ürdüğü tahmin edilen dönemde Âmin kelimesinin önce İbrani diline, oradan da Hristiyanların ve Müslümanların diline girmiş olduğu düşünülmektedir. Kelime Kur’anda yer almaz ve İslama girişinin Muhammed'in ölümünden 2-3 asır sonra yazılmış olan hadis kitapları ile gerçekleştiği ifade edilmektedir.

Kitab-ı Mukaddes'teki en eski kullanımlarında sözcük "başka bir konuşmacının sözlerini onaylamak, aynı fikirde olduğunu belirtmek" için kullanılıyordu. Resmî yeminlerde vurgulamak amacıyla bazen tekrarlanıyordu.

İsa'nın İncillerdeki resmî ifadelerinin girişlerinde kullanılan tekli veya çoklu formdaki âminlerin, Yahudilikteki kullanımıyla hiçbir paralelliği yoktu. Bu öncül âminler, sonrasında İsa tarafından söylenecek ifadelerin doğru ve kesin olduğunu bildiriyordu. Bu türdeki âminler Sinoptik İncillerde (Matta, Markos ve Luka) 52 defa, Yuhanna İncili'nde 25 defa geçer.

Yahudilerde duadan sonra âmin deme geleneği antik çağlardan kalmadır. Yahudilikte, tapınakta cemaat tarafından; doksoloji (tanrıyı övücü sözler söyleme) sonunda veya din adamının ettiği bir duanın ardından "âmin" denmesine MÖ 4. yüzyılda dahi rastlanır. Âmin kavramının bu ayinsel kullanımı sonradan Hristiyanlığa geçmiştir. Hristiyan azizlerinden Aziz Justin'im (MS 2. yüzyıl) belirttiğine göre âminin kullanımına Efkaristiya ayininde başlandı ve zamanla vaftiz töreninde de kullanılmaya başlandı.

Âminin şükürden veya duadan sonra (içten veya sesli olarak) söylenilmesi geleneği, sözcüğün bir konuşmadan sonra söylenenleri onaylamak amacıyla kullanılışından türemiştir. Bu şekildeki kullanımı Zebur'da ve Yeni Ahit'te oldukça yaygındır.

Hristiyanlıkta tüm dualar âmin ile bitirilir. Hristiyan ilahilerinin popülaritesinin artmasının, bu anlamdaki âminin yaygınlaşmasında etkisi olmuştur.

İslam'da âminin kullanımı nispeten daha az olmakla birlikte, Fatiha Suresi her okunduğunda âmin ile bitirilir. Ebu Hureyre'den aktarılan bir hadise göre Muhammed ""İmam âmin dedikten sonra siz de âmin deyin; çünkü bir kimse meleklerle aynı anda âmin derse, tüm geçmiş günahları affedilir,"" demiştir.





Güney İtalya'da Müslümanlar Tarihi

Güney İtalya'da Müslümanlar tarihi 7. yüzyılda Kuzey Afrika'da gelişmiş olan Arap-Berber asıllı müslümanların İtalya'nın Akdeniz adaları ve İtalya yarımadasının özellikle güneyini ellerine geçirip buraların Müslüman idarecileri ve hükümdarları tarafından idare edilmesi ve göçlerle ve din değiştirmeler dolayısıyla buralarda halkın bir kısmının Müslüman olması sürecine atıf etmektedir.

İtalya yarımadası ve adalarının Müslümanlar tarafından idaresi ve yerleşilmesi Endülüs İspanya'sı'nda olduğu kadar uzun sürmemekle beraber 7. yüzyıl ortalarından (Sicilya'nın bir kısmının 652'de ilk defa Müslüman idaresine girişi) 13. yüzyıla (Sicilya Kralı II. Friedrich'in Müslümanları Sicilya'dan atmaya başlamasına) kadar devam etmiştir. Bu surec 8uncu yuzyilda başlamıştır ve en onemli sonuçları Sicilya ve Malta adalarının Müslümanların eline gecip musluman ulkeler olmalarıdır.

Sicilya'nın Müslümanlar tarafından yerleşilip ve istikrarlı bir şekilde idare edilmesi 902'de baslayip hiç aralıksız istikrarlı olarak 965-1061 döneminde Siclya'nin bir Musluman devleti olarak idaresi ile devam etmiştir. Fakat Sicilya adasi fethi İtalya'nın Musluman tarihinin en onemli kismi olmakla beraber İtalya'nın güneyinin korsanlık, korsanlar tarafından istila ve savaşla istilası Osmanlı Devleti'ne bağlı Müslümanlar tarafından 16. yüzyıl sonlarına kadar devam etmiştir.

Sicilya'ya ilk Müslüman gemi filosunun hücumu 652'de o zaman Halıfe Osman bin Affan'ın Suriye Valisi olan Muaviye bin Ebu-Sufyān tarafından kurulan yeni Müslüman filosu tarafından Kında aşiretinden "Muaviye bin Hudei" komutasında yapılmıştır. Bu filo ve Araplar adada birkaç yıl kalmışlar ve etrafa talan akınları yaparak ganimet toplamakla uğraşmışlardır. O zaman adanın idaresi Bizanslılar elinde bulunmaktaydı. Bizanslıların Revenna Ekşarjlığı askeri valisi olan "Olimpus" uygun bir askeri güçle Sicilya'ya gönderilmiştir. Fakat bu güç Arapları hemen adadan püskürtüp atmaya muvaffak olamamıştır. Zaten Bizans komutanının adaya gelişinden çok geçmeden sonra Araplar topladıkları büyük ganimetlerle, Suriye'de bulunan us limanına gitmek üzere adadan ayrılmışlardır.

Sicilya'ya ikinci Arap hücumu, I. Muaviye'nin halifeliği eline aldıktan sonra, 559'da yapıldı. Emevilerin Mısır valisi İskenderiye limanından 200 kadar gemiden oluşan bir filoyu Sicilya'ya gönderdi. Bu filo Sicilya'da Siraküza'yı ele geçirp, talan edip yaktı ve adada 1 ay kalıp daha fazla ganimet topladıktan sonra Mısır'daki ana limanına döndü.
Emeviler Kuzey Afrika'yı yaklaşık olarak 700'de ellerine geçirdikten sonra, Arap filoları 703, 728, 729, 730, 731, 733 ve 734 tarihlerinde Sicilya adasına talan seferler yaptılar. 733 ve 734 seferleinde çok ciddi bir Bizans donanması direnci ile karşılaştılar.

Arapların Sicilya adasına ilk istila hedefiyle sefer yapmaları 740'ta Emevi halifesi Hişam bin Abdülmelik döneminde yapıldı. Bu sefer 728 seferine de katılan Habib adlı bir komutanın idaresi altındaydı. Bu filo Siraküza'yı ele geçirdi ve adayı istilaya hazırlanmaktaydı. Fakat bir Berber isyanı Tunus'u tehdit ettiği için Arap filosu hemen Tunus'a dönmek zorunda kaldı.

752'de halifelik Abbasiler eline geçmişken Tunus'dan yapılan yeni bir Sicilya seferi Sirakuza'yı yine ele geçirip şehri talan edip Tunus'daki üslerine geri dönme şeklinde oldu.

800'de Abbasilerin Tunus'un içinde bulunduğu İfrikiye valiliği Harun Reşid tarafından emirlerinden İbrahim bin Agleb'ye verildi ve bu vali 801 yılında içişlerinde özerk, dışişlerinde halifeye bağlı Aglebiler Devleti'ni kurdu. Bizans devletinin Sicilya'da baş idarecisi, "İmparatorluk Patrisiyeni", olan Konstantin İfrikiye Valisi İbrahim bin Aglab ile 10 yıllık karşılıklı hücumlardan sakınmak üzere bir barış anlaşması imzaladı. Fakat bu anlaşma Afrika'nın İfrikiye dışındaki bölgelerinden ve müslüman İspanya'dan gelen Müslüman gemi filolarının Sicilya'ya hücumlarına bir engel teşkil etmedi. 806-821 döneminde Bizans'a bağlı Sardinya ve Korsika adaları Müslüman deniz filoları hücumlarına hedef oldular.

812, ikinci Aglebı hükümdarı ve Abassiler İfrikiye valisi olan I. Abdullah Agleb Sicilya'yı eline geçirmek üzere bir filoyu adaya gönderdi. Bu filo önce Amalfi Dükalığı ve Geatano Dükalığı gemileri tarafından karşılandılarak ama durdurulamadılar. Lampedusa adasını ellerine geçirdiler ve Tiren Deniz'nde bulunan küçük Ponza ve İschia adalarını talan ettiler. Fakat sonunda bu filo bir büyük fırtınaya uğrayıp tümüyle tahrip oldu.

Sicilya'da "İmparatorluk Patrisiyeni" olan Konstantin İfrikiye Valisi I. Abdullah Agleb ile yeni bir karşılıklı barış anlaşması imzaladı.

819'da İfrikiye Valisi olan Ziyadetullah Agleb'nın kuzeni Muhammed bin Adbalad komutasında yeni bir sefer yapıldı.

Bundan sonra 827'ye kadar Sicilya'ya bir Arap seferi yapıldığına dair hiçbir tarihsel belge bulunmamaktadır.

Sicilya'nın Müslümanlar tarafından fethi 827'de başladı ve adanın tümünün Müslümanlar eline geçmesi 902'de tamamlanıp bu fetih süreci 75 yıl sürdü.

Müslümanların Sicilya'yı ellerine geçirmesi süreci, bazı kaynaklara göre, Sicilya'da Bizans askeri valisi olan Eufemius'un yaptığı bazı seksüel patavatsız hareketlerin Bizans İmparatoru II. Mikhail'in kulağına gitmesinden korkmasından başladı. Bunu önlemek Eufemius Siraküza'yı eline geçirdi. Burada askerleri kendini imparator olarak ilan ettiler. Fakat imparatorluk için Konstantinopolis'e gidecek gücü bulunmamaktaydı. Hatta Siraküza'da kendini tutanların Bizans'in uzerlerine gönderebilecegi imparatorluk güçlerine karşı çıkamayacağı açıtı. Bunun üzerine Eufemius Sicilya'dan Afrika'ya Tunus'daki Abbasi İfrikiye valisi Aglebiler hükümdarlarından Ziyadetullah Aglebı yanına kaçtı. Burada onunla anlaşıp yeni bir maceraya koyuldu. Aglabiler ile yaptığı anlaşmaya göre Eufemius Arap ordularının Sicilya'yı fethetmesini sağlıyacaktı. Bu fetihten sonra Sicilya adası hükümdarlığına, her yıl Tunus'a yüksekçe bir tazminat veren bir vasal devlet başkanı olarak, Euofemius getirilecekti. Bu anlaşmaya göre Sicilya'ya gönderilen Arap gücünün komutanlığına o zaman 70 yaşında olan "Kadı" Esad bin El-Furat geçirildi. 10.000 piyade, 700 süvari ve 1000 gemiden oluşan Müslüman ordusu ve Eufemius'a ait olan gemi filosu ile birlikte Sicilya'ya geçti. Bu ordu Mazara del Vallo'da karaya çıktı. Bu ordu ile Bizans ordusu arasında ilk meydan muharebesi 15 Temmuz 827'de Mazara'da oldu. Arap Aglabiler ordusu bu muharebeyi kazandı.

Aglebi ordusu komutanı Esad sonra adanın doğusuna yöneldi ve Siraküza şehrini kuşatma altına aldı. 827-828 Siraküza Kuşatması bir yıl sürdü. Bu dönemde bir Arap ordu isyanı bastırıldı. Venedik Dukası Giustiniano Partıcipazio komutasında bir Venedik filosu Bizanslılara destek için Sicilya kıyılarına geldi, Bu Venedik filosu Palermo'ya yanaşarak buradan bir büyük Bizans takviye ordusu gemilere yüklendi ve Sirakuza kuşatımının kırmak için bu şehir yakınlarında karaya çıkartıldı. Bu büyük Bizans ordusu ile Arap Aglebi ordusu arasında yapılan muharebeyi yine Araplar kazandı. Fakat, Arap Aglebi ordusu içinde bir veba salgını başladı ve bu salgında ordu komutanı Kadı Esad bin El-Furat dahil çok sayıda Arap askeri öldü. Bunun üzerine Müslüman askerleri Mineo kalesine çekildiler ve kuşatma altına alındılar. Sonra o kaleden bir huruç harekatı ile Bizanslıları püskürtüler. Yenik Bizans ordusunu takip eden Arap ordusu Bizanslıların kaçıp sığındıkları Castrogiovanni kalesini kuşattılar ama alamadılar. Bu kuşatma sırasında Eufemius da öldü.

830'da Afrika'dan ve müslüman İspanya'dan yeni askerlerle 30.000 kişilik bir takviye Müslüman ordusu adaya getirildi. İspanya'dan gelen askerlerden oluşan Arap ordusu Temmuz ve Ağustos 832'de Theodotus komutasındaki Bizans ordusu ile yaptıkları bir meydan muharebesinde Bizanslıları yendiler. Fakat yine bu sefere İspanya'dan gelen Müslüman ordusu içinde veba salgını çıktı. Bu salgından kurtulan askerler önce Mazara'ya çekildiler ve oradan da İspanya'ya geri gönderilmek üzere Afrika'ya