öy'ün ikna etmesiyle filmde "Mehmet" olarak yer aldı. Filmde anlatılan olayların bir kısmını yaşamış olan ağabey rolünü Doğan'ın kardeşi olan Hasan Doğan oynadı. Filmde anne karakterini canlandıran Basê Doğan, kendisini oynayacağını düşünerek projede yer almayı kabul etti fakat Maraş Katliamı, yaşamadığı bir şey olduğu için önce reddetti ardından "bunu çalışmaya" başladılar.

"Mesela annem dedi ki, 'Ben yaşamadığım Maraş olayını anlatmam. Konu komşu ne diyecek? Kadın yalan söylüyor diyecek.' Anne bunlar yaşandı, hatta daha kötüsü yaşandı sen biliyorsun, dedik. Orada sadece Basê değil, oyuncu olarak da var olduğunu zor da olsa kabul ettirdik. Ama bizim en dibe vurduğumuz zamanlarda bile o ayaktaydı."

Bir ay prova yapıldı ve tüm sahnelerin üzerinden geçildi. Çekimler için mutfaktaki fayanslar, koltuk takımları, boyalar değiştirildi; bahçe düzenlendi. Bu aşamalarda "işin ciddi olduğunu" anladığını belirten Basê Doğan, çekimler süresince "oyuncu olmadığı ve alanı zapt edildiği için zorlandığını" ekledi. Kabul etmediği şeyler için "Bana ait bir öykü değil, ben böyle yaşamadım." diyerek itiraz ettiğini ifade etti. Anneyle çekilen bazı sahneler on beş-yirmi defa tekrarlandı. Basê Doğan, filmin çekimi sırasında kendisine Türkçe anlatılan replikleri, "organik Kürtçe"ye çevirdi. Ayrıca senaryoda yan bir hikâye ve Zeynel Doğan'ın çocukluk arkadaşı olan bir karakter yer alırken montajda "hikayenin çalışmadığı" anlaşılınca yan hikâye ile karakter filmden çıkarıldı.

29. Uluslararası İstanbul Film Festivali kapsamında düzenlenen Köprüde Buluşmalar Platformu'nda Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından verilen proje geliştirme desteği ile $10.000 ve Melodika tarafından verilen Post Prodüksiyon Destek Ödülü olarak ₺25.000 değerinde para ödülleri "Babamın Sesi"ne finansal kaynak oldu. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın verdiği ödül, projenin geliştirilmesinde ekibe katkı sağlarken Melodika'nın verdiği ödülle filmin ses miksajının tamamı tamamlandı. Ayrıca filmin ekibi, kitlesel fonlama sitesi olan Indiegogo'da film için bir sayfa açıp $50.000 istedi fakat toplamda $3.500'a ulaştı. Ulaşılan bu rakam kendilerini "tatmin etmedi" ve dışarıdan destekle para toplandı.

"Babamın Sesi"nin dünya galası, 41. Uluslararası Rotterdam Film Festivali'nde ana yarışma bölümünde yapıldı. Yönetmenler Eskiköy ile Doğan; oyunculardan Gülizar Doğan ve film ekibinin katılımıyla gerçekleşen galada filmin sunumunu festival direktörü Rutger Wolfson yaptı. Türkiye'deki ilk gösterimi ise 11 Nisan 2012'de 31. İstanbul Film Festivali'nde yapıldı. 2-9 Mayıs 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen Uluslararası Eskişehir Film Festivali'nin "Türk Sineması" bölümünde; 24-29 Mayıs 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 2. Dersim Uluslararası İnsan Hakları Film Festivali'nde; 6-16 Haziran 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 10. Brüksel Film Festivali'nde; 6-14 Temmuz 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 18. Saraybosna Film Festivali'nde; 17-23 Eylül 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 19. Adana Altın Koza Film Festivali'nde; 18-21 Ekim 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 2. Roma Türk Film Festivali'nde; 23-28 Ekim 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen Hof Uluslararası Film Festivali'nde; 19 Ekim-1 Kasım 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen São Paulo Uluslararası Film Festivali'nde; 1-18 Kasım 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen Leeds Uluslararası Film Festivali'nde; 9-15 Kasım 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen Malatya Uluslararası Film Festivali'nde "Ulusal Uzun Metraj Yarışma Filmleri" bölümünde; 20-30 Kasım 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen Hindistan Uluslararası Film Festivali'nde; 30 Kasım - 10 Aralık 2012 tarihleri arasında gerçekleştirilen 18. Gezici Festival'de gösterildi.

Türkiye'deki sinemalarda 2 Kasım 2012'de on üç salonda gösterilerek vizyona girdi. Toplamda on altı hafta gösterimde kaldı ve 18.214 kişi tarafından seyredilerek aynı yıl Türkiye'de vizyona giren tüm filmler içinde en çok izlenen 200'üncü, yerli filmler içindeyse 47'nci oldu. Film, on altı haftada toplam ₺147.536,27 hasılat elde etti.

"Baba Mustafa'nın kasetlerdeki –gerçek- sesi dramatik yapının önemli bir parçası olduğu gibi, dış ses şeklinde hikayenin tarihsel bağını da güçlendiriyor. Babanın ses kayıtlarıyla, ailenin babaya cevaben gönderdiği kasetler adeta satır aralarında bu toprakların utanç tarihini deşifre ederken, sesler, evin duvarlarını ve rüzgarla birlikte tepeleri dolaşıyor, bir ailenin dil yüzünden bölünüşünü yüzümüze vuruyor."
Film hakkında sinema eleştirmenleri ile yazarlar tarafından olumlu yorumlar yapıldı. NTVMSNBC'den Hasan Cömert, filmin "otuz küsur yıllık bir süreçte ülkenin kirli tarihi ve asimilasyon politikasının tahribatını tek bir aile üzerinden göstermeyi başardığını" belirtti. Ayrıca filmin, belgesel olabilecek bu materyali kurmacaya çevirmenin handikaplarını da yaşamadığını yazısında dile getirdi. "Radikal"'den Fatih Özgüven, "Babamın Sesi" çalışmasının artistik anlamda, şimdiye kadar benzerleri arasında yapılmış en olgun örneklerden olduğunu ifade etti. Yekta Kopan, film için, "bu topraklarda yaşanan katliamlarla yüzleşmek ve hesaplaşmak için izlememiz gereken bir film" sözlerini dile getirdi. "Hayal Perdesi" dergisinden Barış Saydam, Elbistan'da yalnız başına yaşayan ve telefon başında dağa çıkan oğlu Hasan'dan haber bekleyen Basê'nin gelen sessiz telefonları her açışında anlattığı küçük hikâyelerin filmin, dil üzerinden inşa ettiği kimlik ve aidiyet konularına yaklaşımı kadar, hafızanın toplumsal ve politik meselelerden bağımsız düşünülemeyeceği gerçeğiyle de ilgili olduğunu yazdı. Ayrıca filmin anlatımının yanında, politik bir aygıt olan kamerayı kullanışındaki bilinçli tercihlerin, bölümleri bağlayan rüya sekansların ve dış çekimlerde "inşa"dan çok filme özgün ve içkin bir evren yaratan (rüya sekanslarıyla da bütünleşik olarak) nitelikli sinematografisinin de dikkat çektiğini belirtti. Bianet'ten Kenan Tekeş, filmin "kaybedilmiş/kaydedilmiş seslere, kelimelere, yüzlere ve geçmişe yönelik bir yolculuğu anlattığını" yazdı. Ayrıca o yolculukta izleyicilerin Mehmet'in arayıp da bulamadığı/dinleyemediği babasının sesini dinlerken geçmişte kalmış yüzleri, kelimeleri, acı olayları (Maraş katliamı) ve anası Basê'nin acısını da dinlemiş/izlemiş olduğunu ekledi.

"Radikal"den Berrin Karakaş, yapımın duvarda asılı bir Hacı Bektaş Veli, bir de Atatürk fotoğrafı arasında sıkışıp kalmış Kürtlüğü sorguladığını belirtti. Emrah Kolukısa kendi blogunda film hakkında yazdığı yazısında filmin asıl farkı ve gücünün birçok filmde gözardı edilen ses bandını kullanmasındaki atak tavrı olduğunu belirtti. "Babamın Sesi"nin "tam da sakin bir dilin hakim olması gereken bir dönem ve coğrafyada karşımıza çıkan önemli bir sığınak" olduğunu ayrıca "barışın dili, biraz daha kulak kabartmamız gereken kısık bir dille kulaklarımıza konuştuğunu" yazdı. "Habertürk"'ten Şeyma Gözdamga, derin ve sanatsal bir anlatımı olan "Babamın Ses"inde duygunun izleyiciye çok iyi bir şekilde aktarıldığını ifade etti. "Arka Pencere" adlı internet dergisinden Olkan Özyurt, filmin Andrey Zvyagintsev'in ilk filmi "Dönüş"le (orj. "Vozvrashchenie") akraba olduğunu ve evdeki otorite olan babanın filmde sesiyle, "devlet baba"nın ise kâh telefondaki tacizleriyle kah mahkeme bildirimi ya da polisleriyle varlıklarını, ama en çok da otoritelerini hissettirdiğini yazdı.

Haberturk.com'dan Kerem Akça, etnik grupların ve mezhepsel çatışmaların yarattıklarını bir sosyopolitik yara olarak ele alan filmin bunun altını kazırken de söylemini derinlere kadar indirdiğini yazdı. Ayrıca kaydedilen sesler ve Elbistan mekanı bu konuda anne-oğul ilişkisinin üzerinden "yabancılaştırıcı atmosfer" dolgusuna dönüştüğünü böylece Andrey Tarkovski'’nin filmlerinde görülen Aleksandr Sokurov'da ise daha stilize bir sürece transfer olan bir yapı aktif hale geldiğini belirtti. "Babamın Sesi"nin bunu "Ana ve Oğlu" ("Mat i Syn", 1997) gibi görsel yetkinliği üst düzey bir başyapıt için kullanmaktan özellikle uzak durduğunu da ifade etti. "Milliyet Sanat" dergisinden Murat Özer, filmin bir "konuşma" filmi ve sinemanın talep ettiği standart hikâye anlatımından uzak bir yapısı olduğunu yazdı. "Evrensel"'den Çağdaş Günerbüyük, "filmin ağır temposunu, bir resim yapar gibi Basê'yi izleyen kamerasını, tüm hayatları birbirine bağlayan bir çerçeve işlevi gören seslerini, güçlü dramatik yapının bazı bileşenleri" olarak gördü. Yazısına "Belgesel öğelerine bolca rastlamak mümkün tabii ve belki, birden anlatılmaya başlayan anılar gibi kurmacanın aksadığı yerlere, ama başından sonuna tıkır tıkır işleyen sıkı bir anlatımı var filmin." sözleriyle devam etti. "Radikal"den Koray Çalışkan filmdeki ailenin dramının izleyeni içine çektiğini ve gelip kalplerine çöreklendiğini belirtti. "Popüler Sinema"dan Cüneyt Cebenoyan, temposunu yavaş bulduğu filmin "hep karanlık, hep acı" olmadığını "sevimli anlar"a da sahip olduğunu yazdı. "Hürriyet"ten Ahmet Hakan filmin en değerli tarafının "sömürülmeye çok müsait politik bir konuyu hiç sömürmeden aktarmak ve bu şekilde çok daha dokunaklı bir öykü ortaya çıkarmak" olduğunu ifade etti. Bu filmle birlikte Kürt yönetmenlerin ustalık dönemi eserlerini vermeye başladığını da yazısına ekledi. Pınar Öğünç, filmin gücünü fısıldamasından, incelikle işlenmesinden aldığını yazdı.

Bir Türk öğretmenin, Şanlıurfa'nın Siverek ilçesine bağlı Demirci köyündeki ilkokula atanmasını ve orada Türkçe bilmeyen Kürt öğrencileriyle geçirdiği bir yılını anlatan 2008 yapımı film "İki Dil Bir Bavul" ile "Babamın Sesi" karşılaştırıldı. Filmin senaristi Orhan Eskiköy, "İki Dil Bir Bavul" filmiyle başladığıkları politik duruşlarında bir tutarlılık sağlamak istediklerini ve "İki Dil bir Bavul"daki çocukların büyüdüğünü, şimdi de "Babamın Sesi" filmindeki meselelerle uğraştıklarını söyledi. Olkan Özyurt, ilk filmin ana dil sorunsalını daha görünür kılma çabasındayken bu filmde "yine bilinen ama duyulamayan seslere öncelik verildiğini" belirtti:

Haberturk.com'dan Kerem Akça, son dönemde yüksel