son, Andy Serkis, Aaron Taylor-Johnson, Chris Evans, Elizabeth Olsen, Chris Hemsworth ve Robert Downey Jr. yer almaktadır. Film, Marvel Studios tarafından üretilip Walt Disney Studios Motion Pictures tarafından dağıtılmıştır. 2012 yapımı "Yenilmezler" filminin devam filmidir.

Yenilmezler: Ultron Çağı ( Avengers: Age of Ultron) birinci filmin başarısından sonra, Mayıs 2012'de duyurulmuştur. Whedon, Nisan 2013'te senaryo taslağını tamamlamış ve çekimler Robert Downey Jr.'ın anlaşmayı imzalamasıyla başlamıştır. İkinci Ünite çekimleri Ocak 2014'te Güney Afrika'da başlamıştır.

Film, öncelikli olarak Surrey'de bulunan Shepperton Stüdyoları'nda, ek sahneler ise İtalya, Güney Kore ve İngiltere'nin çeşitli bölgelerinde çekilmeye başlanmıştır.

"Yenilmezler: Ultron Çağı'nın" Türkiye için 1 Mayıs 2015'te 2D, 3D ve IMAX 3D olarak sinemalara çıkmıştır.250 milyon dolara malolan film, açılış haftası 191 milyon dolar hasılat yapmıştır

Tony Stark etkin olmayan Ultron adlı barış koruyucu bir programı çalıştırınca, işler ters gider ve Dünyanın En Güçlü Kahramanları olan Demir Adam, Kaptan Amerika, Thor, Hulk, Kara Dul ve Şahingöz, gezegenin kaderi tehlikedeyken zorlu bir sınavdan geçerler. Yenilmezler, birden ortaya çıkan Hain Ultron'un korkunç planını hayata geçirmesini engellemek zorundadır, böylece huzursuz ittifaklar ve beklenmedik aksiyonlar evrensel bir maceraya zemin hazırlar.

Kaynak:




Ceza kolonisi

Ceza kolonisi sürgün mahkûmlar için kullanılan ve bir ada ya da uzak bir sömürge topraklarında kurulan bir yerleşim yeridir. Terim daha çok uzak bir yerde bulunan ve gardiyanlar veya mutlak yetkiye sahip valiler tarafından denetlenen bir cezaevini ve mahkûm topluluklarını ifade etmek için için kullanılır.

Tarihsel olarak ceza kolonileri genellikle devletin (genellikle sömürge) topraklarının ekonomik olarak geri kalmış bir kısmında mahkûmların emeğinden yararlanmak için kullanılan ve çiftlikten çok daha büyük ölçekte bir açık hapishane olmuştur. Uygulamada bu tür ceza kolonileri köle toplumlarında daha fazladır.

İngiliz, Fransız, ve diğer sömürge imparatorlukları Kuzey Amerika ve dünyanın diğer yerlerinde ceza kolonisi kisvesi altında bazen kölelik veya benzeri düzenlemeleri kullanmışlardır.



Walk Free Vakfı

Walk Free Vakfı, günümüzde devam eden insan köleliğini sona erdirme amacıyla kurulmuştur. Andrew Forest ve Nicola Forrest tarafından kurulmuştur ve şu anki başkanı Nick Grono'dur.

Kamuoyunun dikkatini oldukça çeken "2013 Küresel Kölelik Endeksi" adlı raporu, önceki hesaplamaların aksine dünyada gerçek anlamda köle olarak çalıştırılan 29.8 milyon insan olduğunu tespit etmiştir.






Paula Yamila Nizetich

Paula Yamila Nizetich (d. 27 Ocak 1989, Córdoba), Arjantinli bayan millî profesyonel voleybolcu. Smaçör pozisyonunda görev almaktadır.

2010 yılında transfer olduğu Fransa'nın SES Calais takımında 2013 yılına kadar forma giydi.

2013 yılında Türkiye Bayanlar Voleybol Ligi takımlarından Beşiktaş'a transfer oldu. Beşiktaş formasıyla 2013-14 sezonunda Avrupa Bayanlar CEV Challenge Kupası'nda ikinci oldular.

Nizetich, aynı zamanda Arjantin kadın millî voleybol takımının da formasını giymektedir. 2013 yılında ülkesinin en iyi sporcuları adayları arasında yer almıştır. Arjantin formasıyla, 2013 Güney Amerika Bayanlar Voleybol Şampiyonası'nda 2.liği elde ettiler.

2013 yılında Dünya Voleybol Şampiyonası Elemeleri'nde başarılı olarak, 2014 yılında İtalya'da düzenlenecek olan Dünya Bayanlar Voleybol Şampiyonası'na katılma hakkı elde ettiler.









Osmanlı toplumu

Osmanlı toplumu, Osmanlı İmparatorluğu bünyesinde yaşamış halkların bütününü ifade eder. Toplum, müslüman ve müslüman olmayan "millet"lerden oluşuyordu. Gayri müslimler ayrıca "cizye" vergisi ödemek dışında toplumdan bir ayrıma tabi değildi. Müslüman toplumun yaşantısı şeriat ile şekillenirken farklı milletlerin din ve örflerine göre mahalli yaşam tarzlarını koruma imkanı vardı. Toplumu yönetenler ve yönetilenler olarak, art zamanlı şekilde, iki sınıfa ayırmak mümkündür. Sınıflar arası geçiş yasak değildir, ancak sınırlı tutulmuştur.

Osmanlılık, 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'ndan itibaren Osmanlı İmparatorluğu'nun resmi görüşü olan Osmanlıcılıkta; Türk, Yunan, Ermeni, Bulgar, Macar, Boşnak, Arap, Kürt gibi etnik grupların üst kimliği olarak kabul edilmiştir ve kapsam konusunda Müslüman-gayrimüslim ayrımı yapılmamıştır. Ancak bu anlayış hem Müslümanlar hem de gayrimüslimlerce kabul görmemiş ve bu politika muvaffak olmamıştır. Bu etnik grupların bir bir isyan edip bağımsızlıklarını kazanmalarıyla geçerliliğini yitirmiştir.

Katip Çelebi'ye göre: "insansız mülk olmaz, ordusuz halk olmaz, parasız ordu olmaz, halk olmadan da para olmaz." Halk ile devletin ilişkisine dair özet bir yorum getirir. Halk vergi ve asker kaynağıdır. Ulema, kan ile özdeşleştirilir. Asker, balgam; tüccar, safra; yapısı süfli toprakta olan reaya da sevda derecesindedir. Katip Çelebi ve Naima insanın geçirdiği bedensel aşamaları devletin de geçirdiğini savunmuştur. Gelişme, kemalat ve yaşlılık dönemleri ile devleti betimlemeye çalışmışlardır. Koçi Bey ve Lütfi Paşa kendi döneminde toplumdaki bozuklukları ve askeri yapıdaki aksaklıkları tahlil etmişlerdir. Mustafa Ali toplumun gerilemesini yolsuzluk, sorumsuzluk, adaletsizlik, harem kadınları ile ağaların siyasete etkisi gibi nedenlere bağlamıştır. Fleischer'e göre Osmanlı'da toplumsal sarsıntının bazı simgeleri: I. Süleyman'nin Şehzade Mustafa'yı idam ettirmesi, II. Selim'in mutlak otoriteyi Sokullu Mehmet Paşa'ya bırakması, rüşvete göz yumulması sayılabilir.

Osmanlı'da belirsiz biçimde bir toplumsal sınıflandırma mevcuttur. Katı ve kesin bir sınıflar ayrımı bulunmamakla birlikte zaman içinde değişen ve Meşrutiyet sonrasında yok olan bir ayrımdan söz edilebilir. Sina Akşin'e göre şöyle bir sınıflandırma yapmak mümkündür:





Nüfusun çoğunu köylüler oluşturmaktaydı. Çiftçi kendisine verilen toprağı işleyip vergisini Tımarlı Sipahiye veya bir vakfa verirdi. Köylü, toprağı üç yıl üst üste boş bırakıp işlemezse “Çiftbozan” adıyla vergi öderdi. Bundaki amaç üretimi arttırmak, toprağın boş kalmasını önlemekti. 16. yüzyılın sonlarında tımar sisteminin bozulması ile “İltizam sistemi” yaygınlaştı. İltizam sistemi sonucunda reayanın durumu kötüleşti. Köyden kente göçler başladı. Bu göçlerle; şehirdeki sorunlar artmaya, köyler boşalmaya ve tarım üretimi azalmaya başladı.

Osmanlı şehirleri her türden malın ticaretinin yapıldığı, sanayi işletmeciliğinin var olduğu ve çeşitli sosyal kurumların örgütlendiği; idari, askeri ve dini işlerin görüşüldüğü yerleşim merkezleridir. Osmanlı şehir halkını; Askerler, Tacirler (tüccarlar) ve Esnaflar (Ahiler) oluşturuyordu.

Yörük olarak da adlandırılan bu insanlar hayvancılıkla geçimlerini sağlıyorlardı. Devletin kendileri için düzenlediği kanunlar çerçevesinde hayatlarını sürdürüyorlardı. Devlet göçebelerden; Adet-i Ağnam, Ağıl resmi, Kışlak ve Yaylak adlı vergileri alırdı. Devlet göçebelerin vergi ve asker toplamada sorun olmaları nedeni ile onları yerleşik hayata geçirmeye çalışmışsa da başarılı olamamıştır.

Osmanlı'da zengin sınıf gerek vakıf anlayışı, gerekse devletin iktidar kaygısı ile fazla büyümemiştir. Ancak devlet görevlilerinin imkanları çoktu ve genellikle zengindiler. Bürokratlar Osmanlı toplumunun en zengin ve kudretli sınıfıdır. Prof. İnalcık'a göre; "1500'lerde bir sancak beyinin yıllık geliri 4 bin 12 bin düka al­tını arasında değişiyordu. Oysa aynı dönemde Bursa'nın zengin bir tüccarı dört bin altın servete nadiren sahipti" . Çok küçük bir bürokratlar sınıfı padişah ailesinden sonra, en zengin kesimi oluşturuyordu. Ardından yabancı tüccarlar ve müslümanlar geliyordu. Örneğin: Lütfi Barkan'ın 1528'de Rumeli'deki dört sancakta tespit ettiğine göre: toplam gelirin % 35'i padişahın haslarına, % 54'ü tımar ve zeamete, % 7'si sancak beyleri hassına ve ancak % l'i mülk ve vakıf araziye aittir. Merkezi devlet toplam gelirin ancak % 37'sine el koyabilmekte, artan kısmı eyaletlerde kalmaktadır. Bu da devletin militarist ve sürekli seferberlik halinde olmasından ileri geliyor.

Selçuklu devrinde çok sayıda Oğuz Türkleri İran'a, Azerbaycan'a, Anadolu'ya ve Suriye'ye yayıldı. İlk kurulan devletlerin ideolojik yönelimi ve yönetim biçimi Arap ve İran-İslâm geleneklerine dayanıyordu. Ordunun çoğunluğunu hayvancılığa dayalı, yarı göçebe Oğuz Türkleri oluşturuyordu. Sivil ve mali idarede İranlı vezirler ve kâtipler, kültür yaşamında İranlı ve Arap şair ve yazarlar, medreselerde Arapça'yı benimsemiş alimler ağır basıyordu. Günlük hayatın dili Türkçe idi. Yönetim ve edebiyat alanlarında Farsça, medreselerde Arapça yerleşmişti.
Medreselerde yetişen kadılar, ülkenin çeşitli yörelerinde şeriat hükümlerini uyguluyordu.Sınır bölgelerinde Müslüman olmakla beraber iç Asya geleneklerini sürdüren Türkmen hayat biçimi ve töresi yaygındı. Hayvancılık yapan Türkmenler, kışın ovada, yazın yaylada otlak arayarak yarı yerleşik yaşam sürüyorlardı. Ayrıca Bizans bölgelerine yapılan akınlardan alınan ganimetler de önemli gelir kaynağıydı. Ahiler ticarete hakim oldular şehirli halkın dayanışmasını, hatta tehlikeli anlarda örgütlenerek savunma ve korunmasını sağladılar. Ayrıca siyasal dağınıklık dönemlerinde Anadolu'nun toplumsal dinginliğin korunmasına yardımcı oldular.

On dördüncü yüzyıla gelindiğinde devlet küçük bir uç toplumundan başlayıp, hoşgörülü ve adil bir yönetim sayesinde, Tuna'dan Kızılırmak'a uzanmıştı. Adalet ve müsamaha, Balkanlar'da ortodoks idarelerden ele geçirilen yörelerin elde kalmasını sağlıyordu.Devletin ve toplumun hukuksal temelini, şeriat oluşturmaktaydı. Ancak örfi kurallar da göz ardı edilmiyordu. Vergi düzenini açıklayan en eski Osmanlı belgeleri on beşinci yüzyıldadır. Yeni ele geçirilen yörelerdeki düşük vergiler yerel halkın Osmanlı'yı tercih sebebiydi.

Asker dışındaki halk, "reaya", devlete vergi ödemekteydi.Osmanlı siyasal uygulamasında asker ve reaya kesin kurallarla ayrılmıştı. Reayanın reaya olarak kalması ve asker çocuklarının asker olması teşvik ediliyordu.Sultan Süleyman'ın sadr