lar, Japonlar tarafından kullanılan "kusari" bağlantılarının çoğunluğunu oluşturmaktadır. Bağlantılar ya uç uca birleştirilmiştir (perçinlenmemiştir) ya da "kusari", iki veya daha fazla kere çevrilmiş veya bükülmüş tel bağlantılardan oluşturulmuştur. Bu ayrık bağlantılar, günümüzdeki anahtarlıklardaki ayrık bağlantılı halkalarla benzerdir. Halkalar, paslanmayı önlemek için siyah lake ile kaplanır ve her zaman giysiye veya deri kıyafete dikilirdi. Bazen "kusari", kıyafetin katmanları arasına yerleştirilerek tamamen kapatılırdı

Kusari gusoku veya örme zincir zırh, Edo dönemi boyunca (1603-1868) sıkça kullanılmıştır. George Cameron Stone'a göre,"Bütün haldeki örme zincir zırh takımı "kusari gusoku", önemli günlerde, bazen günlük kıyafetlerin altına giyilirdi."
Ian Bottomley tarafından yazılan "Arms and Armor of the Samurai: The History of Weaponry in Ancient Japan" ("Türkçe: Samurayların Silahları ve Zırhları: Antik Japonya'da Silahların Tarihi") kitabında, "kusari" zırhının resmi gösterilir ve Edo dönemi samuray polisler trafında giyilen, çıkarılabilir kollara sahip olan ""'dan (zincir gömlekler) bahsedilir. 1860larda samuray döneminin sonlanması ve 1876'da getirilen "halk arasında kılıç taşıma yasağı" ile birlikte, örme zincir ve diğer tüm zırhların günlük hayattaki kullanımı ortadan kalkmıştır.

Örme zincir kesici silah hamlelerine ve delici silahların saplama hamlelerine karşı etkili bir savunma sağlar; hatta Leeds'teki Royal Armouries'de yapılan bir çalışmaya göre geleneksel ortaçağ silahlarıyla bu zırhı delip geçmek çok zordur. Genel olarak basedilirse, örme zırhın dayanıklılığı dört faktörden oluşur: Bağlantı tipi (perçinlenmiş, uç uca eklenmiş veya kaynak yapılmış), kullanılan malzeme (demir, tunç, çelik), örgü yoğunluğu (daha sıkı örülmüş zırhın halka aralıklarından geçebilmek için daha ince silah kullanımı) ve halka kalınlığı (çoğu örnekte 14 ile 18 ayar arasında uzanır). Örme zırh, uygun dövüş teknikleriyle birleştirildiği zaman bir savaşçıyagözle görülür bir avantaj sağlar. Yine de, zırh yüzeyine gelen tamamen dik bir darbe, perçinlenmemiş zincir bağlantılarının arasından geçebilir. Bir mızrak veya ince bir kılıçla uygun bir şekilde batırma hamlesi yapılırsa zırh delinebilir, ayrıca baltalı kargı veya mızraklı balta darbeleri, zırhı kırıp geçebilir. Hindistan'da, yöresel hafif örme zırhları delebilmek için katara olarak bilinen muştalı hançerler geliştirilmiştir. Bazı bulgular, zırhlı dövüş sırasında yapılan hamlelerin amacını, doğrudan zırhın içinden geçmek değil de, zırhın kenarından geçmek olduğunu göstermiştir. İsveç'in Visby knetinde yapılan tarihi bir çalışmaya göre, iskeletlerin çoğunun zırhın daha az koruduğu bacak bölgesinde yaralanmalara rastlanmıştır.

Örme zırhın kötü yanlarından biri de eşit olmayan ağıtlık dağılımıdır, zırhın oluşturduğu ağırlık tamamen omuzların üstüne biner. Zırhın üstüne bir kemer takılmasıyla fazladan bir destek noktası oluşur ve dengesiz ağırlık sorunu azaltılabilir.

Örme zincirin esnekliği yüzünden gelen darbeler sonucu giyen kişide ciddi çürükler veya kırıklar oluşabilmekteydi, ayrıca kafa travmalarına karşı çok zayıf bir koruması vardı. Bu yüzden savaşçılar, örme zincir külahlarının üzerine sert miğferler giyerlerdi. Gürz veya savaş çekici gibi darp silahlarıyla yapılan hamlelere karşı örme zincirin neredeyse hiçbir etkisi yoktu; bu yüzden genelde zincir gömleğin altına gambeson gibi zırhlar giyilirdi. Ortaçağ'da cerrahlar, kırık kemikleri yerine oturtma ve bu tip yaralanmaların bakımı konusunda oldukça iyilerdi, ancak zayıf hijyen anlayışı nedeniyle kesikler, enfeksiyon gibi çok daha büyük tehlikeler oluşturabilmekteydi. Bu yüzden, kesiklere karşı çok daha iyi korunma sağlayan örme zırh giyen savaşçıların hayatta kalma yüzdeleri daha iyiydi.

En yaygını 1'e 4 deseni olan (her bir halka, dört halkaya bağlıydı), birbirine bağlı halka desenleri antik zamanlardan beri bilinmekteydi. Avrupa'da 1'e 4 desni tamamen baskın örgü tarzıydı. Örme zincir aynı zamanda, daha fazla desenin üretildiği ve pek çok değişik isminin türetildiği Doğu Asya'da da (özellikle Japonya'da) yaygındı.

Roma dönemi öncesi Avrupa'da, batırma hamlesi veya ok saplanması sonucu zırhtaki halkaların kopmaması için, örme zırhtaki halkalar perçinlenmeye başlanmıştır.

14. yüzyıldan itibaren Avrupa tipi örme zincirler alternatif serilerde perçinlenmiş ve sert halklarla yapılmaya başlanmıştır. Bu noktadan sonra örme zincirler sadece perçinlenmiş halkalardan yapılmıştır. Halkalar dövme demirden yapılırken, daha sonra ısıl işlem görmüş çelikten yapılmaya başlanmıştır. Perçinlenmiş halkalar için kullanlın teller, iki şekilde yapılmaktaydı. İlk yöntemde, dövme demir çekiçle levha haline getiridkten sonra şeritler halinde kesilir, ardından hadde aracılığıyla istenilen çapta tel elde edilir. O döneme ait çeşitli elyazmalarındaki resimlerde su çarkı kullanan, tel üretimi yapan değirmenler görülür. İkinci yöntemde ise, demir çubuk dövülerek daha ince bir değnek haline getirilir ve çekilerek tel haline getirilir. Bütün haldeki halkalar, delinen levhalar ile elde edilir. Bu halkaların üzerine, kökenini ve zanaatkârlarını belirtmek amacıyla lonca sembolleri damgalanır. Bütün halkalar üretmek için ayrıca şahmerdan kaynağı da kullanılmıştır, ancak Avrupa'da bunun bilinen tek örneği 7. yüzyıl örme zincir Coppergate perdeleridir. Avrupa dışında, örneğin Hindistan'da "theta" bağlantıları olarak bilinen bu uygulama daha yaygındı. Uç uca eklenen halkalardan oluşmuş zırh çeşidinin, örme zincirin ("kusari") uç uca eklenen bağlantılarla yapılması yaygın olan Japonya dışında tarihte çok az örneği vardır. Bu yüzden uç uca ekleme yönteminin tarihte yaygın olmadığı görüşü genel olarak kabul görür.

Örme zincir, kasaplar için et paketleme teçhizatına karşı koruma giysisi olarak kullanılır. İşçiler beyaz önlüklerinin altına 4 kg ağırlığa kadar örme zincir giyerler. Ayrıca kasaplar genelde, et keserken oluşan yaralanmalara karşı kendilerini korumak için örme zincir eldiven de takabilirler.

Oyma sanatçıları bazen, kıymıklara ve kesiklere karşı korunmak için örme zincir eldiven takar.

İngiliz polisi, bıçaklı saldırganlarla ilgilenirken örme zincirle güçlendirilmiş eldiven takar.

Meşgul oldukları hayvanlara karşı korunma için, hayvan kontrol memurları ve köpekbalığı ısırıklarından korunmak isteyen dalgıçlar örme zincir kullanırlar. 1979 yılında Köpekbalığı uzmanı ve su altı film yapımcısı Valerie Taylor, köpekbalıklarıyla dalış yaparken kullanılan örme zincir giysileri geliştirip deneme yapan ilk kişilerdendir.

Örme zincir, endüstriyel alanlarda metal işleme çalışmaları sırasında şarapnel ve sıçrama gibi durumlar için yaygın bir şekilde kullanılır.

Yüksek gerilim hatlarında çalışan işçiler ve tesla bobini meraklıları tarafından faraday kafesi işlevi görmesi için örme zincir giysiler kullanılır.

Geleneksel tekstil bazlı kurşun geçirmez yelek, yumuşak uçlu mermileri durdurmak için tasarlanmıştır; ancak bıçaklı saldırılara karşı sağladığı savunma azdır. Bıçağa karşı dayanıklı yelekler, bu tür saldırılara karşı tasarlanmıştır. Bunlardan bazılarının katmanları arasında metal plaka, örme zincir, metalik tel gibi cisimler vardır.

Pek çok tarihi canlandırma grupları, özellikle İlk Çağ ve Orta Çağ odaklı olanlar, örme zinciri hem kostüm hem de rol gereği hamle yapılan silahlara karşı koruma için kullanırlar. Özellikle gerçek çelik silah kullanan gruplar arasında yaygındır. Zindeliğine göre bir oyuncu, zincir gömlek giydiğinde; koşabilir, yere yatabilir, kalkabilir, zıplayabilir, perende atabilir (hatta yanlamasına perende bile atabilir) ve hatta zırh takımı giyerken yüzebilir. 1,5 mm çapında tellerle ve 10 mm çapında halkalarla yapılan modern bir zincir gömlek, 10 kg ağırlığındadır ve 15,000 ila 45,000 arasında halka taşır. Örme zincir zırh, günlük kıyafetlerin altına giyilebilir ve pek çok oyuncu, rollerine alışabilmek için bunu yapar.

Tarihi canlandırmalar için günümüzde kullanılan örme zırhlar çeşitli tarzlarla ve malzemelerle yapılabilir. Günümüzdeki çoğu canlandırmada, paslanmaz çelik veya galvanizli demir halkaların uç uca eklenmesiyle üretilir; ancak bu, tarihi açıdan hatalıdır, yine de tarihi açıdan tutarlı taklitlere göre bakımı ve üretimi daha az masaflıdır. Örme zırh ayrıca titanyum, alüminyum, tunç ve bakırdan yapılabilir. Perçinli örme zincir, uç uca eklenerek oluşturulan örme zırhlara göre daha fazla işçilik ve masraf gerektirse de, tarihi açıdan daha tutarlıdır. Deadliest Warrior gibi televizyon şovları uç uca eklenmiş zincirleri, Avrupa ve Orta Doğu tarihinde kullanılmış olarak göstermiştir; ancak bu söylem hatalıdır, uç uca eklenmiş zincir örneği sadece Japon "kusari"lerinde yaygın olarak kullanılmıştır.

Örme zincir dekoratif alanda kullanılmaktadır ve pratik faydaları ortadan kaybolduktan çok sonra bile askeriyede rütbe göstergesi olarak kullanılmaya devam etmiştir. Askeri ünifromalarda örme zincir, genelde apoletler üzerinde kullanılır. Bu şekilde İngiliz Territorial Army'de ve Kanada Ordusu'nda kullaılmaktadır.

Örme zincir, heykel ve mücevherat alanında, özellikle değerli metallerle veya renkli bir şekilde anotlanmış metaller şeklinde kullanılmaktadır. Baş süsleri, Noel aksesuarları, satranç takımları ve mücevherat gibi alanlar, örme zincir sanatının en çok kullanıldığı yerlerdir. Geleneksel olmayan bu uygulama alanları için yüzlerce zincir örgüsü veya deseni geliştirilmiştir. Örme zincir sanatçılarının eserlerini gösterebildikleri ve diğer eserleri tartışabildikleri forum siteleri oluşturulmuştur, bu sitelerden en çok ziyaret edilen iki tanesi: M.A.I.L. (Maille Artisans International League) ve the Ring Lord forumlarıdır.

Bazı filmlerde, gerçek örme zırhın masrafı çok olduğu için, asıl zırh yerine metalik boyayla boyanmış iplik dokuması kullanılmıştır (bunun bir örneği, çok düşük bir bütçeyle çekilen "Monty Python and the Holy Grail" filmidir). Kostümün gerçek görünmesi konusuna biraz daha önem verilen filmlerde, daha hafif ve ucuz olduğundan, sık sık akrilonitril bütadien stiren (ABS) plastik halkaları kull