ve İngilizcede “High Sabbath” (Yüksek Sebt) adı verilen ve Sebt’e ek tanıklıklar sağlayan yıllık yedi Kitabı Mukaddes bayramı açıklanmıştır; bunlar her zaman haftalık Sebt gününe denk düşmez. Üçü ilkbaharda gerçekleştirilir: Pesah’ın (Fısıh–Hamursuz Bayramı) birinci ve yedinci günleri ve Şavuot (Pentekost). Dördü sonbaharda, yedinci ayda gerçekleştirilir ve Şabbaton olarak da adlandırılır: Roş Haşana (Borazanlar Bayramı–Anma Günü); Yom Kippur, “Sebtlerin Sebti” (Kefaret Günü) ve Sukot (Çardak) bayramının birinci ve sekizinci günleri. “Yüksek Sebtler” ifadesi ayrıca çoğunlukla “Yüksek Bayramlar”, yani Roş Haşana ve Yom Kippur bayramlarıyla eş anlamlı olarak da kullanılır.

Sebt Yılı, veya Şmita (İbranice: , Strong’s 8059, shemittah olarak, lafzen “serbest bırakma”), Tora’da İsrail Ülkesi için emredilen yedi yıllık tarım döngüsünün yedinci (שביעי, Strong's 7637, shebiy'iy) yılıdır, Kitabı Mukaddes geleneğinde uygulanışı nispeten seyrek olmakla birlikte, modern Yahudilikte halen uygulanmaktadır. Şmita sürecince toprak nadasa bırakılır ve tüm tarım faaliyetleri –sürme, dikme, budama ve ekin biçme dâhil olmak üzere– Tora ve Yahudi yasası tarafından yasaklanmıştır. Geleneğe göre diğer tarım yöntemleri (sulama, gübreleme, otları ayıklama, püskürtme, keserek düzeltme ve çim biçme gibi) ağaçların ve bitkilerin büyümesini iyileştirmek amacıyla değil, yalnızca önlem olarak uygulanabilir; ayrıca bu yıl boyunca kendiliğinden yetişen her tür meyve hefker (sahipsiz) sayılarak arazi sahibine değil, fakirlere, yabancılara ve kır hayvanlarına bırakılır; bu meyveler herkes tarafından toplanabilir. Ayrıca Şmita ürünlerinin satışına, tüketimine ve imha edilmesine ilişkin bir dizi yasa da uygulanmaktadır. Yıl sonunda yabancıların borçları hariç tüm borçlar silinmelidir (Tesniye 15:1–11); benzer bir şekilde altı yıl çalışan bir kölenin yedinci yıl serbest bırakılması da Tora’da emredilir. Levililer 25. bölümde Şmita’yı yerine getirenlere bereketli hasatlar vadedilir ve bu uygulama dinsel imanın denemesi olarak tanımlanır. Şmita kavramı Tesniye Kitabı’nda beş kez “serbest bırakma” olarak tercüme edilmiştir (“bırakma, bağışlama” anlamına gelen שמט, şamat kökünden, 8058).

Yahudi Şabatı (Şabbat, Şabbes, Şobos, vs.) Cuma günbatımından Cumartesi gecesi gökte üç yıldız belirene dek tutulan haftalık bir dinlenme günüdür; Mesihçi Yahudilikte olduğu gibi Hristiyanların bazı azınlık grupları tarafından da yerine getirilmektedir. Şabat’ta yapılması yasak olan otuz dokuz faaliyet Şabat Kitapçığında (Talmud) sıralanmıştır. Geleneksel olarak Şabat, Halaka’ya göre hesaplanan ve coğrafi olarak ve her hafta değişen zamanlarda, günbatımından hemen önce mumlar yakılarak karşılanır. Yahuda ha-Levi (12. yüzyıl) Şabat’ın hesaplanması için başlangıç halinde olan Yahudilere ait bir tarih değiştirme çizgisi önerdi, daha sonra bu tarih değiştirme çizgisinin Çin ile Japonya arasına düştüğü hesaplandı (başka çizgiler de mevcuttur ve yolcuların hem kişisel hem de yerel Şabat’ı dikkate almaları umulur); Pinças Eliya Horovitz (18. yüzyıl) ise kutup bölgelerinde Şabat’ın 24 saatlik günlere göre tutulması gerektiğini belirtti, ancak bir tarih değiştirme çizgisi belirlemedi. Şabat Yahudi halklarının yaygın bir şekilde tanınan karakteristik özeliğidir. Yahudi veya Yahudileşen Hristiyanlar olarak sınıflandırılan Subbotnikler (kelime anlamıyla: Sebtîler/Sebt’i tutanlar) Şabat’ı katı bir şekilde tutmalarıyla bilinen bir Rus mezhebidir; Sabetaycılar “Şabbetay” adını taşıyan en tanınmış kişi olan Sabetay Sevi’nin izleyicileridir. (Macaristan doğumlu Reformist haham Ignaz Einhorn kendi cemaatinin Şabat ibadetini kültürel olarak Pazar günlerine kaydıracak kadar ileri gitmiştir.) Bir yıl içindeki haftalık Şabatlar’dan bazıları Özel Sebtler olarak belirlenmiştir, örneğin Pesah’tan önceki Şabat haGadol (kelime anlamıyla “Yüksek Sebt”, ancak diğer Yüksek Sebtler’le karıştırılmamalıdır); ve Yom Kippur’dan önceki Şabat Teşuvah (“Tövbe Sebti”).

Bu konuda ayrıntılı bilgi için Şabaton konusuna bakınız.
Modern İsrail’de konuşma dilinde Şabaton veya Şaboson kavramı Şabat’ta veya odak noktası Şabat’ta olmak üzere tüm hafta sonu boyunca düzenlenen bir eğitim faaliyeti veya programı ve çoğunlukla kutlama anlamına gelir. Bu faaliyetler gençlik grupları, bekâr grupları, havralar, okullar, sosyal gruplar, yardım grupları veya aile toplantıları tarafından düzenlenir, çok nesilli ve geniş kapsamlı veya sınırlı gruplara özgü olabilir ve bir grubun çoğunlukla toplandığı yerde veya alan dışında düzenlenebilir. Yanlıca “dinlenme” yerine “Şabaton” kavramını kullanılması faaliyet veya programda Şabat’ın öneminin tanındığına işaret eder.

Hristiyanlıkta hem yedinci gün Sebti’ni tutanlar hem de birinci günü Sebt olarak tutanlar kendilerini “Sebtî” kabul ederler ve Sebt’i “Rabb’in Günü” (Grekçe κυριακός) olarak görürler, her bir taraf kendi duruşlarının Kitabı Mukaddes’in öğretisi olduğuna inanır; benzer durum Sebt’e ilişkin sağlam ilkeleri izleyen kişiler için de geçerlidir. Örneğin, “Küriakos” (Vahiy 1:10) ifadesi ya (birinci gün) Yuhanna’nın ruhta alındığı hafta günü ya da (yedinci gün) götürüldüğü yedinci binyıl Sebti olarak anlaşılmaktadır. Benzer şekilde, Pazar gününü ifade eden “Sunday (kelime anlamı: güneş günü)” sözcüğü de, farklı gruplar tarafından ya o gün yapılan pagan güneş ibadetini (Hezekiel 8:16–18) hatırlattığı için doğru bulunmamakta, ya da Mesih için kullanılan “doğruluk güneşi” (Malaki 4:2) tanımlamasının bir işareti olarak onaylanmaktadır. Pek çok Hristiyan toplu ibadetin Sebt’le sınırlı olmadığını (Elçilerin İşleri 2:45) ve tüm insanların kastedildiği şekilde “Sebt günü[nün] insan için oldu[ğunu]” (Markos 2:27,KM) kabul etmektedir.

Püritenlerin zamanından beri İngilizce konuşan Protestanların çoğu, pek çok Roma Katoliği ve bazı Ortodoks mezheplerinin mensupları gibi, “Rabb’in Günü”nü (yani Pazar) “Sebt”le özdeşleştirmektedir; bu gün Mesih’in dirilişi anısına tutulmakta ve çoğunlukla Efkaristiya’yla birlikte kutlanmaktadır. Pek çokları için bu dinlenme ve Diriliş Günü’nün anısına toplu ibadet günüdür. Yedi günlük haftanın hem birinci, hem de “sekizinci günü” kabul edilmektedir (gerçi Pazar ISO 8601 standardına göre haftanın “yedinci” günü olarak belirlenmiştir). Birinci günün tutulmasının “dünyevî” faaliyetlerden titiz bir şekilde kaçınılarak, Yahudi Şabatı’nın tüm kurallarına uymayı gerektirdiğini nispeten az sayıda Hristiyan (İskoçya Kilisesi’nde olduğu gibi) kabul etmektedir. İlgili Son Zaman Azizler hareketi (Mormonizm) genel olarak birinci gün Hristiyan Sebtî geleneklerinden daha güçlü olanı izleyerek, alışverişten, boş zaman geçirme faaliyetlerinden ve çalışmaktan kesinlikle gerekli olduğu durumlar haricinde kaçınılır. Tonga’da tüm ticaret ve eğlence faaliyetleri Cumartesi gece yarısından Pazar gece yarısına dek durdurulur, ülke anayasasında bu Sebt sonsuza dek kutsal olarak ilan edilmiştir. Rabb’in Günü kimi zaman Sebt’in Cumartesi’ye karşılık geldiğine ancak geçerliliğinin kalktığına inananlar tarafından tutulmaktadır. Doğu Ortodoksluğunda, Etiyopya Ortodoks Tevahedo Kilisesi birkaç yüzyıl boyunca, diğer Ortodoks geleneklerinde olduğu gibi, hem Pazar Diriliş Günü’nü, hem de Cumartesi Sebti’ni farklı şekillerde tutmuştur.

Püriten Sebtîliği veya Reform Sebtîliği, Hristiyanlık içinde Sebt’in genel olarak dinlence faaliyetlerinden kaçınılması özelliği öne çıkarak katı şekilde tutulmasıdır. Westminster İnanç Açıklaması’nda ifade edilen “Püriten Sebti” çoğunlukla “Kıta Avrupası Sebti” ile kıyaslanmaktadır; bunlardan ikincisi Heidelberg İlmihali gibi Kıta Avrupası Reform inanç açıklamalarını izler, burada Rabb’in Günü’nde istirahat ve ibadet edilmesi vurgulanmakta, ancak dinlence faaliyetleri yasaklanmamaktadır.

Bazı Hristiyan mezhepleri Sebt’i Yahudiliktekine benzer bir şekilde tutmak için Kitabı Mukaddes’in desteğini aldıkları düşüncesindedir, ancak Sebt günü Cumartesi akşam karanlığı çöktüğünde değil, Cumartesi günbatımında sona erer. Erken dönem kilise tarihçileri Sozomen ve Sokrates, yedinci günün Roma ve İskenderiye’deki Hristiyanlar haricinde Hristiyan ibadet günü olduğunu belirtirler. Orta Çağ boyunca pek çok Sebtî Yahudi¬–Hristiyan topluluklara tanık olunmuştur; Szekler Sebtîleri 1588 yılında Transilvanya Üniteryen Kilisesi’nden ayrılarak kurulmuş ve topluluk 1870’lerde Yahudiliğe ihtida edinceye dek varlığını sürdürmüştür. Yedinci Gün Baptistleri 17. yüzyıl ortalarından beri Sebt’i Cumartesi günü (gerek günbatımından, gerek gece yarısından itibaren olmak üzere) kutlamışlar ve Amerika’da (sayıları şimdi daha fazla olan) Yedinci Gün Adventistlerini etkileyerek 19. yüzyıl ortalarında bu uygulamaya başlamalarını sağlamışlardır. Belirtilen topluluklar ve diğerleri, İsa’nın örnekliğine göre, yedinci gün Sebti’ni tutmanın On Emir’de yer alan diğer emirlerin her birine denk ahlakî bir sorumluluk olduğuna inanırlar. Ayrıca Kutsal Yazılar’da Allah’ın yedinci günü “Sebt günlerim” (Çıkış 31:13–KM) ve “RABBE mukaddes Sebt günü” (Çıkış 16:23–KM) olarak nitelendirmesine ve İsa’nın kendisini “Sebt gününün Rabbi” (Matta 12:8–KM) olarak adlandırmasına dayanarak, “Rabb’in Günü” ifadesini yedinci gün anlamında kullanırlar. Yuvarlak olan yeryüzünde Sebt’in dünya çapında tanımlanması sorununu bazı yedinci gün Sebtîleri Uluslararası Tarih Değiştirme Çizgisi’nden faydalanarak (yani yerel dinlenme günü düzenlemesine izin vererek, Ester 9:16–19) çözmüşlerdir, başkaları ise (Alaskalı bazı Sebtîler gibi) Sebt’i Yeruşalim zamanına göre tutmaktadır (yani Daniel 7:25 ayeti uyarınca insan eseri dünyevî gelenekleri reddetmektedirler). Afrika’nın güney kısmında yaşayan Lemba halkının büyük kısmı, diğer bazı Afrika kabileleri gibi Hristiyandır ve Kitabı Mukaddes zamanının İsraillilerinden geldiklerini iddia ederek, Sebt gibi haftada bir günü kutsal tutmakta ve Yahudiliğe ilişkin olarak görülen pek çok inanç ve uygulamayı sürdürmektedirler.

Her 29 veya 30 günde bir görülen yeni ay, Yahudilikte ve diğer bazı inançlarda ayrıca kutsanmış olan özel bir gündür. Yaygın olarak Sebt kabul edilmez, ancak baz