isinin yıllarca sakladığı, Patterson'ın Allan ile Poe'nun arasını bilerek bozduğunu gösteren mektubu gösterdi.

29 Ocak 1847'de Poe, Marie Louise Shew'a şunları yazdı: "Zavallı Virginiam hâlâ yaşıyor, hızla kötüleşmesine ve çok acı çekmesine rağmen." Virginia ertesi gün, beş yıl süren hastalığı sonucunda, 30 Ocak'ta öldü. Shew cenaze töreninin düzenlenmesine yardımcı oldu; hatta tabutu kendisi aldı. Ölüm haberi çeşitli gazetelerde yer aldı. 1 Şubat'ta The New York "Daily Tribune" ile "Herald"'da şu sade ölüm ilanı yayımlandı: Cumartesi günü, geçen ayın 30'unda, verem nedeniyle, 25 yaşındayken, VIRGINIA ELIZA, EDGAR A. POE'nun eşi." Cenaze töreni 2 Şubat 1847'de yapıldı. Törene katılanlardan bazıları Nathaniel Parker Willis, Ann S. Stephens ve yayıncı George Pope Morris'ti. Poe onu yaşarken hatırlamayı tercih ettiğini söyleyerek, ölmüş eşinin yüzüne bakmayı reddetti. Şu anda Westminster Hall and Burying Ground'da gömülü olsa da, Virginia'nın cenazesi ilk olarak Poe ailesinin Fordham'daki kır evlerini kiraladığı Valentine ailesine ait olan bir mezara defnedildi.

Virginia'nın bilinen tek görüntüsü, ressamın Virginia'nın ölüsünü model olarak kullanmak zorunda kaldığı bir resimdir. Eşinin ölümünden birkaç saat sonra Poe, Virginia'nın hiç resminin olmadığını fark etti ve birini suluboya bir portre yapmakla görevlendirdi. Resimde Virginia, üzerinde Shew tarafından ona kendisinin giydirdiği söylenen "güzel bir keten giysi" ile görülür. Portreyi Shew yapmış da olabilir ancak bu kesin değildir. Resimde Virginia hafif gerdanlı ve ela gözlü olarak betimlenmiştir. Resim sonradan Neilson Poe'nun eşi ve Virginia'nın üvey kardeşi olan Josephine'in ailesine miras kaldı.

1875'te, eşinin cenazesinin yeniden gömüldüğü sene, Virginia'nın mezarının da bulunduğu mezarlık tahrip edildi ve Virginia'nın cenazesi neredeyse unutuldu. Erken dönem Poe biyografi yazarlarından William Gill kemikleri toplayıp bir araya getirdi, bunları bir kutuya koydu ve kutuyu yatağının altına sakladı. Gill'in hikâyesi, olaydan yirmi yedi yıl sonra "Boston Herald"da yer aldı: Gill Fordham mezarlığını 1883'te, mezarlık görevlisi Dennis Valentine Virginia'nın kemiklerini kürekle çıkarmakta ve sahipsiz olduğundan atmaya hazır olduğu sırada ziyaret ettiğini belirtti. Edgar Allan Poe da 1849'da ölmüştü. Dolayısıyla Gill Virginia'nın cenazesini aldı ve Baltimore'daki Neilson Poe ve John Prentiss Poe ile haberleştikten sonra, kutunun küçük bronz bir tabut içinde Poe'nun sol tarafına gömülmesini planladı. Virginia'nın cenazesi nihayet, şu an ayakta olan anıtın dikilmesinden neredeyse on yıl sonra, Edgar Allan Poe'nun yetmiş altıncı doğumgünü olan 19 Ocak 1885'te, kocasının yanına gömüldü. Poe'nun cenazesinin ilk defa gömülmesi, mezarından çıkartılması ve yeniden gömülmesi sırasında görev yapan mezarlık görevlisi, Virginia ve Virginia'nın annesi Maria Clemm'in onun yanına gömülmesi sırasında yapılan ayinlerde de hazır bulundu.

Virginia'nın ölümü Poe’yu önemli ölçüde etkiledi. Virginia'nın ölümünün ardından Poe aylarca derin bir üzüntü yaşadı. Bir arkadaşına göre, "Eşinin kaybı onun için üzücü bir darbeydi. O gittikten sonra bir saat, bir gün, bir hafta ya da bir yıl yaşasa umrunda olmaz gibi görünüyordu; eşi onun her şeyiydi." Virginia'nın ölümünden bir yıl sonra Poe bir arkadaşına, "o güne dek kimsenin kimseyi sevmediği kadar sevdiği eşi" hastalandığı zaman, bir adamın yaşayabileceği en büyük ve şeytani acıyı yaşadığını yazdı. Virginia hâlâ iyileşme mücadelesi verirken, Poe bir süre önce bırakmış olduğu alkole geri döndü. Ne sıklıkla ve ne kadar içtiği Poe yaşarken de, ölümünden sonra modern biyografi yazarları tarafından da tartışılmış ve üzerinde fikir birliğine varılamamış bir konudur. Poe, eşinin hastalığına verdiği duygusal tepkiden kendi hastalığı olarak söz etti ve şifayı "eşinin "ölümünde"" bulduğunu belirtti: "Buna dayanırım & dayanabilirim-bu umut & çaresizlik arasındaki asla bitmeyen salınıma mantığı tamamen kaybetmeden daha fazla dayanamazdım."

Poe Virginia'nın mezarını düzenli olarak ziyaret etti. Arkadaşı Charles Chauncey Burr'un yazdığına göre, "Eşinin ölümünden sonra çoğu defa, bir kış gecesinin ölü bir saatinde, onun mezar taşının başında, karda, neredeyse donmuş hâlde otururken bulunurdu." Virginia'nın ölümünden kısa süre sonra Poe Lowell, Massachusetts'ten Nancy Richmond, Providence, Rhode Island'dan Sarah Helen Whitman ve Richmond'dan çocukluk aşkı Sarah Elmira Royster dahil başka birkaç kadınla yakınlaştı. Buna karşın, yine Poe'nun elde etmeye çalıştığı Frances Sargent Osgood'a göre "[Virginia] onun sevmiş olduğu tek kadındı."

Poe'nun pek çok eseri otobiyografik olarak yorumlanır ve bunların çoğunun Virginia'nın veremle uzun süren mücadelesini ve ölümünü yansıttığına inanılır. En çok tartışılan örnek, "Annabel Lee"dir. Ölü genç bir gelin ile onun yas tutan aşığını betimleyen bu şiirin Virginia'dan ilhamla yazıldığına genellikle inanılır. Öte yandan Frances Sargent Osgood ve Sarah Helen Whitman gibi Poe'nun hayatındaki diğer kadınlar da, onun ilham almış olabileceği potansiyel adaylardır. Benzer bir şiir olan "Ulalume" ile şiire adını veren karakterin "çok genç ölenler içindeki en güzel ölü" diye tarif edildiği "Lenore" da Virginia'nın anısına yazıldığına inanılan eserlerdendir. Poe'nun ölümünden sonra Londra merkezli "Critic"ten George Gilfillan, Poe'nun eşinin ölümünden sorumlu olduğunu belirterek, "'Annabel Lee' ile 'Kuzgun'u yazabilmek için onun vaktinden önce ölümüne yol açtı." sözlerini kullandı.

Virginia, Poe'nun düz yazı eserlerinde de görülür. Kısa hikâye "Eleonora" (1842) -ki anlatıcısı, evlenme hazırlığı yaptığı kuzeni ve kuzeninin annesiyle yaşamaktadır- yine Virginia'nın ölümüne değiniyor olabilir. Poe hikâyeyi yazdığında, eşinde hastalığın belirtileri yeni yeni görülmeye başlamıştı. Çift bundan kısa süre sonra gemiyle New York'a taşınmış ve Poe "Uzun Sandık"ı (1844) yayımlamıştı. Genç eşinin ölümünün yasını tutan ve onun cesedini gemiyle taşıyan bir adamı anlatan bu hikâye, Poe'nun Virginia'nın yaklaşan ölümü hakkındaki duygularını belirttiği izlenimini verir. Gemi batarken adam, eşinin cesedinden ayrılmaktansa ölmeyi tercih eder. Aynı adlı karakterin yavaş yavaş öldüğü kısa hikâye "Ligeia" da Virginia'dan esinlenilerek yazılmış olabilir. Eşinin ölümünden sonra Poe, basılan ilk hikâyesi "Metzengerstein"den anlatıcının vereme gönderme yapan "I would wish all I love to perish of that gentle disease" ("Tüm sevdiklerimin o nazik hastalıktan ölmesini dilerdim.") cümlesini kaldırdı.






Today Was a Fairytale

"Today Was a Fairytale", Amerikalı country pop şarkıcısı ve söz yazarı Taylor Swift'in şarkısı. Şarkının sözleri yazılırken Swift'e yapımcısı Nathan Chapman yardımcı oldu. Şarkı 19 Ocak 2010 tarihinde Big Machine Records etiketiyle, Swift'tin de rol aldığı "Sevgililer Günü" filminin soundtrack albümünün bir teklisi (single'ı) olarak yayınlandı. "Today Was a Fairytale" pop müzik türünde bir şarkıdır.

Şarkı yayınlanmasının ardından eleştirmenlerden genel olarak pozitif yönde yorumlar aldı, hatta pek çoğu "Today Was a Fairytale"in filmin soundtrack'indeki en iyi şarkı olduğunu söyledi. Şarkı üç ülkenin müzik listelerinde ilk onda yer aldı ve iyi bir ticari başarı elde etti. "Today Was a Fairytale" Taylor Swift'in Kanada'da bir numara olan ilk şarkıdır. Ayrıca şarkı Birleşik Devletler Billboard Hot 100 listesinde iki numaraya kadar yükseldi ve böylece Swift'in bu listedeki en başarılı şarkılarından biri oldu. Swift, şarkı yayınlandıktan sonra, o dönemde devam eden Fearless Tour adlı turnesi kapsamında yapılan konserlerde bu şarkıyı da söylemiştir.

Swift "Today Was a Fairytale"i 2008 yazında yazmış ancak o dönemde yayınlamamıştır. "Sevgililer Günü" filminin kadrosuna Felicia Miller rolüyle katıldıktan sonra, bu şarkının kendi albümündense filmin soundtrack'ine daha uygun olacağını düşünmüş ve yapımcılara bunu teklif etmiştir. Swift bu konu hakkında The Tennessean'a ""Film teklifi geldikten sonra bu şarkının film için mükemmel olacağını düşündüm. Umuyorum ki bu harika bir soundtrack olacak."" demecini verdi. "Today Was a Fairytale" 19 Ocak 2010 tarihinde "Sevgililer Günü" filminin soundtrack'i olarak yalnızca iTunes Store'da satışa sunuldu.

"Today Was a Fairytale" dört dakika iki saniye uzunluğunda bir şarkıdır. Şarkı dakikada 80 vuruşluk ballad temposuyla oluşturuldu. Swift şarkıya D C arasındaki iki oktavlık sesiyle eşlik eder. Şarkının akoru G–C–Em–D şeklinde ilerler. "Slate" dergisinden Jonas Weiner Taylor Swift'in başarılı olmasındaki başlıca etkenlerden birinin şarkılarında country'dense pop müziğin ağırlıkta olmasından kaynaklı olduğunu düşündüğü söyledi.Billboard dergisinden Melanie Bertoldi Swift'in vokal performansının ilerlediğini ve şarkı seslendirmede çok daha başarılı olabileceğine inandığını söyledi.

Şarkı masalsı bir ilişkiyi anlatır. Swift, "Love Story" ve "White Horse"ta olduğu gibi bu şarkısında da prens, prenses benzetmelerini kullanmıştır. Bunlar şarkının "Today was a fairytale/ You were the prince/ I used to be a damsel in distress."(Bugün peri masalıydı./Sen prenstin/Ben de tehlikedeki genç kızdım.) kısmında yer alır. Bertoldi şarkı için "duygunun yakalanması için pek çok benzetme yapılmış" dedi. O, Swift'in şarkısıyla gerçek hayatın içinde bir peri masalı oluşturduğunu ve Swift'in bu oluşturduğu yeni dünyada hem gerçekteki hem de masallardaki ayrıntıları kullandığını söyledi.

Şarkı yayınlandıktan sonra eleştirmenlerden genellikle olumlu yönde yorumlar aldı. "Billboard" dergisinden Melanie Bertoldi şarkının sözlerinin, Swift'in önceki teklileri (single'ları) "You Belong with Me" ve "Fifteen" ile benzerlik gösterdiğini ve "Today Was a Fairytale"in Swift'in yerini daha sağlama alacağını hatta daha geniş kitlelere ulaştıracağına inandığını söyledi."Entertainment Weekly" dergisinden Leah Greenblatt, bu şarkıda herhangi bir yenilik göremediğini ve şarkının "Love Story" ve "You Belong with Me" ile aynı olduğunu söyledi. Ancak Greenblatt sözlerini ""Elimizde onun hayranları için Taylor yapımı bir şarkı var. B