suyoluydu.

Kanlıdere üzerinden geçip Girne Kapısı ve Mağusa Kapısı'nın yanından geçerek Büyük Kaymaklı'ya kadar uzanmaktaydı. Sazlı Burcu'nun da yanından geçmekteydi. 1801-1803 yılları arasında Kıbrıs valisi Silahtar Hacı Hüseyin Ağa tarafından yapılmıştır. Adını da validen alır. Daha sonra kurumuş ve kullanımdan kalkmıştır.





1996 Türkiye Kupası Finali

1996 Türkiye Kupası Finali, Türkiye Kupası'nın 34. sezonu olan 1995-96 sezonunun şampiyonunun belirlendiği final serisi. İki ayaklı finalin ilk maçı 11 Nisan günü gerçekleştirildi. Galatasaray'ın 1-0'lık galibiyetle sonuçlanan maçtan birkaç gün sonra, 24 Nisan günü finalin ikinci maçı oynadı. Normal süresinin 1-0'lık Fenerbahçe galibiyetiyle sona ermesi üzerine gidilen uzatma dakikalarında bulduğu golle skoru 1-1'e getiren Galatasaray, maçta başka gol olamaması üzerine kupa şampiyonu oldu. Maçın sona ermesiyle birlikte Galatasaray teknik direktörü Graeme Souness, maçın oynandığı Fenerbahçe Stadyumu'nun orta noktasına bir Galatasaray bayrağı dikmişti.




Gökçedere, Demirözü

Gökçedere, Bayburt ilinin Demirözü ilçesine bağlı bir beldedir.

Gökçedere Beldesinin eski ismi Pulur'dur. Pulur kelimesi toprak kale anlamına gelmektedir. Daha sonra beldenin kuzeyindeki çarhak olarak adlandırılan tepeden beldeye inen dere yatağından dolayı belde "Gökçedere" ismini almıştır.



St. Paraskevi Kapısı

St. Paraskevi Kapısı, Lüzinyanlar döneminde var olmuş olan Lefkoşa'nın bir kapısı. Venedikliler döneminde surlar yeniden inşa edildiğinden günümüze ulaşamamıştır. Kapı, şehir surlarının güneybatı tarafında bulunmaktaydı. Kapının adının kaynağı bölgede bulunmuş olan Ayia Paraskevi Manastırı'dır. Kapıyı Lüzinyanlar "Sainte Venerande" ve Venedikliler ise "Santa Veneranda" olarak adlandırmaktaydılar. Yunanca'da "cuma" anlamına gelen "paraskevi" sözcüğünün kapının adıyla bir ilgisi yoktur; fakat Fransızca ve İtalyanca adlar bu adın yanlış çevirisidir. Kapı, Pitsilya yöresindeki köylere ulaşımı sağlıyordu. Strovolos, Palaichori, Lakatamia ve Deftera gibi köylerden geçiyordu.




Esendere





Çinvat Köprüsü

Çinvat Köprüsü, Zerdüştlük'teki dînî kaynaklara göre (Zentçe "Cinvatô Peretûm", "yargılama köprüsü" veya "ışın şeklinde köprü"), yaşanyanların dünyasını ölüler dünyasından ayıran köprüdür. Bütün ruhlar bu Köprü'den ölümden sonra geçmek zorundadır.

Çinvat Köprüsü'nün görünümü geçen kişinin "aşa"sına veya dürüstlüğüne göre değişir. Bundahişn adlı dînî kaynaklarında yazılı olduğu üzere kötü bir kişiye bu Köprü dar görünecek ve "Vizareş" adlı insanüstü varlık karşısına dikilecek ve bu kişinin ruhunu "druc-demana" 'ya, yani "Yalanlar Evi" 'ne itecek ki, burası ebedî ceza ve acı çekme yeridir ve bu yer çeşitli inançlardaki Cehennem tanımına benzer Fakat iyi düşünce, söz ve amelleriyle gelen bir insana Köprü geçilebilecek kadar geniş görünecek ve vahiy getiren ruh olan Daena ona görünüp bu ruhu "Şarkılar Evi" 'ne götürecek. Köprü'den kazâsız geçen ruhlar, Ahura Mazda'da buluşacaktır. Çoğu zaman Çinvat Köprüsü, Professor C. P. Tiele's "Dinler Tarihi" (İng. "History of Religion") eserinde olduğu gibi gökkuşağına ya da Samanyolu'na benzetilir. Fakat C. F. Keary ve Ferdinand Justi gibi başka bilginlere göre bu yorum yanlış olup bu Köprü'nün dosdoğru yukarıya gittiğini, eğrili olmadığıni ifade eder.

Üç tanrının Çinvat Köprüsü'nün koruyuculuğunu üstlendiğine inanılır: Sraoşa ("İtaat"), Mithra ("anlaşma") ve Raşnu ("adâlet").

İslâm'daki Sırât Köprüsü inancı Çinvat Köprüsü'ne benzemektedir.

Bu köprü için kullanılan benzeri isimler "Çinvar" veya "Çinavat"'tır.




Çarşı Kapısı (Lefkoşa)

Çarşi Kapısı, Lüzinyanlar döneminde var olmuş olan Lefkoşa'nın bir kapısı. Venedikliler döneminde surlar yeniden inşa edildiğinden günümüze ulaşamamıştır. Kapı, şehir surlarının doğu tarafında bulunmaktaydı. Kapının adının kaynağı bölgede bulunmuş olan Ayia Paraskevi Manastırı'dır. Mağusa ve Larnaka'ya gitmek için kullanılan kapıydı. Mesarya Ovası'ndan gelen ürünler şehre kapıdan giriş yapıyordu. Şehrin ana çarşısı ve gümrükten sorumlu merkez kapının yakınlarındaydı. Eskiden Çarşı Kapısı'nın olduğu yere giden sokağın adı eski Lefkoşa haritalarında "Çarşı Sokağı" olarak geçmekte ve bu da kapının konumunu kesinleştirmektedir. Kapı "Salines Kapısı" olarak da adlandırılıyordu; çünkü Salines, Larnaka'nın eski adıydı.




Yakıp yıkma taktiği

Yakıp yıkma taktiği, işgal eden düşman ordusuna karşı geri çekilen ordu tarafından kullanılan ve düşmana faydalı olabilecek her şeyin tahrip edilip kullanılamaz hale getirilmesine dayanan askerî taktik. İlk başlarda işgalci düşman ordularına hasadın bırakılmaması için yakılmasını içeren terim sonradan tüm altyapı, ulaşım, iletişim ve sanayi tesislerinin imha edilmesini içerecek şekilde genişlemiştir. Taktiği gerçekleştiren ordu hem kendi topraklarında hem de yabancı topraklarda olabilir. Taktiğin en önemli uygulamaları Napolyon Savaşları sırasında Rus İmparatorluğu’na saldıran Napolyon Bonapart’ın Rusya Seferinde Ruslar, Kurtuluş Savaşı sırasında Mustafa Kemal Paşa tarafından Sakarya Meydan Muharebesinde Yunanlara karşı ve II. Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği’ne Barbarossa Harekatı ile saldıran Nazi Almanyası saldırısı karşısında Kızıl Ordu tarafından yapılan uygulamalardır.

Özellikle sivillerin yaşadıkları bölgelerde tarlaların ve yiyecek kaynaklarının tahrip edilmesi 1977 Cenevre Sözleşmelerinde yasaklansa da taktik hala uygulanmaktadır. Ayrıca bu sözleşmeyi imza etmemiş ülkeler hükümler tarafından bağlanmamaktadır. Bu kapsamda sözleşmeyi imzalamamış ülkeler arasında ABD, İsrail, İran, Pakistan, Türkiye ve Irak bulunmaktadır.

İskitler Pers İmparatoru I. Darius’a karşı savaşlarında yakıp yıkma taktikleri kullanmıştır. Göçebe olan İskitler steplerde geri çekilirken düşmanın kullanabileceği tarlaları ateşe verir, su kaynaklarını zehirlerlerdi. Bu taktiğin sonucunda ilerleyemeyen ve ordusunda açlık yaşanan Darius yenilgiyi kabul etmek zorunda kalmıştır.

Makedonya kralı III. Aleksandros’un Asya’da ilerleyişini durdurmak için Yunan paralı asker komutanı Rodoslu Memnon Persler'e yakıp yıkma taktiğinin uygulanmasını önerse de teklif reddedilmiştir ve Aleksandros’un ilerleyişi durdurulamamıştır.

Roma Cumhuriyeti döneminde askeri seferler sırasında taşınmaz malların yakılıp yıkılması ve halkların esir edilmesine "vastatio" denirdi. Yakıp yıkma uygulaması Galya Savaşlarında yaşanmıştır. Keltlerden olan Helvet halkı Almanya ve İsviçre’deki topraklarını yaklaşan Cermen istilası yüzünden terk ederken bu taktiği kullanmıştır. Helvet halkı Romalılar ve Galyalılardan oluşan orduyu yenip ülkelerine geri döndüklerinde yakıp yıktıklarını yeniden oluşturmak durumunda kalmışlardır.

Yakıp yıkma taktiği İngiltere'de hüküm süren Anglosakson kral Büyük Alfred tarafından işgalci Viking lideri Hastein'a karşı 893 yılında kullanılmıştır. Mercia bölgesindeki Chester'daki bir kaleyi işgal eden Vikinglerin yalıtılması için bölgedeki tüm tarlalar yakılmış, büyükbaş hayvanlar öldürülmüştür.

1066 yılındaki Hastings Muharebesini kazanarak İngiltere'ye hakim olan Norman kralı I. William kuzey bölgelerindeki Anglosakson ve Viking yerleşimlerine boyun eğdirmek üzere 1069 yılında başlattığı Kuzey Seferinde yakıp yıkma taktiğini kullanmıştır. Bölgedeki halkı kılıçtan geçiren Normanlar, sağ kalanların da yaşayamaması için tüm tarlaları yakıp, tüm çiftlik hayvanlarını öldürmüşlerdir. 100 ila 150 bin kişinin öldürüldüğü katliamın ardından bölge yüzyıllarca eski halini alamamıştır.



Napolyon Savaşlarının Portekiz topraklarında yapılan ve Yarımada Savaşı olarak bilinen kısmında işgalci Birinci Fransa İmparatorluğu orduları ele geçirdikleri yerlerde yaptıkları talan, yağma ve katliamlardan ötürü bölge halkını bazı önlemler almaya itmiştir. Ilerleyen Fransızlar karşısında çekilen Portekizliler yakıp yıkma taktiğini kullanmış ve bir süre sonra ilerleyen Fransız Orduları erzak eksikliği ve direniş yüzünden gittikçe güçsüzleşmiştir. Ünlü Fransız komutan André Masséna, Viseu kentine ulaştığında bomboş ve harap edilerek terk edilmiş bir şehir bulacaktır.

1812 yılında Napolyon'un Rusya Seferi sırasında Rus Çarı I. Aleksandr yakıp yıkma taktiğini sonuna kadar kullanmış, Napolyon Bonapart’ın fethettiği bölgelerde egemen olamamasını sağlamıştır. Taktiğin en ileri aşamadaki uygulaması bizzat başkent Moskova’nın topluca terk edilerek tamamen yakılması olmuştur. Bomboş alanları ve şehirleri ele geçiren Fransız Ordusu, fethettiği yerlerde tutunamamış ve düşman direnişi karşısında geri çekilmek durumunda kalmıştır.

Filipin-Amerikan Savaşı sırasında ABD Silahlı Kuvvetleri Filipinli halka karşı yakıp yıkma taktiğinin yanı sıra çeşitli işkenceler uygulamış, toplama kamplarına zorla yerleştirerek Filipinli direnişçilerin desteğini kesmeye çalışmıştır.

Amerikan İç Savaşı sırasında General William Tecumseh Sherman komutasındaki Amerika Birleşik Devletleri ordusu Amerika Konfedere Devletleri’ne karşı yürüttüğü 1864 kışındaki Savannah harekâtında yakıp yıkma taktiğini kullanmıştır. Geri çekilen Konfederasyon Ordusu da benzer taktiği kullanınca Güney Karolina’daki Columbia şehri yakılmıştır.

ABD Silahlı Kuvvetleri ile Kızılderililer arasındaki savaşlarda ABD tarafı yakıp yıkma taktiğini yoğun olarak kullanmıştır. Orduyla birlikte hareket eden maceracılardan Kit Carson Navaholara ait toprakları yakmış, büyükbaş hayvanlarını çalmış veya öldürmüştür. Ona bu saldırılar sırasında Navaholarla savaş halinde olan Uteler de yardım etmiştir. 1864 yılında mağlup olan Navaholar topraklarını bırakarak rezervasyon bölgesine gitmeye zorlanacaklar, Uzun Yürüyüş adı verilen bu zorlu yolculuk sırasında çok sayıda Navaho ölecektir.

Birleşik Krallık ile Orange Free State arasında 1899-1902 yıllarında yapılan II. Boer Savaşında İngiliz komutan Horatio Herbert Kitchener gerille savaşında yenemediği Boerlere karşı yakıp yıkma taktiğini en şiddetli şekilde uygulamıştır. Direnişçilere destek vermelerinden şüphelenilen bölgelerdeki siviller yıkım nedeniyle ölüme terk edilmiş, evleri ve tarlaları yakılmış, çiftlik hayvanları elleirnden alınmı