üre gerek duyulmadan yayınlanabilmiş olsa dahi pek çok tartışmaya neden olmuş ve çeşitli eleştiriler almıştır.
Filmin Amerika Birleşik Devletleri'nde gösterimi iki yıl sonra, "The Horror Chamber of Dr. Faustus" adıyla dublajlanmış ve tekrar düzenlenmiş olarak "The Manster" (1959) filmi ile yapılmıştır. Film hakkında yapılan eleştiriler genelde pek olumlu olmasa da daha sonra yapılan yayınlanmalar sonucu daha da ünlenen film, çağdaş eleştirmenlerce şiirsel doğası ve ardından gelen yapımlara olan etkileri yüzünden bir klasik kabul edilir.

Film, Paris yakınlarında bir kadının (Valli) gece saatlerinde arabasıyla nehre bir ceset bırakmasıyla başlar. Ceset bulunduktan sonra Génessier (Brasseur) nehre bırakılan kızı, yüzü bir trafik kazasında korkunç bir şekilde yaralanmış olan kendi kızı, Christiane Génessier (Scob), olarak teşhis eder. Dr. Génessier klinik olarak da kullandığı büyük bir konakta yaşamakta, kafeste tuttuğu birçok Alman kurdu veya başka köpekler ile deneyler yapmaktadır.

Christiane'in düğününden sonra Dr. Génessier ve assistanı Louise, cesedi nehre atan kadın, gerçek Christiane'in saklandığı konağa gelirler. Nehre bırakılan kadının, yüzünün Dr. Génessier tarafından kendi kızına bir aktarma denemesi fakat başarısız olması yüzünden öldüğü anlaşılır. Dr Génessier kızına yüzünü iyileştirmek için söz verir ve onun yüzündeki şekilsizliği örtmesi için maskesini takması konusunda ısrar eder. Babası odadan çıktıktan sonra Christiane babasının yanında çalışan ve kendisini ölü sanan nişanlısı Jacques Vernon'ı (François Guérin) arar fakat hiçbir şey söylemeden telefonu kapatır.

Louise, Edna Grüber (Juliette Mayniel) adında genç bir öğrenciyi ona kalacak yer vadederek Dr. Génessier'in evine gelmesine ikna eder. Génessier Edna'yı uyutarak gizli laboratuvarına götürür ve yüz nakli ameliyatı için Edna'nın yüzünü çıkarır. Çıkardığı yüzü başarıyla kızına nakleder, sargılar içinde ve yüzünden olmuş Edna'yı ise zorla kilitli tutar. Edna bir şekilde kaçmayı başarır fakat pencereden düşüp ölür. Edna'nın cesedinden kurtulduktan sonra, Génessier kızının yüzündeki zedelenmeleri görür. Christiane'in yüzü gün geçtikçe kötüye gitmektedir; yeni doku vücut tarafından reddedilmektedir ve Christiane tekrar maske giymek zorunda kalacaktır. Christiane Jacques'a tekrar telefon eder ve bu sefer ona adıyla seslenir fakat Louise telefon görüşmesini böler.

Jacques kendisine gelen telefon çağrısını polise bildirir. Polis yüzleri birbirine benzeyen mavi gözlü genç kadınların ortadan kayboluşunu incelemektedir. Polis, Jacques'ın Lousie olarak tanıdığı sürekli inci bir kolye takan bir kadının ortadan kaybolan kadınlardan sorumlu olduğunu düşünür. Müfettiş Parot (Alexandre Rignault) kaybolan kadınlara benzeyen Paulette Mérodon (Beatrice Altariba) adlı bir kadını muayene olması için Génessier'in kliniğine gönderir. Sağlıklı olduğu söylenen Paulette, Paris'e gitmek için yola çıkar ve Louise ona derhal eşlik eder ve Dr. Génessier'e götürür. Génessier ameliyata başlamak üzereyken Louise, polislerin Dr. Génessier ile görüşmek istediğini söyler. Doktor polisle konuşurken babasına inancını yitiren Christiane, Paulette'i serbest bırakır ve Louise'yi boğazından bıçaklar. Ayrıca babasının deneylerinde kullandığı köpekleri ve beyaz güvercinleri serbest bırakır. Polisleri gönderdikten sonra Dr. Génessier laboratuvara geri döner ve köpekler tarafından saldırıya uğrar ve vahşice parçalanır. Filmin sonunda Christiane konağın etrafındaki ormana elinde özgür bıraktığı güvercinlerden biriyle yavaşça yürür.


Filmin yayınlanmasından çok uzun bir süre sonra, Şubat 2005'te, Fransız film müziği plak şirketi Play Time film müziklerini CD ortamında Jarre'in diğer film müzikleri ile birlikte yayınladı. Bu CD'de "La Tête contre les Murs" ve "Thérèse Desqueyroux" gibi Franju'nun başka filmlerine ait müzikler de vardı.




The Null Corporation

The Null Corporation, Trent Reznor tarafından kurulmuş olan ve grupları Nine Inch Nails ile How to Destroy Angels'ın eserlerini yayımlayan bir bağımsız plak şirketidir. Nine Inch Nails albümleri "Ghosts I–IV" ve "The Slip" bu plak şirketi aracılığı ile fiziksel kopya olarak yayımlanmıştır. The Null Corporation ismi ayrıca Nine Inch Nails'in dijital müzik yayımları, resmi YouTube kanalı, ve resmi MySpace ile Facebook hesaplarında da bulunmaktadır.






SPB

SPB aşağıdakilerden herhangi biri anlamına gelebilir.





Acem Ali

Acem Ali (Esir Ali olarak da tanınır, ö. 1538 veya 1539), Azeri asıllı Osmanlı mimar.

Farklı belgelerde babasının adı Abdülkerim ve Abdülvehhap olarak geçmektedir. Fatma binti Hilal ile evli olan Acem Ali'nin, Hasan Çelebi ve kendi gibi mimar olan Hamza adlı iki oğluyla Şemi, Sitti ve kendisi hayattayken vefat eden Fatma adlı üç kızı vardı.

1503, 1504 ve 1505 yıllarında Bayezid Camii inşaatı sırasında mimar Yakub Şah bin Sultan Şah'ın halefi olarak hilat giydirildiği bilgisinden yola çıkılarak 16. yüzyılın başlarında, II. Bayezid'in padişahlığı sırasında Hassa Mimarlar Ocağında görevli olduğunu anlaşılmaktadır. Kesin tarihi bilinmese de kısa bir süre sonra, I. Selim'in padişahlığı döneminde Hassa Mimarlar Ocağının başı olan hassa mimarbaşı olduğu, 1525'teki belgelerde geçmektedir. Acem Ali sonraları; Bursa'daki Pirinç Han'ın yapımı, Amasya'daki II. Bayezid Camii ve Dimetoka'daki Dimetoka Sarayı'nın tamiratı ile İstanbul'daki Rumeli Hisarı'ndaki bir hamamın inşası gibi çalışmalarda görev aldı. 1523-24 tarihli belgelerde belirtilen Fatih'te yaptırdığı Mimar Acem Camii ile mektep ve 1537 tarihli belgelerde belirtilen caminin karşısına bir de zaviye yaptırarak küçük bir külliye oluşturdu. Sadrazam Ayas Mehmed Paşa ile yakın tarihlerde vefat ettiği bilinen Acem Ali, 1538 yahut 1539 yılında vefat ederken, yeni hassa mimarbaşı Mimar Sinan olur. Acem Ali'nin lahdi, yaptırdığı camide yer almaktadır.




Yenice Yanı Höyüğü



Yenice Yanı Höyüğü, Diyarbakır İli'nin 50 km. doğusunda, Bismil İlçesi'nin 10 km. güneydoğusunda, Dicle'nin kollarından Seyhan Çayı vadisinde, çayın doğu kıyısında yer alan bir höyüktür. Yenice Köyü'nün Eski Mezarlık Mevkiindedir. Tepe, 150 x 80 metrelik boyutlarıyla küçük sayılabilecek bir höyüktür ve yaklaşık olarak 1,2 hektarlık bir alana yayılmaktadır.

Höyük ilk defa Guillermo Algaze ve ekibi tarafından bölgede yapılan yüzey araştırmaları sırasında bulunmuştur. Algaze, yüzey buluntularına dayanarak yerleşimi Kalkolitik Çağ yerleşimi olarak nitelendirmiştir. Daha sonra TAÇDAM'ın 2001 yılında yapılan yüzey araştırmalarında yerleşimin Orta Kalkolitik Çağ'a (MÖ 4500-4000) tarihlendiğine karar verilmiştir. Kazı çalışmalarına başlanmasında bu saptama önemli bir yer almıştır çünkü Kuzey Mezopotamya için az bilinen bir dönemdir. Üstelik bu dönemin, onu izleyen Geç Kalkolitik Çağı aydınlatabilmek için kilit bilgileri vereceği kabul edilmektedir. Yakındoğu kronolojisinde Geç Kalkolitik Çağ esas olaylarının, Algaze, Stein ve Rothman'ın 1998-2001 yılları arasında yayınladıkları makalelerde "Uruk yayılması" olarak tanımladıkları ve halen tartışma konusu olan, Uruk Kültürü'nün Güney Mezopotamya'dan Kuzey Mezopotamya'ya ekonomik nedenlerle "akın etmesi" olarak düşünülmektedir. Sonuç olarak kazı çalışmalarına TAÇDAM'ın desteğinde, ""Ilısu ve Karkamış Baraj Gölleri Altında Kalacak Arkeolojik Kültür Varlıklarını Kurtarma Projesi"" çerçevesinde, Susan Pollock ve Reinhard Bernbeck başkanlığında 2002 yılında iki haftalık bir kazı çalışması yapılmıştır.

Höyüğün Geç Kalkolitik Çağ'da en yoğun yerleşimi gördüğü, özellikle Geç Obeyd Evresi'nde önemli bir nüfus yoğunluğuna ulaştığı görülmektedir. Bununla birlikte Yenice Yanı Höyüğü'nün küçük ölçekli ve merkezden bir hayli uzak bir yerleşim olduğu kabul edilmektedir. Genel olarak höyüğün Geç Kalkolitik Çağ'dan Demir Çağı'na kadar iskan gördüğü anlaşılmaktadır. Saptanan dört tabakadan üstteki ikisi Demir Çağı'na, alttaki ikisi ise Kalkolitik çağ'a tarihlenmektedir. Ancak ana toprağa ulaşılamaması nedeniyle ilk yerleşmenin tarihlendirmesi yapılamamıştır. Kazılarda ulaşılan en erken yerleşim, höyüğün kuzey yamacında açılmış olan A açmasının IV. katı olup Geç Kalkolitik Çağ'ın 1. evresine (Ubeyd sonu) tarihlenmiştir. Bir üst tabaka Geç Kalkolitik Çağ 2'ye tarihlenmekte olup bu evrede yerleşmenin küçüldüğü ileri sürülmektedir. Bu arada Geç Kalkolitik 3'ün erken devrelerine tarihlenen daha geç bir çanak çömlek topluluğunun bulunduğuna ilişkin kanıtlar da vardır.

Basamaklı olarak düzenlenen açmalarda Geç Obeyd'den Son Obeyd'e uzanan bir döneme ait olmak üzere çeşitli çanak çömlek buluntuları ele geçmiştir. Bu açmaların verdiği buluntular Suriye'nin "Kuralı" ve Hamam IVB, C tabakaları ile benzerlik göstermektedir. Söz konusu yerleşimler m. 4300 ile 4000 arasına tarihlendirilmiştir.

Kazı çalışmalarında değişik hammaddeler kullanılarak yapılmış çok sayıda obsidiyen alet bulunmuştur. Ama asıl ilginç olan, daha yeni tabakalarda kaba, çok geniş kaseler ve saplı çanaklar bulunmuşken daha eski tabakalarda küçük, karışık boyalı, iyi işçilik ürünü, geniş ağızlı büyük bardak ya da ağzı açık kase türü buluntular ele geçmesidir. Geç dönem kapları, hızlı ve dikkatsiz, özensiz bir üretimi göstermektedir. Geç dönemde yerleşim sakinlerinin büyük bir kaptan, toplu halde yemek yeme alışkanlığı edindikleri düşünülmektedir.

Kazılarda ele geçen çanak çömlek ve taş alet dışındaki küçük buluntular öğütme taşları, ağırşaklar ve az sayıda kemiktir. Ağırşaklar çok sayıda olmamakla birlikte Kalkolitik Çağ tabakalarda en çok ele geçen buluntu grubunu oluşturmaktadır. Buna göre bu yerleşimin dokumacılık alanında ciddi bir üretim düzeyi elde ettiği düşünülmektedir.

Kalkolitik Çağ tabakalarında ele geçen çanak çömlek el yapımı ya da yavaş dönen çarkta yapılma malzemeyken Demir Çağı tabakalarında bulunanların tümü hızlı çark yapımıdır. Bununla birlikte yerli üretim çanak çömleğin az olduğu, daha çok civar yerleşimlerden ithal edilen mal olduğu belirtilmektedir.

Geç Kalkolitik Çağ'ın 1. ve 2. evrelerinde sosyal ve ekonomik bir farklılığın olduğu, muhtemelen küçük bir seçkin sınıf ve onlar adına çal