ercüme:" "Tekvin hakkında Babil'deki yeni keşifler") (1936) kitabında savunduğu üzere Tekvin'in yazarı ve kompozisyonu ile ilgili teorisidir. Güncellenmiş versiyonu olan Ancient records and the structure of Genesis: A case for literary unity ("tercüme": "Tekvin'in antik kayıtları ve yapısı: Yazınsal birlik olgusu") 1985'te oğlu Donald Wiseman tarafından yayınlandı.

Teoriye göre, Tekvin'de Musa veya diğer yazarların bir araya getirdiği pasajlar, kil tabletler üzerine çivi yazısıyla yazılmış Mezopotamya kökenli tarih ve soyağacı kayıtlarıdır ve İbrahim tarafından İbranilere verilmiştir.

Ahit eleştirisi açısından çok az kişi tarafından ilgi gören bu hipotez R. K. Harrison (1969) tarafından da desteklenmiştir.

İngiliz Hava Tuğgenerali P. J. Wiseman, Orta Doğu'daki görevi sırasında birçok aktif arkeoloji sitelerinde bulundu ve antik tabletlerin sonunda genellikle belli bir formatta kolofon bulunduğunu farkına vardı. Kolofonlar üç bölümden oluşuyordu:
Wiseman, Tekvin'de bu kolofonun bulunduğu 11 yer buldu, bu yerlere "toledot" ("nesiller"in İbranicesi) pasajları denmektedir. Wiseman, Tekvin'deki hikayelerin eskiden çivi yazısıyla yazılmış tabletlerin bir araya getirilip Musa tarafından tek bir parşömen veya papirüse yazılmasıyla oluştuğu iddiasını ortaya attı. Wiseman'ın bu görüşü, hem Musa'nın dış kaynaklar olmadan Tekvin'i tek başına yazdığı inancına hem de Belgesel hipotezin Tekvin'in sonraları redaktörler tarafından yazıldığı tezine ters düşüyordu.

Tekvin'deki toledotlar ile antik kolofonlar arasında bağ kurulduğunda bir nokta daha ortaya çıktı: Hem kolofonlar hem toledotlar hikayelerin sonlarında yer alıyordu. Dolayısıyla Tekvin 2:4'te bulunan ilk toledot pasajı bir sonraki hikayenin giriş bölümü değil Tekvin 1'de başlayan yaratılış hikayesinin bitişidir. Geleneksel anlayışa göre toledotların ardından soy ağacı geldiği için bu pasajlar giriş kısmı olarak kabul edilmekteydi.

Wiseman'a destek, metinsel eleştiri ve Eski Ahit edebi analizleri üzerinde çalışmaları bulunan "Introduction to the Old Testament" eserinin yazarı R. K. Harrison'dan geldi. "Onun [Wiseman'ın] yaklaşımı, Graf-Wellhausen ekolü'nün aksine, Tekvin'in altında yatan antik Mezopotamya kaynaklarının Mezopotamya yaşam durumu ile olan ilişkisi kendine has bir avantaj sağlıyordu; Tekvin'in yazılış ve derleniş metodu antik Babil yazıtlarıyla uyum içindeydi" dedi.

Harrison, Tevrat'ın büyük kısmının, Musa'dan sonra yaşamış bilinmeyen redaktörler tarafından yazıldığına inanan Wellhausen ve Belgesel hipotez takipçilerinin bu teoriyi reddettiklerini belirtmektedir. Harrison, dolayısıyla bu uzmanların arkeolojik bulguları ve antik Yakın Doğu edebi gelenekleriniyle ilgili değerli bilgileri göz ardı ettiğini savunmaktadır.

Donald Wiseman'ın, babasının, ilk olarak 1936'da basılmış kitabının güncellenmiş önsözünde Babil tabletlerinde birçok yeni kolofonların bulunduğunu dile getirmektedir. Suriye ve Mezopotamya'da bulunan metinlerde bu geleneğin iki bin yıl gibi bir süre devam ettiğini göstermektedir. Tekvin 1-37'nin, yazılmış en eski belge olabileceğini savunur.

Wiseman teorisine göre, kolofonlarla ayrılmış tabletlerin dağılımı
Gelenksel görüşe göre toledotlarla ayrılan bölümler.







Portekiz cumhurbaşkanları listesi

Portekiz cumhurbaşkanları listesi; Portekiz'in cumhuriyet rejimine geçtiği 1910'dan beri görev yapmış devlet başkanlarının listesi.

Portekiz cumhurbaşkanı beş yıllık bir dönem için doğrudan halk tarafından seçilir. Yasaları veto etme ve meclisi (Assembleia da República) dağıtma gibi yetkileri bulunan cumhurbaşkanı, mecliste gerekli çoğunluğa dayanan parti liderini başbakan olarak atar.





Fahrünnisa Kadıbeşegil

Fahrünnisa Kadıbeşegil (d. 1926, Bursa - ö. 9 Ekim 2009, İzmir), Türk yazar, çevirmen ve ressam.

Fahrünnisa Kadıbeşegil, 1926 yılında Bursa'da doğdu. Kenan Özbel ve Eşref Üren'den resim dersleri aldı. Gazi Eğitim Enstitüsü resim bölümünü kazandı. Bu bölüme devam etmeyerek, Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi İngiliz filolojisine geçti. Bu bölüme de devam etmeyerek, tiyatro bölümünü bitirdi, ancak yaşamı boyunca resimle ilişkisini kesmedi.

Özellikle 1970 yılından itibaren, yılda en az üç kez Anadolu'nun çeşitli il ve ilçelerinde resim sergileri açarak, halka resim sanatını tanıtmaya ve resim sergilerini ziyaret etme alışkanlığı kazandırmaya çalıştı.

1972 yılında, merkezi Vichy'de bulunan Birleşmiş Kadınlar Kültür ve Sanat Derneği'nin Türkiye şubesinin kurucuları arasında yer aldı. İki yılda bir yapılan bianellere, özel ve karma sergilere katıldı. Kadıbeşegil'in, yurt içinde ve yurt dışında 250'ye yakın eseri çeşitli koleksiyonlarda yer almaktadır.

Kadıbeşegil, resim sanatı üzerine görüşlerini şöyle dile getirmiştir:""Sanat başlangıçta bir sevme işidir. Ağacı, çiçeği, hayvanı, insanı... İşte resim bu sevme işini söyleme şekillerinden biridir. Ve sesli düşünmenin görsel karşılığıdır diyebiliriz. Ama hep devinim içindedir. İnandığı değerler için ve değerler adına yaratır. ... Sanat sürekli aramak ve değişmek demektir. Bu da sürekli çalışmayı gerektirir. İyi bir resim baktığı şeyi kutsamalı ve ruhu usulca tutuşturmalıdır.""

Snatçı, kendi resim anlayışı konusunda ise şunları söylemiştir: ""Renge önem veriyorum. Az sayıdaki renk arasında zengin ilişkilere ulaşmak çabasındayım. ... Manzaraya yönelmemin nedeni, kendimi daha özgür hissetmemdir. Hayali resim yapmam. Hep doğa karşısında resim yaparım ve onunla bütünleşmeye çalışırım. ... Plastik öğelerin başında ışık ve renk ilişkisi yatar. Işık ve renk anlayışımı boya ve onun doğal biçimlenişine verdiğim önem tamamlamaktadır.""

Resmin yanı sıra, 1974 yılından itibaren, Ankara'da "Oluşum" adında bir aylık edebiyat dergisi çıkarttı. Tanınmış yazar ve şairlerin yanı sıra, genç yeteneklere de dergide yer verdi.

Kadıbeşegil'in yaşamında tiyatro da önemli bir yer tuttu. Mary Howard'ın "Geçmişteki gölgem", Guiseppe Patroni Griffi'nin "Diyelim ki bir yemekte", Hubay Miklos'un "SphinX" gibi birçok tiyatro yapıtının çevirisini yaptı. Sandy Wilson'ın "Erkek arkadaş (The Boy Friend)" adlı müzikali, William Somerset Maugham'ın "Sadık zevce" ve Guiseppe Patroni Griffi'nin "Diyelim ki bir yemekte" çevirileri, sahnelenen eserler arasındadır.

Kadıbeşegil, İngiliz, Macar, Polonya ve Çin edebiyatlarından seçilmiş öykü, şiir ve tanıtım yazılarını "Kendi kalemlerinden" adıyla kitaplaştırdı. 1974 yılında İmre Sarkadi'den çevirdiği "Korkak" ve 1981 yılında yazdığı "Mustafa Kemal'i anlamak" adlı yapıtlar, Kadıbeşegil'in Oluşum Yayınları'ndan çıkarttığı yapıtlar arasındadır.

Fahrünnisa Kadıbeşegil, 9 Ekim 2009'da İzmir'de vefât etti.








İlkadım (anlam ayrımı)






Dörtlü Çete (anlam ayrımı)

Dörtlü Çete şu anlamlara gelebilir:















Tenör

Tenör, bir cevherin içerisinde bulunan değerli metal miktarını belirtmek amacıyla kullanılan bir terimdir. Bakır, Demir ve benzeri, mineral yapısında yüksek değerlere sahip cevherler, ağırlık yüzdesi (wt%) ile ifade edilir, Altın ve benzeri asal metaller ise tonda gram (g/ton) şeklinde gösterilir.

Bir cevherin işletilebilirliği çeşitli faktörlere bağlı olarak belirlenen tenör değerine (Ekonomik Minimum Tenör) sahip olup olmadığına göre belirlenir. Ekonomik Minimum Tenör şu faktörler kullanılarak belirlenir:


Tüm bu faktörler her cevher için farklılık gösterir.




Keloğlan

Keloğlan, özellikle Türk ve Altay mitolojisinde, masal, fıkra ve benzer halk anlatılarında adı geçen saçsız masal kahramanıdır.

Türk masal anlatı geleneği içerisinde olumlu ve olumsuz özelikleri ile halkı temsil eden bir tiptir. Başlıca özellikleri dürüstlüğü, mertliği, cesareti, yardımseverliği, cömertliği ve kurnazlığıdır. Yoksul bir karı-kocanın veya yoksul bir kadın oğlu yahut da yaşlı bir kadının torunu olarak anlatılan Keloğlan, masalların başında beceriksiz, tembel biri gibi bir izlenim sergilerken olayların gelişmesiyle kurnaz, cesur ve becerikli olduğu ortaya çıkar; yaşından ve boyundan umulmadık şekilde zorlukların üstünden gelir.

Yalnız Anadolu sahası Türk ulusların masallarında değil, Arap ülkeleri, İran, Kafkasya, Orta Asya, Rus ve Batı Avrupa masallarında da farklı ad ve görünüşlerle yer bulan bu kahraman, Türk masallarında özel ve geniş bir yer edinmiş, sevilmiş ve zengin şekillere bürünmüştür. Anadolu’da Keloğlan adıyla bilinen bu masal tipi, Kazakistan'da "Taşza Bala", Azerbaycan'da "Keçel", "Keçel Memed" ya da "Keçel Yeğen", Kerkük'te "Keçeloğlan", Türkmenistan'da "Kelce Batır", Kırım'da "Tazoğlan", Altay bölgesinde "Tas", "Tastarakay", İran'da "Keçel", Gürcü rivayetlerinde ise "Kel Kafalı Kaz Çobanı", şeklinde bilinmektedir. 

Edebiyat tarihçisi Tahir Alangu, bu tipin şimdilik en son on yedinci yüzyıla kadar götürülebileceğini belirtmiş ise de kimi araştırmacılar Keloğlan ile benzer özellikler gösteren başka kahramanları inceleyerek Keloğlan tipinin geçmişini daha eskiye götürmüşlerdir.

Kimi kaynaklara göre Altay mitolojisinde adı geçen "Keley" adlı yarı-tanrı, Keloğlan'ın Türk mitolojisi içindeki en eski biçimidir. Keley, Ülgen'in kızlarından biriyle, yerden doğan bir şamanın evliliğinden dünyaya gelen bir kişidir; peltek dillidir.

Kırgız masalları arasında yer alan "Çınıbek" de Türk mitolojisindeki Keloğlan tipi ile simgesel olarak ilişkili görülmüştür. İddiasız bir tip olan Çınıbek, masalın sonuna doğru aşamalar silsilesi ile yükselerek sessizce kahramanlaşır. Kimi araştırmacılara göre Keloğlan tipinin en eski temsilcisi Çınıbek'tir.

Keloğlan motifi, 16. yüzyılda Avrupa'da benzer sorun çözme yöntemlerine sahip Pikaro adlı kahramanın ortaya çıktığı dönemde güç kazanmıştır. Aklı ve iletişim dilini kullanarak kendinden daha güçlü kahramanları yenen bu tip, mitolojik bir atmosfer içinde yaşasa da modern aklın simgesi olmuştur.
Türk kültüründe Keloğlan tipinin hâkim olduğu birçok masal anlatılır. Tahir Alangu, asıl Keloğlan masallarının 15 çeşidine rastladığını ifade etmiştir; ancak günümüzde Keloğlan macerası olarak anlatılan ve yayımlanan çok daha fazla masal bulunur. Bunlardan bir kısmı anlatıcı tarafından sonradan Keloğlan’a mal edilmiş masallardır.

Ayrıca K