önem kilise tarihçileri, Sokrates ve Sozomen’in ikisi de, Roma ve İskenderiye’deki Hristiyanlar haricinde, yedinci günü Hristiyan istirahat ve toplu ibadet günü olarak belirtmektedir.

1991 yılında Charles E. Bradford tarafından kurulan “Afrika’da Sebt Çalışma Grubu” (SIA), Afrika’da Sebt’in yazılı tarihin başlangıcından beri var olduğunu ileri sürmektedir. Taddesse Tamrat bu uygulamanın Aziz Ewostatewo’nun 1337 yılı civarında Etiyopya’dan sürgün edilmesine yol açan hem Cumartesi hem Pazar günlerinin Sebt olarak tutulmasını savunmasından daha eski olduğunu iddia etmiştir. İmparator Zara Yakob 1450 yılında Sebt konusunu tartışmak üzere Tegulet’te bir kilise meclisi toplamıştır.
Bohemya’da 1310 yılında halkın yaklaşık dörtte biri yedinci gün Sebt’ini tutuyordu. Bu uygulama en az Erasmus’un bu konuda yazdığı 16. yüzyıla dek devam etti.

Üniteryen Kilisesi 1618 yılında Sebtîliği bir bidat olarak kınadı (Transilvanya dinî hoşgörü yasasıyla yasaktı). Transilvanya’daki son Sebtî topluluk 19. yüzyılda ortadan kayboldu ve “Somrei Sabat” olarak bilinen geri kalan Sebtîler mevcut Yahudi topluluklarına katılarak zamanla aralarında asimile oldular (“Somrei Sabat” İbranice “Sebt’i tutanlar” anlamına gelen sözcüklerin Macarca imlaya göre yazımıdır). Sebtîlik, mensuplarına Subbotnikler denildiği Rusya’ya kadar uzandı, hareket ilerleyerek oradan başka ülkelere de geçti. Rus Subbotniklerin bir kısmı doktrinsel olarak Hristiyan kimliğini korudu, diğerleri ise resmî olarak Yahudiliğe geçerek Rusya’daki Yahudi topluluklar içinde asimile oldular. Ne var ki ikinci gruptan Yahudiliğe geçen bazıları, kendileri ve sonraki nesilleri Yahudiliği uygulamalarına ve yaklaşık iki yüzyıl Hristiyanlıktan uzak kalmalarına rağmen, çok sonralara dek Yahudiliğe ihtida etmiş olan etnik Ruslar olarak belirgin bir kimlik sahibiydiler.

Doğu Avrupa ve Hollanda’daki az sayıda üçlübirlik karşıtı Sosyanist kilise yedinci günü ibadet ve istirahat günü olarak benimsedi.

Valdensler, Allbigensler ve Leonistler gibi bazı mezheplerin Orta Çağ boyunca Avrupa’da Sebt’in tutulmasını korudukları anlaşılmaktadır. 15. yüzyıl ortalarında bazı Moravyalı Valdensler’in yargılandığı bir engizisyon mahkemesinin tutanaklarında Valdensler arasında “Yahudilerle birlikte Sebt’i kutlayanların sayısının hiç de az olmadığı” belirtilmektedir. Çin’de Taiping İsyanı mensupları Sebt’i tutmuşlardır. Goa Engizisyonu, Sebtî olan Saint Thomaslı Hristiyanları hedef almıştır.

Protestan Reformu zamanında Oswald Glait gibi bazı Anabaptistler yedinci günün Sebt olarak tutulması gerektiğini ve Pazar Sebt’inin Papa’nın icadı olduğunu savunmuşlardır.

Yedinci Gün Sebtîliği 17. yüzyıl İngiltere’sinde yeniden canlandırıldı. İlk savunucular arasında Elizabet dönemi Yedinci Gün Adamları, Traskeciler (John Traske’nin izleyicileri, 1586–1636) ve Thomas Brabourne bulunuyordu. Yedinci gün Sebtîlerinin büyük çoğunluğu Yedinci Gün Baptist kilisesi mensubuydu ve Anglikan kilisesi yetkilileri ile Püritenlerden sert düşmanlık gördüler. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilk Yedinci Gün Baptist kilisesi 1671 yılında Rhode Island eyaletinde kuruldu.

Yedinci Gün Baptistleri yedinci gün Sebt’ini tutan Baptist Hristiyanlardır. Günümüzde Yedinci Gün Baptist Federasyonu 22 ülkede 50000’den fazla Baptisti temsil etmektedir.
Modern Sebtî mezheplerin en eskisidir. Kayıtlara geçen ilk Yedinci Gün Baptist toplantısı 1651 yılında Londra’daki Mill Yard Kilisesinde, Peter Chamberlen önderliğinde gerçekleştirilmiştir.

Yedinci Gün Adventist Kilisesi modern Sebtî mezheplerin en büyüğüdür, yaklaşık 16 milyon üyeye sahiptir ve Sebt’i Adventistliğin temel direklerinden biri olarak yüceltir. Yedinci Gün Adventistliği 1840’lı yıllardaki Millercilik hareketinden doğdu, kurucuları New Hampshire’da yaşayan din eğitimi almamış genç bir Yedinci Gün Baptisti kadın olan Rachel Oakes Preston’un etkisiyle Sebtîliğe ihtida etmişlerdi.

Yedinci Gün Adventistleri Cuma günbatımından Cumartesi günbatımına kadar Sebt’i tutarlar. Kuzey İskandinavya gibi güneşin aylarca doğmadığı ya da batmadığı yerlerde genel olarak kullanılan yöntem, akşam 6 gibi rastgele bir saatin “günbatımı” kabul edilmesidir. Adventistler Sebt süresince dünyevî işlerden ve ticaretten kaçınırlar, ancak tıbbî yardım ve insanî çalışmalar kabul edilebilir. Kültürel çeşitlilikler olsa da, pek çok Adventist alışveriş ve spor benzeri faaliyetlerden ve bazı eğlence biçimlerinden kaçınır. Adventistler kilise ibadetleri için çoğunlukla Cumartesi sabahları bir araya gelirler. Bazıları Sebt’in ilk saatlerini karşılamak için Cuma akşamları (kimi zaman “akşam duası” ya da “Sebt açılışı” olarak adlandırılır), bazıları da aynı şekilde “Sebt kapanışı” için toplanırlar.

Yedinci Gün Adventistleri geleneksel olarak On Emir’in (Sebt’e ilişkin dördüncü emir dâhil olmak üzere) Allah’ın ahlâkî yasasının bir parçası olduğunu, İsa Mesih’in öğretileriyle yürürlükten kaldırılmadığını ve Hristiyanlar için de aynı şekilde geçerli olduğunu savunurlar. Bu, Sebtî anlaşmazlığı Pazar’ı tutanları daha radikal bir yasa karşıtı konum almaya yönlendirmeden önce Hristiyanlar arasında yaygın olan bir anlayıştı. Adventistler geleneksel olarak “ahlâkî yasa”yı “törensel yasa”dan ayırmış, ahlâkî yasanın Hristiyanları halen bağladığını, törensel yasa tarafından öngörülen olayların ise Mesih’in çarmıhtaki ölümüyle tamamlandığını savunurlar.

“Sebtî Adventistler” 1845–1849 yılları arasında William Miller’in Adventist hareketinden doğarak, daha sonra Yedinci Gün Adventistleri oldular. Frederick Wheeler, sonradan bildirdiğine göre, 1844 Martında Rachel Preston’la yaptığı konuşmanın ardından konuyu bizzat araştırdıktan sonra yedinci gün Sebt’ini tutmaya başladı. Sebt’i destekleyen vaazlar veren ilk resmî olarak atanmış Adventist din görevlisi olarak tanınır. Zaman zaman hizmet verdiği Washington, New Hampshire’daki kilisenin bazı üyeleri de onun kararını takip ederek ilk Sebtî Adventist kilisesini meydan getirdiler. Bunlar arasında William Farnsworth ile kardeşi Cyrus da bulunuyordu. T. M. Preble kısa bir süre sonra bunu ya Wheeler’dan, ya Oakes’dan, veya kilisedeki başka birinden dinleyerek kabul etti. Bu olayla kısa bir süre sonra meydana gelecek olan, İsa’nın Millercilerin beklediği 22 Ekim 1844 tarihinde geri dönmeyişini izleyen Büyük Hayal Kırıklığından hemen önce gerçekleşti.

Preble, Portland, Maine’de yayınlanan Adventist Hope of Israel dergisinin 28 Şubat 1845 tarihli sayısından itibaren, Sebt’i basılı yayınlarda destekleyen ilk Millerciydi. Mart ayında Sebt konusundaki görüşlerini A Tract, Showing that the Seventh Day Should be Observed as the Sabbath, Instead of the First Day; “According to the Commandment” (“Tanrı Buyruğu Uyarınca” Sebt Olarak Haftanın İlk Gününün Değil, Yedinci Günün Tutulması Gerektiğini Gösterir Broşür) adıyla bir kitapçık olarak yayınladı. Bu broşür John Nevins Andrews ile Paris, Maine’deki diğer Adventist ailelerin ihtida etmesini sağladı, ayrıca 1845 yılında Joseph Bates de ihtida ederek bu topluluk içindeki en önde gelen Sebt savunucusu oldu. Bu kişiler de New Hampshire’lı James Springer White, Ellen Harmon (sonradan White) ve Hiram Edson’u ikna ettiler. Preble’ın 1847 ortalarına kadar yedinci gün Sebt’ini tuttuğu bilinmektedir. Daha sonra Sebt’i reddederek Yedinci Gün Advntistlerine karşı çıktı ve The First Day Sabbath (Birinci Gün Sebt’i) adlı eseri yazdı.

1846’da Bates New Hampshire ve Port Gibson’daki imanlılar arasında bir toplantı düzenlenmesini teklif etti; Edson’un çiftliğinde gerçekleşen toplantıda Edson ve Port Gibsonlu diğer imanlılar Sebt mesajını memnuniyetle kabul ederek, Bates, White ve Harmon’la ittifak kurdular. Nisan 1848 – Aralık 1850 arasında New York ve New England’da kurulan 22 Sebt konferansı White, Bates, Edson ve Stephen Pierce’in doktrinsel konularda sonuçlara ulaşmalarını sağladı.

Yine 1846’da, Bates’in yazdığı bir kitapçık Sebt’e büyük bir ilginin doğmasına neden oldu. Bates, White, Harmon, Edson, Wheeler ve S. W. Rhodes, kısmen dinî yayınlar yoluyla, Sebt’in desteklenmesinde öncü oldular. Present Truth dergisi başlangıçta büyük ölçüde Sebt’e ayrılmıştı. J. N. Andrews kitap büyüklüğünde bir Sebt savunması yazan ilk Adventist oldu, bu kitap ilk kez 1861’de yayınlandı. Andrews’un kitapları arasında Testimony of the Fathers of the First Three Centuries Concerning the Sabbath (İlk Üç Yüzyılın Kilise Babalarının Sebt’e İlişkin Tanıklığı) ile History of the Sabbath (Sebt’in Tarihçesi) bulunmaktadır.

Kilisenin öncüleri geleneksel olarak yedinci gün Sebt’inin son günlerde Allah’ın halkının mühürlenmesini sağlayacak bir sınav olacağını öğretmişlerdir, ancak bunun ne şekilde gerçekleşeceğine dair bir fikir birliği yoktur. Kilise geleneksel olarak dinî ve dünyevî yetkililerin oluşturduğu bir ittifak tarafından dayatılacak olan uluslararası bir Pazar yasası çıkarılacağını ve buna itaat etmeyenlerin zulüm görerek öldürüleceğini öğretmiştir. Bu, kilisenin Ellen G. White’ı izleyerek yaptığı Daniel 7:25, Vahiy 13:15, Vahiy 7. bölüm, Ezekiel 20:12–20 ve Çıkış 31:13 ayetlerinin yorumuna dayandırılmıştır. Peygamberlik sözlerinde zulümden söz edildiğinde, bunun Sebt hakkında olduğu düşünülmüştür. İlk Adventistlerden bazıları Pazar günü çalıştıkları için, Pazar’ı resmî istirahat günü olarak belirleyen çeşitli mavi yasaların ihlâlinden ötürü hapsedilmiştir. Son zamanların bir belirtisi olarak evrensel bir Pazar yasasının çok yakında yürürlüğe gireceği beklentisi hâkim olmuştur.

Yedinci gün Sebtîliği Herbert W. Armstrong tarafından kurulan eski Worldwide Church of God ve bundan çıkan çeşitli hareketlerin temel özelliği olmuştur. Radio Church of God’u kuran Armstrong 1931 yılında Adventist bir grup olan Church of God (Seventh Day)’in Oregon Konferansı tarafından resmî şekilde vaiz olarak atanmış ve Oregon’un Eugene kentinde bir topluluğa hizmet vermeye başlamıştı. Radyo yayını temel olarak kısaltılmış kilise ibadetiydi, ilahilerle birlikte Armstrong’un mesajını ihtiva ediyordu ve sonradan Worldwide Church of God olacak olan yapının başlangıç noktasıydı.

Merkezi Çin’de olan Tr