rılarak ucu yandan yarım halka olarak bağlanan değnektir.

Dans çıngırağı ("dance rattles")

Şamanlarca ruhlarla olan iletişimi sağladığından davul kullanımı Hristiyanlığa geçişte misyonerler tarafından yasaklanmıştır. Bugün ise Amerika yerlileri ile Alaska yerlilerinde oldukça sık görülen alkolizm ve diğer madde bağımlılığına karşı hekimler davulu terapi (DARTNA, Drum-Assisted Recovery Therapy for Native Americans) amaçlı kullanıyorlar.

"Dans" : Erkekler önde durarak topukları üzerinde yukarı kalkarak sallanır ve aşağı ve yandan yana kollarını sallar. Kadınlar ise erkeklerin arkasında durarak ellerinde tuttukları patiska parçalarını bileklerine kadar sallar ve davul çalmak için aşağı eğer.

"Şarkı" : Atabasklar için şarkılardaki anlam şarkı sırasında yapılan bir dizi koreografiden daha önemlidir. Değişik amaçlar için değişik şarkılar söylenir. Onurlandırma şarkıları ("honor songs") bir kişiyi, bir klanı ya da genç erkeğin ilk avı gibi bir olayı onurlandırmak için söylenen şarkılardır. Yas şarkıları ("mourning songs"), ölünün arkasından duyulan üzüntüyü dile getirir. Aşk şarkıları ("love songs") insanların ruhunu coşturmak için söylenir. Potlaç şarkıları ("potlatch songs") potlaç denen törenlerde hediyeleşme yapılırken söylenir. Besteciye ait olan şarkılar, söylenmesi için besteci tarafından kişi ya da gruba verilir ve her şarkının bestecisi şarkıdan önce açıklanır.

Koyukon yas şarkıları ölüleri onurlandırmak için iş yoğunluğunun azaldığı kış mevsiminde Atabask potlacı adı verilen potlaç törenlerinde söylenir ve bu şarkılarda asla ölen kişinin adı anılmaz ve o kişinin hayatta yaptığı iyilikler ve iyi şeyler dillendirilir. Koyukon şarkıları 3 ana gruba ayrılır: 1) maskeli dans şarkıları ("mask dance songs"): def benzeri davullar eşliğinde Kızılderili Koyukonlar için anlamsız olan kuzey ve batı komşuları Eskimo İnyupiklerin dilinde (İnyupikçe) tipik kısa kelimelerle söylenir; 2) leğen şarkıları ("washtub songs"): kabuğu soyulmuş ladin ağacından bir direğin etrafında direğe bağlı hareketli bir patiska ("calico") parçasını elleriyle aşağı yuları kaldırarak söylenir; 3) direk dansı şarkıları ("stick dance songs"): sadece Ölüler Bayramında ("Feast for the Dead") uygun bir zamanda söylenir.

"Keman müziği" ("fiddle music") : Günümüz Alaska Atabasklarında çağdaş Batı müziği de görülür. Geleneksel Atabask keman müziği ("fiddle music") Alaska'da iki coğrafi merkezde gelişim göstermiştir. Biri 160 yıl önce 1847'de Yukon Nehrinin yukarılarında Guçin ve Hanlar arasında gelişen "Upriver music", diğeri ondan yaklaşık 50 yıl sonra nehrin aşağılarında Koyukon, Aşağı Tanana ve Değinaklar arasında gelişen "Downriver music". Guçin ve Koyukonların keman çalma tarzları birbirinden farklıdır. Guçinlerde keman ("fiddle") gözde çalgılardandır ve en tanınan kemancıları arasında Bill Stevens sayılabilir. Guçin kemancılığının başlangıcı Hudson's Bay Company şirketinin ticaret karakolunda çalışan kürk tüccarlarının 1847 yılında Fort Yukon'a keman getirmelerine dayanır. Kanada'dan gelen bu kürk tüccarları Fransız Kanadalıların ve İskoçların ezgilerini de getirmişlerdir. İlki 1983 yılında Fairbanks, Alaska'da yapılan "Athabascan Fiddling Festival" (ya da "Athabascan Old-Time Fiddling Festival") adlı keman fesivalinin 29.su 2011 yılında yapılmıştır. Bu festival Atabaskların en önemli sanat etkinliklerinin başında gelir ve Atabask kemancılar hünerlerini gösterir.

Günümüz Atabasklarda müzik türleri ("music genre") olarak ANCSA yasasıyla birlikte 1970 lerden sonra yeniden revaçta olan davul dansı ("drum dancing") adlı geleneksel yerli müziği ile, keman müziği ("fiddle music"), country müziği ("country music"), soft rock ve kilise gospel müziği ("Christian gospel") adlı Batı müzikleri görülür.


Animizm geçmişte bütün Atabask halkları için ortak inanç sistemidir. Bu inanç sisteminde bütün canlılar ve bazı cansız nesnelerin ruhu olduğuna inanılır. Hayvanları insanlara çeken o hayvanın ruhudur ve ruhların hoşnut edilmesi ayakta kalmak içindir.

Şamanizm ruhlar dünyasıyla görünen dünya arasından ilişkiyi düzenler. Atabask şamanları (Koyukonca "deyenenh"; Holikaçukça "diyininh"; Ahtnaca "dyenen, genen") yerliler ile ruhlar arasında irtibatı sağlayan kadın ya da erkek ruh liderleridir. Şamanlar ayrıca hastalıkların tanısı yapar ve tedavisini uygular. Avın kıt olduğu dönemlerde avların yerini tespit eder.

Kötü ruhlar arasında "Giyeg" ile "Nahani" sayılabilir. Giyeg insanları hasta eder ve şamanın görevi Giyeg'in dikkatini dağıtarak hastayı kurtarmaktır. Nahani ise orman adamıdır ve ormanda kaybolan kişilere zarar verir.

İnsan ruhu "Yega" olarak adlandırılır ve Yegalara öbür dünya için kılavuzluk etmek gerekir. Atabasklara göre insanlar ve hayvanlar biribirine çok benzerdir ve hayvanlar yegalarla iletişim kurarlar. Bir hayvana kötü muamele yapılırsa o hayvanın ruhu kötülüğü yapana kötülük yapar. Hayvan ruhları ile yaşayan insanlar arasındaki iletişimi her zaman şamanlar sağlar. Atabask kültüründe yaygın biçimde insanlarla hayvanlar arasında bağlantı kurulur. Rengeyiği, kurt ve ayıdan sonra en popüler hayvan kuzgundur. Törenler temizlenmek ve korunmak için gereklidir. Bu iş için şamanın gücü (enerjisi) kullanılır. Ölen bir kişinin ruhunu ("yega") sorunsuz biçimde göndermek için potlaç törenleri yapılır ve burada yiyecek ve içecek ile birlikte dans ve şarkılar yega'ya sunulur.

Şamanlardan bazen çekinilir, zira onlar iyilik yanında ruhları ya da kukla insanları musallat ederek kötülük de yaparlar.

Alaska Atabaskları arasında üç şamanın adı en büyük şamanlar olarak sivrilir. Bunlar, Nulato Koyukonlarından erkek "Otsioza", Koyukuk Koyukonlarından kadın "Noidola`an" ile Kokrines-Tanana Mission grubundan erkek "Kedzaludla" adlı şamanlardır. Hristiyanlığın yayılmasıyla birlikte şamanların güvenilirliği kaybedilmiştir. Yine de şamanizm Atabask kültürünün önemli bir parçasıdır ve Hristiyanlığa rağmen canlandırmaya çalışanlar çıkmaktadır.

Kuzgun ("Corvus corax") Rengeyiği, kurt ve ayıdan sonra en popüler hayvan kuzgundur. Değinakçada kuzgunun gerçek adı "Ça’ioxwûn" ya da "Tça’oxwûn" ["ç" is surd "th" in "thin"] olsa da Değinak (İngalik) efsanelerinde kuzgundan bahsedilirken "Tŏqgĭtsi’" («deden / your grandfather») adı kullanılır.

Alaska içlerinde yaşayan Atabaskların Batılılarla derin temasları daha çok Hristiyan misyonerlerle olmuştur. Roma Katolik Kilisesi misyonerleri Yukon Nehri yöresini, Rus Ortodoks Kilisesi misyonerleri daha çok Denağinalar ve Değinakların yöresini, Anglikan Kilisesi misyonerleri ise Yukarı Yukon ve Tanana Nehirleri civarını mesken edinmişlerdir ve bugün adı geçen yörelerde yaşayan Atabasklar ilgili misyonerlerinin mezhebini benimsemiştir.

Alaska Atabask Kızılderililerinin Avrupalılarla ilk karşılaşması Rus Alaskası döneminde Ruslarla olmuştur. 1800 lerde Ruslar Cook Inlet'e kadar Denağina topraklarına geldiler ve yerlilerle kürk ticareti yapmaya başladılar. Denağinalardan aldıkları kürklerin karşılığı olarak Ruslar yeni mallar getirdiği gibi Ortodoksluk olan dinlerini de getirip yaydılar. Bir asırdan fazla bir zaman önce Ruslar Denağina topraklarındaki ilk kiliselerini Eklutna köyünde inşa ettiler. 1963 yılınde restorasyonu yapılan kilise bugün dahi ayakta durmakta ve ziyaretçi çekmektedir. Denağinaların çoğu Ruslar gibi Ortodoks Hristiyandırlar.

1800 lerde Avrupalı beyazlarca tanışan Alaska Atabaskları, önce kürk tüccarlarıyla, sonra da Yukon ve Koyukuk nehirlerinin kıyılarına kurulmuş olan ticaret postalarına lojistik destek vermek için gelen buharlı gemiler ve gemilerle birlikte gelen yeni insanlarla karşılaşmış, en sonra da tüccarların açtığı izlerden Hristiyan misyonerler yerlilerin "ilkel" ("primitives") ruhlarını kurtarmak için gelmişlerdir. Rus Alaskası döneminde Ruslarca Ortodoks Hristiyan yapılan Koyukonların çoğu ABD hükûmetinin Alaska'yı 1867 yılında Ruslarlardan satın almasından sonra Katolik ya da Protestan mezhebine geçmişlerdir. 1900 yılına gelindiğinde neredeyse bütün Alaska Atabaskları uygulamada tamamen olmasa da ismen Hristiyan olmuşlardı. Hristiyan misyonerlerce misyon okullarında çoğu kez yalnızca dini eğitim verilmiş ve öğrenciler İngilizce konuşmaya zorlanmıştır.

Alaska Atabaskları yarı göçebe avcı ve toplayıcı halklardan olup geçimlerini yaban hayvanları ile balıkları avlayarak ve yaban bitkilerini toplayarak sürdürürler ve ana besinlerini büyük ölçüde rengeyiği, sığın ve som balığı oluşturur. Avladıkları yaban hayvanları arasında rengeyiği ("Rangifer tarandus granti"), sığın ("Alces alces gigas"), Amerika bizonu ("Bison bison athabascae"), Dall yaban koyunu ("Ovis dalli"), Kayalık Dağlar keçisi ("Oreamnos americanus"), boz ayı ("Ursus arctos horribilis"), Amerika kara ayısı ("Ursus americanus"), boz kurt ("Canis lupus pambasileus" ile "Canis lupus tundrarum") kızıl tilki ("Vulpes vulpes alascensis"), Kutup tilkisi ("Vulpes lagopus"), Kanada vaşağı ("Lynx canadensis"), Kutup porsuğu ("Gulo gulo luscus"), Amerika sansarı ("Martes americana"), kakım ("Mustela erminea"), gelincik ("Mustela nivalis"), Amerika vizonu ("Mustela vison"), Kuzey Amerika su samuru ("Lontra canadensis"), kunduz ("Castor canadensis"), misk sıçanı ("Ondatra zibethicus"), oklu kirpi ("Erethizon dorsatum myops"), Amerika kızıl sincabı ("Tamiasciurus hudsonicus"), Arktika gelengisi ("Spermophilus parryii"), Alaska marmotu ("Marmota broweri"), Amerika tavşanı ("Lepus americanus") gibi kara memelileri ile değişik kuş (özellikle de ördek ve kaz gibi su kuşları) ve balık (daha çok Pasifik sombalığı) türleri gelir.

Alaska içbölge Atabaskları yarı göçebe olduklarından son derece hareketli insanlardır. Zira avcılık ve toplayıcılık kaynakları oldukça geniş bir alana yayılmış olduğundan bu kaynakları elde edebilmek için bir bölgeden diğer bir bölgeye geçici göç etmeleri gerekiyordu. Yaz ve sonbahar başlarında balık kamplarına, sonbahar sonlarında rengeyiği avcılığına, ilkbaharda ise sığın avcılığına yönelirler. Alaska tarihi boyunca kürk ticaretinde etkinliği olan halklardır.

Alaska Atabask coğrafyasının çeşitlilik göstermesi farklı gruplar