larından Novgorod-Seversk knezi İgor Svyatoslaviç'in 1185 yılında Kumanlara (Kuman-Kıpçaklar) karşı giriştiği başarısız seferini konu alır. 1186’dan itibaren Ruslar Kıpçakları püskürtmeye başlamış ve bundan dolayı Kıpçakların Kafkaslara ve Gürcistan’a ikinci büyük göçü gerçekleşmiştir. Kafkasya'da Kıpçaklar ile Gürcistan arasında doğrudan bir toprak teması yoktu ve her ikisinin arasında Alanlar (günümüzdeki Osetlerin atalarını oluşturan ana halklardan biri) bulunuyordu. Günümüzde Gürcistan (Güney Osetya) ile Rusya (Kuzey Osetya-Alanya) arasında Kazbek Dağının doğusunda bulunan ve Demirkapı olarak da bilinen Daryal Geçidi (ki daha çok Müslüman Kıpçakların kullandığı Dağıstan'daki "Hazarların Kapısı" denilen Derbend geçidinden ayırmak için daha çok Hristiyan Kıpçakların kullandığı Daryal geçidine "Alanların Kapısı" adı da verilir) Alanların kontrolündeydi ve bu geçit kullanılarak Kıpçakların ikinci dalgası Gürcistan topraklarına geçmiştir. III. Giorgi dönemindeki kayıtlarda zaman zaman savaşlara çağrılan bir kavim olarak Kıpçaklardan bahsedilmektedir. Gürcü kronikleri yeni ve eski Kıpçaklar arasında ayrım yapar. Giorgi'nin kızı ve ardılı Tamar dönemindeki (1184-1207) Kartlis Tshovreba'nın vakanüvisi "yeni" Kıpçaklardan bahseder; "Yeni Kıpçaklar", muhtemelen Hıristiyanlığı kabul eden Kıpçakları tanımlıyordu, zira F. Sikharulidze'ye göre Hıristiyanlığı sonradan kabul eden Gürcülere de "yeni Gürcüler" denmekteydi. Hristiyanlaşıp (გაქრისტიანებული) Gürcüleşen Kıpçak memurlar «Kıpçaklığını kaybetmiş» (ნაყივჩაღარი "naqivçağari" ya da ნაყივჩაყარი "naqivçaqari") Gürcü olarak telakki edilmiş ve bunlar aznavur denen Gürcü soylularının (აზნაურნი "aznaurni" ya da აზნაურები "aznaurebi") kanlı isyanlarında kilit rol oynamışlardır. Bu Kıpçalıktan çıkıp Gürcüleşen Kıpçaklar arasında Gürcü-Kıpçak ordusunun başkomutanı ("amirspasalar") ve içişleri bakanı ("mandaturtukhutsezi") Kubasar (ყუბასარი "Qubasari") ile Kutlu Aslan öne çıkar. Tamar'ın vakanüvisi ayrıca Kıpçak hanı Sevinç'in kardeşi Savalat'ın Gürcistan'da askerlik yaptığından da bahseder. Gürcü ordusundaki Kıpçak paralı askerlerin ücretlerini karşılayan ve "sakıpçako" (საყივჩაყო "saq'ivçaq'o" საყივჩაღო "saq'ivçağo" ya da "saqipchake" Kıpçak yararına) adı verilen haracın III. Giorgi'nin hükümdarlığı döneminde toplanmaya başlandığı tahmin edilmektedir. Bu haracı toplayan resmi görevli anlamına gelen "mosaqipcahke" terimine VIII. Davit (1273-1311) tarafından yayınlanan 1297 tarihli bir belgede rastlanmaktadır. Yeni Kıpçaklardan bir kısmı kraliyet ordusuna katılmayı reddedip, Gence ve Aran gibi Azerbaycan şehirlerine inmiştir. Kıpçaklar, Moğolların Gürcistan seferi sırasında 1230’dan itibaren bölünmüş ve bir kısmı Moğol ordusuyla karışmıştır.

Kıpçaklar, İlhanlılar çağında 1268 yılında Samtshe (Ahıska, Aspindza) ve Tao-Klarceti (Erzurum, Artvin, Ardahan, Kars) bölgesinde Çıldır Atabekleri (Kıpçak Atabekleri, Atabek Yurdu; Gürcüce: სამცხე-საათაბაგო Samtshe-Saatabago) denen Hristiyan atabeylik kurmuşlar, 1479’da İstanbul’a tabi olmuş ve Osmanlı Devleti ordularının 1578 yılında Ahıska'yı almalarına kadar hüküm sürmüşlerdir. Osmanlılar tarafından ele geçirilen atabeylik topraklarında Çıldır Eyaleti (Çıldır Beylerbeyliği, Çıldır Paşalığı, Ahıska Paşalığı) kurulmuştur.

Öteden beri Ahılkelek, Ahıska ve Çıldır’ın Kıpçak ağzıyla konuşan, eskiden Gürcü (Ortodoks- Hıristiyan) dininden olan Türklerine Karapapak ve Türkmenler "Çinçavat" derler.

Haç motifli koç ve at biçimli mezar taşlarına Erzurum dışında, Anadolu’da sadece Kars bölgesi ve ilçelerinde rastlanmakta, Anadolu dışında ise Gürcistan'da yoğun olarak görülmektedir. Haç motifli koyun, koç ve at heykel biçimli mezar taşlarının, Doğu Anadolu’ya çeşitli dönemlerde Balkanlar ve Kafkaslar yolu ile gelen Hıristiyan Türklere ait olduğu araştırmalar sonucu ortaya konmuştur; zira, Ermeni ve Gürcü kültüründe mezarlarına koyun, koç ve at heykeli biçimli mezar taşı dikme geleneği olmadığı gibi, Anadolu’ya muhtelif zamanlarda, çeşitli sebeplerden dolayı pek çok Türk boylarının geldiği de tarihi kaynaklarla sabittir. Özellikle Bizans Devleti, erken İslam akınlarına karşı koyabilmek için Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi’ne Balkanlardan getirttiği Türk boylarını (Peçenekler, Hazarlar, Kuman-Kıpçaklar ve Uzlar) yerleştirmiştir.

İspir ve çevresinde bilim literatürüne girmemiş ve az tanınan, üzerlerinde tarih kitabesi bulunmayan kiliseler, plan ve mimari bakımından Artvin, Ardahan, Erzurum ve çevrelerindeki 9-11. yüzyıllara ait, çoğu Hıristiyan Kıpçak-Gürcü işbirliğiyle yapılmış kiliselerle büyük bir benzerlik sergilediğinden, söz konusu kiliseler için, Gürcü-Hıristiyan Kıpçak hakimiyeti sırasında inşa edilmişlerdir diyebiliriz.

Bazı tarihçiler, David'in vakanüvisinin "Kıpçaklann büyük çoğunluğu gün be gün Hıristiyan oluyordu" biçimindeki ifadelerini fazla büyüterek, Kıpçakların Gürcüceyi kolaylıkla öğrendiğini ve hızla asimile olduğunu iddia etmektedir.

Gürcü yazılı eserlerinde (11-20. yüzyıllar) ve çeşitli tahrir defterlerinde ("statistikuri aghtserilobani") geçen Türkçe özel isimler Marine Janashia'ya göre Gürcüce’ye Oğuz grubuna giren Anadolu Türkçesi, Azeri Türkçesi ve Kıpçak grubuna giren Kafkas Türk dillerinden (Karaçay-Balkar ve Kumuk) intikal etmiştir. Gürcülerin Hazarlar, Peçenekler, Kıpçaklar ve Moğollarla irtibatlı oldukları tarihten bilinmektedir. Kafkasya’da sakin bulunan Türk kabilelerine ait özel isimler de, ekseriyetle, Svan dilinde ve Gürcistan’ın dağlık bölgelerindeki lehçelerinde göze çarpmaktadır. Yazılı kaynakların yokluğu sebebiyle, Karaçay-Balkar ve Kumuklara ait olan bu özel isimlerin hangi yüzyılda Gürcistan’ın dağlık bölgelerindeki lehçelere nüfûz ettiğini tayin etmek ise artık gayr-ı mümkün görünmektedir. Karaçay-Balkar ve Kumuk dillerinin henüz oluşmadığı dönemlerde, Eski Gürcistan’da yayılmış olan Türkçe özel isimler arasında ასლანი “Aslani” («aslan») ile buna dayalı ასლანაძე “Aslanaჳe”, ასლანიშვილი “Aslanišvili”, ასლანიკაშვილი “Aslanik‘ašvili” gibi aile adları diğer Türk adlarıyla birlikte görülür.

Gürcistan'a yerleşen bu Kıpçakların Ahıska Türklerinin atalarından biri olduğu da ileri sürülmektedir. Genelde Ahıska ve Batum çevreleri ile Doğu Karadeniz Bölgesi’nin Türkleşmesinde önceleri Kıpçaklar’ın rolü olmuştur.

Akdes Nimet Kurat'a göre, "Gürcistan’a giden Kumanlardan büyük bir kısmı dönmemiş, orada kalmış ve türlü ovalarda yerleştirilmişlerdir. Doğu Anadolu’da ve Çıldır gölü çevresindeki Kıpçaklar işte bunların halefleridir". Böylece bu Kıpçaklar hem bugünkü Ahıska Türklerinin hem de Artvin, Ardahan, Oltu, Tortum, Narman halkının etnik oluşumunda pay sahibi olmuşlardır.

Oğuz ve Kıpçak Türklerinin kaynaşıp harmanlandığı bir coğrafya görünümü veren Ahıska bölgesi ağzı, Türkiye’nin kuzeydoğusunda yer alan Artvin ilinin Ardanuç, Artvin Merkez, Yusufeli, Şavşat ilçeleri, Ardahan’ın Posof yöresi ile büyük ölçüde paralel, Erzurum’un Çoruh ırmağı ve kollarındaki yerleşim birimleri ile pek çok özellik bakımından ortak, bazı hususlarda ise Doğu Karadeniz ağızları ile de ortaklaşan yönlere sahiptir.

Anadolu ağızlarının oluşumunda Oğuz dışı Türk boylarının da etkisi görülmektedir. Karadeniz sahil şeridinde özellikle İzmit, Bartın, Tirebolu ve Artvin'de yoğun olmak üzere, Anadolu'nun her tarafından serpinti hâlinde Kıpçak Türkçesi özelliklerine (ñ > y, g > v, s > h, f > p, ş > s, a > å, ünlü-ünsüz uyumsuzluğu vs.) rastlanmaktadır.






Nazlıcan Parlak

Nazlıcan Parlak (d. 27 Mayıs 1993; Şişli, İstanbul), sağ ve sol kanat ile oyun kurucu pozisyonlarında oynayan kadın futbolcudur.

Türkiye kadınlar 1.lig ekiplerinden Marmara Üniversitesi'de forma giymektedir.





Mon (eyalet)

Mon, Myanmar'ın güneydoğu kesiminde yer alna eyalet. Martaban Körfezi'ni çevreleyen kıyı şeridi üzerinde yer alır. Bilugyun ve Kalegauk adaları da eyalet sınırları içindedir.




Cinema Journal

CINEJ Cinema Journal, Emerging Sources Citation Index (ESCI) ve Ebscohost tarafından taranan Pittsburgh Üniversitesi'nce çıkarılan dijital ortamda yayınlanan ve dünyanın farklı bölgelerinden akademisyenlerin makaleleri ve araştırmalarıyla yer aldığı ingilizce akademik Sinema dergisi. D-Scribe Digital Publishing programı çerçevesinde çıkan tematik bir yayın niteliği taşır. D-Scribe ile yayınlanan diğer yayınlar gibi Cinej de online ve ücretsiz erişime açıktır.

Veronika Bernard (Innsbruck Üniversitesi) yönetiminde “Breaking the Stereotype” Klişeleri Kırmak projesiyle stratejik işbirliği yapılmıştır. İstanbul 2010 Kültür Başkenti kapsamında yer alan proje ve Innsbruck Üniversite ile birlikte özel bir sayı çıkarılmıştır.

http://cinej.pitt.edu adresinden ulaşılabilen yayının ISBN numaraları online 2159-2411 ve baskı versiyonu için 2158-8724 olarak belirtilmiştir.

Aşağıdaki listelerde indekslenmektedir:


CINEJ has asked IMAGES to share their CFP for Vol 1, No. 2
University of Pittsburgh, Library System (ULS)
Marmara Üniversitesi Cinema Journal




Yasnaya Polyana

Yasnaya Polyana (Rusça: Я́сная Поля́на, İngilizce: "Bright Glade") yazar Lev Tolstoy'un doğduğu, Savaş ve Barış'ı ve Anna Karenina'yı yazdığı, ayrıca da gömülü olduğu evidir. Tolstoy Yasnaya Polyana'ya "ulaşılamaz ebedi kalem" derdi. Tula, Rusya'nın 12 kilometre ve Moskova'nın 200 kilometre güneybatısında bulunur.

Haziran 1921'de arazi resmen kamulaştırılmış ve onun anıt müzesi haline getirilmiştir. Müzeyi ilk açan kızı Alexandra Tolstaya. Şu an yöneticiliğini Tolstoy soyundan gelen Vladimir Tolstoy yapmaktadır. Müzede 22.000 kitaplık bir kütüphane mevcuttur. Arazide konak, köylü çocuklar için Tolstoy'un yaptığı bir okul ve onun gösterişsiz mezarı vardır.

Aslında Yasnaya Polyana Mülkü Kartsev ailesine aittir. 18. yüzyılın sonlarında yazarın büyükbabası, akağaç ve meşe ağaçlarının kaplandığı uzun yolun yanı sıra muntazam Fransız bahçesini ve İngiliz peyzajını oluşturan Prens Nikolai Volkonskiy, tarafından satın alındı.

Malikane Nikolai Volkonskiy'den tek kızı ve Lev Tolstoy'un annesi olan Maria Nikolayevna'ya geçti. 1812'deki Napolyon'a karşı olan savaştan kalma gazi kocası Nikolai Ilyich Tolsto