük çalkantısı havadaki parçacıkların gök kubbeden kaçmasını engeller tıpkı hava partiküllerinin çalkantısının havadan daha az çalkantısı olan karasal parçacıkları Dünya yüzeyine doğru inmeye zorlaması gibi.

Hareket kanunlarını ve evrenin bu kanunlar altında hareket ettiğini ortaya koyarak, Descartes daha sonra ışığın doğası teorisini anlatmaya başlar. Descartes, ışığın doğadaki tüm komşu parçacıklar arasındaki bir dürtü olarak anlık hareket ettiğine- ki bu o zamanın yaygın inancı idi- inanıyordu. Çünkü Descartes doğada boşluğun yer olmadığına inanıyordu. Bunu örneklemek için, birine doğru itilen bir çubuk örneğini kullandı. Çubuğun bir ucundaki hissedilen gücün diğer ucundaki kişi tarafından hissedilmesi gibi, ışık da gök boyunca atmosferde ışık huzmelerinden gözlerimize doğru yayılır.

1. Işık ışıklı cisimlerden her yöne dairesel olarak uzanır.

2. Işık herhangi bir mesafe dışarı uzanır.

3. Işık anında seyahat eder.

4. Işık düz çizgiler halinde hareket eder

5. Birkaç ışın farklı noktalardan gelip ve aynı noktada karşılaşabilir.

6. Birkaç ışın aynı noktada başlar ve farklı yönlere seyahat edebilir.

7. Birkaç ışınları birbirlerini engellemeden aynı noktaya geçebilir.

8. Işınları çok eşitsiz güç varsa, o zaman bazen birbirlerini engelleyebilir.

Bunlara ek olarak;

9. ve 10. özelliklerde: Işık ışınları yansıma ya da kırılma ile yön değiştirirler.

11. ve 12. özelliklerde: Işık ışınlarının gücü aldığı maddenin yapısına göre artar ya da azalır.

1. Hislerimiz ve Onları oluşturan düşüncelerimiz arasındaki farklar üzerine

2. Isı ve Ateşin ışığı ne kapsar.

3. Sertlik ve Likidite üzerine.

4. Geçersizlik Üzerine: Hislerimiz Belirli Maddelerin Farkına Nasıl Varmaz ?

5. Element Sayıları ve Nitelikleri Üzerine.

6. Yeni Dünya’nın Tanımı ve Maddeyi oluşturan Özellikleri Üzerine.

7. Yeni Dünya’nın doğa kanunları üzerine.

8. Yeni Dünya’nın Güneş ve Yıldızlarının oluşumu üzerine.

9. Gezegenler ve Kuyruklu Yıldızlar Oluşumu üzerine: Özellikle Kuyruklu Yıldızlar Üzerine.

10. Gezegenler Üzerine : Özellikle de Dünya ve Ay.

11. Ağırlık Üzerine.

12. Med-Cezir Üzerine.

13. Işık Üzerine.

14. Işığın Özellikleri Üzerine.

15. Yeni Dünya Cennet Yüzü Bizim Dünya gibi Onun Sakinleri için Tamamen Görünür Olmalı.



Parçacık istatistiği

Tanecik istatistiği, çoklu tanecikler istatistiksel mekaniğinin özel tanımıdır. Ana kavram, istatistiksel veriler aracılığıyla ayrı taneciklerin parametreleri belirlenirken, büyük sistemin özelliklerinin bir bütünmüş gibi vurgulanmasıdır. Veri grubu benzer özellikler gösteren tanecikler içerdiğinde, bu taneciklerin numaraları tanecik numarası olarak adlandırılır ve “N” ile gösterilir.

Klasik istatistiksel mekaniğinde sistemdeki bütün tanecikler (ana ve bileşik tanecikler, atomlar, moleküller, elektronlar vb.) ayırt edilebilir olarak düşünülür. Bu sistemdeki her bir taneciğin işaretlenebileceği ve izlenebileceği anlamına gelir. Sonuç olarak, herhangi 2 taneciğin sistemde yerinin değişmesi, bütünüyle farklı bir sistem düzenine sebep olur. Ayrıca sisteme ulaşılabilir bir durum verildiğinde birden fazla taneciğin sistemde yer almasında herhangi bir sınırlama yoktur. Klasik istatistik Maxwell – Boltzman İstatistiği olarak adlandırılır.

Kuantum mekaniğini klasik istatistikten ayıran ana özellik, taneciklerin tanecik çeşidinin birbirlerinden ayırt edilebilmesidir. Bu durum benzer tanecikler içeren bir birleşmede, iki parçacığın değişimi sistemde yeni bir düzene neden olmamaktadır. (Kuantum mekaniğinde bu durum, sistemin dalga fonksiyonunun değişen parçacıklara göre belirli bir aşamaya kadar sabit olması olarak açıklanır.) Sistemin farklı tip taneciklere sahip olduğu durumda (örneğin proton ve elektron gibi) sistemin dalga fonksiyonu, birleşen iki tanecik için farklı olmak üzere belirli bir aşamaya kadar sabittir.
Taneciğin uygun tanımı onun basit hatta çok ufak olduğunu gerekli kılmaz ancak düşünülen fiziksel problemle alakalı serbestlik derecelerinin (ya da iç durumlarının) bilinmesini gerekli kılar. Bütün kuantum tanecikleri (lepton ve baryon gibi) evrende 3 dönüştürülebilir hareket (dalga fonsiyonlarıyla ifade edilir) ve 1 ayrı (spin olarak bilinen) serbestlik derecesine sahiptir. Gittikçe karmaşık hale gelen tanecikler, devamlı olarak daha fazla sayıda içsel serbestlik (örneğin atomda çeşitli kuantum numaraları gibi) elde ederler ve özdeş taneciklerin oluşturduğu bir grubun içsel durumlarının sayısı onların tanecik numalarının büyümesini önlediğinde, kuantum istatistiğinin etkisi göz ardı edilebilir hale gelir. Bu yüzden Helyum sıvısı ya da Amonyak gazı (onların molekülleri büyüktür ancak akla uygun sayıda içsel duruma sahiptirler) düşünüldüğünde kuantum istatistiği kullanışlıdır fakat makro moleküllerin oluşturduğu sistemler için kullanışsızdır.
Klasik istatistik ve kuantum istatistiğinin sistem tanımlarının arasındaki bu fark bütün kuantum istatistikleri için temel olmasına karşın, kuantum tanecikleri sistem simetrisine dayanan 2 sınıfa daha ayrılır. Dönme – istatistik teoremi, 2 özel çeşitin birleşimsel simetrisi ile 2 özel çeşitin dönme simetresini (bozon ve fermion olarak adlandırılan) birleştirir.

Bose-Einstein istatistiğinde (B-E istatistiği) karşılıklı değişen herhangi 2 tanecik sistemin son durumundan