z görülmektedir. Bu yüzden bu kurallara ek olarak Orta Yol gibi başka temel Budist öğretiler de dikkate alınır. Böylece ahlâki kuralların insanlığın her türlü ahlâkî sorunlarında yararlı olduğu, basit gerekçelerle ortaya konabilecektir. Böylece Budist etiği yalnızca Buda’nın aydınlanmasına ve Budist geleneğe dayandırmayarak etiğin verdiği anlayışı evrensel şekilde insanlığa öğretmek, Budist olmayan kitleye erişmek mümkün olacaktır.

Buda, Sekiz Aşamalı Asil Yol’un bir bölümünde uygun davranışları tanımlaya temel ilkeler ortaya koydu. Bunların ilki en basitinden insanlara kadar bütün canlılara karşı olan yaralamama ve şiddetsizlik anlayışı ve tutumudur. Buradaki Budist uygulama, Cainizm’in gittiği kadar aşırı bir yol çizmez. Fakat her iki görüş için şiddetsizlik, bütün canlılarla yakınlığı ve bağlılığı belirten bir prensiptir.

Theravada râhibi Bhikkhu Bodhi’nin, bu konuda şu tespitleri vardır:

İslâmî ahlâkın aşamalı düzenlemesindeki temel kaynak, Müslümanların, fıtrat denilen ve insana Allâh’ın irâdesini ayırdetme gücünü veren bir özelliğin varlığına inanmaktır. İnsanın bu özelliğinin en önemli sonucu olarak vârolmanın anlamı konusunda düşünebilir ve John Kelsay’nin "Encyclopedia of Ethics"'te yazdığı gibi sonuçta Allah’ın varlığına işâret eder. Böylece insanların hangi çevreden gelirlerse gelsinler, Allah’ın irâdesine teslîm olmak ve İslâm’a uymak konusunda ahlâkî sorumlulukları vardır. ().

Bu doğal eğilim, Kur’ân’a göre insanlığın maddî başarıya olan eğilimiyle bozulmuştur. Bu tür bir eğilim kendini başta temel yaşamı sürdürme ve emniyet ihtiyâcı olarak gösterirse de sonra diğerlerinden farklı olma tutkusu olarak kendini gösterir. Sonunda materyalizme olan tutuku, İslâmî kaynaklara göre doğuştan fıtratla gelen iyiyi kötüden ayırma ölçütünü aksatarak "câhiliye" sebep olur."

Müslümanlara göre İslâm peygamberi Muhammed, Allah tarafından insanlığa ahlâkî sorumluluklarını hatırlatmak ve toplumda bu sorumluluk bilincine ters olan düşüncelerle meydan okumak için gönderilmiştir. Kelsay’a göre bu meydan okuma, İslâm-öncesi Arabistan’ında bulunan beş temel vasfına karşıydı:


Bu değişiklikler, toplumu kişilik, İslâmî inanç, Dünyâ görüşü ve değerlerin sıralaması açısından yeniden yönlendirmiştir. Bunu izleyen nesillerin bakış açısından bakıldığında bu değişiklikler, Arap yarımadası’nda toplumda ve yaşamdaki ahlâkî düzende büyük değişimlere neden olmuştur. İslâm peygamberi Muhammed için İslâm-öncesi Arabistan "gaflet"e örnekse de tamâmen iyilikten yoksun değildi. Muhammed, Arapların İslâm-öncesi geleneklerin yakın akrabâlar, dullar, yetimler ve benzeri muhtaçlarla ilgilenmek ve adâleti hâkim kılma gibi bâzı yönlerini kabul ederken başkalarını da reddetmiş, kabul edilen değerleri tâvizsiz tevhitin getirdiği bir önem sırasına koymuştur.

Konfüçyüsçülük ve Neo-Konfüçyüsçülük, ilişkilerin idâmesini ve akrabâlık münâsebetlerini etiğin en önemli düşüncesi olarak vurgular. Özellikle başkalarına olan borcun, sana olan uzaklıklarıyla ters orantılıdır. Başka bir deyişle ebeveynine herşeyi borçlu olan insan, herhangi bir şekilde yabancılara karşı bir yükümlülüğü yoktur. Bu da bütün insanlığı aynı şekilde ve aynı anda sevmenin mümkün olmaması gerçeğini tanıma olarak görülebilir. Dolayısıyla buna da akrabâlık etiği veya durumsal etik denir. Konfüçyüsçü sistem Kantçı sistemden, ancak ender olarak mutlak veya evrensel olan yasalar veya prensipler içerdiğinden çok farklıdır.

Bununla hiçbir zaman evrensel etik sözkonusu edilmedi demek istemiyoruz. Gerçekten de Zhou Hânedanlığı sırasında Çin’de Konfüçyüs’ün ana muhâlifleri olan Mozi’nin taraftarları, evrensel sevgiyi () savundular. Konfüçyüsçü görüş sonunda Çin felsefesi’nin birçok yönüne egemen oldu ve bunu da sürdürmektedir. Çoğuları Mao Zedong’un komünist olmaktan çok konfüçyüsçü olduğunu savundu.

Konfüçyüsçülüğün bilhassa Mengzi () tarafından savunulan şekli, ideal yöneticinin Konfüçyüs’ün ifâdesiyle "ortada Kuzey Yıldızı gibi dururken diğer yıldızların etrâfında dönmesini sağlayacak şekilde hareket eden kişidir". Başka bir deyişle ideal yönetici, çıkıp insanları iyi yapmak için kuvvete başvurmadan onlara bu yolda örnek olur. İdeal kral, yasalar çıkarmak yerine âhenge teşvîk eder.

Konfüçyüs, her şeyden önce dürüstlüğün önemini vurgular. Norm (), adâlet () ve insancılık ( kavramlarını, felsefesinde sanki mevcûdiyetini borçlu olduğu ebeveynine ve hayatta kalışını borçlu olduğu komşularına, arkadaşlarına ve altında çalışanlara karşı derin dürüstlük () ve sadâkatla () yaklaşımı olarak görülebilir. Kendisi geleneksel âdet sistemleştirdi ve ondan önceki dönemlerden aldığı kavramların anlamlarını aslında değiştirmiş oldu. Konfüçyüsçü aile ve Konfüçyüsçü yönetici kavramları, Çin yaşamını 20. yüzyılın başına kadar etkiledi. O zaman bu kavramlar katılaşmış imparatorvâri bir hiyerarşi şekline gelmiş mülkiyet hakları, artık herhangi bir diktatörlükten zor ayırd edilebilir hâle gelmişti. Böylece geleneksel âdetler legalizmle saptırılmıştı.

Bilhassa Mahayana Budizmi, Çin felsefesine metafizik bir bağ getirmiş, onu evrenselleştirmiştir. Neo-Konfüçyüsçülük, genelde Tang Hânedanlığı zamânında egemen olan Budizm’e bir reaksiyon olup sanki "yerel" Konfüçyüsçü bir metafizik ve çözümlemeci bir sistem kurma girişimidir.

Sekülaristik etik insanın dinden bağımsız olarak ulaşabildiği bir etiktir. 
Dindar insanlarca Tanrı'nın vahiy yolu ile bildirdiği tamamlanmış kabul edildiği için sekülaristik etik insanın kendisinin Tanrı'dan kibirli göstermeye çalışması olarak değerlendirilir. 
Sekülaristik etiğe semavi dinlerden en yakın olanı Hristiyanlıktır. 
"Sana yapılmasını istemediğin bir şeyi başkasına yapma!" vahyi üzerinden yaklaşılır. 
Ancak hristiyanlıktaki bu yaklaşım da tam olarak sekülaristik etiği temsil etmez. 
Sekülaristik etik bu vahyin hatalı ve insanın kendi çıkarlarına kullanabileceği bir araç olduğunu iddia eder. 
Buna örnek olarak hakim suçlu teşbihi gösterilir. 
Hakim suçlu teşbihi : " Hakim kendisinin hapse atılmasını istemez ama suçluyu hapse atmalıdır. " 
Eğer vahiy yolu ile yaklaşılırsa ayet bu şekilde kullanıma müsaittir. 
Sekülaristik etik anlık doğrular üzerinde karar vermeyi destekler.




Napoli hükümdarları listesi

Bu Napoli Krallığı krallarının bir listesidir:

Durazzo Dükü Carlo yaşayan çocuğu bulunmayan kuzeni Napoli Kraliçesi I. Giovanna tarafından varis ve veliaht olarak kabul edilmiştir. Fakat Katolik-Ortodoks kiliseleri çatışmasiından ("schism") sonra I. Giovanna, kuzeni olan Durazzo Dükü Carlo tarafından tahtından indirilmiş ve sonra öldürülmüştür. Durazzo Dükü Carlo III. Carlo, Napoli Kralı unvanı ile Napoli Kralliyeti kralı olmuştur.

Durazzo dükü dalından nesli gelen Anju hanedanı üyelerinin Napoli'de hükümdarlık etmeleri Anju'ların Valois dalından gelen Valois-Anju Dük'leri tarafından kabul edilmedi. Bunlar kendi hakları olduğunu iddia ettikleri krallığı ele geçirmek hedefiyle Napoli üzerine birkaç askeri sefer yaptılar. En sonunda Napoli Kraliçesi II. Giovanna çocuksuz ve vârissiz olduğu için, 1426'da Dük II. Luigi'yi "Kalabria Dükü" olarak ve krallığa vâris olarak kabul etti. Ama Luigi, vârisi olduğu Giovanna'dan daha önce öldü ve onun tahta geçme hakkı kardeşi Renato'ye geçti. II. Giovanna da ölmeden önce Renato'yu kendine vâris olarak kabul etti.

Anju Dükü I. Luigi, I. Giovanna tarafından evlatlık ve vâris olarak kabul edilmişti. 1382'de I. Giovanna'nin ölümü ile hukukî bakımdan ("de jure") onu takip etmesi gerekmekteydi. Bu nedenle Anju Dükü I. Luigi'in soyundan doğrudan gelenler kendilerinin Napoli kralı olma hakkı olduğunu devamlı ilan edip isimsel olarak kendilerini Napoli Kralı ilan edip, Napoli Krallık tahtina göz dikmişlerdir. Bunlardan çoğu hiç başarı kazanamamakla beraber ancak biri Napoli tahtını eline geçirebilmiştir. II. Giovanna ve III. Luigi arasında yapılan bir anlaşma ile II. Giovanna Luigi'nin krallığa hukukî hakkını tanıdı ve onu ve onun hanedan dalını vârisi olarak ilan etti. Fakat Luigi, gereçekten kral olmadan, Giovanno daha hüküm sürmmekte iken ondan daha önce öldü. Anlaşmaya uyularak Luigi'nin kardeşi I. Renato 1435'te Giovanna ölünce onun yerine gerçekten krallığa geçti.

Fakat bu sefer I. Renato'nun krallığını Aragon Kralı, V. Alfonse kabul etmedi. II. Giovanna daha önce V. Alfonso'yu vâris olarak kabul etmiş; ama sonra bu kararından cayarak Renato'nun kardeşi Luigi'yi vâris seçmişti. V. Alfonso bu caymanın geçersiz olduğunu iddia etti. V. Alfonso bu iddiaya dayanarak Napoli Krallığı'nı askerî güc kullarak eline geçirdi ve Renato Napoli'den kralığından kaçmak zorunda kaldı. Renato'nun hukukî vârisleri onun Napoli Krallık hakkının miras olarak kendilerine kaldığını devamlı olarak iddia ettiler. Böylece Renato Fransa'da sürgünde 1481de ölünce onun Napoli Krallığı üzerindeki hukuki hak ya Anju'lu IV. Carlo'ya ve ondan da Fransa Kralı XI. Louis'e veya onun torunu olan Lorraine'li II. Renato'ya geçti. 1529'da kadar devamlı olarak Anju'lu IV. Carlo'nun vârisleri ve Fransa kralları Napoli Krallık haklarını istediler ve 1529'dan 1559'a kadar da bu istekler aralıklı olmaya başladı.

V. Alfonso, Aragon Kralı I. Giovanna tarafından III. Luigi, Napoli Kralı ile yaptığı taht kavgaları sonlarına doğru Napolı Krallığı veliahtı seçilmişti. Fakat 1423'te I. Giovanna ile ihtilafa düştü ama bu ihtilafa rağmen Napoli Krallığı üzerinde meşru hakkı olduğu iddiasını devamlı savundu. 1436'da bir ordu ile Napoli Krallığı'nı istilaya girişti. 1442'de krallığın tümünü ele geçirip tahtta bulunan Renato'nun kaçmasına neden oldu. Bu tarihten sonra I. Alfonso, Napoli Kralı ismini de alarak Napoli Krallığı yaptı.

I. Fernandino, Napoli Kralı Aragon Kralı V. Alfanso'nun evlilik dışı oğlu idi 1458'de babası ölünce onun vesiyetine dayanarak Napoli Krallığı tahtına geçti. Fakat evlilik dışı çocuk olduğu için meşru kral olduğu, Renato'nun oğlu olan Lorraine Dükü II. Giovanni tarafından 1460-1464 döneminde ve Valois-Anju Hanedanı'na göre meşru hak iddia eden Fransa Kralı VIII. Charles tarafından 1493'ten itibaren kabul edilmedi.

1494'te İtalya'yı işgale başlayan Fransa Kra