| CR Şampiyona rekoru | NR Ülke rekoru | OR Olimpiyat Rekoru | PB/PR Kişisel en iyi derece/rekor | SB Kişisel sezonun en iyi derecesi | WL Dünyada yılın en iyi derecesi| WR Dünya Rekoru

Eleme: serilerinde ilk iki sırayı alan atletler ve tüm serilerde kalan en iyi sekiz atlet yarı finale katılma hakkı kazandı.

Eleme: serilerinde ilk iki sırayı alan atletler ve tüm serilerde kalan en iyi iki atlet yarı finale katılma hakkı kazandı.




Şaraga Höyük



Şaraga Höyük, Gaziantep ili Karkamış ilçesi yakınlarında ve Fırat'ın batı kıyısında yer alan bir höyüktür. Önemli bir tarihi merkez olan Karkamış'ın 10 km kuzeyindedir. Höyük, 200 x 150 metre boyutlarında ve 25 metre yüksekliktedir.

İlk olarak, Birecik Barajı ve Karkamış Barajı Göllerinin altında kalacak olan arkeolojik yerleşimler konusunda bölgede araştırma yapan Guillermo Algaze ekibi tarafından 1989 yılında tespit edilmiştir. Ardından ODTÜ bünyesindeki TAÇDAM (Tarihsel Çevre Değerlerini Araştırma Merkezi) koordinatörlüğünde geniş kapsamlı yüzey araştırması yapılmıştır. Höyükte kazılar, aynı proje kapsamında 1999 – 2000 yılları arasında Gaziantep Müzesi'nde Kemal Sertok ve Ankara Üniversitesi, Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nden Prof. Dr. Fikri Kulakoğlu başkanlığında kurtarma kazıları olarak yapılmıştır. Höyük'teki 2003 yılı kazıları Gaziantep Valiliği ve DTCF tarafından finanse edilmiştir. Kazı çalışmalarına başlandığında baraj inşaati de tamamlanmış ve su tutulmaya başlanmıştı. Yükselen göl seviyesi, 1999 kazı sezonu sonunda bile Orta Tunç Çağı tabakaları içeren katmanlara ulaşmıştır. Dahası, Geç Uruk Dönemi tabakası için açılan bir açma, göl sularıyla tümüyle doldurulmuştur. Böylece bu alandaki çalışmalar, höyükteki ilk yerleşim tabakalarına daha ulaşılamadan sona erdirilmesini zorlamıştır.

Höyükteki kazılarda saptanan tabakalar eskiden yeniye doğru Geç Uruk Dönemi (Geç Kalkolitik Çağ sonları), Erken Tunç Çağı, Orta Tunç Çağı, Geç Tunç Çağı, Demir Çağı ve Ortaçağ olarak saptanmıştır. Orta Tunç Çağı ile Geç Tunç Çağı arası geçişi tanımlayan herhangi bir bulguya rastlanmamıştır. Demir Çağı buluntuları höyüğün hemen yüzey toprağı altındayken Ortaçağ tabakası güney yamaçlarındadır.

I. kültür katı olarak değerlendirilen Demir Çağı yerleşimi, benzer yapı planlarında dayanan dört yapı evresi olarak değerlendirilmektedir. Tüm höyük tabakalanmasında yangın geçiren tek kültür katıdır. Dört yapı evresinden üçünün yangın geçirdiği anlaşılmaktadır.

Geç Demir Çağı yerleşiminin Ahameniş Dönemi yerleşimi olduğu anlaşılmaktadır.

Kazılarda ele geçen kalın cidarlı, çark yapımı, iri depo kapları, Aşağı Mezopotamya'dan Zagros Dağları'na ve Doğu Anadolu'ya kadar geniş bir bölgede yayılma gösteren bir mal grubudur ve Geç Uruk Dönemi ile Erken Tunç Çağı'nın belirleyici buluntularıdır.

Höyük gibi mezarlık da Guillermo Algaze tarafından tespit edilmişti. Höyükteki 1999 yılındaki kazı çalışmaları sırasında köylülerin Erken Tunç Çağı kapları getirmeleri üzerine, Höyükle köy arasında yer alan bölgede kazı çalışmaları başlatılmıştır. Kazılarda yüzeyin hemen 25–30 cm. altında, geniş taş bloklarla inşa edilmiş iki mezara ulaşılmıştır. Mezarlardan birinin doğuya bakan girişi dikine yerleştirilen kalker blokla kapatılmıştır. Girişte ve mezarda çok sayıda, çoğu ayaklı meyveliklerden oluşan kaplar bulunmuştur. Mezarda, çanak çömlek dışında gömüt hediyesi olmadığı gibi iskelet kalıntısı da bulunmamaktadır. İkinci mezar daha sınırlı buluntu vermektedir. Bir kenara dizilmiş dört küçük mevyelık ele geçmiştir. Bu mezarda da iskelet kalıntısı yoktur.

Kazılardaki en önemli mimari buluntu, Geç Tunç Çağı boyunca birkaç kez yenilenerek kullanılan dinsel yapı kompleksi ve bu kompleksin doğusunda, kuzey – güney doğrultusunda uzanan ve uzun süre, en az dört yapı evresi boyunca kullanıldığı anlaşılan yoldur. Yapının kazılarla ortaya çıkarılan bölümü güney kesimde 100 metrelik bir alanı kaplamaktadır. Ele geçen çok sayıdaki depolama kabı, yapının ancak depo bölümlerine ulaşılabilmiş olduğunu düşündürmektedir. Ayrıca, kompleksin bir savunma duvarıyla çevrili olduğu anlaşılmaktadır. Bulunan depolama kapları ve diğer buluntuları, yapı kompleksinin Orta Tunç Çağı'ndan itibaren kullanıldığını göstermektedir.

Şaraga Höyük'ün MÖ 1. binyılın ilk çeyreği ile MÖ 2. binyılın son çeyreği içinde iskan edildiği belirtilmektedir.





Ksilografi

Ksilografi, ya da ağaç baskısı, ahşap levha kullanılarak, yüksek kazı tekniğiyle hazırlanan tahta kalıplarla gerçekleştirilmiş bir özgün baskı resim türü ve baskı tekniği. Ksilografi, ilk baskı tekniklerinden biridir. Çin’de bulunmuş ve geliştirilmiştir. 
Yazının çoğaltılması ihtiyacı önce silindir biçiminde kalıplar veya damgalar aracılığı ile balmumu ve kil üzerine yapılan uygulamalarla başlamış, ağaçtan ve pişirilmiş kilden de yararlanılmıştır. Çinliler'in 2. yüzyılda mermer üzerine kabartma şekiller yapıp üzerine ıslak kâğıt presledikten sonra bu kâğıtları mürekkepledikleri bilinmektedir. 8. yüzyıla gelindiğinde Çinliler ağaç oyma tekniğini bularak oluşturdukları kalıpları presle baskı yapmakta kullanmaya başlamışlardır.

Tekniğin bulunup yaygın bir şekilde kullanılmaya başlanmasından önce, yazıya dayalı eserlerin, belgelerin çogaltılması işi güzel yazı sanatıyla uğraşmak üzere eğitim almış yazıcılar eliyle yapılmıştır. Çok uzun zaman ve çok emek isteyen bu süreç, çoğaltılmış belge, metin ve kitaba olan ihtiyacın artmasıyla doğru orantılı olarak, daha pratik yöntemlerin aranmasına neden olmuştur. Çin’de Tanglar döneminde (648-907) gerçekleşen büyük reformlar (toprak, maliye, yönetim, ekonomi) sonucunda parlak bir uygarlık döneminin yaşanmasına ve özellikle 712’de Ming Huang’ın tahta çıkışıyla birlikte yaşanan edebiyat ve güzel sanatlar alanındaki büyük gelişmenin ve beraberinde öğretimin yaygınlaşmasının bu ihtiyacı tetiklediği, bu yüzden ksilografi tekniğinin bulunduğu söylenebilir.

Bu baskı tekniğinde; basılması istenilen şey tahta levhalar üzerine ters kazınıp kabartma hâline getiriliyor, daha sonra fırça ile mürekkep sürülüp, preslenerek kağıda baskı yapılıyordu.
Çin’de 8. yüzyılda kullanılan bu yöntem, Asya'dan batıya olan göçlerin etkisiyle Mısır ve Suriye’ye kadar yayılmıştı. Önceleri kumaş üzerine desen basmada, kâğıt kullanımının yaygınlaşmasından sonra da sırasıyla kitaplardaki resimlerin, resimlerle birlikte yazıların çoğaltılmasında kullanıldı.

764-770 yılları arasında Japon İmparatoriçesi Şotoku'nun bastırdığı "“Budacı Büyüler”" ve 868'de Çin'de basılan ve ilk kitap olarak bilinen dini nasihatlari derleyen "“Elmas Sutra”" ile 932'den başlayarak 130 cilt halinde basılan Çin klâsik yapıtları koleksiyonunun bu yöntemle basımı yapılan en eski eserler olduğu bilinmektedir. 

Ünlü gezginMarco Polo’nun Çin’de gördüğü ağaç baskı bloklarıyla baskı yöntemi bilgisini Avrupa sunmasından sonra 14. yy.da parşömenden kağıda geçişle birlikte ksilografi Avrupa’da da uygulanmaya başlamıştır.

İlk uygulamalar, tahta üstüne yüksek kazı tekniğiyle tersten yapılan gravürlerin kağıda basılmasıyla üretilen ve tek yapraktan oluşan gravür örnekleridir. Ksilografi yöntemine göre hazırlanmış bu tür kalıplarla, 15. yüzyılda birkaç yapraktan oluşan ve ancak bir yüzüne baskı yapılabilen küçük kitapçıklar basılmıştır. tek parça kalıplardan üretildikleri için İngilizce'de bu kitaplara "blockbook" denilmektedir. Tekniğin yaygınlaşmasıyla, Avrupalı sanatçılar siyah ve beyaz renk hakimiyetinde özgün yapıtlar vermişlerdir. Alman ressam ve gravürcü Albrecht Dürer ksilografi tekniği ile 1498 ve 1511'de basılan 15 tabloluk Apokalips dizisi ile popüler olmuştur.

Zamanla ksilografik yöntem özellikle uzun metinlere imkan vermemesi açısından yetersiz kalmış ve çare olarak tipografinin gelişmesine neden olmuştur. 15. yüzyılda bir kuyumcu ustası olan Johannes Gutenberg (1400-1468), baskı tekniğindeki yeni ihtiyaçları; kurşun ve pirinçten dökülerek hazırlanan tek tek harflerle yapılan ve bugünkü matbaacılığın oluşmasında temel teknik olan tipografi tekniğini geliştirerek karşılamıştır. Bu teknikle basılan ilk kitap, "İncil" olmuştur.

Tekniğin en önemli özelliği ahşap kalıp ile gerçekleştirilmesidir. Ahşap kalıp sağlam yapılı ve dokusu oymaya elverişli olan ağaçlardan hazırlanır (Armut, şimşir vb). Kalıp hazırlamak için seçilen ağaç gövdesi, uzunlamasına kesilir. Kesilen parça, tahta ya da kontrplâk haline getirilip, yüzeyi rende ile düzeltilir. Ağacın elyaflarından yararlanmak istenilirse; çelik tel fırça ile fırçalanarak yumuşak kısımların aşınması ve sert kısımların yüksek kalması sağlanır. Böylece baskı yapıldığında ağacın damarları hoş bir etki yaratır. Bu olsun istenmiyorsa levha perdahlanıp pürüzsüz bir yüzey olarak da kullanılabilir. Basılacak olan resim kalıba ters olarak çizilir ve oyma işlemine geçilir. Resmi oluşturan çizgiler ahşap baskı levhası üzerinde zeminden yüksekte kalacak biçimde oyulur. Mürekkep bunlar üzerine sürülür ve kâğıt kalıba preslenerek baskı tamamlanır. İlk kitap kopyaları bu teknik sayesinde ortaya konmuştur. 15. ve 16. yüzyıllar Avrupa'sında çok uygulanmış bir baskı tekniğidir. Bu tekniğin çıkmasının ardından baskı teknikleri her geçen gün gelişmiş ve hız kazanmıştır.

Çin kökeni ksilografi Türkler tarafından bilinmesine rağmen, kitap çoğaltma işinde kullanılmamış, daha çok yazmacılık tekniği olarak kullanılmıştır. Tekstil endüstrisindeki gelişmeler nedeniyle günümüzde yazmacılık yok olmaya başlamıştır.

Sanatsal anlamda ksilografi, 1930'lu yıllara kadar kullanılmamış, Turgut Zaim'in tahta üstüne oyma resimleriyle gündeme gelmiştir. Güzel Sanatlar Akademisi’nin Resim Bölümü’ne Fransız ressamı Léopold Lévy’nin atanmasından sonra kurulan gravür atölyesinde Sabri Berkel, Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun teknikle lgilendiği bilinmektedir. Aliye Berger, Mustafa Aslıer, Mustafa Plevneli, Fethi Karakaş, Gündüz Gölönü, Cemal Tollu, Muammer Bakır, Orhan Peker, Devrim Erbil gibi sanatçılar tahta kazı tekniğini denemişlerdir. Mustafa Aslıer, siyah-beyaz tahta kazısında halk sanatına özgü motifleri üsluplaştırmıştır.





White Zombie (film)

White Zombie 1932 ABD yapımı, kanun ön