korunan Nauru, Amiral Nimitz'in 27. Tümen hedefini Nauru'dan kuzeydoğu Gilbertler'deki Makin Mercan Adası'na kaydırmasına sebebiyet vermiştir. 27. Piyade Tümeni kurmayları 28 Eylül'de öğrenmişler ve başlangıç Nauru planını feshedip Makin'i ele geçirme planları yapmaya başlamışlardır.

Ağır uçak kapları ve Solomon Adaları'ndaki dört ağır kruvazörün ekisiz hale getirilmesi üssü Caroline Adaları yakınlarındaki Truk'ta bulunan zorla Amerikan baskın filosunda ilk Japon saldırı planı feshedildiği anlamına gelmektedir. Tarawa ve Makin'deki garnizonlar kendi kaderlerine terk edilmiştir.

Baskın filosu Tuğamiral Richmond K. Turner komutasındaki Task Force 52 Pearl Harbor'dan ayrılmıştır. Çıkarma kuvvetleri "Task Group 52.6", Ralph C. Smith komutasında 27. Piyade Tümeni birimlerinden oluşmuştur, Çıkarma gemileri: "Neville", "Leonard Wood", "Calvert", ve "Pierce"; Taarruz yük gemileri "Alcyone"; Havuzlu çıkarma gemisi "Belle Grove"; ve LST -31, -78, ve Task Group 52.1'in -179.

Baskının arifesinde, Makin Mercan Adası'nın ana adası Butaritari üzerindeki Japon garnizonunda, 806 asker sayılmıştır: Deniz Kuvvetleri Kara Birlikleri (海軍陸戦隊 / "Kaigun Rikusen Tai") 3. Özel Üs Kuvvetleri (第三特別根拠地隊 / "Dai San Tokubetsu Konkyochi Tai") 'ne bağlı 284 deniz piyadesi, 802. ve 952. havacılık birimleri'ne bağlı 108 havacılık personeli, 111. İnşaat Birliği (第111設営隊 / Dai 111 Setsuei Tai) 'ne bağlı 138 birlik, ve Dördüncü Filo İnşa Şubesi ve 3. Özel Üs Kuvvetleri Makin Zırhlı Müfrezesi'ne bağlı 276 asker (3 Type 95 Ha-Go Hafif Tank), tüm birlikler Teğmen Seizō Ichikawa tarafından komuta edilmekteydi. Makin'de eğitim almış muharebe birliklerinin sayısı 300'den fazla olmadığı belirtilmektedir.

Butaritari'nin kara savunması adanın merkezi kısmındaki deniz uçağı üssünün yakınlarında bulunan lagün sahilinde temerküz etmiştir. İki tank engeli sistemi vardı: Batı tank engeli nin üçte ikisi Butaritari'nin karşı tarafındaki lagünden uzuyordu, 12'ye genişliğinde derinliğinde ve beton istikamda altı makineli tüfek mevzisinde ve 50 atış hendeğinde bulunan tank savar silahları tarafından korunmaktaydı. Doğu tank engeliyse genişliğinde ve derinliğindeydi, adanın üçte ikisini kaplayan lagün boyunca uzunmaktaydı. Batıya doğru olan meyil ile tanksavarların her biri hudut sonlarındaydı. Çift apronlu bir dikenli tel, dolambaçlı bir top mevzi sistemi ve atış hendekleri tarafından korunmaktaydı.

Bir sıra ağırlık merkezi 8 inç (200 mm) sahil savunma topları, üç 37 mm tanksavar top mevzisi, 10 makineli tüfek mevzisi ve 85 atış hendeği beraberinde Butaritari'nin okyanus tarafı boyunca kurulmuştur. Japonlar 1942'deki Carlson'un baskının olduğu gibi baskının Butaritari'nin okyanus tarafından geleceğini sanmışlar ve savunma hatlarını baskının vuku bulacağı yerden iki mil (3 km) öteye yapmışlardır. Uçak, gemi, takviye veya yardım umudu olmadan, sayıca ve mühimmatça azınlıktaki savunma askerlerinin tek ümidi gelmekte olan Amerikan taarruzunun mümkün olduğu kadar gecikmesiydi.

Makin karşısındaki hava harekâtları 13 Kasım'da Ellice'ten 7. Hava Kuvvetleri'ne bağlı USAAF B-24 "Liberator" bombardıman uçaklarıyla başlamıştır. USS "Liscome Bay", USS "Coral Sea" ve USS "Corregidor" refakat uçak gemilerinden Grumman FM-1 "Wildcat" avcı uçakları, Douglas SBD "Dauntless" pike bombardıman uçakları ve Grumman TBF "Avenger" torpido bombardıman uçaklarına refakat etmiştir; ardından ateş desteği gemisi USS "Minneapolis" ve diğer savaş gemilerindeki destek topları tarafından takip edilmiştir. Birlikler 20 Kasım saat 08:30 itibarıyla iki kumsaldan karaya çıkartma yapmaya başlamışlardır.

"Red" Kumsalı'ndaki ilk çıkartmalar, adanın okyanus tarafındaki olaysız bir turun ardından taarruz birliklerinin ada içlerine hızla hareket etmesiyle plana uygun şekilde yürütülmüştür. Kumsala doğru olan ilerlemeleri yalnızca zaman zaman ortaya çıkan kesin nişancılar ve hava ile deniz bombaardımanları sonucu oluşmuş çöküntü ve su dolu kraterler etrafındaki ilerleyiş rotasını tartışmalarıyla yavaşlamıştır. Kraterler içerisinde kalan belirli abluka altındaki "Red" kumsal tank destek birimleri, 193 hafif tank birlikleri tarafından baskı yapılmıştır. Tank Taburu önden gittiği zaman M3 hafif tank şarapnel çukuruna kısmen batmaya başlamış ve arkasındaki tüm araçların geçişini engellemiştir.

Çıkartma uçağı lagündeki "Yellow" Kumsalı'ndan yaklaştığı sırada, adanın savunmacılarından tabanca ve makineli tüfek ateşine maruz kalırlar. Ayrıca taarruz birlikleri planlandığı üzere kumsala yüksek mette yaklaştıkları halde lagün derinliğinin yanlış hesaplanmasınan dolayı küçük tekneleri alabora olmasına neden olmuş ve kumsala doğru olan yolun son 250 yardasını (230 m) bel derinliğindeki suda ilerlemek zorunda kalmışlardır. Teçhizat ve silahların kaybolması ve ıslanmasına rağmen kumsala yaklaşırken sadece üç asker öldürülmüştür, bunun başlıca sebebi adadaki savunma askerlerinin son mevzisini su hattına değil ada içlerinin ilerilerindeki tank engelleri boyunca yapmaya karar verdikleri içindir.

Baskın planı "Red" Kumsalı'na ilk çıkartmalara cephe alması amacıyla düşmanların çoğu kuvvetlerini tuzağı düşürme umudu içerisinde tasarlanmıştı ve bu suretle geriden saldırmak için bölüklerin "Yellow" Kumsalı'na çıkartma yapmasına olanak sağlamaktaydı. Buna karşın düşman "Red" Kumsalı'na saldırılara karşılık vermemiş ve sadece taciz ateşleri açarak "Yellow" Kumsalı'na çekilmiş, mecburen 27. Tümen birliğinden ayrılmıştır fakat istikamlı ağırlık merkezlerini birer birer yerle bir etmiştir. İndirgeme harekâtları çapraz ateş tehlikesi yüzünden tanklar dahil olmak üzere sıkça görülen ağır destek silahları yeteneksizliği sebebiyle engellenmiştir. 165. Piyade alay komutanı Albay J.G. Convoy ilk gün öğleden sonra Japon makineli tüfek ateşi tarafından öldürülmüştür.

İki günde düşman direnişinin şiddetinin azalmasıyla muharebe sona ermiştir. Mercan adası girişinin temizlenmesinin ardından, 27. Tümen komutanı tümgeneral Ralph C. Smith 23 Kasım sabahı "Makin alındı, kumandan garnizon kuvvetlerine komuta geçişi emanet edildi" diyerek makinin ele geçirildiğini resmen bildirmiştir. Makin'in ele geçirilmesinin son aşamasındaki en zor sorun iki ayrı çıkartma kuvvetlerinin eylemlerini sıralamaktı, bir sorun da savunma askerlerinin umulan karşılığı vermemesi sebebiyle meydana gelmişti. Çıkartma harekâtlarına kaynak desteği sağlarkenki dar kumsallara uygunsuzluk durumu baskın öncesi adaya gelen keşif birliklerince anlaşılamamıştı ve aynı zamanda ağır engellerle karşılaşmışlardır.

Makin'in işgali dört gün sürmüş ve aslında kara birliklerinden çok deniz kuvvetlerinde kayıp yaşanmıştır. Sayıca ve silah olarak büyük üstünlüğü olmasına rağmen, 27. Tümen adanın küçük savunma kuvvetleri tarafından savunulmuş olması büyük bir olumsuzluğu hafifletmiştir. Bir Japon Ha-Go tankı çarpışma sırasında yok edilmiş ve revetmana yerleştirilen iki tank çarpışmada kullanılmadan yüzüstü bırakılmıştır.

Hesap karşılaştırılması yapılırsa harekât sırasında 395 Japon öldürülmüştür, Amerikan kara kuvvetlerinin verdiği kayıplar 218 olarak belirtilmiştir (66'si öldürülmüş ve 152'si yaralanmış). ABD Deniz Kuvvetleri personeline ait kayıplar önemli ölçüde daha yüksektir: "Liscome Bay" refakat uçak gemisinde 644 ölü, "Mississippi" zırhlısından açılan ateşinde 43 ölü ve deniz kuvvetleri sahil birimi ve havacılar arasında çatışma sırasıda 10 kişi ölmüştür, savaşta toplamda 697 bahrîyeli hayatını kaybetmiştir. Bunun sonucu olarak genel toplamdaki 763 Amerikalı ölenlerin sayısı bütün Japon garnizonunda hesaplananlarla hemen hemen eşitlenmiştir.






Collatz sanısı

Collatz sanısı, 1'den büyük tüm doğal sayıların 1'e indirebildiğini anlatan bir teorem. Ancak daha kesinleşememiştir. Çünkü; 20 × 2 ≈ 5.764. sayısına kadar olan sayılar, ancak kanıtlanabildi. Bu sayı ve daha yüksekleri ise daha hala matematikçiler tarafından uğraşılmaktadır.

Collatz sanısının kuralları şudur;
Bu sanıya göre tüm sayılar, 1'e kolayca indirilebilir.Bu sayının büyüklüğüyle alakalı değildir.
Örneğin; 

Fonksiyon olarak ifade etmek gerekirse:




GP-25

GP-25, bir Sovyetler Birliği yapımı Bombaatardır. 1978 yılından beri KBP Tula tarafından üretilmektedir. Bu bombaatar ilk başta Kalaşnikovlar için üretilmiştir sonra AN-94'lerde de kullanılmaya başlanılmıştır.





İvankovaç Muharebesi

İvankovaç Muharebesi (18 Ağustos 1805), Sırp asilerle düzenli Osmanlı kuvvetleri arasındaki ilk ciddi çatışma.

1804'te Sırplar karşısında kaybedilen yerleri geri alabilmek amacıyla Hafız Paşa komutasında 15.000 kişilik bir Osmanlı ordusu bölgedeki asiler üzerine doğru yürüyüşe geçti. İvankovaç köyüne saldıran Osmanlıların saldırısını püskürten Sırplar onları Paraçin şehrine çekilmeye mecbur etti. Paraçin şehrine çekilen Osmanlı kuvvetlerini kuşatan Sırplar şehri bombalamaya başladılar. Bu kuşatma sırasında bacağına isabet eden bir el bombası ile yaralanan Hafız Paşa bir süre sonra öldü. Osmanlılar Niş'e doğru çekildiler.

Osmanlı-Sırp tarihinin önemli dönüm noktalarından biri olan bu çatışma aynı zamanda Osmanlıların Balkanlar'daki çöküşünün de başlangıç noktası sayılabilir.




Kurtpınar, Bulgaristan

Kurtpınar (, trl: "Tervel"), Bulgaristan'ın Hacıoğlu Pazarcık iline bağlı ve Hacıoğlu Pazarcık'a yaklaşık 37 km, Sofya'ya ise yaklaşık 439 km uzaklıkta olan ilçe.

Kurtpınar, yaklaşık olarak 16. veya 17. yüzyılda kurulmuştur. 14. yüzyılda bölgeye Osmanlı Devleti hakim oldu. Osmanlı Devleti'nin gerilemeye başlayınca ve Rus İmparatorluğu'nun panslavizm politikasını uygulaması sonucu, Balkanların tümünde olduğu gibi Bulgaristan'da da ulusal kurtuluş hareketi başlamıştır.

93 Harbi'nden yenilgiyle çıkan Osmanlı Devleti, Bulgaristan'ı 1878 yılında içişlerinde bağımsız prenslik olarak, 1908 senesinde ise tam bağımsız çarlık olarak tanımıştır. Böylece Tervel'in egemenliği Bulgaristan'a geçti.

Tervel'in şimdiki alanı İkinci Balkan Savaşı'yla Romanya Krallığı'nın egemenliğine girdi ve 1913-1916 ve 1918-1940 arası Romanya Krallığı'nın parçasıydı. 1940'ta tekrar Bulgaristan Krallığı'nın yönetimine geçti. 1980'lerde Türklerin Bulgar