e hazır bulunan iş arkadaşları, amirleri, bürokratlar, politikacılar ve bizzat belediye başkanının ağzından ve yer yer geriye dönüşlerle (flash back) anlatılır. Aslında ölmeden önce Watanabe amacına ulaşmış ve fakir semtteki suyu tahliye ettirdiği gibi oraya çocuklar için bir de oyun bahçesi yaptırtmıştır. Ancak başlangıçta Watanabe'in bu başarısını görmezden gelen belediye başkanı ve üst düzey memurlar bununla da yetinmeyip bu başarıyı 
kendilerine maletmeye çalışırlar. Onlara göre bu başarıda Watanabe'nin en ufak bir payı yoktur. Ancak geleneklere göre cenaze töreninin yapıldığı odada ikram edilen içkileri fazla kaçıran grup sarhoş olup daha önyargısız düşünmeye başlayınca Watanabe'nin hakkını teslim ederler. Watanabe bu başarıya ulaşabilmek için amirleri karşısında kendi onurunu çiğnetmeyi göze almış, mafya da dahil birçok tehlikeyi göğüslemiş ve inanılmaz bir mücadele vermiştir. Sonunda yaptırttığı çocuk bahçesinde karlı ve soğuk bir gecede amacına ulaşmanın mutluluğu içinde salıncakta sallanırken ölmüştür. Kendisini görenlerin anlattığına göre o sırada "Hayat Kısa, Aşık Olun Bakireler" adlı şarkıyı mırıldanmaktadır.

"Yaşamak"ın özgün müziğini, Kurosawa'nın gedikli bestecisi Fumio Hayasaka yapmıştır. Filmde ayrıca işitilen müzik parçaları şunlardır:

Akira Kurosawa'nın edebiyata, özellikle de Rus edebiyatına olan derin ilgisi malûmdur. Dostoyevski'den 1951'de Budala'yı, Şekspir'den 1957'de Kanlı Taht'ı, Gorki'den yine aynı yıl Ayaktakımı Arasında'yı sinemaya uyarlamıştı. Kurosawa'nın varoluşçu felsefesini en iyi yansıtan filmlerinin başında gelen "Ikiru"nun çalışmaktan hayatı ıskalamış acınası baş karakteri Watanabe (Takashi Shimura) de Jean-Paul Sartre'ın kitaplarından ya da Leo Tolstoy'un İvan İlyiç'in Ölümü adlı romanından fırlayıp çıkmış gibi durmaktadır.

Watanabe ancak ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrendiğinde, yani iş işten geçtikten sonra yaşamın değerini anlar, 'yitik zaman'ı kazanmaya çalışır. Boşuna geçen ömrünün sonunda hayatına anlam kazandıracak son bir başarıya imza atmak ister. Film bu açıdan Zen öğretilerinden, "başlanan işleri yarım bırakmamak ve bu dünyadan gözü arkada kalmadan göçmek" felsefesine de bir gönderme yapar. Watanabe'nin hayatın anlamını sorgulaması, bunun için giriştiği varoluşçu mücadele filmin ana temasıdır. Filmin özgün adı da zaten 'yaşamak' anlamına gelmektedir.

Filmin kahramanı mide kanseri olduğunu öğrendiğinde, yani ilk şoku alır almaz, henüz meditasyon aşamasına geçmeden önce, bankadaki tüm parasını 
çekerek eğlence dünyasına akmak ister. Otuz yıldır yaşamadıklarını, kaçırdıklarını birkaç gün içinde geri alacağını düşünür. O güne kadar ağzına hiç alkol koymamıştır. Gittiği meyhanede karşısına çıkan tanınmamış bir yazardan (Yûnosuke Itô) kendisine Tokyo'nun eğlence dünyasında rehberlik etmesini ister. Beşeri zevk ve hazlarda anlam bulacağına inanan Watanabe burada adeta bir Faust gibiyken, siyahlar giyinmiş uzun suratlı yazar da onunla anlaşarak yol gösteren Mephistopheles'i andırır. Birlikte gece boyunca alkol alarak meyhaneleri, kalabalık dans salonlarını, randevu evlerini dolaşırlar, fahişelerle takılırlar. Tokyo'nun itiş kakış içerisindeki gece hayatının gösterildiği bu grotesk sahneler adeta Hieronymus Bosch'un tablolarını andırır (Özellikle de "Walpurgis Gecesi" adlı tablosunu). Bu sahnelerin başarılı bir şekilde perdeye aktarılmasında Akira Kurosawa'nın klasik resim eğitimi almış olmasının da payı vardır.

Ancak bu eğlence dünyasında geçirdiği gecenin sonunda otuz yılda çok da önemli şeyler kaçırmamış olduğunu anlar. Genç memuresinden aldığı ilhamla da dünyada küçük de olsa anlamlı bir iz bırakmaya karar verir. Olumlu bir değişim göstermeye başlar. Bu aşamada film Ingmar Bergman'ın başyapıtı Yedinci Mühür'le belirgin benzerlikler gösterir. Watanabe de Yedinci Mühür'deki "Antonius Block" gibi ölüme mahkûmdur, her ikisi de ölmeden önce hayatın anlamını umutsuzca keşfetmeye çalışırlar. Her iki filmde de önerilen çözümler benzerdir: hayatın anlamı iyilik etmek, hayır yapmakta saklıdır. Antonius Block'un genç aileyi ölümden kaçırması gibi Watanabe de kenar mahalle halkını zehirli su baskınlarından kurtarır ve bataklığın yerine çocuk parkı yaptırtır.





Yaşamak

Yaşamak, canlılığını, hayatını varlığını sürdürmek; sağ olmak; oturmak, eğleşmek; geçinmek; görüp geçirmek, başından geçmek gibi anlamlara gelmektedir (TDK). Ayrıca "yaşamak" aşağıdaki anlamlara da gelebilir:





Tepehan

Tepehan aşağıdaki anlamlara gelmektedir:





Fesa

Fasa (Farsça: فسا) , İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Fasa şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 90.251'dir.





Geraş

Geraş (Farsça: گراش), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Geraş şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 27.574 kişi ve 6.261 hanedir.





Cehrom

Cahrom (Farsça:جهرم), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Cahrom şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 103.023'dür.





Honc

Honc "(Farsça:" خنج,")", İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Hanc şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 19.347'dir.





Lamerd

Lamerd "(Farsça:" لامرد,")", İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Lamerd şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 21.365'dir.





Nurabad

Nurabad (Farsça: نورآباد, ), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

İdari olarak Mamasani şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 51.668'dir. Kent, İran'ın iç bölgelerini Fars Körfezi'ne (Buşehr kentine) bağlayan yol üzerinde önemli bir merkezdir. Konum olarak Yasuc ile Buşehr arasındaki otoyol üzerindedir.




Mervdeşt

Mervdeşt (Farsça: مرودشت, ), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Mervdeşt şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 123.858'dir. Mervdeşt, Şiraz'ı Yezd ve İsfahan'a bağlayan otoyol üzerindedir. Eyalet merkezi olan Şiraz'ın 45 km. kuzeydoğusunda bulunur.

Şehrin geçmişi eskiye dayanmaz. 1935 yılında burada kurulan bir şeker fabrikası bir cazibe merkezi olmuş ve Mervdeşt kenti oluşmuştur.





Mehr

Mehr (Farsça: مهر), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Mehr şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 6.188'dir. Kent önemli bir doğalgaz alanıdır. Kentin bulunduğu bölge İran'ın önemli doğalgaz bölgelerinden olup diğer önemli merkezler Tabnak, Homa, Şanol, Varavi'dir. Oldukça sıcak ve kuru bir iklimi vardır.





Neyriz

Neyriz "(Farsça:" نی‌ریز,")", İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Neyriz şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 45.180'dir. Neyriz, şimdilerde suları çekilmiş bir tuz gölü olan Bahtegan Gölü'nün 15 km. güneydoğusunda bulunur. Büyük Selçuklu dönemine ait bir cami olan Neyriz Cuma Camii kentteki önemli tarihi yapılardandır.





Sevgi Kurtulmuş

Sevgi Kurtulmuş, (d. 1959, Gölhisar, Burdur), Türk akademisyen ve yazar.

Ayrımcılığa Karşı Kadın Hakları Derneği (AKDER) kurucu başkanıdır. 1988 yılında Numan Kurtulmuş ile yaptığı evliliğinden Ayşe, İsmail ve Emir isimlerinde üç çocuğu vardır.

Prof. Dr. Sevgi Kurtulmuş İstanbul Üniversitesi Doç. Dr. unvanı ile öğretim üyesi iken 1998 yılında dönemin rektörü Kemal Alemdaroğlu tarafından, 'öğretim hayatını başörtülü sürdüremeyeceği' gerekçesiyle profesör unvanını almasına çok kısa bir süre kala öğretim üyeliği görevliliğinden atılmıştır. Böylece, "baş örtüsü tartışması" kapsamında görevinden uzaklaştırılan ilk kişi Kurtulmuş olmuştur.

Öğretim hakkı elinden alınan Kurtulmuş 2013 yılında "Profesör" unvanını almıştır.






Saadetşehr

Saadetşehr (Farsça:سعادت‌شهر,), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

İdari olarak Pasargad şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 15.947'dir. Mart 2007'de şehir yakınlarında Pers imparatorluğu devrinden kalma bir toprak baraj kalıntısı bulunmuştur.





Kir, İran

Kir "(Farsça:" قير,")", İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Kir ve Karzin şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 16.839'dur.




Mesiri

Mesiri (Farsça: مصیری), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin Rüstem şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 5.365 kişi ve 1.178 hanedir.




Servistan

Servistan (Farsça: سروستان), İran'ın Fars Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Servistan şehristanı'nın yönetim merkezi olan kentin 2006 yılı nüfusu 16.846'dır.





Simpsonlar açılış sekansı

"Simpsonlar" açılış sekansı, Amerikan animasyon TV dizisi "Simpsonlar"'ın bir parçasıdır. Bütün bölümler bununla başlamaktadır. 2009 Şubat'ında yayınlanan "Take My Life, Please" bölümünden başlayarak, açılış sekansı şovun yüksek çözünürlüklü formatına uygun olarak yeniden oluşturuldu ve öncekilerden farklı olarak bir dizi farklılıklar ve değişiklikler yapıldı. Bu, şovun tarihinde açılış sekansında yapılan en kalıcı ikinci revizyondur.

Her bölümde sekans, bir dizi varyantlar içermektedir:

Billboard şakası, akan görsel bir şakadır ve 2009 yılında şovun HD yayına başlamasıyla açılış şekansına eklenmiştir. Şakada, ilkokul sokağının karşısındaki yapının çatısında bir billboard görünmektedir. Billboard her bölümde değişmektedir. İlk illboard şakası "Take My Life, Please" bölümünde yer aldı ve billboardda "Krusty: Now Doing Funerals" yazısı göründü.

Kara tahta şakası, birçok bölümün açılış jeneriği boyunca meydana gelen tekrarlanan görsel bir şakadır. Bu şakada Bart Simpson, ceza olarak kara tahtada tekrar tekrar benzersiz bir cümle yazmaktadır; okul zili çalınınca yazmayı bırakmakta ve hemen sınıftan dışarı çıkmaktadır. Kara tahta mesajları, "The First Amendment does not cover burping" (""İlk Yasa Değişikliği geğirmeyi kapsamaz"") gibi politik mizah; "I can't see dead people" (""Ölü insanları göremiyorum"") ile "I was not the sixth Beatle" (""Ben, altıncı Beatle değildim"") gibi popüler kültür referansları ve "I am not a 32 year old woman" (""Ben, 32 yaşında bir kadın değilim"") ile "Nobody reads these anymore" (""Kimse bunları artık okumuyor"")