8'de dördüncü stüdyo albümü "Gezegen"i yayınladı. Yedi yeni şarkı ve bu şarkıların çeşitli düzenlemelerinin yer aldığı albümde, "Yalan" ve "Ağız Alışkanlığı" şarkılarının oluşturulmasında Adnan Fırat ile, "Telafi" ve "Halâ" şarkılarının oluşturulmasında Altan Çetin ile çalıştı. 2009'da beşinci stüdyo albümü "İki Melek"i piyasaya sürdü. Albümdeki "Bu Yazı Bir Kenara Yaz", "Gelen Seni Soruyor" ve "Biz mi Ayrıldık?" şarkılarının sözleri Sinan Akçıl tarafından yazıldı. "Özetle Ben Aşığım" şarkısında Yalın ile düet yaptı. Albüme adını veren "İki Melek" şarkısı, Siyaset Dergisi Ödülleri'nden Yılın Şarkısı kategorisinde ödül aldı. 2010'da ilk EP çalışması olan "Sırada Sen Varsın"ı satışa sundu. EP'ye adını veren "Sırada Sen Varsın" şarkısının sözlerinin oluşturulmasında Şehrazat ile çalıştı. Haziran 2011'de altıncı stüdyo albümü "Dört Dörtlük"ü yayınladı. Albümün büyük kısmında Sinan Akçıl tarafından yazılan şarkıları seslendirdi. Kasım 2012'de ikinci EP'si olan "Anlatacaklarım Var"ı piyasaya sürdü. EP'de yer alan "Haberin Olsun" ve "Yaralı" şarkıları Zeki Güner tarafından yazıldı.





Muradiye Külliyesi

Muradiye Külliyesi, Sultan II. Murad'ın Bursa'da 1425-1426 yıllarında yaptırdığı külliye. Bulunduğu semte de ismini verir.

Şehrin etrafa doğru yayılmasını ve açılımını sağlamak amacıyla yaptırılan külliye, Muradiye Camii, hamam, medrese, imaret ve sonraki yıllarda yaptırılmış 12 türbeden oluşur. Sonraki yıllarda çok sayıda hanedan mensubunun gömülmesiyle saraya ait bir kabristan görünümü kazanmış ve İstanbul’dan sonra en çok saraylıyı barındıran ikinci hazire haline gelmiştir. Bursa'nın çeşitli istimlaklerle kaldırılan mezar taşları ve türbelerinin kitabeleri de caminin haziresine getirilmiştir.

1855 Bursa Depreminde cami hafifçe zedelenmiş, minaresi yarılmış, türbe kubbesi ayrılmış, medresenin dershane ve duvarları zarar gördüğü için külliye büyük bir onarım geçirmiştir.
ble
Külliyenin ana binası Muradiye Camisi’dir. Zaviyeli camiler formundadır. İki minarelidir. Girişte, tavanda yer alan yirmi dört kollu yıldızlardan gelişen geometrik süslemeli muhteşem ahşap göbek 1855’ten sonra yapılan onarım esnasında monte edilmiştir. Ahşap müezzin mahfili ile Rokoko üslubundaki alçıdan mihrabı ve minarelerinden batıda olanı da 1855 depreminden sonra yapılmıştır.

16 hücreli medrese yapısı caminin batısındadır. Tipik bir erken dönem medresesi olan yapı 1951’de restore edilmiş ve uzun zaman Verem Savaş Dispanseri olarak kullanılmıştır. Günümüzde Kanser Tanı Merkezi olarak kullanılır.

Caminin 20 m. kadar kuzeydoğusunda bulunan imaret moloz taştan inşa edilip alaturka kiremitle kaplanmıştır. Günümüzde lokanta olarak hizmet verir.

Çok basit ve sade bir yapı olan hamam, soğukluk, ılıklık, iki halvet ve külhan bölümlerinden oluşur. 1523, 1634 ve 1742 yıllarında onarılan ve uzun yıllar depo olarak kullanılan yapı; günümüzde Engelli Merkezi’dir.

Külliye içinde II. Murad'ın tek başına yattığı türbe dışında şehzadelere ait 4, sultan eşlerine ait 4, şehzade eşlerine ait bir türbe yaptırılmıştır ve bu türbelerde değişik tarihlerde 8 şehzade, 7 şehzade oğlu, 5 şehzade kızı, 2 sultan eşi ve 1 sultan kızı bir arada gömülmüşlerdir. Ayrıca hanedan üyesi olmayan saray mensuplarının defnedildiği iki de açık türbe mevcuttur. Şehzade Mahmut türbesi dışındaki tüm türbelerin güney duvarlarında mihrap nişi bulunur. Türbelerin hiç birinde mumyalık yoktur. 




İsrail'in Arap vatandaşları

İsrail nüfusunun aşağı yukarı yüzde 24’ünü oluşturan, yaklaşık 1.8 milyon kişi yahudi değildir. Toplu olarak, İsrail’in Arap vatandaşları olarak adlandırılırlar, fakat içlerinde farklı, Arapça konuşan ve farklı karakteristik özelliklere sahip gruplar da vardır. Arap vatandaşların, dine bakılmaksızın, konuştukları yerel dil Arapça’dır ya da daha spesifik olarak, Arapça’nın Filistin diyalektidir. İsrail Arap vatandaşlarının bir çoğu çift dillidir ve ikinci dilleri Modern İbranice’dir. Din olarak, çoğu Sünni Müslüman’dır. Dürzi’ler ve birçok mezheplerden gelen Arap Hristiyan’lar da önemli azınlık gruplarını oluşturur. İsrail’deki Mizrahi Yahudiler, bu kesimden sayılmazlar.

İsrail İstatistik Kurumu’na göre, 2010 daki Arap nüfusunun 1.573.000 idi ve ülkenin toplam nüfusunun %20.4’ünü oluşturmaktaydılar .Bunların bir çoğu kendilerini Arap ya da Filistinli olarak adlandırıp, kendilerini “İsrail vatandaşı” olarak adlandırırlar . Birçoğunun, Batı Şeria, Gazze ve Ürdün, Suriye ve Lübnan’daki Filistinli göçmenlerle aile bağlantısı vardır. Negev Bedevi’leri kendilerini diğer Arap vatandaşlardan daha fazla İsrailli olarak adlandırır .

Birçok Arap, 1967’deki Altı Gün Savaşları sonucu, İsrail tarafından işgal edilen, Doğu Kudüs’te ve Golan Tepeleri’nde yaşamaktadır. Kendilerine İsrail vatandaşlığı sunulmuştu fakat, Araplar, İsrail egemenliğini kabul etmemek için, vatandaşlıkları kabul etmediler. Hepsine daimi oturma izni verildi ve hepsi lokal yönetimin hizmetlerini kullanabilir ve yerel seçimlerde oy verme hakkına sahiptir .

Arap vatandaşlarını nasıl adlandırıldıkları, oldukça politikleştirilmiş bir konudur ve bu toplumun üyeleri kendilerini birkaç şekilde isimlendirir . Genel olarak, İsrail’i savunanlar, İsrailli Arap ya da Arap-İsrailliyi kullanır. Öte yandan, İsrail’i eleştiren (ya da Filistin savunucuları) Filistinli ya da Filistinli Arap adlarını kullanır . New York Times’a göre birçoğu kendisini İsrailli Arap yerine Filistinli İsrail vatandaşı olarak adlandırıyor . New York Times her iki adlandırmayı da kullanmaktadır .
İsrail tarafı İsrailli Araplar ya da İsrail’deki Araplar adlandırmalarını tercih etmektedir. Bunların yanı sıra, azınlıklar, Arap sektörü, İsrail Arapları ve İsrail’in Arap Vatandaşlarını da kullanmaktadır . Bu toplum için kullanılan diğer isimler arasında, İsrail’deki Filistinli Araplar, İsrailli-Filistinli Araplar ve Yeşil alanın içinde olan Araplar da vardır . 
Birçok İsrailli 1948 Arap-israil Savaşı’nı Özgürlük Savaşı olarak adlandırır. Birçok Arap vatandaşı da, savaşa felaket olarak bakar. 1948 savaşı sonrasında, İngiliz mandası Filistin üçe bölündü: İsrail Devleti, Ürdün kontrolü altındaki Batı Şeria ve Mısır Kontrolünde olan Gazze Şeridi. Benny Morris’e göre, sonradan İsrail olan topraklardaki 950.000 Arap’tan 80% i bir şekilde uzaklaştı ve geriye 156.000 kadar Arap kaldı . 700.000 Filistinli İsrail Devleti sınırlarını terk etti ve bir kısım Arap ta İsrail askerleri tarafından uzaklaştırıldı . 
İsrailli Arap vatandaşlar, bu geriye kalan 156.000 den ve onların çocuklarından oluşmaktadır. Bu nüfusun içinde Gazze Şeridi’nden ve Batı Şeria’dan da kişiler bulunmaktadır. Bu kesim, aile birleşmeleri için çıkarılan kanunlarla İsrail vatandaşlığına kavuştu. Günümüzde bu birleşme prosedürleri eskiye göre daha sıkı yönetilmektedir .
Savaş döneminde evlerini terk eden Araplar, evleri İsrail Devleti tarafından kamu malı haline getirildiği için evlerine dönemediler. Bu kişilerin gittiği yerler de İsrail topraklarına katıldığından, mülteci konumunda kaldılar. Bu kişilerin bir kısmı , Saffuriyya’da ve Galilee’nin Kafr Bir’im ve İgrit köylerinde yaşamaktadır .

İsrail Devleti’nin ilk yıllarında, İsrail’de kalan Arapların birçoğuna vatandaşlık verildi fakat sıkı yönetim kanunlarına tabi tutuldular . Sokağa çıkma yasakları, seyahat izni, idari alıkoymalar ve sınır dışı edilmek 1966 yılına kadar hayatın bir parçasıydı. Birçok İsrail kanunu, Araplar tarafından terk edilen toprakların İsrail Devleti’nin olmasını sağladı. 1950’deki mülk kanunu, başka ülkelere gidenlerin topraklarını ve mülklerinin İsrail Devleti tarafından kamulaştırılıp alınmasını sağladı.

İsrail vatandaşlığına sahip Araplar Knesset seçimleri için oylama hakkına sahip oldular. Birinci Knesset ile birlikte, Arap üyeler temsil görevlerini sürdürdüler. İlk Arap Knesset üyeleri arasında, Amin-Salim Jarjora ve Seif el-din El Zoubi (Nasıra Demokratik Partisi listesinden) ve Tawfik Toubi (Maki Partisi’nden) vardı. 
1965’te Al-Ard adlı bir radikal Arap Sosyalist grup, bağımsız listeden Knesset seçimlerine girmek istedi fakat, İsrail Merkezi Seçim Komitesi listenin seçimlere girmesini yasakladı . 1966’da, sıkı yönetim tamamıyla kaldırıldı ve birçok ayrımcılık içeren kanunlar kaldırıldı ve Arap vatandaşlar kanun karşısında Yahudi vatandaşlarla eşit duruma getirildi .

Altı Gün Savaşından sonra, Arap vatandaşlar, İsrail Devleti’nin kurulmasından beri ilk defa Batı Şeria’daki ve Gazze Şeridi’ndeki Filistinlilerle iletişim kurabildi. Bu ve sıkı yönetimin kaldırılmasıyla birlikte Arap vatandaşlar arasında politik aktivizm arttı .
1974 yılında, Arap valilerin ve belediye konseyi üyelerinin bulunduğu bir komite kuruldu. Bu, Arap toplumunun temsilini güçlendirdi ve İsrail yönetimi üzerinde Arap vatandaşlarının haklarını savunan bir baskı mekanizması oluşturdu . Bunu 1975’teki Toprak Savunma Komitesi’nin kurulumu takip etti. Bu komitenin amacı, İsrail tarafından Araplara ait toprakların kamulaştırılıp alınmasını engellemekti . Ayni yıl, Maki Partisi üyesi Arap şair Tawfik Ziad’ın seçimlerde Nasıra valisi olarak seçilmesi, politik bir atılımın gerçekleştiğini gösterdi. 
1980’ler İslami Hareketin doğumunu gördü. Arap dünyasında daha geniş yer alan bu hareket, İslam’ı, politikanın içine almayı amaçladı. Hareket, okullar inşa ettirdi, diğer önemli sosyal hizmetleri karşıladı, camiler inşa etti ve ibadet ve tutucu giyinmeyi savundu. İslami hareket özellikle yerel olmak üzere, seçim politikalarını etkilemeye başladı . 
Birçok Arap vatandaş, Birinci İntifada’yı destekledi. Batı Şeria ve Gazze Şeridi’ndeki Filistinlilere para, yiyecek ve giyecek yardımı yaptılar ve Filistinlilerin yanlarında olduklarını gösteren, İsrail yönetiminde olan yerlerde birkaç grev yaptılar.
Oslo Anlaşmaları’nı takip eden yıllar, Arap vatandaşlar için optimizmin yüksek olduğu bir dönem oldu. İzak Rabin hükümeti döneminde, Arap partileri, koalisyon kurma konusunda oldukça önemli rol oynadı. Arapların artan katılımı Sivil Toplum örgütlerde de görüldü. 1999 başbakan seçimlerinde Arap seçmenlerin 94% ü Ehud Barak’a oy verdi fakat Barak, merkez bir pa