liğini taşımıştır.

Franco, artık çoktan dağılmış olan İspanyol İmparatorluğunun bazı kalıntılarına sahip çıkmak istemiştir. 1956 yılında Fas Fransa'dan bağımsızlığını kazandıktan sonra İspanyol denetimindeki Batı Sahra İfni Savaşı ile korunsa da uluslararası baskılar sonucu İspanya tarafından terk edilerek Fas denetimine girmiştir. 1968 yılında yine uluslararası baskılar sonucu Franco, Ekvator Ginesinin bağımsızlığını tanımak zorunda kalmıştır. Franco Birleşik Krallık toprakları olan Cebelitarık'da hak iddia etmiş ve sınırını 1969 yılında kapatmıştır.

"Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista" adıyla bilinen falanjist parti İtalya'daki Ulusal Faşist Parti ve Almanya'daki Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin aksine ideolojik olarak tek bir bütünlük arz etmemekteydi. Bu özelliğinden dolayı İspanya'daki rejim otoriter olsa da ideolojik anlamda faşist olarak adlandırılmamaktadır. Rejim ekonomik alanda kabul etmediği açılımı yapmak durumunda kalarak serbest piyasa ekonomisine geçmiş, bu süreç sonunda toplumsal reformlar kendisini yakıcı olarak hissettirmiştir. Rejim tüm ekonomik hak arama organlarını, rakip olarak görülen siyasi kesimleri şiddetle bastırmıştır. Bu kapsamda oluşturulan ve özellikle kırsal bölgede deneimden sorumlu tutulan Guardia Civil kötü şöhret yakalayacaktır. Şehir merkezlerinde ise silahlı Policia Armada birlikleri görev yapmaktaydı. Bu dönemde baskı gören gruplar arasında sendikalar, komünist ve anarşist örgütler, Katalan ve Bask milliyetçi grupları öne çıkar. CNT ve UGT sendikalarının yanı sıra İspanyol Sosyalist İşçi Partisi ile İspanyol Komünist Partisi gibi partiler de yasaklanmış, yeraltı faaliyetine itilmiştir. 1960'lı yılların sonuyla beraber özellikle işçiler ve üniversite öğrencileri arasında huzursuzluklar ve eylemler başlar. Bu dönemde Franco rejimine karşı silahlı mücadele veren ETA da askeri hedeflere saldırılarını artırır. Rejim idam cezasını özellikle siyasi suçlarda çok sık kullanmış, hatta Franco ölümüne çok yakın dönemde bile idam kararlarını onaylamıştır.

Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi 17 Mart 2006 tarihinde aldığı Avrupa Birliği Bakanlar Konseyine tavsiye niteliğindeki kararla Franco rejiminin uluslararası alanda mahkûm edilmesi yönünde tavır takınılmasını önermiştir. Buradan hareketle kurum İspanyol hükümetine bazı adımlar atması yönünde telkinde bulunmuştur. Bu adımlar arasında şunlar sayılabilir:
Ayrıca Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi 1939-1975 yılları arasında Franco rejimi tarafından yapılan sistematik insan hakları ihlallerini kınamıştır.
Aşağıda rejim tarafından idam edilmiş öne çıkan bazı kişiler bulunmaktadır:

Franco diktatörlüğü döneminde rejimin siyasal, toplumsal ve kültürel alanlarda uyguladığı baskı spor alanında da yaşanmıştır. Rejim yanlısı duruşun yanı sıra kendisini farklı şekillerde ifade etmek isteyen muhalif siyasal, toplumsal ve yerel milliyetçi unsurlar bu alanı kullanmıştır. Futbol alanında ortaya çıkan rekabet kendisini çok farklı şekillerde var etmiştir. Günümüzde El Clásico olarak bilinen FC Barcelona - Real Madrid CF bunların arasında yer alır. Özellikle 1931 yılında Cumhuriyetçi geleneğin etkisiyle armasındaki kraliyet simgelerini atan o zamanki adıyla "Madrid Futbol Kulübü" iç savaşın ardından rejim tarafından sahiplenilmiş ve armasına yeniden kralcı geleneği temsilen taç eklenmiştir. Bölgesel kültürlerin ve dillerin Franco rejimi tarafından bastırılması ve iç savaşta Cumhuriyetçi tarafta yeraldığı için cezalandırılan Barcelona şehri muhalif kimliğini futbol takımıyla yansıtmıştır. Benzer bir durum Madrid kentindeki diğer bir spor kulübü olan Atlético Madrid için de geçerlidir. Daha çok işçi sınıfı ve Cumhuriyetçi geleneğe sahip çıkanlar tarafından desteklenen kulüp kralcılara karşı direnişin adresi olagelmiştir. Franco rejimine silahlı direniş de dahil olmak üzere farklı şekillerde direnen Bask topraklarındaki muhalif kimlik Athletic Bilbao kulübünde temsil edilmiştir.

Franco diktatörlüğü döneminde sanatsal ve kültürel anlamda değer verilen eserlerin önemli bir kısmı ideolojik olarak muhalif fikirdeki veya faşist estetiğe eleştirel yaklaşan sanatçı ve aydınlar tarafından üretilmiştir. Bu dönemde ülke dışına çıkmak durumunda kalan İspanyol sanatçı ve aydınlar da çok önemli eserler meydana getirmiştir. Önde gelen falanjistlerden Ernesto Giménez Caballero faşist sanatın İspanya'daki teorisyenlerinden olmuştur. Rejime eleştirel olarak yaklaşan ancak varlığını kabul eden önde gelen sanat teorisyeni Eugenio d'Ors ise sanatın varolabileceği bir ortam yaratılması gerektiğini savunarak dönemin modern gelişim talebini dile getirmiştir.

Bu dönemde Sardana da yasaklanmıştı.

Basın yayın kurumları diktatörlük süresince en yoğun baskı altında kalan kesimlerden birisi olmuştur. 1977 yılına kadar İspanya'da basın özgürlüğünden söz etmek mümkün değildir. 1938 yılında Franco yanlısı bakan Ramón Serrano Súñer uygulamaya koyduğu basın yasasıyla savaş dönemindeki baskıcı sansür siyasetinin tüm rejim boyunca hakim olmasını sağlamıştır. Kamu veya özel ayrımı olmadan tüm basılı eserler devlet kontrolüne tabiydi. 1939 yılında kurulan EFE Haber Ajansı ülkede haber tekeli olacak ve gündemi belirleyecektir. 1975 yılına kadar her sinema seansından önce gösterilmesi zorunlu olan yaklaşık 10 dakika süreli belgesel-haber niteliğinde programlar olurdu. Bu programlarda Franco rejimi yüceltilirdi.

Döneme ait bazı özel yayın kuruluşları varlıklarını koruyabilmişlerdir. Bunların arasında öne çıkan gazeteler arasında ABC, La Vanguardia ve El Correo sayılabilir. Özel radyolar arasında ise "La Sociedad Española de Radiodifusión" (SER) ve "La Cadena de Ondas Populares" (COPE) sayılabilir. Bu dönemde haftalık olarak çıkan ve varlığını yoğun sansüre rağmen sürdüren mizah dergisi La Codorniz 1941 yılında Miguel Mihura tarafından kurulmuş ve çok sayıda önemli sanatçıyı bünyesinde toplamıştır.

1956 yılında transistörün yaygınlaşmasıyla radyo önemli bir iletişim aracı haline gelir. 1960'lı yıllarla beraber yaygınlaşan televizyonda ise rejimin önem verdiği belgeseller yer bulur. Televizyon özellikle 1968 Eurovision Şarkı Yarışmasında La, la, la adlı şarkıyla birinciliği kazanan Massiel sayesinde rejimin uluslararası alanda başarı kazanmasının aracı olmuştur.

İspanya'da ve dünyada Franco rejiminin geleneği hakkında tartışmalar hala sürmektedir. Franco ve kurmuş olduğu rejim bir kısım tarafından Avrupa'nın geleneksel değerlerinin korunmasını sağladığı iddiasıyla savunulurken, bir diğer kesim tarafından da insanlık suçlarıyla itham edilir. Franco dönemini simgeleyen anıtlar ve simgeler kaldırılmaktadır. Özellikle Avrupa Konseyi Parlamentler Meclisi tarafından alınan ve rejimi mahkûm eden karar bu süreçte etkili olmuştur. Ayrıca Franco dönemi arşivlerinin de 2006 yılı itibarıyla tüm kamuoyuna açılması da önemli bir gelişme olarak kaydedilir. İç savaş ve sonrası dönemde Franco diktatörlüğü tarafından hedef alınmış olan mağdurların haklarını savunmak amacıyla 2004 yılında bir komisyon kurulmuştur. Etnik halklara ve farklı dillere olan baskıcı yaklaşımı nedeniyle Franco döneminde de rejime muhalefetin yüksek olduğu Katalonya ve Bask Bölgesinde günümüzde Franco rejimine dair hiçbir simge bulunamaz. Son dönemde rejim sırasında katledilenlere ait toplu mezarların ortaya çıkartılması için çalışmalar başlatılmış ve bu kapsamda 2007 yılında Tarihsel Miras Kanunu çıkartılmıştır.






Hasan Tahsin Akıncı

Yüzbaşı Hasan Tahsin Akıncı (d. 1890, İznik – ö. 1949), Türk asker, bürokrat.

I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı ordusunda üç ayrı cephede savaştıktan sonra Kurtuluş Savaşı’na katılmış, İstiklal Madalyası sahibi bir Türk askeridir. Savaştan sonra çeşitli kamu kuruluşlarında hizmet etti.

1890 yılında İznik’te doğdu. İstanbul’da hukuk öğrenimi gördü. Öğrenciliği sırasında Çanakkale Savaşları'na gönüllü olarak katıldı, Üçüncü Kolordu Süvari Bölüğü'nde çarpıştı. Savaş sonunda "Harp Madalyası" ile ödüllendirilerek, rütbesi teğmenliğe yükseldi.

Çanakkale Savaşı’ndan sonra Kafkasya Cephesi’nde savaştı; bu cephede gösterdiği yararlılıktan ötürü Gümüş Liyakat Madalyası aldı ve rütbesi üsteğmenliğe yükseltildi. Kafkasya cephesinden sonra gönderildiği Suriye Cephesi’nde savaşırken esir düştü, İskenderiye esir kampında 8 ay tutsak kaldı. 1918 yılında imzalanan Mondros Ateşkes Antlaşması uyarınca serbest bırakıldıktan sonra İznik’e döndü. 
Anadolu’nun işgale uğraması üzerine İznik'te, ""İznik Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti""'ni kurdu; cemiyetin başkanlığını yaptı. Aynı günlerde topladığı İznikli gençlerle ilk Kuvayı Milliye Birliği olan, ""Millî Targan Bey Taburu""'nu oluşturdu.

Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Mustafa Kemal Paşa'nın Kuvayı Milliye Birlikleri içindeki subayları, ""Düzenli Orduları oluşturmak için'” davet etmesi üzerine Ankara'daki ""Karargâh Muhafız Süvari Bölüğü""'ne katıldı.

Batı Cephesi'nde 41. ve 24. alaylar içinde Yunanlara karşı savaştı. Bu savaşlar sırasında yüzbaşılığa terfi etti. Afyon-Dumlupınar Savaşları'na katıldı. Savaştaki üstün çabası nedeniyle TBMM tarafından "Takdirname" ve "İstiklal Madalyası" ile ödüllendirildi.

Kurtuluş Savaşı’nda yaşadıkları yönetmenliğini Memduh Ün’ün yaptığı 1964 tarihli “"Dağ Başını Duman Almış"” adlı filmle sinemaya aktarıldı.

Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Bayındırlık Bakanlığı'nda Daire Müdürlüğü, Bursa Ceza ve Tevkif Evi Müdürlüğü, Bursa Hava Yolları Müdürlüğü görevlerinde bulundu. Özellikle şair Nâzım Hikmet’in Bursa Cezaevi’nde hapis yattığı dönemde cezaevi müdürlüğü görevinde bulunuşu ve şair ile dost oluşu yönü ile hatırlanır

1949 yılında hayatını kaybetti. Cenazesi, İznik Şehir Mezarlığı’na defnedildi.




Zaporijya Uluslararası Havalimanı

Zaporijya Uluslararası Havalimanı (Ukraynaca:""Міжнародний аеропорт Запоріжжя"") (IATA: OZH, ICAO: UKDE) Ukrayna'nın Zaporijya kentindedir. Uçak motoru fabrikası Motor Sich buradadır.

Havalimanının 2,100 metre uzunluğunda pisti bulunmaktadır.





Çernivtsi Uluslararası Havalimanı

Çernivtsi Uluslararası Havalimanı (Ukraynaca: "Міжнародний аеропорт «Чернівці»") (IATA: CW