a bir neden sayılmamalıdır. Fobiler arasında sık rastlanan Zoofobi yani hayvanlara duyulan korku, özellikle tüylü, dişli ve kuyruklu hayvanlara karşı yaygındır. Bunun nedeni tarih boyunca bütün memelileri en çok öldürenler bu tür hayvanlardır. İşin arkaik yani evrimin ilk zamanlarından beri insan genlerine işleyen taraf nedeniyle insanların doğuştan korkulara karşı kodlu olduğu iddia edilebilir.

Kedi korkusunun nedenleri, kişiden kişiye değişebilir. Bazı insanlarda özellikle çocukluk çağında yaşanan travmalar, yetiştirilme, genetik kodları aktif hale getirip büyütebilir. Freudyen yaklaşımda, özellikle ebeveynlerden en az biri ürkütücü ise, çocuk ondan çok çektiyse, bu öfke ve korku bastırılıp bir hayvan ile sembolleştirilebilir. Bazı insanlar bunu özellikle kedilerde sembolleştirirler. Bu tür vakalarda kedi korkusunun aslında baba veya anne ile sorun yaşayanlarda ortaya çıktığı görülebilir.

Kafadaki ürkütücü kedi imajının aslında başka bir korkunun simgesi olduğu kişiye anlatılıp onu duyarsızlaştırma terapileri yapılır. Korkulanın kedinin kendisi değil, onun simgeleştirdiği kötücül güç olduğu kişiye aktarılır. Kedi kelimesini bile söyleyemeyenlere aşama aşama, harf harf söyletmeye başlatılır. Kedilerle ilgili bilgi toplatılır, ödev hazırlatılır. Kedi resmine uzaktan baktırılır, sonra yakından baktırılır, sonunda kişinin kedi resmini tutabileceği aşamaya getirilir. Kişi herhangi bir aşamada veya her aşamada anksiyete yaşayabilir, ama sonunda gerçek bir kediyi alıp sevmesini sağlayacak kadar ilerlenebilir. Bu aşamaları hızlandırmak için hipnoz yönteminin kullanıldığı vakalar da bulunmaktadır. Dereceli olarak başarılı tedaviler mevcuttur ve tedavi gören bazı kişiler evlerinde kedi beslemeye bile başlayabilmektedirler.




Hakan Albayrak (anlam ayrımı)





Rhiannon

Rhiannon sözleri Stevie Nicks tarafından yazılan ve 1976 yılında yayınlanan Fleetwood Mac şarkısı.

Şarkı Rolling Stone dergisinin Tüm Zamanların En İyi 500 Şarkısı listesinde 488. sırada yer aldı. "Rhiannon" Amerika Birleşik Devletleri'nde en yüksek 11 numarada yer aldı ve bu da 1976 haziran ayında oldu. Şarkı 1978 yılında yeniden yayınlandı ve Birleşik Krallık'ta en yüksek 48 numaraya ulaştı.




Gençler

Gençler (İng. The Young Folks), ABD'li yazar J. D. Salinger'ın yayınlanan ilk öyküsüdür. Bir partide tanışan iki gencin diyalogu üzerine kurulu olan "Gençler", Story dergisinin Mart/Nisan 1940 sayısında yayınlandı.

Salinger'ın bu çalışması 1944 yılında yayınlanan "Haftada Bir Kez Seni Öldürmez"'e ("Once A Time Won't Kill You") kadar yazdığı en başarılı öykü kabul edilir. Hikâyede bir üniversite partisinde kimse tarafından dansa kaldırılmayan Edna'nın ümitsiz bir gevezelikle Bill isimli aptal bir delikanlıyı etkilemeye çalışması anlatılır.

Salinger yirmi yaşındayken edebi becerilerini geliştirmek için Columbia Üniversitesi'ne kayıt oldu ve ilk döneminde iki derse yazıldı: Öykü yazma ve şiir. Şiir dersinin oyun yazarı ve şair Charles Hanson Towne veriyordu. Cuma akşamları olan öykü dersinin eğitmeni ise genç yazarları destekleyen bir dergi olarak ünlenen Story'nin sahibi Whit Burnett idi. Bahar döneminde büyük bir aşama kaydedemeyen ve bir eser ortaya çıkartamayan Salinger (Burnett ileriki yıllarda Salinger'ın ders boyunca camdan dışarıyı izlediğini anlatacaktı), kış döneminde bir kez dahar Burnett'ın dersini aldı. 1939 yılının sonlarında "Gençler"'i yazmayı bitiren yazar, hikâyesini Burnett'a okuması ve kontrol etmesi için verdi.

Öyküyü çok beğenen Burnett, öğrencisine eseri Collier's isimli bir dergiye göndermesini önerdi. Salinger 21 Kasım 1939'da taslağını derginin ofisine bizzat giderek teslim etti. Fakat kısa bir süre sonra Collier's hikâyeyi reddetti. Bunun üzerine Burnett öyküyü alarak kendi dergisine götürdü.

5 Şubat 1940'ta Story dergisinden Salinger'a eserinin yayınlanacağı bilgisi gönderildi. Story'nin Mart/Nisan 1940 sayısının beş sayfası "Gençler"'e ayrılmıştı. Salinger öyküsünün yayınlanması karşılığında dergiden 25 dolar aldı.

"Gençler"'de üst sınıf ailelere mensup üniversite öğrencileri ve onların küçük problemlerini yaşamlarının merkezine yerleştirmeleri ironik bir dille anlatılmaktadır. Hikâyenin merkezindeki iki ana karakter çevresinde popüler olmayan bir kız olan Edna Phillips ve tırnaklarını yemesi ve skoç içmesiyle dikkat çeken William Jameson Junior'dır. Edna ve William, Lucille Henderson'un düzenlediği bir partide, Lucille'in zorlamasıyla sohbet etmeye başlarlar ve bu sohbet özellikle Edna'nın çabalarıyla devam eder. William'ın aklı yan odadaki sarışın kızdadır. Edna'nın yanından yapması gereken ödevler olduğunu bahane ederek ayrılmaya çalışır. Fakat genç kız başka konular açarak bu ayrılığı geciktirmeye ve delikanlının ilgisini kendi üzerine çekmeye çalışır.

Çoğu Salinger hikâyesinde olduğu gibi "Gençler"'de karakterler sürekli sigara içmektedirler.

William'ın Edna'nın yanından ayrılmasının ardından Edna yukarı çıkar ve yirmi dakika sonra partiye geri döner. Yukarıda ne yaptığı okuyucuyla paylaşılmasa da büyük ihtimalle ağlamıştır. Odada sarışın kız ve çevresini sarmış birkaç delikanlı hoş bir sohbet içindedirler. Bu delikanlılardan biri skoç içmekte ve tırnaklarını yemektedir. Edna, sahte elmas taşlı siyah sigara kutusunu açar ve içinden bir sigara çıkartır. Müziğin değiştirilmesini ister. Çünkü dans etmeyi arzulamaktadır.

Büyük Bunalım, okuyucuların zenginlerin yaşamlarını okuma isteğini körüklemişti. Oysa Salinger bu ilk öyküsünde üst sınıfın sıradanlığına ve içlerindeki boşluğa dikkat çekti.

Salinger, "Gençler"'in Story'de yayınlanmasının ardından 1940'ın sonraki aylarında diğer öykülerini de çeşitli dergilere gönderdi. Fakat hiçbirinden kabul alamadı. Bunun üzerine endişelenen Salinger "Gençler"'i tiyatro oyunu olarak tekrar yazmayı ve başrolünde oynamayı düşünmeye başladı. Yazar bu planını hiçbir zaman gerçekleştirmedi.

14 Nisan 1944'te, Salinger hâlâ İkinci Dünya Savaşı sebebiyle Avrupa'dayken, Whit Burnett yazara öykülerinden oluşan bir derlemeyi antoloji olarak basmayı teklif etti. Kitabın ismi "Gençler" olacaktı. Salinger böyle bir antoloji fikrinin onu korkuttuğunu itiraf etse de teklifi tamamen reddetmedi. Hatta Burnett'a kitapta yer alabilecek sekiz hikâyesinin listesini gönderdi. Bu hikâyeler "Gençler", "Lois Taggett'ın Uzun Takdimi", "Elaine", "Son İznin Son Günü", "Az Haşlanmış Çavuş", "İlgili Taraflar", "Haftada Bir Kez Seni Öldürmez" ve "Bitsy" idi.

Aynı yılın 9 Haziran'ında Whit Burnett kararını değiştirdi ve "Gençler" antolojisini basmak yerine Salinger'ın henüz yazmadığı ilk romanını beklemeyi tercih ettiğini açıkladı. O günlerde Normandiya'da bulunan Salinger bu kararı kendine bildiren ajansı Dorothy Olding'e yazdığı soğukkanlı mektubunda Burnett'ın kararına saygı duyduğunu bir süredir çalıştığı Holden Caulfield romanına ancak savaştan döndükten sonra devam edebileceğini bildirdi.

Eylül ayında "Gençler" antolojisinin yayınlanması bir kere daha gündeme geldi. Fakat bir gelişme kaydedilemedi. 10 Nisan 1945 tarihli Salinger'ın ajansına ait bir dokümanda bu antolojide yer alacak öykü sayısının on dokuza çıktığı görülüyordu. Burnett'ın yayınevi olan Story Press'te de 1946 tarihli benzer bir liste mevcuttur. Burnett, İkinci Dünya Savaşı sonrasında halen Almanya'da bulunan Salinger'a yayınlanacağını umut ettiği ilk romanından önce "Gençler"'i yayınlayabileceklerini bildiren bir mektup yazdı. Salinger, 1946'da ABD'ye döndüğünde 1000 dolar avans da aldığı için antolojinin yayınlanacağından emindi. Fakat, Burnett'ın yazara kötü haberleri vardı. Kendi yayınevi kitabın basımını finanse edemiyordu. Yayıncının ortaklık teklif ettiği Lippincott Press ise kitabı reddetmişti.

Bu olay Salinger'ı çok sinirlendirdi ve uzun yıllardır iyi arkadaş olan yazar ve Burnett arasındaki ilişkiyi bitirdi. Salinger, bir daha Burnett'la çalışmadı.




Matruşka (anlam ayrımı)

Matruşka, Ruslara özgü olan ve iç içe geçmiş birbirine benzeyen çok sayıda bebekten oluşan bir tür oyuncak. Şu anlamlara da gelebilir:




Zap (eylem)

Zap, 1970'ler boyunca ABD'de kullanıma giren bir tür doğrudan eylemdir. Gey kurtuluş grubu Gay Activists Alliance'ın popüler ettiği zap, hem eşcinseller hem de heteroseksüellerin dikkatlerini LGBT haklarına çevirmek amacı ile bir kamu şahsiyeti utandırmak için tasarlanan gürültülü bir kamu gösteri idi.

1959 kadar erken bir dönemde Amerikan homophile örgütlerinin kamu gösterilere katılmalarına rağmen bu gösteriler çoğunlukla barışçıl pankartlı protestolar idi. Çağdaş gey kurtuluş hareketinin başlangıcı olarak sayılan 1969'daki Stonewall ayaklanmalarının ardından daha genç ve daha radikal gey eylemciler, önceki nesilin kullandığı ağırbaşlı taktiklerden sıkıldılar. Zap eylemleri siyasetçiler ile diğer kamu şahsiyetleri hedefledi ve gey kişilerin popüler medyadaki betimlenmeleri üzerine eğildi. LGBT ile AIDS eylemci grupları 1990'lar ve ötesinde zape benzer taktikler kullanmayı devam ettiler.

1959'da başlayıp sonraki on yıl içerisinde devam ederek LGBT kişiler ara sıra, toplumun eşcinsellere gösterdiği ayrımcı tavırlar ve muamele ettiği şekile karşı protesto ederlerdi. Bunların bazen oturma eylemi ya da en az iki kez ayaklanma şeklini almalarına rağmen bu gösteriler çoğunlukla grev hatları idi. Bu grev hatların çoğu New York ile Washington, D.C.'deki Mattachine Society branşları, Philadelphia'daki  Janus Society ve Daughters of Bilitis'in New York branşı tarafından düzenlenirdi. Bu gruplar East Coast Homophile Organizations ("Doğu Yakası Homophile Örgütleri"; ECHO) ismi altında müşterek bir şekilde çalışırlardı. Düzenlenmiş grev hatları genelde büyük kentsel yerleşim merkezlerinde yer alırlardı, zira bu merkezlerde homophile eylemciler en büyük miktarda bulunurlardı. ECHO'nun düzenlediği grevlere katılanlar sıkı kıyafet kodlarına tabi idiler. Erkekler kravat ile tercihen bir ceket, kadınlar ise etek giyimeye zorunda idiler. Bu kıyafet kodu, eşcinselleri "düzgün görünüşlü ve 'işe alınabilir'" bir şekilde göstermek amacı ile Mattachine Society Washington, D.C. branşı kurucusu Frank Kameny tarafından uyg