ere) tavanın ortasında bulan figürlere kıyasla küçük çizilmesidir. Çalışma ilerleyip tavan ortasına yaklaştıkça figürlerin mikyası büyümüştür ve Michelangelo'nun daha cesaretlenip, resimetme stili gittikçe daha geniş alanları boyamaya doğru gelişmiş ve son hikâye sahnesi olan Yaratılış Efsanesi sahnesi tek bir günde resimlenip boyanmıştır.

Çok parlak renkler kullanılması ve her cismi ve figürün dış hatlarının gayet temizce ve açık şekilde ifade edilmesi bu cisim ve figürlerin şapel zemininden çok kolayca görülebilip izlenmesine neden olmaktadır. Tavanın seminden çok yükseklikte olmasına rağmen "Ademin Yaratılması" tablosunun oaranları öyle çizilmiştir ki bu tablonun altında zeminde ayakta duran bir tabloyu kişide "parmağını kaldırırsa sanki tanrı ile Adem'in çok yakalsık paramakları arasına kendi parmağını koyabileceği hısını doğurmaktadır". Vasarı bu tavan resimlerinin "bitirilmemiş" olduğunu iddia etmektedir. Tavan resimlerinin açılış töreninde, o zamana kadar alışlagelemei olan fresk tamamlama görenek kurallarına göre, tavandaki fresklerin sarı alanları altın yaldız ve parlak köyü mavi alanları lapış lazuli kıymeteli mücevherleri ile süslenmemişti. Böylece şapelin alt duvaralarında bulunan ve bu göreenek kuralalrain göre altın ve mücevher ile süslü freskler ile bu süsleri bulunmayan tavan resimleri birbirine zıtlık göstermekteydi. Fakat bu yaldızlama ve mücevherle donatma hiçbir zaman yapılmamıştır. Buna neden kısmen Michelangelo'nun tekrar iskele kurup tekrar tavan tepesine çıkmaktan sakınması kısmen de kendi ressamlık yargısına göre kendi yargılaraiangore yaptığı resim ve boyamasının karakterleri çok parlak ve dikkat çeken yaldız ve mavi lapış lazuli bezeleri tarafından değiştirleceğini bu değerli maden ve taşların bulunduğu alanların daha fazla seyirci dikkatini çekmak istemesi nedeniyledir.

Ama gerçekte, bazı alanlar yaldızlanmıştı. Bunlar "İgnudi" figürleri ile Peygamber ve Sibylla figürleri arasında bulunan sütunlar üzerindeki şiltlerdi. Bu şiltlerin yaldızlanamsina neden Michelangelo'nun orijinal planında bulunan bu şiltlerin benzetildiği gerçek gösteri için hyapılan şiltlerde yaldızlama gerçekten bulunmakta idi. Bu tip gerçek şiltler günümüze kadar kalmışlardır ve bu şiltler aynı Michealangleo'nun resmetiği yerlerde gerçek yaldızlama bulunduğu görülmektedir.

Bu seksiyon referensları.

Tavan resimlerinin gizli ve kapalı konusu Hıristiyan doktrininin esası olan insanlığa tanrı tarafından sunulmuş olan ama sadece İsa vasıtasıyla gerçekleştirebilecek "cehennemden kurtarma" konusudur. Bunun görülebilen mecazi olarak ifadesi İnsanlığın Hristiyan tanrısı ile bir "Antlaşması" olduğudur. İsrailoğulları'nın Peygamber Musa aracılığı ile "Eski Antlaşma" ve İsa aracılığı ile yaptıları "Yeni Antlaşma" Şapel'deki duvarlarda yapılan tablolarda zaten resimlendirilmişlerdi.

Tavanın resimlerini dezaynının ana öğeleri Yaratılış Kitabı içeriğinden 9 sahne olmakta ve bu sahneler daha küçük her biri dört çıplak genç ("ignudi") tarafından desteklenen ve çerçevelenen 5 diğer küçük sahne ile desteklenmektedir. Bu sahnelerin her iki tarafında İsa'nın doğacağının kahanetini yapmış olduğu kabul edilen 12 erkek ve kadın figürleri bulunmaktadır. Şapel'in pencerelerinin üstünde bulunan yarımay şeklindeki ("lunetler") içinde İsa'nın cedlerinin listesini veren tabletler ve bu tabletleri destekleyen çeşitli figür vardır. Bu pencerelerin yarımay şeklideki "lunet"lerinin üstünde bulunan üçgenimsi ("spandrel") alanlarında ise diğer 8 figür grubu vardır; ama günümüzde bile bu gruplarda bulunan figürlerin belirlenmiş İncil kişileri olup olmadıkları bilinmemektedir, Bu plan binanın köşesinde bulunan ve üzerlerinde bir dramatik bir İncil hikâyesi resmedilmiş dört büyük pandantif bulunmakla tamamlanmaktadır.

Tavandaki resimlein anlatım elemanları Hristiyan tanrısını dünyayı bir mükemel yaratılış olarak yapıp insanlığı bu mükememl yere koyduğunu; insanlığın ilk gunahi isleyip yüzkarası olup tanrının gözünden düştüğünü ve ölümlülükle cezalandırılıp tanrıdan ayrıldığıdır. Bundan sonra bile İnsanlık günahlara kapılıp tanrıya karşı olan yüzkaralığını artırıp onun gözünden düşmesi çoğalmış ve tanrı onları Büyük Sel ile cezalandırmıştır. Peygamber İbrahim'den Peygamber Yusuf'a kadar gelen İsa'nın cedleri yoluyla, tanrı, insanlığın "cehennemden kurtuluşunu sağlayacak" Peygamber İsa'yı insanlığa göndermiştir. Bu "Kurtarıcı"'nın geleceği İsrailoğullarının paygamberleri ve klasik Yunan ve Romalıların Sibylla'ları tarafından önceden kahin olunmuştur. Tavan resımlerinin çeşitli ögeleri Hıristiyan doktrinin hikâyesinin bazı elemanları ile bağlanamamıştır. Geleneksel olarak, İncil'in Eski Ahit kitabında geçen ve Tanrı'nın Sina dağında İsrael ile yapmış olduğu antlaşmanın yerini Yeni Ahit antlaşması almıştır. Ama Eski Ahit içinde bulunan olaylar ve karakterlerin çoğu senbolik olarak İsa'nın hayatındaki olaylara; Hıristiyan doktirini içinde bulunan önemli öğelere veya Hırıistiyanlar için gerekli olduğu kabul edilen cesitli ayinlere (örneğin "Vaftiz" veya Efkaristiya ayinleri) bağlıdır. Örneğin Eski Ahit'te denizde atılıp bir büyük balık tarafından yutulup hayatı kurtarilan Yunus (peygamber) bir büyük balıkla ilgisi için tanındığından Hıristiyanlar tarafından İsa'nın ölümü ve tekrar dirilmesi inancına bağlanmıştır.

Tavandaki resimlerdeki senbolizminin çoğunluğu Katolik kilisesinin 15. yüzyıldaki resmi doktrinlerini yansınmakla beraber, tavan resimlerinin bazılarının içerikleri özellikle Rönesans çağındaki alimlerin çok ilgilendikleri Hıristiyan teolojisi ile Rönesans Hümanizması felsefesinin birbiryle bağdaştırılması uğraşlarına da atıf yapmaktadır. İtalya'da 15. yüzyılda ve özellikle Floransa'da Antik Klasik çağlarda yazılmış edebiyat ve felsefe eserlerine, özellikle Platon, Sokrates ve diğer antik klasik yazarların eserlerine karşı büyük bir heves ve ilgi bulunmaktaydı. Michelangelo gençliğinde Floransa'da Medici ailesinin kurmuş olduğu Hümanist akademide epeyce zamanını sarfetmişti. Donatello'nın Hümanist düşüncenin ilhami ile hazırlamış olduğu Davud bronz heykeli ile çok ilgilenmiş ve bu heykelden büyük şahsi ilham alarak kendisi mermerden büyük bir Davud heykeli yontmuş ve bu heykeli Floransa şehir devletinin idare konseyi binası olan Palazzo Vechio sarayı önündeki alana dikilmişti. O zamsnki Hümanizm felsefe görüşüne göre insanlar diğer insanlarla görüştükçe diğer insanlara, sosyal yetkiliklere ve tanrıya doğrudan doğruya şahsen karşılık ve tepki göstermektedirler ve bunun için araya aracıların, özellikle Kilise yetkililerinin, girmesi gerekmemektedir. Bu fikirler Katolik Kilisesi yetkilerinin ve ilerigelenlerinin kabul edebileceği fikirler değildi. Katolik Kilisenin düşüncelerine göre insanlık esastan günahkardir ve bu nedenle hatalı olup bu hatalarından ayrılıp kendini ve ruhunu kurtatabilmesi için mutlaka Katolik kilisesinin yolgöstermesi gerekmektedir. Buna karşılık Hümanizm insanslıgin devamlı iyilik bilme ve yaopma potensiyeli olduğunu ve bu nedenle asil bir yaratık olarak kabul etmekte idi. Bu iki görüşün birbirine yaklaşımı Katolik Kilisesi için birleştirlemez şekilde birbirine zıt düşünceler olamadığı kabul edilerek imkan dahilinde olduğu kabul edilmişti. Ama Katolik Kilisesi bu fikirleri birleştirmek için bunu yapabilecek yegane tek kurumun Katolik Kilisesi olduğunu kabul etmenin gerektiğini iddia etmekte ve insanlığın "ruhunun, düşünelerini, ve hayatinın" daha yuksek bir duzey getirilmesinin ancak ve ancak tanrının bu dünyada temsilcisi ve onun tek aleti olan Katolik Kilisesi aracılığı ile mümkün olacağını kayıtsız şartsız inanmakta idi. Katolik Kilisesi dışındaki insanlığın, tümüyle Hıristiyan olmadan "kurtuluş bulma" imkanı ihtimali yoktu. Sistine Şapelin tavanını resimlendirmesinde Michealangelo bu iki zıt düşünce tarzını görsel olarak hiç tezatlar ortaya çıkartmadan birleştirip eserini hazırlamayı başardığı kabul edilmektedir. Bu resimlemede "İncil-dışı" olan "Sibylla" ve "İgnudi" resimlerini tavandaki resimlere ekleme ile hem Hiristiyan hem de Hümanist düşünceleri birlikte kullamıştır. Ama 16 yüzyılda Protestanlık Reformasyon fikirleri ortaya çıkıp yayılması ile Katolik Kilisesi'nde daha koyu "kontr-refermasyon" ve ultra koyu katoliklik düşünceleri üstün geldi. Michelangelo'nun kilise ile Hümanizm fikirlerini birleştirmesi "kontr-reformcu" katolikler tarafından hücumlara hedef olmaya başladı.

Tavan resimlerinde bulunan "ikona"ların neyi nasıl ifade ettiği geçmişte çeşitli değişik yorumlar ortaya çıkartilmıştır. Bunlardan bazıları modern sanat tarihi düşünürleri tarafından kabul edilmemektedir. Diğer taraftan tavanda resimlerde bulunan bazı elemanların neler olduklarai hakkında hiç inanılır bilgi bulunmamakta ve bunların nasıl yorumlaması gerektiği hakkında sonuç ortaya çıkaramıyacak olan tartışmalar olamaktadir. Örneğin pencerelerle ilgili olarak pencere üstlerinin yarımay şekilli "lunet"lerinde ve bunların da üstlerindeki üçgensel "spandrel"lerde bulunan figürlerin kime ait olduğu hala bilınmemektedir ve çok aramaya rağmen bulunmamamıştır. Modern düşünürler bunların hüviyetlerini bulmak için tavanın planlanıp içeriği üzerinde bir anlaşma sağlanabilmsesi için hazirlanan yazılı belgeler olacağı düşünmüşler ve bu belgeyi bulmaya büyük gayret sarfetmişlerdir. Ama hala da bunda başarıli olamışlardır. Bu başarısızlık, acaba tavan resminin içeriğinin çok dikkat ve hevesle İncili okumayı ve incelemeyi adet edinen ressam ve yüksek bir deha olduğu kabul edilen Michelangelo'nun şahsi düşüncelerine ve şahsi kararlarına göre tayin edildiği sorusunu ortaya çıkartmaktadır. Bundan da Michealangelo'nun bu resmi tamamlamakta iken dinsel, ruhsal ve psikolojik durumunun ne kadar hangi "ikonaları nasıl eserine koyacağını ve bunların artıstık ifadesine ne kadar tesirli olduğu" sorularını incelemeye geçmelerine de neden olmuştur. 

Sistine Şapeli 40,5 metre uzunlukta ve 14 metre genişliktedir. Tavanın, şapelin esas zemininde yüksekliği 20 metredir. 
Tavan örtüsü olarak işlev gören tönöz çok komplike bir tasarıma göre yapılmıştır. Tavan tönözünün bu ka