l kadar açıklarından göndermişti. Pola Filotillası'nda görevli iken İstanbul Filotillası'na gönderilen "UB-44" ise 8 Ağustos'ta hareket etmiş ancak yolculuğu sırasında iz bırakmadan kaybolmuştu.

25 Nisan'da Kiel'den yola çıkan "U-19" sınıfına ait Alman denizaltısı "U-21", 25 Mayıs'ta günü Semadirek açıklarına ulaştı. Denizaltının komutanı Otto Hersing, pek çok geminin bu sularda denizaltı arama manevraları yapmakta olduğunu gözlemledi ve bir süre sonra periskobu fark edildiği için dalmak zorunda kaldı. Seddülbahir açığından hareket ederek öğleye doğru Kabatepe-Arıburnu arasında periskoptan "Triumph" zırhlısını belirledi ve dalarak zırhlıya yaklaştı. Sabahtan itibaren Osmanlı mevzilerini ateş altında tutan zırhlı, o sıra öğle molasındaydı. Saat 12.30'da saldırı pozisyonu alan Hersing, tek torpidoyla zırhlıyı vasattan vurdu. Dokuz dakika içinde yan yattıktan sonra omurgası yukarı gelen zırhlı, 21 dakika sonra battı. Gemi mürettebatından 75 kişi ile 3 subay yaşamını yitirdi. "Triumph", 18 Mart 1915 deniz savaşından itibaren Kraliyet Donanması'nın Çanakkale'de kaybettiği "Ocean", "Irresistible" ve "Goliath"tan sonra dördüncü gemi oldu.
Hersing, "Triumph"u torpilledikten sonra Semadirek yönünde çekildi. Bir yay çizerek iki gün sonra, 27 Mayıs'ta ise Seddülbahir açıklarına geldi. Saat 06.30'da periskobunu çıkararak çevreyi inceleyen Hersing, kıyıya yakın demirlemiş olan "Majestic"i hedef aldı. "U-21", zırhlının kıç tarafından, etrafından dolaşan tekneler arasında kalan 20 metrelik bir gedikten bir torpido gönderdi. Torpido, bu teknelerden hiçbirine çarpmadan hedefine ulaştı. Patlamadan sonra 4,5 dakika içinde yan dönen "Majestic", sonrasında suya gömüldü. Yan yatmış vaziyette, gövdesinin bir bölümü su üstünde kaldı. Geminin batmasıyla hayatını kaybeden kişi sayısı ise kaynaklara göre 40-49 arasında değişiklik göstermekteydi. Mühimmat taşıyan Fransız nakliye gemisi "Carthage"ın 4 Temmuz günü batırmasının ardından İstanbul'a döndü ve sonrasında Karadeniz'de görev yapmaya başladı.

Üsteğmen Heino von Heimburg komutası altındaki "UB I" tipi Alman denizaltısı "UB-14", Girit açıklarında arıza yapınca Bodrum Limanı'na yanaştı ve onarımdan sonra, 13 Ağustos günü Kuzey Ege'ye doğru hareket etti. İstanköy'ü geçtikten sonra; İskenderiye'den Gelibolu'ya, bölgede muharebe etmekte olan Britanya 29. Tümen'e ait bir takviye birliği ve bir sağlık ekibi taşıyan "Royal Edward" yolcu gemisini tespit etti. Heimburg, bir mil mesafeden bir torpido saldırısına girişti. Torpido, "Royal Edward"ın kıç tarafında patladı. Altı dakika içinde sulara gömülen tekneden yaklaşık olarak 700 kişi çevredeki gemilerce kurtarılırken, 900'ün üzerinde kişi ise yaşamını yitirdi.

"UB-14", Ege Denizi'nde Marmara yönünde ilerlerken, Limni'nin 30 mil kadar açığında, 2 Eylül sabahı Gelibolu'ya bir ANZAK birliği taşıyan "Southland" isimli nakliye gemisine torpido saldırısında bulundu. Hasar alan gemi tahliye edilse de 40 kişi hayatını kaybetti. Denizaltı, boğazı geçtikten sonra 4 Eylül'de "E7"yi, 5 Kasım'da ise "E20"yi batırdı.

Tüm denizaltı harekâtları sırasında İtilaf Devletleri'ne ait 13 denizaltı kullanıldı ve Çanakkale Boğazı'nı 27 kez geçme girişiminde bulunuldu. Bu girişimlerde 3 Britanya denizaltısı ("E7", "E15" ve "E20"), 3 Fransız denizaltısı ("Joule", "Mariotte" ve "Saphir") ve bir Avustralya denizaltısı ("AE2") batarken, Fransız denizaltısı "Turquoise" Osmanlı kuvvetleri tarafından ele geçirildi. Batan denizaltıların toplam tonajı 5.818 tondu. Osmanlı İmparatorluğu'nun bu denizaltı harekâtlarındaki gemi kayıpları ise toplam tonajı 21 bin ton olan 8 askerî gemi ("Mesudiye", "Barbaros Hayreddin" zırhlıları, "Yarhisar" muhribi, "Peleng-i Derya", "Nur-ül Bahir" gambotları, "Nara" ve "Sakız" destek gemileri) ile toplam tonajı 38.500 ton olan Şirket-i Hayriye ve Haliç Şirketi'ne ait 31 ticari gemiydi. Bunların yanı sıra 200'den fazla tekne ve mavna da batırılmıştı. Tüm bu kayıplarla birlikte toplam gemi kaybı 63.516 tonu bulmaktaydı. Bu toplam içinde Fransız denizaltıları tarafından batırılanlar 2 nakliye gemisi, 5 buharlı tekne ve 14 yelkenliydi.

En etkili operasyon yapan denizaltılar "E7", "E12" ve "E14" İngiliz denizaltıları olarak görülmektedir. Bu denizaltılar seyir halinde ya da limanda çok sayıda nakliye gemisini yüklü olarak batırdı. Osmanlı deniz nakliyatı için en tehlikeli dönem "E2", "E11" ve "E14"ün Marmara Denizi'nde operasyon yürüttüğü Ağustos 1915'ti.

Esas olarak Gelibolu'daki kara muharebeleri boyunca Çanakkale Boğazı ve Marmara Denizi'nde yürütülen denizaltı faaliyetlerinde, doğrudan Osmanlı ve Alman gemilerine, dolaylı olarak 5. Ordu'nun lojistik desteğine kayıplar verdirildi. Bununla birlikte 5. Ordu'nun deniz üzerinden ikmalindeki bu zorlanmanın etkisi, cephedeki savaş gücünü düşürecek kadar büyük olmadı. Bununla birlikte asker nakliyatı Mayıs ayı ortalarından itibaren Trakya üzerinden kara yoluyla yapılmaya başlandı. Bu durumda 12 saat gerektiren nakliyat bir haftayı bulmaktaydı. Diğer ikmal maddeleri sevkiyatı da kara yoluna kaydırıldı. Sonuç itibarıyla İtilaf Devletleri'nin denizaltı faaliyetleri cephe kuvvetlerinin ikmalini zor, zahmetli, zaman alıcı hale getirmiş ve en azından altı kat daha pahalıya mâl olmasına yol açmıştı. Özellikle mühimmat nakliyesinde yaşanan gecikmeler cephelerde belirgin sıkıntılar yaratmış, hatta bazı taarruzların ertelenmesine neden olmuştu. Bir diğer önemli ikmal malzemesi olan tıbbî malzeme sevkiyatındaki gecikmelerin de ölümcül olması tabidir. Bütün bunların sonucunda deniz yoluyla ikmal kademe kademe terk edildi. Müttefik Donanma Komutanlığı, Aralık 1915 itibarıyla Marmara Denizi'nde hedef yokluğundan denizaltı operasyonlarına son vermeye karar verdi.






Richard E. Taylor

Richard E. Taylor (d. 2 Kasım 1929 Medicine Hat, Alberta - ö. 22 Şubat 2018), Kanadalı fizikçi ve 1990 Nobel Fizik Ödülü sahibi. Stanford Üniversitesi'nden emekli olmuştur.

Taylor, deneysel çekirdek fiziği ve parçacık fiziği alanında SLAC'daki çalışmaları yapan ekibin liderlerinden biridir. Başlangıçta elektron ışınımı alanında elektron ve fotonlar üzerine çalıştı. Daha sonraları Murray Gell-Mann tarafından geliştirilen kuark teorisini deneysel olarak kanıtlayabilecek olan proton ve nötronun iç yapısını araştırmalara yöneldi.





Nacional (Uruguay)

Club Nacional de Fútbol, "Uruguay Athletic Club" ve "Montevideo Fútbol Club" takımlarının birleşmesi sonucu 14 Mayıs 1899'da Uruguay'ın başkenti Montevideo'da kurulmuş futbol kulübüdür. Kulüp en çok futbol şubesiyle öne çıktıysa da, Basketbol, Futsal, Tenis, Bisiklet, Voleybol ve Satranç gibi şubelerle de faaliyet göstermektedir. 1971, 1980 ve 1981 yıllarında 3 kez Kıtalararası Kupa'yı müzesine götüren kulüp ayrıca bu turnuvada topladığı 515 puanla tüm zamanların lideridir. Müzesinde bulunan 3 Copa Libertadores, 2 Copa Interamericana 1 Recopa Sudamericana ve 45 ulusal lig şampiyonluğuyla Uruguay'ın en başarılı kulübüdür.

Kulübün renkleri mavi, kırmızı ve beyazdır. Uruguay'ın ulusal kahramanı "José Gervasio Artigasın bayrağından esinlenilerek bu renkler seçilmiştir. Nacional"', Montevideo'nun bir diğer takımı Peñarol kulübü ile ezeli bir rekabet içerisindedir, iki kulübün maçları ülkede "El clásico del fútbol Uruguayo" diye anılmaktadır. Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu'nun "21. Yüzyıl'ın en başarılı Güney Amerika kulüpleri" sıralamasında 10. sırada yer almaktadır.

Kulübün 7 Nisan 2013 tarihinde Libertadores Kupası'nda Meksika temsilcisi Toluca'yı 4-0 yendiği maçta, taraftarlarının açtığı 600 metre uzunluğundaki bayrak Guinness Rekorlar Kitabı'na girmiştir. Bayrak, bir spor organizasyonunda açılan en büyük bayrak olarak tarihe geçmiştir.

Şubat 2013 itibarıyla kulübün üye sayısı 60.000 kişidir.

Club Nacional, 2009 yılında Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu tarafından açıklanan "20. yüzyılın en başarılı kulüpleri" sıralamasında üçüncü sırada yer almıştır.







Bir Aşk Uğruna (dizi)

Bir Aşk Uğruna, başrollerinde Türkân Şoray, Can Gürzap ve Faruk Peker oynadığı 1994 tarihli tv dizisi. Dizi olarak çekiken "Bir Aşk Uğruna" daha sonra sinema filmi haline de getirildi.




1968-69 Türkiye 3. Futbol Ligi

Türkiye 3. Futbol Ligi 1968-1969 Sezonu, bir önceki sezon oluşturulan ve 6 Ekim 1968 ile 29 Haziran 1969 tarihleri arasında oynanan 3. Lig'in ikinci sezonudur.






M46 Patton

M46 orta tankı ABD tarafından tasarlanmıştır. Tank, George S. Patton'un adını alarak general adı alan ilk tank olmuştur. George S. Patton, İkinci Dünya Savaşı sırasında görev yapmış üçüncü ordu komutanı ve tank savunucularındandır. M46 Patton, M26 Persing tankının geliştirilmiş versiyonu ve ABD Ordusunun 1949 ve 1950 modelleri ile Soğuk Savaş döneminde kullanılan ana tank sınıfıdır. 30 Temmuz 1948 tarihinde, M46 tankının ismi George S. Patton Jr. onuruna Patton olarak belirlendi. Bu tank sadece Soğuk Savaş döneminde müttefik güç olan Belçika'ya verilmiş ve geliştirilmekte olan M47 tankı için eğitim amaçlı olarak az sayıda ihraç edilmiştir. M46 tankı, M26 Pershing ve M4 Sherman tanklarının yerini alması için geliştirilmiştir.

II. Dünya Savaşı sonrası, ABD Ordularının çoğu M26 Persing ve M4 Sherman tanklarının karışımıyla donatıldı. Başlangıçta ağır tank olarak tasarlanan M26 Persing savaş sonrası orta tank olarak sınıflandırılmıştır. M26 tankının ateş gücü ve zırh koruması M4 Sherman tankı üzerinde önemli bir gelişme olmuştur. Bu hareket, yine aynı güçlendirilmiş M4A3 motoru ile geliştirildiğinden orta sınıf tank için yetersiz görülmüştür. Düşük güçlü motoru güvenilmez şanzıman ile de boğulmuştur.

Çalışmalar Continental AV1790 -3 motor ve Allison CD-850-1 çapraz transmisyon ile Ocak 1948 yılında başlatıldı. Tasarıma başlangıçta M26E2 denildi ancak geliştirmeler birikince Ordnance Bürosu tankın benzersiz olarak tanımlanması gerektiğine karar verdi. Yeniden üretim Kasım 1949 yılında başladığında, tankın sadece ismi değişmemişti. Yeni güçlendirilmiş bir güç kaynağının yanı sıra delikli tahliye ile bir ana silahta eklendi. Toplamda 1.160 adet M26 yeniden inşa edild