atasını kap olarak kullandıklarını şöyle aktarır: "Kafatasının üst kısmı gözlerin üzerinden kesilmişti, bunu deriyle kapladılar ve bunu bir içecek kupası olarak kullandılar. Eğer adam zenginse, buna altından bir astar ilave edilmekteydi." Roux, Kurdziplerden kalma (M.Ö. IV-III. yüzyılda) bir kupa üzerinde, düşmanının kafasını taşıyan bir İskit savaşçısı görüldüğünü belirterek Hunlarda ve Bulgarlar'da da bu geleneğin sürdüğünü yazar: "Hunların kralı Mao-tuen MÖ 201-202 yıllarında Yutçelerin şefini yener, onu öldürür ve kafatasınından bir kupa yaptırır. Çinle yapılan bir anlaşma sırasında, bir dağa çıktıktan ve bir kurban sunduktan sonra, her iki şef şarapla kanı prens Yutçe'nin kafatasında karıştırırlar ve birlikte bu içkiyi içerler... Theophane'ye göre, Bizans imparatoru Nikeporos'un ölümünden sonra kafatası bir içecek kupası yapılmıştır."




Philodromus cespitum

Philodromus cespitum, Philodromidae familyasının Holarktik'te yaşayan bir örümcek türü.

Dişi 5–6 mm, erkek 4 mm boyundadır. Prosoma ortada açık, yanlarda ise koyu renklerdedir. Opisthosoma dorsalinde lobut benzeri siyah folium yer alır, bunun yan taraflarında boyuna açık bantlar, daha yanlarda ise prosomada oldugu gibi koyu bantlar mevcuttur. I. ve II. bacaklar III. ve IV. bacaklardan daha uzundur. Bacak segmentlerinin iç yanlarında yoğun dikenler dikkat çeker. Epijin yan duvarları siyah kitinsi çıkıntılar şeklindedir 

Otlaklarda, çalı gibi bodur bitkiler üzerinde ya da ağaçların yere yakın dalları üzerinde görülür.

Holarktik bir türdür. Kuzey Yarımkürenin birçok yerinden kaydedilmiştir. Avrupa’nın kuzey kesimlerinde daha yaygındır.

Türkiye'de de bulunur. Doğu Anadolu Bölgesi, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ile Marmara Bölgesinde görülür.





Özgür imparatorluk şehri

Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nda, bir özgür imparatorluk şehri (), diğer şehirler gibi prensler ya da dükler tarafından değil doğrudan imparator tarafından yönetilen şehirlere verilen ad. Özgür şehirler aynı zamanda Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu Reichstag'ında da bağımsız temsil hakkına sahipti.

"Reichsstädte" (İmparatorluk Şehirleri) ve "Freie Städte" (Özgür Şehirler) arasındaki fark, imparatorluk şehirlerinin imparatorun derebeyleri olan ve vergi ödeyen seküler prensler tarafından yönetiliyor olmasıydı. Özgür şehirler ise prens-piskoposlar tarafından yönetiliyordu. Bu yöneticiler vergi ödemek ve haçlı seferleri sırasında asker göndermek zorunda değildi. Özgür şehirler, prens-piskoposlardan Orta Çağ’ın Zirve Dönemi'nde bağımsızlığını kazandı. Örneğin; Basel (1000), Speyer (1111), Worms (1184), Mainz (1244, geri alındı 1462), Regensburg (1245), Strazburg (1272) ve Köln (1288)

Fakat zamanla ikisi arasındaki fark gittikçe belirsizleşti ve "Özgür ve İmparatorluk Şehirleri" Diyet içinde topluca "Özgür İmparatorluk Şehirleri" olarak bilinmeye başladı. Aradaki en önemli fark zenginlikti: Lübeck ve Augsburg gibi zengin şehirler, gerçek anlamda İmparatorluk kendi kendini yöneten yerleşim birimleriydi. Savaş ilan edip, antlaşmalar yaptılar ve kendi ticaretlerini kontrol altında tutarak dışarıdan çok az müdahaleye izin verdiler. Orta Çağ sonlarında birçok Serbest Şehir, Hansa Birliği gibi "Städtebünde"ler (şehir birlikleri) kurdu.

Bu şehirler, orta çağ siyasetinin dengesizliğiyle bazen özgürlüklerini kazanırken bazen de kaybettiler. Bazı şehirler, bir hediye olarak ayrıcalık kazanırken, bazıları paraya ihtiyacı olan bir prensten satın alarak, bazıları asker gücüyle ve bazıları da karışıklık dönemlerinde bu ayrıcalıkları aldı. Bazı şehirlerse, Hohenstaufen gibi egemen hanedanların sona ermesiyle özgür hale geldi. Bazı şehirlerse özgürlüklerini kaybetti. Bazıları kendi istekleriyle başka bir gücün himayesi altına girerken, 1607'de Donauwörth gibi bazılarının ayrıcalıkları da İmparator tarafından ellerinden alındı. Mühlhausen, Duisburg ve Offenburg gibi bazı şehirlerse İmparator tarafından satıldı.

Özgür ve İmparatorluk şehirleri 1849'a kadar "Reichstag"da resmî olarak "Reichsstand" olarak kabul edilmiyordu. Oyları da "Kurfürsten" ve Prenslerin yanında sadece tavsiye niteliğinde görülüyordu. Şehir birlikleri, İmparatorluk diyetinde kendilerini iki gruba ayırdı: Ren sırası ve Svabya sırası. 1648 Vestfalya Antlaşması döneminde şehirler Diyet'te bir üçüncü grup kurdu. Bu grup güçlü Özgür Şehirler Augsburg, Bremen, Köln, Frankfurt, Hamburg, Lübeck ve Nürnberg'den oluşuyordu.

Özgür Şehirlerin sayısı, coğrafi dağılımları gibi yüzyıllar boyunca büyük değişiklikler gösterdi. Çoğunlukla tek bir prensin geniş bölgeleri elinde tuttuğu yerlere nazaran küçük egemenliklerin çok olduğu bölgelerde daha çoklardı. "1911 Encyclopædia Britannica", 1422'de 75 ve 1521'de 84 özgür şehrin olduğu listeler sunmuştur. Bölgesel birleşmeler 1792 "Reichstag"ında bu sayıyı 51'e düşürmüştü. Çoğunluğu güneybatıda ve Frankonya'da bulunan bu şehirlerin bir kısmı da kuzey ve batıdaydı, fakat doğuda hiç özgür şehir yoktu.

16 ve 17. yüzyıllarda, bazı Serbest Şehirler İmparatorluktan ayrıldı. Fransa egemenliğinden sonra II. Henri, özgür şehirleri Metz, Verdun ve Toul'den oluşan "Üç Başpiskoposluğa" indirgedi. Aynı şekilde daha sonra gelen XIV. Louis de bazı şehirleri birleştirdi. 1648'de bağımsızlığını kazanan Eski İsviçre Konfederasyonu ile Basel, Bern, Luzern, St. Gallen, Schaffhausen, Solothurn ve Zürih İmparatorluk şehirleri de ayrılarak konfederasyonun kantonları oldu.

Devrim Fransası'nın Avrupa'daki yükselişi ile bu akım gittikçe hız kazandı. Önce 1789 ve 1792 arasında Ren nehri batısındaki Köln, Aachen, Düren, Speyer ve Worms gibi bölgeler devrim orduları tarafından birleştirildi. Daha sonra gelen Napolyon Savaşları, 1803'te İmparatorluğun yeniden düzenlenmesine sebep oldu ve altısı - Hamburg, Bremen, Lübeck Hansa şehirleri ile Frankfurt, Augsburg ve Nürnberg - dışındaki tüm serbest şehirler elendi. En sonunda 1806'da Napolyon imparatorluğu yıktı. 1811 itibarıyla tüm serbest şehirler dağılmış oldu. Ausgburg ve Nürnberg Bavyera'ya katıldı, Frankfurt, bir Napolyon kukla devleti olan Frankfurt Büyük Dükalığı'nın merkezi oldu ve diğer üç Hansa şehri doğrudan Fransa tarafından alındı.

1815'te Alman Konfederasyonu'nun kurulmasıyla Hamburg, Lübeck, Bremen ve Frankfurt bir kez daha serbest şehirler oldu. Frankfurt, 1866 Avusturya-Prusya Savaşı sırasında Prusya tarafından alındı. Diğer üç Hansa şehri Alman İmparatorluğu'nun kurucu devletleri arasında yer aldı ve bu unvanını Weimar Cumhuriyeti ile Üçüncü Reich'da da sürdürdü. Hitler'in şehre karşı olumsuz tutumu yüzünden Hamburg'a katıldı. Bremen ve Hamburg ise savaş sonrası kurulan Federal Almanya Cumhuriyeti'nde birer eyalet yapıldı. Cumhuriyet ile daha önce serbest şehir olmayan Berlin'e de bölünmüş Almanya'daki konumu sebebiyle eyalet statüsü verildi.






Bizans-Norman savaşları

Doğu Roma-Norman savaşları, Doğu Roma İmparatorluğu ile Normanlar arasında yaklaşık 1050 yılından 1185 yılına kadar yapılan sayısız çarpışmayı anlatır. Savaşların sonunda iki taraf da birbirine kesin üstünlük sağlayamayacak ve güçten düşecektir. Doğu Roma İmparatorluğu Anadolu bölgesine doğru egemenliğini genişleterek ilerleyen Türk kavimlerinin saldırıları sonucu güçten düşecek, Normanların ve özellikle Hauteville ailesinin Sicilya Krallığındaki egemenliği ise Hohenstaufen Hanedanı tarafından devrilecektir.

Normanlar günümüzde Fransa sınırları içindeki Normandiya bölgesine yerleşen Vikinglerden gelirler. Çok iyi savaşçı olan Normanlar özellikle İngiltere ve İtalya'ya geçerek bu topraklarda egemen olabilmişlerdir. Güney İtalya'da ilk Norman varlığı görülen 11. yüzyılın başlarında, bölgede çökmekte olan Doğu Roma hakimiyeti ve yerel Lombardlar arasında çekişme hakimdir. II. Basileios döneminde oldukça iyi durumda olan Doğu Roma İmparatorluğu kısa bir süre zarfında çöküşe geçecek, başa geçen hükümdarlardan I. İsaakios ve daha sonra tahta çıkan Romen Diyojen de durumu değiştiremeyeceklerdir. Savaşçı Normanların bölgeye gelmesi jeopolitik durumu hızla değiştirecektir.

Bölgede çeşitli saflarda paralı askerlik yaparak İtalya'da varlık gösteren Normanlar ünlü komutanları Robert Guiscard önderliğinde 1060 yılında Reggio Calabria bölgesini ele geçirirler. İlerleyen Normanlar 1068 yılı Ekim ayında Otranto'yu fethederler. Aynı yıl bölgedeki Doğu Roma merkezi konumundaki Bari kenti kuşatılır. Uzun bir kuşatmanın ardından yardım birlikleri de yenilgiye uğratılınca şehir 1071 yılı Nisan ayında Norman denetimine geçer. Güney İtalya'daki Doğu Roma hakimiyeti fiilen sona ermiş olur.

Güney İtalya'nın fethinden sonra Normanlar Doğu Roma hakimiyetindeki topraklara saldırmaya devam ettiler. Ekonomik olarak zor durumdaki Doğu Roma İmparatorluğu topraklarının fethedilmesi için bir engel görülmemekteydi.

Robert Guiscard ve oğlu Boemondo Korfu ve Dyrrhachium'ı alır. Normanlar Dyrrhachium Muharebesi'nde başarılı olsalar da iç bölgelere ilerleyişlerinde başarısız olacaktır. Yeni tahta geçmiş olan imparator I. Aleksios Kutsal Roma İmparatoru IV. Heinrich'e yüklüce bir rüşvet vererek Normanların İtalya'daki topraklarına saldırmasını sağlar. Bu sayede İtalya'ya dönmek zorunda kalan Normanların büyük kısmının savaş alanından ayrılmasıyla Doğu Roma birlikleri Normanları Tesalya bölgesinden atacaktır. Robert Guiscard'ın 1085 yılında ölmesi ve Normanlara karşı Venedik Cumhuriyetinden alınan yardımlar sayesinde Balkanlarda Doğu Roma egemenliği yeniden sağlanır.

Birinci Haçlı Seferinin ardından çok sayıda Norman savaşçı ve asilzade ganimetin büyük olduğu askeri maceraya dahil olmak için Kutsal Topraklara giderler. Bu dönemde Doğu Roma İmparatorluğu bu savaşçıları Selçuklulara karşı kullanarak önemli başarılar kazanacaktır. Ancak Selçuklu hakimiyetindeki Antakya şehri fethedilince Normanlar şehre Doğu Romalılara devretmek istemezlerse de Normanlar hakim olamaz. İmparator II. İoannis'un 1143 yılında ölmesinin ardından Antakya'daki Normanlar ayaklanarak şehirde denetimi ele alırlar, Antakya Prensliği ilan edilir. Normanlar Kıbrıs ve Kilikya bölgelerine de saldıracaklardır. Yeni İmparator I. Manuil Antakya yayılmacılığını deng