". 1492'de kovulmaları ve yasaklanmaları için gereken esasları kararlaştırdılar, böylece konversoların düzeni yıkılmayacaktı. İspanya'yı terk etmek istemeyen Yahudilerin baptizm yoluyla din değiştirmeleri gerekmekteydi.

Tarihçi Henry Kamen'ın "Inquisition and Society In Spain in the sixteenth and seventeenth centuries" makalesi konversolar ile Yahudi cemaatleri arasındaki güçlü ilişkileri sorgulamaktadır. Öte yandan tarihçi Yitzhak Baer "konversolarla Yahudiler tek halktır" demektedir. Kamen'ın iddiasına göre "Eğer konversolar Hristiyanlar tarafından nefret edildiyse, Yahudiler tarafından onlardan daha fazla sevilmedi". Kamen, Engizisyonlar zamanında Yahudilerin konversolar aleyhine tanıklık yaptığını belgelemiştir. Bu konu tarihçiler arasında tartışma konusudur.

Engizisyon tarafından tehdit edilip zulüme uğrayan Yahudiler topluca veya bireysel olarak İspanya'dan kaçtılar. Çoğu Yahudi, gerek İber Yarımadası'na benzeyen iklimin benzerliği gerekse dillerinin yakınlığı nedeniyle İtalya'ya göç etti. Ferrara'ya yerleştiklerinde Dük I. Ercole d'Este tarafından ayrıcalıklar tanındı. Oğlu I. Alfonso d'Este yirmi bir konversonun ayrıcalıklarını onadı.

İspanyol ve Portekizli konversolar ayrıca Floransa'ya ve önemli liman kenti olmasında katkıları olan Livorno'ya yerleştiler. Venedik'te ayrıcalıklar tanınıp engizisyondan korundular. Milano'da şehrin endüstri ve ticaretini geliştirdiler. Bologna, Pisa ve Napoli gibi birçok şehirde Yahudiliklerini özgürce icra edebildiler.

Piedmont'ta Savoy Dükü Emmanuel Philibert, Coimbra'dan gelen konversolara kapısını açıp onlara ticari ve endüstriyel ayrıcalık tanıdı ve dinlerini özgürce icra etmelerine izin verdi. Roma, konversolarla doluydu. Papa III. Paulus, ticari sebeplerden onları Ancona'ya getirtti. "Yeni Hristiyan olsalar dahi Portekiz ve Algarve'den gelen herkese" tam özgürlük bahşetti. 1533'te Ancona'da Yahudi ve konversalardan toplam 3000 kişi yaşamaktaydı.

İki yıl sonra Papa IV. Paulus bütün konversoları, yürürlüğe soktuğu engizisyon hapishanelerine attı. Tövbe edip Katolikliği seçen altmış kişi Malta'ya gönderildi ve Yahudiliklerinden vazgeçmeyen yirmi dört kişi Mayıs 1556'da halk önünde yakıldı. Engizisyondan kaçanlar Urbino Dükü II. Guidobaldo della Rovere tarafından Pesaro'ya kabul edildi; Türkiye'ye giden Yahudi ve konversoların Pesaro'yu ticari merkez olarak seçmelerini umuyordu fakat bu gerçekleşmeyince Yeni Hristiyanları Pesaro'dan 1558'de kovdu.

Ayrıca birçok konverso, eskiden önemli bir liman şehri olan Dubrovnik'e gitmişti. Mayıs 1544'te bir gemiyle Portekizli mülteciler buraya vardı.

16. ve 17. yüzyılda bazı "konversolar" Amerikalara, başta Nueva España Genel Valiliği'nin Kastilyan bölgelerine (Kuzey ve Orta Amerika) ve Peru'ya (Güney Amerika) göç etti; burada zulüm görmediklerine inanılmaktadır.

Meksika şehirlerinden "konversoların" 18. yüzyılda, bugün ABD'nin New Mexico eyaleti olan Nuevo México'ya göç ettikleri görülmüştür. 1990'da yayınlanan bir The New York Times makalesinde New Mexico'nun kuzeyinde yaşayan 1500 Hispanik ailede Yahudi geçmişi bulunduğu yazılıdır.

Aynı dönemde "konversolar" Pireneleri aşıp Saint-Jean-de-Luz, Tarbes, Bayonne, Bordeaux, Marsilya ve Montpellier'e iltica ettiler. Hristiyan olarak yaşadılar; Katolik rahipler tarafından evlendirildiler; çocukları vaftiz edildiler ve kendilerini alenen Katolik olarak lanse ettiler. Fakat yapabildikleri ölçüde gizlice oğullarını sünnet ettiler; Şabat ve bayramları kutladılar ve birlikte dua ettiler. Fransa Kralı III. Henry, Fransa Kralı II. Henry'nin onlara verdiği ayrıcalıkları onadı ve onlara karşı yapılan ifitra ve suçlamalara karşı korudu.

Bayonne "konversoları" XIII. Louis tarafından St. Esprit'e atandı. St. Esprit'teki konversoların yanı sıra Peyrehorade, Bidache, Orthez, Biarritz ve St. Jean de Luz'daki konversolar da yavaş yavaş Yahudiliklerini açıkça uygulamaya başladılar. 1640'ta, St. Jean de Luz'deki konversolar Yahudi olarak tanımlandı; Yahudiliğe dönen St. Esprit konversoları 1660'da bir sinagog kurdu.

Osmanlı İmparatorluğu'na varan "konversolar" Yahudiliklerine döndüklerini açıkladıktan sonra Selanik gibi şehirlerde önemli cemaatler kurdular. Yükselen şehirlerin cazibesiyle bir kısmı Flandre, Anvers ve Brüksel'e göç etti. İber Yarımadası'ndan Flandre'ye gelen "konversolar" Katolik kisvesi altında 1580'de Hamburg ve Altona'ya yerleşip eski evlerinin bulunduğu şehirlerle ticari ilişkiler kurdular. Bazı göçmenler İskoçya'ya kadar vardı. Danimarka kralı IV. Cristian, Yeni Hristiyanları 1626'da Glückstadt'a davet etti; onlara ve 1649'da Emden'e gelen konversolara ayrıcalıklar tanıdı.

Yüklü miktardaki göç ve engizisyon kurbanlarına rağmen İspanya ve Portekiz'deki "konversoların" çoğu ülkelerinde kaldı. III. Felipe tahta geçtiği zaman Potekizli Yeni Hristiyanlar daha rahat nefes almaya başladı. 4 Nisan 1601'de konulan bir yasayla, evlerini satma ve ülkeden aileleri ve varlıklarıyla ayrılma hakları tanındı. Bu kanundan faydalanan birçok kişi Kuzey Afrika ve Türkiye'deki dindaşlarına katıldı. Bundan birkaç yıl sonra bu haklar geri çekildi ve engizisyonlar kaldığı yerden devam etti. Radikalizmden etkilenmeyen Portekizliler, ne kadar güç kullanılırsa kullansın konversoların atalarının dininden tam anlamıyla dönmeyeceklerini biliyorlardı.

Bazı Yeni Hristiyanlar Londra'ya ardından başta Brezilya olmak üzere Amerika ülkelerine dağıldılar. İspanya'dan kovulduktan sonra İstanbul ve Selanik'e yerleşen Yahudi mültecilerin yanı sıra İtalya, Sırbistan, Romanya ve Bulgaristan da göç kabul etti; Viyana ve Timişoara'daki Yahudi cemaatleri 18. yüzyılın ortalarına kadar varlıklarını sürdürdü.

İspanya'da 20. yüzyılda gerçekleşen siyasi ve toplumsal değişiklikler, Yahudi ve Müslümanların ülke kültürüne kattığı etkiyi tekrar gözden geçirmelerine sebebiyet verdi. Zorla din değiştirme ve kovulma sebeplerinden Sefaradlara ve Moorlara yeni burslar verildi. Buna ilaveten hükümet, bu iki halktan turistleri İspanya'ya davet etti. Şehir ve kasabalar, Yahudilerden ve Müslüman Araplardan kalan unsurları korumaya gayret etti.

Bir yasayla, İspanya ile tarihi bağı olan Sefarad Yahudilerine vatandaşlık hakkı tanındı. Vatandaş olabilmek için ülkede on sene yaşamak gerekirken, yeni yasayla Sefaradların beş sene kalması yeterlidir. Ekim 2006'da, Endülüs meclisi, aynı yasanın Moriskolara uygulanması için önerge sundu.







Kızıl Köşkün Rüyası

Kızıl Köşkün Rüyası, Kızıl Odanın Rüyası veya Taşın Hikâyesi (Basitleştirilmiş Çince: 红楼梦, geleneksel Çince: 紅樓夢; pinyin: Hóng Lóu Mèng); Cao Xueqin tarafından kaleme alınmış, Çincenin dört büyük klasik romanından biri. 18. yy'ın ortalarında, Qing Hanedanı döneminde yazılmıştır. Çin'de halk dilinde yazılmış en büyük eserlerden biri ve Çince kurgu edebiyatının şâheseri kabul edilir. Kızılbilim (Basitleştirilmiş Çince: 红学,geleneksel Çince: 紅學) denen edebî çalışma sahası bu esere atfen oluşturulmuştur. İlk 80 bölüm Cao Xueqin tarafından yazıldı. 1791-92'de birinci ve ikinci baskıları hazırlayan Gao E, eşi Cheng Weiyuan ile birlikte romana 40 bölüm daha ekledi.

"Kızıl Köşkün Rüyası", yarı-otobiyografi türünde yazılmış bir romandır. Cao Xueqin'in kendi ailesinin ve aynı zamanda Qing Hanedanı'nın yükselişini ve çöküşünü anlatır. Yazarın ilk bölümde anlattığı üzere, gençliğinde tanıştığı kadınlara, akrabalarına ve uşaklarına adanmış bir hatırattır. Kitap, çok geniş karakter kadrosu ve buna bağlı psikolojik boyutunun yanı sıra, 18. yy Çin aristokrasisinin sosyal yapısının detaylı bir analizi olması açısından da önemlidir.

Kızıl köşk ya da oda kavramının kökeni hakkında farklı teoriler vardır. Çin'de önemli ailelerin kızları başka odalardan geçerek ulaşılan korunaklı özel bölmelerde kalırlardı. Ayrıca 5. bölümde Baoyu kırmızı bir yerde geçen bir rüya görür. Esere adını veren kırmızı yer, bu iki mekana verilen bir referans olabilir. Çince "樓" sözcüğü diğer dillere genellikle "oda" veya "köşk" olarak çevrilir. Bazı uzmanlar orijinal sözcüğün "oda"dan çok daha geniş bir anlamı olduğunu, bu nedenle odanın hatalı çeviri olduğunu düşünürler. Aynı zamanda bazı diğer uzmanlar da "köşk" sözcüğünün, orijinal sözcüğün ruhunu tam olarak yansıtmadığını savunurlar.

Kitap, Ankara Üniversitesi DTCF Sinoloji Bölümü Doçent Gürhan Kırilen tarafından kısmen çevrilmiştir ancak sadece bölüm öğrencilerinin yararlanması için kullanılmaktadır. Türkçeye çevrilip yayınlanmamıştır.




Hiroşima Sevgilim

Hiroşima Sevgilim; 1959 yapımı, yönetmenliğini Fransız Yeni Dalgası'nın ünlü isimlerinden Alain Resnais'nin yaptığı film.

Hiroşima Sevgilim; Alain Resnais'in başyapıtı sayılan, çağdaş anlatı sinemasına örnek teşkil eden filmlerinden biri olarak kabul edilmektedir. Fransız Yeni Dalgası'nın sağ kanadında yer alan Resnais, filmde bireysel bir takım olaylardan yola çıkarak küresel sorunlara değinmektedir. Oteldeki küçük bir kaçamak yerini aşk ve savaş, ölüm ve yaşam, yıkım ve onarım gibi temel karşıtlıklara bırakır. Resnais, filmdeki Fransız kadın ile aşık olduğu Alman askerinin ilişkisini ve sonradan Alman askerin Fransızlarca öldürülmesini bize gösterirken Almanya ile Fransa arasında savaşı ve masum bir şehrin (Nevers) işgalini anlatır. Yine burada Alman askeri olan sevgilisi Almanya'yı temsil etmektedir. Almanya da sevgilisi gibi bitecek, yok olacaktır.

Ayrıca film, belge niteliği de taşımaktadır.İlk sahnelerde Hiroşima'nın atom bombası atıldıktan sonraki hali gözler önüne serilir.Yıkılmış evler,sakat çocuklar,zor da olsa yaşama tutunmaya çalışan insanlar ile savaşın yıkımı açıkça gösterilir. Ayrıca Japon göstericiler, üzerinde "Saygımızla cezalandırıyoruz" yazan bir pankart taşır; bunun aracılığıyla Resnais, Hiroşima Sevgilim'de seyircinin Japon halkından taraf olmasını, savaş karşıtı bir tutum takınmasını ister.





Mehmet Emin Sungur

Mehmet Emin Sungur (d. 1936; Hekimhan, Malatya), Türk siyasetçi, mimar. Sungur, belediye başkanlığı, milletvekilliği, senatörlük ve Fahri Müfettişler Derneğinin başkanlığı yapmıştır.

TBMM IV. (XV.) dönem İstanbul milletvekili ve Cumhuriyet Senatosu İstanbul Üyeliği (14 E