asının ardından büyük bir başarı kazandı. Derginin okurları öyküyü çok sevdiler. 20 Nisan 1950'de, Salinger, "New Yorker" editörlerinden Gus Lobrano'ya büyük bir şaşkınlıkla "Esmé İçin" için o güne kadar yayımlanmış tüm hikâyelerinden daha fazla mektup aldığını açıkladı.

Frederick L. Gwynn ve Joseph L. Blotner gibi edebiyat eleştirmenleri, öykünün Salinger'ın sanatının doruk noktası olduğunu söylediler. "Dokuz Öykü"'nün yayımlanmasının ardından, Charles Poore "The New York Times"'ta 9 Nisan 1953'te basılan makalesinde "Esmé İçin"in İkinci Dünya Savaşı'nın ortaya çıkardığı "en iyi" öykü olduğunu yazdı. George Steiner da Poore'la benzer şekilde harikulâde biçimde ilerleyen eserin savaşın ortaya çıkardığı en güzel hikâye olduğunu söyledi. Ihab Hassan, eserin "Sarsak Dayı Connecticut'ta" ve "Teknede"yle birlikte Salinger'ın kariyerinin ikinci bölümünde yazdığı en iyi öykü olduğunu açıkladı.

John Antico öykünün "savaşın yarattığı yoksunluk dolayısıyla depresyona giren bir başçavuşu on üç yaşında bir kızın sevgisinin kurtarması" olarak yorumlanmasına karşı çıktı. Antico'ya göre Salinger'ın bu çalışması tipik duygusal savaş öykülerinin bir parodisiydi ve Başçavuş X'i sevginin gücü değil sahip olduğu espri anlayışı kurtarmıştı. John Hermann ise eserin kilit kişisinin Esmé değil, erkek kardeşi Charles olduğunu iddia etti. Hermann'a göre Charles'ın bilmecesindeki bir duvarın diğerine "köşede buluşalım" demesi X ile dünya arasındaki bağı ifade ediyordu. X'in huzuruna kavuşmasını Esmé'nin satırları değil, Charles'ın mektubun sonuna eklediği not sağlamıştı. Ayrıca sayı saymayı, hesap yapmayı ve saatin kaç olduğunu bilmeyen Charles ablasına göre daha masumdu. Mike Tierce'a göre ise Başçavuş X'i bunalımından kurtaran hem Esmé hem de Charles'tı. Esmé gerçekçiliği, maddeciliği ve bilimi temsil ederken Charles duygusal içtenliğin simgesiydi ve X'in düzelmek için her iki kardeşe de ihtiyacı vardı.

"Esmé İçin" ilk kez yayımlandığında, Salinger'ın bu çalışmasını savaşta yaşadığı kötü tecrübelerine dayanarak yazdığı düşünüldü. Ancak yazar eserin otobiyografik olduğunu kesinlikle reddetti. Eberhard Alsen ise 2002'de yayımladığı bir makalesinde Salinger'ın 1945 yılında Almanya'dan Ernest Hemingway'e gönderdiği mektubunda yaşadığı depresyon yüzünden Nurenberg'deki hastaneye kontrole gittiğini yazdığını hatırlatarak öykünün yazarın en otobiyografik öyküsü olduğu iddiasını sürdürdü.

Laurence Olivier, Salinger'ın İngiltere'deki yayıncısı Jamie Hamilton aracılığıyla "Esmé İçin - Sevgi ve Yoksunlukl"nın BBC'de radyo tiyatrosunu yapmak için yazardan izin istedi. Oyuncu, daha önceleri Charles Dickens, Joseph Conrad, Robert Louis Stevenson, Herman Melville gibi yazarların klasik romanlarını radyoya uyarlamıştı. Salinger, Olivier'nin o güne kadar eserini radyo oyununa çevirmek istediği tek çağdaş yazardı. Benzer şekilde 1950 yılında Salinger'ın "Sarsak Dayı Connecticut'ta" isimli öyküsü "Kazablanka"'nın da senaryo yazarları olan Julius J. Epstein ve Philip G. Epstein tarafından senaryolaştırılmış ve Samuel Goldwyn'nin yapımcılığını üstlendiği eser "My Foolish Heart" ismiyle filme çekilmişti. Salinger bu hikâyesinde anlattığı masumluğu kaybetme temasının, filmde bekâreti kaybetme şeklinde gösterilmesine çok sinirlenmiş, bir daha eserlerinin haklarını sinema ve televizyon dünyasına satmama kararı almıştı. Yaşadığı bu tatsız tecrübe sonucunda aldığı karar sebebiyle yazar, Olivier'nin teklifini geri çevirdi.

1977 yılının Şubat sayısında "Esquire" dergisinde "For Rupert – with no promises" adında imzasız bir öykü yayımlandı. Dergi, ilk kez yazarını açıklamadığı bir öyküye yer vermişti. "For Rupert – with no promises"ı on beş senedir yeni bir eseri basılmamış Salinger'ın yazdığına dair dedikodular çıktı. Sonunda, eserin sahibinin "Eğer Salinger hikâyeler yazmayacaksa, birileri onun için bu hikâyeleri yazmalı" açıklamasını yapan derginin editörü Gordon Lish olduğu ortaya çıktı. Bu öykü Gordon Lish'in 1984 yılında basılan öykü derlemesi "What I Know so far"'da da yer aldı. Bu kitaptaki bir diğer öykü de Lish'in gene "Esmé İçin"den esinlenerek isim verdiği, yazara O. Henry Ödülü kazandıran "For Jeromé - With Love and Kisses" idi. Eserde bir babanın münzevi yaşamı tercih etmiş ünlü bir yazar olan oğluyla ilişkisini düzeltmeye çalışması anlatılır. Yazar oğul, Salinger'ın kurgusal bir parodisidir.

Lemony Snicket'ın Talihsiz Serüvenler Dizisi'nde ilk olarak serinin 6. kitabı Alacakaranlık Bulvarı'ında görülen, Esmé Squalor isimli bir karakter vardır. Snicket bu karakteri yaratırken Salinger'ın öyküsünden esinlendi.

Ayrıca, New York kökenli indie rock grubu We are Scientists, 2005 yılında çıkardıkları albümlerinin adını hikâyeden ilham alarak "With Love and Squalor" koydular. Grubun Salinger'ın hayranı olduğu bilinmektedir.





City and Colour

City and Colour, Juno Ödülleri'ni kazanmış şarkıcı-söz yazarı Dallas Green'in kayıt ismidir. Dallas, aynı zamanda post-hardcore grubu Alexisonfire'ın da vokali ve ritim gitaristiydi. City and Colour, ismini Dallas Green'in kendi isminden almıştır. Dallas, bir şehirdir ve Green, bir renktir. Böylece City and Colour ismi ortaya çıkar. Dallas, 14 yaşından beri söz yazıp, beste yaptığını söylemiştir. İlk albümü "Sometimes"da yer alan şarkılarla ilgili olarak, bu albüm için 16 yaşından beri bir şeyler yazıp çizdiğini ve tam olarak 2005 yılında tamamladığını dile getirmiştir.

Aşağıda, emeği geçen kişiler belirtilmiştir. Bazıları Bring Me Your Love albümünün kaydı sırasında görev almış, bazıları ise Dallas Green ile birlikte turnede sahneye çıkmış müzisyenlerdir.






Testify (P.O.D. albümü)

Testify, Amerikan alternatif metal grubu P.O.D.nin altıncı stüdyo albümü.




Want (3OH!3 albümü)

Want, Amerikan elektropop grubu 3OH!3nin ikinci stüdyo albümü.




Akronim

Akronim veya kısma ad, iki veya daha fazla sözcüğün baş harflerinden veya ilk birkaç harfinden oluşturulmuş kelime. Akronimler -ABD ve TBMM örneklerinde olduğu gibi- kısaltmalar şeklinde olabilmesinin yanı sıra radar, Aids ve İnterpol örneklerinde olduğu gibi kelimeleşmiş de olabilirler. Bazı kaynaklarda bir kelime gibi telaffuz edilemeyen, yani harfleri tek tek söylenen -AİHM, TDK gibi- kısaltmalar akronim kabul edilmezler.

Türkçede kısaltmalar oldukça yaygın olmakla birlikte kelime hâlindeki akronimler görece azdır ve çoğunluğu yabancı kökenlidir.





Kaynaştırma

Kaynaştırma sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:





Knut Reiersrud

Knut Reiersrud (d. 12 Şubat 1961, Oslo, Norveç) Norveçli blues gitaristi. Ayrıca çalışmaları Norveç klasik müziğini ve Afrika müziğini de kapsamaktadır. Oslo'da yaşamaktadır.

Knut Reiersrud ayrıca mızıka, mandolin, ud ve saz çalmaktadır. Norveç filmlerine de müzik yapan Knut, beraber çalışmış olduğu Iver Klieve ile birlikte Kış Olimpiyat Oyunları'nın giriş seremonisinde yer almıştır. Bugge Wesseltoft, Vidar Busk, Buddy Guy, Junior Wells, Bendik Hofseth, Ciwan Haco ve Ferhat Tunç gibi isimlerle çalışmaları olan Knut Reiersrud, kendi adını taşıdığı müzik bandına sahiptir.






Metin Açıkgöz

Metin Açıkgöz (1963; İzmir - 27 Ağustos 2012, İstanbul), Türk senarist. "Yasemince", "En Son Babalar Duyar", "Çocuklar Duymasın" ve "Yalancı Romantik" gibi dizilerin senaryolarında imzası vardır.

Metin Açıkgöz yine bir Birol Güven projesi olan ve yeni sezonda TRT'de yayınlanan "Zengin Kız Fakir Oğlan" dizisinin senaryosunu yazan Açıkgöz kalp krizi sonucu 27 Ağustos 2012'de İstanbul'da öldü; cenazesi Ümraniye Ihlamurkuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.




Mr. Mister

The Misters "Mr. Mister" 1980'li yılların efsanevi Amerikan Rock 'N' Roll grubu. Grup, Grubun "Beyni" Lideri - Baş Bassist/Ana Vokalist "Richard James Page",Baş Gitarist/Vokalist:"Steven Mark Farris", Klavyeci/Saksafonist/Vokalist:"Steven Park George" ve Baterist/Davulcu/Vokalist:"Lee Patrick Mastelotto" 'dan 
oluşuyordu. Grubun adı whether report albümü olan Mr. Gone bir başka adıyla
Mr. this veya Mr. That son olarak Mr. Mister olarak seçilmiştir. 1980'li yılların melodi seslerini temsil ettiği düşünülebilir.

The Bangles "Bangles" grubunun kardeş grubudur.

En ünlü parçalarından Broken Wings - Kyrie - We Belong To No One - Waiting In My Dreams - Stand And Deliver 80'lerin efsanevi televizyon dizisi Kanun Namına'nın The Best Of Kanun Namına(Miami Vice) albümünde yer almaktadır.. Miami Vice sayesinde ününe daha bir ün katmıştır.. Grup 1990'ların sonunda tıpkı kardeş grupları The Bangles "Bangles" gibi tekrar toplanma kararı alarak tekrar toplandı.

Ayrıca Power Over Me parçası Allah'ın gücünden ve yalnızca Allah'a sığınmak sözlerinden kurulmuştur.

Günümüz gençlerinin de grup kurarken en önemli idollerindendir,ayrıca parçaları - ve Kanun Namına dizileri sayesinde günümüzde de ayrıcalıklı yerlerini korumaktadır.

Grand Theft Auto Vice City oyununda bakınız 1986,New York Şehri(Liberty City) dönemin en büyük mafya ailelerinden Forellilerin kamufile olmak için paravan olarak kullandıkları lokantanın gizli mafya toplantı odasında Mr. Mister'ın - Broken Wings adlı parçası çalmaktadır.Ayrıca oyun içerisinde de Emotion 98.3 adlı radyo istasyonunda da çalarken bulabilirsiniz,hatta Kanun Namına'nın yine soundtrack'i olan dizinin baş karakteri Dedektif James ""Sonny"" Crockett için (org)Jan Hammer-(gitar)Tim Truman ve (bateri)John Petersan üçlüsünün yaptığı Crockett's Theme de yine aynı oyunda diziye güzel bir hatırlatma ve gönderme olarak bulunabilir.

Grup 1988-1989 yılında Şili'de verdikleri konserlerin ilki olan 1988 yılındaki konserlerinde, dönemin diktatör Pinochet cunta yönetimi tarafından grubun ve grubun şarkı söz yazarı John Lang'in (Richard Page'in kuzeni) ülkedeki diktatör iktidara ve devlet başkanı Augusto Pinochet'e yaptığı insan hakları ihlalleri ve baskılar nedeniyle karşı çıkan sanatçılara, müzisyenlere, aktörlere ve aktrislere destek verdikleri için 1988 yılında Viña del Mar Uluslararası Şarkı Festivali'nde verdikleri ilk konserin ardından The Misters "Mr. Mister" grubu ile grubun söz yazarı John Lang (Richard Page'in kuzeni) ve menajerleri George Ghiz