nay verdiler ve 1839 Londra Anlaşması ile Belçika'nın bağımsızlığını tescil ettiler. Bu anlaşma aynı zamanda Belçika'nın tarafsızlığını da kabul ediyordu. Belçika'nın tarafsızlığı I. Dünya Savaşında Almanya'nın Belçika'yı işgali ile son buldu.

1818 yılında Britanya, kendisini doğrudan ilgilendiren konular dışında Kıta Avrupası'nın işlerine karışmama kararı aldı. Çar I. Aleksandr'ın sonraki devrim ve ayaklanmaların birlikte müdahale edilip bastırılması yönündeki teklifini reddettiler.

Büyük güçlerin, ekonomik ve siyasi alanda gittikçe artan çıkar çatışmaları, Avrupa uyumunun giderek bozulmasına yol açmaktaydı. 1848 Devrimleri ve bu devrimlerle birlikte gelen sınır değişikliği talepleri, Viyana Kongresi tarafından belirlenen Avrupa siyasi haritasını ve bu haritayla oluşturulmaya çalışan "Uyum" ittifakını şiddetle sarsmıştı.

19. yüzyılın ikinci yarısında, üye ülkeler arasında birbiri ardına patlak veren savaşlar (Kırım Savaşı (1854–56), İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı (1859), Prusya-Avusturya Savaşı (1866) ve Fransa-Prusya Savaşı (1870–71) Avrupa uyumunun dağılmasına yol açtı. Bununla birlikte "kongreler sistemi" bir müddet daha başarıyla uygulandı. 1878 Berlin Kongresi'nde Balkanlar'ın siyasi haritası yeniden çizildi. Avrupa'daki güçler dengesi tamir edilemez şekilde bozulmuş, yerini birçok kararsız ve kaypak ittifaklar almıştı.

20. yüzyılın başında Avrupa, ittifak ve İtilaf devletleri olarak iki büyük cepheye ayrılmışlardı. Savaştan önceki son kongre olan Londra Konferansı, Balkan Savaşları'nı görüşmek üzere toplandı. As the 1914 July Crisis unfolded, Britain proposed a conference but Austria-Hungary and Germany both refused to attend. Konferanstan bir ay sonra I. Dünya Savaşı meydana geldi. Savaştan sonra ise, daha kalıcı bir teşkilat, Milletler Cemiyeti teşkilatı oluşturulacaktı.






Etiyopya Yükseltileri

Etiyopya yükseltileri Kuzeydoğu Afrika'da Afrika Boynuzu bölgesinde Etiyopya'da yer alan engebeli bir dağ kitlesidir. 4550 m yüksekliklere ulaşan zirvelerin çok az bir kısmı 1500 metrenin altına düşmektedir. Bu özelliği ile kıtanın yüksek irtifalardaki en büyük sürekli alanını oluşturur. Yüksekliği ve geniş bir alana yayılması nedeniyle bazen Afrika Çatısı da denmektedir. Etiyopya yükseltilerinin çoğu orta ve kuzey Etiyopya'nın bir parçasıdır ancak kuzeyde bir kısmı Eritre içine ulaşmaktadır.




Nilgün Abisel

Prof. Dr. Nilgün Abisel (d. 31 Ağustos 1949, Ankara), Türk akademisyen, sinema yazarı.






Galatasaray (futbol takımı) 1953-54 sezonu

Bu maddede, Galatasaray (futbol takımı)'nın 1953-54 sezonunda mücadele ettiği İstanbul Profesyonel Ligi'ndeki maçları, kadro bilgileri ve istatistikleri yer almaktadır. Galatasaray, 1952 sezonunda ilk kez düzenlenen İstanbul Profesyonel Ligi'ne üçüncü kez katılmıştır.

Önceki sezonu ligde üçüncü olarak tamamlayan Galatasaray, sezona da László Székely'nin teknik direktörlüğünde başlasa da ligin ikinci yarısında göreve Gündüz Kılıç getirildi. Takım, ligde oynadığı 18 maçta 12 galibiyet ile 3'er beraberlik ve mağlubiyet alarak 27 puan toplamayı başardı. Bu sonuçla, 32 puan toplayan Beşiktaş'ın ardında yer alarak sezonu ikinci sırada tamamladı.







Fresnel lens

Fresnel lens yoğun bir mercek (lens) tipidir. İlk olarak Fransız fizikçi Augustin-Jean Fresnel tarafından deniz fenerleri için geliştirilmiştir.

Tasarım olarak geleneksel tasarıma sahip bir merceğin malzeme kütlesi ve hacim olarak gereksiniminden daha azı ile daha geniş açıklığa ve daha kısa odak uzunluğuna sahiptir. Bir Fresnel lens düz bir levha formunda olduğu bazı durumlarda eşdeğeri geleneksel lenslerden daha ince yapılabilir. Bir ışık kaynağından ışığı daha eğik yakalayabilmesi nedeniyle deniz feneri ışığının uzak mesafelerden görünür olmasını sağlar.






Optik teleskop

Optik teleskoplar esas olarak elektromanyetik spektrumun görünür ışık kısmından ışığı toplayan ve odaklayan teleskop çeşididir. Kullanım amacı bakılan nesnenin doğrudan görünümü için büyütülmüş görüntüsünü oluşturmak, fotoğrafını çekmek ya da elektronik görüntü sensörleri üzerinden veri toplamaktır.Optik teleskop, başlıca elektromanyetik spektrumun görünür bölgesinden olmak üzere direk görüş için büyütülmüş bir imaj oluştururken, bir fotoğraf yaratırken ya da elektronik imaj sensörleri boyunca veri toplarken ışığı odaklar ve toplar.

Optik teleskopların üç ana tipi vardır:

Bir teleskobun küçük bir ayrıntıyı çözmedeki ışık toplama gücü ve kapasitesi, nesnenin (ışığı odaklayan ve toplayan ana lens veya ayna) çapıyla (aralık) direkt olarak ilişkilidir. Nesne büyüdükçe, teleskop daha fazla ışığı toplar ve daha ince ayrıntıları çözümler.
İnsanlar gözlemci astronomi, kuş bilimi, kılavuzluk, havadan keşif, spor izleme veya performans sanatları gibi aktiviteler için teleskopları ve dürbünleri kullanırlar.

Teleskop bir bilim adamının keşfi olmaktan çok optikle ilgilenen bir esnafın buluşudur. Mercek, ışık kırıcı ve yansıtıcıların özellikleri antik çağlardan beri biliniyordu. Nasıl çalıştıkları üzerine bir teoriye göre; antik Yunan felsefecileri tarafından geliştirildi, ortaçağ İslam dünyasında korundu, geniş kitlelere ulaştı ve erken modern çağ Avrupa’sında teleskobun keşfedildiği zamanlarla birlikte çok önemli bir noktaya geldi. Fakat teleskobun keşfindeki en önemli adım 13. yüzyılda Floransa ve Venedik’te ilk kez büyük gösteriler için mercek üretiminin gelişmesiydi; daha sonraları hem Almanya hem de Hollanda bu gösterilerin merkezi olmuştu. 1608 yılında Hollanda’da ilk kaydedilen optik teleskop ortaya çıktı (ışık kırıcı teleskoplar). Buluş Middleburg’da Hans Lippershey ve Zacharias Janssen’a ve Alkmaar’dan cihaz yapan optikçi Jacob Metius’a aitti.

Galileo ertesi yıl bu tasarımları çok geliştirdi ve genellikle astronomi için kullanılan ilk teleskop ona ait kabul edilir. Galileo’nun teleskobu Hans Lippershey’in dışbükey amaçlı yaptığı mercekler ve içbükey göz mercekleri için kullanıldı ve bu tasarım şu an Galilean teleskobu adını almaktadır. Johannes Kepler, tasarımında dışbükey merceklerde kullanılacak bir geliştirme öne sürdü ve bu teleskop Keplerian Teleskopu adını aldı.

Işık kırıcıların gelişmesindeki en büyük bir sonraki adım 18. yüzyılın başında renksiz merceğin icadıdır. Bu mercekler günümüze kadar daha büyük amaçlar hedefleyen fakat daha küçük cihazların kullanılmasına izin veren Keplerian teleskoplarındaki renk sapmalarını düzeltmektedirler.

Amaçlı merceklerdeki kavisli aynaları kullanan yansıtıcı teleskoplar için, teori pratikten üstün gelmektedir. Merceklerle benzer davranan kavisli aynalar için teorik prensip Alhazen tarafından öne sürülmüştür, Alhazen’in teorileri çalışmalarının Latin tercümelerinde yaygın bir şekilde dağılmıştır. İlerleyen zamanlarda Galileo’nun ışık kırıcı teleskopu keşfinden sonra, Giovanni Franceso Sagredo ve diğerleri kavisli aynaların merceklerle benzer özelliklerde olduklarını bilgileri doğrultusunda öne sürdüler ve imaj oluşturan bir nesne gibi ayna kullanarak bir teleskobun yapım fikrini tartıştılar. Parabolik aynaların kullanılmasının olası avantajı (öncelikle renk sapmasının eliminasyonu ile küresel sapmanın azalması) yansıtıcı teleskoplariçin önerilen birçok tasarımdı. En dikkate değer olanı James Gregory tarafından 1663’te yayınlanan ve Gregorian teleskopu olarak adlandırılandır, fakat hiçbir çalışan model inşa edilmemiştir.

Genellikle yansıtaç metal aynaların yapımının zorluğundan ve kötü performansından dolayı 1668’de ilk pratik yansıtıcı Newtonian teleskobunun Isaac Newton’a ait olduğu kabul edilir. Bu aynalar 100 yılı geçkin bir süredir yansıtıcıların daha popüler olması için kullanılıyordu. Yansıtıcı teleskoplardaki birçok gelişme; daha geniş çaplara ve yerçekimi deformasyonunu karşılamada aktif optiklere izin vermesi için 18. yüzyılın parabolik ayna üretiminin mükemmeliyetini, 19. yüzyılın gümüş kaplı cam aynalarını, 20. yüzyılın dayanıklı alüminyum kaplamalarını, parçalara ayrılmış aynaları içerir. 20. yüzyıl ortalarındaki yenilik, bir mercek (düzeltici yüzey) ve temel optik bir eleman olan aynayı kullanan Schmidt fotoğraf makinesi gibi katadiyoptrik teleskoplardı. Genellikle küresel sapma olmaksızın geniş açı görüntülemede kullanılırlardı.

20. yüzyılın sonlarında astronomik görüş problemlerinin üstesinden gelmek için uyarlanabilir optik ve uzay teleskoplarının gelişmesi başladı.

Esas şemada, temel ışık toplayıcı eleman hedef (1) (dışbükey mercek veya içbükey ayna gelen ışığı toplamak için kullanılır), uzak bir nesneden gerçek bir imaj (5) oluşturduğu bir odak düzlemine ışığı odaklar (4). Bu imaj kaydedilebilir veya camı büyütüyormuş gibi davranan gözmerceği boyunca görüntülenir (2). Göz (3) daha sonra nesnenin ters büyük ve sanal imajını (6) görür.

Birçok teleskop tasarımı odak düzleminde ters bir imaj oluşturur; bunlar inverting teleskoplar olarak tanımlanırlar. Aslında, imajı başaşağı çevirir ve soldan sağa döndürür; bu yüzden nesne bütünüyle kendi yönünden 180 derece döner. Astronomik teleskoplarda, dönen görüntü normal olarak düzelmez, çünkü bu durum teleskobun nasıl kullanıldığını etkilememektedir. Ancak, çapraz bir ayna sıklıkla daha uygun bir görüntü konumundaki göz merceğiyle yer değiştirmek için kullanılır. Bu durumda imaj dik hale gelir, fakat hala soldan sağa terstir. Spotting scopes, tek gözlüler, dürbünler ve prizmalar (Porro prizmaları gibi) gibi yer teleskopları veya nesne ve gözmerceği arasındaki röle mercekleri imaj yönünü doğrulamak için kullanılırlar. Galilean ışık kırıcısı ve Gregorian yansıtıcısı gibi ters imajlar oluşturmayan teleskop tasarımları vardır, bunlar erecting telescoplar olarak bilinirler.

Birçok teleskop türü ikincil veya üçüncül aynalar ile optik yolu katlarlar ya da başka bir yöne çevirirler. (Newton teleskopu, Cassegrain yansıtıcısı veya benzer türler) Bunlar optik tasarımın yapı taşları olabilirler veya daha uygun bir pozisyonda göz merceğini veya dedektörü yer değiştirmek için basitçe kullanabilirler. Teleskop tasarımları özellikle tasarlanan ek mercekleri veya aynaları daha geniş bir görüntüleme alanı sayesinde imaj kalitesini gelişti