14'dir.




Inhambane Bölgesi

Inhambane Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin güneyinde yer alır. Yönetim merkezi aynı isimli Inhambane şehri olan bölgenin yüzölçümü 68.775 km, 2007 yılı resmi nüfusu 1.271.818'dir.




Manica Bölgesi

Manica Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin batısnda yer alır. Yönetim merkezi Chimoio şehri olan bölgenin yüzölçümü 62,272 km², 2006 yılı resmi nüfusu 1.359.923'dir.




Maputo Bölgesi

Maputo Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin güneyinde yer alır. Yönetim merkezi Matola şehri olan bölgenin yüzölçümü 22,693 km², 2007 yılı resmi nüfusu 1,205,709'dir.




Nampula Bölgesi

Nampula Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin kuzeydoğusunda yer alır. Yönetim merkezi Nampula şehri olan bölgenin yüz ölçümü 79,010 km, 2007 yılı resmi nüfusu 3,985,613'dir.




Niassa Bölgesi

Niassa Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin kuzeyinde yer alır. Yönetim merkezi Lichinga şehri olan bölgenin yüzölçümü 122,827 km², 2007 yılı resmi nüfusu 1,170,783'dir.




Sofala Bölgesi

Sofala Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin orta kısmında yer alır. Yönetim merkezi Beira şehri olan bölgenin yüzölçümü 67,753 km², 2007 yılı resmi nüfusu 1,642,920'dir.




Tete Bölgesi

Tete Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin batısında yer alır. Yönetim merkezi Tete şehri olan bölgenin yüzölçümü 98,417 km², 2007 yılı resmi nüfusu 1,783,967'dir.




Zambezia Bölgesi

Zambezia Bölgesi, Mozambik'in 11 yönetim bölgesinden birisidir.

Ülkenin kuzeyinde yer alır. Yönetim merkezi Quelimane şehri olan bölgenin yüzölçümü 103,478 km², 2007 yılı resmi nüfusu 3,849,455'dir.




2011 Avrupa Basketbol Şampiyonası takım kadroları

Antrenör: Chris Finch

Antrenör: Kęstutis Kemzūra

Antrenör: Aleš Pipan

Antrenör: Mário Palma

Antrenör: Sergio Scariolo

Antrenör: Orhun Ene

Antrenör: Dirk Bauermann

Antrenör: Vincent Collet

Antrenör: Arik Shivek

Antrenör: Simone Pianigiani

Antrenör: Ainars Bagatskis

Antrenör: Dušan Ivković

Antrenör: Sabit Hadžić

Antrenör: Henrik Dettmann

Antrenör: Ilias Zouros

Antrenör: Josip Vranković

Antrenör: Marin Dokuzovski

Antrenör: Dejan Radonjić

Antrenör: Eddy Casteels

Antrenör: Rosen Barchovski

Antrenör: Igor Kokoškov

Antrenör: , David Blatt

Antrenör: Božidar Maljković

Antrenör: Mike Fratello




Adam Nagourney

Adam Nagourney (d. 10 Ekim 1954, New York Şehri), ABD'li gazeteci. "The New York Times"ın ABD siyaseti baş muhabiridir.

The New York Times (NYT)'ın şu anki ulusal siyaset baş muhabiri olan Nagourney, 1977'de State University of New York at Purchase ekonomi bölümünden mezun oldu. 1977'den 1983'e kadar "Gannett Westchester Newspaper" gazetesinde üstlendiği görevlerin arasında White Plains merkezli "Reporter Dispatch" köşesinin Putnam İli, White Plains ve Kuzey Westchester sürümlerinin muhabiri olmak idi. Bunun ardından "New York Daily News" (1983-90) ve "USA Today" (1990-1993) için çalışmıştır. USA Today'de iken Bill Clinton'ın 1992 başkanlık kampanyasını onun Beyaz Saray'daki ilk yılını izledi.

1996'da NYT üyesi olduktan sonra Nagourney, Bob Dole'ın kampanyasını izlemek için seçilmişti. 1996 başkanlık yarışının ardından gazetenin metropolitik siyaset muhabiri olarak çalışmak için New York'a yerleşti. 2002'de NYT'nin baş siyaset muhabiri olarak görevlendirildi; Başkan George W. Bush'un 2004'teki tekrar seçilmesini ve Barack Obama'nın 2008'deki seçilmesini izledi.

Nagourney, NYT'deki önceki baş siyaset muhabiri Rick Berke gibi kendi eşcinselliği ile açılmıştır. Kardeşi Eric Nagourney, NYT'de sağlığa ilişkin makalelerin editörü ve yazarıdır.

2010 yazında Nagourney, NYT'nin Los Angeles büro şefi oldu.






Samantha Mumba

Samantha Tamania Anne Cecilia Mumba (d. 18 Ocak 1983; Dublin), İrlandalı şarkıcı ve sinema oyuncusu.

Mumba 2000'de ilk albümünü çıkarmıştır. 2002'de çekilen ABD yapımı Zamanda Yolculuk filmindeki Mara rolü en bilinen performansıdır. Mumba bunun yanında birçok İrlanda yapımı bağımsız filmde oynamıştır.




Türkiye'deki azınlıklar

Türkiye'deki azınlıklar, etnik ve dinî azınlıklar olarak ikiye ayrılmaktadır. Türkiye birçok etnik grubu barındıran bir ülkedir. Nüfus sayımlarında 1965'ten bu yana etnik köken sorulmadığı için bir etnik kümenin nüfusunun ne kadar olduğunun tam olarak tespiti yapılamamaktadır. Bazı kişi ve gruplar tahminler yapsalar da genelde objektif kalmayı başaramamaktadırlar. Osmanlı İmparatorluğu gibi geniş topraklara yayılan ve yüzlerce yıl hüküm süren bir imparatorluğun 20. yüzyıl başında çöküşü sonrasında, imparatorluğun çeşitlilik gösteren demografik mirası içinden bazı etnik gruplar Türkiye'de yaşamaya devam etmişlerdir.

Osmanlı İmparatorluğunda ve o dönemin yapısında topluma dini bir bakış hakimdir. Toplum, temelde müslümanlar ve müslüman olmayanlar (gayrimüslim) olarak ikiye ayrılmıştır. Farklı müslüman cemaatler, tekkeler etrafında örgütlenirken, diğerleri de kilise ve sinagoglar aracılığı ile varlığı sürdürdü. Özellikle İstanbul'un Fethi sonrası, Fener Rum Ortodoks Patrikhanesini devletçe tanınması, Rum II. Gennadios'u patrik olarak ataması ve aynı şekilde zaten daha önceden 2. Osmanlı Sultanı Orhan Gazi tarafından korunarak ilk başkent Bursa'ya getirilen Ermeni cemaatini, bu kez yeni başkent İstanbul'a benzer ayrıcalıklarla taşınması, Ermeni I. Hovagim'nin patrik ilan edilmesi Osmanlının azınlıkların dini işlerine karışmadığının göstergesidir. Gayrimüslimler bu dini hoşgörünün yanında eğitim ve yargı alanlarında da özerk bir yapıya kavuşturuldular. Böylece kendi okullarını ve yargı sistemlerini, imparatorluk içinde kurabildiler. Bu esnek yapıyı ve daha sonra ülkenin kolayca dağılmasında oynadığı rolü Amerikalı tarihçi Stanford Shaw şu şekilde anlatmakta;

""Osmanlılar baştan beri, fethettikleri ülkelerin Hıristiyan ve Yahudi halklarını ne köleleştirmeye, ne de din değiştirmeleri için zorlamaya çalışmışlardır. XIX. ve XX. yüzyılın başında Osmanlı azınlıklannca çıkarılan sorunlar, Osmanlı İmparatorluğu'nun önceki beş yüz yıl boyunca onlara karşı uyguladığı hoşgörülü yönetimin sonuçlarıdır"" .

Bu hoşgörülü tutumun yanında özellikle gayrimüslimler için bazı ayrı kurallar da mevcuttur. Askere alınmaktan muaf olan gayrimüslimlerin ödemesi zorunlu olan cizye vergisi bir örnektir. Kimi kurallar ise asimile edici sayılabilir. Devşirme sistemi için ailelerinden koparılan çoğunluğu hristayan çocuklar, müslümanlaştırılarak yeniçeri ocağına, aralarındaki yetenekliler de enderun mektebine gönderilirdi. Bunun dışında farklı padişahlar tarafından alınan kararlar ile giyinmeleri ve ev, dini yapılar gibi mimarlık konularında kısıtlamalarla karşılaşmıştırlar. Örneğin minarelerden daha uzun olduğu için top ateşiyle çan kulesi yıktırılan Diyarbakırdaki Surp Giragos Ermeni Kilisesi.

Osmanlı devleti gayrimüslimler açısından Yunan, Ermeni ve Yahudi olmak üzere milel-i selase (3 millet) adı verilen 3 ayrı azınlığı esas olarak kabul ettekteydi. Bu sistem içinde Bulgarlar ve Sırplar gibi Hristiyan Balkan ulusları Yunan, Süryani gibi Anadolu kökenli diğer azınlıklar da Ermeni sayılıyordu. Bu şekilde Yunan ve Ermeni ulusları diğer uluslar üzerinde bir hakimiyet ve kısmi asimilasyon politikası uygulayabiliyordu.

Fransız İhtilali (1789) ile ortaya çıkan milliyetçilik düşüncesi özellikle 19. yüzyılda önce Balkanları, 20. yüzyıl başlarında ise imparatorluğun Asya bölümlerinin etkisi altına almıştır. İmparatorluk içinde yaşayan uluslararasında, kendi kendini yönetme istediği aşılayan bu akım, günümüzde hala varlığını devam ettiren Yunanistan, Bulgaristan, Ermenistan gibi birçok ulus devletin doğuşuna neden olmuştur. Bu süreci engellemek isteyen padişahlar çeşitli yenilik hareketlerine başvurmuşlardır. Osmanlı İmparatorluğunun bu dönemi sırasıyla Tanzimat, Birinci Meşrutiyet ve İkinci Meşrutiyet devirleri olarak adlandırılır. Özellikle Tanzimat döneminde çıkarılan Islahat Fermanı ile devlet içinde müslüman-gayrimüslüman ayrımı kanunen son bulmuştur.

İlerleyen yıllarda görüldü ki yapılan bu siyasi reformlar, azınlıkların milliyetçilik duygularını köreltememiştir, buna birde dönemin süper güçleri arasında yaygınlaşan sömürgecilik politikaları eklenince imparatorluk savaşların ve kitlesel göçlerin odağı durumuna gelmiştir. Bu göçler ana hatlarıyla Anadoludaki Hristiyanların, Anadolu dışına doğru; Balkanlardaki ve Kafkaslardaki Müslümanların ise Anadoluya doğru akınları şeklinde gerçekleşmiştir. Bunun sonucunda mevcut azınlıklar arasında Ermeniler gibi sayıca çok azalanlar olduğu gibi, Çerkes ve Kırım Tatarı gibi yeni müslüman azınlıklar Anadoluda artmıştır.

İlk önceleri Osmanlıcılık politikası ise imparatorlukta yaşayan insanlar arasında müslüman-gayrimüslim ayrımını kaldırmayı, tek ve ortak bir Osmanlı milletini fikrini savunan siyasi gruplar olsa da, bu eşitlikçi akım azınlıklar tarafında çok da gerçekçi bulunmadı ve destek görmedi. İmparatorluktaki azınlıkların bağımsızlık kazanması ve Osmanlıya karşı savaşa girmesiyle de, Türkler arasında da azınlıkların millî görüşlerine benzer eşitçi olmayan tek bir etnik gruba dayalı Turancılık gibi siyasi fikirler yayıldı.

Türkiye Cumhuriyetin kuruluşunu resmi olarak tüm dünyaya duyuran Lozan Antlaşması'nda azınlık olarak belirtilen gruplar, Osmanlı geleneğinde geldiği şekilde Rumlar, Ermeniler ve Yahudilerdir. Diğer gruplar azınlık olarak kabul edilmez. Azınlık olarak sayılan bu gruplar ilkokul ve lise eğitimini bu antlaşmayla da güvence altına alındığı gibi kendi okullarında verebilmektedir.

Lozan antlaşması ve bu antlaşmadaki azınlıklar ile ilgili maddeler ile Türkiye Cumhuriyeti, katı bir şekilde ülkede yaşayan azınlıklarını belirlemiştir. Diğer etnik grupları ise Türk saymıştır. Lozan antlaşmasıyla gerçekleşen bir diğer olayda Türk-Yunan Nüfusu mübadelesidir. Antlaşma gereği yaklaşık olarak 1.200.000 Anadolu Rum'u ülkeden ayrılırken yerine 500.000 Müslüman Yunanistan Türk'ü Türkiye'ye göç ettirilmiştir. Konu iki devlet arasında Etabli sorununu kesin ola