güne göndermekteydi. 1859 yılında İtalya'nın birleşmesi'nden bir yıl önce ölerek hem izlediği ılımlı politikanın sonuçsuz kaldığını hem de İtalya'nın Avusturya kontrolü altında kalmasını sağlamanın tek yolunun askeri yöntemler ve baskı olduğu gerçeğini görmemiş oldu.

Milano'da geçirdiği bir kazanın ardından 5 Ocak 1858 tarihinde, kötüleşen sağlık durumunun da etkisiyle ölmüştür. 19 Ocak 1858 tarihinde Aşağı Avusturya'daki "Heldenberg"'de defnedilmiştir. İmparator ise onun Viyana'daki İmparatorluk mezarlığına (Capuchin crypt) defnedilmesini arzulamıştır.
Radetzky, mirasını daha önce borçlarını ödemesini sağlayan Joseph Gottfried Pargfrieder'a bırakmıştır. "Gedenkstätte Heldenberg" (Anıtsal Kahramanlar Dağı) olarak anılan Heldenberg açık hava mezarlığı asker heykelleriyle doludur. Radetzky de anıtsal bir mezarlığın altında yatmaktadır.




Balinaların evrimi

Memeli deniz hayvanları ("Cetacea") (balinalar, yunuslar ve musurgiller) kara memelilerinin soyundan gelen deniz memelileridir. Onların kara kökenli olduklarının göstergeleri;

Kara hayvanlarının nasıl okyanusa uygun büyük su canlıları haline geldiği sorusu, memeli deniz hayvanlarının karadan denize geçişinde, Pakistan’da birkaç safhada ortaya çıkmış keşiflerin sonucuna kadar gizemini sürdürmüştü.

Nitekim ilk olarak 1978’de Paul Gingerich ve ekibi tarafından yaklaşık 52 milyon yıl öncesinde yaşamış olan Pakicetus fosili bulundu ve modern balinaların erken atası olarak tanımlandı. Pakicetidler aslen kara memelileri olmalarına karşın, kulak ve duymayla ilgili birçok özelleşmeleri balinalar ve yunuslarla akraba olduklarını açıkça gösteriyordu. 1994’te ise Pakicetus ile aynı bölgede ancak 120 metre daha yukarıdaki sedimentlerde bir başka balina atası ve geçiş formu olan “yüzen yürüyen balina” Ambulocetus natans bulundu. Ambulocetus’un bir sucul memeli olduğu ortadaydı ancak aynı zamanda işlevsel bacaklara ve hala karada yürümesine izin verecek bir iskelet yapısına da sahipti.

Charles Darwin "Türlerin Kökeni" (On the Origin of Species) isimli kitabında ilk olarak balinaların ayıların soyundan gelebileceğini ileri sürülmüştür. Ancak iki yıl sonra Darwin bu teoriyi kitabının gelecek baskılarından geri çekmiştir. Memeli deniz hayvanlarının evrimine dair geleneksel teori, balinaları çift toynaklılar grubu "Artiodactyla"'nın bir kardeş grubu olan ve tırnak yapıları ile kurtlara oldukça benzeyen, soyu tükenmiş etçil beslenen toynaklılar "Mesonychia" ile ilişkilendirir.

Bu hayvanların balinalarınkine benzeyen ve sıra dışı olan üç köşeli dişleri vardı. Bu sebeple, bilim adamları uzun süre balinaların bir "Mesonychia" türünden evrimleştiğine inanmışlardı ancak son moleküler filogenetik veriler, balinaların çift toynaklılar ("Artiodactyla") ile, özellikle su aygırı ile daha yakından ilişkili olduğunu ortaya çıkarmıştır. Memeli deniz hayvanları ile çift toynaklıları birleştiren akrabasal bir soyun olduğuna dair güçlü kanıt, Cetartiodactyla maddesinde ek olarak ele alınmıştır.

Ancak suaygırlarının Anthracotheriidae ataları, balinaların ilk ataları olarak bilinen Pakicetus'dan milyonlarca yıl sonraya kadar fosil kayıtlarında görünmedi. Keşif sonucu moleküler veri, Pakicetusun en eski ilk balina olduğunu kanıtlamıştır. Pakicetusun iskeletleri, balinaların doğrudan Mesonychia türlerinde evrilmiş olmadığını göstermektedir. "Mesonychia" türleri, Artiodactyla ailesinden ayrıldıktan sonra artiodactyla türlerinin suda yaşamaya başlayan halidir. Başka bir deyişle, ilk balinalar yeni artiodactylalar kaybolduğundan beri, mesonychia atalarının hallerini koruyan ilk artiodactylalardır (üç köşeli dişlere sahip olma gibi).

Bu konuda ilginç bir çıkarım, tüm toynaklı memelilerin ilk atalarının muhtemelen etçil veya leş ile beslendikleri, günümüz çift toynaklıları ("Artiodactyla") ve tek toynaklıların ("Perissodactyla") evrimlerinin sonlarına doğru bitkisel beslenmeye geçmiş olmalarıdır.

Mesonychidler, büyük yırtıcı hayvanların zayıf olduğu tüm durumlarda et yiyiciler haline geldiler, böylece onların adaptasyonu, dinozorlardan kalan boşlukları doldurmuş olduğunda muhtemel bir dezavantajdı.




Ulu Ana

Ulu Ana - Türk ve Altay mitolojisinde Yaratıcı Tanrıça. Büyük Yaratıcı gücü ifade eder. Uluğ (Olı, Olu, Olo, Ulı) Ene olarak da bilinir.

Yaratıcı gücün eril yönünü simgeler. Soyut bir varlıktır. Ancak zaman zaman Ak Ana yerine kullanıldığı gibi, bazen de Ak Ana, Od Ana, Kün Ana, Toprak Ana, Gök Ana gibi yaratıcı güçlerin tamamını da ifade eder. Avrupa ve Hint-İran kültüründe doğanın unsurları dört tane olduğu halde Türk kültüründe bu sayı beş olarak ortaya çıkar: 1.Su, 2.Od (Ateş), 3.Gök(Hava), 4.Toprak, 5.Gün (Işık). Pek çok söylencesel varlığın ayrışmadan önceki biçimidir. Ezeli (Önsel) bir bağıntı olarak ondan kopan ve ayrılan ruhların ve varlıkların yeniden birleştiricisi olarak düşünülebilir. Bu varlıkları tekrar birbirine yakınlaştırır. Bu bağlamda Tümtanrıcı bir yaklaşıma kaynaklık eder. Bolluk ve bereketin koruyucusu ve yaratıcısıdır. Hayat verici gücün ve ölümsüzlüğün en üst noktasıdır. Hem düzenleyici başlangıç, hem de karmaşık dağıtıcı sonlanım onda bir araya gelir. Zıtlıkları içinde barındırır. Bu nedenle zıtlar onda birbirleriyle yer değiştirebilir. Ters işlevli varlıklar ortaya çıkabilir. Kendi içinde şeytani unsurları da barındırır. İnsani olduğu kadar hayvani bir yönü de bulunur. Hem yer altı dünyasının hem de göğün sahibidir. İri ve sallanan göğüsler olan bir kadın olarak betimlenir. Her şeyi bilir. Bahşılara ihtiyar ve bilge bir kadın görünümünde uykularında görünür. Hem saf ve eldeğmemiştir, hem de doğurgandır ve cinselliği varlığında barındırır.

Ulu Ana, birçok kez değişime uğrayarak birkaç konum değiştiren bir bütündür. Bozkurt, Hal Anası, Umay, Kübey ve başka pek çok mitolojik varlığa ve koruyucu ruhlara dönüşmüştür. Bu varlıklar her ne kadar bağımsız koruyucu ruhlara çevrilip farklı varlıklar olarak ortaya çıkmış olsalar da Türk mitolojisinde bu Ulu Ana motifinin en az birkaç özelliğini taşımaktadırlar. Ulu Ana bu bakımdan, önsel bir tanım olarak ondan kopan ruh ve motiflerin temel benzerliklerini oluşturarak aynı işlevler taşıyan farklı motiflere çevrilir. Ebedî yaşayış ve hayatın dönüşümlülügünü vurgulayan mitolojik inançta o, hayat verici güç ve ölümsüzlüğün en üst iradesi olarak ortaya çıkar. O, yaşlanmaz bir varlıktır. İkili (düalist) bir varlık olarak, hem düzenleyici, hem kaos getiricidir. Zıtlıkların kendileri onda birbirleriyle yer değiştirebilirler. Bu bakımdan O'ndan ayrılan varlıkların birbirine ters yönlerde işlev görmeleri de doğaldır.

(Ul) kökünden türemiştir. Yüce, büyük, aşkın, görkemli demektir. Ululamak, saygıyla anmak demektir. Ayrıca ulumak sözcüğü de kurdun kutsallığı ile alakalıdır. Tunguz ve Mançu dillerinde Ula şeklinde yer alır ve iyilik ifade eder. Bazı Türk lehçelerinde Çince kökenli Lu (ejderha) sözcüğünün Uluğ/Ulu şeklinde söylenmesi ise tesadüfi olsa bile aynı zamanda bu varlığa yönelik algıyla da bağlantılı görünmektedir.






Ulu Ata

Ulu Ata (Yakutça: "Улу Тойон", "Ulu Toyon") - Türk ve Altay mitolojisinde Yaratıcı Tanrı. Uluğ (Olı, Olu, Olo, Ulı) Ede olarak da bilinir. Ulu Toyun veya Ulu Tüyer olarak da anılır.

Büyük Yaratıcı gücü ifade eder. Yaratıcı gücün eril yönünü simgeler. Soyut bir varlıktır. Ancak zaman zaman Ak Ata yerine kullanıldığı gibi, bazen de Ak Ana, Od Ana, Kün Ana, Toprak Ana, Gök Ana (veya Yel Ana) gibi yaratıcı güçlerin tamamını da ifade eder. Sür olarak bilinen ruhu ve şamanları yeryüzüne o göndermiştir. Ulu sözcüğü Sümerce de benzer anlamlar taşımaktadır.

Yakutlann inanışlarındaki en karışık yapılı motiflerden biridir. Bir görüşe göre, Ürüng Ay Toyon'un kardeşidir.
Diğer bir görüşe göre ise kayıp ve bilinmez gök ruhlarının lideridir. G. Ergis, Ulu Toyon'un şamanların koruyucusu olduğunu belirtir. Kulakovski ise, çok eski zamanlardan beri "Ayıhı" olarak bilinen iyi ruhların başı olarak tanımlar. "Sür" olarak bilinen ruhu, ateşi ve şamanları insanlara gönderen odur. İstediğinde Abası ruhlarının kılığına bürünebilir. Gökyüzünün yedinci katında yaşayan Ulu Toyon, birçok Yakut boyunun şamanlarının da koruyucu ruhudur. Onun pek çok oğlu olduğu, bu oğlanların adlarının hayvan adlarına benzediği ve onların beyaz veya boz atlarla gökyüzünden yere indikleri söylenir.

(Ul) kökünden türemiştir. Yüce, büyük, aşkın, görkemli demektir. Ululamak, saygıyla anmak demektir. Ayrıca ulumak sözcüğü de kurdun kutsallığı ile alakalıdır. Moğolcada Olon çokluk ve fazlalık bildirir. Tunguz dillerinde Ülen ise iyilik manası taşır.






Supraspinatus

Supraspinatus kası (Musculus supraspinatus), kürek kemiğindeki (scapula) fossa supraspinata'dan başlayarak, humerus'daki tuberculum majus'un en üst kısmına tutunur. Ellerin kafanın üstünde birleştirilmesi hareketi olan abdüksiyonu başlatır. Suprascapular sinir tarafından uyarılır.




Yel Ana

Yel Ana - Türk, Altay, Tatar ve Macar mitolojilerinde Rüzgar Tanrıça. Cel (Çel, Şil, Cil) Ana da denir. Macarlar Szélanya (Yel Ana) adı da verirler.

Moğol kültüründeki "Салхи Ээж" (Buryatça: "Һалхин Эхэ", Oyratça: "Салькн Эк", Altayca: "Салкын Эне", Tuvaca: "Салгын Ава") adlı varlıklar ile büyük benzerlikler gösterir. Bu sözcükler birebir "Yel Anası" anlamı taşır.

Eskiden yaşamsal unsurlardan birisi sayılan havanın hareketli hali olan yel için algılanan canlılık içeriği daha sonra ruh, cin gibi kavramları da çağrıştırmaya başlamıştır. Macarlara göre dünyanın sonundaki büyük bir dağda bulunan bir mağarada yaşar ve bu mağaranın etrafında güçlü fırtnalar döner. Bu mağarayı koruyan Yel Ana kendisi güçlü bir kasırga olup eser. Divayev'in verdiği bilgiye göre Özbekler; ""Çal Mama! Çal Mama!"" yani Yel Ana diye bağırarak kendisinden güçlü rüzgarları dindirmesini isterler.

"Yel/ Yil" sözcüğü, Türk boylarının birçoğunda rüzgar anlamının yanında "kötü ruh, zarar verici varlık" anlamında kullanılır. Örneğin Hakas ve Teleğütlerde "Çil" şekliyle "kötü ruh"ları ifade eder. Bu anlayış, Anadolu'da olduğu gibi, Azerbaycan'da da insan organlarına yayılan ağrı ve sızıları anlatır. Bu ağrı, sızı ve hastalıkl