unu "Müzik ve dans sahneleri ile değişik bahçelere bölünmüş olan Gırnata'nın bir şiiri" ve bir "dramatik romans" olarak nitelemiştir. Lorca, oyun hakkındaki şu değerlendirmeyi yapar: "Anlamsız, amaçsız, boyun eğen, kısır bir yaşam: Benim Dona Rosita'mın yaşamı bu işte... İspanya'nın Dona Rosita'ları daha ne kadar böyle yaşamak zorundalar?" Lorca'nın Dona Rosita'sı da camekanlı çiçel bahçesinde yetişen "Rosa mutabilis" gibi önce bir genç kız olarak açmış, sonra ümitsiz hülyalarla sertleşmiş ve acı deneyimlerle solarak, kuruyup kalmıştır. Oyunda Rosita, adeta bir hayal dünyasında yaşarken, diğer tüm kahramanlar gerçek dünyanın kişileri gibidir. Rosita, aynı zamanda değişen bir toplumun içinde geçmişte kalmış, toplum Rosita ve ailesinin yanından geçip gitmiştir. Lorca, geleneksel değerlerle hesaplaşmasını bu oyunda daha farklı bir tarzda yapmaktadır.

Oyun, ilk olarak 1935'de Barcelona'da "Teatre Principal Palace de Barcelona"'da Margarita Xirgu tarafından sahnelendi.




Jacques Garelli

Jacques Garelli (2 Haziran 1931, Belgrad - 24 Aralık 2014), 15 eser yazarı Fransız filozof ve şair.

Zaire'de UNESCO uzmanı olan Jacques Garelli, Afrika tarihçisi, sanatçı Aurelio Pace’nin babası Joseph Pace ile, New York Üniversitesi, Yale Üniversitesi ve Amiens Üniversitesi’nde edebiyat ve felsefe öğretti. Martin Heidegger ve Maurice Merleau-Ponty’nin düşüncelerinden etkilenerek yaptığı araştırmanın ana nesnesi fenomenoloji ve ontoloji olarak kalmıştır.






Caf Aşireti

Caf Aşireti (Kürtçe: جاف), Zagros bölgesi kökenli ve şu anda Irak ve İran'da yaşayan Kürt bir aşiret.

Aşiretin kökeni 1114 yılında doğan Kürt Kralı Zahir Beg Caf'a dayanmaktadır. Aşiret, "Cafi" adı verilen Sorani Kürtçesi'nin bir ağzını konuşur. Aşiret mensupları önceleri İran'da Senendec'in güney batısından Cevanrud'a kadar olan bölgede ve Irak Kürdistanı'nın Süleymaniye şehrinde yerleşmişlerdir. Zamanında konar göçer olarak yaşayan aşiret, günümüzde yerleşik hayata geçmiştir.

Sayıları yaklaşık 500.000 kişi olan aşiret çoğunlukla İran ve Irak sınırları içerisinde yaşamaktadır. Günümüzde Irak Kürdistanı'nda Halepçe ve Kalar ve İran Kürdistanı'nda Kermanşah bölgesinde de yaşamaktadırlar.

Aşiretin ile batı dünyası arasındaki ilk ilişkisi Birinci Dünya Savaşı sırasında Ely Bannister Soane'ın kurduğu anlaşmayla başlamıştır. Savaş sonrasında aşiret Birleşik Krallık'ın Irak'ta Kürt otonomisi çabaları başarısız olduğu dönemde, Mesud Barzani'ye muhalif olmuştır. Aşiret sınırların, hükumetlerin ve aşiret yerleşimlerinin yerlerinin değişmesiyle de önemini büyük ölçüde kaybetmiştir.

Saddam Hüseyin'in 16 Mart 1988'de gerçekleştirdiği Halepçe Katliamı sırasında ölen 5000 kişinin ve gazdan etkilenen 7000 kişinin çoğunluğu Caf aşiretindendi.

Caf ailesi, Irak ve İran'daki rejimlere desteği ile bilinir. Şah dömeminde İran'da Caf Aşireti, rejimin en çok saygı duyduğu topluluklardan biriydi. İran İslam Devrimi ardından Şah İran'ı terk edince, İran'da yaşayan aşiret mensuplarının çoğunluğu Irak'a sürüldü. Begzade ailesinin kökeninin Halife İbni Affan'a dayandığı düşünülmektedir. Aile, Kalar yakınlarında Şirvana Kalesi'nde ikamet etmektedir.

Şu anda tek bir aile aşiretin lideri konumundadır. Osmanlı Hanedanlığı'na sadakati ile bilinen bu ailenin mensupları, Osmanlı döneminde "Begzade" (Beyzade), erkek mensupları da "Bey" veya "Ağa" ve bazen "Paşa" olarak unvanlandırılırdı.







Tayfun (şarkıcı)

Tayfun Duygulu (d. 8 Nisan 1969, İstanbul), Türk pop şarkıcısı ve müzisyen.

1988 yılında henüz 19 yaşındayken o dönemin kült gruplarından Yeni Türkü grubunda klarnet ve saksafon çalarak sahnelere adım atan Tayfun Duygulu 1991 yılında "Hadi Yine İyisin" adlı şarkısıyla pop müzik alanında yeni bir dönemin öncüsü oldu. Söz ve bestesi kendisine ait olan "Kar Beyazdır Ölüm" şarkısı başta olmak üzere söz ve besteleriyle ulusal ve uluslararası birçok yarışmada ödüller aldı.
Konservatuvar yıllarında viyolonsel ve piyano, üniversitede klarnet eğitimi aldı. Saksafon ve klarnete odaklanmış olmakla birlikte gitar, piyano, yan flüt, viyolonsel ve keman da çalabilmektedir. Bir dönem sanatçı Kayahan'ın kızı Beste Açar'la kısa süren ilk evliliğinin ardından ikinci evliliğini genç bir mankenle (Tuğçe Duygulu) yapmış bu evlilikten iki erkek çocuğu bulunmaktadır.





The Walking Dead (çizgi roman)

The Walking Dead, yazar Robert Kirkman ve çizer Tony Moore tarafından yaratılan, yayımı devam eden, siyah-beyaz Amerikan çizgi roman serisidir. Çizgi roman; Rick Grimes'in, ailesinin ve diğer kurtulanların bir zombi kıyameti sonrasındaki yolculuklarını anlatıyor.

İlk sayısı 2003 yılında yayıncı Image Comics tarafından çıkarılan çizgi roman Kirkman tarafından yazıldı ve Moore (sayı 1'den 6'ya kadar) ve Charlie Adlard (sayı 7'den şimdiki sayılara kadar) tarafından çizildi. Sayı 24'e kadar Moore kapakları yapmaya devam etti.

The Walking Dead, San Diego Comic-Con International'da En İyi Devam Eden Seri dalında Eisner Ödülü'ne layık görüldü. Seri, prömiyerini 2010 yılında yapan aynı isimli AMC televizyon dizisine uyarlandı. Televizyon dizisi, çizgi roman hikayesini sadece genel hatlarıyla izler. Seri ayrıca video oyunları, internet üzerinden yayımlanan bölümler, kitaplar gibi çeşitli ek yayımlar biçiminde farklı medyalarda yer buldu.




Yedi Güzel (bale)

Yedi Güzel (), Kara Karayev tarafından 1949-1952 yıllarında bestelenmiş bale. Bale ilk kez 6 Kasım 1952 yılında Azerbaycan Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu`nda sahneye koyuldu.


Rollerin ilk yorumcuları




Fizikçiler (oyun)

Fizikçiler (Almanca: "Die Physiker"), Friedrich Dürrenmatt'ın 1961 yılında yazdığı iki bölümlük grotesk hiciv tarzında komedya türünde tiyatro oyunu. Dürrenmatt, 1980 yılında tüm eserlerinin yeniden baskısı sırasında eserde düzenlemeler yaparak son hâline getirmiştir. Bu eser sıklıkla yazarın en etkili ve en kolay anlaşılan eseri olarak gösterilir. İnsanın kendi geleceği üzerindeki çaresizliğini konu alan oyun, II. Dünya Savaşı’nın ardından bilimde ve nükleer teknolojideki son gelişmeler ışığında bilimsel etiği ve insanlığın entelektüel sorumlulukları ile başa çıkabilme yetisini sorgular. İlk olarak Kurt Horwitz yönetmenliğinde, 21 Şubat 1962’de Zürih’te Schauspielhaus Zurich tiyatrosunda sahnelenmiştir.

Oyunun ana karakterleri özel bir psikiyatrik hastanede hasta olarak bulunan üç fizikçidir. İçlerinden biri dünyanın yok olmasına neden olabilecek önemde bir buluş yapmıştır. Oyunun ana sorgusu bilimin sorumluluğu üzerinedir. Dürrenmatt bu sorgulamayı, her durumun olası en kötü sonuca ulaşması olan kendi drama teorisi ile bağdaştırarak oyunu kurgular. Komedi anlayışı trajikomedi ya da fars olarak değerlendirilebilir.

"Fizikçiler" oyununun dünya prömiyeri başarılıdır. Sonraki sezondan itibaren en sık sahnelenen Almanca tiyatro oyunlarından biri hâline gelir ve İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra en önemli Almanca tiyatro başarılarından biri sayılır.

Akıl hastası olduğunu iddia eden üç fizikçi özel bir hastanede kalmaktadır. İçlerinden biri Albert Einstein olduğunu, diğeri ise Isaac Newton olduğunu iddia eder. Üçüncü fizikçi olan Johann Wilhelm Möbius ise yanlış ellere düştüğü takdirde dünyanın sonunu getirebilecek olan bir formül bulmuştur. Kendini akıl hastası olarak tanıtabilmek ve çığır açan buluşunun yanlış kullanımını önlemek için Süleyman’ın kendisine göründüğünü iddia eder. Newton ile Einstein ise aslında rakip gizli servislerin ajanıdır ve hastanade yalnızca Möbius’un buluşunu ele geçirmek ve kendi amaçları için kullanmak üzere bulunmaktadırlar.

Üç fizikçi de sırları ortaya çıkmasın diye hemşirelerini öldürür. Polis ölümleri araştırmaya geldiğinde Möbius gizli formülünü yok eder. Diğer iki meslektaşını da dünyayı yok olmaktan kurtarmak üzere tehlikeli bilgilerini kendilerine saklamak üzere ikna eder. Ancak fizikçiler çok geç anlaşmaya varır çünkü hastanenin baş doktoru Mathilde von Zahnd, Möbius’un tüm notlarının kopyasını çıkarmıştır. İçlerinde tek gerçek akıl hastası olan Mathilde Süleyman’ın kendisini gerçekten ziyaret ettiğine inanır ve formula kullanarak dünyayı ele geçirmek istemektedir. Ölümler nedeniyle artık kesinlikle deli olmadıklarını kanıtlayamayan üç fizikçi ise akıl hastanesinde kapalı kalır ve Zahnd’ın planlarına engel olamayacak duruma düşerler.

"Fizikçiler" oyununun yazıldığı dönemde, 1950’lerin sonu ve 1960’ların başında ABD ile Sovyetler Birliği arasındaki Soğuk Savaş dünyanın siyasi atmosferine damgasını basmaktaydı. 1961 yılında Berlin Duvarı’nın inşasıyla nükleer savaş tehdidi artmıştı. 1957’de Batı Almanya’nın nükleer alanda çalışan 18 bilim insanı, Göttingen Onsekizleri olarak nükleer gücün askerî kullanımına ve Batı Almanya’nın nükleer silahlarla donatılmasına karşı çıkan Göttingen Manifestosu’nu vermişti. 1959 yılında Günther Anders’in yayınladığı "Nükleer Çağ Üzerine Tezler" daha sonra Dürrenmatt’ın "Fizikçiler" oyununda ileri sürdüğüne benzer argümanlar sunmaktaydı.

Friedrich Dürrenmatt 1950’lerden itibaren küresel politikaya gittikçe artan bir ilgi göstermiştir. "Fizikçiler" oyununun öncülü sayılabilecek olan " Der Erfinder " ("Mucit") adlı bir skeci, Zürih’te bulunan solcu ve anti-Nazi bir topluluk olan Cabaret Cornichon için yazmıştır. Skeç bütün dünyayı yok edebilecek bir minyatür bomba icat eden bir professor hakkındadır. Profesör, sonuçta dünya barışını sağlamak için minyatür bombayı bir kadının göğüslerinin arasına saklar.
1956 yılında Robert Jungk atom bombasının geliştirildiği Manhattan Projesi ve orada çalışan biliminsanlarının akıbetini anlattığı " Heller als tausend Sonnen " ("Bin Güneşten Daha Parlak") adlı kitabını yayımladı. Dürrenmatt, Aralık 1956’da haftalık "Die Weltwoche" dergisi için bu kitabın bir edebî eleştirisini yazdı. Bu eleştiride öne sürdüğü teorilere daha sonra "Fizikçiler" oyununda rastlanmaktadır. Dürrenmatt düşünülebilir olanın gizli kalamayacağını, herkesin düşünce yönteminin tekrar edilebileceğini öne sürerek atom bombası sorununun ancak uluslararası olarak bilimadamlarının fikirbirliğiyle çözülebileceğini önerir. Düşüncelerin sonucunda gelecekte tehlikey