u yüzden Jennifer'ı kızların yatılı olarak kaldığı bir okula göndermek istemektedir.

Tyler'ın annesidir. Kocasından boşanmış bir iş hanımıdır.

Roach'ın anne ve babasıdır.

Çaylakların beden eğitimi öğretmenidir.

Galaktikus'un ana bilgisayarı çaylakların yardıma ihtiyacı olduğu dönemlerde onlara yardım eder.



ABD'de serinin galası 818,000 izleyici tarafından izlendi.




Uygulamalı halkbilim

Uygulamalı halkbilim  halkbilimin bir dalı olarak gerçek toplumsal sorunların çözümü için geleneksel kültürel araçların kullanımı ve çalışması ile ilgilenir.Terim  1939'da halkbilimci Benjamin A. Botkin  tarafından bir konuşma sırasında Alan Lomax ile birlikte türetilmiştir.  Otuz yıl boyunca bu ikili bu alanın önemli çalışanları olmuştur. Uygulamalı halkbilim uygulamalı toplumsal bilimlere benzer. Sadece araştırma değil sorun çözmeye yönelik çalışmaları da vardır.

Halkbilim sahasında 20. Yüzyılın ilk yarısından itibaren oluşan, yeni teorik yapılanmaların sonuçlarından biri de sosyal ve ekonomik sorunlarda kullanılan uygulamalı halkbilimin ortaya çıkmasıdır. Kuzey Amerika’da 1970’lerde sistematik hale gelmeden önce, İskandinav ülkeleri, Almanya ve Avrupa’nın diğer ülkelerinde gelişen halk hayatı halkbilimi bu sahaya kadar genişletmiştir. Halkbilime yüklenen bu yeni anlamın gerçekleştirileceği kurum 19. Asırdan itibaren ortaya çıkan tarihsel ve sanatsal objelerin muhafaza ve organize edildiği müzelerdi. İskandinav ülkeleri başta olmak üzere bu objelerin sergilendiği “açık hava müzeleri”ne eleştiriler oluştu. Tarihin savaşı kutsadığını, tarımı ve üretimi unuttuğunu eleştiren çevreler mevcuttu. Sonuçta, 1950’lerden sonra ortaya çıkan uygulamalı halkbilim çalışmalarının halk hayatını muhafaza etmeye çalıştığını ve bu amaçla tasarladığı halk kültürü müzelerinin farklı bir sosyal tarih anlayışına yol açtığı söylenebilir.

Bu anlayış toplumsal bir bakış açısı ile, insanların günlük yaşamını ve “tipik” özelliklerini ortaya koymayı amaçlıyordu. Amerikalılar İskandinav halkbilimcilerin “açık hava müzesi” kavramını geliştirerek objelerin canlı gösterimini de müzelere eklediler. ABD. Vahşi Batı olarak bilinen dönemi kültür turizminin bir ögesi olarak geliştirdi ve bu kavramın gelişmesinde rol oynadı. Halkbilimde “metin” merkezli yönelimlilikten “bağlam” merkezliliğe dönüşmesi ya da Performans Teori’nin ortaya çıkması söz konusudur. Halk kültürü müzeciliği artık pasif objelerin yer aldığı depolar olmaktan çıkarak halk kültürünü araştıran, uygulayan ve sergileyen bir yer haline gelmiştir. Alman halkbilimciler bunun teorik ve pratik gelişmesinde önemlidir.

Fin halkbilimci Lauri Hanko’nun başlatıp liderliğini sürdürdüğü fikre göre güçlendirilmemiş halk kültürü kültürel sömürgecilik ve hegemonya ile tehdit edilmektedir. Bu hareketi önleme amacıyla UNESCO’nun kültür bölümünde çalışmalara başlanmış, uluslararası antlaşmalar düzenlenmiştir. Türkiye’de de Kültür Bakanlığı bünyesinde çalışmalara girişilmiştir. Sözlü ve somut olmayan başyapıtların ilanı, yaşayan insan hazinelerinin tespiti gibi uygulamalar, uygulamalı halkbilim ile ortaya çıkmıştır. Küreselleşmeye karşı ve yozlaşmış akademiye önlem olarak da uygulamalı halkbilim çalışmaları bir olanak sağlamaktadır. Bu gelişmeler uygulamalı halkbilimin küresel ölçüde veya uluslararası ilişkilerde görevler üstlenmek sürecini başlatması bakımından önemlidir. Yirmi birinci yüzyılda siyasi hedefli anlaşmazlıkların kültürel göreceliğe dayalı hoşgörü zemininde çözümlenmesi için halkbilimin uygulamaya yönelik işlevleri nazara alınmalıdır.






Ergüder Yoldaş

Ergüder Yoldaş (6 Haziran 1939 – 25 Ocak 2016), Türk besteci.

1976'da ses sanatçısı Nur Yoldaş'la evlendi. 70'ler ve 80'lerin bestecisi olan Yoldaş, Nur Yoldaş'ın seslendirdiği Attilâ İlhan'ın şiiri "Sultan-ı Yegah" adlı 45'liğe imza attı. Yaptığı çalışmalarla uluslararası yarışmalarda birincilikler elde etti. İstanbul Şehir Tiyatroları ve İstanbul Festivali direktörlüğü görevlerini üstlendi. 1991'de Büyükada'ya yerleşti. Son yıllarında ise İzmir'deki kız kardeşi ile yaşadı. Alzheimer ve KOAH ile mücadele eden Yoldaş, zatürre nedeniyle 25 Ocak 2016'da hayatını kaybetti. İzmir'in Urla ilçesinde toprağa verildi.





Marcelo Rebelo de Sousa

Marcelo Nuno Duarte Rebelo de Sousa (d. 12 Aralık 1948, Lizbon) Portekizli siyasetçi.

Lizbon Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi, anayasa hukuku ve idare hukuku alanında uzmanlaştı. Portekiz'deki çeşitli üniversitelerin hukuk fakültelerinde öğretim üyesi olarak görev aldı, ayrıca gazetecilik yaptı. Sosyal Demokrat Parti (PSD) üyesi olarak bu partiden milletvekili seçildi. 1982 yılında Parlamento İşleri Bakanı oldu ve bir yıl bu görevi sürdürdü.

1996 yılında PSD genel başkanı oldu 1998 yılında Halk Partisi ile Demokratik İttifak adı verilen ittifakı oluşturdu ancak Halk Partisi'nin lideri Paulo Portas ile aralarında çıkan anlaşmazlığın üzerine 1999'da parti başkanlığından istifa etti.

Portekiz Cumhurbaşkanı Aníbal Cavaco Silva tarafından 2006 yılında Danıştay üyeliğine atandı, ayrıca 2000-2001 yılları arasında da Danıştay üyeliği görevinde bulundu.

2016 yılında yapılan Portekiz cumhurbaşkanlığı seçimlerine aday olup PSD tarafından desteklendi. İlk turda cumhurbaşkanı seçildi ve 9 Mart 2016 tarihinde görevine başladı.




İki Müzisyen Kız

"İki Müzisyen Kız", Osman Hamdi Bey'in 1880 yılında tamamladığı tablosudur. Eser şu anda İstanbul'daki Pera Müzesi'nde sergilenmektedir. Eserde, iki genç Osmanlı kadını geleneksel Türk müzik aletleri çalarken resimlenmiştir.

Tablo ilk olarak 1880 yılında düzenlenen Paris Salonu'nda sergilendi.

Tabloda yer alan mekân, Bursa Yeşil Camii'deki namazgâh bölümüdür. Bu bölümün girişinde tambur ve def çalan iki genç kız durmaktadır. Tambur çalan kız ayakta durmakta, def çalan ise oturmaktadır. Ayakta duran kızın üzerinde krem rengi üzerine altın sarısı desenler olan bir entari ve aynı kumaştan bir şalvar vardır. Saçlarına ise mavi bir yemeni bağlanmıştır. Oturan kızın üzerinde ise mavi üzerine altın sarısı renginde şeritler olan bir üç etek vardır. Bu kızın saçlarında gene altın sarısı renginde bir yemeni görülür.

Eserde camide bulunan halılar, kakmalı ahşap eserler, taş oymacılığı ürünü mermerler ve çini gibi Osmanlı motifleri yer alır.

Osman Hamdi Bey resim kariyeri boyunca sık sık iç mekanlarda Osmanlı kadınlarını resimledi. Örneğin, 1879 tarihli "Kahve Ocağı" isimli tabloda uzun bir çubukla tütün içen eşine Türk kahvesi ikram eden bir kadını, 1880 tarihli "Haremde" isimli tabloda ise haremde vakit geçiren ve o an birbirleriyle ilgilenmeyen dört kadını betimledi. Ressamın 1880 yılında tamamladığı bir diğer tablo olan "Kuran Okuyan Kız"'da ise evinin içinde Kur'an okuyan bir kız vardır.

Avrupa’da oryantalist resimler genelde Doğu insanını hiçbir şey yapmayan, tembel ve yabanıl olarak yansıtmaktaydı. Avrupalı ressamların gözünde Doğu dünyasının kadınları ise daha çok harem sahnelerinde bir obje kimliğiyle ön plana çıkmıştı.

Ressam, kadın figürleri çizdiği tüm bu eserlerde batılı meslektaşlarından farklı olarak cinselliği ön plana çıkarmak yerine kadınları giyinik resimlemeyi tercih etti. Bu tablolardaki Osman Hamdi kadınları, yeteneklerinin ve birey olduklarının farkında, öğrenmeye ve kendini geliştirmeye istekli insanlardır. İngiliz ressam ve heykeltıraş Frederic Leighton'ın oryantalist tarzda yaptığı "Müzik Dersi" isimli tablo "İki Müzisyen Kız" ile aynı temadadır. Bu eserde oryantalist kıyafetler giymiş iki kadından yaşça büyük olan küçük olana enstrüman çalmayı öğretmektedir. Her iki tabloda da geleneksel doğu enstrümanların incelikli çizimi dikkat çeker.

Osman Hamdi Bey’in resimleri bir anlamda Batı’nın oryantalizmine bir tepkidir. O, kendi içinden çıktığı kültürü tüm gerçekliğiyle ifade etmiştir. Resimlerin çoğunda yaşadığı toplumun ve coğrafyanın kültürüne ait önemli mesajlar vardır. Bu mesajlar kompozisyonlarında kullandığı objeler tarafından yansıtılır.

Osman Hamdi Bey, "İki Müzisyen Kız"'da kullandığı mekan olan Yeşil Camii'nin namazgâh bölümünü, on yıl sonra 1890'da tamamladığı "Bursa Yeşil Camii" isimli eserinde de kullandı. "İki Müzisyen Kız"'ın aksine bu tabloda iki erkek vardır. Erkeklerden biri sol taraftaki merdivenlerin basamağına oturmaktadır ve ayakta duran diğer erkekle sohbet etmektedir.

Üslup olarak hocası Gerome’un da benimsediği akademik tarzı sürdürmüş ancak seçtiği konularda, Osmanlı’ya özgü iç mekanlar, objeler ve kıyafetlerin çevrelediği sahnelerde, Osmanlı insanının okuyan, tartışan, düşünen kimliğini vurgulamıştır. “İlahiyatçı”, “Cami Kapısı Önünde Konuşan Hocalar”, “Silah Tacirleri” gibi çalışmalarında Osman Hamdi resminin bu ana teması izlenir.

Çok yönlü bir kişiliğe sahip olan Osman Hamdi’nin üzerinde durulması gereken yönlerinden biri de ressamlığıdır. Zamanımızda daha çok ressam Osman Hamdi olarak tanınır. Özellikle figürlü kompozisyonlar ve portreler yanında peyzajlar, natürmortlar, karakalem portre ve desenler yaptı Türk resmine figürlü kompozisyonu getirdi, bu konuda öncü oldu. Akademik doğrultuda büyük boy figür ve figürlü kompozisyonlar ortaya koyan Osman Hamdi hocası Gérôme’un etkisinde kaldı ve oryantalist tarzda resimler yaptı. Tablolarında yakın olduğu şarkiyatçılardan farklı olarak Doğu’nun, özellikle Türk sanatının güzelliklerini yansıttı. Figürleri kendine güvenen, dik duran, düşünen biçimde resmeden ve kompozisyon içinde dikkati çekecek özellikte bulundukları ortama uygun kıyafetlerde ele aldı. Değişik giysileri resmedişinde 1873 Viyana Sergisi’ne gönderilen “elbise-i Osmâniyye”nin büyük etkisi oldu. Bazı tablolarında seyircinin dikkatini figürlerin kıyafetine, hareketlerine çekmek istediği sezilse de onun asıl üzerinde durduğu, mimari elemanlar, özellikle de mimariyle ilgili onu tamamlayacak dekorasyonlar oldu. Tablolarında bazen mimariyi fon olarak kullanıp figürü ön plana aldı, bazen mimariyi ele alıp figürü bunun içine yerleştirdi. Türbe ve cami kapıları, bunların üzerindeki yazıtlar, ağaç ve taş işlemeleri, duvarlardaki çini süslemeler, hatlar, parlak kumaşlar, sedef kakmalı, fildişi ve kemikten yapılmış