kız da kendini tanıtmaz. Ama büyük bir aşk yaşamaya başlarlar. Derken delikanlının sefere çıkması gerekir. Kız onun dönüşünü çaresizlikle bekler. Bu arada hamile olduğu anlaşılır, hamile olduğu için işinden olur ve pansiyondaki bir komşusunun yardımları ile ayakta kalır. Yaklaşık 6 aylık hamile iken doktor, kan ile ilgili bir sorun olduğunu, çocuğu aldırmaz ise 3-4 yıl içinde öleceğini söyler. Genç kız gene de doğurur. Ancak yokluktan çocuğuna bakamaz, bebek zafiyet geçirir. O sırada delikanlı seferden dönmüştür, kız kucağında yavrusu ile denizciyi görmeye gider ama denizci onu çoktan unutmuştur ve yanında başka bir kız vardır. Bunun üzerine çocuğuna bakamayan kız çocuğu bir bakım evine yerleştirir. Artık çok hastadır, kaynakçı komşusunun yardımları ile yaşamaya devam eder. İzmir'e yerleşmişlerdir, denizciye bir mektup yazar ve kaynakçıdan öldükten sonra bu mektubu vermesini ister. Ama kaynakçı mektubu hemen denizciye verir. Bu arada zengin bir kızla evlenmek üzere olan denizcinin nikahı, elinde babasının resmi ve adresi ile nikah salonuna baba baba diye giren, bakımevinden kaçan oğlu nedeni ile bozulmuştur. Bakımevine gidip, çocuk ile ilgili bilgi alan denizci çocuğu himayesine almıştır ve gelen mektubu okuyunca çocuğun kendi oğlu olduğunu anlamıştır. Hemen İzmir'e kızın yanına koşar. Kız ile evlenmeye karar verirler. Denizci İstanbul'a dönüp nikah işlemlerini halleder, kız da deniz yolu ile İstanbul'a gelecektir. Ancak iç kanama geçirir ve gemi güvertesinde tabut içinde İstanbul'a gelir. Genç kız hayattayken denizciye her sene doğum gününde beyaz bir lale yollamıştır. Filmin jeneriği de laleler üzerinedir.




Hacınebi Höyüğü



Hacınebi Höyüğü, Şanlıurfa İl merkezinin kuzeybatısında, Birecik İlçesi'nin 5 km kuzeyinde, Uğurcuk Köyü'nün (Hacınebi) yanında yer alan bir höyüktür. Fırat'ın bölgede doğuya doğru kıvrım yaptığı kesimde bulunan höyük, nehir vadisi üzerinden, Mezopotamya'dan İç Anadolu'ya uzanan ticaret yollarının ve üzerinde ve kavşağındadır. Tepe, 240 x 140 metre boyutlarında ve 7-2 metre yüksekliktedir. Bu boyutlarıyla 33 dönümlük bir alanı kaplamaktadır.

Höyükteki kazılar 1992-97 yılları arasında Northwestern Üniversitesi adına G. J. Stein başkanlığında yapılmıştır.

Höyükteki tabakalanma yeniden eskiye şu şekilde gösterilmektedir.

Hacınebi Höyük'te Kalkolitik Çağ yerleşmesi, radyokarbon tarihleme yöntemi ve çanak çömlek buluntularına göre MÖ 4100 – 3300 yıllarına tarihlenmektedir. İlk yerleşme Geç Kalkolitik Çağ A Evresi çanak çömleği Geç Kalkolitik Yerel Anadolu çanak çömleğinin en eski formlarını vermektedir. Geç Kalkolitik B1 Evresi Yerel Anadolu çanak çömleğinin daha geç örneklerini vermiştir. Geç Kalkolitik B2 Evresi'nde ise Yerel Anadolu çanak çömleği yanında Mezopotamya'nın Orta Uruk Dönemi'nden daha geç döneme ait çanak çömlek buluntuları elde edilmiştir. Hacınebi Höyük'ün A ve B1 evreleri genellikle "erken temas öncesi" ve "geç temas öncesi" olarak, B2 Evresi ise "temas evresi" olarak adlandırılan dönemlerdir. Bu adlandırmalar, Güney Mezopotamya ile yoğun etkileşimin kanıtlarını vurgulamak içindir.

Yerleşmenin Kalkolitik Çağ'da gelişkin bir bakır işleme teknolojisine ve uzmanlığına sahip olduğu anlaşılmaktadır. Diğer yandan kamusal yapılara ilişkin bazı kanıtlar bulunmakla birlikte tam bir bilgi edinilememiştir. Söz konusu kamusal yapılar yerleşmede bir Uruk istasyon yerleşmesinin varlığı olarak görülmektedir. Dolayısıyla yerel bir Geç Kalkolitik yerleşmede bir Uruk alanının varlığı, Mezopotamya ile Anadolu arasındaki etkileşimleri açıklayan bir örnek olarak önem kazanmaktadır.

Höyüğün kuzeydoğu ve güneydoğusundaki iki açmada, Erken Tunç Çağı'na tarihlenen iki mezarlık 1996 yılı kazısı sırasında tespit edilmiştir. Her iki mezarlığın da aynı döneme ait olduğu ifade edilmektedir. Bununla birlikte söz konusu açmaları, ölü gömme geleneklerini tam olarak açıklığa kavuşturmak için yeterli genişlikte olmadığı belirtilmektedir.

Kuzeydoğu ve güneydoğudaki mezarlığın Hacınebi Höyüğün sakinlerine değil, höyüğün doğusundaki Uğurcuk Köyü altında yer alan bir yerleşmeye ait olduğu ileri sürülmektedir. Höyükteki Geç Kalkolitik Çağ yerleşmesi yıkılıp terk edildikten sonra Uğurcuk Köyü altındaki yerleşme tarafından 100-200 yıl süreyle kullanıldığı tahmin edilmektedir.

Bölgedeki diğer Erken Tunç Çağı mezarlıkları gibi Hacınebi Mezarlığı'nda da üç tip mezar ve gömü geleneği ortaya çıkarılmıştır. Mezarlık kazılarında dört taş sanduka mezar açılmıştır. Tümü, kuzeydoğu – güneybatı yönündedir. Bunlar, yassı levha halindeki taşlarının dikine yerleştirilerek oluşturduğu dikdörtgen mezarlardır. Üstleri benzer taş levhayla örtülmüş ve çamurla yapılan bir harç kullanılmıştır. Dört gömüt de yetişkinlere aittir. Diğer bir açmada ise hem yetişkinlerin, hem de çocukların gömüldüğü bir mezarlık alanı bulunmuştur. Burada hem diğeri gibi sanduka mezarların yanı sıra, çömlek gömütler ve basit toprak gömütler ortaya çıkarılmıştır. Çömlek mezarların çocuklar için kullanıldığı, günlük kullanımda yemek yapmak ya da ezrak saklamak için kullanılan çömleklerden olduğu anlaşılmaktadır, dolayısıyla farklı büyüklüktedirler.





Aba Atma

Aba atma, Konya civarında oynanan bir çocuk oyunun adı olup oyuncular birbirlerini top gibi kullandıkları bir bohça ile vurmaya çalışmaktadırlar. Oyun Gaziantep'te aba dolambaç, İstanbul'da orospu bohçası veya ebem kızda, Isparta'da boğça adlarıyla bilinmektedir.




Luigi Mayer

Luigi Mayer (1755 - 1803, Londra) İtalyan asıllı ressam.

Osmanlı ülkesinin çeşitli yörelerinden görüntüler sunan, arkeolojik sitleri ve önemli yapıları belgeleyen resimler yapmıştır. 18. yüzyılın "Boğaziçi ressamları"ndan olan Mayer, David Roberts’dan önce Orta Doğu'yu en detaylı resmetmiş Avrupalı ressam kabul edilir

Sanatçının özgün suluboyalarının çoğu bugün Londra Victoria ve Albert Müzesi'ndeki Rodney Searight koleksiyonundadır. Eserlerinin başarısına rağmen hayatı hakkında bilinenler azdır.

1755 yılında Almanya'da doğdu. Sanat eğitimini İtalya'da aldı. Roma gravürleri ile tanınmış Giovanni Battista Piranesi’nin öğrencisi oldu. 1771'de St. Luc Akademisi'nin desen ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çekti.

Asya ve Yakındoğu'yu resmetmek üzere İstanbul'daki Britanya Büyükelçisi Sir Robert Ainslie'nin maiyetinde çalıştı. 1776'da büyükelçi ile birlikte İstanbul'a gitti. Rusya elçiliğinde görev yapan ressam ve mimar Antoine Ignace
Melling, Avusturya elçiliğinde çalışan Philipp Franz Gudenus, Venedik Elçiliği’nde çalışan Giovanni Francesco Rossini diğer ""Boğaziçi ressamları"" gibi şehri resimledi ve sanat piyasasını yönlendirdi.

İstanbul'da kaldığı yıllar bouynca Büyükelçi Ainslie'ye ilişkin tören ve kabul sahnelerini çizdi. Osmanlı ülkesinin çeşitli yörelerinden görüntüler sunan, arkeolojik sitleri ve önemli yapıları belgeleyen resimler yaptı. Büyükelçinin çevirmeninin ressam olan kızı Clara ile evlendi. 1794 yılında Ainslie ile birlikte Britanya'ya dönüp, ölümüne kadar orada yaşadığı sanılır.

Büyükelçi ile Anadolu’daki arkeoloji gezilerine ressam olarak katılan Luigi, sulu boyaların da imkan verdiği gibi pastel tonların hakim olduğu son derece zarif İstanbul betimlerine imza attı. Resimlerinin çoğu suluboya ve guvaş tekniğindeydi. Çok sayıda desen yaptı. Kimi desenlerinde "Aloysius Mayer, Romano" imzasına rastlanır.

Sir Robert Ainslie için yapmış olduğu 27 resim, Thomas Milton tarafından gravürlenerek "Views in Egypt from the Original Drawings in Possession of Sir Robert Ainslie Taken During His Embassy to Constantinople" adlı kitapta basıldı (1801-1804). Çizimlere tarih, coğrafya, mimari hakkında bilgiler içeren metinlerde eşlik etmekteydi. Napolyon'un 1798'deki Mısır seferinden ötürü İngiliz halkının Mısır'a ilgisi artmıştı; çalışmaları büyük ilgi gördü.

Sanatçı 1803'te hayatını kaybetti. Diğer resimleri "Views in the Ottoman Empire Chiefly in Caramania" (1803), "Views in Palestine" (1804) ve "Views in Ottomon Dominions in Europe and Asia" (1810) adlı kitaplarda gravürlendi. Özgün suluboyalarının çoğu bugün Londra Victoria ve Albert Müzesi'ndeki Rodney Searight koleksiyonundadır.

Mayer'in eserleri arasında İstanbul'un çeşitli açılardan çizilmiş panoramaları, Belgrad Ormanı, Silivri ve Rumeli görüntüleri ve Büyükelçi Sir Robert Ainslie'nin sadrazam tarafından Davutpaşa Kışlası'nda kabulünü gösteren resimler önemli belgesel kaynaklardır.

Luigi Mayer eşi ile birlikte İstanbul'un çeşitli açılardan çizilmiş panoramalarını yaptı. Çift, şehrin pek çok noktasını gerçekçi bir üslupla resmetmiştir. Suna ve İnan Kıraç Resim Koleksiyonu'na Nina Joukowsky Köprülü bağışlamış dokuz tablo, İstanbul'da Pera Müzesi'nde sergilenmektedir. 

Clara Mayer, 
Clara Mayer
Clara Mayer, 
Clara Mayer, 
Clara Mayer, 

Luigi Mayer, 
Clara Mayer, 

Clara Mayer, 
Clara Mayer, 

Clara Mayer, 




Dera (ilçe)

Dera İlçesi (Arapça:منطقة درعا) ya da Daraa İlçesi, Suriye'nin, Dera İli'ne bağlı, 3 ilçeden ("mıntıka") birisidir. 2004 Suriye Nüfus sayımlarına göre ilçenin nüfusu, 428,681'dir. İlçe'nin başkenti, aynı zamanda ilin de başkenti olan Dera şehridir. İlçe, Suriye'nin idari yapılanmasına göre, Türkçede "bucak" anlamına gelen, 8 nahiyeye ayrılmıştır.

Dera ilçesi'nin başkenti Dera, Arap Baharı'nın bir parçası olan, 2011-2012 Suriye Ayaklanması'nın başladığı yer olduğu için birçok çatışma ve protestoya ev sahipliği yapmaktadır. Suriye Ayaklanması'nın bir parçası olan, 2011-2012 Dera ili çatışmaları bu bölgede hala sürmektedir.




Saksonya Kupası

Saksonya Kupası ("Sachsenpokal"), 1991 yılından beri Almanya'nın Saksonya eyaletindeki 3. Liga, Regionalliga-Nord, NOFV-Oberliga ve Landesliga Sachsen liglerinde mücadele eden futbol takımları arasında düzenlenen turnuva.

Bu kupayı kazanan takım ertesi yıl DFB-Pokal'a eleme oynamadan katılma hakkı kazanır.







Dillerin İnternet üzerindeki kullanılımı

Dillerin İnternet üzerindeki kullanılımı, kullandıkları dile göre İnternet kullanıcı sayısı ve Web sitesi sayısı hakkında birçok bilgi sağlamaktadır.

İnternetteki Web sitelerinin birçoğu İngilizcedir. "W3Techs" tarafından yapılan araştır