Cat 5 Cat 6 ve Cat 7 standartlarına göre üretilirler. Cat3 standardı çoğunlukla düşük kapasiteli veri iletiminde (örnek:telefon) kullanılır. Cat 5,Cat 6 ve Cat 7 standartları ise yüksek kapasiteli veri geçişleri için kullanılırlar. (örnek:Bilgisayar,switch) Veri iletimlerinde yüksek performans sağlamak için keystone jack ile UTP kablonun aynı kategoride olması önemlidir. Tek başına kablonun veya keystone jack'ın kategori bazında üst standartta olması yeterli değildir.

Keystone jacklar bilgisayar ve telefonun olduğu her yerde kullanılabilirler. Ağ sistem odalarının vazgeçilmez elemanlarından biridir. Bazı Patch paneller sıralı olarak yan yana monte edilmiş keystone jacklardan oluşabilir.

Bazı ülkelerde birçok dişi fiş keystone jack olarak adlandırılmaktadır.





Kategori 6 kablo

Kategori 6 kablo veya Cat 6 kablo, gigabit hızında veri taşıyan bir UTP kablo türüdür. Cat 5 kablo ile karşılaştırıldığında daha yüksek veri geçişi sağlar ve yabancı sinyallerden daha az etkilenir. Cat 6 250mhz'e kadar yüksek performans sağlayabilir. Bununla birlikte veri akışının belirli bir kalitede olabilmesi için sistemde kullanılan diğer elemanlarında kablo gibi Cat6 standardında veya ona yakın olması gerekmektedir.
Cat6 kablo 10BASE-T , 100BASE-TX (Hızlı Ethernet), 1000BASE-T / 1000BASE-TX (Gigabit Ethernet) ve 10GBASE-T (10-Gigabit Ethernet)için uygun bir standarttır.


Cat 6 4 çift tellidir, dış kaplamasına göre kendi içerisinde değişkenlik gösterir. Birinci seri folyosuz bükümlü per yıldız şeklinde seperatör etrafında kablolanmıştır. Diğer seri polyester bant ve alüminyum folyo ile kaplanmış, kalaylı bakır saç örgü (blendaj) ile örtülmüş ve kılıflanmıştır.





Kategori 5 kablo

Kategori 5 kablo veya Cat 5 kablo, megabit hızında veri taşıyan bir UTP kablo türüdür. Cat 6 kablo ile karşılaştırıldığında daha düşük veri geçişi sağlar ve yabancı sinyallerden daha çok etkilenir. Ancak yoğun data trafiği kullanmayan işletmeler için ideal bir standarttır. Cat 5 100 MHz'e kadar yüksek performans sağlayabilir. Bununla birlikte veri akışının belirli bir kalitede olabilmesi için sistemde kullanılan diğer elemanlarında kablo gibi Cat 5 standardında veya üstünde olması gerekmektedir.

Kategori 5 kablolarda 70 m'den sonra veri iletimi zayıflamaktadır. Cat 6 'ya göre tel kesiti daha ince ve yumuşaktır. Genelde 1,2,3 ve 6m uzunluğundaki Patch kablo'lar Cat 5 kablolardan yapılmaktadır.




TCG II. İnönü (S-331)

TCG "II. İnönü" (S-331), (İlk adı USS "Blueback" (SS-326)) Balao sınıfı bir denizaltıdır. Blueback, General Dynamics-Electric Boat Şirketi tarafından Groton, Connecticut'ta 29 Temmuz 1943 tarihinde inşa edilmiştir. Türk Deniz Kuvvetleri tarafından TCG II. İnönü (S-331) olarak yeniden adlandırılmıştır. Adını İkinci İnönü Muharebesi'nden alır. Türk Donanması'nda 23.05.1948-20.11.1973 tarihleri arasında hizmet vermiştir. Hizmet süresince sırasıyla D-2, S-18 ve S-331 numaralarını kullanmıştır. 1973'te aktif görevinin bitmesinin ardından adı "TCG Ceryan Botu-2 (Y-1241)" olarak değiştirilmiş ve 1975'e kadar diğer denizaltıların bataryalarının şarj edilmesinde kullanılmıştır.





Almanya, Sıfır Yılı

Almanya, Sıfır Yılı, 1948 İtalya yapımı dramatik Yeni Gerçekçi filmdir. İtalyanca özgün adı Germania Anno Zero olan ve Almanca çekilen filmin Almanya'daki adı ise Deutschland im Jahre Null'du. Film Türkiye'de ilk kez Mart 1966'da Türk Sinematek Derneği'nde gösterilmişti.. Filmin sonradan yapılan İtalyanca dublajlı bir versiyonu da yaygın olarak gösterilmiştir.

Yeni Gerçekçilik sinema akımının öncü yönetmeni İtalyan Roberto Rossellini'nin 1948 yılında çektiği bu film, yönetmenin "Savaş Üçlemesi" nin son filmidir. Üçlemenin ilk filmi olan 1944 tarihli "Roma, Città Aperta" (Roma, Açık Şehir) İtalyan Yeni Gerçekçiliği akımını başlatan film olarak bilinir. Üçlemenin ikinci filmi olan "Paisa" (Hemşehri) ise 1946 tarihinde çekilmişti. Kendi yazdığı hikâyeden uyarladığı senaryonun da yazarı olan Rossellini'ye senaryoda yardımcı olan Sergio Amidei, üçlemenin diğer filmlerinde de vardı.

II. Dünya Savaşı sonrası Almanyası'nın acı gerçeklerini, neredeyse yeryüzünden silinmiş bir kent olan Berlin'i ve burada hayatta kalmaya çalışanların dramını 12 yaşında bir çocuğun gözünden, karamsar ve duygusuz bir nesnellikle anlatan Rossellini, diğer yeni gerçekçi filmlerde olduğu gibi çekimlerini çoğunlukla amatör oyuncularla ve bombardımanın yıkıntılarının henüz kaldırılmadığı Berlin kentinin sokaklarında, bina enkazlarının arasında ve içlerinde gerçekleştirmiştir. Bu sinema akımının karakteristiklerinden olan serbest kamera hareketleri, doğal ışıklandırma ve doğal kurgu, doğaçlama oyunculuk vb. bu siyah beyaz filmde de görülmektedir. Filmin etkileyici müziğini Roberto Rossellini'ni kardeşi Renzo Rossellini bestelemiştir.

İsviçre'de iki yıldır düzenlenmekte olan Locarno Uluslararası Film Festivali'nin büyük ödülü "Grand Prix", 1948'de Roberto Rossellini'ye verildi (Bu ödülün adı 1968'den sonra "Altın Leopar" olmuştur). Aralarında Rossellini'nin de bulunduğu filmin senaryo ekibi ise aynı yarışmada "En İyi Senaryo" ödülünü "La vie en rose" adlı Fransız filmiyle paylaştılar.

Film 1948 yılında Berlin'de geçer. II. Dünya Savaşı yeni bitmiştir ve savaşın mağlubu olan Almanya'nın başkenti neredeyse yerle bir olmuştur. Sağlam tek bir yapının bile göze çarpmadığı bu kentte insanlar güçlükle hayatta kalmaya çalışırlar. Birkaç ailenin birden tek bir salaş daireyi paylaştığı yarısı yıkılmış apartmanlardan birinin tek göz odasına sığınmış 12 yaşlarında "Edmund" adında bir çocuk, hasta babası, ağabeyi ve ablasıyla birlikte yarı aç yarı tok yaşamaya çalışırlar. Annesi bombardımanlar sırasında ölmüş olan Edmund ailenin eve para getirebilen tek ferdidir. Babası yatalaktır, ağabeyi ise savaşın son yıllarında Naziler için çalışmış olduğu için korkusundan evde saklanmak zorundadır, zaten kimlik belgelerini de yok etmiştir, üstelik çalışmaktan da pek hoşlanmaz. Ablası geceleri kulüplerde işgal güçlerinin askerleriyle dans etme karşılığınde kendisine verilen ufak tefek yiyecek parçalarını ve sigaraları eve getirerek ailesiyle paylaşır. Hattâ bu yüzden çevresi tarafından fahişelik yapmakla suçlanır. Edmund'un yaşı küçük olduğu için bir çalışma karnesi edinemez, mezarlıklarda, şurada burada girdiği ufak tefek işlerden de bu nedenle hemen kovulur. Arabalardan dökülen kömürleri toplar, küçük komisyonlar karşılığında komşuların verdikleri eşyaları karaborsada satar. Bir keresinde de yolda ölmüş bir at leşinden bir parça et koparabilmek için toplanmış ahaliyle itişip kakışmak zorunda kalır, o da leşten kendisine düşen payı almak ister ama başaramaz. Eve çoğu gün tek lokma yiyecek girmez. Yatalak babasına birkaç günlüğüne hastaneye yatması için bir torpil bulunur. Aslında babanın hastaneden beklentisi iyi bir tedaviden çok oranın doğru dürüst yemekleridir.

Ailesi doğru dürüst ilgilenemediği için başıboş kalan Edmund günlerini hattâ bazı gecelerini akranlarıyla sokaklarda geçirir. Karaborsa, dolandırıcılık, kapkaç ve fuhuş yaparak geçinen akranlarına takılır ama bu konuda onlar kadar becerikli değildir, üstelik zaman zaman da diğer çocuklarca dışlanır. Gittikçe yalnızlığa itilen Edmund harap kentte amaçsızca dolaşırken sokakta eski okul öğretmeni Bay Henning'e rastlar. Eski bir Nazi hayranı olduğu için iş bulamamış olan Henning, şimdilerde Nazilere ait hatıra eşyalarını işgal güçleri subaylarına karaborsada satarak geçinmektedir. Bu amaçla eski öğrencisi Edmund'u da işe alır, karşılığında ona para da verir.

Bay Henning küçük erkek çocuklarına ilgi duyan bir pedofildir ve kaldığı evine getirdiği diğer çocuklar gibi Edmund'a da sarkıntılık eder, ancak kendi derdindeki Edmund olan bitenin farkında bile değildir. Babasının yatalak bir hasta olduğunu öğrenen Bay Henning'in, faşist inançları gereği "zayıfların, yaşlıların ve asalakların yaşamaya hakkı olmadığı" şeklindeki telkinlerini ciddiye alan Edmund, çayına zehir atarak babasının ölümüne neden olur. Amacı zaten çok yaşlı olan babasının acılarına son vermek ve ailesini bir yükten kurtarmaktır aslında. Öğretmeninin nasyonal sosyalist öğretisini ciddiye almıştır, çünkü savaştan önce o da Hitler Gençliği'nin inançlı bir neferi olarak yetiştirilmiştir. Bu nedenle cinayeti soğukkanlılıkla işlemiştir.

Sonradan tekrar karşılaştığı Bay Henning'e babasını öldürdüğünü söyleyince korkan ve paniğe kapılan eski öğretmeni söylediklerini inkâr eder ve Edmund'u tartaklar. Yaptığından son derece pişmanlık duyan ve vicdan azabı çeken Edmund kendini sokaklara vurur. Şimdi kendini daha da yalnız hissetmektedir. Gerçekte çocukluğunu hiç yaşamamış olan Edmund harap kentin sokaklarında amaçsızca dolaşırken bir grup 'gerçek çocuk'la karşılaşır, onların oyunlarına katılmak ister fakat reddedilip dışlanınca kendini iyice boşlukta hisseder. Üst katlarına tırmandığı harap bir apartmandan kendini boşluğa bırakarak intihar eder. Film eleştirmeni Rekin Teksoy'a göre "Kaldırımda yatan cansız bedeni, bütün değerleri altüst eden Nazizm'in yol açtığı çöküşün "mahkeme ilâmıdır" sanki".

"Almanya, Sıfır Yılı" 35 mm peliküle 1.37:1 çerçeve oranıyla ve üçlemenin diğer iki filmi gibi (aslında "Yeni Gerçekçi" sinema akımına dahil olan tüm filmler gibi) siyah beyaz çekilmiştir. Söz konusu sinema akımının karakteristiklerinden olan serbest kamera hareketleri, doğal setler, doğal ışıklandırma ve doğal kurgu, doğaçlama oyunculuk vb. bu filmde de görülmektedir. Diğer filmlerde olduğu gibi Roberto Rossellini yine profesyonel olmayan oyuncularla çalışmayı tercih etmiştir. Gerçekçilik duygusunu azaltmamak için İtalyan yönetmen kendisi Almanca bilmemesine rağmen filmi Alman oyuncularla ve Almanca çekmiştir. Filmin daha sonra İtalyanca dublajlı baskıları da yapılmıştır.

Filmin çekimleri 1947 yılının yazında Berlin'de gerçek mekânlarda gerçekleştirilmiştir. Almanya'nın yenik çıktığı II. Dünya Savaşı sona ereli henüz bir yıl olmuş ve yerle bir olan III. Reich'ın başkentinin enkazı henüz kaldırılmamıştır. Roberto Rossellini, üçlemenin diğer filmlerinde olduğu gibi bu filmde de film setleri y