iki kez olmak üzere üç defa evlenmişti.





Ulusal Mimarlık Ödülleri

Ulusal Mimarlık Ödülleri veya Ulusal Mimarlık Sergisi ve Ödülleri 1988 yılında beri Mimarlar Odası tarafından düzenlenen bir sergiler ve ödüller etkinliğidir. 1988 yılında beri her iki yılda bir düzenlene bu etkinliklerin amacı hem Türkiye’de mimarlık mesleğini hem mimarlığı kültürel olarak geliştirme hedefini gütmektedir.

Her iki yılda bir gerçekleşen bu etkinliklerin en önde gelen amaçlarından birisi başarılı genç mimarların ortaya çıkmasına katkıda bulunmaktır. Ayrıca bu etkinlikler sayesinde hem yurtiçi hem de yurtdışında Türkiye’de mimarlık uygulamalarının farklı platformlarda tanıtılması hedeflenmektedir. Bu etkinliklerin bir başka hedefi de mimari uygulamaların Türkiye’de kamusallığının arttırılmasıdır.

Her iki yılda bir verilen bu ödüllerden en büyüğü Sinan Ödülü’dür. Sinan Ödülü kapsamında Türkiye’de mimarlık alanında uyguladıkları projeler ve mimarlığa yaptıkları katkı nedeniyle bir mimara veya ortak çalışanlara verilen bir ödüldür.

Verildiği seneye göre değişiklikler gösterse de genelde aşağıdaki dallarda ödüller verilmektedir:






Sinan Ödülü

Sinan Ödülü veya Mimar Sinan Büyük Ödülü veya Ulusal Mimarlık Ödülleri Büyük Ödülü Ulusal Mimarlık Sergisi ve Ödülleri kapsamında verilen en önemli mimarlık ödülüne verilen isimdir.

Sinan Ödülü Türkiye’de mimarlık alanında uyguladıkları projeler ve mimarlığa yaptıkları katkı nedeniyle bir mimara veya ortak çalışanlara verilen bir ödüldür. Bu ödül Ulusal Mimarlık Sergisi ve Ödülleri kapsamında 1988 yılında beri Mimarlar Odası tarafından her iki senede bir verilmektedir.






Uzay çatı

Uzay çatı veya uzay kafes yapılarda geniş açıklıkları dikey taşıyıcı sistem olmadan ve esnek olarak geçilmesini sağlayan bir çatı taşıyıcı sistemidir.

Uzay çatının en önemli amaçlarından ilki geniş açıklıkları kolonsuz geçmekdir; ayrıca bu açıklıkları hafif bir taşıycı sistem ile geçebilmesi kullanıldığı alanlarda kolaylık sağlamaktadır. Uzay çatı sistemi düğüm noktalarından biribirine bağlanan doğrusal çubuklardan oluşan bir düzenektir. Bu çubuklar ya basit çekmeye ya da basıca çalışırlar.




Sovyet uzay köpekleri

1950'li ve 1960'lı yıllarda Sovyetler Birliği yörünge altı ve yörüngesel uzay uçuşlarında insanlı uçuşların mümkün olup olmayacağını belirlemek için pek çok köpek kullandı. Bu dönemde SSCB'nin uzaya fırlattığı araçların toplam kapasitesi en az 57 köpeğe yetecek kadardır; ama bazı köpekler birden fazla defa uzaya gönderildiği için aslında uçuş gerçekleştirenlerin sayısı daha azdır.

Bilim insanları köpeklerin uzun süreli hareketsizliğe alışkın olduklarını düşünerek onları görevler için en uygun hayvanlar olarak belirledi. Eğitimlerinin bir parçası olarak köpekler 15-20 gün boyunca küçük kutularda tutuldu. Uzay uçuşlarının aşırı koşullarına daha fazla dayanabilecekleri düşünüldüğü için evlerde yaşamaya alışmış köpeklerden çok sokak köpekleri seçildi. Huyları ve dışkı toplamak üzere yapılan alet sadece dişilerde çalıştığı için uçuşlarda sadece dişi köpekler kullanıldı.

Dezik ve Tsıgan 1951'de uzaya çıkan ilk köpeklerden ikisidir. Layka ise 1957'de yörüngeye çıkan ilk köpek oldu.




Prefabrikasyon

Prefabrikasyon, genelde inşaat, gemi inşaatı, otomotiv, madencilik ve makine sanayi gibi seri üretim gerektiren alanlarda sıklıkla kullanılan bir yöntem olup, daha önceden yapılmış bir planlamaya göre hazır elemanların sahada bir araya getirilmesi yöntemine verilen isimdir.




Ragıp Buluç

Ragıp Buluç (d. 1940, Ankara) Türk mimar. Ankara’nın önemli simgelerinden Atakule’yi tasarlayan mimardır.

1940 yılında Ankara’da dünyaya gelen Ragıp Buluç 1964 yılında mimar olarak mezun olduğu Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nde 1964 ile 1967 yılları arasında yüksek lisans eğitimi de aldı. 1972 yılına kadar Devlet Planlama Teşkilatı’nda çalıştı. 1972 yılından beri de serbest olarak mimarlık yapmaktadır.







Ziya Tanalı

Ziya Tanalı (d. 1943, Ankara) Türk mimar. 2008 yılında Sinan Ödülü’ne layık görülmüştür.

1943 yılında Ankara’da dünyaya gelen Ziya Tanalı 1965 yılında Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nden mimar olarak mezun oldu. 1965 ile 1966 yılları arasında İsveç’in başkenti Stokholm’da, 1967 ile 1973 yılları arasında ise Ankara Üniversitesi İnşaat Dairesi’nde çalıştı. 1973 yılından beri mesleki kariyerini serbest mimar olarak devam ettirmektedir. Bu dönemden günümüze kadar birçok üniversitede dersler de vermiştir. En son olarak Çankaya Üniversitesi’nde ders vermektedir.







Karabarut roket motoru

Karabarut roket motoru bir model roketi, içerisindeki karabarutun çok hızlı bir biçimde yanması sayesinde fırlatır. Karabarut roket itici yakıtları odun kömürü, kükürt, potasyum nitrat ve bağlayıcı olarak kullanılan dekstrin den oluşur. Karabarutun yanma oranını değiştirmek için her bir bileşenin miktarında düzenlemeler yapılabilir.

İlk olarak, 13. yüzyılın başlarında Çinliler tarafından basit olarak yapılan karabarut roket motorları, yıllar boyunca geliştirilerek çeşitli alanlarda kullanılmıştır. Silah olarak kullanıldığı gibi eğlence aracı olarak da kullanılmışlardır.

Karabarut roket motorları patlama riskini ve verim kaybını azaltmak için sadece küçük boyutlarda üretilmektedir. Karabarut roket motorları 1/4 A ile E sınıfına kadar üretilmektedir. Daha büyük boyutlu model roket motorlarında, amonyum perklorat ya da amonyum nitrat içerikli kompozit yakıtlar kullanılmaktadır.

Karabarut en eski kompozit itici yakıttır. Silahlarda kullanılmadan çok önce roketlerde kullanılmıştır.. Askeri silah olarak roketlerin ilk kullanımı 1232 yılında oldu. Çinliler’in ‘ateş okları’ adı verilen bu ilkel roketler sapan şeklindeki bir çeşit fırlatma rampasından ateşlendi. Karabarut dolu kapalı bir borunun bir ucunda yanma sonucunda ortaya çıkan sıcak gazların çıkması için bir delik vardı. Ayrıca bu roketlerde denge unsuru ve güdüm sistemi görevini gören uzun bir sopa bulunuyordu.
Ancak, karabarutun çok düşük bir özgül itici kuvveti vardı. Kağıt üzerinde de olsa roket tasarımındaki gelişmeler ancak, sonraki birkaç yüzyıl sonra yapılmıştır. 1591 yılında Belçikalı Jean Beavie, önemli bir fikir olarak çok kademeli roketleri tanımlamış ve çizimlerini gerçekleştirmiştir. İki ya da daha fazla yakıt hücresinin üst üste yerleştirilmesi ve kadeneli olarak ateşlenmesi olan çok kademelendirme uygulaması roketin, yerçekiminden kurtulma sorununa pratik bir çözüm sağlıyordu. 
1600 yıllarında, roketler Avrupa’nın çeşitli yerlerinde süvarilere karşı kullanılmaya başlandı. By 1688 yıllarına gelindiğinde, 54 kilogramı aşan ağırlıktaki roketler Almanya’da yapılmış ve başarıyla ateşlenmiştir. 7 kilogramlık savaş başlığı taşıyan bu Alman roketlerinde motor zarflarının yapımında ketenle güçlendirilmiş ince odun talaşı kullanılıyordu.

Onsekizinci yüzyılın sonlarına doğru Londra’lı bir avukat olan Sir William Congreve, roketlerin geliştirilme zorluğuna kendini kaptırdı. William Congreve itici yakıtlar ve motor zarfı tasarımları ile birçok deneme yaptı. Roketlerin geliştirilmesinde karşılaşılan sorunlara sistematik bir şekilde yaklaşımı roketlerin menzil, güdüm (dengeleme) ve yangın kabiliyetlerini artırdı. Congreve'in yeni roketlerini kullanan İngiliz ordusu Napolyon Savaşları sırasında bu roketlerden epey faydalandı .

1939 yılında, Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü’nde uçakların havalanmasına yardımcı olacak yüksek performanslı katı bir roket motoru geliştirmek isteyen araştırmacılar, ilk kompozit motoru üretmek için karabarutu adi yol asfaltı ile birleştirdiler. Bu çalışma gerçek kompozit motorun doğumu oluyor ve aynı zamanda esas roketçilik uygulamalarında karabarut kullanımının sona erdiğinin de işareti oluyordu.

Karabarut model roket itici yakıtının yapılması eski usul barut yapımına çok benzemektedir. Temel farklılık formülasyonda bir bağlayıcının (genellikle dekstrin) oluşudur. Yaygın olarak kullanılan Estes model roket motorları karabarut itici yakıtı ile yapılır. Motorun iyi çalışması için karabarut itici yakıtı çok sıkı preslenmelidir. Karabarutla tasarlanan motorlar bu itici yakıtın yanma hızının hızlı olması nedeni ile çoğu kez dıştan yanmalıdır. Dekstrinsiz basit bir çeşidi (en yaygın kullanılan formülasyon) %75 potasyum nitrat, %10 kükürt ve %15 odun kömürü içermektedir. Dekstrin istenen miktarda (genellikle %0-5 arasında) eklenebilir. İlginç bir kıvılcım izi elde etmek için, odun kömürü (kaba taneli) ya da metal tozları ilave olarak (%5 - 10) eklenebilir. Ancak, bu ilaveler karışımın yanma hızını biraz değiştirebilir.

Bir karabarut motorunun itici kuvveti (itme kuvveti –zaman eğrisi altında kalan alan) motorun sınıfını belirlemekte kullanılır. Motorlar, 0 - 40 Ns (Newton*saniye) arasında bir itici kuvvet aralığını kapsayan 1/4A dan E ye kadar sınıflar halinde ayrılır. Model roket motorlarının diğer türleri 320 Ns kadar olan ‘H’ sınıfına kadar ve bazı durumlarda daha da fazla olarak sınıflandırılabilir. Her sınıfın üst sınırı bir önceki sınıfın üst sınırının iki katıdır.

Aşağıdaki motor performans örneklerinde Estes roket motorlarından elde edilmiş değerler kullanılmıştır.

Mini karabarut roket motorları (13 mm çap) için, maksimum itme kuvveti 5 - 12 N, toplam itici kuvvet 0.5 - 2.2 Ns ve yanma süresi 0.25 - 1 saniye arasındadır. ‘Normal boyutlu’ Estes roket motorları (18 mm çap) için, üç sınıf vardır: A, B ve C. 18 mm çaptaki A sınıfı motorların maksimum itme kuvveti 9.5 - 9.75 N, toplam itici kuvveti 2.1 - 2.3 Ns ve yanma süresi 0.5 - 0.75 saniye arasındadır. 18 mm. çaptaki B sınıfı motorların maksimum itme kuvveti 12.15 - 12.75 N, toplam itici kuvveti 4.2 - 4.35 Ns ve yanma süresi 0.85 - 1 saniye arasındadır. 18mm çaptaki C sınıfı motorların maksimum itme kuvveti 14 – 14.15 N, toplam itici kuvveti 8.8 - 9 Ns ve yanma süresi 1.85 - 2 saniye arasındadır.

Ayrıca, Estes’in büyük (24 mm çap) roket motorlarında 3 sınıf bulunur: C, D ve E. 24 mm çaptaki C sınıfı motorların maksimum itme kuvveti 21.6 - 21.75 N, toplam itici kuvveti 8.8 - 9 Ns ve yanma süresi 0.8 - 0.85 saniye arasındadır. 24 mm çaptaki D sınıfı motorların maksimum itme k