teo") gibi yırtıcı kuşların ayağını genç erkekler muska gibi taşırlar ve o yırtıcının "yırtıcılık becerilerine" kendilerinin de sahip olacağına inanılırdı. Balık kartalı ise pençesiyle avladığı balıkları sıkı sıkıya kavrayıp bırakmadığı için "cimri" olarak nitelendirilir. Eğer avcılar yırtıcı kuşları avlarsa o kuşun ruhu reenkarnasyon sonucu geri gelir ve o avcıyı öldürür inancı yaygındır.

K’etetaalkkaanee (ya da "K’t-talqani, Betohoh, Betoxox"; İngilizce: "Wanderer, Transformer"): Koyukon mitolojik karakterlerinden biri olup kahraman canavar avcısıdır. Düşmanlarını altetmek için gücünden ziyade zekasını kullanır; öldürür ya da zararsız başka bir şeye dönüştürür. Kanoyu (Yukarı ve Merkezî "beedoye", Aşağı "meedoye") ilk bulan kişidir ve kunduz ("noyʼe") ile özdeşleşir; o yüzden koyukon hikâyelerinde "Smart Beaver, Wise Beaver, Beaver Man" olarak geçer.

Nik’inla’eena’ (ya da "Nik’il’eena"; İngilizce: "Woodsman"): Ormanda yaşayan kıllı vahşi adam olu adının anlamı harfiyen «sneaks about» demektir. Issız ormanlanlık alanlarda sessizce hareket eder ve kendini insanlara nadiren gösterir. Sıklıkla eşyaları çalar ya da diğer küçük şeyler için yaramazlık yapar. Bazı hikâyelerde çocukları yakaladığı söylenir.

1800 lerde Avrupalı beyazlarca tanışan Koyukonlar, önce kürk tüccarlarıyla, sonra da Yukon ve Koyukuk nehirlerinin kıyılarına kurulmuş olan ticaret karakollarına lojistik destek vermek için gelen buharlı gemiler ve gemilerle birlikte gelen yeni insanlarla karşılaşmış, en sonra da tüccarların açtığı izlerden Hristiyan misyonerler yerlilerin "ilkel" ("primitives") ruhlarını kurtarmak için gelmişlerdir. Rus Alaskası döneminde Ruslarca Ortodoks Hristiyan yapılan Koyukonların çoğu ABD hükûmetinin Alaska'yı 1867 yılında Ruslarlardan satın almasından sonra Katolik ya da Protestan mezhebine geçmişlerdir. 1900 yılına gelindiğinde neredeyse bütün Alaska Atabaskları uygulamada tamamen olmasa da ismen Hristiyan olmuşlardı. Koyukuk-Orta Yukon bölgesinde ilk Katolik misyonu 1888 yılında Nulato'da kurulmuştur. Koyukuk-Orta Yukon bölgesine o yüzyılda özellikle iki misyonerlik (Cizvit ile Episcopal) damga vurmuş ve iz bırakmıştır. İlk gelen Fransız kökenli Kanadalı bir Cizvit rahibi olan misyoner Jules Jetté'nin Nulato'ya yerleşip Koyukonları Hristiyanlığa döndürebilmek için uğraşırken 1898'de kaydetmeye başladığı dil ve kültür derlemeleri günümüzde Atabask dil araştırmalarında kullanılan değerli belgelerdir. Bölgeye daha sonra gelen ikinci (aynı zamanda Koyukuk yöresine gelen ilk) "kutsal adam" ("holy man") "Episcopalian Archdeacon" Hudson Stuck (1863 – 1920) olmuş ve Allakaket/Alatna misyonunu 1906 yılında kurmuştur. Bütün bu misyonlar yaptıkları gıda, eğitim ve tıbbi yardımlarla yerli Koyukonları kendilerine çekmiş, kürk ticaretiyle başlayan değişim misyonerlerce bu misyonlarda devam ettirilmiştir.

Diğer Atabasklar gibi Koyukonlar da avcı ve toplayıcı halklardandır. Ana besin ("baabe") kaynağını sığın geyiği (Yukarı "deneeje", Aşağı ve Merkezî Koyukonca "deneege") oluşturur. Alaska'daki sığın alt türü ("Alces alces gigas") "Alaska sığını" ya da "Alaska geyiği" adını alır ve omuz yüksekliği 2,1 m ve ortalama ağırlığı erkeklerde 634,5 kg ve dişilerde 478 kg olup dünyada yaşayan en büyük geyik türüdür. Koyukonlarda sığın terimlendirmesi oldukça geniştir. Genel olarak sığın için "deneege, dineega" adı kullanılır. Büyük yaşlı erkek sığınlara "k’eyeedze’, k’iyeega", küçük erkek sığınlara "dedaayee", ondan daha küçük olan dişi sığınlara ise "deyozee" denir. Yavrusuz dişi sığınlara "meggoy edenee", yanında yavusu olan dişilere "biditseega hoolaanee", hâlâ annesiyle kalan yaşı yetmemiş yavrularına "detseege, ditseega", yaşını doldurup annesini terk eden yavruya ise "k’ik’onee daadla" adı verilir. Sığının boynuzlarına "bida’", gözlerine "binogha’", kürek kemiğine "baggokina’", tendonuna "tlaah", yağına "bakk’oh", derisine "bilit", izine "bekk’e" adını verirler. Koyukonlara göre sığın ruhu ayı ve kurt ruhuna göre daha zayıftır. Diğer geyik türlerinin aksine sığın yalnızcıl bir hayvandır ve sürü oluşturmaz. Sonbaharda eylül ve ekim aylarındaki çiftleşme döneminde çok nadiren bir araya gelip geçici ufak grup oluşturabilirler. Oldukça geniş arazide tek ve hareketli yaşadıkları için avlanması zordur. Sert geçen kış mevsiminde çok zayıflayan sığınların eti bu dönemde pek rağbet görmez. Fakat ilkbahar ile yaz aylarında şişmanlar ve etleri bu dönemde oldukça beğenilir. Sığınlar söğüt ("ts’etl") ve huş ("kk’eeyh") ağaçlarıyla beslenir. Sığın avlamak için geyiğin mevsimine göre nerede bulunbileceğini geleneksel yöntemlere göre kestirmek gerekir. Sonbahardaki çiftleşme döneminde daha çok nehir vadilerindeki söğüt çalılıklarında görülürler. Çiftleşme dönemindeki erkek sığınlar sıska olduğu ve kötü koktuğu için eti yerlilerce pek makbul sayılmaz. Yerde bıraktıkları ayak izleri ("bekk’e") ya da deri dökümünde boynuzlarındaki kadife deriyi ağaç dalları sürterken bıraktıkları parça ve izler sığın avı için öncelikle gözlenen belirtilerdir. Koyukuk-Orta Yukon (KMY Koyukuk-Middle Yukon) bölgesindeki en büyük av hayvanı sığındır ve buradaki hanelerinin % 92 si sığın kullanır.

Asırlarca sığın geyiğine bağlı yaşayan Koyukonlar, sığının yenmeyen kısımlarını yaşamlarını kolaylaştırmak için kullanırlar. Her türlü kullanımı olan ipler ve iplikler sığının tendonundan yapılır. Sığın tendonu dikiş ipliği olarak kullanıldığı gibi, tuzak ve kapan yapımında da kullanılır. Boynuzları balık ağı kurşunu, biz delgisi, kaşık ve bıçak sapları ile daha birçok çeşit eşya yapımında kullanılır. Sığının kalbi saran zarı büyük bir ustalıkla soyulup kurutulur ve saklama torbası olarak kullanılır. Sığının besin dışı esas kullanımı giyim kuşamda görülür. Geleneksel Koyukon Atabask giyimindeki mont, pantolon, bot, mokasen, şapka ve eldivenler sığın derisinden ("leł") yapılır. Deriden kesilerek elde edilen dar şeritler, kar ayakkabısı ve kızak yapımında bağlama ipi ve kayışı olarak kullanılır.

Sığın kadar yaygın olmasa da rengeyiği ("bedzeyh") de avlanan iri hayvanlardandır: erkek rengeyiği ("bedzeyh kuh"), dişi rengeyiği ("beggoy k’eelaanee") ve yavru rengeyiği ("daatsughe"). Eti kurutulurak ("nelaan ggunh") tüketilir ve ayrıca toynakları ("k’ekkaalghule’"), tendonu ("tl’aah"), kırkbayırı ("k’edee’one’"), iç yağı ("k’ekonh hukk’uh"), karın yağı ("k’ekooye") kullanılır. Derisi ise parka ya da mukluk yapımınfa kullanılır.

kunduz (Kuzey Amerika kunduzu, "Castor canadensis") ("noyʼe"; küçük erkek kunduz: Yukarı "chʼenohusdloone", Merkezî "kʼenohʉsdloone", Aşağı "kʼenohʉsloon"), kürkü için avlanır ve bu kürk geçmişte Avrupalı tüccarlarca en çok aranan maldı. Mühimmat, şeker, çay ve kahve gibi Beyaz tüccarların yeni ürünlerine bağımlılığın artması, tüccarla Atabasklar arasında borç-kredi döngüsünü hızlandırmış ve daha fazla kunduz yakalanmasını gerektirmiş, bu da yöredeki hayvan popülasyonları üzerindeki baskıyı artırmıştır. Tuzaklama yöntemiyle yakalanan kunduzların nüfusu azalıp 1910 yılında tükenmeye yüz tutunca 1910-1923 yılları arasında avına yasak getirilmiştir.

Köpekler (Yukarı "łeech", Merkezî ve Aşağı "łeek") Alaska Atabaskları için at gibi yardımcı olan hayvandır. Geleneksel Atabask yaşamında köpeklerin sığın ve rengeyiğini kovalayıp istenen yöne sürmek, kızak ve tobagan çekmek, et ve deri gibi yükleri taşımak gibi birçok yararı görülür. Rengeyiği derisinden yapılan ve köpeklerin sırtına bağlanıp yüklenen çantalara köpek çantası (Merkezî "łeek haał leł") denir ve içine taze ya da kurutulmuş et konarak kamp ya da köye taşıtılır. Bu köpek çantalarına Alaska'da Guçin, Koyukon, Tanana ve Denağinalarda, Kanada'da ise Han, Tuçon ve diğer Batı Kanada Atabasklarında rastlanır. Köpek çantaları sert olduğu için daha çok rengeyiğinin bacak derisinden yapılır ve dış yüzeyine kürk geçirilerek dikilir. Biçimi köpeğin anatomisine uygun olarak uzun ovaldir. Çantanın bağlama kayışları sığın derisinden yapılır. En irileri 25-50 pound yük taşıyabilirler. Köpek kızakları esas olarak Eskimoların en eski ve yaygın ulaşım ve taşıma aracıdır. 19. yüzyılda İç Alaska'ya gelen Avrupalı kürk tüccarlarının gözlemlerine göre köpek kızağı yalnızca Eskimolara komşu olan Koyukon, Değinak ve Holikaçuk gibi Atabask halkları kullanıyordu. Bunlar köpek kızaklarını Yupik ve Eskimo komşularından öğrenmişlerdir. Zira Guçin, Tanana, Ahtna ve diğer Atabasklar köpek kızağını kullanmaz, kızak ve tobaganlarını kendi elleriyle çekerler, köpekleri daha çok sırtında yük taşıyacak hayvan olarak kullanırlardı. Koyukonlar çekim köpeklerinin sırtına köpek koşumu ("łeendenaalyoye") geçirilerek kızak, tobagon, hatta kano çekilir. Tek bir köpek kış boyu 250-300 kurutulmuş som balığı yiyebilir.

Yerel bazda edinilen ya da yerli halkların asırlar içinde edinip kuşaktan kuşağa geçirdiği geleneksel ekolojik bilgi (TEK "traditional ecological knowledge") doğayla iç içe yaşayan halklarda görülür. Doğayla iç içe yarı göçebe yaşamak doğayı anlamak demektir ve soğuk, fırtına, kar gibi insanı ve çevreyi etkileyen hava durumunun habercisi olabilecek işaretleri doğada bulmak ve iyi yorumlamak gerekir. Koyukonlar doğayı anlama becerilerini asırlar içinde geliştirmiştir. Örnek vermek gerekirse, "Perisoreus canadensis" türünden alakarga tüylerini kabartıp duruyorsa soğuk havaların habercisidir ve bunu bütün Koyukonlar bilir.

Geleneksel Koyukon lunisolar takviminde 16 ay bulunur.

Sombalığı balıkçılığı Hogatza ve Kanuti ("Kkʼoonootne") nehirleri bölgesindeki Koyukon kabileleri için önemli besin ve geçim kaynağıdır. Fakat, Koyukuk nehrinin yukarı kollarındaki kabileler için "Coregonus", "Prosopium", "Thymallus arcticus" ve "Esox" balıklarıyla birlikte ikincil geçim kaynağıdır.

Yaz ("saanh") mevsimi nehirlerin buzdan kurtuldukları zamandır. Bu mevsimde Koyukonlar 50 ya da daha fazla çekirdek aileden oluşan ve "regional band" (ya da "dialekt grubu") olarak adlandırılan coğrafi ve sosyal gruplar hâlinde toplanıp işgücünü paylaşırlar. Haziran ("Menenh Hʉdenyaaghee") başlarında aileler (genellikle bir ya da iki genişletilmiş aileden oluşur) ilkb