geçenler, onun kurduğu askeri etkiyi korumakta zorlandılar. Ertesi yüzyıl, İtalya'da Bizans etkisi devamlı düşerek sonunda yol oldu.

1041 yılında, Boioannes'in oğlu Eksaugustus Boioannes, katapan olarak atandı fakat ertesi yıl bu görevi yaparken öldü.






Akçahisar

Akçahisar veya Kroya (Arnavutça: "Krujë") Arnavutluk'un orta kesiminde bir kasaba ve belediye merkezidir. Tarihî dönemde de önemli bir yerleşim birimi olmuştur.

Osmanlı zamanından Pazar Camii ("Murad Bey Camii") ve Bektâşî tarikata ait olan Dolma Tekkesi bulunmaktadır.

Osmanlı İmparatorluğu, dördüncü kuşatma sonunda 1478 yılında Akçahisar’ın kontrolünü ele geçirmiştir. O dönemde, kasaba ve civarı Osmanlı egemenliğine girmiştir. 1906 yılında bölgede yerel bir isyan çıkmıştır. Bu isyan hareketini 1912 Arnavutluk’un bağımsızlık ilanı takip etmiştir.

Akçahisar, 1910’lu yıllarda Esat Paşa Toptani’nin kurduğu Orta Arnavutluk Cumhuriyeti ile Arnavutluk Prensliği arasındaki savaşın alanı olmuştur.

II. Dünya Savaşı sırasında Akçahisar, Abaz Kupi adlı lider etrafında gelişen direnişin merkezi olmuştur.




Mercury Records

Mercury Records 1945 yılında ABD'nin Illinois eyaletinin Chicago şehrinde Irving Green, Berle Adams ve Arthur Talmadge tarafından kurulan bir müzik yapım şirketidir. Mercury Records 1972 yılından 1998 yılına kadar PolyGram tarafından işletilirken 1999 yılından beri Universal Music Group bünyesinde kurulan Island Def Jam Music Group tarafından işletilmektedir.




Saint Peter Basseterre

Saint Peter Basseterre, Saint Kitts ve Nevis'i oluşturan 14 idari bucaktan biridir. Yüzölçümü 21 km'dir. Başkenti Monkey Hill'dır. Nüfusu 2001 tahminine göre 3.472'dir.




Örme zincir

Örme zincir (diğer kullanım şekliyle zincir zırh veya örme zırh) küçük metal halkaların birbirine bağlanarak örgü şekli verilmesiyle oluşmuş bir çeşit zırhtır.

Zincir zırh, MÖ 300'den sonra ortaya çıkmıştır. Bu zırhın, Babilliler tarafından icat edildiği ve yapımında, ilkel pul zırhtan ilham alındığı düşünülmektedir. Daha sonradan zincir zırh; Kuzey Afrika, Orta Doğu, Orta Asya, Hindistan, Tibet, Kore ve Japonya gibi yerlerde kullanılmaya başlanmıştır.

Örme zincir 21. yüzyılda; delici aletlere karşı beden zırhı, oduncular ve kasaplar için kesiklere karşı eldiven, dalgıçlar için köpekbalığı ısırıklarına karşı dalgıç giysisi olarak, daha pek çok alanda kullanılmaya devam etmektedir.

Örme zincirin, muharebe zırhı olarak kullanımı Demir Çağı'nda ve Orta Çağ'da yaygındı. 16. yüzyıl ve 17. yüzyıl sürecinde daha az yaygın hale geldi. Örme zincirin en ilk örnekleri MÖ 3. yüzyılda; Horný Jatov, Slovakya'da ve Ciumeşti, Romanya'da bir Kelt klan şefinin gömütünde bulnur. Roma Cumhuriyeti örme zincirle ilk kez; Cisalpina Galya'da (günümüzde Kuzey İtalya) Galyalılarla savaşırken tanışmıştır. Roma ordusu bu teknolojiyi alarak, askeri birlikleri için İmparatorluk döneminde birincil zırh olan "lorica hamata"yı ortaya çıkarmıştır.
Batı İmparatorluğunun çöküşünden sonra plaka zırh üretmek için gereken altyapı büyük ölçüde azaldı. Bu şekilde "örme zincir", zırh kelimesiyle adeta eş anlamlı oldu. O dönemde zırh; pahalı, zaman alıcı bir eşya olduğundan ve bir muharebede yaşam ve ölüm farkını oluşturabileceğinden dolayı aşırı değerli bir objeydi. Maliyet olarak bir Viking haubergeon'unun, on iki süt ineğine eşdeğer olduğu ve bir zırh takımının ise küçük bir ev fiyatında olduğu söylenmektedir. Ölü savaşçıların üzerindeki örme zırhlar sık sık yağmalanırdı ve örme zırhın yeni sahibi, zırhı ya kendisi kullanır ya da yüksek bir fiyata satardı. Zaman geçtikçe altyapı ilerledi ve daha fazla asker zırh kullanmaya başladı. En sonunda savaş alanlarında, mızraklı süvari taarruzunun ve çok güçlü tatar yaylarının kullanımın artmasıyla örme zırh, atlı soylular için plaka zırhın yanında ikincil zırh olarak kullanılmaya başlamıştır.

14. yüzyıldan itibaren plaka zırh, çoğunlukla örme zincire ek olarak kullanılmıştır; ancak sonradan plaka zırh; bocurgat sistemli tatar yaylarına, darbeli silahlara (topuz veya savaş çekici gibi) ve mızraklı taarruzlara karşı çok daha iyi bir koruma sağladığı için örme zinciri gölgede bırakmıştır. Buna rağmen örme zincir ve yanı sıra brigandine ile gambeson gibi zırhlar, pek çok asker tarafından kullanılmaya devam etmiştir. İçlerinde örme zincirin en pahalı olduğu bu üç çeşit zırh, askeri teçhizat yığınının çok büyük bir bölümünü oluşturmaktaydı. Bazen örme zincir, plaka zırhtan daha pahalıydı. Doğu Avrupa gibi teknolojik olarak daha az gelişmiş bölgelerde daha fazla tercih edilmiştir ve 16. yüzyılda her yerde kullanılmıştır.

19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılda örme zincir, özellikle Wilkinson Sword şirketi tarafından üretilen kurşun geçirmez yelek malzemesi olarak kullanılmıştır; ancak tatmin edici sonuçlar vermemiştir. Mısır hıdivi İsmail Paşa'nın "Demir Adamlar" rejimi tarafından kullanılan Wilkinson örme zincirleri, daha sonradan kolayca kırıldığı tespit edilen ayrık halkalardan üretilmiştir. Bu zırh, isabet eden mermiyi durdurmamakta, aksine kırılan halkaların zırhı giyen kişiye batmasıyla hasar daha da artırmaktadır. Sudanlı Mehdiciler tarafından kullanılan erçinli örme zırhta aynı sorun gözlenmemiştir; ancak Omdurman Muharebesi'nde İngilizler tarafından kullanılan ateşli silahlara karşı neredeyse hiç koruma sağlayamamıştır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Wilkinson Sword şirketi, örme zincirden, şarapnel yeleklerinin öncüsü olan lamellar zırh tasarımına geçiş yapmıştır.

Ayrıca Birinci Dünya Savaşı'nda Yüzbaşı Cruise tarafından İngiliz Piyadesi için yüzü korumak için kasklara takmalık örme zincirden kahkül tasarlamıştır. Bu tasarım, 90 metre uzaklıktan fırlayan 100 gramlık şarapnel parçalarına karşı tam koruma sağlamasına rağmen, askerler arasında yaygınlaşmamıştır.

Örme zincir Orta Doğu ve Asya'ya Romalılar aracılığıyla gelmiştir ve bu teknoloji, MS 3. yüzyılda halihazırda pul zırh ve lamellar zırh kullanan Sasani Persleri tarafından alınmıştır. Örme zincir, askerler için kullanımının yanında katafraktlar ve ağır süvariler için at zırhı olarak çokça kullanılmıştır. Genelde Asya tipi örme zincir, Avrupa tipine göre daha hafiftir ve halkaları üzerinde hem zırh ustasının bir damgası hem de ilahi bir kuvvet isteği olarak kutsal semboller bulunur. Örme zırh Kur'an'da "Allah'tan Davud'a verilen bir hediye" olarak geçmektedir:

21:80: ""Savaşta düşmanın darbelerinden korunasınız diye Davud'a örme zırh yapma sanatını öğrettik. Acaba buna şükredecek misiniz ki?""

Orta Doğu'daki örme zincir teknolojisi, Orta Asya'da Soğdlar ve Hintler tarafından hızlı bir şekilde alınmıştır. Hindistanın birinci tercihi haline gelen bu zırh, ağırlığı ve bakımının zorluğu gibi sebeplerden dolayı Moğol orduları arasında yaygınlaşmamıştır. Hint tipi örme zincir yapı olarak hafiftir ve plaka zırh ile beraber kullanılır. Plakalı örme zincirin kullanımı, Plassey Muharebesi'ne ve bunun sonucundaki İngilizlerin bu bölge üzerindeki hakimiyetine kadar yaygın olarak kullanılmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu plakalı örme zinciri büyük ölçüde kullanmıştır ve ağır süvari birlikleri ile Yeniçeriler tarafından 18. yüzyıla kadar kullanılmaya devam etmiştir. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğu bu zırhı, Memlûk Sultanlığı ve Sudanlıların bulunduğu Kuzey Afrika'ya yaymıştır. Örme zırh bu bölgede 20. yüzyılın başlarına kadar üretilmeye devam etmiştir.

Örme zincir Çin'e, Tang Hanedanı'na müttefikleri tarafından MS 718 yılında ödenen haraçta bulunan ve örme zincirden yapıldığı düşünülen, Çin kaynaklarındaki ismiyle "bağlantılı zırh" ile takdim edilmiştir. Yine de Çin bu zırhla ilk kez MS 384 yılında, "zincirlere benzeyen zırh" giyen müttefikleri Kuchi ulusu aracılığıyla karşılaşmıştır. Çin'de örme zırh yaygın olarak üretilmese bile ithal edilmiştir. Sağladığı esneklik ve konfor sayesinde genel olarak yüksek rütbeli muhafızlar ve bu zırhı ithal edebilecek durumda olanlar tarafından sıkça kullanılmıştır. Örme zincir, Çin'in diğer ülkelerden ithal ettiği çok az askeri teçhizattan biridir. Bu zırh nispeten daha geç bir zamanda Kore'ye yayılmıştır ve imparatorluk muhafızları ile generaller için ithal edilmiştir

Japonların, tüm dünyadan daha fazla örme zırh çeşidi vardı. Japonya'da örme zırha, "zincir" anlamına gelen adı verilmiştir. "Kusari" kelimesi, zırhlı bir eşya ile kullanıldığında, zırhın çoğunu "kusari"nin oluşturduğu anlamına gelir. Bunun bir örneği, zincir zırh anlamına gelen "kusari gusoku" kelimesidir. "Kusari" "", "", "", "", "", omuz, "", ve öteki zırhlı giysiler üretilmiştir, "" isimli zırh çoraplar bile.

, samuray zırhlarında en ilk 1270 yıllarında Moğol istilasında kullanılmıştır; ancak özellikle Nambokuço döneminde (1336-1392) kullanıma geçmiştir. Japonlar bu zırh için pek çok değişik örgü yöntemi kullandılar: Kare şeklinde 1'e 4 deseni ("so gusari"), altıgen şeklinde 1'e 6 deseni ("hana gusari") ve Avrupa tarzı 1'e 4 ("nanban gusari") deseni gibi. "Kusari" genelde Avrupa tipine nazaran çok daha küçük halkalardan yapılmış ve "kusari"den oluşan yamalar, zırh plakalarını birbirine bağlamak ve kolun altı gibi silah hamlelerine karşı zayıf kalan kısımları kapatmak için kullanılmıştır.

Perçinli kusari Japonya'da bilinen ve kullanılan bir zırhtır. Robinson, H Russell tarafından yazılan ""Japanese Arms & Armor Introduction"" ("Türkçe: Japon Silahları ve Zırhları Tanıtımı") kitabının 58. sayfasında Japon tipi perçinli "kusari" bulunmaktadır ve Sakakibara Kozan'ın 1800'de yazdığı "16. Yüzyıl Japonyasında Zırh ve Miğfer Yapımı" kitabındaki bir alıntıda, Japonların perçinli "kusari"yi sadece bilip kullanmamış, aynı zamanda kaliteli bir şekilde imal etmişlerdir.

"… bir perçin çivisi ile iri bağlantıları birbirine yaklaştırlan karakuri-namban (perçinli namban). Bunun icadı, Hojo Ava no Kami Ujifusa'nın öğrencisi Fukuşima Dembei Kunitaka'ya ithaf edilir; ancak bu tip bir zırhın doğrudan yabancı zırh modellerinden türetildiği söylenir. Zırh ağırdır, çünkü bağlantıları kalaylanmıştır (biakuro-nagashi) ve keskin kenarlara sahiptir çünkü demir plakalardan dövülmüştür."

Uç uca birleştirilmiş veya ayrık (bükük) bağlantı