kurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nden mezun oldu. Ticaretle uğraştı.

2009 yılında yapılan genel seçimlerde Ulusal Birlik Partisi'nden milletvekili seçildi. 2010-2011 yılları arasında Doğal Kaynaklar Bakanlığı görevini yürüttü. Hükümetin ve parti yöneticilerinin demokratik olmaması nedeni başlayan Sekizler hareketi olarak bilinen UBP'li sekiz milletvekilinden biriydi. Gensoru oylamasında hükümetin düşürülmesi lehine oy kullandı ve UBP'den istifa ederek Mayıs 2013'te Demokrat Parti'ye katıldı. Bir süre sonra Hüseyin Özgürgün'ün UBP Genel Başkanı seçilmesi üzerine UBP'ye geri döndü.

2018 yılında yapılan genel seçimlerde UBP'den milletvekili seçildi. 9 Şubat 2018 tarihinde KKTC Cumhuriyet Meclisi tarafından Meclis Başkan Yardımcısı olarak seçildi.

Birçok kurum, kuruluş ve dernekte yöneticilik ve başkanlık yaptı. Emel Töre ile evli olup, 5 çocuk babasıdır. Türkçe, Rumca ve İngilizce bilmektedir. 




Arif Ağaoğlu

Arif Ağaoğlu, (d. 1938, Besni, Adıyaman), (ö. 28 Haziran 1990),1983-1990 Adıyaman Milletvekilli, Türk siyasetçi.

İstanbul Üniversitesi Orman Fakültesi mezunudur. Besni Orman Bölge Şefliği, Ağrı Fidanlık Müdürlüğü ve Adıyaman Orman Bölge Şefliği, İslâhiye Orman Bölge Şefliği yapmıştır. 1973'te Adalet Partisinden Besni Belediye Başkanlığına seçilmiştir. 6 Kasım 1983 ve 29 Kasım 1987 de yapılan genel seçimlerde ANAVATAN Partisinden Adıyaman Milletvekilli seçilmiştir. TBMM 17. ve 18. Dönem Milletvekilliği ve 18. Dönem TBMM Başkanlık Divanı Kâtip Üyeliği yapmıştır. 1964 yılında Mahinur Ağaoğlu ile evlenmiştir, dört çocuk babasıdır.




Göztepe / Yalova Düz Yerleşmesi



Göztepe, Yalova il merkezinin 3 km. batısında, Samanlı Köyü'nün yaklaşık olarak 1 km. kuzeyinde, Marmara Denizi kıyısından 800 metre kadar içerde yer alan bir düz yerleşmedir. Toprak alınması ve su kanalları inşası sonucunda günümüzde yerleşme tümüyle ortadan kalkmıştır.

Tepenin doğu – kuzeydoğu yamacından toprak çekilmesi sırasında antik mezarların ortaya çıkması üzerine 1952 yılında Rüstem Duyuran tarafından kurtarma kazısı yapılmıştır.

Yüzey toplamalarında İstanbul / Fikirtepe ve Temenye yerleşmelerinde ele geçenlere benzeyen çanak çömlek parçaları bulunmuştur. Biçim olarak geniş ağızlı, boyunsuz, dışbükey kenarlı kaplar, geniş ağızlı, boyunsuz dik kenarlı kap, ağza doğru daralan kenarlı; boyunsuz, basık gövdeli kap biçimleri, tek delikli tutamaklı kaptan söz edilmektedir.

Kazıda yanık izleri taşıyan kültür dolgusu içinde yanmış sıva parçaları da bulunmuştur. Bu bulguya dayanılarak yapıların dal örgü tekniğiyle yapılan ve çamur sıva ile kaplanan kulübeler olduğu düşünülmektedir.
Fikirtepe çanak çömleği benzeri buluntular yerleşmenin Fikirtepe ile çağdaş bir Geç Neolitik Çağ yerleşmesi olduğunu göstermektedir. Diğer yandan Fikirtepe'den daha eskiye uzanan bir yerleşme olabileceği de ileri sürülmektedir.





Mykale Muharebesi

Mykale Muharebesi, Yunan-Pers Savaşları'nın ikinci evresi sayılan Yunanistan'a İkinci Pers Saldırısı sırasında gerçekleşen ve bu Pers seferini sona erdiren önemli iki muharebeden biridir. Muharebe, MÖ 479 yılının 27 Ağustos'u ya da civarında Batı Anadolu kıyılarındaki, antik adı Mykale olan Dilek Dağı yamaçlarında, Grek kent devletleri İttifakı ile Akamenid İmparatorluğu kuvvetleri arasında yapılmıştır. Bizzat I. Serhas'ın komutası altında Yunanistan'a İkinci Pers Saldırısı'nın başlarında Pers kuvvetleri Termopylae Muharebesi'nde ve Artemision Deniz Muharebesi'nde başarı kazanarak Teselya, Boeotia ve Attika'yı istila ettiler. Ancak daha sonra Salamis Deniz Muharebesi'nde Pers Donanması ağır bir darbe almıştır. Bu muharebeyle Pers kuvvetlerinin Mora Yarımadası'nı istilasının önüne geçilmiş oldu. Donanmanın büyük kısmını kaybeden I. Serhas Pers Ordusu'nun önemli bir parçasıyla Asya'ya çekilirken General Mardonius komutasında seçkin birliklerini, Yunanistan'ın istilasına devam etme göreviyle Yunanistan'da bırakmıştır.

Grek İttifakı MÖ 479 yılı yaz aylarında, Yunanistan standartlarına göre oldukça büyük bir ordu ile General Mardonius üzerine ilerlediler ve iki taraf arasında Platea Muharebesi gerçekleşti. Aynı sırada Grek İttifakı Donanması da Pers Donanması'ndan arta kalan gemilerin çekildiği Sisam yönünde hareket etmiştir. Pers Donanması, Salamis'teki yenilgiden sonra güçten düşmüş ve mürettebat demoralize olmuş durumdadır. Bu durumda muharebeden kaçınarak Dilek Dağı kıyılarına yönelmiştir. Burada gemiler sahilinde karaya çekilmiş, bölgedeki Pers kuvvetinin de desteğini sağlamıştı. Gemiler ve kamp ahşap bir savunma duvarıyla güven altına alınmıştır. Diğer taraftan Grek komutan Leotychides tüm askerlerini karaya çıkararak Pers kampına saldırma kararı vermiştir.

Pers askerleri cesurca mücadele ettilerse de ağır zırhlı hoplitler karşısında tutunamayarak kamplarına çekildiler. Dahası Pers birlikleri arasındaki İyonlar da taraf değiştirdiler. Kampa yönelen İyon ve Grek saldırısı sonucunda Pers askerlerinin büyük bölümü kılıçtan geçirilmiştir. Daha sonra Pers gemileri de ateşe verildi. Mykale'deki filonun ve Platea'da General Mardonius Ordusu'nun imha edilmesiyle Yunanistan'a yönelen Pers saldırısı kesin olarak sona erdirilmiştir. Bu iki savaşın ardından Grek İttifakı Pers kontrolündeki bölgelere karşı saldırılara başlayacaktır. Sonuç olarak Yunan-Pers Savaşları'nda bir dönüm noktasına gelinmiştir.

Grek – Pers Savaşları üzerine birinci el kaynakların hemen hemen tümü Grek kaynaklarıdır. Pers tarihçilerin çalışmalarından hiçbiri günümüze ulaşmadı. Bunun sonucu olarak gerek Grek- Pers Savaşları, gerekse de Persler konusundaki bilgilerimizin az çok "taraflı" olduğunu kabul etmek gerekecektir. Yunan-Pers Savaşları konusunda birincil kaynak Grek tarihçi Herodot'tur. "Tarihin babası" olarak bilinen Herodot, Önasya'daki o zaman için Pers hakimiyetinde olan Halikarnas'da MÖ 484 yılında doğmuştur. Herodot, "Historia" adlı çalışmasını MÖ 440-430 yılları arasında yazmıştır. Bu çalışmasında Grek – Pers Savaşları'nı anlatmıştır. Söz konusu savaşların MÖ 450 yılında sona erdiği düşünülürse, Herodot'un bu çalışması, konu aldığı olaylarla çağdaş sayılır. Herodot'un tarzı tümüyle öyküleştirme tarzıydı ve en azından batı toplumları açısından tanınan bir tarih anlatımı olarak görülmektedir. Herodot'un, olayları tanrıların istek ve kaprislerine, kişilerin iddialarına dayanmadan diğer yandan olayların tarihsel değerlerini nispeten objektif vermesi, bir tarihçi için aranan bir nitelik dizisi olarak kabul edilmektedir.

Herodot'tan sonraki, Tukididis gibi bazı tarihçiler, her ne kadar onun tarzını izlemişlerse de eleştirmekten geri kalmamışlardır. Bununla birlikte Tukididis kendi tarih çalışmasını, Herodot'un bıraktığı yerden, Sestos Kuşatması'ndan başlatmayı seçmiştir. Muhtemelen, Herodot'un çalışmasının düzeltilmeye ya da yeniden yazılmaya gerek duymayacak kadar doğru olduğunu düşünmüştü. Örneğin Plutarkhos da Herodot'u bir denemesinde yeterince Yunan yanlısı olmamakla suçlayarak eleştirmiş, "barbarperver" olarak tanımlamıştır. Rönesans Avrupa'sında çok okunmaya devam ediyor olsa da Herodot hakkında olumsuz bir yargı sürmüştü. Ancak 19. yüzyıla gelindiğinde, bir kısım arkeolojik bulgularla defalarca desteklenince Herodot'un değeri kabul edilir olmuştur. Günümüz yaygın görüşü, Herodot'un çalışmasının son derece değerli bir tarih kaydı olduğu yönündedir. Bununla birlikte, özellikle birliklerdeki mevcutlar ve tarihler konusunda verdiği ayrıntıların yer yer kuşkuyla karşılanması da söz konusu olmaktadır. Öte yandan halen birçok tarihçi, Herodot'un anlatımının Pers karşıtı bir eğilimde olduğuna ve olayların, dramatik bir etki yaratmak amacıyla abartılmış ya da süslenmiş olduğu kanısındadır.

Grek asıllı Sicilyalı tarihçi Diodorus, MÖ I. yüzyılda kaleme aldığı ve "Tarih Kitaplığı" adının verdiği çalışmasında, daha eski bir Grek tarihçi olan Eforos'tan kısmen yararlanarak Yunan-Pers Savaşları'yla ilgili olarak bazı bilgiler vermektedir. Bu bilgiler Herodot'unkilerle tamamen uyumludur. Yılanlı Sütun gibi bazı arkeolojik belgeler de Herodot'un anlatımının desteklemektedir.

Yunan kent devletlerinden Atina ve Eretria, İyon kent devletlerinin Pers hakimiyetine karşı MÖ 499 – 494 yılları arasında gerçekleşen ve başarısızlıkla sonuçlanan ayaklanmasını askeri olarak desteklemişlerdi. Bu tarihlerde Pers İmparatorluğu henüz genç bir imparatorluktu ve hakimiyeti altına aldığı topraklardaki halklar, halen ayaklanma eğilimi içindeydiler. Öte yandan İmparator I. Darius tahtı pek de meşru olmayan yoldan ele geçirmişti, dahası hükümdarlığının büyük bir bölümünde ayaklanan tebaasını bastırmakla geçirdi. İyon Ayaklanması da imparatorluğun bütünlüğü için bir tehdit olmuştu ve dışarıdan da desteklenmesi, gelecekte yenilenebileceği yönünde endişeler uyandırıyordu. Atina ve Eretria'nın caydırıcı bir şekilde cezalandırılması gerekiyordu. Öte yandan Antik Yunan dünyasının siyasi bir birliğe sahip olmaması da I. Darius'un işini kolaylaştıracak gibi görünüyordu.

Yunanistan'ın kara yaklaşımları üzerine bir hazırlık seferi düzenlemeye karar veren I. Darius, MÖ 492 yılında damadı Mardonius komutasında bir ordu ve donanmayı Trakya ve Makedonya'ya göndermiştir. Bu seferle, Trakya yeniden Pers İmparatorluğu topraklarına dahil edildi ve I. Aleksandros'un Makedonya Krallığı'ı Pers Sarayı'na bağlı bir krallık haline getirdi. Ancak daha sonra uğranılan bir deniz felaketi seferin, ana hedefi olan Yunanistan'a ulaşamadan sona erdirilmesini zorunlu kılmıştır.

Bu seferin ardından yeni bir ordu ve donanmadan oluşan Pers istila kuvveti General Datis ve Sard Satrap'ının oğlu Artaphernes komutasında MÖ 490 yılında Atina'ya saldırmak üzere harekete geçirilmiştir. Bu kuvvetler Yunanistan'a ulaşmadan önce Nakşa'yı ve ardından Eretria'yı bir kuşatmanın ardından ele geçirmişdir. Yunanistan anakarasında Maraton Ovası'nda karaya çıkan Pers Ordusu burada gerçekleşen Maraton Muharebesi'nde kesin bir yenilgiye uğramıştır. Bu yenilgi istilanın sonunu belirlemiş, Pers Ordusu ve Donanması Asya kıyılarına geri çekilmiştir.

I. Darius bu yenilgi ardından daha büyük bir ordu ve donanma teşkil etm