orial songs)») bir önceki potlaçtan kalma şarkılarıdır.

Koyukon yas şarkıları ölüleri onurlandırmak için iş yoğunluğunun azaldığı kış mevsiminde Atabask potlacı adı verilen potlaç törenlerinde söylenir ve bu şarkılarda asla ölen kişinin adı anılmaz ve o kişinin hayatta yaptığı iyilikler ve iyi şeyler dillendirilir. Koyukon şarkıları 3 ana gruba ayrılır: 1) maskeli dans şarkıları ("mask dance songs"): def benzeri davullar eşliğinde Kızılderili Koyukonlar için anlamsız olan kuzey ve batı komşuları Eskimo İnyupiklerin dilinde (İnyupikçe) tipik kısa kelimelerle söylenir; 2) leğen şarkıları ("washtub songs"): kabuğu soyulmuş ladin ağacından bir direğin etrafında direğe bağlı hareketli bir patiska ("calico") parçasını elleriyle aşağı yuları kaldırarak söylenir; 3) direk dansı şarkıları ("stick dance songs"): sadece Ölüler Bayramında ("Feast for the Dead") uygun bir zamanda söylenir.

Keman müziği ("fiddle music") : Guçinlerde olduğu gibi Koyukonlarda da keman ("fiddle") gözde çalgılardandır. Guçin kemancılığının başlangıcı Hudson's Bay Company şirketinin ticaret karakolunda çalışan kürk tüccarlarının 1847 yılında Fort Yukon'a keman getirmelerine dayanır. Kanada'dan gelen bu kürk tüccarları Fransız Kanadalıların ve İskoçların ezgilerini de getirmişlerdir. Geleneksel Atabask keman müziği ("fiddle music") Alaska'da iki coğrafi merkezde gelişim göstermiştir. Biri 160 yıl önce 1847'de Yukon Nehrinin yukarılarında Guçin ve Hanlar arasında gelişen "Upriver music", diğeri ondan yaklaşık 50 yıl sonra nehrin aşağılarında Koyukon, Aşağı Tanana ve Değinaklar arasında gelişen "Downriver music". Guçin ve Koyukonların keman çalma tarzları birbirinden farklıdır. İlki 1983 yılında Fairbanks, Alaska'da yapılan "Athabascan Fiddling Festival" (ya da "Athabascan Old-Time Fiddling Festival") adlı keman fesivalinin 29.su 2011 yılında yapılmıştır. Bu festival Atabaskların en önemli sanat etkinliklerinin başında gelir ve Atabask kemancılar hünerlerini gösterir.



Ölüleri ardından yas tutan Koyukonlar ölümü izleyen bir yıl boyunca ahşap (söğüt) yas boyunluğu ("mourning neck ring") ile huş ağacından yas bileziği ("mourning arm bands, mourning bracelets") takarlardı.

Animizm ve şamanizm diğer Alaska Atabaskları gibi Koyukonların da geleneksel inancını oluştururdu. Animizm Koyukon inancında belirgin biçimde görülür. Koyukon animizminde hayvanların, bitkilerin ve cansız elementlerin bir ruhunun olduğuna inanılır ve ruhlarınca rahatsız edilmemek için bütün bunlara merhametli yaklaşılır. Güçlü ruhlar ("biyeega hoolanh") görünür güçle paraleldir. Kara ayı, boz ayı, Kutup porsuğu, vaşak, su samuru ve kurt ruhu en güçlü olan hayvanlardır. Sığının ruhu ise zayıftır. "Microtus" ya da yakut tepeli çalı kuşunun ruhu da zayıftır, fakat merhametsiz öldürülürse, ruhu öfkelenir.. Bitkilerin ruhları fazla güçlü değildir. En güçlü bitki ruhları arasında "direk dansı" adı verilen yas töreninde de kullanılan ladin ("Picea glauca"; "tsʼibaa") ile Koyukon yaşamını kolaylaştıran pek çok eşyanın yapımında kullanılan huş ("Betula papyrifera"; Yukarı "kk’eesh", Merkezî "kk’eeyh") ağaçlarıdır.

Koyukon evreni özellikle dağıtılmıştır. Kuzgun ("dotsonʼ se"; eski imlâ: "dotsonʼ sa" «büyük karga») insanı yaratan olarak görülür ve Koyukon dünyasının pek çok güçlü noktalarından biridir. Koyukon animizmine göre her hayvanın farklı derecede güçleri olur. Kuzgun ruhları geçmişte daha güçlü iken günümüzde daha az güçlüdür. Şamanlar hasta olanları kuzgun ruhunun gücünü kullanarak (dans edip onun gibi gaklayarak) tedavi ederlerdi. Günümüz Koyukonları şamanlarının çoğunu kaybettiği için köylere kuzgun saldırıları artmıştır; bunun sebebi kuzgun ruhlarının artık yetim kalmasıdır.

Şamanlar ("deyenenh", "teyenen", "diyinh", "diyininh" [sg] "diyhinyoo" [pl] «yalvaran, yalvarıcı / one who conjures») insanlar ile ruhlar arasında irtibatı sağlayan erkek ("denaa") ya da kadın ("sołt’aanh") ruh liderleridir. Koyukon şamanlarının kendi güçleri yoktur; fakat, doğadaki ruhların güçlerinin nasıl kullanılacağını bilirlerdi. "Yega" denen ruhlara benzeyen tanıdık aile ruhlarının ("sën, senh, sin" ve/veya "ałtaa, ełt’aa’e") gücüne sahiptirler ve o ruhları kullanarak olağanüstü marifetleri sergileyebilir. Şaman adaylığı rüyada başlar. Tanıdık aile ruhları insan formunda ileride şaman olabilecek kişiye rüyasında görünür. Ertesi gün şaman adayı ormana giderek rüyasında gördüğü yeri bulur. Orada mavi bir alevle kaplı bir noktada yaklaşık on ikiden yirmiye kadar değişik sayılarda som balığı yumurtası (ya da bezelye) büyüklüğünde boncuk gibi nesnelerin mavi alevin etrafında dans ettiği görülür. Buna "karunih" ("k’aahooneyh" «güç, hareket/action, power») denir. Burada şaman adayı ruhun çağrısını reddedebilir ve uzaklaşabilir. Fakat şaman adayı boncukları toplar ve belli özel bir güç isterse, dileğinin kabul edildiğine dair bir işaret arar. İşaret olmazsa başka bir özel güç ister (zira her ruh güçlerin hepsine sahip değildir) ve akabinde işaret aranır. Gücü elde eden aday artık şamandır ve o gücü kullanır.

Eski zaman Koyukon şamanları gücü kendileri için istemezlerdi, onlar doğanın ruhsal gücünü iyi ya da kötü yönde etkilemeye çalışırlardı. Koyukon inancında hava değişimleri ruhlarca yapılır. Fırtınayı önlemek için dişi köpek bağırtılır. Etkili Koyukon şamanları arasında üç tanesinin adı zikredilir: Nulato'dan erkek "Otsioza", Koyukuk'tan kadın "Noidola`an" ile Kokrines-Tanana Mission grubundan erkek "Kedzaludla" .

Koyukon inancına göre insanların iki ruhu ("souls") vardır ve bunlardan biri şaman ya da serbest ruhların ("spirits") ele geçirmek ya da zarar vermek istediği ruh, diğeri ise ölünceye kadar beden içinde kalan ruhtur.

Tabular ("hʉtlaanee, hutla’nee") animistik sakıntılardır. Koyukonların en eski zamanlarına ait kutsal hikâyeleri ("kk’edon ts’ednee") tabuların öğrenilmesindeki en etkili araçtır. Geleneksel animist ve şamanist inanç gereği her hayvanın bir ruhu vardır ve tabu olduğu için Koyukonlar avlanma istek ve planlarını uluorta konuşmaktan çekinirler. Tabudan dolayı avlanma fiilini doğrudan «ben sığın avlamaya gidiyorum» biçiminde değil, «ben etrafa bakmak için gidiyorum» ya da «ben sığın izi bakmaya gidiyorum» biçiminde dolaylı olarak ifade ederler. Aksi takdirde doğrudan avlanma fiilinin söylenmesinin kötü şans getirdiğine inanılır. Ayı ve kurdun ruhu güçlü iken sığınınki oldukça güçsüzdür. Açlıktan ya da hastalıktan kıvranan sığına rastladıklarında onun acısına son vermek için Koyukonlara öldürmeleri telkin edilir. Eti insanlarca yenmek üzere alınmayacak olsa bile, dörde bölüp bırakmak gerektiğine inanırlar; böylece sığının ruhuna saygı için boşa ölmediğini gösterirler. Komşusunun evine tabak içinde sığın eti götürürken sığının ruhuna saygı için üzeri örtülür. Aile içinde kız çocuklarının erkeklerin (baba ve erkek kardeşlerin) giysilerini giyip av araç ve gereçleriyle gezmelerine izin verilmez. Kızların ayılara bakması ya da ayılar hakkında ad vererek konuşmalarına ve ayı eti yemelerine izin verilmez. Eğer mutlaka konuşmak gerekirse ayının adı (kara ayı "ses", boz ayı "tlaaghoze") doğrudan söylenmeyip «büyük hayvan» gibi bir nitelemeyle anılır.

Ayı (kara ayı: "ses"; boz ayı: "tlaaghoze"): Koyukon inancında ve geleneğinde hayvanlar kötü muamele yapılarak vahşi biçimde öldürülmez, merhametli avlanılır. Her hayvanın ruhu vardır ve öldüğü zaman ruhu serbest dolaşır ve merhametsizce öldürülürse intikam alabilir. Avlanan ayının ruhunu yürümeden tutabilmek için ilk önce ayakları yenir. Belirli parçaları cenaze potlaç törenlerinde erkek ve erkek çocuklar tarafından köyden uzakta yenir. Hayvanlar içinde en güçlü ruh ayınınki sonra da kurdunkidir; sığının ruhu ise zayıftır. Öldürülseler bile hayvanların ruhla bütün olan gerçek hayatı yavaş yavaş tükenir. O yüzden ruhu güçlü hayvan olan ayının eti daha sonraki dönemlerde tüketilirken bile temkinli ve tabuya uygun hareket edilir. Siyah ayıdan daha büyük olan boz ayıların ruhu en güçlü olanıdır. Öldürülen boz ayının postunda bile sinirli ruhunun gücü hissedilir ve bu birkaç yıl sürer. Ayı eti kesinlikle kadın ve kızlara yedirilmez, uzak tutulur. Ayı için kurulacak tuzak araç ve gereçlerine ya da tuzaksız doğrudan avlamada kesinlikle av silah ve gereçlerine kadınların dokunmasına izin verilmez ve ayı avına da kadınlar götürülmez..

Koyukonlar "Rana sylvatica" türünden kurbağanın (Merkezî ve Aşağı Koyukonca "noghʉye") iyi şans getirdiğine inanır ve merhametli davranıp ona zarar vermekten çekinirler. Kesinlikle yemezler. Çıkış kaynağı Kurbağa-Kadın ("Frog-Woman") adlı bir halk hikâyesidir. Bu hikâyede Kurbağa-Kadın zalim iki genç erkek tarafından kötü muamele ("treated badly") edilip öldürülür ve cesedi olduğu yere bırakılır. Daha sonra başka bir genç erkek gelir ve merhametli davranıp cesedi gömer. Cesedi gömen kişi o andan itibaren iyi şans ve avcılık becerileriyle ödüllendirilir. Başı ağrıyan birisi kurbağayı tutup başına koyar ve kurbağanın boğazını (gerdanını) aşağı yukarı sürterse o kişinin baş ağrısı diner..

Buz dalgıcı ("dodzina") türünden dalgıç kuşlarının dikkat çekici tüylerinin sebebini açıklayan çok eski zamanlardan kalma bir Koyukon efsanesine ("kk’edon ts’ednee") göre şamanın biri tıbbi ve şamanistik güçleriyle başkasını tedavi eder, tedavi olan kişi de bunun karşılığı olarak beyaz denizkabuklarıyla özene bezene süslenmiş olan bir pelerin ile kolye verir. Sonra şaman dalgıç kuşuna dönüşür. Dalgıç kuşunun dikkat çekici tüylenmesi bu yüzdendir. Dalgıç kuşunun eti çocuk ve çocuk bekleyen gebe kadınlara yedirilmez, zira doğmuş ya da doğacak çocukların tıpkı dalgıç kuşu gibi hantal ve yavaş paytak yürüyüşlü olacağına inanılır

Koyukonlar için baykuş türleri içinde "Bubo virginianus" (Kuzey Amerika puhusu) bilgeliğin önde gelenidir. Bazen etinin mükemmel tadı için avlanır. Ancak sadece yaşlıların yemesine izin verilir. Zira baykuşun yavaşlığı gençleri ve gelecekteki çocuklarını etkileyip hareketlerini yavaşlatır. Yetişkinler yaramaz çocukları dize getirmek için baykuşu "umacı" olarak kullanır. Çok eskiden Doğan ("Falco") ya da şahin ("Bu