murex ferreus" denilmiştir. Partlar tarafından Romalılara karşı Carrhae Muharebesinde başarıyla kullanılmıştır.

Japonlar tarafından kullanılan demir dikenine "makibişi" denilir. Samuray tahkimatlarını korumak için geliştirilmiştir. Feodal Japonya'da yaygınlıkla kullaılan sandaletleri kolaylıkla delebilecek şekilde tasarlanmıştır.

Demir dikeni II. Dünya Savaşı sırasında ve günümüzde özel harekât birliklerince sıkça kullanılmaktadır.

Demir dikeni hayvan, savaş fili, insan ve develerin ilerleyeişini yavaşlatıp durdurabilir. Modern çağlarda lastik tekerlekli taşıtlara karşı da kullanılabilmektedir. Günümüzde özellikle toplumsal olaylarda, gösterilerde bulundurulması ve kullanılması yasaklanmıştır.

Demir dikeni benzeri bir mantığa sahip olan punji kazığı da yere dik olarak yerleştirilmiş ucu sivriltilmiş kazıklardan oluşur. Bu tür tahkimat üzerine basma şeklinde değil kazıklarla dolu bir çukura düşme veya bubi tuzağı sonucu çarpma şeklinde çalışır.

II. Dünya Savaşı sırasında devasa demir dikenleri anti-tank engelleri olarak kullanılmıştır. Benzer şekilli ejderha dişi de bu amaçla kullanılmıştır. Bu tür tahkimat özellikle Normandiya Çıkartması sırasında yoğunlukla kullanılmıştır.

Demir dikeni simgesi arma biliminde sık kullanılır. Çok sayıda soylu aile ve askeri birliğin de simgesidir.




Bırak Şu Gurbeti

Bırak Şu Gurbeti, Ferdi Tayfur (müzisyen)'un albümüdür.


1, 2, 3, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 14. şarkıların söz ve müzikleri Ferdi Tayfur (müzisyen)'undur.

Not: Albümün bir benzeri de Görsev'den Bitmeyen Çile adıyla yayınlanmıştır.




Melik-i Acem Türbesi

Melik-i Acem Türbesi bu türbe içerisinde I. Süleyman'ın oğlu Şehzade Bayezid ve oğullarının cenazeleri bulunmaktadır. Ayrıca Abdulvehab Gazi'nin de türbesi bulunmaktadır. Bu türbe Sivas'ta surların dışında yer almaktadır.




Luanshya

Luanshya, Afrika kıtasında bulunan Zambiya devletinde bir şehirdir.

Şehir ülkenin kuzey kesiminde Copperbelt Bölgesi içerisinde yer alan bir yerleşim yeridir. Şehirde 2010 resmi nüfus verilerine göre 120.000 kişi yaşamaktadır. 2000 tarihinde gerçekleştirilen resmi nüfus sayım sonuçlarına göre 115.579 kişi yaşamaktaydı.

Luanshya, Copperbelt bölgesinin beşinci büyük şehri olmasının yanı sıra, ülke genelinde de en yüksek sekizinci nüfusu barındıran şehir konumundadır.

Şehirde ayrıca Zambiya'nın en eski bakır madenciliği işletmesi bulunmaktadır.






Kasama

Kasama, Afrika kıtasında bulunan Zambiya devletinde bir şehirdir.

Şehir ülkenin kuzey kesiminde Kuzey Bölgesi içerisinde yer alan bir yerleşim yeridir. Şehirde 2010 resmi nüfus verilerine göre 113.779 kişi yaşamaktadır. 2000 tarihinde gerçekleştirilen resmi nüfus sayım sonuçlarına göre 74.243 kişi yaşamaktaydı.

Kasama, Kuzey bölgesinin en büyük şehri olmasının yanı sıra, ülke genelinde de en yüksek dokuzuncu nüfusu barındıran şehir konumundadır.





İbiş'in Rüyası

İbiş’in Rüyası, Tarık Buğra'nın 1970 tarihli romanı.
Roman, 1930'lu yıllarda İstanbul'da geleneksel tiyatro anlayışı ile oyunculuk yapmayı inatla sürdüren bir ortaoyuncunun çileli sanat hayatını ve fırtınalı aşkını anlatır. Ortaoyununun ünlü ismi Naşit Özcan'ın hayatından ilham alarak kaleme alınan eser, yazarı Tarık Buğra'nın hayatından da izler taşır. İlk defa 1970 yılında "Hisar Yayınları" tarafından yayımlanan eser yazara “"TRT Roman Ödülleri Yarışması"”nda Başarı Ödülü kazandırdı.

İstanbul’da bir Paşa’nın oğlu olan Nahit, on iki yaşındayken ailesiyle izlediği bir oyununu etkisiyle tiyatroya karşı yoğun ilgi duyar. Ailesi tiyatroyu sevmektedir ancak oğullarının tiyatrocu olma isteğine karşı çıkarlar. Ne olursa olsun sanatçı olmak isteyen Nahit, lise öğrencisi iken evi terk eder, Darülbedayi'ye müracaat ederek devrin ünlü ismi Muhsin Bey'in dikkatini çekmeyi başarır. Küçük rollerle tiyatro çalışmalarına başlar. Tiyatroda tanıştığı "Vedia" ile evlenip iki çocuk sahibi olur. Ancak Vedia, zamanla tiyatroya ilgisini kaybedip kocasını da tiyatrodan uzaklaştırmaya çalışır; bir gün çocuklarını da alarak tiyatro tutkusu hiç sönmeyen Nahit'i terk eder.

İnişli çıkışlı bir tiyatro hayatı sürdüren Nahit, “"İbiş"” rolü ile başarıyı yakalar. Bu roldeki başarısı onun artık hep İbiş'le özdeşleşmesine neden olur; Shakespeare'den, Pirandello'dan oyunlar sergilemek arzusundadır ancak üzerine yapışan İbiş karakteri nedeniyle bu tür oyunlarda başarılı olamaz. Nahit, İbiş olduğunu kabullenir ve bu karakteri geliştirmek üzere çaba harcayıp mesleğinde ilerler.

Nahit oyunculuk yaptığı Nuran Tiyatrosu'nun yöneticisi olur ve onu İstanbul'un en büyük tiyatrosu haline getirir. Vedia ile çocukların hatırına yeniden birleşirler; ancak geçinememektedirler. Nuran Tiyatrosu’nun kadrosuna giren ve Nahit'in çocukluk arkadaşı olan Sadi Rıza, Nahit'in başarılarını kıskanmaktadır, onun ayağını kaydırmak için fırsat kollar. Vedia'ya Nahit'in bir metresi olduğunu söyler ve çift tekrar ayrılır.

Nahit, Veida'nın kendisini terk etmesnde Sadi'nin de etkisi olduğunu öğrenince onu tiyatrodan uzaklaştırır. Nahit'in arkadaşını tiyatrodan kovduğu gün, tiyatroya bir kantocu adayı gelir. Genç ve güzel bir kadın olan Hatice, hasta annesine ve kız kardeşine bakmak için iş istemektedir. Hatice'deki sanat yeteneğini fark eden Nahit, onunla ilgilenir. Önce kantolara çıkararak sahneye alıştırır, sonra değişik rollerle onu başarılı bir oyuncu yapar. Giderek Nahit'in Hatice'ye duyduğu hayranlık, aşka dönüşür. Hatice de ona saygı ile karışık bir ilgi duymaktadır. Aralarında çalkantılı bir ilişki yaşanır.

Sadi Rıza, tekrar tiyatroya girmek için Nahit'i ikna etmeyi başarır. Nahit'i kıskandırmak isteyen Hatice ona aşırı ilgi gösterir. Hatice’nin kendisinden uzaklaşması, diğer oyuncuların kıskançlık ve kaprisleri nedeniyle iyice yalnız kalan Nahit, Sadi Rıza’yı yeniden kovar.

Bir gece Sadi sarhoş olarak tiyatroya gelince Nahit, onu sahneye çıkarır ve rolünü onun üzerinde oynar. Bu sahne seyirciyi oldukça eğlendirirken Nahit'in iç dünyasında fırtınalar kopar ve sahneyi bırakır. Olanları dehşet içinde izleyen Hatice kendini vurur ve tiyatro kapanır.

Üzüntüden kahrolan Nahit yaşadıklarını bir rüyaya benzetir, -nihayet bir rüyanın sonunda uyanmak gibi- gerçeklerle yüz yüze kalır.
Roman, 1970 yılında yayınlandığında okuyucu tarafından büyük bir ilgi ile karşılamış ve bu ilgi üzerine bizzat yazar tarafından piyes olarak düzenlenmiştir. İbiş’in Rüyası piyesi, Devlet Tiyatroları tarafından 1972-1973 sezonundan itibaren sahnelendi .

Roman, 1979 yılında Sırrı Gültekin tarafından filme alındı ve TRT televizyonlarında yayınlandı.





Uzak anılar

Uzak anılar, "The Long Remembering" başlığı altında 1957 yılında Poul Anderson tarafından yayınlanan bir deneyimdir.

Bu deneyim aslında "The Magazine of Fantasy & Science Fiction" dergisinde yayınlandı. Vol 13/5,n° 78, .

Francis Carsac tarafından Fransızcaya çevrildi. O da dahil, birkaç yerde daha yayınlanmıştır:

Anlatıcı, kendisini bir bilimsel deney olarak görüyor, hipnoz altında, atalarından birinin ruhuna ulaşmayı amaçlıyor. O kişinin bazı hayat bölümlerini, birkaç saat veya gün eşdeğerinde bir kısmını yaşayacak, yeri ve gününü belirleme imkansızlığında. Anlatıcı bu deneyimi için ödeniyor. Cesedi deneyim yerinden ayrılmayacak, ve hiçbir fiziksel şey olamayacak : "dönüşü" bir rüya çıkışı eşdeğerinde olacak, ve o zaman" uzak anılarını" anlatacaktır.

Deneyim gerçekleşir.

İsmi Argnach ve Hommes kabilesinde yaşıyor. Sevdiği kadın, Evavy-Unaroa, dengesiz Dev'ler tarafından kaçırıldı. Devlerin maymunumsu yüzleri, uzun kolları, büyük kafatasları, gür kaşları, kısa ve dar çeneleri var. Sakar ve beceriksiz, ateşi bilmiyorlar. Fiziksel olarak çok güçlüler, ama zeki değiller.

Argnach devlerin toplumuna gidip Evavy-Unaroa'yı kurtarmayı karar verir. Kabilesinin diğer üyeleri bu eylemine karşı uyarmaktadır, cesurca ama çok tehlikeli. Belki genç kadın çoktan ölmüştü? Kabilesinin bir üyesinin kaybı zaten yeterli değil mi? Ek olarak bir de bir savaşçının zarara uğramasını mı bırakalım? Argnach kararını korur. Bu nedenle tek başına gidecektir.

Devlerin izlerini takip eder ve nihayet yerlerini keşfeder..

Gece olduğunda, Argnach onlara saldırır : Evavy-Unaroa'nın nerede tutuklu olduğunu anlar, ve kurtarır. Ikisi kaçıp koşarak uzaklaşırlar, ve daha sonra bir kano kullanırlar. Kampa geri dönerler, kabile üyelerinin alkışları altında.

Anlatıcı 20. yüzyılın gerçeğine geri döner. Rüyasının büyük satırlarını deneyimi organize eden bilim adamlarına teslim eder. Kendisi belki 20.000 yıl öncesine taşındığını, ve o dönem buzullararası olma ihtimalini, ve Cro-Magnon kabilesine karşı olan Neandertaller kabilesi karşı toprak mücadelesinde olduğu bir döneme gitmiş olasılığını duyururlar. Zaman yolcusu evine döner, karısının beklediği yere.

Hikâyenin sonu kısa ama dokunaklı bu satırlarla sona eriyor: Claire sigara koydu, ayağa kalktı ve bana doğru geldi.
- Peki, canım?
- Her şey iyi gitti, dedim. Ben biraz yorgunum. Bana biraz kahve yapabilirmisin, ister misin?
- Tabii ki, tabii ki ... Ama sen, sevgilim nerelerdeydin?
Beni tuttu ve mutfağa çekti.
Ona bakıyordum, temiz ve alımlı, biraz tombul, cildindeki kremle, kırmızı dudak boyasıyla, kılıfı, gözlüğü, ve özenle kıvrılmış saçları.
Başka bir yüz gelir aklıma, güneş ve yelden tabakalanmış bir yüz, alaca bir yele gibi saçlar, ve yaz gününün açık mavisi gibi gözler. Bana yönelmiş çilli bir burunu hatırlıyorum, ev işleri nedeniyle kararmış, ve bana doğru uzattığı işden sertleşmiş ellerini.
Ve bildim ki yaptıklarıma karşı o benim cezam olacakdı ve hiçbir zaman sonlanmiyacağını. 

"Histoires de voyages dans le temps" (zaman arası yolculuk hikâyeleri) toplamasının genel ön söz ile bir ön söze sahip, dahası her yeni deneyimin birey ön sözü vardır.

Deneyiminin ön sözünde, Goimard Jacques yazdığı deneyimdeki yolcu, sübjektif bir yolculuk tamamladığını anlatıyor: "(...) Sadece seyirci olduğunu : geçmişe yönelik hiçbir paradoks mümkünlüğü olmaması. Ama gelecekte karşılık bir tepki olabilir. "






Topun oyunda ve oyun dışı olması

Topun oyunda ve oyun dışı olması, futbolda, topun hangi durumlarda oyunda hangi