uğrayınca hemen hemen hepsi ülkeyi terketti. Çoğu yeni kurulan İsrail'e göç etti, bugün ise Irak'ta 100'den az Yahudi kalmıştır.

Tora'da Babil şehri ve Babil ülkesi her zaman açıkça ifade edilmemiştir, genelde her ikisi için de aynı isim kullanılmıştır. Bazı pasajlarda Babil toprakları için Şinar ve sürgünden sonra Kaldea dendiği görülür. Tekvin'de Babil, Bavel, Uruk, Akad ve Kalne'yi kapsayan yer olarak tasvir edilir ve Nimrod'un krallığının başladığı yerdir. Burada Babil Kulesi bulunmaktaydı ve hükümdar Amrafel'in makamıydı.

Tarihi kitaplarda Babil isminin sıkça ima edildiği görülür (Krallar kitabı'nda en az 31 kere bahsedilmiştir) fakat buradaki Babil'in şehir mi yoksa ülke mi olduğu belirsizdir. Bu imalar İsrailoğullarıyla başta Marduk-baladan ve Nebukadnezar olmak üzere Babil krallarının temasından kaynaklanmaktadır. Tarihler, Ezra ve Nehemya kitaplarında Kiros'a odaklanılmıştır fakat Nebukadnezar ve Artahşasta'ya atıfta bulunur.

İsrail'in şiirsel edebiyatında Babil önemli bir rol oynamazken Peygamberler kitabında ise bunun aksi söz konusudur. Yeşaya kitabında "uzak diyar" olarak görülen Babil'den "külfet" olarak bahsedilir. Babil hayatı ve tarihi açısından kaynak olarak Yeremya kitabı rakip tanımamaktadır. Yeremya'nın Nebukadnezar hükümdarlığı ile ilgili yazdıkları, yakın tarihte, Babil tarihinin aydınlatılmasına ışık tutmuştur.

MÖ 6. yüzyılda, Yehuda Krallığı'ndaki Yahudiler Nebukadnezar tarafından üç kere Babil'e sürgüne günderildi. Bu üç farklı olay Yeremya kitabı'nda yer almaktadır. Sürgünlerden ilki, Kral Yehoyakin'in haraç vermeyi kesmesinin ardından Kudüs Tapınağı'nın kısmen yağmalanmasıyla gerçekleşti. Bundan 11 yıl sonra Nebukadnezar tarafından tahta geçirilen Sıdkiya hükümdarlığında, Judea'da ayaklanma gerçekleşti, bunun sebebi Mısır ordularının yakınlığından doğan cesaretlenme olabilir. Şehir yerle bir edildi ve tekrar kovulmalar gerçekleşti. Son olarak, bundan 5 yıl sonra, Yeremya üçüncü bir sürgünün gerçekleştiğini yazmaktadır. Pars Kral Kiros'un Babil'i yenmesiyle MÖ 537'de Yahudilere anavatanlarına dönme izni verildi; 40,000'de fazla Yahudinin bu ayrıcalıktan yararlandığı söylenmektedir.

Tora'da, Yahudilerin Babil'e olan sürgünleriyle ilgili fazla detay bulunmamaktadır; bazı kaynaklar bu eksikliği bölgesel efsane ve geleneklerle örtmeye çalışmaktadır. Bu sebeple, "Küçük Tarihçe" olarak da bilinen Seder Olam Zutta'da tarihi devamlılığı sağlamak için sürgündeki liderlerin soyunu Yekoniya'ya dayandırmaktadır; Yekoniya'nın kendisi de sürgüne gönderilmişti. "Küçük Tarihçe", Zerubbabel'in Yunan döneminde Judea'ya döndğünü yazsa da bu tarihi bir gerçeklik olarak kabul edilemez. Babil sürgününde dahi David hanedanlığından olanlar liderlik yaptı. Makkabi ayaklanması sırasında Judea'lı soylu aile Babil'e göç etti.

Büyük İskender'in seferleriyle Doğu'daki Yahudiler ile bilgiler batı dünyasına ulaştı. İskender'in ordusundaki birçok Yahudi, dini sebeplerden dolayı, Babil'deki Belus tapınağın onarımına katılmayı reddettiler. MÖ 312'de I. Selevkos Nikator'un tahta çıkması, Yahudiler, Suriyeliler ve resmi olarak Partlar tarafından yeni bir çağın başlangıcı olarak kabul edildi. Bu Selevkos çağı batıda kaldırılmasına rağmen doğuda uzun bir süre devam etti. Nikator'un Dicle'de kurduğu Selevkiya şehri hahamlar tarafından "Büyük" ve "Küçük Tarihçe" kitaplarında bahsedilmektedir. Babil'de, Yahudilerin Galatyalılara karşı kazandığı zafer Selevkos Kallinikus veya III. Antiokus döneminde gerçekleşmiş olmalıdır.

Yahudi kaynaklarda Partların etkisi hatta "Part" ismi geçmemektedir. "Küçük Tarihçe"de ise Arsak hanedanlığından Ermeni prens Sanatrokes, İskender'in ardıllarından biri olarak gösterilir. Asya prensleri içinde, Yahudilerle ilgili Roma fermanlarının Arsak'a ulaştığı bilinmektedir fakat bunun hangi Arsak olduğu belirtilmemiştir. Bundan kısa bir süre sonra, Part-Babil ülkesi bir Yahudi prensin ordularınca çiğnendi; Suriye kralı Antiokus Sidetes, müttefiği I. Hurkanus ile Partları MÖ 129'da Büyük Zab'da yendi; kral Şavuot ve Şabat sebebiyle iki gün mola verdi. MÖ kukla-kral II. Hurkanus, Partların eline düştü, ve Partların gelenekleri gereği, Hurkanus'un krallığa uygun olmaması için kulakları kesildi. Görünüşe göre Babil'deki Yahudilerin sürgündeki Hurkanus için baş rahiplik kurma isteği vardı ve eğer bu gerçekleşseydi sürgündeki Yahudiler Filistin'den bağımsız olacaktı. Fakat bunun tam tersi oldu: Filistin'dekiler Ananel isimli bir Babilli Yahudiyi baş rahip yaptı ve bu Babilli Yahudilerin hoşuna gitti. Yine de, Babilin de içinde bulunduğu diyasporadaki Yahudiler festivallerde Kudüs'e hac için gitmeleri gerektiğinden hiçbir zaman Filistin'den bağımsız olamadılar.

Partların Yahudilere karşı ne kadar özgürlükçü oluşuna örnek olarak, Yahudilerin küçük bir korsan devleti olan Nehardea'ya izin vermesi gösterilebilir. Bir başka ilginç olay ise Adiabene kralının Yahudiliğe geçmesidir. Bu olaylar Part krallarının hem hoşgörülü olduğunu hem de zayıf olduklarını göstermekteydi. Babil Yahudileri, Yahudiye'deki dindaşlarıyla aynı görüşte olduklarından onlarla birlikte Vespasian'a karşı savaşmak istiyordu; fakat savaşa başlamak için Trajan önderliğindeki Romalıların Partlara saldırmasını beklediler. Babil Yahudilerinin ayaklanması, Roma'nın Babil'i henüz ele geçirmediğini gösteriyordu. Philon buradaki yüksek sayıdaki Yahudilerden bahsediyordu; şüphe yok ki Yahudi nüfusu Kudüs'ün düşmesinden sonra artmıştı. Babil, Kudüs'ün düşmesinden sonra Yahudilerin merkezi haline gelmişti. Şüphesiz, Bar Kohba İsyanı'nın hüzünle bitmesi bölgedeki Yahudi nüfusunu arttırdı.

Devam eden Roma-Pers Savaşlarında, Yahudilerin, tapınaklarını yıkan Romalılardan nefret etmek ve bu nedenle Partların safhasında yer almak için birçok geçerli sebebi vardı. Belki de bu nedenlerle, Babil Yahudileri, özellikle David hanedanlığından gelenler, sundukları hizmetlerden dolayı, Part kralları tarafından durumları yükseltildi; bu zamana kadar sırf "vergi toplayıcıları" olanlara prensliğe yakışır bir onursal unvan olan, "Sürgündekilerin lideri" anlamına gelen "Reş Galuta" denmeye başlandı. Dış etkiler olmadan kendi iç işlerini geliştirebilmek için merkezi otorite verildi.

Kudüs'ün düşmesinden sonra Babil, bin yıldan fazla süreyle Yahudiliğin merkezi haline geldi. Rabbi Abba Arika, ya da kısaca Rab, 70 yılındaki Kudüs Kuşatmasının ardından Yahudiliğin devam etmesindeki kilit isimlerden biri oldu. Rab, 219'da Filistin'den ayrılıp Babil'deki evine döndü, bu, Babil Yahudiliğinde bir akımın başlangıcı olarak kabul edilir; Babil Akademisi asırlar boyunca egemen bir rol oynadı. Nehardea'daki Babil Akademisini arkadaşı Samuel'e bırakan Rab, Sura Akademisini açtı. Böylece, Babil genelinde birbirinden uzak ve bağımsız iki Akamedemi varlığını sürdürdü. Rab ve Samuel benzer olarak görüldükleri için iki akademi birbirine eşit derecede etkili olarak kabul edilmekteydi. Derslerinden çıkan yorumlar Babil Talmudu'nun oluşmasında etkili oldu. Çift liderli Babil Akademilerinin onyıllar boyunca uyum içinde varolması bir fenomen olarak görülür ve bu dönemde Babil Yahudiliği şekillenmiştir.

Akademinin en önenmli eseri, cemaatin iki lideri olan Rav Aşi ve Ravina'nın 550'lerde düzenlediği Babil Talmudu'dur. "Savoraim" (Talmud sonrası hahamlar) tarafından Talmud 250 sene boyunce düzenlenmeye devam etti; metnin büyük kısmı 700'lerde tamamlandı. Mişna ve Babil Gemarası "Talmud Bavli" yani Babil Talmudu'nu oluşturmaktadır.

Babil Talmudu, Rab ve Samuel'in kurduğu akademilerde 3 asır boyunca geliştirildi ve bunu takiben bir 5 asır boyunca azimle sahip çıkılıp okullarda öğretildi ve etkisi diyaspora Yahudileri tarafından kabul edildi. Sura ve Pumbedita şehirleri eğitim için tek önemli şehirler olarak görülür: başkanları ve bilgeleri tartışmasız otoritelerdi, verilen kararlar dört gözle beklenir ve hayatta olan her Yahudi cemaatince kabul edilirdi. Haggadistlerin dediğine göre "Tanrı, bu iki akademiyi, (Yeşaya'da geçen) sözün tutulması için yarattı." Pumbedita'daki akademi, baş hahamın 1038'de öldürülmesiyle, Sura akademisi de bundan kısa bir sonra kapandı.

Pers halkı dünya tarihine tekrar damgasını vurdu. I. Ardeşir, 226 kışında Arsak hakimiyetini yıkıp Sasani hanedanlığını kurdu. Kuzey İran'da yaşayan Mitraizm ve Zerdüştlüğün takipçileri olan ve Pehlevi dilini konuşan Partların aksine Sasaniler milliyetçilik üzerinde yoğunlaştılar ve heterodoks görüşlü Zerdüşt kilisesi kurup diğer inançlar üzerinde baskı kurdular.

I. Şapur'un Yahudilere olan yaklaşımı dostaneydi. Şmuel ile olan arkadaşlığı sayesinde Yahudi cemaati avantaj sağladı. II. Şapur'un annesi Yahudiydi, bu da Yahudi cemaatine bir takım avantajlar ve dini özgürlük getirdi. Bu dönemde yaşayan Babilli Talmudist haham Rava ile arkadaştı. Bu arkadaşlık sayesinde Pers İmparatorluğu'ndaki Yahudilere karşı konulan baskıcı kurallar hafifletildi. Rava, çabuk düşünen en başarılı öğrencisi Abaye'yi "Şvur Malka" (Kral Şapur) olarak çağırmaktaydı.

Hristiyanlar ve Yahudiler arada bir zulümlere maruz kalıyordu fakat Yahudiler İsfahan gibi şehirlerde kompakt şekilde yaşadıkları için genel zulümlerden Hristiyanlar kadar etkilenmediler. Genelde, iki zulüm arasından uzun zaman geçerdi ve bu aralarda Yahudi öğretileri yükselişe geçerdi. 5. yüzyılda Yahudiler, II. Yezdigirt ve I. Firuz hükümdarlıkları döneminde zulümlerle karşılaştılar.

İslam hakimiyeti altındaki Yahudiler, Hristiyanlar ve Zerdüştçülere yapılan ilk uygulama cizye ve gayri menkul vergisi haraç'tı. İlk halife olan Ebu Bekir Irak'a ünlü savaşçı Halid bin Velid'i ve bir Yahudi olan (ve sonradan İslam'a geçen) Ka'ab al-Ahbar'ı yolladı ve başarıyla döndüler.

Yahudiler, daha ılımlı muamele beklediğinden Arapların bölgeyi fethetmelerini istemiş olabilir. Theophanes ve Abraham Zacuto'nun anlattığına göre, sürgündeki Yahudilerin lideri Bostanai, Ömer ibn Hattab'ın güvenini kazanmış karşılığında II. Hüsrev'in kızı kendisine eş olarak verilmiştir. Anlatılan hikâyelerde Bostanai, şöhretli, Arap generaller tarafından kendisine ayrıcalıklar tanınan biri olarak gösterilir; öyle ki sadece