rika Birleşik Devletleri tiyatro oyunları]]
[[Kategori:İngilizce kitaplar]]
[[Kategori:Broadway tiyatrosu oyunları]]
[[Kategori:1961 tiyatro oyunları]]
[[Kategori:Sinemaya uyarlanmış oyunlar]]
[[Kategori:Tennessee Williams oyunları]]



29. Altın Ahududu Ödülleri

29. Altın Ahududu Ödülleri, Altın Ahududu Ödülü Vakfı tarafından 2008 yılının en kötü filmlerini "onurlandırmak" amacıyla 21 Şubat 2009 tarihinde Hollywood, Kaliforniya'daki Barnsdall Gallery Salonu'nda düzenlenen törendir. Adaylar 21 Ocak 2009 tarihinde açıklandı ve "The Love Guru" yedi kategoride aday oldu. Ödül sonuçları 650 gazeteci, sinema izleyicisi ve Amerika Birleşik Devletleri ve başka 19 ülkeden daha 19 film uzmanının oyları dikkate alınarak açıklandı.

Ödülleri, törenin kurucusu Jim Wilson dağıttı. "The Love Guru" aday olduğu En Kötü Film, En Kötü Aktör ve En Kötü Senaryo kategorilerinde ödülü kazandı. Paris Hilton, "The Hottie and the Nottie" filmindeki performansıyla En Kötü Kadın Oyuncu, "" filmindeki performansıyla En Kötü Yardımcı Kadın Oyuncu dallarının da bulunduğu üç kategoride ödül kazandı. Paris Hilton, bir yıl içinde bu ödülü en çok kazanan aktris oldu. Önceki yıl düzenlenen 28. Altın Ahududu Ödülleri'nde Eddie Murphy "Norbit" filmindeki oyunculuğuyla üç ödül almıştı.

Pierce Brosnan, "Mamma Mia" filmindeki rolüyle En Kötü Yardımcı Erkek Oyuncu ödülü aldı. "Indiana Jones ve Kristal Kafatası Krallığı" filmi En Kötü Prequel, Yeniden Çevrim, Yan Ürün veya Devam Filmi ödülünü kazandı. Uwe Boll, yönetmenliğini yaptığı "1968 Tunnel Rats", "", ve "Postal" adlı filmleri ile En Kötü Yönetmen dalında ödül kazanırken ayrıca En Kötü Kariyer Başarısı özel ödülünü kazandı.

Adaylar, Altın Ahududu Ödülleri töreninin geleneğine uygun olacak şekilde Akademi Ödülü adaylarının açıklanmasından bir gün önce, 21 Ocak 2009 tarihinde açıklandı. 2008 yılının en fazla adaylık elde eden filmi, yedi adaylıkla "The Love Guru" isimli film oldu. Ödüller sonuçları yaklaşık 650 gazeteci, sinema izleyicisi ve film uzmanının oyları ile belirlendi. Amerika Birleşik Devletleri'nden 45 ve 19 başka ülkeden film uzmanı oy kullandı.





The Night of the Iguana (anlam ayrımı)





Varberg

Varberg, İsveç'in güneybatı kuşağında bulunan bir kenttir. Şehir, deniz kıyısında engebeli bir arazi üzerine kuruludur. Kent, tüm Halland bölgesinde olduğu gibi kumlu sahillere sahiptir. Varberg, bu bağlamda bölgede turistik olarak ilgi çeken yerlerden biridir.

Varberg, engebeli düzlüklere sahip bir arazide kuruludur. Yeşil alanlardan ve ağaçlardan yoksun olan bölgede, kayalık alanlara ve kumullara rastlanır. Ünlü İsveçli yazar Esaias Tegnér, 1826 yılında bu konuda kenti, ülkenin en az cazip yeri olarak tanımlamıştır. Ancak kumlu sahiller yazın yine de turistik açıdan ilgi çekmektedir. Varberg'in bir başka coğrafi özelliği, doğal sınırlara sahip olmasıdır. Kıyı boyunca yapılan yirmi dakikalık bir yolculuk sırasında farklı türden arazi yapıları görülebilmektedir.

Kentin adı tarihi yazıtlarda "Wardbergh" (Türkçe: "Gözetleme tepesi") olarak geçmektedir. Aynı adla inşa edilen kent kalesi ise 1280'lere kadar uzanan bir tarihe sahip olup, dönemin Danimarka akınlarından korunmak için yapılmıştır. Kent yakınlarında yer alan "Getakärr" adlı yerleşke, kalenin 1 km kuzeyinde kurulu olup, 14. yüzyılda kalenin adını alarak Varberg adını almıştır. 15. yüzyılda 5 km kuzeye taşınan kasaba, 17. yüzyılda ise yıkıldı. Bunun hemen ardından kent, kalenin olduğu bugünkü topraklara taşındı.

1645 yılında imzalanan Brömsebro Antlaşması ile Halland bölgesinin Danimarka'dan İsveç'e otuz yıllık bir döneme mahsus geçmesiyle aynı dönemde, kentin yaklaşık 600 nüfusu vardı. 1658 yılında imzalanan Roskilde Antlaşması ile bugünkü şeklini alan bölge, tamamen İsveç'e geçti. 1666 yılında baştan sona yanan kent, 1863 yılında ikinci kez yandı. Bu afetlerden sonra evler baştan sonra taş ve tuğladan inşa edildi. 1890 yılında kentin nüfusu 4,000'e ulaştı ve sanayileşmenin de etkisiyle 1930'da 8,500'e kadar yükseldi. Birçok tarihi yapının günümüze kadar ulaştığı kentte, 1970'lerde yeniden düzenleme çalışmaları yapıldı.

Kentte yer alan kent kalesi turistik açıdan en çok dikkat çeken yapıdır. Başta kale olarak inşa edilen yapıda günümüzde farklı amaçlar için eklenmiş yeni bölümler mevcuttur. Yine kentin yanında yer alan "Varberg Radyo İstasyonu", 127 metre yüksekliğe sahip olup, UNESCO tarafından çevresiyle beraber Dünya Miras Listesi'ne eklenmiştir. Bunların dışında şehirdeki sahiller yazın ilgi çekmekte ve turistik değer taşımaktadır.





Saygılı Yosma

Saygılı Yosma (Fransızca: ), Fransız yazar ve filozof Jean-Paul Sartre'ın 1946 yılında Fransızca olarak kaleme aldığı tiyatro oyunu. İki perde olarak yazılan eser 1930'ların Amerika Birleşik Devletleri'nde geçer. Seçkin bir güneyli ailenin, oğullarını, siyahi bir adamı öldürdüğü için ceza almaktan kurtarmaya çalışmasını anlatmaktadır. Aile, bunu beyaz bir hayat kadını olan Lizzie MacKay'i oğulları yerine masum bir siyahi adamı suçlaması için yalancı şahitlik yapmaya ikna ederek başarmaya çalışır.

İlk kez Kasım 1946'da Paris'te sergilenen "Saygılı Yosma", Sartre'ın 1945'te ABD'ye yaptığı ziyaretlerdeki gözlemlerine dayanır. Yazar, 1931 yılında bu ülkede gerçekleşen ve dokuz siyahi adamın iki beyaz hayat kadınına tecavüz etmekle suçlanarak ceza aldıkları Scottsboro davasından ve ziyareti sırasında tanıştığı Richard Wright'ın kitaplarından ilham alarak bu oyunu yazdı. Sartre eserde, ırkçılığı ve Amerikan toplumundaki sınıf sistemini beyaz bir fahişe, ona tecavüz etmekle suçlanan siyahi bir adam ve cinayet işlemiş zengin bir beyaz adamın hikâyesini anlatarak ironik bir şekilde eleştirdi.

Sartre'ın Varoluşçuluk coşkusuyla yazdığı ve Lizzie'nin çevresinde sert erkekler, zorba zenginler ve linççiler varken seçimlerinde ne kadar özgür olduğunu sorguladığı oyun pek çok eleştiri aldı. Yazarın bir Fransız olarak müttefikleri Amerika Birleşik Devletleri'ne bu oyunla ihanet ettiği söylendi. Sartre bu eleştiriye "Ben ABD'ye değil, ırkçılığa karşıyım" diyerek cevap verdi. Kısa bir zaman geçirdiği ülkenin günlük alışkanlıkları hakkında doğru gözlemler yapamadığı da bir diğer eleştiriydi. Ayrıca, Sartre'ın yarattığı siyahi karakterin güçsüz ve çaresiz bir portre çizmesi, haksızlığa karşı mücadele etmek yerine kaçmayı tercih etmesi de liberal ve sol kesimden izleyiciler tarafından hoş karşılanmadı.

Sartre, 1952'de çekilen sinema filmi ile, oyunun Sovyetler Birliği'nde sergilenen uyarlaması için yeni bir son yazdı. Bu yeni sonda Lizzie yalancı şahitlik yapmayı reddederek sınıf ayrımcılığı ve ırkçılıkta bir kırılım noktası ortaya çıkardı. Yazar, değişiklikle ilgili olarak "Biliyorum ki çalışan genç kesimden pek çok insan bu oyunu izledi ve üzücü bir şekilde sonlandığı için hayal kırıklığına uğradı. Hayata asılmak zorunda olan bu kitlenin ihtiyacı olan tek şeyin umut olduğunun farkındayım" yorumunu yaptı. Baş karakterin kahramanca kararı ve oyunun iyimser sonu 1930'ların ABD'sindeki ırkçılık gerçeğini yansıtmadığı için çok eleştirildi.

Sartre'ın az bilenen oyunlarından biri olan "Saygılı Yosma" ile ilgili olarak André Gide, 15 Mart 1947 tarihli günlüğünde "Sartre'ın "Saygılı Yosma"'sının bir çeşit başyapıt olduğunu düşünüyorum. Son iki uzun ve sıkıcı romanından hoşlanmamıştım fakat "Saygılı Yosma", "Duvar"'da yazdığı harika hikâyelerden sonra yarattığı en güçlü ve mükemmel metin" yorumunu yaptı.

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Fransa'nın üzerinde Amerika Birleşik Devletleri'nin kültürel etkileri görülmeye başladı. 1945 yazında ülkedeki sinemalarda ABD'nin kara filmleri gösterildi. Daha önceleri Sergei Eisenstein ve Vsevolod Pudovkin gibi Rus yönetmenlerin filmlerine ilgi duyan Sartre ve Simone de Beauvoir artık Orson Welles filmlerini takip etmeye başlamışlardı ve Stalin'in Rusya'sında heyecan verici bir şey olmadığına inanıyorlardı. Çift, Welles'in Citizen Kane isimli filmini çok beğenmişti. Savaşın ardından 1945 yılında Sartre, Amerika Birleşik Devletleri'ni iki kez ziyaret etti ve ülkede ırkçılığın düşünmediği kadar büyük boyutlarda olduğunu gözlemledi. Annie-Cohan Solal'e göre evinden, günlük hayatından ve tarihsel hoşgörülerden uzakta olduğu bu ziyaretler Sartre'ın politik mücadelelerinin de başlangıcı oldu. Gezilerinden sonra yayınladığı yazılarda da bu ırkçılığı sürekli eleştirdi. Le Figaro'daki makalelerinin ilkinde ABD'nin gerek kuzeyinde gerekse güneyinde siyah insanlarla beyaz insanlar arasındaki farkın kendini çok şaşırttığını yazdı. Sadece hizmet sektöründe iş bulabilen siyahların sokaklarda beyazların yanından geçmesi bile problem oluyordu.

Sartre'ın gözlemlerine göre beyaz Amerikan toplumu siyahlarla ilgilenmiyordu ve onların da kendileri ile ilgilenmemesini istiyordu. Beyazlar için siyahların tek ilgilenmesi gereken asansörler, bagajlar ya da beyazların ayakkabıları olabilirdi çünkü zencileri makine gibi görmek istiyorlardı. Bu konuda yayınlanan ilk makalesinin ardından ABD'liler kendi iç işlerine karışmaması konusunda Sartre'ı uyardılar. Yazar, Le Figaro'da yayınlanan ikinci makalede "Öyle görünüyor ki siyah problemini çözmenin tek bir yolu var ve bu da çok kolay değil. Amerikan işçi sınıfı (hem beyazlar hem de siyahlar), yönetim sınıfına karşı çıkarlarının tek olduğunu anlar ve beyaz işçiler zencilerle birlikte eşit haklar için mücadele ederse bu dava kazanılır." diye yazdı.

Irkçılık, savaş ile birlikte Sartre'ın ilgi alanına girmiş bir kavramdı. Saygılı Yosma'yı yazmadan önce gene 1946 yılında "Reflexions sur la question juive" ("Irkçılık ve Yahudiler") isimli bir yazı yayınlamıştı. Bu yazısında, uç noktalardaki Nazi'lerden değil, ırkçılığın Fransa'da görülen etkilerinden bahsetti. Sartre'ın "Bir Yahudi nereden gelirse gelsin ve ne yapmış olursa olsun öldürülmeli. Bir kavgaya hazırlandığı ya da bir direnç hareketinde yer aldığı için değil. Çok daha basit bir sebepten: Bir Yahudi olduğu için." diyerek antisemitizmi özetledi. Yazarın ilk kez gözlemleme fırsatı bulduğu kapitalizme karşı tepkisi de "Saygılı Yosma"'yı yazmak oldu ve bu oyunu yazarken de konuya aynı bakı