Hardrada sürgünden Norveç'e döner. Harald ve Svend güçlerini birleştirince Magnus Norveç krallığını Harald ile bölüşmeyi kabul edeceğini açıklar. 1047 yılında Magnus ölünce Harald Norveç krallığını, Svend ise Danimarka krallığını alır.

Magnus'un vasiyeti gereğince Norveç ve Danimarka'yı paylaşan Harald ve Svend kısa süre sonra birbirlerine düşerler. Danimarka'yı Svend'e bırakmak istemeyen Harald uzun sürecek bir savaşı başlatmış olur. Uzun süren mücadelenin ardından iki kral yenişemeyecek ve birbirlerini tanımak zorunda kalacaktır. 1064 yılında Danimarka'daki hak iddialarından vazgeçen Harald, Svend tarafından Norveç kralı olarak tanınır. Harald ise İngiltere tahtında hak iddia etmek üzere sefer hazırlıklarına başlar.

Svend'in Danimarka Hanedanına annesi üzerinden bağlı olduğundan buna vurgu yapmak üzere "Estridsson" soyadını kullanacaktır. Svend iktidarını sağlamlaştırmak için Kilise ile ilişkilerini iyi tutmaya ve komşularıyla iyi ilişkiler içinde olmaya çalışır. Oğlu Knud Magnus'un Papalık tarafından kral olarak tanınmasını istese de oğlu Roma yolunda hayatını kaybedecektir. Aynı zamanda Danimarka'nın birliğini sağlamış olan I. Harald'ın azizlik mertebesine yükseltilmesine çalışsa da başarısız olur. Bu dönemde Kutsal Roma Cermen İmparatoru III. Heinrich ile Konstantinopolisli I. Baodouin'e karşı ittifak yapar.

Harald Hardrada'nın Stamford Bridge Muharebesinde yenilip öldürülmesinin ardından yapılan Hastings Muharebesi sonrasında Normanlar tarafından fethi üzerine İngiltere ile ilgilenmeye başlar. Henüz iktidarını sağlamlaştıramamış ve Kuzey Seferine çıkmak zorunda kalmış olan I. William'a karşı son Anglo-Sakson varis Edgar Atheling ile güçlerini birleştirir. 1069 yılında York'u ele geçirir. William tarafından kendisine verilen yüklü Danegeld fidyesi sonrası İngiltere'yi terk etmeye razı olur, yalnız bıraktığı Edgar ise İskoçya'ya kaçar. Svend 1074 yılında bir kez daha İngiltere'ye saldırsa da başarısız olacaktır.

Svend, görevde bulunan başpikopos Hamburglu Adalbert'in Danimarka'daki kilise kadrolarını Almanlarla doldurmasından çekindiği için Danimarka Kilisesinin bağımsızlığını sağlayabilmek için İngiltere'den Danimarka kökenli din adamları getirtir. 1060 yılında ülke sekiz piskoposluk bölgesine bölünür. Svend bu sayede başpiskopos Adalbert 1072 yılında ölünce doğrudan Papalık Devleti ile ilişki kurabilecek duruma gelir.

Svend, Danimarka'nın Avrupa'nın diğer bölgeleriyle rahat iletişim halinde olması için Latince bilenleri davet eder. Bu kapsamda halkı eğitmek için bölgeye gelenler arasında ünlü tarihçi Bremenli Adam da bulunmaktadır. Svend, tüm Danimarka çapında kilise yapımını teşvik etmiştir.

Svend Aabenraa yakınlarındaki Søderup'daki çiftliğinde hayata veda eder. Kralın naaşı Sjaelland'daki Roskilde Katedralinde toprağa verilir. Oğullarından beş tanesi Danimarka tahtına çıkacağı için "kralların babası" olarak da bilinir.

II. Svend değişmekte olan Danimarka toplumsal yapısında çok önemli bir yere oturur. Svend Danimarka'nın son Viking ve ilk feodal kralı olarak tanımlanır. Bölgede yerleşmekte olan feodalizm sayesinde kilise ile toprak sahibi derebeyleri monarşiye karşı güçlenirken köylüler toprağa bağlı hale gelecektir.

Svend Kilise ile kurduğu ittifakla monarşiyi sağlanlaştırmak ister. Bunun altyapısını piskoposluk bölgelerinin kurulmasıyla sağlar. Siyasi olarak bağımsızlığının bir simgesi olarak kurmak istediği İskandinav Başpikoposluğu oğlu I. Eric tarafından gerçekleştirilecektir.

Dönemin çoğu kralının aksine okuma yazma bildiği anlaşılan Svend, Papa VII. Gregory ile kişisel olarak da dost olmuştur. Tarihçi Bremenli Adam'a anlattıklarının yazılı hale gelmesi sayesinde 9 ve 10. yüzyıl Danimarka ve İsveç tarihi hakkında değerli eserler günümüze kadar gelmiştir.

Svend'in ilk evliliği İsveç kralı Anund Jacob'un kızı Gyda ileydi. 1050 yılındaki ikinci evliliği Gyda'nın üvey annesi Gunnhildr Sveinsdóttir ile olur. Harald Hardrada'nın ölümünün ardından Svend onun dul eşi Tora Torbergsdatter ile evlenecektir. Hayattayken de çok sayıda cariyesi bulunan Svend'in en az 20 çocuğu olduğu bilinmektedir.

Gunnhildr'den:

Farklı cariyelerinden:




John Hick

John Harwood Hick (20 Ocak 1922 – 9 Şubat 2012), din felsefecisi ve teolog. Felsefi teoloji alanında, özellikle teodise, eskatoloji, kristoloji konuları ile dini çoğulculuk ve din epistemolojisi alanında çalışmalar yapmıştır.

20 Ocak 1922’de Scarborough'da (Yorkshire, İngiltere) doğdu. Manchester Üniversitesi'nde Hıristiyan Ahlâkı dersleri veren amcası Edward Hirst'in teşvikiyle genç yaşlarda din ve felsefe konularıyla ilgilenmeye başladı. Önce Hull Üniversitesinde hukuk eğitimine başladı, sonra Hristiyan bir din adamı olmak amacıyla önce Presbiteryan İngiliz Kilisesine üye oldu sonra da Edinburgh Üniversitesi Felsefe Bölümüne başladı. Cambridge Westminister Teoloji Okulu’nda Eski Ahit, Yeni Ahit, Hıristiyan Doktrini ve Kilise Tarihi dersleri aldı. 1953-56 yılları arasında kilise hizmetinde çalıştı. Cornell Üniversitesi Felsefe Bölümünde ve Cambridge Üniversitesi Teoloji Fakültesinde öğretim üyeliği yaptıktan sonra 1967'de Birmingham Üniversitesi Teoloji bölümüne felsefe profesörü oldu. Çeşitli üniversitelerde dersler verdi ve 1994'te emekli oldu. 25'den fazla kitap yazdı.






Giorgio Agamben

Giorgio Agamben (d. 22 Nisan 1942) günümüzde yaşayan bir İtalyan siyaset felsefesi düşünürü ve eğitimcisi. En önemli katkıları "Homo sacer (kutsal insan)" ile "istisna hali ("state of exception ", "notstand ") kavramları üzerinde katkıları ile isim yapmıştır.

Agamben İtalya'da Venedik IUAV Üniversitesi'nde; Paris, Fransa'da "Felsefe Uluslararası Koleji (Collège International de Philosophie)"'de ve Saas-Fee, İsviçre'de "Avrupa Diploma-Üstü Okulu (European Graduate School)"'nda profesorluk yapmaktadır. Daha önce 1988-1992'de İtalya'da Macerata Üniversitesi ve 1993-2000'de Verona Üniversitesi'nde doçentlik yapmıştır. Birleşik Amerika'da Kaliforniya Üniversitesi, Berkley'de ve Northwestern Üniversitesi, Evanston, İllinois'de ve Almanya'da Heinrich Heine Üniversitesi, Düsseldorf'da misafir profosörlük ve ilmi çalışmalar yapmıştır. Genova, İtalya'da Temmuz 2001'de G8 toplantısı için ortaya çıkan şiddetli protestolara ve buna önemli katkısı olan "Kara Blok" ve "Anarşist" adını taşıyan grupların protestolarının analizleri üzerinde şahsi felsefe görüşlerini yansıtmak üzere "Get Rid of Yourself (Kendini Ortadan Kaldır)" adlı bir sanat filminde de başrol oynamıştır.

Agamben 2006'da prestijli "Charles Veillon Deneme Avrupa Ödülü (Prix Européen de l'Essai Charles Veillon)" kazanmıştır.

Agamben yüksek eğitimini Roma La Sapienza Üniversitesi'nde yapmış ve 1966'da verdiği Simone Weil'in felsefe düşünceleri hakkında hazırladığı basılmamış bir doktora teziyle yüksek eğitimini tamamlamıştır. 1966-1968 döneminde Alman filozof Martin Heidegger tarafından verilen Heraklitos ve Hegel felsefeleri üzerindeki "Le Thor" seminarlarına katılıp katkıda bulunmuştur. 1970'li yıllarda esas olarak dil bilimi, filoloji, şiir sanatı ve orta çağlar kültürü konuları üzerinde çalışmalar yapmıştır. Bu dönemde politik felsefe ve estetik anakonularında sonradan geliştirdiği önemli kavramlar üzerinde önemli şahsi çalışmalar da yapmıştır. 1974-1975'te İngiltere'de "Warburg Enstitüsü", Londra Üniversitesi'de "araştırmacı asistan" olarak bulunmuş ve bu sırada ikinci kitabı olan "Stanzas" (bas. 1977) üzerinde fikirlerini geliştirmiştir.

Agamben İtalya'da, içinde bulunduğu entelektüel sosyete içinde "Giorgiao Caproni" ve "Jose Bergamın" adlı İtalyan şairler, İtalyan roman yazarı Elsa Morante, roman yazarı Italo Calvino, sinema direktörü ve şair Pier Paolo Pasolini ile yakın bağlatılar kurmuştur. Elsa Morenta hakkında "Saklı Hazinenin Kutlanması" ve "Parodi" adlı önemli denemeleri basılmıştır. Italo Calvino ile önemli bir İtalyan yayımevi olan "Einandi" için birlikte editörlük yapmıştır ve ikisi bir dergi yayınlama planlamışlardır. Pier Paulo Pasolini'nin "Il Vangelo secondo Matteo ( Matta'nın İkinci İncili)" adlı sinema filminde "Havari Filip" rolünü oynamıştır. Ayrıca önemli Avrupalı filozoflar olan Ingeborg Bachmann, Pierre Klossowski, Guy Debord, Jean-Luc Nancy, Jacques Derrida, Antonio Negri, Jean-François Lyotard ve vb ile yakın mesaileri olmuştur.

Agamben'in ana felsefe düşüncelerini en fazla etkileyen çağdaş filozoflar Martin Heidegger ve Walter Benjamin olmuştur. Agamben, 1996'ya kadar, Walter Benjamin'in toplanmış eserlerini cilt be cilt İtalyancaya çevirip editörlüğü yapmıştır ve Benjamin'in felsefesini "Heidegger'in çok güçlü tesirine karşı bir panzehir olarak gördüğünü" açıklamıştır. 1981'de Agamben Fransa Milli Kütüphanesi arşivlerinde Benjamin'in kaybolmuş eserlerinin müseveddelerini bulmuştur. Benjamin'in bu müseveddeleri Nazilerden Paris'den kaçarken Georges Bataille'e verdiği anlaşılmıştır. Benjamin'in bu müsveddeleri arasında bulunan bir denemesi Agamben'in çok sonra yazmış olduğu "Tarih Kavramı Üzerinde" adlı denemesine çok yakın fikirleri geliştirdiği anlaşılmaktadır. 1990'li yıllarda Agamben, Alman hukuk filozofu Carl Schmitt 'in siyaset teorisi inceleyen yazıları ile bir karşılıklı fikir tartışmasına girmiştir. Agamben 2000'li yıllarda Fransız filozofu Michel Foucault'nun ortaya çıkarttığı kavramların geliştirilip derinleştirilmesi üzerinde uğraşmıştır.

Agamben politika felsefesi hakkındaki fikirleri Aristoteles'in Politika, "Nikomakhos’a Etik" ve "Can Üzerine" adlı eserlerinin ve bunların antik çağlarda ve orataçağlarda tefsirlerinin okunmasından temel almaktadır. Daha sonra Agamben Fransız filozoflarından Jean-Luc Nancy tarafından geliştirilmekte olan "Açılan Cemiyet (La communauté désoeuvrée) üzerinde ve "cemiyet" kavramı üzerinde fikirlerini "The Coming Community" (1990) adlı eserinde yayımlayarak bu felsefi tartışmaya katkı yapmıştır.

Agamben'in en önemli felsefe katkısı Hannah Arendt ile Foucault'un totalitarizm ve biyopolitik konularında çalışmalarına bir karşıt olarak geliştirdiği "Homo Sacer (Kutsal İnsan)" konusunu inceleyen ve 1995'te başlayıp halen devam edeceği k