praklarının başkentidir. Bu şehrin kalesinde, karanlık kraliçe Alzerathea, yırtıcı bir örümceğin sabrı ve kurnazlığıyla hükümdarlık eder. Akıl sağlığı tartışmalı hükümdarların uzun soyunun en sonuncusu olan Alzerathea, tahtında oturup, krallığın içindeki ve dışındaki gerçek ve hayali düşmanlar üzerine entrikalar çevirir. Sarayında o kadar büyük bir düzenbazlık, yalan ve sahtekarlık sürmektedir ki bir çeşit gizli yalancılık dili gelişmiştir. Saraya yeni gelenler ya bu yeni yaşam tarzına hemen alışırlar ya da kendilerini çeşitli ölüm ve yaşam oyunlarının bir nesnesi olarak bulurlar.

Acı ve ıstırap tanrısı Shadis’in Kara Elflere gülümsediği söylenir. Anlaşılan o ki, Shad-Ezzerait sadece bir şehir değil, aynı zamanda karanlık tanrıçanın suretinde bir tapınaktır. Gölgeli geçitler ve gizli karanlık toplantı odalarında, kaderler alınıp satılır ve Kara Elfler diğerlerinin sapkın açlığını beslemek için hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolur.

Şövalyelerin Şeytan Sırtı Dağları’nın geçitlerini şevkle korumalarının iyi bir nedeni vardır. Şunu kabul edelim ki, kara elflerin yanında yaşamak zaten yeterince kötü, bir de onların arka bahçenize sızmalarını kimse istemez.

Hikaye

Yargılayıcı Kraelear, kara elf akranlarının alkışları ve Bağıran Koro’nun çığlıklarıyla Shad-Ezzrait sarayına doğru yürüdü.

Karanlık Kraliçe’nin karalar içindeki lordları ve leydilerinin sahtekar gülüşlerini ve kanlı gözlerini geçerek aralarında gururla yürüdü.

Bağıran Koro’nun acı ustaları, levyeleri kaldırıp altındakilere basınç uygulayıp tüm ırklardan zincirlenmiş yüz mahkûmun etlerini parçalayarak suçlamalarına devam ettiler. Sonunda, cezalarına son verdiler ve zavallılar Koro’nun darağacı benzeri yapısında asılı kaldılar.

Kraelear Kraliçe’nin önünde durdu. İpekten kıyafeti metal zırhı üzerine örtülmüştü. Sırtında çaprazlama duran iki pençekılıç, ona dev bir örümcek görünümü vermişti. Kolunda asılı dikenli miğferi, dev bir akrep iğnesine benziyordu. Soğuk bakışları Kraliçe’nin üzerindeydi.

Alzerathea, yaldızlı akik tahtından ayağa kalktı. Yüzü hafif bir mora çalan beyaz renkteydi, gözleri ve dudakları ise zıtlık oluşturacak şekilde simsiyahtı. Beyaz saçları, sonsuz acı ve ıstırap tanrıçası Shadis’in, örümceğe benzer sembolü biçiminde bir taç ile geri toplanmıştı.

Kraelear onun güzel olabileceğini düşündü… bu kadar tehlikeli bir düzenbaz olmasaydı. Konunun can alıcı noktası ise şuydu – Yüzlerce zafer kazandığı savaş alanından geri çağrılmıştı. Çağrılmasının tek nedeni kahramanlığının duyurulacağı törenle ilgili bir şeyler olmasıydı. Savaşın ortasında hiç böyle bir şey duymamıştı.

“Yargılayıcı Kraelear’a hoş geldin diyelim.” Kraliçe Alzerathea kollarını havaya kaldırdı. Yine sahte bir alkış Kraelear’ın kulaklarında çınladı. Dişlerini sıktı.

"Kraelear" diye Kraliçe devam etti. “Hayatını tehlikeye atarak Kara Elf İmparatorluğu için savaştın ve bize zaferi yeniden kazandırdın. Bazıları senin savaş alanında rakipsiz olduğunu söylüyor.”

“Teşekkür ederim, Kraliçem” diye cevap verdi.

“Seni neden buraya çağırdığımı biliyor musun?”

“Bana bir kutlama olduğu söylendi.”

“Evet, böyle söylemiştim sanırım.” Alzerathea parmaklarını ısırarak yeniden tahta oturdu. Kraelear onun gülmemeye çalıştığından şüphelendi.

“Görüyorsun ki sevgili Kraelear, yalan söyledim.”

Kraliçe kıkırdamaya başladığında Kraelear onun düşkün olduğu sefahat ve işkenceden aklını kaçırdığını düşündü. 
“Yenilmez bir düşmandan daha tehlikelisi yenilmez bir dosttur. Bir isyan… devrim fikirlerinin ne zaman ortaya çıkacağını asla bilemezsin.”

Delirmişti. Lordlar ve Leydiler kendi silahlarını çıkarırken, Kraelear miğferini başına geçirdi ve pençe kılıçlarını çekti.

“Öldürün onu!” Alzerathea sevinçle fısıldadı. Oturdukları yerden kalkıp etrafını sardılar.

Kraelear içini çekti. Uzun bir gece olacaktı.

Barbar şamanlar tarafından yönetilen orkların ve onların kuzenleri goblinlerin vahşi orduları, kendilerinden küçük ırklardan istediklerini almak için çorak yurtlarını terk ettiler. Tüm uygar topraklarda korku uyandıran kulak tırmalayıcı bir şarkı yaratmak için, Elf derisinden savaş davullarının sesleri, ork kurt binicilerinin iniltilerine ve goblinler tarafından kontrol edilen örümceklerin kitin kabuklarının sürtünme seslerine karıştı.

Bu Ork ırkının nasıl oluştuğunu kimse tam olarak bilmiyor. Herkesin hemfikir olduğu bir şey var, o da orkların yakınınıza gelmesini asla istemeyeceğiniz. En iyi ihtimalle, yaşadığınız yerin değerini düşürmeye eğilimlidirler. En kötü ihtimalle ise, yaşadığınız yeri yakıp kül ederler.

Orklar, yeşil olan her şeyin haklı mirasçıları olduklarına inanırlar ve yeşil olmayan canlılara ait her şeyi de alıp götürme hakkında sahip olduklarını düşünürler. Diğer bir deyişle, tüm gezegeni. Neyse ki, diğer ırkları katletmek dışında herhangi bir şey söz konusu olduğunda bir dikkat eksikliği bozukluğundan mustarip olma eğilimindedirler. Bu da, ork yurdu Orgark sınırları dışına ciddi anlamda genişlemelerini engellemiştir.

Orklar, sosyal becerileriyle tanınmamalarına rağmen, savaş meydanında baskın birlikler olarak başarı gösterirler. Acıya son derecek dayanıklı olan orklar, hareket edemeyecek duruma gelene kadar savaşmaya devam edebilirler.

Bazen bir ork, diğerlerinden daha akıllı olabilir ve bir lider olarak söz sahibi olabilir. Bu savaş efendileri gücün sadece fiziksel olmadığını fark etmişlerdir. Bir savaş efendisi olmak, kendilerini lider olarak gören ve bunu başarmak için sizi arkadan bıçaklamayı göze alan diğer orklara karşı tetikte bulunmak demektir. Bunun yolu ise, onların uygar topraklara düzenli baskın yapması, bilinmeyen bölgelerde görevlere yollanması veya eski moda goblin partisi vermek gibi başka şeylere odaklanmalarını sağlayacak hilelere başvurmaktır. Tabii gerekirse, savaş efendisi, bir orku topluluk içinde ve mümkün olan en zalim biçimde aşağılayarak unvanını savunmak zorunda kalabilir. Böylece herkes kimin patron olduğunu görmüş olur.

Tanrı Kayası

Haykıran Ay Şamanları, başka ırklar ortaya çıkmadan uzun zaman önce ulu yeşil tanrı Grezz’in mükemmel varlıklardan oluşan bir yığın tükürdüğünü iddia eder(Elf alimler, orkça “tükürme” kelimesi için daha uygun bir tercüme arasalar da en sonunda kelimeyi olduğu gibi bırakmaya karar vermişlerdir). Bu yeni ırk Orklardı ve dünya da onlara aitti. Daha sonra, diğer tanrılar toprakları Orklardan almaya çalışan kendi ırklarını doğurdular.

Şamanlar, Egemenlik mücadelesindeki çocuklarına yardımcı olmaya çalışan Grezz’in Tanrı Kayası’nı düşürdüğünü söylerler (Bir kez daha “düşürmek” kelimesinin tercümesi sorunlar yaratmıştır ve birçok araştırmacı, Grezz’in çok dikkatsiz bir tanrı olduğu sonucuna varmıştır). Orklar, dağlık kayanın garip cevherlerle dolu olduğunu fark ettiklerinde, silah malzemesi yapmak için madenciliğe başladılar. Birçok ork savaş ekipmanı, diğer ırkların ekipmanlarının kalitesiz birer kopyasıdır. Tanrı Kayası’nın ruhani metalleri demirci Kırık Boynuzlar’a tecrübe edecekleri yeni bir şey verdi.

Goblinler, bunun sonucunda Gecegölgesi Ormanı ve Ferox bataklığına göç ettiler çünkü daha büyük orklar onlara Tanrı Kayası’nda zorla madencilik yaptırıyordu. Taktik değiştiren orklar, goblinlere kazı yapmaları karşılığında Kaya Tanrı’nın cevherlerinden küçük bir pay teklif etti.

Urgkar

Urgkar için Ork başkenti denilebilir. Burası daha çok silahlarını bileyip dünya egemenliği komploları kurmak için bir araya geldikleri yerdir. Bölgede bulunan yapılar ve basit ticaret yerleri bir rasyonel planlama sonucundan ziyade sonradan akla gelmiş gibidir.

Orgark boyunca dağılmış başka ork yerleşimleri de vardır ama hiçbiri büyüklük ve rastgele şiddet eylemleri olarak Urgkar’a rakip olamaz. Urkgar, orkların bir araya gelip öldürme ihtiyacı hissettiklerinde… yani çoğu zaman gittikleri yerdir. 
Çamurdan kulübelerden ve derme çatma binalardan oluşan bu harap şehir, yeşil derililerle doludur. Eski püskü çarşıda, goblin tüccarların güneyden getirdikleri egzotik otlardan ve malzemelerden adını anmanın bile iğrenç olduğu yiyeceklere kadar her şey bulunur.

Urgkar’ın kendi kendini ilan eden hükümdarı Büyük Garg olarak bilinen dev bir orktur. Birçok ork tarafından dünyanın karşılaştığı en kötü yeşil derilisi olarak görülen Garg, emirlerini yerine getirmeleri için büyük bir koruma birliğini kendi yanına çekmiştir. Garg, şehirlerdeki başkan/savaş efendisine benzer bir şekilde davranır. Sözleri kanun yerine geçer ama bu günlük kaosu ve yıkımı durdurmaz çünkü sözlerinin çoğu öldürme, kırma, parçalama vb. ile ilgilidir.

Hikaye

Vadiden aşağı bakarken Grugrak pis pis sırıttı. Ork teğmenleri ile çevrili vaziyette, aşağıda toplanmış Şövalye ordusuna göz attı. Arkasında kümelenmiş ork sürüsü, mırıldandı ve sabırsızca homurdandı.

Yamacın aşağısında imparator güçleriyle kaynayan yemyeşil çiftliği ve ormanı işaret etti.

“İşte ordalar” diye savaş liderlerine söylendi. “Görüyonuz mu?”

“Hee” diye yanıtladı biri dikkatlice.

“Ne görüyon?” Grugrak deli deli orka baktı.

“Haa… kokuşmuş insanlar!”

“Başka?”

“Hmm… tüylü koyunlar?”

“Yanlış!” Grugrak zırhlı eldivenleriyle Ork’un ensesini tokatladı. Vadiyi işaret etti. “Yeşil. Her yer. Ağaçlar, otlar, tepeler. Hepsi yeşil. Biz neyiz he?”

“Orklar!” diye kükredi birisi.

“ Biz de yeşil!” Grugrak geri tükürdü. “Ehh bunlar bizim için yapıldı. Hepsi bizim!”

“Evet!” Orkların sert sesleri havayı doldurdu.

“ Gidelim de hepsini alalım!” Grugrak yumruğunu havaya kaldırdı. Ork sürüsü kükreyerek Şövalyelere doğru aşağıya indi. Sürüyle birlikte yürürken Grugrak kendi kendine sırıttı. “Bu gece, insan barsaklarıyla dans ediyo olacaz!”

Eski ve saklı bir ahalidir. İnsanlardan uzakta, vahşi ormanlarda hayatlarını sürdüren Yaban Ahalinin tek istediği huzurlarının bozulmamasıdır. Ne yazık ki bu istekleri çoğu zaman gerçekleşmemiş; minotor, kurt ve kentorlar uyum içinde yaşamak için kullanacakları yeteneklerini düşman dünyadan kendilerini sakınmak için kullanır olmuşlardır.

Yaban Ahali Savaşçı ırklar arasında tam bir muammadır. Yaban Ahali Konfederasyonunu oluşturan pek çok tür hakkında pek az şey bilinir. En yay