ynasına hapis edildi ve taştan bir heykele çevirildi. Lara bu maya efsanesini okur ve aynayı bulmaya çalışır. Uzun ve tehlikeli bir yolcuktan sonra efsanenin yaşandığı yere gitmeyi başarır.




The Walking Dead (2. sezon)

AMC dizisi "The Walking Dead" 'in ikinci sezonu. 13 bölümden oluşacak sezonun ilk gösterimi 16 Ekim 2011'de AMC'de yapıldı. Dizi Robert Kirkman, Tony Moore ve Charlie Adlard'ın aynı adlı çizgi roman dizisinden uyarlandı. Dizinin bu sezonunda Robert Kirkman ve Glen Mazzara'yla birlikte, yönetici yapımcı olarak çalışacak olan Frank Darabont tarafından televizyon için geliştirildi.

İkinci sezon, Grimes ve hayatta kalanların yürüyenler yüzünden Atlanta'dan ayrılıp Fort Benning'e gitmeye karar vermesiyle başlar. Yolculuk sırasında I-75'teki araç trafiğiyle karşılaşırlar. Grup birkaç aracı yağmalar, bu sırada yürüyenler gelir ve saklanırlar. Fakat biri Sophia'yı fark edince Sophia ormana kaçar. Geri kalan grup bir yandan kayıp kızı ararken bir yandan da kendi aralarındaki sorunlarıyla uğraşırlar. Arama esnasında bir geyikle karşılaşırlar, Carl ona yaklaşmak isterken vurulur.

The second season features eight major roles receiving star billing, all returning from the first season; seven were listed as main cast members in the first season, while the last is promoted from recurring status. Andrew Lincoln Rick Grimes'i canlandırmaktadır; King County, [Georgia]'dan eski bir şerif yardımcısı, Lori'nin kocası ve Carl'ın babası. Jon Bernthal Shane Walsh'ı canlandırmaktadır; Rick'in yakın arkadaşı ve eski polis memuru. Sarah Wayne Callies Lori Grimes'i oynamaktadır; Rick'in karısı ve Carl'ın annesi. Laurie Holden Andrea'yı oynamaktadır; eski bir sivil haklar avukatı, kız kardeşi Amy ilk sezonda öldü. Jeffrey DeMunn Dale Horvath'ı canlandırmaktadır; karavanıyla birlikte gezi düzenledikleri grubun eski üyesi. Steven Yeun Glenn'i canlandırmaktadır; eski bir pizza dağıtıcısı ve frubun ayrılmaz üyesi. Chandler Riggs Carl Grimes'i canlandırmaktadır; Rick ve Lori'nin küçük oğlu. Norman Reedus Daryl Dixon'ı oynamaktadır; the grubun avcısı ve uzman izcisi. Reedus ilk sezonda yinelenen oyuncuyken ana kadroya yükseldi.

İkinci sezonda birkaç yinelenen oyuncu vardır. İlk sezondan üç karakter geldi. Carol Peletier rolünde Melissa McBride; eski bir aile içi şiddet maduru, kocası Ed'in ölümünden sonra kuvvet buldu. Sophia Peletier rolünde Madison Lintz; Carol'ın küçük kızı. Theodore "T-Dog" Douglas rolünde IronE Singleton; grubun bir üyesi. Yeni yinelenen karakterler arasında Scott Wilson'ın oynadığı çiftlik sahibi Hershel Greene; Lauren Cohan'in oynadığı, Hershel'ın en büyük kızı Maggie Greene; Pruitt Taylor Vince tarafından canlandırılan, Hershel'ın çitlik ustası Otis; Jane McNeill tarafından canladırılan, Otis'in kız arkadaşı Patricia; Michael Zegen'ın canladırdığı Randall isimli genç; Emily Kinney'in oynadığı, Hershel'ın küçük kızı Beth Greene ve James McCune'un canlandırdığı Beth'in erkek arkadaşı Jimmy.






Howa Type 89

Howa Type 89, Howa firması tarafından geliştirilen Japon piyade tüfeğidir. Amerikan Armalite firmasına ait AR-18 tüfeğinin biraz daha geliştirilmiş modeli olan Howa Type 89 "Buddy" ismiyle de anılır. 1989 yılında üretime geçilmesi ile birlikte, Japon Silahlı Kuvvetleri tarafından kullanılmakta olan Type 64 piyade tüfeklerinin yerini almıştır. Japonya Sahil güvenlik ve polis teşkilatının bazı birimleri tarafından halen kullanılmaktadır.

1970'li yılların ortalarına doğru, Amerikan Silahlı Kuvvetleri ve NATO, 7,62 X 51 NATO mühimmatlarını 5,56 X 45 mm NATO mühimmatları ile değiştirmeye başlayınca, Japonya'da bu doğrultuda, 7,62 mm çapındaki Type 64 model silahları değiştirme gereği hissetmiştir. Bu yeni silahın tasarlanması görevi daha önce Amerikan Armalite lisansı ile AR-18 leri de üretmiş olan ve aslında bir maden fabrikası olan Howa'ya verilmiştir. 1974 yılında başlayan AR-GE çalışmaları neticesinde, 1978 yılında ilk prototip olan HR-10 (HR-Howa Rifle'ın kısaltılmışı) üretildi. Bu prototipin boyutlarında bir takım değişikliklere gidilerek ve 3'lü seri atış opsiyonu eklenerek bugünkü Howa Type 89'a yaklaşan modeller HR-11, HR-12, HR-13 ve HR-14 üretilmiş, test ve geliştirme amaçlı Silahlı Kuvvetlerinin bazı bölümlerinde kullanılmaya başlanmıştır. 1986 yılında, atış seçenek mandalı HR-10 ların aksine sağ tarafa yerleştirilmiş HR-15 üretilmiş ve test için orduya dağıtılmıştır. Nihayet 1989 yılında son şeklini almıştır.





Adaptif radyasyon

Adaptif radyasyon veya adaptif yayılım (Latince: "adaptare" – uyumlandırmak; "radiatus" – yayılarak) , evrimsel biyolojide hızlıca çoğalım gösteren bir tür veya soy içinde ekotipler husule getirerek ekolojik ve fenotipik çeşitliliğe yol açan, aynı zamanda yeni türlerin meydana gelmesinde büyük rol oynayarak birçok farklı grupların evrimine hizmet eden olayı tanımlayan terim. Bu süreç, son bir atadan başlayarak türleşmeye ve canlı organizmaların farklı çevre şartlarında ve yaşam ortamlarında yararlanabilecekleri, farklı morfolojik ve fizyolojik özelliklerin fenotipik adaptasyonlarına yol açar. Bu anlamda adaptif yayılım, az çeşitlilik gösteren bir türün çevre şartlarına özel uyumlar geliştirerek daha yüksek oranlarda çeşitlenmesi ve yayılmasıdır. Bunun yanında adoptif yayılım, daha önce işgal edilmemiş ve yararlanılmayan farklı ekolojik nişlerin kullanılabilmesi de sağlar.

Adaptif radyasyon, kladogeneze dair tipik bir örnek olup bir arada var olan türlerin yaşam ağacındaki dallarının veya fidanlarının grafiksel bir gösterimi şeklinde düşünülebilir. Bu süreç ""alogenez"", ""alomorfoz"", ""kladogenez"" veya ""idyoadaptasyon"" olarak da adlandırılır.

Adaptif radyasyon sonucu türleşme evrimin temel mekanizmalarından biri olarak kabul edilir. Adaptif radyasyonun itici güçleri, birçok evrimsel süreçlerde olduğu gibi popülasyon içindeki genetik varyasyonlar ve doğal seçilimdir (örneğin, tür içindeki bireyler arasında var olan rekabet yüzünden oluşan seçilim baskısı gibi). Adaptif yayılım oluşumlarına dair özellikle ilgi çekici olan örnekler, volkanik faaliyetler sonucu okyanus yüzeylerinde beliren yeni adalar ile karalarda volkanik etkinliğin görüldüğü bölgelerin yakınlarında, çökmeler sonucu da oluşabilen tatlı su göllerinin canlılar tarafından yeni yaşam alanları olarak kullanılmaya başlanması ve orada koloniler oluşturmasıdır. Bu yeni yaşam alanları başlangıçta sadece çok az sayıda tür veya türler tarafından keşfedilirler. Böylece bu yeni ve tenha bölgelere yerleşen türler, eski yaşadıkları geniş kapsamlı ve karışık evrimsel örüntülere sahip olan ve birçok çeşitli türleri barındıran yaşam alanlarında olduğundan daha az rekabet şartlarına sahip olurlar. Genelde uzun zamana yayılan evrimsel gelişmelere kıyasla bu ortamlarda çok kısa bir zaman içinde (birkaç 1000 veya 10.000 yıl içinde) birçok çeşitli türler oluşur. Çok kısa zaman içinde evrimsel gelişmelerin görülebileceği böyle bir durum ise sadece bu yeni yaşam alanlarının daha önce canlı türleri tarafından işgal edilmedikleri ve yerleşilmedikleri durumlarda görülür. Burada başka bir ilginç örnek ise, daha önce üzerinde çeşitli canlı türlerin yaşadığı ve coğrafi veya ekolojik olarak birbirleriyle ilişkili olan adaların parçalanarak ayrılmalarından sonra, zaman içinde diğerlerinden yalıtılan ve izole kalmaya başlayan bir ada üstündeki canlı popülasyonların da morfolojik olarak birbirlerinden farklılaşmaya ve türleşmeye başlamasıdır. Yalnız bu durumda hızlandırılmış bir şekilde yeni tür oluşumlarının kendisini göstermeleri beklenmemelidir. Hızlı şekilde gelişen bir türleşme olayında, bir türün rekabet ettiği diğer türler olmadan büyük miktarda kaynaklara (özellikle besin kaynaklarına) sahip olabilmesi çok önemli gibi görünüyor. Adaptif yayılımı kolaylaştıran ve destekleyen etkenler bu anlamda henüz işgal edilmeyen boş ekolojik nişler olmaktadır.

Yeni adaların yerleşilmesinde gözlemlenen hızlandırılmış türleşme mekanizmaları, Evrim Kuramının sınanması sağladığı için bilimsel olarak çok dikkate alınır.

Yeni yaşam alanlarına yerleşen bir tür başlangıçta genel olarak az çeşitlenmiş olacaktır. Bunun bir nedeni, bir yandan öncü türlerin genel olarak az çeşitli olması, diğer yandan spesiyal bir tür kendine özgü habitatlara veya özel yaşam birlikteliklerine ihtiyaç duyduğundan bu çevre şartları henüz oluşmamış da olabilir. Bu nedenle, yeni yaşam alanlarına yerleşen bir tür buradaki kaynakları tam anlamıyla etkili bir şekilde kullanamayacaktır. Bu durum, henüz olası diğer rekabetçiler olmadığı için başlangıçta pek de önem taşımaz. Ancak zaman içinde, kendi türü içinde rekabet edeceği bireylerin (türiçi rekabet) olması dolayısıyla, mevcut kaynakları iyi değerlendirebileceği bir şekilde değişmeye başlar. Canlı türün özellikleri değişmeye başladığından ve ayrıldığı ebeveyn popülasyonla gen alış verişinde bulunamadığından, zaman içinde kademeli olarak değişerek yeni ve ayrı bir tür oluşturur. Bu şekilde adaya özgü özellikler açıklanabilir. Yalnız burada şu soru da ortaya çıkıyor: Neden sadece tek bir tür oluşmuyor da çok sayıda türler oluşuyor? Bu soruyu kesin olarak yanıtlayacak veya tam olarak tatmin edecek bilimsel bir cevap henüz bulunmamakla birlikte çeşitli araştırmacı buna dair çeşitli modeller öne sürmüşlerdir. Büyük olasılıkla farklı durumlar için farklı modeller geçerli olacaktır.

Bu sorunun çözümlenmesinde iki alt proplemin işlenmesi gerekmektedir:


Türler birbirlerinden ayrılmadan da güçlü morfolojik farklılıklar gösterebileceği gibi birbirlerinden ayrılan türler de buna rağmen yaşam tarzları yönünden birbirlerine çok benzeyebilirler. Hatta bazı durumlarda bu türler birbirlerinden ayırt edemeyecek şekilde öyle benzeşirler ki, bu durumu tanımlayan "ikiz türler" veya "gizli türler" gibi tanımlamalardan bahsetmek mümkündür.

Araştırılmış olan gerçek vakalara dair sunulan farklı hipotezler farklı başarı oranları elde etmiştir. Öncelikle ekolojik türleşmenin gerçek önemi bilim alanında henüz tartışmalıdır. DNA dizilenmesindeki gelişmeler (PZT) sayesinde kısa bir süre önce adaptif yayılım özellikleri gösteren türl