Milli Müzesi'nde sergilenir.

11.-12. yüzyıllarda İran'dan Mezopotamya ve Suriye'ye yayılan Selçuklu Türkleri ile birlikte Türk halıları batıya doğru yayılmıştır. Antik kaynaklarda halı merkezleri ve çok övülen Selçuklu halılarından sıkça bahsedilmesine rağmen Büyük Selçuklular devrinden günümüze kaldığı tespit edilen Türk halısı örnekleri yoktur. Bu durum, Büyük Selçukluları'nın halı, kilim ve tekstil ürünlerinin Moğol istilası sırasında yok olması ile açıklanır. Ancak 13.-15. yüzyıl minyatürlerinde görülen halı tasvirlerinin, 12.-14. yüzyıl orijinal halı örnekleri olduğu düşünülür ve günümüzde Selçuklu halılarını tanımak için en önemli kaynak olarak değerlendirilir. Söz konusu tasvirler, Selçuklularda halıcılığın döneminin çok önemli bir sanat dalı olduğunu; yerleşmiş ve geliştirilmiş bir düğümlü halı geleneğinin mevcut bulunduğunu ve Selçuklu halı sanatının devamlı gelişmelerle daha sonraki halı sanatına sağlam bir temel olduğunu ortaya koyar. 13. yüzyıl şairi Hariri'nin "Makamat" (Toplantılar) eserinin İstanbul Süleymaniye Kütüphanesi'nde ve Paris Bibliotheqe Nationale Müzesi'ndeki bazı minyatürleri, Selçuklu halılarını gösteren önemli örneklerdendir.

Türk halı sanatı, Anadolu'nun Türkler tarafından fethinden sonra gelişimini Anadolu'da sürdürdü. Anadolu Selçukluları'nin Anadolu'da hüküm sürdüğü devirde Konya, Kayseri, Sivas gibi şehirler halı merkezi haline geldi ve Türk halıları Müslüman olmayan bölgelere de yayıldı 13. yüzyılda atölye halıcılığı gelişti ve büyük boy halılar üretilmeye başlandı. Anadolu Selçukluları devrinden günümüze gelen yirmi sekiz halı bilinir: Bu halılardan sekizi Konya Alâeddin Câmii'nde, üçü Beyşehir Eşrefoğlu Camisi'nde, yedisi, Fustat'ta, beşi Tibet'te, beşi Divriği Ulu Camisi'nde bulunmuştur.. 

Halıcılık, Anadolu Selçukları devrinden sonra gelen Beylikler döneminde de Anadolu'daki önemini sürdürdü. Bu dönemde üretilen halılar, ""Beylikler Dönemi Halıları"" veya ""14.-15. yy. Anadolu Türk Halıları Halıları"" olarak adlandırılır. Genellikle hayvan figürleriyle
süslü olmaları nedeniyle ""Hayvan Figürlü Anadolu Halıları"" olarak da bilinir. Ünlü örnekleri, günümüzde Konya Etnoğrafya Müzesi'nde bulunan ""horozlu halı"", İsveç'in Marby Köyü'ndeki kilisede bulunan ""Marby Halısı"" ile Orta İtalya’da ki bir kiliseden bulunan ""Ming Halısı"" diye tanınan halıdır. 

Anadolu halıları, 13 .yüzyıldan beri Batı ülkelerine satılmakta olsalar da 14. yüzyılda Avrupalı aristokratlar için bir prestij simgesi haline gelmiştir. Deniz ticaretinin hakimi olan İtalya, halıların ilk yayılma bölgesi ve transit merkezi idi. Bu devirde doğu minyatürlerinde olduğu gibi Avrupalı ressamlarının tablolarında da Anadolu halıları görülmeye başladı. 14 ve 15. yy.'larda Avrupalı ressamlar tablolarında sık sık hayvan figürlü halıları tasvir etmişlerdir. 

Osmanlılar devrinde 14. ve 15. yüzyıl boyunca teknik ve motif bakımından Selçuklu halı sanatının prensiplerine uyuldu. Erken dönem Osmanlı halılarının örnekleri Avrupalı ressamların tablolarında sıklıkla tasvir edilmiştir. 1451’den başlayarak önce İtalyan ressamların tablolarında görülen Türk halıları, 16. yy. sonlarına kadar Hollandalı ve Alman ressamların tablolarında resmedilmiştir. Bu dönemin halılara literatüre Alman ressam Hans Holbein'in adından yola çıkarak ""Holbein halıları"" olarak geçti. Hayvan figürlü halıların 15. yy. sonuna doğru Avrupalı ressamların tablolarından kaybolarak yerini geometrik desenli halılara bıraktığı görülmüştüür. 

16. yüzyılda Türk halıları altın çağına erişti. Saray ve camilerin ihtiyaçlarını karşılamak için çok miktarda halı dokundu ve Osmanlı mimari sanatının izleri halılarda görüldü.. Bu dönemde iki tür halı dokunmaktaydı: Saray halıları ve Uşak halıları. 

Saray halıları, Osmanlı sarayında sanatkarlar tarafından dokunan halılarıdır. Bu halılar Anadolu halılarından farklı olarak "sine "denilen İran düğümü ile dokunmuştur. Saray halılarının renk ve desenlerinde başlangıçta İran etkileri hakimken zamanla Anadolu'ya özgü bir karakter kazanmıştır. Lale, sümbül, karanfil ve nar çiçekleri gibi bu devirde Osmanlı sanatının ana teması olan natüralist desenler halılarda da kendini göstermiştir.

Klasik Osmanlı devrinde dokunan ikinci tür halı ise Uşak halılarıdır. Osmanlı sarayına serilmek ve yabancı ülkelere hediye olarak verilmek üzere Manisa ve bu şehrin yakınındaki Uşak'a ısmarlama yolu ile halı dokunmaya başlanmış ve saray sanatkarları tarafından çizilen halı modelleri Uşak'a gönderilip burada saray adına imal ettirilmiştir. Uşak halıları, İzmir limanı vasıtasıyla Avrupa'ya sevk edildiklerinden Avrupa'da ""İzmir halısı"" olarak tanındı.

Uşak halıları "Madalyonlu (sofra) Uşak Halıları" ve "Yıldızlı Uşak Halıları"" adıyla iki gruba ayrılırlar. Tebriz halılarında görülen madalyon şeması 1514'te Tebriz'in Türkler tarafından fethinden sonra Türk halısına girdi. Yıldızlı Uşak Halıları sekiz kollu yıldız şekilli küçük bir göbek
(sofra) ve bu göbeğin (sofra) altında ve üzerinde yıldıza benzeyen şekiller içerir. 17. yüzyılda ""beyaz zeminli veya post zeminli Uşak Halıları"" diye adlandırılan yeni bir halı grubu daha ortaya çıktı. Ayrıca 17. yüzyılda Uşak civarında dokunup Transilvanya'ya (Osmanlı devrinde Macaristan'a, günümüzde Romanya'ya bağlı) ihraç edilen halılar "Transilvanya (veya Erdel) halıları" olarak tanınıdı. Bu halılar günümüzde Macaristan müzelerinde bulunur. 

17. yüzyılda Uşak halıları ününü kaybetmeye başladığı zamanlarda Batı Anadolu bölgesinde Gördes, Kula, Bergama ve Milas; İç Anadolu Bölgesi'nde de Konya-Ladik, Kırşehir ve Mucur halıları ün kazandı. Bu yörelerde dokunan halılar 18. ve 19. yüzyılda giderek artan oranlarda Avrupa'ya ihraç edilmiş, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlarında Osmanlı ekonomisine büyük katkı sağlamıştır. İngilizler 19. yüzyılın ilk yarısında halı ticareti ile uğraşmak amacı ile Anadolu'da ticarethaneler kurdular. 1880'li yılların ortalarına gelindiğinde Batı Anadolu ticari halıcılığı altı büyük ticarethanenin tekeline girdi. Avrupa zevkine göre hazırlanmış desenler dokutulup İzmir halısı adıyla ihraç edildi. 19. yüzyıl sonuna kadar yün malzeme ile dokunmuşken pamuk ipliği kullanılmaya, zamanla bitkisel boyalar yerine sentetik boyalar kullanılmaya başlandı.

19. yüzyılda saray ve çevresinin çeşitli ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulan saraya bağlı fabrikalarda da halı üretimi gerçekleştirilmiştir. Sultan Abdülmecid döneminde yeni yapılan sarayların büyük boyutlu halı ihtiyacını karşılamak için Kayseri, Sivas ve Gördes’ten İstanbul'a dokuyucular getirtilerek Feshane fabrikasında halı üretildi. "Hereke Fabrika-i Hümayunu"'nda Osmanlı Devleti'nin son dönemlerine kadar sarayın ihtihaçları için halı üretimi devam etti. Bu fabrikada dokunan halılar, çeşitli uluslararası fuarlarda tüm dünyanın tanıdığı en kaliteli el dokuması halı unvanını kazandılar. Dolmabahçe Sarayı'nın ek binalarında da "Hereke Dokumahanesi" adıyla bilinen ve Sultan Vahdettin'in son günlerine kadar üretime devam eden bir dokumahane vardı. 




Mermi hızı

Mermi hızı, silah çeşitleri içerisinde ateşli silah ile ilgili bir terimdir. Barutun itici gücüyle mermi namludan çıktığı andaki hızını gösterir, tüfekler tabancalara nazaran atış menzilleri yüksektir.

Örnek olarak, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin piyade silahı olan G3ün mermi çıkış hızı saniyede 800 metredir.

Mermi çıkış hızı merminin zamanına ve çağına, türüne ve kalibresine, namlu çapına ayrıca silahın içindeki yiv-setlere bağlı olarak değişir.




HakiRya

Hakirya ya da Kirya (İbranice :הַקִּרְיָה), Tel Aviv'in merkezinde Hükümet binasının ve İsrail Savunma Kuvvetleri üssünün bulunduğu semttir. 19 yüzyılda kurulan semtin topraklarının çoğu Sarona adlı semte aitti.




Yakın Doğu Üniversitesi Eczacılık Fakültesi

Yakın Doğu Üniversitesi Eczacılık Fakültesi, Yakın Doğu Üniversitesi'nde bulunan 16 fakülteden biridir. Yakın Doğu Üniversitesi Eczacılık Fakültesi, TC Yüksek Öğrenim Kurumu onayını Aralık 2006 yılında alarak, ÖSYS 2007-2008 kılavuzunda Eczacılık Lisans düzeyinde eğitim, öğretim, araştırma çalışmalarına başlayan TC'deki 13. KKTC'deki mevcut üniversiteler içinde ilk Eczacılık Fakültesidir. 2007-2008 eğitim yılında 5 yıllık MPharm diploma eğitimine başlayan YDÜ Eczacılık Fakültesi, 2012-2013 eğitim yılında da YÖDAK onayını alarak 6 yıl eğitim ile PharmD diploması veren bölümü acılan, KKTC'de ve bölgedeki ilk Eczacılık Fakültesi olma özelligine sahiptir. 2006 yılında Kurucu Dekan olarak göreve başlayan Prof.Dr.Rümeysa Demirdamar YDÜ Eczacilik Fakültesi Dekanlığı görevini 2015 yılında bırakmıştır.Yerine 2015 yılından itibaren Prof.Dr.İhsan Çalış dekanlık görevini sürdürmektedir .YDÜ Eczacılık Fakültesi 42 akademik öğretim üyesi ile lisans ve lisans üstü (MSc, PhD) eğitim vermektedir.ÖSYM Kontenjanı her yıl 100 öğrencidir.

İlk mezunlarını 2012 yılında veren fakültemiz mezunları 5 yıllık programdan MPharm-Eczacı, 6 yıllık programdan PharmD-Eczacı diploması alırlar.Fakültemizin burslu öğrenci kontenjanı açılmıştır.

YDÜ Eczacılık Fakültesi, KTECZB, TEB, ve FİP üyesidir.
=Fakülte Yönetimi=



=Kaynaklar=
=Dış bağlantılar=




Baksan Rayonu

Baksan Rayonu (Rusça: Бакса́нский райо́н; Kabardeyce: Бэхъсэн къедзыгъуэ) Baksan rayonu Kabardey-Balkarya'nın 10 ana rayonundan biridir. Ülkenin Kuzeydoğusunda yer almaktadır. Baksan şehri bu rayonun sınırları içinde kalmaktadır.

Kabardin Özerk Bölgesi 1 Eylül'de Merkez Yürütme Kurulu Kararı 1921 ile Baksan bölgesinde kuruldu. 1924 yılında ilçenin yerleşim parçası yeni kurulan ve Dağlık Primalkinskomu bölgelerine nakledildi.Baksan ilçe bazında 30 Eylül 1931 Merkez Yürütme Kurulu Kararı Baksan bölgesinde kuruldu.
İlçenin 29 Aralık 1937 Baksan bölgesini bir kısmının Merkez Yürütme Komitesi başkanlığının kararı yeni kurulan Küba bölgesine transfer edildi. 2 Kasım 1956 Küba bölgesinin Yüksek Sovyeti Başkanlık Kararı kaldırılmış ve Baksan bölgesi transfer edildi. Ama bu dönüşüm bitmedi. 20 Aralık 1962 den Yüksek Sovyet KBOSSC 'nin başkanlığının Çözünürlük yerleşim Elbrus alan bir dizi dışında Baksan, Çegem rayonu ve Elbrus rayonu alan b