du.

1942’de,ordunun atomla ilgili araştırmaları savaş süresince devralmasının öncesinde Robert Oppenheimer ,Haziran’da Chicago’da ve Temmuz’da Berkeley,California’da çeşitli mühendislerin ve fizikçilerin nükleer bomba tasarlama konusunu tartıştığı konferanslar düzenledi.İki altkritik yığının ‘mermiyi hedefe ateşleyerek’ bir araya getirildiği bir silah tipi tasarım seçildi.İç tetikleyicilı atom bombası da Richard Tolman tarafından önerildi ama az kişi tarafından göz önünde tutuldu.

Oppenheimer,1942’deki seçenekleri incelendiğinde,top tipi silaha önem verdi ama ateşleme öncesi tehditlere önlem olarak Los Alamos Laboratuvarı’nda Seth Neddermayer idaresinde iç patlamayı araştırmak için E-5 grubunu yarattı. İç patlama tipi bombaların birim başına parçalanabilir madde kütlesi bakımından daha verimli olduğu belirlendi(çünkü sıkıştırılmış parçalanabilir maddeler daha ani ve böylece daha büsbütün tepki verir)En az miktarda belirsizlik içeren proje olduğundan dolayı,araştırma eforunun geniş bir kısmını plütonyum silahının almasına karar verildi.Uranyum silah tipi bombanın ondan daha kolay adapte edilebileceği düşünüldü.

Silah tipi ve iç patlama tipi tasarımlar sırasıyla ‘thin man’ ve ‘fat man’ olarak kodlandırıldı.Bu kod adları Oppenheimer’in Manhattan projesinde çalışmış eski ögrencisi Robert Serber tarafından yaratıldı.Bunları tasarım şekillerine göre seçti:’Zayıf adam ‘ çok uzun bir cihaz olup ismi Dashiel Hammett’ın dedektif romanı Zayıf Adam’dan ve aynı isimli film serisinden ismini aldı.(filmlerin ikincisinde filo komutanı olan Jimmy Stewart rol aldı.) Şişman Adam bombası yuvarlak ve tombul olup ‘The Maltese Falcon’’daki Sydney Greenstreet’in karakterinden adını aldı. ‘little boy’ sonrandan gelecek ve thin man'e zıtlığından dolayı böyle adlandırılacaktı.

Oppenheimer Los Alamos Laboratuvarı’da ,plütonyum silahı tasarımı üzerinde çalışmak için mühendis Edwin McMillan fizikçi Charles Critchfield ve Joseph Hirschfelder oluşan bir takım topladı.Critchfield, Oppenheimer’ın Thin Man’in yüksek namlu ilk hızına ulaşabilmesi için gerekli gördüğü konu olan mermi çemberi üzerine çalışmalar yapmaktaydı.Hirschfelder,iç balistik üzerine çalışmaktaydı.Oppenheimer Haziran 1943’te Deniz Kuvvetleri kaptanı William Sterling Parsons yönetimi ele alana kadar kadar projeye öncülük etti.
Nisan 1943 ve Ağustos 1944 arasındaki süreçte bu dört kişi Thin Man tasarımını yarattı ve test etti.Parsons(Deniz Kuvvetleri için yakınlık sensör tapası geliştiren kişi) diğer birimlerle irtibata geçti.E-6 Roket,Hedef ve Kaynak Grubu’nun başı olan Critchfield, kritik kütleleri hesapladı ve20 mm bombardıman silahları ve 3-inç topları kullanarak canlı prova yapabilecekleri bir sistem kurdu.Testleri plütonyumla yürütmek imkansızdı ve mevcut değildi.Doğrusu,bu zamanlarda ,metalin asıl fiziksel karakteristikleri varsayılandan daha fazlasıydı.

Hirschfelder E-8 Dahili Balistik Grubu’nun baş sorumlusuydu ve grubu matematik hesaplamaları görevini yerine getirdi fakat o aynı zamanda uygun barut,ateşleyici ve ateşleme fitili belirlemek zorundaydı.Grubu tam-ölçekli bir deney yürüttü. Bombanın fiziksel boyutunun ayarını yapmak,onu taşıyabilecek uygun bir uçak seçme konusuna gelindiğinde zorluk çıkardı. E-8 grubu silahın namlu ilk hızını saniyede 3.000 fit olarak tahmin etti ve namlunun içindeki basıncını inç karede 75.000 pound(libre)’a kadar ulaşabileceğini hesapladı.

Thin Man’in dizaynı, plütonyumun  uranyum-238’in  irradyasyonundan kaynaklanan  nükleer reaktöre başarıyla yerleştirilmesinden
önce öncerilen bir dizayndı.uranyum-235 ‘de olduğu gibi plütonyumun da
silah-tipi metoduyla(kritik altı bir parçayı bir diğerine ateş etme metodu)
kritik kütleye toplanabileceği varsayılıyordu.Ön-patlamaları önlemek için,
plütonyum mermisinin saniyede 3.000 fite kadar hızlandırılması gerekebilir,ya
da  mekanizma tertibatı tam
oturmadan  fizyon reaksiyonu başlayıp,cihazı
zamanından önce çarçur edebilir.

Thin man 97 cmlik kuyruk ve 58 cmlik orta kısımla beraber  5.2 metre uzunluktaydı.Uzunluk ,plütonyum
mermisinin hedefe ulaşmadan önce yeterli hıza ulaşması için önemliydi.Yaklaşık
3.600 kg civarınındaki Thin Man’i 
taşıyabilecek tek uçak İngiliz Avro Lancaster’dı ama yine de Amerikan
B-29  ana kanat lonjeronunu ve  iki bomba yuvasının arasındaki oksijen
tanklarını çıkartmak suretiyle yeniden modifiye edilebilir ve bombayı taşıyacak
hale getirilebilirdi.(1945-47 yılları arasında  65 gümüş kaplama B-29’a yapıldığı gibi)




Norris Bradbury

Norris Edwin Bradbury (d. 30 Mayıs 1909 - ö. 10 Ağustos 1997), Los Alamos Ulusal Laboratuvarı’nda 1945 ile 1970 yılları arasında görev yapan Amerikan
fizikçi. Robert Oppenheimer tarafından
II. Dünya Savaşı sırasındaki  Manhattan
Projesinde başarılı olduğu için bu pozisyona seçilmiştir. Bradbury, Trinity denemelerinden sonuncusu
olan “The Gadget” dan sorumluydu.

Bradbury, kötü bir zamanda Los Alamos’ta görev aldı. Personel gruplar halinde Alamos'u terk ediyordu,
yaşam koşulları kötü ve laboratuvarın kapatılma ihtimali vardı. Bradbury
yeterince personeli ikna edip Kaliforniya Üniversitesi ile yenileme anlaşması
yaptı. Nükleer silahların gelişmesi için çalışmaya devam etti. Onları laboratuvar
cihazların olmaktan imal edilecek hale getirdi. Sayısız ıslahatları sayesinde,
silahları daha güvenli, daha kullanışlı ve az bulunan radyoaktif maddeleri
daha verimli kullanan bir hale getirdi.

1950'li yıllarda Bradbury, termonükleer
silahların geliştirilmesini denetledi, ancak Edward Teller ile bu silahların
geliştirilmesine verilen öncelik konusunda çıkan anlaşmazlık sonucunda rakip
bir nükleer silah laboratuvarı kuruldu (Lawrence Livermore Laboratuvarı).
Sonraki yıllarda Bradbury işleri ilerletip 
nükleer bilimi geliştirmek adına 
Los Alamos Meson fizik tesisini kurdu. 1960'lı yıllardaki Uzay Yarışı
esnasında nükleer yakıtla çalışan taşıtları geliştirmek adına bir
laboratuvar (NERVA) kurdu. Adı bir bilim müzesine verildi.

Norris Bradbury 30 Mayıs 1909 yılında Edwin Pearly
ve Elvira née Clausen’in çocuğu  olarak dünyaya geldi. Bradbury’nin 3 kardeşi
daha vardı. Bir kız kardeşi küçük yaşta hayatını kaybetti. Bunun üzerine aile Bobby ve
Betty adındaki ikizleri evlat edindi. İkizler ilerde ikinci dünya savaşında Amerikan
ordusunda görev alacaklardı.  Bradbury  Kaliforniya’daki Hollywood ve Chaffey
Lisesinde okudu. 16 yaşında mezun olduktan sonra Kaliforniya’daki Pomona
Üniversitesine girdi ve 1929 yılında kimya bölümünden mezun oldu. Phi Beta
Kappa Topluluğuna üyelik hakkı kazandı. Pomona Üniversite’sinde okurken İngiliz
edebiyatı uzmanı Lois Platt ile tanıştı. Platt ayrıca oda arkadaşının kız
kardeşiydi. 1933 yılında evlendiler ve James, John, David adında 3 erkek
çocukları oldu.

Yüksek lisans ve
öğretim üyesi olduğu Kaliforniya Üniversitesinde Bradbury fizik ile ilgilenmeye
başladı. Doktora tezini Leonard B. Loeb in danışmanlığı altında gaz iyonlarının
akışkanlığı hakkında yaptı ve Ulusal Araştırma Kurumu üyeliği ile
ödüllendirildi.

Birinci Dünya
Savaşı’nda deniz kuvvetleri ihtiyat personeli olan Loeb, Bradbury’yi deniz
kuvvetleri ihtiyat personeli olması için cesaretlendirdi. Bradbury’nin
komisyonu komutan Chester W. Nimitz tarafında imzalandı.

MIT’deki iki yıl sonrasında, Bradbury 1935 Stanford Üniversitesinde
asistan oldu. 1938 yılında doçent oldu. 5 yıl sonra ise profesörlüğe yükseldi.
Gazların elektrik iletkenliği, iyonların özellikleri ve atmosferik elektriğin
tutumu  üzerinde uzmanlaştı. “Physical
Review”,  “Journal of Applied Physics”,
“Journal of Chemical Physics” ve “Journal of Atmospheric Electricity” and “Terrestrial
Magnetism” isimli yayınlar yayınladı. Bir tip elektriksel ion kapısı olan
Bradbury-Nielsen Shutter’ı icat etti

1941 yılının başlarında Bradbury İkinci Dünya
Savaşı’nda Amerikan Deniz kuvvetleri adına çalışmak üzere  göreve çağrıldığı halde Stanford’daki
akademik yılın bitimine kadar izin verildi. Dış balistik üzerinde çalışmak
üzere Virginia’daki Naval Proving Gound üssüne gönderildi. Bunun üzerine Loeb
ve komutan Deak Parsons çalışıyordu.

Haziran 1944’te Manhattan Projesi müdür yardımcısı
olan Parsons, Bradbury’e New Mexico’ya rapor vermesi için görev verdi.

Parsons, Bradbury’e  implosion tipi nükleer silahlar için gerekli
olan patlayıcı lensler(explosive lenses) üzerine çalışması gerektiğini söyledi.
Bradbury araştırmaya pek hevesli değildi, ama Parsons bir deniz subaydı ve
yapmak zorunda kaldı.

Los Alamos’ta Bradbury implision deneysel grubunun
başına geçti(E-5). Ağustos 1944’te laboratuvar yöneticisi Robert Oppenheimer
kapsamlı bir düzenleme yaptı. E-5, George Kistiakowsky’in X bölüğünün bir
parçası oldu ve bu bölük X-1 olarak yeniden adlandırıldı. Bu sırada ise,  Bradbury iç patlama sürecine gerekli olan
mükemmel bir jet yapmaya çalışıyordu. Bunlar X-ray ve RaLa teknikleri kombinasyonu
olarak incelendi.

Mart 1945 tarihinde, Oppenhimer  Alberta projesi adı altında Parsons’a
Manhattan Projesinin en büyük görevini verdi. Bu görev Nükleer silahları savaş
alanına taşımak üzerineydi. Bradbury Alberta projesine Fat Man’i (Nagazaki’ye
atılan bombanın ismi) birleştiren grubun başına geçti. Temmuz 1945 tarihinde
Trinity Nükleer denemelerinde “the Gadget” diye adlandırılan bombanın denetmeni
oldu. Bradbury Trinity testleri hakkında “Trinity hakkında hiçbir derin
duygusal düşüncelere sahip olmadım. Hem de hiç. Sadece bittiği için çok
memnunum.”

Oppenheimer Bradbury’i Los Alamos
Laboratuvarı’nın yönetici yapmıştı, fakat bu durum yerine biri bulunana kadar
geçerliydi. Manhattan Projesi yöneticisi General Leslie R.Groves,Jr., sağlam
bir geçmişi ve itibarı olan birini projenin başına getirmek istiyordu.
Oppenheimer Bradbury’i önerdi. Bu durum Groves tarafından kabul edilebilirdi.
Çünkü Bradbury deniz kuvvetleri subayıydı yani hem bir bilim insanı hem de bir
ordu mensubuydu. Bradbury altı aylık geçici çalışma teklifini kabul etti.

Parsons Bradbury’nin deniz kuvvetlerinden çabuk
terhis olması için “Legion of Merit” unvanı ödüllendirdi. Deniz İhtiyat
Teşkilatı’nda kaldı, fakat 1961 yılında yüzbaşı olarak emekli oldu. 10 Ekim
19