ng'in ölümsüzlüğüne galip geldiğinde".

Genç Metzengerstein Baronu Frederick 18 yaşında ailesinin mirasını elde eder (öykünün farklı basımlarında Frederick'in yaşı farklı belirtilmiştir) ve hemen etrafına zulmetmeye başlar. Öyle ki, zulumleri Hirodes'i bile geride bırakır. Frederick'in mirası yönetmeye başlamasında birkaç gün sonra, rakip aile Berlifitzingler'in ahırlarında çıkan bir yangında ailenin başında bulunan William Von Berliftizing ölür. Metzengerstein'ın ahırları bizzat kundakladığı düşünülmektedir. Aynı gün, şatosundaki bir salonda yangın yerinden gelen sesleri dinlemekte olan Metzengerstein'ın gözü, bir goblendeki acayip renkli ata takılır. Goblendeki sahnenin arka planında, atın yere düşmüş binicisi olan bir Berlifitzing, bir Metzengerstein tarafından öldürülmektedir. Frederick bir an atın hareket ettiği sanısına kapılır. Atın gözlerinde artık "enerjik ve insansı bir ifade" vardır. Birkaç dakika sonra şatonun avlusunda, üç seyisin ateş rengi bir atı zaptetmeye çalıştıklarını görür. Atın alnına "W.V.B." harfleri dağlanmıştır. Seyislerden biri bu harflerin William Von Berliftizing'in adının baş harfleri olabileceğini söyler, ancak şatodaki kimsenin bu konuda bilgisi yoktur.

At bir süre sonra "vahşi ve şeytani" özellikler göstermeye başlar. Bu gizemli ata binme cesaretini sadece baron göstermektedir. Günden güne Metzengerstein, bir bağımlı gibi sürekli ata binmeye başlar ve mülkünün işleriyle daha az ilgilenir. Fırtınalı bir gecede Metzengerstein yine atını sürmekteyken şatosunda yangın çıkar. Kontrolden çıkan at, binicisiyle birlikte ateşlerin içine doğru atılır ve böylece Metzengerstein soyunun son temsilcisi de ölür. Korku içindeki tanıklar, şatonun alevlerinin üzerindeki dumanların devasa bir at şekli oluşturduğunu görürler.

Öyküde açıkça belirtilmese de, atın ölen Berlifitzing'in kendisi olduğu ima edilir. Öykünün ilk paragrafında, bir insanın ruhunun başka bir canlıya aktarılması olan ruh göçünden bahsedilir. Diğer kanıtlar, salondaki goblen, birden ortaya çıkan atı kimsenin tanımaması ve öykünün başında bahsi geçen kehanette Berlifitzingler'in ölümsüzlüğünün vurgulanmasıdır. Öykü, insanın kendi yarattığı kötülüğün kendi ruhunu ele geçirebileceğine dair bir uyarı şeklindeki bir alegori olarak da okunabilir, ancak Poe öyküde özel bir ahlak dersi vermez. Bu tür bir kötülük, kişinin nefreti ya da gururu yüzünden ortaya çıkabilir.

Poe bu öyküde Alman kültürünün birçok geleneksel unsurunu kullanır. Bunların en açık örneği, Gotik edebiyatta tipik olan kasvetli ve eski şatodur. Öyküde ayrıca, gizli saplantılara ve sırlara dair ipuçları, önsezi şeklindeki kehanetler, birbirine rakip aileler gibi diğer tipik Gotik edebiyat unsurları da yer alır. Bu unsurlar, Poe'nun kullanımından önce de, onlarca yıl boyunca Avrupa'daki ve Birleşik Amerika'daki popüler edebiyatın temel ürünleri olmuştur. "A Tale in Imitation of the German (Alman Taklidi Bir Öykü)" altbaşlığı sebebiyle, Poe'nun bu Gotik unsurları bilerek abartmak yoluyla, bu türü yergi ya da burlesk biçimde ele alıp almadığı, araştırmacılar ve eleştirmenler arasında anlaşmazlık yaratan bir konudur. Öykünün bir yergi olduğuna dair başka bir kanıt ise, Poe'nun 1832'de yayımladığı diğer üç öykünün ("Dük De L'Omelette", "Bir Kudüs Öyküsü" ve "Bon-Bon") yazarın deyimiyle "yarı şaka yarı hiciv" hikâyesi olmasıdır. Öyküde ayrıca, mizah unsuru olarak ironi kullanılır: Kehanete göre Metzengersteinlar'ın ölümlülüğü Berlifitzingler'in ölümsüzlüğüne galip gelecektir, ancak bunun tam tersi gerçekleşir. Yine de "Metzengerstein"'ın özellikle bir yergi biçiminde yazılmış olduğu düşüncesi tartışmalıdır, çünkü Poe birçok yeniden basımda öykünün bazı abartılı bölümlerini çıkarmıştır.

Öyküdeki Almanya, ya da genel olarak Avrupa vurguları, öykünün Orta Çağ'da geçtiğini düşündürür, ancak gerçek zaman belirsizdir. Öykünün atmosferi gerçekçi ve doğaüstü dünyaları birleştirken kahramanların patolojik duygusal durumlarını da betimler, ki bu durum muhtemelen Ludwig Tieck ve E. T. A. Hoffmann'ın eserlerinin etkisinden kaynaklanır. "Metzengerstein", "Usher Evi'nin Çöküşü"'nün ve başka eserlerin habercisi olarak görülür. Poe'nun sonraki eserlerinde sıkça yer vereceği ve bu öyküde ilk kez kullandığı unsurlardan bazıları, garip şekilli odalar sahip kasvetli bina, uzak ve tenha bir yerdeki arazi, canlı renkler, tonozlu yeraltı odaları ile yok edici kötücül bir güç ve intikam alma temalarıdır. Yazarın sonraki eserlerinde de Metzengerstein gibi büyük servete sahip karakterler yer alır; örneğin Roderick Usher, "Ligeia"'daki anlatıcı, "Altın Böcek"'te hazine bulan Legrand gibi. Poe ayrıca dişleri bir simge olarak ilk defa bu öyküde kullanır. Atın dişleri ""mezarsı ve iğrenç"" sözleriyle tanımlanır. Poe daha sonraki eserlerinde, "Bay Valdemar Vakasındaki Gerçekler"'de hipnotize edilmiş adamın dudaklarının dişlerinin arasında acıyla burulmasında, "Berenice"'de anlatıcının dişlerle ilgili takıntısında, "Aksak Kurbağa"'daki diş gıcırtılarında olduğu gibi, dişleri ölümlülüğün sembolü olarak kullanacaktı. "Aksak Kurbağa"'da ayrıca, ceza olarak yanarak ölüm de tekrar kullanılacaktı. Poe, dönemin korku edebiyatının popülerliğini kullanıyordu ancak, kan ve dehşet öyküleri yerine, kahramanlarının aklından geçenleri anlatmayı tercih ederek, diğer örneklerden farklı eserler veriyordu.

Öyküde otobiyografik vurgular da vardır. Örneğin şato, Poe'nun üvey babası John Allan'ın Richmond'daki Moldavia olarak anılan evini temsil eder. Bu yoruma göre Kont John Allan, genç Metzengerstein ise Poe'nun kendisidir. Poe ve Metzengerstein, küçük yaşta kimsesiz kalmışlardır. Poe bu öyküyü yazmakla bir tür terapi uygulamış olabilir; öykü yoluyla "John Allan" yok edilir ancak karşılığında Poe da yok olur. Öykünün sonundaki yangın sahnesinde Poe, 1811'de annesi Eliza Poe'nun ölümünden üç hafta sonra çıkan ölümcül Richmond Tiyatrosu yangınını canlandırmış olabilir.

Poe öyküyü ilk olarak "Saturday Courier"'ın öykü yarışmasına gönderdi. Öykü ödül kazanamadı ama yarışmadan birkaç ay sonra, 14 Ocak 1832'de bu gazetede yayımlandı. Poe'nun adının yer almadığı bu basım, yazarın herhangi bir öyküsünün ilk basımıydı. Poe bu ilk baskı için büyük ihtimalle ücret almadı. "A Tale In Imitation of the German" alt başlığı öyküye, Ocak 1836'da "Southern Literary Messenger"'da yapılan ikinci basımda, muhtemelen Alman korku öykülerinin popülerliğinden faydalanmak amacıyla eklendi. 1840'ta öykünün "Tales of the Grotesque and Arabesque" derlemesinde yer alan versiyonunda bu alt başlık yeniden kaldırılmıştı.

"Metzengerstein", Poe'nun duyurusunu yaptığı ancak hiçbir zaman gerçekleştirmediği öykü derlemesi olan "Tales of the Folio Club"'da yer alacak on bir öyküden biri olacaktı. "Folio Club", Poe'nun sözleriyle "edebiyatı yok etmek isteyen bir grup ahmaktan" oluşan hayalî bir edebiyat derneği olacaktı. Her ayki toplantıda üyelerden biri bir öykü sunacaktı. "Baltimore Saturday Visiter"''da, bu öyküler için 1 dolar karşılığında abonelik alınabileceğine dair reklamlar yayımlandı. Ancak bir hafta sonra gazete, yazarın öykülerini Philadelphia, Pennsylvania'da yayımlatmak üzere geri çektiğini açıkladı. Poe bu öyküye ayrıca, "Phantasy Pieces" ismini vereceği başka bir derlemede "The Horse-Shade (At Gölgesi)" ismiyle yer vermeyi düşündü ancak bu kitap da basılmadı.

İlk birkaç basımda, Baron'un annesinin tüberkülozdan öldüğüne dair bir cümle vardı. Baron, "Bu yolda ilerlemek için dualar ettim. Sevdiklerimin tümünün bu nazik hastalıktan can vermesini dilerim" diyordu. Genel kanıya göre Poe henüz çocukken, annesi Eliza Poe'yu tüberküloz sebebiyle kaybetmişti. Eşi Virginia da aynı hastalıktan 1847'de öldü. Eşinin ölümünden sonra Poe'nun kadın karakterlere yaklaşımı değişti ve ölmek üzere olan hasta kadınlar öykülerinde yer almaya başladı. Ölüme karşı bu romantik yaklaşım dönemin yazınında yeni değildi. Örneğin John Keats'in "Ode to a Nightingale" isimli şiiri Poe'yu etkilemiş olabilirdi.

Joseph C. Neal, "Pennsylvanian"'daki 6 Aralık 1839 tarihli yazısında, "Metzengerstein" ile "Tales of the Grotesque and Arabesque" isimli kitapta toplanan diğer öykülerde, çok çeşitli arabesk ve grotesk tasvirler bulunduğunu, bunun Alman ekolüne duyulan derin ve acı verici bir ilginin sonucu olduğunu söyledi. Poe'ya büyük bir kişisel borcu olduğunu ifade eden Rudyard Kipling ise, öldürdüğü adamın atı tarafından cezalandırılan bir karakterin yer aldığı "The Phantom Rickshaw" isimli öyküsünde "Metzengerstein"'dan ilham aldı.

"Metzengerstein", Roger Vadim'in 1968 tarihli "Şeytanın Kurbanları (Histoires extraordinaires)" filminin üç bölümünden biri olarak sinemaya uyarlandı. Jane Fonda ile Peter Fonda'nın oynadığı bu bölümün başlığı "Metzengerstein" olsa da, senaryo Poe'nun öyküsüne sadık değildi. Rumen besteci Joan Balan ise, 1934'te öyküden hareketle "Das Feuerpferd" isimli bir piyano parçası besteledi.





Utrecht Antlaşması

Utrecht Anlaşması, 1713 yılında Fransa, İspanya, Büyük Britanya, Savoya Dükalığı ve Hollanda arasında imzalanmış ve İspanya Veraset Savaşı'nı son erdiren barış antlaşmasıdır. Hollanda'nın Utrecht kentinde imzalanmıştır.

İspanya kralı II. Carlos öldükten sonra tahtını bırakacağı bir veliahtının olmaması taht kavgalarına yol açarak İspanya Veraset Savaşının tetikleyicisi olmuştur. Bu savaşta Büyük Britanya'nın yanında normal şartlarda bir araya gelemeyecek Avrupa devletleri ittifak kurmuştur. Amaç Fransa'nın Avrupa'daki yükselişini engellemekti. İspanya Veraset Savaşları bir dünya savaşı olarak da nitelendirilebilir. Savaş sonunda Utrecht anlaşmasıyla Fransa'nın yükselişine son verildi ve Fransa dizginlenmeye başlandı.




Maslenica Operasyonu

22 Ocak 1993'te Hırvatistan ordusu Krayina bölgesindeki Sırplara karşı harekete geçti.
Bunun üzerine Krayina Sırp Cumhuriyeti lideri Goran Haciç, cuma geceyarısı cumhuriyet topraklarını savunmak üzere savaş hali ilan etti ve halkı seferberliğe çağırdi.
26 Ocak Cenevre'de Bosna-Hersek ile ilgili görüşmeleri yürüten AT temsilcisi Lord David Owen, "Hırvatistan'daki iç savaşı çok tehlikeli bir gelişme olara