-1841'de Çar hükümeti bu kişileri bugün Azerbaycan'ın bulunduğu Güney Kafkasya'ya sürdü. Buraya vardıklarında eski adı Astrahan-Bazar olan Celilabad'ın en büyük yerleşim birimlerinden Privolnoye'ye yerleştiler. Burası sonraları Rusya'nın en büyük Yahudi-Rus yerleşim birimlerinden biri oldu. Sovyet döneminin sonlarına doğru Ger ve Subbotnik halkın Azerbaycan'daki nüfusu 5000'di. 1997'de ise sadece 200 kişi kaldı ve bunların çoğu Rusya'ya göç etmeyi planladığından ülkedeki bu cemaat yok olmak üzeredir.

1960'ların başında Azerbaycan Yahudi cemaatinde kültürel canlanma tekrar başladı. Samizdatlar basılmaya başlandı. 1987'de Bakü ve Sumgayıt'ta birçok kültürel ve Siyonist örgütler tekrar kuruldu ve Sovyetler Birliğinde ilk yasal İbranice dersleri Bakü'de öğretilmeye başlandı.

Yahudi dilleri öğretimi 1930 ve 40'larda Kremlin tarafından kaldırılıp Yidiş ve Cuhuri dil eğitimi Rusça ile değiştirildi. Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından 1994'de dini eğitim veren bir yeşiva ve 1999'da Or Avner Habad Gündüz Okulu açıldı. 1994'te bir devlet üniversitesinde İbranice eğitimi başlayıp iki lisede de seçmeli ders olarak sunuldu. Yahudi çalışmalarına adanan Or Avner Habad Merkezi ise 31 Mayıs 2007'de Bakü'de açıldı. Bu merkez gündüz okulu, yuva, yurt, bilim departmanı ve kütüphane vs. servisleri sunmak amacıyla kuruldu.

2007 itibarıyla Bakü'de Aşkenazlara, Cuhurolara ve Gurjimlere hizmet eden üç adet sinagog bulunmaktadır. Cuhuroların sinagogu Kafkasların en büyüğüdür. Kuba'nın yakınlarındaki Kırmızı Kasaba'da iki, Oğuz'da da bir sinagog bulunmaktadır. Privolnoe'deki Gerlere ait sinagog 1990'lardaki dış göçlerle azalan nüfus sebebiyle muhtemelen aktif halde değildir.

2005'te Yahudi asıllı Yevda Abramov Azerbaycan Millî Meclisi'nde vekillik yapmaktadır.

"ABD Demokrasi, İnsan Hakları ve İşçilik Bürosu"nun 5 Ocak 2005'te sunduğu "Küresel Anti-Semitizm" raporuna göre ülkede Yahudilere karşı önyargı ve ayırımcılık olaylarının ender görüldüğü, münferit antisemitik hareketlere hükümetin anında el attığı belirtilmiştir. Aynı raporda hükümetin Yahudilere karşı yapılan saldırılara göz yummadığı ve bu saldırıları hoş görmediği dile getirilmiştir.





FC Unirea Alba Iulia

FC Unirea Alba Iulia, eski Rumen futbol takımdır. 2013 yılında feshedilmiştir.

Liga I:

Liga II:

Cupa României: 





Baron Otel

Baron Otel, Suriye'nin ve Orta Doğu bölgesinin en eski otelidir. Otel Suriye'nin ikinci büyük şehri olan Halep'te bulunmaktadır ve Halep Ulusal Müzesi' nin tam karşısında bulunmaktadır.

Halep'te lüks bir otel inşa etme fikri 19.yüzyılda doğmuştur. 1870'li yıllarda hac görevi için Kudüs'e gitmekte olan Ermeni asıllı Mazlumyan, hac yolunda iken Halep'teki kervansaraylarda konaklayan Avrupalıların kötü şartlarda kaldığını ve kendilerini rahat hissetmediklerini fark etti. Böylece Halep'te bir otel kurma fikri doğmuş oldu. Mazlumyan ilk etapta Ararat Otel'i kurdu ve sonrasında Mazlumyan kardeşleriyle birlikte 1909'da Baron Oteli kurdular. 1911'de ikinci katı, 1940'da ise üçüncü katı inşa edilmiştir.

Otel kuruluşunun ardından pek çok ünlü konuğu ağırlamıştır. Özellikle otelin ikinci katı pek çok ünlü ziyaretçiye tanıklık etmiştir. Mustafa Kemal Atatürk 26 Ağustos 1918'de Halep'e gelmiş ve Baron Oteli'nde 21 gün kalmıştır. Arabistanlı Lawrence 202 nolu odada kalmış, Kral Faysal Suriye' nin bağımsızlığını bu otelin 215 nolu odasının balkonundan ilan etmiştir. Agatha Christie Şark Ekspresinde Cinayet romanının ilk bölümünü 203 numaralı odada yazmıştır. Zayed bin Sultan Al Nahyan (Birleşik Arap Emirlikleri'nin kurucusu), Amerikalı milyarder David Rockefeller, Julie Christie, Theodore Roosevelt, Lady Louise Mountbatten, Charles Lindberg ve Yuri Gagarin otelin diğer ünlü konuklarındandır.




Belçika'daki Yahudilerin tarihi

Belçika'daki Yahudilerin tarihi 1. yüzyıla kadar uzanır. II. Dünya Savaşı'ndan önce 100.000'i bulan ülkedeki Yahudi nüfusu Holokost'tan sonra nüfusunun yarısından fazlasını kaybetti.

Belçika'nın bulunduğu topraklara ilk Yahudiler Romalılar zamanında 50-60 yılları arasında geldiler. Barbant Düklüğü'nde 1200'de Yahudilerin varlığı bilinmektedir. 1261'de Barbant Dükü III. Henry'nin emriyle Yahudiler ve tefeciler eyaletten kovuldu. Haçlılar döneminde yaşamın daha da zorlu bir hale geldiği Yahudi cemaatinde vaftiz edilmek istemeyenler öldürüldü. Bölgedeki bu ilk Yahudi cemaati Büyük Veba Salgını'yla hemen hemen yok oldu.

16. yüzyılda İspanya'dan kovulan Sefarad'ların çoğu Belçika ve Hollanda'ya yerleşti. 15. yüzyılın sonunda Marrano olarak bilinen gizli Yahudiler ise Anvers'e yerleşti.

1713'ten sonra Avusturya hakimiyetindeki Belçika'da Yahudi toplumuna karşı daha serbest bir politika izlendi ve bazı Aşkenazlar buraya göç etti. Fransız ve Hollanda hakimiyeti altında ise Yahudilerin durumu daha da iyiye gitti.

II. Dünya Savaşı'ndan hemen önce ülke 100.000 kişiyle en kalabalık Yahudi nüfusuna şahit oldu; Yahudilerin 55.000'i Anvers'te 35.000'i de Brüksel'de yaşıyordu. 20.000 civarında Yahudi de Almanya'dan gelen mültecilerdi. Belçika, Mayıs 1940 ile Eylül 1944 arası Nazi Almanyası tarafından işgal edildi ve antisemitik politikalar bu ülkede de uygulanmaya başlandı. Bu uygulamalar direniş gösteren bazı şehirlerde zorlukla uygulanabildi. Birçok Belçika Yahudisi başta Auschwitz olmak üzere toplama kamplarına gönderildi. "Yahudi Savunma Komitesi" millî direniş hareketiyle birlikte çalıştı; bu komite savaş sırasında Belçika'daki en geniş Yahudi savunma hareketiydi. 1942 - 1945 arası 25.000 Yahudi kayıplara karıştı. Belçika, toplama kampına giden trenin durdurulup tutukların kaçmasına fırsat tanıyan tek işgal altındaki ülkeydi.

Bugün Belçika'da 42,000 civarında Yahudi bulunmaktadır. 20,000 kişilik nüfusuyla Anvers Yahudi cemaati Avrupa'nın en büyük Yahudi cemaatlerinden biri olup anadili Yidiş olan dünyadaki ender cemaatlerdendir. Anvers Yahudi çocuklarının %95'i Yahudi eğitimi almaktadır. Ülkede 5 Yahudi gazetesi, 30'u Anvers'te olmak üzere toplam 45 aktif sinagog bulunmaktadır.







Sarkad

Sarkad (Macarca Sarkad) Macaristan'ın Békés eyaletinde bir kasabadır.


Sarkad aşağıdaki yerlerle Kardeş şehir dir:




Szeghalom

Szeghalom Macaristan'ın güneydoğusunda Békés eyaletinin bir kasabasıdır.




Halkın Mücahitleri Örgütü

Halkın Mücahitleri Örgütü (HMÖ) (Farsça: سازمان مجاهدين خلق ايران "sāzmān-e mojāhedin-e khalq-e irān"), İran İslam Cumhuriyeti'ni yıkmayı amaçlayan İslamcı sosyalist örgüt. 
1965 kurulmuş olan örgüt esas olarak İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevi, kapitalizm ve Batı emperyalizmine karşı silahlı mücadeleyi amaçlamıştır. Örgüt 2001 yılından beri şiddet eylemlerini terkettiğini iddia etmekte ve bugün İran'da demokratik, seküler bir koalisyon hükümeti için çabalayan, sürgün parlamentosu rolünü üstlenmiş "şemsiye örgüt" İran Ulusal Direniş Konseyi'deki (İUDK) temel yapıdır. Örgütün binlerce üyesi yıllarca Irak'taki kamplardadır fakat BBC'ye göre ABD işgalinden sonra silahsızlanmış ve ateşkese bağlı oldukları söylenmiştir.

İUDK'nın sadece HMÖ'nün bir paravan örgütü olup olmadığı ., İUDK'nın da teröre bulaşıp bulaşmadığı ya da İran'da demokrasi için mücadele veren meşru bir muhalif örgüt olup olmadığı konusundaki önemli tartışmalar, batılı karşıtları tarafından İran'la yapılan pazarlıklarda koz olarak kullanılmaya çalışılmaktadır.

HMÖ'nün silahlı kanadı "İran Ulusal Kurtuluş Ordusu" (İUKO) adlandırılmaktadır/adlandırılmaktaydı. İran hükümeti silahlı kanadı resmi olarak, HMÖ'nün gerçekten İslami olmadığını öne sürerek, "Münafıklar" olarak isimlendirmektedir.

Kanada, Irak ve İran HMÖ'yü terörist örgüt olarak kabul etmektedir. 26 Ocak 2009 tarihinde Avrupa Birliği Konseyi HMÖ'nü AB terörist örgütler listesinden çıkartmıştır. Örgüt bu durumun "yedi yıllık hukuki ve siyasi savaş"ın bir sonucu olduğunu açıklamıştır. ABD HMÖ'nü 28 Eylül 2012 tarihinde terör örgütleri listesinden çıkarmıştır.

HMÖ ve İUDK, 2002 ve 2008 senelerinde ABD'ye İran'ın nükleer programıyla ilgili istihbarat sağladıklarını iddia etmişlerdir.

İran Halkın Mücahitleri, çeşitli isimlerle anılmaktadır:


2003 savaşından önce Irak'ta konuşlanmış 5000 ila 7000 arasında ağır silahlı HMÖ militanı olduğuna inanılmakla birlikte, 3000 ile 5000 arasındaki bir sayı daha mantıklı görülebilir. 2005'te ABD think-tank kuruluşu Council on Foreign Relations, üçte biri ila yarısı savaşçı olan 10000 üyesi olduğuna inanmaktadır. Aynı kuruluş, HMÖ'nün üye sayısında düşüş olduğunu ve yeni üye bulmakta başarısız olduğunu iddia etmektedir. "New York Times"'da 2003'te yayımlanan bir makaleye göre HMÖ, Irak'ta konuşlanmış çoğu kadınlardan oluşan 5000 savaşçıya sahiptir. Ashraf kampındaki son nüfus sayımı, 900 kadarı kadın olmak üzere toplamda 3500 civarında üye olduğununu göstermiştir. 

İran HMÖ 1965 senesinde, orta sınıf, Tahran Üniversitesi Üniversitesi öğrencisi olan ve içlerinde Mohammad Hanifnejad, Saied Mohsen ve Ali-Asghar Badizadegan'inde bulunduğu, İran Özgürlük Hareketi'nin altı eski üyesi tarafından kurulmuştur. HMÖ yozlaşmış ve baskıcı buldukları Şah Muhammed Rıza Pehlevi yönetimine karşıydılar ve Özgürlük Hareketini de ılımlı ve etkisiz olarak görmekteydiler. İlk beş yılda örgüt öncelikle İslam yorumuyla Marksist felsefe pratiklerini birleştirmek amacıyla ideolojik çalışmalara yoğunlaştı.
Örgüt ilk eylemleri, Pehlevi'nin savurgan "İran monarşisinin 2500 yılı kutlamaları" nedeniyle 1971 yılının Ağustos ayında Tahran elektrik idaresinin bombalanması ve başarısız bir uçak kaçırma olayıdır. Dokuz mücahit tutuklanmış ve işkence altında tutuklulardan birisinin bilgi vermesi üzerine 66 örgüt üyesi daha tutuklanmıştır. Birkaç ay içerisinde örgütün tüm yönetici kadrosu idamlar ve sokak savaşları aracılığıyla SAVAK tarafından ortadan kaldırılmıştır. Diğer üyeler yıllarca tutuklu kalmış ve Massoud Rajavi'yi de içine alan son grup Ocak 1979'da, Ayetullah Humeyni'nin Tahran'a dönmesinden hemen önce serbest bırakılmıştır. Bununla birlikte örgüt varlığını sürdürmüş ve rejime karşı şiddet olaylarına devam etmiştir.

Ekim 1975'te örgüt ideolojik bir bölünmeye maruz kalmıştır. HM