dıran ön yargılar vardır" demiştir. Örneğin, bir uygulayıcı karşılaştığı ilk veriyle değer biçebilir ve çarpıtılmış düşüncelere sahip olmuş olabilir. kalıplaşmış düşünceler ndeniyle de tıbbi hatalar meydana gelebilir.

Uyku yoksunluğu da tıbbi hatalara katkıda bulunan bir faktör olarak gösterilmiştir. Bir çalışmada 24 saat boyunca uyanık olan tıbbi bir stajyerlerin, içinde yaralanmaların ve ölümlerin bulunduğu çift veya üç haneli sayılarda  önlenebilir tıbbi hataların nedeni olduğu görülmüştür. Vardiyalardan sonra araba kazalarının olma oranının %168 daha fazla olduğu, ve 460% oranına yaklaştığı görülmüştür. Uykusuz intörnlerin teorik ders sırasında ve hatta ameliyat sırasında bile uyukladıkları gözlenmiştir. Laparaskopik operasyonlar sırasında meydana gelen yanlış uygulamaların gece vardiyaları nedeniyle olduğu düşünülmüştür.

Sağlık çalışanlarında risk faktörleri, yorgunluk, depresyon ve tükenmişlik gibi durumları da içerir. Klinik ortamda risk faktörleri, çeşitli hastalar, düzene yabancılık, zaman baskısı ve hemşire kadro oranı arttıkça artan hasta sayısı. Yazılışı veya okunuşu birbirine benzeyen ilaçlar da risk oluşturmaktadırlar.

Hatalar yanlış ya da geç kalınmış tanıları da içerebilir. Yapılan bazı hatalar şunlardır: hastalığa harşı yanlış ilaç yönetimi ya da ilacın yanlış yoldan verilmesi, birden fazla verilen ilaçların olumsuz etkileşimleri, yanlış alanda yapılan ameliyatlar, hastanın içinde cerrahi malzeme bırakmak, hastaya yanlış kan gurubundan kan vermek, hasta veya hastalığı hakkında yanlış kayıtlar tutmak.

Büyük bir çalışmanın sonuçlarına göre, doktorların HIV testi yerine yanlışlıkla HTLV (yakından ilişkili virüs) testi istedikleri ve  bazı hastalara HIV-negatif olduklarını söyledikleri ortaya çıkmıştır. Aynı çalışmada HTLV testlerinin 90%'dan fazlasının yanlışlıkla istendiği ortaya çıkmıştır Bu çalışmaya göre doktor tanılarının yüzde 10 ila 15'inin yanlış tanı olduğu tahmin edilmektedir.

Akıl hastalıkları ile ilgili, dissosiyatif kimlik bozukluğu olanların genellikle üç veya daha fazla ayrı ruhsal bozukluk ya da önceki tedavi başarısızlıklarını içeren psikiyatrik geçmişleri vardır. Bu durum dissosiyatif kimlik bozukluğundan şüphelenen bazı doktorların yanlış tanı yapmasına neden olabilir

Kadınlarda cinsel istek arzusu kadın histerisi tanısı için kullanılır.

Gıda ve gıda alerjileri hassasiyetleri risklerinin gözden kaçırılması anksiyete bozukluğu ve ortoreksi gibi yanlış tanılara neden olabilir.

Bipolar bozukluk çalışmalarındaki yanlış tanı sıklıkla major depresyon olduğu ortaya çıkmıştır. Klinisyenlerin erken tanılarda hastanın depresyonuna ve mevcut veya önceki hipomanik veya manik belirtilerine dikkat etmeleri gerekmektedir.

Şizofrenide yanlış tanı da yaygın bir problemdir. Bu bozukluğun doğru tanısını almada hastaların uzun gecikmeler yaşayabilir.

DSM- 5 alan denemelerinde "test-test tekrarı güvenilirliği" dahil aynı hastaya farklı klinisyenler bağımsız değerlendirmeler yapmıştır—Bu çalışma tanısal güvenilirlik çalışmasına yeni bir yaklaşımdır.

2009'da yapılan bir analiz çalışmasında en yaygın yanlış tanılar şöyledir: enfeksiyon, neoplazma, kalp kası enfeksiyonu, akciğer embolisi, ve kalp damar hastalıkları. Bu bilgiler hekime göre değişkenlik göstermektedir.

Ayakta tedavi yapan kuruluşlarda başta gelen tıbbi hata yanlış teşhistir. Ulusal Tıp Enstitüsünün 1999 yılı “Hata insandır” raporu ABD'de yılda 98,000 den fazla hastane hastasının önlenebilir tıbbi hatalar nedeniyle öldüğünü ortaya çıkarmıştır, hükümet ve özel sektör, yatan hasta güvenliği konusuna odaklanmışlardır.

Hatalar, hata yapan hekimler üzerinde kuvvetli olumsuz duygusal etkilere neden olmaktadırlar.

Bazı doktorlar hataların genellikle kendileri açısından olumsuz sonuçlarının olmayacağını, çünkü bunlar izole hataların ve aslında sistem sorunlarını yansımaları yüzünden olduğunu düşünürler. Bu kavram genellikle İsviçre peyniri modeli olarak adlandırılır. Bu konsept, meydana gelen hataları önlemek adına klinisyenler ve hastalar için koruma katmanları kavramını içerir. Bu nedenle, Bir doktor ya da hemşire, küçük bir hata yapar (bir ilacın dozunun doktor tarailaç kartına yanlış yazılması) ve bu hata hastayı etkilemeden ortadan kaldırılır (eczacı ilaç kartını kontrol eder ve hatanın düzeltilmesini sağlar). Bu tür mekanizmalar şunlardır: Pratik değişkenler (örneğin: Iv yoldan verilmeyen bir ilaç, klinisyenin hata yapmasını engellemek için iv yoldan verilemez anlamına gelen işaret ile donatılmıştır), sistematik güvenlik işlemleri (Örneğin: Tüm hastalar Waterlow puanı değerlendirmesine sahip olmalıdır ve falls değerlendirmesi başvuruda tamamlanmalıdır), eğitim programları / sürekli mesleki gelişim kursları.

Bir yan etkinin meydana gelmesi için süreçlerde birçok bozukluğun olması gerekir. Bunların yanında, hekimin dikkatini çekmek için yapılan rekabet de sık karşılaşılan hatalardandır. Ancak, sistemi de çok fazla suçlamak yapıcı olmayabilir.

Birçok kültürel geleneklerinin bir parçası olan afedicilik, tıbbi hatalar ile başa çıkmada önemli olabilir.

Kendini affedememek hekimi sıkıntı döngüsüne sokar gelecekte başka hataların olma olasılığını arttırır.

Ancak, Wu ve arkadaşları "...hataların sorumluluğunu alarak onlarla başa çıkabilenlerin uygulamalarda yapıcı değişiklikler yapama oranları daha fazladır ancak duygusal sıkıntı yaşamaya da daha yatkındırlar." görüşünü öne sürmüşlerdir Bu hatalara maruz kalmayan ve tıbbi bakımın yardımcı olduğu çok daha fazla sayıda hastayı göz önünde bulundurmaya yardımcı olur.

Gallagher ve arkadaşlarına göre, hataya maruz kalmış hastalar "neler yaşandığını, hatanın nasıl meydana geldiğini, hatanın zararlarının nasıl azaltılabileceğini ve bu hatanın nüksünün nasıl engellenebileceğini" öğrenmek isterler Rosemary Gibson'un vr Janardan Prasad Singh'in 2003'te hastalar ve yakınlarıyla yaptığı  mülâkatın kitabında, tıbbi hatalarla maruz kalmış insanların bir "sessizlik duvarıyla" karşı karşıya kaldıkları ve gördükleri zarar hakkında "bildirim istedikleri" yazmaktadır. Dürüstçe, "şifa sadece hastalar ve yakınları ile ilgili değil doktorlar, hemşireler ve diğer sağlık çalışanları ile de ilgilidir." İfşa etmek konusunda ayrıntılı öneriler de bulunmaktadır

Toronto Üniversitesinden Wendy Levinson'un 2005 yılında yaptığı bir çalışma, cerahların açıklama konuşmalarında sadece %57'sinin tıbbi hatalar için "hata" ("error" veya "mistake") terimini kullandıkları ve %47'sinin sözlü özür diledikleri görülmüştür.

Hasta bilgilendirmeleri tıbbi hata sürecinde önemlidir. Birçok hastanede hata yaşayan hastalara açıklama yapmak standart hale gelmiştir. Geçmişte, yanlış veya hatalı tedavinin hastaya açıklanmasının bir dava konusu olacağından korkulmaktaydı. Birçok hekim, sağlık camiasına olan güven eksikliklerinden dolayı yaptıkları hataları açıklamak istemezler.2007'de, 34 eyalet malpraktis mahkemelerinde tıbbi hata suçu olarak adlandırılan durumlar için bir hekimin özür dilediği herhangi bir bilginin paylaşılmasını engelleyen yasayı çıkardı (hataların tümünü kabul etse bile). Bu yasa hataları kabul etmeye, hastalara açıklamaya ve iletişimi açık bir çizgide tutmaya doktorları teşvik etmek içindi.

Bir çalışmaya göre, hatalarını hekim olmayanlara ifşa etmek hekimlere ifşa etmekten daha stres azaltıcı bir durum olarak gözlenmiştir Aynı çalışmada bu durumun hekimler bağlı olabileceği de gözlenmiştir, başka bir meslektaşı tarafından yapılan bir hata varsayımsal senaryo ile sunulduğunda, hekimlerin sadece %32'si hatalı hekime koşulsuz destek vermiştir. Eşler hekim olduğu durumların bu destetekte büyük katkısı olduğu görülmüştür.

Diğer hekimlerle hataları tartışmak faydalıdır. Ancak, tıbbi sağlayıcılar birbirinden daha az affedici olabilirler. Bunun nedeni açıklanabilmiş değildir, ama bir deneme yazar şöyle demiştir, "Diğer hekimlerin hatalarında çok fazla sevinç duymayız."

Hataların açıklanması, sağlık kuruluşlarındaki hata oranının azaltılmasından ve önlemler alınmasında faydalı olabilmektedir. Ancak, doktorların kurumsal raporları doktorları destekleyici raporlar olmayabilirler.

Anekdota dayalı ve anketle kanıtlanmış, hataları örtbas etmek için onları akla yatkın hale getirme (Banja) durumları (uydurma bahaneler) tıp mesleği içinde oldukça yaygın bir durumdur.

ABD'de de 10.000 'den fazla hekimin katıldığı ankette, ""Hastaya yapılan yanlış tedavi uygulamalarının hastaya zarar vermemiş ise bu hata örtbas edilebilir mi veya açıklanmayabilir mi?" "sorusuna, 19% "evet", 60% "hayır" ve 21% "duruma göre değişir" cevabı geldi. ""Hastaya yapılan yanlış tedavi uygulamalarının hastaya zarar verme potansiyeli veya ihtimali olsa bile bazı zamanlarda hata örtbas edilebilir mi veya açıklanmayabilir mi?"" sorusuna ise, 2% evet, 95% "hayır" and 3% "duruma göre değişir" cevabı geldi.

Geleneksel olarak, hatalar kişiler tarafından yapılan hatalar olarak atfedilir ve hatalı kişi cezalandırılılabilir. Hataları düzeltmek için her zamanki yaklaşım hataları önlemek amacıyla, sistemde ek kontrol adımları eklemek ve yeni kurallar oluşturmaktır. Genel hatalar daha az meydana gelirken, bazen kontrollerin ek iş yükü oluşturması yeni hataların önünü açabilmektedir.

Toplam Kalite Yönetimi, W. Edwards Deming'in çalışmalarını temel alan tıbbi bakımın geliştirilmesi için oluşturulmuş yeni bir modeldir. Bu modelde, hata oluşmasına fırsat veren sistem temelindeki bozukluğu tanımlamak için bir girişim vardır.

Tıbbi hatalar için standartlar ve yasal düzenlemeler ülkelerin yasalarına göre değişiklik göstermektedir. Tıp uzmanları tıbbi malpraktis davalarının maliyetlerini karşılayabilmek için mesleki sorumluluk sigortası yaptırabilmektedirler.

Tıbbi bakımın olumsuz etkileri sıklıkla havacılık ile karşılaştırılır; Her iki alanda hatalara yol açan faktörlerin birçok benzer yönleri vardır, havacılıkta hata yönetim protokolleri çok daha etkili kabul edilir. Güvenlik önlemleri tedavi için hastanın rızası dahil, ikinci uygulayıcının görüşünün mevcudiyeti, hataların gönüllü olarak raporlanması, sorun kaynağı çözümlemesi, hasta ilaç uyumunu artırmak için hatı