Rosenblatt ve F.E. Peters, Yahudilerin, (barış anlaşması imzalanmış olmasına rağmen) Mekke'deki Muhammed'in düşmanlarıyla gizlice işbirliği yapıp ona darbe yapmayı planladıklarını belirtir. Her büyük muharebeden sonra Muhammed bir Yahudi kabilesini suçlayıp onlara saldırdı. İki Yahudi kabilesi kovuldu biri de yok edildi. Bu olaylar sadece Yahudilere yapılan bir politikanın parçası değildi; pagan Araplara, monotesit yabancılara yaptıklarından fazlasını yaptı. Buna ek olarak, Muhammed'in Yahudilerle ihtilafı önemsiz bir detay olarak görülür. Lewis'e göre, Muhammed zamanında Yahudilerle Müslümanlar arasındaki çatışma çabucak Müslümanların zaferiyle sonuçlandığı için Kilisenin yarattığı antisemitizm gibi bir antisemitizm Müslümanlar tarafından oluşmadı. Ayrıca, Yahudilerin Hristiyanlık ile Müslümanlık mesajlarını reddedişi arasında fark vardır çünkü Muhammed hiçbir zaman Mesih veya Tanrı'nın oğlu olduğunu belirtmemiştir. Muhammed'in ölüşünün arkasında bir Yahudi olmaması önemli bir konudur.

Muhammed'in Yahudi arkadaşları ve bir de karısı (Safiye) vardı. Poliakov'a göre, "Muhammed'in her dine karşı gösterdiği saygı dikkat çekicidir."

Muhammed'in komşu Yahudi kabilelerleki ihtilafı halifeler üzerinde iz bırakmamıştır. İlk halife, tavrını Kuran ayetlerinde belirtilen hoşgörü üzerine kurmuştur.
Klasik yorumlar Muhammed'in Yahudilerle olan olaylarını küçük episotlar olarak görürler, fakat bu modern zamanda dış etkenler sebebiyle değişti. Poliakov, Muhammed'in hareketleri ve öğretileri sayesinde daha açık ve uzlaşmacı bir toplum yarattığını düşünmektedir, bu sebeple Müslümanların, Yahudilerin dinlerini ve hayatlarını koruma vazifesi olduğu fikrine sahiptir.

Hadislerde hem "Banu İsrail" hem de "Yahud" kelimeleri geçmektedir, ikincisi gelenellikle olumsuz olarak kullanılır. Norman Stillman'a göre:

"Tanrı'nın havarisini hedef alan fesat ve kindar Yahudiler" Medine'de dışlandı. Bu metinlerde "Yahud" kötü niyetli, dolandırıcı, korkak ve çözüm üretmekten yoksun kişiler olarak resmedilir. Fakat ortaçağ Hristiyan metinlerindeki gibi şeytani olarak gösterilmez.

Sıkça kaynak olarak kullanılan aşağıdaki hadis Hamas bildirgesinin de bir parçasıdır:

Schweitzer ve Perry'e göre hadislerdeki metinler Kuran'dakine kıyasla daha da serttir:
Onlar Tanrı tarafından ebediyen alçaltılmış, lanetlenmiş ve aforoz edilmiştir, asla tövbe edip affedilemezler; hilekar ve haindirler; küstah ve inatçıdırlar; peygamber katilidirler; kitapları tahrif eden yalancıdırlar; rüşvet alırlar; bir kafir olarak temiz değildirler, onlardan pis kokular yükselir.

Şu da ihtiyatla bilinmelidir ki bu kadar çok hadisin kaynakları doğrulanamamaktadır - İslam bilimcisi ve yorumcu Rıza Aslan'a göre kaynağı belirsiz 700,000 hadis vardır bunlar 10. yüzyılın sonlarında toparlanmıştır. Çoğu hadis, yazıldığı dönemdeki toplumun kültürünü ve bakış açısını yansıtmaktadır.

Jerome Chanes, Pinson, Rosenblatt, Mark Cohen, Norman Stillman, Uri Avnery, M. Klien ve Bernard Lewis modern İslam öncesi antisemizmin nadiren görüldüğü ve modern zamanlarda su üstüne çıktığı konusunda hemfikirdirler. Lewis'e göre duygusal sebeplerle Yahudilere veya diğer gruplara olan saldırılara ait işaretler az görülmektedir ve bunlar antisemit hareketler olarak tanınamazlar. Bazı olumsuz tavırlar kesinlikle olmuştur, bu, baskın bir toplumun diğer gruplara karşı olan "normal" duygularıdır ve her toplumda görülür. Müslümanların nefreti antisemitizm değil, "kafir"lere karşı olan genel bir tavırdı.

Lewis'e göre klasik İslam görüşünün ön plana çıkan bir özelliği Yahudilerin önemsizliğiydi. Dini, filozofik ve edebi İslami yazıtlarda Yahudiler dikkate alınmamış daha çok Hristiyanlık üzerinde durulmuştur. Yahudilere bazen biraz saygı gösterildi bazen de hatalardan onlar sorumlu tutuldu ama hiç Yahudi komplosundan ve hakimiyetinden korkulmadı; şeytani amaçlar güdüldüğü, kuyuları zehirledikleri söylenmedi ve hatta Osmanlılar Yunanlardan 15. yüzyılda öğrenene kadar kan iftirasına maruz kalmadılar.

Ünlü İslam teologu el Gazali Yahudilerin Tanrı hürmetinden dolayı onlara saygı gösterdi ve onları "imanda sebatkar" olarak tanımladı.

Poliakov'un yazılarında ortaçağ Müslüman edebiyatında Yahudilerin imanları bir örnek teşkil ettiği ve bu erdem İsrail'in kaderi olduğu anlatılır. Dediğine göre Binbir Gece Masalları'nda Yahudiler dindar, erdemli ve Tanrı'ya sadık resmediliyordu. Fakat Müslüman edebiyatında Yahudilere farklı şekillerde muamelle ediliyordu, bunun didaktik bir amacı yoktu, sadece eğlence amaçlıydı.

Yahudi İbn Nagraela, çelişkileri ortaya çıkarıp Kuran'a saldırınca Moor İbn Hazm onu şiddetle eleştirdi. İbn Hazm, İbn Nagraela için "nefret dolu" ve "alçak ruhunun kibirli" olduğunu yazdı.

Schweitzer ve Perry, on ve onbirinci yüzyıllardaki edebiyatta Yahudilerin "güvenilmez, hain baskıcılar, Müslümanları istismar edenler" olarak gösterdiğini belirtir. Bu propaganda zaman zaman Yahudilere karşı saldırılara dönüştü. 11 yüzyılda bir Moor şair Yahudiler için "suçlu insanlar" deyip toplumsal çürümeye sebep olmak, Müslümanlara ihanet etmek ve yemek ve suları zehirlemekle suçladı.

Martin Kramer'in yazdığına göre, İslami gelenekte Yahudiler Hristiyanlığın aksine arketipleştirilmedi.

Müslüman hakimiyeti altında yaşayan Yahudiler ve Hristiyanlar "zimmi" olarak bilinir, bu statü sonradan Şih gibi diğer gayrimüslimlere de verildi. Bir zimmiye hoşgörüyle yaklaşılmalıydı, onların korunma ve "ümmet" kaynaklarından yararlanma hakları vardı. Bunun karşılığında Kuran'a uygun olarak "cizye" ödemeleri gerekmekteydi. Lewis ve Poliakov Müslüman hakimiyetini kabul ettikten sonra gelen hoşgörü ve kısıtlı haklardan Yahudilerin memnun olduğunu belirtir. Hakları yasallaşmış ve yürürlükteydi. Zimmilere yapılan kısıtlamalar şunlardır: yüksek vergi; bazı yerlerde gayrimüslim olduklarını belirten giysi veya işaret takmak; bazen devlet memurluğundan ihraç; silah edinememe ve ata binememe; Müslümanların bulunduğu bir ortamda şahitlik yapamama; bazı yer ve zamanlarda yeni ibadethane dikememek veya eskisini onaramamak; İslam dışı bir din yaymak.

Sonradan Arap ismi edinme, Kuran çalışma, alkollü içki satma sınırlamaları da getirildi. Abdul Aziz Said'in yazdığına göre zimmi konsepti, uygulandığı zaman, diğer kültürlerin gelişmesine ve antisemitizmin durmasına yardımcı olur.

Schweitzer ve Perry ilk Müslüman antisemitizmiyle ilgili örnekler sunar: 9. yüzyılda "zulüm ve saldırılar patlak verdi"; 10. ve 11. yüzyıllarda "Yahudileri güvenilmez, hain baskıcılar ve Müslüman istismarcıları" olarak gösteren antisemitik propagandalar yapıldı. Bu propaganda sonucu Mısır'da patlak veren saldırılarda ölümler gerçekleşti. 11. yüzyılda Moor şair Yahudileri suçlu ilan edip Yahudileri "Yahudi varlığı ve hakimiyeti için toplumu çökertmek, Müslamanlara ihanet ve onları istismar etmek; şeytana tapmak, doktorların hastalarını zehirlemek ve Yahudilik gereği su ve yemekleri zehirlemek" ile suçladı.

İslam hakimiyeti altındaki Yahudilere işkence, onları kovma ve dinlerini değiştirmeye zorlanma olaylarına ender rastlandı, ikametgâhlarını ve mesleklerini seçmekte nispeten özgürdüler. Özgürlükleri ve ekonomik durumları zamandan zamana ve yerden yere farklılıklar gösterdi. Zorla din değiştirme olayları Mağrip'de, özellikle mesihçi iddiaları bulunan ve militan bir hanedan olan Muvahhidler döneminde ve Sunnilere oranla daha az hoşgörülü olan Şiilerin kontrolündeki İran'da gerçekleşti. İkametgâh özgürlüklerinin ellerinden alınmasının ender örneklerinden biri Fas'ta Yahudilerin 15. ve 19. yıllarda gettoya benzeyen mellahlarda yaşamalarına zorlanmalarıdır.

Leon Poliakov'a göre Fatımi hanedanlığı halifeleri Filosemitliğiyle bilinirler. Kudüs hahamlık akademisine düzenli olarak maddi destekte bulunurlardı. Bakanlarının ve danışmanlarının önemli bir kısmı Yahudilerden oluşuyordu. 12. yüzyılın meşhur Yahudi seyyahı Tuleda'lı Benjamin, Halife el Abbasi'yi "İsrail'e hoş davranan... büyük kral" olarak tasvir eder. Müslüman ve Yahudilerin, iki dinde de peygamber sayılan Ezekiel'in mezarını ziyaret etmek gibi, ortak ibadetleri vardı.

Müslümanların İber Yarımadasını fethetmesiyle İspanya'da Yahudilik birkaç asır boyunca gelişti. Bu nedenle kimileri buna "Yahudilerin altın çağı" der. Bu dönemde Müslümanlar (en azından İspanya'da) Yahudilik dahil diğer dinlere hoşgörüyle yaklaşıp heterodoks bir toplum yarattılar.

Fakat, İspanya'da Yahudilerle Müslümanların ilişkisi her zaman barış içinde devam etmedi. 1011'de Córdoba'da ve 1066'da Granada'da Yahudilere karşı pogromlar düzenlendi. 1066 Granada katliamında, Müslüman kalabalık Yahudi vezir Joseph ibn Naghrela'yı çarmıha gerip 4000 Yahudiliyi katletti. Müslümanların şikayetleri içinde Yahudilerin varlıklı olmaları ve bazılarının güçlü pozisyonlarda olmaları bulunmaktaydı.

İspanya'da darbeyle başa gelen Muvahhidler Hristiyan ve Yahudilere din değiştirme veya ülkeden çıkma seçenekleri sundu; 1165'de hükümdarlardan biri tüm Yahudilerin din değiştirmesini aksi takdirde cezasının ölüm olduğunu duyurdu (Bu sebeple Rambam ülkeden kaçmadan evvel din değiştiriyor numarası yaptı.) Mısır'da Rambam Yahudiliğini açıkça uyguladı fakat önceden din değiştirmiş olduğu için sahtecilikle suçlandı. Rambam'ın yardımına Selahaddin'nin baş idarecisi yetişip baskı altında din değiştirmesi sebebiyle bunun geçersiz olduğunu belirtti.

Gezintisi sırasında Rambam, Müslüman hakimiyeti altında zulüma uğrayan Yemen Yahudilerine bir mektup yazdı. Bu mektupta Müslüman eli altındaki Yahudilere yapılan muameleyi aktardı:

Mark Cohen, Haim Hillel Ben-Sasson'dan alıntı yaparak Rambam'ın İslam'ı kınayışındaki sebebini iyi anlamak gerektiğini belirtir. Rambam 12. yüzyılda ağır saldırılar altında ve Hristiyan topraklardaki Yahudilerin yaşadıklarından bihaber olarak yazdığı hatırlanmalıdır. Cohen, Hristiyan topraklarda Yahudilerin hayatının Müslüman topraklardakine oranla daha zor olduğunu belirtmektedir.

Müslüman devletler düşüşe geçmeye başladığı zaman Osmanlı İmparatorluğu yükselişe geçip "tarihin en büyük Müslüman devleti" haline geldi. Schweitzer ve Perry'e göre İmp