lemek ve ona kefen giydirmektir.

Eğer hali hazırda bir mezar kazıcı bulunmuyorsa, mezarı kazma işlemi bu topluluğun erkek üyelerine düşer. İsrail'de, özellikle merhum Yahudi dürüst bir insansa, bu kişinin "hevra kadişa"sı olmak ve mezarını hazırlamak onursal bir hareket olarak kabul edilir.

Bu topluluk, Şiva'ya oturan matemlilerin yardımına yetişir ve yemek hazırlama, dua servislerini düzenleme gibi ihtiyaçlarını karşılar.

Defin için bedenin hazırlanması üç ana aşamadan geçer: yıkama ("rehitsa"), arınma ("tahara") ve kuşanma ("halbaşa"). Aşamalardan birinin adı olan "tahara" terimi aynı zamanda defnin hazırlanma süreci için kullanılan genel bir terimdir.

Dualar okunup, Tora, Mezmurlar, Ezgiler Ezgisi, Yeşaya, Hezekiel ve Zekeriya kitaplarından bölümler okunur.

Genel olarak "tahara"nın uygulanış aşamaları şöyledir:

Tabut kapandıktan sonra "hevra", "tahara" sırasında yeteri kadar saygı göstermeme ihtimaline karşı merhumdan kendisini affetmesini ister.

Yahudilikte, cenazelerde tabut açık tutulup ölü beden gösterilmez. Bazen merhumun yakın akrabaları cenazeden önce merhuma son saygılarını göstermek için bedenin etrafında toplanırlar.
İsrail'de, devlet ve asker cenazeleri dışında tabut kullanılmamaktadır. Ölüler, mezarına tallite sarılı olarak götürülür

Ölümden defne kadar geçen sürede merhumun yanında "şemira" denen refakatçi kalır. Bu süreçte Mezmurlardan alıntı yapmak bir gelenektir.

Yahudi cenazelerinde beden toprağa verilir; ölü yakmak dinen kabul edilmemektedir. Bedenin toprağa doğal yolla karışması gerekmektedir. Defin eylemi ölüm gerçekleştikten sonra en kısa zamanda icra edilmelidir. Yahudi kanunları tahnit etmeyi yasaklar. Definden önce bedeni alenen göstermek geleneklerde yer almaz. Geleneksel cenazelerde çiçek bulunmaz.

İsrail'de Yahudi cenazesi genelde mezarın başında yapılır. ABD ve Kanada'da cenaze ya Yahudi mezarlığında ya da cenaze evinde gerçekleştirilir; ender de olsa cenazenin sinagoglarda da gerçekleştiği görülebilir. Türkiye'de genelde mezarlıklarda bulunan cenaze evinde icra edilir. Eğer kişi cemaat için önemli biriyse cenazesi sinagogda veya yeşivada başlayabilir. Eğer cenaze mezarlık dışında başlamışsa, cenazeye katılanlar cesedi mezarlığa kadar takip ederler. Cenazenin kendisi, cesedi taşıma ve defnetmenin tümüne "eşlik etme" anlamına gelen "levaya" denir.

Levaya'nın anlamı "eşlik"tir çünkü cenaze sürecinde ceset gömülene kadar ona eşlik edilir. Levaya'nın İbranice'de "birleşme" ve "bağlanma" anlamları bulunur. Leveya'nın bu anlamı hayatta olan ve ölmüş "ruh"ların ortaklığını tasvir eder.

"Hesped"in anlamı kasidedir ve gömü gerçekleştirilmeden evvel birkaç kişinin çıkıp merhum hakkında methiyelerde bulunması olağandır. Bazı kişiler vasiyetlerinde kaside uygulanmamasını isteyebilir. "Hol Hamoed" (iki bayram arası) gibi bazı özel günlerde kaside okunması yasaktır.

"Kevura" yani defin, kişi öldükten sonra kısa süre içinde gerçekleştirilmelidir. Tora, eğer kişi suçlu olup idam edilmişse bile bir an önce defnedilmesini emreder. Uzak diyarlardan aile bireylerinin cenazeye katılabilmesi, cenazenin icra edilebilmesi için profesyonellerin bulunabilmesi veya merhumun, ailenin tercihi olan bir mezarlığa gömülebilmesi için "merhumun onuruna" defin ertelenebilir.

Bu gelenek, İsrail ikliminin sıcak olmasından kaynaklanmış olabilir. Antik çağlarda bedenin çürümesini engellemek için fazla bir şey yapılamamaktaydı ve merhumun çürümesini görmek şahsına yapılan bir saygısızlık olarak ele alınmaktaydı. İsrail'in sıcak iklimi çürüme sürecini hızlandırmaktaydı böylece "bir an evvel gömme" geleneğinin doğmasına sebep olmuş olabilir. Her ne kadar Mısır'da tahnit ve mumyalama gerçekleştirildiyse de bunun yapılması için merhumun bedeninde epeyce oynanması ve organlarının çıkarılması gerekmekteydi ve bu durum Yahudi geleneğinde merhuma yapılan bir saygısızlık olarak algılanmaktaydı. Tora ve Tanah'ta merhuma uygulanan saygı ile ilgili birçok örnek bulunmaktadır; örneğin, Tora'da anlatılan son olay, Tanrı'nın Musa'yı kendi elleriyle gömmesidir: "RAB onu Moav ülkesinde, Beyt-Peor karşısındaki vadide gömdü. Bugüne dek mezarının nerede olduğunu kimse bilmiyor."

Cenazenin bitişinde mezarı toprakla örtmek için yastakiler öne çıkarlar. Sembolik olarak, mezarın toprakla örtülmesi merhumla matemlilerin son vedalaşmasıdır. Geleneğe göre toprak atmak için kullanılan küreğin ucu her zaman toprağı göstermelidir; üç kürek toprak atıldıktan sonra kürek elden ele geçirilmez yere saplanır; bir sonraki kişi küreği topraktan çıkarıp aynı işlemi gerçekleştirir. Bu süreç mezar toprakla örtülene kadar devam eder. Cenazeye katılma bir mitsvadır çünkü burada teklif, çıkar alışverişi gibi işlemler gerçekleşmediğinden katılımcının yaptığı gerçek anlamda bir jesttir.

Matemliler geleneksel olarak giysilerini cenaze başlamadan veya cenaze biter bitmez yırtarlar. Ebeveynlerde yırtık solda kalbin üzerinde görünecek şekilde, kardeşlerde sağda (buna yarı-kardeşler de dahildir) olmalıdır. Çocuk ve eşlerdeki yırtığın görünme zorunluluğu yoktur.

Halaha kurallarınca 13 yaşını doldurmamış çocukların yas tutma zorunluluğu yoktur. Yine Halaha'ya göre yas kuralları, merhum kişi 30 günü doldurmamış bir bebekse uygulanmaz.

Yasta olması gereken kişi ölüm haberini vefat gerçekleştikten 30 gün sonra alırsa "keriya" olmaz ve giysi yırtılmaz; bu duruma ebeveyn istisnadır. Eğer ebeveynin çocuğu ölmüşse, ölüm haberinin ne zaman alındığına bakılmaksızın giysi yırtılır.

Merhumun çocuğu, Şiva döneminde giysilerini değiştirmesi gerekirse yeni giysiler de yırtılır. Diğer aile bireylerinin "Şiva"da yeni giysilerini yırtma zorunluluğu yoktur. Matemli çocuğun yırtığı kendisi tarafından dikilemez fakat defin gerçekleştikten 30 gün sonra başka bir matemli tarafından onarılabilir.

Matemliler eve vardıklarında bir hafta boyunca yıkanmazlar, deri ayakkabı ve mücevher giymezler, erkekler tıraş olmaz. Çoğu cemaatlerde büyük duvar aynaları örtülür. Geleneksel ve sembolik olarak matemliler alçak taburelerde veya yerde oturur. İlk başsağlığı yemeği cenazeden döndükten sonra verilir ve geleneksel olarak haşlanmış yumurta ve yuvarlak veya oval yemekler ikram edilir. Bu gelenek, Esav'dan doğum hakkını bir tabak mercimek ile alan Yakup ile bağdaştırılır. Geleneksel olarak Yakup'un, büyükbabası İbrahim'in ölümünden hemen sonra mercimek pişirdiği anlatılır.

Eğer matemliler merhumu gün batımından önce defnederlerse bu gün yedi günlük Şiva döneminin ilk günü sayılır. Matem, genelde yedinci günün sabahı sona erer. Şabat'ta yas tutulmaz ve ölü defnedilmez fakat bu gün yedi yas gününe dahil edilir. Eğer, matemin ilk gününden sonra bir Yahudi bayramı varsa matem yarıda kesilir. Eğer cenzae bir bayram zamanına denk gelirse yas dönemi bayram bittikten sonra başlar. Roşaşana gibi bazı bayramlar yas dönemini hepten iptal eder.

Yasın ilk aşaması "aninut" yani "yoğun/şiddetli yas"tır. "Onen"in ("aninut" aşamasındaki kimse) tam bir şokta ve aklı karışık olduğu kabul edilir. Dolayısıyla "onen", "aktif" olarak mitsvaları yerine getirme zorunluluğundan muaf tutulur (örneğin tefilin takmak). Fakat, Şabat'ta iş yapmama gibi "pasif" mitsvaları yerine getirmeye devam etmelidir.

"Aninut", merhum defnedilene kadar veya eğer kişi cenazeye katılamamışsa cenaze ile olan ilişkisi son bulana kadar sürer.

"Aninut"un hemen ardından "avelut" ("yas") dönemi başlar. "Avel" ("Yas tutan kişi") müzik dinlemez, konsere gitmez ve evlilik veya Bar Mitsva gibi eğlenceli okazyonlara zorunlu olmadıkça katılmaz.

"Avelut" üç ana aşamadan oluşur.

"Avelut"un ilk aşaması "Şiva"dır () ve yedi gün sürer. Ladino dili konuşan Türk Yahudileri, "Şiva" için Ladino'da "yedi" anlamına gelen "Siete" kelimesini de kullanırlar. Geleneksel olarak matemliler bir evde toplanır ve başsağlığı dilemeye gelen ziyaretçiler ağırlanır.

Matemli birini bu dönemde ziyaret etmek mitsva (sevap) olarak kabul edilir. Geleneksel olarak kelamda bulunulmaz ve diyaloğun yastakiler tarafından başlatılması beklenir. Yastakinin diyaloğa girme gibi bir zorunluluğu olmayıp dilediği takdirde ziyaretçileri yok sayabilir.

Ziyaretçilerin ev sahibi rolü oynaması bir gelenektir; örneğin diğer ziyaretçiler için yemekler hazırlanıp ikram edilir. Yastaki aile genelde yemek pişirmez ve temizlik yapmaz, bu iş ziyaretçilere düşer.

Ziyaretçi, matemliye veda ederken geleneksel olarak çeşitli şeyler söyleyebilir fakat bunlardan en bilineni şöyledir:

Cemaatin geleneğine göre diğer veda cümlelerinden bazıları şunlardır:

Gelenek gereği dualar matemlinin evinde ve matemli aile önderliğinde icra edilir

Definin ardından ilk yedi gün olan Şiva'nın da içinde bulunduğu ilk 30 güne Şloşim denir (). Şloşim süresince kişinin evlenmesi veya bayram öğünlerine katılması yasaktır. Erkekler bu süre içinde saç ve sakal tıraşı olmazlar.

Yahudilik inancında merhum kişi, onun adına yapılan mitsvalardan halan yararlanabilir; merhumun adına Tora öğrenmek, yapılabilecek en büyük meziyetlerden biridir. Popüler geleneğe göre bir grup insan bir araya gelip "şloşim" döneminde Mişna çalışır.

Ebeveynin yasını tutanlar için matem süresi on iki aydır () ve vefatın gerçekleştiği gün başlar. Bu dönemde matemli kişi normal hayatına büyük ölçüde döner fakat on bir ay boyunca sinagogda kadiş duasını okur. Ortodoks geleneğinde matemli oğulların "kadiş" okuma zorunluluğu varken kadınların yoktu. Bu dönemde eğlenceli okazyonlardan ve özellikle canlı müzik çalan büyük partilerden kaçınılmalıdır.

Mezar taşına "matzevah" (anıt) denir. Her ne kadar Halaha'da mezartaşının dikilmesiyle ilgili bir tören zorunluluğu bulunmazken bu ayin 19. yüzyılın sonlarında çoğu cemaatlerde popüler hale geldi. Mezar taşının mezara ne zaman yerleştirilmesiyle ilgili çeşitli gelenekler mevcuttur. Birçok cemaat mezartaşını vefattan bir sene sonra koyar. Bazı cemaatler ise daha erken koyar; örneğin vefattan bir hafta sonra mezartaşı koyan cemaatler bulunur. İsrail'de mezartaşı "şloşim"den yani ilk otuz günden sonra konur. Pesah ve Hol Hamoed bayramları gibi özel günler dışında mezartaşının konulmasıyla ilgili bir zam