masından itibaren yaklaşık olarak 30 albüm çıkartmış olan sanatçı, "Paris 1919" adlı albümü, "Hallelujah" (Leonard Cohen) coverı ve 1970'lerin ortalarında Island Records aracılığı ile yayınladığı albüm üçlemesi ("Fear", "Slow Dazzle" ve "Helen of Troy") ile ün kazanmıştır.

Cale, müzik kariyeri boyunca Lou Reed, Nico, La Monte Young, John Cage, Terry Riley, Hector Zazou, Cranes, Nick Drake, Mike Heron, Kevin Ayers, Brian Eno, Patti Smith, Nico, The Stooges, The Modern Lovers, Art Bergmann, Manic Street Preachers ve solisti James Dean Bradfield, Marc Almond, Element of Crime, Squeeze, Happy Mondays, LCD Soundsystem, The Replacements ve Siouxsie and the Banshees ile işbirliği yapmıştır.

Cale, Velvet Underground'ın bir üyesi olarak 1996'ta Rock and Roll Hall of Fame tarafından onurlandırılmıştır.







Schnuffel

Schnuffel (Almanca telaffuz: [ʃnʊfəl]; İngilizce: Snuggle, Fransızca: Lapin Calin) Alman medya şirketi Jamba tarafından 2007 yılı sonunda yapılan bir animasyon kahramanıdır. Nazik, eğlenceli sevencen lop tavşanıdır.




Desa (şirket)

Desa 1972 yılında kurulan ve ayakkabı, çanta, mont, cüzdan gibi deri ürünler üreten Türk markasıdır.

Melih Çelet tarafından kurulmuştur. İlk mağazası 1973 yılında Erenköy’de açılmıştır. 80'lerde büyük dünya firmaları için üretim yapan bir tedarikçi haline geldi. 1983 yılında Samsonite’in Türkiye distribütörü oldu. Bu distribütörlük 2007 yılında ortaklığa dönüştü. 2005 yılında, Türkiye Superbrands seçim kurulu tarafından Super Marka olarak değerlendi ve 2006 yılında “10 yılda 10 dünya markası yaratma” hedefiyle oluşturulan Turquality programına seçildi.

1970'lerin başında Eczacılık Fakültesinde öğrenciyken iş kurma çalışmaları yapan Melih Çelet, İstanbul Ticaret Odası’na gelen mal sipariş taleplerini değerlendirir. Deri çanta temin etmek isteyen Amerikalı bir firma ile bağlantı kuran Çelet, firmanın istediği numuneyi bir gecede Kapalıçarşı'da fason olarak ürettirir. Girişimci ruhuyla müşterisini etkileyen Çelet, aldığı teklif ile birlikte DESA’yı kurar.

1972 yılında bayan çantası üreterek işe başlayan DESA’nın ilk mağazası 1973 yılında Erenköy’de açıldı. Bu yeni mağaza ile birlikte omuzdan askılı bayan çantası ilk kez Türkiye'de sunuldu. 1980’li yıllarda globalleşme yolunda atılan adımların sonunda DESA, dünyadaki büyük firmalar için üretim yapan bir tedarikçi haline geldi. 1983 yılında Samsonite’ın Türkiye distribütörü oldu. Bu distribütörlük 2007 yılında ortaklığa dönüştü. 1986 yılında New York’ta açılan DESA ofisi gibi global girişimlerle marka; ABD, Avrupa ülkeleri ve İngiltere’de tanınan ve bu ülkelere ihracat yapar haline geldi.

2004 yılından beri ayakkabı markası Aerosoles’in de distribütörü oldu. 2005 yılında, Türkiye Superbrands seçim kurulu tarafından Super Marka olarak değerlendi ve 2006 yılında “10 yılda 10 dünya markası yaratma” hedefiyle oluşturulan Turquality programına seçildi.

Ürün haline getirdiği işlenmiş tüm derileri, gıda sektöründe kullanılan hayvanlardan elde eden DESA’nın 2012 yılı itibarıyla Türkiye’de 25 ilde 79, İngiltere’de 2 ve Cidde'de 1 mağazası bulunuyor. Bunun yanı sıra online satış mağazası ile de satış yapıyor.




Müfit Ratip

Müfit Ratip (d. 29 Mayıs 1887, İstanbul - ö. 29 Mayıs 1920, İstanbul), Fecr-i Âti'nin kurucularından biri olan eski oyun yazarı ve çevirmen. Aynı zamanda ilk tiyatro eleştirmenlerinden biridir. 1908 yılında Galatasaray Lisesi'ni bitirdikten sonra sanatla yakından ilgilenen Müfit Ratip, şiirler ve makaleler kaleme almış ve tiyatro ile ilgilenmiştir. Bunların yanında, matbaacılık, çevirmenlik ve başkâtiplik görevlerinde de bulunmuştur.

20 Mart 1909'da toplanan diğer edebiyatçılarla birlikte Fecr-i Âti topluluğunun kuruluşunda yer aldı. Bu toplulukta şiir, eleştiri yazıları, oyunları ve çevirileriyle tanındı. Çağının tiyatro hareketleriyle yakından ilgilendi ve Osmanlı'da tiyatro konusunda çeşitli çalışmalar yaptı.

Başlıca yapıtları şunlardır:
Oyunları; Tiryaki Hasan Paşa ve Kanije Müdafaası, Zincir; çeviri oyunları; Namus, Hücum, Büyük Gece; çeviri romanı; Güzel Dost (Guy de Maupassant 1910).





Ermeni Kıpçakçası

Ermeni Kıpçakçası ya da Ermeni harfli Kıpçak Türkçesi (Kendilerince "χıpçak tili, բիզիմ տիլ bizim til, թաթարչա tatarça"; Ermenice Հայ-ղփչաղերեն, Հայ-ղփչաղական լեզու, Հայատառ ղփչաղ), Eski Kıpçakçaya giren ölü bir Türk dilidir. Hristiyanlığın Gregoryen mezhebine mensup Ermenilerin ve Gregoryen Kıpçakların Orta Türkçe dönemine ait 16-17. yüzyıllarda batı Ukrayna'da Ermeni alfabesini kullanarak Kıpçak Türk dilinde meydana getirdikleri vakayinameler (kronikler), dini ve hukuki belgelerle bilinir.
Ermeni Kıpçakçası Türk dili tarihinde önemli bir yere sahiptir. Bu edebî dilin 1559-1664 yıllarından kalma eserleri daha eski 12. yüzyılın "Codex Cumanicus" dilinin devamı niteliğindedir. Ses bilgisi ve gramer özellikleri bakımından Karaimce, Kumanca, Urumca ve Kırım Tatarcasıyla büyük bir benzerlik göstermektedir.

Ermeni Kıpçakçası Nadejda Chirli'ye göre üç dönemde ele alınabilir:

16-17. yüzyıllarda başta Lvov ve Kamyanets-Podilski olmak üzere Ukrayna’da, Polonya’da, Romanya, Moldova, Kırım ve Türkiye’de bir buçuk yüzyıl boyunca rağbet gören Ermeni Kıpçakçası metinler 1521-1669 yıllarında Ermeni alfabesiyle, fakat Kıpçak dilinde düzenlenmiş ve günümüze kadar ulaşmış olan 112 yazılı eser yaklaşık 25-30 bin sayfaya ulaşmaktadır.

Ermeni Kıpçakçasının söz varlığında Arapça, Farsça, Ermenice ve Slavca (Lehçe, Ukraynaca ve Rusça) kökenli alıntılar da bulunmaktadır.

Ermeni Kıpçakçası ile kaleme alınmış eserlerden günümüze kadar gelebilenleri: Kiev’de (28 adet mahkeme defteri), Lvov’da (1 sözlük ve 26 farklı belge), Erivan’da (9 elyazması), Sankt-Peterburg’da (1 sözlük, velilerin yaşamlarını anlatan 1 kitap, 1 Zebur), Viyana’da (3 sözlük, 13 elyazması), Venedik’te (10 el yazması), Krakov, Varşova ve Vrotslav’da (11 elyazması), Paris’te (4 elyazması), Gerl’de (1 Zebur), Leiden’de (1 dua kitabı).

Pederimiz duası:

Ermeni Kıpçakçasıyla 12 Hayvanlı Takvimin ay adları:




SM U-35

SM "U-35", Alman İmparatorluk Donanması'na bağlı olarak I. Dünya Savaşı sırasında faaliyet göstermiş olan "U 31 sınıfı" sınıfı bir U-bottur. I. Dünya Savaşı'nın en başarılı U-botlarından sayılmaktadır.

I. Dünya Savaşı boyuna denizaltının komutanları 3 Kasım 1914 – 12 Kasım 1915 arası Waldemar Kophamel, 13 Kasım 1915 – 16 Mart 1918 arası Lothar von Arnauld de la Perière, 17 Mart – 13 Ağustos 1918 arası Ernst von Voigt ve 14 Ekim – 11 Kasım 1918 arası Heino von Heimburg'dur. Denizaltıda en uzun süre komutanlık yapan von Arnauld de la Perière, (15 devriye seferi) sivil gemilerle ilgili olarak uluslararası yasa ve teamüllere uymakta gösterdiği titizlikle saygı ve ün kazanmıştır. Onun komutası altında, batıracağı sivil (ticari ya da yolcu) gemilerde, gemi durdurulur, herkesin filikalara inmesi beklenir, gemi bundan sonra batırılır ve filikalar en yakın limana gidiş konusunda bilgi verildi. Bu uzun süren uygulamaya karşın O'nun komuta döneminde "U-35", toplam 444 bin tonda 189 gemi batırmıştır. Bu rakam Perière'i, gelmiş geçmiş en başarılı U-bot komutanı yapmıştır, rekoru halen kırılamadı. Bazı devriye seferleri inanılması güç derecede başarılıydı. Örneğin 1916 yılının Temmuz – Ağustos ayları içindeki dört haftalık devriye görevinde "U-35", 54 adet gemi batırmıştır, günde ortalama 1,5 gemi. Gemilerin çoğu da güvertedeki 88'lik topla batırılmıştır. Sözü edilen devriye seferinde sadece 3 gemi torpillenerek batırılmıştır. "U-35"in bu ünlü komutanı, Prusyalı bir aristokrat olan Perière, 1930'lu yıllarda Türk Deniz Kuvvetleri'nde hizmet vermiştir.

Denizaltı, göreve alındıktan 1 Ağustos 1915 tarihine kadar Kuzey Denizi'nde, 23 Ağustos 1915'den 11 Kasım 1918 tarihine kadar Adriyatik Denizi'nde konuşlu Pola Filotillası'nda görev yapmıştır.

Tüm kariyeri boyunca toplam 538.498 tonda 226 gemi batırmış, toplam 36.889 tonda 10 gemiye de hasar vermiştir. Bu gemilerden üçü askeri gemidir. Bir İngiliz gambot'u olan "Primula" (1.250 ton) 29 Şubat 1916 günü Çuha Adası açıklarında, bir Fransız gambotu olan "Rigel" ise 2 Ekim 1916 günü Kartagena'nın 150 mil doğusunda batırılmıştır. Üçüncü askeri gemi ise bir Fransız zırhlı kruvazörü olan "La Provence"dir. Yine Çuha Adası açıklarında torpillenerek batırılan 13.753 tonluk gemiyle birlikte 900 kişi yaşamını yitirmiştir.




HMS Irresistible (1898)

HMS Irresistible, İngiliz Kraliyet Donanması'nın bu adla bilinen dördüncü Ön-dretnot'udur. Zırhlı, 1902 yılında göreve başlamış, ilk görevini aynı yıl İngiliz Akdeniz Filo'su emrinde üstlenmiştir. Gemi, İtilaf Devletleri'nin kararıyla Çanakkale Boğazı'nın zorlanarak geçilmesi ve İstanbul'un işgal edilerek Osmanlı İmparatorluğu'nun teslim olmasını sağlamak için teşkil edilen Birleşik Filo'ya dahil edilmiştir. 18 Mart Savaşı'nda Çanakkale Boğazı'nda mayına çarpan gemi, mürettebatın büyük bölümü tahliye edildikten sonra, Osmanlı sahil bataryalarının ateşi altında terk edilmiş, daha sonra da Boğaz sularında batmıştır.




SM U-39

SM "U-39", Alman İmparatorluk Donanması'na bağlı olarak I. Dünya Savaşı sırasında faaliyet göstermiş olan "Type U 31" sınıfı bir U-Bottur. I. Dünya Savaşı'nın en başarılı ikinci U-botu olmak gibi bir üne sahiptir. Savaş boyunca 161 gemi batırmıştır. Denizaltıya kariyeri boyunca Hans Kratzsch, Walter Forstmann ve Heinrich Metzger komuta etmiştir. U-39'a en uzun süre komuta eden Walter Forstmann, nispeten kısa bir süre, 1 Ağustos 1914'den 9 Şubat 1915'e kadar U-12'ye komuta etmiştir. U-39'daki görev süresi 11 Şubat 1915 – 14 Ekim 1917 tarihleri arasıdır.

Denizaltı 15 Eylül 1915 tarihine kadar Kuzey Denizi'nde, bu tarihten 18 Mayıs 1918'e kadar ise Pola Filotillası'nda görev yapmıştır. 22 Mart 1919'da Kartagena'da Fransız yetkililere teslim olmuştur. U-39 1923 yılında Toulon'da hurdaya çıkarıldı.

Tüm görev süresinde toplam 407.123 tonda 155 gemi batırıldı, toplam 30.552 tonda 7 gemiye hasar verildi. Bu gemilerin çok büyük bir bölümü Akdeniz'de batırılmış ya da hasar verilmiştir.

Denizaltı 18 Mayıs 1919 günü, Kartagena açıklarında iki Fransız deniz