madığını gösteren sahte evrak düzenledi.

1943 baharında Naziler tarafından yakalanan Stella, Nazileri "U-Boat"lar denen kendilerini gayri-Yahudi olarak gösterip saklanan Yahudilerin "yakalayıcı"sı olup Gestapo adına çalışmak için ikna etti. Yahudi cemaatinin okuluna gittiğinden yöredeki Yahudileri tanıyan Stella okul arkadaşlarını kolaylıkla bulup Gestapo'ya ihbar etti. Kurban sayısı hakkındaki veriler değişiklik göstermesine rağmen bu sayı 600 ila 3000 Yahudi arasındadır. Kübler, karizması ve güzelliğini saklanan Yahudileri bulmak için bir araç olarak kullandı. Naziler ona "sarışın zehir" adını verdi.

İşbirliği halinde bulunmasına rağmen Naziler Stella'nın ebeveynini toplama kamplarına gönderdi ve orada öldüler. Kocası 1943'te ailesiyle birlikte Auschwitz'e gönderildi. Tüm bu olanlar Kübler'in işbirlikçiliğini bozmadı ve işine Mart 1945'e kadar devam etti. Bu zaman içinde, Yahudi olan ikinci kocası Rolf Isaaksohn ile evlendi.

Savaş sonunda saklanan Stella Ekim 1945'de Sovyetler tarafından yakalandı, on yıl hüküm yiyip tutuklu kampına gönderildi. Ardından Batı Berlin'e giden Stella orada da yargılanıp on yıl ceza verildi fakat Sovyet hapishanelerinde on yıl yattığı için Almanya hapishanelerinde yatmasına gerek kalmadı. 1992'de Berlin'den okul arkadaşı olan ve savaş sırasında ailesiyle birlikte ABD'ye vize almayı başaran Peter Wyden, Stella'nın biyografisini yazdı.

Savaşta yaptıklarından dolayı yalnızlık ve suçluluk duygusu çekince depresyona girdi. 1994'te bir apartman penceresinden atlayıp intihar etti.





Erhan Kırcı

Erhan Kırcı (d. 1987, Trabzon), Türk kaleci.

İlk kaleciğiye Trabzonspor'un altyapısında başladı. Takımın isteğiyle Değemenderespor'a gitmiştir. Değemenderespor'un adı değişmesiyle Trabzon Karadenizspor'da iki sezon süreyle oynadı. Karadenizspor'un sözleşmesini feshetmesiyle İskenderun Demir Çelik Spor'a transferi gerçekleşti. 1 Temmuz 2011'de Kayserispor ile anlaştı. 2012 yılında Nazilli Belediyespor'a transfer oldu.




Yönlendirme protokolleri

Yönlendirme protokolleri, yönlendirici üzerinde koşan ve tablonun güncellenmesini sağlayan kurallardır; genelde yazılım ile gerçekleşirler. Protokoller iç ( interior ) ve dış ( exterior ) olarak iki sınıfa ayrılmıştır. İç protokoller daha çok pek fazla büyük olmayan özel ağ içindeki yönlendiriciler arasında kullanılırken, dış protokoller birbirinden bağımsız ve geniş ağlar arasındaki yönlendiriciler üzerinde koşturulur.
IGP (IGP), özel ve bağımsız ağlar içindeki yönlendiricilerde kullanılan bir iç protokoldür. Bağımsız özel ağlarda temel kriter hız ve başarımın ( performansın ) yüksek olmasıdır. Ağ içerisinde olabilecek herhangi bir kesintiye karşı, diğer en uygun yol hızlıca belirlenmelidir. IP ağ uygulamalarından iyi bilinen RIP (RIP) ve OSPF (OSPF) bu protokole dayanır.

RIP (RIP) uzaklık vektör algoritmasına dayanır ve IGP’nin bir uygulamasıdır. İlk olarak XNS protokol kümesi içinde kullanılmış olup daha sonra IP ağ uygulamalarında kendisine geniş bir alan bulmuştur. UNIX (UNIX) işletim sistemiyle beraber gelen ‘routed’ özelliği bir RIP uygulamasıdır. Bu protokolde, en uygun atlama sayısına dayanılarak hesaplanır; tabloda her varış adresi için en iyi yol bilgisi tutulur. Uygulamada RIP için atlama sayısının en fazla 15 olacağı kabul edilmiştir; bu değerden daha uzak yerler ulaşılmaz durum olarak değerlendirilir.

OSPF (OSPF) geniş IP ağlarda kullanılan ve bağlantı durum algoritmasına dayanan bir protokoldür. Bu protokol hiyerarşik yapı içinde çalışır ve benzer hiyerarşik düzeyde olan yönlendiriciler arasında tablo güncellemesi için kullanılır. Genel olarak IP ağlarda omurgayı oluşturan yönlendiriciler üzerinde koşturulur. IETF (IETF) tarafından geliştirilmiş olup tanımlamaları RFC 1247 içinde yapılmıştır. OSPF genişçe ağlarda RIP’e göre daha iyi sonuç vermektedir ve dolayısıyla onun yerine de facto standart haline gelmeye başlamıştır.

EGP (EGP) bağımsız ağ içindeki yönlendiricilerde değil de, bu tür ağları birbirine bağlayan yönlendiricilerde kullanılan bir protokol sınıfıdır. Bu algoritmada temel gereksinim IGP’de olduğu gibi işlerin hızlı gerçekleşmesi olmayıp güvenliğin daha sıkı tutulmasıdır.
Aşağıdaki şekilde IGP ve EGP’nin uygulamadaki yeri görülmektedir.

Resimde görüldüğü gibi komple geniş bir ağ uygulamasında IGP ve EGP aynı anda kullanılabilmektedir; IGP bağımsızca ağ içerisindeki en uygun yolu belirlemek için kullanılırken, EGP bağımsız ağlar arasında en uygun yolun belirlenmesinde kullanılmaktadır. Çok bilinen iki uygulama EGP2 ve BGP’dir.

Bu protokol bağımsız ağlar arasında yönlendirme bilgisi değiş tokuş işini kotarır, internetin yayılmasından sonra uygulamada etkin olmamıştır. EGP2 yerine BGP (BGP) kullanılmaya başlanmıştır.

Bağımsız ağlar arası yönlendirme bilgisi değiş tokuşu için EGP2’nin eksikliklerini gidermek amacıyla geliştirilmiştir. Yönlendirme tablosu güncellemesinde EGP2’ye daha az bilgi transferi gerektirir ve gerçeklemesi daha kolay bir protokoldür.

Kullandığı yöntemler Bandwith,Load,Delay dır.Max 255 atlama yapar.

Kaynakça

Andrew S. Tanenbaum, Computer Networks, Prentice Hall 2003
W.Stallings, Data and Computer Communications, Prentice Hall 2004
http://www.gyte.edu.tr/dosya/104/ders/BIL472/




Yönlendirme algoritmaları

Ağ katmanının ana görevi, kaynak makineden hedef makineye paketleri göndermektir. Gönderilen bu paketler, hedef makineye ulaşana kadar, değişik algoritmalar yardımıyla birçok düğümden geçerler. Verinin iletim ortamından hedefe ulaşmasını sağlayan bu yönlendirme algoritmalarından hangisinin kullanılacağına ağ katmanı karar verir. Bir yönlendirme protokolü, yönlendirme tablosunu yol bilgisi ile doldurur. Yönlendirme tablolarında, ağ katmanında tanımlanan yönlendirilmiş protokol IP, IPX gibi paketlerin bilgileri saklanır. Seçilen yönlendirme protokolü bu yönlendirme tablolarını kullanarak paketleri hedefine ulaştırır. Bir yönlendirme protokolü aşağıdakileri sağlamalıdır:


Yönlendirme protokolleri yönlendirme tablolarını güncel ve kullanışlı yol bilgisi ile doldurur ve bu bilgiler sayesinde paket iletimini gerçekleştirirler. Bu işlem yolda bir adres arayan yolcu gibi düşünülebilir. Yolcunun elinde adres vardır ve yol üzerinde adrese ulaşabileceği yönleri gösteren tabelalar bulunur. Yolcu bu tabelaları takip ederek gitmek istediği yere ulaşır. Ancak yol üzerindeki tabelalar yanlış yerleştirilirse yolcu istediği noktaya ulaşamayacaktır. Bu tabelaları yerleştiren yol görevlisi bunların doğru olduğunu garanti etmelidir. Yönlendirme protokolleri bu yol bilgilerini yönlendirme tablosunda tutar ve doğruluğunu sağlar. Yönlendirme protokolleri birçok yönlendirme algoritması kullanır. Bunlar aşağıda açıklanmaktadır.

Yönlendiricinin ağdaki diğer yönlendiricilere ulaşabileceği en az hop sayısının olduğu yönlendirme algoritmasıdır. Her yönlendirici için bir derinlik ağacı ile belirlenir, bu ağacın derinliği en az olacak biçimde ayarlanır.

Bu algoritmada ağ içerisindeki herhangi bir yönlendirici ağın tüm topolojisine sahiptir. Bunu Dijkstra’nın en kısa yol algoritması ile sağlar. Bu algoritmada, öncelikle bir yönlendirici kendisine komşu olan düğümleri listeler, her yönlendirici aynı işlemi yapar ve kendinden bir yönlendirici daha ilerleyerek bu işlem tekrarlanır ve tüm ağ topolojisinin bilgileri toplanır. Yönlendirme tablosu yol durumuna göre kendini yeniler ve güncelliğini korur.

En kısa yol seçimi için metrik değerleri kendimiz belirleriz bu bağlantı hızı, en düşük hop sayısı gibi değerler olduğu için, ağ içerisinde bazı bağlantıların kullanım maliyeti fazla olabileceğinden bu bağlantılar ölçüm dışında tutulur. Örneğin bir firma karasal hatlar yanında uydu hatları kullanıyorsa karasal hatlar sadece kendilerine tahsis edilirken uydu hatlarının aktardığı veri başına ücret ödediğinden uydu hatlarını acil durumlar için kullanır. Normal trafiği buradan kullanmaz.

Bu algoritma da gelen paketlerin, paketin geldiği yol hariç diğer bir yönlendirilebilen yollara gönderilmesidir. Bu işlem su baskını benzeri, akan suyun açıklık bulduğu tüm yollara dağılması gibidir. Sabit bir algoritmadır. Bu yöntemde paketler sürekli olarak ağda dolaşır. Bunu önlemek için bazı yöntemler kullanılır. Paket başlığında her düğümde 1 azaltılan bir hop sayacı kullanılır. Ne zaman bu sayaç sıfır olursa paket silinir. Diğer bir yöntem de, yönlendiricilerin gönderdikleri paketleri bir saklayıcıda saklamasıdır. Aynı paket alındığında bu paket için tekrar gönderilme işlemi gerçekleşmeyecektir. Pratik bir yöntem değildir. Ama yönlendirici veritabanlarının değiştirilmesinde bu yöntem tercih edilebilir.

Yönlendirme Bilgisi Protokolü (RIP) öncelikle kullanılan dinamik yönlendirme protokolüdür. Bu tip yönlendiriciler kendi yönlendirme tablolarını, bağlı oldukları yönlendiricilere bakarak dinamik şekilde oluştururlar. Her bir yönlendirici için hop değerine bir eklerler. Mesafe vektörü ile her bir yönlendirici kendi yönlendirme tablosunu dakikada bir kere güncelleyecektir.

Bu yöntemde her bir yönlendirici diğer ağlara ulaşmak için hop sayma bilgisini yakınındaki yönlendiricilerden alacaktır. Ancak aldığı bu bilgiler her zaman gerçeği yansıtmayabilir. Bu nedenle bazı durumlarda yanlış yönlendirme ve hop sayma bilgisi oluşabilir.
Yönlendirme bilgisi ikince el bilgi olduğu için bu bilginin doğruluğu hiçbir zaman kanıtlanamayacaktır. Bu ise bir güvenlik açığı anlamına gelmektedir. Dolayısı ile çoğu kuruluş statik yönlendirme tablosu veya bağlantı durumu protokolü kullanır.

Bağlantı durumlu yönlendiriciler, birkaç önemli fark dışında mesafe vektörüne benzer işlev görürler. Bu yönlendiriciler öncelikle tabloları güncellerken birinci el bilgiler kullanılar. Bu sadece yönlendirme hatalarını elimine etmez, buluşma zamanını azaltarak sıfıra yaklaştırır.
Bağlantı durumu yönlendirmede, yönlendirici A açıldığı zaman, bir RIP paketi olarak “hello” mesajı gönderir. Bu mesaj her porttan gönderilir. A yönlendiricisi B ve C'de cevap aldığında bir bağlantı kurulur. Bu bağlantı aşağıdaki bilgileri içerir.
Yönlendirici A'nın “"hello"” mesajını alan diğer yönlend