k kuvvetlerinin eline geçti.

1916 yılında General Erich von Falkenhayn komutası altında Romanya'ya karşı başarılı bir sefer düzenledi. Bulgar, Türk ve Alman birliklerinden oluşan çok uluslu ordunun komutanıydı. Buna rağmen yaptığı taarruzlarıyla karşılaştığı her orduyu yenerek Romanya'yı büyük ölçüde savaş dışı bıraktı. 9 Ocak 1917 tarihinde, I. Dünya Savaşı'nda sadece 5 kişinin aldığı Büyük Demir Haç ile ödüllendirildi.

1917'den itibaren Merkezi Güçler kontrolündeki Romanya (özellikle Eflak) parçalarının askeri valisi oldu. Onun son seferi Kerenski Taarruzu olmuştu. Bu seferle Rumen Ordusu'nu yok etmeyi ve ülkenin geri kalanı (kuzey-doğu kısmı) işgal etmekti. Ama girişimi Marasesti Muharebesi'nde her iki tarafın ağır kayıplar vermesi ve Romen ordusunun direnişi nedeniyle başarısız oldu. Savaşın sonunda General Louis Franchet d'Esperey komutasındaki Müttefik ordusuna teslim oldu. Kasım 1919'a kadar Macaristan'ın Futog şehrinde esir olarak tutuldu.

1920 yılında ordudan emekli oldu. Yeni kurulan cumhuriyet sistemine karşı kampanyalar başlattı. 1924 civarında fikrini değiştirdi ve muhafazakar, monarşik grupları desteklemek için "savaş kahramanı" imajını kullanmaya başladı. Askeri muhafazakar kuruluşlarda, özellikle Stahlhelm ve Schlieffen Topluluğu'nda çok aktif oldu.

Alman hükümeti ya da Nazi Partisi tarafından yapılan bazı kamu etkinliklerde siyah üniformasıyla görünse de, Haziran 1934'deki Uzun Bıçaklar Gecesi tasfiyesi sırasında, Generaller Ferdinand von Bredow ve Kurt von Schleicher cinayetlerine ve Eylül 1939'daki Polonya Seferi sırasında işlenen zulümlere karşı çıktı. 1940'lı yılların başında Adolf Hitler ve Joseph Goebbels, Mackensen'in sadakatsizliğinden şüphelendiler ama hiçbir şey yapmadılar. Kararlı bir monarşist olarak kaldı ve Kayzer II. Wilhelm'in 1941'deki cenazesinde (Doorn, Hollanda) üniformalı olarak hazır bulundu.

Eşiyle birlikte 1945 yılının başlarında, Kızıl Ordu'dan korunmak için Aşağı Saksonya'ya kaçtı. 8 Kasım 1945 tarihinde, doğum gününden 1 ay önce, 95 yaşında öldü ve Celle şehir mezarlığında toprağa verildi.




Şadi Olcay

Şadi Olcay, (d. 29 Haziran 1957, İzmir) Türk basketbolcu.

Basketbola Ege Üniversitesi basketbol takımında başladı ve Karşıyaka'ya taransfer oldu. Bu takımda yıldızlaşan Olcay, millî takıma da yükseldi.

Ay-yıldızlı forma ile yakaladığı ilk önemli başarı 1976 Balkan gençler şampiyonluğu oldu . 1977 yılında Avrupa şampiyonu olan genç millî takım kadrosunda yeraldı . A millî takımla 1980'de İslam Oyunları'nda şampiyonluk kazandı . A millî takımla kazandığı bir başka şampiyonluk ise 1981 Balkan şampiyonluğu oldu . 1981 Avrupa Şampiyonası'na katılan millî takımda forma giydi.

1985'te Hilalspor'a transfer oldu ve 1986-87'de takımın Birinci Lig' yükselmesinde pay sahibi oldu. 1987'de ise Fenerbahçe'ye transfer oldu ve sarı-lacivertli takımda Klasman Ligi liderliği, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü Kupası şampiyonluğu ve Cumhurbaşkanlığı Kupası finalistliği başarılarını yaşadı .

1988-89'da Sümerbank Beykoz'a transfer oldu, daha sonra döndüğü Karşıayaka'da 1991 yılında aktif sporculuk yaşantısını noktaladı.

2010-11 sezonunda Unibasket Basketbol Takımı'na antrenörlük yapmaktadır.




Yüz Gün

Yüz Gün, Birinci Fransa İmparatorluğu imparatoru Napolyon Bonapart’ın 1814 Fontainebleau Antlaşması gereğince sürgün edildiği Elba Adasındaki sürgünden kaçarak Paris’e döndüğü 20 Mart 1815 tarihiyle, kral XVIII. Louis’nin Fransa tahtına döndüğü 8 Temmuz 1815 tarihleri arasındaki 111 günlük dönemi anlatır. Bu dönemde Napolyon Savaşları yeniden başlamış ve Waterloo Muharebesi yaşanmıştır. Yüz Gün deyimi ilk kez kralın dönüşünü kutlayan Paris valisi Gaspard de Chabrol tarafından kullanılmıştır.

1814 Paris Muharebesi sonucu toplanan galip devletler Viyana Kongresinde meşgulken Napolyon Fransa’ya döner. Kongre haberi alır almaz Napolyon’u bir kanun kaçağı ilan eder. Birleşik Krallık, Rus İmparatorluğu, Avusturya İmparatorluğu ve Prusya Krallığı Napolyon’a karşı derhal 150 bin kişilik bir ordu kurulmasına karar verir. Napolyon Savaşlarının belirleyici muharebesi Waterloo’da yaşanır ve Napolyon yenilir. Fransa monarşisi yeniden kurulur ve Napolyon 1821 yılında öleceği Saint Helena Adasına sürgüne gönderilir.

Ardı ardına gelen Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşları nedeniyle 1792 yılından itibaren Avrupa’da Fransa’ya karşı sürekli olarak farklı uluslar müttefik olarak karşı koymaya çalışmıştır. Özellikle XVI. Louis’nin idam edilmesinden sonra Avrupa hanedanları devrimci fikirlerin kendi ülkelerine yayılmasını engellemek için Fransa’nın yenilmesini istiyordu. Ancak sonuç bunun tam tersi oldu ve 18 Brumaire olarak anılan darbeyle 1799 yılında başarılı şekilde iktidarı alan Napolyon Bonapart Avrupa’yı istila etmeye başladı.

Kendisine karşı kurulan ittifaklara rağmen ilerleyen Napolyon Avrupa’nın çoğunu ele geçirmeyi başardı. Ancak başarısız Rusya Seferiyle beraber düşüşe geçen Napolyon ordusunun çoğunu burada kaybedince zayıfladı. Leipzig Muharebesi ile önemli bir yenilgi aldı.

Yarımada Savaşındaki mağlubiyeti ile Portekiz ve İspanya topraklarında da atılan Napolyon artık Fransa topraklarında savunma savaşı yapma durumunda kalmıştı. 1814 yılına gelindiğinde artık müttefik orduları Paris önlerindeydi. 1814 Paris Muharebesi sonucu yenilen Napolyon tahttan feragat etmek durumunda kaldı. Tahta geçen XVIII. Louis Restorasyon olarak adlandırılacak dönemi başlatacaktır. Yenik Napolyon Elba Adasına sürgüne gönderilecek ve galip devletler Viyana Kongresinde bir araya gelerek Avrupa’nın yakın vadedeki gelceğine şekil vermekle meşguldüler.

Napolyon sürgün edildiği Elba Adasında yaklaşık 9 ay kalacak ve siyasi gündemi takip edecektir. Sürmekte olan Viyana Kongresi kararlarınca Fransa’nın topraklarının küçülmesi Fransız halkında büyük bir tepki almaktaydı. Ayrıca Restorasyon döneminde Napolyon yanlılarına ve gazilere kötü davranıldığı haberleri de yeni rejime muhalefeti artırıyordu. Avrupa kıtasına şekil vermek isteyen galip devletler kongre sırasında birbirleriyle didişmekte, hatta anlaşmazlıklar nedeniyle silahlı çatışmanın eşiğine gelmekteydi. Durumu siyasi iktidarı almak için uygun gören Napolyon, halihazırdaki durumdan memnun olmayan halkın kendisini görünce ayaklanacağını öngörüyor, başta Rusya İmparatorluğu olmak üzere diğer galip devletlerin esir düşmüş Fransız askerlerini serbest bırakmasıyla savaşmaya hazır deneyimli bir orduya sahip olacağını düşünüyordu. Durumun farkına varan monarşi yanlıları Napolyon’u daha uzak bir yere sürgüne göndermeyi veya gizlice öldürmeyi bile düşünüyorlardı.

Kasım 1814-Haziran 1815 tarihleri arasında toplanan Viyana Kongresi katılan her ülkenin kendi çıkarları için uğraştığı bir mücadele alanına dönüşmüştü. Rus Çarı I. Aleksandr Polonya topraklarını ilhak ederek sadece simgesel bir devlet olarak kalmasını istiyor, bu şekilde gelecekte Avrupa’dan gelebilecek istilalara karşı tedbir almış olmak istiyordu. Prusya Krallığı ise Saksonya’yı toprakları arasına katmak isterken, Avusturya İmparatorluğu bu iki talebi de reddederken İtalya’nın kuzeyini ilhak etmek istiyordu. Birleşik Krallık Dışişleri Bakanı Robert Stewart ise yeni Fransız Dışişleri Bakanı Talleyrand’ı ve Avusturya destekliyordu.

Açmaz durumuna gelen görüşmelerde bir ara çelişkiler silahlı çatışma çıkma aşamasına bile gelmiş, Çar I. Aleksandr Polonya bölgesinde bekleyen 450 bin Rus askeri olduğunu hatırlatarak Britanya’yı tehdit etmiş, Polonya’yı alacağını, Prusya’nın da Saksonya’yı alacağını sert bir dille iletmiştir.

Kongredeki Britanya temsilcisi Stewart gizlice Prusya ile temas ederek Polonya’nın bağımsızlığının tanınmasına destek vermeleri durumunda Britanya ve Avusturya’nın Prusya’nın isteklerine destek vereceğini iletmiştir. Görüşmenin ortaya çıkmasıyla Çar çok sinirlenmiş, Avusturya temsilcisi Metternich’ı düelloya davet etmiş, araya Avusturya kralının girmesiyle durum yatıştırılmıştır. Avam Kamarası Britanya temsilcisi Stewart’ın kongre sırasında yetkisini aştığını ilan etse de Rusya ve Prusya Britanya’nın emelleri ile ilgili sürekli olarak şüpheci davranacaklardır.

Müttefik devletler kendi aralarında anlaşmazlık içindeyken Napolyon kendisine has bir atılganlıkla sorununu çözer. 26 Şubat 1815 tarihinde Britanya ve Fransız gemileri yokken Elba Adasındaki Portoferraio kentinden 600 yandaşıyla kaçmış ve 1 Mart 1815 tarihinde Antibes yakınlarında karaya çıkmıştır. Monarşi yanlısı Provence hariç gittiği her yerde destek gören Napolyon, Bourbon iktidarına karşı ilerler. Özellikle Provence bölgesine uğramadan başkente doğru ilerlemeyi seçen Napolyon, bugün Napolyon Yolu olarak yol üzerinden güç kazanarak ilerler. Hiçbir direnişle karşılaşmayan Napolyon, küçük birliğini çığ gibi büyüyen bir ordu haline getirmeyi başarır. 5 Mart günü Napolyon’a saldırması için görevlendirilen 5. Piyade Alayı toplu olarak ona katılır. Ertesi gün 7. Piyade Alayı, komutanı Albay Charles-Angélique-François Huchet de la Bedoyère kendisine destek veren ilk önemli rütbeli olarak yine onun saflarına geçer. Önceden Napolyon karşıtı tutumuyla tanınan Mareşal Michel Ney 6 bin askeriyle Napolyon’a katılacaktır. Kırsal bölgede ilerlerken anaysal reform yapacağını ve meclis seçimlerini yenileyeceği propagandasını yapan Napolyon başkent Paris’e girince kral XVIII. Louis şehirden kaçar. Monarşi yanlılarının kurmaya çalıştıkları ordu daha savaşmadan eriyecek Napolyon için esas sorunu Vendée’deki monarşi yanlıları oluşturacaktır.

13 Mart 1815 tarihinde Lyon’da bir duyuru yayınlayan Napolyon, aldığı kararla halihazırdaki meclis yapısının lağvedildiğini ve yeni bir anayasa yapılması için ulusal bir iradenin aranacağını ilan eder. Yeni anayasa çalışmaları Benjamin Constant tarafından yürütülmüştür. XVIII. Louis Anayasasına göre daha liberal unsurlar içeren belge temelde aynı doğrultudadır. Savaşın eşiğinde olan Fransa’da yapılan halk oylamasında katılım çok düşük olacak ve sadece 1.5 milyon kişi oy kullanacaktır. Ancak büyük çoğunluğun yeni değişikliklere onay vermesi Napolyon’un yaptığı düzenlemeye destek olarak algılanmıştır.

Napolyo