alfabesinin Fenike alfabesinden başlıca farkları, uzun sembollü harflerin aşağı doğru kıvrılması, Vav harfinin tepesinin kavisli olması ve Tav harfinin "x" şeklinde olmasıydı. Paleo-İbranicesiyle yazılmış en eski eser Moavca yazılan (kimilerine göre bu dil İbranice'nin bir lehçesidir) MÖ 9. yüzyılın ortalarına ait Meşa Steli'dir. Antik İbrani alfabesi, Birinci Tapınak döneminin sonu olan MÖ 6. yüzyıla kadar kullanılmıştır. İkinci Tapınak döneminde bu yazı zamanla kaybolmuş ve Bar Kohba ayaklanmasının ardından Yahudiler tarafından tamamen terkedilmiştir. Antik İbrani alfabesini kullanmaya devam eden Samiriler zamanla modern Samiri alfabesini yaratmıştır.

Birinci Tapınak döneminin sonunda, Fenike alfabesinin ayrı bir uzantısı olan Aramca alfabe bölgeye yayılınca Paleo-İbranice yerini bu alfabeye bıraktı. Aramca yazılmış bulunan en eski belgeler Ölü Deniz Tomarlarından çıkan Çıkış, Samuel ve Yeremya kitaplarına ait fragmanlardır ve bu belgeler MÖ 3. yüzyılın sonlarına veya MÖ 2. yüzyılın başlarına aittir. Görünen o ki, Ahit kitapları orijinalinde Paleo-İbranice ile yazılmış sonradan eklenen kitaplarda ise geç Asur yazısı kullanılmıştır. Asur yazısıyla yazılan Kumran metinlerinde tetragramaton ve diğer kutsal isimlerin Paleo-İbranicesiyle yazıldığı görülür; bu eylem Yahudi-Yunan Ahit tercümelerinde de görülür. Bir yandan konuşma İbranicesi Mişna İbranicesine dönüşürken öte yandan Tevrat yazılırken zamanla yazı geleneğinin geliştiği görülür. Özel yaşamda kaligrafik yazı stili kullanılırken Tevrat yazıldığında "kitap-yazısı" kullanılmaya başlandı. Mizrahi ve Aşkenazi kitap-yazısı stilleri, matbaa icat edilince benimsendi. Asur veya Kare-yazı olarak da bilinen modern İbrani alfabesi, Arami alfabesinden türemiştir.

Fenike alfabesi MÖ 12. yüzyılda beş harfi kullanmayı bırakıp, 22 fonemi yansıtan alfabeyi kullanmaya başlamıştır. Sonuç olarak 22 harflik İbrani alfabesinde, antik Ahit İbranicesinde kullanılan fonemlerden daha az harf içermekteydi; özellikle  harfleri iki farklı fonem için kullanılmaya başlandı. Ses kayması sonucunda ח, ע harflerinin fonemi teke düştü fakat (Samiri İbranicesinde hariç) ש harfi hala iki fonemi temsil eder.ש harfi "ş" sesi vermesine rağmen, "s" sesini elde etmek için eski Babil seslendirme sisteminde bu harfin üzerine ס üstim olarak kullanılırdı, Musa metinlerinde ise noktalama işareti kullanılır.

Köken olarak İbrani alfabesinde sadece sessiz harfler bulunurdu fakat zamanla "matres lectionis" olarak bilinen א, ה, ו, י, harfleri sesli harflerin yerine de kullanılır oldu. Bu durumun, fonetik gelişimin bir parçası olduğu düşünülmektedir. Her ne kadar ilk İbrani ortografisinin örneği bulunamadıysa da eski Fenikece ve Moavca'nın Birinci Tapınak döneminde İbranice'nin nasıl yazıldığıyla ilgili fikirler sunar. MÖ 10. yüzyıldaki Fenike yazıları "matres lectiones"in kullanıldığını göstermemektedir; örneğin לפנ ve ז keliemeleri sonradan לפני ve זה olmuştur. Matres lectionisler sonradan kelime sonlarına eklendi. Matres lectiones kullanılmayan kelimelere "bozuk" diğerlerine "tam" denir.

Tahminen Ahit İbranicesi, bugünün metinlerine kıyasla daha bozuk bir ortografi içermektedir. Matres lectiones kullanımı açısından Musa metinleri daha muhafazakar kalırken Samiri Tevratı ve Kumran geleneğinde sesli harflerin daha özgürce kullanıldığı görülür. Musa metinlerinde sesli harfler genelde uzun harfleri belirtmek içi kullanılır. Kumran geleneğinde, uzunluğuna veya kısalığına bakmaksızın kalın ünlüler genelde ו ile simglenir. "i" ve "e" sesleri için ise י kullanılır.

Genelde Ahit İbranicesi'nde sesli harfler gösterilmemektedir. Ahit metinlerini sunan Yunanca ve Latince yazılar, Ahit İbranicesi'ndeki ünlülerin doğasını gösterir. Özellikle MÖ 3.-2. yüzyılda Koini Yunancası ile yazılan Septuagint'teki özel isimler bunun kanıtıdır. 7. ve 8. yüzyılda, Ahit metnindeki sesli harfleri göstermek için çeşitli seslendirme notasyonları geliştirildi. En belirgin, en iyi korunmuş ve halen kullanılmakta olan tek sistem Tiberya seslendirme sistemidir ve 850'li yıllarda yaratılmıştır. Mevcut bazı yazılarda "üst çizgisel seslendime" olarak bilinen Babil seslendirmesi ve Filistin seslendirmesi bulunur; buna "üst çizgisel seslendirme" denmesinin sebebi seslendirme işaretlerinin harfin üzerine yazılmasıdır. Buna ilave olarak, Samiri İbranicesi okuma geleneği bu sistemlerden bağımsızdır; örneğin Hakim Şimşon'a Sampson denir. Bu sistemlerin tamamı orijinal Ahit İbranicesi'ni yeniden yapılandırmak için kullanılmaktadır.

İlk aşamada paleo-İbranice yazılan belgelerde kelimeler çizgiyle ayrılmaktaydı, ardından Meşa Steli, Siloam yazıtı, Ofel yazıtı ve paleo-İbranice olan Kumran belgelerinde noktalarla ayrılmaya başlamıştır. Kelimelerin ayrılışı Fenike yazıtlarında kullanılmamaktaydı; fakat Nahmanides'e göre Ahit metinlerinde kelimlerin ayrıldığıyla ilgili bir kanıt yoktur. Kelimelerin birbirlerinden ayrılışı MÖ 7. yüzyılda Aramca belgelerde görülür. Sesli harfleri göstermenin yanı sıra Tiberya sistemi vurguları belirten işaretler de kullanmıştır.

Tiberya, Babil ve Filistin okuma geleneklerinin nesli tükenmiş olmasına rağmen zamanla Yemen, Sefarad, Aşkenaz ve Samiri okuma sistemleri gelişmiştir. Modern İbranice telaffuzu da Ahit metinlerini okurken kullanılmaktadır. Modern okuma geleneği sadece Tiberya sisteminden gelmemektedir; örneğin Sefarad geleneğindeki kamatz gadol ile katan arasındaki farklılık Tiberya öncesine dayanır. Fakat, sesli harfleri belirtmek için kullanılan tek ortografik sistem Tiberya seslendirmesidir.

Ahit İbranicesi için yeniden yapılandırılan fonoloji şöyledir:

Ahit İbranicesi'nin varlığı boyunca kullanılması bırakılan ve sonradan eklenen ünsüzler renklerle ifade edilmiştir.

Ahit İbranicesi'nin ünlü sistemi zaman içinde büyük değişikliklere uğramıştır. Aşağıda adı geçen ünlü harfler İbranice'nin ilk aşamasından, Tiberya, Babil ve Filistin ve Samiri seslendirme sistemlerinden yeniden yapılandırılmıştır. Bazı geleneklerde bulunmayan ünsüzler renkli gösterilmiştir.

Proto-İbranice'de vurgu sondan bir önceki hecede yer almaktaydı. İbranice'ye sonradan giren, son hecenin vurgulanması geleneği son ünlü harfin düşmesine sebep olmuştur; böylece proto-Semitik vurgu yeri korunmuştur. Tiberya İbranicesi'ndeki vurgu fonemiktir ve genelde sonda bulunur. Secunda'da vurgu olduğuna dair kanıt yoktur. Tiberya İbranicesi gibi son ünlü harfi düşüren Samiri İbranicesi'nde genelde Proto-Semitik vurgu bulunmaz ve genelde sondan bir önceki hecede bulunur. Kumran İbranice'sindeki vurgunun Samiri İbranicesi'ne benzediğine dair kanıtlar mevcuttur.






Giga Puding

Giga Pudding, Japon bir oyuncak markası olan Takara Tomy tarafından 2008'de üretilen bir tatlıdır.




Akalan Kalesi



Akalan Kalesi, Samsun İl merkezinin 18 km. güneybatısında, Çatmaoluk Köy Yeniköy Mahallesi'nin 2 km. güneyinde yer alan, kale tipi bir yerleşme olan höyüktür. Yüksek bir platonun dik yamacında kurulmuştur. Yerleşmenin güney, kuzey ve batısı, Karadeniz'e dökülen Kürtün Nehri ve kolları tarafından çevrilmiştir.

İlk kazı çalışması 1906 yılında Th. Macridy tarafından gerçekleştirilmiştir. Daha sonra iki kez yüzey araştırması yapılmıştır.

Toplam uzunluğu 1 km.yi bulan surlar kaleyi çevrelemektedir. Höyük ise kalenin orta kesimindedir. Yükseklik 4,50 – 5 metreye kadar korunmuş olmakla birlikte duvar kalınlığı pek anlaşılamamıştır. Surun üzerinde kerpiçten yüksek bir beden olduğu düşünülmektedir. Kalenin saptanabilen iki kapısı vardır. Büyük olan güneydoğudaki yuvarlatılmış ve kuleye benzer iki duvar arasındadır. Diğer kapı ise kuzeydoğudadır.





Gençali, Senirkent

Gençali, Isparta'nın Senirkent ilçesine bağlı bir köydür. Köy, Eğirdir Gölü'nün Hoyran kısmıyla bütünleşmiş, tarımsal arazisi çok verimli, binek araç olarak kullanılan "patpatlarıyla" ünlü bir köydür. Köyde patpat üretimi de yapılmaktadır. Köyün nüfusu 780 civarındadır. Arazisinde kayısı, pancar, elma, üzüm, kiraz ve vişne gibi ürünler yetişmektedir.

Senirkent'e 23 km, Isparta'ya 75 km uzaklıktadır. Köyün kuzeyinde Afyonkarahisar, doğusunda Yalvaç, batısında Senirkent ve güneyinde Eğirdir Gölü vardır. Yukarı köy 1950 yılı civarlarında eski köyden göçle kurulmuştur. Aşağı köyün tarihi ise çok eskilere dayanmaktadır. Köyde bir İlköğretim okulu, bir tane de sağlık evi bulunmaktadır.




George Arliss

George Arliss (d. 10 Nisan 1868 – ö. 5 Şubat 1946) kariyeri başarılarını ABD'de kazanmış İngiliz aktör, yazar ve film yapımcısıdır. Arliss, Akademi Ödülleri'ni kazanmış ilk İngiliz aktörüdür.

George Augustus Andrews ismi ile İngiltere'nin başkenti Londra'da doğdu ve Harrow'da eğitim gördü. Babasının matbaasında çalışmaya başladı, ancak 18 yaşında iken ayrıldı ve oyunculuğa başladı. Oyunculuk kariyerine 1887 yılında İngiltere'nin çeşitli bölgelerinde sahneye çıkarak başladı. 1900'de, Londra'da "West End Theatre'da yan rollerde oynamaya başladı. 1901'de ABD'ye Mrs Patrick Campbell'in turnesin bir üyesi olarak ile ilk kez gitti. Sadece turne süresince kalma amaçlı gittiği ABD'de 20 yıl boyunca yaşadı ve 1908'de "The Devil" isimli oyun ile bu ülkede star oldu. Daha sonra 1911'de yapımcı George Tyler, Louis Napoleon Parker'a özel olarak Arliss'e uygun olarak tasarlanmış bir oyun yazmasını istedi ve aktör "Disraeli" isimli oyunla 5 yıl boyunca turneye çıktı.

Sinem kariyerine 1921 yılında Disraeli ve The Devil filmleri ile başladı. Daha sonra 4 sessiz filmde daha oynadı. Bu filmlerden sadece "The Devil", "$20 a Week" ve dönemin popüler bir tiyatro oyunu olan "The Green Goddess"'in uyarlaması olan 1923 yapımı film "The Green Goddess"in günümüze kadar kopyaları kalmıştır. 1929 yılında "Disraeli" filmini tekrar sesli olarak çekmiş ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü'nü kazandı. Bu sayede 61 yaşında iken tiyatro oyunculuğu ve sessiz filmlerden sonra sesli filmlerde tam olarak starlığa ulaştı.

Arliss, Warner Bros. ile imzaladığı kontrat ile 10 tane sesli film çekti ve bu anklaşma ile filmler üzerinde her türlü imkan şirket tarafından sanatçıya sağlandı. İlginç şekilde, kontratta yazmadığı halde filmlerdeki o