şlerdir.



Rusya dünyanın yüzölçümü olarak en geniş ülkesi olduğu için mutfağı da çok çeşitlilik gösterir. Geleneksel Rus yemekleri arasında:





Avrupa mutfağı, Avrupa ülkeleri ve diğer Batılı ülkelerin mutfaklarını ifade eden genelleşmiş bir terimdir. Avrupa mutfağı ya da Batı mutfağı denilince Avrupa ve (tanıma göre) Rusya'nın yanı sıra Avrupalı göçmenlerin yemek kültürlerinden fazlasıyla etkilenmiş olan Kuzey Amerika, Avustralasya, Okyanusya ve Latin Amerika mutfakları da akla gelir. Terim Doğu Asyalılar tarafından Asya usulü yemek pişirme tekniklerinin karşıtı anlamında da kullanılır.




Yöresel İtalyan mutfaklarından örnekler:



Ortadoğu ya da "Batı Asya" mutfağı bölgedeki çeşitli ülkelerin ve halkların mutfaklarından oluşur. Belirli ortak özellikler barındıran bir çeşitliliktir. Zeytin, zeytinyağı, kuzu eti, pita ekmeği, bal, susam, hurma, sumak, nohut, nane ve maydanoz gibi yaygın kimi ortak malzeler vardır. Sevik yemeklere örnek olarak "kibbeh" ve "şavurma" sayılabilir.



Kanada mutfağı ülkenin bölgelerine göre büyük farklılıklar gösterir. Eski Kanada başbakanı Joe Clark'ın şöyle söylediği kaydedilmiştir:"Kanada'nın mutfaklardan oluşan bir mutfağı vardır. Bir yahni tenceresi değil, daha çok bir açık büfe gibi.." Kanada'nın millî yemeği olabilecek yemekler arasında "Poutine" "Tereyağlı Turtalar" ilk sıradadır. Kanada dünyanın en büyük akçaağaç şurubu üreticisidir. Aynı zamanda Kanada bayrağında da şeker akçaağacının yaprağı millî motif olarak kullanılmaktadır.

Karayipler mutfağı Afrika mutfağı, kızılderili mutfağı, İngiliz mutfağı, İspanyol mutfağı, Fransız mutfağı, Hint mutfağı ve Çin mutfağı 'ndan meydana gelmiş füzyon bir mutfaktır. Bu karışım bölgeye ait nüfusun çeşitlilik gösteren anavatanlarından kaynaklanır.

Orta Amerika'ya has kimi tipik yiyecekler arasında darı ile yapılan yemekler, tortilla çeşitleri, tamal çeşitleri, pupusa çeşitleri, muhtelif Salsa sosları ve guacamole,pico de gallo, mole, chimichurri ve pebre gibi diğer çeşniler sayılabilir.

 Fasulye çeşitleri, tortilla, tavuk, pirinç ve deniz mahsulleri ağırlıklıdır.


Tatlı patates Orta Amerika'ya has bir yiyecektir ve burada en az 5,000 yıl öncesinde ekilmeye başlamaktadır.

"Grönland mutfağı" geleneksel olarak deniz memelileri, av hayvanları, kuş ve balık etleri ağırlıklı ve protein yönünden zengin yemeklerden oluşur. Kolonileşme ve uluslararası ticaretin bölgeye gelişiyle birlikte Kanada ve Danimarka mutfaklarından büyük ölçüde etkilenme olmuştur. Grönland'ın büyük kısmı buzullarla kaplı olduğundan en büyük yerel yiyecek kaynağı denizlerdir. Deniz mahsülü yemekleri içinde çeşitli balıklar (çoklukla tütsülenmiş), midye ve karides sıklıkla kullanılır. Somon ailesinden bir balık olan "Ammassat" (ya da Caplin) yaygın olarak tüketilir. Grönland'ın geleneksel yemeği ülkeye özgü bir çorba olan "suaasat" 'tır. Çoğunlukla fok etinden, ya da balina, rengeyiği ya da deniz kuşlarından yapılır. İçinde genellikle soğan ve patates kullanılıp sadece tuz ve biber ya da defne yaprağı ile lezzetlendirilir. Çorbayı koyultmak için çoğunlukla pirinç ya da bir gece önceden ıslatılıp nişastası suya geçen arpa kullanılır. Yaz boyunca yemekler genellikle dışarıda yenilir.

Meksika büyük yüzölçümüne sahip bir ülke olduğundan yemekleri de bölgesel olarak farklılıklar gösterir. Meksika'nın kuzeyi sığır, keçi ve devekuşu yetiştiriciliğiyle, ve et yemekleriyle—özellikle arrachera—tanınır. Meksika mutfağının en yaygın temel yiyecekleri mısır ve fasulyedir. "Tamal", "tortilla", "gordita" gibi yiyeceklerde mısır unundan yapılan ve "masa" adı verilen bir hamur kullanılır. Mısır aynı zamanda koçanıyla taze olarak da yenilir ve çeşitli yemeklerde malzeme olarak kullanılmaktadır. Kabak ve çili biberi'de Meksika mutfağında yaygın olarak kullanılır. Bal Meksika mutfağında, bir çeşit kek olan "rosca de miel" gibi yiyeceklerde ve "balché" gibi içeceklerde kullanılan önemli bir malzemedir. Meksika mutfağı UNESCO tarafından dünya "Soyut Kültürel Miraslar" listesine dahil edilmiştir.

Meksika'nın altı bölgesinin mutfakları birbirinden çok farklıdır. Yucatan bölgesinde yemeklere lezzet vermek için annato bitkisi ve ekşi portakaldan yapılan hafif acı ve aynı zamanda tatlı bir kırmızı sos olan achiote kullanılır. Oaxaca bölgesi ise tam aksine baharatlı "tamal" 'leri "mole" 'leri ve basit "tlayuda" 'ları ile bilinir. Jalisco gibi batıdaki dağlık bölgelerde baharatlı domates sosunda yapılmış keçi eti olan birria ünlüdür. Orta Meksika'nın mutfağı ülkenin diğer bölgelerinden etkilenmekle birlikte barbacoa, pozole, menudo ve carnitas gibi bölgeye has yemekler de mevcuttur.

Güneydoğu Meksika sebze ve tavuk ile yapılan baharatlı yemekleriyle tanınır. Konumundan ötürü Güneydoğu Meksika mutfağında Karayip etkisi gözlemlenir. Deniz ürünleri Pasifik Okyanusu ve Meksika Körfezi'ndeki eyaletlerde yaygındır. Meksika Körfezi bölgesi "à la veracruzana" denilen deniz ürünleri mutfağıyla ünlenmiştir.

Köylerde "comida prehispánica" olarak da adlandırılan, Aztek ya da Maya usulü pişirilen iguana, çıngıraklı yılan, geyik eti, örümcek maymunu, çekirge, karınca yumurtası ve çeşitli böcekler gibi egzotik malzemelerin de kullanıldığı yemekler de pişirilmektedir.

Yakın zamanlarda Meksika füzyon adaptasyonu olarak tanımlanabilecek yabancı mutfaklardan esinlenmeler Meksika mutfağında popülerlik kazanmıştır. Örnek vermek gerekirse Meksika'da suşi sıklıkla mango, demirhindi gibi bitkilerden hazırlanan soslar ya da acı biberli soya sosu ile hazırlanmakta ve yanında habanero ya da chipotle biberi ile servis edilmektedir.




İklim ve mevcut yöresel ürünler yanı sıra Avustralya mutfağı bu ülkeye yerleşen göçmenlerin damak tadından da büyük oranda etkilenmiştir. İngiliz koloni döneminde Anglo-Kelt mutfağı yemekleri ve tariflerine yoğun ilgi oluşmuştu. Daha sonrasındaki çok kültürlü göçler Çin mutfağı, Japon mutfağı, Malezya mutfağı, Tayland mutfağı Vietnam mutfağı gibi etkileri beraberinde getirmiştir. Yunan mutfağı, İtalyan mutfağı, Lübnan mutfağı gibi akdeniz mutfaklarının etkileri güçlüdür, ayrıca Fransız mutfağı, Hint mutfağı, İspanyol mutfağı, Türk mutfağı, Alman mutfağı, Afrika mutfakları gibi mutfakların etkileri de görülür. Yerel Avustralya mutfaklarında ağırlıklı olarak mevsimlik taze sebzeler kullanılır, Avustralya ayrıca büyük meyve tarım alanlarına sahiptir. Granny Smith adı verilen elma türü ilk olarak 1868 yılında Avustralya Sidney'de yetiştirilmiştir. Viktorya bölgesi ve Güney Avustralya eyaletlerinde, özellikle de Barossa Vadisindeki şaraplar ve yiyecekler bölgenin geleneklerini ve kültürünü yansıtır. Avustralya' nın ikliminden ötürü barbekü kültürü yaygındır. Sosis ve beyaz ekmek üzerinde barbekü soslu soğan halkası gibi yiyecekler satılan tezgâhlara sıklıkla rastlanır.

Koloni devrinde Tazmanyanın çoğu bölgesinde İngiliz mutfağı egemendi. Günümüzde kısmen de farklı kültürlerden gelen yoğun göçler sebebiyle Tazmanya'da çok farklı mutfaklara ait lokantalar bulunmaktadır. Tazmanya bölgesinde şarap üretimi de yaygındır, ayrıca "Boags", "Cascade" gibi Tazmanya'ya ait bira markaları ülke genelinde bilinir ve tüketilir. Kuzeybatı sahilindeki King Adası butik peynir ve mandıra ürünleriyle ünlüdür. Tazmanya'da ayrıca doğal ya da çiftlik üretimi olabilen kerevit, "orange roughy", somon ve istridye gibi deniz mahsulleri de yaygındır.

Yeni Zelanda mutfağı ağırlıklı olarak yerel malzemeler ve mevsimlik yiyeceklerden oluşur. Yeni Zelanda, ekonomisi tarım ağırlıklı olan bir ada ülkesidir ve yerel tarım ürünleri ile taze deniz mahsulleri mutfak kültüründe önemli yer tutar. Kumara Yeni Zelanda'da yaklaşık bin yıldır yetiştirilen bir çeşit tatlı patatestir ve 1200'lerin ortalarında erken Maori yerleşimcileri tarafından getirildiği sanılmaktadır. Kumara türleri arasında altın, kırmızı-beyaz ve en tatlısı olan kırmızı sayılabilir. Kivi meyvesi Yeni Zelanda tarım üretiminde önemli bir kalemdir. Avustralya gibi Yeni Zelanda mutfağı da İngiliz mutfağı temelinde olup ülkenin kozmopolitleşmesi ile birlikte Akdeniz, Asya-Pasifik mutfakları gibi yabancı mutfaklardan da etkilenmiştir. Tarihi etkiler Maori kültüründen gelmedir. 1970'lerden sonra Yeni Amerikan mutfağı, Güneydoğu Asya, Doğu Asya ve Hint gelenekleri seviklik kazanmıştır.


Güney Amerika'nın Amazonas bölgesi balık ve tropik meyveler yönünden fazlasıyla zengindir. Peru'da İnka kültürü ve mutfağının ülkenin mutfak kültürüne katkısı büyüktür.Patates ve kinoa gibi bitkiler yaygındır. Pasifik Okyanusu çok çeşitli deniz ürünleri sunar. Kıtada ayrıca geniş ve verimli tarım alanları bulunur. Şili ve Arjantin'in güneyindeki Patagonya bölgesinde yerel koyun türleri ve geyik yetiştirciliği gelişmiştir. Kral Yengeci daha ziyade kıtanın güney ucunda avlanır. Antarktika krili yakın devirde keşfedilen bir besin kaynağıdır. Ton Balığı ve tropik balıklar kıtanın her bölgesinde avlanır. Easter Adası yakınlarında balık türleri özellikle çok boldur. Ayrıca Juan Fernández adalarında çok miktarda Istakoz avcılığı yapılır.






Frank H. Netter

Frank H. Netter (d. 25 Nisan 1906, New York - ö. 17 Eylül 1991), ABD'li ressam, tıp doktoru ve tıp ressamı. "Tıbbın Mikelanjı" olarak da anılıyordu.

Doktor olmadan önce resim sanatı üzerine profesyonelce çalışmış olan Netter aynı zamanda "New York Tıp Akademisi"nin de bir üyesiydi ve onlarca bilim ödülüne layık görülmüştü. 1933'te New York Üniversitesi Tıp fakültesini bitirdi ve resim sanatındaki becerisini hemen tıp alanına da uyarladı ve akabinde 1940'lı yıllarda Ciba ilaç firması adına "Clinical Symposia" serisi adıyla küçük kitapçıklar resimlemeye başladı. Her bir fasikülü belli bir hastalığa ya da tıbbi, fizyolojik, anatomik ya da patolojik bir olguya ayrılmış olan bu kitapçıklar ilaç firmasının dağıtım olanaklarıyla bütün dünya doktorlarına kısa sürede ulaştı. Çok sayıda renkli ve gerçekçi çizimlerle bezeli bu kitaplar kuru tekstlere oranla çok daha çabuk kavranıyor ve zevkle okunabiliyordu. Bu kitaplar çoklarına da hekimliği sevdirmiştir. Seri çok rağbet görünce firma bu kez bu çizimleri genişletip tasnif ederek "CIBA Colle