sebebi ve tarihi hakkında emin olunmadığı için, Zonaras yıllarca vakfiyesinde 'imparatora yakışır şekilde onur ile' yaşadığını ve 1100 ile 1102 arasında ölen oğlu İsaakios'tan bir yıl önce aşırı yaşlılıkta öldüğünü kaydeder. En ironik nokta, Aleksios'un kendisi için bir Atinalı astroloğun tahmin ettiği gün öldü. 1100 ile 1102 arası 1 Kasım günü öldü.

Komenian Hanedanlığı yönetiminde, kadınlar sadece önceki imparatoriçelerin belirlediği rollerini sürdürmekle kalmayıp aynı zamanda manastırlar kurmak, kilise adamlarını, ilahiyatçıları ve edebi şahsiyetleri korumak ve imparatorluk yönetimde daha iddialı olmakta büyük çaba sarf ettiler: böyle rolleri üstlenen en önemli kadınlar Anna Dalassini ve onun çağdaşı Maria Bagrationi'dir.

Anna Dalassini, Judy Chicago'nin "The Dinner Party" isimli sanat çalışmasında anılmıştır.






Oğuzhan Bahadır

Oğuzhan Bahadır, (d. 24 Aralık 1979, Ankara), Türk futbolcudur.

Niğde Köy Hizmetleri Sporn'da oynadıktan sonra oradan da Niğdespor'a transfer oldu. Niğdespor'da iki sezon oynadıktan sonra Zonguldakspor'a geçti. Daha sonra MKE Ankaragücü, Elazığspor ve Konyaspor'da oynadı. 2009'dan beri İstanbul Büyükşehir Belediyespor'da oynamaktadır. 2016-2017 sezonunun ikinci devresinde Kastamonuspor 1966'ya transfer olmuştur.

Temmuz 2017'de FETÖ/PDY soruşturması kapsamında Bylock kullandığı iddiasıyla gözaltına alındı.





Türkiye'de antisemitizm

Türkiye'de antisemitizm, Yahudi etnik geçmişi, kültürü veya dini baz alınarak Türk Yahudilerine karşı beslenen husumettir.

Türkiye 2009'un sonunda, 23.000 Yahudiyle İslam dünyasında en kalabalık Yahudi nüfusu olan ülkelerden biriydi, bu da toplam nüfusun %0,03'üne denk geliyordu. Eylül 2010'da Yahudi nüfusu 17,000'lere düştü, çoğunluğu İsrail'e göç etti. Yahudilerin çoğu İstanbul'da yaşamaktadır. 16'sı İstanbul'da olmak üzere Türkiye genelinde 26 aktif sinagog bulunmaktadır.

Antisemit görüşlerin ivme kazanmasının sebebi 2006 İsrail-Lübnan Savaşı, Aralık 2008'deki Gazze Savaşı ve Mayıs - Haziran 2010'da dokuz Türk vatandaşının İsrail komandoları tarafından öldürülmesiyle sonuçlanan Gazze filosu saldırısı'dır. Türkiye'de İsrail politikalarının eleştirilmesindeki sorunlardan biri olayların Yahudi aleyhtarlığına dönüşebilme riski taşımasıdır.

Yahudiler, Osmanlı İmparatorluğu'na ait topraklarda 2400 seneden daha uzun bir süredir yaşamaktadır. Başlangıçta Romanyotlar vardı ve sonraları Sefaradlar içinde asimile oldular. Buna, 15. yüzyılın sonlarında Osmanlı İmparatorluğu'na yapılan toplu göçlerle Aşkenazlar da eklendi.

Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk kan iftirası 15. yüzyılda Sultan II. Mehmed döneminde gerçekleşti (bazı kaynaklara göre 16. yüzyılın başında). 1492'de İspanya'dan Yahudilerin göç etmesine rağmen münferit olaylar oldu fakat bu olaylar Osmanlı yetkililerince kınandı. Bazı kaynaklar Sultan IV. Murad zamanında kan iftirası olaylarının olduğunu belirtir. Sultan II. Mehmed, türünün tek örneği olan bir ferman çıkarıp kan iftirasıyla ilgili davaların ana merkezi İstanbul'da olan "Divan" tarafından incelenmesine karar kıldı.

Genel olarak Batı Avrupa Yahudilerinin Osmanlı'ya göçü Osmanlı yetkililerince hoş karşılandı. 1553'te, doktoru ve danışmanı Moşe Hamon isimli bir Yahudi olan Sultan I. Süleyman, II. Mehmed'in kanununu tekrar onaylayıp, kan iftirası olaylarının yerel mahkemelerde yargılanmasını yasakladı. Sultan ayrıca Papa IV. Pavlus'un Ancona Yahudilerini engizisyonlara gönderme isteğine karşı önlem aldı.

Zamanla yetkililerin Yahudilere karşı olan tavırları kötüye gitmeye başladı. 1579'da Sultan III. Murat, Yahudi kadınların değerli taşlarla süslenmiş ipek elbiseler giydiğini öğrenince İmparatorluktaki Yahudileri imha etme kararı aldı. Sadrazamın danışmanı olan Şlomo Aşkenazi'nin çabalarıyla ferman kaldırıldı fakat Yahudilere kıyafet kanunları getirildi: Yahudiler kendilerine özel kıyafetler giymeli, kadınlar ipek giymemeli ve erkekler özel bir çeşit şapka giymeliydi.

Osmanlı Yahudileri zimmi statüsündeydi yani Müslümanlara kıyasla ikinci sınıf vatandaşlardı fakat kişisel dokunulmazlıkları ve din özgürlükleri vardı. Ama bu, Osmanlı Devleti’nde Yahudi karşıtlığını engellemedi.

19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda tekrar kan iftiraları patlak verdi: Halep (1810), Beyrut (1824), Antakya (Hatay, 1826), Hama (1829), Trablus (1834), Kudüs (1838), Rodos ve Şam (1840), Pados (1843), İzmir (1864), Korfu (1894). Bunlar içinde en bilinenleri 1840'taki Rodos ve Şam olaylarıdır; bu iki vaka da uluslararası platformda yankı uyandırdı.

Rodos'taki kan iftirası Şubat 1840'ta, Rodos'un Yunan Ortodoks cemaati tarafından bazı Avrupa devletlerinin elçiliklerinin destekleriyle başladı ve Yahudilerin bir Hristiyan oğlanı ayinleri için kaçırıp öldürdüğü söylendi. Osmanlı'ya bağlı Rodos valisi bu suçlamaları destekledi. Bazı Yahudiler tutuklandı ve bunların bazılarına işkence yoluyla suçları itiraf ettirildi; Yahudi mahallesi 12 gün boyunca bloke edildi. Haziran 1840'ta Rodos Yahudi cemaati resmi olarak beraat edildi.

Aynı yıl Şam olayı gerçekleşti; Yahudiler, Sardinyalı Kapuçin rahibi Thomas'ı ve Yunan yardımcısı İbrahim Amarah'ı kurban etmekle suçlandı.

Ünlü İngiliz politikacı Moses Montefiore'nin Sultan Abdülmecit'i ikna etmesiyle 6 Kasım 1840'ta bir ferman yayınlandı ve bu fermanda kan iftirasının Yahudileri karalamaktan başka bir şey olmadığı ve Osmanlı İmparatorluğu'nda yasaklandığı belirtildi. Fermanda şöyle yazıyordu:

"Biz, Yahudi ulusunu... azıcık bile doğruluğu olmayan şeylerle işkence edip gücendiremeyiz..."
1866'da kan iftiralarının yeniden başlamasıyla Sultan Abdülaziz bir ferman çıkarıp suçlanan Yahudileri koruma altına aldığını bildirdi. Bunun üzerine Ortodoks ruhban sınıfı ülke çapında suçlamalarını geri çekti.

Bir başka iftira da 1875'te Halep'te gerçekleşti. Cinayet kurbanı olduğu iddia edilen Ermeni erkek çocuğunun hayatta ve sağlıklı olduğu ortaya çıktı.

Başta Yunanlar ve Ermeniler olmak üzere Yahudilere karşı zulümler genellikle Hristiyanlar tarafından başlatıldı. Bu da genelde cemaatler arasındaki ticari rekabetten kaynaklandı.

Özellikle günümüz İsrail topraklarında yaşayan, Müslümanlarla da sorunlar yaşandı. 19. Yüzyılın sonlarına doğru, Filistin topraklarındaki Yahudi popülasyonunun artmasıyla birlikte, Araplar artan Yahudi karşıtı protestolara yöneldi ve bu da 1892 yılında yabancılara toprak satma yasağını getirdi. Böylece Yahudiler, ister imparatorluğun unsurlarından olsun isterse yabancı olsunlar toprak elde etme haklarını yitirdiler (21-22). Yahudi karşıtı düşmanlık, bölgedeki artan Yahudi nüfusuyla artmaya başladı. Örneğin, Mart 1908'de Arapların Yafa'da başlattığı büyük pogromda birkaç kişi öldü ve 13 kişi ağır yaralandı. Olayların ardından yerel hükümetin görevine son verildi.

19. yüzyılın ikinci yarısında (1839'dan 1870'e) Osmanlı İmparatorluğu Tanzimat'ı başlattı, böylece kişilerin etnik geçmişi veya dini ne olursa olsun haklar düzene sokulmaya çalışıldı. Bu, eşit haklara sahip olan Yahudileri olumlu etkiledi. 20. yüzyılın başında İmparatorlukta Yahudi nüfusu 400-500 bine ulaştı ve Osmanlı meclisinde 5 Yahudi vekil vardı. Yahudiler, gerçek anlamda eşitliğe çok sonraları kavuştu. 19. yüzyılın sonunda Filistin'li Müslümanların göçleri nedeniyle gerek vatandaş gerekse de yabancı Yahudilerin Filistin'e yerleşmesini ve Kudüs'te yaşamasını engelleyen yasa yürürlüğe sokuldu.

1919'dan 1921'e kadar süren Yunan-Türk Savaşında Batı Anadolu ve Doğu Trakya'da Yunanlar tarafından Yahudilere zulüm yapıldı, Çorlu'da pogrom gerçekleşti.

1923'te Türkiye bağımsızlığını ilan ettiğinde 100,000'i sırf İstanbul'da olmak üzere ülke genelinde 200,000 Yahudi yaşamaktaydı. Yahudilere medeni haklar ve eşitlik verilmesine rağmen ileriki zamanlarda gerçekleşen pogromlar sebebiyle Yahudi nüfusu 10 kat azaldı.

1920'de Mustafa Kemal Atatürk rejiminin muhalifleri antisemit kampanya başlattı; Yahudiler, standart antisemit klişelerin yanı sıra, Kurtuluş Savaşı'nda Yunanları desteklemekle ve Ermenilerin arkada bıraktığı mallara yasa dışı yollarla el koymakla suçlandı. Bu kampanya fazla destek görmedi ve hatta politik rejimin dengelenmesiyle yok oldu. Aynı dönemde hükümet, Yahudileri, Lozan Antlaşması'nda azınlıklara verilen haklardan feragat etmesi için zorladı.

2 Temmuz 1934'te nazi yanlısı grup lideri Cevat Rıfat Atilhan birçok Doğu Trakya illerinde aynı anda organize pogrom gerçekleştirdi. Yetkililer kesin bir şekilde anti-Yahudi ayaklanmalarının önüne geçip Doğu Trakya'da olağanüstü hal ilan etti ve yağmacıları adalet önüne çıkardı. Bazı kaynaklar, "Yeni İskan Yasası" (№ 2510) ile Doğu Trakya Yahudilerinin evlerinden çıkarıldığını belirtmektedir. Bu kanuna göre, İçişleri Bakanlığı, "Türk kültürüne uyum" seviyesine göre azınlıkları istedikleri yerlere yerleştirebilecekti. Özellikle Edirne'de Yahudiler Türk görevlilerince kovuldular.

1939-1942 arası Nazi Almanyası destekli antisemitizm ülke geneline yayılıp destek buldu, Türk hükümeti araya girmedi. 11 Kasım 1942'de Varlık Vergisi Türkiye meclisi tarafından onanıp yürürlüğe sokuldu. Yahudi ve Hristiyanların ödediği vergi Müslümanlara oranla 5 katı fazlaydı. Sonuç olarak ağır vergileri ödeyemeyen 1500 Yahudi çalışma kamplarına gönderildi. Karar, 15 Mart 1944'te yürürlükten kaldırıldı. 1933 ile 1945 yılları arası Türkiye Yahudi mültecileri kabul edip Avrupa'daki Türk diplomatlar Avrupa'dan kaçmak isteyen Yahudilere yardım etti.

1948'den 1955'e yaklaşık 37,000 Yahudi İsrail'e göç etti. Dış göçün ana sebeplerinden biri yetkililerin evde dahi Türkçe konuşulması için baskı yapmalarıydı.

1950'de medyada ve kitaplar aracılığıyla Atilhan ve diğer sağ görüşlü politikacıların antisemit yazıları yayınlandı, bunlardan bazılarına yetkililerce el konuldu. Yahudilere karşı saldırılar ve yaşanan antisemit olaylar 1955, 1964 ve 1967 senelerinde kaynaklandırılmıştır.

1970 ve 80'lerde antisemit görüşler ivme kazanmış, antisemit tezler bazı politik partilerin programı haline gelmiştir.

Türkiye'deki antisemitizmin kaynaklarından bazıları İslamcılık ve milliyetçilik merkezlidir. Türk aydınlarının duruşları geneld