karmaşıktı. Yemen, Irak, Suriye ve Lübnan'da Yauhdi cemaatlerin çoğunluğu homojendi fakat 19. yüzyılın Filistin'inde Yahudi haccı ve Avrupa sömürge projeleri Doğu Avrupa'dan büyük ölçüde Aşkenazın ve Bulgaristan, Türkiye ve Kuzey Afrikalı Sefaradların ilgisini çekti. Filistinli Yahudiler sadece İberya kökenli değildi, asırlar öncesinden Yidiş dili konuşan Yahudi cemaatleri de mevcuttu.
Osmanlı'nın Filistin'deki son dönemlerine doğru yerli Yahudiler genelde 'Dört Kutsal Şehir' olarak anılan Safed, Tiberya, Hebron ve Kudüs'te yaşıyordu. Yahudi nüfusunu, Yidiş dili konuşan Aşkenazlar ile Sefaradlar oluşturmaktaydı. Ladino dilini konuşan Sefarad grubuna, Arapça konuşan Magrebimler de dahildir. Kudüs dışındaki dört kutsal şehirde anadil ağırlıklı olarak Arapça ve Ladino'ydu. Rusya ve Doğu Avrupa'dan gelmiş dolayısıyla Aşkenaz olan Kudüs Yahudilerinin anadili ise ağırlıklı olarak Yidiş'ti. 1882'de Kudüs'te, 1290'ını Magrebimlerin oluşturduğu 7620 kişilik bir Sefarad nüfusu mevcuttu. Türk tebasına bağlı şehrin yerlilerinin Arapçası akıcıydı. Sefarad/Magrebim, Aşkenaz ve Yahudi olmayan diğer nüfusun lingua francası Arapçaydı.

Filistinli Arap olan Halil el Sakakini ve Vasıf Cevheriye gibi ünlülerin otobiyografi ve hatıratlarından anlaşıldığı üzere Osmanlı'nın son dönemlerindeki Filistin'de Yahudilere "abnaa al-balad" (ülkenin oğulları), 'hemşehri' veya "Yahud avlad Arab" (Araboğulları Yahudiler) denmekteydi. Şubat 1919'da Birinci Filistin Kongresi'nin yayınladığı anti-Siyonist manifesto Siyonist göçlere karşı çıkıp, sadece savaştan önce bu topraklarda yaşayan Araplaşmış Yahudileri sıcak karşılamaktadır.

Avrupalı Yahudiler yaşadıkları ülkelerde "doğulu" olarak kabul edildiler. Örneğin, 18. yüzyılda yaşamış Prusyalı filozof Immanuel Kant Avrupalı Yahudiler için "aramızda yaşayan Filistinliler" demektedir. Gerek Arap, gerek Yahudi gerekse başka bir ulusa bağlı olsun, bölgedeki İngiliz Mandası, Filistin vatandaşları için "Filistinli" terimini kullanmıştır.

FKÖ'nün Temmuz 1968'de Filistin Milli Konseyi'nce yapılan anayasa eklemesine göre "Filistinli" terimi, gerek yurtlarından çıkarılmış gerekse hala topraklarda yaşıyor olsun 1947'ye kadar bu topraklarda ikamet eden Arapları ifade eder. Bu tarihten sonra yaşadığı topraklar ne olursa olsun kişinin babası Filistinli ise kendisi de Filistinlidir. Buna ilaveten, Siyonist işgal başlamadan önce Filsitin topraklarında yaşayan Yahudiler de Filistinli olarak kabul edilmektedir.

Arap şehri Sahnin'de yaşayan İsrail vatandaşı akademisyen, aktivist ve Filistin Milli Konseyi gözlemci üyesi Uri Davis kendisini "anti-Siyonist Filistinli Yahudi" olarak tanımlamaktadır. Davis şunu aktarmaktadır: "Kendimi Filistinli Yahudi olarak "tanımlamıyorum", ben aslen Filistinli Yahudiyim, 1943'de Filistin ülkesinde Kudüs'te doğdum, doğum belgemin başlığında 'Filistin Hükümeti' yazar. Bunun bir önemi yok. Önemli olan, konunun işimle alakalı olan ve Siyonizm'i eleştirmede avukatlığını yaptığım siyasi içeriğidir. Ben bir anti-Siyonist Yahudiyim." 2006'da tanıştığı Filistinli Müslüman kadın Miyassar Abu Ali ile evlenebilmek için 2008'de İslam'a geçti.

Aktör, yönetmen ve aktivist Juliano Mer-Khamis'in annesi İsrailli bir Yahudi ve babası Filistinli bir Müslümandır. 2009'da İsrail Ordu Radyosu'na verdiği demeçte kendisinin "%100 Filistinli ve %100 Yahudi" olduğunu belirtmiştir.





Şule Şahbaz

Şule Şahbaz (d. 2 Ekim 1978), 75 kiloda yarışan Türk halterci.

1998 yılında Çek Cumhuriyeti'nde yapılan Avrupa Halter Şampiyonası'nda altın madalya aldı. Ayrıca aynı turnuvada biri büyüklerde ve yedisi gençlerde olmak üzere sekiz 8 Avrupa rekoru kırdı. 20 yaşındayken Bulgaristan'da yapılan Avrupa Gençler Halter Şampiyonası'nda üç altın madalya aldı ve dokuz Dünya rekoru kırdı.1998 Dünya Halter Şampiyonası'nda koparmada üçüncü, toplamda ise ikinci oldu.

2002 Avrupa Halter Şampiyonası'nda 3 altın madalya kazandı. Ek olarak 1999 ve 2004 Avrupa Halter Şampiyonası'nda gümüş madalya ve 2003 Dünya Halter Şampiyonası'nda ise bronz madalya kazandı.

2000 yılında Türkiye Halter Federasyonu hakkında yaptığı özellikle doping ağırlıklı açıklamalarla gündeme geldi. Federasyon ile mahkemelik oldu ve millî takımdan kesildi. Bunun üzerine, aynı yıl ilgilenmeye başladığı bilek güreşi sporunda millî takım seviyesine çıktı, Avrupa Bilek Güreşi Şampiyonası'na katılarak sol kol 80 kilo büyük bayanlarda üçüncü oldu.

2004 Yaz Olimpiyatları'nda 75 kilo bayanlarda yarışması planlanmış ancak yapılan doping testi pozitif çıktığı için diskalifiye edildi. Şahbaz'ın kas geliştirici anabolic streoid kullandığı bildirildi.




Protein birincil yapısı

Peptit ve proteinlerin birincil yapısı, bu moleküllerin yapı birimleri olan amino asitlerin doğrusal sırası, veya daha genel olarak, bir proteini oluşturan atomlar arasındaki kovalent bağların spesifikasyonudur.

Protein yapısını birincil, ikincil ve üçüncül olarak ayrılması 1951'de Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang tarafından önerilmiştir. Linderstrøm-Lang, proteinin katlanmamış yapısına "birincil yapı", protein zincileri arasında iç bağlantılar oluşması sonucu oluşan sarmallara "ikincil yapı", bu sarmallar arasında oluşan bağlantılar sonucu oluşan yapıya "üçüncül yapı" olarak değinmiştir. Bu tanımlama olduça genel olduğu için eleştirilmiş bu yüzden 1969'da IUPAC-IUB Biyokimyasal Adlandırma Kuralı Komisyonu, Kaj Ulrik Linderstrøm-Lang'ın tanımlamasının yeterince kesin olmadığını belirterek, birincil yapıyı "polipeptit zincirdeki amino asit dizisi" olarak tanımlanmasını önermiş ve bu tanımın "kovalent yapı" tanımından farklı olduğunu ve disülfür bağları kapsamadığını eklemiştir. Buna rağmen çoğu araştırmacı birincil yapıyı proteinin kovalent yapısı ile eş anlamlı saymaya devam etmiştir, ve günümüz ders kitaplarında birincil yapının amino asit diziden oluştuğunu ve disülfür bağlarını da kapsadığı belirtilemeye devam eder.

Tipik, disülfür bağları içermeyen, dallanmamış bir protein için onun kovalent yapısı, amino asit dizisine eşdeğerdir. Birincil yapının kovalent yapıya karşılık geldiği varsayılırsa, bir proteinin birincil yapısı onun atomik bileşiminin, ve bu atomları birleştiren bağların (sterokimyasal özellikleri de dahil olmak üzere) spesifikasyonudur.

Bir proteinin birincil yapısı onun "üçüncül yapısı" olarak adlandırılan üç boyutlu yapısını büyük oranda belirler. Ancak, protein katlanması o kadar karmaşıktır ki, birincil yapıyı bilmek, proteinin ne şeklini, ne de yerel yapı elemanlarının yapılarını (sarmallar veya dönmeler gibi) öngörmeye yeter. Benzer diziye sahip olan başka proteinlerin (örneğin bir protein ailesinin diğer üyelerinin) yapısını bilmek, belli bir dizinin üç boyutlu yapısının oldukça güvenli şekilde hesaplanmasını mümkün kılar. Dizi aileleri dizi hizalaması yoluyla belirlenirler.

Proteinler genelde yirmi doğal amino asitin birbiriyle peptit bağları kurarak oluşturduğu polimerlerdir. Polimeri oluşturan birimlere amino asit kalıntısı (rezidü) denir. Proteinler "omurga" tabir edilen, düzenli tekrarlayan bir peptit "omurga" ve bu omurgaya bağlı farklı amino asit yan zincirlerinden oluşur. Bazı proteinlerde bu yan zincirler kimyasal değişime uğrayabilirler. Bazı yan zincirler arasında çapraz bağlar oluşabilir, bazılarına ise enzimler aracılığıyla farklı fonksiyonel gruplar eklenebilir (bakınız aşağıdaki #Kovalent değişimler bölümü).

Polipeptit zincirler yönlüdür, çünkü uçları farklıdır. Konvansiyon gereği, bir proteinin birincil yapısı onun amino (N) ucundan karboksi (C) ucuna doğru belirtilir.

Bir proteinin birincil yapısının bilinmesinin çeşitli faydaları vardır:

Proteinlerdeki amino asit dizisi DNA tarafından kodlandığı için, bir protein geninin dizisinin belirlenmesi o proteini oluşturan amino asit dizisinin belirlenmesini sağlar. Günümüzde çoğu proteinin birincil yapısı o proteinin gen dizisine dayalıdır. Ancak, DNA dizisinin genetik kod kullanılarak amino asit dizisine çevrilmesi, proteinin gerçek birincil yapısını sağlamaya yeterli değildir. Eğer proteinde disülfür bağları varsa bunların hangi sisteinler arasında olduğu DNA dizisinden anlaşılamaz. Keza, eğer proteinde çevrim sonrası bir kimyasal modifikasyon varsa (fosforilasyon veya glikozilasyon gibi), bunlar da DNA dizisinden anlaşılamaz. Bu yüzden bir proteinin birincil yapısının çözülmesi için onun doğrudan analiz edilmesi gerekir.

Bir proteinin birincil yapısının çözülmesinin ilk adımı onun amino asit bileşiminin belirlenmesidir. Edman yıkımı, proteinin N-ucundan bir amino asit kalıntısının çıkartılmasını sağlar. Bu işlem tekrar tekrar yapılarak proetinin dizisi N-uçtan içeri doğru teker teker okunabilir. Otomatik dizileme makinaları bir proteinin yaklaşık 50 amino asitlik bir kısmını okuyabilirler. Analizi kolaylaştırmak için, büyük proteinler kimyasal veya enzimatik yolla 50 kalıntıdan daha kısa parçalara bölünürler, bunlar ayrı ayrı dizilenmesinden tam proteinin dizisi elde edilebilir.

Bir proteinin birincil yapısının tam anlaşılması için disülfür bağlarının yerlerinin de belirlenmesi gerekir. Protein küçük peptitlere bölündükten sonra bu peptitler elektroforez veya kromatografik yöntemle ayrıştırılırlar. Numuneler, bir kere normal halleriyle, bir kere de disülfür bağlarının indirgenmesine yol açacak şartlar altında analiz edilir. Farklı hareket eden peptitlerin protein içinde disülfür bağı ile birbirine bağlı olduğu bu yolla anlaşılabilir.

Günümüzde kütle spektometresi, protein birincil yapısının çözülmesinde kullanılan önemli bir yöntem olmuştur. Bu yöntemle moleküllerin toplam kütlesi büyük hassasiyetle ölçülülebilir. Tripsin gibi bir proteaz kullanılarak bir proteindaha küçük parçalara bölünürse, parçaların gözlemlenen kütleleri ile DNA dizisinden beklenen kütleleri arasındaki fark, o peptit parçasında hangi kimyasal değişimin olduğuna belirlemeye yarar.

Genelde polipeptitler dallanmayan polimerlerdir, bu yüzden birincil yapıları genelde onları oluşturan amino asitlerin dizisi şeklinde ifade edilebilir. Ancak, proteinler çapraz bağlanabilirler. Bunun en sık görülen şekli disülfür bağları iledir, ve birinc