alara olan ilgisine rağmen yeteneğine onay bulamayınca Charles Dickens çevirilerine başladı. Ve başarı kendi deneyimlerini yazmaya başladığı ilk anda geldi; 1841 yılında basılan ilk önemli eseri "Bilder aus dem Soldatenleben im Frieden"de askerlik anılarını yazdı, ve o tarihten sonraki eserlerinde de kendi yaşamından derlediği yazılarıyla başarı elde etti.

Hackländer'in esprili ve gerçekçi tarzı onu oldukça popüler yaptı ve 19. yüzyıl ortalarında Almanya'nın en çok okunan yazarlarından biri oldu. Eserlerinin çoğu kötü çalışma ve yaşam koşullarındaki olgularla beslenir ve pek doğru bir değerlendirme olmasa bile zamanın eleştirmenlerini onu Dickens'la karşılaştırmaya götürmüştür.






Philip G. Epstein

Philip G. Epstein (22 Ağustos 1909 – 7 Şubat 1952), ABD'li senaryo ve oyun yazarı. Epstein, ikizi Julius ile birlikte sahnelenmemiş "Everybody Comes to Rick's" isimli oyundan uyarladıkları "Kazablanka" ile tanınır. Kardeşler bu senaryoyla En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü de kazandı.

Epstein New York City'ta doğdu ve Manhattan'da büyüdü. Şehirde atların ulaşım için kullanıldığı o günlerde babası bir ahır sahibiydi. Pennsylvania State Üniversitesi'ne devam etti ve bu okuldan 1931 yılında mezun oldu.

Kardeşiyle birlikte Los Angeles'a taşındı ve Warner Bros ile çalışmaya başladı. Bu şirketin sahibi Jack Warner ile aralarında bir sevgi-nefret ilişkisi vardı. Warner, kardeşlerin şirketine kazandırdığı başarılardan çok memnundu. Ama muzipliklerinden, çalışma şekilleri ve saatlerinden hoşlanmıyordu. 1952 yılında Warner, iki kardeşin ismini Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesi'ne verdi. Sorgularında Amerikan karşıtı, yıkıcı bir organizasyona üye olup olmadıkları sorulduğunda "Evet. Warner Brothers" cevabı verdiler.

Epstein 1952 yılında Hollywood'da kanserden öldü.

Oğlu Leslie Epstein Boston Üniversitesi'nin yaratıcı yazarlık programını yönetir ve bilinen bir romancıdır. Torunu Theo Epstein, Chicago Cubs takımının yönetimindedir. Diğer torunu Anya Epstein ise bir senaristtir.




Sarı taçlı gece balıkçılı

Sarı taçlı gece balıkçılı ("Nyctanassa violacea") balıkçılgiller (Ardeidae) familyasından bir kuş türü. Küçük yapılı olan bu kuş gece balıkçılına benzer. Önceleri "Nycticorax" cinsinde sınıflandırılmaktaydı. Özellikle sıcak kıyı bölgeleri olmak üzere Amerika'da yaşar.

Erişkin kuşların boyu 61 cm, ağırlığı da 625 g. civarındadır. Tepeleri ve sırtları beyaz renklidir, diğer tüyler genel olarak gridir. Gözleri kırmızı ve kısa bacakları sarı renklidir. Gözün altında beyaz bir çizgi bulunur. Beyaz ve gri benekli kahverengi tüylere sahip olan genç kuşlar genç gece balıkçılına benzer.

Sıcak bölgelerde yaşayanlar dışındaki popülasyon göçmendir. Kışları Orta Amerika ve Karayiplere göçederler. Üreme döneminden sonra kuzeyde Büyük Göller ve Ontario'da da görülebilirler. Geceleri su kenarında pusuda bekleyerek avlanırlar. Küçük balıklar, kabuklular, yumuşakçalar, kurbağalar ve sucul böceklerle beslenirler. ABD'nin doğu kıyılarından Güney Amerika'nın kuzeydoğusuna kadar olan bölgede bataklıklarda ürerler. Koloniler hâlinde, ağaç ya da çalılıkların üzerine çalı çırpıdan yapılmış platformlarda yuvalanırlar. Dişi bir kerede soluk mavi-yeşil üç ila beş yumurta yumurtlar.




Karbondioksitin jeolojik depolanması

İklim değişikliğine etkisi olan sera gazlarından CO’nin atmosferdeki derişimi, antropojenik etki ile her geçen gün artmaktadır. Bu etki ilk buhar makinasının kullanımı ile 200 ü aşkın yıldır devam etmektedir. 1958 yılından günümüze kadar, dünyadaki en uzun süreli atmosferik CO ölçümlerinin gerçekleştirildiği Amerika Birleşik Devletleri, Hawai’de bulunan Mauna Loa Gözlem İstasyonu’nun verisine göre 1958 yılında mevsimsel olarak düzeltilmiş şekilde hacimce yaklaşık 315 ppm olan CO derişimi, yıllar geçtikçe sürekli bir artış göstererek 2012 yılı Kasım ayında mevsimsel olarak düzeltilmiş şekilde hacimce yaklaşık 395 ppm değerine ulaşmıştır[1][2][3]. IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) tarafından yürütülen ve farklı ekonomik büyüme, nüfus artışı ve teknolojik ilerleme senaryoları ve 2 farklı karbon döngü modeli kullanılarak yapılan CO emisyon tahmin çalışmaları, CO emisyonunun gelecek yıllarda da artmaya devam edeceğini göstermektedir[4][5]. Bu duruma bağlı olarak, küresel sıcaklık değerlerinde ve deniz suyu seviyelerinde de artış olacağı öngörülmektedir[5].

CO emisyonunun temel kaynakları arasında fosil yakıt kullanılan termik santraller, demir-çelik, şeker ve çimento fabrikaları ve rafineriler gibi endüstriyel tesisler yer almaktadır. Atmosferdeki CO miktarını azaltmak için; enerji tasarrufu ve enerji verimliliğinin sağlanması, yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının teşvik edilmesi, alternatif enerji teknolojilerinin ve enerji üretiminde sıfır CO emisyonu için metotların geliştirilmesi ve CO’nin yeraltında jeolojik depolanması gibi seçenekler bir arada uygulanmalıdır. IEA Enerji Teknolojileri Perpektifleri- ETP 2010 Mavi Harita (Blue Map) Senaryosu’nun 2050 yılında küresel enerji temelli CO emisyonlarını 2005 yılı değerlerine göre yarıya düşürme planı çerçevesinde, karbon yakalama ve depolama seçeneğinin % 19 oranında etkili olabileceğini öngörülmektedir[6]. Dünyadaki doğal CO rezervuarlarının varlığı, yeraltında CO’nin güvenli bir şekilde uzun süre depolanabileceğinin kanıtıdır.

Petrol üretimini arttırıcı bir metod olarak, Türkiye’deki en büyük doğal CO sahası olan Dodan Sahası’ndan 1985 yılından beri CO boru hattı ile taşınmakta ve Batı Raman Sahası’na CO enjeksiyonu sürdürülmektedir[7]. Türkiye’de CO depolanması için uygun jeolojik ortamların belirlenmesi ve 500 MW üzerinde kurulu gücü olan termik santral, çimento, demir çelik ve şeker fabrikalarından ve rafinerilerden açığa çıkan CO emisyonlarının hesaplanması, seçilecek jeolojik yapılardaki depolama kapasitesinin belirlenmesi ve seçilen bir sahada CO2’nin yeraltına depolanmasının detaylarının jeolojik ve sayısal model ile incelenerek ekonomik analizinin yapılması amacıyla bir proje yürtülmüştür[8]. Bu çalışmada, doğal CO sahası olan Dodan sahası ile petrol üretim sahaları öncelikle düşünülmesi gereken yerler olarak görülmüştür. Derin akiferler mevcut olmakla beraber verilerin azlığı bu yapılarda detay inceleme yapmadan CO depolamanın yapılamıyacağı sonucuna varılmıştır. 
Emisyonlardan kaynaklanan CO’nin yeraltında jeolojik depolanması için emisyon kaynaklarından CO’nin yakalanması ve diğer emisyon gazlarından ayrıştırılması gerekmektedir. Ayrıştırılan CO yeraltında depolanacağı yerlere tankerlerle veya boru hattı ile taşınmaktadır.

CO’nin jeolojik depolanması karbon yakalama ve depolama teknolojisinin temel aşamalarından biridir.
Büyük ölçekli CO depolama için en uygun olarak değerlendirilen iki temel seçenek;

Kömür ve bazalt yatakları gibi halen araştırılmakta olan diğer seçenekler gelecekte daha fazla depolama olanağı sağlayabilecektir.

CO, enjeksiyon kuyuları aracılığı ile gözenekleri ve/veya çatlakları bulunan derin formasyonlara basılır. CO, önceden gözeneklerde bulunan akışkanın (doğal gaz, su veya petrol) yerini almış veya bu akışkanı sıkıştırmış olur. Yüksek gözeneklilik ve geçirgenliğe sahip kayaçlar uygun depolama formasyonlarıdır. Bu formasyonlar, genellikle sedimanter havzalarda bulunmakta ve sedimanların jeolojik zamanlarda istiflenmesinden meydana gelmektedir. Aynı havza içinde yer alan ince taneli geçirimsiz sedimanlar geçirimli ve depolamaya uygun formasyonlar arasında bariyerler oluşturmaktadır. Mevcut petrol, doğal gaz ve hatta saf CO rezervuarları, akışkanları milyonlarca yıl boyunca kaçak olmadan tutma potansiyellerini kanıtlamaktadır.

Yeraltı katmanları, rezervuarlar ve örtü kayaçlar heterojen, düzensiz dağılım gösteren kırıkları olan karmaşık yapılardır. Bu nedenle, uzun vadeli CO depolama amacıyla önerilen yeraltı yapısının uygunluğunu belirlemek için saha hakkında kapsamlı bilgi ve yer bilimi deneyimi gerekmektedir.

Olası CO depolama rezervuarları, pek çok kriteri sağlamak zorundadır. Başlıca kriterler;

Yukarıda belirtilen kriterleri sağlayan bir alana örnek, İngiltere’den Polonya’ya kadar uzanan Güney Permiyen Havzası’dır. Kumlar, jeolojik zamanlarda değişik dönemlerde çökelmişlerdir. Sedimanlar , bazı gözenek boşluklarını tuzlu su veya doğal gaz ile dolu olarak bırakan kayaç oluşum aşamalarından etkilenmektedir. Ara katmanlarda olan kil, jeolojik etmenlerle sıkışmakta, geçirimsiz tabakalara dönüşmekte ve akışkanın yükselmesini engellemektedir. Kumtaşlarının çoğu CO’nin yoğun fazda depolanması için yeterli basınca sahip 1 ila 4 km arasındaki derinliklerde yer almaktadır. Bu derinlik aralığında, formasyon sularındaki tuz içeriği yaklaşık 100 g/l’den 400 g/l’ye kadar artmaktadır (başka bir ifadeyle; deniz suyundan çok daha tuzludur). Tuz hareketleri ile formasyonların yukarı doğru kubbe şeklinde yükselmesi ile bu havzada yüzlerce yapı meydana gelmiş ve bunlar doğal gaz için kapan oluşturmuştur. Bu kapanlar, uygun CO depolama sahalarının aranması ve pilot projeler için hedeftir.

CO depolama kapasitesi tahminleri büyük ölçüde yaklaşık olup potansiyel olarak uygun formasyonların dağılımına bağlıdır. Depolama kapasitesi; sahaya özgü heterojenite ve gerçek jeolojik yapıların karmaşıklığı da göz önüne alınarak, kaba tahminler için ulusal ölçekten, artan hassasiyete sahip hesaplamalar için ise, havza ve rezervuar ölçeklerine kadar uzanan farklı ölçeklerle değerlendirilebilir.

Depolama kapasitesinin çeşitli seviyeleri genellikle şu şekilde ayırdedilir:

Sonuç olarak, CO depolama için Avrupa’daki kapasitenin yüksek, aynı zamanda derin tuzlu akiferler için belirsizliklerin de çok olduğunu söyleyebiliriz. Akiferler büyük tesisler için onlarca yılın üzerindeki sürelerde depolama kapasitesi sunabileceklerdir. Şimdiye kadar yapılan ve güncellenecek olan Avrupa’daki depolama kapasitelerinin haritalandırılması çalışması , üye devletlerde yapılan bağımsız araştırmalar ile Avrupa için geniş çapta sürdürülen AB COSTOP projesi araştırmalarına bağlıdır.

1. ^ Trends in Atmospheric Carbon Dioxide - Mauna Loa. National Ocea