zona'daki Quartzsite() şehrinde geçirmiş ve burada vefat etmiştir.

Hacı Ali anıt mezarının da bulunduğu Quartzsite'de gömülüdür ve bulunduğu mezarlığa adı verilmiştir. Hacı Ali'nin mezarı 1935'te Arizona Ulaşım Birimi tarafından piramit şeklinde dizayn edilerek mezarın üstüne bakırdan bir deve figürü konulmştur. Amerika Birleşik Devletleri devletine ait son devenin külleri de bu anıtın yakınına gömülmüştür. Quartzsite şehrinin en çok ziyaret edilen yeri olan Hacı Ali anıtında şunlar yazılıdır:

Her yıl ocak ayında Quartzsite'de Hacı Ali adına düzenlenen festivalde geçit töreni, deve yarışları ve konserler düzenlenmektedir.




EuroVelo

EuroVelo, Avrupa bisiklet yolu ağı, 12 ayrı uzun yol rotası ile Avrupa içinde bisiklet ile seyahat etme imkânı sağlayan bir projedir. Toplam 60,000 km'lik ağın 44,000 kilometresi tamamlanmıştır.
EuroVelo projesi uzunluğu ve yapılma mantığı bakımından Trans-Kanada Bisiklet Yolu ve Amerika Birleşik Devletleri Greenway yolu ile benzer özelliker taşımaktadır. Avrupa Bisikletçiler Federasyonu tarafından geliştirilen proje Avrupa Birliği'nden destek almak için çaba göstermektedir.

EuroVelo bisiklet yollarının standartları:

Toplam: 63505 km




Nate Dogg

Nathaniel Dwayne Hale (d. 19 Ağustos 1969, Long Beach, Kaliforniya - ö. 15 Mart 2011, Long Beach, Kaliforniya), sahne adıyla Nate Dogg, Grammy'ye aday gösterilmiş ABD'li R&B/hip hop şarkıcısıdır. Snoop Dogg, Butch Cassidy ve Lil' Half Dead'in de kuzenidir.

Çocuk yaşlardayken Clarksdale, Mississippi'de babasının (Daniel Lee Hale) papaz olduğu New Hope Trinity Baptist kilisesinin korosunda şarkı söylemeye başladı. On altı yaşındayken okulu bırakarak Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu'na katıldı ve üç yıl hizmet etti. 1991'de kuzeni Snoop Dogg ve arkadaşı Warren G ile birlikte 213 adında bir grup kurdular. 213, Long Beach'te ilk demosunu kaydetti ve demoyu bir ev partisinde Dr. Dre dinledi.

Nate Dogg, ilk kez 1992 yılında Dr. Dre'nin ilk solo albümü "The Chronic"te yer aldı. Nate Dogg'un vokalleri dinleyiciler ve eleştirmenler tarafından da beğeni topladı. Nate, 1993 yılında Death Row Records şirketi ile anlaşma imzaladı. Warren G ile birlikte Mista Grimm'in "Indosmoke" parçasına konuk oldu. 1994 yılında Warren G ile birlikte "Regulate" parçasına imza attı. Ayrıca Nate Dogg, Tupac'ın birçok kaydına da katkıda bulundu. 1998 yılında Death Row aracılığıyla bir double albüm yayımladı ve adı da "G-Funk Classics Vol. 1 & 2" olarak belirlendi. 2001 yılında ise Elektra Records aracılığıyla "Music & Me" albümünü piyasaya sürdü ve 
albümüyle Billboard hip-hop listesinde üç numaraya ulaştı.

Nate Dogg, önemli başarıları kendi solo kayıtlarıyla değil; diğer sanatçılara eşlik ettiği şarkılarla elde etti. Shade Sheist'e eşlik ettiği "Where I Wanna Be" şarkısı 2001 yılında Billboard'un Hot Rap Tracks listesinde iki numaraya yükseldi. Ayrıca 2003 yılında 50 Cent'e eşlik ettiği "21 Questions" parçası Hot 100 listesinin zirvesine oturdu. 2004 yılı itibarıyla Nate Dogg, altmıştan fazla single'a vokalist olarak katkıda bulundu.

Nate'in kurduğu gospel korosu Innate Praise'in koordinatörüne göre Nate, 19 Aralık 2007'de felç geçirdi. Raporlara göre Nate, geçirdiği kalp krizi sonrasında Pomona, Kaliforniya'daki Pomona Valley Hospital Medical Center'a getirildi. Erica Beckwith, MTV News'a konuştu ve Nate'in tedavi edildikten sonra 26 Aralık'ta taburcu edildiğini, iyileşmesine yardımcı olmak için bir sağlık-rehabilitasyon merkezinde kaldığını ifade etti. 18 Ocak 2008'de, Nate'in vücudunun sol tarafının felç olduğu açıklandı. Doktorlar Nate'in tamamen iyileşeceğine inandıklarını ve sesinin de zarar görmeyeceğini ifade ettiler.

15 Eylül 2008'de dubcnn.com sitesi, Nate Dogg'un ikinci kez felç geçirdiği haberini yaptı. Ertesi gün, Nate'in kendi kendine nefes alabildiği hâlde, yardımcı nefes tüpü kullandığı bildirildi.

Nate Dogg, 15 Mart 2011'de Long Beach, Kaliforniya'da hayatını kaybetti. Ölüm sebebi kalp krizi olarak açıklandı.



Nate Dogg, dört kez Grammy Ödülleri'ne aday gösterildi, ancak hiç kazanamadı.




Two-Lane Blacktop

Two-Lane Blacktop, 1971 ABD yapımı kült yol filmidir. Filmin İngilizce özgün adı "çift şeritli asfalt yol" anlamına gelmektedir.

Senaryosunu Will Corry'nin kendi hikâyesinden Rudy Wurlitzer'le birlikte uyarlayıp yazdığı filmi Monte Hellman yönetmiş, başlıca rollerinde şarkıcı-söz yazarı James Taylor ('sürücü' rolünde), Amerikan rock'n roll grubu Beach Boys 'un davulcusu Dennis Wilson ('tamirci' rolünde), Warren Oates ve Laurie Bird oynamışlardır. Filmde Harry Dean Stanton'ın da küçük bir rolü vardır (otostopçulardan birini oynuyor).

Çekimleri Kaliforniya'dan Tennessee'ye kadar, filmin konusunun geçtiği, ABD'nin tüm batı ve güney eyaleterinde gerçekleştirilen "Two-Lane Blacktop", bütün yaşamlarını eski model güçlendirilmiş arabalarına adamış araba manyağı da denebilecek iki otomobil yarışçısının ABD'nin güneybatı otoyollarında geçen varoluşçu öyküsünü anlatmaktadır. "Two-Lane Blacktop", aynı yıllarda çevrilen Easy Rider (1969), Vanishing Point (Ölüm Noktası, 1971) ve Electra Glide in Blue (Mavi Işık Saçanlar, 1973) gibi varoluşçu mesajlar taşıyan benzeri yol filmleriyle kıyaslanmıştı. Hatta Esquire dergisi yılın filmi olarak olarak ilan ettiği bu filmin senaryosunu Nisan 1971 sayısında eksiksiz olarak yayımlamasına rağmen film gişede başarısızlığa uğramıştır. Ancak benzeri filmler gibi zamanla tutkulu bir hayran kitlesi oluşmuş ve bir kült film haline gelmiştir.

Gayrı resmî (hatta biraz da yasaları çiğneyen) bir araba rallisi olan Cannonball Run'ın düzenleyicisi Brock Yates, bu ünlü ralliyi ilk kez organize ederlerken "Two-Lane Blacktop" filminden ilham aldıklarını söylemiştir. 2001-2003 yılları arasında müzik yapmış olan Yeni Zelandalı hard-rock müzik topluluğu "Two-Lane Blacktop" da adını bu filmden almıştır.

ABD'nin birçok eyaletini kateden ve 1926-1985 yılları arasında varolmuş ünlü tarihi (ve turistik) otoyolu U.S. Route 66'le ilgili belge nitelikli nostaljik görüntüler de içermesi dolayısıyla film bu otoyolun hayranları arasında da ayrı bir kült mertebeye ulaşmıştır ve neredeyse bir "zaman kapsülü" muamelesi görmektedir. Filmde diyaloglara son derece az yer verilmiştir.

Filmde külüstür görünümlü ancak motoru özel olarak güçlendirilmiş 1955 model bir "Chevrolet 150" otomobili kullanan iki gencin ABD'nin güneybatı otoyollarında geçen öyküsü anlatılır (Bu yol ünlü U.S. Route 66'tir). 'Sürücü' (James Taylor) sürekli olarak arabayı kullanırken 'tamirci' (Dennis Wilson) de arabanın arızalarından ve bakımından sorumludur. Bu ikisinin geleceğe dönük önemli bir planları yok gibidir. Sanki bu arabada doğmuş ve bütün ömürlerini bu yollarda, bu arabanın içinde geçirmeye programlanmış gibi davranırlar. Ara sıra para için gayrı resmi yöresel kısa mesafe yarışlarına katılırlar ve genelde kazanırlar. Ancak yarışlarda kazandıkları bu ufak tefek meblağlar sadece benzin ve yiyecek içecek masraflarını karşılar. Arabalarına ve amaç edindikleri yarışlara o kadar yoğunlaşmışlardır ki aralarında çok seyrek olarak konuşurlar, birbirlerine hiç isimleri ile hitap etmezler, soğuk ve mesafelidirler, yüzleri hiç gülmez, espri yapmazlar, adeta birer robot gibidirler. Hatta yolda arabalarına aldıkları ve uzun süre birlikte yol aldıkları genç kıza (onun da bir adı yoktur, sadece 'kız' diye geçer) bile fazlaca ilgi göstermezler.

Yolda kendileri gibi bir başka araba hastasına rastlarlar, onun da diğerleri gibi filmde bir adı yoktur. G.T.O (Warren Oates) denen bu adam da lakabını onlarınki gibi elden geçirilmiş ve motoru güçlendirilmiş 1970 model "Pontiac GTO" arabasından almaktadır. G.T.O yol boyunca her karşılaştıklarında onlara yarışmayı teklif eder ve ısrarı sonunda teklifini kabul ettirir. Washington, D.C.'ye kadar yarışacaklar, kazanan ödül olarak kaybedenin arabasını alacaktır. Yol boyunca Kaliforniya, Arizona, New Mexico, Oklahoma, Arkansas ve Tennessee'deki küçük kasabalardan geçerler (ama hiçbirisi -en azından bu filmde- Washington'a gidemeyecektir). Chevrolet'deki gençlerin 'kız' dan başka yolcuları olmazken, Pontiac'a birçok otostopçu biner ve iner. Onların küçük yan öyküleri de filme renk katar. Örneğin Oklahoma'da binen 
otostopçu (Harry Dean Stanton) Oates'e eşcinsel yaklaşımlarda bulunur ve arabadan kovulur, torununu mezarlık ziyaretine götüren asık suratlı yaşlı kadın ise yol boyunca torununun anne ve babasına çarparak ölümlerine neden olan şehirli araba kullanıcılarını suçlar ve Oates'e laf çarptırır. G.T.O'nun arabasına aldığı her otostopçuya kendisiyle ilgili farklı farklı öyküler anlatması da başka bir ilginç davranış biçimidir.

Sanki taraflardan hiçbirisi bu yarışı kazanmak istemiyor gibidir, sonuca gitmekten çok yollarda araba sürmek daha önemli gözükmektedir. Zaten taraflar rakiplerini atlatmak yerine sık sık durarak birbirlerinin sorunlarıyla ilgilenirler. Filmin karakterlerinden biri de 'yol' dur. Yol ulaşıma aracılık eden bir yapı değil, onlar için adeta bir yaşama alanıdır. Hamburger büfeleri, benzin istasyonları ve motelleriyle bir bakıma filmin karakterlerinin evidir.

Sinema afişlerinden birinde "başlangıcı yok, sonu yok, hız limiti de yok" şeklinde yazılmış olan sloganı gibi filmin de bilinen anlamda dramatik bir sonu yoktur. Hedefleri olan Washington'a doğru yol alırlarken yol boyunca katıldıkları sayısız yarışlardan birinin hemen başında filmin sesi aniden kesilir, arabanın içinden yola doğru alınmış görüntü ağırlaşır ve perdede donar. Tıpkı sinemalarda film takıldığında projeksiyon cihazının ark lambasının durmuş olan film karesini ısıtarak yakması gibi bir mizansen oluşturulur. Ekrandaki görüntüde yanığa bağlı gittikçe büyüyen delikler oluşur ve film biter.





2012 fenomeni

2012 fenomeni, 21 Aralık 2012 tarihinde felaket ve dönüşümlerin yaşanılacağına inanılan bir dizi eskatolojik inancı içermektedir. Bu tarih, Mesoamerican Uzun Sayım takviminin 5125 yıllık uzun bir döngüsünün bitişi olarak kabul edilmektedir. Çeşitli gökbilimsel sıralanmalar ve ebced formüllerinin bu tarihe ait olduğu ileri sürülme