ney kıyısında Türk Deniz Kuvvetleri'nin bir denizaltı üssüdür. Kuzey Deniz Saha Komutanlığı'na bağlıdır.

Bartın Limanı'na bitişik denizaltı kalemi, Karadeniz Türk Denizaltı Filotillası'na yeraltı barınağı olarak, Türk inşaat firması STFA tarafından 1960 ve 1965 yılları arasında inşa edilmiştir.




Erdek Deniz Üssü

Erdek Deniz Üssü, Marmara Denizi'nin güneydoğusunda, Balıkesir'in Erdek ilçesinin 1,2 km (0,75 mil) güney kıyısındaki Türk Deniz Kuvvetleri üssüdür. Mayın savaş gemilerinin ana üssüdür.







Foça Deniz Üssü

Foça Deniz Üssü, İzmir'in Foça ilçesinin 4.2 km güneyindeki Ege Denizi'nin güneydoğu ile doğu kıyısında, Türk Deniz Kuvvetleri üssüdür. Üs, amfibik operasyonlar için Deniz Piyadeleri'ne ev sahipliği yapmaktadır.

Güney Deniz Saha Komutanlığı'na bağlı Foça Deniz Üssü'nde Deniz Piyadeleri ve Özel Harekat birimleri bulunmaktadır.


Ayrıca Üste Donanma Komutanlığına bağlı Batı Görev Grup Komutanlığı bulunmaktadır.




Gölcük Deniz Ana Üssü

Gölcük Deniz Ana Üssü, Marmara Denizi'nin doğu kıyılarında (İzmit Körfezi), Kocaeli'nin Gölcük ilçesinde bulunan deniz üssüdür. Türk Deniz Kuvvetleri'nin ana üssüdür. 1800 dönüm arazi üzerine kurulu olan üs, Deniz Kuvvetleri'nin lojistik desteğinin karşılanmasındaki ana üstür.

Üste ek olarak, üs dairesi gibi kışla, sosyal tesisler, askeri hastane, askeri müze ve deniz tarihi için bir arşiv bulunmaktadır.

Üssün tersanesi, fırkateyn, denizaltı, hücumbot ve tanınmış standartlara yüksek teknoloji ile yardımcı gemileri inşa yeteneğine sahiptir.

1920'li yılların sonlarında, Gölcük'teki alan, Savaş gemisi TCG Yavuz'u yüzer havuzda onarmak için seçildi. Daha sonra, deniz mayın, torpido ve batarya ve kışla konut üretimi için yüzer havuz, çeşitli onarım atölyeleri Alman gemi inşa şirketi Flender Werke ile birlikte Gölcük'te inşa edildi. Bu şekilde TCG Yavuz'un Gölcük'te kışlaması için deniz tabanına taş yol döşendi.

Bu tesislere çeşitli diğer binalardan oluşan büyük yüzer tesis, küçük bir göl yapılarak büyüklüğü Gölcük'teki fındık bahçesi alanlarına kadar uzatıldı. Lozan Antlaşması'nın parçası olarak 1923 yılında imzalanan Türk Boğazlar Sözleşmesi'ne göre Türk Boğazları'ndaki askeri tesisler yasaklandı. Türk Deniz Kuvvetleri'nin İstanbul'da Haliç ve İstinye de tersaneleri ve deniz tesislerindeki altyapı, sistemler Gölcük'e taşındı. Daha sonra Türk Deniz Kuvvetleri'nin ana gemileri, savaş gemileri, destroyerleri ve hücumbotları Gölcük'te konuşlandırıldı.

Nihayet, 1933 yılında TBMM Gölcük'ü, Türk Deniz Kuvvetleri ana deniz üssü olarak kabul etti.

17 Ağustos 1999 tarihinde İzmit'te olan deprem sonucunda Gölcük'te 1964 yılında yapılan Donanma Komutanlığı Karargâhı ve diğer pek çok bina yıkıldı veya ağır hasar gördü. Karargâh, Temmuz 2000'de yeni binasının yapılmasına kadar aynı üste bulunan Preveze Savaş Oyunları Merkezi'ne taşınmak zorunda kaldı. Deprem, çeşitli rütbelerde 28 donanma subayı, 136 güverte subayı, 1 askeri öğrenci, 39 sivil yetkili, 9 onbaşı, 82 denizci ve 126 işçi olmak üzere toplam 441 baz personelin hayatına mal oldu. Tuzla, İstanbul'da bulunan Deniz Harp Okulu'nun komutanı Tümamiral Orhan Aydın depremin kurbanları arasında oldu.





Altınpark, Altındağ

Altınpark Ankara ilinin Altındağ ilçesine bağlı bir mahalledir. Mahalle ismini Ankara'nın en büyük rekreasyon alanlarından biri olan Altınpark'tan almaktadır. Merkezi konumu ve ulaşım kolaylığı mahallenin en önemli özelliğidir. İnönü Anadolu Lisesi, Esenevler Anadolu Lisesi, 13 Ekim İlköğretim Okulu, Halim Şaşmaz İlköğretim Okulu'nu barındırmaktadır.




Şamar oğlanı

Şamar oğlanı, monarşilerde şehzadelerin yerine dayak atılan erkek çocuğu. Hem Doğu hem de Batı monarşilerinde görülen bir uygulamadır. Şehzadeye yakın yaşta ve genellikle düşük sosyal sınıflardan gelen bir erkek çocuğu, onun hataları nedeniyle dövülür; bunu gören şehzadenin aynı hataları tekrar etmeyeceği umulurdu.

Şamar oğlanları bazen, hizmet ettikleri şehzadeler ile kalıcı dostluklar kurarlardı. Örneğin İngiltere kralı I. Charles (1600-1649) kendi şamar oğlanını hayat boyu yakınında bulundurmuş, 1643'te Dysart bölgesinin Earl'ü olarak atamıştır.




İskenderun Deniz Üs Komutanlığı

İskenderun Deniz Üssü, Akdeniz'in doğu kıyısında, Hatay'ın İskenderun ilçesinin kuzeydoğusunda, Türk Deniz Kuvvetleri'ne ait deniz üssüdür. Güney Deniz Saha Komutanlığı'na bağlıdır. Üs, İskenderun Körfezi'ne bitişiktir.

Üs, Türkiye'nin üç büyük deniz eğitim merkezine ev sahipliği yapmaktadır. İskendrun'dan geçen otoyolunun 2.5 km güneyindedir. 1. İskenderun Deniz Er Eğitim Alayı'nda 2.500 ila 5.000 arasında asker 45 günü gemide olmak üzere ve deniz operasyonları için yılda iki kez eğitilmiştir. 1.5 milyondan fazla denizci eğitimli asker, 1953 yılında kuruluşundan bu yana İskenderun'da eğitim merkezinden mezun edilmiştir.

Tabur büyüklüğünde diğer deniz eğitim merkezi İzmir'de bulunmaktadır.

200 yataklı İskenderun Deniz Hastanesi, İskenderun'daki herkese hizmet vermekteydi. 2013 yılında kapatıldı.

26 Haziran 2009 tarihinde İskenderun Deniz Üs Komutanlığı, İskenderun şehir merkezinde Türkiye'nin üçüncü deniz müzesini açtı. Müzede, eserler ve objeler, Osmanlı Donanması ve Türk Donanması'nın yanında Hatay Cumhuriyeti dönemi sergilenmektedir. İskenderun Deniz Üssü Komutanlığı karargahı olarak 1942 yılından bu yana kullanılan bir iki binadan oluşan müze ve iki atölye, 630 m² (6.800 m²) toplam alanı kapsayan dokuz sergi salonundan oluşmaktadır. Diğer Türk deniz müzeleri Beşiktaş, İstanbul ve Çanakkale'de yer almaktadır.




Şahruh bin Ferruh Yaşar

Şahruh bin II Ferruh Yaşar – Şirvanşahlar Devleti'nin 43. hükümdarı, Şirvanşah II Ferruh Yaşar'ın oğlu, Şirvanşahlar Devletinin son hükümdarıdır. Safevi Devleti Şahı I. Tahmasp tarafından 1539'da katledilmesiyle, Şirvanşahlar Devleti tarih sahnesinden silinmiştir

Yerini alacak varisi bulunmayan II. Halilullah 1535 yılında öldükten sonra, devletin ileri gelen beyleri, II. Ferruh Yaşar'ın oğlu ve Şehinşah II. İbrahim'in 15 yaşındaki torunu Şahruh'u alelacele Dağıstan'dan Şamahı'ya getirip, Şirvanşah tahtına oturttular. Şahruh adına ilk olarak 1535'te, Şamahı'da gümüş sikkeler kesilmiştir. Bu devirde Derbendi Şirvanşahlar Hanedanı bir çöküş yaşıyordu. Şirvan'da gerçekte hakimiyet, başta naip Lala Hüseyin Bey olmak üzere, Şirvan feodal beylerinin elinde bulunmaktaydı. Ülkede dirlik ve düzen bozulmuş, feodal beyler başına buyruk hareket etmekteydiler. Halk müşkül durumdaydı.

1537 yılının kış aylarının başlarında Şirvan'da, kendisinin Şehinşah'ın oğlu olduğunu iddia eden Sultan Muhammed isimli Kalenderi bir dervişin liderliğinde halk ayaklanması patlak verdi. Liderliğini yaptığı kalabalık güruhla birlikte Salyan şehrini ele geçirdi ve Şamahı'ya doğru hareket etti. Ferruh'un orduları savaşmak istemiyordu ve emrindeki feodal beyler arasında da büyük ayrılıklar bulunmaktaydı. Böyle bir durumda isyancıları karşılayarak, isyanı bastırması mümkün değildi. Çaresizce, emrindeki beylerle birlikte Şamahı'yı terk ederek, Buğurt Kalesi'ne çekildi. İsyancılar, savaş olmadan şehri ele geçirdiler. Fakat, kendi aralarında bile birlik sağlayamayan isyancı grup, şehirde düzen ve disiplini sağlayamadı. Yaşanan karmaşa, halkın hoşnutsuzluğuna ve itirazlarına yol açtı. Bir müddet Şamahı'da kalan isyancılar kendi aralarında da ihtilaf yaşamaya başladılar. Şehri terk edip tekrar Salyan'a doğru yola çıktılar. İsyancıların şehri terk ettiği haberini alan Şahruh, Buğurt Kalesi'nden çıkarak onları takip etmeye başladı. İsyancıları Salyan yakınlarında yakalayıp mağlup etti. Kalenderi elebaşı esir alınarak öldürüldü. Sosyal Karakteri çok belirgin olmasa da, sahte bir hükümdarın ortaya çıkıp, etrafına dervişleri ve büyük bir halk kitlesini toplayabilmesi, bu hareketi Ön Asya'nın 18 ve 19. asırda görülen "köylü ayaklanmaları" sınıfına dahil etmemize imkan vermektedir

İsyan bastırıldıktan sonra, II. Halilullah'ın Kalenderi mezhebine mensup ve Safevi sarayının talimatıyla hareket eden dul karısı Perihan Hanım, Tebriz'e giderek Şirvanşahlar Devleti'nin içinde bulunduğu zor durumu kardeşi Şah Tahmasb'a ileterek, Şirvan'ı kolaylıkla ele geçirebileceğini söyledi. İsyandan sonra, Şirvan emirleri halka karşı zulüm ve gaddarlıklarını daha da arttırdılar. Baskı dayanılmaz hale gelmişti. Korucubaşı () Padar bir grup askerle beraber Tebriz'e geldi. Tahmasb'a şikayette bulunarak, Şirvan'a müdahale etmesini talep etti. Şahruh'un bir mektupla sadakatini bildirdiği Osmanlı İmparatorluğu, Tahmasb için ciddi bir tehdit oluşturuyordu ki, bu da Tahmasb'ı bir takım acil tedbirler almaya itti.

Çoktan beridir Şirvan'ı topraklarına katmayı düşünmekte olan Şah Tahmasb aradığı uygun bahaneyi bulmuştu. Azeri tarihçi Hasan Bey Rumlu'nun anlatımıyla ""...Şah Şahruh'un ülkesini kötü idare etmesi, onun beylerinin çirkinlikleri, ordusunun karıştığı hırsızlık olayları, ülkedeki dinsizlik ve dini yapılara saygısızlık, Tahmasb'ın kulağına kadar gelmişti." Bunun üzerine Tahmasb, Ustaclı, Kaçar ve Talış aşiretlerinin beylerine, Elkas Mirza'nın kumandasında Karabağ ve Mugan'ın gayri nizami birlikleri ve Kızılbaş ordusudan 20.000 asker ile Şirvan'ı ele geçirmeyi emretti. 1538'in baharında Elkas Mirza Korucubaşı Padar'ın eşliğinde Kura Nehri'ni geçti. Şirvan'a girdi. Surhab ve Kebele kalelerini 300'er kişilik kuvvetle takviye ederek, Şirvan'ın en büyük kalesi olan Gülistan Kalesi'ni kuşattılar. Şehrin komutanı (kütval/kale muhafızı) Nimetullah Bey idi. Fakat Kızılbaş komutanlar, askerlerin bir kısmını Gülistan Kalesi'nde bırakarak, Şahruh, Lala Hüseyin Bey ve diğer Şirvan emirlerinin sığındığı, yüksek bir tepede bulunan, erişilmesi güç Buğurt Kalesi'ne yöneldiler. Kalenin savunucularının direnişine, Buğurt Kalesi yanında Hüseyin Bey'le Kızılbaşlar arasındaki savaşın sonucuna rağmen, Safeviler, Şirvanlıları yenilgiye uğratarak Gürcü kalesini ele geçirdiler.

Elkas Mirza'nın dört aylık (tarihçiler Cennabi ve Müneccimbaşı'ya göre yedi, Hürşah'a göre dokuz ay) muhasarasına Şahruh ve emirleri içinde bulundukları mahrumiyet ve zorluğa rağmen cesurca direndiler. Ordusuyla birlikte Şahruh'un