elerle dolu olabilir. Metin Taşlarının tehlikesini fark ettiklerinde, tüccarlarda silahlandılar. Amaçları: Kendilerini batıdan gelecek saldırılara karşı korumak, ticaret yolunu tekrar açmak ve eski krallığı kendi iradelerinde yeniden bir araya getirmektir.





Yamadayev

Yamadayev, Yamadayev kardeşler ile ünlü olmuş bir Çeçen soyadıdır. Aşağıdaki kişiler bu soyadını taşımaktadır:




Cennet ve Sonrası

Cennet ve Sonrası, 1970 Fransa-Çekoslovakya ortak yapımı gerçeküstücü dramatik filmdir. Özgün adı L'éden et après olan film ortak yapımcı ülke Çekoslovakya'da Eden a potom (Çekçe) ve Eden a co dialej (Slovakça) adlarıyla gösterilmişti. Filmin ABD'deki gösterim adı ise Eden and After'dır. Film Türkiye'de Nisan 2005'te 24. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde gösterilmiştir.

Yönettiği ve çoğunun senaryosunu da kendisinin yazdığı filmlerinden çok (zaten 10 kadar film yönetmişti), Yeni Roman (Nouveau Roman) edebiyat akımının kurucu figürlerinden biri olarak tanınan Alain Robbe-Grillet'nin senaryosunu yazıp yönettiği "Cennet ve Sonrası", yönetmenin ikinci dönem sinemasını başlatan filmdir. Bundan önceki döneme ait siyah beyaz filmleri avangart, gerçeküstücü ve deneysel ağırlıklıyken, bu filmden başlayarak çektiği renkli filmlerinde sado-mazoşizmi ve cinsel saplantıyı merkeze aldığı gözlenmektedir. Başrolünü Catherine Jourdan'ın oynadığı filmde yönetmenin eşi Catherine Robbe-Grillet'nin de ikincil bir rolü vardır.

"Cafe Eden" ("Cennet Kafe") adlı tuhaf bir kulübe takılan can sıkıntısı içindeki bir grup üniversite öğrencisi macera arayışı içine girmişlerdir. Birer kâbusu andıran boğucu sahneleriyle gizemli bir yapıya sahip olan bu filmin dış sahnelerinin bir bölümü Tunus'ta çekilmiştir.

Fransa'dan sonraki ikinci gösterimi Haziran 1970'te Berlin Uluslararası Film Festivali'nde yapılan film bu yarışmada Altın Ayı ödülüne aday gösterilmiş ama kazanamamıştı

Can sıkıntısı içindeki kızlı ekekli bir grup üniversite öğrencisi, derslerinin dışındaki zamanlarda fakültelerinin tam karşısında bulunan "Cafe Eden" ("Cennet Kafe") adlı bir mekâna takılmaktadırlar. Lunaparklardaki aynalı odaları ve bulmacalardaki labirentleri andıran çelik ve camdan yapılmış dekorlarıyla, devasa pop art posterleriyle fütüristik ama tuhaf görünüşlü bu büyük kafeteryada yaşlı bir garson ve kendilerinden başka ortalarda kimseler gözükmez. Gençler garsonun getirdiği kokainli limonatalardan içerler. Doğru düzgün bir uğraşıları olmayan yaklaşık yirmi kişiden oluşmuş bu gruptan hiç kimsenin yüzü gülmemektedir. Bir macera arayışı içindeki bu gençler bunalmış ve bıkkın tavırlarıyla sürekli aralarında küçük ama ciddi gibi gözüken oyunlar oynarlar. Kimi zaman kuru sıkı tek bir mermiyle oynanan Rus ruleti benzeri bir oyun, veya içkiye karıştırılan sahte zehirlerle oynanan başka bir oyun, hep bir cinayetin ve ölümün provası şeklinde cereyan eder. Oyunun sonunda düzenlenen garip müzikli cenaze törenine en sonunda, uzatıldığı cenaze platformuna eliyle vurarak tuttuğu ritimle 'maktûl' de katılır. Oynadıkları diğer oyunlar arasında toplu tecavüzler, eşcinsel taklitleri vb de vardır. Bütün bu oyunlar büyük bir ciddiyetle oynandığı için başta seyirci tarafından gerçekmiş gibi algılanır.

Film, ara ara baş karakter Violette (Catherine Jourdan)'in ağzından da anlatılır. Bir gün kafeye gelen takım elbiseli ciddi tavırlı Duchemin (Pierre Zimmer) adında bir adam gençlere Afrika'da öğrendiği birtakım gözbağı numaraları gösterir: Kırık şişe parçalarıyla elleri kan içinde kalmış olan Violette'i eski haline getirir, iyileştirir. Artık gençlerin ilgilisini çekmiş ve o da grubun bir parçası gibi olmuştur. Duchemin aynı seansta Violette'e "korku tozu" adını verdiği beyaz bir tozdan yedirir ve Violette kendisini Tunus'ta, bir dizi sadomazoşistik absürt hikâyenin içinde bulur. Fragmanlar tarzında birbirini takip eden ve bir mantık içermeyen bu rüya benzeri garip hikâyelerin öteki kahramanları ise Duchemin, kafedeki garson ve diğer arkadaşlarıdır. Hikâyeden hikâyeye aynı aktörler farklı farklı rollerde gözükürler. Bir fragmanda ölen bir aktör (ör. Duchemin) başka bir fragmanda tekrar ortaya çıkar. Hattâ Violette bir fragmanda kendi ikizini bile görür. Filmin bu ikinci bölümünde Tunus'un egzotik manzaraları olağanüstü canlı renkleriyle hikâyeye eşlik eder. Tunus mimarisinin başat renkleri olan beyaz ve mavi'ye, sıklıkla abartılı ve gerçek dışı bir şekilde bayrak kırmızısı rengiyle betimlenmiş kan eşlik eder. Bu sahneler, yönetmen Robbe-Grillet'nin kendi anlattığına göre Marquis de Sade'ın 1791 tarihinde yazdığı Justine adlı eserinden, bir de Lewis Carroll'un 1865 tarihli Alis Harikalar Diyarında adlı romanından esinlenilerek oluşturulmuştur.

Tamamı Tunus'ta geçen ve halüsinasyonu andıran bu sahnelerden sonra öğrencileri eksiksiz olarak yeniden "Cafe Eden"'de otururlarken izleriz. Bütün bu olan bitenlerin gerçekte yaşanmamış olduğu ima edilmiştir. Dış sesin anlattıklarından, kendilerini can sıkıntısından kurtaracak ve onlara hayâl dünyalarında yeni ufuklar açacak Duchemin gibi başka yeni oyuncuları beklediklerini anlarız.





Sergey Paracanov

Sarkis Hovsepi Paracanyan (Ermenice: Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան) ya da Sergey Yosifoviç Paracanov (Rusça: Сергей Иосифович Параджанов, Gürcüce: სერგეი (სერგო) ფარაჯანოვი; 9 Ocak 1924, Tiflis, Gürcistan — 20 Temmuz 1990, Erivan, Ermenistan), Ermeni sinema yönetmeni, senarist.

1954'te profesyonel sinema hayatıyla kendisinden sıkça bahsettiren ve Sovyet sinemasında kendine özgü, farklı yapıtları ile dikkat çeken Paracanov dönemin yönetiminden geniş baskı görmüştür. 1965'e kadar başarılı bir ilerleyişle 9 filmde yönetmenlik yapan Paracanov yükselişini 1975'e dek götürmüş ancak aynı yıl hakkında çeşitli suçlamalardan ötürü tutuklama kararı çıkartılmış ve 1965'den 1973'e dek yaptığı yapıtlarının gösterimi yasaklanmıştır. Neredeyse tüm film ve projelerine geniş bir sansür uygulanmıştır.

Tutuklu kaldığı yirmi yılın ardından serbest bırakılan Paracanov, tutukluluğu süresince çalışma kamplarında çalıştırılmış ve dokuz ay dört yıl kaldığı Tiflis Cezaevi'nde zayıflamış, serbest kalmasının ardından akciğer kanserinden dolayı 9 Ocak 1990'da ölmüştür.

2006'da Paracanov'un hayatı üzerine, Amerikalı yazar James Chapman Stet romanını yazmıştır ve romanında dönemin sovyet rejimine değinmiştir.





2MASS

Two Micron All-Sky Survey (2MASS) gözlemleri bütün gökyüzünü kapsayacak şekilde kuzey ve güney yarıkürede iki adet teleskopla (Hopkins Dağı Arizona ve Cerro Tololo/CTIO Şili, sırasıyla) 1997 yılında başladı ve 2001 yılında tamamlandı. Tüm gökyüzü, 2 mikrometre (formula_1m): J (1.25 formula_1m), H (1.65 formula_1m) ve K (2.17 formula_1m) üç kızılötesi dalgaboyunda fotometrik sistemle kapsanmıştı.

Araştırmanın amaçları:

Bu son amaç övgüye değer bir şekilde başarılı olmuştur. Ortalama 14 kadir büyüklükteki nokta kaynakların (yıldızlar, gezegenler, asteroidler) sayısal tanımlamaları ve geniş kaynakların (gökadalar, bulutsular) bilgisayar yazılımıyla kataloglanması sağlanmıştır. 300 milyondan fazla nokta kaynak ve bir milyon geniş kaynak kataloglanmıştır. 2003 Kasım ayında bir bilim ekibi 2MASS yıldız veri analizine dayanarak Samanyolu'nun bilinen en yakın uydu gökadası olan Büyük Köpek Cüce Gökadası'nın keşfini duyurmuşlardır.





Macworld/iWorld

Boston merkezli IDG'nin yapımcısı olduğu Macworld Conference & Expo, Apple Macintosh tarafından hazırlanan bir fuardır. Amerika Birleşik Devletleri'nde her Haziran ayının ikinci haftasında düzenlenmektedir. Başlangıçta "Macworld Expo" olarak, 1985 yılında bir fuar düzenlenmiştir. Fuar ilk kez 1998 yılında açılmıştır ve halen devam etmektedir.

Macworld, Kuzey Amerika'da en çok ilgi gören Macintosh dergisidir ve Mac Yayıncılık tamamen International Data Group'un alt kuruluşudur.

Konferansta, kendi sunduğu parçaları rehberler sayesinde öğretirler. Fuar genellikle üç ya da dört gün boyunca sürer, bazı zamanlarda birkaç gün daha fazla açık kalabilir. Donanım üreticileri ve Macintosh platformu destekleyen yazılım yayıncıları tarafından hazırlanan sergileri ziyaret etme olanağı vardır.

16 Aralık 2008'de Apple, 2009 Macworld Conference & Expo'nun, şirketin katılacağı son fuar olacağını açıkladı.




Hieria

Hieria (), modern Fenerbahçe, Bizans döneminde İstanbul'un dış mahallesi. Göze çarpan özelliği, İmparatorluk sarayının bulunmasıdır.

İsim "Heraion akron" (, "Hera Burnu") isminden gelir. İsim, Boğaziçi'nin Asya tarafında, Kalkedon (mod. Kadıköy) nın yanında, kıyıdan denize doğru uzanan dağlık burun nedeniyle antik zamanlarda verilmiştir. İmparator I. Justinianus (r. 527–565) buraya bir saray ve Meryem Ana'ya ithaf edilmiş bir kilise inşa ettirmiştir. Saray, en az 1203 sonlarına kadar ayakta kalmış ve Herakleios (r. 610–641) ve I. Basil (r. 867–886) dönemlerinde hizmet görmüştür. Bu dönemde, kampüse, İlyas Peygamber'e adanmış bir Şapel'de eklenmiştir. Boğaziçi'nin Asya tarafında bulunması nedeniyle, Doğu'ya yapılan seferlerin dönüşlerinde Zafer Alayları sıklıkla burada yapılmıştır. Bizans ikonoklazmı'ını başlatan Hieria Konsili, 754 yılında, bu sarayda toplanmıştır. Orijinal saray kampüsünden günümüze çok az iz kalmıştır.




Incase Designs

Incase Designs, yapımcılığını iPod'un yaptığı, laptop ve gitar kutusu şirketidir. Şirket, 1997 yılında Irwindale, Kaliforniya'da kurulmuştur. Incase, ilk kez Apple Inc. ürünü iPod için kutu üretti.






Gazimağusa Türk Maarif Koleji

Gazimağusa Türk Maarif Koleji, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bulunan devlet kolejlerinden biri olup, ortaokul ve lise düzeyinde eğitim vermektedir. Türk Maarif Koleji model alınarak Gazimağusa şehrinde eğitim vermeye başlamıştır. Alımlar kolejlere özgün sınav olan Kolej Giriş Sınavları'yla olur.

1982 yılında Namık Kemal Lisesi bünyesinde kolej bölümü olarak kurulan Gazimağusa Türk Maarif Koleji 1982-1986 yılları arasında eğitim öğretimi Namık Kemal Lisesi binalarında sürdürdü. 1986-1987 Öğretim yılında halen eğitimini sürdürdüğü şimdiki binasına taşındı.Ortaokuldan sonra(8. sınıf) İngilizce eğitim lisede IGSE ve ÖSS sınıfları olarak ayrıl