yerini almıştır. 
Basçı Marc Muellbauer ve davulcu Heinrich Köbberling’den oluşan triosu ile 2008 yılında ECM etiketiyle piyasaya çıkan "The End of a Summer" albümünde sanatçı yalnızca kendi bestelerine yer vermiştir.

Hülsmann, kendi trioları dışında ayrıca "United Women’s Orchestra"’da piyanist olarak, Judy Niemack ile misafir sanatçı olarak, Meike Goosmann’ın quintetinde ve Angelika Niescier ile duo olarak da sahne almıştır. 2001 yılından beri Berlin’deki Sanat Üniversitesi’nde dersler vermekte ve Hannover’deki Müzik ve Tiyatro Yüksekokulu’nda kompozisyon workshopları düzenlemektedir. 2012 yılından itibaren de Alman Caz Müzisyenleri Birliği’nin yönetim kurulu başkanlığını yapmaktadır.

"Scattering Poems" albümü "German Jazz Award" ödülü almıştır. 2008 yılında Julia Hülsmann’ın triosu Essen’deki Kunst Hof Rüttenscheid’dan "Jazzpott" plaketi almıştır. Üçüncü olarak 2010’un Nisan ayında, kendi adını taşıyan triosu ile "German Jazz Meeting" ‘e davet edilmiştir.





ESO 498-G5

ESO 498-G5, Kumpas takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak uzaklıkta bulunan bir ara sarmal gökadadır.




Gambiya arması

Gambiya arması, Afrika ülkesi Gambiya tarafından resmi olarak kullanılan armadır. Ülkenin bağımsızlığını henüz kazanmadığı 18 Kasım 1964 tarihinde kabul edilerek resmi arma olarak kullanılmaya başlanmıştır, ülke 1965 tarihinde bağımsızlığını kazandıktan sonra da yeni ülkenin resmi devlet arması olmuştur.

Armanın ortasında bulunan kalkanın dıştan içe doğru yeşil ve beyaz olmak üzere iki çerçevesi vardır. İç kısımda mavi zemin üzerine çapraz bir şekilde konumlandırılmış altın sarısı balta ve çapa bulunmaktadır. Ülkenin iki büyük etnik grubu olan Mandinka etnik grubu ile Fula etnik grubunu tarafından tarım işlerinde kullanılan bu gereçlerden balta, fındık toplam işleminde kullanılırken, çapa tarımsal alanda yetişen yabani otları temizlemekte kullanılmaktadır. Bu simgeler ile tarımın ülke ekonomisine olan büyük katkısı ifade edilmektedir.
Kalkanın üst bölümünde üzerinde yer fıstığı bitkisi bulunan şövalye miğferi konumlandırılmıştır. Miğferin en üst bölümünde ise ülkenin ulusal simgelerinden olan palmiye ağacı konumlandırılmıştır. Kalkanın her iki tarafında da yüzleri kalkana bakan kişiye dönük şekilde konumlandırılmış arka patileri üzerinde duran iki adet kırmızı aslan bulunmaktadır. Ön patilerinin biri ile kalkanı tutan aslanlar diğer patileri ile sapından tutacak şekilde biri çapa diğeri de balta tutmaktadır. Aslanlar armada Gambiya'nın Britanya İmparatorluğu içerisinde yer aldığı ve bu imparatorluğun sömürgesi ve kolonisi olduğu dönemleri anımsatmaktadır. Armanın alt kısmında yer alan slogan bandında ise İlerleme, Barış, Refah "(Progress, Peace, Prosperity)" yazmaktadır.






Selahattin Erköse

Selahattin Erköse, (d. 1929 - ö. 8 Mart 2013) Türk bestekar ve sanatçı. Aralarında "Rüzgar kırdı dalımı ellerin günahı ne" gibi yaklaşık 50 kadar beste ve saz eseri bulunan ünlü sanatçı 84 yaşında Alzheimer hastalığı nedeniyle İstanbul'da vefat etti, cenazesi Şişli Camii'nden kaldırılarak Gülsuyu Mezarlığı'na defnedildi.




Ravi Shankar

Ravi Shankar (; d. 7 Nisan 1920, ö. 11 Aralık 2012), Bir Hint çalgısı olan sitarın üstadı.

1920 de Hindista'nın Varanasi kentinde doğdu. Müzik eğitimini Hindistan da ailesinden, genç yaşta gittiği Paris'te batı müziği eğitimini aldı. Ravi Shankar 11 Aralık 2012 tarihinde hayatını kaybetti.
Ravi Shankar, doğu ve Batı müziklerindeki sentezi ile birçok sanatçıyı etkilemiştir. 1971 yılındaki Bengladeş konserinde birçok batılı müzisyen ve sanatçı ile sahne almıştır. George Harrison ondan dersler almıştır.




Emin Kuz

Muhammed Emin Kuz, (d. 12 Mayıs 1959, Ankara) "Türk hukukçu".

1981 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olmuş ve aynı fakültede 1982 yılında yüksek lisans öğrenimini tamamlamıştır. 1982 yılında Ankara hakim adayı olarak mesleğe başlamış, 1984 yılında ise Isparta hakimi olarak atanmıştır. 1986 yılından itibaren Başbakanlık'ta, Kanunlar ve Kararlar Genel Müdürlüğü'nde uzman yardımcısı, uzman ve daire başkanı olarak çalışmıştır. Başbakanlık müşavirliği, 2005-2009 yılları arasında Bakanlar Kurulu kontenjanından YÖK üyeliği yapmış, Nisan 2007'de Başbakanlık müsteşar yardımcısı olmuş, 7 Eylül 2007 tarihinde Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreter yardımcısı olan görevlendirilmiş ve 8 Mart 2013 tarihinde Anayasa Mahkemesi üyeliğine atanmıştır. Evli ve İngilizce bilmektedir.

2004 yılında TRT yönetim kurulu üyeliğine RTÜK tarafından belirlenip bakanlar kurulu tarafından atanmış ancak Danıştay 5. daire bu kararı durdurmuştur.





Takyeciler Cami

Takyeciler Camii Sulu Sokak'ta Yağıbasan Medresesinin karşısında, Arastalı Bedestenin bitişiğinde bulunmaktadır. Caminin banisi veya kesin inşa tarihine ilişkin bir kitabesi yoktur. Ne kadar inşa tarihi hakkında kesin bir tarih olmasa da, çok kubbeli 15. yüzyıl Osmanlı camileriyle plan benzerliği ve minare kaidesinde görülen malzeme, teknik ve biçim özellikleri 15. yüzyıl yapısı olduğuna işaret etmektedir.

Cami 1871-72 tarihlerinde ve I. Dünya Savaşı yıllarında onarım görmüştür. I. Dünya Savaşı yılları onarımında kubbeleri kaplamak için kurşun bulunamadığından kırma çatı ile kapatılmış, Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün 1964-65 yılı onarımında ana şema değiştirilmeden duvarlar, destekler ve örtü yenilenmiştir. Caminin batısına bitişik şadırvan da üzerindeki kitabeye göre 1894-95 tarihinde yenilenmiştir. Eğimli bir arazide kurulmuş yapı; kareye yakın dikdörtgen planlı, çok kubbeli bir Osmanlı camisidir. Batı ve kuzey cephedeki kapılarla girilen harim; ortadaki bağımsız dört paye ve sekiz adet duvar payesi üzerine atılmış sivri kemerlerle dokuz birime ayrılmış ve her birimin üzeri pandantif geçişli kubbeyle örtülmüştür. Kubbeler sekizgen kasnak üzerine oturmaktadır. Mihrap ekseni üzerindeki kubbelerin kasnakları diğerlerinden daha yüksektir. Batı cephedeki girişin önüne son cemaat yeri gibi düşünülen bir mekan eklenmiştir. Az sayıdaki pencereler çok küçük tutulmuştur. Batı cephede iki, kuzey cephesi ve bedestenle bitişik doğu cephesinde üst seviyede üçüz pencereler ve güney cephede çift sıra pencere düzenlemesi görülür. Güneybatı köşeye bitişik kare kaideli, silindirik gövdeli ve tek şerefeli minarenin kaideden yukarısı yenilenmiştir. Caminin beden duvarları ve kubbe kasnakları moloz taş ile yenilenmiştir. Kubbeleri taşıyan payeler ve kemerler kesme taştan inşa edilmiş, pencere kemer ve çerçeveleriyle kubbelerde tuğla malzeme kullanılmıştır. Mihrap ve minberin malzemesi de taştır. Yapının hiç dokunulmamış görünen kısmı olan minare kaidesinde moloz taş ve tuğla ile düzensiz almaşık teknik uygulanmıştır. Harimde ortadaki serbest payeler üzerindeki kemer yüzeylerinde kalemişi süsleme izleri görülmektedir.





Türkiye Türkmenleri

Türkiye Türkmenleri ya da Anadolu Türkmenleri, Anadolu Oğuzları veya yaygın adlarıyla Türkmenler (Osmanlıca تركمنلر), Selçuklular döneminde Anadolu ve çevresinde Türkmeneli denen bölgelerde yerleşmeye başlayan, dilleri Türkiye Türkçesine bağlı Anadolu ağızları içinde ele alınan ve Türkiye Türklerini oluşturan Oğuz oymakları Müslüman olup, Hanefi Sünni ve Anadolu Aleviliği (Türkmen Aleviliği ya da Kızılbaş) olarak görülür. Anadolu’nun Türkleşmesi sürecinde etkili olmuşlardır. Kimileri "Türkmen" adını yerleşik olanlar için kullanırken göçebe olanlarını da Yörük olarak adlandırır. "Türkmen" (تركمنلر) ve "Yörük" (يوروك) kelimeleri tarihî belgelerde eş anlamlı olarak da kullanılmıştır. Osmanlı arşiv belgelerinde, yerleşim durumuna ve şekline bağlı olarak köylü «Türk» olarak adlandırılırken, göçer veya yarı-göçer topluluklar «Türkmen» ya da «Yörük» tabiriyle anılmışlardır. Aşiretler, yerleşik veya konar-göçer olma durumlarına ve bulundukları bölgelere göre «Türkmen» ya da «Yörük» adını almışlardır. Kimilerine göre Kızılırmak'ın doğusundakilere "Türkmen" batısındakilere ise "Yörük" denir. Maraş ve çevresinde yaşayan Dulkadirli Türkmenleri için Osmanlı kaynaklarında hem "Türkmen" hem de "Yörük" tabiri birlikte kullanılmıştır. Etnik olarak akraba oldukları Türkmenistan Türkmenleri (Yaka Türkmenleri) ile aynı adı taşıdıkları gibi kimi uruğ/oymak adları da ortaktır.

Türkmen aşiretleri, boy beyi ("İnallu" boyunun adı İnal-oğlu Hamza Bey'den, "Gündüzlü" boyunun adı Gündüz-oğlu İbrahim Bey'den gelir), kethüda adı, soylarının adı, yaşadıkları yerlerin adı, iktisadî faaliyet ve bunun sonucu olarak besledikleri hayvanlar veya tarıma ait faaliyetleri gibi pek çok sebebe dayalı olarak ad almaktadırlar.

Anadolu'nun Türkleştirilmesinde aktif rol oynamışlardır. Bizanslılar ile mücadelelerinde Selçuklular uç bölgelerine Türkmenleri yerleştirmek suretiyle fetih hareketlerini kolaylaştırma yoluna gitmişler ve Türkistan'dan Teke Türkmenleri ile diğer Türkmen oymaklarını Anadolu'ya yerleştirmeye başlamışlardır. Anadolu Selçuklu Devletinin tarihindeki en büyük Türkmen ayaklanması olan 1240 yılındaki Babai ayaklanması ve peşinden 1243 yılında Moğollarla yapılan Kösedağ Muharebesinde yenilmeleri üzerine Ahiler ve Türkmenler katledilmişlerdir.

İlginç biçimde Anadolu Türkmen aşiretlerinin önemli bölümü, özellikle de Alevi olanlar, Horasan'dan geldiklerini ifade ederler. Horasan, Selçukluların Anadolu'ya uzanmadan önce kaldıkları Hazar ötesi Oğuz toprağıdır. Oğuzların bölgedeki yoğunluğunu vermesi bakımından “Horasan’ın her tarafı Türk cephesidir” diyen Yakûbî’nin (öl. 897) Harezm ile Hazar denizi arasındaki bölgeye “Oğuz çölü” demesi önemlidir.

Boz-Ok ve Üç-Ok diye iki ana kola ayrılan Oğuz, etimolojik olarak "oġuz" < "oḳ-u-z" «oklar» demektir ve "ok" (“boy, kabile” ) kelimesi ile ikili organ adlarında ("ağız, diz, göz, boynuz") rastlanan "-z" ikil-çoğul ekine ("formans" ) dayanır.

Diğer Oğuzlardan ayırt edebilmek için, Müslüman olan Oğuzlar, Türkmen adıyla anılmaya başlanmıştır. Türkmen kelimesi ilk olarak Orta Türkçe dönemine ait Divânu Lügati't-Türk'te «Türkmen» (تُركْمانْ) olarak geçer ve ""Bunlar Oğuzlardır. Bunlara Türkmen denilmesinde bir hikâye vardır, şöyledir: ..."" biçiminde tanımlanır. Etimolojik olarak "Türkmen" kelimesi "-men/man"