nya silahı etki etmez. Yaşanan bir kovalamacadan sonra Rose'u rehin alan Dalek, sadece Doktor'la konuşmak istediğini söyler. Dalek'te kafa karışıklığı dahil bazı insani özellikler belirmeye başlar. Bunun Rose'dan ona karışan insan DNA'sıyla ilgili olduğu anlaşılır. Dalek, yarı İnsan-yarı Dalek olacağına yok olmayı tercih ettiğini belirtir. Rose'dan kendini yok etmesi için emir bekler ve o da, bu emri -ilk başta tereddüt etse de- vererek, Dalek'in yerine getirerek kendini imha eder. Van Statten'in kadın yardımcısı yönetime el koyar ve Van Statten'i onlarca adam kaybından tutuklattırarak yeraltı müzesini betonla doldurma planını yapar. Bu sırada Rose'un isteğiyle Adam'ı da yanlarına alarak TARDIS'le beraber oradan ayrılırlar.





Mehmed Selim Efendi

Mehmed Selim Efendi (d. 11 Ocak 1870, İstanbul - ö. 4 Mayıs 1937, Beyrut) 34. Osmanlı padişahı II. Abdülhamid'in en büyük oğluydu.

Mehmed Selim Efendi 11 Ocak 1870 tarihinde babası tahta çıkmadan önce Beşiktaş'ta doğdu. Annesi Bedrifelek baş kadınefendiydi. 1886 yılında Deryal Hanımefendi, 1905 yılında Nilüfer Eflakyer Hanımefendi, 1910 yılında da Pervin Dürrü Yekta Hanımefendi'yle Yıldız Sarayı'nda yapılan düğünlerle evlendi. İlk evliliğinden 1887 yılında Emine Nemika Esin adında bir kızı, ikinci evliliğinden ise 1906 yılında Mehmed Abdülkerim Efendi adında bir oğlu oldu.

Mehmed Selim Efendi 1922 yılında saltanatın kaldırılmasından sonra Beyrut'ta yerleşti ve 4 Mayıs 1937 tarihinde öldü. Mezarı Suriye'nin Şam kentinde bulunmaktadır.




Ali Sami Boyar

Ali Sami Boyar (d. 15 Şubat 1880, İstanbul - ö. 23 Eylül 1967, İstanbul), Türk ressam, müzeci.

İstanbul'un camiler, ve çeşmelerini konu alan tabloları ile ün yapmış bir sanatçıdır. Türkiye’nin ilk pul ve paralarının üzerindeki resimlerin sahibidir. Büyükboy suluboya tabloları resim tarihine geçmiştir

Bahriye Müzesi, Evkaf Müzesi, Ayasofya Müzesi müdürlüklerinde bulunmuş bir müzecidir.

1880 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Kafkasya'nın Ahıska kasabasından İstanbul’a göç etmiş Hacı Hayrullah adında bir tüccarın torunudur

Resme ilgisi küçük yaşlarda ortaya çıktı. Ortaokulda Binbaşı Cemal Bey'den resim dersi aldı.. Hocasının destek ve teşviki resim alanında sürekli oldu. 1892'de Bahriye Mektebi’ne girdi ve bu okulda Kaymakam Şükrü Bey'den yağlı boya ve sulu boya tekniklerini öğrendi. 1901 yılında mektebin İnşaiye sınıfından teğmen rütbesiyle okuldan mezun oldu ve Bahriye İnşaiye Resimhanesi'nde görevlendirildi, bu görevi beş yıl sürdürdü.

Ali Sami Bey, resimhanedeki görevini sürdürürken bir yandan Sanayi-i Nefise Mektebi'nde öğrenimine devam etme imkanı buldu. 1902'de kaydolduğu bu okulda Osman Hamdi Bey, Salvatore Valeri, Ömer Adil Bey, Joseph Warnia Zarcecki’den dersler aldı. 1906'da Fatih semtindeki "Rehber-i Tahsil Okulu" 'nda yaptığı resim öğretmenliği yapan sanatçı 1908'de Sanayi-i Nefise'yi birincilikle bitirdi.

1910'da Paris'e gönderilen sanatçı, o dönemde Paris'te bulunan Çallı Kuşağı sanatçıları ile Ulusal Güzel Sanatlar Akademisi’nde Fernand Cormon'un atölyesinde dört yıl kadar çalıştı. Birinci Dünya Savaşı’nın başlamasıyla 1914 yılında yurda döndü.

İstanbul'a döndükten sonra yüzbaşı rütbesiyle ordudan ayrıldı. O dönemde kız öğrenciler için de bir güzel sanatlar okulu açılması gündemdeydi. 1914 yılında kurulan İnas Sanayi-i Nefise Mektebi'nin ilk müdürü oldu. Bu görevi bir ay sonra Mihri Müşfik Hanım'a devretti.

Eski eserler konusundaki uzmanlığı nedeniyle Bahriye Nazırı Cemal Paşa tarafından Bahriye Müzesi'nin müdürlüğü getirildi. Paris'te olduğu dönemde özel bir uzmanlık dalı olan mum heykel ve mulaj sanatını öğrenmişti. Müze içinde bir manken atölyesi kurarak bu sanatı müzede uygulama fırsatı buldu; ayrıca bir gemi atölyesi kurdu. Müze kataloğunu hazırladı. Katalog, 1917'de yayımlandı. Onun çalışmaları müzenin gelişmesi ve bugünkü halini alması için temel oluşturdu

II. Dünya Savaşı sırasında Harbiye Nazırı Enver Paşa’nın emriyle Şişli'de açılan resim atölyesinde aynı dönem arkadaşları Sami Yetik Bey, İbrahim Çallı, Namık İsmail, Ali Cemal ve Avni Lifij ile beraber çalışarak askeri kompozisyonlar hamasi tablolar yapıp tarihi konularda eserler verdi.

1919’da Bahriye Mektebi'nde resim dersleri verdi. 1921 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi müdürü oldu. 1922 yılında ünlü yazar Halide Edip Hanım'ın kız kardeşi olan İngilizce öğretmeni Belkıs Hanım'la evlenen sanatçı, 1922'de Evkaf Müzesi müdürlüğünde getirildi.

1925 yılında açılan yarışmada birinci olarak cumhuriyetin ilk pulların üzerindeki resim, yazı ve süslemeleri gerçekleştirdi. 1926'da Bakanlar Kurulu'nun verdiği bir kararla Türkiye Cumhuriyeti'nin çıkardığı ilk banknotlarla ilgili çalışmaları yapmak için görevlendirildi. Yazı ve resimlerin hazırlanmasından sonra ilk kâğıt paraların basımını gerçekleştirmek üzere Londra'ya gönderildi. Bu görev sırasında Evkaf Müzesi'ndeki görevinden istifa etmiş sayıldı. 5 Aralık 1927 yılında piyasaya çıkan Türkiye'nin ilk kâğıt parası olan 1 TL’nin üzerindeki resmin sahibi idi. 1926'da Londra'da; 1930'da Paris'te bir sergi açtı. 1931'de, iki eseri Paris salon sergisine kabul edildi.

1935 yılında getirildiği Ayasofya Müze Müdürlüğü'nde çok yönlü çalışmalar yaptı. Yabancı uzmanlarca mozaikleri temizlenen müzede Mabedin Vaftiz Teknesi'nin bulunması dünyada geniş yankı buldu. 1941’de Ayasofya” adlı kitabı yayımlandı; kitabı kendi yaptığı resimlerle süsledi. 1944 yılında emekli oldu. 
Emeklilikten sonra kendini resme vererek serbest çalışan Boyar, Türkiye’de “"Yedirme Kazı Resim Gravür"” çeşidinin ilk yapımcısıdır. Suluboya, karakalem, pastel, tarama, yağlı boya teknikleriyle yapılmış pek çok eser veren ve eserlerinin büyük bir kısmı tarihi belgesel değer taşıyan Ali Sami Boyar’ın portre, peyzaj ve natürmort başta olmak üzere hemen her türde resim yaptığı bilinmektedir. Emekli olduktan sonra gazete ve dergilerde sanat üzerine yazılar yayımlamış, Amerikan Kolejinde resim öğretmenliği yapmıştır.
Askeri Müze, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi, Deniz Müzesi, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğü gibi müzelerin yanı sıra yurt içinde ve yurt dışında özel resim koleksiyonlarında eserleri bulunmaktadır.

“Borazancı” ve “Turgut Reis” isimli yağlıboya tabloları Askeri Müze koleksiyonu arasında bulunur. 




Bikaner

Bikaner, Hindistan'nın kuzeybatısında Racistan eyaletinde bir şehir ve aynı adlı ilçenin yönetim merkezidir.

Şehir 1486'da kurulmuştur. 1928 ve 1987'de kurulan iki büyük sulama kanalı sayesinde bir tarım ve cazibe merkezi haline gelmiştir. Genellikle buğday, pamuk ve hardal tarımı yapılmaktadır. Şehrin sanayisi ise madencilik ve yün üretimi üzerinde yoğunlaşır.

Şehir 28 ° 01' K 73 ° 11' D / 28,01 ° K 73,19 ° D koordinatlarında, denizden 243 metre yüksekliktedir. Racistan eyaletinin en büyük yerleşim yeridir.

Şehir Hindistan'ın diğer bölgelerine demiryoluyla bağlıdır. Ülkenin kuzeybatı otoyollarının kavşak noktasındadır. Şehirde büyük bir askeri havaalanı bulunmakla birlikte sivil havaalanı bulunmamaktadır.

Bikaner Tar Çölü'nün ortasında az yağışlı ve kurak bir iklime sahiptir. Yaz aylarında sıcaklığın 50 °C geçtiği zamanlar görülür.





Reuben kabilesi

Reuben kabilesi (İbranice: שֵׁבֶט רְאוּבֵן, "Şevet Reuven"), Tora'da adı geçen On İki İsrail Kabilesi'nden biridir.

M.Ö. 1200'lü yıllarda Kenan topraklarının fethinden sonra Yeşu bu toprakları on iki kabile arasında bölüştürdü. Reuben kabilesinin yerleştirildiği toprakların sınırları batıda Ölü Deniz, güneyde Arnon nehri, kuzeyde ise Gad kabilesi ile çevriliydi. Doğu sınırlarını tam açıklamayan Tora, bu toprakların doğusunun çöl olduğunu açıklar. Gad ile Reuben kabileleri arasındaki sınırlar da tam olarak açıklanmamasına rağmen Sayılar kitabındaki ve Yeşu kitabındaki bilgilere dayanarak Reuben topraklarının aslında Gad kabilesinin topraklarının içinde yer alabileceği de düşünülür.

Yeşu'nun Kenan topraklarını fethinden M.Ö. 1050 yılında kurulan Birinci İsrail Krallığı'na kadar geçen sürede İsrail kabileleri konfederasyon halinde varlıklarını sürdürüyordu ve Reuben kabilesi de bu konfederasyonun bir parçasıydı. Merkezi bir hükümet olmadığı için kriz dönemlerinde insanlar Hakimler tarafından yönetiliyordu. Filistlerin artan istila tehditleri karşısında İsrail kabileleri güçlü merkezi bir monarşi sistemine geçtiler. Benyamin kabilesinden Şaul birleşik monarşinin ilk kralıydı.

Şaul'un ölümünden sonra bütün kabileler Şaul'un hanedanlığına sadık kalıp onun oğlu Işboşeth'i kral olarak görmelerine rağmen Yehuda kabilesi kendi krallarını David olarak seçti. Işboşeth'in ölümünden sonra diğer kabileler de Davud'un altında birleşti. Davud'tan sonra kral Süleyman oldu. Süleyman'ın ölümünden sonra M.Ö. 930'da onun oğlu Rehoboam başa geçti; Yehuda ve Benyamin kabileleri ise Yehuda Krallığı altında Davud hanedanlığına sadık kaldı fakat kuzeydeki kabileler Davud hanedanlığından ayrılıp İkinci İsrail Krallığı'nı kurdu. İkinci İsrail Krallığının ilk kralı olan Jeroboam Efraim kabilesindendi.

Asurlular tarafından M.Ö. 723'te yıkılana kadar krallığın bir parçası olan bu kabile bu tarihten sonra Kayıp On Kabileden biri olmuştur.

Toraya göre kabile adını torunları olduğu Yakup'un Lea'dan olan oğlu Reuben'den almıştır. Hayvancılıkla geçinen Reuben kabilesi, İsrailoğulları Mısır'dan çıkıp Kenan topraklarını fethettiği zaman kat edilen yolun yerine, hayvancılık için verimli topraklar olan Ölü Deniz'in doğusundan geçip yerleşmeyi tercih ettiler.

Kuzey İsrail Krallığı'nın bir parçası olan Reuben kabilesi Asurlular tarafından fethedilince tarihleri sona erdi.





Güney Han

Güney Han (basitleştirilmiş Çince: 南汉; geleneksel Çince: 南漢; pinyin: "Nán Hàn") Beş Hanedan On Krallık döneminde (907-960) Çin'in güney kıyılarında 917'den 971'e kadar varlığını sürdürmüş bir krallıktır. Krallık, bugün Guangzhou olarak adlandırılan başkenti Hing Wong Fu'yu (興王府) fazlasıyla genişletmişti. Diğer Çin krallıklarına ek olarak Güney Han konumu sebebiyle güneyde yaşayan Vietnam halkı (geleneksel Çince: 越) ile de ilişki geliştirmişti.

Liu Yin, 905'te Tang hanedanı tarafından bö