izebilmek için yeteri kadar büyük olmaması da bu tezi destekler. Mart 1860'da aile işleri sebebiyle İtalya'ya tekrar giden Degas, Nisan ayında aileyi ziyaret etti ve eniştesinin pek çok resmini çizdi. Ayrıca, detayları farklı olmasına rağmen kompozisyonu tablonun aynısı olan pastel boyadan bir çalışmayı da yine bu gezisi sırasında tamamladı.

Degas'nın torunlarından biriyle evlenen bir avukat ise ressamın tabloyu İtalya'da bitirdiğini ve resmin ancak 40-50 yıl sonra Fransa'ya getirildiğini iddia etti. Fakat, eserin 1867 yılında Paris Salonu'nda sergilenmiş olması bu iddia çürütür.

Tabloyu yaptığı dönemde Degas, Anthony van Dyck, Giorgione ve Botticelli gibi pek çok ressamın etkisi altındaydı. Eserde ayrıca 17. yüzyıl Hollanda tür ve portre resimlerinin, Ingres'in portre çalışmalarının ve Diego Velázquez'in "Las Meninas" ("Nedimeler") isimli tablosunun da etkileri görülebilir. Hans Holbein'in portreleri, Francisco Goya'nın "IV. Carlos ve Ailesi" tablosu, Gustave Courbet'nin "Ornans'ta Akşam Yemeğinden Sonra"'sı ve Honore Daumier tarafından yapılan bir taşbaskı da "Bellelli Ailesi"'ne örnek oluşturmuştur. "Bellelli Ailesi"'nde tıpkı "Nedimeler"'de olduğu gibi iç alanı geniş göstermek için bir tablo, bir ayna ve bir kapı kullanılmıştır. Ressam, resim tarihinden örnek aldığı tüm bu örnekleri çağdaşlarına benzemeyen kendi tek eserini yaratabilmek için kullandı. Konu olarak kendi ailesini ve onların yaşadığı ortamı seçerek Degas, bir odayı kişilikler ve ilgi alanlarıyla ilişkilendiren ilk ressam oldu.

Degas'nın çalışmasının çağdaşlarının eserlerine göre olan benzersizliği büyük ölçüde kompozisyonundan kaynaklanmaktadır. Ressam bir aile portresini tarihi bir dramı ele alır büyüklükte işlemişti. Ebeveynlerin birbirine yabancılaşmasını ve çocukların onlara karşı olan bölünmüş bağlılıklarını figürleri tabloya yerleştirişi ile vermeyi başarmıştı. Laura Bellelli resmi bir portreye poz vermiş gibiydi. Yüzünden mutsuzluğu okunuyordu. Bir eli koruyucu bir şekilde Giovanna'nın omzunu tutarken diğer eli ile hamile vücudunu dengelemişti. Resmin merkezinde yer alan Giulia, küçük bir sandalyede oturuyordu. Yüzünün ifadesinde gençliğin verdiği tasasızlık vardı. Elleri belindeydi, babasına doğru dönmüştü ve birbirine uzak olan ebeveynlerin arasında bağlantı sağlıyor gibiydi. Arkası dönük bir şekilde ailesinden uzak oturan Gennara'nun yüzünün büyük kısmı gölgede kalmıştı. Laura, bir resim çerçevesinin hemen önündeydi. Öte yandan Gennaro şömine rafının üzerindeki bir aynanın önünde betimlenmişti. Rafın üzerinde bir şamdan ve başka aksesuarlar da vardı. Kadının çevresindeki nesnelerin kesinliğine karşı erkeğin çevresindeki belirsizlik onların duygusal uzaklığının dokunaklı bir yorumu gibiydi. Ayrıca, ressam tarafından bilinçli bir şekilde birbirlerinden uzağa yerleştirilmişlerdi. Adam, yeğenleri olan ressama poz veren ailesini izler gibi betimlenmişti. Ailenin köpeği sağ alt köşede yatıyordu. Köpeğin bu duruşu felaketten gizlice kaçmaya çalışıyor olduğu şeklinde yorumlandı. Laura Bellelli, yeğeninin Paris'e dönmesinin ona yazdığı mektupta: "Benimki gibi üzgün bir yüz ve kocamınki gibi can sıkıcı bir yüzle karşı karşıya olmaktansa ailenle yeniden bir arada olduğun için çok mutlu olmalısın" demişti.

Ailenin arka tarafındaki duvarda yer alan resim bir süre önce vefat etmiş olan Hilaire Degas'nın portresiydi ve büyük ihtimalle Degas'nın bir çalışmasıydı. Bu tabloyu halasının arkasına yerleştirerek ressam, ailesinin hayat ağacıyla da bağlantı kurdu. Ayrıca, Rönesans'tan beri süre gelen portre geleneğini de devam ettirmiş oldu.

"Bellelli Ailesi"'nde fark edilen tedirginlik sanatçının çalışmaları göz önüne alındığında anormal sayılmazdı. Ressam 1860'larda farklı cinsiyetler arasındaki yabancılaşmayı sık sık resimlerine konu etti. "Somurtmak" ve "İç Mekan" gibi tablolar da dönemin Paris'ini yansıtıyordu. "Genç Spartalı Kızlar Oğlanları Ayartıyor" gibi tarihi tablolarında bile cinsiyetler arasındaki ayrım açıktır. "Bellelli Ailesi" ise ressamın kendi ailesinden insanların psikolojik ikilemlerini yansıtması açısından ilginçtir.

Degas'nın bu kadar büyük boyutlara sahip bir eseri özel zevkleri için yaptığı şüpheliydi. Bu yüzden ressamın tabloyu bir sergi için hazırladığına inanılır. Nisan 1859'da Degas babasına bir mektup yazdı ve ondan Paris'te kendisi için bir atölye bulmasını rica etti. Böylece projesi için çalışabilecekti. Ressam, bu projenin ne olduğunu mektupta açıkça yazmamıştı ama aklında büyük ihtimalle "Bellelli Ailesi" vardı. Tablonun 1867'deki Paris Salonu'nda sergilendiği düşünülür. O sene, Salon'la ilgili çıkan yazılarda tablodan bahsedilmese de Degas'nın resim için "Aile Portresi" ismini kullandığına inanılır. Bu fikri destekleyen bazı kanıtlar da vardır: Degas'nın atölyesini sergiden sonra ziyaret eden bir eleştirmen "Bellelli Ailesi" ile ilgili olarak "1867'nin takdir edilesi Aile Portresi" diye yazdı. 1881'de ressam Jean-Jacques Henner, Degas'nın çalışmaları çok kötü sergilenip ilgi çekmemesi üzerine Salon'lardan çekilmesi üzerine yazdığı bir makalede "Kayınbiraderi ve ailesini çizdiği aile portresi bence muhteşem bir çalışma" dedi. Ayrıca, Degas, 1867 yılında serginin açılmasına çok kısa bir süre kala Salon yönetiminden sergide gösterilecek bazı resimlerinde değişiklik yapmak için izin istedi. Tabloda daha sonraki yıllarda ortaya çıkan siyahımsı çizgiler ve çatlaklar bu yeniden çalışmanın sonucunda oluşmuş olabilir.

"Bellelli Ailesi", 1913 yılına kadar Degas'da kaldı. O sene ressam tabloyu sanat tüccarı Paul Durand-Ruel'ya teslim etti. Eser bu tarihten sonra kamuoyu önünde sergilenmedi. 1918 yılında ressamın vefatından sonra satışa çıkartıldı. Resmin seneler sonra beklenmedik bir şekilde tekrar ortaya çıkması büyük bir sansasyon yarattı ve tablo Lüksemburg Müzesi tarafından 400.000 franka satın alındı.

Tablo şu anda Orsay Müzesi'nde sergilenmektedir.

1818 yılındaki satışı sırasında tablo çok zarar görmüş durumdaydı.. Siyah lekelere ve çatlamalara ek olarak yırtıkları vardı ve Degas'nın atölyesinde uzun yıllar sarılı bir şekilde kaldığı için tozlanmıştı. Degas'nın 1890'larda tabloyu restore ettiğine, yırtıkları diktiğine ve Laura Bellelli'nin yüzünü tekrar çizdiğine inanılır. Fakat, tablonun satışı sırasında eseri restore eden kişi bu değişiklikleri yanlış yorumlayarak Gennaro ve Giulia'nın portrelerine zarar verdi. Tablo son kez 1980 yılında restore edildi.

1918'deki satış sebebiyle ressamın atölyesinde sergilenirken, bir eleştirmen tablo hakkında: "Kuru tekniği özgün olmasına rağmen bir Hollandalı iç mekanı kadar ruhsuz." Resim pek çok olumlu yorum aldı. Savaş döneminde, Enguerrand Quarton'un "Pietà d'Avignon" isimli tablosuyla birlikte, Fransa'nın karakteristiğini yansıtan "modern primitiflerden" biri olduğu söylendi. O günden beri de biyografi yazarları tarafından Degas'nın gençlik günlerine ait başyapıtı kabul edildi.






Jade Goody

Jade Goody (5 Haziran 1981 - 22 Mart 2009), Gerçek ismi Jade Cerisa Lorraine Goody olan ve İngiliz versiyonu Biri Bizi Gözetliyor yarışmasında yarışan ünlü yarışmacı.

İngiliz kanallarından Reality TV'de yayınlanan ve ingiliz medyasında geniş yankı bulan Biri Bizi Gözetliyor yarışmasında yarışmış yarışmacıdır. Goody; yarışma ile ünlü olmuş ve nişanlısı Jack Tweed ile evlendi.Evlilik fotoğraflarını yüksek para tekliflerine karşılık OK! dergisine satmıştır. Yarışmadan sonra birçok filmde oynayan Jade Goody rahim ağzı kanserine yakalanarak 27 yaşında öldü.




Johnny Fontane

Johnny Fontane, Mario Puzo'nun Baba adlı romanında ve bu romandan uyarlanarak çekilen filmde bulunan kurgusal karakter. Don Corleone'nin vaftiz oğludur. Romana göre gençliğinde aslında New York'ta kamyon şoförü olmasına rağmen geceleri de kimi kulüplerde şarkı söylemektedir. Bu alanda olağanüstü yetenekleri olduğunu keşfeden bir orkestra şefi tarafından beş yıllık bir anlaşmayla kendine bağlanır. Ancak bu sırada ünü çok yayılmıştır. Bu anlaşmadan kurtulduğu takdirde ülke çapında, hatta dünya çapında bir yıldız olacaktır. Ancak patronu anlaşmayı bozmaya yanaşmaz. Fontane'nin vaftiz babası Don Corleone değişik pazarlıklardan sonra orkestra şefine "reddedemeyeceği bir teklif" yapar ve Fontane'yi kurtarır. Artık dünya çapında bir yıldız olan Fontane, oyunculuğa da el atar ve Oscar'ı bile kazanır.

Puzo ve Coppola'nın bu karakteri Frank Sinatra'dan esinlenerek yarattığı söylentisi yaygındır.




Nonna Bella

Nonna Bella, Türkiye Ermenisi şarkıcı. Şarkıcı Asu Maralman'ın kızkardeşi. 70'li yılların başında ""Şimdi Sen Varsın Dünyamda"" plağıyla tanınmıştır. Yabancı aranjmanlar ve türkü aranjmanları söyledi. 70'lerde Türkiye'den ve müzik dünyasından ayrıldı.





Yeni Bir Başlangıç

Yeni Bir Başlangıç "(Orijinal: Jerry Maguire)", ABD'de çekilmiş 1996 yapımı bir komedi-drama filmi. Başrollerde Tom Cruise ve Renée Zellweger vardır. Cameron Crowe tarafından yazılıp yönetilmiştir.

Jerry Maguire, Uluslararası Spor İdaresi' nin (SMI) en üst temsilcisi olarak camianın tartışmasız lideridir. Jerry güzel nişanlısı Avery Bishop' a bağlıdır ve iyi bir ilişkileri vardır. Tek sorun Jerry' nin işine aşırı zaman harcamasıdır. Arkadaşlığı iyidir, ancak cinsellikte kötüdür. Jerry, SMI için yazdığı 'Düşündüklerimiz ve Söyleyemediklerimiz : İşimizin Geleceğidir.' sloganı yüzünden işler karışır ve işten çıkarılır. İşinden atılmış ama kendine güvenen ve kim olduğunun farkında olarak her şeye sıfırdan başlamak zorunda kalır.





Augustinos Kapodistrias

Augustinos Kapodistrias (; 1778-1857), Yunan siyasetçi.

Yunanistan'ın ilk valisi Yannis Kapodistrias'ın kardeşidir. Ağabeyinin, 9 Ekim 1831'de suikast sonucu öldürülmesi sonrası yerine geçti. 6 aylık yönetiminde ülke siyasi belirsizlik ve anarşiye sürüklendi.




Verme

Verme, pop müzik sanatçısı Tarkan'ın 2001 yılı tarihli Karma albümündeki 12. parça.

Klip, 22 Ekim 2002 tarihinde yayına girdi. Klibin ikinci versiyonu ise 12 Kasım 2002 tarihinde yayına girdi.





Mahmud Celaleddin Paşa (1839-1899)

Mahmud Celaleddin Paşa (d. 1839- ö. 1899) Osmanlı devlet adamı ve Klasik Türk müziği besteci