ılan varsayımlara karşılık gelmez. Örneğin, tesadüf olasılıkları hesaplanırken iki örneğin jeldeki bantlarının tam tamına aynı konumda olduğu esasına dayanılır, oysa bir laboratuvar teknisyeni benzer -ama tam tamına aynı olmayan- bantların jeldeki bir bozukluk yüzünden aynı olduğu hükmüne varabilir. Oysa, bu durumda, teknisyen eşleşme kriterini genişletmiş olduğu için tesadüf riski artmıştır. Yapılan bazı araştırmalar laboratuvar hata oranlarının göreli olarak yüksek bulmuştur. Genetik parmakizlemesinde, bir eşleşme olasılığını doğru olarak hesaplamak için gerekli olan topluluk verileri her zaman mevcut değildi. 1992 ile 1996 arasında, RFLP analizinde kullanılan eşleşme olasılıkları için teorik olarak hesaplanmış sınırlar yerine, keyfî olarak belirlenmiş daha düşük sınırların belirlenmesi tartışma yaratmıştır. Günümüzde, daha iyi ayırt edici, hassas ve kolay tekniklerin gelişmesi sonucu artık RFLP yöntemi yaygınlığını kaybetmiştir.

STR'ler bu tür sübjektiflik sorunu yaratmaz ve benzer bir ayırt etme gücü sağlarlar (akraba olamayan kişilerde 10^13'te bir tesadüf olasılığı, eğer tam SGM+ profili kullanılırsa). Ancak, Birleşik Krallık'taki bilim adamları bu mertebede olasılıkların istatistiksel olarak kabul edilemez olduğunu, DNA profili aynen uyuşan akraba olmayan kişilerde tesadüf olasılığını milyarda bir olduğunu savunmuşlardır. 1998'ten beri Birleşik Krallık'taki Millî DNA Veritabanı'nda kullanılan DNA profilleme sistemi SGM+'dır, bu sistem 10 STR bölgesi ve bir cinsiyet belirleyici test içerir. Ancak, hangi DNA tekniği kullanılırsa kullanılsın, tedbirli bir jüri üyesi sanığı suçlu bulmakta sadece genetik parmakizlemesi sonucunu kullanmamalıdır, eğer şüphe doğurucu başka kanıtlar bulunuyorsa. Hatalı DNA profili çıkmasının başlıca nedeni laboratuvarda başka delil numuneleri ile kontaminasyondur, bu yüzde favori savunma tekniklerinden biri, numunenin kasıtlı olarak kirletilmiş olabileceği hakkında şüphe yaratmaktır. Daha ender olarak, kimerizm, genetik eşleşme olmaması yüzünden şüpheli bir kişinin haksız olarak dışlanmasına neden olabilir.

DNA profillemesini genetik ilişki delili olarak kullanmak mümkündür. Ancak, olumsuz sonuçların mutlak anlamda kesin olmayabileceği testlerle gösterilmiştir. Çoğu kişide tek bir gen grubu bulunmakla beraber, "kimera" olarak adlandırılan bazı ender kişilerde iki farklı gen grubu olabilmektedir. DNA profillemesi ile bir annenin çocukları ile akraba olmadığını hatalı şekilde gösteren çeşitli vakalar bilinmektedir.

Bazı suçluların suç yerine sahte DNA örnekleri yerleştirdiği vakalar, DNA kanıtlarına ne derece değer verilmesi gerektiğini gündeme getirmiştir. Bir vakada, suçlu kendi vücuduna sahte DNA delili yerleştirmiştir: Dr. John Schneeberger 1992'de anestezi altında olan bir hastasının ırzına geçmiş ve onun iç çamaşırında meni bırakmıştır. Polis üç ayrı seferde Schneeberger'in kanını alıp kandaki DNA ile suç yerinde menideki DNA ile kıyaslamış, ve DNA profillerinde bir aynılık bulmamıştır. Sonunda ortaya çıkmıştır ki, Schneeberger kolunun içine bir Penrose dreni yerleştirmiş, onun için başkasının kanı ve antikogulanlarla doldurmuştur.

Herhangi bir DNA profili ile çakışacak DNA'yı standart moleküler biyoloji teknikleri kullanarak laboratuvarda sentezlemek mümkündür, bunun için birisinden DNA elde etmek gerekli değildir. Hâlen kullanılan adlî prosedürler suni ve doğal DNA'yı ayırt etmemektedir ama bunu yapacak teknikler üzerinde çalışılmaktadır.

DNA numuneleini karşılaştırmış olan uzmanın bu numunelerin kaynağı ve DNA profillerinin nasıl elde edildiğine dair prosedürler hakkında delil de sunması gerekir. Hakim, DNA profillerindeki eşleşme ve eşleşmemenin ne anlama geldiğinin jüri üyelerince anlaşılmasını sağlamalıdır. Jüri üyelerinin "eşleşme olasılığı" (ratgele seşilmiş bir kişinin suç yerinden elde edilmiş DNA ile aynı profile sahip olma olasılığı) ile "olasılık oranı" (DNA'sı uyuşan kişinin suçu işleme olasılığı) kavramlarını birbirine karıştırmadığından da emin olmalıdır hakim. Aşağıda örneği verilen Jüri talimatı, her davanın özelliklerine göre değiştirilmelidir:

Sayın Jüri üyeleri, Mahkeme tarafından sunulmuş bilimsel kanıtları eğer kabul ederseniz bu demektir ki, bu meni örneğinin gelmiş olabileceği, Birleşik Krallıkta dört veya beş beyaz ırklı erkek mevcuttur. Sanık bunlardan biridir. Eğer bu bulguyu kabul ediyorsanız, size sunulan tüm delillerin ışığında vermeniz gereken karar, bu meni lekesinin sanık tarafından bırakıldığından emin olduğunuz, veya o küçük gruptaki diğer erkeklerden biri tarafından bırakılmasının mümkün olabileceğidir.

Jüriler çelişkili ve destekleyici kanıtları dikkatle tartmalı, Bayes teoremi gibi matematik formüller değil kendi sağ duyularını kullanmalıdır ki "karmaşa, yanlış anlama ve yanlış karar" meydana gelmesin.

bozunmuş veya yetersi miktarlı DNA'lardan elde edilmiş DNA profillerinin İngiliz mahkemelerinde kullanılması konusunda Bates şüyle yazmıştır:

Ailesel arama aile üyelerinin DNA'sını kullanarak onlarla yakın ilişkili bir şüphelinin kimliğini tespit etmektir. Millî DNA veritaanlarında tam bir eşleşme olmayınca bu yöntem kullanılır. Bu yöntemin ilk başarılı kullanımı Birleşik Krallıkta, hareket halinde bir arabaya tuğla atan bir kişinin suşlu bulunmasında olmuştur. Tuğlanın üzerinde atan kişinin kanı vardı ama Millî DNA Veritabanında ona uyan bir profil yoktu, tuğlayı atan kişinin daha önce polisle bir ilişkisi olmamış olduğu için DNA profili veritabanına girilmemişti. Ancak, polis şüphelenilen kişin bir yakın akrabasından DNA alarak tuğlayı atanın o olması gerektiğini kanıtladı.

Polis şüphelilerin bilgisi olmadan DNA numunesi toplayabilir ve bunu delil olarak kullanabilir. Avusralya'da bunun legalliği sorgulanmıştır.

ABD'de, Anayasa Mahkemesi'ndeki "California v. Greenwood" (1985) davasında, insanların evlerinin dışına bıraktığı çöpler polis tarafından hakim kararı olmadan ele geçirilip araştırılmasının, Anayasa'nın dördüncü maddesi tarafından yasaklanmadığı hükmüne varılmıştır. Bu kararı eleştiren bazı gözlemciler, "çoğu kişi örneğin kahve içtikleri bir karton bardağını imha etmeyerek genetik kimliklerini polise teslim ettiklerinin farkında değiller; üstelik, farkında olsalar da, topluluk içindeyken kişinin DNA'sını geride bırakmasına engel olmasının yolu yoktur" demiştir.

ABD'de 2004 İnsan Dokuları Yasası özel şahısların gizlice biyolojik numune (saç, tırnak, vb.) toplamasını yasaklamıştır ama tıbbi ve adli amaçlı numune toplamayı muaf tutmuştur.

1950'lerde Anna Anderson, Rusya Büyük Düşesi Anastasia Nikolaevna olduğunu iddia etmiştir; 1980'lerde, ölümünün ardından, hayattayken tıbbi bir işlem elde edilmiş ve bir hastanede saklı duran doku örnekleri DNA parmak izlemesi ile test edilmiş ve Romanovlarla bir ilişkisi olmadığı gösteilmiştir.






Alcañices Antlaşması

Alcañices Antlaşması 12 Eylül 1297 tarihinde Portekiz Kralı I. Diniz ile Kastilya Kralı IV.Ferdinand arasında imzalanan barış antlaşmasıdır. Bu antlaşma ile birliklte o dönem Portekiz ile Kastilya arasındaki sınır tanımlanmıştı. O dönem içinde belirlenen sınırlar günümüzde büyük bir oranda Portekiz ile İspanya arasındaki sınırı teşkil etmektedir.
Antlaşmaya ismini veren Alcañices şehri günümüzde İspanya sınırları içerisinde bulunmaktadır.




Avusturya Sosyal Hizmeti

Avusturya Sosyal Hizmeti Askerlik Çağına gelmiş olan Gençlere dokuz aylık Sivil Hizmeti'nin yerine 12 ay süren Yurtdışında Görev yapma imkânı sunuyor. Bu görev imkânı 1998'de Dr. Andreas Mailsinger tarafından kurulmuş olan Avusturya Yurtdışı Hizmet Derneğinin bir Bölümüdür.

Bu hizmet üç şekilde veriliyor: Sosyal Hizmeti, Avusturya Savaş Mağdurları Anma Hizmeti veya Avusturya barış hizmeti. Bu Sosyal Hizmet bir Ülkenin Sosyal ve Ekonomik Gelişimine Katkı sağlamayi amacliyor ve birçok Ülkelerde Örnekleri mevcuttur. Avusturya Yurtdisi Hizmeti Sosyal Servis Bölümü 32 değişik Yerde Görev yapmakta olup 69 Kişiye Görev Yapma Imkanı sunmakta (Ağustos 2006 itibarıyla) ve böylelikle Avusturya’da Yurtdisi Hizmeti`nin en büyük Birimidir. Bu ortak Kuruluslar 22 ülkeye ve 4 kıtaya dağılıyorlar ve Hepsinin değişik Görevleri ve Amaçları vardır.

Bu Birimlerin başlıca Görevleri: Sokak Çocukları ve Yetimhaneler ile ilgili Çalışmalar, Eğitim Projeleri, Yaşlıların ve Engellilerin Bakımı ve Sağlık Yardımı ve Eşçinsellere Destek olmak. Bunun dışında Üçünçü Dünya Ülkelerin'de Çevre'yi Koruma ve Geliştirme Projelerine katkıda bulunmaktadır.







Paris Antlaşması (1303)

Paris Antlaşması, 20 Mayıs 1303 tarihinde Fransa ile İngiltere arasında imzalanan ve her iki ülke arasındaki barışı 1337 yılına kadar tekrar sağlayan antlaşmadır.

Fransa Kralı IV. Filip'in, İngiltere Kralı I. Edward'a olan bağlılığını ve onun hakimiyetini yok sayması ile başlayan süreçte IV. Filip'in o dönemden sonraki izlediği politika daha sonraki dönemlerde Yüzyıl Savaşları olarak adlandırılan savaşın başlangıcı olduğu kabul edilmektedir.

Antlaşma öncesi yaşanan süreçte Filip, 1294 ile 1299 yılları arasında Guyenne'yi işgal ederek, Eduard'ın bu ülke üzerindeki hakimiyetini kaldırdığını beyan etti. Bunun üzerine Edward bu ülkeyi vergilerden arındırılmış kendi şahsi mülkü olarak tanımlayarak Fransa'ya karşı savaşmaya hazır olduğunu beyan etti.

Yaşanan bu olaylardan sonra herhangi bir çatışma yaşanmamasının nedeni, Fransa Kralı Filip'in, Edward'ın hakimiyetini tanıması ve bağlılığını ifade etmesi olmuştur. Tüm bunların sonucunda da her iki taraf söz konusu antlaşmayı imzalamışlardır.




Pletzl

Pletzl (Yidiş: פלעצל, "anlam": "küçük yer") Paris'in 4. arrondissement'inde bulunan Yahudi çeyreğidir. Place Saint-Paul ve çevresine, 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında göçmenlerle artan Yahudi nüfusu sebebiyle Yidiş dilinde "küçük yer" anlamına gelen gayri resmi bir isim olan Pletzl denir. 13. yüzyılda evlerinden kovulan Parisli Yahudiler Le Marais'e yerleştiler. (Le Marais zamanında şehir duvarlarının dışında kalıyordu.) Zaman içinde Doğu Avrupa ve Kuzey Afrika'dan gelen göçlerle cemaat mozaikleşip kültürel açıdan zenginleşti. Bölgedeki sinagoglar, kasa