ak çalıştı. Buna rağmen Napolyon'un son sürgün yeri olan St. Helena'ya gönderme yaparak "bizim St. Helena'mız" diye nitelediği Nassau'dan nefret etti. Britanya medyasında Britanya'da yiyeceklerin karneyle dağıtılması ve ışıkların geceleyin karartılması gibi çeşitli sıkıntılar yaşanırken ABD'deki ölçüsüz harcamaları nedeniyle ağır bir biçimde eleştirildi. Yerli halka karşı ırkçı yaklaşımı (teyzesine gönderdiği mektuplarda halktan "tembel, kuvvetli zenciler" olarak bahsediyordu) yetiştiriliş biçimini yansıtmaktaydı. 1941 yılında Britanya Başbakanı Winston Churcill, Edward ve Wallis'in Churcill'in "Alman yanlısı" olarak nitelediği İsveçli iş adamı Axel Wenner-Gren'e ait bir yatta yapmayı planladıkları Karayip turuna ağır eleştirilerde bulundu. Churchill dük "yenilgiyi kabul eden" bir yorumda bulununca kendisini yine eleştirmeye mecbur hissetti. Arkadaşlarından biri olan Charles Bedaux 1943 yılında ihanet suçlamasıyla tutuklandı ve davası görülmeden önce Miami'deki bir hapishanede intihar etti. Britanya'nın siyasi açıdan ileri gelenleri düşese güvenmiyordu, Alexander Hardinge bir yazısında Wallis'in varlığından şüphe edilen Britanya karşıtı faaliyetlerinin kendisini kraliçesi olarak kabul etmeyen bir ülkeye karşı öç alma isteğinden kaynaklandığını belirtti. Nazi Almanyası'nın yenilmesinin ardından çift Fransa'daki inzivalarına geri döndü.

1946 yılında Wallis Dudley Kontunun evi olan Ednam Lodge'da kalırken mücevherlerinin bir kısmı çalındı. Hırsızlığın kraliyet ailesi tarafından Edward'ın Kraliyet Koleksiyonu'ndan almış olduğu mücevherleri geri kazanmak için veya ertesi yıl Cartier'a büyük miktarda mücevher yatıran Windsorlar tarafından sigortayı dolandırmak amacıyla planlandığına ilişkin iddialar ortaya atıldı. Ancak 1960 yılında Richard Dunphie adlı hırsız suçunu itiraf etti. Çalınan mücevherler Windsorlara ait, Edward'a miras kalmış, Galler Prensiyken hediye edilmiş veya onun tarafından satın alınmış mücevherlerin sadece küçük bir bölümüydü.

VI. George'un 1952 yılındaki ölümünün ardından dük cenazeye katılmak üzere İngiltere'ye gitti. Düşes törene katılmadı; önceki yılın ekim ayında Londra'da kalırken Edward'a "Bu ülkeden nefret ediyorum. Mezara kadar da nefret edeceğim," demişti. Aynı yılın ilerleyen aylarında Paris belediye yetkilileri Windsorlara bir evi kullanmalarını teklif etti. Çift kolay bir inziva hayatına sahip oldukları hayatlarının geriye kalanının çoğunda Paris yakınlarındaki Neuilly-sur-Seine'de 4 route du Champ d'Entraînement adresinde bulunan evde yaşadı. Kırsal bölgede bulunan Gif-sur-Yvette'te "Moulin de la Tuilerie" veya "Değirmen" olarak bilinen ikinci bir ev satın alan Windsorlar, burada komşuları Oswald ve Diana Mosley ile yakın arkadaş haline geldi. Bundan yıllar sonra Diana Mosley dük ve düşesin kendisiyle eşinin Hitler'in komünizmi yok etmesine izin verilmiş olması gerektiğine dair görüşlerini paylaştığını iddia etmiştir. Edward 13 Aralık 1966 tarihinde "Daily News"'teki bir yazısında "Almanya'nın doğuya saldırıp komünizmi sonsuza dek yok etmesi için teşvik edilmesi Britanya'nın ve Avrupa'nın çıkarlarına uygundu ... Naziler ve Kızıllar birbirleriyle dövüşürken geriye kalanımızın tarafsız kalabileceğini düşünüyordum," demiştir.

1965 yılında Edward ve Wallis Edward'ın retinasının yırtılması sonucu bir göz ameliyatına ihtiyaç duyması nedeniyle Londra'ya gitti, Kraliçe II. Elizabeth ve Kent Düşesi, Prenses Marina onları ziyaret etti. Dükün kardeşi Harewood Kontesi Mary de ölümünden sadece on gün önce dük ile düşesi ziyaret etti. Windsorlar Mary'nin Westminster Manastırı'ndaki anma törenine katıldı. 1967 yılında Edward ve Wallis Kraliçe Mary'nin doğumunun yüzüncü yılı dolayısıyla II. Elizabeth tarafından yapılan bir levha açılışına katıldı. Bunu takip eden yıllarda hem Kraliçe II. Elizabeth hem de Galler Prensi Charles Windsorların Paris'teki evini ziyaret etti, kraliçenin ziyareti Edward'ın ölümünden kısa bir süre önce gerçekleşti.

Edward'ın 1972 yılında kanserden ölümünün ardından düşes cenazesine katılmak üzere Londra'ya gitti ve ziyareti sırasında Buckingham Sarayı'nda kaldı. Gittikçe güçsüzleşen ve demans ile mücadele eden düşes, hayatının geriye kalanında sosyal hayattan çekildi ve Edward'ın mal varlığıyla kraliçenin verdiği ödenek ile desteklendi. Birkaç kez düştü ve iki kez kalçasını kırdı. Edward'ın ölümünün ardından düşesin Fransız avukatı Suzanne Blum vekillik görevini üstlendi. Blum düşese ait olan malları kendi arkadaşlarına gerçek değerlerinin altında sattı ve Caroline Blackwood'un 1980'de yazılıp 1995'te Blum'ın ölümüne kadar yayınlanmayan "The Last of the Duchess" kitabında müvekkilini kendi çıkarı için kullanmakla suçlandı. Daha sonraları kraliyet biyografi yazarı Hugo Vickers Blum'ı "içindeki kötü niyeti saklamak için iyi niyet örtüsü giyen ... şeytani bir insan" olarak niteledi. 1980 yılında Wallis konuşma yetisini kaybetti. Hayatının son günlerinde yatağa bağlı hale geldi ve doktoruyla hemşireleri dışında hiç kimseyi kabul etmedi.

Windsor Düşesi 24 Nisan 1986 günü Paris'teki Bois de Boulogne'da bulunan evinde hayatını kaybetti. Cenazesi Windsor Sarayı'ndaki Saint George Şapeli'nde gerçekleştirildi ve hayatta kalan iki eltisi olan kraliçenin annesi Mary ve Gloucester Düşesi, Prenses Alice kraliyet ailesinin bazı diğer üyeleriyle birlikte törene katıldı. Kraliçe, Prens Philip, Galler Prensi ve Prensesi de hem cenaze, hem de defin töreninde yer aldı. Wallis, Windsor Sarayı yakınlarındaki Kraliyet Mezarlığı'na "Windsor Düşesi Wallis" olarak defnedildi. Kraliçeyle 1960'larda yapılan bir anlaşmaya kadar dük ve düşes düşesin babasının bulunduğu Baltimore'daki Green Mount Mezarlığı'nda satın aldıkları bir yere defnedilmeyi planlamaktaydı.

Fransa'nın dük ve düşese bir ev sağlayarak verdiği yardım nedeniyle ve intikal vergisine karşılık olarak düşesin XVI. Louis tarzı mobilya koleksiyonu, bazı porselenler ve tablolar Fransız devletine devredildi. Britanya kraliyet ailesine büyük miktarda miras kalmadı. Suzanne Blum'ın talimatı üzerine taşınmaz mallarının büyük kısmı bir tibbî araştırma vakfı olan Pasteur Enstitüsü'ne verildi. Karar düşes hayatta olduğu sürece bağış yapmaya ilgi duymadığı için kraliyet ailesi ve düşesin arkadaşları tarafından şaşkınlıkla karşılandı. Sotheby's tarafından Nisan 1987'de Cenevre'de düzenlenen bir açık arttırmada düşesin mücevher koleksiyonu enstitü için açık arttırmadan önceki tahminlerin yaklaşık yedi katı olan 45 milyon dolar topladı. Blum daha sonraları Mısırlı yatırımcı Muhammed El Fayed'in mücevherleri "çok düşük bir fiyata" satın almayı denediğini iddia etti. El Fayed kiraladığı Paris'teki konak da dahil olmak üzere mali olmayan taşınmaz malların çoğunu satın aldı. 1997 yılının temmuz ayında koleksiyonunun aynı yılın ilerleyen aylarında New York'ta açık arttırmaya sunulacağı açıklandı. Oğlunun Galler Prensesi Diana'nın da ölümüne neden olan kazada ölmesi dolayısıyla geciken ve 1998 yılında gerçekleşen açık arttırmada bağış amacıyla 14 milyon sterlin toplandı.

Wallis başka sevgilileri olduğuna ilişkin söylentilerin konusuydu. Woolworth servetinin varisi, Amerikan gey eğlence düşkünü Jimmy Donahue düşesle 1950'lerde gizli bir ilişkide bulunduğunu iddia etti; ama Donahue yaratıcı bir biçimde oynadığı kaba oyunlar ve boş söylentiler çıkarmasıyla bilinmekteydi. Wallis'in Çin'de yaşadığı iddia edilen cinsel veya suç oluşturan maceralarıyla ilgili bir "Çin dosyası"nın varlığı neredeyse tüm tarihçiler ve biyografi yazarları tarafından reddedilmektedir.

Wallis'in hiç çocuğu yoktu. Hamilelik ve kürtaja ilişkin en önemlisi Çin'de Kont Ciano'yla olan söylentiler mevcut olsa da Wallis'in sevgililerinden veya üç kocasının herhangi birinden hamile kaldığına ilişkin somut herhangi bir kanıt yoktur. Androjen duyarsızlık sendromundan muzdarip olduğuna ilişkin iddialar 1951 yılında geçirdiği uterus fibroidi ameliyatı nedeniyle olasılık dışı görünmektedir. Doktoru Jean Thin Wallis'in normal üreme organlarına sahip olduğunu ifade etmiştir.

Düşes kendi adına başkası tarafından yazılmış anı kitabı "The Heart Has Its Reasons"ı (Türkçe anlamı: "Kalbin Kendi Nedenleri Var") 1956 yılında yayınladı. Yazar Charles Higham kitap hakkında "gerçekler bir estetik ameliyatla eşdeğer biçimde acımasızca değiştirilerek yeniden yazıldı ... ve böylece yazarının siyasi olarak yanlış yönlendirilmiş; ama hoş ve çekici olan kişiliğini bolca yansıttı" yorumunu yapmıştır. Higham düşesi "etkileyici, heyecan verici ve içten gelen bir dürtü sonucu hırslı" olarak nitelemiştir. Söylentiler, varsayımlar ve siyasi amaçlı propaganda düşesin hayatının anlatımına gölge düşürmüş ve düşesin gerçekleri manipülasyonu da durumu etkilememiştir. Ancak Wallis'in büyük bir trajediye dönüşen büyük bir aşk yaşamış ve kendi hırsının kurbanı olmuş bir kişi olduğuna dair herhangi bir somut kanıt bulunmamaktadır. Biyografi yazarlarının görüşlerine göre "döneminin en çekici bekarının sevgili gözdesi olarak en büyük peri masalını yaşadı. Daha sonra rüya ters gitti, [Edward] onun [Wallis'in] yalvarışlarını yok sayarak hayatının geri kalanını onunla geçirmek için konumunu bıraktı." Araştırmacılar onu beklediğinden daha az seçenekle karşı karşıya bırakan bir uçurumdan yukarı çıktığı konusunda hemfikirdir. Stanley Weintraub'a göre "Bir şekilde toplumun ileri gelenlerinin Edward'ın kralın olmasıyla üstesinden gelinebileceğini düşünüyordu ve Bessie teyzesine attığı mektuplarda "doyumsuz hırslarından" açık bir biçimde bahsetti ... Sorumluluğundan tam da [Wallis'in] istediği role kaçmasıyla sıkıştı ve [Wallis] ona bir mektubunda "biz ikimiz sadece felaket yaratabiliriz," dedi ... sosyete üyesi Sybil Colefax'la konuşurken "sistem işleyişi" sonucu "iki kişinin acı çekeceğini" tahmin etti ... İtibardan yoksun bırakılan ve yapacak herhangi yararlı bir işi olmayan yeni Windsor Dükü ve onun düşesi bir kuşak boyunca uluslararası sosyetenin en kötü bilinen parazitleri olacak ve birbirlerinin canlarını tam anlamıyla sıkacaklardı ... [Edward'ın] duygusal olarak Peter Pan olduğunu ve kendisinin Alice Harikalar Diyarında gibi bi