ti. Aslında bu hareket tarzı, güneyden geri çekilmekte olan 4. Panzer Ordusu'nun 1. Ukrayna Cephesi kuvvetleri tarafından kuşatılıp imha edilmeden önce onlara ulaşabilmesini sağladı. Aslında, 3. Panzer Ordusu'nun güneyden bir taarruz başlatacağını, kendilerinin de bu kuşatma harekâtının güney kıskacı olacaklarının ve 1. Beyaz Rusya Cephesi kuvvetlerinin SS Generali Felix Steiner'in 3. SS Kolordusu tarafından Berlin'in kuzeyinde imha edileceğini umuyorlardı. Günün ilerleyen saatlerinde General Steiner o planı yaptı, fakat böyle bir planı uygulamaya koymak için gereken tümenler elinde yoktu. Daha sonra General Heinrici, Hitler'e 9. Ordu derhal geri hatlara çekilmeyecek olursa Sovyet kuvvetleri tarafından kuşatılmaktan kurtulamayacaktı. Bunların yanı sıra, birliğin Berlin'in kuzeyine kaydırılması için zaten artık çok geç olduğunu ve batıya çekilmek zorunda kalınacağını özellikle belirtti. General Heinrici son olarak Hitler'in batı yönünde harekete geçmesine izin vermemesi durumunda komutanlık görevinden affını isteyeceğini bildirmiştir.

Hitler de 22 Nisan öğleden sonraki durum değerlendirme toplantısında, önceki günkü planının uygulanabilir olmadığını kabul etti. Bu durumda savaşın kaybedildiğini kabul etti. Bütün bunlardan generallerini suçladı ve kendisinin sonuna kadar Berlin'de kalacağını ve sonunda intihar edeceğini açıkça belirtti. Genel Kurmay Başkanı General Alfred Jodl Hitler'in öfkesini yatıştırmaya çalışarak, Amerikan kuvvetleri karşısındaki 12. Ordu'nun Berlin'e getirilebileceğini ileri sürdü. Çünkü Amerikan kuvvetleri zaten Elbe Nehri'ne ulaşmışlardı ve daha doğuya ilerlemeleri pek olası görünmüyordu. Hitler bu görüşü derhal benimsedi ve birkaç saat içinde Ordu Komutanı General Walther Wenck'e, Amerikan birlikleriyle muharebeyi kesip, Berlin savunmasını takviye etmek üzere kuzeydoğu yönünde harekete geçmesi emredildi. Sonra fark edildi ki 9. Ordu batıya hareket edecek olursa 12. Ordu ile temas sağlayacaktır. Aynı akşam General Heinrici'ye bağlantı kurmak için izin verildi.

Ancak Hitler'İn, 9. Ordu'nun 12. Ordu ile temas kurmasına izin vermesi, aslında oldukça büyük ölçüde Alman birliğinin batıya ricat edip Amerikalılara teslim olması için de bir geçit sağlıyordu. Bu ise General Wenck ve General Busse'nin yapmakta anlaştıkları şeydir. 25 Nisan gece yarısından az önce, General Buss'ye, en iyi taarruz yönünü belirleme konusunda yetki verildi.

Seelow Tepeleri Muharebesi'nde kuşatılmadan önce 9. Ordu, zaten ağır kayıplara uğramıştı. Kuşatmanın başında ordu emrinde binden az top ve havan, 79 tank ve muhtemelen toplam 150 - 200 muharebeye hazır zırhlı muharebe aracı kaldığı tahmin edilmektedir. Kuşatma altında toplam 80 bin adam vardı. Bunların büyük bölümü, 9. Ordu bünyesindeki 11. SS Panzer Kolordusu, 5. SS Dağ Kolordusu ve yeni katılan 5. Kolordu unsurlarıdır. Ayrıca Frankfurt Garnizonu'ndan da bir kısım birlik bulunmaktaydı. Tank sayısı, 502. SS Ağır Panzer Taburu'nun 14 Tiger II'si de dahil olmak üzere 11. SS Panzer Kolordusu da dahil 36 olarak rapor edilmiştir. Hava yoluyla ikmal sağlamak için 25 ve 26 Nisan'da girişimlerde bulunuldu. Fakat bu girişimler, kalkan uçakların ikmal malzemesini bırakacakları bir alan bulamamaları nedeniyle sonuç getirmedi ve kuşatılan orduyla bir temas sağlanamadı.

1. Beyaz Rusya Cephesi ve 1. Ukrayna Cephesi kuvvetleri tarafından kuşatılarak baskı altına alınan Alman 9. Ordu'su ormanlık ve sulak bir bölgededir. Sovyet kuvvetleri, birincil hedefleri olan Berlin'i kuşattıktan sonra 9. Ordu'nun kuşatma altındaki birliklerini imha etmen için bu yöne döndüler. Mareşal Jukov'un emirleri gereği Sovyet3., 33. ve 69. Orduları ve ormanlık araziler gibi zor arazilerden geçiş konusunda esnek olan 2. Muhafız Süvari Kolordusu ile birlikte bu bölgeye 25 Nisan öğleden sonra kuzey doğudan taarruza geçtiler. Mareşal Jukov'un taarruzu kuzeydoğudayken Mareşal Konev, 3. Muhafız Ordusu'nu, 28. Ordu'yu takviye etmek üzere gönderdi. 28. Ordu, zaten olası kaçış yolu olan Berlin - Dresden otoyoluna yakın konumdaydı.

Alman 9. Ordu'suna saldıracak olan Sovyet kuvvetleri yaklaşık olarak 280 bin kişilik, 7.400 parça top ve havanlık, 280 tank ve kundağı motorluk topluk ve 1.500 uçaklık bir kuvvettir. Nisan ayının 25'inde toplanan bu kuvvetlere 6. Hava Kolordusu ve 1. Muhafız Taarruz Topçu Tümeni de dahildir.

Kuşatma çemberinin batı kesiminde Sovyet kuvvetleri halihazırda başlayarak zaten derinlikte mevzilenmişti.

Alman birliklerinin geri çekilme hattı üzerinde olan 3. Muhafız Ordusu ve 13. Ordu, harekât boyunca yoğun biçimde takviye edilmişlerdir.

Önemli bir takviye de Teurow - Briesen bölgesinde mevzide olan 3. Muhafız Ordusu emrine verilen 1. Muhafız Taarruz Topçu Tümeni'dir.

Alman kurtarma girişimi 12. Ordu'nun General Wenck komutasındaki 20. Kolordusu tarafından 24 Nisan'da başlatıldı. Thedor Körner RAD Tümeni, General P. Yermakov komutasındaki Sovyet 5. Muhafız Mekanize Kolordusu'nun Teurow - Briesen mevzilerine gece boyu taarruzlarını sürdürdü. Ertesi gün Scharnhorst Tümeni, Sovyet 4. Muhafız Tank Ordusu'na bağlı 6. Muhafız Mekanize Kolordu'sunun zayıf kanadına yüklenerek geriye doğru sardı. Scharnhorst Tümeni ve onun doğu kanadındaki Ulrich von Hutten Tümeni, Berlin'e uzanan bir koridor oluşturmak için Postdam yönünde ilerlemeye çalışırken, 12. Ordu'nun diğer birlikleri de General Wenck ve General Busse arasındaki mutabakata uyarak, 9. Ordu ile birleşmek üzere doğu yönünde harekete geçti.

General Busse, 9. Ordu'nun batı yönündeki taarruzunu planlayan General Wenck'e, "bir tırtıl gibi" benzetmesini yapmıştır. General Busse planına göre taarruzun başını 502. Ağır Panzer Taburu'nun Tiger II tankları çekecektir. Tırtıl benzetmesi bir bakıma oldukça yerinde bir benzetmedir çünkü, ileri unsurlar yolu açmak için, artçı ise izleyen Sovyet kuvvetleriyle muharebeyi kesip çekilmek için sert mücadeleleri yürütmek zorundaydı.

Hitler, 25/26 Nisan gecesi her iki orduya da bir emir yayınladı. Bu emre göre,

12. Ordu'nun doğu yönünde taarruzla Beelitz hattına ulaşıp Sovyet 4. Muhafız Tank Ordusu'nu geri atarak 9. Ordu ile temas kurmaya çalışması,

9. Ordu'nun doğudaki cephesini tutarak 12. Ordu ile temas kurmak üzere batı yönünde taarruz etmesi,

Her iki ordunun birleşerek kuzey yönünde taarruz etmesi ve Kızıl Ordu'nun Berlin kuşatmasını yarması.

9. Ordu'nun taarruzdan önceki son kurmay toplantısı 28 Nisan, saat 15:00'da yapıldı. Bu sıralarda 5. Kolordu ve 5. SS Dağ Kolordusu ile temas kaybedilmişti. Toplantıda, tek çıkış yönünün Halbe yönünde olacağı anlaşılmıştır. Bunu anlamak Sovyet komutanlığı için bile güç değildi. Öte yandan 9. Ordu, kendi hatlarıyla 12. Ordu arasındaki Kızıl Ordu kuvvetlerinin durumu hakkında neredeyse hiçbir bilgi elde edemiyordu. Bu toplantıdan itibaren 9. Ordu'da sevk ve idare çökmüştür. Gerçekte 9. Ordu Karargâhı ile Vistül Ordular Grubu Karargâhı arasında hemen hemen hiç iletişim yoktu, Karargâhla ordu birlikleri arasında ise çok sınırlıydı. Planlamayı ve harekâtları yürütmek için birliklerde çok az harita vardı ya da hiç yoktu.

Tony le Tisser, "Halbe'de Kıyım" adlı kitabında, kuşatma altındaki ordunun sevk ve idaresindeki yetersizlik nedeniyle General Busse suçlanır. Sonuçta, kuşatmayı yarma girişimlerinin başarısızlığında bu sevk ve idare zaafının da etkisi olmuştur. Yazara göre, Karargâhın başlangıçtaki tutumu, General Busse'nin tüm birlikler üzerindeki kumanda yeterliliğini kaybetmesine neden oldu. Onun yarma planında 9. Ordu Karargâhı, yarma harekâtının ileri unsurlarının hemen gerisinde olacaktı. 502. SS Ağır Tank Taburu, onun birlikler düzeyinde komutan etkinliğini ciddi biçimde azalttı. Ayrıca Generali, ilk yarma girişimine yeterli biçimde komuta edememekle de suçlamaktadır. Alman yarma planının öncü kuvveti 28 Nisan'da 502. SS Ağır Panzer Taburu ve Kurmark Panzer Tümeni'nden kalanlar olmuştu. Bu birlikler iki kol halinde ayrıldı. Kuzey kol, 502. Ağır Panzer Taburu'ndan, 9. Ordu Karargâhı'ndan, 11. SS Panzer Kolordusu Karargâhı'ndan ve Kurmark Panzer Tümeni Karargâhı'ndan oluşuyordu. 21. Panzer Tümeni'nin kılıç artıkları kuzeybatı yönünü örtmekteydi. 32. SS Panzer Tümeni kalan kısmı ise doğu yaklaşımını örtmek ve artçılık görevlerini üstlenmişti.

General Busse 25 Nisan sabahı iki muharebe grubuna emirlerini verdi. Albay von Luck'un müfrezesi, 21. Panzer Tümeni ve Pipkorn Müfrezesi (35. SS Tümeni ve Polis Mekanize Tümeni) Baruth yolu yönünde taarruz emri aldılar. Albay von Luck, esas olarak 125. Panzer Mekanize Alayı'nı ve 22. Panzer Alayı tanklarını kullanarak Hable'den harekete geçti. Pipkorn Müfrezesi ise 35. SS Tümeni ve 10. SS Panzer Tümeni tanklarıyla Schleepitz'den harekete geçti. Albay von Luck'a verilen emirler, bir koridor açarak 9. Ordu birlikleri için bu koridoru, sadece 9. Ordu birlikleri için açık tutmaktı. Bu koridoru sivillerin kullanmasına izin verilmedi. Albay von Luck'un kuvvetleri, Sovyet 50. Muhafız Piyade Tümeni'nin Baruth'taki savunma hatlarına kadar başarılı bir ilerleme sağladılar. Bu bölgedeki Sovyet savunması, yarı gömülmüş ve iyi mevzilenmiş Joseph Stalin Tanklarıyla takviye edilmişti. Muharebe grubu, önce 329. Piyade Tümeni ve aralarında Panther tankların da olduğu zırhlı araçlarıyla Sovyet savunmasına yüklendi, fakat savunma karşısında dağıldı. Baruth önlerinde yaşanan bu meydan muharebesi, Alman muharebe grubu için aslında baştan kaybedilmiş bir muharebedir. General Busse bu durumu haber alınca, Albay von Luck'a bölgede kalmasını ama taarruzu devam ettirmemesini emretti. Ancak Albay emre uymadı ve muharebe grubu dağıldı, sonuçta askerler bireysel ya da küçük gruplar halinde taarruzları sürdürmeye çalıştılar.

Baruth civarındaki muharebeler ertesi gün de devam etti ve bazı Alman tank imha grupları bir kısım Sovyet tankını mevzilerinde imha ettiler. Teneke kutulardaki bazı ikmal malzemesi hava yoluyla bölgeye iletildi fakat yine de Alman muharebe grubunun gücü, bir Sovyet karşı taarruzunu durdurmakta yetersiz kaldı. Öğlen sıralarında Sovyet 4. Hava Bombardıman Kolordusu'na bağlı 55 uçaklık bir hava akınını 8 - 10 uçaklık bir dizi taa