ok üzerine durulmaktadır. Temsil organı görevini İlk Etnik Gruplar Kurulu yerine getirmekte. Günümüzde Aborjinlerin %20’si yerli olarak tanımlanmamakta. İlk etnik grupların bazıları (Quebec bölgesinde yaşayan Kichesipirini kabilesi gibi) kabile olarak tanınmamakta.

“First Nations” kavramı ilk olarak 1982’de resmi olarak kullanılamaya başlandı. Birçok etnik grubun adı ve Yerli Gruplar kavramı ortadan kalktı, böylece de bu tek başına kullanılmaya başlandı. “Kabile” kavramı Birleşik Krallık’ta yaygın olarak kullanıldığı sıralar, Kanada’da “Grup” kavramı resmi dilde geleneksel olarak kullanılmaktaydı. Bu yüzden de kabile, boy ve Aborjin kavramlarını kapsayan bir üst kavram gerekmekteydi.

Gerçi “Aborjin” kavramı, Kanada’da kullanılmaktaysa da hukuksal düzeyde tam olarak yeterli olmamaktaydı. Bundan dolayı halk “yerli” tanımını tercih etmekteydi. Bölgelerde Department of Indian Affairs and Northern Development (Yerli Sorunları ve Kuzey Gelişimi Bölümü) adı altında bakanlıklar bulunmaktaydı.

Yerli Kanunu’yla yerliler üç farklı türe ayrılmışlardır:

1-Sabit Yerliler: Yerli toplumlara mensup, yerli olarak kaydedilmiş ya da yerli nitelikli kişilerdir. Department of Indian Affairs and Northern Development’a bağlı Indian Registry’ye (Yerli Sicil Dairesi) kayıtlılardır.

2- Sabit olmayan Yerliler: Yerli olarak kaydedilmemiş, yerli toplumlara mensup kişilerdir.

3- Anlaşmalı Yerliler: 1871–1921 yılları arasında Büyük Britanya Krallığı ile yapılan Numaralı Anlaşmalardan (Numbered Treaties) on birincisiyle, yerli toplumlara mensup olan kişilerdir.

Dördüncü bir grup da, 1985’ten beri büyümekte olan yaklaşık 117.000 insandır. Bunlar, yerli bayanların yerli olmayan erkeklerle yaptıkları evliliklerden olan torunlarıdır. Kızılderili anlaşması sadece baba kökenli doğum haklarını belirleyici olarak kabul ettiğinden dolayı, örneğin İrokese kabilesine anne kökeninden mensup kişiler ve çocuklar bu tip yerliler sadece bir başvuru üzerine Kızılderili olma hakkına kavuşmaktaydı. Böylece diğer taraftan bu çocuklar bu statülerini kaybediyorlar ve bunun için bir yerliyle evleniyorlardı. Bu kural, “Bill C-31 Yerlileri” adı verilen grup için iki jenerasyon sonrasında tamamen tarihe karışıyordu.

Bilinen kabilelere mensup olanların, Yerli Kanuna ulaşıp resmi anlamda kabul görme isteğiyle, Indian Register tarafından kaydedildiler. Bu yerli kayıt, Department of Indian Affairs and Northern Development tarafından gerçekleştirilmektedir. 
Sabit Yerli kavramında yasalar ve halkın yönetimden istedikleriyle sayısal bir bağlantı vardır. Bu da maddi yardımlar ve hacizlere karşı konulmasına da dayanmaktaydı.

Sosyal durum; rezervlerden tamamen vazgeçme, başka rezervlere taşınma ya da evlilikle kaybedilebilir. Buna rağmen bu, yavaş da olsa yerel halkın orada yaşayan diğer halka oranla daha yoğun olmasıyla aşılabilir. Ayrıca şehirlerdeki kamusal görevlendirmeler de değiştirilmelidir.

Köken bilinmeye başladıkça, ırkçılıkla desteklenen haksızlık ve hor görme endişesi de ortaya çıkmıştır.

Temmuz 2009’da, Department of Indian Affairs and Northern Development, internet sayfasında, bakanlığın tanıdığı 632 “kök” olduğunu duyurdu. Rezervler il ve bölgelerde farklı olarak dağılmaktaydı. Bilinen ilk toplumsal oluşumların 632’sinin il ve bölgelere ve rezervlere göre dağılımı aşağıdaki gibidir:
Her 3 kabileden bir tanesinin yaşadığı British Columbia, 3000 rezervin % 57’sini kapsar.
Kanada’nın batısı ilk etnik uygarlıkların en fazla sayıda yaşadığı yerdir. Cree’ler de oldukça geniş bir bölgeye yayılmış oldukları halde, bu bölgede en çok paya sahip olanlardır. Irokesen’ler in bu bölgedeki sayıları da Aralık 2008 sayımlarına göre 19.600’dür. Bu bölgedeki en büyük 10 kabile aşağıdaki gibidir:

1- Akwesasne Mohawk Halkı, Ontario (10.953)

2- Kainai Halkı, Alberta (10.625)

3- Kahnawake Mohawk Halkı, Quebec (9.092)

4- Saddle Lake Cree Halkı, Alberta (9.038)

5- Lac La Ronge Yerli Kesimi, Saskatchewan (8.828)

6- Peter Ballantyne Cree Halkı, Saskatchewan (8.679)

7- Pegius, Manitoba (8.526)

8- Quinte Körfezi Mohawkları, Ontario (7.904)

9- Bigstone Cree Halkı, Alberta (7.238)

10- Samson, Alberta (7.080)

1996’da 80.000 daha az olan yerli sayısı, 2006 nüfus sayımına göre 1.172.790 olmuştur ki bu sayı da toplam nüfusun % 3,8’ini oluşturmaktadır. 2006 nüfus sayımında 698.025 yerli, il etnik gruplardan birine mensuptur. Yaklaşık 700.000 yerliden 564.870’i kayıt altına alınmıştır ve kayıtlı olmayanların büyüme hızı, kayıtlı olanlara oranla iki kat daha fazladır. Toplamda, 1996–2006 yılları arasında ilk etnik gruplara mensup kişi sayısı %29 artmıştır.

1996’da yerli nüfusun % 58’i rezerv olmayan bölgelerde yaşarken, 2006 nüfus sayımında rezerv bölgelerde yaşama oranı % 60’a kadar yükselmiştir.

Tutulan kayıtlara göre, yerlilerin sadece 335.109 tanesi rezervler dışında, 24.329’u da Krönland’da (Çek Cumhuriyetinde Lanskroun adlı kasaba) yaşamaktadır.

En büyük kentler; Winnipeg (25.900), Vancouver (23.515), Edmonton (22.440) ve Toronto (17.275) idi. Saskatoon’da 11.510, Calgary’de 10.875, Ottawa-Gatineau’da 10.790, Montreal’de 10.130, Regina’da 9.495 ve Thunder Bay’de 7.240 yerli yaşamaktadır. Prens Rupert ise halkın %32’sinin yaşadığı Kanada’nın en kalabalık şehridir.

Yerli halk, nüfusun geri kalanından daha gençtir. Yerli halkın % 50si 23,5 yaşın altında ve Kanada’nın geri kalanının ortalaması 39,5. Yerlilerin %35i 14 yaşından küçük ve halkın bu kesiminin daha da artacağı düşünülmekte. Ortalama yaş 25, yani Kanada ortalamasının 15 yaş altında. Saskatchewan’da ise bu ortalama 20.

18. yüzyıla kadar, yerli halk arasında bir dil birliği farkındalığı yoktu; fakat günümüzde Quebec’te en geniş bölgeye yayılmış olan dil İngilizcedir. Nova İskoçya ve New Brunswick’de aynı zamanda Fransızca da konuşulmaktadır.

First Nations’ın 50 den fazla dili, 10 farklı dil ailesine aittir. 1996’da, 147.000 dil kullanıcısının, Cree’lerin dili olan Algankin Dil Ailesine dâhil (Kanada’daki 19 dilin de dâhil olduğu kuzeybatıdaki 31 dili de kapsayan) 20.000 dil kullanıcısının Athapakischen’e ait olduğu belirlendi. 6 dil ailesi ise, dil kullanıcılarının sadece %7’sini kapsamakta. En büyük 3 dil ise yaklaşık %93’ünü ana dil olarak “yerli” dillerini kullananlar oluşturmaktadır.

Amerika büyük oranda dil çeşitliliğinin görüldüğü bir bölgeydi. Akrabalık ilişkilerinin belirlenmesinde, en çok konuşulan dillerin belirlenmesi değil, bu konuda yaşanan problemler ve nasıl çözüldükleri rol oynamaktaydı. Dil çeşitliliği günümüzde de, yok olmakta olan ve tamamen yok olmuş dillere rağmen oldukça fazladır. Etnologlar, 1993’te Kanada’da yaşayan 85 dil belirleyip bunların 74’ünün yerli halkın kullandığı diller olduğunu belirttiler.

Genel olarak hala kullanılmakta olan diller “karışık” olarak nitelendirilebilecek olanlardır. Kanada yerlilerinden bir grup olan Metis’lerin kullandığı, Cree dilinin bir alt dalı olan Michif, adını Kanada’nın güneyindeki bir nehirden alan Assiniboine ve Fransızca bu “karışım”ı oluşturmaktadır. Ayrıca adını yine konuşulduğu yer olan Manitobo’daki Red River’dan alan, Michif’e benzeyen, aynı zamanda da Red-River şivesi olarak da bilinen Bungee dili ise, Cree ve İskoç Galleri’nin konuştuğu dillerin bir karışımıdır.

Kanada yerlilerinin dilleri, günümüzde yok olma tehlikesiyle en çok karşı karşıya olan diller arasındadır. 1996’da (her ne kadar 1970’lerden beri oldukça zorluk yaşamış olsalar da) sadece Cree ve Ojibway dillerinin sürekliliğinin güvence altında olduğu belirilendi. Bunun sebebi de sözlüklerde ve gramer kitaplarında bu dillere tekrar yer verilmesine dayandırılmaktadır. Doğal kullanım alanlarında, doğal kullanıcılar tarafından kendi harfleri ve işaretleriyle; okul, müzik ve farklı ritüellerde, aynı zamanda internetten dil öğrenimi ve üniversite eğitiminde kullanılması da sebepler arasındadır. Eylül 2008’de, Ontario’daki Anishinaabe Grubu (Anishinaabe Language Advisory Group) bu dilin İngilizce’den önce kullanılan ilk anadil olduğunu açıkladı.

Dilin kendine ait belli bir alfabesi ve yazı stili olmasından kaynaklanan problemler, yerlilerin kullandıkları dillerin yeniden düzenlenmelerine neden oldu. Bu tür, farklı farklı alfabe ve yazı stiline sahip diller, misyonerler ve dilbilimciler tarafından geliştirilmeye çalışıldı. Bunun için de ilk koloniler dönemine kadar geriye gitmek zorunda kaldılar. Pater Chrestien Leclerc, 1657’de 5000’den fazla işaretle hiyeroglif türde bir yazı geliştirdi. Bu dille yazılan ilk ve tek kitap, 1866’da Viyana’da basıldı.

Yerlilerin kullandıkları dillerden yararlanma, gittikçe artmaktadır. 2006 nüfus sayımına göre, rezervlerde yaşayan nüfusun % 51’i kendi yerel dilini kullanmaktadır, ancak bu oran şehirlerde sadece % 12’dir. Rezervlerde konuşulan 75 yaşından büyüklerin dillerin % 18’i, 14 yaşının altındakiler çocuklar arasında % 21 oranında konuşulmaktadır. Ancak şehirlerde bu dili konuşabilen çocukların oranı sadece % 6’dır. 15 ile 24 yaş arasındakilerin % 24’ü kendi “yerli” dillerini bu dönemde tekrar öğrenmeye başlamışlardır.

2006’da Cree dilinin kullanıcı sayısı 87.285 idi ki bu dil en fazla dil kullanıcısı tarafından konuşulan dildir. Bunu, 30.255’le Ojibway, 12.435 ile Oji-Cree, 11.080’le Montagnais-Naskapi, 9.250 ile Dene, 8.540 ile Mi’kmaq, 6.285 ile Siouan dilleri, 5.320 ile Atikamekw ve 4.760 ile Blackfoot izler. Ayıca sayı bakımından en hızlı büyüyen dil bölgesi de %20 ile Oji-Cree’dir. Bunun dışında % 31 oranında Haida, %30 oranında Tlingit ve yine %30 oranında Malecite dillerinin küçülmeleri de son on yılda belirlenen en büyük gerilemelerdir. Kendilerine miras olarak kalan yerel dillerini ikinci dil olarak öğrenenlerin oranı da %30’un üzerindedir.

On Kuzey Amerika tarım sahası (Alfred Kroeber’e göre) beş yerleşim bölgesinde toplanmıştır:
Büyük ölçüde değişik iklim ve bitki örtüsünden dolayı bu beş bölge oldukça kati bir şekilde birbirinden ayrılır. Benzer çevre koşulları ve ilişkiler ise yeniden benzer kültürler meydana gelmesine neden olmuştur.







Veçernyaya pesnya

Veçernyaya pesyna (Rusça: Вечерняя песня / "Vechernyaya pesnya", "Akş