a sunulmadan iTunes listelerinin başında belirdi ve albüm en çok satın alınan pre-order unvanını aldı.

İlk albümleri birçok başarı elde etmişti ve çocuklar 2012'nin başlangıcında yazın yeni albümlerinin kayıtlarına başlayacaklarını söylemişlerdi. Grubun üyesi Niall Horan "Her yıl, her yıl ve her yıl yeni bir albüm çıkartmaya çalışacağız" diye bir açıklama yapmıştı "Ama bu sefer farklı kişilerle çalışmayı planlıyoruz" diye eklemişti. Bu albüm "2012 albümü" olarak adlandırılıyor. Simon Cowell, yarışmada bir juri üyesiydi ve aynı zamanda imzalaştıkları şirketin kurucusu, çocukların yeni albümlerine katkıda bulunmak için en iyi şarkı yazarlarını getirtmeye çalıştı. Dee Demirbag, Türkiye doğumlu bir İsveçli genç yıldızlardan sorumlu bir müzik yapımcısı ve yine İsveçli Carl Falk, büyük hitleri What Makes You Beautiful'un yapımcısı, bu ikisi albüme katkı sağlayanlardan. Falk "Müziklerine kendi kişiliklerini katmak önemli" diyerek çocukların yeni albümlerinin eski albüme biraz olsa da benzediğini vurguluyor. Styles ""Çok çılgınca bir şey yapmak istemedik. Fazla farklı olmasına gereksinim duymadık çünkü bu daha sadece ikinci albüm. Fakat daha anlamlı sözler kattık."" diyor, Payne'de ""Bazı şarkıların hayranlarımızı ağlatacağını düşünüyorum."" diyerek şarkı sözlerinin daha güçlü olduğunu belirtiyor.

Mart 2012'de, McFly solisti Tom Fletcher Up All Night albümleri için yazdığı "I Want" şarkısından sonra bu albüm içinde şarkı yazacağını onayladı. Şubat 2012'de, One Direction Ed Sheeran ile çalışmaya devam etti, Sheeran onlara "Moments" adlı şarkıyı bir önceki albümleri için vermişti.

Nisan 2012'de, Sheeran Dose.ca'la yaptığı bir röportajında beraber çalıştıklarını onayladı, ""Yönetimleri bana bir e-mail gönderdi eğer onlara iki şarkı göndermek istersem diye — eskiden yazdığım ama kullanmadığım şarkılar — bende yakın arkadaşlarımla çalışmayı çok istediğimi söyledim. O yüzden onlara birkaç şarkı sunacağım eğer beğenirlerse seve seve veririm"" Sheeran sonradan, ""Boyle bir şeyi başka bir gruba yapmam"" diye ekledi. Haziran 2012'de One Direction, Ed Sheeran'dan iki şarkı aldıklarını duyurdu. Sheeran bunun hakkında, ""Onlara 17 yaşında yazdığım bazı şarkıları sundum ve onlar iki tanesini albümleri için seçtiler. Fakat şarkılara ben eşlik etmeyeceğim, tarzlarımız farklı"" diye bir açıklama yaptı. Fakat Sheeran grubun Madison Square'deki konserlerinde Little Things'e onlarla eşlik etti.

Nisan 2012'de, grup bu albümlerinde daha çok şarkı yazdılar. Harry Styles, ""Biz yoldayken, havaalanındayken hep şarkı yazmaya uğraşıyoruz. Müziğimizin asla kırklı yaşlardaki bir adamın bize verdiği sözlerden oluşmasını istemiyoruz."" diyerek albüm için onlarında şarkı yazdıklarını belirtiyor. Haziran 2012'de Malik ve Horan'nın yakın arkadaşı Kanadalı Justin Bieber ""One Direction harika çocuklar, onlarla evimde takıldık ve biraz müzik dinledik. Onlara bir şarkıda eşlik etmek istediğimi söyledim. Şimdi değil ama bir gün beraber bir şeyler ortaya çıkaracağız"" diyerek muhtemelen bir sonraki albümde bir düet olabileceğini söyledi, şimdiki albümde bir düetlerinin olmadığını Styles vurguladı. Grup çalışmalara Amerika turundayken devam ettiler ve Ağustos ayında bitirdiklerini duyurdular. Albümün Carl Falk, Rami Yacoub, Savan Kotecha, Max Martin, ve Dr. Luke yapımcılığını üstlenmiştir.
Albümün ilk single'ı Live While We're Young bir uptempo pop rock şarkısı. 
Ama arka plandaki seslerle bubblegum popa da giriyor. Fakat şarkının başlama sesi eleştirmenleri kızdırdı. Eleştirmenler The Clash'ın 1982 yılında çıkardıkları "Should I Stay or Should I Go" şarkısının ses tonlarına benzetti. İkinci single Little Things Ed Sheeran tarafından yazılan albümdeki birinci şarkı. Kesinlikle yavaş bir şarkı ve akustik bir parça olduğundan alternatif'e giriyor. Kiss you, üçüncü single, ise gene LWWY gibi bir bubblegum pop ya da pop rock şarkısı. 
Albümün geri kalan şarkıları Last First Kiss, Hear Attack, Rock Me, I Would, Back For You ve bonus trackler Loved You First, Still The One ve She's Not Afraid'de bir bubblegum pop rock şarkıları.

Over Again, gene Sheeran tarafından yazılmış bir şarkı ve gene alternatif müziğe giriyor. Summer Love Niall Horan tarafından yazılmış bir şarkı fakat o da bir alternatif şarkısı. Albümdeki diğer alternatifler bonus track parçaları olan Truly Madly Deeply ve İrresistible. Change My Mind ve They Don't Know About Us ise yavaş pop şarkıları.

Rock Me şarkısıda efsane grup Queen'in, We Will Rock You şarkısına benzetilmekte. 





Alaska Atabaskları

Alaska Atabaskları ya da Alaska Deneleri (, "Alaskan Athabascans", "Alaskan Athabaskans", "Alaskan Athapaskans", "Athabascan Indians of Alaska", "Athabascan Native Americans of Alaska", "Athabascan-speaking peoples of Alaska"; ya da "атапаски Аляски"), Amerika Birleşik Devletlerine bağlı Alaska eyaletinin daha çok içbölgesinde "Alaska Interior" adı verilen İç Alaska'da birazı da güneyde Pasifik kıyılarında yaşayan ve Na-Dene dillerinin Atabask dilleri grubunun Kuzey Atabask dilleri alt grubundan dilleri konuşan Kuzey Atabasklarından, avcı ve toplayıcı, yarı göçebe, anasoylu, animist ya da şamanist Subarktik yerlisi Kızılderili halkları. Alaska yerlilerinin beş ana kültür grubundan birini oluştururlar. Dil temelinde 11 ayrı halk olarak, Ahtnalar, Denağinalar, Guçinler, Hanlar, Değinaklar, Holikaçuklar, Koyukonlar, Yukarı Kuskokvimler, Aşağı Tananalar, Tanakroslar ve Yukarı Tananalar biçiminde sınıflandırılır. Toplam nüfusları yaklaşık 6.400 kişidir ve ancak çok ufak bir kısmı anadillerini konuşabilmektedir. En çok nüfusa sahip olanlar Koyukonlar ile Guçinlerdir. Siyasi, idari ve kültürel açıdan ABD'deki diğer Atabasklardan (Güney Atabasklarından Apaçiler ve Navaholar ile Pasifik Atabasklarından Hupalar) ayrılırlar. Kanada'daki aynı alt grupta ("Kuzey Atabaskları") yeralan Kanada Atabasklarına dilce ve kültürce daha yakındırlar ve Guçinler ile Hanların büyük bir kısmı ile Yukarı Tananaların ufacık bir kısmı Kanada'nın Alaska'ya yakın yörelerinde de yaşarlar. Kuzey, batı ve güneyden Eskimo halklarına (İnyupikler, Yupikler, Supikler), doğudan ise ırkdaşı olan Kanada Atabasklarıyla komşudurlar. Eskimolara komşu olanlar Eskimo kültüründen kısmen etkilenmişlerdir. Rus Alaskası (1733 – 1867) döneminde Ruslarla karşılaşan Alaska Atabaskları içinde en çok Ruslaşanlar Pasifik kıyısındaki Denağinalardır. Ekonomik rahatlamaya 1971 yılında kabul edilen Alaska Yerli Talepleri Çözümleme Yasası (ANCSA) ile kavuşmuşlar ve aynı dönemde dil ve kültürlerini serbest kullanma ve eyaletçe korunma haklarını da elde etmişlerdir. Günümüzde Ahtna ve Denağina haricindeki Alaska Atabasklarının siyasi, ekonomik, yasal ve sosyal savunucusu 1962 yılından beri Tanana Chiefs Conference adlı kâr amacı gütmeyen kabile birliğidir. ABD'deki bütün Amerika yerlileri gibi Alaska Atabasklarının da eğitim, sağlık ve idaresinden ABD İçişleri Bakanlığı bünyesinde Amerika Birleşik Devletleri'nin yönetimine ait Bureau of Indian Affairs dairesi sorumludur.

İç Alaska'da yoğunlaşan avcı ve balıkçı Atabasklar bu iç bölgedeki sayısız nehirler boyunca birkaç ailelik küçük göçebe gruplar hâlinde yaşarlar. Ayak üstü avcılık yaparlar ve avlarının peşinden giderler. Dayanıklılık ve fizik gücü yüksek insanlardır. Avları büyük ölçüde Pasifik som balığı, tavşan, rengeyiği, sığın ve boz ayıdan oluşur; bunlar kapan kurarak ya da doğrudan üzerine giderek sopa, mızrak, ok ve yay ile avlanır. Geçmişte kıtlık dönemleri oldukça yaygındı. Ayak üstü avlandıklarından ayakkabı en önemli eşyalarıdır ve esnek ve hafif kar ayakkabıları huş ağacının kabuğu (huş kabuğu) ile ham deriden yapılır. Atabasklar için en değerli ana malzeme huş ağacının kabuğudur ve bununla ayakkabı dışında kano, kızak, beşik, konut kaplaması ve mutfak gereçleri yaparlar. Giysileri deriden yapılıp doğal boyalarla renklendirilir ve oklu kirpinin dikenleriyle yapılan ve kirpi işi denen teknikle süslenirdi. Bazı Atabask grupları avı dağınık olmayıp bir arada çokça olan yerlerde uzun süreli kışlık ya da yazlık kamplarda yaşardı. En üst grup yapılaşması 30 ilâ 100 çekirdek aileden oluşan "regional band", en alt yapılaşma ise 4 çekirdek aileden oluşan "local band" gruplarıdır. Liderlik avcı ve savaşçılar arasından seçilirdi. Evlilik, ölüm ya da çocuğun ilk başarılı avını kutlamak için potlaç adı verilen konut içi danslı şarkılı törenler yaparlar.

Alaska yerlilerinin beş ana kültür grubundan ya da kültür bölgesinden birini oluştururlar. Alaska Atabaskları dil temelinde 11 ayrı halk olarak ele alınır. Alaska ile Kanada'da konuşulan Kuzey Atabask dilleri içinde dil ve kültürce iki ana grup olarak şöyle sınıflandırılır:

A. Güney Alaska Atabaskları (İng. "Southern Alaskan Athabascans")
B. Merkezi Alaska–Yukon Atabaskları (İng. "Central Alaska–Yukon Athabascans")

Batılılarla ilk temas döneminde tahmini nüfusları 13.000 olan Alaska Atabasklarının 1996 yılındaki nüfusları ise 11.700 kişidir. Bugün ise yaklaşık 6.400 kişidir ve ancak çok az bir kısmı anadillerini konuşabilmektedir. Kuzey Amerika'da Atabaskların toplam sayısı ise 200.000 kişidir ve çoğunluğu (170.000 den fazlası) Navaholar oluşturur.

Alaska Yerli Dil Merkezine göre Alaska Atabasklarının nüfusu ve anadillerini konuşabilen kişi sayısı:

Na-Dene dillerini konuşan diğer halklar gibi Atabaskların da Asya'dan Amerika'ya Eskimo-Aleut halklarından önce göç ettikleri sanılıyor. Atabaskların ataları muhtemelen yaklaşık 12.000 yıl önce son buzul çağının sonunda Bering kara köprüsünü kullanarak Sibirya'dan göç etmişlerdir. İç Alaska'daki ("Interior Alaska") eski arkeolojik kalıntılar, Alaska Eskimo coğrafyasının sahillerinde olduğu gibi, yaklaşık 10.000 yıl öncesine tarihlenir ve bunlar Sibirya'dakilerle yakından ilgilidir. Nitekim Atabask dillerinin Sibirya'daki Ketçe başta olmak üzere Yenisey dilleri ile akraba olduğu 2008 yılında Edward Vajda başta olmak üzere uzman dilcilerce teyid edilmiştir. Kuzey Amerika'da Atabaskların anayurdunun doğu Alaska ya da batı Yukon olduğu düşünülüyor.

Alaska Atabask Kızılderililerinin Avrupalılarla ilk karşılaşm