inden daha daha düz ve basit, Dr. Dre ve Snoop Dogg kararlı bir şekilde banliyöde yaşayan insanlara da hitap ettiler." Bu noktaya dek piyasa hip hop'ı, parti müziği (örneğin Beastie Boys) ya da sinirli ve politik müzik olarak görülüyordu (örneğin Public Enemy veya X-Clan) ve sampling ve breakbeatlerden oluşuyordu. Dr. Dre, hip hop müzikte yeni bir müzikal ve lirikal tarz başlattı. Daha yavaş ve sakin ritimler üzerine 1970'lerin sonu ve 1980'lerin başından funk müzikler ile canlı enstrümanları birleştirerek G-funk olarak bilinen türü yarattı.

Albüm, zaman zaman homofobi ve şiddeti konu edindiği şarkı sözleriyle büyük yankı uyandırdı. Öyle ki, sözler için "sokak çetelerinin kadın düşmanı cinsel politikaları ve intikam senaryolarının korkutucu bir bileşimi" yorumu yapıldı. Dr. Dre'nin eski grup arkadaşı Eazy-E'ye attığı diss, Dre'nin düşmanına eşcinsel imalarıyla saldırdığı ahlaksız sözler içerdi. Bir eleştirmen, "cümlelerde ve kafiyelerde cesur bir zeka var, diğer bir deyişle, şarkı saldırgan, ancak "yaratıcı biçimde" saldırgan." yorumunu yaptı.

Albümde önemli rol oynayan rapçi Snoop Dogg, sözleri ve flowlarıyla övgüler topladı. Bir eleştirmen, "Snoop'un farklı tarzı, yaratıcı kafiyeleriyle birleştiğinde, henüz kendi adına bir albüm bile çıkarmadan onu bir süperstar yaptı." dedi ve onun varlığının, albümün başarısında prodüksiyon kadar etkili olduğunu ifade etti. "The New York Times"dan Touré, "Snoop rapini özenle yaparken, içerik tam tersi. Fakir büyümek, şiddetin içinde yaşamak ve Los Angeles'ın dışındaki Wayside County'de altı ay hapis yatmak (kokain bulundurma suçundan) Snoop Dogg'a, anlattığı bu deneyimleri kazandırdı." dedi. Snoop Dogg sonraları sözlerinin "gerçekliği" üzerine şunları söyledi: "Raplerim, yakın arkadaşlarımın başına geldiğini gördüğüm ya da sadece ghettoda yaşadığım olayları anlatıyor. Bilmediğim bir şey hakkında rap yapamam. Beni mezuniyet hakkında rap yaparken duymayacaksınız. Sadece bildiğim şeyler ve bu sokak hayatı. Günlük hayat, gerçekten."

Albümden üç single yayınlandı: "Nuthin' but a "G" Thang", "Fuck wit Dre Day" ve "Let Me Ride". "Nuthin' but a "G" Thang", ilk single olarak 19 Ocak 1993'te piyasaya çıktı. Amerikan "Billboard" Hot 100'de iki numaraya yükselen şarkı, Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks ve Hot Rap Singles listelerinde zirveye yerleşti. 24 Mart 1993'te bir milyon barajını aşarak Recording Industry Association of America (RIAA)'dan platin plak aldı. Şarkı, 1994 Grammy Ödülleri'nde En İyi İkili veya Grup Rap Performansı dalında ödüle aday gösterildiyse de, ödülü "Rebirth of Slick (Cool Like Dat)" ile Digable Planets'e kaptırdı. Allmusic'den Steve Huey, parçayı "örnek G-funk single'ı" olarak tanımladı ve ekledi: ""Nuthin' but a 'G' Thang"in soundu, tarzı ve performansları 90'ların başları hip-hop sahnesindeki hiçbir şeye benzemiyor." Snoop Dogg'un performansını ise "flowu kısa, öz ve sakin; kendinden emin ve hızlı tekerlemeleri söyleyebiliyor ama aynı zamanda rahat ve neredeyse çabasız." Şarkı günümüzde hâlen tüm zamanların en başarılı hip-hop/rap şarkılarından bir tanesi olarak kabul edilmektedir.

"Fuck wit Dre Day (and Everybody's Celebratin')", ikinci single olarak 20 Mayıs 1993'te çıktı ve önceki single gibi bu da listelerde hit oldu. "Billboard" Hot 100'de sekiz ve Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks'de altı numaraya yükseldi. 8 Ekim 1993'te 500 binlik satış adedine ulaştı ve ülkesinde altın plak kazandı. Allmusic yazarı Steve Huey, şarkıyı "klasik hip-hop single'ı" olarak tanımlarken; Dr. Dre'nin prodüksiyonu için "her zamanki gibi kusursuz, ona özgü mızmız synth melodilerini; aksak, azalan bir bas ritmi, gürleyen trampetler ve geride duygulu kadın vokalleriyle birleştiriyor" yorumunda bulundu. Snoop Dogg için ise "Attitude was something Snoop had by the boatload, his drawling, laid-back delivery projecting unassailable control — öyle olmadığı hâlde kulağa ağırkanlı geliyordu, ve bu da Snoop'a o umursamaz kişiliği kazandırdı." Şarkıda Doğu Yakası rapçisi Tim Dog, 2 Live Crew üyesi Luke ve Dre'nin eski grup arkadaşı Eazy-E'ye doğrudan hakaretler yer almaktadır.

"Let Me Ride", 13 Eylül 1993'te kaset formatında piyasaya çıktı. Listelerde orta seviye başarı göstererek "Billboard" Hot 100'de 34 ve Hot Rap Singles'da üç numaraya ulaştı. Şarkı, Dr. Dre'ye 1994'te En İyi Solo Rap Performansı dalında Grammy kazandırdı. "Time" dergisi, Dre'nin bu şarkıdaki ve "Nuthin but a "G" Thang"deki verse'leri "hiptonize edici şekilde korkutucu bir rahatlıkla" söylediğini ve şarkıların "ihtimaller ve kötülükle dolu bir Los Angeles caddesindeki alacakaranlık" hissi yarattığını yazdı.

"The Chronic", Amerika Birleşik Devletleri'nde dört buçuk ve dünya çapında sekiz milyon kopya sattı. RIAA, 3 Kasım 1993'te albüme üçüncü kez platin platin plak verdi. Yıllar sonra çıkardığı ikinci albümü "2001", altı kez platin plak alarak bu başarıyı katlamıştır. Albüm, ilk kez 1993'te müzik listelerine giriş yaptı. O dönem "Billboard" 200'de üç ve Top R&B/Hip-Hop Albums listesinde bir numaraya yerleşti. Albümden çıkan üç single'ın her biri "Billboard" listelerinde ilk ona girmeyi başardı. "The Chronic", 2003'te listelere yeniden giriş yaptı. İrlanda Top 75'te 48 numaraya yükselen albüm, sonraki yıl İngiltere Top 75'te 43. sıraya yükseldi.

Şarkı sözleri zaman zaman negatif yönde eleştiriler alsa da, "The Chronic" genelde olumlu karşılandı. "Rolling Stone"dan Havelock Nelson, albüme beş üzerinden dört yıldız verdi ve ""The Chronic" ham gerçekçilik sunuyor ve hip-hop ustalığına saygı duruşunda bulunuyor" yorumunu yaptı. "Entertainment Weekly", A+ verdiği albüm için "şiddetle fırtına estiriyor, özgüvenle boy gösteriyor ve genelde çirkin ve ürkütücü bir sosyal gerçekçilik yansıtıyor." dedi. "Chicago Tribune" yazarı Greg Kot, albüme dört üzerinden iki buçuk yıldız verdi ve "Dre, sokağın gücünü thug-tarzı aptallıkla birleştiriyor" yorumunda bulundu. "The Village Voice"dan Robert Christgau, albüme C+ verdi ve albümü "kötü pop müziği" olarak tanımladı. Christgau wrote unfavorably of the album's lyrical content and described Dr. Dre's production and sound as "bell-bottoms-and-Afros music, its spiritual source the blaxploitation soundtrack, and what it promises above all is boom times for third-rate flautists--sociopathic easy-listening". "USA Today" albüme dört üzerinden üç buçuk verdi ve Dr. Dre'nin performansını şu sözlerle övdü: "Dre'nin beat-ustası ve sokak hatibi olarak gösterdiği cesaret inkar edilemez."

Albüme sonraki yıllarda yapılan yorumlar çoğunlukla pozitif yönde oldu. "The New York Times" yazarı Jon Pareles, "The Chronic" ve Snoop Dogg'un "Doggystyle" albümlerinin "gangsta hayatını zaman zaman silah sesleriyle yarıda kesilen bir parti gibi gösterdiğini" ifade etti. Allmusic'den Steve Huey Dr. Dre'yi, ona ilham kaynağı olan George Clinton ile kıyasladı: "Dre's just as effortlessly funky, and he has a better feel for a hook, a knack that improbably landed gangsta rap on the pop charts". Rhapsody'den Brolin Winning, albümü "dokunulmaz bir California Gangsta Rap şaheseri" olarak tanımladı ve "her parçanın bir G-funk cevheri" olduğunu ifade etti. "Rolling Stone" dergisinin tüm zamanların en büyük 500 albümü listesinde albüm için "Dre rapleri düz bas ağırlıklı bir prodüksiyonla ve o dönemde bilinmeyen rapçi Snoop Doggy Dogg'un rahat anlatımıyla funk etkisi altına soktu." yazdı. "Time" dergisi yazarı Josh Tyrangiel, "tıpkı 60'ların Detroit'ini tanımlayan Motown gibi, 90'ların başları L.A. müziğini tanımlayan bir sound yarattı." dedi. 2004'te albüme beş üzerinden beş veren "Rolling Stone", Snoop Dogg'un katkılarını ve Dr. Dre'nin prodüksiyonunu övdü: "1992'de çıkan başarılı solo albümü "The Chronic" hoparlörleri gümbürdetirken, akılları baştan alan Funkadelic ritimleriyle dolu."

1994'te "Nuthin' but a "G" Thang" ve "Let Me Ride", o yılın Grammy Ödülleri'nde birer ödüle aday gösterildiler. "Let Me Ride", Dr. Dre'ye En İyi Solo Rap Performansı ödülü kazandırdı. "The Chronic", "Vibe" dergisinin "100 Essential Albums of the 20th Century" (20. yüzyılın en önemli 100 albümü) listesi içinde yer aldı ve "Top 10 Rap Albums of All Time" (Tüm zamanların en iti 10 rap albümü) listesinde altı numarada yer aldı. "Rolling Stone" dergisi, tüm zamanların en büyük 500 albümü listesi'nde albüme 137. sırada yer verdi. "Spin" dergisinin 2005'te hazırladığı "90 Greatest Albums of the '90s" ('90'ların en iyi 90 albümü) listesinde sekiz ve "100 Greatest Albums, 1985–2005" (En iyi 100 albüm, 1985–2005) listesinde 35 numarada yer aldı. The Source dergisi albüme beş üzerinden dört buçuk "mic" verdi ve En İyi 100 Rap Albümü listesine dahil etti. Sonraları, dergideki herkesin bunun bir klasik olacağını bilmesine rağmen, derginin müzik editörünün hiçbir albüme mükemmel derece vermekten kaçınma politikası güttüğü ortaya çıktı. 2005'te MTV Networks, "The Chronic"i tarihin en büyük üçüncü hip hop albümü olarak gösterdi. 2006'da "Time" dergisi albümü tüm zamanların en büyük 100 albümünden biri saydı. Albüm, "Ölmeden Önce Dinlemeniz Gereken 1001 Albüm" kitabında da yer aldı. "XXL" dergisi, 2007'de "The Chronic"e mükemmel "XXL" derecesi verdi.

N.W.A grubundan ayrılan Dr. Dre, ilk solo albümüyle döneminin en büyük hip hop yıldızlarından biri hâline geldi. Yahoo! Music yazarı S.L. Duff, albümün etkisi hakkında şunları söyledi: "Dre'nin şöhreti bu albümün yanı sıra, Snoop'un "Doggystyle" ındaki prodüksiyon tekniği ve N.W.A. ile yaptığı ilk çalışmalarına dayanıyor. Aşırı kabadayı rapler hakkında ne düşünülürse düşünülsün, Dre'nin bir araya getirdiği parçalar ve beatler kusursuzdu." "The Chronic", G-funk tarzını piyasa müziğine taşıdı—yavaş bas ritmleri ve melodili synthesizerlar, P-Funk sampleları, kadın vokaller ve rahat ve sakin bir tonda yapılan raplerden oluşan bir tarz. Albüm, adını esrara verilen adlardan birinden almaktadır. Albümün kapak resminde ise sarma kağıtları üreten Zig-Zag şirketine saygı gösterisi yapılmıştır.

Albüm, Snoop Doggy Dogg, Daz Dillinger, Kurupt, Nate Dogg ve Dre'nin üvey kardeşi Warren G gibi birkaç Batı Yakası rapç