rü de bulunmaktadır. Ressam, bu tablonun ardından çizdiği banyo temalı eserlerde ise farklı bir yol izleyerek gelenekleri devam ettirmeyen çağdaş çizimler yaptı. Örneğin, 1869 tarihli ""'da çağdaş yaşam modern bir şekilde betimlenmişti.

Ressamın piknik temalı bir diğer tablosu ise 1861 yılında başladığı "" isimli çalışmasıdır. Eşi Suzanne ve oğulları Leon ile birlikte kendisini resmettiği bu eser, hem Hollanda hem de İtalyan resim geleneklerinin izlerini taşır. Sanatçı, 1862 yılında tamamladığı "Tuileries'de Müzik"'te de parkta piknik yapan bir grup insanı betimledi. "Kırda Öğle Yemeği"'ni atölyesinde çizen Manet, "Tuileries'de Müzik" için ise çalışma ortamı olarak açık havayı tercih etmişti. Açık havada çalışmak bir izlenimcilik geleneği olmasına rağmen "Kırda Öğle Yemeği", "Tuileries'de Müzik"'e göre daha fazla izlenimci öğeler içerir. Bu iki tablo arasındaki fark, Monet'nin Manet'den etkilenerek çizdiği "Kırda Öğle Yemeği" isimli çalışması incelendiğinde daha rahat anlaşılır. Monet, tıpkı ilham aldığı tabloda olduğu gibi birbirine karışmayan beyaz ve parlak tonları elbiselerde, yapraklarda, bedende, ceketlerde, pastada başarıyla kullanarak izlenimci bir eser ortaya çıkarmıştı.

Manet, 1867 yılında "Atölyede Öğle Yemeği" isimli bir tablo daha yaptı. Bu eserde yer alan üç modelin pozu, "Kırda Öğle Yemeği"'nde ön planda yer alan üç kişiyi anımsatır. "Kırda Öğle Yemeği"'ndeki üçgen kompozisyon "Atölyede Öğle Yemeği"'nde tam tersine dönmüş gibidir. İlk tabloda Ferdinand Leenhoff, Victorine Meurent ve Eugène/Gustave Manet'nin arkasında kalmıştır ve gözleri boşluğa bakmaktadır. İkinci tabloda ise iki modelin önünde yer alan Manet'nin oğlu Leon Leenhoff boşluğa bakar. "Atölyede Öğle Yemeği"'ndeki kadın, tıpkı Victorine Meurent gibi seyircinin gözlerinin içine odaklanmıştır. Öte yandan sağ taraftaki sakallı model sola doğru gözlerini dikmiştir. Bu çapraz bakış da Eugène/Gustave Manet'ninkine benzemektedir. İki eser arasındaki benzerlik düzenlemeyle sınırlı değildir. Hem "Kırda Öğle Yemeği"'nde hem de "Atölyede Öğle Yemeği"'nde karakterler arasındaki ilişki gizemlidir ve izleyici tarafından anlaşılmaz.

1863'te Reddedilenler Salonu'nda, Manet'nin "Kırda Öğle Yemeği" ile birlikte "Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde" ve "Majo Giysileriyle Delikanlı" isimli iki tablosu daha sergilendi. İlk tablodaki model Victorine Meurent, diğer tablodaki model ise Manet'nin erkek kardeşi Gustave idi. Modellerin her ikisi de "Kırda Öğle Yemeği"'nde de sanatçıya poz verdiler. "Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde"'de dikkat, tablonun ismiyle de konusuyla da kostüme çekiliyordu. Çünkü bir kadın, erkek kıyafetleri giymişti. Manet böylece, ilk olarak "Kırda Öğle Yemeği"'nde genç kadını giyinik erkeklerin arasında çıplak betimleyerek doğal olmayan bir durum yarattı, daha sonra ise kadını uygun olmayan kıyafetler içinde resmederek bu durumu daha da vurguladı. 

Ayrıca, "Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde" isimli tabloda Victorine Meurent'in pozu ile "Kırda Öğle Yemeği"'nde sağ tarafta yer alan Ferdinand Leenhoff'un pozu birbirlerine çok benzemektedir. Her ikisi de aynı şekilde ellerini havaya kaldırmıştır ve bir sopa tutmaktadırlar.
Manet'nin 1860'lardaki en önemli ve ünlü iki tablosu, "Kırda Öğle Yemeği" ve "Olympia" olarak kabul edilmektedir. Bu iki eser, içerdikleri cinsel içerik ve yenilikçi tarzlarıyla sanat dünyasında skandal yarattı. Ressam, her iki tabloda da bilinçli olarak bir öykü ya da düşünce anlatma fikrini reddetti. Ayrıca, sanatçının çizdiği sahnelere şahit olduğu gibi bir kanıt da yoktu.

Bu iki tabloda da sanat tarihinin önemli eserlerine göndermeler ve bu eserlerle ilgili ironi vardı. "Olympia"'da, Titian'ın "Urbino Venüsü"'nden esinlenilmişti. "Kırda Öğle Yemeği"'nde ise hem Giorgione hem de Rafael'in etkileri vardı. Manet, her iki çalışmasında da avangart kültürün standart yöntemi olarak eski ustaların başyapıtlarının postmodern bir şekilde yeniden yapılmasını uygulamıştı.

Manet'nin son tablolarından biri olan "Folies-Bergère'de Bir Bar"'daki geniş kadın figürü, "Kırda Öğle Yemeği"'ndeki çıplakla benzer bir cisimsel görünüş sergilemektedir. Öte yandan, barmen kadının arkasındaki aynadan görünen kalabalık sahnesiyle, "Kırda Öğle Yemeği"'ndeki arka plan karşılaştırıldığında ressamın tarzının değiştiği fark edilir. Sert ana hatlar ve tamamen tanımlanmış şekillerin yerini, detayları fazla verilmeyen tiyatro kalabalığına ait bulanık şekiller ve renkler almıştır. İki tablo arasındaki bu fark, Manet'nin 1863 ile 1881 arasında resme bakış açısındaki değişimi de ortaya koyar.

İzlenimcilik akımının "Kırda Öğle Yemeği"'nin salon jürisi tarafından reddedilmesinin sonucunda başladığına inanılır. Tablonun tanınmasında etken olan canlı renk kullanımı ve kısa fırça darbeleri, aynı zamanda izlenimciliğin önemli öğeleridir. 1865 yılında, akımın öncü isimlerinden olan Claude Monet, kendi Kırda Öğle Yemeği'ni çizmeye başladı. Monet, Manet'nin aksine eserini, kontrol edilebilir ışık kullanabileceği stüdyo ortamı yerine doğada tamamlamayı tercih etti. Ressamın eşi Camille Monet ve meslektaşlarını da model olarak kullandığı bu çalışmasının detayları Manet'nin "Kırda Öğle Yemeği"'yle büyük benzerlikler taşır. Monet, yapraklardaki ışığın parlamasını, farklı şekillerin renk desenlerinde bulanıklaşmasını Manet'den örnek almıştır ve bu öğeler izlenimcilikteki Manet tarzının göstergeleridir.

Paul Cézanne'nın Manet'ye saygısı "" isimli tablosunda görülebilir. Bu eserde, Manet'nin Olympia'sına karşılık kendi Olympia'sını çizen ressamın çıplağı da, sahneyi "Kırda Öğle Yemeği"'ni anımsatan modern giyimli erkeklerle paylaşıyordu. 1870 - 1871 yılları arasında ise Cezanne kendi "" tablosunu çizdi. Cezanne'ın bu tablosunda, Manet'ninkinde olduğu gibi modern ya da geleneksel olma ikilemi yoktu. Sanatçı, bunun yerine neşeli, gündelik hayata ait bir konunun temsilinde huzursuz edici belirsizlikler oluşturmuştu.

Bir başka izlenimci Mary Cassatt da "Kırda Öğle Yemeği"'nden büyülendiğini açıkladı.

Minimalizm ve geç-resimsel soyutlamanın önde gelen isimlerinden olan Amerikalı ressam Frank Stella da, 1958'de yaptığı bir çalışmasına "Kırda Öğle Yemeği" ismini verdi. Manet, eserini yaparken rönesans penceresinden bakmayı reddedip perspektifi önemsememişti. Stella, Manet'ye olan takdirini, onun perspektifi olmayan üçgen kompozisyonunu alıp düz şeritlerle doldurarak gösterdi. Stella'nın notlarına yazdığına göre bu çalışmasındaki amacı "ilişkisel resim hakkında bir şeyler yapabilmekti". Çağdaş soyut sanatı Manet'nin perspektif ile ilgili sorunlarını çözmek için kullandığı yöntemle yorumlayan Stella, Amerikan ve Avrupalı sanatçılar arasındaki bağı bu şekilde yakaladı. Stella için Manet, modern devrimde yassılaştırmanın babasıydı.

İzlenimci ressam Pierre-Auguste Renoir'in oğlu Fransız yönetmen Jean Renoir da, 1959 yılında "Le déjeuner sur l'herbe" ("Çayırda Kahvaltı") isimli bir film çekti. "Bow Wow Wow" isimli pop müzik grubu ise 1981 yılında çıkardıkları "Go Wild in the Country" isimli albümlerinin kapağında, tablodaki sahneyi canlandırdı. 

Pablo Picasso; Gustave Courbet, Eugène Delacroix, Edgar Degas, Pierre-Auguste Renoir, Paul Cézanne gibi on dokuzuncu yüzyıl ressamlarından etkilendi ve onların eserlerini kendi yorumunu katarak yeniden çizdi. Fakat, tüm bu ressamlar arasında Picasso'yu en çok Manet ve onun "Kırda Öğle Yemeği" tablosu etkiledi. Ressam, "Kırda Öğle Yemeği"'nin yirmi yedi farklı tablo versiyonunu ve 140 eskizini çizdi, üç karton maketini yaptı.

Picasso, eserle ilk kez 1932 yılından ilgilenmeye başladı. Ressamın yazdığı bir mektubunda arkadaşına tabloyu anlattığı bilinmektedir. Sanatçı, resim üzerinde çalışmaya ise 1954 yılında başladı ve çizim defterine 26 Haziran - 29 Haziran arasında dört "Kırda Öğle Yemeği" çeşitlemesi çizdi. Ressam, bu ilk çalışmalarında Manet'nin kompozisyonunu bozmadı. 1959 yılında dokuz çizim daha yapan sanatçı, 1960'ta ilk tablosunu boyadı ve resmin düzenlemesini değiştirmeye başladı. O sene içerisindeki diğer çalışmalarında kişilerin yerlerini değiştirdi, renklerle oynadı, çıplağı izleyicilerin gözünün içine bakmayan bir balonmuş gibi çizdi. 1961'deki çeşitlemelerinde erkekleri Noel Baba kılığında betimledi, tüm karakterleri çıplak resmetti, karakterleri yaşlandırdı ya da saçlarını kazıdı ve modellerin bir kısmının olmadığı versiyonlar üretti. 1962 yılında ise eserle ilgili seramik tabaklar boyayıp gravürlerini yaptı. Gene aynı sene tablonun kartondan tiyatro sahnesi modellerini tasarladı.

Picasso'nun "Kırda Öğle Yemeği"'nin birçok kere çizmesinin sebebi, sanat hakkındaki fikirlerini, isteklerini, kıskançlığını yani kimliğini usta bir ressamın çalışmasını içselleştirerek ifade etme arzusuydu. Manet'nin tablosunda gizem, neresi olduğu anlaşılmayan bir mekân, yataylık, modernlik ve duygusal bir haz varken; Picasso'nun çalışmalarında tetikte olma, merhametsiz bakışlar, sertlik ve zamansızlık vardı. Picasso, Manet'yi doğrudan taklit etmedi, çeşitlilik yaratmaya çalıştı. Picasso'nun "Kırda Öğle Yemeği" çalışmalarına bakıldığında Manet'yi gıptayla tanımaya çalıştığı fark edilir.

5 Nisan 1970'te bitirdiği son gravürle Picasso, "Kırda Öğle Yemeği" çalışmalarına son verdi. Picasso'nun eser üzerinde bu kadar çok çalışmasının sebebinin Manet'nin bu tablosuyla kendisinden önce gelen ustaları yok saymadan geleneği kırabilen ilk sanatçı kabul edilmesi olduğu düşünülür.






Boyacı Camii

Boyacı Camii, diğer adıyla Boyacıoğlu Camii, Gaziantep'te bulunan tarihi bir camidir. Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesinde yer alan cami. Şehirdeki en eski yapılardandır. 13. yüzyılın başlarında (1211 ) inşa edilmeye başlanan cami 1357 yılında tamamlanmıştır. Son şeklini ise 1575 yılında almıştır. Caminin yapılış tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte minberinde bir kısmın 1357'de Memlüklüler döneminde bitirildiğine dair kitabe bulunmaktadır. Başka bir kitabede ise 1575 yılında onarımdan geçirildiği belirtilmektedir.

Bu caminin en önemli özelliklerinden biri de dünyada eşine ender rastlanan bir minbere sahip olmas