yok saymadığıdır. Kur’ân'a baktığımızda onun emrettikleri ve anlattıkları da hiç yoktan olan şeyler değildir. Bunlar o toplumda bilinen ve icra edilen şeylerdir. Kur’ân'da emredilen ibadetlerin bir kısmı zaten Arapların kültürlerinde, örf ve adetlerinde, bir kısmı da Tevrat'ta bulunuyordu. Mesela namaz, oruç, hac, zekat... gibi. Burada Kur’ân'daki hukuk sistemi Arapların geleneksel hukuk sistemiyle Tevrat'ın bir karışımıdır dersek abartmış olmayız. Araplarda kısas, diyet, hırsızın elinin kesilmesi cezaları olduğu gibi örtünme de köklü bir gelenek halinde idi. Yahudilikte de kısas bulunduğu gibi, faiz de yasaklanmıştı. Bazı durumlarda zina eden kadın ve erkek taşlanarak öldürülürdü." şeklindedir.
Arap şiiri: Kur’ân'ın kaynakları konusunda üzerinde durulan konulardan birisi de İslam öncesi Arap şiiridir. Ümeyye b. Ebi Salt, Kuss bin Saide el İyadi ve İmruü'l-Kays'ın şiirleri ile Kur’ân ayetleri arasındaki ifadelerin benzerliği bazı araştırmacıların dikkatini çekmiştir. Bununla birlikte bu şiirlerden bazılarının Kur’ân'dan sonra yazılarak bu şairlere atfedilme ihtimali üzerinde durulan diğer bir ayrıntıdır.

Kur’ân Arapça haricinde İbranice, Hintçe, Farsça, Habeşçe, Berberi, Latince, Kıpti, Yunanca ve eski Suriye dilleri gibi değişik dillerden alınma, bazıları teolojik anlamlar taşıyan kelimeler içermektedir. Melek, şeytan, cehennem, iblis, ifrit, cin gibi kelimeler veya Esma-ül Hüsna’dan sayılan Samed, Rahman, Hüda, Aziz gibi isimler bu kapsamda sayılabilir. Es-Suyuti bu kelimelerin sayısının 275 olduğunu ifade eder. İlgili kelimeler çerçevesinde kelime ve kavramların yaratıldığı sosyal ortamın inanç, anlayış ve kavrayışları kısmi söyleyiş ve anlam kaymaları ile Kur’ân muhtevası içerisinde yer almış olduğu üzerinde durulur.

Buna göre Karun hikâyesinin orijini Lidya Krallığı'na dayanan, eklentilerle efsaneleşmiş ve tamamen değişmiş anonim bir halk hikâyesidir. Yusuf’un hikâyesi, ashab-ı kehf, Nuh tufanı, Yunus peygamberin hikâyesi, Zülkarneyn, Süleyman, İbrahim, Lokman, Hızır gibi birçok mitolojik ve yarı mitolojik anlatı sözel kültürlerin etkileşim ve başkalaşımlarla Kur’an'da kendisine yer bulmuş anlatılarından oluşmaktadır.

Sümerler, Yahudi ve Yunanlar dahil bütün Ortadoğu halklarını etkileyen, panteonları ile ilgili dini ve mistik anlayışlar geliştirmişler, bunun ötesinde Yahudilik kanalıyla Hıristiyanlık ve Müslümanlığı da etkilemişlerdir. Yaratılış mitleri, yerin ve göğün ayrılması, insanın yaratılışı, cennetten kovulma, Habil ve Kabil hikayesi, tufan, aşağı dünya gibi birçok Ortadoğu mitinin kaynağı Sümer tabletleridir. Bazı yazarlara göre Mezopotamya'da (Babil) iki tanrı olan Harut ve Marut Kur'an'da iki melek olarak yer almaktadır. Bu mitolojik kültürün Yahudilerin toplumsal hafızasına Babil sürgünü sırasında aktarıldığı, bu bilgilerin Tevrat'ın yaklaşık 500 yıl süren yazılma sürecinde kullanıldığı düşünülmektedir.

Kur’ân'ın diğer sözlü geleneklerden etkilenip etkilenmediği sorusu ve Kur’ân kavramlarının değişik kültür ve geleneklerdeki orijinleri araştırılmıştır. Petrus Alfonsi'ye göre bu anlatıların kaynağı Sergius, Ka'b-ul Ahbar ve Abdullah b. Selam üçlüsüydü. Kur’ân'daki birçok karakter ve olay Tanah ve Yeni Ahit gibi Yahudi-Hristiyan kaynaklarının Midraş veya Apokrifa bölümlerinin temalarını yansıtmaktadır. Batılı akademisyenler Kur’ân’ın daha çok sonraki dönem Hristiyan kaynakları ve Midraş gibi Yahudi kaynaklarından alıntı yaptığı üzerinde dururlar. Kur’ân'daki "İlahi Adalet" ve "Cennet" gibi motifler çağdaş Suriye Kiliselerine bağlı misyoner din adamlarının öğretilerine büyük benzerlikler göstermektedir.

Kur’ân'da Hud, Salih ve Hızır gibi bazı istisnalar dışında birçok efsanenin Talmud ve İncil gibi Yahudi-Hıristiyan kaynaklarından alındığı ifade edilmiştir. Bu kaynaklar asılları bozulmuş ilahi kaynaklar olarak değerlendirildiğinden, bu kaynaklarda geçen hikâyelerin Kur’ân'da tekrar edilmeleri Müslümanlarca tuhaf karşılanmaz. Bazı araştırmacılar Talmud, Targum, Arta Viraf gibi kaynaklarda geçen kavram, hikâye ve temaları alıntılayan Kur’ân ayetlerine dikkat çekmişlerdir.

Matematik problemler: Şer'i hukukun ana kaynağı olan Kur’ân'da miras paylaşımında mirasçıların paylarını düzenleyen Nisa suresi 11-12. ayetlerinin matematik açıdan eleştirileri yapılmış ve bazı durumlarda paylaşımdaki payların toplamının paydalar toplamından yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
Evren modeli: Kur'an'a göre Evren'in Dünya merkezli olarak tanımlanması eleştirilmiştir. Bu eleştirilere kaynaklık eden bazı ayetlere göre yeryüzü insanlar için dümdüz bir döşek haline getirilmiş, gökler (evren, sema) Dünya üzerinde 7 kat olarak düzenlenmiş, gök lambaları olan yıldızlar 1. kat göğe (: 5) yerleştirilmişlerdir.Kur'ân'da gök cisimleri Güneş, Ay ve yıldızlardan ibârettir. Güneş bir ışık, Ay ise bir nûrdur. 2. ayetine göre "Kıyamet yaklaştığında yıldızlar yeryüzüne dökülür." Gök cisimlerinin uzaklık bilgileri yanında küçük cisimlerin daha büyük olanların üzerine düşebileceği fiziksel gerçeği ile ifadelerin Kur'a'ın yazılış zamanındaki evren anlayışını yansıttığı ve bugünkü kozmoloji bilimi ile uyumlu olmadığı düşünülmektedir. Bu düşünceyi destekleyen diğer ayetler; Mülk ve Cin surelerinde meteorların atmosfere çarpmasıyla oluşan ışığın yanılsamasıyla halk arasında "yıldız kayması" olarak isimlendirilen olaya atfen yıldızların gayba dair haber çalmak için göğe yükselen cinlerin kovalanmasında taşlama aracı olarak kullanıldığından bahsedilmesidir. İfadelerin bir kısmı teşbihi anlatımlar olarak olarak değerlendirilir. Ayrıca bu evren içerisinde melekler, ifritler, cinler, şeytanlar gibi mitolojik veya yarı mitolojik yaratıklar bulunur.

Tıbbi konular: Eski Mısır tıbbına ait tıbbi inançlardan olan ceninin anne karnında bir "kan pıhtısı" üzerinden geliştiği ifadelerine Kur'an ayetlerinde aynen yer verilir.

Bucailleizm: Hint kutsal kitapları, Tevrat ve İncil'de olduğu gibi Kur’ân'ın da geçmişte ve günümüzde birçok bilime önderlik ettiği, bilim insanlarından çok önceleri bilimsel öngörüleri ve tespitleri haber verdiği iddiası, konuyu Batı dünyasında gündeme getiren Maurice Bucaille'e atfen Bucailleizm olarak isimlendirilir ve sözdebilim örneklerinden birisi olarak tanımlanır (Bakınız).

Kur’ân'daki hikâyeler, Kur’ân'ın hacim yönünden üçte ikilik kısmını oluşturur. Kur’an anlatılarını inceleyen bazı ilim insanları kıssaları "tarihsel olanlar", "temsili kıssalar" ve "mitolojik olanlar" olarak sınıflandırmışlardır. Tarihsel anlatımlarda anonim hikâyelerde olduğu gibi kişiler ve yerlerin kaydığı, zamanın yüzyıllar öncesine veya sonrasına atıldığı veya farklı hikâyelerin yaklaştırılarak birleştirildiği ifade edilir. Bu hikâyeler yüzyıllar içerisinde kültürden kültüre değişerek geçmiş, efsaneleşmiş ve mitolojik parçalar ilave edilmiştir. Nuh ve Yunus hikâyeleri gibi hikâyeler bugün bilimsel açıdan da reddedilmesi gereken hikâyelere ait iki örnektir.

Fil vakası, Ay'ın yarılması, miraç gibi olayların rasyonel olmaması sebebiyle de Kur’ân eleştirilmiştir. Kimi teologlara göre ""Ay'ın yarılması"" Arapçada "her şeyin ortaya çıkması" anlamına gelen bir deyimdir ve yanlış yorumlanmaktadır.

Kur’ân ve hadislere dayanan şeriat hukukunun miras, şahitlik ve ceza davaları gibi konularda insanlar arasında bugünkü evrensel prensipler ve eşitlik ilkelerini gözetmediği ifade edilmekte ve eleştirilmektedir.

İslâm ilahiyatçılarınca İhlas suresi gibi Kur’ân'ın bazı ayetlerine dayandırılan tevhid ilkesi gereği, Tanrı yaratılmış olanlardan hiçbirine benzeyemez ve benzetilemez (Muhalefetün lil havadis). Bu benzetimleri (antropomorfizm) yapanlar dindışı (kafir) sayılırlar. Ancak bu kuralın bazı ayet ve hadislerde ihlal edildiği eleştirmenlerin dikkatlerinden kaçmamıştır.
Kur'anda zamir, isim ve sıfatların uygunsuz kullanımı, müzekker-müennes uyumsuzluğu, tekillik-çoğulluk kurallarına uyulmaması gibi değişik kategorilerde incelenen çok sayıda gramer uygunsuzluğu bulunur. Bu uygunsuzluklar değişik teorilerle izah edilmeye çalışılmıştır. Konu farklı kişilerce hata veya istisnai kullanım olarak değerlendirilir. Kur’ân'daki gramer uygulamaları ile ilgili bir iddia da gelecekle ilgili ifadelerde mazi (geçmiş) sigasının kullanımıdır. Buna göre bu şekilde anlatımın başka örnekleri de bulunmakta ve Ay'ın gelecekte parçalanacağı Kamer suresinde bu şekilde anlatılmaktadır.






Ruanda'daki şehirler listesi

Bu listede Afrika ülkesi Ruanda 'da bulunan şehirler listelenmiştir. Ruanda'nın en yüksek kentsel yığışımına sahip yeri başkent Kigali bölgesinde 2005 tahmini verilerine göre 1.542.028 kişi yaşamaktadır. Bu veriler ile ülke nüfusunun %20'si başkent bölgesinde yaşamaktadır. Aşağıda belirtilen listeye 1991 ile 2002 resmi nüfus sayım sonuçları ile 2005 tahmini sonuçlarına göre nüfusu 10.000 ve üzeri olarak açıklanan şehirler dahil edilmiş olup, şehirlerin banliyöleri ilave edilmemiştir.






Sporting Goods Manufacturers Association

Sporting Goods Manufacturers Association (SGMA) ABD spor endüstrisinde yeralan çeşitli firmaların bir araya gelerek oluşturdukları bir ticari birliktir. SGMA, 1906'da New York'ta kuruldu, bugün merkezi Washington'da bulunmaktadır. SGMA, 100'den fazla üretici, tedarikçi ve satıcı firmayı, 3000 kadar iş merkezini ve 375.000 çalışanı temsil eder. SGMS üyesi firmalar 60 milyon dolar yerli, 15 milyon dolar da uluslararası gelire sahiptir.




Butare

Butare, Afrika kıtasında bulunan Ruanda devletinde bir şehirdir.

Şehir ülkenin güney kesiminde Güney eyaleti içerisinde yer alan ve aynı zamanda ülkenin en büyük ikinci şehri konumunda bulunan ve ülkenin kültürel merkezlerinden bir tanesini de oluşturan yerleşim bölgesidir. Şehirde 2009 verilerine göre 119.551 kişi yaşamaktadır. 2002 tarihinde gerçekleştirilen resmi nüfus sayım sonuçlarına göre 77.449 kişi yaşamaktaydı.

Belçika'nın bölgeye hakim olduğu dönemlerde, 1920 yılında Belçika kraliçesi Astrid adına Astrida adı ile kurulan şehir, bir dönem Belçika tarafından da idare edilen Ruanda-Urundi bölgesinin başkenti olmuştur. Ülkenin bağımsızlığını kazanması ile bu görevi Kigali'ye devretmiş