aki tek takım olurken Almanya da katıldığı 19 turnuvanın eleme aşamasından başarıyla ayrılarak bunların tamamında finallere kaldı.

FIFA, zaman içerisinde dağılan ülkelerin ardıllarını da tek bir ülkeymiş gibi kabul ettiğinden, şu ana kadar FIFA Dünya Kupası'nda 77 farklı takım mücadele etti (2018 Dünya Kupası ile birlikte bu sayı 79'a ulaşacaktır). Ardıl takımlar ayrı birer takım olarak kabul edildiğinde bu sayı 83'e ulaşmaktadır. Bu takımlar arasında Brezilya, 20 turnuvanın tamamına da katılan tek takım konumundadır.


Organizasyon tarihinde 42 farklı takım en ez çeyrek final oynamayı başardı. 8 farklı takım şampiyon olurken; 12 farklı takım finale, 24 farklı takım ise yarı finale yükselmişti. En fazla şampiyonluk yaşayan takım 5 şampiyonlukla Brezilya olurken 8 kez final oynayan Almanya en çok finale yükselen ekiptir. Birer kez oynadıkları finallerden galibiyetle ayrılan İngiltere ve İspanya, oran bakımından finaldeki en başarılı takımlardır. Üç kez final oynayan ve üçünden de mağlubiyetle ayrılan Hollanda ise finallerdeki başarı oranı en düşük ülkedir. 17 kez çeyrek final, 13 kez ise yarı final aşamasına kadar yükselen Almanya, bu alanlarda da birinci sıradadır.

Günümüze kadar 42 farklı takım, herhangi bir Dünya Kupası organizasyonunda en iyi sekiz takım arasında yer almıştır. Katıldığı 18 turnuvanın 17'sinde en iyi sekiz takım arasında yer alan Almanya ile katıldığı 20 turnuvanın 17'sinde bu başarıyı elde eden Brezilya bu alandaki liderliği paylaşmaktadır. Almanya, son 16 turnuvada da en iyi sekiz takım arasında yer alarak bu seriyi en uzun sürdüren takım konumundadır.

13 takımın katıldığı ilk Dünya Kupası olan 1930 Dünya Kupası dışarıda bırakılırsa, bir Dünya Kupası'nda en fazla ilk katılımın gerçekleştiği turnuva, 10 takımın ilk kez yer aldığı 1934'teki ikinci Dünya Kupası oldu. Bu tarihten sonraki tüm organizasyonlarda en ez bir takım ilk Dünya Kupası katılımını gerçekleştirdi. 1950'de ilk kez katılmaya hak kazansa da daha sonradan turnuvadan çekilen Hindistan, daha sonraki turnuvalara ise katılma şansı elde edemedi.

* 2018 Dünya Kupası itibarıyla, FIFA'nın ardıl takımlara olan bakış açısına göre toplam takım sayısı 79'dur.

Günümüze kadar 16 farklı ülke FIFA Dünya Kupası'na ev sahipliği yaptı (2002 Dünya Kupası Japonya ve Güney Kore'nin ortaklığında düzenlenmişti). Bu turnuvaların 6'sında ev sahibi ülke şampiyon oldu. Ev sahipliği yapan ülkelerden ikisi ikincilik, üçü üçüncülük, ikisi ise dördüncülük elde etti. Dört ev sahibi çeyrek finale, iki ev sahibi ise 2. tura ulaşırken kalan bir ev sahibi de grup aşamasında elendi.

FIFA Dünya Kupası tarihinde en fazla maça çıkan takım, 106 maç oynayan Almanya'dır. 104 maçla 100 maç barajını geçerek bu alanda ikinci sırada bulunan Brezilya, aldığı 70 galibiyetle bu maçlardan en çok galibiyet elde eden ekiptir. Attığı 224 golle en çok gol atan ve yediği 121 golle en çok gol yiyen takım da Almanya olurken; galibiyete üç, beraberliğe bir puan verilerek yapılan hesaplamaya göre oluşturulan puan sistemine göre en başarılı takım 227 puanla Brezilya'dır. Kupa tarihinin en golcü oyuncusu 16 gollü Alman Miroslav Klose olurken ikinci sırada 15 gole sahip Brezilyalı Ronaldo bulunmaktadır.

Turnuva tarihinde mücadele eden 77 takım arasında 17 takım (Angola, Birleşik Arap Emirlikleri millî futbol takımı, Bolivya, Çin, El Salvador, Endonezya, Haiti, Honduras, Irak, İsrail, Kanada, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Kuveyt, Mısır, Togo, Trinidad ve Tobago ile Yeni Zelanda) galibiyet alamazken bu takımlar arasında üç farklı turnuvaya katılan ve 9 maç oynayan Honduras, galibiyetsiz en uzun seriye sahiptir. Çin, Endonezya, Kanada, Demokratik Kongo Cumhuriyeti ile Trinidad ve Tobago, turnuvada oynadığı maçlarda gol atamayan beş takımdır. Galibiyete üç, beraberliğe ise 1 puan verilerek oluşturulan puan sisteminde Birleşik Arap Emirlikleri, Çin, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, El Salvador, Endonezya, Haiti, Irak, Kanada ve Togo puan almayı başaramayan 9 ülkedir.


Dünya Kupası tarihinde her kıtasal konfederasyondan katılım oldu. Turnuvalarda toplam 245 takım katılımı gerçekleşirken bu katılımların 231'ini UEFA, 80'ini CONMEBOL, 39'unu CONCACAF ve CAF, 32'sini AFC, 4'ünü ise OFC üyesi takımlar gerçekleştirdi. İlk organizasyonda üç konfederasyon; CONCACAF, CONMEBOL ve UEFA'dan katılım olmuştu. CAF üyesi bir takımın ilk katılımı 1934'te, AFC üyesi bir takımın ilk katılımı 1950'de, OFC üyesi bir ülkenin ilk katılımı ise 1974'te gerçekleşti. Son 8 arasında hiçbir OFC üyesi takım kalmayı başaramazken son 4 takım arasına ise hiçbir CAF üyesi takım kalamadı. Yalnızca UEFA ve CONMEBOL üyesi takımların yükselebildiği finalde 26 kez UEFA 14 kez CONMEBOL takımı yer aldı. 11 turnuvada şampiyon takım UEFA'dan, 9 turnuvada ise CONMEBOL'dan çıktı.

   - Ev sahibi







Elektrik şebekesi

Elektrik şebekesi üretilen elektrik enerjisini kullanıcılara iletmek için oluşturulmuş bileşik bir ağdır. Elektrik gücü üreten enerji santralları, üretim kaynaklarından talep merkezlerine enerji aktaran iletim (nakil) hatları ve kullanıcılara bağlantı sağlayan bileşik dağıtım hatlarından oluşur.

Enerji santralları yakıt kaynaklarına erişim olan yerlerde, baraj bölgelerinde ya da yenilenebilir enerji kaynaklarına yakın olan bölgelerde, ve de çoğunlukla yerleşim alanlarından uzakta konumlanmıştır. Ekonomik ölçekli olması için genellikle oldukça büyük boyutlarda inşa edilirler. Üretilen elektrik enerjisi, gerilimi yükseltilerek iletim şebekesine aktarılır.

İletim şebekesi elektrik enerjisini uzak mesafelere, zaman zaman bir ülkenin sınırları haricinde de olabilen dağıtım merkezlerine aktarır. Bu dağıtım merkezleri genellikle yerel dağıtım ağını işleten kuruluşlardır.

İkincil(indirici) merkeze ulaşan elektrik enerjisi, iletim hattı gerilim seviyelerinden dağıtım gerilimi seviyesine indirilir. İndirici merkez çıkışında elektrik enerjisi dağıtım şebekesine aktarılır. Son olarak da servis merkezine ulaşan elektrik enerjisi dağıtım gerilimi seviyesinden gereksinim duyulan servis gerilim(ler)ine indirilir.

"Şebeke" terimi genel olarak bütünleşik bir ağ anlamında kullanılır ve belirli bir fiziksel nitelik ya da ölçeği ifade etmez. Tüm bir kıtanın elektrik ağını ifade edebileceği gibi bir sistem operatörüne ait iletim ağını ya da yerel bir dağıtım ağını da ifade edebilir.

Sanayi Devrimi ile birlikte öncelikle birbirinden tecrit edilmiş ve belirli bir coğrafi alanı kapsayacak şekilde kurulan elektrik şebekeleri, zaman içide genişleyerek pek çok alanı kapsayan bütünleşik ağlara dönüşmüştür. Önceleri tüm enerji üretimi talep merkezleri yakınında yapılmaktaydı. 19ncu yüzyıl başlarında elektrik enerjisi, buhar, hidrolik güç, ısı enerjisi, ışık ve en önemlisi doğal gaz ile rekabet edebilecek yenilikçi bir buluş haline gelmişti. Bu dönemde doğal gazın üretim ve dağıtımı çağdaş enerji endüstrisinin başlıca unsuruydu. Gaz üretimi öncelikle kullanıcının mülkiyetinde olarak başlamış, daha sonra büyük ölçekli gaz üretim tesisleri kurulmuştur. Konutlardaki enerji tüketimi ağırlıklı olarak gaza dayalı olduğundan, Amerika Birleşik Devletleri'nde hemen her kent belediyesinin bir gaz dağıtım sistemi mevcuttu. Gaz lambalarının yeterli ışık şiddeti sağlayamaması, enerjinin büyük kısmının ısı olarak yitirilmesi, evleri kötü kokutması, hidrojen ve karbon monoksit gibi zararlı kimyasallar açığa çıkarması gibi nedenlerden ötürü 19ncu yüzyıl ortalarında elektrikle aydınlatma, istikrarsız gaz lambalarıyla kıyaslandığında daha avantajlı konuma gelmiştir. Gazlı aydınlatma endüstrisinin ardından, yeni bir modelleme ile Thomas Edison ana bir kaynaktan aydınlatma kullanıcılarına elektrik enerjisini ileten ilk elektrik sistemini geliştirdi. Bu gelişme ile birlikte elektrik kuruluşları da merkezcil ve büyük ölçekte üretim, dağıtım ve sistem yönetimi uygulamalarına geçtiler.

20nci yüzyıl boyunca elektrik kuruluşlarının kurumsal yapılaşması değişime uğradı. Önceleri Elektrik kuruluşlarının şebekeleri belirli bir bölgeye hizmet veren, diğer kuruluşların şebekelerinden bağımsız sistemlerdi. 1920'lerde kuruluşlar birlikte hareket etmenin azami yük kapsaması ve yedek yük gereksinimleri gibi durumlarda avantajlarını fark ederek şebekelerini birleştirmeye başladılar. Elektrik kuruluşları ayrıca Wall Street gibi sermaye piyasalarından girişimlerini destekleyecek büyük miktarlarda finansman desteği sağladılar. 1934 yılında ABD'de nın kabulü ile elektrik kuruluşları gaz, su ve telefon şirketleri gibi kamusal mal olarak geçerlilik kazanmış, işleyişleri yazılı kurallarla düzenlenmiştir. Bunu izleyen 60 yıl "Resmi yönetmelikler dönemi" olarak sürmüştür. 1970'lerde havayolları ve telekomünikasyon kuruluşları üzerindeki devlet denetiminin kaldırılması ve 1992 tarihli "Enerji Politikası Yasası" ile elektrik kuruluşları üzerindeki devlet kısıtlamaları da azalamış ve toptan satış piyasaları oluşmaya başlamıştır. Bu dönemde elektrik üretim kuruluşlarının iletim hattı işletmecilerinin şebekelerine açık erişimi bir gereklilik olmuştur.

Serbestleşme ile birlikte tüm şebekenin işleyişini yöneten geleneksel dikey yapılanmalı tekelci sisteme koşut olarak daha komplex bir ortam şekillendi. Üretim tesisi yapımına karar veren ve gerçekleştiren "Bağımsız Enerji Tedarikçileri (Independent Power Providers - IPP)", iletim şebekesi ekipmanları inşa edip işleten "İletim Şirketleri (Transmission Companies - TRANSCO)" son kullanıcıya elektrik satışı, servisi ve faturalandırma hizmeti sağlayan dağıtım şirketleri, IPP ve dağıtım şirketleri bulunan entegre enerji kuruluşları ve "Bağımsız Sistem İşletmecileri - ISO" gibi yeni katılımcılar pazara girdiler. Ayrıca günlük ve uzun vadeli işlemler değişime uğradı. Önceden uzun vadeli planlama ile yapılan altyapı çalışmaları artık vergi oranları, işçilik, malzeme maliyetleri ve finansman gibi ekonomik kaygılar güden ve IPP'ler tarafından yapılan bir yatırım analizi sürecine dönüştü. Önceden orta vadeli planlama ile yapılan yük ve tedarik yönetimi, belli bir son kullanıcı ve aktif varlık portföyü bulunan özel şirketlerin risk önceliklerine göre bel