Bu hadisten yola çıkarak kadınların kesinlikle yönetici olamayacaklarını söyleyen araştırmacılar da bulunmaktadır. Bununla birlikte hadisin senedinde bulunan Sâlih b. Beşîr hakkında âlimlerin ittifak halinde olumsuz şeyler söylemesinin bu hadisi senet itibarı ile delil olarak kullanılmayacak kadar "zayıf" bir konuma düşürdüğünü ifade eden; hadisin metninde de bir takım problemler olduğunu söyleyen araştırmacılar bulunduğu gibi “… Yöneticileriniz şerirleriniz; zenginleriniz cimrileriniz olduğu, işleriniz
de kadınlara kaldığı zaman yerin altı sizin için yerin üstünden daha hayırlıdır” kısmının sonradan ilave edildiğini söyleyenler bulunur. Kadınların devlet başkanı olamayacağına dair görüşlerin aksine Kur'an'da geçen Belkıs kısasındaki nötr ifadelerden dolayı, kadının devlet başkanı olabileceğini, herhangi bir yasaklamanın olmadığını belirtenler din alimleri vardır de vardır.

Kadına biçilen rolün, geleneksel anlayış nedeniyle de sınırlandırıldığa görülür. Geleneksel anlayıştakilere göre İslâm hukukunda kadının, alım-satım, şahadet, şirket, vesayet, vekâlet, veraset ve hibe gibi her türlü medenî akit tasarrufları geniş ölçüde geçerli ve ticarî alandaki uğraşıları meşru olarak değerlendirirken; yasama, yürütme ve yargıya ait riyasete seçilebilmesi kadın için bir hak değildir Kadın liderlik konusunda kısıtlayıcı görüşler rağmen 1980'lerden itibaren İslam dünyasında Müslüman kadın liderlerin hareketliliği özellikle Orta Doğu, Kuzey, Doğu, Batı ve Güney Afrika, Güney, Güney Doğu ve Doğu Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika’'da artmaya ve yaygınlaşmaya başlamıştır.

İslam öncesi Arap toplumunda erkeğin sosyal ve ekonomik durumuyla alakalı olarak çok kadınla evliliğin yaygın olması sonucu Kur'an'ın bu konuyla ilgili olarak bir düzenlemeye gittiği görülür. Kur'an, en çok dört kadınla evlenebileceğini söylemek suretiyle belli bir sınırlama getirmekte ve çok evlilik müessesini hukuken kabul etmektedir (Nisa Suresi:3) Söz konusu çok-eşli evlilik izninin, esas olarak, o dönemde öksüz kızlara muamelede karşılaşılan problemler çerçevesinde verildiği düşünülür. Kimi yorumcular, çok eşliliğe izin meselesindeki izin cümlesinin erkeğin vicdanına bırakılmasını ön plana çıkartmış; kimileri çok evliliğe izin verilmesinin geçici ve sınırlı bir gaye için olduğunu benimsemiştir.

İslam hukukunda evlenmek için sınır bir yaş belirlenmemiş bunun yerine bölgeden bölgeye ve kişiden kişiye değişebilen büluğun başlangıcı esas alınmıştır. Büluğa ermemiş küçük kızların -güvenlik, uygun bir adayı kaçırmama (ahlak, nesep, din vb.) gibi sebeplerle- velileri tarafından evlendirilebileceklerine dair görüşler mevcuttur. Küçük kız çocuklarını nikahlamanın, güvenlik ortamının olmadığı kabile yönetimi, beylik yönetimi veya kabileler halinde göçebe hayatı yaşayan toplumlarda kız çocuklarının güvenliği açısından tedbir olarak geliştirilmiş bir uygulama olduğu ifade edilir.

İslamiyet'te evlilik bir akit olarak görülmüş; sona erdirilmesi İlahi olarak yasaklanmamıştır. Diğer akitler gibi tarafların karşılıklı rızalarıyla doğan ve erkeğin boşanma iradesine ağırlık verilmekle birlikte, karşılıklı rıza ve mahkeme kararı ile de sona erdirilebilen rızai bir akit olarak değerlendirilmiştir. Kur'an'a göre evlenme en az iki şahit huzurunda olacağı gibi, boşanma
da en az iki şahit huzurunda olmalıdır (Talak Suresi: 2) Uygulamada ise erkek karısına "Boş Ol" dedi mi, iki şahit gerekmeden boşanma gerçekleşebilmiştir.

Klitoris kesimi Afrika'nın büyük kısmında uygulanmaktaysa da türleri ve yaygınlığı bölgelere göre farklılıklar göstermektedir. En yüksek oranda uygulandığı Somali, Cibuti, Eritre gibi ülkeler Tip I ve II türü kesimin yaygın olduğu yerlerdir.

Afrika dışında sınırlı olsa da Batı Asya'da Suriye, Irak ve İran'da rastlanmaktadır. Güneydoğu Asya ülkelerinden Hindistan,Endenozya ve Malezya'da ise ritüel amaçlı, genitali çizerek kan akıtma şeklinde, uygulanmasına rastlanabilmektedir.
Unicef raporuna göre günümüzde 125 milyon sünnet edilmiş kadın bulunmaktadır.

İslam'da klitoris kesiminin yeri için temel dayanak olarak Ebu Davud'da yer alan bir hadis gösterilmektedir. Ebu Davud kitabında bu hadisin rivayet zincirinde kopukluklar olduğunu ve zayıf olduğunu da belirtmiştir. "Dünya Müslüman Ulemalar Birliği" genel sekreteri ve El Ezher Üniversitesi üyesi Dr. Muhammad Salim al-Awwa klitoris kesiminin İslam da yeri olmadığını iddia eder ve zayıf bir hadise dayanarak hüküm verilmesini reddeder.

Geleneksel İslam'da kadınların birbirlerine imamlık yaparak cemaatle namaz kılabilir, erkek-kadın birlikte namaz kılınacağı zaman kadınlar erkeklerin arkasında saf tutar ve namaz bu şekilde kılınır. Geleneksel düşünce de kadınlar cuma, bayram ve cenaze gibi cemaatle icra edilen ibadetlerden de muaf tutulurlar. Fakat kadınlara cuma namazının farz olduğunu düşünen çevreler de vardır.

Kadın İslâm hukukunda bir hak süjesi değil hakkın tarafıdır. ""Erkeklerin de kazandıklarından nasipleri, kadınların da kazandıklarından nasipleri var" meâlindeki âyet (en-Nisâ 4/32), her iki cinsin sadece mânevî kazanımlarını değil maddî kazanımlarını da vurgulamaktadır. Hukukî işlemleri yapma hususunda kadın esas itibarıyla erkeklerle aynı konumdadır; erkekler bir hukukî işlemi hangi şartlarla yapabiliyorsa kadınlar da o şartlarda yapabilirler. Hukukçuların büyük çoğunluğuna göre tam ehliyetli (âkıl -bâliğ- reşîd) olmak şartıyla kadınlar kendi aleyhlerine olan bağış ve vakıf gibi işlemleri de serbestçe yapabilirler. Uygulamada ise pek çok İslam toplumunda kadınların kendilerine ait mallar üzerindeki tasarruf hak ve yetkisinin çok defa onların rızâları söz konusu olmaksızın babaları veya kocaları tarafından kullanıldığı kanaati yaygınlık kazanmıştır.

Her türlü hukukî işlemi yapabilme ehliyeti bakımından erkekle aynı konumda olan kadın, Hanefî ve Ca‘ferîler’in dışındaki mezheplerce evlenme ehliyetine getirilen sınırlama getirildiği (ancak velisinin rızâsı ile evlenebilmesi) görülür. Bu durum, bir yandan Arap toplumundaki ataerkil geleneğin fıkhî yorumlara yansımasının, öte yandan dönemin şartları içinde kadınları koruma arzusunun doğurduğu bir sonuç olarak değerlendirilir.

Bir erkeğin yerine ancak iki kadının şahitliğinin denk tutulması meselesi, İslam hukukunda kadınlarla ilgili haksızlıklardan biri olarak değerlendirilir. Kur'anda, alış veriş, borç ve katlı faiz (ripa) hakkındaki öğütleri içeren ayetler arasında geçmektedir. İlgili ayete göre, birbirlerinden vadeli olarak borç alanlar bu borcu mutlaka yazdırmalıdırlar. Borcu alan da borcu veren de onu yazdırmalıdır. Bu arada bir özel durumdan da söz edilmiştir. Eğer borçlu, herhangi bir şekilde özürlü, ya da yazdıramayacak durumda ise,velisi onun yerinedoğru olarak yazdırmalıdır. Yazma sırasında iki erkek şahit bulundurulmalıdır. Erkek şahit bulunmazsa, üzerinde anlaşmaya varılacak herhangi bir erkek ile kadın da olabilir, denilmiştir (Bakara suresi :282) Hukukçular, bütün alanlarda bir erkeğin şahitliğine iki kadının şahitliğini denk tutmuşlar; ayette geçen unutma kelimesini de gerekçe olarak ileri sürmüşlerdir.

Cahiliye dönemi'nde Arap toplumunda sosyal yapıda kadına erkekten daha az değer verilmesi söz konusuydu; ancak sosyal konum ve başarıları ile ön plana çıkmış marjinal kadınlar da mevcuttu. İslamiyet'in doğuşu ve yaşanmaya başlanmasıyla birlikte, bütün toplumsal gelenek ve değerlere karşı uygulanan, “olumlu bulunanın devamına izin verilmesi ve gayriislamî bulunanın yasaklanması” prensibi doğrultusunda kadın ile ilgili bazı kabullerin devam etmesine izin verildi; olumsuz görülen toplumsal geleneklerin yerine bir İslami prensip getirildi.

Kur’an, öncelikli olarak Arap toplumunda kız çocuklarına yapılan kötü muameleyi, insanların kız çocukları karşısında sergiledikleri kötü tavırları tasvir etmiştir. Kur'an'da kadın, kadın-erkek ikilemine indirgemeksizin insan olması temelinde ele alınmış; kadın-erkeğin yaratılış niteliklerini dikkate alarak hak ve sorumlulukları belirlenmiştir. Kadın ve erkek eşit ilişkilere sahip, farklı iki cins olarak görülmüş; cinslerin birbirinin eksikliklerini tamamladığını ve her birinin farklı özelliklerinin kendi içinde değerli olduğunu savunan tamamlayıcılık yaklaşımı ile ataerkil gelenek yıkılmaya çalışılmıştır. İlk kadın tarafından işlenen ve erkeğin de işlemesine sebep olunan aslî günah anlayışına dayanan kadın karşıtı söylem yerine erkek olsun kadın olsun her doğan kişinin günahsız doğduğu, sonradan işlediği fiiller sebebiyle sorumlu olduğu anlayışı getirildi. Ancak İslam toplumlarındaki uygulamalar her zaman bu esaslara uygun olarak şekillenmemiştir.

İslamî tebliğ döneminde siyaset, savaş ve ilim konularında erkeklerin yanı başında yer alan kadınlar vardı. Sahâbî kadınların gerek günlük namazlara gerekse cuma ve bayram namazlarına katıldıkları bilinmektedir. İslam peygamberinin ölümünden hemen sonra kadınların namazlarını camide kılma uygulamasından rahatsızlık duyulmaya başlandığı anlaşılmaktadır. Kadınların camilerden uzak tutulmak istenmesi zamanla etkisini göstermiş, onların evdeki ibadetlerinin camidekinden daha faziletli olduğu, camiye gitmelerinin fitneye sebep olacağı inancı yerleşmeye başlamıştır.

Emeviler döneminde kadının konumu cahiliyeye geri dönüş seyri göstermiştir. Şehirleşme oranı arttıkça kadınların ve özellikle üst tabakada yer alan kadınların kendilerine has bir sosyal hayat tarzı kurdukları ve erkek ağırlıklı sosyal yapıdan çekildikleri görüldü. Kadınların camilerden uzaklaşmaları bu dönemde daha da belirginleşti. Ancak kadınlar ilim ve kültür hayatında önemli bir yer almaya devam ettiler. Kadınların özellikle hadis ilmine yöneldiği görüldü. Hür kadınların toplumsal hayattan çekilmesi ile sosyal hayatta öne çıkan kadınlar, cariyeler oldu.

Abbasiler döneminde gerek fethedilen Bizans ve İran topraklarındaki kültürlerden etkilenme, gerekse hazine gelirlerinin artıp yönetici ve elit kesimin büyük servet sahibi olması sonucu İslam toplumunun kültürel değerlerinde büyük değişiklikler meydana geldi. Bu durumun, Müslüman kadınların sosyal hayattaki hak ve sorumluluklarında gerilemeye neden olduğ