malarını yapmamasıdır. Buna rağmen Haaretz’te 2009’da yayımlanan bir makaleye göre bedevilerin askere katılımı 3 katına çıkmıştır . 
İsrail Güvenlik Güçleri rakamlarına göre 2002 ve 2003 yılında askere katılanlar arasında hristiyanlar yüzde 0.1 olarak kaldı. 2004’de bu sayı ikiye katlandı. Günümüzde İsrail Güvenlik Güçleri askere katılım rakamlarını din bazında açıklamamaktadır ama tahmin edilen rakamlara göre 30-40 civarında hristiyan vardır.
1956 yılında İsrail Devleti ve yerel Dürzi dini liderleri arasında yapılan bir anlaşmaya göre Dürziler İsrail Ordusuna katılmak zorundadırlar. Bu anlaşmaya karşı çıkan Dürziler tepkilerini gösterdiler ama kararın geri alınmasında başarılı olamadılar . Buna rağmen Dürzi erkeklerin neredeyse hepsi orduya katıldı . Yakın tarihte, Dürziler arasında artan bir azınlık, zorunlu katılıma karşı çıkıp, askere gitmek istememekteler .

Ordu da görev almak yerine, Arap gençleri, gönüllü sosyal hizmet yapma opsiyonuna sahiptirler. Karşılığında terhis edilmiş askerlerin faydalandığı haklara sahip olurlar. Gönüllü hizmetler genelde Araplar için ayrılır, kamu kuruluşlarında genelde çalışırlar. 2010 yılı itibarıyla, 1.473 Arap kamu hizmetlerinde gönüllü çalışmaktadır. 
Kamu hizmetleri idaresine göre, Arap liderler, gençlere, devlet için gönüllü çalışmamalarını söyleyip onları bu alternatiften uzak tutmaya çalışıyorlar. Yıllarca Arap gençlerin terhis olan askerlerle aynı haklara sahip olmalarını savunan bu kişiler, şimdi devletin gönüllü hizmet üzerine olan bu çağrısına gençlerin olumsuz cevap vermesini istemekteler .

İsrail’deki Arap vatandaşların birçoğu, Filistinlerin kültürüne ait birçok öğeyi paylaşır. Birçok Arap kadın, Filistin nakışı ve kıyafetleri yapmaktadır . Filistin halk oyunu olan dabke, günümüzde hala kültürel gençlik kamplarında öğretilmektedir ve birçok evlilik törenlerinde görülmektedir.

Dil açısından, İsrail’deki Arap vatandaşların çoğunluğu iki dillidir ve hem Filistin arapçası hem de İbranice’nin bir lehçesini konuşurlar. Araplara ait evlerde ve Arapların çoğunlukta olduğu yerlerde Arapça konuşulur. Bazı İbranice kelimeler, günlük konuşulan Arapçaya girmiştir. Örneğin; Araplar, 'beseder ' (“tamam” la eşdeğerdir) kelimesini Arapça konuşurken kullanırlar. Daimi kullanılan diğer Arapça kelimeler arasında, mazgan (klima) ve mashev (bilgisayar) da vardır. Ortaya çıkan lehçeye “İsrail Arapçası” denir.
Farklı Arap bölge ve yerleşim yerlerinde farklı yerel Arapça ağızları vardır. Umm al-Fahm’da yaşayan Araplar, kaph kelimesini “k” yerine “ç” ile söylerler. Bazı Arapça kelimeler sadece bazı spesifik yerlere mahsustur. Arap vatandaşları hem İsrail kanallarını hem de Arapça haberleri izlerler ve hem Arapça hem de İbranice gazeteleri okurlar. Bu onlara haberleri karşılaştırma şansı verir .

Filistin sanatı, İsrail’deki Arap vatandaşlar tarafından desteklenmektedir . Amal Murkus gibi sanatçıların katkıları ve dönüşen geleneksel Filistin ve Arap müziği stillerine ek olarak, yeni jenerasyon Arap gençleri, yeni müzik formlarıyla Filistin kimliğini gmstermeye başladılar. Örneğin, Lod’da kurulan hip hop grubu DAM, Akka, Beytüllahim, Ramallah ve Gazze şehirlerinde de yeni grupların oluşmasını etkiledi.

İsrail’deki Arap vatandaşlar, hem İbrani hem de Arap sinema ve tiyatrolarına katkı sağlamaktadır. Mohammad Bakri ve Juliano Mer-Khamis İsrail film ve televizyonlarında birçok prodüksiyonda oyunculuk yaptılar.

Ünlü İsrailli Arap yazarların arasında Emil Habibi, Anton Shammas, ve Sayed Kashua vardır.




Mary Wesley

Mary Wesley (d. 24 Haziran 1912, Windsor - ö. 30 Aralık 2002, Devon), İngiliz yazar.

Eğitimini Londra Ekonomi Okulu'nda tamamladı. II. Dünya Savaşı sırasında Savaş Bakanlığında çalıştı, ayrıca antikacılıkla uğraştı. Londra, Fransa, İtalya ve Almanya'da yaşadı. Yaşamının son döneminde Devon'da "bir keşiş hayatı" sürdü ve 30 Aralık 2002 yılında burada öldü.

Önceleri çocuklar için yazmıştı. Üç çocuk romanının ardından ilk romanı "Sırabozan"ı ("Jumping the Queue" 71 yaşındayken, 1983'te yayınladı ve kendisine göre, ünlenmesini haklı kılacak biricik özelliğini de yazma olgunluğuna geç erişmesi olarak gördü. Bu ilk romanı 1984'te "Papatya Bahçesi" ("The Camomile Lawn"), "Harnessing Peacocks" (1985), "The Vacillations of Poppy Carew" (1986), "Not That Sort of Girl" (1987), "Second Fiddle" (1988), "A Sensible Life" (1990), "A Dubious Legacy" (1992), "An Imaginative Experience" (1994), "Part of the Furniture" (1997) izledi. 2001 yılında otobiyografisi "Part of the Scenery" yayınlandı. Yaşamının son 20 yılında yazdığı bu 10 roman, 3 milyondan fazla sattı.




Kanada yerli yatılı okulları

Kanada yerli yatılı okulları ya da Kanada Kızılderili yatılı okulları (İngilizce "Canadian Indian residential schools, Indian residential schools", Fransızca "pensionnats indiens"), Kanada'da Kanada İnuitleri, Kanada Kızılderilileri ve Métisler'den oluşan Kanada yerlilerine yakın zamana kadar eğitim-öğretim verilen yatılı okullar ağı. Finansmanı Kanada hükûmeti'ne bağlı Aboriginal Affairs and Northern Development Canada tarafından sağlanan bu okullar, Hristiyan kiliseleri, özellikle de Kanada Katolik Kilisesi ile Kanada Anglikan Kilisesi tarafından yönetilir. Kökeni Kanada Konfederasyonu öncesine dayansa da 1876'da Indian Act yasasının kabul edilmesinden sonra etkinleşmiştir ve yirminci yüzyıla kadar açık kalan bu okulların sonuncusu ancak 1996 yılında kapatılmıştır.

Kanada yerlilerinin asırlarca tek öğrenim imkânı bulduğu bu yatılı okullar, ırkçı asimilasyon yapısıyla Kanada'da insan hakları ihlâlleri olarak görülmektedir. Kanada yerli yatılı okulları üzerine oldukça uzun tarih yazıları ve öğrencilerin yaşadıkları koşulların irdelendiği popüler tartışmalar bulunmaktadır. Kanada yerlilerinin diline ve kültürüne onarılmaz zararlar verdiği ancak yirminci yüzyıl başlarında anlaşılmıştır. Anadillerinden mahrum büyüyen çocuklar ayrıca öğretmenlerin ve diğer öğrencilerin fiziksel ve cinsel istismarına maruz kalmışlardır. Çoğu Katolik Kilisesi tarafından işletilen bu okullarda işlenen cinsel istismar ve şiddeti 1990 yılında kendisi de Kanada yerlisi olan Manitoba lideri Phil Fontaine ortaya koymuştur. Fontaine'e göre yatılı okullarda erkek ya da kız çocuklarına uygulanan cinsel istismarın (taciz ve tecavüz) oldukça yaygın olduğunu belirtmiştir Asırlardır Kanada yerlilerine uygulanan bu ırkçı asimilasyon amaçlı yatılı okul politikaları, bir uzlaşmayla, 11 Haziran 2008 tarihinde Kanada hükûmeti adına başbakan Stephen Harper ve diğer partilerin liderleri ile Kanada Avam Kamarası üyelerinin katılımıyla yerlilerden ve kamuoyundan özür dilenmiştir. Bunun yanı sıra, özürden dokuz gün önce de Indian Residential Schools Truth and Reconciliation Commission komisyonu bu okullar hakkındaki gerçeklerin ortaya çıkarılması için kurulmuştur. Komisyon 2012 yılında da hâlâ çalışmalarını sürdürmektedir.





Phil Fontaine

Larry Phillip (Phil) Fontaine (d. 20 Eylül 1944), Kanada'nın Manitoba eyaletinde Saulteaux Anişinabelerinden Kızılderili lideri ve iki dönem Assembly of First Nations Millî Reisi.

Çoğu Katolik Kilisesi tarafından işletilen Kanada yerli yatılı okullarında işlenen cinsel istismar ve şiddeti 1990 yılında ortaya koymuştur. Fontaine'e göre kendisinin de okuduğu bu yatılı okullarda erkek ya da kız çocuklarına uygulanan cinsel istismar (taciz ve tecavüz) oldukça yaygın bir uygulamaydı




Namus (film, 1972)

Namus, yönetmenliğini Duygu Sağıroğlu'nun yaptığı, 1972 tarihli sinema filmi.





2012-13 Premier League

2012-13 Premier League sezonu, İngiltere futbolunun 1992-93 sezonundan beri en üst düzey organizasyonu olan Premier League'in 21. sezonudur.

Premier League'e katılan 20 takımdan her biri, diğer 19 rakibiyle biri kendi sahasında, diğeri deplasmanda olmak üzere ikişer maç yapar. Galibiyet durumunda 3, beraberlik durumunda 1, mağlubiyet durumunda 0 puan uygulaması vardır. Premier League'i ilk üç sırada bitiren takımlar doğrudan UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılma hakkını, dördüncü sırada bitiren takım Şampiyonlar Ligi ön elemesi oynama hakkını, beşinci takım ise UEFA Avrupa Ligi'ne katılma hakkını elde eder. Ligi son üç sırada bitiren takımlar, EFL Championship'e düşer.




Goran Karan

Goran Karan (d. 2 Nisan 1964, Belgrad), Hırvat şarkıcı.

Karan, müzik yaşamına Epicentar, Deveti krug, Zippo ve Big Blue gibi gruplarda yer alarak başlamıştır. 1995 yılında solisti olduğu Big Blue grubunun "Priznaj mi" adlı şarkısı yılın hiti olarak gruba ödül kazandırmıştır. Aynı yıl, Sarajevski krug adlı müzikalde başrol oynamıştır. Big Blue'nun çıkış albümü, müzikal albümü olarak Hırvatça, İngilizce olarak yayınlandı. Amerika Birleşik Devletleri'nde üç olmak üzere Avusturya, Almanya, İtalya ve Fransa'da konserler verdi.

Karan, 1997'de solo kariyerine başlamıştır. 1998'de "Kazna mi je što te ljubim" adlı şarkıyla Zadar-fest'i kazandı. Viyana'daki Ronacher adlı tiyatroda sahnelenen "Rock it" adlı müzikalde başrol oynadı. 1999'da ilk solo albümü "Kao da te ne volim" ünlü Hırvat besteci Zdenko Runjić'in iş birliği ile yayınlandı. Albüm, Hırvatistan'da yılın en çok satan albümü olarak platin kazandı. Karan, aynı yıl ülkenin saygın yarışmalarından olan Melodije hrvatskog Jadrana'ya katılarak bir Runjić bestesi olan "Prozor kraj đardina" adlı şarkı ile birinci oldu. Birçok radyo, dergi listesi ve anket sonucunun ışığında Hırvat gazetesi Slobodna Dalmacija tarafından "Yılın En İyi Erkek Şarkıcısı" olarak nitelendirildi.
2000 yılında Hırvatistan'ın Eurovision Şarkı Yarışması temsilcisini belirlemek üzere düzenlenen Dora adlı ulusal finale katılan Karan, "Kad zaspu anđeli" (Ostani) adlı şarkıyla birinci olmuştur. 13 Mayıs'ta Stockholm'de yapılan yarışmada ise dokuzuncu olmuştur. Aynı yıl Hırvatistan'ın saygın diskografi ödüllerinden Porin'i "En İyi Albüm", "En İyi Erkek Şarkıcı" ve "En İyi Vokal İşbirliği" (Oliver Dragojević düeti) dallarında kazandı. Temmuz ayında "Ja sam samo vagabundo" adlı tekli albümü yayınlandı. Aynı şarkıyla Melodije hrvatskog Jadrana'da Altın Martı Ödülü'nü kazandı. Temmuz ayında ilk albümünün yapımında