1485 - 1488 yılları arasında Mad Savaşı çıkartmış ancak yenilmişlerdir. Napoli Krallığında hak iddia etmek için İtalya'yı işgal edecek ve sonunda geri çekilmek durumunda kalacağı İtalya Savaşlarını başlatacaktır.

Charles Fransa'da Château d'Ambois'da dünyaya gelir. Babası kral XI. Louis'nin ikinci eşi Charlotte'dan hayatta kalan tek oğludur. Charles babasından sonra 13 yaşında 30 Ağustos 1483 günü tahta çıkar. Ancak babasının isteği üzerine kral naibi olarak gerçek iktidar ablası Anne ve eşi Bourbonlu Peter'e geçer. İkili 1491 yılına kadar hüküm sürer.

Charles 22 Temmuz 1483 günü 3 yaşındaki Avusturyalı Margaret ile evlendirilir. Evlilik Charles'ın babası XI. Louis tarafından 1482 Arras Barışı uyarınca ayarlanmıştı. Margaret çeyiz olarak Artois ve Burgonya'yı Fransız topraklarına katmış olur. 1488 yılındaki çeşitli gelişmeler bu evliliği ve çevresinde yapılan planları etkileyecektir. 1488 yılında Bretonya Dükü bir binicilik kazasında ölünce 11 yaşındaki kızı Anne onun varisi olur ancak topraklarını Fransa'ya kaybetme korkusuyla 1490 yılında I. Maximilian ile evlenmeyi planlar. Kral naibi Anne ve eşi Peter ise bu evliliğe karşı çıkar. Breton, Fransızlar tarafından işgal edilince I. Maximilian yardım edemez. Anne bundan sonra Charles ile evlenmeyi kabul edin. 1491 yılı Aralık ayında Château de Langeais'de evlilik gerçekleşir. Zorla evlenen kraliçe Anne Amboise'deki Clos Lucé'de yaşar. Charles'ın Margaret ile olan ilk evliliği sorunu ise sürer. Evlilik iptal edilse de Margaret ailesine verilmez. Artan baskılar sonucu ancak 1493 yılında ailesine dönmesine izin verilir.

Fransa'nın işgal tehlikesiyle kalmaması için uğraşan Charles, Avusturya ve İngiltere ile anlaşır, tarafsızlıkları karşılığında oldukça büyük bedeller öder. Fransa kaynaklarını büyük bir ordu meydana getirmek için kullanır, bu süreçte oldukça kapsamlı bir kuşatma ekipmanı inşa ettirir. 1489 yılında Papa VIII. Innocentius anlaşmazlık halinde olduğu Napoli kralı I. Ferdinand'a karşı Napoli topraklarını Charles'a vadeder. Benzer şekilde 1494 yılında Milano dükü Ludovico Sforza da Charles'ı Napoli'yi alması için teşvik eder. Bu koşullar altında Charles Napoli'yi gerçekten ele geçirebileceğini düşünerek harekete geçer. 1494 yılında Charles içinde 8 bin İsviçreli paralı asker de olan 25 bin askerlik ordusuyla İtalya'ya girer. Geçerken Floransa'yı da alan Charles savaşmadan 22 Şubat 1495 günü Napoli'ye girer. II. Alfonso devrilir ve Napoli kralı olarak tahta Charles çıkar. İtalya'daki kurulu düzeni altüst eden Fransız Ordusunun varlığından faydalanmak isteyenler de olur. Floransa'da Papalığın uygulamalarına karşı muhalefette bulunan ünlü rahip Girolamo Savonarola bu dönemde yoğun propagandaya başlar. Fransız Ordusunun hızlı ve güçlü ilerleyişi tüm İtalyanları korkutur ve Fransız yanlılarını bile rahatsız eder. Fransızlara karşı geniş çaplı bir ittifak oluşturulur. 1495 yılı Temmuz ayında Fornovo Muharebesinde İtalyanlar Fransızları yener. Charles seferde elde ettiği tüm ganimeti kaybeden Charles İtalya'dan ayrılmak durumunda kalır. Napoli'de kalan birlikleri İtalyanlar tarafından kolaylıkla bastırılır. Sonraki birkaç yılda Charles ordusunu yeniden kurarak harekâtına devam etmeye çalışsa da başarılı olamaz, ayrıca yüksek giderler nedeniyle borçlarını ödeyemez hale gelir.

İtalya'dan çekilmesinden iki buçuk yıl sonra bir kaza sonucu 1498 yılında hayatını kaybeder.

Charles'ın ölümünün ardından bıraktığı ülke zor durumdadır. Borç içindeki Fransa krallarının atılgan dış siyasetinin cezasını ödemek durumunda kalmıştır. Ancak kalkıştığı askeri sefer İtalya ile Fransa arasındaki kültürel bağları güçlendirmiş, Rönesans hızla Fransız aydınlarına ulaşmıştır.

Charles'ın çocuklarının tamamı o hayattayken öldüğünden dolayı ölümüyle birlikte Valois Hanedanı sona ermiş olur. Ondan sonra tahta babasının kuzeni olan Orléans dükü XII. Louis olarak çıkar. Charles'ın eşi Anne ise kocasının ölümünden sonra Breton'a gider ve dükalığın bağımsızlığı için uğraşır.

Charles ile Anne evliliğindeki dört çocuk şunlardır:







Bağdatlı Mehmed Hâdî Paşa

Bağdatlı Mehmed Hâdî Paşa ya da Abdülhâdî Paşa (Osm. ; 1861, Bağdat - 1932, Tiran) Osmanlı Devleti'nin son yıllarında valilik ve nazırlık görevlerinde bulunmuş bir asker ve devlet adamıydı.

1882 yılında Mekteb-i Harbiye'den mezun oldu. Ağustos 1908–Mayıs 1909 tarihleri arasında Kosova valisi olarak görev yaptı. Mayıs 1909-Aralık 1910 tarihleri arasında 3. Ordu komutanlığı yaptı. 1914 yılında Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Reisliği görevini yürüttü. Ancak I. Dünya Savaşı'ndan önce ordudan emekli oldu. Savaştan sonra 1919 yılında kısa bir süre Ayan Meclisi üyeliği yaptı. Damat Ferid Paşa'nın kurduğu Hürriyet ve İtilaf Fırkası hükûmetlerinde Eylül 1919–Şubat 1920 tarihleri arasında Ticaret ve Ziraat Nazırlığı, Temmuz–Ekim 1920 tarihleri arasında Maarif Nâzırlığı ve Eylül–Ekim 1920 arasında da tekrar Ticaret ve Ziraat Nazırlığı görevlerinde bulundu.

Maarif nazırlığı görevini yürütmekteyken 10 Ağustos 1920 tarihinde imzalanan Sevr Antlaşması'nda Osmanlı Devleti'ni temsil eden heyetin üyeleri arasında yer aldı. Bu nedenle Kurtuluş Savaşı'ndan sonra yurt dışına sürgüne gönderilen Yüzellilikler arasında yer aldı. Hayatının son yıllarını sığınmış olduğu Arnavutluk'ta geçirdi ve 1932 yılında orada öldü.




Siwa Oasis

Siwa, Mısırın batısında bulunan bir vahadır. Libya sınırına çok yakın bir mesafededir. Nüfusu 23.000'dir ve çoğu Berberidir.




Laura Morante

Laura Morante (d. 21 Ağustos 1956), İtalyan aktris. Hafif romantik ağırlıklı dram filmlerinde rol alan oyuncu genelde İtalyan filmlerindede rol almasına karşın Fransız sinemasındada boy göstermiştir.





Gezi Parkı protestoları

Gezi Parkı protestoları, 61. Türkiye Cumhuriyeti Hükûmeti'nin, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan ve sadece umumi hizmette kullanılmak koşulu ile tapuda İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne tahsis edilmiş olan Taksim Gezi Parkı'na İstanbul 6. İdare Mahkemesi ve 2 Nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu kararı olduğu halde Topçu Kışlası'nı Taksim Yayalaştırma Projesi çerçevesinde imar izni olmadan yeniden inşa etmesini engelleme eylemi olarak başlamıştır.

27 Mayıs 2013 tarihinde iş makinelerinin parka girmesinin ardından bu haberin sosyal medya aracılığıyla kısa sürede yayılması sonucunda bazı aktivistlerin parka gidip çalışmaları durdurmaya çalışmasına polis orantısız müdahalede bulunmuştur. Bu müdahaleler ve dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın inşaatın yapımında ısrarcı açıklamaları ile protestolar hükûmet karşıtı gösterilere dönüşmüş ve başta Ankara, İzmir gibi büyükşehirler olmak üzere Türkiye'nin diğer illerine de yayılmıştır. 1 Haziran tarihinde polis kuvvetleri Taksim meydanından çekilmiştir ve protestocular Gezi parkında bir kamp kurmuşlardır. Kampta gönüllülerin çalıştığı kütüphane, revir, mutfak gibi tesisler kurulmuştur. 15 Haziran akşamındaki polis müdahalesi sonrasında ise Gezi kampı dağıtılmıştır. Bu olaydan sonra Türkiye'nin çeşitli illerindeki parklarda forumlar düzenlemeye başlanmıştır.

Projenin dayanağı olan planlar İstanbul 1. İdare Mahkemesi tarafından 6 Haziran 2013 tarihinde iptal edilmiştir. Başbakan Erdoğan'ın göstericilere "çapulcu" demesi sonrasında, bu kelimenin kullanılmasından dolayı 2003 yılında 10 milyar TL (Şimdiki 10.000₺) tazminat ödendiğine dair emsal kararı ortaya çıkınca protestocular kendilerini çapulcu kelimesi ile ifade etmeye başlamışlardır. Bazı medya kuruluşlarının gösteri ile ilgili haberleri yayınlamamasına tepki gösterilmiştir. Örneğin CNN Türk haber kanalının gösterilerin yoğun olduğu sırada penguenlerle ilgili belgesel yayınlaması karikatürler ve çeşitli şekillerde tepkilere neden olmuştur ve penguen de gösterilerde kullanılan sembollerden biri haline gelmiştir. İçişleri Bakanlığı'nın 23 Haziran'da yaptığı açıklamaya göre Bayburt ve Bingöl hariç 79 ilde düzenlenen eylemlere toplam 2.5 milyon kişi katılmış, bundan daha fazla kişi de sosyal ağlar aracılığıyla görüşlerini aktarmışlardır. Olaylar sonucunda 8 sivil (Mehmet Ayvalıtaş, Abdullah Cömert, Ethem Sarısülük, Ali İsmail Korkmaz, Ahmet Atakan, Berkin Elvan, Burak Can Karamanoğlu, Mehmet İstif ve Elif Çermik) ve 2 güvenlik görevlisi (polis komiseri Mustafa Sarı ve polis memuru Ahmet Küçüktağ) hayatını kaybetmiş, 8163 kişi yaralanmıştır. Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan 18 Haziran 2016 tarihinde katıldığı bir davette Gezi Parkı'nın yıkılıp yerine tekrar topçu kışlası yapılacağını dile getirdi. Bu açıklamanın ardından insanlar Twitter'da açıklamaya tepki gösterdi. Gezi Parkı'na böyle bir şeyin yapılmasına başlandığı takdirde eylemlerin tekrar başlayacağı öngörülüyor.
Taksim Meydanı ve Taksim Gezi Parkı'nın da içinde bulunduğu alan, çeşitli Osmanlı tebaasına ait mezarlık olarak kullanılmaktaydı. Bu mezarlıkların üzerine ve yanına 1806 yılında Halil Paşa Topçu Kışlası inşa edildi. Kışla; askerî işlevlerinin yanı sıra cambaz gösterileri, at yarışları, Rum hacıların konaklaması gibi amaçlarla da kullanılmaktaydı. II. Meşrutiyet döneminin başında İstanbul'a getirilen meclisi ve padişahı korumakla görevli avcı taburları kışlaya konuşlandırıldı. İlerleyen yıllarda yitiren kışla, 1913'te Sanayi ve Ticaret Şirket-i Milliye-i Osmaniye'ye satıldı. Binanın orta kısmındaki eğitim alanı futbol sahası haline getirildi ve uzun yıllar futbol maçları ve çeşitli gösteriler için kullanıldı. Cumhuriyetin ilanından sonra da kışlanın avlusundaki futbol sahası futbol karşılaşmaları için kullanılmayı sürdürdü ve kışla Taksim Stadı adını aldı. Sonradan BJK İnönü Stadyumu'nun yapılmasıyla kışla bu işlevini kaybetti.
Mezarlıklar 1926 yılında sökülmeye başlandı ve parsellenerek özel mülkiyet olarak satıldı. 1930'lu yılların sonunda Fransız mimar Henri Prost'un hazırladığı imar planı doğrultusunda kışla, 1939 yılında yıkıldı. Orijinal olarak tiyatro, sinema ve sergi salonlarının yer aldığı Prost projesinden 1940'lı yıllarda vazgeçildi. 4 Eylül 1942'de, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün katıldığı resmî açılışla başlayan Gezi Parkı inşası, 1943 yılında tamamlandı ve İstanbul