rdi. Besteci, Leningrad Senfonisi'nin en iyi yorumunun bu olduğunu ifade etmiştir.
7. Senfoninin kuşatma altında olan Leningrad’da da seslendirilebilmesi için de hazırlıklar yapıldı. Leningrad Radyo Senfoni Orkestrası'nın hayatta kalan 15 üyesi bir araya getirildi. Şehre ilanlar asılarak amatör müzisyenler, öğrenciler yardıma çağrıldı. Cepheden çağrılan bazı müzisyenlerin de katılımıyla bir orkestra oluşturuldu. Açlık ve soğuk, orkestranın prova yapmasını güçleştiriyor, müzisyenler çok kısa sürede bitkin düşüp sık sık fenalaşıyorlardı. "Karl Eliasberg" yönetimindeki orkestra, tüm olumsuz koşullara rağmen kararlılıkla çalışmaya devam etti. Dört ay süren provalar boyunca orkestranın üç üyesi hayatını, pek çoğu da sevdiklerini açlık nedeniyle kaybetti.
Provaları izleyen Aleksey Nikolayeviç Tolstoy'un Pravda Gazetesi’nde çok olumlu bir eleştiri yazmasının senfoninin kaderini etkilediği düşünülür. Pravda'yı okuduğu ve Tolstoy'un yorumlarına genellikle güvendiği bilinen Stalin, bu eser etrafında bir propaganda kampanyası oluşturma fikrini benimsedi. Senfoni tüm Rusya’ya yayınlanacak, ABD ve İngiltere'ye ulaştırılacak; Rusların barbar olmadıkları, faşizme karşı savaşan kahramanlar oldukları gösterilerek desteklerinin devamı sağlanacaktı. 35mm.’lik mikrofilme kopyalanan notalar 1942’nin Nisan ayında uçakla Tahran'a, oradan otomobille Kahire’ye ve oradan da uçakla batı dünyasına ulaştırıldı. Senfoni, 22Haziran 1942'de Londra Filarmoni Orkestrası tarafından Londra'da seslendirildi ve radyoda yayınlandı; 19 Temmuz 1942'de ise Arturo Toscanini yönetimindeki NBC Senfoni Orkestrası tarafından New York'ta bir stüdyoda seslendirilip radyo yayını ile dinleyicilere ulaştırıldı. Müzik eleştirmenleri pek beğenmese de çok popüler olan senfoni, 1942-1943 sezonunda ABD’de 62 defa seslendirildi.
Leningrad konserinin tarihi 9 Ağustos 1942 olarak belirlenmişti. Bu, Hitler’in Leningrad’ın düşeceğini öngördüğü ve Astoria Otel’de kutlama hazırlıklarına başladığı gündü. Konser bomba sesleri ile kesilmesin diye konser öncesinde Alman topçu birlikleri Sovyet ordusu tarafından ağır biçimde bombalandı. Şehre yayın yapmak için sokaklara ve gerek Sovyet, gerekse Alman askerlerine konseri duyurabilmek için ilk siper hatlarına varana kadar hoparlörler yerleştirildi. Sanatçılar, yaz günü olmasına rağmen açlık sebebiyle titrediklerinden kalın giysiler ve eldivenler giymişlerdi. Çok başarılı geçen Leningrad prömiyeri bir saat boyunca coşkuyla alkışlandı.

Kuşatma 18 ay daha devam etti. Kuşatma kalktıktan sonra konserde görev alan sanatçılar bir madalya ile ödüllendirildiler Psikolojik ve siyasi etkilerinden çok önemli kabul edilen bu tarihi konseri anmak için 1964 ve 1992’de hayatta kalan müzisyenleri bir araya getiren konserler düzenlenmiştir.
1946-1947 sezonunda Berlin’de de seslendirilen eser, savaş sonrasında konser salonlarında kendisine fazla yer bulamadı. Sovyetler Birliği’nde eser, ilk bölümde betimlenen Nazi şiddeti karşısında Kızıl Ordu'nun gücünü yeterince aktarmamakla suçlandı; batıda ise Stalin’in isteğiyle yaratılmış bir eser olarak kabul edildiği için Soğuk Savaş boyunca gözden düştü ve terkedildi. Shostakovich’in ölümünden sonra ABD’ye göç eden Sovyet Müzik eleştirmeni Solomon Volkov tarafafından bestecinin anıları yayınlanınca senfoni hakkındaki yorumlar değişti. Anılarda Shostakovich’in Stalin karşıtı olduğu görülüyordu. Başlangıçta kitap hem doğuda, hem batıda “sahte” olarak değerlendirilmişşe de Gorbaçov dönemi ve özellikle Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra Shostakovich’in eserleri “siyasi sistemin gizli bir eleştirisi” olarak yorumlanmaya başladı. Günümüzde Shostakovich’in eserleri dünya konser salonlarında sıklıkla seslendirilse de Leningrad Senfonisi çok seyrek çalınmaktadır. Eserin uzunluğu, günümüz izleyicisine hitap etmediği şeklinde görüşler nedeniyle seyrek çalındığı düşünülür.
3 flüt, 2 obua, İngiliz kornosu, 3 klarnet, basklarnet, 2 fagot, kontrafagot, 8 korna, 6 trompets, 6 trombon, tuba, vurmalılar, 2 arp, piano, yaylılar (16 1. kemancı, 14 2. kemancı, 12 viyola, 10 çello, 8 kontrbas)





Murat Danacı

Murat Danacı (d. 25 Temmuz 1976, Manisa), Türk sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu. 
Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuvardan mezun oldu.



Sinematürk'te Murat Danacı




EuroAirport Basel-Mulhouse-Freiburg

EuroAirport Basel-Mulhouse-Freiburg bir uluslararası havaalanı. Basel'in (İsviçre) kuzeybatısına 6 km (3.7 mil), Fransa güneydoğusundaki Mulhouse'a 22 km (14 mil) ve Almanya'nın güneyindeki Freiburg'a 70 km (43 mil) mesafededir. İsviçre ve Almanya sınırına yakın olan Saint-Louis (Fransa) komün idari bölgesinde yer almaktadır.

EuroAirport, Basel-Mulhouse-Freiburg iki ülke olan Fransa ve İsviçre tarafından ortaklaşa işletilen dünyanın sayılı havaalanlarından bir tanesidir. 1949 uluslararası kongresi tarafından yönetilir. Operasyon merkezi Fransa, Blotzheim'da bulunmaktadır. Havaalanı tamamen Fransız topraklarında bulunur ve havaalanı bir sınır yolu ile Basel'e bağlı bir İsviçre gümrük alanına sahiptir. Havaalanı, 1946'da üç ülkenin (İsviçre, Almanya ve Fransa) yapılmış bir anlaşması ile çalıştırılır ve
herhangi bir gümrük veya diğer sınır kısıtlaması olmadan havaalanına erişim yapılır. Havaalanının kurulu 8 üyeleri Fransa ve İsviçre şehirlerinde ve Almanya'dan iki danışmanı vardır.

Havaalanı binasını iki ayrı bölüme ayrılır: İsviçreli ve Fransız. İsviçre'nin 2009 yılı Mart ayında Schengen Antlaşmasına katılması ile, hava tarafı Schengen ve Schengen olmayan bölge olarak yeniden düzenlenmiştir.

EuroAirport'un sıradışı uluslararası statüsü nedeniyle üç IATA havaalanı kodu bulunmaktadır: BSL (Basel) İsviçreli kodudur, MLH (Mulhouse) Fransız kodudur ve EAP (EuroAirport) uluslararası kodudur. ICAO havaalanı kodu ise LFSB'dir. Cenevre Uluslararası Havaalanı'na benzer bir uluslararası statüye sahiptir.

Ortaklaşa İsviçre-Fransız havaalanının inşaatı için planlar 1930 yılında başladı ancak İkinci Dünya Savaşı'nın başlaması ile durduruldu. 1946 yılında, müzakereler yeniden açıldı ve Fransa, Blotzheim'in kuzeyinde 4 kilometre (2.5 mil) mesafesine havaalanının inşa olacağı kabul edilmiştir. İnşaat 8 Mart 1946 tarihinde başladı ve 1.200 metre (3,900 ft) uzunluğundaki pist ile geçici bir havaalanı aynı yılın 8 Mayıs tarihinde resmen açıldı.

Sonbahar 1951 ve ilkbahar 1953 yılları arasında, doğu-batı pisti 1.600 metre (5,200 ft) kadar uzatıldı ve "Zollfreistrasse" (gümrüksüz yol) inşa edildi. Fransız sınır kontrollerini geçirmeden Basel'e gidiş terminali erişim sağlandı.

İlk genişleme projesi, 1960 yılında Basel'deki referandum ile onaylandı ve kabul edildi. Sonraki yılda, terminaller ve pist sürekli uzatıldı. Kuzey-güney pisti 1972 yılında 3.900 metre (12.800 ft) daha uzatıldı. 1984 yılında yıllık 1 milyon yolcu toplam kapasitesine ulaşıldı.

1987 yılında, resmi adı "EuroAirport Basel-Mulhouse-Freiburg" olarak değiştirilmiştir. 1992 yılında, 2 milyon yolcu toplam ve 1998 yılında 3 milyon toplam yolcu kapasitesine ulaşılmıştır.

2004 yılında düşük maliyetli yolcu taşıyıcı EasyJet, Basel'de bir üs açtı ve giden yolcu toplamı 2006 yılında 4 milyon ulaşarak, tekrar yükseldi.






George Porter

George Hornidge Porter (6 Aralık 1920 - 31 Ağustos 2002) İngiliz kimyager. 1967 yılında Nobel Kimya Ödülü'ne layık görülmüştür.

Porter; Thorne, Güney Yorkshire yakınlarındaki Stainforth'da doğdu. Thorne Grammar Okulu'nda eğitim gördü, ardından Leeds Üniversitesi'nden burs kazandı ve kimya dalında eğitimini buradan aldı. Daha sonra İkinci Dünya Savaşı sırasında Kraliyet Donanması Gönüllü Rezervlerinde hizmet etti.

Porter daha sonra Nobel Ödülü kazanma yolunda çalışmalarını yapacağı Cambridge'e Norrish altında araştırma yapmak için gitti.

Kısa ömürlü moleküler türler hakkında bilgi edinmek için flaş fotoliz tekniğini geliştirerek yaptığı özgün araştırmaları ile serbest radikallerin ilk kanıtlarını sağladı.

1953-54 yıllarında İngiliz Rayon Araştırma Derneği'nde Müdür Yardımcısı olarak görev yaptı.

1966 yılında Royal Institution Direktörü ve Kimya dalında Fullerian Profesörü oldu. Manfred Eigen ve Ronald George Wreyford Norrish ile birlikte 1967 yılında Nobel Kimya Ödülü'ne layık görüldü. Aynı yıl Londra Üniversitesi'nde misafir profesör oldu.

1960 yılında üyeliğine seçildiği Royal Society'nin 1985-1990 yılları arasında başkanı oldu. 1971 yılında Davy Madalyası, 1978 yılında Rumford Madalyası, 1991 yılında Ellison-Cliffe Madalyası ve 1992'de Copley Madalyası kazandı. 1995 yılında Bath Üniversitesi'nden Fahri Doktora aldı.

Porter bilimin kamuoyu tarafından anlaşılmasına yönelik çalışmalarda da bulunmuştur. 1985 yılında İngiliz Bilim Derneği başkanı oldu ve Kamu Bilimi Anlama (COPUS) Komitesi'nin kurucu Başkanı oldu. 1978 yılında Oxford Üniversitesi'nde "Bilim ve İnsan amacı" başlıklı Romanes dersi verdi ve 1988 yılında "Bilginin kendisi güçtür" Dimbleby dersi verdi. 1990'dan 1993'e kadar astronomi dalında Gresham konferansları verdi.

1984 ve 1995 yılları arasında Leicester Üniversitesi Rektörü olarak görev yaptı. 2001 yılında, üniversitenin kimya binası onuruna George Porter Binası olarak isimlendirilmiştir.





Gelişimsel venöz anomali

Gelişimsel venöz anomali, diğer bir ismiyle venöz anjiyom beyinin tahliye damarlarının bir vartasyonu yani farklılığıdır.

Yıllık 0.34 gibi 0' a yakın çok düşük kanama potansıyelıne sahıptır. Hatta bu kanamanın sebebi beraberındekı kavernom anjıyoma bağlıdır. Önemli olan gelişimsel venöz anomali ile kavernom birlikteliğidir. Yaklaşık 50 gibi bir kişide 1 gelişimsel venöz anomali olduğu düşünülmektedir. (Yani istatiksel olarak herhangi bir ortamda 20 kişide 1 kişi). Zaten non invaziv görüntüleme teknikleri (MR, MR angio, BT, BT angiyo) gelişmesiyle son dönemlerde venöz anjiyom (gelişimsel venöz anomali) sık sık görülmektedir.




Yukarı Selimli, Hekimhan

Yukarı Selimli, Malatya'nın Hekimhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Darende ilçesine bağlı bir köy iken 1980 yılında alınan bir kararla Hekimhan ilçesine katılmıştır. 12 Kasım 2012 tarihli 6360 sayılı kanunla birlikte Malatya ilinin büyükşeh