mlarında inceleme yapmak için sağlanan bir burs kazandı. İngilizce öğrenimi gördükten sonra 1955 yılında 15 kişilik bir öğretmen grubu ile ABD'ye gitti. Oğlu Armağan Ekrem, ABD'de bulunduğu sırada dünyaya geldi. ABD dönüşü Ankara Bahçelievler Deneme Lisesi'nde öğretmenlik ve idarecilik yaptı. Kızı Ayşe Nihal, 1956 yılında dünyaya geldi.

1957 yılında tarih öğretmenliğinden ayrıldı; Milli Eğitim Bakanlığı'nın açtığı sınavı kazanarak doktora yapmak üzere Almanya'ya gönderildi. Dil eğitiminin ardından Göttingen Üniversitesi'nde Prof. Dr. Walter Hinz danışmanlığında doktora eğitimi gördü. "Yaklaşık 1340 Tarihli Bir Resmi Muhasebe El-Kitabı" adlı tezinin kabul edilmesinden sonra doktora eğitimini tamamlayarak 1962 yılında Türkiye'ye döndü.

Yurda döndükten sonra İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nde Osmanlı Müessesleri Kürsüsü'nde çalışmaya başlayan Göyünç, 1966'da doçent ünvanını aldı. 1971'de Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdarî Bilimler Fakültesi'ne geçti ve 1973 yılında profesörlük ünvanını aldı. 1979-1980 yılları arasında Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü görevini üstlendi.

1980'den itibaren Boğaziçi, Hacettepe, İnönü, Selçuk, Balıkesir ve Uludağ Üniversite'lerinde öğretim üyesi olarak çalıştı. 1986-87 öğretim yılında kış yarıyılında Münih Üniversitesi, yaz yarıyılında ise Bamberg Üniversitelerinde misafir Öğretim Üyesi olarak görev yaptı. 1996-2001 arasında Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü'nde lisans üstü, 2000 başından vefatına kadar Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü'nde Strateji Anabilim Dalı'nda lisansüstü öğrencilerine ders vermeye devam etti.

Osmanlı Araştırmaları Dergisi'nin kurucusu ve 1980-2001 tarihleri arasında yazı işleri sorumlusu olarak çalıştı. 2000 yılında Osmanlı Döneminde Ermenileri konu alan bir kitabın yayın kurulu başkanlığında bulundu . 1 Temmuz 2001 tarihinde Üsküdar'da ki evinde vefat etti. Türk Tarih Kurumu üyeliği de yapmıştır.






Tolgalı, Mutki

Tolgalı, Bitlis ilinin Mutki ilçesine bağlı bir köy.

Köyün eski ismi Keyseran olarak bilinir.




Baltık-Fin dilleri

Baltık-Fin dilleri veya Fin dilleri, Baltık Denizi ve çevresinde yedi milyondan fazla insan tarafından konuşulan, Ural dillerine mensup bir dil topluluğudur.

Bu dil topluluğu içinde en çok konuşulan iki dil Fince ve Estonca olup, her ikisi de konuşuldukları ülkede resmî dildir. Aynı dil topluluğuna mensup diğer diller ise, Finlandiya Körfezi ve çevresinde konuşulan İngrice, Karelyaca, Ludikçe, Veps dili, Votikçe ile Güney Estonya ve Livonya bölgelerinde konuşulan Võro, Seto dilleridir.

Dil topluluğuna mensup birçok dil yok olma tehlikesi altında olup, 20. yüzyılda Livonca ve Votikçenin konuşan sayısının yüzün altına düştüğü bilinmektedir. Yine gruptaki çoğu dilin ölmüş olduğu düşünülmektedir. Yine Fince'nin lehçeleri olarak kabul edilen Meänkieli İsveç'te, Kven dili ise Kuzey Norveç'te konuşulmaktadır. Her iki ülke de bu dilleri azınlık dili olarak kabul etmiş olup, Fince bilen herhangi biri bu dilleri anlayabilmektedir.

Baltık-Fin dillerinde herhangi bir cinsiyet veya artikel yoktur. Tüm Fin dilleri yapı olarak karmaşık olup, her birinde ünsüz değişmeleriyle sıklıkla karşılaşılmaktadır. Bu ünsüz değişmeleri sözcük kökünde olabileceği gibi, eklerde de görülebilir. Yine ünsüzler, Türkçede olduğu gibi patlamalı ünsüzler olan /k/, /t/ ve /p/ sesleriyle değişebilir. Bu işleme ünsüz gevşemesi adı verilir. Örnekle:


Yine bir diğer belirgin özellik, Estonca dışındaki tüm Fin dillerinde ünlü uyumuna rastlanmasıdır. Ayrıca başta Livonca, Võro dili ve Estoncada da sözcüklerin son sesi aşınır. Bunun yanında, tüm Ural dilleri'nde bulunan damaksıllaşma özelliğinin, Fin-Baltık dillerinin ayrıştığı dönemde kaybolduğu ve sonradan bazı Fin dilleri tarafından tekrar geri kazanıldığı düşünülmektedir.

Bunların yanında Baltık-Fin dillerinde oldukça fazla ikili ünlü yer almaktadır. Fincede 15 tane olan ikili ünlü sayısı, Estoncada 25 kadardır. Ancak Fincede, ikili ünlülerin az olmalarına karşın bu ünlülerle daha sık karşılaşılmaktadır. Aynı şekilde Estoncada 14 adet olan isim durum ekleri, Fincede 15 adettir.

Aşağıda Baltık-Fin dillerini, diğer Ural dilleri'nden ayıran özellikler yer almaktadır:






Taşeli

Taşeli yöresi, Türkiye'nin 7 coğrafi bölgesinden biri olan Akdeniz Bölgesi'nin orta kesiminde yer alır. Taşeli Yöresi, Orta Toroslar'da Alanya'nın doğusundan başlayarak kıyıda Gazipaşa, Anamur, Bozyazı, Aydıncık ve Silifke'nin batı kesimleri ile iç kesimlerde Gülnar, Mut ve Ermenek'i kapsayan ve arazi yapısı çok kayalık ve engebeli olan bir bölgedir. Bölge, antik çağlardan günümüze birçok kültürlere ev sahipliği yapmıştır. Bölgenin yüzey şekli ve toprak yapısı çok kayalık olduğundan bölgeye "Taşeli" denmiştir. Bölgenin bitki örtüsü defne, zeytin, meşe, keçiboynuzu, mersin gibi yaprakları 4 mevsim yeşil görünen maki grubuna ve diğer fundalarla çam, sedir, köknar, ardıç, servi gibi ağaçlarla kaplıdır. İklimi yazları sıcak ve kurak, kışları ise ılık ve yağışlı geçmektedir. Taşeli yöresinde yer yer düzlüklere rastlansa da çoğu yerler engebeli ve kayalıktır. Bu nedenle bölgede yaşayan halkın yegane geçim kaynağı tarım ve hayvancılık üzerinedir.

Taşeli yöresinde nüfus seyrektir ve genelde kıyılarda yoğunlaşmaktadır.

Anamur 33.000, Ermenek 10.000, Kazancı 2.800, Gülnar 9.000, Bozyazı 15.000, Tekmen 3.000, Tekeli 3.400, Aydıncık 8.100, Büyükeceli 1.300, Zeyne 2.200




Büyük Ermenistan

Büyük Ermenistan veya Birleşik Ermenistan, Ermeniler tarafından tarihsel ve etnik açıdan Ermeni toprakları gibi algılanan ve Ermenistan'a birleşmesini amaçlayan irredantist siyasi iddiadır. Ayrıca bugünkü Türkiye'nin doğusunu oluşturan bu toprakların çoğunda Ermeni Soykırımı yaşandığı iddia ediliyor. İlaveten, iddia Azerbaycan, Gürcistan ve İran topraklarını da kapsamaktadır.

Günümüzde "Büyük Ermenistan" terimi Ermeni Devrimci Federasyonu tarafından aşağıdakı bölgeleri içerecek şekilde kullanılmaktadır:


İki tip Büyük Ermenistan vardır. Bunlar;




Halkevleri

Halkevleri veya Halkevleri Derneği Türkiye genelinde barınma, sağlık, eğitim, çevre, kadın ve engelli haklarının savunulması ve genişletilmesi için faaliyet gösteren ve "Kamu Yararına Çalışan Dernek" statüsünde olan bir sivil toplum kuruluşudur.

İlk olarak, Cumhuriyet döneminde ülkenin sosyal ve kültürel kalkınmasında, Cumhuriyetin getirdiği değerlerin geniş halk kitlelerine ulaşması için 19 Şubat 1932 günü başta Ankara olmak üzere 14 il merkezinde Halkevleri açılmış, zaman içerisinde bu sayı büyük bir artış göstermiştir. 14 Mayıs 1950 tarihinde gerçekleşen seçim ertesinde, iktidara gelen Demokrat Parti’nin girişimi ile Türkiye Büyük Millet Meclisinde 8 Ağustos 1951 tarihinde kabul edilen ve 11 Ağustos 1951 tarihinde Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 5830 sayılı kanun ile Türkiye genelindeki bütün Halkevleri kapatılarak malları hazineye devredilmiştir.

27 Mayıs 1960’da gerçekleşen askeri darbe sonrasında Halkevleri 21 Nisan 1963 tarihinde bir dernek statüsünde, bağımsız bir demokratik kitle örgütü olarak tekrar kurulmuştur. Bu dönemde bini aşan sayısı ile Halkevleri toplumsal muhalefetin önemli merkezlerinden biri haline gelmiştir. Ancak, 12 Eylül 1980 tarihinde gerçekleşen askeri darbe ile Halkevleri yeniden kapatılmış, bir kez daha bütün varlıklarına el konulmuştur. Yedi yıllık yargılanma sürecinin ardından, Halkevleri ve üyeleri beraat etmiş, 1987 yılında toplam 24 şubede tekrar faaliyete geçmiştir.

16 Haziran 2012 tarihinde gerçekleştirilen Halkevleri 22. Olağan Genel Kurulu’nda Avukat Oya Ersoy Genel Başkanlığa seçilmiştir. Genel Merkezi Ankara’dadır ve Türkiye’nin 25 şehrinde toplamda 73 Halkevi ve 1 Halk Odası bulunmaktadır.

Halkevleri barajı geçip AKP'yi geriletmesi için 2015 seçimlerinde HDP'ye gereken desteği vereceğini ilan etmiştir.

Halkevleri, Cumhuriyet ideolojisinin ve özellikle 1930'lu yıllardaki ekonomik ve toplumsal koşulların bir ürünü olarak ortaya çıkmıştır. İkinci Meşrutiyet döneminde uygulanan Türk Ocakları modelinin deneyimi ve birikiminin bu yeni yapılanmada önemli bir payı bulunmaktadır. Cumhuriyet’in ilanı ile birlikte Türk Ocaklarının Cumhuriyet Halk Partisi ile bütünleşmesi durumu ortaya çıkmışsa da Ocakların devrimlere ilgisiz kaldığı öne sürülerek bu yapılar kapatılmıştır. Halkevleri, Türk Ocaklarının kapatılmasından yaklaşık 10 ay sonra kurulmuştur.

1931 yılında gerçekleştirilen Cumhuriyet Halk Partisi üçüncü kurultayında altı okun tüzüğe alınması ve partinin siyasal ana niteliklerinin belirlenmesinin ardından, Halkevleri, partinin halkçılık ilkesinin uygulanması ve halkla bütünleşmenin kuruluşları olarak tasarlandı. Dr. Reşit Galip Halkevlerini kurma görevini üstlendi ve 1932 yılı başında Halkevlerinin kuruluşuyla ilgili hazırlıklar tamamlandı. 19 Şubat 1932 günü başta Ankara olmak üzere 14 il merkezinde Halkevleri açıldı.

Bu dönemde Halkevleri, bir siyasal kurum olarak düşünülmemekle beraber, Cumhuriyet Halk Partisi genel merkezine bitişik bir kurum olarak tasarlanmıştır. Parti, Halkevlerinin kuruluşunu ve amacını şu sözlerle açıklamıştır:
Halkevlerinin temel amacı Cumhuriyetin getirdiği değerlerin laik ve çağdaş bir toplum kurulması ve örgütlenmesi için halka anlatılması ve benimsetilmesi olarak görülmüştür. Açılışını takiben, yüzbinlerce kişi Halkevleri okuyucusu olmuş, ve oradaki toplantılara katılmıştır. 1950 yılına gelindiğinde, Türkiye genelinde 478 tane Halkevi, 4322 tane Halkodası bulunmaktaydı
Demokrat Parti’nin, iktidara gelmesi ve 14 Mayıs 1950 tarihinde gerçekleşen seçim ertesinde, TBMM'nde 8 Ağustos 1951 tarihinde kabul edilen ve 11 Ağustos 1951 tarihinde Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 5830 sayılı kanun ile Türkiye genelindeki bütün Halkevleri kapatılarak malları hazineye devredilmiş ve kapatılmıştır.

27 Mayıs 1960’da gerçekleşen askeri darbe sonrasında Halkevleri, Türk Kültür Derneği adıyla, bir dernek statüsünde faaliyete geçirilmiş, derneğin adı 21 Nisan 1963’deki Olağanüstü Tüzük Kurultay’ında Halkevleri’ne dönüştürülmüştür.

Bu dönemde Halkevleri, devlet dest