Osmanlının başkentindeki Yahudi cemaati bu mektubu, Şam'dan istenen yardım talebiyle birlikte 27 Mart'ta Rothschild ailesine gönderdi. Bu belgelere, cemaat kendi mektubunu iliştirip Sultan'ı etkilemek için yeterli güçleri olmadığını belirtti.

Avusturya'da Rothschildlerin çabaları çabuk sonuç verdi. Viyana'daki Rothschild aile bankasının başı Salomon Mayer von Rothschild, Avusturya İmpratorluğu'nu finanse etmede kilit rol oynamaktaydı ve Avusturya Şansölyesi Klemens von Metternich ile yakın ilişkileri vardı. 10 Nisan'da Metternich, Şam ve Rodos olaylarıyla ilgili yapılması gerekenleri İstanbul'daki konsolosu Bartolomäus von Stürmer'e ve İskenderiye'deki konsolosu Anton von Laurin'e gönderdi. Bu bildiride Metternich şöyle yazdı: "Bazı kana aç Pesah festivali için Hıristiyanların öldürüldüğü suçlamaları, bayramın doğası gereği absürttür..." Rodos olayıyla ilgili şansölyenin von Stürmer'e verdiği talimatta "Türk rejimine göz kırpın, böylece Rodos'un paşasına talimat versinler ve [bizim] viskonsülü, bu gibi durumlarda duyarlı davranması için bilgilendirin" denmekteydi. Von Stürmer ise "burada Yahudi nüfusuna karşı zulüm yapılmamaktadır, en azından yetkililer tarafından" cevabını verdi.

Birleşik Krallıkta Yahudi cemaatinin, Şam ve Rodos'taki olaylar için harekete geçmesi daha uzun bir zaman aldı. İngiliz Yahudileri Temsilci Komisyonu, 21 Nisan'da bir araya gelip kan iftirası konusunu tartıştılar. İngiliz, Avusturya ve Fransız hükümetlerinden araya girilmesi ve zulümlerin durdurulması istendi. Ayinsel cinayet suçlarının kınanması 35 İngiliz gazetesinde reklam olarak yayımlandı; önemli gazetelerde bu reklam iki kere yer aldı. 30 Nisan'da Komisyon tarafından seçilen bir delege Dışişleri Bakanı Lord Palmerston ile buluştu; Lord, kan iftirasını bir "karalama" olarak yorumlayıp "İngiliz hükümetinin etkisinin bu gaddarlığın durdurulması için genişlemesi gerektiğini" savundu. 5 Mayıs'ta İngilizlerin İstanbul elçisi Lord Ponsonby'ye verdiği talimatta, Osmanlı hükümetine "resmi ve yazıyla" bir talepte bulunup "özellikle Hıristiyanlar ve Avrupa konsolosları tarafından başlatılan gaddarlığa karşı... derhal ve kati olarak sorgulama başlatılmasını..." buyurdu.

İstanbul'daki Avrupa diplomatlar cemiyeti, suçlamalar sonucunda Yahudiler karşı yapılan zulmün durdurulması konusunda fikir birliği içindeydi. Bu görüş Lord Ponsonby'nin yanı sıra, Yahudilern masum olduğuna inanmayan von Stürmer, Rodos ve Şam'daki kan iftiralarını destekleyen Fransız konsoloslarının arkasında duran Fransız elçi Edouard Pontois ve Prusya elçisi Hans von Königsmark tarafından da kabul edildi. Bunun akabinde, İstanbul'daki en güçlü diplomat olan Lord Ponsonby, muhalefetle karşılaşmadan Rodos'taki Yahudiler adına araya girdi.

Yusuf Paşa'nın talebine cevap olarak Osmanlı hükümeti Nisan sonunda Rodos'a temsilciler gönderdi. Hükümet resmi soruşturma komisyonu kurup Yunanların ve Yahudilerin delilleri sunmasını istedi. Mayıs ortasında hükümetten hapisteki altı Yahudinin serbest bırakılması kararı çıktı. 21 Mayıs'ta bu Yahudiler şura önüne çıkarılıp Yahudi cemaati ihtiyarları garantörlüğünde birer birer törenle serbest bırakıldı.

Mayıs sonlarında, merkezi hükümetin bu kararı Hıristiyanların Yahudilere karşı şiddet dalgası doğurmasına sebep oldu. Yahudiler, Yunanlar ve İngilizoğulları tarafından saldırıya ve dayağa maruz kaldılar, Yahudileri dövenler arasında Yunan konsoloslar da mevcuttu. Yahudiler valiye bu durumdan şikayetçi olduklarını bildirince 400 ila 500 kamçılık falakayla cezalandırıldılar. Kadı kendini, konsoloslukların talepleri altında hareket eden validen soyutladı. Vali, beş yüz Yahudiyi hapise attı.

Rodoslu Yunan ve Yahudilerden beşer delege 10 Mayıs'ta İstanbul'a vardı. Başkentte kadı, Fransız kosonolosu ve Avusturya viskonsülü ile bir araya geldiler. 26 Mayıs'ta soruşturma mahkemesi Rıfat Bey önderliğinde ilk duruşmasına başladı. Kadı, "tüm olayların bir nefret ürünü olduğu ve İngiliz ile Avusturya konsolosları tarafından başlatıldığını" dile getirdi. Konsoloslar Yahudilerin suçlu olduğunda ısrar edip Rodos'taki meslektaşlarının sunduğı tanık konuşmalarını delil diye sundu.

Dava iki ay daha sürdü ve İngiliz elçi, Rodos valisinin işkencelerine ışık tutulması için ısrar etti. 21 Temmuz'da mahkeme karar verdi. "Davacının Rodos'un Yunan nüfusu ve davalının Yahudi nüfusu" olduğu duruşmanın ilk bölümünde beraat kararı çıktı. Davanın ikinci kısmında ise, Yusuf Paşa yetkisi olmamasına rağmen Yahudi nüfusuna karşı hareket etmek ve Tanzimat Fermanı'na aykırı gelmek suçundan görevinden alındı. Karardan memnun olan İngiltere elçisi, Bab-ı Ali'nin hareketlerinin adil ve insani olduğunu dile getirdi.

Temmuz 1840'ta, Adolphe Crémieux ve Sir Moses Montefiore önderliğinde bir delege, Şam Yahudilerini kurtarmak için Mısır'a yol aldı. Crémieux ve Montefiore, Kavalalı'dan soruşturmanın ya İskenderiye'ye transfer edilmesini ya da davanın Avrupalı hakimler tarafından ele alınmasını talep ettiyse de bu teklif reddedildi. Asıl amacı tutsak Şam Yahudilerini kurtarmak olan delege, resmi bir kan iftirası kınaması yapılmadan tutukluların özgür bırakılmasını kabul etti.

Kavalalı Mehmet Ali görevini tamamlayan Montefiore, İstanbul üzerinden Avrupa'ya geri yol aldı. 15 Ekim 1840'ta Lord Ponsonby ile buluşan Montefiore, Sultan Süleyman'ın yaptığı gibi o günün sultanının da bir ferman yayınlayıp kan iftiralarının geçersiz olduğunu bildirmesi gerektiğini belirtti. Bu fikri benimseyen İngiliz elçi, Koca Mustafa Reşit Paşa ile Montefiore arasında bir hafta içinde bir toplantı ayarladı. Montefiore, fermanın taslağını hazırlayıp Fransızca tercümesini Reşit Paşa'ya sundu ve Paşa olumlu yanıt verdi.

Montefiore, Sultan ile 28 Ekim akşamı bir araya geldi. Montefiore, günlüğünde saraya giderken "sokakların kalabalık ve Yahudi evlerinin ışıklandırılmış" olduğunu yazdı. Montefiore, yüksek sesle yaptığı açıklamada, Rodos davasıyla ilgili verilen karar için Sultan'a resmi bir teşekkür sundu. Cevap olarak Sultan, misafirlerinin arzularının yerine getirileceğinin garatisini verdi. Ferman, 7 Kasım'da Montefiore'ye ulaştırıldı ve bir kopyası da hahambaşına sunuldu. Rodos davasının sonucundan alıntı yapılan fermanda, Yahudi inançları ve "dini kitapları" incelendiğinde görüldüğü üzere "onlara yapılan suçlamalar... tamamiyle karalamadır. Yahudi milleti, yetkimiz altındaki birçok millet gibi aynı ayrıcalıklardan faydalana. Yahudi milleti koruna ve savunula" denmektedir.





Solmaz Ünaydın

Sefire Solmaz Ünaydın (d. 1942 - ö. 26 Ağustos 2010) Türkiye'nin Stockholm, Varşova ve Tokyo büyükelçilikleri görevlerinde bulunan Türk diplomat. Solmaz, Filiz Dinçmen'den sonra Türkiye'nin ikinci kadın büyükelçisidir.

Solmaz Ünaydın, doktor bir baba ile avukat bir annenin tek çocuğu olarak 1942 yılında doğdu. TED Ankara Koleji'ni okul birincisi olarak bitirdikten sonra, lisans eğitimini ABD'deki Byrn Mawr Üniversitesi'nde Uluslararası İlişkiler ve Uluslararası İktisat ve Uluslararası Hukuk bölümlerinde tamamladı. Daha sonra Türkiye'ye döndü ve 1967'de Dışişleri Bakanlığı'nın giriş sınavlarını kazanarak, dönemin sayısı oldukça az olan kadın diplomatları arasında yer aldı. Önce bakanlığın "Ortadoğu Dairesi"’nde uzman olarak çalışan Ünaydın, daha sonra ilk yurtdışı görevini Birleşmiş Milletler'deki Türk Daimi Temsilciliği'nde üstlendi. Orada üç yıl "aday meslek memuru" ve "üçüncü kâtip" olarak görev yaptıktan sonra, Kahire Büyükelçiliği’ne "ikinci kâtip" olarak atandı. Ardından BM nezdindeki Daimi Temsilciliğe bu kez müsteşar olarak atandı. Türkiye'ye dönüşünde ise Dışişleri Bakanlığı'nda "Ortadoğu Dairesi Başkanlığı" görevini yürüttü.

Solmaz Ünaydın, Ağustos 1992'de Türkiye'nin Stockholm büyükelçiliği görevine getirildi. Ünaydın böylece 1982 yılında Lahey büyükelçiliği görevine atanan Filiz Dinçmen'den sonra ikinci kadın büyükelçi oldu. Burada dört yıl görev yaptı ve 1996 yılında Varşova büyükelçiliği görevine atandı. İki yıl da burada görev yaptıktan sonra bakanlığa dönerek, önce kısa bir süre "Yurtdışı Tanıtım Genel Müdürlüğü", ardından da "Siyaset Planlama Genel Müdürlüğü" görevlerinde bulundu. Ünaydın, 14 Aralık 2002'de son yurtdışı görev yeri olan Tokyo büyükelçiliğine atandı. Dört yıl Japonya'da görev yapan Ünaydın, 16 Aralık 2006'da merkeze alındı.

Ünaydın, Dışişleri Bakanlığı’ndan emekli olduktan sonra, İzmir için EXPO 2015 Tanıtma Kurulu Başkanlığı yaptı. Ünaydın, 2009 yılında kurulan "Global İlişkiler Forumu"’nun da kurucuları arasında yer aldı.

Solmaz Ünaydın, 26 Ağustos 2010 tarihinde 68 yaşındayken vefat etti. Cenazesi 29 Ağustos 2010'da Kocatepe Camii'nde öğle namazını müteakip kılınan namazdan sonra, Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi. Solmaz Ünaydın, kendisi gibi diplomat olan Tevfik Ünaydın ile evli olup, çiftin çocukları yoktu.





1993-94 Serie A

1993-94 Serie A İtalya'da en üst düzey futbol ligidir . Bu sezonun sonunda Milan takımı 14.şampiyonluğunu kazanmıştır.












Afrika'da LGBT hakları

Afrika'da lezbiyen, gey, biseksüel ve transgender (LGBT) hakları dünyanın diğer bölgeleriyle kıyaslandığında oldukça kısıtlıdır. BBC eşcinselliğin 38 Afrika ülkesinde yasa dışı olduğu tahmin etmektedir. 13 devlette ise eşcinsellik yasaldır ya da bu konuyla ilgili yasa yoktur.

Son yıllarda çok daha fazla sayıda birinci dünya ülkesi eşcinselliğin yasak olduğu ülkelere yapılan yardımları azaltmakta ya da yasaklamaktadır. Buna rağmen çok sayıda ülke hala uluslararası insan haklarını ihlal etmekte ve LGBT haklarını görmezden gelmektedir ve bazı durumlarda LGBT yaşam tarzına karşı baskıları artıran yasalar gündeme gelmektedir..

Moritanya, Sudan ve Kuzey Nijerya'da eşcinsellik ölüm cezasına çarptırılabilinecek kadar ağır bir suçtur. Uganda'da eşcinsellikle suçlananlar en fazla hayat boyu hapis cezasına çarptırılır. Güney Afrika ise anayasasında gey ve lezbiyen haklarını garanti ederek eşcinsel evlilikleri yasalaştırdığından kıtada gey ve lezbiyenlere karşı en özgürlükçü ülkedir.






Mağrur ve Sefil

Mağrur ve Sefil, başrollerinde Yılmaz Güney'in oynadığı yönetmenliğini ise Remzi Jöntürk'in y