aşları kendi aralarında sadece kimlik kartı ya da nüfus cüzdanı ile seyahat edebilmektedirler.

Güney Kıbrıs Rum Kesimi ise, KKTC kimlik kartıyla ülkeye geçişe izin vermektedir.

1998'e kadar KKTC pasaportuyla vizesiz Birleşik Krallık'a gidilebiliyordu. Ancak iltica başvurularının artması ve Kıbrıs Sorununda Türk tarafının konfederasyon tezini gündeme getirmesiyle Birleşik Krallık Kıbrıslı Türklere vize uygulamaya başladı. Birleşik Krallık, KKTC pasaportu olanlara vize vermektedir ve vize pasaporta değil ayrı bir kağıda işlenmektedir.

Kıbrıs Türkleri, hem KKTC, hem Kıbrıs Cumhuriyeti pasaportu, hem de Türk pasaportu alabilmektedirler.

Mayıs 2012 tarihinde İçişleri ve Yerel Yönetimler Bakanlığı tarafından yeni nesil biyometrik Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti pasaportunun tanıtımı yapılmış olup, en geç 2012 yılı sonunda vatandaşlara verileceği duyurulmuştur.






Die Kanaken

Die Kanaken, 1984'te Almanya'da yayınlanmış Cem Karaca albümü. Sanatçının kariyerindeki tek Almanca albümdür. Nâzım Hikmet şiiri "Çok Yorgunum" dışında bütün şarkılar Almanca'dır. "Die Kanaken", Almanların başta Türkler olarak yabancıları tanımlamak için kullandığı argo bir sözcüktür.

Die Kanaken albümü, darbe sonrası Almanya'ya iltica eden Cem Karaca tarafından, Almanya'da yaşayan Türk müzisyenlerden gitarist Fehiman Uğurdemir, bas gitarist Cengiz Öztunç, klavyelerde Sefa Pekelli ve Betin Güneş (Güneş trombon da çalmıştır.) ve davulda İsmail Tarlan ile kaydedilmiştir. Albümün kaydı Köln'de "Studio am Dom"da yapılmıştır. Türk müzisyenler dışında "Beim Kaffee" şarkısındaki kemanı Clemente Alfredo ve "Çok Yorgunum"daki synthsizerı Dick Stadtler çalmıştır.

Albümdeki şarkıların teması Almanya'da yaşayan Türk işçi ve göçmenlerin karşılaştıkları problemler ve halkların kardeşliğidir. Şarkılar Alman yazar Henry Böseke'nin 1984'te Martin Burkert ile yazdığı Ab in den Orient-Express adlı tiyatro oyunu için yazılmıştı. Oyun uzun yıllar boyunca Karaca'nın müzikleri ile Almanya'da oynandı. "Die Kanaken" da oynanan bu tiyatroda 1986'da bir süre Karaca'nın annesi Toto Karaca da rol almıştır.

Albümün tek kırkbeşliği "Beim Kaffee/Çok Yorgunum" olmuştur. Albümün tanıtımı sırasında Cem Karaca programlara kendi adıyla değil, albümün adı olan "Die Kanaken" grubu olarak çıkmıştır.

Albümden "Beim Kaffee" Yarım Porsiyon Aydınlık adıyla, "Es Kamen Menschen An" ise Almancılar adıyla Türkçeye uyarlanmıştır ve "Çok Yorgunum"un yeni versiyonu ile birlikte 1987 tarihli, "Merhaba Gençler ve Her Zaman Genç Kalanlar" albüme koymuştur. Aynı şarkıyı 2005'te Ferhat Göçer de yorumlamıştır.

Albümün giriş şarkısı "Mein Deutscher Freund" (Alman arkadaşım) Türkiye'den giden ilk kuşak göçmenlerin gözünden durumlarını anlatmaktadır. İlk kıtasında babanın, ikinci kıtasında annenin gözünden kötü durumlarını anlatırken, üçüncü kıtada çocuğun gözünden umutlu bir gelecek umudu yansıtılır. İkinci şarkı "Beim Kaffee" (Kahve içerken) bir Alman babaanne ise Türk göçmenin arasında geçen bir diyaloğu anlatmaktadır. Babaanne, Polonya'dan gelen babasının gördüğü kötü muammeleyi anlatırken, Türk göçmen de Türklerin yaşadıkları ile paralellik kurmaktadır. Üçüncü şarkı "Total Geschlaucht" (Tamamen bitkin) işsizlik ve iş aramaya değinmektedir. Dördüncü şarkı "Willkommen" (Hoşgeldin) Almanlar'ın ülkeye gelen Türkler'den bekledikleri ile ilgili ironik bir anlatıma sahiptir. Her kıta boyunca Türk, Alman toplumuna daha çok entegre olurken aslında değersiz bir kişi haline geliyordu. Beşinci şarkı "Es kamen Menschen an" (İnsanlar geldi) yine yabancı işçileri 1970'lerdeki kötü durumunu, en kötü işlerin hep onlara verilmesini, bir kriz olduğunda onların suçlandığını ve Almanlar'ın onları tamamen yabancı olarak gördüklerini ve entegrasyonu istemediklerini söyler.

Albümün ikinci tarafının ilk, albümün 6. şarkısı "Schnüffler" (Hafiyeler) George Orwell'in 1984'üne göndermelerde bulunan, Almanya'daki göçmen yaşantısına doğrudan değinmeyen bir şarkıdır. 7. şarkı "Orient Express" (Doğu Ekspresi) zenofobi (yabancı düşmanlığı) konulu bir şarkıdır. Şarkıda doğrudan Batı Almanya hükumetinin yabancı işleri ülkelerine geri gönderme düşüncesine değinir. 8. şarkı "Was Sagt Du?" (Ne diyorsun?) her kıtasında Almanlar'ın Türklere karşı sahip oldukları değişik bakış açılarına değinip, nakaratta ise Karaca'nın, "Ben seni sevdiğimi söylüyorum, sen ne diyorsun?" sözünü tekrarlar. 9. şarkı "Ayşe, Meral, Semra", Cem Karaca'nın politik mülteci olarak durumunu anlatır. Arkadaşlarına düzenleyeceği gezilerde tutuklanabileceğini anlatır ve hem Almanya'da hem Türkiye'de özgürlüğe sahip olamadığını söyler. 10. şarkı "Çok Yorgunum", bir Nazım Hikmet şiiridir. Nazım Hikmet'in Moskova'da Türkiye için yazdığı bu şiirdeki duyguların aynısını Karaca, Almanya'da yaşaması sonucu, Karaca şarkıyı bestelemiş ve albümün sonuna eklemiştir.

Albümün kapağı açık mavi-beyaz bir gökyüzünü temsil etmektedir. Albüm kapağının üstüne ise bir yağlı boya rseim bulunmaktadır. Hanefi Yener'in "İkimiz" adlı resmi, köylü kıyafetleri içinde çömelmiş bir kadın ve kadının elleri arasına uzanmış bir erkeği resmetmektedir. Arkalarında da renkli bir ağaç vardır.

Albümün içinde ise tüm şarkı sözleri ve sözlerin Türkçe tercümeleri bulunmaktadır.

Belirtilenler dışında bütün sözler, Harry Böseke ve Martin Burkert'e, bütün müzikler ise Cem Karaca'ya aittir.





Kazakistan'daki Yahudilerin tarihi

Kazakistan'da uzun geçmişi olan Kazak Yahudilerinin nüfusu 12,000 ila 30,000 olup toplam nüfusun %1'inden azını oluşturur.

Kazak Yahudilerinin çoğu Aşkenaz olup Rusça konuşmaktadır.

General Sekreter Joseph Stalin, Sovyetler Birliği'nin çeşitli yerlerinden binlerce Yahudiyi zorla Kazakistan SSC'ne sürdü. Holokost sırasında 8000 Yahudi Kazakistan'a kaçtı.

Chabad'ın Almatı'daki sinagogu adını Chabad Lubovitz akımının son hahamı Menachem Mendel Schneerson'un sinagog yakınındaki mezarlıkta gömülü olan babası Levi Yitzchak Schneerson'dan almıştır. Hahambaşı olan Levi Yitzchak Schneerson Ukrayna'dan Kazakistan'a sürüldü. Lubovitz Yahudileri dünyanın dört bir köşesinden mezarına dua etmeye gelir.

Kazakistan başhahamı Yeshaya E. Cohen 16 Ocak 2004 tarihli "Kazinform" gazetesine Astana'da bir sinagog inşa edileceği haberini verdi. Cohen, Devlet Başkanı Nursultan Nazarbayev'e "Gerçek inananlarla dini sömürenler arasındaki ayrıma özellikle önem verdiği" için teşekürlerini sundu. Avro-Asya Yahudi Kongresi başkanı Nazarbayev'e 7 Eylül 2004'te bir menora hediye etti.

Yaklaşık 2000 Yahudi Kazak Buhara Yahudisi ve Cuhuro (Dağ Yahudisi)'dur. Astana, Pavlodar ve 10,000 kişilik nüfusuyla Almatı'da sinagogları ve büyük cemaatleri bulunur. Ayrıca, Karağandı, Çimkent, Semey, Kokçetav, Taraz, Oral, Aktyubinsk ve Kızılyar'da küçük cemaatleri vardır.

Aralarında Mitzvah Birliği, Chabad Lubovitz, Birleşik Dağılım Komitesi, İsrail Yahudi Ajansı ve Tüm Kazakistan Yahudi Kongresi (AKJC) olan 20 Yahudi Kazak organizasyonu bulunur. Yahudi cemaatleri birleşip Aralık 1999'da Kazak hükümet yetkilileri, ABD Kazakistan elçisi ve ABD İsrail elçisinin de bulunduğu bir törenle AKJC'yi oluşturdu.

700'den fazla öğrencinin katıldığı 14 Yahudi okulu vardır. Almatı'da bir Yahudi anaokulu da bulunmaktadır. 2005 ve 2006'da Almatı'da Yahudiler arasında dini servislere ve okullara katılım arttı. Kazak hükümeti sekiz yabancı uyruklu haham ve "Yahudi misyoner"i kayıtlarına geçirdi. Hükümet ayrıca binalar bağışlayıp yeni sinagogların kurulabilmesi için toprak tahsis etti.

Sovyet Yahudileri Milli Konferansı'na göre "Kazakistan'da antisemitizm yaygın olmayıp, basında bununla ilgili ender haberler görülmektedir".






Blue Castello

Blue Castello, 1960'larda (1893'te Rasmus Tholstrup tarafından kurulmuş olan) Tholstrup Peynir Şirketi'nin geliştirdiği, üç kat kaymaklı mavi inek sütünden elde edilen Danimarka peyniridir. Brie gibi besin değeri yüksek bir yüzeye sahiptir.

Castello çeşitliliği içinde, beyaz ve siyah çeşitleri de mevcuttur.




Goldman Çevre Ödülü

Goldman Çevre Ödülü, her yıl altı coğrafi bölgeden (Afrika, Asya, Avrupa, adalar ve ada ülkeleri, Kuzey Amerika, ve Güney ve Orta Amerika) gelen çevrecilere verilen bir ödüldür. Ödülün miktarı 2008 yılı itibarıyla 150.000 Amerikan dolarıdır.

















Domuzlar Körfezi Nişanı

Domuzlar Körfezi Nişanı (İspanyolca: Orden Playa Girón) Küba Cumhuriyeti tarafından verilen Jose Marti ve Carlos Manuel Cespedes madalyalarıyla beraber önde gelen üç nişandan birisidir.

1961 yılında ABD tarafından adaya karşı düzenlenen Domuzlar Körfezi Çıkartması saldırısında kazanılan zaferin şerefine başlatılmıştır. Temmuz 1961’de Küba Devlet Konseyi tarafından verilmeye başlanmıştır. İlk nişan Sovyet kozmonot Yuri Gagarin’e verilmiştir.







Çilkotince

Çilkotince (kendilerince "Tsìnlhqút’ín"; İngilizce "Chilcotin, Tsilhqot’in, Tsilhqut’in, Tzilkotin"), Kanada'da Britanya Kolombiyası eyaletinde yaşayan Çilkotinler tarafından konuşulan Atabask dillerinden bir Kızılderili dilidir.

Çilkotince, Eung-Do Cook tarafından geliştirilen 47 ünsüz 6 ünlüden oluşan Latin alfabesiyle yazılır. İngilizcedeki "f", "r", "v" harfleri Çilkotincenin ses sisteminde kullanılmaz.






Yuri Romanenko

Yuri Victoroviç Romanenko (Rusça: Юрий Викторович Романенко, Jurij Viktorovič Romanenko) (d. 1 Ağustos 1944, Orenburg Oblastı, Sovyetler Birliği) eski Sovyet kozmonotu, iki kez Sovyetler Birliği Kahramanı. Kariyeri boyunca toplamda 430 gün 20 saat 21 dakika ve 30 saniye uzayda bulunmuş ve 18 saat uzay yürüyüşü yapmıştır. 1987 yılında Mir uzay istasyonunda kalıcı kozmonot olarak görev yapmış, istasyona Soyuz TM-2 ile ulaşmış ve Soyuz TM-3 ile ayrılmıştır. Mir’de kaldığı 326 gün süreyle o dönem en uzun süre uzay istasyonunda bulunan kozmonot olmuştur. Oğlu Roman Romanenko da kozmonottur ve Mayıs 2009’da Soyuz TMA-15 ile uzaya çıkmıştır.

Romanenko, 1944 yılında Orenburg Oblastındaki Koltubanovski köyünde dünyaya geldi. 1916 doğumlu olan babası savaş gemisinde subay, 1917 doğumlu annesi ise savaş sıhhiye görevlisiydi. Ailesi daha sonra Kaliningrad’a gidince bu şehirde eğitimine devam etti. Genç yaşlarda