öykünün konuları birbirine çok az benzemektedir. Öte yandan her iki öyküdeki maktullerin boğazları, kafaları neredeyse kopacak kadar derin kesilmiştir. Ayrıca "Morgue Sokağı Cinayetleri"'nde Dupin, Vidocq'tan ""iyi bir tahminci"" sözleriyle bahseder.

"Morgue Sokağı Cinayetleri" ve yazarı, öykü ilk yayımlandığında önemli bir yeniliğin ortaya çıkmasını sağladıkları için övgü topladılar. The Pennsylvania Inquirer gazetesindeki bir yazıda Poe'dan, ""öykü Bay Poe'nun dahi bir adam olduğunu kanıtlıyor... kimsede görmediğimiz yaratıcı bir gücü ve yeteneği var"" cümleleriyle bahsedildi. Poe ise, Philip Pendleton Cooke'a yazdığı mektupta, bunun büyük bir başarı olmadığını söylüyordu:
Çağdaş okurlar ise, Poe'nun yerleşmiş bir anlatım geleneğini ihlal etmesini olumsuz karşılayabilirler: Okuyucu, öyküyü okudukça sonunu tahmin edebilir olmalıdır. Bu öykünün sonundaki dönüm noktası ise, Poe açısından "kötü kaderdir" çünkü birçok okuyucu mantık çerçevesinde bir orangutanı şüpheli listesine koymayacaktır.

Poe'nun öyküye verdiği ilk başlık "Murders in the Rue Trianon (Trianon Sokağı Cinayetleri)"'du, ancak yazar daha sonra öyküyü ölümle daha ilişkili göstermek için başlığı değiştirdi. "Morgue Sokağı Cinayetleri" ilk defa "Graham's Magazine"'in Nisan 1841 sayısında, Poe dergide editör olarak çalışırken yayımlandı. Yazarın öykü için aldığı 56 dolarlık ödeme nispeten yüksekti, çünkü örneğin "Kuzgun" için yapılan ödeme 9 dolardı. 1843'te Poe, öykülerini içeren bir dizi kitapçık yayımlamaya karar verdi ancak sadece ilk kitapçık yayımlanabildi. Bu kitapçıkta "Morgue Sokağı Cinayetleri", bir hiciv öyküsü olan "Bitmiş Adam" ile birlikte yer aldı. Kitapçığın fiyatı on iki buçuk sentti. Öykünün bu versiyonunda, ilk yayımlanan hâline göre 52 değişiklik yapılmıştı. Öykü daha sonra Wiley & Putnam tarafından yayımlanan Poe öyküleri derlemesi olan ve basitçe "Tales (Öyküler)" başlığıyla basılan kitapta da yer aldı. Bu derlemedeki öykülerin seçimine Poe müdahil olmadı.

Poe'nun, öykünün devamı olarak yazdığı "Marie Rogêt'nin Sırrı" ise Aralık 1842 ile Ocak 1843 arasında tefrika edildi. Bu ikinci öykü, "A Sequel to "The Murders in the Rue Morgue" ("Morgue Sokağı Cinayetlerinin" Devamı)" alt başlığını taşısa da, her iki öyküdeki ortak özellikler C. Auguste Dupin'in varlığı ve öykülerin Paris'te geçmesi ile sınırlıydı. Dupin daha sonra "Çalınan Mektup" isimli öyküde de yer aldı. Bu öykü hakkında Poe, James Russell Lowell'a yazıldığı Temmuz 1844 tarihli bir mektubunda ""belki de uslamlama öykülerim arasında en iyisi bu"" demişti.

Öykünün "Graham's Magazine"'deki ilk baskıya kaynak olan el yazısı kopyası çöpe atılmıştı. Dergideki stajyerlerden biri olan J. M. Johnston bu el yazmasını alıp saklaması için babasına verdi. Bir müzik kutusu içinde saklanan mektup, bulunduğu evdeki üç yangından zarar görmedi ve sonunda yayımcı George William Childs'a kadar ulaştı. Childs 1891'de el yazmasını, geçmişini anlatan bir mektupla birlikte Drexel Üniversitesi'ne gönderdi.

"Morgue Sokağı Cinayetleri" Poe'nun Fransızcaya çevrilen ilk eserlerinden biriydi. Öykü 11-13 Haziran 1846 tarihleri arasında Paris gazetesi olan "La Quotidienne"'de "Un meurtre sans exemple dans les Fastes de la Justice" başlığıyla yayımlandı. Bu basımda Poe'nun adı yazılmadı ve öyküdeki çeşitli isimler, örneğin Rue Morgue ve Dupin ("Bernier") değiştirildi. 12 Ekim 1846'da yine Poe'ya atıf yapılmamış bir çeviri, "Une Sanglante Enigme" başlığıyla "Le Commerce"'de basıldı. "Le Commerce"'ün editörüne, öyküyü "La Quotidienne"'den alıntıladığı gerekçesiyle dava açıldı. Bu dava sayesinde Poe'nun adı Fransa'da bilinirlik kazandı.

Edgar Allan Poe'nun eseri Türkiye'de ilk kez 1937 yılında Umumi Kütüphane Yayınları tarafından M. Sait'in çevirisiyle ve Morg Sokağında İki Taraflı Cinayet adıyla çıktı. 1954 yılında Varlık Yayınları kitabı bir kez daha yayımladı. Çevirisini Memet Fuat'ın yaptığı bu yeni baskının adı da değişmiş ve Morgue Sokağı Cinayeti olmuştu. Bugüne kadar bu ikinci ismiyle çeşitli yayınevleri tarafından dört kez daha yayımlandı. Bunlar sırasıyla 1998 ve 2002'de Adam Yayınları, yine 2002'de Timaş Yayınları ve 2008'de Notos Yayınları'dır. Bu baskılardan sadece Timaş Yayınları'nınkinin çevirisini İpek E. Menekşe yapmış, diğerlerinde Memet Fuat'ın eski çevirisini kullanılmıştır.
"Morgue Sokağı Cinayetleri" birçok defa sinema ve televizyon filmi olarak uyarlandı. Öykünün ilk tam zamanlı film uyarlaması Universal Pictures tarafından 1932'de "Murders in the Rue Morgue" adıyla yapıldı. Robert Florey'nin yönettiği filmde Bela Lugosi, Leon Ames, Sidney Fox ve Arlene Francis rol aldı. "Phantom of the Rue Morgue" isimli bir başka uyarlama 1954'te Warner Brothers yapımı olarak çekildi. Roy Del Ruth'un yönettiği filmde başrollerde Karl Malden ve Patricia Medina oynadı. Gordon Hessler'in yönettiği 1971 yapımı "Murders in the Rue Morgue" ise özgün öyküden oldukça farklıydı. Jeannot Szwarc'ın yönettiği, George C. Scott, Rebecca De Mornay, Ian McShane ve Val Kilmer'ın oynadığı aynı başlıklı bir TV filmi ise 1986'da televizyonda yayımlandı.






Omri

Omri (İbranice: עָמְרִיָּה, 'Omriyya, kısaca 'Omri; עָמְרִי) ""Tanrı hayatımdır"") İkinci İsrail Krallığının kralı ve Ahab'ın babasıydı. William F. Albright'a göre hükümdarlığı MÖ 876 - MÖ 869 arası sürerken bu E. R. Thiele'ye göre MÖ 888 - MÖ 880 arasıdır. Zimri, Elah'ı öldürüp kendini kral ederken Omri Elah'ın ordusunda komutandı. Omriyi kendilerine kral seçen birlikler Tirzah'a yürüyüp Zimri'yi sarayında kıstırdı ve Zimri öldü..

Zimri yenildikten sonra "halkın yarısı" krallık için Tibni'yi destekledi. 
Although Zimri was eliminated, "half of the people" supported Tibni in opposition to Omri. Omri'nin Tibni'yi saf dışı bırakması birkaç yıl sürdü ve Yehuda Kralı Asa'nın otuz birinci hükümdarlık yılında İsrail'e kral oldu..

Başta Tel Avivli yazar Israel Finklestein olmak üzere bazı yazarlar, Tevrat'ın 1 Krallar kitabında Omri'nin icraatlarının sınırlanarak yazıldığını savunurlar. Yazar, Şemer'den alınan topraklarda yeni başkent Samariye kurulduğuna katılırken Omri ve oğlu Ahab tarafından diktirilen birçok umumi yapıların varlığından bahsetmediğini savunur. Israel Finkelstein ve öğrencisi Norma Franklin Samariye, Jezreel, Megiddo ve Hazor gibi farklı yerlerdeki benzer şekillerdeki anıtlardan bahseder. İsrail'deki Amnon Ben-Tor, Amihai Mazar ve Lawrence Stager gibi arkeologlar bunun strata formülünün bilimsel anlayışıyla ve bölgenin genel kalkınmasıyla çelişeceğinden bu teoriye karşı çıkar. Omri'nin adı Meşa dikilitaşında geçecek kadar önemliydi. Dikilitaşta "Omri'nin oğlu"na karşı kazanılan zafer yer alırken Omri'nin oğlu Ahab'ın adı yazılmamıştır.

Asur krallarının Omri'nin soyundan gelenler için sıkça "Omri Hanedanlığı" dediği görülür ("Bit Humria").

Kısa süren Omri Hanedanlığı Kuzey İsrail Krallığı'nın tarihinde yeni bir sayfa açmıştır. Yaklaşık elli yıl taht için yapılan iç savaş sona erdi. Güneydeki Yehuda Krallığı'yla barış, hatta bu iki rakip devletlerde birlik sağlandı. Kuzeydeki Sidonla evlilikler aracılığıyla ilişkiler güçlendirildi. İsrail Krallığı'nın iki güçlü komşusuyla yaptığı barış kendisinin bölgedeki etkisini arttırdı ve hatta Transürdün'de politik kontrolü ele geçirmesini sağladı; ayrıca bu gibi etkenler Krallığın ekonomik açıdan kalkınmasına da olanak sağladı.

Öte yandan, Sidon ile yapılan barışla Fenikeliler dini fikilerini krallığa soktu; bu da önderliğini İlyas'ın yaptığı gelenekçilerle, başını Ahab ve eşi Jezebel'in çektiği aristokratlar arasında kültür savaşı doğmasına sebebiyet verdi. Bir yandan Şam merkezli Aram Krallığı güçleniyordu ve bu yüzden İsrail kendini kuzeydoğuda savaşırken buldu. İsrail Krallığı için asıl tehdit ise Asurluların yükselişi oldu. Asurlular Mezopotamya'dan batıya doğru ilerliyordu (bkz. Karkar Savaşı - MÖ 853). Bu durum, içinde Ahab'ın da bulunduğu bölgedeki krallıkları III. Şalmanezer'e karşı ittifak kurmaya zorladı. Asurlularla İsrail Krallığı arasında başlayan savaş İsrail Krallığı'nın çöküşünün başlangıcı oldu ve en nihayetinde İsrail Krallığı MÖ 722 yılında yıkıldı ve akabinde Yehuda Krallığı da Asurlulara haraç vermek zorunda kaldı.

Arkeolojide, Omri isimli buluntular birkaç yüzyıla dağılmıştır. İsmin geçtiği en eski kayıt Meşa dikiltaşında Moab'ın Omri tarafından yok edilişidir. Aynı dönemde Asurlulara ait Kara Dikilitaş'ta "Omri oğlu" Jehu'dan bahseder. Sonraları İsrail adı yerine "Omri Hanedanlığı" ismi kullanıldığı görülür ("Bit-Humria"), buluntularda İsrail ismi zamanla azalırken yerini "Omri"ye bıraktı (Yoaş zamanında İsrail için "Samarya" adı kullanılmaya başlandı). Arkeolojik açıdan İsrail Krallığı'nın kurucusu Omri olarak görülür, fakat bu durum ilk kralın Ahab olduğunu belirten kaynaklarla çelişir. Eğer Ahab ilk kral olsaydı bu Omri'ye güçlü ve etkili olması için sadece üç sene bırakırdı -ki bu gerçekçi kabul edilmez, bu yüzden kabul edilen Omri'nin Ahab'dan önce geldiğidir.

Tevrat'ta kötü tasvir edilen Omri'nin isim değeri Siyonizm'in başlamasıyla pozitifleşmeye başladı. Genelde dindar olmayan Yahudilerin başlattığı bir akım olan Siyonizm'e bağlı kişiler isimlerini Omri gibi ulusal alanda kahramansı özellikleri olan karakterlerden seçtiler. Bugün ise İsrail'de "Omri" sıkça rastlanan bir isimdir. Los Angeles doğumlu, İsrailli bir anne babaya sahip Amerikalı aktör Omri Katz ve Ariel Şaron'un en büyük oğlu Omri Şaron bu isime sahip ünlülerden bazılarıdır.






Christian de Portzamparc

Christian de Portzamparc (d. 5 Mayıs 1944, Kazablanka, Fas) Fransız bir mimar ve şehir plancısıdır. 1970 yılında Paris’te yer alan École Nationale des Beaux Arts’dan mezun olduğundan beri mimarlık mesleğini sürdürmektedir. Tasarımlarında bulunduğu ortama, şehire ve çevreye hassasiyet göstermesi Christian de Portzamparc’ın önemli mimari özelliklerinden birisidir. 1994 yılında Pritzker Mimarlık Ödülü’nü kazandı.

Christian de Portzamparc 1944 yılında, o dönemde Fransa’nın kolonisi olan Fas’ın Kazablanka şehrinde dünyaya geldi. 1970 yılında École Nationale des Beaux Arts’dan mezun oldu. 1980 yılında ol