ği'nin en güçlü ve en büyük üyesiydi. En son ayaklanan oydu. Sicilya Seferi'nin sonuçlarından birkaç yıl yararlandı. Tüm İyonya ayaklanırken Atina halen tüm ayaklanmaları bastıracak güçteydi.

Perikles, Atina'nın imparatorluk içinde hakimiyetini güçlendirmek için MÖ 450 yılında Klerukya olarak bilinen yarı koloni yerleşmeler oluşturma politikası geliştirmiştir. Atina'ya bağlı bir askeri garnizon işlevi gören bu yerleşimler, İmparatorluk'un geniş topraklarında Atina'nın kontrolünü garanti ediyordu. Ayrıca Perikles Birlik üyeleriyle Atina arasındaki ilişkileri düzenlemek, haraçların toplanmasını ve Atina yararına kullanılmasını temin eden kamu görevlileri çalıştırmıştır.

Atina İmparatorluğu dışa karşı yine de fazla güçlü değildi. Sparta ile savaşın 27. yılında iç çekişmelerin ve Pers desteğinin sayesinde de olsa yenilgiye uğratıldı. Attik Delos Birliği de MÖ 404 yılında ortadan kalktı. Ancak bu yenilginin sonuçlarını kısa sürede üstünden atmayı başardı. İkinci Atina İmparatorluğu, MÖ 377 yılında bir deniz savunma birliği olarak, yine Atina'nın önderliğinde kuruldu. Fakat Atina eski gücüne hiçbir zaman ulaşamadı. Üstelik artık düşmanları çok daha güçlü ve daha fazla sayıdaydı.

Pers İmparatorluğu ile girişilen bu savaşın sonlarına doğru Attik Delos Birliği, Atina İmparatorluğu'na dönüşme yoluna iyiden iyiye girmiştir. Savaşın sona ermesine karşın Attik Delos Birliği üyelerinin, hem parasal hem de gemi yönünden Atina'yı destekleme yükümlülükleri devam ettirilmiştir. Yunanistan'da iki güç odağı Atina ve Sparta arasındaki I. Peloponez Savaşı, MÖ 460 – 445 yılları arasında sürmüş, nihayetinde otuz yıllık bir antlaşmayla ateşkes sağlanmıştı. Ancak bu ateşkes, Atina ile Sparta arasındaki çekişmeyi sona erdirmemiş, sadece 14 yıl sonra bu iki güç, Peloponez Savaşı'nda yeniden çatışmaya girmiştir. Bu yıkıcı savaş 27 yıl sürmüş, sonuçta Atina gücünün tümüyle kırılmasına yol açmıştır. Atina İmparatorluğu parçalanmış ve Yunanistan'da artık Sparta hegemonyası oluşmuştur. Ancak bu savaşlar sadece Atina'yı değil tüm Yunanistan kent devletlerini önemli ölçüde zayıflatmıştır. Yunanistan'daki olayların Pelopones Savaşı'na varmasında Attik Delos Birliği'nin önemli bir rolü olduğu kabul edilmektedir.

Grekler karşısında defalarca yenilgiye uğrayan ve iç isyanlarla savaş kapasitesi zayıflatılan Pers İmparatorluğu, MÖ 449'dan itibaren I. Artakserkses ve ardılları tarafından böl ve yönet stratejisini benimsemiştir. Greklerle açık bir çatışmadan kaçınılarak, bunun yerine Sparta'ya karşı Atina'yı kullanma yönünde bir siyaset izlendi. Bu amaç için politikacılara başvuruldu. Bu şekilde kendi aralarındaki sürtüşmelere dalan Grek dünyasının dikkati Pers İmparatorluğu'ndan uzaklaştırıldı. Grek dünyasıyla Pers İmparatorluğu arasında MÖ 396 yılına kadar bir çatışma gerçekleşmedi. II. Agesilaus MÖ 396 yılında başlattığı bir seferle Önasya'da geniş bir istila hareketine girişti. Plutarkhos'a göre Grekler bu aralar tüm dikkatleri "barbarlar"a yönelmişti.

Eğer Attik Delos Birliği Savaşları Grek dünyası ile Pers İmparatorluğu arasındaki güç dengesini Yunanistan lehine değiştirmişti. Bununla birlikte izleyen yarım yüzyıldaki Yunanistan'da taraflar arasında daha sonraki yarım yüzyıl süren yıpratıcı iç çekişmeler, Pers İmparatorluğu'nun güç dengesindeki konumunu önemli ölçüde düzeltmiş oldu. Sparta, MÖ 387 yılında Korint, Tebai ve Atina'dan oluşan bir ittifakla Korint Savaşı'na girmiştir. Durumunu kurtarabilmek için Pers İmparatorluğu'ndan destek istemek zorunda kalmıştır. II. Artakserkses, MÖ 386 yılında Sparta Kralı Agesilaos ile "Kral Barışı" olarak bilinen bir barış antlaşması imzaladı. Bu antlaşma sayesinde Yunanistan üzerinde tam bir hakimiyet kurduğu gibi, Batı Anadolu'da yeniden hakim oldu. Sparta, Yunanistan üzerindeki hegemonyasını sürdürebilmek için, bir bakıma Batı Anadolu Grek kent devletlerini feda etmiş oldu. Antlaşmayla bir önceki yüzyıldaki tüm Grek kazanımları kaybedilmiş oldu. Pers istila girişimleri karşısında muharebelerde elde edilen sonuçlar gibi, Attik Delos Birliği'nin Pers İmparatorluğu'na karşı giriştiği mücadelelerin kazanımları da kaybedilmişti.






Fono Yayınları

Fono Yayınları, 1953 yılında Şükrü Meriç tarafından Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlı olarak kurulan bir açıköğretim okulu ve yayınevidir. Bu yayınevi, ağırlıklı dil konusunda kitaplar çıkartıyor ve dil dersleri veriyor ve bu kuruluş dil konusunda açıköğretim ders veren tek kuruluştur. Fono Yayınları'nın Bakü, Stuttgart, Ankara, İzmir, New York, İstanbul'da dil okulları vardır. Yayınevi; konuşma kılavuzlarının yanında, hikâye kitapları, sözlük ve eğitim CD'leri yapmaktadır. Ayrıca, İstanbul'da bu kuruluşun Fono Koleji adlı bir özel ilköğretim okulu da var. Ayrıca, bu kuruluş Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'ndan ve Alman Staatliche Zentralstelle für Fernunterricht kuruluşu'ndan patent almıştır. TSK'ye, Tübitak'a, Emniyet Genel Müdürlüğü'ne, Muş Cezaevi'ne ve Fırat Üniversitesi'ne yabancı dil dersleri vermiştir.



[[Kategori:Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı]]
[[Kategori:1953'te kurulan oluşumlar]]
[[Kategori:20. yüzyılda kurulan yayınevleri]]



Demli

Demli, Flört (müzik grubu)'ün 10 şarkıdan oluşan üçüncü stüdyo albümüdür. Albüm, Eyüp Dirlik, Flört ve Barış Büyük'ün prodüktörlüğünde, "Bay Papağan" stüdyolarında kaydedildi. Hücum kayıt ve kanal kayıt teknikleri ile makara banta kaydedilerek hazırlanan albümün tüm kayıt, mix ve mastering aşamaları analog ekipman kullanılarak gerçekleştirildi. İlk albümün 7 yıl ardından çıkan albüm, 4 yıl gibi uzun bir sürede tamamlandı.




Ovabayındır (düz yerleşme)



Ovabayındır, Balıkesir il merkezinin yaklaşık olarak 20 km. güneydoğusunda, Kepsut'un 15 km. güneyinde, Ovabayındır Köyü'nün 1–2 km. kuzeydoğusunda yer alan bir düz yerleşmedir. Aslında yerleşmenin bulunduğu bölgenin adı Karaağaç Tarla olmasına karşın en yakın köyün adı verilmiştir. Bazı haritalarda köyün adı Bayındırköy olarak geçtiğinden bazı kaynaklarda yerleşme Bayıdırköy olarak verilmektedir. Ovabayındır, Erken Tunç Çağı'na tarihlenen düz yerleşmeden ve yakınındaki mezarlık alanından oluşmaktadır. Mezarlık alanı kaçak kazılarla büyük ölçüde tahrip edilmiştir.

Yerleşme 1936 yılında J. Stewart tarafından saptanmış olup 1956 yılında Ekrem Akurgal başkanlığında kurtarma kazıları yapılmıştır.

Büyük ölçüde tahrip edilmiş olan yerleşme ve mezarlık alanında tabakalanmayı saptama olanağı bulunamamıştır. Bununla birlikte ikisinin de Erken Tunç Çağı'na tarihlenebilecek tek tabakadan oluştuğu ileri sürülmektedir.

Yerleşim alanında taş temelli, dikdörtgen planlı, fazlasıyla tahrip edilmiş bir yapı ortaya çıkarılmıştır.

Mezarlık alanında tahrip edilmiş küp mezarlara ulaşılmıştır. Gömüt armağanı olarak kaplar vardır. Çanak çömlekler siyah, gri tonlarında, açkılı ve bazıları astarlıdır. Biçim olarak keskin içe kıvrılan ağızlı, derin ve yayvan kaseler, gaga ağızlı testiler ile kaideler görülmektedir. Gaga ağızlı testilerden bazıları kuğu boyunlu olarak tanımlanmaktadır.

Gömüt armağanlarından bir başka grup olarak arsenikli bakırdan yapılmış küçük, 6–15 cm. uzunlukta kama ve çakılar bulunmuştur. Bunların sadece gömüt armağanı olarak üretildikleri düşünülmektedir. Çok küçük perçin delikleri, ahşap ya da boynuz sapları olduğunu göstermektedir. Biçim olarak benzerlerine Ege, Kuzeybatı Anadolu ve İç Anadolu'da karşılaşılmaktadır.

Mezarlık alanı kazılarında iki tane serpantinden sap delikli balta ve çekiç bulunmuştur. Son derece başarılı bir işçilik sergilemektedir.

Ovabayındır Manisa – Balıkesir bölgesinin Yortan Kültürü'ne tarihlenmektedir. Benzer buluntulara Babaköy ve Yortan / Gelenbe mezarlık alanında da rastlanmaktadır. Maden buluntuları, çakı – kama örneklerinden hareketle MÖ 2.500 – 2.200 yıllarına tarihlenebilir. Bu tarihler, Yortan Kültürü'nün tarihlendiği Erken Tunç Çağı II. – III. evreleriyle uyumludur.





Artemision Deniz Muharebesi

Artemision Deniz Muharebesi, Pers İmparatorluğu'nun Yunanistan'a İkinci Pers Saldırısı sırasında, üç gün içinde gerçekleşen bir dizi deniz muharebesidir. Muharebe Eğriboz Adası açıklarında gerçekleşmiş olup, MÖ 480 yılının Ağustos ya da Eylül ayında, Yunan-Pers Savaşları'nın ünlü muharebesi Termopylae Muharebesi ile aynı tarihlerdedir. Bir yanda Sparta, Atina, Korint ve diğer Grek kent devletlerinin donanmalarından oluşan Grek İttifakı Donanması'yla, diğer yanda I. Serhas'ın Akamenid İmparatorluğu Donanması arasında gerçekleşmiştir.

Yunanistan'a yönelen bu Pers genel taarruzu, aynı hedefli ilk genel taarruz olan Yunanistan'a Birinci Pers Saldırısı'nın, Atina kuvvetleri karşısında uğranılan Maraton Muharebesi yenilgisiyle başarısız sona ermesinden sonra gecikmiş bir devamı niteliğindedir. Bu ikinci Yunanistan seferi Pers İmparatoru I. Serhas'ın topladığı büyük bir ordu ve hazırladığı güçlü bir donanmaca yürütülmüştür. Atinalı General Themistokles, Grek İttifakı kuvvetlerin Pers ordusunun ileri hareketini Termopylae Geçidi'nde, Pers Donanması'nı da Eğriboz adasının kuzeybatı ucundaki Artemision Boğazı'nda engellemeyi önermiştir. Artemision Boğazı'nın tutulması, Termopylae'nin deniz kanadının örtülmesi için askeri - stratejik bir zorunluluktu. Bu öneri kabul edildi ve 271 triremeden oluşan Grek İttifakı Donanması, Pers Donanması'nı karşılamak üzere Artemision Boğazı yönünde harekete geçirildi.

Artemision yönünde ilerleyen Pers Donanması yaz sonunda Magnezya sahilleri açığında bir fırtınaya yakalanmış ve Donanma'daki 1.200 gemiden yaklaşık üçte biri batmıştır. Artemision'a ulaşan donanma, 200 gemiden oluşan bir müfrezeyi Grek donanmasını çevirmek için Eğriboz'un doğu sahilleri açığıından gönderdiyse de bir başka fırtına bu gemilerin büyük bir kısmının kaybedilmesine yol açmıştır. Asıl muharebe, daha küçük çaplı çatışmalarla geçen iki günün ardından gerçekleşmiştir. Asıl muharebede gün boyu süren çatışmalarda kayıplar iki tarafta oransal olarak aşağı yukarı denkti. Ancak daha az sayıda gemiden oluşan Grek donanması için bu kayıplar, donanmanın savaş gücü için çok daha ağırdır.

Muharebe ardı