le" orkidesi bu şekilde, karşılıklı etkileşim içinde çok uzun bir çıkıntı geliştirmiştir. Çiçek çıkıntısı uzadıkça, sfinks güvesi de buna bağlı olarak, gittikçe uzayan bir emme hortumu geliştirmek zorunda kalmıştır.

Antagonist birlikte evrimin bir örneği, saçaklı sedef otu ("Ruta chalepensis") bitkisi üzerinde yaşayan kırlangıçkuyruk tırtılıdır ("Papilio machaon"). Sedef otu, bitkilerle beslenen böcekleri kovmak için eterik yağlar üretir. Kırlangıç kuyruk tırtılı, glukozla birleşmiş veya serbest halde bulunan kumarin gibi kan sulandırıcı, anti mantar ve anti-tümör etkilere sahip zehirli maddelere karşı, diğer otçul böcekler ile rekabeti azaltan bir direnç geliştirmiştir. Bu birlikte evrim ilişkisi, saçaklı sedef otu bitkisinde yüksek bir kumarin düzeyi, kırlangıç kuyruk tırtılında da buna bağlı olarak yüksek düzeyde bir antitoksin direncine yol açmıştır.

Paul Ehrlich ve Peter Raven (1964), belirgin bir evrimsel süreç olarak birlikte evrim üzerinde odaklanan ilk kişiler olmuştur. Onların tanımına göre, böcek-bitki birlikte evrimi beş adımdan oluşan bir süreçtir:


Av ve avcı türlerin birlikte evrimi, her ikisi de Kuzey Amerika'ya özgü canlılar olan kırmızı bir karına ve sert bir deri yapısına sahip olan "Taricha granulosa" isimli semender ile onu avlayan adi bahçe yılanı ("Thamnophis sirtalis") arasındaki ilişki örneğinde gösterilmiştir. Semender, derisinin altında biriktirdiği ve tetrodotoksin adı verilen güçlü bir nörotoksin üretir. Bahçe yılanı ise, bir dizi mutasyon sonucu bu toksine karşı direnç geliştirmiştir ve ancak bu sayede zehir içeren semenderi avlayabilir. Bu av-avcı çiftinde, evrimsel silahlanma yarışı, semenderde çok yüksek düzeyde bir zehir seviyesi ve yılanda da buna bağlı olarak çok yüksek düzeyde bir anti toksin direncine yol açmıştır. Her iki canlı hayatta kalma şanslarını daha iyi yönde artırabilmek için değiştiğinden bu, birlikte evrime bir örnek teşkil eder.

Tetrodotoksin oluşturma yoluyla avcılara karşı korunma hayvanlar aleminde yaygın olarak görülür. Bu korunma mekanizması, örneğin balon balığınında ("Tetraodontidae") ve mavi halkalı ahtapotta ("Hapalochlaena") görülür. Bu zehri üreten Taricha cinsi semenderler en zehirli kuyruklu kurbağalar arasında sayılır. Tetrodotoksin, Tarichatoksin olarak da bilinir ve Taricho semenderleri bu zehre ismini vermiştir. Taricha granulosa ise Tarucha cinsi semenderler içinde en zehirlisi olarak gösterilir. Bayağı bahçe yılanı "Thamnophis sirtalis", evrimsel bir uyumla bu zehire karşı direnç geliştirmiş olan olası tek avcıdır. Bahçe yılanı semenderi avladıktan sonra, bağışıklık sisteminin etkili olarak çalışabilmesi için saatlerce dinlenmek zorunda kalır. Zehire karşı direnç geliştirmiş olan bahçe yılanının yaşadığı bölgelerdeki semenderler ise buna karşı daha yüksek düzeyde zehir geliştirmişlerdir.

Kaliforniya kestanesi (Aesculus californica) ile birlikte evrim geçirmemiş olan arı türleri arı kovanlarına yerleştirildiğinde, bu arı türleri çiçek nektarlarında bulunan bir nörotoksin olan eskuline karşı bir duyarlılık gösterebilirler. Bu duyarlılığın, sadece A. californica ile birlikte evrim geçirmemiş olan bal arıları ve diğer böceklerde mevcut olduğu düşünülmektedir.

Orta Amerika'da yaşayan bazı akasya türleri, içi boş dikenlere ve yapraklarının sapında nektar salgılayan gözeneklere sahiptir. "Acacia cornigera" (boğa boynuzlu akasya), dikenlerinin içine yuva yapan ve nektarla beslenen "Pseudomyrmex" karıncalarına ev sahipliği yapar. Bu anlamda, akasya karıncası ("Pseudomyrmex ferruginea"), boğa boynuzlu akasyayı ("Acacia cornigera") zararlı böceklerin saldırısına ve güneş ışığına ulaşmak için onunla rekabet eden diğer bitkilere karşı korur ve akasya ağacı da buna karşılık olarak karıncaya ve onun larvalarına besin ve korunak sağlar.

Bitki karıncaların barınabilmesi için içi boş dikenleri ve nektar salgılayan gözenekleri oluşturmuş, karıncalar da bitkiyi otçullardan koruyan davranış biçimini geliştirmişlerdir. Karıncalar bitkiye zarar veren her türlü böcek ve tırtılı öldürmenin yanı sıra bitkinin civarındaki araziyi yabani otlardan temizlemekte, gölge yapan yakındaki ağaçlara zarar vermektedirler. Boğa boynuzlu akasya ve karınca arasındaki bu ilişki ilk kez 1874'te doğa tarihçisi Thomas Belt tarafından gözlenmiştir. Bu ilişki birlikte evrimin bir sonucudur. Bununla birlikte, bazı karınca türleri karşılığında bitkiye yarar getiren herhangi bir şey vermeden de akasya ağaçlarından yararlandıklarından bu tür karınca türleri çoğu zaman 'hileci', 'sömürücü', 'hırsız' veya 'asalak' olarak nitelendirilirler.

Bu mutual simbiyoz ilişkide, avize ağacı olarak da bilinen ve genellikle Kuzey Amerika'nın güneyinde Meksika'nın Aşağı Kaliforniya ve ABD'nin Kaliforniya eyaletlerinde yaşayan yukka bitkisi ("Hesperoyucca whipplei"), istisnasız olarak sadece yukka güvesinin bir türü olan "Tegeticula maculata" tarafından tozlanır ve bu güvenin hayatta kalması da yukka bitkisinin varlığını sürdürmesine bağlıdır. Yukka güveleri, avize ağaçları arasında mevcut olan sadece bir türün çiçeklerini ziyaret ederler.

Bu türün çiçekleri üzerine konan dişi yukka güvesi, bitkinin tohumlarını yiyerek beslenirken aynı zamanda ağzındaki özel kısımlarda polenleri toplayarak büyük bir topak oluştururlar. Sadece dişi yukka güvesinin yaptığı bu tozlaşma olayında polen toplama işi de sadece geceleri ve akşam saatlerinde gerçekleşir. Bu polenler çok yapışkan olup güve bir sonraki çiçeği ziyaret ettiğinde bu polenleri de ağzında beraberinde götürür. Yukka bitkisi de çiçeklerinin derin ve gizli kısımlarında larvaların olası düşmanlarına karşı korunması için güveye yumurtalarını bırakabileceği güvenli bir yer sağlar. Her iki türün sergilediği adaptasyonlar, bu iki canlının birbirlerine bağımlı bir hale gelecek şekilde evrildiklerinden birlikte evrim için örnek teşkil eder.

Ökaryot hücrelerin içindeki mitokondrinin varlığı, mitokondrinin konak hücredeki çekirdekten farklı bir DNA dizisine sahip olması yüzünden birlikte evrime bir örnektir. Ökaryotik hücreler ile bakteriler arasında gerçekleşmiş olan kloroplast ve mitokondri devralımı, ökaryotların bakteriler ile arkeler arasında gerçekleşen yatay gen transferi sonucu oluşmuş olduğunu düşündürmektedir.

Birlikte evrim öncelikli olarak biyolojik bir kavramdır, ancak diğer alanlarda da kıyaslamalı olarak kullanılmaktadır.

Bilgisayar yazılımı ve donanımı iki ayrı bileşen olarak kabul edilmesine rağmen aslında birlikte bir evrim geçirmiş olup karşılıklı olarak birbirlerinin gelişimlerine bağlıdırlar. Aynı şekilde, işletim sistemleri ile bilgisayar uygulamaları, web tarayıcıları ile web uygulamaları da birbirlerine birlikte bir evrimle bağlı durumda bulunurlar.

Bütün bu sistemler, bir tür evrimsel bir süreç içinde adım adım birbirlerini ilerleterek birbirlerine bağlı bir duruma gelmişlerdir.

Birlikte evrimsel algoritmalar, yapay hayat oluşturmanın yanında optimum seviyeye getirmede, oyun ve makine öğreniminde kullanılan bir algoritma sınıfıdır. Birlikte evrim yöntemleri, örneğin Daniel Hillis tarafından iletişim ağı sıralamasında ve Karl Sims tarafından yaşayan sanal varlıklar oluşturmada uygulanmıştır.

Erich Jantsch ""The Self-organizing Universe"" isimli kitabında, evrendeki tüm canlı ve cansız sistemlerin kendi kendini düzenleme organize etme ve iyileştirme kapasitesine sahip olduğunu, bu sürekli devam eden dengeyi koruma ve daha da yüksek bir seviyede düzen ve denge kurma çabası ile tüm evrenin evrimini böyle bir birlikte evrime dayandırmıştır.

Astronomi biliminde gelişmekte olan bir teori ise, kara delikler ve galaksilerin biyolojideki birlikte evrime benzer bir şekilde birbirlerine bağlı olarak gelişerek evrilmiş olabileceklerini belirtmektedir.







1970 Football League Cup Finali

1970 Football League Cup Finali, 7 Mart 1970 tarihinde Wembley Stadyumu'nda Manchester City ve West Bromwich takımları arasında oynanan EFL Cup'ın 10. finali. Kupayı uzatmalar sonucunda West Bromwich Albion takımını 2-1 mağlup eden Manchester City kazanmıştır.

Jeff Astle Wembley'deki Lig Kupası finalinde Albion takımını 1-0 öne geçirdi. Manchester City Mike Doyle'nin ayağından bulduğu golle maçı uzatmaya götürdü. Ekstra uzatma dakikalarında Glyn Pardoe ile 1 gol daha bulan City, 10. Lig Kupası'nın sahibi oldu.

"Takım onbirleri:"

Manchester City: Joe Corrigan, Tony Book, Arthur Mann, Mike Doyle, Tommy Booth, Alan Oakes, George Heslop, Colin Bell, Mike Summerbee (Ian Bowyer), Francis Lee, Glyn Pardoe.

West Bromwich Albion: John Osborne (futbolcu), Doug Fraser, Ray Wilson, Tony Brown, John Talbut, John Kaye, Len Cantello, Colin Suggett, Jeff Astle, Asa Hartford (Dick Krzywicki), Bobby Hope.




Augustin Boué de Lapeyrère

Augustin Manuel Hubert Gaston Boué de Lapeyrère (18 Ocak 1852 - 17 Şubat 1924) I. Dünya Savaşı'nda Fransız amiraldi. Donanmada reformun güçlü bir savucusu olup bu konuda çağdaşı Birleşik Krallık donanması amirali Jackie Fisher ile karşılaştırılabilir. Her ikisi de benzer şekilde savaş gemisi yapımının destekçisiydiler.

Boué de Lapeyrère, Castéra-Lectourois, Gers'de denizci kökenli aile mensubu olarak doğmuştur: amcası koramiral Augustin Dupouy; babası, Louis-Emmanuel Mud Lapeyrère Dupouy'un ölümünden sonra akıl hocası olmuştur. 1869'da Deniz Harp Okulu'na () girdi, 1872'de mezun oldu. Daha sonra Uzakdoğu'da hizmet etti. 1875'te asteğmen olarak ilk görevini Atlantik'te aldı ve beş sene boyunca bu okyanusta gemilerde Fransız donanmasına hizmet etti. Çin-Fransa savaşı sırasında Tonkin kampanyasında yer aldı, Fuzhou Savaşı esnasında taktisyen ve yönetici özelliklerini ortaya koydu. 1884'te Fuzhou'da Çin savaş gemisi "Sing Fou"'yu spar torpili ile batırması ile ünlenmiş ve Amiral Courbet'in takdirini alarak, dikkatleri üzerine çekmiştir. 1902 yılında tümamiral rütbesini almış, 1904 ile 1906 yılları arasında Atlantik Deniz Kuvvetleri Komutanlığı yapmıştır. Bu görevde iken Pierre Loti yaverliğini yapmıştır. 1908'de koramiralliğe yükseldi, bu dönemde Baltık Kuvvetleri Komutanlığı'nı yaptı. Ardından Brest'in deniz valisi oldu (). Boué de Lapeyr