çekti. Eğer Scipio muharebeden sonra komuta edebildiyse tümüyle yetkisizlendirilmiş olamaz. İki yazar da iki konsülün keskin görüş ayrılığı içinde bulunduklarında hemfikirdir ve Sempronius'un kendi planını uyguladığını düşünmektedirler.

Yazarların muharebede savaşan lejyonların miktarını iki misline çıkartmış olmaları ve Sempronius'un sadece 8.000 veya 9.000 Romalı piyadeye sahip olması da olasıdır. İki yazar da birbiriyle uyumlu olarak, her nasılsa, 10.000 kişilik bir kitlenin Kartaca çemberini yararak Placetia'ya doğru geri çıktığını belirtmektedir. Sempronius'un 2 lejyondan fazlasına sahip olduğu açıktır. Anlatımda Scipio, Sempronius ordusunun kış idmanları yapmasını söylediği belirtiliyor.

Livy tarafından belirtilen iki konsül ordusunun birleşimi bahsi ve Trebia Muharebesine katılanların toplam sayısı hakkında öne sürülebilecek diğer bir tez, Sempronius’ un bir miktar askeri Sicilya'da bir ileri karakol için bırakmış olabileceği, bir kısmını da Marcus Aemilius ve Sextus Pomponius'a deniz kuvveti için takviye vermiş olabileceğidir. Bir miktar ayrım da savaş dışı nedenlerden kaynaklanabilecek kayıplar olabilir. Bu tezin kuvveti antik bulguların daha fazla kullanımına bağlı olarak değişebilir.

10.000 kişi ise düzenini bozmayan ve geriye kaçmayan başlıca hayatta kalanlar oldu. Yazarlar diğerlerinden çok azı dışında büyük çoğunluğunun Piacenza’ ya ulaşamadığını açıkça belirtmektedir. Diğerleri Hannibal'ın alışıla gelmiş uygulaması olarak muharebe alanında tümüyle öldürüldüler. Bu nedenle kayıpların toplamı en fazla 32.000 adam civarında olup % 76 gibi bir orandadır. Kartacalılar Sempronius'un peşinden Trebia'nın karşı kıyısına gitmediler. Fiziksel olarak bitkin durumda olmalarından veya yaklaşık 10.000 kişilik kuvvetten veya kendi yakalarındaki ordunun kurduğu ikinci kamptan çekinmiş olabilirler. 
Hannibal merkezdeki hatta 20.000 Kelt, İspanyol ve Afrikalı, Libyalı ağır silahlı piyademin yanlarındaki her iki kanata 5 er bin kişi olarak taksim ettiği 10.000 süvariye ek olarak Mago'nun komutasına verdiği 2.000 kişilik pusuculardan oluşmaktaydı. Ancak bir karelik 10.000 Romalı piyade, Kartaca merkezli Afrika ve Kelt birliklerinin katliam çemberinden çıkmayı başarabilmiştir.

MÖ 218 kışı soğuk ve karlıydı. Scipio halen yaralarını tedavi ediyor ama Sempronius ise “Sabırsız ve dik kafalı” idi. Scipio'nun iyileşmesi ve komutayı üstlenmesinden önce –özellikle de yaklaşan yeni konsüllerin seçiminden önce, Scipio'nun idmansız adamlarla savaşa girişmemesi yönündeki uyarısına karşın genel bir çarpışma için hazırlıklar yapıyordu. Sempronius'un talihsizliği olarak Hannibal bundan haberdar idi ve Sempronius'un sabırsızlığını kendi lehine bir avantaja dönüştürmek için bir plan hazırladı. Hannibal'ın kuvvetleri soğuk ve taşmış Trebia Irmağının karşısında kamp kurmuştu. Polybius diyor ki;

Hannibal bir dizi Galyalı casusun oluşturduğu bilgi ağına güveniyordu. Onlar Hannibal'a Roma ordusunun savaş hazırlığını bitirdiğini haber verdiklerinde en iyi piyade ve süvarilerden bir kısmını özel bir görev için çağırdı. Bu ayırdıklarını küçük kardeşi Mago'nun komutasına verdi. Mago yukarıda bahsedilen yerde gecenin karanlığı içinde ağaçların arkasındaki çalılıklara kendilerini gizleyerek Romalılara karşı bir pusu oluşturmaları yönünde talimat almıştı.

Ertesi sabah, Hannibal Numidyanları Roma kampını taciz ederek geri çekilmeleri için gönderdi. Buradaki amacı Romalıları kardeşi Mago'nun gizlenmiş seçkin birlikleri ile fırsat anında kolayca saldırabileceği bir pozisyona çekmekti. Bunlar girişlere doğru at sürdüler ve nöbetçilere oklarını boşalttılar. Sempronius yanıt olarak Roma süvarilerini bunları geriye doğru sürmek üzere gönderdi kısa süre sonra da 6000 kargı atıcısını, hafif silahlı piyadeleri arkalarındaki savaş ana hattını kaplamak üzere gönderdi. Bunlar hafif piyade olarak kullanılmayacak açık biçimde ağır silahlı 12000 Romalı ağır silahlı piyade ve 20000 İtalyan müttefiklerdi.

ABD subaylarından Yarbay Theodore Ayrault Dodge muharebeyi şöyle anlatıyor:

Hannibal şimdi mızrak atıcılar ve Balearlı sapancılardan oluşan 8.000 hafif piyadesini çarpışma hattını kaplayacak şekilde öne sürdü ve bunların arkasına 20.000 Afrikalı, İberyalı ve Keltten oluşan piyade ile muharebe ana hattını 10.000 süvari ve bilinmeyen miktarda filleri iki kanata yerleştirerek muharebe ana hattını oluşturdu.

Nümidian süvarisi ani bir dönüş yaparak Roma süvarilerine saldırdı ve dışa doğru çekti. Ardından hafif piyade siperini taciz ettiklerinde bunların mızraklarının tükenmesinine yol açtılar. Kartacalıları eksilen mühimmat ve ısı kaybı nedeniyle engellemekte başarısız olmaya başladıklarında Sempronius bunlara ağır piyadelerin arkasına çekilme komutu verdi.
Benzer biçimde Balearlı sapancılarla mızrakçılar bu sefer Roma ağır piyadeleriyle çarpışmaya başladı.

Hafif silahlılar Roma hatlarına tekrar yüklendiğinde ağır silahlı (hastati ve principes) piyadeler aynı vasıftaki karşılıkları tarafından kapatıldı. Ardından Kartaca kanatları (süvariler) 1 e karşı 4.5 oranla Roma kanatlarına saldırdı. Bunları ırmağa doğru geri püskürterek piyadelerden uzaklaşmalarını sağladılar. Samuels, kanatların bu taktik altında geri çekilmesini daha iyi bir hezimet olarak tarif etmektedir. Romalıların geri çekilmesini bulunduğu yerden gören Mago’ nun saklanmış kuvvetleri pusu yerlerinden ortaya çıkarak zaten ağır baskı altında olan Roma piyadelerinin gerisinden yüklendiler. Soğuk, açlık, tükenmişlikle moralleri çökmüş olan Romalılar bu yeni saldırı karşısında yanlardaki ve gerideki biçimlerini yitirerek ırmağa doğru kaçmaya başladılar. Kaynaklar belirtmiyor olsa da geriye dönük incelemeler gösteriyor ki yeni silah altına alınmış acemi ve az idmanlı olanlar biçimlerini bu şekilde bozdular ancak hayatta kalanlar durumlarını ve biçimlerini koruyarak ileriye gidenler oldu.

Düzeni bozulanlar ırmak civarında öğütülürken Hannibal bir katliam yapma fırsatı buldu. Kayıpların devasa çoğunluğu burada öldürüldüler veya ırmakta boğuldular. Roma süvarileri at sırtında kaçarken Roma lejyonerleri merkezde Sempronius ile birlikte kaldılar ve ölenlerin büyük çoğunluğu özünde lejyoner ve Romalı olmayan 20.000 İtalyan müttefikinden oldu ki bunlar idmansız ve muharebe tecrübesi olmayanlardı.

Olayların gelişmesinden ve sonuçlardan anlaşılan odur ki Tiberius ana saldırıyı Kartaca hattının merkezine doğru yapmaya niyet etmişti. Savaşta öldürülmediğine göre kanatlarda veya geride değil merkezi bizzat kumanda ediyor olmalıydı. En deneyimli ve etkili piyadeliği göstermiş olmalıydı. Gerçekten de profesyonel askerler olarak davrandılar, yoğun süvari tehdidi bulunduğu anlarda yapılmakta olduğu biçimde bir kısmı piyade çukur karesi oluşturmak için hızla kanatları ve geriyi kapatmak üzere dönüş yaptılar. Kare oluştuğunda boş bırakılan iç tarafı kumandanın görev yeri ve yaralıların taşındığı yer oluyordu. Bu kare Kartaca saldırılarını püskürttü. Kartacalılar da bunun yerine ırmak tarafından gelen adamlara yoğunlaştılar.

Filleri durdurmak üzere seçilmiş bir hafif piyade grubu fillerin kuyruk altlarına küçük mızraklar saplıyorlardı. Vahşileşen filler, Hannibal onların sol tarafta bulunan Roma için savaşan Galyalıların bulunduğu yöne doğru sürülmelerini emredinceye kadar her iki tarafa da saldırdılar. Livy’ nin soldan kastettiği açık değilse de merkezdeki kare olmamalıdır.

Talihsiz stratejik kararlar almış olsa da, Kartaca merkezinin ortasından ileriye doğru devam edilmesi komutunu veren Tiberius kendisini daha iyi bir muharebe alanı generali olarak buldu. Kartaca kayıplarının miktarı ve kimler oldukları hakkında yazarlar bir şey söylemeseler de Afrikalılar ve Keltler en fazla kayıp verenlerdi. Roma savaşçılarının kayıpları ise % 75 e varan çokluktaydı. Biçimini koruyan Roma piyade karesi çok geçmeden kendisini Kartaca ordusunun gerisinde buldu. Ancak Kartaca ordusunun ırmak kenarında yaptığı katliamı görebiliyorlardı. Tiberius onlara yardım için geri dönüş yapmadı. Kaynaklar ırmağı ve yağmakta olan sağanak yağmuru Sempronius'un özürü olarak belirtmekteler. Fakat adamlarını Piacenza'ya muhtemelen yerinde şu an otoban ve demiryolu bulunan o günlerdeki bir köprü üzerinden yürüttü.

Savaşanların pozisyonu savaş alanının belirtilen özelliklerinden kaynaklanmaktadır. Scipio'nun ilk kampladığı yer Hannibal'ın 9.3 km uzağında ve Placentianın öncesinde Trebianın sağ yakasındadır. Ancak daha sona Scipio Trebiayı geçer ve Ripa Alta'da (ilk tepe) kamplamak üzere güneye iner. Şimdi Scipio'ya Hanibal'ın kampı 7,4 km uzaktadır. Bu da onun muharabe esnasındaki kamp yeridir. Bu yer sol yakadaki Gragnano Trebbiense’ e yakın olmalıdır. Eğer Scipio sağ yakada olsaydı, Hannibal, Tiberius'un Scipio'ya yolunu keserdi ve Scipio'nun yakınına kamplamasını önlerdi. Ancak Scipio sol yakada bulunuyordu. Güney Galyalıları Smpronis'un kampına yardım istemeye geldiklerinde, Sempronius adamlarını yağmacıları Hannibalın kampına sürmek üzere Trebianın karşısına gönderdi.

Romanın başlangıç hattı Tiberius'un kampı ile Trebia arasındaydı. Çukurlu kare sol yakada ortaya çıktı ve Trebia ırmağı tarafından kesiliyordu ve diğer hayatta kalanların da ilerledikleri Piacentia'ya doğru gittiler. Sorun şu ki Placentia karşı yakada Tiberius kampının bulunduğu yerde idi. Eğer ırmak kampa ulaşmakta bir engel idiyse kampın kuzeyindeki Placentia'ya ulaşmaya da engeldi. Mommsen basitçe karenin ırmağı tekrar geçtiğini ancak bir köprü kullanmış olabileceğini var sayıyor. Koloninin hem Po hem de Trebia üzerinde bir köprüsü olabileceğini öne sürüyor ki bu da hikâyenin kalanını tamamlıyor.

Ertesi gece, Livy'ye göre, “kamptakiler ve diğer hayatta kalanlar, çoğu yaralı olan adamlar salların üzerinde Trebianın karşısına (sağ yakasına) geçtiler. Onlara Scipio komuta ediyordu. O, ordusunu büyük bir sessizlik içinde Placentia'ya ilerletti. Po üzerinden Cremona'ya geçtiler ki, iki ordunun iaşesi için burada tek koloninin rezervleri ayılmıştı. Anlatıcı Hannibal'ın onları takip etmek üzere karşıya geçmediğini, Scipio'nun ise Hannibal ile arasına ırmağı (Po) aldığını belirtiyo