Atlı Polisi raporları bulunmaktadır.

Tehcir edilen İnuitler ve onların soyundan gelenler 1980 lerde Kanada Hükûmetine karşı "Yüksek Arktik'e İnuitlerin tehcir ettirilme sebebinin, eğer tek değilse, merkezî hükûmetin Arktik Adaları ve çevresinin egemenlik haklarını savunmak için olduğu güçlü kanıtlarla sabittir" biçiminde iddia başlatarak haklarını aramaya başlamış, 1987 yılında federal hükûmetten 10 milyon dolar tazminat istemişlerdir.

Kamuoyu ve medya baskısının ardından, federal hükûmet tarafından İnuitleri güneye geri döndürmek için yardımcı program hazırlamıştır ve 1989 yılında 40 İnuit eski topraklarına geri dönmüş, fakat gençler genelde büyüyüp alıştıkları Yüksek Arktik'de kalmayı tercih etmiştir.

1990 yılında Kanada Avam Kamarası yerli konularda daimi komisyonu yeni topluluk olan Resolute Bay ile Grise Fiord sakinlerini resmen tanımayı ve onlara tazminat ödenmesi ile 1953'te Yüksek Arktik'e tehcir edilen İnuitlerden bugün kimin özür dileyeceğini hükûmete sormuştur. Buna karşılık, hükûmet "İnuitler tehcire gönüllü katılmışlardır ve hükûmet onları eski yerleri olan Inukjuak'taki sert sosyal ve ekonomik koşullar yüzünden taşımıştır" biçiminde kaleme alınan ve "Hickling Raporu" olarak bilinen raporu komisyonda kabul etmiştir. Ottava'daki danışmanlık firması "Hickling Corporation" tarafından çok uzun sürede oluşturulan bu rapor seçkin akademisyenler ve medya tarafından eleştirilmiştir.

Buna karşılık, Aralık 1991'de teslim edilen Kanada İnsan Hakları Komisyonu raporu hükûmetin Arktik egemenliği kaygılarının olduğunu ve bunun yeni yerleşimlerle sağlanacağı konusunda açık kanıtlar ortaya koymaktadır. Bu rapora göre hükûmet tehcir edilen İnuitlerin iki yıl sonra isterlerse eski topraklarına geri dönebilecekleri sözünü vermiş, fakat sözünü yerine getirmemiştir. Trent Üniversitesi profesörlerinden Magnus Gunther tarafından kaleme alınan başka bir raporda tehcir esnasında meydana gelen olaylarla ilgili iddialar akademik tartışmalar çerçevesinde incelenmiştir. Buna göre hükûmet insani niyetlerle tehcire karar vermiş ve sonuç olarak Yerli İşleri ve Kuzey Geliştirme Bakanı Tom Siddon hükûmetin tehcir edilen İnuitlerden özür dilemesi ya da tazminat ödenmesinin uygun olacağını belirtmiştir.

Temmuz 1994'te Royal Commission on Aboriginal Peoples tehcir proğramının incelendiği bir duruşma düzenlemiştir. Duruşmada hükûmet kanadı tehcir edilen İnuitlerin gönüllü göç ettiklerini iddia ederken, tehcir edilen İnuitler ise kendilerinin zorla tehcir ("forcibly relocated") ettirildiklerini ezici çoğunlukla vurgulamışlardır. Tehcirden sorumlu olan resmi yetkili tehcir edilen İnuitlerin tazminat talep edebilmek için kendi hikâyelerini değiştirmiş olduklarını söylemiş ve bunda da başarılı olmuştur. Komisyona göre Kanada hükûmeti Port Harrison İnuitlerinin tehcir edilen İnuitleri "rehabilite" ettiğini tespit etmiş, bunları "ahlâkî çöküş" ve bağımlılıktan kurtarıp kötü topraklardan taşıyarak iyi avcılık yapılan avı bol yere getirdiğini ve onlar için yetersiz hazırlık yaptığını belirtmiştir. Komisyon tehcir edilenlerin kurtulup hayatta kalanlarına hükûmetçe bir özür ve tazminat ödenmesini tavsiye ettiği gibi, tehcirin Kanada varlığının kanıtı için düzenlendiğini de onaylamıştır. RCAP 1994 yılında "The High Arctic Relocation: A Report on the 1953-55 Relocation" raporunu yayımlamıştır. Federal hükûmet özür dilemeyi reddetmiş, fakat Mart 1996'da "Uzlaşma Sözleşmesi" ("Reconciliation Agreement") yapılarak tehcir edilen aile ve bireyler için 10 milyon dolarlık CAD tröst fonu oluşturulmuştur. Tehcirin ilk yıllarında İnuitlerin sıkıntı, acı ve kayıp yaşadıklarını ("hardship, suffering and loss in the initial years of these relocations") itiraf etmiştir.

Tehcirden tam 57 yıl sonra, Kanada hükûmeti 18 Ağustos 2010 tarihinde insanlık dışı muamele ve acılar için İnuitlerin geride kalanlarından resmi olarak özür dilemiştir:

İki kuşak üzerinde "Tehcir" ("The Relocated") terimi duygusal kalmıştır.

Göçün başladığı yer Nunavik İnuitçesi konuşulan ᐃᓄᑦᔪᐊᖅ (Inujjuaq/Inukjuak), göçün bittiği yerler ise Kuzey Qikiqtaaluk İnuitçesi konuşulan ᖃᐅᓱᑦᑐᖅ (Qausuittuq/Resolute) ile ᐊᐅᔪᐃᑦᑐᖅ (Aujuittuq/Grise Fiord) yerleşimleridir. Günümüzde, Resolute ile Grise Fiord'da hem Nunavik İnuitçesi hem de Kuzey Qikiqtaaluk İnuitçesi konuşulmaktadır. Her ikisi de Doğu Kanada İnuitçesinin lehçesi olsa da, Nunavik İnuitçesi Kuzey değil Güney Qikiqtaaluk İnuitçesine benzer.

Tehcirde acı çeken İnuitler için Grise Fiord ile Resolute Bay'da iki anıt (Arktik Sürgün Anıtı "Arctic Exile Monument") dikilmiştir. Nunavut Tunngavik Incorporated (ᓄᓇᕗᑦ ᑐᙵᕕᒃ) tarafından Nisan 2008 tarihinde iki anıt projesi için komisyon kurulmuş, uzun bir planlamadan sonra 8 ve 10 Eylül 2010 tarihlerinde dikilmiştir. Anıtların oyulması görevi 2009 yılında Nunavut'un lider oymacıları olan Simeonie Amagoalik ile Looty Pijamini tarafından yerine getirilmiştir. Tehcirde ailelerin nasıl koparıldığını gösterebilmek için, yerel taş kullanarak Amagoalik bir adam, Pijamini ise bir kadın ve çocuk tasvir etmiştir.


Yüksek Arktik Tehciri, Zacharias Kunuk'un "Exile" («Sürgün») adlı filmine konu olmuştur. Film, Kanada'nın ilk İnuit yapım şirketi olan ve Doğu Kanada İnuitçesiyle seslendirilen ilk uzun metrajlı "Atanarjuat" filmini de çeken Isuma (ᐃᓱᒪ) şirketi tarafından yapılmıştır.

Yüksek Arktik Tehciri, Marquise Lepage'ın "Martha of the North (Martha qui vient du froid)" adlı belgesel filmine (NFB, 2008) de konu olmuştur. Bu film, 5 yaşındayken Inukjuak'tan Ellesmere Adasındaki Grise Fiord'a ailesiyle birlikte tehcir edilen ve Robert J. Flaherty'nin büyük kızı olan Martha Flaherty'nin hikâyesini anlatır.






Jesus nahm zu sich die Zwölfe, BWV 22

Jesus nahm zu sich die zwolfe,( İngilizce:"Jesus took the twelve under him" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 22 numaralı kantatı.

Estomihi olarak da bilinen Quinquagesima Pazar günü seslendirilmesi için, 1723 yılında Köthen kentinde bestelenmiştir.

Eser obua, kemanlar, viyolalar, basso continuo, üç solist (altus, tenor, bas) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 5 bölümden oluşur;





Ein ungefärbt Gemüte, BWV 24

Ein ungefarbt gemute,( İngilizce:"There arose a war" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 24 numaralı kantatı.

1723 yılında Trinity sonrası dördüncü Pazar günü seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser korno, obualar I/II/III, oboe da caccia, organo obbligato, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 6 bölümden oluşur;





Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe, BWV 25

Es ist nichts gesundes an meinem leibe,( İngilizce:"There is no soundness in my flesh" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 25 numaralı kantatı.

İlk temsili 1723 yılında Trinity Pazarı sonrası ondördüncü Pazar günü Leipzig kentinde yapılmıştır.

Eser cornetto, 3 trombon, 3 recorder, obualar I/II/, kemanlar, viyolalar, basso continuo ve dört solist (soprano, altus, tenor, bass) yazılmıştır.

Kantat 6 bölümden oluşur;




Ach wie flüchtig, ach wie nichtig, BWV 26

Ach wie flüchtig, ach wie nichtig, Johann Sebastian Bach'ın BWV 26 numaralı kantatı. İngilizce ismi ("ah! how fleeting, ah! how futile") olarak geçer. 1724 yılında trinity sonrası dördüncü pazar günü seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser korno, obualar i/ii/iii, flauto traverso, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.Kantat 6 bölümden oluşur






Wer weiß, wie nahe mir mein Ende? BWV 27

Wer weiss wie nahe mir mein ende,( İngilizce:"Who knows how near is my end?" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 27 numaralı kantatı.

1726 yılında Trinity sonrası on altıncı Pazar günü seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser korno, obualar I/II/III, oboe da caccia, organo obbligato, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 6 bölümden oluşur;





Gottlob! nun geht das Jahr zu Ende, BWV 28

Gottlob nun geht das jahr zu ende,( İngilizce:"Praise god! The year now draws to a close" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 28 numaralı kantatı.

1725 yılında Noel sonrası ilk Pazar günü seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser cornetto, obualar I/II/III, trombe I/II/III, taille, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 6 bölümden oluşur;





Wir danken dir, Gott, wir danken dir, BWV 29

Wir danken dir gott wir danken dir (İngilizce: "We thank you, god, We thank you"), Johann Sebastian Bach'ın BWV 29 numaralı kantatı.

1731 yılında belediye meclisi seçiminde seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser solo org, 2 obua, 3 trompet, timpani, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 8 bölümden oluşur; 




Freue dich, erlöste Schar, BWV 30

Freue dich erloste schar,( İngilizce:"Rejoice, ransomed throng" ) Johann Sebastian Bach'ın BWV 30 numaralı kantatı.

1738 yılında St. John the Baptist yortusunda seslendirilmesi için Leipzig kentinde bestelenmiştir.

Eser oboe d'amore, obualar, flauto traverso I/II, kemanlar, viyolalar, basso continuo, dört solist (soprano, altus, tenor, bass) ve koro için yazılmıştır.

Kantat 12 bölümden oluşur ve iki kısma bölünmüştür. 





Nun ist das Heil und die Kraft, BWV 50

Nun ist das heil und die kraft,Johann Sebastian Bach'ın yazdığı farzedilen BWV 50 numaralı kantat.

Eser alışılmamış bir şekilde oldukça geniş bir orkestra için yazılmış olup 4 kısımlı iki koro 3 obua, 3 trompet, timpani, yaylı orkestra, org ve cembalo gerektirir. Kantat bugüne eksik bir şekilde ulaşmış olup tek bir bölümden oluşur. Bazı tarihçiler eserin Bach'a ait olmadığını ya da bestecinin kayıp bir kantatının geriye kalmış tek bir parçası olduğunu iddia ederler.





Jauchzet Gott in allen Landen, BWV 51

Jauchzet gott in allen landen, Johann Sebastian Bach'ın BWV 51 numaralı kantatı.

1730 yılında Trinity'den sonraki 15. Pazar günü seslend