fatından bir sene önce, 1509'da bitmiştir. Giorgione son resimlerinden biri olan tablo şu anda Viyana Sanat Tarihi Müzesi'n de sergilenmektedir.

Tabloda üç tane filozof gösterilmektedir. Genç, orta yaşlarda ve yaşlı bir filozof.

Tablonun günümüzde kullanılan adı Venedikli bir asil zade olan Marcantonio Michiel tarafından verilmiştir. Resim edilen üç figür alegorik özelliklere sahiptir.

Resim edilen figürlerin İsa'nın mağrasında toplanan üç Zerdüşt olduğu şeklinde yorumlanmıştır. Bu yorum 19. yüzyıl ile değişmeye başlamıştır. 19. yüzyıldan itibaren resmin anlamı hakkında farklı yorumlar yapılmıştır. Neil K. MacLennan ve Ross S. Kilpatrick, resim edilen üç figürün sırasıyla Kral Süleyman, Fenike Kralı Birinci Hiram ve Hiram Abi olduğunu iddia etmiştir.





Friedrich-Werner Graf von der Schulenburg

Friedrich-Werner Graf von der Schulenburg (d. 20 Kasım 1875, Kemberg - ö. 10 Kasım 1944, Plötzensee Hapishanesi, Berlin), Alman diplomattır.

Schulenburg, 1903 de Barselona’da konsolos yardımcılığı, daha sonra Lemberg, Prag, Varşova ve 1911'de Tiflis’te konsolosluk yapmıştır.

1914 de askere alınmış, Osmanlı ordusunda Alman irtibat subayı olmuş ve 1914'de “Gürcü Lejyonu”nun oluşturulmasında görev almıştır. 1917 de Beyrut ve Şam’da konsolosluk yapmıştır.

Enver Paşa’ya Sarıkamış Muharebesi için özellikle “Top Yolu” fikrini verdiği söylenmektedir. 1918 yılında Batum Konferansı sırasında Türklerin Kafkasyadaki ilerlemelerinden ve Vehip Paşa’nın aşırı taleplerinden korkan Alman delegesi General Otto von Lossow, savaşın başından beri Türk ordusunda Sina Cephesinde bulunan ve kısa bir süre önce 8.Ordu komutanlığı görevinden alınan Albay Kress von Kressenstein ile Kont von der Schulenburg’u sorunu çözmekle görevlendirir. Bunlar garip fakat yaratıcı bir çözüm bulurlar. Gürcistan Transkafkasya Federasyonundan ayrılarak bağımsızlığını ilan edecek ve aynı anda Almanya Gürcistanı himayesine alacaktır. Bu çözüm uygulanır. Almanlar Gürcistana asker gönderir, demiryolları işgal edilir. Fakat Vehip Paşa vazgeçmez. Almanlarla çarpışır ve Alman kuvvetlerini esir alır. İş büyümek üzereyken Enver Paşa müdahale eder. Gürcistanın kapandığını gören Türkler Ermenistan üzerinden Bakü istikametinde ilerlerler ve 15 Eylül'de Baküye girerler.

Weimar Cumhuriyeti sırasında 1922’den 1931’e kadar Tahran’da, 1931’den 1934’e kadar Bükreş’te orta elçi olur. 1934’de Nasyonal Sosyalist Parti’ye (NSDAP) girer. 1934’den 1941’e kadar Moskova’da Alman büyük elçisi olur. Bismark’ın Alman-Rus dostluğu idealinin yılmaz savunucusu olarak Hitler ile Stalin arasında bir modus vivendi sağlamaya çalışır. Almanların 22 Haziran 1941’de Rusya'ya taarruzu üzerine bir süre Rusya’da enterne edilir sonra bırakılır, Türkiye üzerinden Almanya’ya döner.

Nazizme karşıdır. Hitlere yapılan 22 Temmuz 1944 komplosuna karışır. Adı, komplo başarıya ulaşsaydı dışişleri bakanı olacak iki kişiden biri olarak geçtiği için tutuklanır, yargılanır ve idama mahkûm edilir. 10 Kasım 1944’de Berlin’de asılarak idam edilir.




İsokrates

İsokrates (Yunanca: Ἰσοκράτης ; MÖ 436 - MÖ 338), yaşadığı dönemde Yunanistan'ın en ünlü söylevcilerinden biriydi. Yazdığı kitaplar ve verdiği eğitimle söylevciliğe olan katkısı çok büyüktür. Genel olarak Yunan söylevciliği MÖ 5. yüzyılda söylev kurallarını sınırlayan Syracuseli [Sicilya adasının 9 ilinden biri - (latince, Syracusae, arum f.)] Koraks’a dayanır. Mahkeme söylevciliğini geliştiren öğrencisi Tisias da İsokrates’e ders vermiştir. Bu dönemde söylevciliğe verilen önem artmıştır, söylevciliğin gelişimi hukuk kuralları ve demokrasi gibi sosyal ve politik değişimler yüzünden engellenmiştir.

Söylev eğitimine talep arttıkça bazı filozoflar ve öğretmenler söylevcileri eğitmek için kendi okullarını kurmuşlardır. Bunların arasında İsokrates ve Gorgias gibi öğretmenlerin bulunduğu Sofistler de vardır. Bu okullar karlı kurumlar olmuş fakat itibarlarını zamanla kaybetmişlerdir.

Protagoras, Gorgias ve İsokrates gibileri retoriği sistemli bir eğitim aracı haline getirmişler ve düşüncelerinin temeline almışlardır.

Varlıklı bir ailenin oğlu olarak dünyaya gelmiş ve iyi bir eğitim almıştır. Babası müzik aleti yapımcısı Theodoros’tur. Peloponnes Savaşı sırasında, 436 yılında Erkhia demosunda doğmuş, 338 yılında 98 yaşındayken ölmüştür. Sofistler’in derslerini izlemiş, Gorgias ve Prodikos’un öğrencisi olmuştur. Sokrates’i de dinlemiştir. Peloponnes Savaşı yüzünden ailesi her şeyini kaybedince, para kazanmak zorunda kalmış ve "logograf" olarak hayatına devam etmiştir; fakat bu işte pek fazla başarı gösterememiştir. Bu sebeple söylev öğretmenliği yapmaya karar vererek MÖ 392 yılında kendi söylev okulunu kurmuştur. Bu okul sayesinde şöhret ve para kazanmıştır. Hypereides ve Aiskhines de onun öğrencileridir. İsokrates, açtığı okulda söylev derslerinde söylev örneklerine yer veriyordu. Söylev eğitimi, dili kullanarak problemleri çözmeye yönelik pratik bir eğitimdi. Aynı zamanda vatandaşlık eğitimi de vererek, öğrencilerini kente hizmet etmeye yönelik eğitiyordu. Öğrencileri birçok konuda söylevler vererek deneyim kazanıyorlardı.

Platon’un sofistlere karşı eleştirileri yüzünden İsokrates’in söylev ve felsefe okulu ahlaka aykırı bulundu. İsokrates’e göre iyi bir söylevci sadece söylev öğretebilen kişi değil aynı zamanda felsefe bilim ve sanatta geniş bir bilgiye sahip olmalıydı. Bunun yanı sıra söylevci özgürlük, otokontrol ve erdem gibi Yunan "idea"larına da sahip olmalıydı; bu konuda Cicero ve Quintilianus gibi Romalı söylevcileri de etkilemiştir. Söylevciliğin bir sanat dalı olmasında da öncü olmuştur. Dinleyicinin ilgisini çekmek için ritim ve çekim değişiklikleri katarak açık ve sade bir stil geliştirdi. Birçok söylevcinin tersine söylevi gerçeği öğretmekten çok gerçeği açığa çıkarmak olarak gördü.

İsokrates dürüst, gururlu, bilgili ve kültürlü bir insandı. Siyasi bakımdan sadece Atina değil, Yunan yurtseverliğinden yanaydı. Bütün Yunanistan’ın Pers İmparatorluğu’na karşı birleşmesini istediği için Makedonya Kralı II. Philippos’a karşı hoşgörülü davranmıştır. MÖ 338 yılında açlık grevi yaparak öldüğü söylenir.

İsokrates’in okulunda retorik, felsefeyle mücadele etmiş, gençlerin eğitimiyle ilgili amacı yüzyıllar boyunca sürecek bir mücadele başlatmıştır. Retoriğin bu dönemdeki yükselişi MÖ 4. yüzyılın en önemli olayı ve İsokrates de bu dönemin tipik bir temsilcisiydi. Söylev okulunda Yunanistan’ın birçok itibarlı yurttaşını eğitmiştir. Bu kişilerden bazıları; Kral Nikokhles, Ephoros ve Theopompos adlı tarihçiler, Timotheos, Lykurgos ve Hyperides.

Kendi öğrettiği sanatı "logon paideia" (söz eğitimi) olarak tanımlamıştır. İsokrates büyük bir ahlak hareketinin öncülüğünü üstlenmiş, eğitim tarihinde hümanist eğitim anlayışının babası olarak değerlendirilmiştir.

Yunanların ve sofistlerin en ünlü eğitimcisi olan İsokrates’in asıl çıkış noktası zihinsel bir eğitimin yanında güçlü bir karakter eğitimi de sağlamaktı. Platon'un Akademia'sından birkaç yıl önce MÖ 4. yüzyıl sonunda kurduğu ve bütün Yunan dünyasına egemen olan söylev eğitimine "philosophia", kendisine de "philosophos" demiştir (Antid. 50; 270; 285). Eğitim sistemini, öğrencisi olduğu Gorgias’ın düşüncelerini temel alarak, ‘soylu konular üzerinde iyi konuşmasını ve yazmasını öğrenmek’ olarak tanımlamıştır. İsokrates Platon’cu veya Aristoteles’çi anlamda felsefeci değildi, zaten kendisinin de böyle bir iddiası olmamıştı. Sistemine felsefe demekle zihinsel eğitimi kastediyor, soylu konular üzerinde konuşmak deyiminden ise devlet için önemli olan konular üzerinde konuşmayı anlıyordu.

"Philosophia" terimi MÖ 5. yüzyıl Atina'sında genel olarak tarafsız zihinsel bir etkinlik ve kültür anlamında kullanılıyordu. MÖ 4. yüzyılda felsefe retorikten tamamen ayrılmış olmasına karşın, İsoktrates kendisinin karşı çıktığı ve küçümsediği kuru bilgilerle dolu "tekhnai" (el kitapları) yazarlarıyla karıştırılmak istemiyor ve kendi yaptığı işin felsefe olduğunu söylüyordu.

İsokrates söylev sanatını beceriksizlikleri yüzünden yanıltıcı biçimde kullanan ve bu beceriksizliklerini övgü konusu yapan sofistlere, olanaksız bilgiyi araştırıp faydasız konular üzerinde konuşan felsefecilere ve kendini sadece yasal konularla sınırlandıran mahkeme konuşmacılarının öğretilerine, karşı çıkar. O, söylevciliği hiçbir zaman birçok eski sofistin anladığı gibi yasal alanda pratik bir sonuca ulaştırarak para kazandıran bir araç olarak görmemişti.

İsokrates’in anlayışına göre konuşmak, insanı hayvandan ayıran yeti, her alanda ilerlemenin, uygarlığın ve kültürün temeliydi (Nik. 5- 9; Antid. 253-257). Onun için konuşmak kadar düşünmek de önemliydi (Antid. 244).

Ona göre insan yaşamının gelişimi ve bu yaşamdaki iyiliğin kaynağı "logos"’tur. İsokrates’in eğitimi "logos"’un içerdiği anlamlarla (konuşma, sözcük, düşünce, akıl) örtülü bir sistemdir. Bu sistemle birlikte eski Yunan’da siyasal ve hukuksal söylevlerin edebi bir karakter kazandığı ve edebiyat alanına kaydığı gözlemlenir (Antid. 46).
İsokrates her şeyi kurallaştıran söylevcilere karşı bir tutum izleyerek eğitim sisteminde zanaatın, bilgi aktarımından çok uygulamalı, gerçekçi ve bireyin doğal yeteneğine öncülük tanıyan bir öğretim anlayışı sergiler (Antid. 185 -188).

İsokrates’in öğretim yöntemleri üzerinde günümüze kalan sınırlı bilgi dağarcığından anlaşıldığı kadarıyla, temel öğretim sistemi sekiz-on kişinin devam ettiği üç dört yıl süren, pratiğe önem veren yoğun bir derstir. Bu dersin esas konularını dilbilgisi, edebiyat ve söylev oluştururken, bunlar üzerinde yapılan araştırmalardan edinilen diğer bilgi çeşitleri genel eğitim anlayışını tamamlamaktadır.

Ona göre bir kişinin başarılı bir söylevci olabilmesi için gerekli üç ölçüt vardı; doğal beceriler, iyi bir öğretmen ve uzun bir eğitim. Bu sayede başarılı bir söylevci olunabilirdi.

İsokrates öğretimde gelenekçi bir yapı sergileyerek Homeros eğitiminin temelini oluşturan "paradeigma" (tarihten alınacak örnek kişiler ya da olaylar) ve "mimesis" (tarihteki ünlü kişilere, kahramanlara öykünme) "idea"larını kendi sistemine uyarlamış