kte iki ülke arasındaki ilişkiler gerilmeye başladı. 1989 yılının sonlarında ülke liderleri arasında birtakım resmî görüşmeler gerçekleştirildi; fakat bu görüşmelerden bir sonuç elde edilemedi.

FBI'da çalışan ve 2003'teki yakalanışının ardından Saddam Hüseyin'i sorgulayan George Piro'ya göre Irak, OPEC'in petrol üretimine kota koymasının ardından kendi petrollerinin fiyatlarını yükselterek borçlarını ödemeye çalıştı. OPEC üyesi Kuveyt ise kendi petrol üretimi arttırarak dünyadaki artan petrol fiyatlarının önüne geçmek istedi. Düşen fiyatlar, savaş sonrası ekonomisini iyileştirmeye çalışan Irak'ı olumsuz etkiledi. Bu olay, Irak'taki birçok kişi tarafından agresif bir hareket olarak görüldü. Eski Irak Dışişleri Bakanı Tarık Aziz'e göre petrolün bir varilinin satış fiyatında yaşanan 1 dolarlık azalma, ülkenin yıllık gelirinde 1 milyar dolarlık azalmaya sebep olmaktaydı. Kuveyt'in bu hamlesi sebebiyle Irak'ın bir yılda 14 milyonluk gelir kaybı yaşadığı tahmin edilmektedir.

Irak hükümeti bu olayı bir tür ekonomik savaş olarak tanımladı. Kuveyt'in, eğimli sondaj yaparak Irak topraklarındaki Rumeyla petrol sahasından petrol aldığı iddialarıyla durum daha da kötüleşti. Rumeyla petrol sahası üzerindeki tartışma 1960 yılında, Arap Birliği'nin aldığı karar doğrultusunda başlamıştı. Bu karara göre Irak-Kuveyt sınırı, petrol sahasının güney tarafının 2 mil kadar kuzeyinde olacaktı. İran-Irak Savaşı esnasında Irak'ın Rumeyla'daki petrol çıkarma çalışmaları Kuveyt topraklarında da sürdü. 1989'da ise, Kuveyt'in "gelişmiş sondaj teknikleri" kullanarak Rumeyla sahasındaki Irak petrollerini işlettiğini öne sürdü. Tahminlerine göre en az 2,4 milyar dolarlık petrolün Kuveyt tarafından çalındığını iddia ederek, zararın karşılanmasını talep etti. Öte yandan suçlamaları reddeden Kuveyt; Irak'ı, kendilerine karşı yapılacak olası askerî hareket için sebep aradıklarını belirtti. Rumeyla sahasında faaliyet gösteren çeşitli yabancı şirketler ise Irak'ın iddialarını reddederek, Irak'ın tüm bunları esas faaliyetlerini saklamak için yaptığını söyledi.

Irak işgalinin arkasındaki temel sebep Kuveyt'in büyük petrol rezervleri olarak kabul edilse de; Irak Hükümeti, Kuveyt topraklarının Irak'ın doğal bir parçası olduğunu ve bu bağlantının Britanya emperyalizmi sebebiyle kesildiğini savunmaktaydı. 1913 Osmanlı-İngiliz Anlaşması'nın imzalanmasından sonra Birleşik Krallık, Kuveyt'i Osmanlı İmparatorluğu topraklarından ayırarak bağımsız bir şeyhlik kurulmasını sağladı. Ülkede pek de popüler olmayan emirin devrilmesini sağlayan Irak Hükümeti, Kuveyt halkına ekonomik ve siyasi bakımdan daha fazla özgürlük vadetti.

Osmanlı döneminde Kuveyt, Basra Eyaleti'ne bağlıydı ve el-Sabah hanedanı tarafından yönetilmekteydi. 1899 yılında alınan kararla Osmanlı himayesi altında olmasına karşın Britanya'nın koruması altına girdi. Bu sebepten dolayı sınırları, Basra Eyaleti'nin geri kalan kısımlarıyla hiçbir zaman net bir biçimde belirlenmemişti.

Öte yandan Irak; Britanya'nın, ülke sınırlarını kasıtlı olarak daraltarak ve denize kıyısı olmayacak şekilde çizdiğini, bu sayede ileriki zamanlarda kurulacak Irak yönetiminin Britanya'nın Basra Körfezi'ndeki sömürgelerini tehdit etme ihtimalini ortadan kaldıracağını iddia etmekteydi.

Amerika Birleşik Devletleri Irak Büyükelçisi April Glaspie'ın 25 Temmuz 1990'da, Saddam Hüseyin düzenlediği görüşmede, ülke askerlerini sınırlara konuşlandırmak gibi askeri hazırlıkların sebebini sordu. Bunun haklı bir soru olduğunu belirten Hüseyin; Kuveyt temsilcileri ile yakın bir zamanda, Mısır Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek'in arabuluculuğunda bir görüşme yapacaklarını ve bu görüşmeden olumlu bir sonuç çıkacağını umduğunu belirtti. Büyükelçi, ABD Dışişleri Bakanlığı'na gönderdiği yazılı açıklamada "Saddam'ın Kuveyt'i işgale hazırlandığına ilişkin bir izlenim olmadığı" ve "Araplar arasındaki işlere taraf olmayız" şeklinde görüş bildirdi. Saddam Hüseyin'e ise ABD'nin "Irak'a karşı bir ekonomik savaş içerisine girmeyeceğini" belirtti. Yaşanan bu gelişmeler Saddam Hüseyin'in, Kuveyt'i işgal etmesi için ABD'den yeşil ışık geldiğine inandığı şeklinde yorumlandı.

2 Ağustos 1990 günü, yerel saatle gece 2:00'de Irak; Irak Cumhuriyet Muhafızları'na bağlı dört tümen (1. Hammurabi Zırhlı Tümeni, 2. el-Medine el-Münavere Zırhlı Tümeni, 3. Tawalkalna ala-Allah Mekanize Piyade Tümeni ve 6. Nebuchadnezzar Motorize Piyade Tümeni) ve tam teçhizatlı Irak Ordusu özel kuvvetleri ile Kuveyt işgaline başladı. Helikopter ve botlar aracılığıyla bölgeye nakledilen komandoların esas saldırı güzergâhı başkent Kuveyt idi. Diğer bölükler ise hava alanı ve üslerini ele geçirmek üzere harekete geçti.

Bu birliklere destek olarak Irak ordusu bir filo Mil Mi-25 silahlı helikopteri, birkaç Mi-8 ve Mi-17 ulaşım helikopteri ve bir filo Bell 412 helikopteri gönderdi. Helikopter birliklerinin en önemli görevi Irak komandolarını Kuveyt şehrine ulaştırıp takviye sağlamak ve bunun ardından yerdeki birliklerin ilerlemesine destek olmaktı. Irak Hava Kuvvetleri en az iki filo Sukhoi Su-22, bir filo Su-25, bir filo Mirage F1 ve iki filo MiG-23 avcı bombardıman uçağı gönderdi. Hava kuvvetlerinin ana görevi Kuveyt Hava Kuvvetleri'nin iki üssünü bombalayarak hava hakimiyeti kurmaktı. Bu sırada Kuveyt şehrindeki belirli hedefler de bombalandı.

Kesin Irak zaferinin ardından Saddam Hüseyin; Ala Hüseyin Ali'yi işgalin ardından oluşturulan Kuveyt Cumhuriyeti isimli kukla devletin başbakanı, Ali Hasan el-Mecid'i ise Kuveyt valisi olarak atadı. Sürgündeki Kuveyt kraliyet ailesi ile eski devlet görevlileri, Irak'ın Kuveyt'i terk etmesi için diğer ülkeleri ikna çalışmalarına başladı. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi ise Irak kuvvetlerinin Kuveyt'ten çekilmesini içeren 12 çözüm önerisi hazırladı.

İşgal hakkında tüm bu gelişmeler yaşanırken Kuveyt nüfusunun yarısından fazlasına denk gelen 400.000'den fazla Kuveytli ve çeşitli ülkelerden binlerce kişi ülkeyi terk etti. Ülkede yaşayan 150.000'in üzerindeki Hint vatandaşı, Hindistan hükümeti tarafından bir hafta içinde tahliye edildi.

7 ay süren Irak işgalinde Irak askerlerinin, Kuveyt'in zenginliklerini yağmaladığı ve insan haklarına karşı suçlar işlendiği yönünde iddialar ortaya atıldı. Bazı bağımsız kuruluşlara göre, 600 civarında Kuveyt milliyetçisi Irak tarafından esir alındı. 2005 yılında yayınlanan bir araştırmada işgalin, Kuveyt halkının sağlığı üzerinde uzun süreli bir etki bıraktığı bilgisi yer aldı.





Sorumluluk Evi

Sorumluluk Evi
Braunau am Inn'deki Sorumluluk Evi (Adolf Hitler'in Doğum Evi) kendini Geçmişin sorumluluğuna, Günümüzün sorunlarına ve Gelecek ile başa çıkmaya adamış bir Projedir.

Bu Projenin oluşumu 2000 yılına dayanmaktadır. Zamanın koalisyon ortağı FPÖ'den (Avusturya 
Özgürlük Partisi) sonra " Braunauer Rundschau " Gazetesinin yazarı Reinhold Klika, " Braunau damgasını vuruyor " adlı imza kampanyasını başlatmıştır. Innsbruck'lu Siyaset Bilimci ve Avusturya Savaş Mağdurları Anma Hizmeti'nin kurucusu Andreas Maislinger bu çağrıya kulak verdi ve Adolf Hitler'in doğduğu evin " Sorumluluk Evi " olarak kurulmasını önerdi. Sorumluluk Evi Projesinin Felsefi temeli 1979'da Hans Jonas tarafından yayınlanan " Sorumluluk İlkesi " Kitabına dayanmaktadır.

Braunauer Rundschau Gazetesi bu fikri 4 Mayis 2000'de tanıtıyordu: AB Ülkeleri'nden Gönüllüler, Avusturyalı Sivil Hizmetlileri ve eski Yurtdışı Hizmetlileri bu evde „Geçmiş – Şimdiki zaman - 
Gelecek“ şeklinde beraber çalışmaları ve yaşamaları isteniyor. Böylece sürekli bir fikir alışverişi gerçekleşecek. 
Sorumluluk Evi 3 kat'a bölünmüş ve yepyeni bir şey olacak. Zemin katta „istenmeyen Miras“ ve Nazi Geçmişi kendine yer buluyor. Birinci kat ise şimdiki Zamana adanmış olmakla birlikte Insanlara Avusturya Yurtdışı Hizmeti, Insan Hakları ve Üçüncü Dünya Projeleri hakkında somut Yardım ve Bilgi sunuyor. Ikinci katta'da daha barışçı bir Gelecek icin Fikirler gelistiriliyor.

Bu Proje daha sonraki Yıllarda gerçekleştirilemedi. Fakat özellikle Adolf Hitler'in doğduğu Şehirde 
Sorumluluk alma Fikri kalıcı olmuştur. 2005 Yılında Salzburg 5 Banliyösünde doğum Evi'nin hemen yakınında bir Ev Sahibi Andreas Maislinger'e kendi Evinde (eskiden Brandmayr Mağazası) bu Projeyi gerçekleştirmesini teklif etti.

11 Ekim 2009 Günü Salzburg Belediye Başkanı Gerhard Skiba Avusturya'nın Günlük Gazetesi „Kurier“e verdiği bir Demeç'te bir „Barış Evi“ ya da bir „Sorumluluk Evi“ taraftarı olduğunu açıkca belitrmiştir.

12 Aralik 2009 günü ORF'de yayınlanan „Oberösterreich heute“ adlı Programda Braunau Belediye Başkanı'nın yanı sıra Braunau Zeitgeschichte Derneği'nden (Tarih) Florian Kotanko'da bu Projeyi destekleyeceklerini açıkladılar.

Zamanın FPÖ Milletvekili Daniela Raschhofer ilk başlarda „Braunau Tarih günleri“ne ilgili olsa da, 90'li Yılların başından itibaren FPÖ Braunau am Inn Teşkilatı hemen hemen her Seferinde Nazi Tarihini çıkarma Projelerine karşı bir tutum sergilemiştir.

8 Mayis 2011 tarihli „Braunauer Stadtnachrichten“ Gazetesinde FPÖ Ideolojisinin Temsilcileri bu „Sorumluluk Evi“nin Maliyetini Belediye'nin karşılamakla mükellef olması gerektigini ama Hitler'in orda doğmasından Sorumlu olamayacağını belirttiler.

Wolfgang Zdral, Versteckte Heimat (Gizlenmiş Yurt), In: Die Hitlers: die unbekannte
Familie des Führers (Hitler'ler: Führer'in bilinmeyen Ailesi)




Kâfirlerin yakılması

Kâfirlerin yakılması (Latince: De heretico comburendo) İngiltere kralı IV. Henry tarafından 1401 yılında çıkartılan ve kilise tarafından kâfir olarak nitelendirilenlerin yakılmasını içeren yasadır. Yasa İngiltere’de çıkartılan en baskıcı dinsel yasaların başında değerlendirilir. Yasalaşmasından yaklaşık 150 yıl sonra 1559 I. Elizabeth zamanında kaldırılmıştır.

"De heretico comburendo" Latince bir deyiştir. Tam karşılığı "yakılacak olan kâfirler hakkında" olarak çevrilebilir. Dönemsel alternatif yazım şekli "De haeretico comburendo" olmuştur.

Hristiyanlığın kutsal kitabı olan İncil’in İngilizce çevirileri yüzlerce yıldır var olmuş olsa da 1380’li yıllarda John Wycliffe tarafından çevrilen ve Wycliffe İ