egorize edilebilen bir motor birim içindeki kas lifleri aynı tür yani uyumlu (homejen) olabilirken, bir kas içindeki iki motor birim farklı türde (heterojen) olabilir.
Üç tür birincil kas lifi vardır: Tür I, Tür IIa ve Tür IIb. Yukarıda da açıklandığı gibi Tür I kas lifleri yavaş kasılma yükseltgenmesi (oksidasyonu) olarak bilinir. Tür IIa, hızlı kasılma yükseltgenmesi ve Tür IIb, hızlı kasılma glikolitiktir. Bu üç farklı lif türü eşsiz işlevlere sahiptir. Tür I lifleri yüksek dayanımlı fakat alçak Kuvvet/Güç/Hız oluşturucu olarak açıklanır. Tür IIb alçak dayanımlı, fakat yüksek Kuvvet/Güç/Hız oluşturucu olarak açıklanır. Tür IIa da, bu iki tür arasındadır. 

Motor birimler, birlikte demetlenen çoklu kas lifleridir ve bir atlet belirli bir işe yapmak için vücudunu hareket ettirdiğinde beyin, belirli motor birimine ulaşmak üzere omurilik vasıtasıyla ani bir uyartı sinyali gönderir. Beynin gönderdiği sinyal alındıktan sonra, motor birim, vücudu hareket ettirmek için ilgili gruptaki kas liflerini kasar. Motor kontrolde sinyal algılandıktan sonra kısmi tetikleme yoktur, kasların tümü kasılır. Motor birim kasıldıktan sonra lifi de %100 uyarılır.

Lif Türü—Kasılma Hızı—Azami Güce Erişme Süresi—Yorgunluk

I (yavaş kasılma)-------yavaş--------------100 milisaniye--------yavaş

IIA (hızlı kasılma)-----hızlı-----------------50 milisaniye--------hızlı

IIB (hızlı kasılma)-----çok hızlı-----------25 milisaniye--------hızlı 





Elveda Dostum

Elveda Dostum, yönetmenliğini Zeki Alasya'nın yaptığı 1982 çıkışlı sinema filmi.






Kort

Kort, tenis maçlarının yapıldığı alan. Kortlar dikdörtgen bir zemin ve ortada gerili alçak fileden oluşur. Aynı kortta hem tekler hem de çiftler karşılaşmaları oynanabilir.

Tenis dikdörtgen düz bir zemin üzerinde oynanır. Bu zemin genellikle çim, toprak, beton (sert kort) veya sentetik katkılı tiptedir. Bir tenis kortunun boyutları, Uluslararası Tenis Federasyonu (ITF) tarafından tanımlanır ve düzenlenir; ayrıca bu standartlar yıllık olarak "Rules of Tennis" (Tenis Kuralları) dokümanında yayımlanır. Kort 23,78 metre (78 fit) uzunluğunda, 10,97 metre (36 fit) genişliğindedir. Genişlik, tekler karşılamaları için 8,23 metre (27 fit), çiftlerde 10,97 metredir (36 fit). Servis çizgisi fileden 6,40 metre (21 fit) uzaklıktadır. Oyuncuları topları çevirebilmesi için kort kenarlarında ekstra boşluklara ihtiyaç duyulur. Bu boşluklar toplam 18,3 metre (60 fit) genişliğinde, 36,7 metre (120 fit) uzunluğundadır. Kortun eni boyunca, oyun alanını eşit olarak ikiye bölecek şekilde, oyuncu çizgilerine paralel olarak bir file gerilidir. En yüksek olduğu kenar bölgelerinde 1,07 metre (3 fit 6 inç) olan file, orta bölümde 0,914 metreye (3 fit) düşer. File direkleri kenar çizgilerinin 0,914 metre dışında bulunur.





Sergio Endrigo

Sergio Endrigo (15 Haziran 1933, Pula - 7 Eylül 2005, Roma ) İtalyan Şarkıcı-şarkı yazarı

wess, 1968 Eurovision Şarkı Yarıması'nda İtalya'yı, "Marianne" adlı şarkılar ile temsil ederek 7 puanla Onuncu olmuştur.




Standing on the Shoulder of the Giants

'Standing on the Shoulder of the Giants', İngiliz Rock grubu Oasis'in 2000 yılında çıkardığı 4. stüdyo albümüdür. Albümün süresi 47 dakika 51 saniyedir. Albüm Alternatif Rock/Psychedelic Rock türündedir.

Kayıtlarına Nisan 1999'da başlanan albüm. Ağustos 1999'da tamamlanmış olup 28 Şubat 2000'de yayınlanmıştır.





Dio, come ti amo

"Dio, come ti amo" (Türkçe:Tanrım, seni seviyorum), İtalyan şarkıcı Domenico Mudugno tarafından seslendirilen şarkı.
Şarkı, 1966 Eurovision Şarkı Yarışması için İtalya'nın temsilcisi ve şarkısını belirleyecek olan "Sanremo Müzik Festivali"'nde yarışmaya hak kazanmıştır. 1966 yılının Mart ayında şarkı, Lüksemburg'un başkenti Lüksemburg şehrinde gerçekleştirilmiş olan 1966 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İtalya'yı temsil etmiştir ve yarışma'da 0 puanla Onyedinci olarak sonucu olmuştur.




Piove (Ciao, ciao bambina)

"Piove (Ciao, ciao bambina)" (Türkçe:Yağmur, Merhaba Bebek), İtalyan şarkıcı Domenico Mudugno tarafından seslendirilen şarkı.
Şarkı, 1959 Eurovision Şarkı Yarışması için İtalya'nın temsilcisi ve şarkısını belirleyecek olan "Sanremo Müzik Festivali"'nde yarışmaya hak kazanmıştır. 1959 yılının Mart ayında şarkı, Fransa'nın kenti olan Cannes şehrinde gerçekleştirilmiş olan 1959 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İtalya'yı temsil etmiştir ve yarışma'da 9 puanla Altıncı olarak sonucu olmuştur.




Albert Bitran

Albert Bitran 1931 Türkiye İstanbul doğumlu, Fransa’da yaşayan ressam ve heykeltıraş. 
Albert Bitran 1931'de İstanbul’da doğdu. Saint-Michel Lisesinde Türk ve Fransız lise diplomalarını aldıktan sonra, yüksek öğrenimini tamamlamak üzere 17 yaşında Paris’e gitti. Mimarlık öğrenimini yarıda bırakarak kendini tamamen resme verdi.

1951 yılında, henüz 20 yaşındayken, geometrik eserlerinin yer aldığı ilk sergisini Paris’te, “Saint-Germain-des-Près” avangardının buluşma yeri olan Galerie Arnaud’da açtı. Aynı dönemde çeşitli sanat olaylarına, örneğin Karakas'taki ilk soyut sanat sergisine veya Paris’te Babylone tiyatrosunda düzenlenen “Divergences” etkinliğine katıldı. Albert Bitran, 1954 yılında Paris’te Denise René galerisinde kişisel bir sergi açacak, sergi katalogunun önsözünü Henri-Pierre Roché yazacaktı. Sanat alanında dönemin önemli simalarından biri olan Roché, Bitran’a kendi koleksiyonunu tanıtacak, çalışabilmesi için de Paris’in Arago bulvarında kendisine küçücük bir atölye kiralayacaktı.

Geometrik soyut resimden vazgeçen Bitran, yaşamı boyunca devam edeceği araştırma resmine yönelecekti. Çalışmak üzere sık sık gideceği Güney Fransa’daki ilk araştırmalarında peyzaj temasına odaklanacak, bu temayı “Naissance d’un paysage” (bir peyzajın doğuşu) adlı büyük kolajına kadar geliştirecekti. 1956'da yapmış olduğu bu kolaj 2006 yılında Paris’te Luxembourg Müzesinde düzenlenen “l’Envolée Lyrique” (Lirik Havalanma) adlı önemli sergiye katılacaktı.

1958'de Claude Ledoux ile evlenen Albert Bitran Fransız vatandaşlığını alacak, çalışmalarına hem Paris’teki yeni atölyesinde, hem de Aube bölgesinde “Rigny-le-Ferron” köyünde açmış olduğu seramik atölyesinde devam edecekti. Aynı dönemde İtalya’da uzun süreler kalan Bitran, bu ülkede de çalışıp sergiler açtı. Paris’te ise, Bitran’ın eserleri özellikle Jean Pollack tarafından savunulacak, Pollack’ın yönettiği “Galerie Ariel”deki birçok sergide yer alacaktı. Bitran, 60’lı yıllarda, marufle kâğıtlar ve yağlı boya tablolarla “Atölye” ve “İç-Dış” temalarını geliştirdi. 1962 yılından itibaren gravür ve litografiye de ilgi duyarak, bu alanın en önde gelen isimlerinden olan Mourlot, daha sonra Bellini ve Leblanc’da çalıştı. 1961'de Borge Birch, Kopenhag'daki galerisinde, Bitran’ın İskandinavya’daki ilk özel sergisini düzenledi. Bu tarihten itibaren, Bitran’ın eserleri, kendisinin de sık sık gideceği Kuzey Avrupa ve Hollanda’da büyük ilgi toplayacaktı. Albert Bitran, Hollanda’da düzenli olarak ilkin La Haye’deki Nova Spectra galerisinde, ardından da 1971’den itibaren, Amsterdam’da Martin de Boer galerisinde sergiler açacaktı.

1968 yılında Paris’te yeni bir atölyeye geçen Albert Bitran, Montparnasse mahallesine yerleşecek ve 2000 yılına kadar bu yeni adresinde yaşayıp çalışacaktı.

Bitran, 1970'ten itibaren, sanatının analitik bir soruşturması olan “Çift’ler” serisini başlattı. Claude Lefort’un “Bitran veya gözün önemi” (“Bitran ou la question de l’œil”-1975) adlı kitabında yazmış olduğu gibi, : “Çift’ler, gizemin terimlerini yoğunlaştırıyor”. Paris’te Ariel galerisinde 1973'teki sergi katalogunun önsözünü yazan Jean-Louis Baudry’nin belirttiği gibi de, “Bitran, Çiftler sayesinde tuzağını mükemmelleştiriyor”.

Bitran, 1973 yılında önemli bir eserini tamamladı: Altı tablodan oluşan, kendi içlerinde kapalı bir bütün oluşturan ve Ricardo Porro'nun tasarladığı bir plana göre sergilenen “Sextuor” adlı bu eser, Norveç, Danimarka, Hollanda, Fransa ve Avusturya'da sergilendikten sonra Midi-Pyrénées bölgesi, Toulouse kenti Bölgesel Çağdaş Sanat Fonu tarafından satın alındı. “Çaprazlar, Doğrusallar ve Yanallar” (“les Obliques, les Linéaires et les Latéraux”), Bitran’ın daha sonra ele aldığı temalar oldular.
Bitran, 1979 ve 1980'de Avusturya’da Salzburg’da Yaz Akademisi (SommerAkademie) seminerini yönetecek, "Traklhauss"da açılan sergisinin önsözünü de Manès Sperber yazacaktı.

80’li yılların başında Fransa’nın güneyindeki “Lot” ilinde yeni bir atölyeye yerleşen Albert Bitran, aylar boyunca kâğıt ve karton üzerine yağlı boya tekniklerini denedi. Burada yaratmış olduğu “Büyük Şekiller” (Grandes Formes) adlı seri, Louis Carré galerisinin yöneticisi Patrick Bongers tarafından seçilerek, Bitran’ın bu galeride 1987 yılındaki ilk sergisine malzeme sağlayacaktı. Bu eserler, ardından, Almanya’da Köln’de Boisserée galerisinde, Tokyo’da Art Point galerisinde ve Los Angeles’te Louis Stern galerisinde sergilendiler.

1991 yılında, Fransa’da L’Isle-sur-la-Sorgue kenti “Campredon” müzesinde retrospektif bir Bitran sergisi düzenlendi. Bu münasebetle Jean Paris ile yapılan bir video söyleşinin metni, Lizbon’daki Gülbenkyan Vakfının dergisi Coloquio’da yayınlandı. Ardından, Fransa’nın Cajarc kentindeki Georges Pompidou Sanat Evinde “Albert Bitran, Resim ve Desenler, 1980-1992” başlıklı bir sergi düzenlendi. “Lot” bölgesinin ışık ve falezlerinin yansıdığı bu serginin katalog önsözü, Dora Vallier ve Claire Stoullig tarafından kaleme alındı.

İlhamını İstanbul’daki çocukluk anılarından ve Türkiye’ye yapmış olduğu sayısız seyahatlerinden alan “Kemerler – Resim ve Heykeller” sergisi ilk önce İstanbul’da Aksanat galerisinde, ardından 1977’de Ankara’da Nev galerisinde, daha sonra da Fransa’da Toulouse’daki Espace Ecureuil galerisinde sergilendi. Toulouse’daki sergi katalogunun önsözünü Pierre Daix yazacaktı.

Bitran’ın kâğıt üzerine yağlı boyalardan oluşan “Siyah’lar” serisi, 2008 yılında Meksiko’da, arkasından da Fransa’nın çeşitli kültür merkezlerinde sergilenecekti. Albert Bitran, Siyah’lar temasını daha sonraları büyük tuvaller üzerinde devam ettirecek, bu yeni eserleri ise 2010 (“Obliques” - Ç