rev yaptı.Haaretz gazetesinde haftada bir köşe yazısı yayınlamaktadır. Kitapları bugüne kadar 9 dilde basılmıştır.

"Yedinci Milyon: İsrail ve Holokost" (2000) adlı kitabında Segev, İsrail siyaseti, ideolojisi ve kimliği üzerinde Holokost'un derin etkisini araştırmıştır. Bununla birlikte, Segev'in kitabı "Los Angeles Times"'ın kitap incelemesinde Elie Wiesel tarafından övülmüştür.

"Tek Filistin: Britanya Mandası Altında Yahudiler ve Araplar" adlı kitabında Segev,("New York Times Editörün Seçimi", En İyi Kitap (2000) ve Ulusal Yahudi Kitabı Ödülü Sahibi) 1917–1948 arasında Filistin'deki Britanya Mandası dönemini anlatmaktadır.

Segev'in, Altı Gün Savaşı'nın sosyal ve politik arka plan tarihini aktardığı "1967" (2006) adlı kitabı tarihçi Saul Friedlander tarafından "muhtemelen İsrail tarihinin o en kritik günlerini anlatan en iyi kitap" olarak tanımlanmıştır..

Savaşın Altı Günü kitabının yazarı ve İsrail'in ABD Büyükelçisi Michael Oren, Segev'in Altı Gün Savaşı üzerine kitabına ilişkin olarak "kendi bakış açısını ispatlamak için yaptığı uğraşlar Segev'in sadece kendisiyle çelişmesine neden olmamış, aynı zamanda açık yanlışlar yapmasına neden olmuştur" sözleriyle sert eleştirilerde bulunmuştur. Bunun yanı sıra Oren, "Arap dinamiğini önemsemeyerek ve revizyonist bir gündem oluşturmak için metnini çarpıtarak Segev, savaşın derin anlamına ulaşma teşebbüsünü baltalamaktadır. Bu anlayış, Arapların ve İsraillilerin gelecekte benzer çatışmalarından kaçınmaları ve barış içinde birbirleriyle yaşamaları için hayatidir" eleştirisinde bulunmuştur."







Serbest vuruş





Theodor Busse

Ernst Hermann August Theodor Busse (15 Aralık 1897 - 21 Ekim 1986),II. Dünya Savaşı sırasında Alman general.

Busse, 1915 yılında bir askeri öğrenci olarak, Şubat 1917 yılında hizmete başlayarak Alman İmparatorluk Ordusu'na katıldı. Hohenzollern Demir Haçı madalyası kazandı. Ateşkes sonrası Reichswehr içinde giderek yükselen 2000 subaydan biri olarak kabul edildi.

Nisan 1939 yılında Genelkurmay subay ve Ağustos ayında Genelkurmay Başkanı tarafından onaylanmış bir eğitim programı hazırladı. Program 30 Eylül 1940, 1 Ekim 1939 dönemi kapsamaktadır. 1940 ve 1942 yılları arasında 11. Ordu komutanı Erich von Manstein'ın (sonradan Generalfeldmarschall) "Birinci Harekât Kurmay Subayı" (kısaltması: Ia, ) olarak görev yaptı. Doğu Cephesi'nde 1943'den 1944'e kadar Güney Ordular Grubu Kurmay Başkanı oldu.

Savaşın son beş ayı boyunca, Vistül Ordular Grubuna bağlı 9. Ordu komutanı oldu. Sovyetlerin Almanya içine ilerlemeye devam olarak Berlin Muharebesi'nde görev aldı. Özellikle Seelow Tepeleri Muharebesi ve Oder-Neisse Muharebesi sırasında 9. Ordu'nun başındaydı.

1945 ve 1946 yılları arasında Busse Savaş esiri oldu. Savaştan sonra Busse, Batı Almanya'nın sivil savunma müdürü oldu ve II. Dünya Savaşı'nın askerî tarih üzerinde çalışmaların düzenleyen bir dizi yazı yazdı.




Bessemer ve Thomas Çeliği

Bessemer ve Thomas Çeliği, çeliğin elde ediliş yöntemlerine göre sınıflandırılmış hallerinden birisidir. İlk defa 1856 yılında Henry Bessemer tarafından bulunan çelik elde ediliş yöntemi ardından Thomas Gillchrist tarafından 1876 yılında geliştirilmiş ve bu yöntem ile elde edilen tüm çeliklere Bessemer ve Thomas Çeliği adı verilmiştir.

Yüksek fırınların gelişimiyle eş zamanlı olarak pik eldesi de hızlanmıştır. Elde edilen dökme demir ile bazı gereç ve donanımlar hızlı bir şekilde yapılabiliyordu ancak çeliğin işlenmiş demirden daha üstün yanları olduğu da biliniyor ve sıvı ham demiri çeliğe dönüştürme çalışmaları da sürüyordu.İlk önceleri üstü açık ocak veya pota içerisindeki sıvı ham demirin yüzeyine oksitleyici gaz üfleyerek karbonun azaltılması ile çelik üretimi gerçekleştirilmişti ancak uzun süren işlemlerden sonra elde edilen sıvı ham demirin ancak %2 lik kısmı çeliğe çevrilebilindiğinden dolayı 19. yüzyılın ortalarında çelik her bakımdan lüks metal konumundaydı.

Bessemer Konverteri 1813-1898 yılları arasında yaşamış İngiliz Henry Bessemer'in 1856 yılında bulduğu ve kendi ismini vermiş olduğu yumurta şeklinde ve etrafında kil veya dolomit astarlı bir yüksek fırındır.Fırının alabildiği yük hacmi 8-30 tona kadar değişmekte normal yükleme 15 ton civarı yapılmaktadır.Fırının üst tarafında teknenin gövdesine bağlı olarak bir tarafa doğru eğilmiş yamuk açık bir alan mevcuttur, alt kısmı ise havanın üflendiği delikli kanallardan oluşmaktadır.Tekne komple bir mil üzerine oturtulmuştur ki bu sayede ergimiş çelik eldesinden sonra tekrar ağız döndürülerek yeni sıvı ham demir ilave edilebilsin.Oksitleme işlemi boyunca çelik eldesinde istenmeyen maddeler gaz veya katı curüf şeklinde silikon manganez ve karbon oksit şeklinde ortamdan uzaklaşır.Fakat bir miktar fosfor ve kükürt yanmadan çelik eldesinde bulunmaktadır.
Bessemer Konverteri sayesinde çelik üretimi kullanılan ham demirin %50 leri mertebelerine çıkmıştır. Önceleri çeliği sıvı halde tutmayı başaramayan fırınlar bu yöntemle hem istenmeyen maddeleri yakmayı hem de bu yanan maddelerden açığa çıkan enerji ile çeliği sıvı halde tutabilmeyi başarmıştı.Önceleri çok çok uzun ve pahalı olan çelik elde etme yöntemi artık hızlanmış ve daha ucuz hale gelmiş bu sayede çelik kullanımı da üretim sektöründe yerini almıştı.

Henry Bessemer'in bulmuş olduğu fırın sayesinde çelik üretimi hızlanmış ve artmış olsa da yakmayı başaramadığı fosfor ve kükürt çeliğin istenilen özelliklerde eldesini zorlaştırıyordu.Bu durumu 1850-1885 yılları arasında yaşamış yine İngiliz mucit Sidney Gilchrist Thomas'ın, 1876 yılında Bessemer Konvertöründe kullanılan asit astar yerine bazik dolomit astar kullanarak bu sorunu ortadan kaldırmış ve ham sıvı demiri büyük ölçekte yakmayı başarmıştır. Gilchrist Thomas'ın bulduğu bu yeni astarlı konvertöre Gilchrist-Thomas konventörü de denmektedir.

Bulunan yüksek çelik üretme yüksek fırını ve daha sonra yapılan astar değişikliği ile bu fırının son halini alması çelik elde etme hızını öncekinden çok daha fazla arttırmış ve çelik alaşımının kullanım alanlarını çok geliştirmiştir, ancak hızlı üretimle elde edilen çeliğin kalitesinin yetersizliği nedeniyle çok uzun ömürlü olmamış piyasadaki yerini daha yavaş ve kaliteli çelik elde edilmek üzere Siemens Martin fırınının 1863 yılında geliştirdiği yönteme bırakmıştır.




Silikon kalıplama

Silikon kalıplama, kalıp malzemesi olarak silikonun kullanıldığı, kalıplarının döküm yöntemiyle imal edildiği bir üretim yöntemidir. 1970'li yıllardan bu yana düşük adetli seri üretim ve model kopyalama amacıyla kullanılmaktadır. Çok hızlı bir şekilde kalıp üretimi gerçekleştiğinden test amaçlı prototip imalat yöntemi olarak da kullanılmaktadır.

Silikon kalıplar düşük çekme değerleri (%0,1) ve yüksek detay yakalamaları sebebiyle genellikle heykeltıraşların modellediği eserlerin çoğaltılması amacıyla kullanılagelmiştir. Özellikle ters açılı parçaların alçı ve polyester kalıplarla üretilemediği durumlarda esnek silikon malzemesi kolay bir çözüm olmuştur.

Silikon kalıplara çift komponentli plastik malzemeler dökülerek parça üretimi yapılmaktadır. Polyester bu konuda geçmişte yaygın olarak kullanılmaktaydı. Ancak 80'li yılların sonlarına doğru malzeme teknolojisindeki gelişmelerle birlikte polyester malzemenin yerini teknik özellikleri daha üstün olan poliüretan döküm malzemeleri almaya başlamıştır. Böylece silikon kalıplama yöntemi diğer endüstriyel ürünlerin de üretiminde yer edinme imkanı bulmuştur.

Silikon kalıplama diğer döküm kalıpçılığı yöntemleri gibi öncelikle bir master model imalatı ile başlamaktadır. Master modeller el işçiliği, CNC tezgâhları veya hızlı prototipleme yöntemleriyle üretilebilirler. Eğer kopyalama amacıyla kalıp alıncak ise örnek parça master model olarak kullanılabilir.


Silikon kalıplama hediyelik eşya üretiminde yaygın bir biçimde kullanılmaktadır. Ardından test amacıyla üretilen ve saha testlerinde kullanılan prototip imalatı gelmektedir. Otomotiv, savunma sanayi ve beyaz eşya sektörlerinde ürün testlerinde kullanılmaktadır.






Sarıpınar 1914

Sarıpınar 1914, Turgut Özakman’ın 1967’de yazdığı iki perdelik güldürüdür. Reşat Nuri Güntekin’in, Değirmen adlı romanından uyarlanmıştır.

Birbirinden kopuk devlet-birey ilişkisi, basının yozlaşmışlığı, sözde aydınların yapmacık davranışları, bürokratlarının çıkarcılığı gibi meselelerin eleştirildiği; göstermeci bir anlatımla kaleme alınmış bir oyundur. Oyunda yirmiye yakın tablo, bir anlatıcı tarafından birbirine bağlanır. 
Eser ilk kez, 1967’de Ankara Sanat Tiyatrosu tarafından Engin Orbey sahne düzeniyle sahneye konulmuş ve önemli bir tiyatro olayı olarak Türk tiyatro tarihine geçmiştir 
1914 yılında Anadolu’daki Sarıpınar kasabasının kaymakamı ve diğer ileri gelenleri, bir bağ evinde eğlence düzenleyip dansöz oynatırlar.Bu eğlence sırasında sarhoş olup dansöz kız Naciye için birbirlerine girerler ve ertesi sabah bu durumdan “zelzele oldu” şeklinde bahsederler. Zelzele olduğu haberi bir telgrafla İstanbul’daki gazetelere ulaşınca gerçekten bir doğal afet olduğu zannedilir. Basının abartması ve duyguları sömürmesi sonucu felaket bölgesi kabul edilen Sarıpınar’a yardım yağar; Osmanlı’yı kendi yanında Dünya Savaşı’na sokmak isteyen dünya devletleri bile işin içine karışıp yardım gönderirler. Kasaba yetkilileri gelen yardımları devletin hizmetlerinin o güne kadar ulaşmadığı fakir kasaba halkına dağıtır. Mutasarrıftan valiye kadar devletin değişik kademesindeki yetkililer işin aslını fark etseler de kendi başlarının derde girmemesi için yalanı örtmeye çalışırlar. Küçük yalanlar, gittikçe daha büyük yalanlar doğurur. Felaket bölgesini görmeye devletin en yüksek kademesindeki insanlar, hatta şehzade ve batılı gazeteciler gelir. İlk defa gördükleri Anadolu halkının sefaletini, zelzele sonucu oluşmuş zannettikleri için yalan ortaya çıkmaz. Böylece oyun "mutlu son"la sonlanır.




Aras Holding

1977 yılında arkadaşları ile Evdaş'ı kuran Celal Aras, 2 yıl süren ortaklığının ardından 1979 yılında tek başına Aras Dağıtım ve Pazarlama'yı kurdu. Aras Dağıtım ve Pazarlama 10 yıl boyunca büyük bir gelişme ka