figürünün sol elini kaldırıp gözlerini gökyüzüne çevirmiş veda eder görünümünden eser, "Perhiz" figürünün zaferi olarak okunabilir. Daha genel anlamda Bruegel'in sahip olduğu insan davranışlarının motivasyon kaynağının budalalık ve çıkarcılık olduğuna dair inançlarının resimle gösterimi olarak ifade edilebilir.

Karnaval ve Perhiz figürleri yüzleri birbirine dönük ve mızrak düellosu yapar şekilde resmedilmiştir. Karnaval bir fıçının üstüne at biner gibi oturmuş ve elindeki şişe geçirilmiş domuz etini bir mızrak gibi rakibine doğrultmuş şişman bir adam olarak, Perhiz ise birer rahip ve rahibe tarafından çekilen el arabasına binmiş, Karnaval figürüyle aynı şekilde elindeki üzerinde balık bulunan fırıncı küreğini rakibi üzerine çevirmiş yaşlı bir kadın figürüyle temsil edilmektedir. Bu savaş oyununu Perhiz kazanır ve Karnaval yargılanıp Son salı idam edilir. Bazı yörelerde karnaval figürü yakılarak köyden uzaklaştırılır, "ölümün dışarı taşınması" denen bu törenle baharı ve yaşamı geri getirme düşüncesi temsil edilmektedir. 
Bu ana temanın yanındaki diğer ayrıntılar da oldukça dikkat çekici ve manalıdır. Resmin sol tarafında meyhaneden çıkan grubun baskın olarak temsil ettiği eğlence ve dünyevi zevkler yer alır. En sol alt köşedeki kumar oynayan adamlar, fıçıların üzerinde sızmış adam, düşkün ve sakatları görmezden gelip onlara yardım etmekten imtina eden insanlar, hanın üst katında tabelaya yakın pencerede görünen öpüşen çift gibi figürler tamamen cinsellik, yemek gibi dünyevi zevkleri ve saldırganlık, umursamazlık gibi davranışları temsil etmektedir. Sağ tarafında ise kiliseden çıkan cemaatle baskın olarak temsil edilen kısım ise dinsellik ve yardımseverlik temalarıyla bezelidir. Ölüler için dua edenler, kundaktaki bebeğiyle dilenen kadına yardım edenler, kilise kapısında bağış toplayan görevli, sol tarafta neredeyse hiç görünmeyen oyun oynamakta olan çocuklar gibi figürler hep iyi, yardımseverlik ve dinsel temalara işaret eder. Tablonun izleyiciye yakın olan sağ ve sol tarafındaki keskin kontrast, geri planda giderek yumuşayarak birbirine karışmıştır. Resmin orta hattına yakın kısımda her iki gruptan da ayrı olarak görülen üçlü bir grup söz konusudur. Sanatçının daha parlak bir zemine yerleştirmek suretiyle dikkatleri yoğunlaştırdığı bir çifte yol gösteren soytarı onları iki tarafın da dışına çekmek ister gibi görünmektedir. Meydandaki kalabalıktan uzaklaşmak ister görünen çiftin bu yönelimleri, iki taraf arasındaki mücadelenin gerçek anlamda bir kazananı olmayacağı şeklinde yorumlanabilir.




Melek Fırat

Prof. Dr. Melek Fırat, (d. 1963, Malatya) Türk akademisyen, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü öğretim üyesi. Uluslararası ilişkiler bölümü, siyasi tarih anabilim dalı profesörü.

Melek Melahat Fırat , 1963 yılında Malatya’da doğdu. Ortaokul ve lise eğitimini Notre Dame de Sion Kız Lisesi’nde tamamladı. Lise eğitiminin ardından Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü’nde eğitimine devam etti. 1986 yılında bu bölümden mezun oldu. 
İyi derecede Fransızca ve İngilizce bilmektedir.

Melek Fırat, 1986 yılında mezun olduktan iki yıl sonra, aynı fakültede Siyasi Tarih Anabilim Dalı'nda araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı. 1989’da tamamladığı ve danışmanlığını Türkkaya Ataöv'ün yaptığı İran İslam Devrimi ve Türk-İran İlişkileri, 1979-1987 başlıklı tez çalışması ile yüksek lisans derecesini elde etti. 1993 - 1995 yılları arasında, Paris'te, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales'e bağlı Bizans ve Modern Yunanistan Bölümü'nde Kıbrıs Cumhuriyeti’nin Dış Politikası, 1960-1974 konulu DEA (diplôme d'études approfondies - yüksek lisans) çalışmasını yaptı. 1996’da danışmanlığını Baskın Oran'ın yaptığı Türk Dış Politikası'nda Çok Yönlülüğe Geçiş Süreci, 1960-1971 başlıklı tezini hazırlayarak doktorasını tamamladı.

1999 yılında yardımcı doçent, 2003 yılında ise Siyasi Tarih Doçenti oldu. 2010 yılında Profesör olan Melek Fırat, 2013 yılı itibarıyla Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Siyasi Tarih Anabilim Dalı'nda öğretim üyeliği görevini ve akademik çalışmalarını sürdürmektedir. Lisans düzeyinde "Siyasi Tarih III", "Türk Dış Politikası I", "Türk Dış Politikası II", "Türk Dış Politikası III"; yüksek lisans düzeyinde "1990'lardan Günümüze Türk Dış Politikası" ve doktora düzeyinde "Tarihte Yöntem" konuları Prof. Dr. Fırat'ın verdiği dersler ve seminer çalışmaları arasındadır.

Prof. Dr. Melek Fırat, Ankara Üniversitesi Afrika Çalışmaları Araştırma ve Uygulama Merkezi'nin (AÇAUM) kuruluşuna önemli katkılar yapmış ve 2008-2012 yılları arasında da bu kurumun müdürlüğünü yürütmüştür. 20-23 Şubat 2009 tarihlerinde Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün Tanzanya ve Kenya ziyaretlerinde AÇAUM müdürü olarak resmi heyette yer almıştır. Bunun yanında ilk kez Türkiye Cumhurbaşkanı'nın ziyaret ettiği ve 14-17 Mart 2010 tarihlerinde gerçekleşen Demokratik Kongo Cumhuriyeti ve Kamerun ziyaretlerinde de resmi heyette bulunmuştur. 2012 yılında yeni atanan Ankara Üniversitesi rektörü Erkan İbiş'in çalışmak isteyeceği isimleri seçmesini kolaylaştırmak için Kasım 2012'de diğer yöneticilerle birlikte istifa etmiştir ve boşalan makama Mühendislik Fakültesi'nden Doğan Aydal atanmıştır.








I. Peloponez Savaşı

I. Peloponez Savaşı, MÖ 460 – 446 yılları arasında, Sparta'nın başat güç olduğu Peloponez Birliği ile Atina İmparatorluğu ve bazı müttefikleri arasında gerçekleşen bir dizi muharebedir. Bu çatışmalara yer yer başta Thebai olmak üzere Sparta müttefikleri ve Atina tarafında Argos da katılmıştır. Savaş, görünürdeki birkaç nedene bağlanmaktadır. Bunlar, Atina'nın kent ile liman arasında "uzun duvarlar" olarak adlandırdığı surları inşa etmesi, Attika'daki Megara kentinin Peloponez Birliği'nden ayrılması ve Atina İmparatorluğu'nun gelişmesinden Sparta'nın duyduğu tedirginlik olarak verilmektedir. Savaş MÖ 460 yılında Oenoe Muharebesi'yle başlamıştır. Atina savaşın ilk evrelerinde üstün donanması sayesinde denizde bazı başarılar elde etmiştir. Kara muharebelerinde de başarılı sonuçlar elde ettiler. Bununla birlikte MÖ 457 yılında Sparta ve müttefikleri karşısında Tanagra Muharebesi'nde yenilgiye uğradılar. Ancak bir Atina karşı taarruzuyla Boeotia kuvvetleri Oenophyta Muharebesi'nde ezici bir yenilgiye uğratıldı. Ardından Atina kuvvetleri Thebai hariç olmak üzere tüm Boeotia topraklarını istila etmiştir. Daha sonra Atina Aegina donanmasını yenerek kenti kuşattı, düşürdü ve Mora Yarımadası kıyılarını yakıp yıkarak savaştaki durumunu sağlamlaştırmıştır. Ancak Atina'nın Mısır'a gönderdiği donanma ve ordunun MÖ 454 yılında yenilgiye uğraması durumu Atina açısından kötüleştirmiştir. Bunun üzerine Sparta ile beş yıllık bir ateşkes antlaşması yapılmıştır. Bu ateşkes süresinin sona ermesinin ardından MÖ 448 yılında savaş, II. Kutsal Savaş'la yeniden başlamıştır. Daha sonra MÖ 446 yılında Boeotia ayaklandı, Atina kuvvetlerini Koronea Muharebesi'nde yenilgiye uğratarak yeniden bağımsızlığını kazandı. I. Peloponez Savaşı, Atina ile Sparta arasında, Otuz Yıl Barışı olarak bilinen bir barış antlaşmasıyla sona erdirilmiştir. Antlaşma MÖ 446 – 445 kışında yapılmıştır. Bu antlaşmanın hükümlerine göre her iki taraf da kendi topraklarına çekilecektir. Atina denizde hakim durumunu sürdürürken Sparta da karada hakim durumda kalmıştır. Savaş sonunda Megara Peloponez Birliği'ne dönmüştür. Aegina ise Attik Delos Birliği'nin vergisini ödeyen otomon bir üyesi oldu. Peloponez Birliği ve Atina İmparatorluğu arasında yeniden, MÖ 431 yılında savaş başladı ve Atina'nın Sparta tarafından işgal edildiği MÖ 404 yılına kadar sürdü. Sonuç, Attik Delos Birliği'nin dağılması ve Atina İmparatorluğu'nun yıkılmasıydı.

Hem I. Peloponez Savaşı hem de esas Peloponez Savaşı ya da II. Peloponez Savaşı konusunda günümüzde ulaşan temel antik kaynak Atinalı tarihçi Tukididis'in günümüzde ""History of the Peloponnesian War"" adıyla bilinen çalışasıdır. Ancak bu çalışma ihtiyatla okunması gereken bir tarih çalışması olarak kabul edilir. Bu ihtiyatla karşılamanın nedeni, Tukididis'in dönemin bazı kişilerine yakınlık duyarken bazılarına antipati beslemesi olarak gösterilir. Diğer kaynaklar arasında Herodot, Diodorus, Aristoteles ve Plutarkhos sayılabilir.

Atina imparatoluğu ile Sparta'da dahil olmak üzere Peloponez Birliği'ne bağlı kent devletleri arasında MÖ 460 – 446 yılları arasında gerçekleşen muharebler günümüz araştırmacıları tarafından I. Peloponez Savaşı olarak tanımlansa da, bir "savaş"ta olması beklenen bütünlüğü vermedikleri de ileri sürülmektedir.

Diğer yandan her ne kadar Sparta siyasi yapısında savaş yanlısı bir hizibin var olduğu kabul edilse de, Sparta'nın Atina ile savaş konusunda isteksiz olduğu ileri sürülmektedir. Bu bağlamda Sparta'nın bu süre içinde sadece zaman zaman Atina ile savaşa giriştiği görülür. Savaşın muharebeleri daha çok Atina ile Korint arasında geçmiştir. Dolayısıyla en azından başlangıçta I. Peloponez Savaşı'nın bir Atina - Korint savaşı olduğu ileri sürülür. Yine de Atina ile Korint arasında deniz ticareti rekabeti dolayısıyla ortaya çıkan sürtüşmeler I. Peloponez Savaşı'ndan sonra da devam etmişti. Bilindiği gibi Peloponez Birliği'nde deniz ticaretine açılan tek kent devleti Korint'tir. Atina'nın, geçmişten gelen deniz ticaret ağı ile Attik Delos'un sağladığı olanakları birleştirmesi sonucu, Korint ile rekabetinde deniz ticaretinin yayılmasında üstünlük sağlaması kaçınılmazdı.

Argos topraklarında MÖ 460 yılında gerçekeşen Oenoe Muharebesi'ni I. Peloponez Savaşı kapsamında ele alan yayınlar vardır. Muharebede Sparta kuvvetleri, Atina ve Argos kuvvetleri karşısında yenilgiye uğramıştı. Bununla birlikte Haliea Muharebesi'ni ilk muharebe olduğu görüşü de vardır.

Pers İmparatorluğu MÖ 492 ve 480 yıllarında Yunanistan ana kara üzerine iki saldırıda bulunmuştu. İlk saldırıda, Maraton Muharebesi'ndeki yenilgiden sonra Pers kuvvetleri geri çekilmişti. ikinci saldırının hemen öncesinde, MÖ 481 yılında 31 Grek kent devleti, Pers istilasına