inde tutuldu. Alman komutan ve mürettebat gemide kaldı ve Pola Filotillası'nda görev yaptı.

Adriyatik Denizi'ndeki ilk devriye görevinde, İtalyan zırhlı kruvazörü "Amalfi"yi 7 Temmuz 1915'te torpidoyla batırdı. Aldığı emir üzerine aynı ay İstanbul Filotillası'na katılmaya giderken Ege Denizi'nde Britanya yolcu gemisi "Royal Edward"a rastlayan denizaltı, bu gemiyi de torpidoyla batırdı. Sonrasında taarruz ettiği "Southland"e ağır hasar verirken, gemi mürettabında can kaybına yol açtı. Bu üç başarılı saldırı, I. Dünya Savaşı sırasında u-botların batırdığı ya da ağır hasar verdiği büyüklüklüklerine göre gemiler sıralamasında üst sıralarda yer almaktadır.

İstanbul Filotillası'na katılan "UB-14", 1915 yılı Kasım ayında Marmara Denizi'nde Britanya denizaltısı "E20"yi batırdıktan sonra Karadeniz'de devriye görevi yapmakla görevlendirildi. Savaşın sonuna kadar kaldığı bu görevde üç gemi batırdı. Savaş sona erdiğinde Sivastopol'da silahsızlandırılmasının ardından, Kasım 1918'de şehirden kaçmanın bir yolunu buldu. Daha sonra Malta'da terk edildi. Enkazı dalgıçlar tarafından bulundu ve pervanesindeki işaretler sayesinde geminin kimliği tespit edilebildi. 1920 yılında hurdaya çıkarıldı.

"UB-14" kariyeri boyunca 22 devriye görevine çıkmış olup 1-24 Temmuz 1915 tarihleri arasında Pola Filotillası'nda, 24 Temmuz 1915-11 Kasım 1918 tarihleri arasında ise İstanbul Filotillası'nda görev yaptı. Bu görevler boyunca toplam 14.335 tonluk beş gemi ("Amalfi", "Royal Edward", "Katja", "Apscheron", "Karasunda") ve bir denizaltı ("E20") batırdı, bir gemiye de ("Southland") ağır hasar verdi.

I. Dünya Savaşı başlangıcında Alman kuvvetlerinin Kuzey Denizi'nin Fransa sahilleri boyunca ilerlemelerinin ardından Alman İmparatorluk Donanması (Kaiserliche Marine), elindeki denizaltıların Flandre açıklarındaki sığ ve dar girintilere uygun olmadığını görmüştü. Bu eksikliği gidermek için "Proje 34" olarak tanımlanan bir proje, 1914 yılı Ağustos ayı ortalarında uygulamaya konuldu. Proje, demir yoluyla parçalar halinde operasyon limanına taşınabilecek ve orada kısa sürede monte edilebilecek görece küçük bir seri denizaltı ("UB I" olarak sınıflandırılmıştı) üretme girişimiydi. Bu tip denizaltıların demir yoluyla taşınabilir olmasının istenmesi, büyüklükleri yönünden sınırlama getiriyordu. Bu sınırlamalara göre üretilen denizaltılar 28 metre boyunda ve 125 ton civarında olmalıydı. Ayrıca iki torpido tüpü gibi bir sınırlama da vardı.

"UB-14"; "UB-9" ve "UB-15" ile birlikte, planlamanın başlamasından iki ay sonra Bremen'deki AG Weser tersanesine 15 Ekim 1914 tarihinde sipariş edildi. Bu üç denizaltı, bu seriden üretilmesi planlanan yedi denizaltı içindeydi. "UB-14", bu sipariş üzerine 9 Kasım'da kızağa kondu. 27,89 metre boyunda, 3,20 metre genişliğinde ve 3 metre yükseklikte inşa edilecekti. Motorlar ise su yüzeyinde hareket için bir Körting dört silindirli 60 beygir gücünde dizel motor, su altında hareket için ise 120 beygir gücünde bir elektrik motoru şeklindeydi ve her iki motor da tek bir pervane şaftına bağlıydı. Dizel motorun su yüzeyinde sağladığı azami hız 7,45 knot, elektrik motorunun su altında sağladığı azami hız ise 6,24 knottu. Denizaltının menzili ortalama hızlarla su yüzeyinde 1.500, su altında ise bataryaların olanak vereceği menzil 45 deniz miliydi. "UB I" sınıfı tüm denizaltılarda olduğu gibi "UB-14"ün de dalabileceği azami derinlik 50 metre olup, bu derinliğe 33 saniyede inebilirdi. 450 mm çapında iki torpido taşıyan ve iki torpido tüpü bulunduran "UB-14"'ün, güvertesinde ise 8 mm'lik bir makineli silah bulunmaktaydı. Mürettebat standart olarak bir subay ve 13 erdi.

"UB I" tipindeki denizaltıların çoğun, görev yapacakları limanlara demir yoluyla taşındı, ulaştıkları noktalarda monte edilip denize indirildi ve test edildi. Her denizaltı, ortalama on beş parça halinde sekiz vagona yükleniyordu. Bu tip denizaltıları demir yoluyla nakletmek, bazı parçaların yolda hasar görmesine de neden olmuştu. "UB I"lerin ulaştıkları limandaki montaj işlemleri genellikle iki ya da üç haftayı almaktaydı. Monte edilmelerinin ardından denizaltılar, bu limanlarda harekâtlara katıldılar. Ancak "UB-14", bu serinin kullanılmasının amaçlandığı denizler dışında görevlendirilmiş bir modeldi. Sayıca az denizaltıya sahip olan Avusturya-Macaristan Donanması'nı bu yönden desteklemek için Almanya, aralarında "UB-14"ün de bulunduğu bazı "UB I" tipi denizaltıları demir yoluyla Pula Limanı'na gönderdi.

İtalya Krallığı, İtilaf Devletleri yanında savaşa girip Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na savaş ilan ettikten sonra dahi, Adriyatik Denizi'nde Avusturya Donanması duruma hâkimdi. Fransız Donanması'na bağlı gemiler Otranto'dan Adriyatik'e girmemeyi, ablukada kalmayı tercih ediyorlardı. Ancak Avusturya Donanması'nda az sayıda denizaltı bulunması, Almanya'nın denizaltı yönünden bölgeyi desteklemeye karar vermesinde etkili oldu. Mayıs ayından itibaren küçük denizaltılar demir yoluyla, büyükler ise Atlantik üzerinden Pula Limanı'na gönderildi.
"UB-14" ise 23 Mart 1915 tarihinde denize indirildi. Denizaltının komutanlığına, ilk kez 25 yaşında bir subay, Üsteğmen Heino von Heimburg'un atandı. Denizaltı, demir yolu üzerinden Avusturya'nın Adriyatik'teki deniz üssü olan Pula Limanı'na nakledildi ve buraya 12 Haziran'da ulaştı. "UB-14" tren üstündeyken von Heimburg ve gemi mürettebatı yine Pula'daki "UB-15"e atandı. "UB-15" geçici olarak Alman Donanması'ndaydı, daha sonra Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Donanması'na "U-11" olarak katılacaktı. Von Heimburg, Alman mürettebatı ve bu sularda onlara rehberlik eden bir Avusturyalı subayla birlikte "UB-11"le deneyim kazandılar. Denizaltının ilk seferinde, bir İtalyan denizaltısı olan "Medusa"'yı 1 Haziran 1915 günü batırdılar. "UB-15", 14 veya 16 Haziran'da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Deniz Kuvvetlerine devredildi. Von Heimburg ve mürettebatı 21 Haziran'da, montajı tamamlanmak üzere olan "UB-14"ü teslim aldılar.

I. Dünya Savaşı'nın Ağustos 1914'te patlak vermesiyle İtalya, İtilaf Devletleri'ne savaş ilan eden Üçlü İttifak'a katılmayı kabul etmeyerek tarafsız kalmayı tercih etmişti. Fakat Birleşik Krallık ve Fransa'nın baskılarıyla tutumunu değiştirdi. Savaştan sonrası için vadedilen toprak kazanımları hesabıyla 26 Nisan'da Londra Paktı'nı imzaladı. Bu antlaşmayla İtalya Üçlü İttifak'a katılmamayı, tersine savaş ilan etmeyi kabul etmişti. İlk başta sadece Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na savaş ilan edildi, çünkü Almanya ile İtalya'nın savaşı gerektirecek bir durumu yoktu. Bu durumda Adriyatik'te ve Akdeniz'de görev yapan tüm Alman denizaltıları Avusturya-Macaristan Donanması'na devredilerek bu bayrağı kullanmaya başladılar. Bu durum özellikle İtalyan gemilerine saldıracakları zaman için geçerliydi. "UB-14"ün adı da "U-26" olarak değiştirildi. Gerçekte ise hâlen tümüyle Alman denizaltısıydı.

Montajı tamamlanan "UB-14", 1 Temmuz'da Alman Pola Filotillası'na katıldı ve bir süre sonra ilk devriye görevine çıktı. Bir süredir Venedik'te bulunan İtalyan zırhlı kruvazörlerine, İtalyan sahillerine karşı olası Avusturya saldırılarını yıldırmak için 6-7 Temmuz gecesinde bir cebri keşif görevi verilmiştir. Buna göre gerek görülürse, düşmanın gücünü ve kararlılığını anlamak için çatışmaya da girilecekti. İtalyan kuvvetleri 7 Temmuz sabahının erken saatlerinde geri çekilirken, "UB-14" Venedik'in yaklaşık olarak 20 deniz mili açığında bulunuyordu. Şafakta İtalyan zırhlı kruvazörü "Amalfi"nin rotası "UB-14"ün taarruz menzili içine düştü ve denizaltı tarafından torpido saldırısına uğradı. İskele tarafına yan yatmaya başlayan "Amalfi", mürettebatından 67 kişiyle birlikte 30 dakika içinde battı. Bu sırada "UB-14" de herhangi bir şekilde hasar görmeden o çevreden uzaklaşmıştı. Diğer taraftan "Amalfi", 10.118 tonluk bir gemi olarak, I. Dünya Savaşı sırasında u-botlar tarafından batırılan büyük gemilerden biri oldu.

Enver Paşa ve diğer Osmanlı liderleri, Gelibolu Yarımadası ve Çanakkale Boğazı girişi açıklarında Osmanlı mevzilerini top ateşine tutan Birleşik Filo'ya karşı, müttefikleri Almanya ve Avusturya'dan denizaltı gönderilmesini talep etmişti. Alman Yüksek Komutanlığı bu isteğe olumlu yanıt verirken; "UB-14"e, İstanbul'da teşkil edilen İstanbul Filotillası'na katılmasını emretti. Böylece "UB-14"; "UB-7", "UB-8", "UC-14", "UC-15" ve "U-21" ile aynı birliğe katıldı. Denizaltının menzili yakıt ikmali yapabileceği ilk liman olan Bodrum'a kadar bile uzanmadığından Pula Limanı'ndan bir Avusturya destroyerinin yedeğinde olarak 15 Temmuz 1915 günü hareket etti. Girit açıklarında jiroskopta ve özellikle motorda ortaya çıkan arıza, denizaltıyı hareketsiz bıraktı. Ancak gemideki teknik ekip tarafından geçici olarak onarım yapılmasının ardından, bu şekilde 24 Temmuz'da Bodrum Limanı'na yanaştı. Onarım için İstanbul'dan bir teknik ekip gönderilmesi gerekti. Bu ekip ve teknik donanımları demir yolu ve bir yerden sonra deve sırtında yolculuk ederek Bodrum'a ulaştılar. Denizaltı, onarımından sonra 13 Ağustos'da Bodrum Limanı'ndan Çanakkale'ye gitmek üzere İstanbul'a gitmek üzere denize açıldı.
İstanköy adasını geçtikten hemen sonra, On İki Ada'ya bağlı bir ada olan Kandelioussa civarında von Heimburg bazı olası hedefler gördü. İlk belirlenen gemi, Gelibolu'dan İskenderiye'ye gitmekte olan bir Britanya hastane gemisi "Soudan"dı. Von Heimburg, geminin bir hastane gemisi olduğunu görünce hedef almaktan vazgeçmişti. Belirlediği ikinci gemi olan Kanada bandıralı transatlantik "Royal Edward", asker nakli için kullanılmaktaydı. Üstelik refakatinde bir eskort yoktu. "Royal Edward," İskenderiye'den Gelibolu'ya, Çanakkale Savaşı'nın kara harekâtlarının başlamasıyla birlikte çıkarılmış olan Britanya 29. Tümen'ine takviye kuvvet taşımaktaydı. Gemide bir de sıhhiye grubu vardı. Von Heimburg, Kandelioussa'nın altı mil kadar batısında iki torpidosundan birini bir deniz mili mesafeden ateşledi. Torpido, "Royal Edward"ın kıç tarafında infilak etti ve tekne, altı dakika içinde yolcuların büyük bir bölümüyle birlikte sulara gömüldü. "Soudan" ve diğer gemiler b