tutmuşlardır. Antik Mısır'ın Oxyrhynchus şehrinde, dikdörtgen havuzlarda esaret altındaki kutsal balık tasvirleri bulunmuştur.

Benzer şekilde Asya'da yayın balığı ve çeşitli sazan türlerinin, pirinç tarlalarında yemeklik stok olarak kullanılması uzun yıllara dayanmaktadır. Günümüzde oldukça popüler olan Sazan balığından yapay seçilim yoluyla tamamen evcilleştirilmiş türleri olan koi ve japon balığı üretimi sırasıyla 2000 yıl önce Japonya ve Çin'de başlamıştır. Ortaçağ Avrupası'ndaki manastırlarda ise sazan havuzları bir standart olarak bulunuyordu.

Deniz balıkları da benzer şekilde yüzyıllar boyunca değerlendirilmiştir. Zengin Romalıların tuzlu su havuzlarında Taşemengiller ve diğer balık türlerini besledikleri bilinmektedir. Tertullianus özellikle ince bir kefal için 8000 Sestertius ödendiğini bildirmektedir. Cicero'da bir avukat olan Quintus Hortensius'un sevdiği bir numunenin öldüğünde ağladığını bildirmiştir.

İdeal bir akvaryum ekolojisinde, kapalı bir sistem olan akvaryum içerisinde doğadaki denge yeniden üretilmektedir. Pratikte böyle bir dengeyi sağlamak neredeyse imkansızdır. Örneğin, büyük akvaryumlarda dengeli bir av-avcı ilişkisini korumak bile neredeyse imkansızdır. Akvarist ise küçük bir ekosistem olan akvaryumda bu dengeyi sağlamak ve korumak zorundadır.

Suyun miktarı arttıkça, sistemik şokun etkilerini de azaltmak kolaylaşır. Örneğin; 10 litrelik bir tank içerisinde tek bir balığın ölümü dramatik değişikliklere neden olurken, 400 litrelik bir tankta birden çok balığın ölümü sadece küçük bir dengesizlik oluşturur. Bunun için, akvaristlikte daha büyük tanklarda daha düşük yoğunlukta dikkatle bakıma ihtiyaç duyulur.

Besin döngüsü, akvaryumlarda önem bir yer tutar. Çözünmüş oksijen suya bir pompa yardımıyla suyun yüzeyinden giriş yapar ve karbondiotsit ayrışır. Sürekli gözden kaçmasına rağmen fosfat'da besin döngüsünde oldukça önemli bir yer tutar. Bir gıda olarak suya giren kükürt, demir ve Mikrobesinler ise atık olarak çıkış yaparlar. Azot döngüsünün uygun şekilde ilerlemesi için dengeli ve yeterli bir besin planlaması, herhangi bir talihsizlik ile karşılaşmamak için biyolojik döngü açısından önemli ve yeterli olur.

Su içeriği, akvaryumdaki çözeltinin en önemli koşullarından birisidir ve toplam çözünmüş katı maddeler ile diğer bileşenler önemli ölçüde su kimyasını ve organizmaların çevreleriyle olan etkileşimininde belirleyici olabilir. Tuz içeriği veya tuzluluk su koşullarının en temel sınıflandırmasını oluşturur. Bir akvaryum tatlı su veya bir göl ya da nehir ortamının taklit edildiği (0.5 (BBK) PPT altında tuzluluk) acı sudaki tuzluluk oranlarına sahip olabilir. Ayrıca (0.5 ila 30 BBK oranında tuz seviyesi) bir okyanus ya da deniz ortamının taklit edildiği haliç ya da deniz suyu tuzluluk oranına da sahip olabilir. Hatta bazı akvaryumlar, bazı tuzlu su organizmalarını yetiştirmek amacıyla bunlardan daha yüksek tuzluluk oranına sahip, özel bir tank da olabilir.

Diğer su özellikleri ise suda çözünmüş maddelerin sonucunda oluşabilir ve canlıların doğal ortamlarına benzer koşulların oluşturulması için bunlar da ayrıca önem taşımaktadır. Tuzlu sularda genellikle alkaliklik seviyesi değişiklik gösterirken, tatlı sularda suyun pH derecesi değişiklik gösterir. Genel olarak mineraller, suyun sert veya yumuşak olmasına göre çözünmede değişiklik gösterir. Sert su genellikle alkali iken, yumuşak su ise genellikle nötr olan su asitliğine sahiptir. Çözünmüş organik içerikler ile çözünmüş gazların da içeriği oldukça önemli faktörlerdir.

Akvaryumlarda genellikle, akvaristler kendi yerel su şebekelerinden elde ettikleri ve dinlendirilmiş musluk suyunu kullanırlar. Çünkü su kaynakları, insan tüketimi için klor ile dezenfekte edilir ve musluk suyunda bulunan bu klor maddesi bir müddet bekletilmesinin ardından yok olduğu için, akvaryumlarda bu su hemen kullanılamaz. Geçmişte musluk suyunun sadece bir veya iki gün dinlendirilmesi sonucunda, soyun klor dağılımının eşitlenmesi mümkündü. Ancak günümüzde kloramin kullanımı nedeniyle, bu suların klorunun arıtılması veya daha fazla süre ile bekletilmesi popüler olmuştur. Ayrıca artık, kloramin veya klorun bu sudan kaldırılması ve hazır hale getirilmesi için katkılarda bulunmaktadır. Acı veya tuzlu su akvaryumlarında ise diğer bazı mineral karışımlarının suya eklenmesi gerekmektedir.

Daha karmaşık bir şekilde, akvaryum su koşullarının alkalinitesi, sertliği ya da gazların veya organiklerin çözünmüşlük oranları değiştirilebilir. Örneğin; sodyum bikarbonat veya benzeri katkı maddeleri ile suyun pH değeri yükseltilebilir. Bazı akvaryum filtreleri ile akvaryum suyunda deiyonizasyon ve ters osmoz işlemlerinden birisi veya her ikisi de kullanılarak su arıtılabilir. Buna karşılık, büyük oranda su ihtiyacı bulunan bazı halka açık akvaryumlar genellikle suya fazla müdahalenin olmadığı ve kolay erişilebildiği doğal su kaynaklarının (örneğin nehir, göl ya da okyanus gibi) yanında kurulmuş ve bu doğal su kaynağı ile akvaryum suyu ihtiyacını karşılıyor olabilir.

Akvaryum su koşullarında önemli bir temel daha olan suyun sıcaklığı ise, akvaryum canlılarının doğal ortamlarında tropikal veya soğuk su koşullarından hangisinde yaşadıklarına bağlı olarak değişiklik gösterir. Ayrıca bu durum, akvaryumun yine bir diğer temelini oluşturmaktadır. Bazı balık ve bitki türleri yalnızca sınırlı bir ısı aralığında tolere edilebilse de; akvaryumlarda yetiştirilen en popüler tropikal balık türleri ile tatlı su akvaryum balık türleri ortalama olarak 25 °C (77 °F) sıcaklığında ılık akvaryumlarda yaşamaktan hoşlanırlar. Bu ısı derecesi akvaristler arasında genellikle en çok kullanılan ısı seviyesidir. Soğuk su akvaryumları ise normal oda sıcaklığı koşullarında bakımı yapılan akvaryum türleridir. Su ısısının tutarlı bir şekilde, sürekli olarak sabit bir ısı aralığında bulundurulması gereklidir. Çünkü, akvaryumlardaki organizmaların pek çoğunda ani ısı değişiklikleri çeşitli hastalıklara veya alışılmayan şoklara neden olabilir. Akvaryumlardaki su sıcaklığı bir termometre ile veya çeşitli ısıtma ya da soğutma üniteleri ile kontrol altında tutulabilir.

Suyun doğru yöndeki bir hareketi de, doğal ekosistemin taklidi açısından önemlidir. Su akışının sağlanması için, suya hareket verecek olan hava pompaları, çeşitli dalga motorları veya kafa motorları gibi değişik tasarımlara sahip materyaller kullanılabilir. Bu sayede, suyun akışı ve aynı zamanda havalandırması dikkatli bir şekilde yapılmış olacaktır.

Akvaryumlarda, balıklara verilen gıdalar sonucunda onların metobolizmalarında ürettikleri atık üretimini kontrol altında tutmak ve yönetmek oldukça önemli bir yer tutmaktadır. Balıklar ve omurgasızların, mantar ve bazı bakteriler (su içerisinde amonyuma dönüşür) bulunduran amonyak halindeki azot ifrazatları, muhakkak azot döngüsünden geçmelidir. Amonyak ayrıca bitkisel ve hayvansal dışkılar ile diğer döküntülerin dahil olduğu bir ayrışma sonucunda üretilir. Atık azot ürünlerinin belirli bir oranın üzerinde olması neticesinde, bu durum balık ve diğer akvaryum sakinleri için akvaryum suyunun zehirli bir hale gelmesine neden olur.




Motor birim

Motor birim, aksonlar tarafından donatılan motor nöron ve çizgili kas liflerinden oluşur. Motor birim grupları, tek bir kasın kasılmasını gerçekleştirmek için birlikte çalışır. Bir kastaki tüm motor birimler motor havuzunda bulunur.

Bir motor birimdeki tüm kas lifleri aynı fiber türüne aittir. Bir motor birim etkinleştirilirse, o birime ait tüm lifler kasılır.Omurgalılarda, kas kasılma kuvvetinin kontrolü, belirli bir hareket için kaç tane motor birim etkinleştirilecekse o kadarı için güç kullanılır.

Her bir birimdeki kas lifi sayısı, belirli bir kas için değişebilir. Yani farklı kaslar için lif sayısı da farklıdır. Büyük vücut hareketleri için çok sayıda motor birim kullanılırken, küçük vücut hareketleri için az sayıda motor birim kullanılır. Örneğin, but kaslarını kasan her bir birimde bin lif bulunurken göz hareketini kontrol eden ekstraoküler kaslarda on tane vardır. Ayrıca daha fazla motor birime sahip kaslar, kontrolü daha iyi sağlayabilir.

Omurgasızlar, kendi motor birimlerini ayrı ayrı organize eder. Her bir kasta birkaç motor birim vardır (normalde 10'dan daha az) ve her bir kas lifi, birçok sinir hücresi tarafından donatılır. Bunlara uyarıcı ve engelleyici sinir hücreleri de dahildir. Böylece bir insan kası, kaç tane motor birim etkinleştirileceğini ayarlayarak kuvveti kontrol eder. Omurgasızlarda kontrol, ikazlama ve engelleme sinyallari arasındaki denge ile sağlanır.

Merkezi sinir sistemi (MSS), en küçük motor birimden başlayarak motor nöronların iyileşmesini sağlamakla sorumludur. Henneman boyut prensibi, iyileştirilen motor birimlerin en küçükten en büyüğe doğru yük boyutlandırılmasını ifade eder. MSS'de, bir kas tarafından motor birim iyileştirmesi vasıtasıyla oluşturulan kuvveti kontrol etmek için iki farklı yol vardır: Mekansal iyileştirme ve oran kodlama.

Elektromiyografi (Elektromiyografi) kullanarak kas aktivasyonunun nöral stratejileri ölçülebilir.

Motor birim uyartılarını test etmek için, derinin dış yüzeyine elektrot yerleştirilir. Motor birim uyarıdıktan sonra, uyartısı elektrot tarafından kaydedilir ve bir aksiyon potansiyel olarak görüntülenir. Bu, motor birim aksiyon potansiyel (MUAP) olarak bilinir. Çoklu MUAP'lar kısa bir süreliğine kaydedilirse, bir motor birim aksiyon potansiyel treni oluşur. Bu uyartılar arasındaki süre, iç uyartılı aralık (IPI) olarak bilinir.

Motor birimler birkaç özelliğe sahiptir ve genellikle bu özellikler arasındaki benzerliklere göre gruplanırlar. Üç veya dört grup şu şekilde sınıflandırılır:
Bunlar lifleri genellikle şu şekilde belirler:
I (Yavaş seyirme yükseltgenmesi (oksidasyonu), SO) — Alçak glikolitik ve yüksek oksidasyon vardır. Alçak miyozin, alkaliye duyarlıdır.

IIa (Hızlı oksidasyon/glikolitik, FOG) — Yüksek glikolitik oksidasyon ve miyozin vardır. Asite duyarlıdır.

IIb (Hızlı glikolitik, FG) — Yüksek glikolitik ve miyozin, alçak oksidasyon vardır. Asite duyarlıdır.

IIi — Lifler IIa ile I