beyi adına hareket edip isyancıların elinde bulunan en büyük malikanelerden biri olan "Conan" adlı bir malikaneyi eline geçirdi.

1091'de iki ağabeyi Robert Curthose ile William Rufus birbirleyle anlaşıp barıştılar. Bu barışma Henry'nin yararlarına dokundu. William Rufus kardeşine, babasının ölümünden sonra Normandi Düklüğü'nün Fransa'ya terk ettiği arazileri geri almak için çaba göstereceğine söz ermişti. Bu araziler Henry'nin babasından miras parası karşılığı sahipliğini aldığı Cotentin ve Avrachin arazilerini de ihtiva etmekteydi. Bu topraklara karşı yapılan askeri seferi iki ağabeyi birlikte komuta etmekteydiler. Henri kendine ait olan Mont Saint-Michel adasında kuşatmaya uğradı ve sonunda teslim oldu. Henry bunun üzerine Normandiya Düklüğü arazilerinden ayrıldı ve Fransa kralı I. Filip'a ait olan arazilere yerleşti. 
Fakat sonra Normandiya Dükü ile İngiltere Kralı arasında ilişkiler yine bozuldu. Bunun üzerine Normandi'yi terk ettikten 2 ay sonra Henry yeniden Normandı'nın ucundaki, "Domfront" adlı bazı toprakları ele geçirmeyi başardı. 1093-1096 döneminde Henry ağabeyi William Rufus'nin Normandi'de toprak elde etmek için yaptığı askeri çabalara destek sağladı.

1096'da Papa II. Urbanus Dijon'daki "Saint-Beigne Manastırı" Başpapazı aracılığı ile birbirleriyle kavgalı olan iki kardeşin arasını buldu. Bu anlaşmayı sağlamak için William Rufus, Birinci Haçlı Seferi'ine iştirak etmek isteyen kardeşi Robert Corthose'a 1000 mark altın finansman sağladı ve William Rufus da bu Haçlı Seferi için Normandi Dük'lüğünden ayrılacak olan Robert Corthose'in naibi olarak bu ülkeyi adaletle idare etmeye söz verdi. Robert'in Haçlı Seferine gitmesi ile Henry'nin durumu gene değişti ve Normandi'de efektif devlet gücünü eline geçirmiş olan ağabeyi William Rufus'a itaat etek zorunda kaldı. William Rufus Henry'in Cotentin üzerindeki ve (Caen ve Bayeaux şehirleri hariç) Bessin bölgesi üzerindeki toprak hakları olduğu kabul etti.

1097'de Henri ağabeyi William Rufus'un Fransa Kralı'na karşı açtığı sefere destek sağladı. Bu askeri sefer sonunda iki kardeş birkaç yıl önce Dük Robert'in Fransa'ya terk etmek zorunda kaldığı "Gisors" bölgesini Fransa'dan geri aldılar.

1009'da Birinci Haçlı Seferi Haçlılarin Kudüs'ü ele geçirmeleri ile son buldu ve bu sefere iştirak edenler, bu arada Robert Curthose, Batı Avrupa'da ülkelerine geri dönmeye başladılar. Normandiya'ya dönmekte olan Dük Robert Güney İtalya'da bir müddet kaldı ve aynı bölgede bir evlilik de yaptı. Bu ne William Rufus ne de Henri için iyi haberdi; çünkü Dük Robert'in evliğinden yeni oğulları olması veraset durumları daha karışacaktı.

Fakat olayların gidişatı hiç beklendiği gibi olmadı. 2 Ağustos 1100'de güney İngiltere'de krallık av bölgesi olan New Forest'te avlanmakta olan İngiltere Kralı William Rufus bir "av kazası"'na kurban olup göğsünden bir ok ile vurularak hemen orada öldü. Normandiya Dükü Robert daha Haçlı seferinden dönmemişti. Prens Henry hemen ülkenin Winchester'de bulunan hazinesine el koydu. Kardeşinin cesedini Winchester Katedrali'nde gömdürdü. Böylece İngiltere tahtına geçtiğini ilan etti. Bu olaydan hemen sonra, sonraki yüzyıllarda ve günümüze kadar birçok tarihçi William Rufus'un ölümü üzerinde fikir yürütüp, birçoğu bunun bir komplo olduğunu iddia etmişlerdir. Ama diğer tarihçiler bu komplo teorilerini çürütmeye çalışmışlardır. Henry'nin İngiltere Kralı olduğu ülkede ileri gelen baronlar ve asilzadeler de kabul ettiler. Ağabeyinin ölümünden 3 gün sonra 5 Ağustos 1100'de Londra'da Westminster Abbey'de taç giyme töreni yapılarak Henry resmen İngiltere Kralı oldu.

1135'de I. Henry daha Matilda ve Geoffrey'nin küçük yaşta çocukları olan torunlarını görmek için Normandiya'ya geçti. Torunları ile çok eğlendi ama kızı ve damadı ile kavga etti. Bu kavgalar dolayısıyla Normandiya'da planladığından daha uzun zaman kaldı.

Henry Normandiya'da Saint-Denis-en-Lyons (günümüzde Lyons-La-Foret)'de 1 Aralık 1135'de hayatına gözlerini yumdu. Menkibelere göre çok sevdiği tasemen adlı bir balık türünden çok fazla yediği için mide zehirlenmesinden ölmüştür.

Cesedi Manş Denizi'ni geçme sırasında bozulmasını önlemek hava girmeyecek şekilde bir boğa derisi içine sarılıp dikilip İngiltere'ye getirilmiştir. Mezarı 15 yıl önce kurmuş olduğu Reading Manastırı'nda idi. Fakat bu manastır İngiltere'de Protestan Reformu döneminde yıkılmış ve Henry'nin mezarı da kaybolmuştur.

Henry'in soylu baronları o ölmeden önce kızı Matilda'yı kraliçe yapacaklarına yemin etmelerine rağmen, çağın kadınlara ve özellikle kadın hükümdarlara karşı tutumu ve Normanların düşmanı olduğu kabul edilen Anju hanedanından birisi ile ikinci evlilik yapması dolayısıyla, I. Henry'nin ölümünden sonra Matilda'nın kraliçe olmasına karşı çıktılar. Bundan faydalanan I. Henry'nin yeğeni Blois'li Stephen bu baronların desteği ile İngiltere'ye geçip İngiltere Kralı olduğunu ilan etti. Matilda ile Stephen'in destekçileri arasında tarihçiler tarafından Anarşi adı verilen çok ciddi bir iç savaş çıktı. Bu iç savaş ve anlaşmazlık en sonunda 1153'de Stephen tarafından Matilda'nın oğlu olan II. Henry'nin kendi varisi olarak ilan etmesi suretiyle çözüldü ve İngiltere'de kanuni idare ve asayiş geri geldi.





Suşi tarihi

Suşi bir Japon mutfağı yemeğidir. Yapımının kolay ve hızlı olması nedeniyle bir fast food olarak yaygınlaşmıştır. Yosunyaprağı (nori) ye sarılmış pilav (şari) içine veya doğrudan pilav üzerine konmuş çiğ deniz mahsüllerini de içeren malzemeler ile yapılır.

Balık ve diğer deniz mahsülleri kullanımı gerek çoğunlukla çiğ olmaları gerekse de yemeğe son dönemlerde artan ilgi nedeniyle bazı türlerin aşırı avlanması sonucu soy tükenmesi tehlikesiyle karşılaşmaları nedeniyle müzakere edilen bir konudur.

Suşi’nin özgün biçimi, bugün nare-zuşi olarak bilinen türüdür; ilk olarak Güneydoğu Asya’da ortaya çıkmış ve 8 . yüzyılda Japonya’ya yaygınlaşmasından önce Çin’de görülmüştür. Suşi Japoncada artık kullanılmayan eski dil bilgisi formunda bir terimdir ve eski, mayalanma kökenine dayalı olan “ekşi” anlamına gelir. Tuzlanmış balığın mayalanmış pirinç içine konmasıyla geleneksel bir pilav yemeği yapılır. Nare-zuşi isimli yemek, tuz doldurulmuş bir balığın mayalanmış piriç içerisinde birkaç ay bekletilmesiyle hazırlanır. Pirincin mayalanmış olması, balığın bozulmasını önlemektedir. Yemek olarak ise pirinç atılır ve sadece balık yenir. Erken dönemlerde bu yöntemler hazırlanan yemekler, Japonya'da önemli bir protein kaynağı olmuştur.

Japonya'da balığın pilav ile ilk tüketimi namanare veya namanari (生成, なまなれ, なまなり) isimli emeklerle olmuştur. Muromachi döneminde namanare en popüler suşi türüdür. Namanare mayalanmış pilavın içine sarılmış kısmen çiğ ve taze olarak konulmuş olan balık ile yapılır. Balığın bu yeni tüketim tarzı, tazeliğini korumak için herhangi bir hazırlama aşaması olmayan yeni bir yemek oluşturmuştur.

Edo Döneminde, haya-zuşi adında üçüncü bir tip suşi yaygınlaşmaya başlamıştır (早寿司, 早ずし). Haya-zuşi, balık ve mayalanmamış pirincin anda yenmesine olanak sağladığı için, Japonya'da çok popüler hale gelmiştir. Pirincin mayalanma için kullanılmamasının ilk örneği budur. Ayrıca yine ilk defa pilavın içine pirinç sirkesi eklenmesi ve daha sonra balık, sebze ve diğer kurutulmuş yiyeceklerin katılması yine bu yemekle olmuştur. Bu tür suşi'ler Japonya'da hala popülerliğini korumaktadır. Her bölge, nesiller boyu aktarılan tariflere göre kendi haya-suşi tariflerini kullanmaktadır.

1800'lü yılların ilk dönemlerinde, Edo bölgesinde (günümüzde Tokyo) sokak satıcıları popülerliğini arttırmıştır. Bu döenmde nigiri-zuşi (握り寿司) bulunmuştur; elle hazırlanan kabaca dikdörtgen şekilli bir pilav üzerine konan çiğ balık ile yapılmaktadır. 1923 yılında olan büyük Kanto depremi ardından nigiri-zuşi şefleri Edo bölgesinden tüm Japonya'ya yayılmış ve bu yemeğin tüm Japonya'da tanınmasını sağlamıştır.

Günümüzde suşi olarak bilinen (Kanto bölgesinde nigirizuşi) yemek türü ise Hanaya Yohei (華屋与兵衛; 1799 - 1858) tarafından, Edo döneminin sonunda günmüzü Tokyo'su olan Edo 'da bulunmuştur. Günümüz Tokyo'sunda olduğu gibi o tarihlerde de hızlı bir şehir hayatı olan Edo 'da bir fast food olarak gerek yol üstünde gerekse de sosyal ortamlarda elle veya çubuklarla kolaylıkla ve hızlı şekilde yenen bir yemek olmuştur.

Funazuşi, Shiga bölgesindeki Biwa Gölü çevresinde hazırlanan özgün bir nare-zuşi çeşitidir. 1619 yılından beri Kitamura ailesi, on sekiz nesilden beri yemeği özgün tarife göre yapmaktadır.
Taze yakalanmış funa balığı temizlenir ve solungaçları ile yumurtalıkğı dahil olmak üzere tuzlanır. Önce bu halde bir yıl kadar bekletilen balık, mayalanmış piriç içerisinde bir ila dört yıl kadar daha bekletilir. Bu uzun mayalanma sürecinin sonunda balık ince dilimlenir; tek başına servis edildiği gibi başka yemeklerin içinde de kullanılabilir.

Gerçek funazuşi, göle özgün bir sazandan (Japonca "nigorobuna", latince "Carassius auratus grandoculis") yapılır. Ancak geçmiş yıllarda balık sayısını azalması nedeniyle başka tür sazan kullanımı artmıştır.

Oxford Sözlüğü‘ne göre, suşi’den batı kültüründe ile defa 1893 tarihinde yayınlanan “A Japanese Interior” isimli kitapta bahsedilir; “yosun ve diğer malzemeler ile balığa sarılmış soğuk pilav” tanımı yazılmıştır. Ancak 1873 tarihli bir Japonca-İngilizce sözlüğünde ve 1879 tarihinde yayınlanan “Notes and Questies” isimli yemek yazısında da suşi’den bahsedilmiştir.

İngiltere’de suşi tüketimi Prens Akihito’nun (d. 1933) 2. Elizabeth’i ziyareti sırasında Mayıs 1953 ‘de belgelenmiştir. Yine Prens Akhito’nun 1953 Eylül’ünde Amerika ziyaretinde Washington’daki Japonya Büyükelçiliğinde verilen davette suşi servis edilmiştir.

Japonya'da suşi kelimesinin yer aldığı ilk yazılı metin 718 yılında Yoro Code'undadır. Bir vergi kalemi olarak "雑鮨五斗 (yaklaşık 64 litre zakonozuşi or zatsunozuşi)" ibaresi yer almaktadır. Ancak ima edilen suşi'nin, günümüzdeki yemeğin kaynağı olan yemek olup olmadığı ve hatta telaffuzunun bile aynı olu olmadığı bilinmemektedir. 9. ve 10. yüzyıllarda "鮨" ve "鮓" suşi olarak telaffuz edilme