birçok Beyaz yerleşimci tarafından yerliler "subhuman" («insan-altı, alt-insan : insan olmayan, insanla aynı kategoride bulunmayan, insandan daha aşağıda bulunan») olarak görülmüştür.

1848 yılında Meksika'dan alınmasıyla birlikte Kaliforniya'nın % 90'ını oluşturan 200.000 yerli Kızılderili ABD'nin bir parçası hâline gelmiş, fakat bir asır sonra sayıları azalarak 20.000 rakamına gerilemiştir.
1854-64 yıllarındaki "Yuki Genocide" sırasında Kaliforniyalı yerleşimciler 10.000 Yuki Kızılderilisini öldürmüştür.

Yukilerin maruz kaldığı soykırım konusu üzerine esas olarak Yale Üniversitesi'nden tarihçi Benjamin Madley çalışmıştır. Ona göre "Yuki felaketi" dört evre olarak gelişim göstermiştir: birinci evre, yerleşimcilerin 1854 ve 1855 akınları ve daha sonra 1856 yılındaki yerleşimleri ile Yuki topraklarının gaspedilip kadın ("squaw") ve çocukların ("papoose") kaçırılması ve köleleştirilmesi; ikinci evre, 1857-1859 yıllarında Yukilerin orantısız güç doğrultusunda topluca öldürülmesi; üçüncü evre, Kaliforniya valisi tarafından kiralanan milis güçlerince Yukilerin avlanması; dördüncü ve son evre ise federal yetkililer tarafından Yukilerin rezervasyona kapatılması. 1854-1864 yıllarında Yukilerin nüfusu:

Günümüzde 50 (elli) kadarı Round Valley Reservation adlı Kızılderili rezervasyonunda olmak üzere toplam 85 (seksenbeş) Yuki yaşamaktadır ve anadilleri olan Yukice artık ölü bir dildir.

Kuzeybatı Kaliforniya'da "Round Valley" vadisindeki geleneksel toprakları Eel Nehri Atabasklarının (Lassik, Sinkyone, Wailaki, Kato) güneyinde olan Yukiler ("Ukomno’m" «vadi halkı») doğudan batıya doğru "Asıl Yukiler", "Huchnom Yukileri" ve "Kıyı Yukileri" olmak üzere üç ana boya ayrılır. Dilleri Vapoların (Wappo) dilleri ile birlikte sınıflandırılır ve her ikisi de Penuti dillerinin bir kolu olarak ele alınır. Kıyıdaki Yukiler balık ve denizkabuğu omurgasızlarını avlardı. Vadideki büyük nehirler boyunca denizden yumurtlamak için gelen Pasifik sombalığı türlerinden "Oncorhynchus tshawytscha" balığını yakalar ve meşe palamudu ile beslenirlerdi. Diğer kara avları onlar için az öneme sahiptir. Coast Range eteklerinde ise meşe palamudu ana besin kaynaklarıdır ve onu diğer bitkiler ve avlar izler.

Tarihçilerin ve antropologların Kaliforniya yerli nüfusu üzerine ulaşılabilir belgeler ve tahminlere dayanarak yaptıkları nüfus rakamları önemli ölçüde farklılıklar gösterebilmektedir. Alfred L. Kroeber 1770 yılındaki nüfuslarını "Yuki proper" (2.000 kişi), "Huchnom" (500 kişi), "Coast Yuki" (500 kişi) olmak üzere toplam 3.000 kişi olarak tahmin eder. Sherburne F. Cook önce 3.500 olarak verdiği rakamı daha sonra 9.730 olarak düzeltmiştir.. 2000 yılındaki nüfusları A. Yamamoto tarafından 1.200 (binikiyüz) olarak verilmiştir. Günümüzde ise 50 (elli) kadarı Round Valley Reservation adlı Kızılderili rezervasyonunda olmak üzere toplam 85 (sensenbeş) Yuki yaşamaktadır ve anadilleri olan Yukice artık ölü bir dildir.

Kaliforniya Cumhuriyeti (1846) ve sonrasında çıkan Meksika-Amerika Savaşı (1846–1848) sonucu 2 Şubat 1848 tarihinde Guadalupe Hidalgo Antlaşmasıyla Kaliforniya bölgesi Meksika'dan ABD'ye geçer. On ay sonra Sutter's Mill'de altın bulunduğu haberinin duyulması üzerine bu yeni ABD topraklarına madenci akını başlar. Kaliforniya Altına Hücumu sırasında 1849 ve 1851 yılları arasında 250.000 yeni yerleşimci akın etmiştir. Akın eden bu yeni göçmenleri doyurabilmek için tarım arazilerine gereksinim duyulmuş ve arazi kapma şok dalgası yaşanmıştır. 1851 yılında ilk kâşiflerin Yuki topraklarına gelmesinden sonra, 1854 yılında yerleşimciler tarım ve sığır çifliklerini vadinin en verimli bölümlerine kurmuşlardır.

Beyazların 1854 yılında gelmelerinden kısa bir süre sonra da onların pastoral faaliyetleri Yukilerin avcı ve toplayıcı ekonomilerini tehdit etmeye başlamıştır. Yuki geçimlik ekonomisi büyük ölçüde geyik ve kuş avcılığı, gökkuşağı alabalığı (çelikbaş) ve Pasifik sombalığı balıkçılığı gibi avcılık ve böcek, meyve, kök, tohum ve yabani bitki toplayıcılığından oluşurdu.

Yuki topraklarındaki yemyeşil çayırlar ve nehir vadileri Beyaz yerleşimciler için eşsiz yerleşim yeridir ve bu alandaki meralarda otlayan domuz, sığır ve at gibi evcil çiftlik hayvanları Yukilerin ana besin maddelerinden biri olan tohumları da tüketmeye başlamıştır. Ayrıca, Beyazların bu evcil hayvanları Yukilerin et ihtiyacını karşıladığı yabani hayvanları da bölgenin dışana itmiştir.

Kaliforniya'nın ilk valisi Peter Hardeman Burnett'in 1851 Ocak ayında söylediği «Kızılderili ırkı yok olana kadar bu iki ırk arasında yürütülen imha savaşı devam edecektir» («"A war of extermination will continue to be waged between the two races until the Indian race becomes extinct"») beyanı ile, yeni elde edilen bu bölgenin gelişimi ve yeni keşfedilen maden kaynaklarının işletimi için kuzey Kaliforniya'daki yerli Kızılderililerin zararlı kabul edildiği görülmektedir. Burnett'ten sonra vali koltuğuna oturan Kaliforniya'nın ikinci valisi John McDougall da eski valinin benzer duygularını paylaşmıştır. McDougal'a göre Kaliforniya yerlileri ile müzakereler verimsiz olup «kabilelerin birçoğunun imhası» ("extermination [of] many of the tribes") zorunluluktur ve savaş kaçınılmazdır. Takip eden yıllarda valilerin ifşa ettikleri bu politika doğrultusunda "Round Valley" vadisindeki Yukilere karşı kıyım gerçekleştirilmiş ve binlercesi öldürülmüştür. Valilerin kayıtlara geçmiş olan bu niyetleri doğrultusunda Yukiler imha edildiği için olaylar soykırım uzmanlarının ilgisini çekmiştir.

Beyazlar gelmeden önce, Yukilerin nüfusu 5.000 ilâ 20.000 arasında tahmin edilmektedir. Yeni eyaletteki iskân politikaları ve soykırım savaşı sonucu 1864 yılındaki Yuki nüfusu 85 erkek ve 215 kadından oluşmakta idi.. Soykırım politikaları 20. yüzyılda da devam etmiş ve buna bağlı olarak da nüfusları daha da azalmıştır.

Amerika'daki Yuki Soykırımı birçok yönden Avustralya'daki Tasmanya yerlileri ile güneybatı Afrika'daki Herero Soykırımına benzemektedir. Tasmanya yerlileri gibi Yukiler de, avcılık ve toplayıcılık yaptıkları atalarından kalma arazilerinin gaspedilmesi, çocuklarının kaçırılması, kadınlarının cariyeleştirilmesi ve diğer kötü muameleler yüzünden Beyaz yerleşimcilerle çatışmaya girmişlerdir. Yukiler de Tasmanya yerlileri gibi neredeyse avlanılmış ve ölümcül etnik gulaglara ("ethnic gulags") hapsedilmişlerdir.

Kaliforniya'da kendini "human" («insan») olarak vasıflandıran birçok Beyaz yerleşimci tarafından Yukiler "subhuman" («insan-altı, alt-insan : insan olmayan, insanla aynı kategoride bulunmayan, insandan daha aşağıda bulunan») olarak görülmüştür. O yüzden yerleşimcilerden "Dryden Lacock" ile komşusu "Hank Larrabee" birlikte rutin Yuki kıyım partilerine katıldığını ve 60 Yuki çocuğunu baltayla öldürdüğünü övünerek anlatmıştır.

Kaliforniya Altına Hücumu'nda yalnızca birkaç Beyaz kadın gelmiştir. Hemen hemen tamamı erkeklerden oluşan Beyaz yerleşimciler cinsel ihtiyaçları için Yuki kadınlarını kaçırmış ve onları köleleştirerek esir gibi çalıştırmıştır. Soykırım uzmanları Frank Chalk ile Kurt Jonassohn'a göre bu "çalıntı" ("stolen") Yuki kadınları geçici hasat işçisi, ev hizmetçisi ve kamp karısı ("camp wives") olarak kullanılmıştır. Kaçırılan bu kadınlar için Yukilerin tepkileri yazılı belgelerde bulunmuyor, fakat Sherburne F. Cook Yuki kadınlarının kaçırılıp istismar edilmelerinin yerleşimcilerle Yukiler arasında şiddetli çatışmalara sebep olduğunu ifade etmiştir.

Azılı Kızılderili katili ("notorious Indian killer") "Walter S. Jarboe" 1859 yılında Kaliforniya valisine yazdığı mektupta Yukilere karşı ırkçı Beyaz bakışını "the most degraded, filthy, miserable thieving lot of any living thing that comes under the head and rank of human being" biçiminde yansıtmıştır. Jarboe aynı yıl 62 Yuki adamı, kadın ve çocuğunu öldürmüş birisidir. Kaliforniya'nın beşinci valisi John B. Weller 6 Eylül 1859 tarihinde Walter Jarboe ile onun Eel Nehri Rencırlarına ("Eel River Rangers") soykırım yapmaları için bir eyalet görevi verir. Valiye göre Yukiler daha da aşırı tedbirleri gerektiren bir tehdittir. ABD Ordusunun Yukilere karşı savaşma teklifini geri çevirmesi üzerine vali Jarboe ve Rencırlarını kiralamıştır. Beş ay sonra Ocak 1860 tarihinde vali Weller Eel Nehri Rencırları ile komutanları Jarboe'yi terhis eder ve onun raporlarını yeni vali John G. Downey'e sunar: "20 Eylülden 24 Ocak 1860'a kadar, onlarla yirmi üç kez savaştım, 283 savaşçı öldürdüm, yaralı sayısı bilinmemektedir, 292 esir aldım ve onları rezervasyona yolladım." Jarboe'nin daha sonra 11.143 dolarlık bir faturayı eyalete sunduğu gazete haberlerinde yer almıştır. Daha önce kadın ve çocukları öldürdüğü göz önüne alındığında Jarboe'nin resmi hesabına güven olmaz, zira kendisi yalnızca öldürülen erkeklerin sayısını vermiştir. Ancak, o ve mangası Eel Nehri Rencırları erkek ve kadın ile çocuk arasında ayrım yapmamış, büyük olasılıkla hepsi hedef alınmıştır. Kaliforniya basınının yazdığı gibi, vali Weller da Jarboe'nin kadın ve çocukları öldürüdüğünü anlamıştır. "San Francisco Bulletin" gazetesinde, daha önceki başyazıya karşın, Şubat 1860 tarihli baskısında Jarboe'nin eylemleri şok edici bulup eleştirilmiştir. Aynı yılın Mart ayında, "San Francisco Herald" gazetesi editörü İrlandalı John Nugent (1821–1880) hükûmetin soykırımına ("government’s genocide") karşı iğneleyici bir yazı kaleme almıştır:

Kadın ve çocuk ayrımını yapmadan bütün Kızılderilileri avladığı bilinen Jarboe'ye eyalet görevi vermekle vali Weller resmen soykırımı onaylamış oldu ("officially sanctioned genocide"). Kaliforniya hükûmeti Weller'ın soykırım politikasını ("genocide policy") ve Jarboe'nin Kızılderili infazlarını onaylamış ve ödemeleri yapmıştır. 12 Nisan 1860 tarihinde, Kaliforniya eyaleti yasama organı, "1859 yılında Mendocino ilçesindeki Kızılderililere karşı yüzbaşı W. S. Jarboe komutasında yapılan seferin borç ödeme tahakkuku" için 9,347.39 dolar tahsis etmiştir.
Kızılderili rezervasyonu Round Valley Reservation esas olarak Yukileri ve diğer kuzey Kaliforniya Kızılderililerini toplama noktas