vundu. Sutton'a göre Sovyetler Birliğinin teknolojik ve üretim kapasitesi -ki o yıllarda Vietkong'u desteklemekteydi- Amerikan şirketleri tarafından inşa edilmişti ve büyük oranda Amerikalıların vergileriyle finanse edilmişti. Demir ve çelik fabrikaları, GAZ otomotiv fabrikası (Ford'a ait) ve diğer birçok Sovyet girişimi, Sutton'a göre, Amerikanın ya da Amerikan şirketlerinin yardımı ya da teknik desteğiyle oluşturulmuştu.

1973 yılında Sutton bu üç ciltlik kitabının Ulusal Intihar: Sovyetler Birliğine Askeri Yardım isimli popüler bir ozetini yayınladı ve bunun sonucunda Hoover Enstitusunden ayrılmak zorunda bırakıldı. Araştırmasında vardığı sonuca göre Soğuk Savaş çatışmalarında "komunizmi engellemek icin savaşılmamıştı", çünkü Amerika, Sovyetler Birliğine finansal destekte bulunarak "doğrudan veya dolaylı olarak her iki tarafı da silahlandırmıştı, en azından Kore'de ve Vietnam'da"; onun yerine bu savaşların amacı "multi-milyar dolarlık silah anlaşmaları imzalamaktı"

Sutton'ın takip eden üç büyük yayını Wall Street ve Bolşevik Ayaklanması, Wall Street ve Hitlerin Yükselişi ve Wall Street ve FDR Amerikan borsasının merkezi olan Wall Street'in bolşevik ayaklanmasındaki parmağını (Rusya'yı ekonomik bir rakip olmaktan çıkarıp "az sayıdaki güçlü Amerikan finansorleri ve onların kontrolündeki şirketler tarafından sömürülmek üzere köle bir piyasa ve teknik bir koloniye donüştürme amacıyla"), aynı zamanda Adolf Hitler ve Franklin Delano Roosevelt'in yükselişlerine olan olayların yönünü belirleyici desteğini detaylandırarak anlattı. Ona göre her ikisinin de politikaları birebir örtüşüyordu, çünkü amaçları büyük şirketlerce planlanan "kurumsal sosyalizm" idi. Sutton bütün bunların ekonomik güç elitinin "uzun vadeli kolektivizmi destekleme programı"'nın ve "zenginliğin elde edilişinin tekel haline gelmesi"ni kesinleştirecek "kurumsal sosyalizm"i meydana getirmenin bir parçası olduğu sonucuna vardı, çünkü "serbet piyasa aktivitesine bırakıldığı takdirde eriyerek yok olurdu."

Onun görüşüne göre, gelecekte bu boyutta sömürüyü engellemenin tek yolu ""çok sayıda bireyin devletten hiçbir şey beklemediğini ilan etmesi ve bu yönde davranması, kendi refah ve çıkarlarıyla kendisi ilgilenmeye karar vermesiyle"" mümkün olurdu, ya da diğer bir deyişle ""çoğunluk bu bir şey -karşılında- hiçbir şey kandırmacasını reddedip bunu gönüllü birlikler, gönüllü topluluklar ya da yerel yönetim ve merkeziyetçi olmayan toplumlarla değiştirecek ahlaki cesareti ve içsel metaneti bulmasıyla"" olabilirdi. Sutton'ın kendi ifadesiyle araştırmaları ve bunun sonucundaki yayınlarından dolayı "eziyete uğramış fakat asla aleyhinde dava açılmamıştı"

80'lerin başında Sutton, "Kafatası & Kemikler (Skull & Bones)" topluluğu hakkındaki halka açık bilgiler ve daha önce açığa çıkmamış olan kendisine babası bu örgüte mensup olan Charlotte Iserbyt tarafından gönderilen belgelerin bir birleşiminden yararlanarak bu topluluğun daha önceki kitaplarında bahsettiği tarihsel olayların ardındaki siyasi ve ekonomik ilişkilerin koordinasyonunda önemli rol oynadığı sonucuna ulaştı. Bu bulguları "Amerika'nın Gizli Kurumu: Kafatası ve Kemik Topluluğuna Giriş" adıyla yayınladı, ki Sutton'a göre bu en önemli çalışmasıdır.

Harvard profesoru Richard Pipes, "Hayatta Kalmak Yetmez: Sovyet Gerçekleri ve Amerika'nın Geleceği (Simon & Schuster;1984)" adlı kitabında şöyle demiştir: 






Saguntum Kuşatması

Saguntum Kuşatması, MÖ 219-218 yılları arasında Kartaca kuvvetlerince Sagunto kentinin kuşatılması sırasında yaşanan muharebedir. Saguntum Kuşatması, antik dönemin en önemli savaşlarından biri olan İkinci Pön Savaşı'nı başlatan muharebe olması dolayısıyla, tarihin en çok tanınan muharebelerinden biridir.

Hannibal henüz 26 yaşındayken MÖ 221 yılında İberya Üst Komutanlığı'na atanmıştı. Bu görevde bulunduğu iki yıl boyunca Akdeniz'de Kartaca gücünü güven altına almanın planlarını olgunlaştırmış ve hazırlıklarını ilerletmişti. Saguntum'u almak Hannibal'in ana planı için hayati önem taşıyordu. Kent, bölgedeki en önemli bir kale olan Saguntum'u bu haliyle "düşman" elinde bırakmak çok büyük bir hata olacaktır. Dahası, Saguntum o tarihlerde Roma Cumhuriyeti'nin bir müttefikiydi. Bu nedenle Roma açısından, ileride desteklenecek konumdaydı. Ayrıca çoğunluğu Kuzey Afrikalı, İberyalı, Galyalı ve İtalyan paralı askerlerden oluşan ordusunu çapul ve talana fırsat sağlamalıydı. Şehri almakla sağlayacağı ganimet, hem Kartaca'daki politik rakiplerini etkisiz kılmak için hem de bir sonraki sene planladığı sefer için ordusunu donatmak yönünden gerekliydi. Gerçek hedefi İtalya'da savaşmaktı. Bu açıdan da Saguntum'yu almalıydı, Roma'nın savaşı İspanya'ya kaydırma umutlarını söndürmeliydi.

Hannibal'in hazırlıkları konusunda Roma'ya pek çok istihbarat ulaştı ama Roma Cumhuriyeti bu konuda hiçbir şey yapmamıştır. Romalılar, Hannibal'in istedikleri an üstesinden gelinebileceğini, bunun için özel bir çaba harcamaya gerek olmadığını düşünmüşlerdi. Hatta, İlliryalılar'ın başlattığı ayaklanma üzerine Hannibal bütün bütün gözden kaçırıldı. Bu nedenle, Hannibal Hispanya'nın güneydoğusundaki Saguntum'u kuşattığı haberleri ulaştığında bile Roma etkili bir tepki gösteremedi, elçiler gönderildi. Sadece Hannibal'in Birinci Pön Savaşı sonrasında yapılan antlaşmayı çiğnemiş olması nedeniyle huzursuzdular. Hannibal de, açıkça yasaklayıcı antlaşma hükmüne karşın Roma Cumhuriyeti'nin de Sardinya Adası'nı ilhak etmesini örnek göstermiştir.

Hannibal, Sagantum'a yönelen taarruzu sırasında, kentin güçlü tahkimatları yüzünden kayıplara uğramıştır. Bu tahkimatlardaki Saguntumlular kentlerini şiddetle savunmuşlardı. Sekiz ay boyunca Hannibal'in giriştiği tüm saldırılara karşın savunmayı sürdürdüler. Roma elçileriyle görüşmeler devam ederken dahi kuşatma tüm şiddetiyle sürmekteydi ve savunma giderek geriliyordu. Sekiz aylık kuşatmanın ardından MÖ 218 yılında kentin son savunması da çökmüştür.

Bu kuşatma ve sonucu, İkinci Pön Savaşı'nın başlangıcı olmaktadır. Artık Hannibal'in, birliklerini erzak yönünden ikmal edebileceği bir üssü ve ilave birlikleri vardır. Diğer yönden Saguntum'a saldırma, Roma Cumhuriyeti'nin eline, İkinci Pön Savaşı'nı başlatmak için verilen fırsatlardan biriydi. İllirya'daki ayaklanma bir bakıma Hispanya'daki durumu belirlemişti. Roma, bu ayaklanma olmasaydı Saguntum savunmasını takviye ederek Hannibal'in Pireneleri geçmesini önlemiş olacaktı.
Kuşatmadan sonra Hannibal Kartaca Senatosu'nun desteğini kazanmaya çalıştı. Kartaca Senatosu'nda görece hakim durumdaki I. Hanno, Hannibal'in saldırgan savaşçı tutumunu benimsemedi ve hiçbir zaman tam ve koşulsuz destek sağlamadı. Hatta Roma'ya 8 km mesafeye kadar sokulup neredeyse kesin zafere ulaşacak gibi görünürken bile bu tarz bir destek içinde değildi. Savaşın bu aşamasında Hannibal sınırlı bir destek sağladı, asker toplamak için Cartagena'ya gitmesine izin verildi. Ancak, planları hakkında Kartaca'ya bilgi verecekti. Hannibal, Pireneler, Alpler ve Roma üzerine ileri harekâtına başlamadan önce kısa bir haç ziyareti yapmıştır. Hannibal'in ileri harekâtı Cannae, Trebia, Trasimene Gölü gibi son derece parlak zaferlerle sürmüştür.





İnsan ticareti

İnsan ticareti, en yaygın şekilde tacirler veya başkaları için cinsel kölelik, zorla çalıştırma (emek sömürüsü) ya da cinsel istismar için gerçekleştirilen ticarettir. Bu ticaret aynı zamanda zorla evlilik kapsamında kişilere eş sağlanması amacıyla, organların veya dokuların çıkarılması amacıyla, veya taşıyıcı annelik ya da yumurtaların çıkarılması da dahil olmak üzere bir ülkede/uluslararası alanda yapılabilir. İnsan ticareti baskı yoluyla mağdurun özgür olarak hareketini engellediğinden dolayı kişiye karşı işlenen bir suçtur ve kişilerin istismarı söz konusudur. İnsan ticareti suçunun gerçekleşmesi için mutlaka kişinin bir yerden, başka bir yere hareket ettirilmesine gerek yoktur.

İnsan ticaretinin uluslararası sınırları aşan suç örgütlerinin en hızlı büyüyen faaliyetlerinden birisi olduğu düşünülmektedir. Suç örgütlerinin yalnızca 2004 yılı içerisinde bu suçtan dolayı tahmini olarak 7 milyon dolar ile 9,5 milyar dolar arasında gelir elde ettikleri tahmin edilmektedir.

İnsan ticareti, uluslararası sözleşmeler tarafından insan hakları ihlali olarak nitelendirilmektedir. Buna ek olarak insan ticareti, Avrupa Birliği'nde bir yönergeye tabidir.

İnsan ticareti yerel düzeyde de ortaya çıkabilmesine rağmen onun uluslararası etkileri bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Sınıraşan Örgütlü Suçlara Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesi'ne (Kısaca UNTOC) ek olarak 25 Aralık 2003 tarihinde yürürlüğe giren İnsan Ticaretinin, Özellikle Kadın ve Çocuk Ticaretinin Önlenmesine, Durdurulmasına ve Cezalandırılmasına İlişkin Protokolü (Aynı zamanda İnsan Ticareti Protokolü veya BM TIP Protokolü olarak da anılmaktadır. (Kısaca CTOC)) yürürlüğe koymuştur. Bu protokol 3 UNTOC protokolünden birisidir. Protokol aslında 12-13 Kasım 200 tarihinde imzalanmıştır fakat 25 Aralık 2003 tarihinden itibaren yürürlüğe konulmuştur. Protokol küresel olarak bir ilktir ve insan ticareti konusunda üzerinde anlaşma sağlanmış bir tanımlama yapmış olması nedeniyle tektir. Amaçlarından birisi insan ticareti konusunun soruşturulması ve kovuşturulması konusunda uluslararası alanda iş birliğini kolaylaştırmaktır. Bunun yanı sıra İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'nde de insan ticareti mağdurlarının haklarına tam olarak saygı gösterilmesi ve yardımcı olunması amacıyla koruma hükümleri yer almaktadır. İnsan Ticareti Protokolü ise Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda 169 taraflarca onaylanmıştır ve bu protokol doğrultusunda insan ticareti şu şekilde tanımlanmaktadır (Madde 3- Tanımlar);

Birleşmiş Milletler 2008 yılında tahmini olarak Dünya'nın çeşitli 127 farklı ülkesinde yaşayan, yaklaşık 2,5 milyon kişinin 137 farklı ülkeye kaçırıldığı tahmininde bulunmuştur. Günümüzde bir insan ticareti kurbanının örgüte maliyetinin yaklaşık olarak 90 dolar kadar olduğu tahmininin bulunduğu göz önüne alındığında, 1800'lü yıllarda Güney Amerika'da gerçekleşen köle ticaretine