onuçlarını doğrulayabilmesi için kullandıkları veri ve yöntemleri kamuya açık şekilde arşivlemesini şart koşar.

Akran denetim süreci hakkındaki en yaygın eleştirilerden biri onun yavaş olmasıdır. Bazı sahalarda bir dergiye sunulan bir makalenin basılmasına kadar aylar, hatta yıllar geçebilir. Uygulamada, astronomi gibi bazı alanlarda, yayımlar akran denetimli makaleler şeklinde değil, elektronik arşivlere (arXiv.org gibi) sunulan önbaskılar ("preprint") şeklinde olmaktadır. Ancak bu önbaskılar genelde eşdenetimli dergilere de sunulur ve çoğu zaman, elektronik arşive sunuldukları zaman akran denetiminden geşmiş ve yayımlanmaları kabul edilmiştir.

Akran denetiminden geçmiş olmak bilimsel topluluk tarafından geçerliliğin bir tasdiklenmesi olarak görülse de, bu süreç sorunsuz değildir. "Journal of the American Medical Association" (Amerikan Tıp Derneği Dergisi)'nin yardımcı editörü Drummond Rennie, Akran Denetimi ve Biyomedikal Yayınlar Uluslararası Kongresi'nin 1986'den beri organizatörüdür. Rennie, her türlü makalenin eninde sonunda yayınlanabildiğini ifade etmek için, "bir makalenin basılmamasına neden olacak kadar bölük pörçük bir çalışma; sıradan bir hipotez; taraflı veya bencil bir yazım; çarpık bir tasarım; berbat edilmiş bir yöntem; hatalı, anlaşılması güç ve tutarsız bir sonuç; kendine yontulmuş bir analiz; geçersiz veya üstünkörü bir çıkarım; rahatsız edici gramer ve söz dizimi yoktur" demiştir.

Britanya tıp dergisi "The Lancet"'in editörü Richard Horton ise şöyle demiştir: "Akran denetiminin, yeni bir buluşun kabul edilirliğini -doğruluğunu değil- belirlemeye yarayan kaba bir araçtan öte bir şey olduğunu zannetmek tabii ki bir hata oldu. Hem editörler hem bilimciler akran denetiminin merkezi önemi üzerinde ısrar ediyorlar. Halka sunduğumuz imaja göre, akran denetimi yarı-kutsal bir süreç olarak çalışmakta ve bilimin, objektif doğruluğun kaynağı haline gelmesine yardımcı olmaktadır. Ama aslında biliyoruz ki, akran denetim sistemi taralı, adaletsiz, sorumsuz, noksan, kolayca şike yapılabilir, çoğu zaman aşılayıcı, bazen aptalca ve sıkça yanlış olabilmektedir."

Yazarlar ve okuyucaların arasına editör ve denetmenlerin girmesi, bu aracı şahısların kamuoyunun bilgilenmesini kontrol gücüne sahip olma olasılığını gündeme getirir. Bazı bilim sosyologları, akran denetimi yüzünden yayımlanabilme yeteneğininin elit tabakaların ve kıskanç kişilerin kontrolüne maruz kaldığını öne sürmüşlerdir. Akran denetim süreci popüler görüşlere muhalefeti bastırabilir. Denetmenler kendi görüşlerine ters düşen sonuçları karşı daha eleştirici, kendileriyle uyumlu olanlara da hoşgörülü olmak eğilimlidir. Yüksek prestijli dergiler veya yayımevleri elit bilimcilere, yeterince itibar kazanmamış bilimcilere kıyasla daha sık denetmenlik görevi verirler. Thomas Kuhn'un bilimsel devrimlerle ilgili gözlemlerine uygun olarak, elit bilimcilerin görüşleriyle uyumlu olan fikirlerin birinci sınıf dergilerde basılabilme olasılığı daha yüksektir, yerleşmiş inançlara karşı çıkan veya devrimci fikirlere kıyasla.

Buna karşın, yeni bilgilerin yayımının tamamen elit bilimciler tarafından kontrolü kolay değildir, çünkü bir makalenin yayımlanabileceği pek çok bilimsel dergi vardır. Ayrıca, akran denetimindeki karar verme sürecinde her denetmenin diğer denetmenlerle görüşmeden ayrı ayrı görüşlerini belirtmesi, bu problemlerin önüne geçmeyi amaçlar:
Akran denetiminden geçmiş bir makalede bariz temel hatalar kalmışsa ve bunlar makalenin ana çıkarımlarını çökmesine neden oluyorsa akran denetimi başarısızlığa uğramış demektir. Çoğu dergide başarısız akran denetimi olması halinde yapılması belirlenmiş bir prosedür yoktur, sorunu belirten okuyucu mektuplarını yayımlamak dışında.

Bilimsel dergilerde akran denetimi yapılırken makalenin namuslu olarak yazıldığı varsayılır ve bu süreç bilimsel sahtekarlığı bulma amacını taşımaz. Denetmenlerin genelde makalenin yazılmasında kullanılan veriye tam erişimleri yoktur ve makalede verilen bilgilerden bazılarının doğruluğu güvene dayalıdır. Deneysel çalışmalarda bir denetmenin yazarların çalışmasını yeniden üretmesi genelde pratik değildir.

Geleneksel anonim akran denetiminin sorumluluk içermediği, denetmenlerin suistimaline yol açabileceği, taraflı ve tutarsız olabileceği öne sürülmüştür. Bu eleştiriler yüzünden çeşitli derecede "açık" olan başka akran denetim sistemleri önerilmiştir.

1990'larda başlamak üzere, birkaç bilimsel dergi (2006 senesinde geniş okuyucu kitleli "Nature" dergisi dahil olmak üzere) hibrit akran denetim süreçleri denemeye başladılar. Bunlarda açık akran denetimi ile geleneksel sistemin paralel çalışmasına izin verilmiştir. İlk sonuçlar net olmamış ama açık akran denetiminde denetmen olmaya davet edilenlerin redetme olasılığının daha yüksek olduğu bulunmuştur.

2000'lerde tamamen açık akran denetimine dayalı dergiler yayıma başladılar. Akran denetiminin yayım tarihinden sonrasına uzaması olan Açık Akran Yorumu ("Open Peer Commentary") yayımlanmış makaleler hakkında uzman yorumları talep edilir ve yazarların bunlara cevap vermesi teşvik edilir. Yani, akran denetimi makalenin yayımlanmasından sonra başlar ve herkesçe yapılabilir.

ABD federal devletinin çoğu düzenleyici kurumu bazı bilimsel bilgileri kamuya sunmadan evvel bunları akran denetimi uygulamak zorundadırlar. Bu zorunlulukların ayrıntıları Beyaz Saray'a bağlı Yönetim ve Bütçe Ofisi ("Office of Management and Budget, "OMB"") tarafından, bir Akran Denetleme Bülteni içinde yayımlanmıştır. Söz konusu bilimsel bilgiler, kamu politikası veya özel sektör kararlarına etki edecek nitelikte olmalıdır. Dergilerdeki akran denetiminden farklı olarak, şeffaflık ilkesi gereği, bazı çok önemli bilimsel değerlendirmeler durumunda, denetmenlerin kimliklerinin ifşa edilmesi gerekmektedir. Bu uygulama, özellikle çevre kirliliği, ilaç reklamları, halk sağlığı gibi siyasi boyutlu konularda yapılan araştırmaların geçerliliğini kontrol etmek için kullanılır.

Kayıtlara geçen ilk akran denetimi 1665'de Kraliyet Derneği'nde ("Royal Society"), "Philosophical Transactions of the Royal Society" dergisinin kurucusu editörü Henry Oldenburg tarafından uygulanmıştır. Bir dinbilimci olan Oldenburg dergiye sunulan her makalenin kalitesini değerlendiremeyeceğine karar vermiş, bu yüzden bu sorumluluğu bazen uygun uzmanlığa sahip başka bilginlere havale ederdi.

Akran denetiminin günümüzde tanımlandığı biçimiyle ilk uygulaması 1731'de Edinburg Kraliyet Derneği tarafındandan yayımlanan "Medical Essays and Observations" olmuştur. Bu dergiye sunulan her makale, dernek üyelerinin seçkin bir grubu tarafından incelenir ve bunların editöre tavsiyesi, makalenin yayınlanabilirliğinde etkili olurdu. Günümüzdeki akran denetim sistemi bu 18. yüzyıl sürecinden evrimleşmiştir. 1752'de bu değerlendirme yöntemi Kraliyet Derneği tarafından da benimsendi. Bu gelişmenin bir sonucu, makalelelerinin denetim kurulundan reddedilme olasılığını azaltmak isteyen yazarların, makaleyi resmen dergiye sunmadan önce, çalışmalarının taslaklarını bilimsel dernek toplantılarında sunarak dinleyicilerden görüş almak oldu.

Akran denetimine benzer bir uygulamanın ilk örneği, Suriyeli Ishak bin Ali al-Rahvi'nin (854–931) yazdığı "Hekimin Ahlâkı" adlı eserde görülmektedir. Bu ve bunu izleyen Arap tıp kitapçıklarında, bir hekimin her ziyaretinde hastanın durumuyla ilgili notlarının iki kopya halinde tutması gerektiği yazar. Hasta iyileştiği veya öldüğü zaman hekimin notları başka hekimlerden oluşan yerel bir tıbbî şurâda incelenirdi, gerekli tıbbî bakım standartlarına uyulduğunu kontrol etmek için. Denetimlerinin sonucu olumsuz çıkarsa hekim kötü tedavi görmüş hasta tarafından dava edilebilirdi.

Akran denetimi bilimsel yöntemin bir mihenk taşı olması sadece 20. yy'ın ortalarından beridir, bunun tek istisnası tıp sahası olmuştur. Bundan evvel akran denetiminin diğer sahalarda uygulanması gevşekti. Örneğin Albert Einstein'in "Annalen der Physik"'in 1905 sayısındaki devrim yaratıcı "Annus Mirabilis" yazıları, derginin baş editörü Max Planck (kuantum teorisinin babası) ve yardımcı editörü Wilhelm Wien dışında kimse tarafından akran denetimine tabi tutulmamıştı. Bu ikisi bariz şekilde Einstein'ın akranı olsalar da (ikisi de fizikte Nobel ödülleri kazandılar), günümüzdeki çoğu bilimsel dergide olduğu gibi resmi bir denetmen paneli oluşturulmamıştı. Kendini kanıtlamış yazar ve editörlere yayım yapmakta daha çok esneklik tanınıyordu o yıllarda. "O yıllarda kanıt yükümlülüğü yeni fikirlerin muhaliflerinindi, savunucularının değil"







Mavi önlü lori

Mavi önlü lori ("Charmosyna toxopei"), papağangiller familyasından bir papağan türüdür. Endonezya'nın Buru adasındaki dağlık ormanlarda yaşar.






Cüce lori

Cüce lori ("Charmosyna wilhelminae"), papağangiller familyasından bir papağan türüdür.

Cüce lori, Endonezya'da ve Papua Yeni Gine'de bulunur.






Blekinge ili

Blekinge ili, (İsveççe: "Blekinge län") İsveç'in güneyindeki Baltık Denizi kıyılarında bulunan bir idari bölgedir. İlin komşuları Skåne, Kronoberg ve Kalmar illeri olup yönetim merkezi Karlskrona'dır.

Blekinge ili, bir idari bölge olup, aynı addaki idari olmayan Blekinge bölgesinde yer alır. Bölge ile ilin sınırları hemen hemen aynıdır. Yöredeki Danimarka egemenliği döneminde ilin adı "Sölvesborg ili" veya Kristianopel şeklindeydi.

Blekinge ili, 1680 ve 1683 yılları arasında Karlskrona'daki donanma üssünün kurulması nedeniyle Kalmar ilinin bir parçası durumundaydı. Bir il olarak ayrılmasının ana nedeni, bölgedeki ana ihtiyaçların karşılanması ve hizmet sağlanması zorunluluğunun belirmesiydi. İlin meclisi günümüzde il valisinin yönetimindedir.

Blekinge İl Meclisi veya "Landstinget Blekinge", diğer illerden bağımsız bir idari birim olup belediyedeki diğer kamu kuruluşlarıyla ve yönetim kuruluyla ortak çalışır. Belediyenin amacı, içindeki yerleşimlerdeki sağlık ve ulaşım ihtiyaçlarını, ülke yasaları çerçevesinde karşılamaktır.






Kırmızı lori

Kırmızı lori ("Eos bornea"), papağangiller familyasından bir papağan türüdür.

Kırmızı lori, Endonezya'ya ö