ra veya operettir. Prömiyeri 10 Şubat 1881de Parisde "Opéra-Comique" tiyatrasonda sahnelenmiştir. Turkiye'de ise ilk defa 1955de Devlet Opera ve Balesi Ankara Opera Sahnesi'nde sahnelenmiştir.

Operanın Fransızca librettosu Alman yazar E. T. A. Hoffmann'ın "Der Sandmann", "Rath Krespel" ve "Das verlorene Spiegelbild" adlı öykülerinden uyarlanarak "Jules Barbier" tarafından yazılmıştır.

Bu opera bir prolog, üç perde ve bir epilog olmak üzere toplam 5 perdeden oluşur. Offenbach bu yapıtın liberettosuna uyarak yapıtı besteleyip piyano notalarını hazırlamış ve prolog ve birinci perdenin orkestrasyonunu tamamlamış iken 5 Ekim 1880'de ani bir biçimde olduğu için, yapıtı tamamlayamıştır. Ölümünden 4 ay sonra yapılan 10 Şubat 1881'deki prömiyer temsilini görememiştir. Bu yapıtı tamamlayamadığı için bu opera yapıtının değişik versiyonları ortaya çıkarılıp sahnelenmiştir ve bunlardan bazıları orijinal liberetto, piyano bestesiyle ve Offenbach'ın tamamladığı kısımlarla hiç uyuşmamaktadır. Operanın prömiyer temsilinde kullanılan versiyon Ernest Guiraud tarafından hazırlanmış olup kendi bireysel katkısı Offenbach'ın notalarının eksikliğini tamamlayıp eklemesi ve resitatifleri yazması olmuştur.

Bu yapıtın değişik yapımları sırasında yapılagelmiş olan değişiklikler ve eklemeler şöyle sınıflandırılabilir:







Genel olarak geleneksel Choudens versiyonu yapımlarda kullanılmaktadır. Fakat Fransız müzik bilgini Jean-Christophe Keck Offenbach'ın belgelenmiş şarkı ve bestelerinden oluşan bir yeni versiyon hazırlamış ve bu versiyon Lozan Operası tarafından temsil edilmiştir. Diğer bir versiyon ise müzik bilgini Michael Kaye tarafından hazırlanan edisyondur ve bu versiyon Lyon Milli Operası ve 2007'de Hamburg Devlet Operası tarafından sahneye konmuştur.

Değişik versiyonların tüm açıklaması ve libretto'nun değişik şekilleriyle İngilizceye tercümesi ve esere kaynak teşkil eden öykülerin çevirileri belirli bir eserde bulunmaktadır:

Nürnberg'de hancı Luther'in bari:

İlham perisi sahnede görünür ve seyirciye dönerek amacının Hoffmann'ın tüm dikkatini kendine çekmek, onun tüm diğer sevdiklerinden ayrılmasını sağlamak ve böylece Hoffmann'ı tamamen kendine - "şiire" - hasretmesine neden olmak istediğini ilan eder. Peri, Hoffmann'ın en yakın arkadaşı, Nicklausse'un görünümünü alır. O sıralarda Mozart'ın Don Giovanni eserinin temsilinde rol almış olan prima donna Stella, performansdan sonra Hoffmann'ı kendi soyunma odasına gelip görmesini çok arzu ettiğini açıklayan bir mektup yazarak bunu Hoffmann'a gönderir. Mektup ve onunla birlikte zarfa konulmuş bulunan soyunma odası anahtarını avukat Lindorf eline geçirir. Lindorf, Hoffmann'ın bütün kötü taraflarının cisimlenmiş bir hali ve Hoffmann'ın bir aksi kopyasıdır. Lindorf Stella ile randevuya Hoffmann kılığı ile gitmeye karar verir. Hanın barında bir grup öğrenci şair Hoffmann'ı beklemektedirler. Hoffman en nihayet gelir ve onlara Kleinzach cücesinin efsanesini anlatarak onları eğlendirir. Orada bulunan Lindorf Hoffmann'ı tatlı sözlerle hayatının en büyük üç aşkının öyküsünü kendini dinleyen öğrencilere anlatmaya ikna eder.

Hoffmann ilk aşkı, bilim adamı Spalanzani tarafından oluşturulan bir otomatik robot olan, Olimpiya'dır. Olimpiya'nin ortak yapıcısı olan ve bu perdede şeytanın cisimleşmiş hali olan Doktor Coppelius Olimpiya'yı gerçek bir kadın olarak görünür hale getirmek için Hoffmann'a sihirli bir gözlük satmıştır. Tam bu sırada Olimpiya, bu operanin en ünlü aryalarından birisi olan "Les oiseaux dans la charmille (Kuşlar yuvaları içinde)" veya "Kukla Bebek Şarkısı"'nı söylemeye koyulur; bu şarkıyı söylerken, en son tiz notlara erişince kadar, zaman zaman sanki zembereği boşalan bir saat veya müzik kutusu tekrar kurulmaktaymış gibi hareketler yapar. Hoffmann bu "kadına" karşı olan aşk duygularının yanıt gördüğünü düşünmeye başlar; ama bunu şaşkınlıkla izleyen Nicklausse tarafından kurnazca uyarılmaya çalışılır. Hoffmann Olympiya ile dans etmeye başlar; ama ayağı takılıp yere düşer gözlükleri düşüp kırılır. Tam o sırada Doktor Coppelius görünür ve Olimpiya'yı Hoffmann'ın kollarından ayırıp kucaklayıp götürmeye başlar. Spalanzani'ye verdiği borçları geri alamadığı için, onun malı olan otomatik robot bebeğe ele koymaktadır. Hoffmann'ın etrafındakilerin gülüşüp şakalaşmaları arasında, Hoffmann bir robota aşık düştüğünü anlar.

Hoffmann asik olduğu ama babasi Crespel'in kendisinden ayirip sakladıgi kizi Antonia'yi aramaktadır. En sonunda çok sevdığı Antonia ve babasi Crespel'in saklandiklarai evi bulur. Antonio annesinin çok guzel sesini almis ve çok guzel şarkı soyleme yetenekli bir kizdir. Ama neden olduğu bilinmez bir hastaliga tutulmus olduğu için babasi tarafından şarkı soylemesi yasak edilmiştir. Babasi Hoffmann'i gormesini de yasaklamıştır; cunku Hoffmann Antonia'nin şarkı soyleyip profesyonel bir şarkıci olmasini tesvik etmektedir. Ama Hoffmann bilmeden bu istegi ile Antonia'nin sağligini tehdit etmektedir. Crespel saklandikları evden ayrilip sokaga cikinca Hoffman eve girer ve iki sevgili yine bulusurlar. Crespel geri geldığınde kendisini Dr. Miracle ziyarete gelir. Dr. Miracle korkunç, zayıf bir adamdir; bu perdenin kotu adamidir ve Crespel'i Antonia'yi iyilestirebilecek kisinin kendi olduğuna inandirir. Hoffman bu iki kisi arasında gecen konuşmaları duymustur ve Antonia'nin şarkı soylerse sağligi bozulup olebicegini ogrenir. Hoffmann tekrar Antonia'nin odasina geri doner; ona artistik şarkıci olma hevesinden ayrilmasini soyler ve ondan biraz gonulsuzlukle bu ugraslarını birakma sozu alir. Fakat Hoffmann ayrilinca Dr. Miracle Antonia'nin odasina gelir; onu annesinin şarkıcilik kariyerine devam edip şarkıcilikta onu takip etmesine inandirir ve Hoffmann'in onu sadece vucudunun guzelligi için sevdığını ve onun sahsi yeteneklerini geliştirmesine engel olmak istedığını bildirir. Dr.Miracle mistik sekilde annesinin ruhunu cagirir ve Antonia'yi şarkı soylemeye inandirir. Antonia şarkı soylemesiyle eski hastaligi depresir ve babasi Crespel onun odasina geldığı zaman hayatininin son nefeslerini vermektedir. Hoffmann da odaya gelir. Creppel Hoffmann'in kizini şarkı soylemeye tesvik edip oldurduğunu sanir ve onu oldurmeye yeltenir. Nickklausee arkadaşini yasli adamin elinden zor kurtarir.

Giulietta : Venedik'te bir Sarayda.

Hoffmann bir hayat kadini olan Giulietta'ya asik olmuştur ve kadinında askina karsilik verduigini sanmaktadır. Fakat Guilietta Subay Departutto'nin emirlerini uyarak Hoffmann'in aynada aksini ve golgesini bir elmas ile kesip almak nedeniyle Hoffmann'i kandirmiştir. Guiletta'nin daha önce golgesini kesip aldığı Schlemiel ve golgesini gonullu olarak Guiletta'ya bagislayan Departutto sahneye girerler. Hoffmann'in sirilsiklama asikligından dolayi akilsizca hareket edip golgesini bu hayat kadinina kaybetmesini onlemek onu oldurmek istemektedirler. Departtuto ise Scheimel'e dusmandir ve onu sairle bir duello etmeye tesvik eder. Scheimel bu kilic kavgasında sair tarfından oldurulur. Nicklausse sairi Venedik'ten kacirmak için iki at bulmuştur ve onları getirmek için Hoffmann'in yanından ayrilir. Bu sırada Hoffmann yine Guiletta ile bulusur. Kendini ondan ayiramaz ve ona elmasla aynada yansiyan golgesini kesmesip almasına izin verir. Fakat Guiletta hic vefali degildir; bir gondola woytarisi Pittichinaccio ile atlar ve gondolda ikisi birbiyle kucaklaşip otururlar. Hoffmann aldatıldığını anlamıştır. Orijinal verziyonda kendine ihanet edilen Hoffman Guiletta'yi bicaklayip oldurmeyi dener ama Dapertutto tarafından gozleri gormez hale getirildığı için Pittichinaccio'yu oldurur. Diğer verziyonda Departtuto Nicklausse'yi oldurmek için zehirli bir icki hazırlamıştır ama bu ickiyi bilmeden Giuletta icer ve zehirlenerek sairin kolları arasında hayatina gozlerini kapar.

Nürnberg'de Luther'in barında
Herkes sarhos Hoffmann'in sozlerini dinlemektedir; ama o masallarının bittigini bildirir. Onu dinleyen ogrenciler bu masalların ne mana verdiğini anlayamamislardir. Niclausee soze karisarak Olympia, Antonia ve Giuletta'nin tek bir kisi olan Stella'nin uc değişik yonunu (yani sırasıyla genç kizligini, hayat kadinligini ve prima donna yonunu) anlattigini bildirir. Hoffmann artik hic asik olmayacagini soyleyince Nicklausee kendinin ilham perisi olduğunu aciga vurur ve Hoffmann'i oper ve "Tekrar bir sair olarak hayata don, Hoffmann; ben seni cok seviyorum; Yine bana don!" der. Kendini siirin sihirine kaptirmis olan Hoffmann "Sevgili ilham perim, ben seninin." diye cevap verir. Tam bu sırada Hoffmann'i soz verip gelmedığı randevu yerinde beklemekten çok cani sikilan Stella bara girer ve onu orada sarhos bulur. Sair ona "Sana elveda; gecmisin hayaleti" der ve Stella'nin oradan ayrilmasini ister. Barin golgeli kosesinde oturmakta olan Lindorf ortaya cikar. Nicklausse Stella'ya Hoffmann'in artik kendini sevmedığını ama Avukat Lindorf'un kendini bekledığını aciklar. Stella Lindorf'la birlikte bardan çıkarken yakasındaki bir cicegi cikartip Hoffmann’a atar. Bara yeniden ogrenciler icki icmek için gelirler ve opera öğrencilerin neşeli şarkıları ile sona erer.




Bu operada en iyi bilinen ünlü aryalardan biri de III. Perde'de bulunan "Belle nuit, nuit d'amour" veya "Barkarol" aryasıdır. Bu arya Offenbach tarafından "Hoffman'ın Masalları" içeriği olarak bestelenmemiştir. Arya, besteci tarafından "Les fées du Rhin" adı ile hazırlanan ve 8 Şubat 1864de Viyana'da "Die Rheinnixen" adı altında prömiyeri yapılan eserindeki hayalet şeklinde olan bir karakterin şarkısıdır.

Offenbach bu eserini tamamlayamadan ölmüştür. Eserin prömiyeri için notaların tamamlanması ve resitatiflerin hazırlanması "Ernest Guiraud" tarafından yapılmıştır. Bu eklemeler yapılırken bu yeni opera eserine Offenbach'in eski ve unutulmuş olan eserlerinde bulunan parçalar da eklenmiştir ve bunlar arasında Barkarol da bulunmaktadır.[3]..

Barkarol parçasının ana kaynağının İngiliz bestecisi Kaikhosru Shapurji Sorabji tarafından bestelenmiş "Passeggiata veneziana sopra la Barcarola di Offenbach" olduğu iddia edilmektedir.







Selimiye,