bitirmiştir. Yunak, Varto, Ermenek, Soma, Mudurnu ve Bozcaada Kaymakamlıkları ile Eskişehir ve Antalya Valilikleri yapmıştır.





Hüsam Hasan (1989 doğumlu futbolcu)

Hüsam Hasan () (d. 30 Nisan 1989, Kahire) Mısırlı millî futbolcudur. Portekiz ekiplerinden Gil Vicente'de forma giymektedir.

Futbola Mısır takımlarından El Masry'de başlamıştır. İlk profesyonel maçına 27 Eylül 2010'da Harras Hodoud karşısında çıkmıştır. 2010-12 döneminde El Masry formasını giymiştir. 2012'de 475.000 TL bedelle Çaykur Rizespor'a transfer olmuştur.

İlk U-21 maçına 24 Eylül 2009'da Trinidad & Tobago U-21 takımı karşısında çıkmıştır. 2009 yılında U-21 takımı formasıyla topla 5 maçta oyynamıştır. 2010'da 1 defa Mısır U-21 forması gimiştir. 2011'de ise Afrika U-23 Kupasında Mısır formasını 5 kez giymiştir.

Hasan Mısır millî futbol takımıyla ilk maçına 3 Eylül 2011'de Sierra Leone karşısında çıkmıştır.




Kenny Perry

James Kenneth Perry (d. 10 Ağustos 1960, Elizabethtown, Kentucky), ABD'li golfçü. 

PGA Tour ve Champions Tour'da oynamaktadır. 2004 ve 2008'de ülkesini Ryder Cup'ta temsil etmiş olan Perry 2009 yılında Payne Stewart Ödülü'ne değer görülmüştür.




Son Yüzleşme bölümleri listesi

Bu maddede ""'Son Yüzleşme" dizisinin bölümleri yer almaktadır.




Chad Campbell

David Chad Campbell (d. 31 Mayıs 1974), ABD'li golfçü.

Andrews, Teksas doğumlu Campbell profesyonel golfle 1996'da tanışmıştır. PGA Tour'da 4, Nationwide Tour'da 3 birinciliği bulunmaktadır. 2004, 2006 ve 2008 yıllarında ülkesini Ryder Cup'ta temsil etmiştir.




Chris DiMarco

Christian Dean DiMarco (d. 23 Ağustos 1968), ABD'li golfçü.

PGA Tour'da 3, European Tour ve Nationwide Tour'da ise birer birinciliği bulunmaktadır. 2004 ve 2006 yıllarında ülkesini Ryder Cup'ta temsil etmiştir.




Kemal Sülker

Kemal Okur Sülker (d. 25 Kasım 1919, Antakya - ö. 2 Aralık 1995, İstanbul), Türk sendikacı, gazeteci, araştırmacı ve yazar. Türkiye'de sendikacılık alanındaki araştırmalarıyla bilinmektedir.

Antakya'da ilk ve orta öğretimini tamamladıktan sonra İstanbul'da Kabataş Erkek Lisesi'ne geçti ve bu okuldan mezun oldu. 1938 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kayıt oldu.. İki yıl sonra buradaki hukuk öğrenimini yarıda keserek Edebiyat Fakültesi'ne geçti. 1943'te, "Tan" gazetesinde gazetecilik yaptığı dönemlerde sosyalist fikirlerii nedeniyle hakkında kovuşturmalar açıldı. İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı'nın verdiği karar ile Konya'da yaşamaya mecbur edildi. Ardından aldığı izinle Antakya'ya gitti. burada Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesini çiğnediği gerekçesiyle tutuklandı ve yargılama sonrasında aklandı. Bu karardan sonra İçişleri Bakanlığı'nca sürgün yeri Antakya olarak belirlendi. Antakya'nın memleketi olmasından ötürü bu sefer de Tokat'a sürgün edildi.

1947 yılında İstanbul'a dönmesinden sonra "Gece Postası", "İkdam" ve "Son Telgraf" gibi gazetelerde görev aldı. "Gece Postası" gazetesinde işçi sayfası kısmını düzenledi. 1951-1952 yılları arasında "İşçi Hakkı" adındaki gazeteyi çıkaran kişi oldu. "Tan" gazetesinde yazı işleri müdürlüğü görevinde bulundu (1956-1957). Kemal Ilıcak'la beraber "Türkiye Birlik" adındaki gazeteyi kurdu (1961-62). "Yeni Edebiyat", "Yürüyüş", "Barış", "Yurt ve Dünya", "Gün", "Yeryüzü", "Forum", "Sosyal Adalet", "Eylem", "Ant", "Emek", "Ortam", "Vatan", "Cumhuriyet" gibi kurumlarda araştırma ve edebiyatla ilgili yazıları yayınlandı. Asım Sarp ve Okur imzalarını da kullandı.

Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu'nun (Türk-İş) kuruluş çalışmalarına katılan isimlerden biridir, Türk-İş'te ve benzeri çeşitli sendikalarda danışman olarak görev almıştır. 1961 yılında ise Türkiye İşçi Partisi'ne (TİP) girmiştir. Bu partide genel sekreterlik ve benzerindeki birçok görevde bulundu. 1967'de ise Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu'nun (DİSK) kuruluş çalışmalarına katıldı ve 1968'de yapılan kurul ile genel sekreterlik görevine getirildi. Bu görevden ayrılmasının ardından aktif sendikacılık yaşamına son verdi. Ayrıca Türkiye Yazarlar Sendikası'nın kurucularından biridir. 2 Aralık 1995'de hayatını kaybetmiştir. Kabri iseTuzla Mezarlığı'nda bulunmaktadır.

Türkiye'de sendikacılık hareketinin tarihi ve güncel sorunları üzerine araştırmaları bulunan Sülker'in başlıca yapıtları;





Nazi kaçış yolları

Nazi kaçış yolları, II. Dünya Savaşı'nın ardından mağlubiyete uğrayan Mihver Devletleri ve özellikle Nazi Almanyasındaki başta Naziler olmak üzere faşistlerin örgütlü bir şekilde Avrupa'dan kaçmalarını anlatır. Kaçış yolları genellikle Latin Amerika ülkelerine doğru olmuş, kaçanlar özellikle Arjantin, Paraguay, Brezilya, Uruguay, Şili ve Bolivya'ya yerleşmişlerdir. Bazı kişilerin ABD, Kanada ve çeşitli Orta Doğu ülkelerine gittiği de bilinmektedir. İlk kaçış güzergahı Almanya-İspanya-Arjantin, diğer güzergah ise Roma-Cenova-Latin Amerika idi. Kaçış örgütleyen çeşitli kişi ve kurumlar önceleri bağımsız hareket etse de zamanla ortaklaşa hareket etmeye başlamıştır.

Kaçış yollarının temelleri II. Dünya Savaşı henüz sürerken Vatikan-Arjantin hattında başlamıştır. 1942 yılında Monsenyör kardinal Luigi Maglione Arjantin Elçisine Avrupa'daki Katoliklerin gerekmesi durumunda Arjantin'e göç edebilmeleri için gerekli yasal düzenlemelerin yapılma olasılığı hakkında bilgi istediği bilinmektedir. Daha sonraki dönemde Alman rahip Anton Weber önce António de Oliveira Salazar'ın başta olduğu Portekiz'e oradan da Juan Perón'un başta olduğu Arjantin'e gittiği ve ilerideki olası bir Katolik göçü için altyapıyı kurduğu bilinir. Katolik Kilisesi tarafından oluşturulan bu hat daha sonra Naziler tarafından kullanılmıştır.

İlk kaçış yolu merkezi Francisco Franco'nun egemenliğindeki İspanya'da oluşur. Vatikan tarafından planlanan kaçış sayesinde Vichy rejimi destekçisi milliyetçi ve işbirlikçi Action Française örgütü üyeleri olur. 1946 yılına gelindiğinde yüzlerce savaş suçlusu, binlerce Nazi ve faşist İspanya'da bulunmaktadır. ABD Dışişleri Bakanı James F. Byrnes tarafından yapılan değerlendirmeye göre bu dönemde Vatikan yetkililerinden siyasi sığınma talebi isteyen ve reddedilen neredeyse yoktur. Oluşmaya başlayan İspanya kaçış yolları artık İtalya'daki Vatikan kaçış hattından bağımsız işlemeye başlar.

Avusturya asıllı Nazi sempatizanı rahip Alois Hudal Roma'daki "Pontificio Istituto Teutonico Santa Maria dell'Anima" adlı Katolik okulunda rektör görevindedir. Okulda aynı zamanda İtalya'daki Almanların teolojik önderi konumundadır. İtalya'nın düşmesinin ardından Hudal ülke çapında esir edilen Alman savaş esirlerinin durumuyla yakından alakadar olmaya başlar. 1944 yılı Aralık ayında Vatikan onayıyla İtalya'da enterne edilen Almanca konuşan sivillerin durumlarını öğrenmek için yetkili kılınır. Hudal bu görevini aranan azılı Nazi savaş suçlularını kaçırmak için kullanır. Hudal'ın kaçırdığı tanınan Naziler arasında şu kişiler yer alır:
Nazi savaş suçluları enterne edildikleri kamplarda yanlış isimlerle kaydedilmiştir. Hudal sayesinde çoğu İtalya'da yeraltına çekilmiş veya kaçış yolları ile Latin Amerika'ya göçmüştür. Hudal anılarında eski Nazi ve faşistlere kaçmaları için yardım ettiğini kabul ederek savaş suçlusu olduklarını reddeder. Hudal tarafından Vatikan onaylı verilen belgeler bilinen anlamda pasaport değildir. Ancak bu belgeler sayesinde Kızıl Haç örgütüne başvuru yapılarak pasaport alınabilmekteydi. bu onaylı pasaport ile de kolaylıkla ilgili ülkeden vize alınabiliyordu. Teoride Kızıl Haç her başvuru yapan kişinin geçmişini kontrol etmekle yükümlü olsa da özellikle Vatikan referansı bu prosedürün kolaylıkla aşılmasını sağlıyordu.
Gizliliği kaldırılmış ABD istihbarat raporlarına göre Hudal bu dönemde Nazilere yardım eden tek din adamı değildir. 1984 yılında açıklanan "La Vista Raporu" içinde Rahip Joseph Gallov tarafından iki Nazi savaş suçlusuna Macar mülteci olduklarına dair belge düzenlenmiştir.

Nazi kaçış yollarıyla ilgili bir eser kaleme alan yazarlar Mark Aarons ve John Loftus Hudal'ın yaptıklarının daha sonra yapılanlar karşısında çok ufak kaldığını belirtirler. Hırvat Fransiskan rahip Krunoslav Draganović önderliğinde kurulan kaçış yolu çok başarılı şekilde örgütlenmiştir. Roma'daki dini okul olan "San Girolamo degli Illirici" merkezli örgütlenme Avusturya'dan başlayarak Cenova limanında sona eren şebekeye sahiptir. Kaçış yolu öncelikli olarak Ante Pavelić ve ona bağlı Ustaşa örgütünün üyelerini kaçırmayı amaç edinmiştir. Hırvat rahipler tarafından örgütlenen kaçış yolu Roma'daki istihbarat ve diplomatik çevrelerde bilinen bir sırdır. 1945 yılı Ağustos ayında Roma'daki Müttefik Kuvvetler komuta heyeti Ustaşe'nin sığınak olarak kullandığı San Girolmao bölgesi ve bu hatla ilgili soruşturma başlatmıştır. Bir yıl sonra 12 Temmuz 1946 tarihindeki ABD Dışişleri Bakanlığı raporunda Arnavutluk, Karadağ ve Hırvat asıllı dokuz savaş suçlusunun Hırvat rahipler tarafından gizlendiği belirtilmiştir. Papalık Devleti İngiltere Elçisi Francis Osborne , savaş suçlularının gizlendiği istihbaratının alındığı bazı Vatikan temsilciliklerine girme izni istese de Vatikan yetkilisi Domenico Tardini tarafından reddedilecektir. ABD Silahlı Kuvvetleri karşı-istihbarat özel ajanı Clayton Mudd Ustaşa hareketine bağlı önemli savaş suçlularının San Girolamo ve Vatikan bölgesinde bulunduğunu ve saklandıklarını rapor eder. Diplomatik dokunulmazlığı bulunan araçlarla seyahat eden bu kişiler durdurulmaksızın istedikleri yere gidebilmektedir. Raporda içlerinde Pavelić olmak üzere üç kişinin Latin Amerika'ya gönderildiği belirtilir. Bu kişilerin katı anti-komünist fikirleri nedeniyle sahiplenildiği ve Sovyetler Birliği'nin savaş sonrasında artan etkisine karşı kullanılmak üzere gönderildiği ifade edilir.

İlk başlarda Hırvat kaçış yollarını izleyen ABD gizli servisleri 1947 yılına gelindiğinde tutum değiştirir. Gizliliği kaldırılmış belgelerde ABD Silahlı Kuvvetleri istihbarat birimlerinin 1947-1950 yılları arasında yasadışı yollardan kaçırılan kişilerin ayrıntısını verir. Bu tarihten sonra aynı kaçış yolunu ABD istihbaratı da kendisi için kullanır. Bu kişiler özellikle savaş suçla