s 1944'te ilerleyen Sovyet birlikleri, Doğu Prusya'yla olan Sovyet sınırına vardı ve o yılın 31 Ağustos'una gelindiğinde Şanina'nın savaş sayısında öldürdüğü düşman askeri sayısı 42 oldu. Ertesi ay Šešupė Nehri geçildi. Şanina'nın 184'üncü Tüfek Bölümü, Doğu Prusya'ya giren ilk Sovyet birimi oldu. O zamanlar Ottawa Citizen ve Leader-Post isimli iki Kanada gazetesinin Šešupė Nehri cephesinden resmi bildirimine göre, Şanina keskin nişancı olarak saklandığı yere çömelip bir gün içinde beş Almanı öldürdü. Daha sonra Eylül ayında keskin nişancı toplaması 46 ölü, bunlardan 15'i Alman topraklarında, yedi saldırı sırasında yapıldı. 1944 yılının üçüncü çeyreğinde Şanina'ya kısa bir süre izin tanınmış ve Arkhangelsk'i ziyaret etmiştir. 17 Ekim'de Komsomol Merkez Komitesinden onur sertifikası aldı. 16 Eylül 1944'te Şanina, o yıl Almanlara karşı çeşitli savaşlarda sergilenen intifa ve cesaretinden dolayı 2. Sınıf Zafer Nişanı kazandı.

26 Ekim 1944 tarihinde Şanina, Schlossberg (şimdi Dobrovolsk) yakınlarındaki bir savaştaki mücadalesinden dolayı 1. Sınıf Cesaret Madalyası aldı. Şanina, 27 Aralık'ta Almanya'nın bir karşı hücumda gösterdiği cesur duruşu nedeniyle 26 Ekim'de madalya kazandı. Şanina, Sovyetler Birliği'nin Kahramanı Yüzbaşı Igor Aseyev ile birlikte savaşmış ve 26 Ekim'de ölümüne tanıklık etmiştir. Askeri komutan yardımcısı olarak görev yapan Şanina, kadın keskin nişancılarla savaşmak için görevlendirildi. Cesaret Madalyasını alan ilk kadın keskin nişancılar arasında yer aldı. Schlossberg, nihayet Insterburg-Königsberg Operasyonu sırasında 16 Ocak 1945'te 3. Belarus Cephesi birlikleri tarafından yeniden ele geçirildi.

12 Aralık 1944 günü, bir düşman keskin nişancısı, sağ omzundan Şanina'yı vurdu. Günlüğünde acıyı hissetmediğini, "omuzum çok sıcaktı," diye yazmıştır. Şanina'nın "iki küçük delik" olarak nitelediği yaraları onun için küçük gözükse de bir operasyona ihtiyacı vardı ve birkaç gün için sakat kaldı. Günlüğünde bir önceki gün, tam olarak aynı yerde yaralandığı kehaneti rüyasına girdiğini yazmıştır.

8 Ocak 1945'te Nikolai Krylov büyük isteksizlik duyduğuna rağmen, resmi olarak Şanina'ya cephe mücadelesine katılmasına izin verdi: daha önce Şanina, 184. Tüfekli Tümen komutanı ve 5. Ordu askeri konseyinin kendisine verdiği iznini de reddetti. Beş gün sonra, Sovyetler Doğu Prusya'da şiddetli mücadeleye neden olan Doğu Prusya Taarruzunu başlattı. 15 Ocak'a kadar bölümlü lojistikle seyahat eden Şanina, beyaz askeri kamuflaj kullandığı Doğu Prus kenti Eydtkuhnen'e (şimdi Chernyshevskoye) ulaştı. Birkaç gün sonra, bir Katyuşa roketatarının dost ateşi olayını yaşadı ve günlüğü şöyle yazdı: "Şimdi Almanların neden Katyuşa'dan korktuğunu anlıyorum, ne ateş!". Şanina Doğu Prusya sınırında, 26 düşman askerini öldürdü.  İçinde hizmet verdiği son birim 144. Tüfek Bölümü idi. Arkhangelsk Oblast Belgesi kitabına göre Şanina, o bölgedeki 205. Özel Motorlu Silah Taburunda görev yapıyordu. Şanina, savaştan sonra üniversiteye gitmeyi ummuştu.

Görev turu sırasına Şanina birkaç kez gönderildi. Son keskin nişancısı, Vilnius Savaşı sırasında on iki öldürme de dahil olmak üzere elli dokuz onaylamış öldürmeye (diğer kaynaklara göre elli dört) ulaştı. Yurtiçinde başarıları özellikle savaş muhabiri Ilya Ehrenburg ve Krasnaya Zvezda gazetesi tarafından doğrulandı. Gazete, Şanina'nın kendi birimindeki en iyi keskin nişancılardan biri olduğunu ve çekim hassasiyetinde kıdemli askerler bile kendinden daha aşağı oldukları söyledi. Şanina'nın saldırıları, Batı basında, özellikle "Doğu Prusya'nın görünmeyen terörü" olarak adlandırılan Kanada gazetelerde de bildirildi. Şanina elde ettiği şöhrete önem vermedi ve zaman zaman abartıldığını söylerdi. 16 Ocak 1945'te Şanina, muharebe günlüğüne şunları yazdı: "Aslında ne yaptım, anavatanı savunmak için ayağa kalktığım için bir Sovyet adamı olmak zorunda kalabilir miyim?" Ayrıca şunu yazdı: "Mutluluğumun özü başkalarının mutluluğu için savaşıyor, garip".

Doğu Prusya Taarruzu karşısında, Almanlar kontrol ettikleri yerleri büyük ihtimaller karşısında güçlendirmeye çalıştı. 16 Ocak 1945 tarihli günlüğünün girişinde, daha güvenli bir yerde olmak istemesine rağmen, bilinmeyen bir kuvvetin onu ön cepheye çektiğini yazdı. Aynı yazısının girişinde korkusuz olduğunu ve "yakın savaşa" gitmeyi kabul ettiğini yazdı. Ertesi gün Şanina bir mektubunda, taburunun 78 kişiden 72'sini kaybettiği için öldürülmenin eşiğinde olabileceğini yazdı. Son günlük yazısında, Alman ateşinin yoğun olduğunu ve kendisi de dahil olmak üzere Sovyet birliklerinin tahrikli silahların içine girdiğini bildirdi. 27 Ocak'ta Şanina, yaralı bir topçu subayı korurken ağır yaralandı. Gövdesi bir kabuk parçasıyla açık olarak parçalanmış olarak bulundu. Onu kurtarma girişimlerine rağmen, Şanina ertesi gün Richau mülkünün yakınlarında (daha sonra Sovyet yerleşim Telmanovka idi), Ilmsdorf'un doğusunda Prusya köyünün (Novobobruysk) 3 kilometre (1.9 mil) güneydoğusunda öldü. Hemşire Yekaterina Radkina, Şanina'ya çok az şey yapabildiğinde dolayı pişman olduğunu söylemiştir. Şanina, Alle Nehri kıyısına yayılmış bir armut ağacına gömüldü -bu artık Lava olarak adlandırılıyor- ve daha sonra Kaliningrad Oblastı Znamensk yerleşiminde yeniden gömüldü.

1964-65 yıllarında Şanina'ya yenilenen bir ilgi, günlüğünün büyük bir kısmının yayınlanmasından dolayı Sovyet basınında ortaya çıktı. Severny Komsomolets gazetesi, Shanina'nın zamanında yaşayanların onun hakkında bildiklerini yazmasını istedi  Arkhangelsk, Shangaly ve Stroyevskoye'deki sokaklara ismi verildi ve Yedma köyünde Şanina'ya adanmış bir müze bulunmaktadır. 1931-35 yılları arasında okuduğu yerel okulda anma plakası vardır. Arkhangelsk'ta, Roza Şanina Ödülü için paramiliter DOSAAF spor organizasyonu üyeleri arasında düzenli yarışmalar düzenlendi. Ustyansky Bölgesi'ndeki Malinovka köyü, Roza Şanina Ödülü için yıllık kros kayak yarışları düzenlemeye başladı.

1985'te, Rus yazar Nikolai Zhuravlyov, "Posle boya vernulas" (Savaştan Sonra Döndürülenler) kitabını yayınladı. Başlığı, tabur komutanından derhal dönmesini isteyen bir not aldıktan sonra Şanina'nın "Savaştan sonra döneceğim" sözlerine atıfta bulunuyor. Şanina hakkında, örneğin yazar Nikolay Nabitoviç gibi besteleri yapılmıştır. Ustyansky Bölgesi Bogdanovsky yerleşiminde Şanina'ya adanmış küçük bir anıt stel (üç parçalı bir anıtın parçası) kuruldu.

2000 yılında, Şanina'nın adı Sibirya Devlet Teknik Üniversitesi savaş anıtı taşında göründü, ancak hayatında herhangi bir bağlılığa sahip olduğuna dair bir kanıt bulunmuyor. Rus yazar Viktor Logvinov 1970'lerde Şanina'nın Sibirya Ormancılık Enstitüsünde eğitim gördüğünü ve "eski Krasnoyarsk komünist" inin kızı olduğunu tartışıyordu. İddia, özellikle 2005'te, sonraki yıllarda Krasnoyarsk yayınları tarafından devam ettirildi. 2013'te Arkhangelsk'te, Roza Şanina da dahil olmak üzere altı Rus savaşçısının madalya grafiti portreleriyle dolu bir anı duvarı açıldı.

Savaş muhabiri Pyotr Molchanov, çoğunlukla Şanina ile ön cephede bir araya geldi ve hakiki, parlak bir doğayla olağandışı iradenin bir kişisi olarak nitelendirdi. Şanina, üniversite yıllarında kendisini "sınırsız ve pervasızca konuşkan" olarak nitelendirirdi. Kendine özgü karakterini, Romantik şair, ressam ve yazar Mikhail Lermontov'unkine benzettiği gibi, onun gibi hareket etmeye karar vermiştir. Şanina ılımlı giyinir ve voleybol oynamaktan hoşlanırdı. Şanina'nın kızkardeşi Lidiya Vdovina'ya göre Roza, silahını her temizlediğinde en sevdiği savaş şarkısı "Oy tumany moi, rastumany" ("Ey Omuzlarım") şarkısını söylerdi. Şanina'nın basit bir karakteri vardı ve cesareti ve insanlara egemenliğin olmamasına değer verdi.

Şanina'nın özel hayatı savaşla engellendi. 10 Ekim 1944'te, günlüğüne şunları yazdı: "Misha Panarin'in artık yaşamadığını kabul edemiyorum. Ne iyi adam! öldürüldü ... Beni sevdi, biliyorum ve ben ... Kalbim ağır, yirmi yaşındayım, fakat yakın arkadaşım yok ". Kasım 1944'te Şanina, "Nikolai adında bir adamı sevdiğinde başını sallaması" gerektiğini yazmıştı, ancak aynı girişte, "şimdi zamanı değil" diyerek evliliği düşünmediğini yazdı.

https://en.wikipedia.org/wiki/Roza_Shanina




Francesco Graziani

Francesco Graziani (d. 16 Aralık 1952), forvet pozisyonunda görev yapmış İtalyan millî futbolcu ve teknik direktör. 

Profesyonel futbolculuk kariyerine 1970 yılında Arezzo kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Torino, Fiorentina, Roma, Udinese ve APIA Leichhardt kulüplerinde oynadı.




Anna Brüggemann

Anna Brüggemann (d.24 Mart 1981) , Alman aktris ve senarist. 1997'de başladığı oyunculuk kariyerinde 60 üzerinde yapımda yer aldı.





Hampton, Iowa

Hampton, Amerika Birleşik Devletleri'nin Iowa eyaletinde yer alan Franklin ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 6 Aralık 2009 tarihinde 4,461'dir.




Dødheimsgard

Dødheimsgard, nam-ı diğer DHG, 1994 yılında Oslo'da kurulan Norveçli müzik grubu.

80'li yıllarda heavy metalin ekstrem bir alttürü olarak ortaya çıkan, Venom, Bathory, Mercyful Fate, Hellhammer and Celtic Frost gibi "ilk dalga" black metal gruplarının ortaya çıkardığı prototipden etkilenerek 90'larda başında Norveç'te başlayan black metal akımının gelişiminde öncülük yapmış olan gruplardan olan Dødheimsgard, Yusaf Parvez, nam-ı diğer Vicotnik, tarafından kurulmuştur. Grubun ismi Norveççe'de ölüm anlamına gelen "død", ev anlamına gelen "heim" ve diyar anlamına gelen "gard" kelimelerinin bir araya gelmesiyle türetilmiş bir kelimedir ve kabaca "ölüm diyarı" anlamına gelmektedir.

1995 yılında Kronet Til Konge, 1996 yılında Monumental Possession albümlerinde ve 1998 yılında yayınladıkları Satanic Art EP’sinde saf ve melodik black metal icra eden grup, 1999 yılında çıkardıkları albümleri 666 International ile endüstriyel ve black metali, hem şarkılarda hem de şarkı aralarında piyano ve elektronik müzik öğeleriyle harmanlayarak, müzikal sınırlarını zorlamış, bütün müzikal etiketleri ve kategorileri saf dışı bırakmıştır. Grup, bu değişimle ismini DHG olarak kısaltarak da kullanmaya başlamış, zaman zaman da DHG/Dødheimsg