Qamanirjuaq ("Kaminuriak") bölgesine kadar yıllık (yazlık-güzlük) göçleri boyunca takip eder, kışın da balık ve balina için Hudson Körfezi ("Tariurjuaq") kıyılarına yerleşirlerdi. Denesulinelerin kabilesi olan Sayisi Dene grubu da rengeyiği avlardı, fakat bunlar yıl boyunca iç bölgede kalır, kıyıya yanaşmazlardı; zira 18. yüzyıldaki de dahil olmak üzere rengeyiği nüfusunun uzun süre azalması, Denelerin içbölgenin daha uzak kısımlarına çekilmelerine sebep olur, İnuitler gibi kışın kıyıya bağımlı olmazlardı.

Batılılarla düzenli temas 1717 yılında Churchill, Manitoba'da kalıcı yerleşimin kurulmasıyla başlamıştır. Bu temasla birlikte yeni silahlar, tuzakçılık ve balinacılık ekipmanlarıyla da tanışmışlardır. Hristiyan misyoner Alphonse Gasté tarafından turulan günlüklere göre Rengeyiği inuitleri ile göçeden Deneler 19. yüzyılın sonlarında Kazan Nehri boyunca bir araya gelir ve barışçıl ilişki sürdürürlerdi. Kâşif Joseph Tyrrell Geological Survey of Canada'nın 1893 ve 1894 yıllarındaki Barren Lands keşif gezisinde Rengeyiği İnuitlerinin sayısını tahmini 2.000 olarak verir. Eugene Arima Hauniqtuurmiut, Ha'vaqtuurmiut, Paallirmiut ve Qairnirmiut kabilelerini Rengeyiği İnuitlerinin "güney, ikinci" ("southern, latter") bandları olarak sınıflandırır: 19. yüzyılın sonlarına doğru, öncelikle denizkıyısı avcıları olmuş, ancak yanlarında ateşli silahlarla gelen Batılı balina avcılarından çekinerek, denizkıyısına fazla bağımlı olmadan içbölgede rengeyiği avcılığıyla yetinmeyi başarmışlardır (Arima 1975)

20. yüzyılda düzenli ticaretin başlamsı ve sonrasında da misyonerlerin gelmesi ve dillerinin yazıya geçirilmesi sağlanmıştır. Arktik 1922 ilkbaharında kâşif/antropolog Kaj Birket-Smith ve Rasmussen Harvaqtuurmiut ve Paallirmiut kabileleriyle karşılaşmışlar ve bunlar hakkında bilgi kaydetmişlerdir. Bazen rengeyiği sürülerinde artış gözlense de çoğu zaman on yıllar boyunca sürülerin sayısında azalma olmuştur. Açlık nadir değildi. 1920 lerde kasvetli bir dönemde Hudson's Bay Company şirketi Rengeyiği İnuitlerine yönelmiş ve kurduğu ticaret karakolları ve bunlara ulaşımı kolaylaştıran karayolları Batılılarla inuitlerin dağınık köylerini birleştirmeye başladı. Yazar ve kâşif Farley Mowat 1940 larda ve 1950 lerde Ihalimutlara ziyaret yapmış onların kültürleri üzerine kapsamlı bilgi edinmiştir.

Geleneksel olarak Rengeyiği İnuitleri babayerli üç dört kuşak bir arada evli kardeşler ve kuzenlerle bilateral geniş aile biçiminde topluluk oluştururlar. Aile reisi merkezi otoriteye sahip yaşlıca bir erkektir ve "ihumataq" («group leader») adını alır. İhumataq'lar dışında otorite sahibi yöneticiler olmaz.

Rengeyiği İnuitleri diğer merkezî Arktik Kanada İnuitleri gibi "nipaquhiit" ("games done with sounds or with noises") etkinliğine katılırlar. İnuit gırtlak şarkılarının tipik tarzından yoksundurlar, fakat bunlarda olan öyküleme (hikâye anlatımı) diğer İnuitlerde görülmez.

Bütün Eskimo halkları gibi Rengeyiği İnuitleri de avcı ve toplayıcıdır. Yarı göçebe bir halk olup rengeyiği sürülerinin peşinden yılda iki sefer göç ederler, buna ek olarak da göl ve nehirlerde balık avlarlardı. Adları "tuktu" dedikleri çorak rengeyiği ("Rangifer tarandus groenlandicus" ᓇᐹᕐᑐᕐᑲᓐᖏᑦᑐᒥ ᑐᒃᑐ) alt türünden rengeyiği avcılığı yapmalarından ileri gelir.

Rengeyiğinin her parçası değerliydi ve bunlar mümkün olduğu kadar değerlendirilirdi. Derisi ayak giyimi (kamik) ve üst giyimi anorak, amauti, pantolon) yapımında kullanılan en değerli bölümüdür. İlkbaharda avlanan rengeyiklerinin derileri ince ve şık iken, yazın avlananlarınkı daha güçlü ve kalın olup sıcak tutar. Derilerinden ayrıca çadır ("tupiq"), eşya ve saklama kapları da yapılır. Eldivenler kürk, tüy ve yosundan yapılırdı. Tendonu da en değerli parçalardan biridir, zirar bu hem halat ya da kurdele gibi bağlama parçası hem de dikiş ipliği gibi dikme görevi görür. Boynuzları ulu bıçağı ve kar gözlüğü yapımında kullanılır.

Göçebe doğa onları ve köpeklerini güçlü yürüyücü ve kızak çekici yapmış, yüklerini, yataklarını ve çadırlarını taşımışlardır. Eskimo kayığı adı verilen kayaklarla ("qayaq") nehir ve göllerde insan ve yük taşımışlardır. Kayaklar ayrıca yıllık göç sırasında rastgelinen su yollarında av için de kullanılmıştır. Rengeyiği İnuitlerinin kayakları dilce birlikte Kivalliq-Aivilik inuitçesi üst grubunu oluşturdukları İglulik İnuitleri kültürü grubundan Aivilik İnuitlernin kayaklarıyla benzerdir ve kayak taşınırken ters çevrilir ve kokpit başa şapka gibi geçirilerek taşınır.

Şamanizm bütün Eskimo halklarının Hristiyanlık öncesi geleneksel dinidir ve animizm de görülür. Canlı cansız her şeyih bir ruhu olduğuna inanılır ve ruhlar insan ("inuk") olarak tasvir ve tasavvur edilir. Yaratıcı yüce güç erkek olarak tasavvur edilen "Hila" («gök, hava, evren») olup talihsizliğin kaynağıdır. Koruyucu figür dişi olarak tasavvur edilen ve tabuların objesi olan Pinga'dır ve yeni ölülerin ruhlarını yeraltındaki Adlivun'a götürür. Misyonerlerin İnuitleri şamanizmden Hristiyanlığa dönüştürme ("siqqitiq") faaliyetleri sonucu çoğu Hristiyan olsa da yine de şamanizmin kalıntıları görülmektedir

Hristiyan misyonerler 1910-1930 yılları arasında Kivalliq Bölgesinde ("Barren Lands") İnuitleri şamanizmden Hristiyanlığa dönüştürme ("siqqitiq") faaliyetleri sonucu çoğu Hristiyan olmuştur.

Rengeyiği İnuitlerinin en büyük birinci yerleşimi olan kıyıdaki Arviat'ta (ᐊᕐᕕᐊᑦ) 1924 yılında Roma Katolik Kilisesi, 1926'da da Anglikan misyonu gelmiş ve her ikisinin rekabetine sahne olmuştur.

Rengeyiği İnuitlerinin en büyük ikinci yerleşimi olan içbölgedeki Baker Lake'de (ᖃᒪᓂᑦᑐᐊᖅ Qamanittuaq) Anglikan misyonerleri 1927 yılında gelmiştir.

1950 lerde Kanada Hükumetinin zorunlu göç (tehcir) ve iskân yasa ve uygulamaları ile bunların halk üzerindeki zorlukları üzerine çok sayıda kitap yazılmıştır. Tareumiut («deniz ahalisi») denen kıyıdaki Rengeyiği İnuitleri daha sabit iken Nuunamiut («kara ahalisi») denen içbölgedeki Rengeyiği İnuitleri göçebedir ve bu yeniden iskân gereği yerlerinden olup kıyıdakilerle karışmışlardır. Çoğu bu taşınma sırasında hem mal mülk kaybına hem de kültürlerinin büyük ölçüde bozulup kaybolmasına sebep olmuştur. Federal yardımların az ve yetersiz olması, tehcirin başarısız olup refah getirmemesi, aksine olan refahın da silinip süpürülmesi sonucunu doğurmuştur. Bu adaptasyonda, yüksek işsizlik, aile içi şiddet, cinsel istismar, madde bağımlılığı, intihar, ebeveyn ihmali, motivasyon eksikliği gibi sorunlar başgöstermiştir.

Bütün bu yer değiştirmeler dil ve kültür üzerine kısa sürede oldukça yıkıcı etki yapmış İngilizceyi kullanmaya başlamışlardır. İngilizcenin alınmasıyla birlikte kendi anadillerinden ve kültürlerinde uzaklaşması şu anki en büyük tehditlerden biridir

Bütün bu olumsuzluklara karşın sanat becerilerinde bir gelişme gözlenir. Jessie Oonark gibi sanatçıların yaptığı hayvan yaşamına ait heykelcikler dikkat çekicidir. Başka bir İnuit sanatı da hem oyun olarak kabul edilen hem de şamanistik inançlarla ilişkili olan iplik figürlerdir ("ajaraaq" [tekil] "ajaqaat" [çoğul])

Yaklaşık 3.00 kadar Rengeyiği İnuiti
Chesterfield Inlet, Rankin Inlet, Whale Cove, Eskimo Point ve Baker Lake yerleşimlerinde yaşamaktadır.






Hasan Ali Mansur

Hasan Ali Mansur (d. 2 Mayıs 1923, Tahran - ö. 27 Ocak 1965, a.y.), İran'ın 69. başbakanıdır.

7 Mart 1964 – 27 Ocak 1965 tarihleri arasında kısa bir dönem başbakanlık yapmıştır.

Başbakanlığı zamanında Amerikan yanlısı olmakla suçlanmıştır. Başbakanlık görevini yürüttüğü 27 Ocak 1965 tarihinde, meclise doğru yürüdüğü sırada, Muhammed Buhara tarafından tabanca ile vurularak öldürüldü. Ölümü, Humeyni taraftarlarınca Şah rejimine ilk silahlı saldırı olarak kabul edilir.




GP3

GP3 Series ya da kısaca GP3, 2010 yılında yarışılmaya başlanan otomobil yarış serisi. 2010 yılında GP2 organizatörü Bruno Michel tarafından tanıtılmıştır. Sürücü bakımından GP2'yi besleyen şampiyonadır. Her yıl GP3'ten GP2'ye pilotlar gitmektedir.

GP3 yarışlarında, Renault motorlu Dallara araçları kullanılmaktadır. Serinin lastik üreticisi ise Pirelli'dir.

GP3 serisinde 9 takımdan 27 pilot yarışmaktadır. Son şampiyon, Lotus GP takımından Mitch Evans olmuştur. Şu ana kadar bu seriden 3 pilot, Formula 1'e yükselmiştir.







Street Hop

Street Hop, rapçi Royce da 5'9"ın dördüncü stüdyo albümüdür. 20 Ekim 2009da One Records'dan yayınlanmıştır.

Albüm, ilk kez 2006'da duyuruldu ve albümün tamamınının prodüktörlüğünü DJ Premier'in üstleneceği yönünde söylentiler çıktı. Eylül 2006'da DJ Premier'in albümün idarî yapımcılığını yürüteceği, parçaların yarısının prodüktörü olacağı ve bunun haricinde beat'lerin seçimine yardımcı olacağı duyuruldu. O ay, Royce cezaevine girdi. Bir yıl sonra çıktı ve "The Bar Exam" adlı mixtape'i üzerinde çalışmaya başladı.

İki ayrı albüm yayınlanması planlanıyordu, diğeri yine DJ Premier prodüktörlüğünde kaydedilecek ve Babygrande Records'dan piyasaya çıkacak "The Revival". Her iki albümde de Havoc, Bink!, Hi-Tek, The Alchemist ve 9th Wonder altyapıları yer alacaktı. "The Bar Exam 2" mixtape'inin duyurulmasından kısa süre sonra, "The Revival" adıyla bir grup şarkı internete sızdırıldı. Royce, bunların "Street Hop" için kaydedilmiş eski parçalar olduğunu ve kendisinin albümden çok mixtape'e odaklandığını ifade etti.

2008'de Joe Budden, Joell Ortiz ve Crooked I ile birlikte Slaughterhouse grubunu kurdu. Grup albümünün çalışmaları ve turne sonrası kendi albümü için stüdyoya döndü. DJ Premier, Nottz, DJ Green Lantern, Quincey Tones, Diddy'nin prodüksiyon ekibi The Hitmen'den Carlos Broady'nin yanı sıra Ski Beatz, Kay Gee ve Emile ile birlikte çalışmalar yaptı. Albüm Ekim 2009'da Royce'un M.I.C. Records ile bağımsız One Records şirketleri tarafından piyasaya sürüldü.

Albümden çıkan ilk iki single için Rik Cordero yönetmenliğinde birer video klip de çekildi: "Shake This" (DJ Premier prodüktörlüğünde) ve "Part of Me" (Carlos Broady prodüktörlüğünde).

7 Temmuz 2009'da albümdeki dört parça, "Gun Harmonizing", "Count for Nothing", "Warriors" ve "Street Hop 2010", "The Revival EP" adıyl