lıyan postları gri-kahverengidir ve içinde yaşayan bakteriler ve cyanobakterilerinden dolayı özellikle yağmur zamanında yeşilimsi görünür. Bu yeşil görünüm ağacın dalları arasında zor bulunmasınıda sağlar. Ayrıca erkeklerin sırtlarında sarı veya kavuniçi bir leke olur. Postları içinde çok sayıda böcek türü de bulunur. Her bireyin üstünde 1000 civarında böcek yaşar. Chrysauginae taksonundan birçok kelebek türü hatta onlara bağımlıdır. Tembel hayvan tuvaletini yapmak için ağaçtan indiğinde kelebek postun içinden çıkarak yumurtalarını dışkının içine yerleştirir. Dışkı ile beslenen larvalar metamorfoz sonrası kendine yeni bir tembel hayvan arar.

Üç parmaklı tembel hayvanlar Orta Amerika'dan (Honduras) Güney Amerika'ya uzanan bir bölgede yaşar. Ancak And dağları'nda, Orinoco ırmağına bitişik Llano-bölgelerinde ve Güney Amerika'nın güneyinde rastlanılmazlar.

Yaşam şekilleri gün boyu tepetaklak ağaca asılı kalmak ve enerji tasarufu gerektiren az vitaminli bir beslenmenin üzerine kuruludur. Sadece tropik ormanlarda yaşayan tembel hayvanlar neredeyse tüm hayatlarını ağaçtan sarkık bir şekilde geçirirler. Bu pozisyonda uyur, yer, çiftleşir ve hatta doğururlar. Güçlü kolları ve uzun pençeleri ile ağaca o kadar sağlam tutunurlarki, hatta ölümden sonra bile bir müddet ağaca sarkık kalırlar. Çok yavaş hareket ederler; dakkikada 4 metre tespit edilen en yüksek hızları olmuştur. Sadece ağacı değiştirmek veya tuvalet için ağaçtan inerler ve bu da çok düşük olan metabolizmalarından dolayı ancak 1 - 2 haftada bir gerekli olur. Yerde vücutlarını dirsekleri ve tabanları ile iterek sürünürler. Böyle dakkikada sadece 2,5 metre ilerlemeyi başarırlar. Ancak iyi yüzerler.

Üç parmaklı tembel hayvanlar çiftleşme zamanının dışında Yalnız yaşar. Herhangi bir gündüz-gece ritimleri tanımazlar. Günde yatarak geçirdikleri birkaç saat gündüzde gecede olabilir.

Başlıca düşmanları jaguar, harpiye kartalı ("Harpia harpyja") ve örneğin anakonda gibi dev yılan türleridir. Az hareket etmeleri ve post renkleri zor bulunmalarını sağlar. Saldırıya uğradıklarında kendilerini uzun keskin pençeleri ile savunur, saldıranları ağır yaralayabilirler.

Neredeyse sırf yapraklar ile, ara sıra tomurcuk ve ince dallar ile beslenirler. Özellikle karınca ağacının ("Cecropia") yapraklarını tercih ederler.

Bazı popülasyonlarda çoğu doğumlar kuraklık zamanına denk gelir, diğerlerinde belli bir çiftleşme zamanı yoktur. Çiftleşmeden sonra erkek dişiyi Yalnız bırakır ve gider. 6 ay süren bir gebelikten sonra 200 - 250 gr ağırlığında tek bir yavru doğar. İlk haftalarını annesinin karnına tutunarak geçiren yavru 6 haftadan sonra emmeyi bırakır, ama annesinin yanında bir süre daha kalır. Altı ay sonra anne yavruyu aniden terk eder ve yine çiftleşmeye hazırdır. Kaç yıl yaşadıkları bilinmemektedir.

4 tür tanılmaktadır:






Afrasiyab, Semerkand

Afrasiyab, ("Afrāsīāb"), günümüz Özbekistan'da MÖ 500 ile MS 1220 yılları arasında yerleşilmiş Semerkand'ın kuzeyinde eski bir yerleşim yeridir. Bugün bir dağlık çim höyük üzerinde emir Timur'un karısı Bibi Hanım Camii yakınlarındadır. Burası savunma amaçlı yüksek bir yer üzerinde kurulmuş, bir nehir vadisinin güneyinde ve kuzeyi geniş verimli bölgedir ve günümüzde Semerkand şehrinin bir parçası olmuştur.

Hicri 617 Muharrem veya 1220 yılı Mart ayında Semerkand Cengiz Han'ın ordusu tarafından tahrip edilip ele geçirilmiş. Afrasiyab bu olaydan sonra asla kalkınamamış ve şehir yıkkın bir yerleşim yeri olmuştur. 20. yüzyıla kadar bir mezarlık dışında Šāh-e Zenda civarı atık alana dönüşmüştür. Daha sonraları Afrasiyab yapılanmış, medrese ve yaz camii Šāh-e Zenda, kalıntıların kuzey bölgesindeki Hâce Daniyel ("Ḵāǰa Dānīāl") mezarı, Hazrat-e Ḵeżr camii (19. yüzyılın ikinci yarısında, 1919 yılında mimar Abdülkadir b. Baki Semerkandi ("ʿAbd-al-Qāder b. Bāqī Samarqandī") tarafından yeniden inşa edilmiştir.) gibi tarihi eserler tamir edilmiştir. 
Afrasiyab, 219 hektar alanı kaplar, kazıbilimsel katmanların kalınlığı 8–12 m. ulaşır. Yıkkın yerleşim yeri düzensiz bir üçgen şeklinde, doğusunda sulama kanalı "Āb-e Mašhad" ile sınırlı ve batısında eski çağda bir su hendeği görevini yapmış derin "Aṭčapar" uçurumu bulunur. Kuzey kesiminde bir kale (90 ila 90 m.) yükselir, doğu cehpesi boyunca yokuşdur. Yıkkın yerleşim yeri toprak yığınları ile çevrilidir ve kale duvarlarına ilişkin kalıntılar dört ardışık yaşla ilgilidir. Afrasiyab kalıntıları 1923 yılından bu yana devlet koruması altında alınmış ve 1966 yılında da bu alan bir devlet arkeolojik korumaya alınmış saha ilan edilmiştir. Uzun yıllardır toplanan kazıbilimsel araştırma buluntularını barındıran, bir Afrasiyab Müzesi kurulmuştur.




Demirbank

Demirbank, 7 Eylül 1953'te Cıngıllı Holding tarafından İstanbul'da kurulan banka. 6 Aralık 2000'de TMSF'ye devredildi. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, devir kararını haksız buldu. 20 Eylül 2001'de HSBC tarafından satın alındı ve 11 Aralık 2001'de HSBC Bank A.Ş. ile birleştirildi.




Taç

Taç, özellikle monarşilerde hükümdar tarafından giyilen veya bazı inanç sistemlerinde tanrısal varlıklar tarafından giyildiği düşünülen, genellikle gösterişli başlık.

Geleneksel olarak şu ifadeleri temsil eder: güç, meşruluk, ölümsüzlük, dürüstlük, zafer, yeniden dirilme, onur, ölümden sonra yaşam ve şeref.

Taç, geleneksel biçimin dışında çiçekler, yıldızlar, meşe yaprakları veya dikenler gibi başka şeylerden de yapılabilir. Taçların üzerinde genellikle değerli taşlar bulunur.

Sanatta taç, genellikle melekler tarafından insanlara verilirken tasvir edilir.

Plastik ve benzeri malzemelerden yapılan taçlar gündelik hayatta genellikle kadınlar tarafından saç tokasına benzer bir işlevde kullanılırlar. Bunun dışında parlak malzemelerden yapılan daha gösterişli taçlar düğün törenlerinde gelin tarafından takılırlar.




Zeyneddin Şaban

Zeyneddin Şaban tam kunyesiyle Malik Mansur Alaeddin Alí Bin Şaban Bin Hasan Bin Muhammed Bin Kalavun (d. yak. 1351 - ö. ?) Sultan Ebu Maali Hasan'in oğlu ve Sultan Kalavun'un torunu olup 1363'de bir darbeyle tahttan indirilen amcası Selahaddin Muhammed yerine yaklaşık 12 yaşında iken tahta geçirilen ve 1363 - 1377 döneminde saltanat süren Türk kökenli Bahri Hanedanı'ndan Memluk Devleti hükümdarı.

Sultan Zeyneddin Şaban tahta geçtiğinde 12 yaşında yetişkin olmadığı için devlet iktidar gücünü üzerine almadı. Son Bahri sultanlarının geleneğine göre esas devlet gücü Moğol asıllı Atabegi olan "Yelboga el-Umari" elindeydi. Mısır hala 1348/1349 yıllarında geçen ve halkın 1/3ini öldüren büyük veba salgınının etkilerinden kurtulamamıştı.

Mısır'da Bahri sultanları ardı ardına değişmekte iken Hıristiyan Avrupa'da bir yeni Haçlılık hevesi kendini göstermişti. Bizans Imparatoru V. İoannis Hristiyanları birleştirip doğuya yöneltmek için İtalya'ya gitmişti. Bundan etkilenen Avignon'da kuşatma altında bulunan Papa VI. İnnocentius yeni bir Haçlı seferi için 1357de Kıbrıs Krallığı, Venedik Cumhuriyeti, İzmir ve Rodos'da üslenmiş Hospitalier Şövalyeleri'nden oluşan yeni bir Hristiyan ülkeler koalisyonu kurmuştu. Bu seferi hazırlamak için "Piyer Tomas" adlı bir papaz atanmış ve bu papaz bu Haçlı Seferinin önce Mısır Memluklu Devleti ve özellikle İskenderiye üzerine yönelmesi için tüm organizasyon gücünü odaklamaya başlamıştı.

Bu Haçlı Seferi donanma ve ordusuna komuta edecek kişi olarak Lusıgnan Hanedanından Kıbrıs Kralı olan I. Peter tayin edilmişti. Hazırlıklar sona ermekte iken Girit'te çıkan bir isyan bu seferi geciktirdi. Sonunda Haziran 1365de I. Peter Venedik'ten aldığı donanma desteği ile ayrıldı. Venedik sağladığı destek filosunu şartlı vermişti. Venedik-Memluklu ticaretinin merkezi olan İskenderiye'ye hucum edilmeyecek ve Venedik-Memluklu ticaretine zarar verilecek hücumlardan kaçınılacaktı. Ama talana göz dikmiş olan I. Peter ve Haçlı birlik komutanları dostlarına verdikleri sözleri tutmayı bir fazilet saymamaktaydılar.

I. Peter'in Haçlı ordusunu taşıyan filo Rodos'a vardığında İskenderiye hücum etme kararı alındı. Filonun Venedikli kaptan ve tayfaları talandan pay almakla şartıyla bu karara karşı gelmediler. 150 gemiden oluşan filo 3 Ekim 1365de İskenderiye limanı önüne geldi. Haçlı ordusu 1.400u atlı süvari olan 10.000 askerden oluşmaktaydı. Karaya çıkma ertesi güne ertelendi. Bu kısa dönemde İskenderiye müslümanları organize olmaya vakit buldular. Ertesi gün Haçlılar karaya çıkmaya başlayınca büyük bir okçu hücumu ile karşılaştılar. Fakat İskenderiye halkı iyi organize edilmemişti ve şehirde çok az sayıda asker bulunmaktaydı; fakat sayıca üstündüler. Birçok Haçlı asker geri çekilmek istemekteydi; ama I. Peter şehri işgal etmeye çok azimliydi. Sonunda özellikli karaya çıkarılan Haçlı süvari birlikleri tarafından şehrin direnişi kırıldı. Şehrin savunucuları kaçmak zorunda kaldılar.

İskenderiye'yi ele geçiren Haçlılara 1 hafta şehri talan etme izini verildi. Haçlılar da halkın mal ve mülkü yağmalamaya, taşıyamadıklarını yakıp yıkmaya, özellikle fidye verebilecek müslüman halkı esir almaya, veremeyecekleri eziyet edip öldürmeye başladı. Limanda bulunan Venedik gemileri talan edilen mal mülk ve esir edilen İskenderiyeli ile doldu. Haftanın sonunda İskenderiye'de talan edilecek hiçbir mal, ise yarayacak esir edilecek hiçbir kişi kalmamıştı. Şehir harabeye döndürülmüştü. Haçlı filosu limandan ayrıldı. Birkaç gemi o kadar dolu idi ki fazla ileri gidemeden battı; ama filonun büyük bir kısmı Kıbrıs'a döndü. Birçok esir sonradan fidye toplamak üzere Kıbrıs'a getirilmişti. Venedikliler de ticaretten alamadıkları kârı talandan aldıkları pay ile karşıladıler.

İskenderiye'nin Haçlılar tarafından işgali sırasında Kahire'de bulunan asıl iktidar sahibi olan Emir Yelboğa, kendine karşı olabilecek bir darbeden korktuğu için Kahire'den ayrılmadı. Fakat Haçlılar talandan sonra şehirden ayrıldıktan sonra İskenderiye'ye geldi. Kozmopoliten bir şehir olan İskenderiye'de birçok değişik mezhepten çok sayıda Hristiyan bulunmakta idi. Bunlardan bazıları Haçlı talancılara yardım etmişlerdi ve bazıları ise dinleri dolayısıyla talandan çok az zarar görmüşlerdi. Haçl