rgüt, parlamentoda temsil edilen politik partileri etkilemeye çalışmış ve kadınlara oy hakkı verilmesi konusunda yoğunlaşmıştır.

1906 yılında WSPU yürüyüşlerle dikkat çekmeye başlamış ve bunun bir sonucu olarak da giderek artan grup üyeleri gözaltına alınmış ve tutuklanmıştır. Daily Mail gazetesinde haberci olan Charles Hands bu olaya ilişkin eleştirisinde ilk kez “süfrajet” tanımını kullanmıştır. Ayrıca örgüt 1907 yılında Votes for Women (Kadınlara Oy Hakkı) adlı aylık dergiyi çıkarmış ve “Kadınlar Parlamentosu” adı altında yapılacak olan birçok konferansın ilkini gerçekleştirmişlerdir.

1908 yılında WSPU’nun düzenlemiş olduğu mitinge Londra, Hyde Park'ta 500.000’den fazla kişi toplanmıştır. Grup üyelerinin giderek artan tutuklanma olayına karşılık tutuklananlar açlık grevi yapmışlar ve açlık grevi yapan kişilere karşı da hükümet “zorla beslenme” kararı ile cevap vermiştir.

Hedefi kadın haklarının genişletilmesi olan yeni yasa teklifi 1910 yılında parlamentoya sunulmuş; fakat gerekli olan desteği görememiş ve bunun üzerine WSPU gittikçe artan militan kampanyalar düzenlemiştir. Alış-veriş merkezlerinin camları kırılmış, çiftlikler yakılmış ve aralarında Westminster Abbey Katedrali’nin de bulunduğu birçok kamu binası bombalanmıştır. Bu olaylar birçok kadının örgüte katılmasını sağlamış ve resmi çevreden çoğu kişinin ilgisini çekmiştir. Örneğin besteci Ethel Smyth WSPU için The March of Women‘ı (Kadınların Marşı) yazmıştır.

WSPU, varlığı süresince birçok ayrılık ve alt gruplaşmalar yaşamıştır. Sylvia Pankhurst önderliğinde temel olarak işçi sınıfından kadınların oluşturduğu bir grup örgütten ayrılmıştır.

Giderek artan radikalleşmeler sonucu Christabel Pankhurst tutuklanma korkusu olmadan örgütü yönetebileceği Paris’e göç etmiştir. WSPU’nun yönetici düzeyinde gerçekleşen bu göç, örgütün giderek demokrasiden uzaklaşmasına yol açmış ve Christabel Pankhurst’un I. Dünya Savaşı’nın ortaya çıkmasıyla Britanya hükümetini destek kampanyalarını durdurmasını mümkün kılmıştır. Bu yüzden WSPU Britanya kamuoyunun desteğini bir süreliğine kaybetmiştir. 1917 yılında WSPU dağılmış ve bunun üzerine Christabel ve Emmeline Pankhurst Women's Party‘yi (Kadın Partisi) kurmuşlardır.




Doktor Doxey'in İksiri

Doktor Doxey'in İksiri, Belçikalı çizgi romancı Morris (Maurice De Bevere)'in senaryosunu yazıp resimlediği ve 1955'te yayımlanan Red Kit (Lucky Luke) albümüdür. Özgün adı L'Élixir du Dr Doxey olan ve Belçika'da Dupuis yayınevi tarafından özgün dili olan Fransızca olarak basılan albüm, Türkiye'de 1970'li ve 1980'li yıllarda Milliyet Yayınları'ndan çıkmıştı. Albüm özgün serinin 7. kitabıdır. Türkiye'de birçok kereler farklı formatlarda basılan albüm son olarak 2007 yılında Yapı Kredi Yayınları'ndan 
serinin 5. kitabı olarak çıktı.. Kalite olarak özgün haline en yakın baskı bu son baskıdır. Albüm İngilizce konuşulan ülkelerde Dr Doxey's Elixir adıyla bilinmektedir.

Serinin tüm albümleri gibi Konusu 19. yüzyılda ABD'nin uzak batısında geçen bu western parodisi çizgi roman Morris'in henüz senarist René Goscinny ile birleşmemiş olduğu ve senaryosunu kendisinin yazıp yine kendisinin resimlediği ilk dönem eserlerinden biridir. Yalnız başına ürettiği dokuz albümden yedincisidir. Tüm ilk dönem albümlerinde olduğu gibi bu albümde yer alan maceralar da kitap haline getirilmeden üç yıl önce, 1952'de çizgi roman dergisi Spirou'da kısa bölümler halinde tefrika edilmişlerdi. Bu nedenle bu albümde de Red Kit'in iki macerası yer almaktadır. Dergi için makul uzunlukta sayılabilecek maceralar albüm için kısa kaldığı için albüme iki macera sığdırılmıştır.

Albümde iki hikâye birden yer almaktadır:

Vahşi Batı'yla ilgili popüler kültürde sıkça karşılaşılan basmakalıp karakterlerden biri de insanların saflık ve çaresizliklerinden yararlanan şarlatanlardır. Bu macerada karikatürize edilerek karşımıza çıkartılan Doktor Doxey de bu karakterlerin en tipik olanlarından biridir. Doxey sağlık hizmetlerinin pek ulaşmadığı 19. yy uzak batısında, insanlara her derde deva olduğunu ileri sürdüğü ama aslında hiçbir işe yaramayan uyduruk bir şurubu satarak geçimini sağlayan şarlatan bir dolandırıcıdır. İksirlerin hazırlanmasında ona yardımcı olan bir de adamı vardır. "Sıska" (Türkçedeki adı "Kazmadiş") lakaplı bu yardımcısı aynı zamanda iyi bir aktördür ve kasaba meydanlarında Doxey'in arabasının etrafına toplanan kalabalığın arasına karışarak hasta numarası yapar ve sözde satın aldığı iksirden bir yudum alır almaz iyileşir, böylece hiçbir işe yaramaz bu ilacın satışlarını teşvik eder. Doxey ve ortağının işleri mükemmel bir şekilde artarken karşılarına Red Kit 
çıkar ve her şey altüst olur. Red Kit Doxey'i hapse atar.

İkinci hikâyede hapisten kaçan Doxey sakalını keser, kılığını ve adını değiştirerek yeni hileler peşinde koşmaya başlar. Uykudaki insanların yüzlerine boyayla kırmızı lekeler çizen Doxey ertesi gün onlara sunduğu kızamık iksiriyle bu lekeleri anında kaybeder. Ancak karşısındakinin Red Kit olduğunu unutmuştur.





Kamışlı, Selim

Kamışlı, Kars ilinin Selim ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Köyde, ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol şose olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Denizlispor 1966-67 sezonu

Bu maddede Denizlispor Kulübü' nün profesyonel futbol branşındaki ilk yılı olan 1966-1967 sezonunda Türkiye 2. Futbol Ligi Kırmızı Grubu'nda mücadele sayımlamaları ve ilgili alandaki lazım gelen diğer bilgiler yer almaktadır.

Denizlispor'un 14 Temmuz 1966 tarihinde Türkiye İkinci Millî Ligi'ne alınmasından hemen sonra yönetim transfer çalışmalarına başlamıştır. Ancak kulübün ilk sezonu olması sebebiyle gelir kaynakları kısıtlıdır. Bu yüzden dönemin Belediye Başkanı Mehmet Candoğan'ın girişimiyle kulübe Belediye'den 50.000 lira aktarılır. Ardından 4 Mayıs 1966 tarihinde Denizli Karagücü ve Fenerbahçe arasında oynanan Türkiye Kupası çeyrek final maçından elde edilen 11.000 lira gelir ile kulübün transfer bütçesi oluşturulur. Denizlispor'un ilk transferi Altınordu'dan 10.000 liraya alınan Adil olmuştur. Onu, İzmir'den M.Ali, Altay'dan Ali, Söke'den 12.500 liraya anlaşılan Muammer, Göztepe'den 45.000 liraya transfer edilen kaleci Nevzat izler. Bu transferler yönetim kurulunda yer alan Fuat Özen ve İlhami Sümer tarafından gerçekleştirilir.

Kulübün kurulduğu yıllarda Fahri, İsmail, Orhan, İzmir Ülküspor'da oynayan İnanç Toker gibi Denizlispor'da oynayabilecek kapasitede olan Denizli kökenli futbolcular mevcuttur. Fakat Ülküspor'un İnanç Toker için 15.000 lira bonservis ücreti istemesi, Denizli'de futbol oynamakta olan Orhan'ın da transfer ucreti talep etmesi ve kulübün bu ücretleri karşılayamayacak durumda olmasından dolayı bu futbolcuların transferleri gerçekleşemez.

Transfer çalışmalarının yürütüldüğü günlerde yönetim teknik direktör arayışlarına da başlamıştır. Yakup Ünel, Fuat Özen ve Attila Sayıner İzmir'e giderek Yeni Asır Gazetesi'nde spor yazarlığı yapmakta olan eski futbolculardan Altan Santepe ile teknik direktörlük için görüşürler. Görüşme sonunda Altan Santepe 30 maddelik şartları olduğunu söyler. Bunların zamana yayılması kabul edilince anlaşma sağlanır. Ancak takımı ilk zamanlarında birkaç günlüğüne Altan Santepe diğer günlerde ise Pamukkale Gençliğin yöneticisi Fuat Özen çalıştırmıştır. Bu arada sezon öncesi Altan Santepe şansız bir kaza yaşamış, içinde bulunduğu otomobil Denizli yolu üzerinde seyrederken hendeğe yuvarlanmıştır.

Denizlispor profesyonel liglerdeki ilk sezonundaki kadrosu kalede; Nevzat, Miran, Minci defansta; Mehmet Ali, Mehmet, Erkan, Ati Göksu orta sahada; Güngör Selvan, Mustafa, İsmet, Bülent, Necati, Nurettin, Halil ve forvette; Ali, Bülent, Muammer, Tevfik, Recep, Ünver, Erol Akgün, Adil, Naci, Şükrü Özenoğlu'dan oluşuyordu. Takımın kuruluş yıllarındaki kaptanlık görevini ise kaleci Nevzat yürütüyordu. Denizlispor'un 4-4-2 dizilimini kullandığı 1966-67 sezonundaki genel maç dizilişi aşağıdaki gibidir:



Denizlispor profesyonel liglerdeki ilk sezonunda 17 takımın mücadele ettiği Türkiye 2. Futbol Ligi Kırmızı Grupta yer aldı. Kulübün oluşmasında büyük emekleri geçen Vali Nezih Okuş ve yönetim kurulu üyeleriyle futbolcuların yanı sıra çok sayıda taraftar kitlesinin katılımıyla muhteşem bir sezon açılışı gerçekleştirilmiştir.

Denizlispor ilk resmi maçını 11 Eylül 1966 tarihinde deplasmanda Beyoğluspor ile yapmıştır. Bu maç Beyoğluspor'un 3-1'lik üstünlüğü ile sonuçlanmıştır. Bu maçta Denizlispor'un tek golünü 20. dakikada Ati atarak Denizlispor'un resmi karşılaşmalardaki ilk golüne de imza atmış oldu. 2. hafta ise sahasında Altındağ'ı 1-0 yenerek tarihindeki ilk galibiyetini almıştır. 3. haftada Mersin İdman Yurdu karşısında alınan 2-0'lık yenilginin ardından Denizlispor, 16 Ekim 1966'da kendi sahasında ilk kez karşılaştığı ezeli rakibi Antalyaspor'u 1-0 yenmiştir. 6. haftada Zonguldakspor maçıyla birlikte 8 maçlık namağlubiyet serisi yakalanmış ve bu seri Sakaryaspor maçına kadar sürmüştür. Bu başarıyı ödüllendirmek için kulüp futbolcularına 200'er lira prim vermiştir.

Ligin ilk yarısında Denizlispor başarılı bir grafik çizmiş ve 16 maç sonunda toplam 8 galibiyet, 2 beraberlik ve 6 mağlubiyet alarak 4. sıraya yerleşmiştir. Kulüp sezona başarılı bir şekilde başlarken diğer taraftan maddi sorunlarla uğraşmaktaydı. Bu maddi sorunları aşmak için yönetim kulübün 32 bin lira olan aylık gelirini 24 bin liraya indirmesini kararlaştırıldı.

Ligin ikinci yarısına ise Türkiye 2. Futbol Ligi Kırmızı Grup lideri Beykoz ile oynanan maçta yaşanan olaylar damgasını vurmuştur. 26 Şubat'ta Denizli'de oynanan karşılaşmada maçın hakemi Veli Necdet Arığ kötü bir yönetim sergilemiş, grup liderliği mücadelesi veren Denizlispor'un Beykozsporlu oyuncuların dahi onayladığı golünü vermemiştir. Maçın ardından taraftarlar olay çıkarmış ve Beykozspor'un oyuncusu Mikro Mustafa'nın başında