e bir müddet ikamet ettikten sonra Said bölgesindeki Münyetü Beni Hasib’e yerleşti ve hayatının sonuna kadar burada yaşadı. Kendisinden ders alanlar arasında oğulları Şehabeddin Ahmed ile İbnü’z Zübeyr, İsmail bin Muhammed bin Abdülkerim, Ebu Bekir Muhammed bin Ahmed bin Ali el-Meymuni ve Ziyaeddin Ahmed bin Ebu’s Suud es-Satrici’nin adlarını zikredebiliriz.

Mütevazi kişiliği ve sade yaşantısı ile tanınan, zühd hayatına önem veren, itkan sahibi bir âlim olarak kaynakların zikrettiği Kurtubi 29 Nisan 1272 Münyetü Beni Hasîb’de vefat etti ve buraya defnedildi. Kabri 1971 yılında onun adına inşa edilip hizmete açılan bir cami avlusundaki türbesine nakledilmiş olup halen ziyaretçilere açık bulunmaktadır.

Tefsir, hadis, kıraat, fıkıh gibi İslami ilimlerde çok iyi yetişmiş olduğunu kaleme aldığı eserleriyle ortaya koyan Kurtubî’yi Zehebi “ilimde derya” olarak nitelendirmiş diğer âlimlerde hakkında benzer ifadeler kullanmışlardır.

Kitap ve sünnet yolunu tutan tasavvuf ehline karşı çıkmamışsa da cehalet ve hurafe temeline dayanan sûfiler hakkındaki olumsuz tutumunu açıkça ortaya koymuştur. Bu arada devlet adamlarını çekinmeden eleştirmiş, zamanın idarecilerinin rüşvet aldığını ifade etmiş , onların hukuk dışı davrandıklarını, menfaat karşılığında hükmettiklerini, Allah’ın dinini değiştirdiklerini ileri sürmüştür.

Kurtubi hakkında doktora ve yüksek lisans tezleri mevcuttur. Eserlerine dair inceleme çalışmaları da vardır. Halihazırda birçok kitapta ve makalede Kurtubi’den alıntılar yapılmakta ve görüşlerine büyük önem verilmektedir. Bunların dışında Kurtubi’nin günümüze ulaşan veye ulaşmayan pek çok eseri vardır.


Bu mukaddimenin başında, tefsirinde takip edeceği metodu bizzat kendisi söyle açıklamıştır: 

Mukaddimede geçen bu bilgilerden de anlaşılacağı gibi eser baştan sona Kur’an tefsiridir. Ancak ahkam ayetlerine önem verilmiştir. Gerçekten Kurtubi mukaddimede verdiği bu esaslara uymuş ve rivayet ağırlıklı, son derece faydalı bir tefsir ortaya koymuştur. Tefsirde rivayete ağırlık verilmesi yanında dirayet ihmal edilmiş değildir. Yaptığı alıntılarda genel olarak kaynak göstermiştir.

İstifade ettiği eserler arasında Ahkamu'l-Kur'an'lar önemli yer tutar. Bunlar içinde en çok Ebu Bekir er Razi el Cassas (ö. 981), İlkiya el Herrasi (ö. 1110) ve Ebu Bekir İbnu'l Arab’ın (ö. 1148) Ahkamu'l Kur'an'larından istifade etmiştir. Bilindiği üzere bunlardan İbnu'l-Arabî, Malikî/Zâhirî; İlkiyâ el-Herrâsî Şafi; Ebu Bekir el-Cassâs ise Hanefi’dir. Eserlerinde görüşlerine yer verdiği kimseleri tenkit de etmiştir. Ahkamu'l-Kur'ân'lar dışındaki tefsir kaynakları içinde Ebu Cafer Taberi (ö.923)'nin Camiu'l Beyan'ı, Ebu Cafer en Nehhas’ın (ö. 949) I'rabu'l Kur'an ve Maani'l Kur'an'ı, Ebu Bekir en-Nakkâs (ö.962)'in Sifâu's-Sudûr adli tefsiri, Ebu'l-Abbâsî Ahmed ibn Ammar, el-Mehdevî (ö.1039)'nin et-Tahsil li-Fevâidi Kitâbi't-Tahsili'l Câmi li-Ulûmi'd-Tenzil’i, ve el Maverdi (ö.1058)'nin Tefsir'i sayilabilir.






Ahit Kodu

Ahit Kodu veya Ahit Kitabı, Çıkış 20:19 - 23:33 arasında görünen metine akademisyenler tarafından verilen isimdir. Tevratsal açıdan, bu metin Sina Dağı'nda Tanrı tarafından Musa'ya verilen ikinci kanun kodlarıdır. Bu yasal metin küçük olmasına rağmen Tevrat'taki mitsvaların önemli bir bölümünü oluşturmaktadır, dolayısıyla Yahudi Kanunu'nun kaynağıdır.

Modern Belgesel hipoteze göre, bu metin kökeninde bağımsız olup Elohistler (E) tarafından yazılara eklenmiştir. Ahit eleştirisine göre yasal kodun Elohist versiyonu olan Ahit Kodu'nun Yahvist (J) versiyonu Ayin Dekalogu'dur. Birleştirilmiş JE kaynağında bu iki metin de yer almaktadır ve Ayin Dekalogu özet versiyonu olarak görünmektedir. Bu akademik çalışmaya göre Elohistlerin Ahit Kodu iki tablette yer almaktaydı fakat J ile birleştirilip JE oluştuğunda iki tablette Ayin Dekalogu kullanılmaya başlandı.

Belgesel hipoteze göre, orijinal Ruhbani kaynak, kendi görüşlerini yansıtmak üzere bu kodu tekrar yazıp Ayin Dekalogu'nu On Emir olarak da bilinen Etik Dekalog ile, Ahit Kodu'nu da Kutsal Kod ile değiştirdi. Yasal maddelerin zaman içinde artmasıyla Ruhbani kaynak JE kaynak ile birleştirildi. Bu geliştirilmiş kanunlar, altın buzağı olayından ve Tanrı tarafından verilen iki tabletin parçalanmasından sonra tekrar Tanrı tarafından verildiği söylenen ikinci tabletlerde yer almaktadır.

Kanunların şekli ve içeriği, M.Ö. 1. binyılda yakın doğudaki, Babil'deki Hammurabi Kanunları gibi, diğer kanunlarla benzerlikler göstermektedir. Martin Noth ve Albrecht Alt gibi bilimadamlarına göre bu kanunlar muhtemelen Kenanlıların toplumsal kanunlarıydı ve İbraniler kendi dini uygulamalarını eklediler. Michael Coogan gibi diğer bilimadamları ise Ahit Kodu ile Hammurabi Kanunları arasında gözle görülür farklılıklar olduğunu dile getirmektedir. Ahit Kodu, büyük ölçüde safsatacıdır, yani kanunlar şartlara göre detaylarıyla değerlendirilir, ve bu durum özellikle Çıkış 21:33-36'da görülür. On Emir'deki gibi daha kesin ve genel olan müsellem yasalar da Ahit Kodu'nda yer almaktadır. Örnek: Çıkış 21:17. Ahit Kodu, Tevrat'taki diğer yasalar gibi, cezai ve toplumsal kanunların yanı sıra ayinsel kanunları da içerir. Kanunun türü ne olursa olsun dini içeriklidir.

Akademik çevrede Ayin Dekalogu ile Ahit Kodu birbirlerine benzedikleri için hangisinin daha önce geldiği tartışma konusudur. Ahit Kodu, Ayin Dekalogu'nun genişletilmiş hali olabileceği gibi, Ayin Dekalogu, Ahit Kodu'nun özeti de olabilir. Bir diğer görüşe göre, benzer kanunlar ve dini idealler baz alınarak bu iki grup yasa birbirinden bağımsız yapılandırılmış da olabilir.

Ahit Kodu, üretildiği zamanın toplumsal değerlerini yansıtmaktadır ve bu değerlerin bazıları 20.yy Batı dünyası değerlerinden farklıdır.

Antik kültürün bakış açısına göre kadın erkeğin malıdır, safsatasal kanunlara göre (Çıkış 22:16-17) babasının malı olan evlenmemiş bir kadın bakireliğini kaybederse o kadının değeri düşer. Fakat kanun yine de kadınla yatan erkeğin başlık parası ödemesini zorunlu kılar. İkinci örnek ise (Çıkış 21:20-21) kölelerle ilgilidir; değnekle dövüp kölesini öldüren kişi cezalandırılır fakat köle hemen değil de bir iki gün sonra ölürse adam cezalandırılmaz çünkü köle sahibinin malıdır ve köleler İsrailoğulları erkekleriyle aynı haklara sahip değildir.

Ahit Kodu'ndaki bazı kanunlar ise günümüz batı değerleriyle benzerlikler gösterir. Çıkış 21:15,17 ve Çıkış 22:21-22'de de açıklandığı üzere, annenin değeri babanınkiyle aynıdır; sosyal açıdan düşük sınıf olanlara, yabancılara, dullara ve öksüzlere yardım edilmelidir.





Hocine Ragued

Hocine Ragued (11 Şubat 1983, Paris), Fransa doğumlu, Tunuslu futbolcudur.

Ailesinin Fransa'ya göçü nedeniyle Fransa'da futbola başlamıştır. 2001-2002 yıllarında PSG'nin altyapısında oynamıştır. 2002-2006 yıllarında PSG formasını 1 defa giyen oyuncu 2002-03 sezonunda FC Istres ve 2004 sezonunda FC Gueugnon formalarını kiralık olarak giydikten sonra 2006-09 sezonlarında Ligue 1 ekiplerinden RAEC Mons'a transfer olmuştur. 2009-11 sezonlarında Slavia Praha formasını giyen oyuncu 2011'in devre arasında Kardemir Karabükspor formasını giymiştir.

İlk kez 2004 yaz olimpiyatlarında Tunus millî takımı ile forma giymiştir. 2010 Afrika Uluslar Kupası'nda da forma giymiştir.





Murat Karakoç

Murat Karakoç (d. 7 Eylül 1979, İzmir), Türk futbolcudur. 2. Lig ekiplerinden Turgutluspor'da oynamaktadır.

Futbola Bucaspor altyapısında başlayan Murat, 1998 yılında profesyonelliğe geçiş mukavelesi imzalayarak as takıma alındı. Burada genç yaşına rağmen uyum sorunu yaşamadan as takıma adapte oldu be sık sık oynamaya fırsatı buldu. Bucaspor için ilk resmî karşılaşmasına 16 Ağustos 1998 tarihinde Eskişehirspor'a karşı oynanan 1. Lig karşılaşmasında çıktı. 1999-2000 1. Lig sezonunda Bucaspor'un klasman gruplarını geçememesinden dolayı klasman gruplarını geçebilen Aydınspor'a transfer oldu. Aydınspor'un Süper Lig'e yükselmek için oynadğı Play-off maçlarının yarı finalinde Çaykur Rizespor'a elenmesinden ötürü sezon sonu Aydınspor'dan ayrıldı.

Yeni sezon için İzmir futbolunun köklü ekiplerinden Altay'a transfer oldu. Altay'la 2001-02 sezonunda 1. Lig'i Lider tamamlayıp Süper Lig'e yükselmeyi başardı. Bir sezon Süper Lig'de oynadıktan sonra Altay geri 1. Lig'e düştü ve Murat takımdan ayrılıp Manisaspor'a transfer oldu. Manisaspor'da bir sezon kaldıktan sonra Altay'a geri döndü fakat burada'da bir sezon ikamet ettikten sonra başka bir İzmir ekibi olan Karşıyaka'ya transfer oldu.

Bir sezon aradan sonra son 20 yılın en istikrarlı ege takımı olana ve Süper Lig'de oynayan Denizlispor'a transfer oldu. Burada üç buçuk sezon sıkça oynama fırsatı buldu.

2009-10 sezonunun ara transfer döneminde eski takımı Bucaspor'a transfer oldu ve Bucasporla 1. Lig'i ikinci sırada tamamlayıp Süper Lig'e yükselme başarısını gösterdi. Bu başarıdaki katkısına rağmen sezon sonu takımdan ayrıldı.

2010-11 sezonundan daha önce de iki kez formasını giydiğı 1. Lig ekiplerinden Altay'da oynadı. Sezon bitimi sözleşmesini çift taraflı fesh ettirerek serbest kaldı.

Bunun üzerine 2011-12 sezonunun yaz transfer döneminde 2. Lig ekiplerinden Turgutluspor'a transfer oldu.






Benekli centiyan

Benekli centiyan ("Gentiana punctata"), centiyangiller (Gentianaceae) familyasından bir bitki türü.

Karpatlar, Alpler ve Balkan Yarımadası dağlarında yayılış yapar.

20–60 cm'ye kadar boylanan dik gövdeli otsu bir bitkidir. Saplı yapraklar yumurta biçimli; çiçekler ise çan biçiminde sarı üzerine koyu mor noktalıdır. Çiçeklenme haziran ayında gerçekleşir.
2600 m yükseltilerde dağlık çayırlar ve meralarda yetişme imkanı bulur.
Botany.cz - Benekli centiyan




Lavaş peyniri

Lavaş peyniri, tam yağlı inek, koyun, keçi sütünden üretilir. Orta sert bir peynirdir. Krep ya da gözleme biçimindedir. Biraz batı lezzetine yakındır. Kahvaltı ve meze tabaklarında kullanılabilir.


Antakya yöresinde keçi ve inek tam yağlı sütlerinden yapılan çok az tuzlu, çok lezzetli özel bir peynirdir. Özellikle peynir tabaklarının en vaz geçilmez peyniri olmaya adaydır. Tam bir gurme ürünüdür.

İlkbahar sütünd