%60’a varmaktadır (Pecharsky, 1999). 1.5T’lık alan altında ise verimlilik %30 civarlarındadır (Pecharsky, 1999). Sırasıyla, 5 ve 1.5T’lık manyetik alanlar için performans katsayıları, 15 ve 3’tür. Bu nedenle manyetik soğutucuların, gelecekte şu an genel kullanımda olan gazın sıkıştırılması ve genleşmesi prensibiyle çalışan soğutucuların yerlerini alacaklarına kesin gözüyle bakılmaktadır.

Qc=mfCf dTf,C (dTf,C=TC-Tf,C )
çalışma prensibi (Pecharsky,1999)


Manyetik Soğutucular üzerine yurtdışında,¨gerek üniversitelerde gerekse özel sektörde yüzlerce araştırma grubu çalışmaktadır. MS için en çok bütçe ayıran ülkeler 
arasında A.B.D. ve Japonya gelmektedir. Özellikle A.B.D. , NASA aracılığı ile MS konusunda öncü araştırmalar yapmakta ve DOE’nin destekleriyle bu teknolojiyi evlere kadar getirmeye çalışmaktadır. Bütün dünya çapında MS konusuna ilgi gittikçe artmakta ve bu teknolojinin önemi gün geçtikçe anlaşılmaktadır. Gerek doğal dengeye daha az zarar vermesi, gerekse yüksek verimle çalışan sistemiyle MS, bütün dünya ülkeleri açısından zaman geçtikçe daha çok araştırma bütçesi ayrılan bir konu olmuştur.
Türkiye'de de MS konusunda son birkaç yıldır çalışmalar başlamış ve sayıları şu an için çok olmasa da araştırma grupları kurulmaya başlanmıştır. Türkiye'de büyük sanayi merkezleri bulunmaktadır ve eğer MS teknolojisi öncelikli olarak sanayide kullanılmaya başlanırsa, yüksek bir enerji tasarrufu ve daha temiz bir çevre elde edilebilir. Bu nedenlerden dolayı Türkiye'de MS konusunda yapılan çalışmalara destek verilmesi ve yeni çalışmalar başlatılması gerekmektedir.
Şu an kullandığımız soğutucuların aksine teknolojik gelişimi daha bitmemiş olan manyetik soğutucular, üzerinde çalışmalar yapıldıkça daha verimli bir hale getirilebilecektir. Daha çok bütçe ayrıldıkça malzeme araştırmaları yapan grupların, daha verimli malzemeler bulacağına kesin gözüyle bakılmaktadır. Ayrıca hidrojen gelecekte bir yakıt olarak yerini almakta ve MS ise hidrojen yakıtı üretmekte kullanılabilmektedir. Uygulandığı takdirde, yüksek enerji verimliliği ve düşük çevre kirliliği sağlayacağından dolayı MS, üzerinde araştırma yapılması gereken bir konudur.

In one example, Prof. Karl A. Gschneidner, Jr. unveiled a proof of concept magnetic refrigerator near room temperature in February 20, 1997. He also announced the discovery of the giant MCE (GMCE) in formula_1 on June 9, 1997 (see below). Since then, hundreds of peer-reviewed articles have been written describing materials exhibiting magnetocaloric effects. -->


 22. E. Yüzüak, Journal Of Alloys Compounds, 476 (2009)929








Makin Muharebesi

Makin Muharebesi (İngilizce: The Battle of Makin, Japonca: マキンの戦い / "Makin no Tatakai"), Gilbert Adaları'nda bulunan Makin Mercan Adası üzerinde 20 Kasım 1943 ile 24 Kasım 1943 tarihleri arasında gerçekleştirilmiş Pasifik Cephesi'ne dahil edilen bir muharebedir.

Aleut Adaları Seferi'nin sonun gelmesi ve Solomon Adaları'na doğru gerçekleşen ilerleme, asker ve malzeme olanaklarının artmasıyla birleşince, 1943 yılı sonlarında Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri'ne, Orta Pasifik'e bir baskın gerçekleştirme olanağı sağlamıştır. Amiral Chester W. Nimitz bu baskının 1943'dan daha önce yapılması gerektiğini savunmuştur, fakat söz konusu baskının Bismarck Adaları'nda yapılmakta olan ve Rabaul'un kuşatma altına alındığı Cartwheel Harekâtı'yla eş zamanlı olarak gerçekleştirme olanağı bulunmamakta idi. Japonya'nın sahip olduğu adalara yaklaşma planı "Island Hopping (Ada zıplaması)" şeklindeydi: gerçekleştirilecek saldırıları desteklemek için adaların bir grubuna deniz ve hava üssü kurmak. Gilbert Adaları bu zincirdeki ilk adımdı.

Pearl Harbor'a düzenlenen saldırıdan üç gün sonra 10 Aralık 1941'de, 300 Japon askeri ve "Gilbert Baskını Özel Çıkarma Kuvvetleri" denilen birliğin işçileri, Makin Mercan Adası'na varmışlar ve direniş olmadan burayı işgal etmişlerdir. Marshall Adaları'nın doğusunda uzanan Makin, mükemmel bir deniz uçağı üssü olabilirdi, Howland Adası, Baker Adası, Tuvalu ve Phoenix yakınlarında bulunan Japon hava devriyelerine uzanmaktaydı, hepsi Müttefik Devletler tarafından tutuluyordu ve bir Mihver devletleri saldırısından doğu Japon çevresi kanadını korumaktaydı.

17 Ağustos 1942'de, Albay Evans Carlson ve James Roosevelt (Franklin D. Roosevelt'in en büyük oğlu) komutası altındaki 2. Deniz Piyade Akıncıları Taburu'na bağlı 211 deniz piyadesi, USS "Nautilus" ve USS "Argonaut" adlı iki deniz altıyla Makin'e çıkarma yaptı. Japon İmparatorluğu, 6. Üs Kuvvetleri (第六根拠地隊 / "Dai Roku Konkyochi Tai") 'ne bağlı gedikli erbaş Kyūzaburō Kanemitsu (金光 久三郎) komutasındaki 62. Güvenlik Kuvvetleri Müfrezesi (第六二警備隊分遣隊 / "Dai Rokujūni Keibitai Bunkentai") 'nin 64 deniz piyadesi ve diğer hava üssü elemanlar olmak üzere toplam 73 personel (bunun dışında adada 2 sivil vardı)'den oluşan Japon garnizonuyla adayı savunmuştur. Akıncılar 46 Japon askerini öldürdü, garnizonu bozguna uğrattı ve özellikle Japon hava saldırıyla akıncının 21'i ölmüş ve 9'u esir düşmüştür. Tutuklular Kwajalein Mercan Adası'na götürülüp boynu vurdurulmuştur. Baskının bir hedefi de Japonları'ı Amerika Birleşik Devletleri'nin Pasifik'teki niyetleri hakkında kafalarını karıştırmaktı, fakat bu plan Japonları Gilbert Adaları'nın stratejik önemi hakkında telaşlandırmasına sebebiyet vermiş ve böylece Japonlar adaya yeni takviye birlikleri getirmiş ve tahkimatlar yapmıştır.

Carlson'ın baskınından sonra, Japonlar hafifçe korunan Gilbertler'e takviye kuvvet göndermiştir. 15 Şubat 1943'te Girbert Adalarında "3. Özel Üs Kuvvetleri" (第三特別根拠地隊 / "Dai San Tokubetsu Konkyochi Tai") kurulmuş ve 243 deniz piyadeden oluşan Yokosuka 6. Özel Kara Birliği Müfrezesi (横須賀鎮守府第六陸戦隊分遣隊 / "Yokosuka Chinjufu Dai Roku Tokubetsu Rikusentai Bunkentai"), 340 işçi (200 Kore kökenliler dahil) den oluşan 111. İnşaat Birliği (第111設営隊), 60 kişilik 952. Hava Üssü Birliği (第952航空隊) ve 50 kişilik 802. Hava Üssü Birliği (第802航空隊) 'ni göndermiştir. Ve deniz uçağı üssü ve mercan adasının sahil savunması üzerinde çalışması büyük bir isteklilikle kaldığı yerden devam etmiştir. Temmuz 1943 civarlarında, Makin'deki deniz uçağı üssü tamamlanmış ve Kawanishi H8K "Emily" deniz bombardıman uçağı, Nakajima A6M2-N "Rufe" su avcı uçağı ve Aichi E13A "Jake" Rekon-su uçağı için uzlaşmaya hazır hale gelinmiştir. Üssün savunması aynı zamanda tamamlanmasına rağmen, Tarawa'daki ve Gilbertler'deki ana Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri hava üssü kadar kapsamlı olmamıştır. "Chitose" ve 653. Hava Kolordusu ayrılmış ve buraya konuşlandırılmıştır. Japonlar Gilbertler'deki savunmalarını inşa ederken, Amerikan kuvvetleri de adayı yeniden almanın planlarını yapıyordu.

Haziran 1943'te, Amerika Birleşik Devletleri Genelkurmay Başkanlığı Pasifik Filosu (CINCPAC) baş komutanı Amiral Chester W. Nimitz'e Marshall Adaları'nın işgaline ilişkin bir önerge hazırlar. Başlangıçta hem Nimitz hem de Deniz Kuvvetleri Harekât Başkanı Amiral Ernest J. King Japon dış savunma hattının tam kalbine saldırı düzenlemek istemiştir; fakat, herhangi bir Pearl Harbor'dan Marshall Adalarına doğrudan taarruz planı Pasifik Filosu'yla düzenlenecek taarruzdan çok daha fazla bölük ve askeri araç gerektiriyordu. Bu engeller ve ABD kuvvetlerinin tecrübe eksikliği göz önüne alınarak, Kral ve Nimitz, Marshall'ı Ellice Adası ve Gilbert Adaları aracılığıyla adım adım alınacağını karar vermiştir. Gilbert Adaları Güney Marshall Adalarının 200 mil (300 km) içerisine uzanmakta ve Girbert Adalarındaki harekât için uzun menzilli keşif ve bomba desteği sağlayabilen Ellice Adaları'nı temel alan USAAF B-24 uçaklarının menzili içerisindeydi. Bu avantajlarla birlikte 20 Temmuz 1943'te Genelkurmay Başkanlığı, Gilbert Adaları'nda bulunan Tarawa ve Abemama Mercan Adaları'nı ele geçirmeye artı yakınlarındaki Nauru Adası'nı ele geçirmeye karar vermiştir. Harekâtın kod adı "Galvanic Harekâtı idi."

4 Eylül'de, ABD Beşinci Filosu'nun amfibik birlikleri, 5. Amfibik Kolordusu olarak belirlenmiş ve ABD Deniz Piyade Kolordusu Tümgenerali Holland M. Smith komutasına verilmiştir. 5. Amfibik Kolordusu sadece iki tümene sahipti, üssü Yeni Zelanda'da bulunan 2. Deniz Piyade Tümeni ve üssü Hawaii'de bulunan ABD Ordusu'na bağlı 27. Piyade Tümeni. 27. Piyade Tümeni Kasım 1940'ta federal servisler oluşturulmadan önce New York Ulusal Muhafız Alayı birimi idi. Bu tümen Hawaii'ye gönderilmiş ve burada yarım yıl durduktan sonra Merkezi Pasifik'teki ABD Ordusu Komutan Generali, Korgeneral Robert C. Richardson, Jr. tarafından Gilbert Adası Baskını'na katılmak üzere seçilmiştir. Amfibik Keşif Bölüğü, VAC komutan Yüzbaşı James Jones (eski Deniz Piyade Kolordu Kumandanı James L. Jones'un babası), Gilbert periskop keşif birliğine "USS Nautilus" denizaltının yurtdışına çıkarılması için yardımda bulunmuş, yakın gerçekleştirilecek baskın için hassas köprübaşı hesapları yapmıştır.

27. Tümen, bir alay muharebe timi olan 165. Piyade Alayıyla beraber çıkarma kuvvetlerinin ihtiyaçlarını karşılamak üzere Kasım 1942'de komutayı üstlenmiş Birinci Dünya Savaşı gazisi Tümgeneral Ralph C. Smith komutası altında görevlendirilmiş, bir çıkartma taburu 105. Piyade Alayı 3. Taburu tarafından takviye kuvvet gönderilmiş ve 105. Saha Topçu Taburu ile 193. Tank Taburu tarafından desteklenmiştir. General Ralph aynı zamanda ABD ordusu içinde en tanınan subaylar arasındaydı. Nisan 1943'te, 27. Piyade Tümeni ampifik harekâtları için hazırlıklara başlamıştır.

27. Piyade Tümeni'nin "Galvanic"'teki rolü için planlanan (Kara harekâtı kısımın kodadı: "Kourbash") Ağustos 1943 başlarında batı Gilbert Adalarında esas hedef olarak Nauru Adası'yla birlikte başlamıştır. Diğer hedeflerden farklı olarak, Nauru gerçek bir adaydı, büyüklük açısında çok daha fazlaydı ve adada yoğun bir şekilde garnizon bulunmaktaydı.

Ancak Eylül 1943'te 27. Tümen'in hedefi değişti. Tarawa ve çok daha uzakta bulunan Nauru'da gerçekleştirilen eş zamanlı harekâtlar için uygun deniz ve hava desteğinin zorluğu, artı tüm tümeni taşıyacak olan yeterli aracın artırılmasının gereği ve sıkı biçimde