bir örnek bulunmamaktadır.

Arkebüzün tetik mekanizması arbaletin tetik mekanizmasını andırır. Tetiğin çekilmesiyle beraber ateşleyici ileri sürülerek barutun alev alması ve silahın ateşlenmesi sağlanır. 16.yüzyılla beraber daha küçük ve hassas tetik yapısı geliştirilmeye başlanır. Fransız yapımı arkebüzlerde eski tarz tetikler 17.yüzyıla kadar geçerli olacaktır.

Bir arada çok sayıda arkebüzün ilk kullanımı Macaristan kralı Hunyadi Mátyás döneminde olur. Macaristan’daki Kara Ordu bünyesindeki piyade askerlerinde her dört askerden birinde arkebüz bulunuyordu. Ancak kral Mátyás savaş alanında arkebüzün yavaşlığından ötürü kalkan taşıyan askerleri tercih etmiştir. Arkebüzcüler kargılarla korundukları şekilde savaş alanında yerleştirildiklerinde ağır süvarilere ve piyadelere karşı çok başarılı olmuştur. Bu şekilde savaşılan ve ateşli silahların doğrudan sonuca etki ettiği ilk muharebe 1503 yılındaki Cerignola Muharebesi olmuştur.
Arkebüz 16.yüzyılın başlarında Rusya’ya geldiğinde arkebüz kullanan askerlere "pishchal'niki" denirdi. Moskova Knezliği 1510 yılında Pskov’un daha sonra 1512 yılında Smolensk’in alınmasında arkebüzcüler çok faydalı olsalar da çok pahalı birlikler olduklarından savaş sonrası terhis edilirlerdi. Rusya Çarlığı 1545 yılında muharebeye sürdüğü süvari arkebüzcülerle tarihte bir yeniliği başlatmıştır. Rus topraklarında arkebüzcüler barış zamanında el üstünde tutulmaya başlanarak toprak sahibi olmaları ve ticaret yapmalarında kolaylıklar sağlanmıştır.

16.yüzyıl İtalya Savaşları sırasında arkebüz yoğun olarak kullanılır. Portekiz ve İspanyol Konkistadorlar Yeni Dünya’nın fethinde arkebüzü kullanmıştır. Meksika’yı fetheden Hernan Cortes ordusunda arkebüzlerin bulunduğu bilinmektedir.

Arkebüz Japonya’ya adaya kazayla ayak basan Portekizli tacir Fernão Mendes Pinto tarafından 1543 yılında getirilmiştir. 1550 yılına gelindiğinde silahın çok sayıda kopyası yapılmış ve muharebelerde kullanılır olmuştu. Arkebüz taktiklerini geliştiren Oda Nobunaga 1575 yılındaki Nagashino Muharebesinde salvo ateşi sayesinde zırhlı süvarilere karşı önemli bir zafer kazanmıştır. Arkebüz alanında gelişim sağlayan Japonlar Kore’nin işgal edilmesi sırasında da bu silahları kullanmıştır.
İspanyol egemenliğine karşı başkaldıran De Zeven Provinciën birliği Seksen Yıl Savaşının ardından kazandığı zaferle bağımsız Hollanda’yı kuracaktır. Bu dönemde Orange Prensi Maurice arkebüzlerin birlikte kullanılmasını en üst düzeye çıkartarak kesintisiz bir salvo ateşiyle başarı kazanmıştır.






1971-72 UEFA Kupa Galipleri Kupası

1971-72 UEFA Kupa Galipleri Kupası ulusal kupa şampiyonlarını karşı karşıya getiren UEFA Kupa Galipleri Kupası'nın 12. sezonu. Final maçında, rakibi Dinamo Moskova'yı mağlup eden Glasgow Rangers kupanın sahibi oldu.

"Torino toplamda 5–0 kazandı."

İkinci maçın 90 dakikalık normal süresi 3-2 Sporting galibiyetiyle bitmiş, uzatmaya giden karşılaşma 4-3 Sporting üstünlüğüyle noktalanmıştı. Hakem hatalı şekilde seri penaltı atışlarına geçilmesine hükmetti ve penaltıları Sporting 3-0 kazandı; ancak UEFA maç sonrası Rangers'ın deplasman golü kuralı uyarınca tur atlamasına karar verdi.

"Torino toplamda 1–0 kazandı."

"Rangers toplamda 2–1 kazandı."





1962 UEFA Kupa Galipleri Kupası Finali

1962 UEFA Kupa Galipleri Kupası Finali İtalya'nın Fiorentina ile İspanya'nın Atlético Madrid takımları arasında oynanan futbol karşılaşması. Mücadele UEFA Kupa Galipleri Kupası'nın, tek maç üzerinden oynanan ilk, toplamda ikinci finalidir. Glasgow'daki Hampden Park'ta oynanan final mücadelesi 1-1 eşitlikle tamamlanmıştır. Stuttgart'taki Neckarstadion'da oynan final tekrar karşılaşmasını, Madrid 3-0'lık skorla kazanarak şampiyon olmuştur.





Fenerbahçe (vapur)

Fenerbahçe, 1952'de İskoçya'da yapımına başlanan ve 29 Mayıs 1953'te İstanbul'da hizmete giren yolcu vapurudur.TDİ Şehir Hatları İşletmesi bünyesinde çalışan vapur 23 Aralık 2008'de hizmetten alınarak Rahmi M. Koç Müzesi'nde sergilenmeye başladı.

1952'de İskoçya'nın Glasgow şehrinde Dumbarton'da, William Denny and Brothers tezgâhlarında yapımına başlandı. Vapur daha çok Adalar, Kadıköy ve Yalova hatlarında çalıştı.

2 adet 1500 beygir gücünde (çift uskurlu) 2 adet Sulzer dizel motor.





Siad Barre

Mohamed Siad Barre (Somalice: Maxamed Siyaad Barre), (d. 6 Ekim 1919 – ö. 2 Ocak 1995), askeri diktatör ve 1969'dan itibaren 1991'e kadar Somali Demokratik Cumhuriyeti devlet başkanı oldu. İktidarı sırasında "Jaalle Siyaad" ("Yoldaş Siad") olarak kendini tanıttı.

İktidara gelen Barre liderliğindeki askeri cunta, bilimsel sosyalizmin Somali ihtiyaçlarına adapte olacağını söylemiştir. Gönüllü işgücü hasat ve ekilen bitkileri, yollar ve hastaneler inşa edildi. Hemen hemen tüm sanayi, bankalar ve işletmeler kamulaştırıldı. Kooperatif çiftlikleri terfi edildi. Hükümet aşiretliği yasakladı ve merkezi otoriteye bağlılığını vurguladı. Somali dili için tamamen yeni bir yazı komut dosyası sunuldu.

İktidara dönmek için askeri bir sefer başlattı. İki kez Mogadişu'yu geri almak için çalıştı ancak Mayıs 1991'de General Mohamed Farrah Aidid tarafından yenildi ve sürgüne gitmeye zorlandı. Barre, başlangıçta Kenya'nın başkenti Nairobi'ye taşındı ama varlığı ile muhalefet grupları protesto etti ve Kenya hükûmeti de buna destek verdi. Baskı ve düşmanlıklara yanıt olarak iki hafta sonra Nijerya'ya taşındı. Barre, bir kalp krizi sonucu Lagos'ta 2 Ocak 1995'te vefat etti. Naaşı Somali'de GEDO bölgesinin Garbahaarreey ilçesinde toprağa verildi.




Önemsizlik

Önemsizlik, 1985 İngiltere yapımı güldürü filmdir. Özgün adı Insignificance olan film Türkiye'de önce 5. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri kapsamında sinemalarda gösterime girmiş, daha sonra çeşitli adlar altında televizyonlardan da defalarca yayına verilmiştir.

İngiltere'nin ayrıksı filmleriyle tanınan “auteur” yönetmeni, sinemaya "görüntü yönetmenliği"nden geçmiş olan Nicolas Roeg'in yönettiği bu kara komedide hem İngiliz hem de ABD sinemasından Michael Emil, Theresa Russell, Tony Curtis, Gary Busey ve Patrick Kilpatrick gibi oyuncular rol almıştı. Roeg çekimlerden bir yıl sonra başrol oyuncularından Amerikalı Theresa Russell'la evlenecektir. "Önemsizlik" bir tiyatro uyarlamasıdır ve filmin senaryosunu oyunun yazarı Terry Johnson kendi oyunundan uyarlayarak yazmıştır.

Film çevrildiği yıl Cannes Film Festivali'nin büyük ödülü Altın Palmiye'ye aday gösterilmiş, ancak yarışmadan sadece Nicolas Roeg'e "Teknik Büyük Ödül" çıkmıştı.

1950'lerin New York'unda bir gece içinde geçen bu alegorik film, dönemin dört ikonik şahsiyeti, seks sembolü sinema oyuncusu, aptal sarışın Marilyn Monroe, paranoyak senatör Joseph McCarthy, popüler beyzbol oyuncusu (gerçek hayatta Marilyn Monroe'nun eşi) Joe DiMaggio ve bilim insanı Albert Einstein şayet bir otel odasında bir araya gelselerdi neler olurdu sorusuna cevap aramaktadır. Filmde isimleri açıkça dile getirilmeyen ve sadece "profesör", "aktris", "beyzbolcu" ve "senatör" olarak geçen, gerçek hayatta bir araya gelmeleri neredeyse imkansız olan bu uyumsuz karakterler bir yandan birlikte Einstein'ın odasında bilim insanının izafiyet teorisini tartışırlarken, başta Senatör McCarthy'nin ABD'de başlattığı Komünist "cadı avı" olmak üzere o yılların siyasi olaylarına göndermeler yapılır, ayrıca bilim insanlarının bilimi nasıl karmaşık ve anlaşılmaz hale getirmeye çalıştıkları hicvedilir. Özellikle de "aktris"in (Marilyn Monroe) "bilim insanı"na (Einstein) onun karmaşık teorisini gayet iyi anladığını inatla ispat etmeye çalıştığı sahneler, filmin unutulmazları arasındadır.

Film 1954 yılının yazında New York'ta 53. caddede gece vakti kurulmuş bir film setinde başlar. Filmin başından sonuna kadar yer, film ve şahıs isimleri açıkça telâffuz edilmemekle birlikte, artık herkesin hafızasına kazınmış olan o ünlü sahnesinden ve başrol oyuncusu aktrisin bilindik kıyafetinden bu setin Billy Wilder'ın yönettiği Yaz Bekârı (The Seven Year Itch, 1955) adlı filmin ünlü 'etek havalanma' sahnesi için kurulmuş olduğu bellidir. Marilyn Monroe olduğu anlaşılan (ama yine adı hiçbir zaman anılmayan) "aktris" (Theresa Russell), kaldırımdaki havalandırma ızgarasının üzerine gelir, alttan üfürülen havayla pileli eteği havalanır, orada hazır bulunan büyük kalabalığın şehvet dolu bakışları altında çekim sona erer. "Aktris" kalabalığın arasında bulunan kocası "Beyzbolcu"yu (Gary Busey) (filmde Joe DiMaggio olduğu ima edilir) umursamadan yalnız başına limuzinine biner ve şoförüne talimat vererek arabayı bütün gece açık olan bir mağazanın önüne çektirir ve buradan bazı oyuncaklar satın alarak kentin lüks bir oteline dalar.

Aynı otelde o sırada izafiyet teorisinin sahibi ünlü bir "profesör" (Michael Emil) kalmaktadır (adı anılmaz ama onun da Albert Einstein olduğu çok bellidir) ve biraz önce odasına, ABD'de sanatçılar ve bilim insanları arasında başlattığı Komünist "cadı avı" ile tanınmış "senatör" (Tony Curtis) (Onun da Joseph McCarthy olduğu ima edilmiştir, ama yine isim verilmez) uğramış ve bilim insanını hayli rahatsız etmiştir. Filmde sadist, alkol ve seks düşkünü, paranoyak bir adam olarak resmedilmiş olan senatör ertesi gün toplanacak olan soruşturma komisyonunda tanıklık etmesi için "profesör"ü de ısrarla çağırmış ve ayrıca ondan bazı tanıdıklarını da ihbar etmesini istemiştir. Profesör ise özgürlüklerden dem vurarak soruşturmaya bile gelmeyeceğini, onun yerine "Dünya Barış Konferansı"na katılacağını söylemiş, nazikçe kovulan senatör de odadan kızgın ayrılmış, giderken de profesörü üstü kapalı tehdit etmiştir. Daha sonra aynı oteldeki odasına bir fahişe çağıran senatörün cinsel hayatının da oldukça örselenmiş olduğu ortaya çıkar.

Kocasıyla bazı sorunlar yaşadığı açıkça belli olan "aktris", gecenin geç bir saatinde elinde oyuncak torbası olduğu halde "profesör"ün odasına gelir. Profesör binlerce sayfa kağıda gömülmüş halde teorisiyle ilgili son çalışmalarını yapmaktayken, "aktris" cinsel cazibesini de kullanarak işi başından aşkın profesörün odasında kalmayı başarır. Zaman kaybetmeden satın aldığı oyuncakları ve odadaki diğer