mayı ve tüm kültürler arasında yaygın olan kültür örüntülerine odaklanmayı amaçlamaktadır. Bu alanın temel tematik yaklaşımı şu iki odak noktasını incelemek üzerinedir: senkretizm (nasıl dünya tarihinin akışı tüm insanlığı bir araya getirmiştir?) ve farklılık (nasıl dünya tarihi insanlar arasındaki farklılığı ortaya çıkarmıştır?)

Arnold J. Toynbee'nin on ciltlik "A Study of History (Tarih Bilinci)" eseri (1933-1954) gelişmekte olan saha için önemli bir etkiye sahiptir.26 ayrı uygarlık üzerinde karşılaştırmalı konu analizi yapmış ve bunların doğuş, büyüme ve çöküş dönemleri arasında çarpıcı benzerlikler bulunduğunu ortaya koymuştur. Bu uygarlıkların her birine hepsinin geçtiği aşamaları belirleyerek evrensel bir model uygulamıştır: doğuş, büyüme, çalkantılar, evrensel yönetim ve dağılma. Sayısız yazısı, makaleleri, konuşmaları ve sunumlarıyla, ayrıca pek çok farklı dile çevrilmiş kitaplarıyla Toynbee belki de 1940'lar ve 1950'lerde dünyanın en çok okunan ve tartışılan araştırmacısıydı. Lakin Toynbee'nin çalışmaları 1960'larda, eserlerinin çoğuna nüfuz eden dini ve ruhani hava nedeniyle hem toplum kesiminden hem de akademik çevrelerden sahip olduğu ilgiyi kaybetti. Son yıllarda çalışmaları nadiren okunmakta ve atıf yapılmaktadır.

Chicago tarihçisi William H. McNeill "The Rise of the West (Batı'nın Yükselişi)" adlı eserini (1965) Toynbee'nin çalışmaları üzerine koyarak Avrasya'nın ayrı uygarlıklarının nasıl tarihin başlangıcından beri birbirleriyle iletişime geçerek, birbirlerinden önemli yetenekleri devşirerek ve böylece geleneksel olanla gerekli bilgi ve beceriyi birbirlerine denk kılmak için değişimi hızlandırdıklarını göstermek için yazmıştır. Sonrasında geçen 500 yıl içinde Batı uygarlığının diğer kültürler üzerine olan belirgin etkisini anlatır. McNeill, küresel çaplı insan ilişkilerini esas alan bir yaklaşım sergilemiştir. Bu ilişkiler günümüze yaklaştıkça daha fazla, daha devamlı ve sürdürülebilir olmuştur. 1500 öncesinde, kültürler arası iletişim ağı Avrasya'yla sınırlıydı. Bu iletişim alanları için kullanılan ifade bir tarihçiden diğerine değişmekte, ""dünya sistemi""nden ""ecumene""e farklı adlar almaktadır. McNeill'in kültürel kaynaşmalara dair düşünceleri tarih kuramı üzerinde büyük etkiye sahiptir.

Akademik tarihçilerin fikir alışverişinde bulundukları ve yeni bulunan bilgileri yayımladıkları bir mecra olan tarih araştırmalarına dair dergiler 19. yüzyılda ortaya çıktı. İlk dergiler fen bilimlerine ait dergilere benzerlik göstermekteydi ve tarihin daha profesyonel hale getirilmesi için yayımlanmaya başlanmıştı. Dergiler ayrıca tarihçilerin farklı tarihyazımı yaklaşımlarını tanımalarına da olanak sağlıyordu. Bunların en bilinen örneği Fransa'daki Annales Okulu'nun bir yayını olan "Annales. Économies. Sociétés. Civilisations."du. Günümüz dergileri tipik olarak bir veya daha fazla editör, editör yardımcıları, yazı kurulu, ve makaleleri güvenilirlik değerlendirmesine tabi tutulmuş olan akademisyenler topluluğundan oluşmaktadır. Editörler, tanınmış araştırmacılara 500 ile 1000 sözcük arasında değişen eleştiri yazıları yazmaları için kitaplar gönderirler. İnceleme ve yayımlama süreci aylar sürebilir. Saygın bir dergide (gönderilen makalelerin %10 veya daha azını yayımlayan) makale yayımlatmak bir araştırmacının kariyeri için bulunmaz bir nimettir. Bu yayın, yazarın akademik camianın erbabı olduğunu gösterir. Sayfa başı ücret ve fiyatlandırma tarih yayınları için nadirdir. Dergiler üniversitelerce, tarih cemiyetlerince, akademik derneklerce desteklenmekte ya da kütüphaneler ve akademisyenlerin ödedikleri abonelik ücretleri sayesinde mali imkan sağlamaktadırlar. Çevrimiçi sürümlerinin genel abonelik ile akademik kurumlara ulaştırıldığı kütüphane ağları artarak yaygınlaşmaktadır. Çoğu kütüphane, belirli makalelere erişim sağlayan kütüphanelerarası ödünç alma sistemine bağlıdır.


Lawrence Stone'a göre anlatı, tarihçiler tarafından geleneksel olarak kullanılagelmiş bir retorik araçtır. 1979'da, Toplumsal Tarih çalışmaları sosyal bilimlere özgü bir araştırma modeli arayışındayken Stone, anlatı yöntemine yaklaşmıştır. Stone anlatıyı şöyle tarif etmiştir: kronolojik olarak kurulur, tek bir tutarlı olaya odaklanır, analitik değil tanımlayıcıdır, soyut koşullarla değil insanlarla ilgilenir, tümel ve istatistiksel olanla değil belirli ve özgün olanla uğraşır. Anlatı üzerine bir eserinde: "Şimdilerde daha ve daha fazla 'yeni tarihçi' eski insanların kafalarının içinde neler olup bittiğini keşfetmeye çalışıyor, geçmişte yaşamanın nasıl olduğu ve anlatının kullanımına uzanan kaçınılmaz sorularla."

Tarihçiler sosyal bilim yaklaşımına bağlandılar ancak anlatının sığlığını, analiz yerine hikâyenin yeğlenmesini ve istatistiksel olarak doğrulanmış deneysel ilkeler yerine akılcı örnekler sunmasını eleştirdiler.

Tarihyazımının belli başlı araştırma konuları şunlardır:

Bir tarihçinin tarihi olaylara nasıl yaklaşacağı tarihyazımındaki önemli kararlardan biridir. Tarihçilerce kabul edildiği üzere, olaylardaki adlar, tarihler ve mekanlarla ilgilenen tekil tarihi gerçeklikler önemsizdir. Bu tarihi gerçeklikler ancak diğer tarihi gerçekliklerle birleştirildiğinde anlam kazanır ve bu birleştirme süreci de ayrı bir tarihyazımı yaklaşımı olarak kabul edilir.

En bilindik tarihyazımı yaklaşımları şunlardır:

Akademisyenler belirli bir alanda veya bölgede uzmanlaşırlar. Örneğin:

Önemli ilgili alanlar:



















Tataristan'ın idari yapılanması

Tataristan'ın idari yapılanması, Rusya'nın federal bir yapılanması olan, Tataristan Cumhuriyeti'nin idari birimlerinin listesidir.

Tataristan, doğusu Ural Dağları tarafından çevrelenmiş, Volga ve Kama nehirleri arasında, Doğu Avrupa Ovası'nın merkezinde yer almaktadır. Aslen, eski Kazan, Simbirsk ve Ufa Valiliklerinin bölgesinden, 27 Mayıs 1920'de Rusya SFSC'de, Tatar ÖSSC olarak kuruldu. 1952-53 yıllarında, Tatar ÖSSC idari olarak üç oblasta bölündü; Bugulmai, Chistopol, ve Kazan. Fakat oblastların küçük olması nedeniyle 1954'te bunlar kaldırıldı. 30 Ağustos 1990'da, Tatar ÖSSC, Rusya SFSC'de cumhuriyet statüsüne geçen ilk yer oldu, ve yeni adı Tataristan Cumhuriyeti oldu.





Karadağ'daki Yahudilerin tarihi

Karadağ Yahudilerinin organize bir cemaati bulunmamaktadır. 2007 Karadağ İstatistik Yıllığına göre dokuz şehire yayılmış toplam on iki Yahudi mevcuttur. Ülkedeki Yahudilerin tarihiyle ilgili çok az bilgi bulunmaktadır.





Sunil Babu Pant

Sunil Babu Pant (Nepali: सुनिलबाबु पन्त), Nepal'da eşcinselliği ile açık olan ilk siyasetçi. Birleşik Nepal Komünist Partisi'nden Nepal Kurucu Meclisi'nde oturan beş üyenin birisi. Ayrıca Nepal'ın tek eşcinsel hakları örgütü olan Blue Diamond Society'nin başkanı.




Söğütönü, Pervari

Söğütönü, Siirt'in Pervari ilçesinde bir köydür.

Köyün eski adı, "Nureşin"dir.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köy, Siirt il merkezine 125, Pervari ilçe merkezine ise 29 km uzaklıktadır.





Serein

Sarein (Farsça: سرعین), İran Azerbaycanı'nın Erdebil Eyaleti'nde şehir.

Kent Erdebil-Sarab karayolundan biraz içeride, eyaletin yönetim merkezi Erdebil'den 28 km. uzaklıkta bulunmaktadır. 2006 yılı nüfusu 4.478 olan kent İran içinde kaplıcaları ile ünlüdür. Bu kaplıcalar 1990'lı yıllarda bu yörede meydana gelen bir deprem sonrası ortaya çıkmış, kükürt oranının yüksek olması nedeniyle kemik ağrılarına iyi geldiği söylenmektedir. Bu nedenle İran içinden ve dışından pek çok turist bu kaplıcalara şifa için gelmektedir.

Kent bundan başka balları ve 'Ayran Aşı' denilen çorbasıyla meşhurdur.

Şehir nüfusunun çoğunluğunu Azerbaycan Türkleri oluşturur.





Ekşilik böceği

Ekşilik böceği ("Carpophilus"), kın kanatlılar (Coleoptera) takımının Nitidulidae familyasından böcek cinsidir.

Ekşilik böcekleri, yaş ve kuru meyvelerde bahçe ve depo döneminde zarar yapar. Yaş meyvelerde açtıkları yaralara mantar sporları bulaştırarak ekşime, akma ve bozulmaya neden olurlar. Ayrıca aflatoksine neden olan "Aspergillus flavus" mantarının da taşıyıcısıdırlar. Zararı, incir, kayısı, erik, üzüm, elma, armut, şeftali, Trabzon hurması, portakal, limon, nar, ayva vb. meyvelerin yaş ve kuru dönemlerinde, hububat ve mamullerinde, ceviz, fındık, yer fıstığı, kakao vb. gıda maddelerinde olmaktadır.

Türkiye'de 4 türü bulunur: "C. hemipterus, C. mutilatus., C. bipustulatus" ve "C. obsoletus". Ekşilik böceklerinin erginleri oval, 3-3.5 mm boyunda vücudun genel rengi "C. obsoletus" 'ta siyah, diğerlerinde ("C. hemipterus, C. mutilatus., C. bipustulatus") kahverenklidir.

Türkiye'de depolanmamış kuru meyveler açısından sadece "Carpophilus hemipterus" türü önem taşımaktadır. Erginler 3-3.5 mm boyundadir. Elitralar (kın kanatlar) üzerinde sarımsı gri renkli bantlar ve noktalar bulunur. Elitralar abdomeni tam olarak örtmüş.Yumurta dar uzun şekilli ve saydam beyaz renklidir. Larva silindirik şekilli, 6–7 mm boydadır. Baş ve son vücut segmenti esmer, diğer renkler beyaz renktedir. Pupa 3–4 mm boyda, parlak beyaz renklidir. Erginler iyi uçarlar ve bu özellikleri ile depolardan bahçelere uçarak olgun meyvelere yumurtalarını bırakırlar. Larva meyve içinde beslenerek gelişir. Uygun koşullarda gelişme süresi 4-5 haftadır. Ergin dişinin 1000 kadar yumurta bırakabildiği tespit edilmiştir. Kışlama dönemi doğada (nemli ortamlarda meyve ve sebze artıkları, yaprak altları, odun kırıntıları arasında veya altında ergin halde) ve depoda meyve içinde ergin veya pupa halde geçer. Mart sonu nisan başında kışlaklardan çıkarak birçok ürünle beslenirler. Ağustos ortasına doğru olgunlaşmakta olan incir meyvelerinin içine yumurta bırakırlar. Larvalar meyveler içinde beslenerek 4-5 haftada gelişirler. Yılda 5-6 döl verir.

İncir bahçeleri taban suyunun yüksek olduğu arazilerde kurulmamalıdır.
Hasattan hemen sonra yere dökülmüş incirler, budamadan sonra da budama artıkları bahçe içinde bırakılmamalıdır.
İlkbahar ve sonbahar sürümleri ihmal edilmemelidir.
İncir bahçeleri içinde veya arasında diğer meyve ağaçları (zeytin hariç) dikilmemeli, varsa yer