arasıdır. (kaynak : "The New York Times". Kızkardeşler Duk Soon Fwhang ve Chung Soon Fwang O'Dwyer 1950lerin sonlarında açıkça politikal demeçlerden sakınmak için Birleşik Devletler uçtular ve görünüşte tehlikesiz tabii konuları—çiçekler, kuşlar, otlaklar, böcekler, dağlar—zorlu ve çatışmanın duygu yüklü bölgeleri gibi yaparlar.

Kore’de üretilen el sanatlarının değişmez bir düzeni vardır. El sanatlarının çoğu özellikle günlük kullanım için yaratılır, estetikden ziyade pratik kullanıma öncelik verir. Geleneksel olarak, metal, ağaç, kumaş, lacquerware ve toprak gibi ana malzemeler kullanılır, fakat daha sonra cam, deri veya kâğıt seyrek olarak kullanılır.

Kırmızı ve siyah renkli çömlek gibi antik el sanatları, Sarı Nehir boyunca Çin kültürü çömleğiyle benzerliklere ortakdır. Bronz Çağı buluntusu bir azizin kemikleri, gerçi, özellik belirten ve daha çok özenilmiş kusursuzdur.

Pek çok çağdaş ve kusursuz el sanatlarından birinci kalite taçlar, desenli çömlek, çanaklar veya ziynetler kazılıp çıkarılmıştır. Goryeo dönemi süresinde, bronz kullanımı ilerlemiştir. Pirinç, ki üçte bir çinko lu bakır özellikle popüler bir malzemedir. Hanedan, bununla beraber, caledon eşye kullanımı ile ünlüdür.

Joseon döneminde popüler el sanatları porselen yapımı ve mavi boya ile boyanıp süslenmesiydi. Oymacılık ayrıca o dönemde ileriydi. Bu durum mobilya parçalarından özellikle giysi dolabı, sandıklar, masalar veya çekmecelerin daha mükemmel yapımına önderlik etti.

Kore yarımadasında toprak kullanımı Neolitik Çağa tarihlenir. Kore Seramikleri tarihi uzundur ve geleneksel halkalar kullanımı ve kili çekiçleyip işleyerek ilk adak ve insan eliyle yapılan heykeli yaratmada geç gelişme sonrası her iki Kore çömleğini içerir. Üç Krallık döneminde Silla’da çömlekçilik ilerlemişti. Çömlek deoxidizing alev kullanılarak pişirildi ki bu kül rengi mavisi özelliğine dönüşmesine sebep oluyordu. Yüzey çeşitli geometrik desenlerle kabartıldı.

Goryeo döneminde yeşim yeşil celadon eşya çok popüler hale geldi. 12. yüzyılda çağdaş sedefleme yöntemleri bulundu, bunlar farklı renklerde daha çok komplike süslemeye izin veriyordu.

15ncci yüzyılda beyaz porselen popüler hale geldi. Kısa süre sonra celadon eşyayı soladı. Beyaz poselen yaygın şekilde boyanıyordu ve bakırla süsleniyordu.

16. yüzyılda Japonya’nın Kore istilası ile, pek çok çömlekçi Japonya’ya zorla alındı ve orada Japon seramiklerini etkilediler. 
Bugün pek çok Japon çömlekçisi onların sanatını kopya eder.

Jeoson dönemi ortasında (geç 17. yüzyıl) mavi ve beyaz porselen popüler hale gelir. Dizaynlar beyaz porselen üzerine kobalt mavisi ile boyanıyordu. 19. yüzyılın sonuna doğru yarımada üzerinde Japon egemenliğinin artmasıyla, porselen geleneği inişe geçti çünkü Japon çömlekçiliği gelişti ve onun Koreli emsalini gölgede bıraktı..

Yerleşim yerleri geleneksel olarak geomancy kullanılarak seçilir. İnanılır ki herhangi bir topografik gruplaşma görülemez kötü ("gi") veya iyi kuvvetleri meydana getirir. Olumsuz ve olumlu enerjiler (Yin ile Yang) denge içinde getirilmeli.

Bir ev bir tepeye karşı inşa edilmeli ve yüzü güneyde olmalı ve mümkün olduğu kadar güneş ışığı almalı. Bu çevreye uydurma modern Kore’de hala tercih edilir. Geomancy ayrıca yapının biçimini, onun yüzünün yönünü ve inşa edildiği malzemeyi etkiler.

Geleneksel Kore evleri bir dahili ek bina içine ("anchae") ve dıştaki ek binaya ("sarangchae") inşa edilebilir. Bireysel düzen geniş bir şekilde çevreye ve ailenin zenginliğine dayanır. Oysa aristokratlar dış evi kabul için kullanıyordu, daha fakir halk sığırlarını dıştaki ek bina "sarangchae" da tututordu. Daha zengin bir aile, daha geniş bir eve. Buna rağmen, kral hariç herhangi bir ailenin 99 "kan" dan daha fazla bir ikametgâha sahip olması yasaklanmıştı. Bir "kan" geleneksel evlerde kullanılan iki sütün arası mesafadir. 
Dahili bina normal olarak bir oturma odası, bir mutfak ve bir ağaç döşemeli merkezi salonu içerir. Pek çok oda buna bağlanabilir. Daha fakir çiftçiler herhangi bir dış binaya sahip olmayacaktı. Kore’de zemin ısıtması ("ondol") yüz yıllardır kullanılıyordu. Ana yapı malzemeleri ağaç, kil, tuğla , taş ve saman dı. Çünkü ağaç ve balçık yaygın olarak kullanılan malzemelerdi. Japonya’nın tüm şehri zorla kaçırması şato inşa ustalarının Japonya’nın en meşhur şatoları ve saraylarını yapması olarak bilinir, bir kanun ki Japon hükümeti bu olayı resmen itiraf etti ve özür diledi.

Bugün, buna rağmen insanlar apartmalarda ve daha modern evlerde yaşarlar.

Tapınak bahçeleri ve özel bahçelerin ilkeleri aynıdır. Onlar genellikle Çin bahçesine benzer ve kuvvetli şekilde Japon geleneğinden etkilenir. Birinci neden Doğu Asya’daki bahçacilik kuvvetli bir şekilde Taoizm’den etkilenir. Taoizm, dizayn ve detaylara büyük dikkat çekerek doğayı ve gizemi vurgular. İnsanların yaptığı malzeme ile dolu olan Japon ve Çin bahçelerinin aksine, geleneksel Kore bahçeleri suni olmaktan kaçınarak daha çok doğal ve yaradılıştaki gibi bir bahçe olmaya çalışır.

lotus havuzu Kore bahçesinde en önemli bir özelliktir. Eğer doğal bir ırmak varsa suyu hoşça seyretmek için yanına sıkça bir köşk yapılır. Geleneksel Kore bahçelerinde teraslı çiçek yatakları yaygın bir özelliktir. 
Poseokjeong alanı Silla döneminde Gyeongju yanına inşa edildi. Bu geleneksel Kore bahçelerinde suyun önemine dikkat çeker. Poseokjeong bahçeleri abalone-biçimli nehir yatağına önem verir. Sila krallığının son günleri süresinde, kralın misafirleri kanal boyunca oturacak ve şölen süresinde şarap kadehleri suyun yüzünde dururken çene çalacaktı.

 Ayrıca bakınız Kore giyim listesi. Geleneksel giysi "hanbok" (한복, 韓服) olarak bilinir (DPRK’de "joseonot" olarak bilinir ) ve antik zamanlardan beri giyilir. "Hanbok" bir gömlek ("jeogori") ve bir etek ("baji") içerir. Geleneksel şapka "gwanmo" olarak adlandırılır ve özel anlamı bu giysi parçasına bağlanır.
Bayan giysisinde Jeogari Hanbok’un üs tarafında olup, kısa, kavisli ve zarif desenlidir. Eteğin önünden dik olarak aşağı sarkan süs parçasına Otgoreum (Elbise kordonu) denir.
Erkek giysisinde başta bir şapka (gat) vardır. Geleneksel ceket ve pantolonun üzerine özel durumlarda giyilen bir palto (Durumagi) vardır. Hanbok’un aşağı kısmına Baji denir.
İnanışa göre beyaz renk saflık ve bekareti temsil ettiğinden ortak kıyafetler için seçilen renktir. Üst sınıfa mensup kişiler ise beyaz renk yanında kırmızı, mavi, siyah ve sarı renk
giysiler de giyerlerdi.

Sosyal duruma göre, Koreliler eskiden sosyal sıralamanın önemli bir işareti yapmak için farklı elbise kullanıyorlardı. Etkileyici, fakat bazen hantal, ağır, sıkıntı verici, kostümler yönetici sınıf ve kraliyet ailesi tarafından giyiliyordu. Bu üst sınıflar ayrıca kendileri ile basit halk arasında bir mesafe bırakmak için mücevherat kullanıyordu. Kadınlar için bir geleneksel mücevherat parçası doğal perde elemanları biçiminde asılı olarak duran kıymetli taşlar olup ipek püskül bağlantılıydı.

Kış zamanlarında halk pamukla beslenmiş elbise giyerdi. Kürk ayrıca yaygındı.Çünkü basit halk normal olarak saf beyaz boyanmamış malzemeler giyerdi. Bu nedenle halk bazen "beyaz-elbiseli halk" olarak zikredilirdi.

"Hanbok" onların amaçlarına göre sınıflandırılır: günlük elbiseler, törensel elbise ve özel elbiseler. Törensel elbiseler çocuğun ilk doğum günü (doljanchi), bir düğün veya bir cenazeyi içeren günlerde giyilir. Özel giysiler şamanlar ve memurlar için yapılır. 
Günümüzde, "hanbok" düğün, Ay takvimine göre yeni yılda ve Kore şükran gününde giyilir.
Günlük olarak kullanılma özelliği kaybolmuştur.

Pirinç, Kore’nin yıl boyunca kullanılmak üzere stoklanan yiyeceğidir. Kore’de ana ürünler pirinç, arpa ve fasulye dir, fakat pek çok tamamlayıcı ürünler kullanılır. Balık ve diğer Su ürünleri ayrıca Kore’nin bir yarımada olmasından dolayı çok önemlidir.

Fermantasyon yemek tarifleri ayrıca yakın zamanlarda gelişti. Bunlar konserve balık ve konserve sebzeleri içerir. Bu tür yiyecekler, kış süresinde gerekli protein ve vitaminleri sağlar.

Birçok menü geliştirildi. Bunlar törensel yiyecekler ve ayinsel yiyecekler olarak ikiye bölünebilir. Törensel yiyecekler bir çocuk 100 üncü gününe ulaştığında, ilk doğum gününde, düğün törenlerinde ve altmışıncı doğum gününde kullanılır. Ayinsel yiyecekler cenaze törenlerinde, atalara ait törenlerde, şamanın sunusunda ve tapınak yiyeceği olarak kullanılır.
Tapınak yiyeceği ayrı bir karakteristiktir ki Kore mutfağı’nın yaygın olan beş kuvvetli tat unsuru olan--(Sarımsak, Yeşil soğan, yabani rocambole, Pırasave Zencefil) veEti kullanmaz.

Törensel ve ayinsel durumlarda rice cakeler hayatsaldır. Yiyecek rengi ve yemek tarifi unsurları Yin ile Yang dengesi ile birbirine tutturulur.
Bugün, surasang (geleneksel saray mutfağı) bütün nüfusta mevcuttur. Geçmişte sebze yemekleri önemliydi fakat et tüketimi arttı. Gelenksel yemekler "ssambap", "bulgogi", "sinseollo", "kimchi", "bibimbap' ve "gujeolpan"ı içerir.

Kore’de çayın tarihi 2000 yılının üzerine bir zamana dayanır. Çay, birçok tapınma tariflerinin bir parçasıydı ve umuluyordu ki güzel kokular göksel tanrılara ulaşacaktı. Çay Kore’ye Çin tarafından Budizm tanıtıldığında sokuldu ve daha sonra Kore’nin 3000 yıldan fazla bir zamandır sahip olduğu Kore çay töreninin yükselmesini sağladı.
Aslında çay törensel amaçlı veya geleneksel bitkisel ilacın bir parçası olarak kullanılıyordu. Yeşil çay, Çin ve Japonya’da kullanılır, Kore’de yalnızca çay içmenin bir çeşidi olarak değildir. Çok sayıdaki çay meyve, yaprak, tohumdan yapılmadır ve kökler sevilir. Kore’de çayın tatları beşe ayrılır: tatlı, ekşi, tuzlu, acı ve sert.

Geleneksel Kore takvimi lunisolar takvime dayandırılır. Günler Kore’nin meridyeninden hesaplanır ve gözlenir ve festivaller Kore kültüründe kökleşmiştir. Kore Ay takvimi 24 dönüş noktasına bölünür ("jeolgi") bunların her biri yaklaşık 15 gün sürer. Ay takvimi geçmişte tarımsal toplum için tarifeydi, fakat modern Kore yaşamında gözden kayboluyor.
Gregorian takvimi 1895 yılında resmen kabul edildi, fakat geleneksel tatiller ve devir hesaplaması halen eski takvime dayanır