lerinde geçen kökteş biçimler o yörelerde yetişen başka "Rheum" türleri için kullanılır. Türkmence "yşgyn" (eski yazı: "ышгын" okunuşu: "ışgın") adı "Rheum turkestanicum" türünü ifade ederken, Kırgızca "ышкын" (okunuşu: "ışkın") adı "Rheum" cinsinin genel adı ("Rheum tangutium таңгыт ышкыны; Rheum maximowiczii Максимович ышкыны; чүкүрү ышкын") olarak kullanılır.

Sapı muz gibi kolayca soyularak yendiği için «yayla muzu», «dağ muzu», «Doğu muzu» adlarıyla ya da etnik vurgu yapılarak «Kürt muzu», «Zaza muzu» nitelemesiyle veya yetiştiği şehirlerin adı vurgulanarak Hakkâri'de «Hakkâri muzu», Van'da «Van muzu», Bitlis'te «Bitlis muzu», Muş'ta «Muş muzu», Tunceli'de «Dersim muzu», Erzurum'da «Erzurum muzu» , Adıyaman'da «Adıyaman muzu», Adıyaman'ın Çelikhan ilçesinde «Çelikhan muzu», Bitlis'in Tatvan ilçesinde «Tatvan muzu» olarak da lanse edilir. Elazığ'ın Çaybağı bucağında ise «Çaybağı muzu» adıyla sunulur.
Latince tür adı "Rheum ribes" harfiyen «frenküzümü ravendi» anlamındadır ve epiteti ("ribes") Frenk üzümünün ("Ribes") cins adından gelir ve Arapça kökenlidir. Arapçada "ribâs" (ريباس) ya da "ravendü'r-ribâs" (راوند الريباص ) adı geçer. Zazacada ("rıbês" ; Tunceli Zazacasında: "rubes, ruves, rıves"), Kürtçede ("ribês, ribêz, rêvaz, rêvas, rêwas, rêwaz") ve Farsçada kullanılan "rivas" (ريواس) biçimleri Arapça kökenlidir. İbranicede «Hermon Dağı ribes'i/ravendi» anlamına gelen "ribes hermoni" (רִיבָּס חֶרְמוֹנִי) adı kullanılır. Özbekçe "rovoch" (eski yazı: ровоч) adı bütün "Rheum" türleri için kullanılır.

Süryanicede yaghmīṣā (ܝܓܡܝܨܐ) adı kullanılır. Süryaniceden de Arapçaya "yağmisâ" (يغميصا) biçiminde geçmiştir.

Ermenicede "xanjil haġarǰi" (Խանձիլ հաղարջի) adı kullanılır. Ermenicede Türkçeden geçme "işxun" (իշխուն) biçimi de kullanılır.

Azericesi «frenküzümü ravendi» ("qarağat rəvəndi") anlamına gelir.

Daricede (Afganistan Farsçası) "çukri" (چکری) adı kullanılır.

İngilizcede «siğilli yapraklı ravent» ("warted-leaved rhubarb" ya da "warty-leaved rhubarb"), «Suriye ravendi» ("Syrian rhubarb"), «Irak ravendi» ("Irak rhubarb"), «Arap ravendi» ("Arabian rhubarb"), «Arap frenküzümü» ("Arabian ribes"), «Lübnan Dağı frenküzümü ravendi» ("currant rhubarb of Mount Libanus"), «frenküzümü meyveli ravent» ("currant-fruited rhubarb"), «frenküzümü ravent» ("rhubarb-currant"), «Babil ravendi» ("rhubarb of Babilonia") adları kullanılır.

Bitkilerin modern sınıflandırmasına yön veren Carl Linnaeus'un Species Plantarum adlı kitabının 1753'teki ilk baskısında yer alan Linnaeus öncesi ("Pre-Linnaean") ilk dönem "Rheum ribes" adlandırma ve tanımları: "Lapathum orientale, aspero & verrucoso folio, Ribes arabibus dictum" < Dill. elth. 191. t. 158. f. 192. [1732]; "Lapathum orientale tomentosum rotundifolium, Ribes arabum dictum" < Breyn. E. N. C. cent. 7. p. 7.; "Lapathum orientale asperum, folio subrotundo, fructu magno purpureo" < Pocock orient. 189. t. 84.; "Ribes arabum" < Rauw. It. 266. 282. [1583]; "Ribes arabum, foliis petasitidis" < Bauh. pin. 455.

Bitki 40–150 cm boyunda yükselir. Sert yapılı ve otsudur. Gövde tabanda yapraklıdır. Tam olarak loplu olmayan büyük yaprakları kırmızımsı, unlu görünümde pullu, oluklu olup böbrek şeklindedir ya da fil kulağını andırır. Lamina rotundat (40–50 cm çapında) kenarları ince dişli ("dentikülat") ve buruşuk yapıdadır. Yaprakların yüzeyi ve petiol pürüzlü ve serttir. Pediseller ortada ya da ortanın altında eklemli olup periant segmentleri meyve zamanında kalıcıdır. Labadanınkilere benzeyen çiçekleri ufak olup sarımsı beyazdır. Haziran ile temmuz aylarında çiçeklenir ve bir ay içinde de tohumları olgunlaşır. Tohumları (meyvesi) üç köşeli ve çok geniş kırmızımsı kahverengi kanatlıdır ve 9–15 mm boyundadır. Kazık kökleri çokyıllıktır.

Yükseklerde (1800 - 2800 ya da 2300 - 2700 veya 1000 - 4000 metrelerde) kayalık ve çakıl yamaçlarda yetişir. İran'da bir yavşan ("Artemisia sieberi") türüyle birlik ("plant community") oluşturur.

İran-Turan fitocoğrafyası elementidir. Türkiye, Suriye, İsrail, Filistin, Ürdün, Lübnan, Ermenistan, Azerbaycan, Irak, İran, Afganistan ve Pakistan'da dağılım gösterir. En yoğun yetiştiği yerler Doğu ve Güney Anadolu, Kuzey Irak ve Kuzeybatı İran'dır ve 1800 ilâ 2800 metre yüksekliklerde yetişen tek "Rheum" türüdür.

Türkiye'de yabani olarak yetişen tek ravent ("Rheum") türüdür ve doğu illerinde (Ağrı, Muş, Bitlis, Bingöl, Elâzığ, Erzincan, Malatya, Tunceli, Hakkâri, Van, Erzurum, Iğdır, Kars, Sivas, Adıyaman, Kahramanmaraş ve Hatay'da Amanos dağı) 1800 – 2800 m yüksekliklerde yayılım gösterir. Şimdilik Türkiye'de tehlike altında bulunmasa da, ticari amaçlı aşırı toplanması türün geleceğini zora sokan etmenlerin başında gelir.

Azerbaycan'da yalnızca Nahçıvan Özerk Cumhuriyetinde yayılan bitki Azerbaycan Kırmızı Kitabında 1989 yılından beri yer almaktadır ve neredeyse tehdit altındaki türler (NT) kategorisindedir. "G. Ş. Şirəliyev" tarafından Batabat'taki 2 hektarlık kültürel flora alanında yetiştirilip türün biyolojisi üzerine ayrıntılı bilgi çıkarılmıştır. Gıda ya da tıbbi amaçlı toplamalar, hayvancılığın yayılması ve yeni dağlık yolların açılması gibi etkenler türün Nahçıvan'daki dağılımını oldukça sınırlasa da ender olarak Duzdağ, Validağ, Gışlag, Darıdağ ve Nohuddağ yörelerinde taşlı yamaçlarda görülebiliyor.

Ermenistan'da oldukça nadir bulunur ve soyu burada tehlike altında olduğu için Ermenistan Kırmızı Kitabında yer alır. Hosrov Ormanı Devlet Korunağında (Խոսրովի անտառ պետական արգելոց) tehlikedeki türler kategorisindedir.

İran'da "Rheum" cinsinin dört türünden biridir. Diğer türleri Türkmenistan ile Özbekistan'da da görülen "Rheum turkestanicum" ile İran'a özgü endemik olan "Rheum persicum" türüdür. Dördüncü ve son tür 2012 yılında Kuzeydoğu İran'da Razavi Horasan Eyaletinde keşfedilen "Rheum khorasanicum" türüdür ve morfolojik olarak "Rheum ribes" türüne oldukça benzer ve onunla karıştırılır. İran'daki türlerin hepsi nominat seksiyonda ("Rheum" sect. "Rheum") sınıflandırılır.

Pakistan'da yedi "Rheum" türünden ("Rheum australe, Rheum moorcroftianum, Rheum ribes, Rheum spiciforme, Rheum tibeticum, Rheum webbianum, Rheum wittrockii") biridir ve Belucistan eyaletinde ("Shogot" ile "Lutkho" arasında) 1800 m yüksekliklerde dunit kayalıklarda taşlık ve yamaç arazide görülür.

Lübnan'daki tek "Rheum" türüdür ve 1500 m yükseklikteki dağlık alanlarda görülür.

Suriye ve Ürdün'de iki "Rheum" türünden ("Rheum ribes, Rheum palaestinum") biridir.

İsrail'de "Rheum" cinsinin iki türünden biri "Rheum ribes"'tir (ריבס אמתי harfiyen "gerçek ışgın") ve Suriye toprağıyken 1981'de ilhak ettiği Golan Tepelerinin parçası olan Hermon Dağında yetişir; diğer tür ise Necef Çölünde görülen "Rheum palaestinum" (ריבס המדבר harfiyen "çöl ışgını") türüdür. "Rh. palaestinum" türü İsrail'de endemiktir ve kırmızı listede yer alırken "Rh. ribes" türü kırmızı listede değildir.

Türkiye'de bahar sonu yaz başlangıcında (yöresine göre değişkenlik gösteren bir aylık sürede: nisan sonu, mayıs ayı, haziranın ilk yarısı) çiçek durumunun lifli sapları dağ köylülerince yükseklerden/yaylalardan toplanıp Doğu Anadolu şehirlerindeki (özellikle Elâzığ, Erzincan, Gaziantep, Hakkâri, Van) pazarlarda «ışgıncı» ya da «ışkıncı» denen satıcılar tarafından demetler hâlinde satılır ve kabuğu muz gibi soyulduktan sonra genelde tuza bandırılıp çiğ olarak yenir. Ekşi ve biraz da mayhoş lezzette olan ışgının kiviye yakın bir tadı vardır. Hakkâri'de dondurma («uşkunlu dondurma» ya da «uçkunlu dondurma») olarak da değerlendirilir. Bitlis Adilcevaz'da turşusu yapılır. Tunceli'de ve Bitlis'te pişirilerek yendiği de olur. Erzurum'da sebze olarak değerlendirilir.. Elazığ'da «ışgınlı yumurta» (ya da «ışkınlı yumurta») ve «ekşili ışgın», Van'da «kavurmalı uşgun ekşilisi» ya da «eşgili yemeği» adlı yemek yapılır. «Işgınlı kapuska» (ya da «ışkınlı kapuska») adlı yemekte de kullanılır. Hakkâri'de «uçkunlu kek» olarak da değerlendirilir. Işgın adı Türkçede ravent ("Rheum rhabarbarum") anlamında da kullanıldığı için Batı mutfağından aktarılan yemek tariflerinde («ışgınlı kek», «ışgınlı kıtırlı kek», «ışgınlı limonlu kek», «ışgınlı pasta», «ışgınlı tart», «ışgınlı çilekli pay», «ışgınlı krambil», «ışgın reçeli») doğrudan ravent anlamındadır.

Pakistan'da salata olarak çiğ yenir ve Belucistan eyaletinin kuzeyinde yerel pazarlarda satılır.

Yetiştiği yörelerde halk tıbbında kullanımı oldukça yaygındır. Ekşi ve biraz da mayhoş lezzette olup mideyi kuvvetlendirir. Kusmayı önler. Tanen bakımından zengin (%8-10) olan kökleri ("Rhizoma Rhei ribi") müshil (iç sürdürücü) değil ishal önleyici (bir başka deyişle "kabız etkili" ya da "peklik verici") özelliğe sahiptir. Tanenler, proteinleri çökerten, kanı aglutine eden kabız etkili bileşiklerdir. Taze iken dış kabuğu soyularak sebze gibi yenen gövde kısmı Bitlis civarında sindirimi kolaylaştırıcı olarak yemeklerden sonra alınmaktadır. Van, Bitlis, Erzurum gibi illerde kökleri basur tedavisinde ve diyabetli kişilerde hipoglisemik etki oluşturması amacıyla kullanılmaktadır.. Erzurum'da ayrıca boşaltım sistemi enfeksiyonlarında kullanılmaktadır. Kars'ta çiçek sapı taze olarak yendiği gibi kökü de diyabet için kullanılmaktadır. Yine Kars'ta diyabet, kolesterol ve mide hastalıkları için kullanılır. Kökü Tunceli'de diyabet tedavisinde kullanılır. Şırnak Cizre'de kökleri şeker hastalığına karşı kaynatılarak içilir ve gövdesi de yüksek tansiyonu indirmek ve mide rahatsızlıklarını gidermek için yenilir. Kökü Ürdün'de halk tıbbında hipertansiyon, diyabet, böbrek taşı ve obezite için kullanılır. İran'da Horasan eyaletinin Zengilanlu (زنگلانلو) yöresinde meyve ile yaprak sapı ("petiole") diüretik (idrar söktürücü), kan temizleyici ve sarılık giderici olarak kullanılır.

Bingöl'de ışkın kökü kurutulup öğütüldükten sonra yoğurtla karıştırılıp yüzdeki sivilce ve lekelere karşı kullanılır.

Elazığ yöresinde şap hastalığına karşı ışgın kökü kaynatılarak hayvana içirilir.

İçerdiği güçlü etkin maddelerden dolayı farmakolojik araştırmalarda oldukça populerdir. Işgının farmakolojik incelemesi 1939 yılınd