aman göstererek düzenlenmiştir; bundan 4 asır sonra Tesniyeciler 1. ve sonuç olarak 23. konuları eklemiştir; toprağın paylaşımı ile ilgili kısımlar olan 13 ila 22. konular Tesniyeci olmayan biri tarafından eklenmiş ayrıca yeni bir sonuç bölümü olan 24. konu eklenmiştir.

Gordon Wenham ise 13 ila 22. konularda Tesniye teması bulunduğunu düşünüp bu konuların da Tesniyeciler tarafından yazılmış olabileceğini ileri sürer; John Van Seters, bir seri eklemenin Ruhbani kaynak tarafından yapıldığını iddia eder.

Uzmanların görüşü, Yeşu kitabındaki tarihsel olayların olgusal olmadığını ortaya koyar. Yeşu kitabında anlatılanların MÖ 13. yüzyılda gerçekleştiği görülür; Bu dönemde geniş çaplı şehir yıkımları gerçekleşmekteydi fakat iki şehir (Hazor ve Lakiş) istisnası dışında Ahit'te anlatılan şehirler Yeşu ile bağdaştırılmamıştır, bağdaştırılan şehirlerde ise bu şehirlerin işgal edildiğine dair ya çok az işaret vardır ya da hiçbir işaret yoktur.

Carolyn Pressler, Yeşu kitabındaki teolojik mesaja öncelik verilmesi gerektiğini, ve bu mesajın MÖ 7 ve 6. yüzyılda yaşayanlar için ne anlam ifade ettiğinin irdelenmesi gerektiği üzerinde vurgu yapar. Richard Nelson'ın açıklamasına göre: Merkezi monarşi ihtiyaçları gereğince, eski bir gelenek olan Mısır'dan çıkış hikâyesinin tek bir kaynakta toplanması, milli bir tanrıya "ilahi savaşçı" olarak inanılmasını, yıkılmış şehirlerin, sosyal tabakaların, etnik grupların ve zamanın kabilelerinin açıklamasını destekledi.

Tesniyesel tarihin genelindeki tema sadakat (ve tersi: sadakatsizlik) ve Tanrı'nın rahmeti (ve tersi: öfkesi)'dir. Hakimler, Samuel ve Krallar kitaplarında İsrailoğulları sadakatsizdir ve Tanrı öfkesini onları sürgüne göndererek göstermiştir fakat Yeşu kitabında İsrailoğulları itaatkar ve Yeşu sadıktır bu nedenle Tanrı sözünü tutup onlara toprak bahşetmiştir. Yehova'nın Filistin'deki savaş seferleri bu topraklardaki İsrail'in yetkisini onaylamaktadır ve Tanrı'nın verdiği örnekler İsrail'in nasıl yaşaması gerektiğini gösterir: on iki kabile halinde, her kabilenin kendine ait bir lideriyle, savaşta ahit yoluyla birleşerek ve tek bir tapınakta sadece Yehova'ya ibadet ederek, Musa'nın Tesniye'de bulunan emirlerine itaat ederek.

Yeşu kitabı, Tesniye'nin temasını bir adım ileri götürüp, İsrail'i Tanrı'nın verdiği topraklarda Yehova'ya ibadet eden tek bir halk olarak gösterir. Yehova, kitabın ana karakteridir, toprak fetihleri onun inisiyatifinde yapılmış olup savaşları kazanan odur; örneğin Eriha duvarlarının yıkılışının nedeni İsrailoğullarının düşmanlarına karşı daha güçlü olması değil Yehova'nın İsrail için savaşmış olmasıdır. İsrail içindeki olası ayrılıklar değişmez temalardan biridir, kabileler arası kopukluklara en büyük tehdit Ürdün'ün doğusundaki kabilelerden gelmektedir ve 22:19'da Ürdün'ün diğer ucunda yaşayan kabilelerin temiz olmadıkları ve ikinci sınıf oldukları ima edilir.

Toprak, Yeşu kitabının merkezi konusudur. Tesniye'nin girişinde Yehova'nın toprakları İsrailoğullarına verdiği ve İsrail'in korkakça davranmasından dolayı hediyesini geri çektiğini ve sadece Yeşu ile Kalev'in Tanrı'ya güvendiği hatılardılır ("bkz 12 Casus") Toprak, Tanrı'nın olup toprağı verecek veya geri alacak olan kendisidir; ve toprakları İsrail'e vereceği sözünü verdiği için İsrail'in bu hakkı elinden alınamaz. Sürgün ve sürgün sonrası okuyucular için, bu toprakların etnik kimliğin merkezini oluşturmasının yanı sıra hem Yehova'nın sadakatini hem de İsrailoğullarının sadakatsizliğini simgelemektedir.

Yeşu'nun, "Kenan'ın - erken, kadın ve çocuk demeden - sivil halkına karşı yaptığı sistematik harekat soykırım boyutundadır." Bunu yaparak Yehova'nın Tesniye'de emrettiği "herem"i gerçekleştirdi: "Tanrınız RAB'bin miras olarak size vereceği bu halkların kentlerinde soluk alan hiçbir canlıyı yaşatmayacaksınız". Bunun yapılmasının amacı, Kenanlılar yerlerinden edilerek düşmanla yapılacak olan olası ticaret, acıma ve karışık evliliklere engel olmaktı. Yeşu, düşmanların nasıl yok edildiğini ve topraklarda İsrail'in hakkı olduğunu söyleyip Yehova'yı yüceltmektedir. Eriha Savaşı'ndaki ve başka herhangi bir savaştaki katliam için yapılan ilahi çağrı kültürel normlarla (İsrail, Demir Çağı'nda "herem" uygulayan tek devlet değildi) veya teolojiyle (Tanrı'nın emri yerine getirilmekteydi) açıklanabilir fakat Patrick D. Miller'ın Tesniye'de geçen bu konuyla ilgili yorumunda "bu tür raporların, çağdaş okuyucuların ve müminlerin kalp ve zihinlerine yerleştirmenin yolu yoktur" demiştir.

İtaat ve itaatsizlik kitabın değişmez temalarındandır. İtaat, Ürdün'ü geçme, Eriha ve Ai'yi yenme, sünnet, Pesah ve Kanun'un okunmasıyla bağdaştırılır. İtaatsizlik konusunun geçtiği yerlerden bazıları, "herem" emrini ihlal edince taşlanan Ahan ve Transürdün'deki kabileler tarafından inşa edilen sunak hikâyeleridir. Yeşu'nun son iki hitabesinde en önemli emir olan Yahova'ya tapılmasını ve başka tanrılara tapılmamasını belirtir. Yeşu dolayısıyla Tesniye'deki ana mesajı tasvir eder: itaat başarıya, itaatsizlik mahvolmaya yol açar.

Tesniyesel tarihte anlatılan Musa, Yeşu ve Yoşiyahu'nun liderliklerinde paralellikler bulunur. 1. konuda Tanrı'nın Yeşu'yu sorumlu kılması kraliyette atama usulüyle yapılmıştır, halkın Musa'nın varisi olarak Yeşu'ya ant içmesi kraliyet atamalarında yapılan hareketlerdendir, Yeşu tarafından yapılan ahit-yenileme seremonisi Yehuda krallarına ait bir uygulamaydı ve Tanrı'nın Yeşu'ya verdiği emir olan gece gündüz "kanun kitabı"nı aklından çıkarma emri Yoşiyahu'nun adı geçtiği 2 Krallar 23:25'e benzer, ayrıca ikisinin de bölgesel amaçları birbirine benzer (Yoşiyahu, MÖ 609'da eski İsrail'i Yehuda Krallığı'na eklemeye çalışırken ölmüştü).

Musa ile olan bazı paralellikler ise şöyledir:









Amerika Birleşik Devletleri'nin idari bölümleri

Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasî birimleri ve bölümleri arasında aşağıdakiler bulunur:

Hepsi birlikte ABD'de yaklaşık 85.000 siyasi varlık olduğu kestirilebilir. ABD'nin siyasi birimleri ve bölümleri toplam ABD topraklarının bir altkümesini oluşturur.

Amerika Birleşik Devletleri'nin birincil idari birimi, federal birlikten sonra, eyalettir. Teknik olarak ve hukuken, eyaletler ABD'den yaratılmış bölümler değil, ABD'yi oluşturan birimlerdir, çünkü ABD ve onu oluşturan eyaletler, paralel bir egemenlik sistemi içinde faaliyet gösterirler. ABD Anayasa Mahkemesi'nin çeşitli kararlarına göre, eyaletler ve ABD (yani 50 eyalet ve Columbia Bölgesi ile eşsınırlı olan federal devlet) egemen yetki alanlarıdır. ABD'nin egemenliği ABD Anayasası'nın hükümleriyle kesin şekilde sınırlandırılmıştır, buna karşın her bir eyaletin egemenliği, iki nokta dışında sınırsızdır: (1) Her eyaletin ABD Anayasası aracılığıyla ABD'ye aktarmış olduğu egemenliği ve güçleri ve (2) Eyaletin kendi anayasasının hükümleri, genelde (ama hep değil) eyaletin egemenliğini uygulamasına belli kısıtlar getirir.

Çoğu eyalet kendi egemenliğinin uygulamasını merkezsizleştirir. Bu tipik olarak üç seviyede olur ama en az iki, ve bazen üçten fazla seviyede de olabilir. Merkezsizleştirmenin ilk seviyesi eyalet düzeyinde olur, eyalet yönetiminin doğrudan kontrolü altında çalışan kuruluşlardan oluşur, nüfus müdürlüğü, motorlu taşıt veya halk sağlığı daireleri gibi. İkinci seviye, genelde "county" (Alaska'da "borough", Louisianna'da "parish" denir) düzeyidir, bu eyaletin idari bir bölümüdür (bazen, örneğin metropol belediye durumunda eyaletin bir alt bölümü olmaktan da öte bir özelliği olabilir). Bu ikinci düzey kuralının bir istisnası Connecticut'tur, bu eyalet 1960'da "county" yönetimini yürürlükten kaldırmıştır. Çoğu eyalette görülen üçüncü bir düzey, "township" olarak adlandırılan ve county'nin idari bir alt birimi olan, kent düzeyinde yerel yönetimdir.

"County"ler eyalet yönetim faaliyetlerine yerel destek vermek amacını taşırlar, örneğin emlak vergi gelirlerinin toplanmasında ("county"ler genelde vergilendirme yetkisine sahip değildirler), ama genelde belediyelerce sunulan hizmetleri sağlamazlar. "Township"ler, bir belediyeye dahil olmayan bölgelerde halka yerel hizmetler temin ederler.

Bazı eyaletlerde, Michigan gibi, eyalet üniversiteleri eyalet anayasası gereği otonom hukuki yetki alanı olarak tanımlanmışlardır, bir metropol belediyeninkine yaklaşık eşit bir özel statüye sahiptirler. Yani, örgütler tüzelleştikçe belediyeymiş gibi faaliyet göstermeye başlarlar, ama içinde bulundukları belediyenin çoğu yasama ve idari kontrolünden özerk olmaları nedeniyle, eyaletin idari birimlerine benzer hâle gelirler, bazı bakımlardan "county"lere eşit veya hatta onlardan üstün olabilirler.

Bazı eyaletlerde şehirler "township"lerden bağımsız olarak faaliyet gösterir. Bazı şehirler (ve Virginia'daki tüm şehirler) hiçbir bir "county"nin yetki alanı içinde olmadan faaliyet gösterir. Şehirler (bazen "town", yani kasaba olarak da adlandırılır) "county" ve "township"lerden farklıdır, çünkü eyaletin idari bölümlerinden "değildirler". Bunlar hukuken Eyalet tarafından tanınan yarı özerk belediye şirketleridir. Esasta, bir belediye şirketi olan şehir, eski çağlardaki şehir devletlerin modern bir biçimidir, bu tür egemen varlıklar günümüzdeki örnekleri arasında Monako, San Marino, Singapur ve Vatikan sayılabilir.

Federal hükümetin altbirimlerinin başında Columbia Bölgesi ("District of Columbia") gelir, burada bulunan ABD Kapitol binası, ABD yönetiminin yasama mekânıdır. ABD Kongresi, Columbia Bölgesi ve federal hükümet tarafından kontrol edilen diğer tüm topraklar üzerinde tek başına yetki kullanır.

Dört eyalet (Massachusetts, Pennsylvania, Virginia, and Kentucky) kendilerini ""commonwealth"" (kamu varlığı) olarak adlandırırlar, bu terim onların kuruluş tüzüklerinden ve anayasalarından kaynaklanır. Federal bağlamda, ""commonwealth"" terimi ""territory"" ile ""state"" (İngilizce hem "bağımsız devlet" hem "ABD eyaleti" anlamında) arasında bir statüye karşılık gelir, ama kendini bu şekilde tanımlayan bu dört eyalet ile ilgili değildir. Federal düzeyde bir eyalete ""state"" (eyalet) veya ""commonwealth"" denmesinin bir farkı yokt