r ve Boule de Suif bunu ülkesi ve yol arkadaşları için yaptığına inanarak Prusyalı komutan ile yatar.

Maupassant'ın Fransa-Prusya Savaşı'nı anlatan diğer öykülerinde olduğu gibi Alman askerler tek tip bir imajla okuyucuya aktarılır. Rouen kentini işgâl eden askerler ruhsuz ve kalınkafalı olarak betimlenir. Handa Boule de Suif ve yol arkadaşlarını alıkoyan ve onla yatmak isteyen komutan da aynı şekilde kaba, ahlâk yoksunu ve duygusuz biri olarak anlatır. Ayrıca öykü içinde kimi yerlerde Alman askerlerinin günlük yaşamlarına ilişkin anlatımlar ve eve dönüş için duydukları özlem okuyucuya aktarılır.

Öykünün göze çarpan bir diğer yanı da toplumsal sınıf ayrılığıdır. Öykü boyunca yazar arabadaki yolcuları kimi kötü yanlarıyla itham eder. Soylu Kont ve Kontes Rouen kentinin en yüksek tabakasından olmalarına rağmen zayıf ve korkar olarak aktarılırlar. Üretici sınıfını temsil eden ve pamuk fabrikası sahibi olan Mösyö ve Madam Carré-Lamadon açgözlü, cimri ve maddiyatçı olarak betimlenir. Burjuva sınıfının temsilcisi Mösyö ve Madam Loiseau ise ucuz şaraplar satarak köşeyi dönmüş, para için değerlerinden vazgeçmiş ve rahat yaşamına geri dönebilmek için ülkesine ihanet etmekten çekinmeyecek tipler olarak gösterilir.

Araçtaki iki rahibe önceleri sessiz, sakin ve tanrıya bağlı kişiler betimlenir. Öykü ilerledikçe bir Fransız hastanesindeki savaş yaralısı askerlere yardıma koşan yurtsever kimseler olarak öne çıkarlar. Bu rahibeler daha sonra bu bahaneyi Boule de Suif'in Prusyalı komutanla yatması için öne sürerler. Demokrat Cornudet ise çapkın, içki düşkünü ve Alman karşıtı düşüncelerinden, iş Almanlara karşı durmaya gelince vazgeçmiş bir adam olarak okuyucuya sunulur.

Boule de Suif, normalde insanlarca küçümsenen mesleğine karşın içlerinde işgâle karşı en büyük direnci gösterendir. Toplumca kabul görmeyen bir iş yapıyor olsa da yiyeceğini araçtakilerle paylaşarak bir iyi niyet örneği sergiler ve araçtaki arkadaşlarını ve en önemlisi yaralı Fransız askerlerine yardıma giden rahibleri dinleyerek Alman komutan tarafından kendisine yapılan ahlâksız teklifi kabul eder. Araçtakiler onun sayesinde serbest kalmış olmalarına karşın onun yokluğunda bir eğlence düzenlerler ve yolculuğun geri kalanında onunla ne planlarını ne de yiyeceklerini paylaşırlar. Maupassant öyküsünde o dönemdeki işgâlde gerçek yurtseverliğin, aslında çağdaşlarınca acımasız eleştirilere maruz kalan sıradan halkta olduğu fikrini okuyucuya yerleştirmeye çalışır.





Taşkasap

Taşkasap İstanbul'un Fatih ilçesi sınırları içinde bulunan eski bir semttir. Kabaca Turgut Özal (Millet) Caddesi, Molla Gürani Caddesi, Adnan Menderes Bulvarı ve Softa Sinan Sokağı arasında kalır.

Sadık Şendil'in Yedi Kocalı Hürmüz adlı oyununun geçtiği semt olarak tarihe geçmiş olan bu semt Klasik Türk müziği bestecisi Saadettin Kaynak'ın (1895) Tanburi Cemil Bey'in (1873) dünyaya geldiği yerdir.

Semt 1918'deki "Fatih Yangını"nda büyük bir zarara uğradı. 1950'lilerde Millet Caddesi'nin yapılması sırasında Taşkasap'ın büyük bir kısmı istimlak edildi, geri kalan kısımları ise daha çok Fındıkzade veya Haseki adlarıyla anılmaya başladı. Böylece Taşkasap adı unutulmaya yüz tutmuştur.




Köprüpazar Köprüsü

Köprüpazar Köprüsü, Roma döneminden kalma, günümüzde Türkiye'de, Aspendos yakınlarında Köprüçay (Eurymedon) nehri üzerinden geçen, 9 kemerli Eurymedon Köprüsü'nün temelleri üzerine Selçuklular tarafından 13. yüzyılda yapılmış, sivri kemerli bir köprüdür. Köprü eski Roma yapısının nehir yatağındaki ayak kalıntılarını takip ettiği için yol güzergahının ortasında belirgin sapmalar görülür. Köprü 259,50 metre uzunluğunda olup, genişliği 9,44 metredir. Sütun kalınlıkları 9,60 metre, kemer açıklığı 23,52 metredir.

Roma köprüsünün yapısı ve güzergahı bilgisayar yardımıyla sanal ortamda simüle edildi. Bilgisayar modeli, hala mevcut olan yapı kalıntılarına dayanılarak yapıldı. Bunlar rampaların bir kısmı, her iki kıyıdaki karşı ayaklar ve bir sütunun temelidir. Bunun dışında, nehir yatağında bulunan birçok diğer kalıntı, yerli yerinde olmadıkları yüzünden modelde dikkate alınmamıştır.

Rekonstrüksiyon yapılan köprünün modeli, 259,50 m uzunluğunda ve 9,44 m genişliğinde, 9 yuvarlak kemerli bir köprüyü gösterir. Eurymedon nehrini (Köprüçay) dik bir açıyla geçen yapının genelde düz olan yol güzergahında sağ kıyıya yakın bir yerde rampanın biraz öncesinde sola doğru hafif bir sapma görülür. Antik köprünün yüksekliği için, yükseklikleri sol kıyıda 12,3 m, sağ kıyıda ise 12,2 m olarak belirlenen iki rampanın meyilleri esas alındı. Rampanın meyli kıyı bölgesinde bittiğinden dolayı, köprünün nehri düz bir seviyede geçtiği biliniyor. Eski köprünün yüksekliği, kalıntıları üzerine yapılan Selçuklu eserinden yakl. 4,1 m daha yüksekti.

Yatay orta kısmındaki 6 kemerin dışında, köprünün rampa alanında sel tahliyesi için biri solda (5,11 m genişliğinde), ikisi sağda olmak üzere üç tane küçük kemeri vardır. Eurymedon nehri, normal su düzeyinde nehrin ortasındaki üç ana kemerin altından akardı. Bu üç kemerin sağ ve solundaki ayaklarında, suyun temelleri eşmemesi için iki taraflı sivrilmeleri bulunan kıyı duvarları bulunuyordu. Arkeolojik bulgulara göre, bu kıyı duvarlarının uzunlukları, akıntıya karşı yönde 8,15 m olup aktıntı yönünde 4,7 m ile daha kısaydı. İlave koruyucu bir önlem olarak köprünün her iki tarafında sivri dalgakıranlar kurulmuştu, ancak bunların bazı sütunlarda sadece tek taraflı oldukları göründü. Üç ana kemerin açıklıkları köprü kalıntılarından hareketle orta kemer için 23,52 m ve her iki yanındaki tonozlu kemerler için 14,95 m olarak saptanabildi. Orta kemerin sağ ve solundaki iki sütun genişlikleri 9,60 m idi.
Sağ taraftaki köprü rampasının açıkta kalan gövdesi, Anadolu'daki bazı Roma dönemi köprülerinde görülen içi oyuk yapıları ifşa etmektedir. Köprüde bulunan ankraş demirleri, antik dönem köprü mimarisinin ne kadar gelişmiş olduğunun bir göstergesidir. Bu ankrajlar, kanca ve halkalarla birbirlerine tutturulan, 1,5 m uzunluğunda demir çubuklarıdır. Bu çubuklar köprü temelinin alt kesme taşları seviyesinde sağlamlaştırılması için kullanıldı. Köprü gövdesi Roma Çimentosundan (Opus Caementitium) yapılmıştı. Bu yapı malzemesi en az bir Selçuklu eseri sütunda da kullanılmıştır.

Roma köprüsünün tarihlemesi, yapı malzemesinin bir kısmının alındığı, Aspendos'a kadar uzayan, yakınlardaki Roma dönemi viyadükleri ile bağlantılı olarak yapılmalıdır. Bu bağlamda, sadece köprünün dış katmanında, duvarlarda Aspendos viyadüğü su hattından alınan 250 tane delikli taş devşirilerek kullanıldı. Su hattı belgelerle sabit olduğu üzere m.s. 4. yüzyıla kadar kullanıldığında göre, Eurymedon nehrinin üzerine kurulmuş olan bu yapının bu dönemden daha önce yapılmış olması mümkün değildir. Ancak söz konusu antik köprünün yerinde daha önce de bir Roma köprüsünün bulunmuş olması olasılığı da vardır. Eski yapının Aspendos viyadüğü ile birlikte, m.s. 363 yılında meydana gelmiş olan bir depremde tahrip olmuş olması düşünülebilir. Bu teori, artık kullanılamaz hale gelmiş olan delikli boru taşlarının köprünün yeniden imarında kullanılmış olmasını açıklar.
Yine bir depremde tahrip olduğu düşünülen Geç Roma dönemi köprünün kalıntıları üzerinde Selçuklu döneminde, Sultan Alaeddin Keykubad (1219–1237) tarafından yapıldığı sanılan, yeni bir köprü inşa edildi. Bu köprünün yapımında, mümkün olduğunda eski köprünün arta kalan parçalarından yararlanıldı. Nehrin akıntısının gücüyle kaymış olduğu sanılan bazı parçaların da kullanılması nedeniyle, bugünkü köprü nehrin ortasındaki merkez sütunu hizasında belirgin bir sapma gösterir. Bu zigzag güzergah ve sivri kemerleri nedeniyle bu köprü Roma yapısından çok farklı bir görünüme sahip olmaktadır.

Selçuklu eseri köprü, antik dönemdeki yapıdan farklı olarak çok daha küçük boyutlara sahiptir. Buysa antik yapı kalıntılarının kullanılabiliyor olması avantajını beraberinde getirdi. Örneğin köprü genişliğinin yarı oranında daraltılması sonucu sadece yarım kalan köprü temelleri yeni yapıya dahil edilebildi. Yükseklik açısından ortaçağ eserinin kemerleri 4,1 m oranında daha alçaktır. Köprünün uzunluğu, yeni köprü rampası önceki yapının henüz yatay düzleme geçtiği bir yerde başlayacağı şekilde kısaltıldı.

Köprü yapımında kullanılan başlıca malzeme kesme taşlardır. Daha önce, Aspendos viyadüğünden alınarak geç antik dönemi yapısında kullanılan delikli taşlar da bu sefer Selçuklu eseri köprünün rampa kısmında yeniden kullanıldı. Bu şekilde, bu devşirme malzemenin üçüncü kez kullanılması söz konusudur. Yıkılmayla karşı karşıya olan yol kenarı duvarları 1990'lı yılların sonunda restore edildiğinde, Rum ve Arap dillerinde yazılmış eski kitabeler içeren taşlar da kullanıldı. .




 



Metabolik yolak

Biyokimyada metabolik yolak veya metabolik patika (İngilizce: metabolic pathway), hücre içinde meydana gelen bir dizi kimyasal tepkimedir; Bunlar toplu olarak metabolizmayı oluştururlar. Her bir yolakta belli bir kimyasal bileşik, enzimler tarafından değişime uğrar. Bazı metabolik yolaklarda pek çok bileşik ve enzim yer aldığı için bunlar çok karmaşık olabilir. Hücrelerde pek çok yolak bulunur, bunlar ortak bileşiklerde kesiştikleri için karmaşık ağlar oluşturabilirler, bunlara metabolik ağ denir. Metabolik yolaklar organizmalarda homeostaz sağlamakta rol oynar.

Genel anlamıyla patika veya yolak, özellikle planlanıp inşa edilmemiş, üzerinde sürekli yürünmek sonucu oluşan bir yoldur. Biyokimyada bir molekülün değişime uğraya uğraya izlediği reaksiyonlar dizisi de soyut düzeyde bir yolağa benzetilmiştir.

Her bir metabolik yolak, araürünleri ile birbirine bağlanmış bir biyokimyasal reaksiyonlar dizisidir: Bir reaksiyonun ürünleri bir sonrakinin reaktanlarıdır. Metabolik yolaklar genelde tek yönlü olarak değerlendirilir, çünkü her kimyasal tepkime teorik olarak tersinir olsa da hücre içindeki şartlar, reaksiyon akısının pratikte tek yönlü ilerlemesini sağlar.


Yakıt moleküllerinin parçalanmasıyla açığa çıkan enerjinin ATP'ye dönüşmesi için birkaç farklı ama birbiriyle ilişkili metabolik yolak vardır.