rriol'ün Vanmour'u beraberinde İstanbul'a getirmesinin asıl nedeni, dönemin padişahı II. Mahmut'un huzuruna çıktığı anın kaydedilmesi olmalıdır ancak bu mümkün olmamış; elçi huzura kabul edilmemiştir. Ferriol, Ocak 1700’de sadrazam tarafından kabul edilmiş; ne var ki padişahın huzuruna kılıcı ile çıkmak istemesi sonucu patlak veren tartışma büyümüş ve ısrarından vazgeçmeyince huzura kabul edilmemişti.

Vanmour, ilk patronu olan Ferriol’ün huzura kabulünü resimleyemediyse de 1737'deki ölümüne kadar geçen otuz yedi yıl boyunca farklı elçilerle çalışmış ve bazılarının huzura kabul edilişlerini resimleyebilmiştir. Vanmour sadece Fransız elçilerinin değil, diğer Avrupalı elçilerin kabul törenlerini de resmetmiştir. İçlerinde en önemlisi 7 Mayıs 1727’de maiyeti ile birlikte İstanbul’a gelen Hollanda elçisi Cornelis Calkoen'dir. Colkoen Vanmour'a Türklerin gündelik yaşamına dair resimler de yaptırmıştır. Venedik balyosunun elçi kabul törenini gösteren dört tabloluk serisi İstanbul'da Pera Müzesi'nde sergilenmektedir.

Osmanlı devlet, saray, askeri ve toplumsal yapısından kesitler sunan ve özellikle bu sınıflara ait bireylerin gösterildiği kıyafet albümleri, Osmanlı resim sanatı içerisinde özellikle belgeleyici nitelikleri ile önemli bir yer tutar. Altlarında çoğunlukla yabancı dilde açıklamalar bulunan bu albümler, günümüz ifadesi ile birer moda resmidir. Konu edilen figürler, belirgin giyim-kuşam özellikleri ile resmedilir. Albümlerin zengin içerikleri altlarına yapılan yazılı açıklamalarla da iyice kıymetlenir. Bunlar belli ki Osmanlı toplumunu tüm ayrıntıları ile tanımak veya tanıtmak isteyen kişiler için hazırlanmıştır.

Vanmour, ilk patronu olan ve İstanbul'a birlikte geldiği Charles de Feriol için yüz iki resimden oluşan bir albüm hazırlamıştı. Albümdeki resimler, grup portreleri, tek figürler ve iç mekân sahneleri olmak üzere üç ana başlık altında incelenebilir. Tek figür kompozisyonlarında Osmanlı İmparatorluğu’nda yaşayan farklı milletlere mensup kadın ve erkekler ile Osmanlı Sarayı görevlileri resmedilmiş, iç mekân sahnelerinde kadınlara ve dervişlere yer verilmiş, grup portrelerinde çeşitli gelenek ve ritüelleri gerçekleştiren figürler betimlenmiştir. Ferriol ülkesine döndükten sonra bu resimleri gravür olarak bastırmıştır ancak resimlerin orijinallerinin bugün nerede olduğu bilinmez.

Ferriol'ün Vanmour'a yaptırdığı bu küçük resimler ilk olarak 1712-1713 yıllarında mühendis Le Hay tarafından yayımlandı. Kısaca “Recueil Ferriol” diye adlandırlan albüm, ikinci kez 1914’te ve üçüncü kez 1915’te basıldı. 1915 baskısına resimleri anlatan yirmi altı sayfalık tanıtım bölümü eklendi. Kitabın ayrıca 1717’de Nuremberg’de, 1723’te Amsterdam'da, 1746’da Paris'te ve 1769'da Londra'da yayımlandığı bilinir. Venedik'te, İspanya'da kopya baskılarının yapıldı.

Albümün 1915 baskısı Türkçeye çevrilip 1980 yılında "Osmanlı Kıyafetleri" başlığı ile yayımlandı. 2014 yılında ise İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür A.Ş tarafından “"Lâle Devri Ressamı Vanmour'un Çizimleriyle Osmanlı Kıyafet Albümü" adıyla eserin tıpkıbasımı gerçekleştirildi.

Vanmour'un albümü, Avrupa'da uzun yıllar etkisi altına alan Türköri modasına öncülük etmesi ve Osmanlı yaşamını tüm canlılığı ile gözler önüne sermesi açısından büyük önem taşır. Batılıların doğuyu anlama kaygısıyla hazırlanan bu eserdeki 102 çizime dönemin Büyükelçisi Ferriol'un detaylı anlatımı eşlik etmektedir. Bu yönüyle albüm, dönemi için bir istihbarat raporu olarak da değerlendirilir. Albümdeki resimler daha sonra kartpostal olarak da bastırılmıştır. Jean-Baptiste Vanmour'un eserlerinde işlenilen kıyafetler, devlet kültürünü ve devlet içerisindeki hiyerarşiyi belgelemek adına kullanılırdı. Elçiliklerin resmi ve gayri resmi törenlerde meydana çıkan gelenek ve görenekleri algılanması ve kendi topraklarına aktarabilmeleri açısından böyle bir belgeleme yapılması önemliydi.

Ferriol'dan sonraki büyükelçilerde Vanmour'a benzer tablo siparişleri vermeye devam ettiler. Kendisinden özellikle elçiler, portrelerinin yapılmasını talep etmişler ve İstanbul yaşamını görüntüleyen tablolarına sahip olmak için adeta ısrarcı bir tavır içerisinde olmuşlardır. Böylesine yüksek taleplerden dolayıdır ki, Vanmour'un atölyesinde bazı yerli sanatçıları da görevlendirerek, bu siparişleri yetiştirmeye özen gösterdiği varsayılmaktadır.
Vanmour Osmanlı Devleti'’nde Lâle Devri'nin tanığı olan tek ve ilk oryantalist ressamdır. Bu yüzden Osmanlı'nın en gösterişli zamanını fırçasıyla tuvale aktarabilmiştir. Aynı zamanda sadece Osmanlı'nın günlük yaşamını değil, saray yaşamını da resmedebilecek şekilde sarayın içinde tuval resmi yapan ilk ressamlardandır Jean-Baptiste Vanmour e eserlerine kıyafetleri ve günlük yaşamın tüm inceliklerini işlemiştir.

Jean-Baptiste Vanmour'un gerek kendi eserlerinde (bakınız: "Yeniçeri", "Elçi Alayı" Serisi vb.) gerek öğrenci yetiştirdiği Vanmour Okullarının eserleri (bakınız: "Sohbet", "İmam" vb.) gerekse diğer oryantalist sanatçıların resimleri (bakınız: "Kozbekçi Mustafa Ağa ve Maiyeti", "Mehmed Said Efendi ve Maiyeti", "Mehmed Said Efendi Portreleri", "Türk Hareminden Bir Sahne", "Yusuf Agah Efendi", "Vergennes Kontesi'nin Türk Giysileri İçinde Portresi", "Fransız Büyükelçisi Vergennes Kontu Charles Gravier'nin Türk Giysileri İçinde Portresi", "Mustafa Ağa" vb.) incelediğinde, Osmanlı mimarisiyle aynı değerde kıyafetlerin de değeri ortaya çıkmaktadır.

Sanatçının yapıtları arasında, plastik değerler açısından gelişmiş örnekler kapsamında olan resimler olduğu gibi, boya dokusu, kompozisyon düzeni, figüratif
anlatımlar bakımından daha zayıf nitelikler taşıyan eserlerin de yer aldığı görülmüştür. Resimler bir bütün olarak incelenip birbirleriyle teknik açıdan
karşılaştırıldığında farklı ellerin varlığı göze çarpar. Bu çerçevede, Vanmour’un İstanbul'da bir atölyesinin olduğu ve burada yerel ressamları çalıştırdığı 
öne sürülmektedir. Konularına göre yapılan gruplarda yer alan resimler, kendi içlerinde de teknik açıdan karşılaştırıldığında, hangi resimlerin Vanmour tarafından yapıldığı ya da hangilerinde başka ellerin çalıştığı tespit edilmektedir.

Vanmour Okulu'na ait birkaç eser şöyledir:
2003 yılında, Vanmour'un resimleri ile çağdaşı nakkaş Levnî’nin eserleri ‘Lale Devri İstanbul'una İki Özgün Bakış - Van Mour ve Levnî’ adıyla Topkapı Sarayı'nda sergilenmiştir.





Media Molecule

Media Molecule, merkezi Guildford, Surrey'de bulunan Britanyalı video oyunu geliştirme stüdyosu. 4 Ocak 2006'da, Lionhead Studios eski çalışanları Mark Healey, Alex Evans, Dave Smith ve Kareem Ettouney tarafından kuruldu. Şirketin kurucuları, Media Molecule kurulmadan önce Healey'nin önderliğinde "Rag Doll Kung Fu" adlı oyunu yayımlamışlardı.

Stüdyo, ilk oyununu PlayStation 3 platformu için üretti. "LittleBigPlanet" adlı oyun, ilk olarak 2007 Oyun Geliştiricileri Konferansı'nda tanıtıldı. Şirketin amacı, her zaman en iyi oyunları üretmek, aynı zamanda da masrafların büyümemesi için şirketi mümkün olduğunca küçük tutmaya çalışmaktı.

Metacritic'te 95 gibi bir ortalama alan "LittleBigPlanet" sayesinde Media Molecule, 2008 Spike Video Oyun Ödülleri'nde Yılın Stüdyosu ödülünü kazandı. Oyun, çeşitli kurumlardan kazandığı Yılın Oyunu ödülleri kazandığından, Media Molecule, 2009'da oyunun yeni bir sürümünü yayımladı.

Media Molecule, SCE Studio Cambridge ile birlikte ürettiği "LittleBigPlanet"'in PlayStation Portable versiyonunu, 2009 yılında yayımladı. Firmanın son projesi ise "LittleBigPlanet 2" ise Ocak 2011'de piyasaya sürüldü.

2 Mart 2010'da, Sony Computer Entertainment, Media Molecule'ü satın aldığını açıkladı.





Judith Ridley

Judith Ridley (d. 1948) ABD'li oyuncu. George A. Romero'nun yönetmenliğini yaptığı "Yaşayan Ölülerin Gecesi" (1968) ve "There's Always Vanilla" (1971) filmlerindeki rolleriyle tanınır. "Yaşayan Ölülerin Gecesi"'nde yapımcı olan ve aynı zamanda bu filmde Johnny karakterini canlandıran Russell Streiner ile olan evliliğinden sonra filmlerin oyuncu kadrolarında Judith Streiner adıyla geçti.

"Yaşayan Ölülerin Gecesi"'nde canlandırdığı daha önceki filmlerde yer almayan Judy rolü, onun için yazılmıştır.




Chad Franscoviak

Chad Franscoviak (d. 1973), ABD'li ses mühendisi ve müzik yapımcısı. Daha çok John Mayer albümleri üzerindeki çalışmaları ile tanınmaktadır. İkili aynı zamanda oda arkadaşıdır.

Franscoviak 2003 yılında, arkadaşı David LaBruyere'in albümünde mühendislik yaptı, bu albüm 2007 EP "Farrago Dance Mix" adıyla piyasaya çıkarıldı.

Şubat 2007 tarihinde Franscoviak, ses mühendisi olarak "Continuum" albümündeki çalışmaları için, 2007 Grammy Ödülleri'nde En İyi Pop Vokal Albüm Grammy Ödülü'nü kazandı.

Ekim 2007'de, üç dalda TEC Ödülleri'ne nail görüldü.





S. William Hinzman

Scott William Hinzman (d. 24 Ekim 1936 - ö. 5 Şubat 2012) ABD'li oyuncu ve yönetmen.

Hinzman, 5 Şubat 2012 tarihinde kanser nedeniyle öldü.

İlk rolü, bir korku filmi olan 1968 tarihli "Yaşayan Ölülerin Gecesi"'ndeki zombi karakteridir. Hinzman ayrıca, "Legion of the Night" (1985), "Santa Claws" (1996), "Evil Ambitions" (1996), ve "The Drunken Dead Guy" (2005) filmlerinde rol aldı. Bağımsız bir korku filmi olan ve Kurt Angle, Kevin Nash ve Sid Vicious'un da rol aldığı "River of Darkness"'ta kariyerinin tek başrolünü oynadı.

1983 yılında "The Majorettes" ve 1988'te "Flesheater" adlı filmlerin yönetmenliğini yaptı.




Etki Altında

Etki Altında, 1990 ABD yapımı kara film tarzında çekilmiş bir psikolojik gerilim filmidir. Özgün adı Bad Influence olan bu filmin Türkiye'de sinemalarda gösterildiğine dair bir kayıt bulunmamaktadır. Film 20 Mayıs 1998'de özel televizyon kanalı Kanal D tarafından "Etki Altında" adıyla gösterime verilmiş, 1 Ağustos 2003'te ise CNBC-e bu kez filmi Psikopat adıyla yeniden yayınlamıştır.

Senaryosunu David Koepp'in yazdığı filmi Curtis Hanson yönetmiş, başrollerini ise Rob Lowe, James Spader ve Lisa Zane (aktör Billy Zane'in kızkardeşidir) paylaşmışlardır. Görüntülerini Robert Elswit'in çektiği filmin özgün müziğini Sea of Love (1989), Mississippi Burning (1988) gibi filmle