Zamanlar'ını ("Modern Times") andırır. Materyalist aile Arpellerin evinde gösteriş için yaptırılmış işlevleri kuşkulu bazı eşyaların çıkarttığı sesler (örneğin bahçedeki kitsch fıskiyeli havuzun su sesi, Bay Arpel'in ayakkabı gıcırtısı, kapı otomatının çıkardığı çirkin ses, mutfak aletlerinin sanayi makinelerine benzeyen sesleri vb) yüksek tonda ve çok rahatsız edicidir.

Jacques Tati bu ilk renkli filminden başlayarak renk ve ışığı da bir anlatım aracı olarak kullanmaya başlamıştır. Absürt mimariye sahip ruhsuz "Villa Arpel"in göründüğü sahnelerde hava genelde bulutludur ve monokromatik gölgelere sahip pastel renkler sahneye hakimdir. Ancak eve bir misafir geldiğinde, özellikle de Bay Hulot'nun geldiği anlarda renkler parlaklaşır ve canlanır. Hulot'nun yaşadığı, geleneksel yaşam tarzının sürdüğü mahalle ve eski evi gösterilirken hava hep güneşli, renkler de canlıdır.

Aslında Jacques Tati ilk renkli denemesini 1949'da ilk uzun metrajlı filmi olan "Jour de fête"de ("Bayram Günü") yapmıştı. Bu filmini "Thomson Color" adı verilen hiç denenmemiş bir sistemle çekecekti ve bu Fransa'nın da ilk renkli filmi olacaktı. Ancak bu renk sistemine pek güvenemeyen Tati filmini emniyete almak için ikinci bir kamera kullanarak aynı sahneleri eşzamanlı olarak bir de siyah-beyaz filme çekti. Thompson şirketinin iflası sonucunda renkli filmin banyosu yapılamayınca film siyah beyaz kopyasıyla gösterime verildi. Tati 1964'te filmin bazı sahnelerini elle boyadı. 1995'te ise yönetmenin kızı Sophie Tatischeff ve görüntü yönetmeni François Ede renkli kopyayı restore ederek siyah-beyaz kopyasıyla beraber gösterime sundular.

Kazandıkları
Adaylıkları

2001 yılında Jacques Tati'nin kızı Sophie Tatischeff ile Jérôme Deschamps ve Macha Makeïeff'in öncülüğünde kurulan "Les Films de Mon Oncle" adlı şirket Tati'nin tüm filmlerinin korunması, restorasyonu ve dağıtımı için bir girişim başlattı. Bu kapsamda ilk önce sinemacının "Oyun Zamanı" (1967) adlı filmi restore edildi. Restorasyonu bir yıl içinde tamamlanan bu film 2002 yılındaki Cannes Film Festivali'nde seyirciye yeniden sunuldu. 2004 yılında da şirket bu kez "Amcam" filminin restorasyonunu tamamlayarak bu iki filmin DVD baskıları için gereken çalışmaları başlattı. Sıradaki kurtarılacak film ise "Bay Hulot'nun Tatili"ydi (1953).

Aynı ekibin öncülüğünde 2009 yılında Paris'te bulunan Fransız Sinemateki'nde “Jacques Tati, deux temps, trois mouvements” adlı tematik bir sergi açıldı. Bu sergi için "Amcam" filminde görülen efsanevi kitsch ev "Villa Arpel"in tam ölçekli bir modeli de yapıldı.

"Amcam" (1958) filminin bugüne kadar hemen tüm ev videosu formatlarında dağıtımı yapılmıştır. Filmin VHS videosu çıktığı zaman henüz film bir restorasyondan geçmemişti.




2000-01 PAF Ligi

2000-01 TFF PAF Ligi, organizasyon tarihindeki 5. sezondur. 12 Ağustos 2000'den 27 Mayıs 2001'e kadar oynanan karşılaşmaları Fenerbahçe PAF 76 puanla tamamlayarak üçüncü kez şampiyon oldu.





İsrail ile ilgili komplo teorileri

İsrail, farklı birçok ülkede, farklı birçok komplo teorilerine aktör olarak seçilmiştir. Bu teoriler arasında, 9/11 terörist saldırılarıyla İsrail’in alakalı olması, İzak Rabin’in devlet güçleri tarafından öldürülmesi ve çeşitli hayvanlarla ilgili teoriler vardır.

Onluk agorot (kuruş) tartışması bir komplo teorisinden ortaya çıkmıştır . Filistin Özgürlük Örgütü lideri Yasser Arafat, Birleşmiş Milletlerin özel bir oturumunda, 10’luk agorot üzerindeki tasarımın, Büyük İsrail haritasını içerdiğini ve bu agorotun Siyonist yayılımcı politikalarının bir göstergesi olduğunu belirtti.
İddialarını desteklemek amacıyla Arafat, Sheffield Üniversitesi’ndeki Dr. Gwyn Rowley’in hazırladığı bir çalışma dosyasını kullandı. Çalışmanın adı “İsrail’in genişlemesiyle ilgili gelişen bakış açıları” idi. Rowley’nin sorgulamasının bir parçası olarak, 10 agorot üzerine işlenmiş olan Orta Doğu kabartmasını temel alan bir harita üzerinde çalışma yaptı. Çalışmasının sonunda yaptığı sunumda şöyle dedi:
İsrail daha önce resmi sınırlarını belirlememişken, geniş sınırlara ulaşma amacını 10 Agorot üzerindeki haritada görebiliriz. Bu haritada görülen sınırlar; Amman, Beyrut, Bağdat, Şam ve Suudi Arabistan’ın kuzey kısımlarını içermektedir. Aynı sınırlar, daha önce bir İsrail Şekel’inde de (madeni para) gösterilmekteydi .
İbrani Üniversitesi’nde Fiziki Coğrafya departmanında görevli olan S. M. Berkowicz, başka bir çalışmayla Rowley’ın makalesini eleştirdi ve bu eleştiri de GeoJournal’da yayınlandı. Berkowicz’e göre, paranın üzerinde olan şekil antik madeni paralardan esinlenerek işlenmiştir. Rowley’in iddiaları asılsızdır ve kanıtlanmışlıktan uzaktır. Rowley, bunun üzerine, esinlenilen madeni paranın da yine aynı haritaya benzediğinden dolayı seçildiğini belirtti. 
Arafat’ın Cenevre’de aynı konuda ilettiği iddialar dünya çapında medya tarafından ilgi gördü. 
İsrail Bankası’na göre, 10 Agorotun tasarımı tarihi değerinden dolayı seçilmiştir. Tasarı Milattan önce Mattathias Antigonus tarafından basılan, 7 kollu şamdanın da üzerinde bulunduğu madeni paranın replikasıdır.
Nathan Karp tarafından yapılan bu tasarı daha önce 1984 yılında 100 Şekel üzerindeydi. Eski Şekel’in yerini 1985 yılında yeni Şekel’in almasıyla, tasarı 10 agorot üzerine işlendi. Bu tasarı ayrıca İsrail Bankası tarafından sembol olarak seçildi.
Söylemlere göre, Plumbet Operasyonu, İsrail’in 1968 yılında sarı kek (işlenmiş Uranyum) elde etmek için gerçekleştirdiği gizli operasyondur. Uranyumu elde etmeyi amaçlaması, İsrail’in Nükleer Silahlanmasını güçlendirmekti.
1967 Arap-İsrail savaşından sonra Fransa, İsrail’in Dimona nükleer reaktörüne uranyum vermeyi kesti. Birçok kaynağa göre, 1968 yılında, İsrail Belçika’daki Union Miniere madencilik şirketinden 200 ton Uranyum elde etti. Uranyum, Antwerp’ten yola çıktı ve İsrail’e gönderildi. MOSSAD’ın bu operasyonu Eurotom’un yetkilerini hiçe sayarak ihlal etmiştir.

Tapınağın inkârı, Kudüs’te bulunan tapınağın gerçekte hiç olmadığının iddia edilmesidir. 
Tapınak inkârı terimi Eski İsrail Birleşmiş Milletler Elçisi Dore Gold’un 2007 yılında çıkan “Kudüs İçin Kavga: Radikal İslam Batı ve Kutsal Şehrin Geleceği” adlı kitabında kullanılmıştır. İsrailli yazar David Hazony bu fenomeni Yahudilerin Kudüs’teki bütün haklarını hiçe sayan entelektüel bir kazıma işlemi olarak açıklar ve Holokost inkârı ile eşit tutar.
Gold ve Dennis Ross’a göre 2000 yılında düzenlenen Camp David zirvesinde Yaser Arafat Yahudi Tapınağını Kudüs’te bulunan Tapınak Dağı’nda değil de Nablus’ta olduğunu ısrar etti Gold describes Arafat's assertion as part of "A campaign by Arafat to completely delegitimize the Israeli claim to the city.".
Gold, Arafat’ın bu ısrarını; İsrail’in Kudüs’te olan bütün haklarının yasa dışı olduğunu anlatmak için yapmış olduğu bir girişim olarak açıklar. Gold, tapınak inkârının yeni bir Filistin dogması olduğunu yazmıştır.(3) Diğer bazı yazarlar tapınak inkârını Kudüslü Yahudilerden arınmış bir şekilde ele geçirmeyi amaçlayan yeni bir İslami strateji olarak açıklar. 
Dore Gold’a göre Arafat’ın Camp David’de yaptığı bu açıklama Orta Doğu’da yayılan vahşi bir ateş gibi olup, Orta Doğu’da yaşayan batılı gazetecilerin yazılarında yer almaya başlamıştır. Dore Gold Tapınak Dağ’ından arkeolojik yönlendirme olmaksızın vakıf (WAQF) tarafından alınan arkeolojik materyallerin tapınak inkârının fiziksel hali olduğunu belirtir Such material was being sifted for significant artifacts by Gabriel Barkay in the Temple Mount Antiquities Salvage Operation.. 
Daniel Levin tapınak inkarının yeni bir fenomen olduğunu ve Filistin milliyetçiliğinin merkezi inanç ögelerinden biri olduğunu açıklar. Levin’e göre bu yaklaşım Yahudilerin ve Hristiyanların Kudüs’te olan bağlarını koparmayı amaçlayan bir girişimdir. 
2009 yılında Saint Marry Koleji’nin yöneticisi ve Yahudi çalışmalarının profesörü James Davila gazetecilerin tapınakları inkar eden yazılarını tamamıyla provoke edici şeyler olduğunu ve hiçbir akademik temele dayanmadıklarını belirtmiştir. Davila’ya göre gazeteciler demir çağda bir tapınak olduğunu ve sonra Kudüs’te ikinci bir tapınağın olduğunu, bunların Tapınak Dağında olduklarını belirten, uzman çalışmalarının olduğunu, bilmeleri gerektiğini söylemiştir. Bu gerçeklerin tersini savunmak akademik değil birer propagandadır demiştir. 
2005 yılında, İzak Reiter “Kudüs’ten Mekke’ye; İslami Kudüs Konsolidasyonu” adlı kitapta, Tapınak inkârını; İslami güçlerin artan bir eğilim olarak, Kudüs’ü Arapların yönettiği, Müslüman bir şehir haline getirmek için seçtikleri bir strateji olarak açıklar. Reiter’e göre, bu düşünce, ana akım olmuştur ve birçok İslam ülkesinde, dini figürler, politikacılar, akademisyenler ve gazeteciler tarafından dile getirilmiştir.
Bu duruş evrensel olarak Müslüman bilim insanları tarafından kabul edilmemiştir. İslam-İsrail Kardeşliğinin eş başkanı ve kurucusu, İtalyan Müslüman Meclisinin lideri İmam Abdul Hadi Palazzi, Yahudiliğin Tapınakla olan özel ilgisini Kur’an’dan kısımlarla açıklar. Palazzi’ye göre; “İslam’ın en önemli kaynakları Tapınakları tanır” ve Palazzi’ye göre, Kudüs Müslümanlar için önemlidir. Bunun nedenleri arasında Kudüs’ün kutsal kitapta bulunan peygamberlere ev sahipliği vardır. Ayrıca Palazzi’ye göre, Kur’an Kudüs’ü tanır ve Mekke Müslümanlar için ne kadar önemliyse, Kudüs’te Yahudiler için o kadar önemlidir .

2010 Şarm El-Şeyh köpek balığı saldırıları, Kızıl Deniz kıyılarında, birkaç köpek balığının tatilcilere saldırmasıyla gündeme gelmiştir. 1 Aralık 2010 tarihinde, üç Rus ve bir Ukraynalı birkaç dakikada ciddi şekilde yaralandı ve 5 Aralık’ta bir alman kadın öldü. Saldırılar, tatilciler kıyıya yakın şnorkel yaparken gerçekleşti. Uzmanlar bu saldırıların daha önce hiç gerçekleşmediğini belirtti.
Saldırılara cevap olarak, popüler tatil yerlerindeki plajlar boşaltıldı bir haftadan fazla süreyle, düzinelerce köpek balığı yakalandı ve öldürüldü ve yerel yönetimler köpek beslemeyi ve yüzmeyi yasaklayan kanunlar yayınladı. Saldırıları açıklamak için birçok teori ortaya atıldı. Aralığın sonlarına doğru, ortay