anır, hasır bir kalkan taşır ve bir kısmı zırh olarak deri bir "yelek" kuşanırlardı. Bir istisna olarak Pers asıllı piyade ise göğüs kafesini ve boynu örten bir çeşit zırh kuşanırlardı. Farklı silahlanan etnik gruplar da Pers ordusunda yer almaktadır. Örneğin ünlü Saka baltalı askerleri gibi. Pers ordusunun seçkin birliklerinin Pers, Med, Saka ve Huzistan Halkı'ndan oluşmaktadır. Herodot Maraton Muharebesi'nde özellikle Pers ve Saka birliklerinden söz etmektedir. En güçlü kabul edilen piyade grubu Pers ve Saka askerlerinden oluşan ve muharebede ordunun merkezinde yer alan gruptur. Sakalar çoğunlukla zırhsız okçulardır. Herodot baltalı Saka savaşçılarından da söz etmektedir. Ölümsüzler olarak adlandırılan saray muhafızlarının kılıç, kısa mızrak, hasır kalkan ve uzun hançerlerle silahlandıklarını da yazmaktadır. Okçular hem yay, hem de mızrak ve kılıç taşırlardı. Tolga kullanılmazdı. Ön hatlardakiler gerron adı verilen oval hasır bir kalkan taşırlardı. Pers ordusunda metal pullardan / parçalardan oluşan göğüs zırhı istisnadır. Tüm bunlardan görüleceği gibi Pers askerlerinin silahlanma tarzı hoplitlerden bütünüyle farklıdır.

Perslerin savaş tarzı kılıç ve mızraklarla nihai darbeyi indirmeden önce, yakın dövüşten kaçınarak ok ve benzeri silahlarla düşmanı yıpratmak esasına dayanıyordu.

Pers süvari birliklerinin mevcudu 1-3 bin arasında tahmin edilmektedir. Pers süvarisi çoğunlukla Pers, Med, Baktriya, Huzistan ve Saka savaşçılarından oluşuyordu. Bu birlikler büyük ölçüde hafif zırhlı, mızraklı ve okçu süvarilerdir. Herodot süvarinin triremelerle taşındığını iddia etmektedir ki bu pek olası değildir. Süvarinin, özellikle atların donanmaya katılan bir kısım nakliye gemisiyle taşınmış olması gerekir. Bugün için bin kadar süvarinin taşınması için 30-40 nakliye gemisinin gerekeceği tahmin edilmektedir.

Kilikya'dan denize açılan Pers Donanması'nın ilk hedefi Rodos Adası olmuştur. Ada halkı dehşet içinde kalelere, çoğunluğu da Lindos kent surları ardına sığınmıştır. Pers kuvvetleri komutanı Datis, adadaki Lindos kentini kuşatmış, kentin kısa sürede susuzluktan kırılarak teslim olmasını beklemiştir. Ancak kısa süre sonra güçlü bir yağmur bu umutları boşa çıkardı. Bunun üzerine kuşatma kaldırıldı. Tüm bunları Lindos'taki bir tapınağın kayıtlarından öğrenebiliyoruz. Bu mevsimde hiç de olağan olmayan yağmur, tanrıların Lindos'u koruduğu şeklinde yorumlanmıştır. Bazı Lindoslular da rüyalarında Tanrıçay'ı (Atena) gördükleri rivayetini yaydılar. Öte yandan bu yazıtın, atalarının İyon Ayaklanması'na ihanet etmediğini kanıtlamak isteyen Rodoslu bir yurtseverin uydurması olduğu yönünde görüşler vardır. Herodot'ta bu konuda bir kayıt da yoktur.

Filo buradan İyonya kıyıları açığından kuzey yönünde ilerlemiş, Sisam Adası civarında batı yönünde dönüş yaparak Ege Denizi'ne açılmıştır. Ege'ye açılan donanma, on yıl önce İyon Ayaklanması'nın hemen öncesinde gerçekleştirilen ve Nakşa'nın başarılı bir savunma sergilediği Nakşa Seferi'nin öcünü almak için Nakşa Adası'na yönelmiştir. Halkın bir kısmı dağlara kaçtıysa da Pers askerleri tarafından yakalanarak köle edilmiştir. Daha sonra kent ve tapınakları yakıldı.

Nakşa'dan hareket eden Pers Donanması, önemli yerleşim olan diğer Kiklad Adaları'nı teker teker dolaşmıştır. Bu arada yolu üzerindeki her adadan rehineler ve asker alarak yollarına devam etmişlerdir. Donanma daha sonra Delos'a yönelmiştir. Bu ada halkı da yerleşimleri terk ederek kaçıştı. Pers gücünü Nakşa'da ortaya koyduktan sonra General Datis, kendisine boyun eğecek olan ada halklarına karşı daha ılımlı olmaya yönelmiştir. Donanma'nın Delos sahillerine yanaşmasına dahi izin verilmedi, Ada'nın batısındaki Rineia Adası sahillerine çekildi. Hemen ardından Deloslular'a bir ulak göndererek bu yaklaşımını ilan etmiştir.

General Datis, Ada halkına ve mülklerine zarar verilmeyeceği yönünde söz verdi. Ardından yanına sadece birkaç hizmetkar alarak karaya çıktı. Apollon ve Artemis'in doğduğu ada olduğuna inanılan Grek dünyasının bu kült merkezindeki tapınakta, Tanrı ve Tanrıça'ya büyük miktarda adaklar sundu. Sadece Apollon'a saygı göstermek için Apollon tapınağı sunağında 300 talent değerinde buhur yakmıştır.

Pers Donanması'nın Kilikya'dan denize açılması ile Delos'a ulaşması arasında ele geçirilen adalarda, bir "deniz iletişim hattı" oluşturulmasını sağlayacak üsler kurulmuştu. Artık Yunanistan Anakarası üzerine gidilebilirdi. Delos'tan denize açılan Donanma Eretria yönünde harekete geçmiştir.

Deniz yolculuğunun sonunda donanma Eğriboz Adası'nın güney ucundaki Karystos kenti açıklarına ulaşmıştır. Karystos'a gönderilen elçiler, sadece erzak ve asker talep ettiklerini vurgulayarak boyun eğilmesini istediler. Ancak kent, Datis'in kendileriyle zaman kaybetmeyeceğini, daha önemli hedeflerine yöneleceğini düşünmek gibi bir hata içindeydiler ve Pers önerilerini geri çevirdiler. Gerçekte kentleri, Eretria'nın da üzerinde olduğu adanın bir ucundaydı ve General Datis'in metodik planının bir parçasını oluşturuyordu. Bunun üzerine önce, kent halkının surlar üzerinden izleyebileceği yakın civardaki çiftikler, malikaneler yağmalandı, ateşe verildi. Daha sonra kent kuşatma altına alınmıştır. Binlerce ok kent surları üzerinden akarken hata anlaşılmıştı. Karystos sonunda Datis'in isteklerini kabul etti. General Datis Karystos'un düşmesinden sonra Eretria üzerine ilerlemiştir. Donanma denizden devam ederken Ordu, geçtiği yerleri yakıp yıkarak karadan ilerledi.

Donanma daha sonra seferin ana hedeflerinden ilki olan Eretria yönünde harekete geçmiştir. Herodot'a göre Eretrialılar en iyi stratejinin ne olacağı konusunda fikir ayrılığına düşmüşlerdir. Bir kısmı dağlara çekilmeyi, bir kısmı kuşatma altında direnmeyi, bir kısmı ise Pers iradesine boyun eğmeyi gerekli görüyordu. Ancak çoğunluğun kararı kentte kalıp savunmak yönündeydi. Yine de Atina'dan ve Sparta'dan destek kuvveti göndermesini istediler. Sparta'dan herhangi bir yanıt gelmedi. Atina ise, kendi topraklarının korunmasını zaafa uğratmamak için kuvvet göndermeye yanaşmamıştır. Bunun yerine Eğriboz kıyılarındaki Halkis'e, Eretria'ya 4 bin kişilik bir kuvvet gönderilmesi için talimat verilmiştir. Halkis, 20 yıl önce Atinalı göçmenlerin yerleştiği bir kentti ve askeri tarzda, bir garnizon koloni şeklinde kurulmuştu. Ancak Eretrialılar halen bir strateji belirlemekte zorlanıyorlardı. Bu nedenle Halkis'ten gelen kuvvet kentte kalamayarak geri dönmüştür. Eretria'nın bu tutumuyla getireceğini düşünerek aileleriyle birlikte Atina'ya çekildiler.

Sonuç olarak Eretria kuvvetleri Pers Ordusu'nun ana kuvvetlerinin de karaya çıkmasını ve ileri hareketlerini engellemek yönünde bir girişimde bulunmamıştır. Eretria'dan bazı gruplar, civardaki tepelerde Pers ileri kuvvetleriyle çarpıştılarsa da etkili bir güç olamamışlardır. Böylece kentin kuşatılmasına izin vermiş oldular. Altı gün boyunca Pers kuvvetleri kent surlarına, her iki taraf için de ağır kayıplarla sonuçlanan saldırılarda bulundular. Yedinci gün, Eritria'nın önde gelenlerinden iki kişi, kentlerine ihanet ederek Pers kuvvetlerine kapıları açtılar. Kentin tapınakları ve kutsal mekanları yağmalandı ve daha sonra da ateşe verildi. Sivil halk kısmen katliama uğradı. Dahası I. Darius'un emirleri gereği sağ kalan tüm kent halkı köleleştirildi.

Pers kuvvetleri, Eretria'yı da "deniz ulaşım hattı"'nın bir uç üssü olarak düzenlemek için birkaç gün bölgede kaldılar. Daha sonra Pers Donanması, Eğriboz Boğazı'ndan güneye doğru, sahile yakın bir rota izleyerek Attika'ya yelken açmıştır.

Datis Seferi'nin Ege Denizi'ndeki harekatları, tek başına bile başarılı bir sefer sayılabilirdi. Bu harekatlar sonucunda Ege Denizi, bütünüyle Yunanistan Anakarası ile Batı Anadolu arasında bir tampon bölge haline getirilmiştir. Bu durum tespiti, Datis Seferi hakkında bir yaklaşıma dayanak olmaktadır. Bu yaklaşıma göre Datis'in amacı Ege Denizi'ni böylesi bir tampon bölge haline dönüştürmek ve Eretria'yı almaktı. Bundan sonra, eski Atina Kralı Hippias'ın yeniden tahtı ele geçirmesi için çalışılacaktı.

Pers donanması daha sonra yeniden denize açılarak Attika sahilinden güneye indi ve Atina'ya yaklaşık 40 km. mesafedeki Maraton Koyu'nda karaya çıktı. Bu hedefi, eski Atina tiranı Peisistratus'un oğlu Hippias'ın öğüdüne uyarak seçmişlerdi. Atina kuvvetleri de, Maraton Ovası'na ilerledi ve burada savunma düzenine geçti. Kısa süre sonra Plataea'dan gelen küçük bir kuvvet de onlara katılmıştır. Atina Ordusu yola çıkmadan önce Atina'nın en ünlü ve başarılı koşucusu Pheidippides (ya da Philippides), Sparta ordusunun Atina'ya hareket etmesini istemek üzere Sparta'ya gönderildi. Ancak Pheidippides Sparta'ya ulaştığında, Sparta'nın önemli bir ulusal festivali olan "Carneia" sırasıydı. Ona, Sparta ordusunun kutsal barış dönemi olan o günlerde savaşa gidemeyeceği anlatıldı. Sparta geleneklerine göre ancak bir sonraki dolunayın doğuşundan sonra savaşa izin vardı. Bu durumda Atina'nın takviye alması için en azından on gün geçmesi gerekmektedir. Bu koşulları içinde Atinalılar, Plataea'dan gelen hoplitlerle takviye edilen Atina kuvvetlerinin, Maraton'da direnmesine karar vermiştir.

Maraton Ovası, her iki taraf da beş gün boyunca hareketsiz kalmıştır. Atina – Plataea Ordusu'nun hareketsizliği anlaşılabilir, sayıca bire iki dezavantajlıydılar, Sparta Ordusu'nun gelişini beklemek mantıklı olurdu ve saldırıya geçme durumunda Pers süvarisinin kanat açıklarından geçerek geriden saldırmasından kaçınmak gerekmektedir. Ancak Pers Komutanlığı'nın Maraton Ovası'nda kesin sonuç aramaması ilginçtir. İngiliz askeri tarihçi Basil Liddell Hart'a göre General Datis'in stratejisinin ilk safhası Atina Ordusu'nu kentten yeterince uzaklaştırmaktı ki bu sağlanmıştı. Datis'in stratejisinin ikinci safhası ise Atina'daki Hippias yandaşlarının bu durumdan yararlanarak yönetimi ele geçirmesiydi.

Ordu Komutanı Kallimakhis ve diğer on Atina generalinin güvenini kazanan Miltiades savaş komutanı seçilmiştir. Miltiades muhtemelen bir kısım Pers kuvvetinin, özellikle süvarinin gemilere alındığını öğrenince Datis'in planını