sı ve ABD'nin ülkeye karşı düşmanca ve saldırgan tutumu ülkenin Latin Amerika'daki diğer ülkelere göre kendine has bir askeri doktrin geliştirmesine sebep olmuştur.

Bu kapsamda geliştirilen Halk Savaşı tanımlaması, özellikle teknolojik ve sayısal üstünlüğe sahip düşman saldırısına karşı geliştirilmiştir. Buna göre toplumun bünyesindeki tüm varlıklar ülke savunması için kullanılır. Devrimin ve ülkenin korunması için tüm toplumun seferber edilmesi temel askeri doktrindir.

FAR, dört bölüme ayrılmıştır:

Düzenli ordudan ayrı olan silahlı kuvvetler örgütlenmeleri de bulunur:

FAR, bölgesel olarak üç orduya ayrılmıştır. Her ordunun komutası o bölgedeki karargâhta bulunmaktadır:

Genç İşçi Ordusu birlikleri üretim de görev alsalar da askeri eğitim görürler. Bu birliklerin yanı sıra Küba Sivil Savunması da orduya bağlıdır.

Küba topraklarına karşı ABD tarafından desteklenen 1961 yılındaki Domuzlar Körfezi Çıkartmasının yanı sıra 1959-1965 yılları arasındaki Haydutlara Karşı Savaş sırasında Küba Devrimci Silahlı Kuvvetleri deneyim kazanmıştır. Bunun yanı sıra FAR, 1963 yılında Cezayir’de, 1973 yılında Suriye’de, 1978 yılında Etiyopya’da, 1975-1989 yılları arasında Angola’da görev yapmıştır. Bu uluslararası yardım görevlerinin en büyük ölçekli olanı Angola’daki MPLA iktidarına verilen askeri destektir. Küba birlikleri ırkçı Güney Afrika rejimine Afrika kıtasındaki ilk yenilgisini Cuito Cuanavale Muharebesinde yaşatmıştır. Angola’da toplamda 300 bin Küba askeri görev yapmış, asker sayısı muharebelerin zirveye ulaştığı dönemde 50 bine ulaşmıştır. Angola’da Küba uçakları da muharebelerde yer almış, operasyonlar sırasında büyük lojistik engeller aşılmıştır.

Sovyetler Birliği’nin çözülmesi ve Doğu Blokunun dağılmasından sonra Küba Devrimci Silahlı Kuvvetlerinin her türlü silah ve ekipman kaynakları bir anda kesilmiş oldu. Bu dönemde FAR her türlü sorunu kendi kısıntılı kaynaklarıyla çözme yolunu seçmek zorunda kaldı. 2000’li yıllara gelindiğinde ise Küba özellikle Rusya ve Venezuela ile askeri anlamda işbirliğini güçlendirmiş konumdadır.




















Lalecin bahşı

Lalejin İlçesi (Farsça: بخش لالجین) veya Lalecin Bahşı, İran'ın Hamedan Eyaleti'ne bağlı olan, Bahar şehristanı'nın 3 bahşından birisidir.

Eyaletin kuzeydoğusunda bulunan içenin yönetim merkezi Lalejin şehri olup, 2006 yılı toplam nüfusu 44.568 kişidir. Bu nüfusun 14.724'ü yönetim merkezi Lalejin şehrinde yaşamaktadır. İlçenin toplam yüzölçümü 506 km²'dir. Halkın çoğunluğu Türk kökenlidir. Halkın geçim kaynağını çömlek ve seramik işçiliği oluşturur ki Lalejin ilçesi, sadece İran'da değil tüm Orta Doğu'da seramik ve çömlek işçiliğinin merkezi olarak bilinir. Lalejin bahşı kendi içinde 2 dehestana ayrılmıştır. 
Lalejin ilçesi, idari olarak 2 dahestana (bucak) ayrılır. 
Önemli yerleşim yerleri: Lalecin (türkçe: Lelın) ve Mohacıran (türkçe: maran)





ICD-10, D55-D59: Hemolitik anemiler

ICD-10, D55-D59: Hemolitik anemiler, ICD-10'un güncel (2007) sürümünde D55'den D59'a kadar kodlanmış beş hastalık bloğu ile ilgili hastalıkları içeren bir hastalık grubudur ve eritrositlerin parçalanmasına bağlı olarak gelişen kansızlıkları derler.

Bu grup, kategorisine dahildir.





İran Ermenileri

İran'daki Ermenilerin sayısı Ermeni kaynaklarına göre 100.000 civarındadır. İran'da Ermeni nüfusunun en yoğun olduğu şehir Tahran'dır. Ayrıca Yeni Culfa, İsfahan bölgesi de Ermeniler'in yoğun olarak bulunduğu bölgelerdendir. İran'daki Ermeniler 19 ve 20. yüzyıl boyunca İran'ın modernleşmesinde etkin rol oynamışlardır. İran devrimi sonrasında ise Ermeniler Kuzey Amerika ve Batı Avrupa gibi Ermeni diasporası faaliyetlerinin güçlü olduğu bölgelere göç hareketleri başlamıştır. İran'daki Ermeniler nüfus bakımından bugün İran'daki en büyük Hıristiyan azınlığı oluştururlar.

Ermenistan ve İran, antik çağlardan beri yoğun etkileşim içerisinde olmuştur. I. Darius döneminde İran ve Ermenistan arasındaki ilişkiler sıkılaşmıştır. I. Darius Bisitun yazıtlarında fetihlerini anlatırken Ermenistan ve Ararat kelimelerini eş anlamlı olarak kullanmıştır.

11. yüzyılda Selçukların bölgeyi fethetmesiyle binlerce Ermeni İran Azerbaycan'ına sürülmüş, kalanların bir kısmı köle olarak satılmış diğerleri ise ticaretle uğraşmışlardır. Ardından 14. yüzyıldaki Moğol istilasıyla Ermeni tacirler ve sanatçılar İran'ın kadim Ermenistan sınırındaki Tebriz, Hoy, Maku, Urumiye ve Maraghe şehirlerine yerleştirilmiştir.

Ermenilerin İran'daki tarihleri çok eski olsa da, Ermeni cemiyetinin İran' da var olması 17. yüzyılda Şah Abbas'ın Ermeniler'i Nahcivan 'dan İsfahan'a göndermesiyle olmuştur. Böylelikle bölgede Ermeni semtleri oluşmuş, Ermenilerin ticaretteki becerileri kabul edilmiştir. Sonraki dönemde Ermeniler İran'ın kültürel ve ekonomik gelişimine büyük ölçüde katkıda bulunmuştur.

İran'daki Ermenilerin kendi kiliseleri olmasına rağmen çok azı Ermeni okullarında eğitim görme şansına sahiptir. İran'daki Ermeniler Ermenice'nin doğu şivesini konuşurlar.




Olimpiyat Oyunları'nda Kıbrıs Cumhuriyeti

Olimpiyat Oyunları'nda Kıbrıs, 1980 yılından beri sporcu göndermektedir. 2012 Yaz Olimpiyatları'ndaki yelken müsabakalarında gümüş madalya kazanan Pavlos Kontides, ülke adına Olimpiyat madalyası kazanan ilk sporcu oldu. 1896'daki ilk modern oyunlarda Kıbrıs'tan Anastasios Andreu, Yunanistan bayrağı altında yarıştı. Ayrıca Kıbrıs o zaman Britanya kolonisi idi.

Kuzey Kıbrıs uluslararası alanda tanınmayan bir devlet komununda olduğundan, Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından müsabakalara dahil edilmemektedir. Bu nedenle tüm ada, Kıbrıs Cumhuriyeti bayrağı ve ismi altında yarışmalarda temsil edilmektedir.





Tos böceğigiller

Tos böceğigiller (Anobiidae), kın kanatlılar (Coleoptera) takımından böcek familyasıdır.

Tos böceğigiller dünyada geniş bir yayılış göstermekte ve özellikle binalardaki ağaç malzemeye zarar yapmaktadırlar. Odunlarda rastlanan kurtçukların büyük kısmı bu familyaya aittir. Türlerin çoğu zararlıdır.Hem iğne yapraklı hem de yapraklı ağaçlarda genellikle diri oduna zarar vermekte, bazen öz odununa da zarar verebilmektedirler.

Bu familyaya giren en önemli kuru odun zararlıları "Anobium punctatum" (tahta kurdu) ile "Xestobium rufovillosum" ’dur. "Ptilinus pectinicornis, Ernobius mollis" bu familyadaki diğer önemli türlerdir.

Larvaları küçük boyda, “C” şeklinde kıvrık vücutlu ve Scarabaeidae larva tipine çok benzer. Thorax segmentleri diğer segmentlerden daha büyük olup, sonuncu abdomen segmenti de kendinden önceki segmentlerden daha büyük boyda ve yapıdadır.

Erginleri küçük boyda, kısa ve silindirimsi görünüşte vücuda sahip, koyu renkli böceklerdir. Renkleri çoğu kez sarımsı ya da kahve rengidir.6 mm’yi geçen boyda olan türlerine ender rastlanır. Baş dikey olup, üsten prothorax tarafından gizlendiğinden görülmez. Antenleri 11 segmentlidir. Bunlar gözlerin ön kenarlarından çıkar ve anten çukurları birinci anten segmentinin uzunluğundan daha fazladır. Anten topuzu büyük ve serbest olan üç segmentten oluşur. Prosternum kısa; bacaklar kısa, ön ve orta coxa’lar küçük ve tarsus’lar 5 segmentli olup, özellikle 1.segment çok iyi gelişmiştir. Abdomen görülebilir 5 segmente sahiptir.

Erginleri çok kısa süreli yaşarlar ve besin almazlar. Gerekli besin larva evresinde yağ dokusu olarak depolanır. Bu besinle, toplu iğne başı kadar bir uçuş galerisi açarak, pupa yatağını terk ederler ve çiftleşmeyi gerçekleştirirler. Yumurtalar uçuş deliklerinin civarına bırakılır; çünkü çıkacak larvalar bu uçuş deliğini kullanarak odunun derinliklerine girebilirler.

Larvaların aylar süren gelişmesi sırasında, odunlarda galeriler açarak beslenilir. Yapı ve depo malzemesi olarak kullanılan her çeşit odunu, sünger gibi delerek büyük zarara neden olurlar. Bağırsaklarındaki bakteri ve mantarlarla selülozu değerlendirirler. Yumurtaların yüzüne bulaştırılan spor ile, bakteri ve mantarlar larvalara iletilir.

Anobiidae familyası larvaları, iğne yapraklı ağaçlarda genellikle ilkbahar odunu tabakasını tahrip etmekte, bu durumda sert odun tabakası ince bir lamel halinde kalmaktadır. Anobiidae türlerinin bir kısmı fizyolojik (sürgün ve kozalaklarda), diğer bir kısmı da kullanılmış odunlarda, örneğin inşaatta kullanılmış ya da işlenmiş kerestelerde, odundan yapılmış mobilya ve sanat eserleriyle ağaç koleksiyonlarında zarar yaparlar. Bir kısmı ağaçların ölü kabuk kısımları içerisinde yaşarlar. Larvalar 1–2 mm çapında düzensiz galeriler açarak ağaç malzemeyi tahrip ederler. Tahribatları 2-4 yıl sürdüğü gibi, şartlar uygun değilse 10 yıla kadar uzayabilmektedir. Peletleri (dışkıları) kısa, küçük, uçları biraz sivri olup yer fıstığı şeklindedir. Açtıkları galeriler kemirinti tozu ile doludur

Çiftleşme döneminde her iki eşey de, muhtemelen birbirlerini cezbetmek için, boyun plakalarının ön kısmını, açtıkları galerilerin duvarına sertçe tos vurarak, insan kulağı tarafından çok iyi alınabilen ""tık tık"" diye bir ses çıkartırlar. Adları buradan gelir. Fakat ses alma organlarının olmaması sebebiyle bu cezbetmenin nasıl gerçekleştiği bilinmiyor. Belki tatma organı ile odundaki titreşimler alınabilir.


Türkiye'de tos böceğigiller familyasından 25 cinse ait 66 kadar tür bulunur. Bunlardan 5 tanesi endemiktir.






Peyto Gölü

Peyto Gölü (pea-toe), Kanada sınırları içerisindeki kalan Kayalık Dağlar kapsamındaki Banff Milli Parkı'nın bir parçasıdır. Göl, buzul beslenimli bir göldür. Adını Banff bölgesi izcisi Ebenezer William Peyto'dan almaktadır. Göl, Caldron zirvesi, Peyto zirvesi ve Jimmy Simpson dağını kapsayan Waputik dağ silsilesi kesişimindedir. Bu alanın yüksekliği 1,860 m.dir. Göl, Mistaya Nehri, Wapta buzul alanının bir parçası, Peyto buzulu ve Caldron Gölü tarafından beslenmektedir.

Gölün rengi, kendisini besleyen buzullardan göle karışan kaya parçacıkları ve eriyikler nedeniyle turkuaz renktedir ve parlaktır. 




Giro Apo T'Oneiro

Giro Apo T' Oneiro "( Yunanca: Γύρο Από Τ' Όνειρο; Türkçe: Hayalin Etrafında" ) Helena Paparizou'nun yunanca dördüncü, toplamda beşinci albümüdür. Albüm Yunanistan'da ve Kıbrıs'ta 29 Mart 2010 tarihi