1898'de Amerika'ya göç etti ve New York'a yerleşti. Amerikan-İspanya savaşı ve eski İspanyol sömürgelerindeki Amerikan yayılmacı politikaları konusunda, Berlin'de çıkan Vorwärts adlı sosyalist bir gazetede ve Alman Sosyal Demokrat Partisi'nin aylık yayın organı olan Die Neue Zeit'te muhabir olarak çalıştı. Bu arada, İngilizce hazırlanan ve Yahudiliki ve Yahudi toplumunu konu edinen 26 ciltlik Yahudi Ansiklopedisi'ne (Encyclopaedia Judaica) katkıda bulundu.

1901'de, Vorwäerts'ın Londra muhabiri Eduard Bernstein'ın görevinden ayrılmasıyla boşalan yere geçti ve 1911'e kadar bu gazetenin Londara muhabirliğini yaptı. Teorik ve felsefi içerikli yazılar yazma niyetiyle, Vorwäerts'tan ayrıldı. İngiliz sosyalizminin tarihi üzerine Almanca bir kitap üzerine çalışmaya başladı ve kitabını 1913'te yayımladı.

Yaklaşmakta olan I. Dünya Savaşı, Beer'ın İngiltere'de kalmasını zora soktu ve 1915'te sınır dışı edildi. Almanya'ya döndü. Bir Alman ticaret şirketinde çevirmenlik yaptı ve serbest gazeteci olarak çalıştı. 1919-1921 yılları arasında, Alexander Parvus'un sahibi olduğu sosyalist bir derginin editörlüğünü yaptı.

Sonraki yıllarda, Karl Marx'ın biyografisini yazdı ve sınıf savaşımının yüzyıllar içinde nasıl değiştiğini konu edinen bir dizi tarih kitabı yayımladı. Almanca yazdığı yapıtları İngilizceye ve öteki dillere çevrildi ve Beer, Marksist bir tarihçi olarak uluslararası ün kazandırdı.

1927'de Marx-Engel Enstitüsü yöneticisi David Ryazanov tarafından Moskova'ya davet edildi. 1928'e kadar Sovyetler Birliği'nde kaldı.

Almanya'ya döndükten sonra, etkinliğini Almanya Komünist Partisi'nde sürdürdü. Frankfurt'a yerleşti ve Sosyal Araştırmalar Enstitüsü'nde (Institut fur Sozialforschung) çalıştı.

1933'te Naziler Almanya'da iş başına geçince, Londra'ya kaçtı ve son yıllarını burada geçirdi. 1939'da İngiliz uyruğuna geçti.

30 Nisan 1943'te Londra'da veremden öldü.

Adı, Berlin'in Mitte bölgesindeki bir caddeye verilmiştir.








Helyum hidrit moleküler iyonu

Helyum hidrit iyonu ya da hidrohelyum(1+) katyonu, HeH, bir proton'un gaz halindeki bir helyum atomu ile reaksiyona girmesi sonunda oluşan pozitif yüklü bir iyondur. İlk olarak 1925'de keşfedildi ve moleküler hidrojen ile izoelektroniktir. 177.8 kJ/mol. proton afinitesi ile bilinen en güçlü asittir. Bu iyon aynı zamanda Helyum hidrit moleküler iyonu olarak da anılır. Doğal olarak yıldızlararası maddede bulunduğu öne sürülmüştür. En basit heteronükleer iyondur ve hidrojen moleküler iyon, ile karşılaştırılabilir. Ancak 'den farklı olarak, spectroskopik karakterizasyonunu kolaylaştıran kalıcı moleküler kutuplaşması vardır.




Birinci Sadabad Sarayı

Birinci Sadabad Sarayı (veya Sadabad Kasrı), İstanbul'da Kağıthane Deresi kenarında 1722 yılında inşa edilen 1809'da yıktırılan yazlık saraydır. Lale Devri'nin simgesi olmuştur.
Tarih boyunca aynı yerde yapılıp yıktırılan üç saraydan ilkidir. Sadabad saraylarının ikincisi 1809- 1816 arasında inşa edilip 50 yıl kadar kullanıldıktan sonra yıktırılmış; üçüncü saray 1863'te yaptırılmış ve 1943'te yıktırılmıştır. Geçmişte üç sarayın inşa edildiği yerde günümüzde Kağıthane Belediyesi'nin binası bulunur.
Sadabad Sarayları'nın ilki, devrin sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa tarafından III. Ahmed için yaptırılmıştı . Yapı, Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk büyükelçisi sayılan Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin Paris'ten getirttiği saray ve bahçe planlarından esin alarak inşa edildi. Fransa'daki Fontainebleau Sarayı örnek alınarak Kâğıthane Deresi'nin yatağı genişletildi. Derenin suyu çağlayanlar üzerinden akıtılarak havuza verildi. Saray ile birlikte “"Cedvel-i Sîm"” isimli kanal, iki havuz, üzerinde seyir kameriyeleri ile iki çağlayan kaskad, “"Kasr-ı Neşat"” adlı pavyon ve bir çeşmenin yapımı 60 günde tamamlandı. Havuz üzerindeki mermer direklerin üzerine inşa edilen saray, Paris civarında bulunan "Marly Köşkü" 'ne benzetilir III. Ahmet döneminin sarayı için en dayanaklı veriler Avusturya elçisi Gudenus'un çizimleri ile dönemin betimlemeleri ve gravürlerinde bulunabilmektedir.

31 Temmuz 1722'de sarayın açılışına padişah III. Ahmed katıldı. Açılış sırasında şairler padişaha söyledikleri methiyelerde saraya “uğurlu, mamur yer” anlamında “"Sa'd-abad"” adını verdi. Bu isim, sonradan semtin de adı oldu.
1722-1730 arasında Haliç’in her iki yakasında vezirlere ve paşalara ait, 173 adet kasır kurulmuş; 1730'daki Patrona Halil İsyanı sırasında kasırlar yağmalanmış ve sonra da tamamen yakılmıştır. III Ahmed’in yerine tahta çıkarılan I. Mahmut, sarayın yakılmasına izin vermemiştir ancak tahrip edilmesine ses çıkarmadı. Yeni padişah, daha sonra sarayı tamir ettirmiş fakat hiç kullanmamıştır.

Zamanla köhneleşen sarayı III. Selim, Krikor Balyan 'a tamir ettirerek kurtardı. III. Selim, IV. Mustafa ve II. Mahmut devirlerinde saray, pâdişahların yabancı elçilerle buluşma, Anadolu ve Rumeli âyânı ile görüşme yeri hâline getirildi. Âyânlara bir dizi yükümlülük getiren ve Türkiye’nin ilk anayasal belgesi kabul edilen Sened-i İttifak, 1808'de bu sarayda imzalandı. 
II. Mahmud iyice eskiyen sarayı 1809'da yıktırdı ve yerine yeni bir saray inşa ettirdi. 





İkinci Sadabad Sarayı

İkinci Sadabad Sarayı, İstanbul'da Kağıthane Deresi kenarında bulunan Lale Devri'nin ünlü sarayının yerine 1809-1816 arasında inşa edilen ve 1862'de yıktırılan saraydır.
Tarih boyunca aynı yerde yapılıp yıktırılan üç saraydan ikincisidir. Sadabad saraylarının birincisi, 1822'de inşa edilmiş, Lale Devri'nin simgesi haline gelip Patrona Halil İsyanı'nda tahrip edildikten sonra III. Selim devrinde onarılmış ve pâdişahların yabancı elçilerle buluşma, Anadolu ve Rumeli âyânı ile görüşme yeri hâline gelmişti. Birinci saray, 1809’da padişah II. Mahmut’un emri ile yıktırıldı ve yerine yeni saray inşa edildi.

İkinci sarayın mimarı, Balyan ailesinden Krikor Kalfa idi. 1809'da başlayan inşaat, 1816'ya kadar sürdü. Bu esnada saray bahçesindeki “"Kasr-ı Neşat"” adlı kameriye de yıkıldı ve yerine “"Çadır Köşkü"” inşa edildi.

Sarayın ana yapısı olan Kasr-ı Hümayun, 1814'te tamamlandığında II. Mahmut burada haremi ile birkaç gün geçirdi. Daha sonraki yıllarda da çeşitli vesilelerle sarayda ziyafetler ve törenler yapıldı. 1835’te Şehzade Abdülaziz, burada düzenlenen törenle Kuran-ı Kerim'e başladı; 1836’da ağabeyi Abdülmecid ile birlikte sünnet törenleri burada yapıldı.

II. Mahmut'tan sonra tahta geçen oğlu Abdülmecit, saltanatı sırasında bu saraya hiç uğramadı ve bakımsız kalan yapı harap oldu. Abdülmecit'in 22 yıllık saltanatından sonra tahta geçen Sultan Abdülaziz'in isteği üzerine 1862'de saray yıktırılmış ve yerine Sarkis Balyan tarafından üçüncü bir saray inşa edilmiştir.





Batan Güneş (albüm)

Batan Güneş, 1978 yılında yayınlanan Ferdi Tayfur albümü.






Üçüncü Sadabad Sarayı

Üçüncü Sadabad Sarayı (Çağlayan Sarayı olarak da bilinir) İstanbul'da Kağıthane Deresi kenarında bulunan Lale Devri’nin ünlü sarayının yerinde Sultan Abdülaziz devrinde inşa edilen, günümüzde Kağıthane Belediye Binası olarak kullanılan saray yapısıdır.

Tarih boyunca aynı yerde yapılıp yıktırılan üç saraydan sonuncusudur. Sadabad saraylarının birincisi 1822'de inşa edilmiş, Lale Devri'nin simgesi haline gelen saray Patrona Halil İsyanı’nda tahrip edilmiş; 1809'da padişah II. Mahmut'’un emri ile yıktırılmıştı. Onun yerine 1809-1816'da inşa edilen ikini saray 1862'de yıktırıldı ve yerine Sarkis Balyan tarafından üçüncü bir saray inşa edildi.

Yapı, 1917'de üç ay kadar Erkan-ı Harp Mektebi olarak kullanıldı. . İstanbul'un işgali yıllarında “"Çağlayan Darüleytamı"” adıyla yetimhaneye dönüştü ve 1928'e kadar hizmet verdi. 1943'te yıktırıldı. Yerine 1952'de İstihkam Okulu inşa edilmiştir. Yapı, 1998'den bu yana Kağıthane Belediye binası olarak hizmet vermektedir.





Sadabad Sarayı (anlam ayrımı)

Sadabad sarayı şu anlamlara gelebilir:






Çöl kaldırımı

Çöl kaldırımı, kırılmış ince çakıl ya da irice taş parçalarının birbirine açısal bir şekilde yüzeyi kaplayıp, sıkışmasıyla oluşan yüzey şekline denir.

Yüzey erozyonunun şiddetli ve sürekli olduğu sahalarda en çok kum ve toz gibi ince unsurlar havalanır ve uzaklaşır. Sadece iri ve ağır taşlar, çakıllar ve bloklar oldukları yerde kalır. Bu unsurlar zemin üzerinde sanki Arnavut Kaldırımını hatırlatan bir taş kaplama oluştururlar ve bu nedenden dolayı da çöl kaldırımı terimi ile açıklanırlar. Taş kaplama, üzerinde yayıldığı zemini yüzey erozyonuna karşı korur; hatta bu nedenden dolayı çöl kaldırımına çöl zırhı adı verilir.

Çöl kaldırımı kurak bölgelerde çok yaygın olan bir şekildir. Bunların hepsinin oluşum mekanizmaları aslında aynıdır; yani rüzgarın seçici olarak yaptığı yüzey erozyonundan dolayı oluşmaktadır. Bununla birlikte, yüzey erozyonuna uğrayan malzemenin yapısına bağlı olarak dünyanın farklı kurak bölgelerinde değişik terimlerle açıklanan ve bazı özellikler sonucunda çöl kaldırımı tipleri meydana gelmiştir.

Yerli kayayı örten, alüvyal bir örtünün yüzey erozyonuna uğraması sonucunda oluşan çöl kaldırımına hamada denir. Bu terimin aslı Arapça “el Hamat”dır ve bu dilde üzeri düz, fakat taşlık çöl karakterindeki sahaları açıklamak için kullanılır. Hamada oluşumuna yol açan seçici yüzey erozyonu olayına da "hamadalaşma" denir. Hamadalar, çöllerin üzerinde taş parçaları ve çakıllarla kaplı yerli kayadan oluşan kısımlardan oluşur. Genellikle düzdürler ve yatay yapılı sahalarda görülürler. En çok Sahra Çölü ve Orta Asya’daki çöllerde görülür.

Yüzey kısımları erozyona uğraması ile ince yapılı malzemeler taşınır ve geriye iri kaya parçaları, blok ya da çakıllarla kaplı bir saha kalır. Bu görünüm bir çöl kaldırımına benzer. Bu çöl kaldırımlarına Kuzey Afrika’da rastlanır ve reg denir. Aynı karakterdeki kaldırımlar ise Libya çölünde serir terimi ile açıklanır. Serir ve regleri oluşturan unsurlar genellikle daha küçüktür çoğunun boyutları bir yumurta büyüklüğünü geçmez. Kaldırımı meydana getiren bu çakılların köşeleri de genellikle biraz yuvarlaklaşmıştır. Bu, deponun kökeni ile ilgili bir özelliktir.

Avustralya çöllerinde ise çöl kaldırımı ile kaplı düzlük