anıyorlardı. Bu dillerin kullanımını yaygınlaştırarak onları yazı dili haline de getiriyorlardı. İlk olarak 1523'te,Fransiskan misyoner Pedro de Gante tarafından yerliler için ilkel okullar açılmıştı.

Konkistadorlar ele geçirdikleri şehirleri, genellikle ödül olarak askerleri arasında pay ederlerdi. Batı Hint Adaları dahil olmak üzere,belli bölgelerde yerli nüfus neredeyse yok olma tehlikesiyle karşı karşıyaydı. İhtiyaç duyulan iş gücünün ikamesi için Afrika'dan siyah köleler getirildi.

Aynı dönemde Portekiz, Brezilya'da yeni ticari merkezler yaratmak için yoğun bir sömürgeleştirme hareketine başlamıştı. Plantasyonlarında çalıştırmak üzere milyonlarca köle ithal ettiler. Portekiz ve İspanya bu kolonilere sahip olmanın dışında, elde ettikleri diğer vergilerle birlikte, buralarda elde edilen tüm gelirin %20'sine de ("Casa de Contratación" tarafından toplanan "Quinto Real" isimli vergi) el koymaktaydılar. 16. yüzyılın sonunda Amerikan gümüşü, toplam İspanya bütçesinin %20'lik kısmına ulaşmıştı. Aynı asırda Amerikan limanlarına 240.000 Avrupalı ayak bastı.

İspanyolların, 16 asırda Aztek, İnka ve diğer Amerika topraklarından elde ettikleri servetler, diğer Avrupalı ülkelerin de gözlerini kamaştırıyordu. İngiliz koloniciler 1607 yılında, Jamestown, Virginia'da ilk kalıcı yerleşimlerini kurduklarında, İspanyolların elde ettikleri zenginliklere sahip olmayı ümit ediyorlardı. Koloniler, Yeni Dünya'nın ekonomik potansiyelini olduğundan fazla abartan iş adamları tarafından kurulmuş, Virginia Company gibi konsorsiyum şirketleri tarafından finanse ediliyorlardı. Asıl amaç bu topraklarda altın bulmaktı.

Altın madenini bulmanın, insanların kendi yaşamsal ihtiyaçlarını sağlamaktan çok daha önemli olduğuna onları ikna edecek, John Smith gibi güçlü liderler seçiliyordu. Kolonicilerin ölüm oranı son derece yüksekti. Bu da birçoğunu umutsuzluğa ve hayal kırıklığına sevk ediyordu. John Rolfe gibi kaşiflerin girişimiyle tütün bitkisi, Virgina ve onun komşusu Maryland kolonilerinin ekonomisinde itici güç ve en önemli ihraç ürünü haline geldi.

Kurulduğu 1587 yılından 1680'lere kadar, Virginia Kolonisi'nin nüfusunun ve asıl iş gücü kaynağının büyük bir kısmı, sömürgelerde kendilerine yeni bir hayat arayan, indentured servant adı verilen bir sistemle, emeklerini belli bir süreliğine kiralamaya razı olmuş Avrupalı göçmenlerden oluşuyordu. 17 yüzyılda Avrupalı kiralık işçiler, Chesapeake bölgesinde nüfusun 2/3'ünü oluşturuyorlardı. Kiralık işçilerin büyük kısmı, aileleriyle birlikte çok zor koşullarda yaşayan çocuk sayılabilecek yaştaki gençlerdi. Babaları, onların toprak sahipleri tarafından tol ücretleri ödenerek Amerika'ya götürülüp, belli bir yaşa gelinceye kadar ücretsiz çalışmalarına izin veren bir kağıt imzalıyordu. Bu gençlerin yaşamsal tüm ihtiyaçları Amerika'daki toprak sahipleri tarafından karşılanıyor, çiftçiliğin yanında başka meslekler de öğretiliyordu. İş gücü kıtlığı çeken Amerikalı toprak sahipleri, bu gençlerin masraflarını karşılımayı kabul ediyorlardı. Amerikalı toprak sahipleri, kendilerine beş ila yedi yıl boyunca hizmet eden bu gençlere, daha sonra Amerika'da kendi yaşamlarını kurmaları için izin veriyorlardı. Ancak pek azı bu hakkı elde ediyordu. Zira göçmenlerin çoğu, kolonilere ulaştıktan sonra, birkaç yıl içinde yaşamlarını kaybediyorlardı.

1690'ların sonuna doğru İskoçya Krallığı tarafından, yeni ticaret merkezleri oluşturmak amacıyla, Panama Kıstağı'nda, sonu hüsranla bitecek Darien Planı adında bir girişimde bulunuldu. Plan, o bölgedeki ticareti ele geçirip, İskoçya'yı ekonomik açıdan daha iyi bir pozisyona taşımayı amaçlıyordu. Ancak, yanlış öngörüler, planlamadaki yetersizlik, yönetimdeki zaaf, yetersiz emtia talebi ve yok edici salgınlar bu projeyi akamete uğrattı. İskoçya Krallığı'nın İngiliz Krallığı ile birleşerek Büyük Britanya'yı oluşturmasını sağlayan 1707 Birleşme Yasası'nı imzalamasındaki etkenlerden biri de, Darien Planı'nın hüsranla sonuçlanmış olmasıdır. Bu anlaşma ile, artık Britanya kolonileri olarak adlandırılmakta olan İngiliz sömürgelerinde, İskoç Krallığı serbestçe ticaret yapabilecekti.

Fransa, Karayipler'deki sömürgelerinde ekonomik olarak şeker plantasyonlarına odaklanmıştı. Kanada'da ise yerlilere yapılan kürk ticareti önem arz ediyordu. Fransa'dan yaklaşık 16.000 kadın ve erkek kolonici olarak gelmişti. Bunların büyük kısmı, Saint Lawrence Nehri boyunca yerleşerek, yaşamlarını çiftçilikle idame ettirdiler. Uygun çevre koşulları ve verimli topraklar, 1760 yılına gelindiğinde yerleşimcilerin sayısının 65.000'e ulaşmasını sağladı. 1760 yılında İngilizler Fransızların bu kolonisini ele geçirdi. İngiliz hakimiyetine rağmen, toplumun kültürel, dini, ekonomik, sosyal yaşantısında pek az değişiklik gözlendi. Zira bölge halkı geleneklerine çok sıkı şekilde bağlıydı.

Yeni Dünya'ya ilk olarak gelen dini gruplar, İspanya ve Portekiz'den (daha sonra Fransa'dan) gelen, inançlarına sadık Roman Katolik yerleşimcilerdi. İngiliz ve Hollandalı yerleşimci gruplar ise, dinsel açıdan çok daha fazla farklılıklar gösteriyorlardı. Kolonilerde Anglikanlar, Hollandalı Kalvinistler, İngiliz Püritenler, İngiliz Katolikler, İskoç Presbiteryanlar, Fransız Huguenotlar, Alman ve İsveçli Lüteryanlar, Quakerlar, Mennoniteler, Amişler, Moravian Kilisesi mensupları ve Yahudiler gibi birçok ulustan çok farklı mezhep ve inançlarda insanlar yaşamaktaydı.

Kolonicilerin birçoğu, ibadetlerini herhangi bir dinsel baskıya maruz kalmadan icra edebilmek Amerika'ya gelmişlerdi. Protestan reformistler, 16. yüzyılda Eski Dünya'da, Batı Hristiyanlık aleminin birliğini parçalamışlar, birçok yeni mezhebin doğmasına yol açmışlardı. Bu yeni mezhepler, çoğunlukla devletlerin baskı ve takibine maruz kalıyordu. 16 yüzyılın sonuna doğru İngiltere'de çok sayıda hristiyan İngiltere Kilisesi'ni sorgulamaya başladı. Bu sorgulamayı yapan grupların başında Püriten hareket bulunmaktaydı. Püritenlere göre İngiltere Kilisesi, İncil'le hiç alakası olmadıklarını düşündükleri tüm Katolik ritüellerden arınmalıydı (purify).

Monarkın tebaası üzerinde Tanrısal bir yönetim hakkı olduğuna yürekten inanan, İngiltere ve İskoçya Kralı I. Charles, bu mürtedlere karşı çok sert bir tutum takındı. 1629-1642 yılları arasında, bu baskıya dayanamayan 20.000 kadar Püriten New England'a göç edip, burada koloniler kurdular. 1681 yılında Kral II. Charles, babasına olan borcuna karşılık olarak William Penn'e, bugünkü Pennsylvania ve Delaware topraklarının içinde bulunduğu arazi parçasını verdi. Penn tarafından 1682'de yönetilmeye başlayan bu koloni, dinsel baskıdan kaçan Quakerlar'ın ve diğer grupların güvenli sığınağı oldu. Baptistler, Quakerlar, Alman ve İsviçreli Protestanlar Pennsylvania'ya akın etti. Ucuz arazi, din ve ifade özgürlüğü, insanların kendi hayatlarını şekillendirebilme imkanı, bu özgürlük ortamı kolonicelere çok cazip görünüyordu.

Avrupalılar Amerika kıtasına ulaşmadan önce de burada kölelik vardı. Yerli kabileler savaşlarda canlı ele geçirdikleri düşmanlarını esir alabiliyorlardı. Bu esirlerin bir kısmı, Aztekler'de olduğu gibi, kurban ediliyorlardı. İspanyollar da, Karayipler'de Kızılderilileri köleliştirerek, kölelik rejimini sürdürdüler. Avrupa'dan gelen hastalıklar, beyazların kötü muamele ve istismarı yüzünden yok olma noktasına gelen yerli nüfusun yerine, iş gücü eksikliğini de kapatmak için, Afrika'dan Amerika'ya büyük ölçekte köle ticareti yapılmaya başlandı.

18. yüzyıla gelindiğinde, o kadar çok siyah köle getirildi ki, Amerikan yerlileri çok daha az oranda köle olarak kullanılmaya başlandı. Siyah köleler, çoğunlukla Afrikalı sahil kabileleri tarafından ele geçirilip köle tüccarlarına satılıyor, köle gemileriyle de Amerika'ya getiriliyordu. Getirilen köleler, rom, silah ve barut gibi ticari malzemelerle değiş tokuş ediliyordu. Kölelerin büyük kısmı Karayipler'deki ve Brezilya'daki şeker üreten kolonilere gönderilmekteydi. Yaşam süreleri çok kısa olduğu için, sürekli olarak yeni kölelere ihtiyaç duyuluyordu.

Karayipler, Brezilya, Meksika ve ABD'ye 12 milyon kadar Afrikalı köle getirildiği tahmin edilmektedir.

Amerikan kolonilerine ithal edilen köle sayısı

Afrikadan köle olarak çıkartılan toplam 12 milyon insanın %5'i, yani yaklaşık 600,000 kadarı ABD topraklarına getirilmişti. Kölelerin yaşam süresi burada görece olarak (daha iyi beslenme, daha az hastalık, daha iyi bakım gibi sebeplerle) daha uzun sayılabilirdi. Doğum oranı, ölüm oranını geçti ve 1860 sayımına göre kölelerin sayısı 4 milyona ulaştı. 1770'den 1860'a kadar geçen sürede, Kuzey Amerika kölelerinin nüfus artış hızı, herhangi bir Avrupa ülkesininkinden fazlaydı. İngiltere'nin ise tam iki katıydı.

Avrupa ve Asya'da insanlar, tarih boyunca, küçük ve büyükbaş hayvanlarıyla, kümes hayvanlarıyla iç içe yaşayarak, onlarla yaşam alanlarını paylaşmıştı. Bu yaşam tarzının Amerika'da da devam ettirilmesi, o zamana kadar Amerika'da hiç görülmemiş birtakım salgın hastalıklara yol açtı. 1492'den sonra, sonra Avrupalılarla büyük ölçüde temasa keçen kızılderililer, hiç de alışık olmadıkları pek çok sıra dışı hastalığa maruz kaldılar.

Çiçek hastalığı (1518, 1521, 1525, 1558, 1589), tifüs (1546), grip (1558), difteri (1614) ve kızamık (1618) gibi, Avrupalıların getirdiği bulaşıcı hastalıklar 10 ila 20 milyon Amerikalı yerlinin canına mal oldu. Bu rakam neredeyse, Amerikalı yerli halkın %95'ine teakabül etmekteydi Kültürel ve siyasi çalkantıların yanı sıra, salgınlar yüzünden gerçekleşen toplu ölümler, daha önce kızılderililer tarafından sahip olunan geniş arazilerin ve birçok zenginliğin kolayca Avrupalı yerleşimcilerin eline geçmesine yardım etti

Salgın hastalıklar o kadar büyük miktarda insanın hayatına mal oldu ki, kayıpların gerçek boyutunu tam anlamıyla belirlemek mümkün olamamaktadır. Kolomb öncesi nüfus hakkında tahminler çok çeşitlidir ve hangisinin doğruyu yansıttığı da bilinmemektedir. Bu sebeple Kolomb öncesi nüfus miktarı hakkındaki tahminler dikkatle ele alınmalıdır. Kızılderili popülasyonu, 20. yüzyılın başında tarihin gördüğü en alt seviyeye düştü. Sonrasında ise birço