jo") birinin de adı olduğu için Navaho sincabı denmiştir. Navaholar "dlozishzhiin" ('kara sincap') adını verirler. Latince bilim adı, ABD askeri albay John James Abert'in adına ithaf edilmiştir. İngilizce adı da ("Abert's squirrel") buna paraleldir.





Die Horen

Die Horen, 1795-1797 yılları arasında Friedrich Schiller tarafından yayımlanmış dergilerden biridir.

Die Horen Tübingen’deki Cotta yayınevi tarafından aylık olarak yayımlanmaktaydı. Almanya’da ileri gelen kültür temsilcileriyle ortak çalışma sayesinde Weimar Klasik’in kurulmasında temel unsur olmuş ve Alman düşünce tarihini de büyük derecede etkilemiştir.

1794 yılında yayımcı Johann Friedrich Cotta politik günlük bir gazete hazırlamayı düşünür. Ama Fransız Devrimi sürecini incelerken daima politikadan uzak durmuş olan Schiller, felsefe ve sanatın iç içe olduğu kozmopolit bir dergiyi amaçlar. Schiller ve Cotta iki projede birleşirler. Biri “Allgemeine Zeitung” olarak da bilinen, 19. yüzyılın en önemli gazetesi “Avrupa Yıllığı” (Europa Annalen) adlı politik bir gazetedir. Ancak Schiller kısa bir süre sonra bu gazeteden geri çekilir.

Bir diğeri ise “Horen” için yaptıkları anlaşmaydı. Schiller iş arkadaşı olarak sadece Goethe’yi değil; ayrıca Johann Gottlieb Fichte’yi, Wilhelm von Humboldt’u, Karl Ludwig Woltmann’ı ve başka yazarları kazanmıştır. 1798 yılında basımı durdurulsa da “die Horen” dergi çalışmalarındaki en titiz model olarak hafızalarda kalır. Sık sık gazetelerde, Schiller’in dergisi üzerine karşılaştırmalar ya da kinayeler yapılır.

1794 yılında yayımlanan “Die Horen” dergisi için yaptığı bildiride Friedrich Schiller amaçlarını ve planlarını bir sonraki dergide açıklar. Schiller ilk başta o zamanlar için örneğin; toplumsal ve politik olaylar gibi tipik temaların farklılıklarına dikkat çekmeye çalışır. Bundaki amacı, dergisinde betimlediği temayı toplumla benzeştirmektir. Schiller; toplumu esas itibarıyla tamamen anlaşılır olarak, içinde dergilerini özel bir statüde karıştırdığı kitlenin bir organı olarak betimler; çünkü onlar sonunda geleneksel idealler olarak anımsanacaktır.

Dergi; okura, içinde güncel, politik ya da dünya çapındaki olayların temalaştırılmadığı saf, ihtirassız bir eğlence ithaf etmelidir. Ancak Schiller gerçeklikten tamamen de uzaklaşmak istemez, aydınlanma döneminin tipik özelliği olan tarihi geçmiş vasıtasıyla tecrübe etmek ve geleceği insanlığa ışık tutmak için felsefe aracılığıyla tartışmak ister. Şimdiyi, yani günün aktüel durumunu, hedefleri için kale almaz Schiller. Diyaloglarla, mücadele ettiği fikirlere rastlamamak için yolunu değiştirir. Schiller şuna inanır: Eğer insan, felsefe ve tarihi mevcut ideallerle düşünürse bu otomatik olarak toplumda bir değişime neden olur. Schiller’in bir diğer gayesi de okuyucuya bu idealleri yaklaştırmak, onları kitlenin düşüncelerinden uzaklaştırmak ve kendi olaylarına karşı ilgisini toplumdaki bir birey olarak yönetmektir. Schiller ilk önce bu değişikliği bu amaç uğruna kurulmuş toplumsal, bilimsel ve politik devrimleri mümkün kılmak için mükemmel bir şekilde görmek ister. Ayrıca Schiller dergide “güzelin” ve bilgi dolu dünyanın birleşmesini tasavvur etmeye çalışır, hatta sanatı ve bilimi bir “daire” içinde birleştirmek ister. Açıkçası, dergi temalardan bariz bir şekilde ayrılmak, her biriyle tek tek ilgilenmek ister.




Emmeline Pankhurst

Emmeline Pankhurst, [ˈpæŋkˌhɜːst] ( d. 14 Temmuz 1858 Manchester – ö. 14 Haziran 1928 Londra, kızlık soyadı Emmeline Goulden ) radikal feminizm kuramcısı, süfrajet ve kadın hakları savunucusudur.

Emmeline Pankhurst, Robert Goulden ve Sophia Crane’nin kızı olarak dünyaya gelmiştir. Köleliğe, tahıl yasalarına karşı ve kadınların seçme ve seçilme hakkı için Liberal Parti’nin desteklediği orta sınıf bir ailenin içinde büyümüştür. Henüz 14 yaşındayken kadınların seçme ve seçilme hakkı üzerine yapılan toplantıya katılmıştır. 1873- 1879 yılları arası Paris’te bulunan bir kız okuluna gitmiştir. Geri dönüşünde, aynı yıl 24 yaşında olan avukat Richard Marsden Pankhurst (1834–1898) ile evlenmiştir. Beş çocuğu olmuştur: Christabel Harriette (1880–1958), Estelle Sylvia (1882–1960), Frank (1884–1889; beş yaşındayken difteri hastalığına yakalandığından dolayı ölmüştür), Adela (1885–1961) ve Harry (1889–1910). Eşi Richard Pankhurst’un 1898’de vefatından sonra kendine ve çocuklarına nikâh memurunun cüzi miktardaki maaşı ile kıt kanaat bakmak zorunda kalmıştır.

10 Ekim 1903 tarihinde kızı Christabel ve dört arkadaşı ile birlikte Manchester’da radikal kadın hareketleri çerçevesinde Kadınların Sosyal ve Politik Birliği’ni (WSPU) kurmuştur. Şiddetsizlik Teorisini geliştirmiştir ve daha sonraları bu teori ABD’de kadın hareketleri, Hindistan’da Mahatma Gandhi’nin Britanya kolonilerine karşı yürüttüğü; ayrıca Martin Luther King’in öncülüğünü yaptığı Amerikan-İngiliz vatandaşlık hakları hareketi için kullanılmıştır. Kızları Sylvia ve Christabel de kadın hareketlerinde aktif bir şekilde çalışmışlardır. Hareketin yöntemi gittikçe radikalleşmiş, hatta yangınlar çıkarılmış, bombalı saldırılar düzenlenmiştir ve bu yüzden Pankhurst birçok defa tutuklanmıştır.

3 Nisan 1913 tarihinde Pankhurst Old Bailey Ceza Mahkemesi’nde Britanya Bütçe Başkanı David Llyod George’un villasına yapılan bomba saldırısının azmettiricisi olarak üç yıl hapis cezası almıştır. Bu karar kadın hakları savunucularının polis ile sokak çatışmalarına neden olmuş, resmi kurumlara ve eylemciler tarafından biber ve ölü bir kedi atılan başbakan Herbert Asquith gibi tanınmış kişilere saldırılar düzenlenmiştir. Protesto kundaklama ve bombalı saldırılar şeklinde bütün ülkeye yayılmış ve basında Reign of Terror (Terör Dönemi; Fransa'da, Fransız devriminin ardından on ay süreyle iktidarı ele geçiren Jakobenlerin yürüttüğü kanlı dönem gibi görülmüştür.

12 Nisan 1913 tarihinde Holloway Hapishanesi’nde açlık grevi sebebiyle sağlık durumunun kötü olmasından dolayı Emmeline Pankhurst tekrar serbest bırakılmıştır. Bu arada ülkedeki karışıklık giderek güçlü bir hal almıştır. Bombalı saldırılar düzenlenmiş, posta kutularına asit dökülmüş, kiliseler kundaklanmış ve toplu taşıma araçlarına zarar verilmiştir. Sempatizanlar pazar ayinlerinde, ülkedeki birçok kilise yakılırken, St. Paul Katedrali ve Westminister Abbey’de “God save Emmeline Pankhurst” (Tanrı Emmeline Pankhurst’u korusun) şeklinde tempo tutturmuştur.

Olaylar, 1 Haziran 1913 tarihinde Epsom’da düzenlenen at yarışında, kralın atının önüne atlayan, ağır yaralanan ve kısa bir süre sonra ölen süfrajet Emily Davison’un ölümü ile doruk noktasına ulaşmıştır. Emily, Pankhurst tarafından kadın haklarının şehidi ilan edilmiş ve bildirilerinin manşetlerinde hipodromun meleği olarak gösterilmiştir.

Aynı yıl, 1913’de parlamento, tutuklu süfrajetlerin artan açlık grevleri nedeniyle Kedi ve Fare Antlaşması adlı yasa tasarısını kabul etmiştir. Açlık grevi ve zorla beslenmelerine rağmen ciddi derecede hasta olan tutuklular serbest bırakılmışlardır. Sağlığına kavuşan tutukluların tekrar tutuklanması istenmiştir. Bu antlaşmayla sağlığına kavuşan Emmeline Pankhurst Şubat 1914’de tekrar tutuklanmış, bunun üzerine tekrar açlık grevine başlamış, hastalanmış ve tekrar serbest bırakılmıştır.

22 Mayıs 1914 tarihinde Birleşik Krallık hükümdarı V. Georg’a dilekçe vermeye çalışırken Buckingham Sarayı önünde tekrar tutuklanmıştır. Orada bulunan fotoğrafçılar, bağıran kadın hakları savunucusunun emniyet müdürü Rolfe’nin kollarındaki haliyle tutuklanmasını çekmiştir. The Suffragette dergisinin bildirdiğine göre, Pankhurst sevkiyatı sırasında durmadan “Arrested at the gates of the Palace. Tell the King!” (Sarayın kapsında tutuklandı. Krala söyleyin!) diye bağırmıştır. Fotoğraf aynı gün Londra’daki birçok gazetede manşet olmuş ve kadın hareketlerinin görsel ilk fotoğrafı olmuştur.

Birinci Dünya Savaşı’nın ortaya çıkması ile radikal kadın hareketleri faaliyetleri durağanlaşırken Pankhurst propagandasını Britanya’nın savaş mücadelesine çevirmiştir.

1918 yılında Emmeline Pankhurst Muhafazakâr Parti’ye (İngilizce; Conservative Party) katılmış; fakat politik anlamda fazla aktif olmamıştır. Kasım 1918’den itibaren 21 yaş üstü kadınlar parlamentonun üyesi olabildiler; fakat seçme hakları yoktu. İlerleyen yıllarını kötü olan sağlık durumu nedeni ile Kanada ve Bermuda Adaları’nda geçirmiş ve 1925 yılında Birleşik Krallık’a geri dönmüştür. Emmeine Pankhurst 1928 yılında vefat etmiş ve aynı yıl kadınlar için genel oy hakkı yürürlüğe girmiştir.

Manic Street Preachers Lifeblood (2004) adlı albümündeki Emily şarkısını ona ithaf etmiştir.





Kadınların Sosyal ve Politik Birliği

Kadınların Sosyal ve Politik Birliği (Women’s Social and Political Union/WSPU) Birleşik Krallık'ta kadın hareketleri çerçevesindeki öncü örgütlerden birisidir. Üyelerin süfrajet olarak tanımlandığı ilk gruptur.

WSPU altı kadın tarafından 10 Ekim 1903 yılında Manchester'da kurulmuştur. Emmeline ve kızı Christabel Pankhurst bu örgütün önder karakterlerinden olan kurucu üyeleri arasında yer almaktadır. WSPU militan olmayan Ulusal Kadın Oy Hakkı Dernekleri Federasyonu (National Union of Woman's Suffrage Societies, NUWSS aynı zamanda “Oy Hakkı Talebinde Bulunan Kadınlar Ulusal Birliği” veya “Kadınlar Oy Hakkı Dernekleri Ulusal Birliği” adıyla da bilinir;) ile fazla verimli olmamasından dolayı ayrılmıştır. Bu örgütün taktiği, politikacıları konuşmalar yaparak ikna etmek olmuştur.

Kurucu üyeler, sadece kadınlardan oluşan ve Bağımsız İşçi Partisi () ile işbirliği içinde sosyal reformları savunan bir örgüt kurmaya karar verdiler. Ayrıca kadınların oy hakkının genişletilmesi için de savaştılar. Militan yaklaşımlarını vurgulamak için “Deeds not Words” sloganını seçmişlerdir.

1905 yılında WSPU, Birleşik Krallık Parlamentosu üyelerinden birini, kadınlara oy hakkı için bir yasa tasarısını meclise sunmak için ikna etmiştir. Bu yasa tasarısı son anda düşmüş; fakat basının yankısı örgütün giderek güçlenmesine yardımcı olmuştur.

Yasa tasarısının düşmesiyle oluşan hayal kırıklığı WSPU’nun yaklaşım tarzının değişmesine neden olmuştur. Ö