olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 11.098 kişi ve 2.933 hanedir.




Serbişe

Serbişe (Farsça: سربیشه), İran'ın Güney Horasan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Serbişe şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 6.141 kişi ve 1.553 hanedir.




Famenin

Famenin (Farsça: فامنین, ), İran'ın Hamedan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Famenin şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı nüfusu 14.019'dur..

Şehrin eski adı 'pambıklı' idi. Şehir halkının büyük çoğunluğu Azeri'dir ve Azerice konuşurlar.

Famenin, Hamedan'ı Saveh'e bağlayan A 02 otoyolu üzerinde yer alır. Hamedan'a 55 km, Saveh'e 155 km uzaklıktadır. Toplam arazisi eyaletin % 6,7'sini oluşturur ve tamamen ova üzerine kuruludur. Eyalet içinde önemli bir tarım merkezidir.




Kebuder Aheng

Kebuder Aheng (Farsça: کبودرآهنگ, ), İran'ın Hamedan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Kebuder Aheng şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı nüfusu 19.216'dır.




Melayer

Melayer (Farsça: ملایر, ), İran'ın Hamedan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Melayer şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı nüfusu 153.748'dir.




Rezen

Rezen (Farsça: رزن), İran'ın Hamedan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Rezen şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 nüfusu 11.390'dır.




Tuyserkan

Tuyserkan (Farsça: تويسركان), İran'ın Hamedan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Tuyserkan şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı nüfusu 42.520'dir. Eski ismi 'Rud Avar' olan kent, Hamedan'ın 100 km. güneyindedir. Daha sonraları yakınında bulunan Serkan kentinde dolayı ismi Tuyserkan olarak değiştirilmiştir. Geçmişte Moğol saldırılarında tahrip olan kentte çok sayıda tarihi eser bulunmaktadır. Sasani dönemine ait Baba Kemal, Roudlar, Shahrestaneh, antik tepeler, Şeyh Ali Khani medresesi ve Kaçar dönemine ait bir bedesten bunlar arasında sayılabilir.




Bestek

Bestek (Farsça: بستک), İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Bestek şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 8.376 kişi ve 1.765 hanedir.

Fars Körfezi kıyısından içerideki kent kendisine en yakın liman olan Bandar Lenge'ye karayoluyla bağlıdır. Kent halkı Farsça'nın bir lehçesi olan Bastaki lehçesini konuşur.




Hacıabad, Hürmüzgan Eyaleti

Hacıabad "(Farsça:"حاجی‌آباد,")", İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde bir şehirdir.

Kendi adını taşıyan Hacıabad şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 nüfusu 20.264'tür. Kent, Bandar Abbas ile Yezd arasındaki otoyolu üzerinde ve eyalet merkezi olan Bandar Abbas kentinin 100 km. kuzeyinde bulunur. Şehrin geçim kaynağını narenciye üretimi oluşturur.




Cask

Cask (Farsça:جاسک), İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin Cask şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 11.133'dür.

Kent ülkenin güneyinde Umman Körfezi'nde önemli bir liman şehridir. Tahran'ın yaklaşık 1.690 km güneyinde yer alır. Cask'ta 28 Ekim 2008'de tarihinde İran İslam Cumhuriyeti Deniz Kuvvetleri tarafından Hürmüz Boğazı'nı denetlemek için bir askeri deniz üssü kurulmuştur.

Cask limanı, Neka ile Cask arasındaki petrol boru hattının son noktasıdır. Şehrin bir havaalanı vardır.




Bender Hemir

Bandar Hamir "(Farsça:"بندر خمیر,")", İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Hamir şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 nüfusu 11.307'dir. Şehir, Fars Körfezi kıyısında Keşm Adası'nın karşısında yer alır. Eyaletin iki önemli merkezi Bandar Lenge (85 km.) ve Bandar Abbas (110 km.) arasındaki sahil otoyolu üzerindedir. Kentte inşaat malzemesi üretimi gelişmiştir.




Minab

Minab (Farsça: میناب), İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Minab şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 54.623'dür




Parsiyan

Parsiyan (Farsça: پارسیان‎, eski adı: Gavbandi), İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Parsiyan şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 nüfusu 10.549'dur.




Keşm (şehir)

Keşm "(Farsça:"قشم,")", İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Kendi adını taşıyan Keşm şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 nüfusu 24.461'dir.




Deh Barez

Deh Barez (Farsça: دهبارز) veya Rudan, İran'ın Hürmüzgan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Rudan şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 30.060 kişi ve 6.302 hanedir.




Kale Hoca

Kale Hoca (Farsça: قلعه خواجه), İran'ın Huzistan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin Andika şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 915 kişi ve 179 hanedir.

Nüfusu Bahtiyariler'den oluşmaktadır.




Kaynayan kurbağa

Kaynayan kurbağa, yaşarken kaynayan bir kurbağayı anlatan yaygın bir anekdottur. Anekdotun temel dayanağı olan iddia, kurbağanın kaynayan suya atıldığında dışarı zıplayacağı; fakat soğuk suya konulup yavaşça ısıtıldığında neler olduğunu fark edemeyip yavaşça kaynayarak öleceğidir. Bu anekdot, genellikle insanların yavaşça gerçekleşen değişikliklere nasıl tepkisiz kaldığını göstermek için mecazi anlamda kullanılır. Günümüz biyologlarına göre bu dayanak aslında doğru değildir, zira suya batmış ve yavaşça ısıtılmış olan bir kurbağa, dışarı sıçrayacaktır. Bunun aksine, 19. yüzyılda yapılan pek çok araştırmada bu dayanağın gerçek olduğu söylenmiş, su yeterince yavaş ısıtılırsa kurbağanın fark etmeyeceği öne sürülmüştür.

Kaynayan kurbağa hikâyesi, genellikle mecazi bağlamda ve insanların aşamalı değişikliklere karşı uyanık olması gerektiği, aksi halde nihayetinde istenmeyen bazı sonuçlarla karşılaşabilecekleri mesajıyla anlatılır. Hikâye küçük bir adımın tetikleyeceği durumların en sonunda önemli sonuçlara yol açabileceğine ilişkin tartışmaları (kaygan zemin tartışmaları) desteklemek için anlatılabilir. Aynı zamanda, ekonomi ve iş alanındaki değişikliklerin kabul edilebilmesi için yavaşça gerçekleşmesi gerektiğini belirtmek için de kullanılır. "Kaynayan kurbağa sendromu" ifadesi, bazen bu mecazi anlamları kısaca ifade etmek için kullanılır.

Bu hikâye pek çok defa anlatılmış ve pek çok defa değişik konulara işaret etmek için kullanılmıştır. 1960'larda Soğuk Savaş döneminde Sovyetler Birliği'ne gösterilen sempatiye, 1980'lerde hayatta kalmacılar tarafından yakın olduğu düşünülen uygarlığın çöküşüne ve 1990'larda iklim değişikliği ve şiddete maruz kalınan ilişkileri sürdürmek gibi konulara olan duyarsızlığa dikkat çekmek için kullanılmıştır. Ayrıca, libarteryenler tarafından sivil hakların yavaşça yok oluşununa dikkat çekme amaçlı kullanıldı. Çin'de de bir kuruluşun üyelerinin yavaşça kuruluştan ayrılmaya başlaması üzerine, bu konuda halkı uyarmak için kullanıldığı bilinmektedir.

Çevreci yazar Daniel Quinn, 1996 yılında yazdığı "The Story of B" adlı eserinde, insanlık tarihi, nüfus artışı ve gıda artıklarını anlatmak için kaynayan kurbağa hikâyesine bir bölüm ayırdı. Hikâyenin değiştirilmiş bir şekli, Al Gore tarafından sunumlarında ve 2006 yılında çekilen filmi "Uygunsuz Gerçek"te küresel ısınmaya karşı duyarsızlığı anlatmak amacıyla kullanılmıştır. Gore'un kullandığı hikâyede, kurbağa zarar görmeden önce kurtarılmaktadır.

Felsefede, kaynayan kurbağa hikâyesi, sorites paradoksunu açıklamanın bir yolu olarak kullanılır. Bu paradoks, her bir defada içinden tek bir kum tanesi alınan bir kum yığınını konu alır ve belli bir noktadan sonra kalan miktarın bir kum yığını olarak tanımlanıp tanımlanamayacağını sorar.

19. yüzyılda suda yavaşça ısıtılan kurbağalar üzerine pek çok deney yapıldı. 1869 yılında, ruhun yerine dair deneyler sırasında, Alman psikolog Friedrich Goltz, beyni alınmış bir kurbağanın yavaşça ısıtılan suda kaldığını; fakat, sağlıklı kurbağaların kaçmayı denediklerini gözlemledi.

Diğer deneylerde ise kurbağaların yavaşça ısıtılan sudan kaçmaya çalışmadıkları sonucuna varıldı. Heinzmann, 1872 yılında yaptığı deneyde suyun yeterince yavaş ısıtılması halinde normal bir kurbağanın kaçmaya çalışmayacağını gözlemledi, 1875 yılında Fratscher de aynı sonuca vardı.

Goltz suyun sıcaklığını on dakikada 17,5 °C'den 56 °C'ye, yani dakika başına 3,8 °C'lik bir hızla ısıttı ve deneyinde normal kurbağalar kaçmak istedi; Heinzmann ise suyu 90 dakikadan fazla bir sürede 21 °C'den 37,5 °C'ye çıkarttı, ki bu dakika başına 0,2 °C'den az bir artış anlamına gelmektedir. 1897 yılından kalma bir kaynakta şu ifadeler yer almaktadır: ""Bir deneyde ısı saniye başına 0,002°C'lik bir hızla ısıtıldı ve kurbağa 2,5 saat sonra hareket etmedi ve ölü bir halde bulundu.""

1888'de William Thompson Sedgwick bu deneylerin sonuçları arasındaki açık çelişkiyi, deneylerde kullanılan farklı ısıtma derecelerinin bir sonucu olarak açıkladı: ""Gerçek şu gibi görünüyor, eğer ısıtma yeterince kademeliyse, normal kurbağalarda bile refleks söz konusu olmaz; eğer ısıtma daha hızlıysa, ama yine de kademeli denilebilecek şekildeyse, hiçbir şart altında normal kurbağanın ölmesini garanti altına almaz.""

Modern kaynaklar fenomenin gerçek olduğunu tartışma eğilimindedir. 1995'te Harvard Üniversitesi Biyoloji bölümünden Profesör Douglas Melton, konuyla ilgili ""Bir kurbağayı kaynayan suya atarsanız, dışarı atlamaz. Ölür. Kurbağayı soğuk suya atarsanız, su ısınmadan dışarı atlar-sizin için orada uslu uslu oturmaz."" ifadelerini kullandı. National Museum of Natural History'de sürüngenler ve amfibi hayvanlar sorumlusu olan George R. Zug da, "Çıkmasının bir yolu varsa, kurbağa kesinlikle çıkıp gidecektir." diyerek bu öneriyi reddeder.

2002'de Oklahama Üniversitesi'nin Zooloji bölümü emekli profesörlerinden Dr. Victor H. Hutchison, amfibi hayvanların ısıyla ilişkilerine dair bir araştırmayla bağlantılı olarak, "Efsane tamamıyla yanlış!" sözlerini sarfetti. Hutchison pek çok kurbağa türü için en yüksek kritik ısının çağdaş araştırma deneyleriyle nasıl belirlendiğini anlattı: Su dakikada 2 °F ya da 1,1 °C ısıtılırken kaçmaya çalışan kurbağa giderek artan oranda hareketli hale gelir ve kap buna uygunsa sonunda oradan dışarı atlar.

Hukuk profesörü ve hukuk yorumcusu Eugene Volokh 2003'te, gerçek kurbağaların davranışı ne olursa