ecesini 1961'de Adelaide Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde aldı. 1977'de Boston'daki "Children's Hospital Tıp Merkezi"' kadrosuna katıldı ve 1977'den 1978'e kadar Harvard Tıp Fakültesi'nde pediyatri öğrenimi gördü.

1980 yılında, Three Mile adası kazası takiben nükleer enerjiye gittikçe artan bir şekilde bel bağlanmasına ve nükleer silahlanma yarışı (kendi tabiriyle) "çılgınlığına" tüm dünyanın dikkatini çekebilme işine yoğunlaşmak için tıp kariyerini bıraktı.

1982 yılında, nükleer silahların tehlikesi hakkındaki, anlaşmazlığa neden olan Oscar ödüllü, "If You Love This Planet" isimli National Film Board of Canada belgeselinin konusu olmuştur.

Caldicott, gizli muhtıralara atıfta bulunarak, Three Mile Island kazasının The Hershey Company'nin Pennsylvania'daki fabrikasına yakın olmasından dolayı, ürünlerindeki sütlerin radyasyon seviyesi hakkında Hershey'in endişesinden bahsetmiştir. Caldicott, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi'nin Mühendislik Bölümü'nün 30 Mart 1979 tarihli çalışmasını referans vererek, radyoaktif serpintinin çimenler vasıtasıyla yerel süt ineklerine geçtiğini söylemiştir. Caldicott bu bulguların, hükümetin Three Mile Island felaketinden kısa bir süre sonra yayınladığı resmi raporla tamamen farklı olduğunu işaret etmiştir. Cadicott, "Nuclear Power is Not the Answer" ("Türkçe: Nükleer Güç Yanıt Değildir") kitabında hükümetin yayınladığı bu rapora karşı gelmektedir.

Ayrıca 1980 yılında ABD'de, Women's Action for Nuclear Disarmament (WAND) ("Türkçe: Nükleer Silahsızlanma için Kadınların Hareketi") derneğini kurmuştur, daha sonra derneğin adı Women's Action for New Directions ("Türkçe: Yeni Yönergeler için Kadınların Hareketi") olarak değiştirilmiştir. Bu grup, nükleer enerji kullanımını azaltmaya veya harcamalarını nükleer enerjiden, karşılanmamış sosyal sorunlara yönlendirilmesi konusunda hükümeti teşvike adanmıştır.

Caldicott 1977'den 1986'ya kadar ABD'de bulunduğu zaman aralığında Physicians for Social Responsibility ("Türkçe: Sosyal Sorumluluk için Hekimler") derneğine 1978'den 1983'e kadar kurucu başkanlık yapmıştır (dernek aslen 1961'de kurulmuştur ancak 1970'den 1978'e kadarki süre zarfında aktif değildir) ve 23,000 doktorun, halkı ve meslektaşlarını nükleer enerjinin tehlikeleri konusunda bilinçlendirilmesi için kendilerini adamasını sağlamıştır. Aynı zamanda diğer ülkelerde; nükleer enerjinin, nükleer silahların ve nükleer savaşın tıbbi tehlikeleri hakkında eğitime odaklanan, o ülkelere özgü grupların kurulması için çalışmıştır. Bu tür grupların çatı kuruluşu olan International Physicians for the Prevention of Nuclear War ("Türkçe: Nükleer Savaşın Önlenmesi için Uluslararası Hekimler), 1985'de Nobel Barış Ödülü'ne layık görülmüştür. Helen Caldicott'un kendisi ise American Humanist Association ("Türkçe: Amerikan Hümanist Birliği) tarafından verilen "Yılın Hümanisti" ödülünü almıştır.

1995'te Caldicott ABD'ye geri döndü ve New School of Social Research için medya, küresel siyaset ve çevre konusunda ders verdi. Ayrıca WBAI'de (Pacifica) haftalık bir radyo şovuna ev sahipliği yaptı ve Standing for Truth About Radiation (STAR) vakfının kurucu başkanı oldu.

Altıncı kitabı "The New Nuclear Danger: George W. Bush’s Military Industrial Complex", 2001'de yayımlandı. Bu kitap ile tur yaparken idare merkezi Washington, DC'de bulunan Nuclear Policy Research Institute'yu (NPRI) ("Türkçe: Nükleer Tedbir Araştırma Enstitüsü") kurdu. NPRI; nükleer enerjinin tehlikeleri, bununla ilgili silahları, güç programlarını ve politikaları da içeren konular hakkında genel basın üzerinden gerçekleştirilmeye devam eden halk eğitimi kampanyasını kolaylaştırmıştır. Bu hareket, hem Caldicott hem de icra direktörü Julie R. Enszer tarafından yürütülmüştür. NPRI nükleer enerjiyi tümden sonlandırmak üzerine; halk eğitim kampanyaları, yaygın medyada mevcudiyet kurma ve kamuoyunca iyi bilinen sempozyumlara sponsor olmak yoluyla ortak karar oluşturmak için girişimde bulunmuştur. NPRI günümüzde Beyond Nuclear'a dönüşmüştür. 2008'de Caldicott, "Helen Caldicott Foundation for a Nuclear Free Future"'u ("Türkçe: Nükleersiz Gelecek için Helen Caldicott Vakfı") kurmuştur. Bu vakıf, Huston station KPFT'de bulunan "If You Love This Planet" isimli haftalık radyo şovuna ev sahipliği yapmaktadır ve günümüzde düzinelerce ABD, Avustralya ve Kanada radyo istasyonlarınca yayınlanmaktadır ve bunların sonradan internete kopyalanan yayını ise www.ifyoulovethisplanet.org'da bulunmaktadır. Vakıf ayrıca; nükleer güç, Fukuşima ve nükleer silahlarla ilgili bilgi barındıran NuclearFreePlanet.org isimli websiteyi de işletir.

Mayıs 2003'te Caldicott, San Diego Üniversitesi'nin Joan B. Kroc Enstitüsü'nün Barış & Adalet Serisi kampanyasında "Yeni Nükleer Tehdit" başlıklı bir konferans vermiştir.

2004'te Dr. Caldicott'ın hayatına, film yapımcısı yeğeni Anna Broinowski'nin gözlerinden bakan "Helen's War: portrait of a dissident" ("Türkçe: Helen'in Savaşı: bir muhalifin hayatı") isimli bir belgesel film çekilmiştir.

Caldicott günümüzde zamanının bir kısmını ABD'de bir kısmını Avustralya'da geçirmektedir ve nükleer enerji, silah ve güç üzerindeki görüşlerini genişçe tanıtmak üzerine konferanslar vermektedir. 21 defa fahri doktorlukla ödüllendirilmiştir ve Nobel Ödüllü Linus Pauling tarafından Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterilmiştir. Lannan Vakfı tarafından 2003'te Kültürel Özgürlük Ödülüne layık görülmüştür ve 2006'da Avustralya Barış Organizasyonu ona, "atom çağının tıbbi ve çevresel tehlikeleri konusunda bilinçliliği artırmaya çoktandır devam eden bağlılığı için" ilk Avustralya Barış Ödülü'nü sunmuştur. Smithsonian Enstitüsü Caldicott'u 20. yüzyılın en etkili kadınlarından biri olarak isimlendirmiştir.

İspanya'daki yenilikçi beyin takımı Fundacion IDEAS bilimsel komitesinin bir üyesidir.

1992'de yayımlanan "If You Love This Planet" kitabının bütünüyle yeniden düzenlenmiş ve güncellenmiş nüshası W.W. Norton tarafından Eylül 2009'da bastırılmıştır.

Denis Delestrac'ın 2010 yapımı "Pax Americana and the Weaponization of Space" belgeselindeki röportajlarda; dışişleri uzmanlarının, uzay güvenlik aktivistlerinin ve askeri yetkililerin yanı sıra yer almaktadır.

Caldicott, 23 Mart 2012'de Santa Barbara'da Faulkner Galerisi'nde "Fukuşima, Nükleer Güç ve Nükleer Yaygınlaşmanın Tıbbi Çıkarımları" üzerine bir konuşma yapmıştır.

Caldicott, 1990 federal seçimlerinde Richmond Bölgesi'nin Temsilciler Meclisi'ndeki Yeni Güney Galler sandalyesine adaylığını koydu. Bu sandalyeyi, 1901 açılış seçimlerinden beri muhafazakarlar ve ilk defa 1922 seçimlerinde adaylığını koyan Ülke Partisi (günümüzdeki adı Ulusal Parti'dir) tutmaktadır. Caldicott, federal bağımsız bir aday olarak ön seçimlerde %23.3 ile iyi bir sayı yakaladı. Altıncı sayımlarda, Caldicott %27.4 oy oranına sahipken, Ulusal Parti'nin adayı (aynı zamanda lideri) Charles Blunt %43.2 oy ve İşçi Partisi'ninadayı Neville Newell %29.4 oy oranına sahipti. Bu şekilde Caldicott elendi ve ona verilen oylarının çoğu Newell'a gitti. Bu şekilde İşçi Partisi, tarihinde ilk defa iki partiden birinin tercih edildiği bir seçimde (%7.1'lik bir sıçramayla) %50.5 oy oranına sahip oldu. Seçimlerde parti lider adayının kendi sandalyesinde kaybetmesi olayı, Avustralya federal seçimleri tarihinde sadece üç kere görülmüştür. Diğer iki örnek ise 1929 federal seçimlerinde Stanley Bruce ve 2007 federal seçimlerinde John Howard'dır.

Caldicott, 1991'de Avustralya Senatosu'na girmeyi istedi ve Avustralyalı Demokratlar'ın desteğini kazanarak, yakın zamanda istifa etmiş Yeni Güney Galler Senatörü Paul McLean'in yerini almaya çalıştı. Ancak Demokratlar önceki seçimlerden, partilerinin Yeni Güney Galler aday listesinden seçimlerde kaybetmiş bir kişiyi seçti ve Karin Sowada bu makamı aldı.






Floresan lamba

Floresan lamba veya floresan tüp, elektriği kullanarak civa buharını tetikleyerek ışık elde eder.

Floresan lambalar ev ve işyeri aydınlatmalarında "Yoğun Floresan Lamba" (Compact Fluorescent Lamp, CFL) şeklinde yoğun olarak kullanılmaktadır. CFL'ler, klasik tip akkor lambalara kıyasla enerji verimliliği başta olmak üzere çeşitli alanlarda başı çekmektedir.

Klasik tip akkor telli ampul, kullandığı elektriğin çok azıyla ışık üretiyor, aslında bu elektriğin %90’ını ısıya çeviriyor. CFL ise akkor telli ampulün ihtiyaç duyduğu enerjinin yaklaşık dörtte birini kullanırken dört katı fazla parlaklık etkisi yaratabiliyor.

2007 yılı öncesinde yapılmış başka bir araştırmaya göre akkor telli ampulün 23.7 lm/W olarak belirlenmiş. Buna karşın CFL, 50 ile 60 lm/W’lık parlaklık etkisiyle bu alanda kayda değer bir gelişme sağlıyor.

2001 yılı verilerine göre ABD’de aydınlatmanın sadece %38’i flüoresan ampullerle sağlanıyordu. Bu verilerde CFL’nin oranı ne yazık ki belli değil. 2007 yılı verilerine göre AB’de flüoresan kullanımı %23’e denk gelirken CFL’nin toplamda payı %15. Fakat ABD’de CFL’nin 2001’den sonra yaygın satışı ve AB’nin 2009’dan itibaren klasik tip akkor telli ampulleri yasaklamaya başlamasıyla bu verilerin ciddi bir şekilde değiştiğini varsayabiliriz.

CFL ampulü, klasik tip akkor telli ampüle göre üstün olabilir. Fakat CFL’nin yaygınlaşmasını engelleyen bazı temel öğeler de mevcut. Bunların başında ise fiyatı geliyor. Bir CFL ampulü, akkor telli ampule göre birkaç kat daha pahalı. Bu açıdan aydınlatma konusunda tüketiciyi bilinçlendirmek önem kazanıyor. Zira bir CFL’nin ömrü klasik tip ampulden 6 kat uzun olabiliyor.

Tüketici için başka önemli bir etken CFL ampulünün estetik açıdan güzel gözükmemesi. 2008 yılında İngiltere’de yapılan bir araştırmanın küçük bir grup (18 konut) üzerinde yaptığı çalışma sonucu çevre bilinci az gelişmiş kişilerin estetik kaygılardan ötürü CFL ampul kullanmak istemediklerini ortaya koyuyor. Bu bulguyu genelleyebilmek için daha geniş kitleler üzerindeki araştırmaları dikkate almalıyız. Fakat benzer sonuçlar çeşitli piyasa araştırmalarında da karşımıza çıkıyor. 
CFL ampulünü aydınlatmada çevreci bir çözüm olarak görmeden, bu tip ampul kullanmanın zararlarını da irdelememiz gerekiyor. CFL ampulü hakkında en