to'da yapılan bir yargılama sonucu Londra Belediye Reisi ve Yargıç Tresilian devlete ihanetten suçlu bulundular ve idam edildiler. Ülkeden kaçan De Vere ve De La Pole da devlete ihanetten suçlu bulundular ve gıyaplarında idam cezası verildi. Bu parlamento sadece "Başvurucu Lordların" listesinde isimleri verilen kişileri devlete ihanet suçuyla yargılamakla yetinmedı. Kral Richard'ın listede isimleri olmayan birkaç yakın taraftarlarını da (başta Burley Kontu'nu) devlete ihanet suçu ile yargılayıp idam ettirdiler. Bu parlamento bundan sonra "Acımasız Parlamento" olarak anılmıştır. Böylece Richard'in mutlak istibdat idaresini destekleyen ve uygulayan kralın etrafında topladığı tüm kral taraftarları grubu elemine edilmiş oldu.

II. Richard bundan sonra tekrar krallık istibdat otoritesini kurmak için faaliyete geçti. "Başvurucu Lordlar"'ın Fransa'ya karşı uyguladıkları saldırgan dış politika sonuç vermemişti. Fransa'ya karşı yaygın ve güçlü bir askeri koalisyon kuramadılar ve İskoç orduları Kuzey İngiltere'ye akınlara başladılar. Bu sırada Richard 21 yasına gelmişti ve kendi adına devlet idare edecek kadar yetişkin ve tecrübeli olduğu kabul edilmişti. Amcası John Gaunt 1389'da İngiltere'ye döndü ve yeğeni ile anlaştıktan sonra II. Richard'ın İngiltere'deki siyasetinin ılımlı olmasına būyūk etkileri oldu. 3 Mayıs 1389'da II. Richard devlet yetkilerinin tümünü kral olarak şahsen üzerine aldı. Geçmişteki aldığı yanlış kararlar ve bunları uygulamada çektiği zorlukların töhmetini tümüyle kendine kötü danışmanlık yapmış olan eski yakın taraftarları üzerine yıktı.

Yeni bir dış politika anahatları çizdirdi. Buna göre İngiltere Fransa ile barışacak ve devamlı barışı koruyacaktı. Bu barış dolayısıyla da halk üzerine yüklenmiş olan vergilerin yükünü gayet azaltacağını vadetti. Bundan sonra II. Richard eski rakipleri ve muhalifleri ile anlaşma sağladı. Böylece sekiz yıl ülkesini barış içinde, harpsiz ve düşük vergilerle idare etti. Fakat "Acımasız Parlamento"'ya olan kini bitmemişti. Özellikle bu parlamentonun eski hocası olan Simon de Burley'i idam ettirmesinin intikamını alma kararından vazgeçmemişti.

Ülke içinde sükunet ve barış sağlandıktan sonra II. Richard Fransa ile devamlı bir barış sağlamak için müzskerelere girişti. 1593'te bsrış teklifi olarak İngiltere kralının şahsi arazisi olduğu kabul edilen Akitanya Düklüğü bölgesinin büyültülmesini öngördü; ama bu daha büyük arazinin üzerinde hüküm sürmek için Akitanya Dükü olarak (ve İngiltere Kralı olmasına rağmen) Fransa Kralının vasalı olması gerekmekteydi. Bu teklif ile II. Richard, İngiltere ile Fransa'nın gayet yakınlaşmasını ummaktaydı. Fakat bu teklif İngiltere'nin saraylı yöneticileri ve halkı için hiç uygun görülmemekteydi ve sonunda kabul edilmedi. Ama 1396'da İngiltere ve Fransa arasında 28 yıl sürmesi öngörülen bir barış anlaşması imzalandı. Bu anlaşmaya göre II. Richard Fransa Kralı VI. Charles'in kızı olan İsabella ile evlenecekti. Fakat İsabella daha 6 yaşında idi ve bu nedenle bir İngiltere veliahtı doğurması yıllarca imkansızdı.

Fransa ile barış yapmakla beraber II. Richard İrlanda'ya karşı çok değişik bir politik tutum uyguladı. Anglo-İrlanda'lı asiller İrlandalılar tarafından baskı altındaydılar ve eğer İngiltere'den askeri destek görmezlerse İrlanda'dan sökülüp atılma rizikosu çok mümkündü. Bunu önlemek için Anglo-İrlandalı asiller II. Richard'dan askeri destek istediler. 1394'te II. Richard 8000 kişilik bir ordu ile İrlanda'ya geçti, Bu ortaçağlarda İrlanda'ya geçirilen en büyük yabancı ordu idi. II. Richard bu ordusu ile İrlandalı yerel liderleri ve kiralları sindirerek onların İngiltere'nin vasalı olmalarını sağladı. 1394'te II. Ricahard başarılı ordusu ile İrlanda'dan ayrılıp İngiltere'ye döndü. İrlanda'da İngiliz idaresinin güçlendirilmesi İngilizler açısından II. Richard'ın uyguladığı en iyi dış siyasetti; ama sonunda bunun da geçici olduğu anlaşılmıştır.

Bundan sonra 1290'lı yıllar sonlarında tarihçilerin "Kral II. Richard'ın tiranlık dönemi" dedikleri bir dönem başladı.

Temmuz 1397'de Kral II. Richarrd kendine muhalif olan Gloucester Dükü, Arundel Kontu ve Warwick Kontu'nu tutuklama altına aldırdı. Bu kararın neden verildiği ve neden bu tarihte verildiği tarihçiler arasında tarışma konusudur. Günün bir tarihçi kronikçisi bunun bu kişilerin krala karşı bir politik komplo hazırladıklarını bildirmektedir. Fakat bunu gerçekleyecek belge elimize geçmemiştir ve bu nedenle gerçekten böyle bir komplo olmadığı çok muhtemeldir. Daha bir uygun açıklama II. Richard'ın kendini, 1386-1388 siyasi krizinin öcünü almak istemesi ve bu suretle gelecekte olacak siyasi muhalefeti sağlayan bu kişileri elimine edebilecek siyasi gücü kendinde görmesi idi.

Eylül 1397'de Arundel Kontu parlamento yüce divanına verilip yargılanmaya başlandı. Bu yargılanma duruşmalarında Arundel Kontu ve Kral II. Rochard birbirlerine çok kızgılı olarak bir münakaşaya giriştiler. Parlamento yüce divanı Arundel Kontu'nu devlete ihanet suçundan suçlu buldu ve Arundel Kontu idam edildi. Gloucester Dükü de bu Parlamento yüce divanına aynı suçla itham edilerek çağrılmıştı; ama Nottigham Kontu bu duruşma sırasında onun öldüğü haberini getirdi. Kralın genç amcası olan Gloucester Dükü'nin tutuklanması Nottingham Dükü tarafından İngiliz idaresi altında bulunan Calais'de uygulanmakta idi. Büyük olasılıkla Kral II. Richard kendine yakın ailesinden çok soylu birisinin içinde düşük sınıftan Avam Kamarası üyelerinin de bulunduğu Paralamento yüce divanı tarafından yargılanmasının Kralın idaresini halk arasında küçük düşüreceğini düşünerek şahsi bir emirle amcasını öldürtmuştu. Warwick Kontu da yine aynı kurum tarafından devlete ihanetle yargılandı ve bu suçun cezası idamdı. Fakat Warwick Kontu yüce divanca, suçlu bulunmasına rağmen, idam cezası yerine müebbet hapise mahkûm edildi. Aynı yüce divan tarafından Arundel Kontu'nun kardeşi olan ve İngiltere Katolik Kilisesinin en yüksek mercii olan Canterbury Başpiskoposu Thomas Arundel'i de hayat boyunca İngiltere'den atılıp dış ülkelerde sürgüne gönderilmesi cezasına çarptırdı. Bundan sonra Kral II. Richard dikkatini elemine etmis olduğu bu düşmanlarının yardımcı ve destekçileri üzerine çekip onları cezalandırmaya koyuldu. Londra dışında taşrada kendine bağlı gruplar kurmaya önem verdi ve bunlar vasıtasıyla taşrada bulunan muhalif destekleyicilerine yargılayıp uygun ceza verilmesini sağladı. Bu yerel muhaliflerin ödediği para cezalarının İngiltere'de şahsi krallık hazinesine büyük gelirler getirdiği belirtilmektedir. Fakat bu türlü yargılamaların ve ceza toplanmasının kanunsuz olduğu o günün kronikçi tarihçileri tarafından hazırlanan yazılarda bile belirtilmiştir.

II. Richard'ın bu kinci politik tedbirlerine büyük amcası John Gaunt hiç karşı çıkmamıştır. Ama aynı kişi Kralın taraftarı olan ve onun tarafından yüksek mevkilere getirdiği kişileri devamlı tenkit etmiş ve II. Richard unvan verdikleri taraftarlarını, "duketti" diye alaya alarak, küçümsemiştir. Bu kral taraftarları arasında (kralın yarı kardeşi ve önce Huntington Kontu olan) I. Exeter Dükü John Holland, (kralın yeğeni ve önce Kent Dükü olan) I. Surrey Dükü Thomas Holland; 1. Somerset
Kontu olan John Beaufort ; (2. York Dükü de olan) Rutland Kontu Edward Norwich,; Salisbury Kontu John Montacute ve Gloucester Kontu Thomas le Despenser, bulunmaktaydı. KralII. Richard bu yüksek unvanlı destekçilerine, yeni unvanlarına uygun olarak, muhaliflerinin yerel destekçilerinden ceza olarak eline geçirdiği meblağları ve toprakları mükafat olarak dağıtmıştı.

Fakat II. Richard'ın mutlak istibdat hükümet idaresine karşı tehdit Lancaster Hanedanı kurucularından, yani amcası olan Lancaster Dükü John Gaunt ve onun oğlu olan Derby Kontu (ve kendine irsen verasetle geçen Bolingbroke Şatosu dolayısıyla ismi Bolingbroke olan) Henry Bolingbroke'dan gelmekteydi. Lancaster Hanedanı kurucuları çocuksuz olan II. Richard'ın kraliyet ailesindendiler; ve II. Richard ölürse İngiltere Krallığı'na çok meşru hakları bulunmaktaydı. Ayrıca İngiltere'de en büyük servete sahip olan bir aile idiler. İngiltere kraliyet ailesi arasında ve devletin en üst asilleri arasındaki anlaşmazlık Aralık 1397'de çıktı. Bu anlaşmazlık Henry Bolingbroke ile II.Richard'ın destekçisi (yeni olarak Hereford Dükü de yapılmış olan) 1. Norfolk Dükü Thomas de Mowbray arasında çıktı. Bu anlaşmazlık devletin en üst seviyesindeki iki güçlü kişi arasındaki kavgaya dönüştü. Henry Bolingbroke'un anlatısına göre, Thomas de Mowbray kendisini 1386-1388 siyasi krizinin çıkmasına neden olan ""Başvurucu Lordlar" 'la birlikte olmakla itham etmiş ve bu nedenle Parlamento yüce divanı karşısına çıkma sırasının geldiğini belirtmişti. Henry Bolingbroke bu gerçekse devlete ihanet suçu doğurduğu için, bu ithamı çok şiddetle reddetmişti. Bu anlaşmazlığı inceleyen bir Parlamento komisyonu bu anlaşmazlığın devletin en üst seviyesinde bulunan iki kişinin bir düelloya girişmesi ile bir sonuca varmasını tavsiye etti. Fakat bu düello yapılmadan hemen önce Kral II. Richard araya girip her iki yüksek asili de sürgüne gönderdiğini bildirdi. Kralın yargısına göre 1. Norfolk Dükü Thomas de Mowbray'nin sürgünlüğü hayatı boyunca olacaktı ama Henry Bolingbroke 10 yıl sürgüne gidecekti.

3 Şubat 1399'da kralın amcası Lancaster Dükü John Gaunt öldü. Kral II. Richard, onun oğlu olan ve sürgüne gönderdiği Henry Bolingbroke'un babasının unvanına ve servetine olan veraset haklarını kabul etmedi. Henry Bolingbroke'un sürgünün dönemini hayat boyunca olmasına da karar verdi. Hayatı boyunca İngiltere'ye gelemiyeceği için de onun tüm veraset haklarını kaldırdı. Henry Bolingbroke Fransa'da sürgünde Paris'de idi. Kral Richard Fransa krallığı ile uyguladığı barış politikası nedeni ile Henry Bolingbroke İngiltere krallığına hakkını iddia ederek bir isyan hazırlamak isterse Fransa Kralı'nın ona hiçbir yardım sağlamayacağını düşünmekte idi. . Bu nedenle Kral II. Richard krallığını tehlike altında olmadığını düşünüp 1399 Mayıs ayında bir diğer İrlanda seferi için ordusu ile İngiltere'den ayrıldı.

Haziran 1399'