ım zamanında deformasyonlara uğrayan metal gövde, Appia araştırma ekibinin geliştirmiş olduğu bir tür özel bitümen ile kaplandı. Bu kaplama, çelik gövdede kırılma olmadan deformasyonlar için üretilen hafif esnek bir malzemedir. Otoyol koşulları (yorgunluk, yoğunluk, yumuşaklık-sertlik, yapışma, kızışma izi vb) için yeterli dayanıma sahip olması gereken maddenin yapılan araştırmalarla iki yıl sonra en formülü bulundu.

Köprüde 30 km. uzunluğunda yüksek akım, 10 km uzunluğunda düşük akım, 20 km. uzunluğunda fiber optik ve 357 telefon soketi bulunur. Bunlar bakım ekibinin sürekli iletişim ve komuta halinde olmasını sağlar. Gövdede, çelik elektrik direklerinde ve direklerde birçok sensör bulunurlar. Anemometre, hız ölçme, eğim ölçme ve sıcaklık ölçme cihazları köprünün sağlığı açısından çok önemlidir. P2 sütunun zemininde 20 tane gerginlik ölçen fiber optik cihaz bulunur. Bu sensörler milimetrik hareketleri algılayabilirler. P2 ve P7 ayağının tepesinde de elektrikle çalışan gerginlik ölçen cihazlar bulunur. Bu cihazlar saniyenin yüzde biri hassasiyette çalışırlar. Zorlu koşullarda ve yüksek hızlı rüzgarlı havalarda, meydana gelen olaylar hakkında veri aktarmaya devam ederler. Hız ölçerler metal köprünün salınımı hakkında bilgi vermek amacıyla stratejik olarak köprü gövdesine yerleştirilirler. Gövdedeki değişimler, kolonlarda bulunan sensörler sayesinde milimetrik hassasiyetle ölçülür. Kabloların yaşlanması da titizlikle ölçülür. Ayrıca iki piezoelektrik sensör araçların ağırlığı, ortalama hızı ve trafik akışının yoğunluğu hakkında bilgi verir. Bu sistem 14 farklı araç tipini tanıyabilir. Tüm veriler ethernet ağ sayesinde kontrol odasına aktarılır.

Köprünün (4 ya da 6) km. kuzeyinde, üzerinde 100 metre uzunluğunda ve 28 metre genişliğinde 2.500 ton ağırlığında bir tente ile korunan gişeler bulunur. Gişeler 8+8 olmak üzere 16 şeride ev sahipliği yapar. Trafiğin az olduğu zamanlarda ortadaki bölüm karşılıklı olarak servis araçları tarafından kullanılır. Bu bölümde kontrol odası, park, tuvaletler bulunur. Sadece bu yapının maliyeti 20 milyon €'dur.






Mandıra ürünü

Mandıra ürünü veya süt ürünü sütten elde edilen yiyecek veya içecek olarak tanımlanır. Bu ürünlerin üretildiği yere mandıra adı verilir. İşlenmemiş süt genellikle inekten elde edilir; koyun, keçi, manda, at vb. memelilerden de elde edilebilir. Mandıra ürünleri Avrupa, Orta Doğu ve Hint mutfaklarında çoklukla bulunurken, Doğu Asya mutfağında da neredeyse hiç yer etmemiştir.






Doğu Yeni Britanya

Doğu Yeni Britanya (İngilizce: East New Britain), Papua Yeni Gine'nin 19 eyaletinden biridir.

İngiliz korsanlardan William Dampier 27 Şubat 1700 tarihinde Avrupalı olarak ilk defa adaya ulaştı ve Latince ile Nova Britania olarak adlandırdı. 1884 - 1914 yılları arasında Alman İmparatorluğu Neu Ponmern adıyla yönetildi. I. Dünya Savaşı'da 1914 yılında Avustralya tarafından işgal edildi ve Versailles Barış Antlaşması ile Milletler Cemiyeti'nin mandası oldu. Pasifik Savaşı sırasında 1942 - 1945 yılları arasında Japon İmparatorluğu tarafından işgal edildi.

Doğu Yeni Britanya eyaleti, Papua Yeni Gine'nin coğrafik bölgelerinden Adalar Bölgesi'nin parçası olan Yeni Britanya Adası'nın doğu kısımında yer almaktadır. Yüzölçümü 15,816 km² 'dir.

İdarî merkezi daha önce Rabaul idi. Fakat 1994 tarihli Tavurur ve Vulcan volkanlarının patlamasıyla kül içine gömüldüğü için Kokopo'ya taşındı.

Doğu Yeni Britanya eyaleti, 2000 Nüfus Sayımına göre, 220.133 küfusa sahiptir.

Doğu Yeni Britanya eyaletinin başlıca tarım ürünleri Cocoa ve Copra'dır.

Doğu Yeni Britanya eyaleti dört illere ayrılır: 





Hearst Kulesi (New York)

Hearst Kulesi New York City’de 300 West 57th Street adresinde yer almaktadır. Hearst Corporation adlı uluslararası medya şirketinin genel merkezidir. Bu bina ile ilk kez dünyanın birçok ülkede farklı dilde basılan Cosmopolitan, Esquire gibi dergilerin sahibi olan Hearst Corporation tüm şirketlerini ve yönetim birimlerini bir binada toplama fırsatı elde etmiştir.

Mevcut kulenin olduğu yerde 2003 yılına kadar sadece orijinal altı katlı genel müdürlük binası bulunuyordu. Şirketin o dönemdeki sahibi Randolph Hearst, mimar Joseph Urban’a altı katlı bir bina yapması için talepte bulunmuştu. Yapı 1928 yılında 2 milyon dolarlık bir maliyetle tamamlanmış ve toplam olarak 40,000 metrekarelik bir alana yayılmıştı. Orijinal tasarıma göre her ne kadar bu altı katlı yapı, üzerine dikilecek bir gökdelenin taban alanı olacak idiyse de, Büyük Buhran ve getirdiği mali sıkıntılar nedeniyle proje ertelendi.

1928 yılında eklenmesi planlanan gökdelen kısmı ancak yaklaşık 80 yıl sonra gerçekleşebildi. Art deco stili ile inşa edilmiş orijinal altı katlı yapının Koruma Komisyonu’nca tescilli olması nedeniyle yeni inşaatta aynen korundu. Hearst yönetim kurulu mevcut yapıyı korumaya söz vermenin yanında yeni binanın çevresine yeni metro istasyon girişleri, asansörler ve yürüyen merdivenler ekleyeceğine söz verince kulenin inşaatına izin verildi. 
İnşaata 30 Nisan 2003 tarihinde başlandı. Yaklaşık 2,000 Hearst çalışani 4 Mayıs 2006 günü yeni ofis binalarına taşındılar.

Mimar olarak seçilen Norman Foster korunan 6 katlı yapının üzerine 182 metreye kadar çıkan 42 katlı bir kule tasarladı. Bu kule cephesinin en dikkat çekici özelliği diagrid (çapraz taşıyıcı anlamına gelen “diogonal grid” kelimelerinin kısaltılmışı) adı verilen taşıyıcı sistemlerin üzerine oturtulmuş üçgen dış cephe kaplamaları oluşturuyor. Her ne kadar üçgen taşıyıcı cephe sistemlerinin kullanılması çok yaygın olmasa da geçmişte Chicago’daki John Hancock Merkezi gibi mekanlarda denemişti. Bu uygulamanın en büyük avantajı inşaat demirinden normalde harcanacak orandan yüzde 20 tasarruf edilmesi.

Hearst Kulesi New York City’de tamamlanan ilk “yeşil” çok katlı ofis binası olma unvanını da kazandı.




Marken

Marken, Hollanda'nın IJsselmeer Gölü'nde bulunan bir yarımadadır. İdarî birim olarak Noord-Holland ilinin Waterland belediyesine bağlıdır.

Daha önce bir ada idi. Fakat günümüzde North Holland anakarasıyla bağlanmaktadır. Ayrıca kendine özgü ahşap evleriyle tanınan turistik mekândır.

Marken 1991 yılına kadar ayrı bir belediye idi. Fakat sonra Waterland ile birleştirildi.

Amsterdam'ın 20 kilometre kuzeyinde bulunan Marken'e Station Amsterdam Centraal (Amsterdam Merkez Garı)'ın önündeki otobüs terminalinden 111 No'lu otobüs ile yaklaşık yarım saatte gidilir.

Volendam'dan her 30 ya da 45 dakikada bir hareket eden Marken Express adlı vapur ile yarım saatte gidilir.





1932 Yaz Olimpiyatları'nda halter - Erkekler 67,5 kg

Erkekler Hafif siklet oyunu, 1932 Yaz Olimpiyatları'nda halter programının bir parçasıydı. Bu klas en hafif ikinci yarışmaydı ve haltercilerin en fazla 67,5 kilogram olmalarına izin verildi. Yarışma 1932 yılı 30 Temmuz Cumartesi günü yapıldı.

Dört ulustan altı halterci yarıştı.

Bu Dünya ve Olimpiyat rekorları (kilogram) 1932 Yaz Olimpiytlarından öncesine aittir.

René Duverger pres'de 97,5 kg ile ve toplamda 325 kg ile yeni Olimpiyat rekoru kırdı.

Bütün rakamlar kilogramdır.





1932 Yaz Olimpiyatları'nda halter - Erkekler 75 kg

Erkekler Orta siklet oyunu, 1932 Yaz Olimpiyatları'nda halter programının bir parçasıydı. Bu klasman üçüncü en hafif yarışmaydı ve haltercilerin en fazla 75 kilogram olmalarına izin verildi. Yarışma 1932 yılı 31 Temmuz Pazar günü yapıldı.

Altı ulustan yedi halterci yarıştı.

Bu Dünya ve Olimpiyat rekorları (kilogram) 1932 Yaz Olimpiyatları öncesine aittir.

Karl Hipfinger, koparmada 107,5 kg ile ve silkmede 140 kg ile yeni Olimpiyat rekorunu
tesis etti. Rudolf Ismayr, toplamda 345 kg ile yeni Olimpiyat rekoru tesis etti.

Bütün rakamlar kilogramdır.





İdam sehpası (anlam ayrımı)





Ivana Brlić-Mažuranić

Ivana Brlić-Mažuranić (1874-1938), Hırvat yazar. Kendi ülkesi içinde ve uluslararası arenada en iyi Hırvat çocuk yazarı olarak anılır.

18 Nisan 1874'te Ogulin, Hırvatistan'da tanınmış Mažuranić ailesinde doğdu. Babası 1882'de "Prinosi za hrvatski pravno-povjestni rječnik"i (Hırvatça hukuk ve tarih sözlüğü) yazmış olan Vladimir Mažuranić yazar, hukukçu ve tarihçiydi. Dedesi ünlü politikacı, Hırvat banı Ivan Mažuranić ve babaannesi Aleksandra Mažuranić ise tanınmış yazar ve Hırvat ulusal uyanışı hareketinin önemli isimlerinden Dimitrije Demetar'ın kız kardeşiydi. Ivana genellikle evde eğitim görmüştü. Ailesi ile birlikte önce Karlovac, sonra Jastrebarsko, ve sonunda da Zagreb'e taşındı.

1892'de politikacı ve önde gelen avukatlardan Vatroslav Brlić ile evlenince, bir başka tanınmış aileye girdiği ve geri kalan hayatının büyük bölümünü geçirdiği Brod na Savi'ye (bugünkü Slavonski Brod) taşındı. Mažuranić bütün çalışmalarını ailesine ve ağitime adadı. İlk edebi eserleri Fransızca yazmıştı.

Ivana Brlić-Mažuranić yazmaya şir, günlük ve denelerle başladı, ancak çalışmaları 20. yüzyılın başlarına kadar yayımlanmadı. Hikâyeleri ve makaleleri 1993'ten sonra daha düzenli bir şekilde dergilerde yayımlanmaya başladı.

1913'te "Çırak Hlapiç'in Olağanüstü Maceraları" ("The Brave Adventures of Hlapitch" ve "Čudnovate zgode i nezgode šegrta Hlapića" adlarıyla da bilinir) adlı kitabı yayımlandığında halkın dikkatini çekti.

Brlić-Mažuranić 1931 ve 1938'de olmak üzere iki kez Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterildi. Ayrıca Hırvatistan Bilimler ve Sanat Akademisi'ne kabul edilen ilk kadındır. Mažuranić 21 Eylül 1938'de Zagrep'te depresyon sonrasında intihar etti.






Scooby-Doo and the Alien Invaders

Scooby-Doo and the Alien Invaders, Scooby-Doo uzun metrajlı animasyon filmlerinin üçüncüsüdür. 3 Ekim 2000 tarihinde yayınlanmıştır ve Warner Bros. Animation tarafından 1999'da çizilmeye başlanmıştır (Filmin sonunda Hanna-Barbera logosu ve telif hakkı uyarlanmıştır). Bunun önceki filmi sevilmediğinden beri canavarlar iyi adamlar ve maskeleri de erkek birincil antagonistleri olan bir hafif sesi vardı.

Konu, uzaylıların Shaggy ve Scooby'i kaçırmasıyla başlar. Meğer bu uzaylılar gerçek uzaylı değil de aslında maden kazılarından çıkanları çalan kız ve erkek iki kardeştir. Bu arada