rından biri olan Habur Çayı'na katılan Kocadere'nin batı kıyısında yer alan bir höyüktür. Boyutları 170 x 130 metredir. En eski tabakalar bugün için ova tabanı altındaki seviyelerde kalmıştır.

Höyükteki ilk kazılar, bir kurtarma kazısı olarak Mardin Müzesi tarafından 1981 yılında yapılmıştır. Daha sonra Şanlıurfa – Nusaybin yolu genişletme çalışmaları nedeniyle, Mardin Müzesi ve Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi'nin ortak katılımıyla, Aslı Erim Özdoğan bilimsel başkanlığında 2005 ve 2006 yıllarında kazılar yapılmıştır.

Yapılan kazılarda saptanan kültür katları, Erken ve Orta Kalkolitik Çağ (Halaf ve Obeyd), Roma Dönemi ve Ortaçağ olarak görülmektedir.

Halaf yerleşimini belirleyecek mimari bir yapı olarak herhangi bir "tholos"a rastlanmamış olmakla birlikte fırınların yanı sıra % 70'i boya bezekli olan çok sayıda çanak çömlek bulunmuştur. Yerleşimde birkaç Samarra çanak çömleği ele geçmekle birlikte ağırlık, Erken ve Orta Halaf seramiğidir.




Resuloğlu Höyük



Resuloğlu, Çorum il merkezinin batı-güneybatısında, Uğurludağ ilçesinin batısında yer alan bir Erken Tunç Çağı mezarlığı ve aynı adla bilinen bir höyüktür. Mezarlık alanının güneydoğusunda, kuzeyinde ve kuzeybatısında, yüzey araştırmalarıyla saptanan ve aynı döneme tarihlenen yerleşimler bulunmaktadır. Söz konusu mezarlık, kaçak kazılarla büyük ölçüde tahrip edilmiştir.

Höyük, 1998 yılında Doç. Dr. Tunç Sipahi ve Doç. Dr. Tayfun Yıldırım tarafından tespit edilmiştir. Kazılar ise 2003 yılında Tayfun Yıldırım'ın bilimsel sorumluluğunda, Çorum Müzesi Müdürlüğü'nün başkanlığında başlatılmıştır. Kazılarda ağırlık mezarlık kesimine verilmiş olup çalışmalar boyunca 201 mezar ortaya çıkarılmıştır. Mezarlıkta yapılan kazı sonuçlarına göre mezarlık MÖ III. binyıl ortalarına tarihlenmektedir. Bu tarihlendirmeye göre mezarlık, Hititler Anadolu'ya gelmeden hemen önceki dönemde kullanılmaktaydı.

Mezarlık dokusu 1,30 metre ile 2,20 metre arasındaki bir kalınlıkta yer almaktadır. Yer yer üst üste gömü yapıldığı görülmektedir. Ölü hediyeleri de, gömülmeleri arasında uzun bir zaman aralığı olmadığını göstermektedir. Gömülerde kesin bir yön birliği saptanmamış olmakla birlikte bir kısmı, özellikle taş sandık mezarlar doğu-batı yönünde gömülmüştür. Ölülerin başları küp mezarlarda genellikle batı yönüne yatırılmıştır.

Taş mezarların büyük bir kısmı yassı andezit ya da kireçtaşı bloklardan yapılmış sandık şeklindedir. Ölüler bu sandık mezarların içine çoğu kez "hocker" (ana rahmindeki pozisyon) biçiminde yatırılmıştır. Taş sandık mezarların uzun kenarları 0,70 metre ile 1,60 metre arasında değişmekte olup derinlikleri 0,60 metre kadardır. Sandık mezarların kapatıldıktan sonra uzun ya da kısa kenarı paralelinde sığır başları ve ayakları bırakıldığı görülmektedir. Bu bulgu, mezar başında kurban kesildiği ve ölü yemeği yendiği yönünde yorumlanmaktadır. Daha önce Alaca Höyük kral mezarlarında görülen geleneğe göre sığır cinsi hayvanların baş ve ayaklarının ölüye sunulduğu, kalan bölümleri ise ölü yemeğinde kullanılıyordu. Ayaklardan tırnakların çıkarılmadan mezarlara bırakılması, pişirilmeden, dolayısıyla etleri yenilmeden bırakıldığını göstermektedir.
Küp mezarlar ise 0,50 metre ile 1,40 metre boydadır.

Erken Tunç Çağı geç evrelerinde mezarlığın bir bölümü konut yapımı için kullanılmıştır.

Mezarların içine ya da dışına bırakılan gömüt armağanları çeşitlidir. Çanak çömlek, günlük kullanım tiplerinde ancak mezar için özel üretilmiş mallardır. Özellikle kadın mezarlarına kahverengi ve siyah hamurlu ağırşakların (dokuma tezgâhlarında kullanılan ağırlıklar) bırakıldığı görülmektedir. Ayrıca kolye olarak kullanılan frit, fayans, böcek kabuğu, uzonit, akik, amatist ve bronz boncuklar bulunmuştur. Bebek mezarlarında bunlardan bolca bulunmaktadır.

Maden gömüt armağanları ise bakır, bronz, gümüş, altın ve elektrum kullanılarak yapılmıştır. Hemen her mezarda, ölünün göğsü üstünde bronz iğneler bulunmaktadır. Saç halkaları, halhallar ve bilezikler bulunmaktadır. Silahlar madeni hançerler ve bronz sap delikli baltalardır. Bu zengin gömüt armağanlarının Hattiler'e ait olduğu ifade edilmektedir.




Bayboğan, Bozkır

Bayboğan (sık kullanılan ve bilinen haliyle "Baybağan") ) Türkiye, Konya, Bozkır ilçesine bağlı 90 hanelik bir köydür.
Oğuz Türkleri “Bey, Bay, Gazi, Fakih” gibi unvan bildiren adları yerleştikleri yerlere ad olarak vermişlerdir. Bozkır İlçesi Üçpınar Nahiyesi’ne bağlı olan Bayboğan Köyü de unvan bildiren bir ad almış yerleşim birimidir.

Köye adını veren "Baybağan" kelimesinin “erkek geyik derisi” gibi başka anlamları da vardır. Ayrıca Selçuklular' dan gelen yaklaşık bin yıllık bir geçmişe sahip bir unvandır. Büyük Selçuklu İmparatorluğu' nda bir komutan savaş meydanından kaçmaksızın ömür boyu yenilgi almamışsa ‘büyük komutan’ veya ‘yenilmez komutan’ anlamına gelen “Baybağan” unvanı almaktaydı. Unvan ölümünün ardından defnedildiği türbenin üzerine yazılır ve ailesi de baybağan olarak anılırdı.

Selçuklu sultanlarının pek çoğu ‘baybağan’ unvanına sahiptir. Bir rivayete göre Anadolu'nun 1071'deki Malazgirt Zaferi' nden sonra fethedilmesiyle birlikte bilinen tek Baybağan ailesi de Anadolu' ya gelmiş ve Bizans ordusundan arta kalan askerlerin sığınak olarak kullandıkları Toroslar' ın güvenliğini sağlamak amacıyla bu bölgeye yereştirilmişlerdir. Burada (bugünkü Bozkır ilçesi civarındaki) bu köyü kurmuşlardır.





Ahdü Mervân ilâ İbnihi Ubeydillâh

Ahdü Mervân ilâ İbnihi Ubeydillâh "(Mervân'ın Oğlu Abdullahçığa Öğütleri)" veya Risâletü Abdilhamîd el-Kâtib fî Nasîhati Veliyyilahd "(Abdülhamîd el-Kâtib'in Veliahda Öğütlere Dair Risalesi)"; Abdülhamîd el-Kâtib tarafından 746 yılında yazılan Arap edebiyatının ilk siyasetnamesidir. Niccolò Machiavelli'nin Hükümdar adlı kitabıyla benzerlik taşıyan eser, Hükümdar'dan sekiz asır önce kaleme alınmıştır. Kitap, Emevîlerin son hükümdarı II. Mervan'ın ağzından oğlu veliaht Abdullah'a hükümranlık tavsiyelerinde bulunuyordu. Ancak Mervan'ın oğlu, Abbasi ayaklanması sonucunda hiçbir zaman tahta geçemedi.




Kibar Haydut

Kibar Haydut, başrolünü Yılmaz Güney'in oynadığı yönetmenliğini ise Yılmaz Atadeniz'in yaptığı 1966 yapımı Türk filmidir.




Abdülhamid el-Kâtib

Ebû Gâlib Abdülhamîd b. Yahya b. Sa'd el-Kâtib veya Abdülhamîd el-Kâtib veya Abdülhamîd el-Ekber (), Emevîlerin son hükümdarı II. Mervan'ın bürokratı, diplomat ve yazar.

Abdülhamîd el-Kâtib, Fırat yakınlarındaki Enbâr'da doğdu. Şam'da yetişti. Emevi bürokrasisinde çalıştı. 750 yılında ölümüne kadar yanında bulunduğu II. Mervan'la birlikte Mısır'da öldürüldü.

Farklı konularda yaklaşık bin adet risale yazdı. Ahdü Mervân ilâ İbnihi Ubeydillâh adlı eseri güncelliğini 21. yüzyılda da korumayı başardı.




Porto carras

Porto Carras, (Yunanca: Πόρτο Καρράς) Yunanistan'ın kuzeyinde, Chalkidiki yarım adasında bulunan ve Porto Carras Grand Resort olarak bilinen, aynı zamandada çok ünlü ve büyük bir tatil köyüdür. Yunanistan'ın en büyük ikinci şehri olan Selanik'e yaklaşık 120 km uzaklıktadır.

Porto Carras, Yunan iş adamı ve armatör Yannis Carras tarafından kurulmuştur. Aslen ünlü mimar Walter Gropius ile planlanan tatil köyünün inşaatına ancak ölümünden sonra 1973 yılında başlanılmıştır. Proje Halkidiki yarımadasının turizminde devrim yarattı. Porto Carras Grand Resort bünyesinde iki büyük otel barındırmaktadır, beş yıldızlı Meliton ve Sithonia ayrıca bir de bungalovlardan oluşan Village Inn. Bunun yanı sıra 45,000 zeytin ağacı, basket ve futbol sahası, tenis kortu, golf sahası, binicilik kulübü ve 475,000 m²'lik alanı kaplayan bir bağ bulunmaktadır. Porto Carras kuzey Yunanistan'ın en büyük özel marinasına ve bir Spa Center'a ev sahipliği yapmaktadır. Aynı zamanda restoranlar, barlar ve sinema salonu barındırmaktadır. Porto Carras'ın şu andaki sahibi merkezi Atina'da olan "Olympiaki Techniki AE"'dir.

Porto Carras tatil köyü geleneksel Yunanistan köyü olan Neos Marmaras'a yakındır. Neos Marmaras çok sayıda restoranları, kafeteryaları ve dükkanları ile yaz döneminde yoğun olan turistik bir köydür.





İsim soylu kelime

İsim soylu kelimeler; cümlede isim gibi davranabilen, bazıları ismin hâllerini alabilen veya isim yerine kullanılan, fiil bildirmeyen kelimeler. Türkçedeki isim soylu kelimeler şunlardır:


İsim soylu kelimeler kendi içinde şu gruplara ayrılır:

A. Tam anlamı olanlar
B. Tam anlamı olmayanlar

Türkçede sıfatlar ve zamirler aynı zamanda isimdirler. Türkçede yaygın olarak sıfat veya zarf olarak kullanılan bazı kelimelerin cümlede isim olarak kullanılmasına "adlaşma" denir.






Blini

Blini (blintze, Blintz, blin, bliny olarak da adlandırılır), Rus millî yemeği.

Yunanlar bu yemeğin kendilerini ait olduğunu iddia etmektedirler. Genellikle Slav kökenli ülkelerde çok tüketilir. Rusların millî yemeği diye adlandırılan atıştırmalık bir yiyecektir. Kolay ve pratik bir şekilde hazırlanıp servis edildiği için de çok tercih edilir. Moskova başta olmak üzere Rusya'da birçok şubesi vardır.

Yumurta, su, süt, tuz ve undan hazırlanır. Krepin Rusya'ya uyarlanmış ve geliştirilmiş bir türü de denilebilir. Çoğunlukla, kahvaltıda tüketilir. Mayalı ve mayasız olmak üzere iki çeşidi vardır.

Düz tava şeklinde bir fırının üstünde pişirilir. İçine salam, sosis, havyar, peynir, tavuk gibi birçok şey eklenebilir ve bu şekilde servis edilir. Doyurucu ve uygun fiyata sahip olduğundan dolayı da çok tüketilmektedir. Hıristiyanların en uzun süreli oruçları olan perhizin ardından bolca tüketilir ve bugün blini günü olarak adlandırılır.




Akira Yoshizawa

Akira Yoshizawa (吉澤 章 Yoshizawa Akira, 14 Mart 1911 - 14 Mart 2005, Kaminokawa, Japonya), origaminin büyük ustası olarak kabul edilir. O, origamiyi bir el sanatından yaşayan bir sanata dönüştürmüştür. 1989 yılında yaptığı tahmine göre 50.000'den fazla model yaratmış (Akira Yoshizawa'nın ölümünden önce kendi başına icat ettiği 50.000 farklı Origami çeşidi, bu Origami çeşitlerinin yapılışlarını resmettiği 28 ayrı da kitabı vardı. Günümüzde bu kitaplara ulaşmak zor da olsa hala mümkün.) ve bunların sadece birkaç yüzü 18 kitabında toplanmıştır.