iyle epidemiyolojinin önemli alanlarından biridir. Dirençli mutasyon genellikle tedavinin başlangıcından sonra, hafta veya ay içinde görüldüğü gibi başarılı aşı ve antiviral geliştirilmesinde sorunlara neden olmaktadır. Virüs evrimi üzerine geliştirilmiş ana teorilerden biri de çeyrek tür modelidir.

=Kaynakça= 




Orteke

Orteke (Kazak Türkçesi: Ортеке) – Kazak Türklerinin halk dansı. Onun "kuvırşak teke, jeke biyşi ve biyşiler tobı orındaytın" türleri var. Birincisinde masa üstüne konulan kukla-tekenin ayağı, boynu, bedenini hareketlendirme edip yapıldığında, saz şeklindeki dombıranın sesi ile hareket etmesini sağlamak için dombıracının tellere değen parmaklarına bağlanır. Böylece teke dediğimiz dağ keçisi oynamaya başlar. 




Hasan Basri Özdemir

Hasan Basri Özdemir (d. 1983; Adana), Türk yönetmen.

Aslen Batmanlı olan 7 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğudur. 2005 yılında başladığı Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo TV Sinema bölümünü 2009 yılında bitirmiştir.

2010 yılında çekmiş olduğu "Toruk" belgeseli 2011 yılında Adana 18. Altın Koza Film Festivali'nde jürü özel ödülüne layık görülmüş ve TRT ekranlarında yayınlanmıştır. Görüntü yönetmenliğini yaptığı "Hala" filmi 2013 yılında Cannes Film Festivali standlarında yerini almıştır. Pek çok tanıtım filmi, belgesel film, kısa film çekimleri yapmış Erciyes Üniversitesini Musa Ak, Veysel Akşahin, Halil Aygün gibi isimlerle birlikte ilk defa ulusal alanda başarıya kavuşturmuştur. 2013 yılında Kırıkkale Üniversitesi Görsel, İşitsel Teknikler ve Medya yapımcılığı Bölümünde Belgesel Sinema derslerini vermeye başlamıştır.

Kayseri/Talas'ta bulunan Yücel Çakmaklı Film Atölyesi'nin Akif Kaya, Kerim Abanoz, Erol Mutlu ve Alper Şahin'le birlikte kurucularındandır. Bu atölyede Altınçınar Film Festivali organizasyonunun düzenlenmesiyle birlikte; fotoğrafçılık, senaryo yazımı, film izleme analiz gibi kursların verilmesi ve çeşitli atölye çalışmaları yapılmaktadır.




Alain Madelin

Alain Madelin (d. 26 Mart 1946, Paris) Fransız siyasetçi.

Küçüklüğü Paris, Belleville'de geçmiştir. 16 yaşından itibaren milliyetçi akımlarda yer almış, 1963 yılında Aşırı sağcı bir çizgide bulunan Milliyetçi Öğrenciler Federasyonu'nda görev almış, aşırı sağcı Occident'nın kurucusu olmuştur. Bazı eylemlerinden dolayı mahkûmiyet almıştır.

1968 Sonbaharı'ndan Paris Hukuk Fakültesi'ne dönmüş ve ardından Bağımsız Cumhuriyetçiler Partisi'ne kayıt yaptırmış, Valéry Giscard d'Estaing'in 1974 ve 1981 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimleri kampanyalarında yer almıştır. 1978-2007 yılları arasında milletvekilliği yapmış, yerel yönetimlerde görev almıştır. İlk kohabitasyon hükümetinde Sanayi Bakanlığı, 2. kohabitasyon hükümetinde Ticaret Bakanlığı yapmış ve ardından Alain Juppé başbakanlığında Maliye Bakanı olmuş, ancak başbakan ile ekonomi politikalarında anlaşmazlığa düşüp 3 ay sonra istifa etmiştir. 1997 yılında Cumhuriyetçi Parti'nin başına geçmiş ve partinin adını Liberal Demokrasi'ye çevirmiştir, UDF'ten ayrılmıştır. 2002 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ilk turunda %3,91 oy almış ve UMP'nin kuruluşunda partisi ile beraber liberal kanat olarak yer almıştır. 2003 yılında Irak'a askeri müdahaleye destek vermiştir, 2006 yılında yaptığı açıklama ile bir sonraki seçimlerde aday olmayacağını duyurmuştur.

Paris Barosu'na kayıtlı bir avukat olup, boşanmış ve 3 çocuk babasıdır.

Meclis

Yerel Yönetimler

Avrupa Parlamentosu

Hükümet

Parti Yönetimi 




Paolo Renier

Paolo Renier (d. 21 Kasım 1710 - ö. 13 Şubat 1789), 1779-1789 dōneminde Venedik Cumhuriyeti "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan sondan bir önceki dükadir.

31 Aralık 1778'da IV. Alvise Giovanni Mocenigo'nun ölümünden sonra yapılan seçimden sonra 14 Ocak 1779'da tahta çıktı. 10 yıl 29 gün süren Venedik Cumhuriyeti "Doçe"'luk saltanatından sonra 13 Şubat 1789'de Venedik'te öldü.

Venedik Cumhuriyetinin son "doçe"'sindan bir önceki olan doçelik döneminde en önemli olaylar Venedik Cumhuriyeti sınırları dışında olup Fransız Devrimi'ne nedenlerin Fransa'da gelişmesidir ve Paolo Reiner'in Şubat 1789'da ölümünden sonra bu devrim 14 Temmuz 1789'da Paris'lilerin Bastille Hapishanesine hücumları ile ortaya çıkacak ve Venedik Cumhuriyeti'nin 1797'de sona ermesine neden olacaktı.

Paolo Renier Venedikli Andrea ve Elisabette Morosini'nin oğlu idi. Ailesi çok zengindi ve Venedik'te yuksek tabakadan eski politik elit aileleriden biriydi. Tarih, antik Yunanca ve Latince dilleri ve felsefe üzerinde çalışmalar içeren bir klasik eğitim aldı. Kendinin tercüme ettiği Eflatun'un felsefe eserlerinde ele alınan idareci sınıfının sanki yeni olarak ortaya çıkmış Venedikli temsilcisi gibiydi. Çok iyi bir konuşmacı, çok inadırıcı bir hatip ve kurnaz ve başarılı politik stratejist idi. Onu bilenler onun çok kolayca taktikler bulup hiç zorluk çekmeden bunları uygulandığını belirtmişlerdir. Politik kariyere bir "reformcu" görüşü ile İtalya'da bulunan "Liberte Muratori" adlı farmason cemiyeti üyesi olarak başladı. İlk uğraşı Venedik Cumhuriyeti'nin en yüksek siyasi kurulu olan Onlar Konseyi'ne bağlı devlet sırlarının saklanmasıni ve ortaya çıkartılmamasını sağlamak için kurulmuş olan "Devlet'in Üç Soruşturucu" kurulunun olağanüstü yetkilerini kısıtlamaya çalışmak şeklinde oldu. 
Sonra kendine dış ülkelerde elçilik görevleri verilmeye başlandı. Bu görevlerin ilkini alır almaz reformcu fikirlerini değiştirdi. Eski reformcu yoldaşlarına sırtını dönerek daha tutucu olarak görülmeye başladı. Paolo Renier Venedik Cumhuriyeti adına Avusturya İmparatorluğu nezdindeki Viyana elçisi ve Osmanlı Devleti nezdindeki İstanbul elçisi oldu. Bu elçilikleri sırasında da tekrar yeni servet edindiği görüldü. Bu yeni servetine nedenin yeni mansıplar satması ve dış ülkelerle dış ticaret için büyük rüşvetler alması olduğu kabul edilmektedir.

Paolo Reiner Venedikli yüksek tabakadan ailelerden birine mensup Guistina Dona adında bir kadın ile ilk evliliğini yapmıştır. Bu evlilikten 5 çocuğu olmuştur. Fakat karısı erkenden öldüğü için dul kalmıştır. Sonra bir varyete dansözü olan Giovanna Margherita Dalmet'i metres olarak almıştır. Bu kadın Venedik yüksek tabakasından değildi ve bu tabakanın mensuplarının isimlerinin işlendiği "Altın Kitap"'ta ismi tescil edilmemişti. Fakat Reiner sonra bu kadınla evlendi. Paolo Reiner Doçe olur olmaz bu ikinci karısının Altın Kitap'da tescilli bir Venedik soylusu asıllı olduğu iddiasını savunması gerekti. Gizli polis kayıtlarına göre, yeni Doçe olunca karısını yüksek tabaka mensubu ve Altın Kitap'a tescil edilmesi gerektiğini anlamıştı ve 300 kişiye rüşvet vererek onların yeminiyle karısının Altın Kitap'a isminin tescil edilmesini sağlamıstır.

14 Ocak 1779'da yapılan "doçelik seçmen koleji" oylamalarında mevcut 41 oydan 40'ını alarak Venedik Cumhuriyeti "doçe"'lik tahtına geçti. Bazı kişiler tarafından sevilmeyip hatta nefret edildiği için suikast tehdidi mektupları almakta idi ve makamından her ayrılışında yüksek sayıda koruma ve gayet sıkı koruma tedbirleri uygulanması gerekmekteydi. Venedik halkına kendini sevdirmek için epeyce harcamalar yapmak zorunda kaldı. Bu harcamaları finanse etmek için de devlet memuriyetleri için mansıp satmaya başladı. 1780'de reformcular bu mansıp satmanın durdurulmasını istediler. Kariyerine eski bir reformcu olarak başlayan Reiner Doçe olunca eski reformcu müttefiklerinden ayrılmıştı. Bu reformculara aldırmamak ve onları dinlememekle yetinmedi ve onların tutuklanmalarını sağladı.

Venedik etrafındaki sığ denizde, denizde şiddetli fırtınalar olduğu zamanlar sular yükselip şehrin meydan ve sokaklarının sular altında kalmasına yol açmaktaydı. Bunları önlemek için ilk defa Paola Renier hükümet döneminde "mürazzi" denilen deniz duvarlarının yapılmasına başlanmıştır.

Yine Paolo Reinier döneminde Venedik birçok prestijli devlet adamını şehre misafir olarak karşılamıştı. Bunlar arasında Papa Vİ. Pius, Rusya Çar'ı I. Paul ve İsveç Kralı III. Gustav bulunmakta idi. 
1786'de Reiner'in "doçe"lik döneminde Alman yazarı Goethe İtalya Seyahati adlı eserini yazmak için Venedik'e gelip bir müddet kaldı ve sonra İtalya seyahatine devam etti.

1785-1786'da gücünü çok kaybetmiş olan Venedik Donanması bir filo halinde son defa bir deniz harp seferi için Venedik'ten ayrıldı. Bu donanma filosuna Angelo Emo komuta etmekteydi. Bu filonun hedefi Osmanlı Devleti'ne resmen bağlı olan ama gayet bağımsız olarak Akdeniz'de korsanlık faaliyetleri gösteren Cezayir, Tunus ve Libya'lı korsanlara karşı güç gösterisi yapmaktı. Bu nedenle bu donanma Güney Akdeniz'de bazı korsan yatağı olan limanlarını top ateşine tuttu.

Ocak 1789'da Doçe gayet ciddi bir hastalığa yakalandı ve yatağa düştü. 13 Şubat 1789'da hayata gözlerini yumdu. Tam bu sırada Venedik'te geleneksel karnaval eğlenceleri yapılmaktaydı. Halkın eğlencelerine bir engel teşkil etmemek için Doçe'nin ölümü haberi gecikme ile halka açıklandı; Paolo Reiner'in öldüğü haberi halka ancak 2 Mart'ta ilan edildi. Doçe'yi sevmeyen büyük bir halk grubu karnaval kıyafetlerini tekrar giyinip Doçe'nin ölümünü sevinçle kutladılar. Onun aleyhine yeni alaycı şarkılar bestelenip söylendi ve yeni hicivci sone şiirleri yazılıp yayımlandı.

Cesedi "San Nicolo da Tölentino Kilisesi"'nde gömülmüştür ve kilise içindeki mezarı üstünde sadece tek bir kitabe yazılı mermer mezar taşı bulunmaktadır.







Yedicilik

Yedicilik ya da Arapça orijinal ismiyle Seb’îyye/İmâmet (İsmâ‘ilî i'tikadı); Bâtınî-İsmâilîyye i'tikadının İmâmet kuramını tanımlamakta kullanılan bir tâbir olup, İsmâilîlik mezhebinden olmayan diğer Şîʿî-Bâtınî i'tikatlar ile Hasan bin Sabbah'ın "Melâhîde-i Bâtınîyye" i'tikadı için de geçerlidir. Irak kıt’asında fi’len Şîʿa-i Bâtın’îyye’yi teşkilâtlandıran Meymûn’ûl-Kaddâh’dan itibaren zamanımızdaki Hindistan Bâtınîleri’nin reisi ve Nizârî İsmâilîleri’nin mukaddes makâmının Sâhib-î Â’zamları olan Ağa Hanlar’a gelinceye kadar geçen on üç asırlık “Bâtınîlik” tarihini topyekün mütalaa etmedikçe bu önemli harekâtın ortaya çıkardığı mezhebe dâir hakikî bir fikir elde etmek mümkün değildir.

"“Bâtınîlik Hareket