n hiçbiri ortalarda yoktur. Turistler Paris'e has özellikler taşımayan kişiliksiz ultra modern binalar arasında dolaşırlarken açılan bir cam kapı ya da pencereden Eyfel Kulesi, Sacré-Cœur Bazilikası gibi Paris'in klasik binalarının yansımaları veya masmavi bir gökyüzü birkaç saniyeliğine görünür ve hemen kaybolur. Bu anlık yansımalar turistlerin sevinç nidaları çıkarmalarına yol açar.

Jacques Tati on yıl önce çektiği ilk renkli filmi olan "Amcam"dan başlayarak renk ve ışığı da bir anlatım aracı olarak kullanmaya başlamıştı. "Oyun Vakti"nde ise Tati aslında siyah-beyaz çekilmiş gibi görünen bir renkli film yapmak istemişti. İnsan doğasına pek de uyumlu bulmadığı modern bir kenti daha iyi vurgulayabilmek için başat renkler olarak gri, mavi, kirli beyaz ve siyah renklerin tonlarını kullanmıştır. Yeşil ve kırmızı gibi canlı renkler çok az göze çarpar. Bu parlak renkler bazı sahnelerde özel vurgulamalar yapmak için kullanılırlar. Örneğin modern bir kafeteryada ortamın steril ve yapay havasına vurgu yapmak için bir neon lambasının çiğ yeşil ışığı tüm objeleri saldırgan bir biçimde örter. Ya da Amerikalı Barbara'yı gece kulübüne gelen diğer kadınların koyu renkli giysilerinden ayırmak ve onun farklı kişiliğine vurgu yapmak için ona zümrüt yeşili bir elbise giydirilmiştir. Seçkin davetli grubu gece kulübüne ilk geldiğinde ortam renkleri koyu, cansız ve tekdüzeyken, gecenin ilerleyen saatlerinde alkolün de etkisiyle davetliler toplumun kendilerine önceden biçmiş olduğu sosyal statülerinin getirdiği baskılardan sıyrılmaya başlarlar ve hem renkler hem de ışıklandırma canlılık kazanmaya başlar.

Jacques Tati bir önceki filmi "Amcam"ı 1958'de tamamladığı andan itibaren "Playtime" filmi için kafa yormaya başlamıştı. 10 yıl süren plânlama, uzun süren hazırlıklardan sonra 1964 yılında filmin çekimlerine başlandı. "Oyun Vakti" 4 yıllık bir yapım aşmasından sonra 1967 yılında gösterime verilmiştir. Tati çekimler için Paris'in güneydoğu ucunda, Saint-Meurice'de ""Tativille"" adı verilen devasa bir set inşa ettirmişti. Havaalanı terminal binası, caddeler, gökdelenler (tabii ki sadece fasadları), gece kulübü, kafeteryalar hep bu setin içinde inşa edildi. Sette asansörleri ve yürüyen merdivenleriyle tam faal iki tane de ofis binası yapıldı. Sadece setin inşası 17 milyon Fransız frangına mâlolmuş ve film de o tarihte Fransa'nın en masraflı filmi ünvanını almıştı. Setin inşası sırasında bütçe çok aşılınca banka filme ipotek koydu. Film gösterime verildiğinde eleştirmenlerce çok beğenildi. Hattâ birçoklarınca "Playtime" halâ Jacques Tati'nin başyapıtı olarak değerlendirilmektedir. Ancak bunlara rağmen gişede beklenen başarı gelmedi. Böylelikle Tati kendi filmin haklarını kaybettiği gibi uzun yıllar ödemek zorunda kalacağı büyük bir mali borcun altına da girdi. Daha sonra çekeceği iki filmi için finansman bulma sıkıntısı da yaşayacaktı. Film tamamlandıktan sonra "Tativille" seti hemen yıkılmadı, birkaç yıl turistlerin ziyaretine açık tutuldu. Tati setin başka film yapımcıları tarafından da kullanılmasını arzu ediyordu ancak kaderin bir başka cilvesi sonucunda yerine modern bir karayolu yapılabilmesi için yerle bir edildi. Tativille aynı zamanda Jacques Tati'nin resmi sitesinin adıdır.

Tati filmini yüksek çözünürlüklü 65 mm geniş format negatife 1.85:1 çerçeve oranıyla ve "Mitchell kamera" kullanarak çekmişti. Renk sistemi olarak "Eastmancolor"ı tercih etmişti. Bu negatiflerden geniş perde projeksiyonlar için 6 kanallı ses kuşağı olan 70 mm pozitif baskılar yapıldı. Sıradan salonlar için haliyle 35 mm pozitif baskılar da yapıldı. Bu 35 mm baskıların bazılarında 4 kanallı stereo, bazılarında da mono ses kuşakları vardı. 2002 yılında film restore edildiğinde 6 kanallı ses kuşağı dijital yöntemlerle DTS sistemine çevrildi.

1967 çıkışlı "Playtime"ın 65 mm "Eastmancolor" film stoğuna çekilmiş orijinal kopyaları aradan geçen yıllar zarfında 300 ilâ 600 metrelik kırk kadar teneke kutunun içinde raflarda beklemekteydi. Paris'teki "Arane/Guilliver Laboratuvarları"ndan Jean-Rene Faillot ve Jacques Tati'nin kızı Sophie Tatichieff 1997 yılında bir araya gelerek filmi restore etmeye karar verdiler. Hedefleri filmi 2002'deki Cannes Film Festivali'ne yetiştirebilmekti. Bir ön hazırlıktan sonra çalışmalarına Haziran 1998'de başladılar. Şubat 2001'de "Les Films de mon Oncle" şirketi de devreye girdi. Orijinal negatiflerde çizikler, lekeler ve renk bozulmaları saptandı. Restorasyonda hem geleneksel kimyasal yöntenler hem de dijital yöntemlere başvuruldu. Ara negatif ve ara pozitif film stokları "Kodak 5242", baskıda kullanılan film stoğu ise "Kodak 2383"tü. Şubat 2002'de ara pozitif filmler Los Angeles'ta "Imagica-USA" firmasına gönderildi, burada 10 bit veri akışıyla 4K çözünürlükte dijital tarama yapıldı. Nisan 2002'de "Mikros Image" firması dijital kopya üzerinde iyileştirmeleri sağladı. Nihayet çizikler ve lekeler düzeltilerek, renk bozulmaları giderilip renk dengesi sağlandıktan sonra 70 mm pozitife basılan kopyalar kıl payı Mayıs 2002'deki Cannes Film Festivali'ne yetiştirilebildi.

Jacques Tati bir Fransız-İtalyan ortak yapımı olan filmine İngilizce bir ad olan "Playtime"ı uygun görmüştü. Bu sözcük "oyun zamanı" anlamına gelmektedir. Tati filmine "le temps des loisirs" ("boş zamanlar") gibi Fransızca bir ad koymayı da düşündüğünü, ancak o günlerde Paris'te gündelik yaşam içerisinde İngilizce sözcüklerin kullanılmasının önüne geçilemeyen bir moda haline geldiğini belirtmiştir. Özellikle de "parking", "supermarket", "night club" ("gece kulübü"), "drugstore" (ilaç da satılan küçük süpermarket-büfe), "snack" ("meze"), "on the rocks" ("buzlu -içki-") gibi sözcüklerin Fransız gündelik yaşamına çok fazla girdiğini, bu özenti sözcüklerin Fransızca karşılıklarının neredeyse kullanımdan kalktığını söylemişti (Tati filmde Amerikalı turistlerden birine "drugstore"un Fransızcası nedir? diye sordurtur). Bu gibi nedenlerle Tati filmine Fransızca bir ad bulamadığından bahseder.

Filmin İngilizce olan özgün adı "Playtime" aynı zamanda birçok ülkedeki gösterim adı olmuştur. Film bu ülkelerde gösterime verildiğinde afişlerde ve tanıtımlarda bazen "PlayTime" veya "Play Time" şeklinde yazıldığı da olmuştur.

Filmin oyuncu kadrosu tamamen profesyonel olmayan oyunculardan oluşmaktaydı. Jacques Tati zaten diğer filmlerinde de amatör oyuncularla çalışmayı tercih etmiştir.




Beyaz Şehir

Beyaz Şehir, yönetmenliğini Sami Ayanoğlu'nun üstlendiği, Saim Bilge'nin senaryosunu yazdığı 1955 yapımı Türk filmidir.

Filmin başlıca oyuncuları,





Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi

Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi 1983'te Haydarpaşa Kampüsünde kurulmuştur. 170 kişilik kontenjanı vardır. Seçkin akademik kadrosu ile Türkiye'nin önde gelen fakültelerindendir. Avrupadaki üniversiteler gibi komite sistemini uygulamakta ve Uluslararası Akreditasyon Kurulu tarafından eğitimi onaylanmış İstanbulda ilk ve tek tıp fakültesidir. Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi başarılı akademisyenler, başarılı hekimler yetiştirmektedir. 
Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesinin imkanları çok iyi durumdadır. Öğrenciler eğitimlerini en iyi şekilde almaktadırlar.

İstanbul'daki diğer tıp fakültelerinde de kontenjan fazlalığı yüzünden öğrenciler yerlere oturduğunu, kadavra görmeden, iğne vurmadan mezun olduklarını belirtmişlerdir. Bu üniversitelerde okuyan öğrenciler eğitim görme konusundaki sıkıntılarını kendileri dile getirmişlerdir.

Osmanlı'da ilk modern okul Tıphane ve Cerrahane-i Amire'dir. 14 Mart 1827 tarihinde kurulmuştur. Bu yüzden 14 Mart Türkiye'de tıp bayramı olarak kutlanmaktadır. Daha sonra bu okul Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane olarak İstanbul'un çeşitli yerlerinde eğitim vermiştir. Daha sonra Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane olarak 1903'te eğitime başlayan 1983'ten bugüne kadar Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi olarak eğitime devam eden okul 2014 yılında Maltepe Başıbüyük'e taşınmıştır.

Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesinde diğer tıp fakültelerinden farklı olarak öğrenci - öğretim üyesi ilişkisi çok iyidir. Öğretim üyeleri öğrencilere arkadaş gibi davranmaktadır. İstediğiniz öğretim üyesinin yanına istediğiniz zaman gittiğinizde size yardımcı olmak için ellerinden geleni yapmaktadırlar. M.Ü.T.F. öğretim üyeleri kendilerini öğrencilerden üstün görmek yerine kendilerini onlar ile arkadaş olarak görmektedir. Öğretim üyeleri ve öğrenciler arasında hiyerarşi düzeni, sınıf ayrımı M.Ü.T.F.'de bulunmamaktadır.

1983'ten bu yana Haydarpaşa Kampüsünde bulunan Temel Tıp Bilimleri 2014 yılından itibaren Marmara Üniversitesi Başıbüyük Sağlık Bilimleri Kampüsünde eğitime devam edecektir. Bu kampüs Türkiye'nin en büyük sağlık bilimleri kampüsü olacaktır. Ayrıca Temel Tıp Bilimleri Binası Türkiye'deki en büyük temel tıp bilimleri binası olma özelliği taşımaktadır. Yeni ve son teknoloji özelliklerle donatılan bu akıllı bina öğrencilerin eğitimine katkı sağlayacaktır.

Üniversitenin tıp fakültesinin deniz cephesindeki anıtsal ana giriş kapısının iki tarafında üzerinde yükselen saat kuleleri 1895 yılında inşasına başlanıp 1900 yılında bitirilse de açılışı 1903'te yapılmıştır.

Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi klinik eğitimin gerçekleştiği kısımdır. 540 Yataklıdır. 22 Adet Ameliyathanesi vardır. İstanbul Anadolu Yakasının en önemli hastanesi konumundadır. Yeterli teknik teçhizatı ve personeli ile kaliteli eğitimi sağlamaktadır. Hasta sayısı ve çeşitliliği oldukça fazladır. TUS da birçok bölüm tercih edilme açısından birinci sıradadır. 
Yakın zamanda yapımı tamamlandığında Marmara Üniversitesi Başıbüyük Kampüsündeki Eğitim ve Araştırma Hastanesi de hizmete açılacaktır. Bu hastane 800 yataklıdır. Yakın zamanda Marmara üniversitesi hastaneleri toplamda 1340 yatak sayısına sahip olacaktır.

Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesinin akciğer, karaciğer ve böbrek nakil ruhsatı bulunmaktadır. İstanbul'daki tıp fakülteleri arasında sadece Marmara Üniversitesi ve bir diğer kuruluşun bu 3 organ naklini gerçekleştirme yetkisi vardır.

Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araşt