şyaları Büyük Göz'e göndermek için Snaga adındaki bir orku yanına çağırdı ve eşyaları Büyük Göz'e götürmesini emretti. Snaga eşyaları alıp kuleden aşağı inerken merdivenlerde Samwise Gamgee'yi görüp onu bir elf savaşçısı zannedip yukarı geri kaçtı ve Shagrat'a aşağı gitmek istemediğini söyleyince Shagrat onu yahni yapmakla tehdit etti. Ancak Snaga kaçtı ve Shagrat eşyaları Büyük Göz'e kendi götürünce Büyük Göz karşılık olarak onu öldürdü.




İkinci Ulusal Mimarlık Akımı

İkinci Ulusal Mimari Akımı veya Yeni Yöreselcilik 1939 ile 1950 yılları arasında Türkiye’de etkisini göstermiş ve dönemin yükselen totaliter ve milliyetçi düşünce ve üsluplarından etkilenmiş bir mimarlık üslubudur.

Türkiye’nin en önemli dönüm noktalarından birisi ilk cumhurbaşkanı olan Mustafa Kemal Atatürk’ün 1938 yılında vefat etmesidir. İkinci önemli olay da aynı sene İkinci Dünya Savaşı’nın başlamasıdır. Hem savaşın getirdiği ekonomik olumsuzluklar, hem savaş dolayısıyla yurtdışından gerekli yapı malzemelerinin getirilememesi, hem de dönemin aşırıcı milliyetçi ortamına paralel olarak yabancı mimarlara duyulan tepkilerin artması nedeniyle mimarlık alanında millî değerlere dönülmesi talebi ortaya çıkmıştır. 1940’lı yıllarda başlayıp 1950’lerde de devam eden bu döneme "İkinci Ulusal Mimarlık Akımı" denmektedir. Bu dönemi "Yeni Yöreselcilik" olarak niteleyen mimarlık eleştirmenleri de olmuştur.

Bu dönemde tıpkı Birinci Ulusal Mimarlık Akımı’nda olduğu gibi Osmanlı mimarisi ve özellikle Selçuklu yapılarının mimari özellikleri baz alınmıştır. Bu iki mimari anlayışa ek olarak Türk konut mimarlığının özellikleri de bu akımın uygulayıcıları tarafından kullanılmıştır. Ağırlıklı olarak klasik Osmanlı formlarını kullanan Birinci Ulusal Mimarlık Akımı zamanında gericilik olarak nitelendirilmişse de, "İkinci Ulusal Mimarlık Akımı" bu şekilde bir eleştiriye pek maruz kalmamıştır. Bunun en önemli nedenlerinden birisi modern mimarinin öğelerinin ikinci üslupta daha yaygın kullanılmasıydı. Kolay monte edilebilen hafif taşıcı sistem ve mekanlara cömertçe güneş ışığı sağlayan geleneksel ahşap ev mimari öğeleri, İkinci Ulusal Mimarlık Akımı’nın beklentilerini fazlasıyla karşılamıştır.

Cumhuriyetin ilk yıllarında yeni bir devletin kurulmasının heyecanı ve geleneğe karşı kuşku geliştirilmesi, 1940’lı yıllarda dünyada da yaygınlaşan milliyetçilik akımlarının etkisiyle yerini daha ulusal akımlara bırakması hususuna en çarpıcı örneklerden birisi Ankara’da yer alan eski Sergi Evi’dir. Şevki Balmumcu tarafından 1933 ile 1934 yılları arasında işa edilen Sergi Evi, orijinal haliyle Sovyet Yapısalcılığı stiline yakın bir tasarım idi. Başka yorumlara göre bu tasarım aslında De Stijl yani Neo-plastisizm stilinde bir yapı idi. Ancak yapı Paul Bonatz tarafından yeniden tasarlandı ve Ankara Opera Sahnesi olarak 1948’te kullanıma açıldı. Halen Ankara’daki tek kullanımda olan opera salonu olan bu binanın ilk modernist çizgileri tamamen klasikleştirilmiş, revaklar, takılar ve süsler ile İkinci Ulusal Mimarlık Akımı üslubuna uygun hale getirilmiştir.

İkinci Ulusal Mimarlık Akımı’nın en önemli temsilcileri Sedat Hakkı Eldem ve Emin Onat’tır. Ayrıca Bruno Taut da bu akımla özdeşleştirilmiş tasarımlar gerçekleştirmiştir. Sedat Hakkı Eldem ile Emin Onat’ın birlikte yapmış olduğu tasarımlar arasında en tanınmışı İstanbul Üniversitesi'ne ait Fen Fakültesi ve Edebiyat Fakültesi binaları (1944-1952) ve İstanbul Adalet Sarayı (1949) binasıdır. İstanbul Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi yapılarının en belirgin özelliklerinden birisi simetriye önem vermesi ve anıtsal olmasıdır. Bu yönüyle dönemin totaliter rejimlerinin Faşist mimarisi veya Nazi mimarisi öğelerini taşısa da, saçakları gibi bir takım mimari öğleri ile Osmanlı konut mimarisine refarans vermektedir. İstanbul Adalet Sarayı projesi ise her ne kadar modern mimarlığın önemli özelliklerini taşıyan bir yapı olsa bile İkinci Ulusal Mimarlık Akımı’nın örnekleri içinde de gösterilmektedir ve de bu dönemin de en son uygulanmış örneği olarak kabul edilmektedir.

Doğan Erginbaş, Ömer Güney ve İsmail Utkular’ın ortak tasarladığı bir proje olan ve Şişli’de yer alan İstanbul Radyoevi (1945) bu akıma örnek başka bir yapıdır. İkinci Ulusal Mimarlık Akımı’nın en önemli özelliklerinden olan simetri kullanımı ve anıtsallık kavramlarına en iyi yansıtan iki örnek mevcuttur. Bunlarda ilki mimar Doğan Erginbaş ve İsmail Utkular’ın tasarladıkları ve 1954 ile 1960 yılları arasında inşa edilmiş olan Çanakkale Şehitleri Anıtı’dır. Dönemin stili ile inşa edilmiş ve bu örnekler arasında en tanınmış olanı ise Emin Halid Onat ve Ahmet Orhan Arda tarafından tasarlanmış olan 1944 ile 1953 yılları arasında inşa edilmiş olan Mustafa Kemal Atatürk’ün kabrinin yer aldığı Anıtkabir’dir.





İsfahan Havalimanı

İsfahan Havalimanı (IATA: IFN, ICAO: OIFM), İran'nın İsfahan Eyaleti'nin merkez şehri İsfahan'da yer alan bir uluslararası havalimanıdır.

Havalimanına Muhammed Beheşti onuruna İsfahan Şehit Beheşti Havalimanı adı verilmiştir.

08R/26L ve 08L/26R yönlerinde 4,397 x 45 m (14,425 x 148 ft) boyutlarında iki piste sahiptir.




Cüce Ejderha

Cüce Ejderha Gökadası Ejderha takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 260,000 ışık yılı uzaklıkta bulunan bir cüce yuvarsı gökada. Lowell Gözlemevi'nden Albert Wilson tarafından 1954 yılında keşfedilmiştir. Yerel Grup'un bir parçası ve Samanyolu'nun uydu gökadasıdır. Gökada düzleminin 34.6° yukarısında yer almaktadır.

1964 yılında Paul W. Hodge, yıldız dağılımını inceledi ve eliptisitesini 0.29 ± 0.04 olarak buldu. Son yıllarda yapılan çalışmalar gökadanın potansiyel olarak karanlık maddeyi büyük miktarlarda tutabildiğini göstermiştir. -8.6 mutlak parlaklığa sahip olan gökadanın aydınlatma gücü sadece 2 L dir. Gökada içerisinde pek çok kırmızı dev (RGB) yıldız; beş karbon yıldızı ve dört muhtemel asimptotik dev (AGB) yıldız tespit edilmiştir.

1961 yılında, Walter Baade ve Henrietta H. Swope gökada üzerinde çalışmalar yaptılar ve 138 kümenin merkezinde 260'dan fazla değişen yıldız tespit edildi, fakat bunların sadece beş tanesi RR Lyrae yıldızıdır.

Gökada içinde öncelikle yaşlı yıldızlar ve önemsiz miktarda yıldızlararası madde vardır. %75 ile %90 oranında yıldızları 10 milyar yıldan fazla bir süre önce oluşmuş ve 2 ile 3 milyar yıl önce küçük bir patlamayla düşük bir oranda devam etmiştir. Tek bir Gauss dağılımı ile ortalama metallik [Fe/H] = −1.74 dex, standart sapma (sigma/σ) ile 0.24 dex ve metal-zengin yıldızların oluşturduğu küçük bir kuyruğu bulunur.




2002 FIFA Dünya Kupası elemeleri

2002 FIFA Dünya Kupası elemelerine toplamda 199 ülkenin millî takımı katılırken, bunlardan 29'u turnuvaya katılmaya hak kazandı. 32 takımın mücadele ettiği etkinliğe, ev sahibi ve ile son şampiyon herhangi bir eleme maçı oynamadan doğrudan katılmaya hak kazandı.

2002 FIFA Dünya Kupası'na katılan 32 takımın kıtalara göre dağılımı aşağıdaki gibi belirlendi:

toplamda 777 karşılaşmanın oynandığı elemelerde 2452 gol kaydedilirken, maç başına gol ortalaması 3,16 olarak hesaplandı.

Kıtasal eleme sonuçları için aşağıdaki maddelere bakınız:

İki ayaklı olarak oynanan play-off karşılaşmalarını kazanan İrlanda ve Uruguay takımları, turnuvada mücadele etmeye hak kazandılar.

İrlanda, toplamda 2-1'lik skorla kazandı.

Uruguay, toplamda 3-1'lik skorla kazandı.

Aşağıdaki 32 takım 2002 FIFA Dünya Kupası'na katılmaya hak kazandı:







Kirman Havaalanı

Kirman Havaalanı (IATA: KER, ICAO: OIKK), İran'nın Kirman Eyaleti'nin merkezi Kirman şehrine hizmet veren bir havaalanıdır.




L'Équipe

L'Équipe (Türkçe: "Takım") Éditions Philippe Amaury'nin sahibi olduğu Fransız ulusal günlük spor gazetesi. Gazetenin konusu olan başlıca sporlar futbol, ragbi, motor sporları ve bisiklettir. "L'Équipe"'in kökeni, kurulduğu dönemde araba yarışlarına olan ilgi nedeniyle "L'Auto" ismini almış spor gazetesine dayanır.

"L'Auto" 1903 yılında satış rakamlarını artırmak için Fransa Bisiklet Turu'nun ortaya çıkmasını sağlamıştır. 1919'dan itibaren başlayan yarış liderinin sarı mayo giymesi uygulamasının, gazetenin baskı rengi olan sarıdan esinlendiği söylenir. Bunun yanında, "L'Equipe" gazetecilerinden Gabriel Hanot UEFA Şampiyonlar Ligi'nin fikir babalarındandır.

"L'Auto" ve ondan doğması dolayısıyla "L'Équipe" ortaya çıkışını 19. yüzyılda Fransa'da patlak veren, olaya adı karışan asker Alfred Dreyfus'un ismiyle Dreyfus olayı olarak bilinen, skandala borçludur. O dönemde Dreyfus ,savaş sonrası paranoya ve artan anti-semitizmle birlikte, Fransa'nın gizli belgelerini, eski düşman ülke Almanya'ya satmakla itham edilmişti. Fransız toplumu suçlamaları haklı bulanlar ve bu iddialara inanmayanlar olarak ikiye ayrılırken, durum neredeyse bir iç savaşa dönüşmüştü; hatta bu konudaki görüş ayrılığının etkilerinin günümüz Fransa'sında bile etkilerinin halen görüldüğü söylenir. Dreyfus mahkemeler sonucu, bir adadaki mahkûm toplama kamplarına gönderilirken, tarihi süreç sonunda masum olduğu anlaşıldı.

Fransa'da dönemin en büyük spor gazetesi olan "Le Vélo", spor haberlerine politik mesajlar karıştırmaya başlamıştı. Gazetenin editörü Pierre Giffard Dreyfus'un suçsuzluğuna inandığını söyleyince, reklam kaynaklarıyla ters düştü. Bunlardan bazıları otomobil üreticisi Comte de Dion, sanayiciler Adolphe Clément ve Édouard Michelin gibi etkili isimlerdi.

Giffard'ın görüşlerine sinirlenen isimler rakip bir gazete çıkarmayı kararlaştırdı. Editörlük için Clément'in reklam müdürü olarak çalışan ve bisiklet taktikleri, eğitimi hakkında kitap yazmış olan eski bir bisikletçi Henri Desgrange düşünüldü. 1903'te ilki düzenlenen Fransa Bisiklet Turu hakkında şüpheleri olan Desgrange, turun başarıya ulaştığını görene kadar arka planda kalmayı tercih etti.

"L'Auto-Vélo" 'nun kuruluşundan üç yıl sonra 1900 yılında, Paris'te bir mahkeme gazetenin isminin, ana rakipleri olan Giffard'ın "Le Vélo" 'suna çok benzer olduğuna hükmetti. Karardan sonra isimden "Vélo"'ya olan atıf çıkarılarak, sadece "L'Auto" hâlini aldı. Giffard'ın kullandığı yeşil baskı kağıdının yerine de sarı renkli kâğıt tercih ed