enilen en üst Atabask gruplaşmasında bütün grup üyeleriyle birlikte yapılırken, kışın dört kadar çekirdek aileden oluşan ve "local band" olarak adlandırılan küçük gruplara ayrılırlar. Her "local band"ın bağlı olduğu "regional band"ının bölgesinde kendilerine ait bir bölgesi olur ve burada küçük çapta avcılık ve kürk için tuzakçılık yapılır. 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında Avrupalılarca getirilen salgın hastalıklardan ölümler olmuş ve "band" sayıları azalmıştır

Diğer Alaska Atabaskları gibi Guçinler de anasoyluluk görülür ve çocuk, babasının klanına değil annesinin klanına ait olur. Bir kişi esas olarak annesinin klanına ("clan" ya da "sib") aittir ve o klandan kişilerle kesinlikle evlenemez, buna karşın babasının klanından üyelerle evlenebilir..

Avcı ve toplayıcı Guçinlerde geleneksel aile içi işbölümünde erkeğe ("dinjii") avcılık, tuzakçılık, balıkçılık ("twine fishnets"), savaş yapma ve koruyuculuk, kadına ("oonjit") ise bitki ve meyve toplayıcılık, su ve yakacak taşıma, köpek kızağı hazırlama, deri tabaklama, giysi ve battaniye yapma ve onarma, çocuk bakıcılık, temizlik ve yemek hazırlayıcılık düşmektedir. Yine de çocuk bakma ile savaş konusunda cinsiyetler arasında her zaman bir esneklik olmuştur ve birbirinin yerini alabilirler.

Savaş için silah olarak rengeyiğinin boynuz dalları ve mızrak kullanılırdı.

Geleneksel Guçin barınakları mevsimine göre değişkenlik gösterir. Sonbahar ve kışın yarı yarıya yere gömülen, ağaç iskeleti yosun kaplamalı üçgen biçimli evlerde kalınır. İlkbahar ve yazın ise deri kaplı kubbeli çadır tipi evler kullanılır. Kızların ergenlik gibi özel durumları için geçici olarak kullanılan konik biçimli ergenlik çadırları da vardır.

Tüccar ve misyonerlerin topraklarına yeni malzemelerle gelmelerinden sonra Guçinler açık arazide kütük barınaklar, branda çadırlar ve 20. yy ın sonlarında da kasabalarda prefabrik konut kullanmaya başlamışlardır.

Guçin dansları davullar ("plank and tambourine drums") eşliğinde şiddetli olur ve aşk ve savaş şarkıları söylenirdi.

Keman müziği ("fiddle music") : Guçinlerde keman ("fiddle") gözde çalgılardandır. Guçin kemancılığının başlangıcı Hudson's Bay Company şirketinin ticaret karakolunda çalışan kürk tüccarlarının 1847 yılında Fort Yukon'a keman getirmelerine dayanır. Kanada'dan gelen bu kürk tüccarları Fransız Kanadalıların ve İskoçların ezgilerini de getirmişlerdir. Geleneksel Atabask keman müziği ("fiddle music") Alaska'da iki coğrafi merkezde gelişim göstermiştir. Biri 160 yıl önce 1847'de Yukon Nehrinin yukarılarında Guçin ve Hanlar arasında gelişen "Upriver music", diğeri ondan yaklaşık 50 yıl sonra nehrin aşağılarında Koyukon, Aşağı Tanana ve Değinaklar arasında gelişen "Downriver music". Guçin ve Koyukonların keman çalma tarzları birbirinden farklıdır. İlki 1983 yılında Fairbanks, Alaska'da yapılan "Athabascan Fiddling Festival" (ya da "Athabascan Old-Time Fiddling Festival") adlı keman fesivalinin 29.su 2011 yılında yapılmıştır. Bu festival Atabaskların en önemli sanat etkinliklerinin başında gelir ve Atabask kemancılar hünerlerini gösterir.


Diğer Alaska Atabaskları gibi Guçinlerde de potlaç en önemli bayram töreni ve şenliği olsa da, potlaç dışında da Guçinlerde değişik şenlik ve törenler görülür:

Animizm ve şamanizm diğer Alaska Atabaskları gibi Guçinlerin de geleneksel inancını oluştururdu. Guçin inanç sisteminde reenkarnasyon vardır ve insanlar ile hayvanlar sonraki yaşamlarında birbirlerinin yerini alabilir. Guçin inacında ruhlar ve hayaletler dışında göl ve ormanlarda yaşayan "dev balık" ile "çalı adamı" gibi canavarlar, ay ve yıldızların içinde doğaüstü varlıklar görülür. Protestan misyonerler ve Oblat rahiplerce 1860 larda Hristiyanlık yayılsa da 1990 lar gibi çok yakın zamanda bile Guçinler arasında hâlâ reenkarnasyon, çalı adamı ve "animal-helper" gibi şamanist ve animist uygulamalar görülmüştür.

Şamanlar ergenlik dönemlerinde rüyalarında gücü elde eden erkeklerden çıkar ve hayvanlarla ittifak hâlindedirler. Şamanlar "animal-helper", muska, çıngırak ve diğer malzemeleri kullanarak, hastalığın sebebini bulabilir ve o hastalığı tedavi edebilir. Düşmanları öldürebilir ya da kişilerin ölüm tarihini bilebilir. Havayı kontrol ederek avcılık başarısı sağlayabilir. 19. yüzyılda şamanlar güçlü, varlıklı ve prestijli kişilerdi. Ancak Anglikan ve Oblat misyonerlerce dışlandılar ve Avrupalılarca getirilen yeni mikrobik salgın hastalıklar karşısında şamanların âciz kalmasını kullanarak onları Guçin toplumda gözden düşmelerini sağladılar. Şamanizm 19. yy sonlarında gerilese de 20. yüzyılda bazı insanların "animal-helper"lerden güç aldıkları gözlenmiştir.

Kültürel antropolog Catharine McClellan'ın çalışmasına göre Yukon Topraklarındaki Kızılderililerde şamanlarının cennet gibi diğer dünyalara ziyaret yapması çok yaygın bir temadır.

Guçinler tabuyu bozma, ruh kaybı ("spirit loss") ya da büyü dolayısıyla hasta olduklarına inanıyorlardı. Büyü, şaman ya da büyücüler tarafından yapılırdı. Şifacılar şamandırlar, flebotomi ya da şifalı bitkilerle değişik tedavi usuleriyle iyileştirirlerdi.

Ölümün, Guçinlere göre şaman ve büyücülerin yaptığı eylemler sonucu olduğuna ya da kötü ruhlarca oluşturulduğuna veya ruh kaybı sonucu oluştuğuna inanılır. Bir kişi akrabası ölünce, ağlayarak, kendini suya atarak, saçlarını yolarak, vücudunu yaralayarak, yiyecek ve mala mülke zarar vererek yas tutar. Kendi klanı dışında başka bir klandan kişiler ölüyü temizler, boyar, giydirir, sarar ve uygun bir mezara yerleştirir. Mezar olarak daha çok ağaçların üstü ya da ağaç kovukları veya ağaçtan yapılan yüksek iskele kullanılır. Bazen de toprağa (zemin donmuş ise üzeri kayalarla örtülür) gömülürdü. Tüccar ve misyonerlerin gelişiyle birlikte ölüler tamamen toprağa defnedilmeye başlanmıştır. Ölen kişinin ruhunun hayalet olarak yaşadığına inanılır.

Hristiyanlık Guçinler arasında misyonerlerce yayılmış olup bugün çoğu Anglikan, birazı da Katoliktir. Kuzeydoğu Alaska'da Guçinler arasında 1860 ların başlarında Hristiyanlığın yayılması konusunda Anglikan ("James Hunter, William West Kirkby, Robert McDonald") misyonerlerin ve Roma Katolik Kilisesine bağlı Oblat rahiplerin ("Henri Grollier, Jean Seguin") rekabeti damga vurur. Bazen yüksek gerilimli ve dramatik çatışmalara sahne olan Anglikan ile Oblat misyonerlerin o zamanki bu rekabeti günümüzde Guçinler arasında süregelen mezhep çatışmalarıyla hâlâ canlı tutulur.

18. yüzyılın ortalarına doğru Anglikan ve Oblat Hristiyan misyonerler, geleneksel kültürün yapı taşları olan şarkılar, danslar, potlaçlar, şamanlar, bebek öldürme ("infanticide"), çok karılılık ve çok kocalılık gibi uygulamaları ortadan kaldırmak için uğraştılar ve bunda da başarılı oldular.

Guçin coğrafyası Kuzey Kutup Dairesinde kabaca 65° ve 69° Kuzey enlemde, 130° ve 150° Batı boylamında yer alır. Burası büyük ölçüde tayga ve dağ tundrası biyomlarından oluşur. Permafrost ve karasal iklimin hakim olduğu bu coğrafyada kışlar uzun, yazlar ise şaşırtıcı derecede sıcak geçer.

Diğer Atabasklar gibi Guçinler de avcı ve toplayıcı halklardandır. Ana besin kaynağını rengeyiği ("vadzaih") oluşturur. Yukon Nehrinin kuzey kollarından Porcupine Nehri ("Ch’oonjik") vadisinde insan yerleşimi muhtemelen 11.500 yıl önceye dayanır ve burası Alaska Guçinlerinin en yoğun olduğu yerlerdendir ve adını bu nehirden alan ve daha çok Alaska'da, birazı da Kanada'da yaşayan Porcupine rengeyiği ("Rangifer tarandus granti") alt türü, sayılarında dalgalanma olsa da, yaklaşık 125.000 başlık sürü oluşturur ve kışlama ile buzağılama ("Vadzaih googii vi dehk’it gwanlii") alanları arasında her yıl 2.500 km lik yeryüzündeki en uzun kara memelisi göçünü yapar. Bu rengeyiği alt türü "rutin" biçimde Guçinler dışında bölgedeki diğer halklar olan Nunamiut ve Uummarmiut İnyupikleri, Batı Kanada İnuitleri, Hanlar ve Kuzey Tuçonları tarafından da avlanır. Arctic Milli Yaban hayatı Sığınağının ("Arctic National Wildlife Refuge") insan yerleşiminde olmayan kısmı vahşi rengeyiklerinin avdan uzak olduğu alandır.

Kanada'da Kuzeybatı Topraklarındaki Guçin bölgesinde (Gwich’in Settlement Area) rengeyiğinin üç alt türü görülür:

Guçinlerde rengeyiği ana av olsa da sığın ("Alces alces gigas") ve ayı gibi iri avları da avlarlar. Bunların dışında kızıl tilki ("Vulpes vulpes alascensis"), Kutup tilkisi ("Vulpes lagopus"), Kanada vaşağı ("Lynx canadensis"), Kutup porsuğu ("Gulo gulo luscus"), Amerika sansarı ("Martes americana"), kakım ("Mustela erminea"), gelincik ("Mustela nivalis"), Amerika vizonu ("Mustela vison"), Kuzey Amerika su samuru ("Lontra canadensis"), kunduz ("Castor canadensis"), misk sıçanı ("Ondatra zibethicus"), oklu kirpi ("Erethizon dorsatum myops"), Amerika kızıl sincabı ("Tamiasciurus hudsonicus"), Arktika gelengisi ("Spermophilus parryii"), Alaska marmotu ("Marmota broweri"), Amerika tavşanı ("Lepus americanus") gibi ufak hayvanları genellikle kürkleri için tuzaklama yöntemiyle yakalarlar.

Kuş ("dzhiig") türleri de avlanan hayvanlar arasındadır.

Balıklar ("łuk") için uygun ortam olan Yukon Nehri ve bu nehre dökülen kollarda Pasifik som balığı, "Coregonus", "Prosopium", "Stenodus leucichthys", "Salvelinus alpinus", "Thymallus arcticus", "Lota lota" gibi balıklar avlanır.

Köpekler Alaska Atabaskları için at gibi yardımcı olan hayvandır. Geleneksel Atabask yaşamında köpeklerin sığın ve rengeyiğini kovalayıp istenen yöne sürmek, kızak ve tobagan çekmek, et ve deri gibi yükleri taşımak gibi birçok yararı görülür. Rengeyiği derisinden yapılan ve köpeklerin sırtına bağlanıp yüklenen çantalara köpek çantası ("dog packsack") denir ve içine taze ya da kurutulmuş et konarak kamp ya da köye taşıtılır. Bu köpek çantalarına Alaska'da Guçin, Koyukon, Tanana ve Denağinalarda, Kanada'da ise Han, Tuçon ve diğer Batı Kanada Atabasklarında rastlanır. Köpek çantaları sert olduğu için daha çok rengeyiğinin bacak derisinden yapılır ve dış yüzeyine kürk geçirilerek dikilir. Biçimi köpeğin anatomisine uygun olarak uzun ovaldir. Çantanın bağlama kayışları sığın derisinden yapılır. En irileri 25-50 pound yük t