o'yu işgal etti. Fakat Kasım ayının 21'ine kadar Priştina'ya ulaşamadı.

Sovyet 57. Ordu'su 28 Eylül'de Vidin bölgesinden Belgrad genel istikametinde taarruzuna başladı. Ordu'nun 64. Piyade Kolordusu Vidin'in güneyinden ilerleyerek Paracin'de Morava Nehri geçişlerini kontrol altına aldı. Bu arada 68. Piyade Kolordusu Vidin'den Mladenovak yönünde ilerleyerek Petrovak'ın güney kesiminde Yugoslav 14. Kolordusu ile temas kurdu. Sovyet 75. Piyade Kolordusu Bulgaristan'ın güneybatı sınırındaki Turnu-Severin bölgesinden, ordunun kuzey kanadını örterek Pozarevak yönünde ilerledi. 57. Ordu, cephenin kuzey kanadı boyunca Tuna üzerinde askeri malzeme ve birliklerin naklini sağlayan Tuna Askeri Filotillosu'nun ikmal desteğinden yararlanmıştır. Sovyet 17. Hava Ordusu'nun desteğini alan Yugoslav 14. Kolordusu, Mihver sınır savunma birliklerinin cephesini Doğu Sırpistan dağlarında, şiddetli çatışmalarla yardı. Yugoslav birlikleri 8 Ekim'de Morava Nehrine ilerlediler ve Velika Plana ve Palanka'da iki köprübaşı ele geçirdiler. Güneydoğu Bulgaristan'dan bölgeye ulaşan 4. Muhafız Mekanize Kolordu'su, güneyden Belgrad yönündeki taarruzun geliştirilmesi için 12 Ekim'de oluşan gedikten ileri sürüldü. Bu sırada taarruz, bölgeye yeni ulaşan Yugoslav 1. Proletarya Tümeni tarafından devam ettirildi ve 12. Slovak Tümeni, Belgrad2ın batısında Sava Nehri üzerinde köprübaşları oluşturdu.

Taarruzun kuzey kesiminde 2. Ukrayna Cephesi kuvvetlerinin desteğinde 46. Ordu, Alman Belgrad savunma mevzilerinin kuzeyinde kanat açığından çevirme girişimi için ilerledi. Böylelikle Tisza Nehri üzerindeki ve demiryolu ikmal hattını kesmeyi amaçladı. 10. Muhafız Piyade Kolordusu, 5. Hava Ordusu'nun desteğiyle Tamiş Nehrini ve Pancevo kuzeyinde Tisza'yı hızla geçerek Belgrad - Novi Sad demiryolu hattını tehdit eder duruma geldi. Daha kuzeyde Kızıl Ordu'nun 31. Muhafız Piyade Kolordusu Petrovgrad yönünde ilerledi ve 37. Piyade Kolordusu, Tisza Nehri geçişleri için taarruz ederek Novi Sad'la Subotika arasındaki demiryolu hattını tehdit ederek daha geniş alanlı bir tehdit yarattı. Bu geniş kuşatmalar, Sovyet Budapeşte Stratejik Taarruz Harekâtı'nın hazırlıklarını da sağlamış oluyordu.

Belgrad'ın güneyindeki savunma cephesi, Sovyet 4. Muhafız Mekanize Kolordusu ve Yugoslav 12. Kolordusu tarafından 14 Ekim 1944 tarihinde kırıldı ve kente girildi. Belgrad ve güneydoğudaki Smederevo arasında Alman birliklerinin teslim olması Belgrad'a taarruz eden kuvvetlerin de işini güçleştirdi ve kentin tümüyle kontrol altına alınması bu yüzden sekteye uğradı. Yugoslav ve Sovyet birlikleri, 20 Ekim 1944 tarihinde Belgrad'ı tümüyle kontrol altına aldılar.

Yugoslav 13. Kolordu'su Bulgar 2. Ordu'su ile birlikte güneydoğu yönünden Niş ve Leskovac yönünde ilerledi. Bu birlikler ayrıca E Ordular Grubu'nun, Morava ve güneyindeki nehirler üzerinden geri çekilme bölgesini işgal etmekle görevliydiler. Bunun sonucunda E Ordular Grubu, Karadağ ve Bosna'nın dağlık bölgelerinden geri çekilmek zorunda kaldılar ve Macaristan'daki Alman birlikleriyle birleşemediler. Bir sonraki gün 3. Ukrayna Cephesi birlikleri Kraljevo'ya hücum ederek Belgrad - Thessoalniki anayolunu kestiler.

Yugoslav Partizanlara bağlı birliklerle birlikte 46. Ordu (2. Ukrayna Cephesi) 10. Muhafız Piyade Kolordusu Tuna üzerinden hareket ederek, Belgrad bölgesindeki Wehmacht kuvvetlerine karşı kuzeydoğuda daha geniş bir güç oluşturdular. Bu birlikler Tisza ve Tuna'nın sol kıyılarını (Yugoslavya tarafı) temizlediler ve Pancevo'yu geri aldılar.

Belgrad Harekâtı'nın tamamlanmasından sonra 3. Ukrayna Cephesi kuvvetleri, 2. Ukrayna Cephesi'ni desteklemek üzere Macaristan'a kaydırıldılar. Ülkelerinin bağımsızlığını sağlamakta Yuvoslav Partizanlara cephane, silah ve malzeme yönünden destek olunmaya devam edilmiştir.

İngilizce Wikipedia maddesinden yararlanılmıştır. Belgrade Offensive




Okyanus ısıl enerji dönüşümü

Okyanus Isıl Enerji Dönüşümü (OIED), Henüz proje aşamasında olan, yakında gerçekleştirilecek olan yenilenebilir enerji kaynağı.

Özellikle sıcak Ekvator bölgesine kurulacak olan OIED sistemi, okyanusun ısıl farkından yararlanır. Okyanus'un su tabakaları bulunmaktadır. Her tabaka arasında, derinliğe bağlı olarak önemli ölçüde ısı farkı vardır. İşte, OIED bu tabakalardan yararlanmaktadır. OIED'de kullanılan aygıtlar, amonyak gibi kaynama noktaları oldukça düşük olan sıvıların buharlaştırılması için yüzeydeki ılık suları kullanır. Hareket eden buhar, türbinleri çalıştırır. Böylece, elektrik üretilir. Buharı soğutup, yoğuşturmak ve yeniden dolaşıma katmak için de daha derinlerdeki soğuk suları kullanır. Elektrik üretmenin yanı sıra, OIED ile su ısıtma sistemi de kurulabilir. Isıl fark ile, şehirlerde kullanılan temiz suları ısıtarak da büyük bir tasarruf sağlaması düşünülüyor.

OIED, henüz araştırma aşamasında olduğu için daha birçok sorun bulunuyor. Bu sorunlar; OIED teknolojisi için çok büyük masraflar, üretilecek elektriğin ve sıcak suyun iletim sorunu, OIED'in okyanusun dibine kadar ineceği için oluşan mimari sorunlar vs. Bu nedenle, çok yüksek bir teknoloji istemektedir. Özellikle okyanusun kilometrelerce altına, tabanına, kadar temel indirmek mimari açıdan imkânsız görünüyor.

OIED, gelecekte geliştirilecektir. Mimari, ekononik ve iletim sorunu yeni teknolojik gelişmeler ile ortadan kalkacaktır. OIED'in yapılması halinde, bilimadamlarınca 140-200 megawat(MW) enerji üreteceği düşünülüyor. Bu miktar, bir nükleer reaktör'den 12-15 kat fazla enerji üretmek anlamına geliyor. OIED'in gerçekleştirilmesi halinde, enerji üretiminde bir devrim yaşanacağı düşünülüyor.

Ağustos 2015 itibarıyla ilk OIED tesisi Hawai'de açıldı. Başlangıç olarak 120 evin elektriğini sağlaması beklenen tesisis ilerde 120 bin evin ihtiyacını gidermeyi hedefliyor.





Mor çiçekli ormangülü

Mor çiçekli ormangülü ("Rhododendron ponticum"), fundagiller (Ericaceae) familyasından kuzey yarımkürenin nemli dağlık bölgelerinde görülen bir ormangülü türü. Anavatanı Güney Avrupa ve Güneybatı Asya'dır.

5 m boyunda nadiren 8 m'ye çıkan sık dallı çalımsı bir bitkidir. Geniş mızrak biçimindeki yaprakları 6–18 cm uzunluk ve 2–5 cm çapındadır, kışın dökülmez. 3,5–5 cm çapındaki çiçekler mor-menekşe renginde çoğu kez küçük sarımsı-yeşil benekli ya da çizgilidir. İçerisinde çok sayıda tohum bulunduran meyve kuru kapsül yapısındadır.

İki alt türü vardır:

Bu çiçek deli bal veya Anzer balı diye bilinen zehirli balın üretiminde de kullanılmaktadir.




Balaton Gölü Harekâtı

Balaton Gölü Harekâtı (Almanca: Operation Frühlingserwachen; "Frühlingserwachen" Harekâtı, anlamı: "Baharın uyanışı" Harekâtı, Plattenseeoffensive; anlamı: "Balaton Gölü Taarruzu"), II. Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesi'nde gerçekleşen son Alman taarruz harekâtıdır. Harekât, Macaristan topraklarının güneybatı kesiminde 6 - 16 Mart 1945 tarihleri arasında icra edilmiştir. Harekât, Almancada Plattensee Taarruzu, Rusçada Balaton Savunma Harekâtı ve İngilizcede Balaton Gölü Taarruzu olarak bilinir.

Hazırlıkları büyük bir gizlilik içinde sürdürülen taarruz, 6 Mart 1945 tarihinde başlatıldı. Hazırlıkları büyük bir gizlilik içinde sürdürülen taarruz, 6 Mart 1945 tarihinde Balaton gölü civarında başlatıldı. Bölge, Romanya petrolü kaybedildikten sonra Almanya'nın petrol ihtiyacını sağlayan son bölgeydi.

Harekâta katılan Alman kuvvetlerinin büyük bölümü, Batı Cephesi'deki başarısız Ardenler Taarruzu'na katılan kuvvetlerdir. Esas olarak 6. SS Panzer Ordusu.

Alman planı, Sovyet General Fyodor Tolbuhin'in 3. Ukrayna Cephesi'ne karşı kararlı bir taarruz planıdır. Alman taarruzunun ilk darbesi General Sepp Dietrich'in 6. SS Panzer Ordusu tarafından, Balaton Gölü'nun kuzey kesiminde geniş bir cepheden yapılacaktı. Bu taarruzla Tuna Nehri'nin oluşturduğu bir kıvrım içindeki Sovyet 27. Ordu'su, doğu yönünde Tuna Nehrine gerisine atılacaktı. Tuna Nehri'ne ulaşıldığında Panzer Ordusu'nun bir kolu kuzeye çark ederek kuzey taarruz kolunu oluşturacaktı. Bu köprübaşından yapılacak taarruz, Sovyet 6. Muhafız Tank Ordusu'na yüklenecek ve Tuna üzerinden ilerleyerek, 13 Şubat 1945 tarihinde Kızıl Ordu kontrolüne geçmiş olan Budapeşte'yi geri alacaktı. 6. SS Panzer Ordusu'nun diğer bölümü güneye çark ederek güney taarruz kolunu oluşturacaktır. Güney taarruz kolu ise Sio Kanalı üzerinden ilerleyerek E Ordular Grubu ile temas sağlayacaktır. E Ordular Grubu ise Mohaç üzerine taarruz edecek, kuzey yönünde ilerleyerek 6. SS Panzer Ordusu'nun güney taarruz koluyla temas kuracaktı. Bu temas sağlanırsa E Ordular Grubu Sovyet 26. ve 57. Orduları kuşatacaktır.

Bu kuşatma sırasında Alman 6. Ordu'su, Sovyet 26. Ordu'suyla muharebeye girerek onu tespit edecektir. Benzer şekilde Alman 2. Panzer Ordusu da Balaton Gölü'nün güneyinden Kaposvar yönünde ilerleyecek ve Sovyet 57. Ordusu ile muharebeye girerek onu sabitleyecektir. Macar 3. Ordu'su, taarruzun kuzey kesimini ve Budapeşte'nin batısını tutacarak harekâtın kanat güvenliğini sağlayacaktır.

Taarruz planda öngrüldüğü gibi 6 Mart 1945 tarihinde başladı. Taarruza Alman 6. Panzer Ordusu öncülük etmiştir. Bir bakıma Adolf Hitler'in hassa birliği olan 1. SS Panzer Tümeni "Leibstandarte SS Adolf Hitler" gibi seçkin birlikler de harekâtın öncü unsurlarındandır. Çamur mevsimi olmasına karşın Alman taarruzu oldukça başarılı gelişti ve Sovyet komutanlığı yönünden beklenmedik bir durum yarattı. II. Dünya Savaşı'nın böylesi ileri bir tarihi için, oldukça etkili sonuçlar elde edilmişti.

Ancak Sovyet komutanlığı taarruz eden Alman kuvvetleri arasında SS birlikleri gibi seçkin birlikler olduğunu saptadıklarında taarruzun gerçekten kritik bir durum yaratmakta olduğunu fark ettiler. Bunun üzerine Alman ilerlemesini durdurmak için hızla önlemler aldılar.

Alman ileri harekâtı 14 Mart'ta zaten ciddi sorunlar içindeydi. O tarihte Joseph Goebbels, günlüğüne taarruzun muhtemelen başarısız olacağını yazmıştı. 6. SS Panzer Ordusu'nun ileri Harekâtı, kısa hedefli iken daha başarılıydı. 2. Panzer Ordusu da Balaton Gölü'nün güneyinde, 6. SS Panzer Ordusu'nun gölün kuzeyinde olduğu kadar başarılı değ