, Bana Bir Soygun Yaz, bunlardan başlıcalarıdır.

Uzun bir dönem Leman Dergisi’nde senaristlik yaptı.Oyunculuğa ise; tiyatroda tek kişilik gösteri olan stand up gösterileri ile başladı. Daha sonra bir tiyatro grubu kurarak doğaçlama oyunlar sergilemeye başladı. Bu oyunlardan sonra da birçok tiyatro oyununda yer aldı.

Leman Dergisi’nden sonra tek başına bir sitcom yazdı. İnternet sitesi olan Mynet’te klipler ve diziler ile dalga geçen videolar çekti. İlk sanal ortamdaki sitcom’u orda yaptı. Bu iş bittikten sonra da Ömer Faruk Sorak ile fındık reklamı çekti.Reklam filmindeki performansından dolayı Mustafa Altıoklar’dan dizi teklifi geldi. “Emret Komutanım” dizisinde oynamaya başladı.

Çetin Altay, çeşitli sinema filmi ve televizyon dizilerinde rol aldı. 2005 – 2007 yılları arasında “Emret Komutanım” adlı dizide "İdris Fındıkoğlu" karakterini canlandırmıştır.

2015 yılının Kasım ayında vizyona giren, Cem Yılmaz'ın hem yazıp hem yönettiği dördüncü filmi olan “Ali Baba ve 7 Cüceler” adlı sinema filminde Cem Yılmaz ve Zafer Algöz ile başrolde oynarken filmde Irina Ivkina, Yosi Mizrahi, Bahtiyar Engin de rol almıştır.

Günümüzde ise 13 Mayıs'da vizyona girmiş olan "Oflu Hoca'nın Şifresi 2" adlı filmde başrol olarak oynamıştır.






İsmail Özen (boksör)

İsmail Özen (d. 1981, Altona, Hamburg) "Deli Yumruk" lakaplı süper orta siklet boksör, 76 kiloda Uluslararası Almanya Şampiyonu, orta sıklet kıtalararası şampiyonu. 

Tunceli'nin Pülümür ilçesine bağlı Hasangazi köyünden 60’lı yılların sonlarında çalışmak için Almanya’ya giden bir ailenin biri kız ikisi erkek üç çocuğunun en küçüğüdür.

Spora Hamburg’un Wandsbek bölgesindeki Concordia kulübünde minikler takımında futbol oynayarak başladı. On beş yaşında boks sporuyla tanıştı. 2006 yılında 25 yaşında profesyonel oldu ve Avrupa’nın çeşitli şehirlerinde ringe çıkmaya başladı. Hamburg’un Universum kulübü ile ringe çıktığı 15 maçın 13’ünden galibiyetle ayrıldı. 2012’de 76 kiloda Almanya şampiyonu oldu. 




Art rock

Art rock, rock müziğin bir alt türüdür. Deneysel ve kavramsal bir müzikal duruş takınarak, rock müziği bir ergen eğlencesinden sanatsal ifade boyutuna taşımayı amaçlar. Klasik müzik, deneysel rock, avangart ve daha sonraları caz müzikten kaynağını alır. En temel duruşlarından biri, dans etmek yerine dinlenilip düşünülmesi için besteleniyor olmasıdır. Sıklıkla elektronik efektler ve eski dönem rock müziğinin tahrik edici ritminden uzaklaşmış easy listening (kolay dinlenilir) dokuların varlığıyla kendini belli eder.

Progresif rock bazen art rock ile değişimli olarak kullanılır. Progresif rock genelde klasik eğitimli enstrümantal tekniklerle ve senfonik dokularla karakterize olurken, art rock daha zorlu, gürültülü, gelenek-dışı, deneysel ve avangart karakteriyle ön plana çıkar. Diğer bir deyişle, rock müziğini sadece albüm bazında konseptler ve sanatsal ifadelerle yüksek sanat konumuna eriştirmeye çalışmaktan ziyade, art rock, rock müziğine daha modernist, avangart bir yaklaşım getirmeyi amaçlar.

Türün en popüler dönemi erken 1970'lerde Britanyalı sanatçılar aracılığıyla gelişti. Müzik ve buna eşlik eden teatral performanslar, barındırdığı ustalık ve müzikal/söz yazımı karmaşıklığının da yardımıyla, sanata ilgili ergenler ve genç yetişkinler için çekici bir konuma erişti. Art rock, rock müziğin özel bir tarihi dönemini ifade eder: 1966–67 gibi başlayarak punk'ın 1970'ler ortasında gelişiyle son bulur. Bundan sonra bu müzik türü, 1970'ler-90'lar arasındaki popüler müzik türleriyle birleşerek evrilmeye devam eder.

Eleştirmen John Rockwell'a göre art rock, yaratıcılıkta farklılaşma hissi, klasik müzik iddiası, deneysel/avangart eğilimleriyle rock müziğin en çeşitlenen ve eklektik türlerinden biridir. Terim sıklıkla progresif rock ile eş anlamlı kullanılır. Tarihi olarak, "art rock" en az iki birbirinden farklı rock müzik türünü tanımlamak için kullanılmıştır. Bunlardan birincisi progresif rock olup ikincisi psychedelia ve hippi karşı kültürünü reddederek The Velvet Underground grubu tarafından ortaya konulan modernist/avangart yaklaşımları savunan grupların yaptığıdır. Deneme yazarı Ellen Willis bu iki tipi şöyle karşılaştırdı:

Larry Starr ve Christopher Waterman'ın "American Popular Music"i (Türkçe: "Amerikan Popüler Müziği") art rock'ı "rock elemanlarını Avrupa klasik müziğiyle karıştıran bir rock türü" olarak tanımladı ve King Crimson, Emerson, Lake & Palmer ve Pink Floyd gibi İngiliz grupları örnek olarak gösterdi. Türün yaygın özelliklerinden biri, şarkılardan ziyade kompozisyonlardan oluşan albüm odaklı müzik olmasıydı. Bu tarz albümlerde karmaşık ve uzun enstrümantal kısımlar, senfonik orkestrasyon gözlenmekteydi. Buna paralel olarak müzik, geleneksel olarak konsept kayıtlar şeklinde kendini gösterirken, şarkı sözleri tema olarak "hayalperest" ve siyaset odaklı olmaya meyilliydi.

Art rock ve progresif rock arasında bazı farklar öne sürülür. Art rock avangart veya deneysel müzik etkilenimleriyle "alışılmamış müzik yapısı"nı vurgularken, progresif rock klasik eğitimli enstrümantal tekniği, edebi içeriği ve senfonik özellikleri vurgular. Progresif rock'a nazaran, art rock "daha iddialı, gürültülü ve gelenek dışı" olup "daha az klasikten kaynağını alan" bir yapıdadır; avangart müzik etkilenimleri göze çarpar. Bu iki türün benzerliği ise, her ikisinin de rock müziği yeni bir sanatsal itibara taşımak isteyen Britanya kökenli çabalar olması ve konsept albümler ile rock opera gibi vokal-bazlı alanlara enstrümantal analog oluşturmasıydı.

Art rock aynı zamanda klasik biçimde şekillenen rock müziği veya progresif rock-folk müzik birleşimlerini tanımlamak için de kullanılmaktadır. Bruce Eder'in "The Early History of Art-Rock/Prog Rock" adlı makalesine göre "'progresif rock' veya bazen bilinen adıyla 'art rock' veya 'klasik rock'", "grupların şarkılar yerine süitler çaldığı; Chuck Berry ve Bo Diddley yerine Bach, Beethoven, ve Wagner'den müzik formları ödünç aldığı; Carl Perkins veya Willie Dixon yerine William Blake veya T. S. Eliot'ın diline yakın bir dil kullandığı" müzik türüdür.

20. yüzyılın ikinci yarısı boyunca sanat ve pop müziğin arasındaki sınır gittikçe daha bulanık bir hal aldı. Merriam-Webster Online Dictionary'ye göre "art rock" teriminin ilk kullanımı 1968 yılına dayanmaktadır. Pop müziğin baskın formatı olan tekliler albümlere kaymaya başlayınca birçok rock grubu büyük sanatsal ifadeler barındıran işlere heveslendi ve art rock doğmuş oldu. 1960'ların sonlarında gelişme gösterdikçe – progresif rock'ın da gelişmesine paralel olarak – art rock, deneysel rock ile beraber nam saldı.

Art rock'ta bilinen en eski figür, "klasik muazzamlık" hevesinin bir sonucu olarak Wall of Sound prodüksiyonlarında kendi bakış açısını yansıtan kayıt yapımcısı ve söz yazarı Phil Spector'dır. Biyografi yazarı Richard Williams'a göre: "[Spector] yeni bir konsept yarattı: 'baştan sona yaratıcı süreçte yönetici rol üstlenen yapımcı'. Her şeyin kontrolünü ele aldı, sanatçıları seçti, materyal üretti veya seçti, düzenlemeleri denetledi, sanatçılara nasıl ifade edeceklerini söyledi, detaylara kadar en sancılı itinayı göstererek tüm süreci yönetti ve son ürünü kendi etiketiyle yayımladı." Spector, bir performans sanatı olarak rock müziğini, sadece kayıt stüdyosunda var olan bir sanata dönüştürdü ve bu "art rock'a yol açtı".

The Beach Boys'un lideri Brian Wilson da bu sürece tümüyle dahil olan müzik yapımcılarının ilk örneklerinden biri olarak gösterilir. Spector'a benzer bir şekilde, Wilson da takıntılı bir şekilde stüdyoda inzivaya çekilerek, sahip olduğu kayıt teknolojisi ustalığının da yardımıyla yoğun emek vererek yeni ses manzaraları üretti. Biyografi yazarı Peter Ames Carlin'e göre, Wilson, "sanatın üstün potansiyelleriyle pop müziğin ana akım erişilebilirliğini bir araya getiren yeni bir art-rock"ın müjdecisiydi. 1960'ların ortasından itibaren Wilson'ın işlerinden ve The Beatles prodüktörü George Martin'den etkilenen müzik yapımcıları, kayıt stüdyolarını da beste sürecine yardımcı olabilecek bir müzik enstrümanı olarak görmeye başladı. Eleştirmen Stephen Holden, Wilson, Spector ve The Beatles'ın sıklıkla "art pop"un başlangıcına tekabül ettiğini ve bunun daha sonraları 1960'lar sonuyla beraber "ağdalı, klasik olarak eğilip bükülmüş" art rock'a dönüştüğünü ifade etti.

Yazar Matthew Bannister, "daha ne yaptığını bilen, cafcaflı art rock estetiği"nin kökenini pop sanatçısı Andy Warhol ve Warhol'un art/pop sentezine öykünen The Velvet Underground'a dayandırdı. Buna paralel olarak: "Warhol, Spector'ın yüksek kültürünü, bedenden ayrılma, 'mesafe' ve geliştirme yöntemleriyle; rock and roll gibi kitlesel kültür formlarının 'dolaysızlık' özelliğini alarak bir aşama ileri taşıdı. ... Ancak Warhol'un estetiği Spector'ınkinden daha çok ve bütüncül işlenmekteydi, bu durum da eski moda bütüncül yapımcılardan tamamen postmodern ve ayrışmış pop art ilkelerine doğru bir geçişi temsil ediyordu. ... Warhol'un yaklaşımı, art rock'ın her boyutunda kendine yer edindi. Yaklaşımın en görünen yanı, onun mesafeli ve ilişkiyi kesmeye yönelik duruşuydu."

Rock'ın sanata en derin dalışı 1966'da, The Beach Boys'un "Pet Sounds" ve The Mothers of Invention'ın "Freak Out!" eserleri yayımlandığında başlayarak bir on yıl boyunca devam etti. Akdemisyen Michael Johnson, "miraca yükselen rock müziğin ilk belgelenen anları"nı "Pet Sounds" ve The Beatles'ın "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (1967) albümleriyle ilişkilendirdi, buna karşın "Clash Music", The Velvet Underground'un 1967 yılında yayımladığı ilk albümleri "The Velvet Underground & Nico"yu "orijinal art-rock kaydı" olarak gösterdi.

Gazeteci Richard Goldstein, 1960'ların ortasında Brian Wilson ile tanıştı. Bu dönemdeki anılarına göre, Wilson yaratıcı içgüdüleri konusunda fazlaca özgüvensizdi ve yaptığı şarkıların satmak için fazla "sanatsal" olmasından korkuyordu. Goldstein, bunu pop müzisyenleri arasında ortak bir özellik olarak tanımladı ve bu durumu "altmışlardaki büyük rock trajedisi" olarak nitelendirdi. Bu süreci şu şekilde anlattı: "Mü