'nın eski futbolcularındandır.

Fenerbahçe'nin altyapısından yetişti ve 1974 yılında ilk kez A takıma yükseldi. Adana Demirspor'da kiralık olarak oynadığı bir sezon dişinda 1987 yılına dek sadece Fenerbahçe'de oynadı ve son dönemlerinde zaman zaman sahaya kaptan olarak da çıktı. 360 kez sarı-lacivertli formayı giydi ve savunmada oynamasına rağmen 17 gol attı.

Sarı-lacivertli forma ile 1974-1975, 1977-1978, 1982-1983 ve 1984-1985 sezonlarında Türkiye Ligi şampiyonluğu sevincini yaşadı. Ayrıca 1978-1979 ve 1982-1983 sezonlarında Türkiye Kupası, 1975, 1984 ve 1985 yıllarında Cumhurbaşkanlığı Kupası; 1982, 1983, 1984 ve 1985 yıllarında Donanma Kupası; 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1982, 1985 ve 1986 yıllarında Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası ile 1976 ve 1982 yıllarında Çalenç Kupası şampiyonluklarını kazanan kadrolarda yeraldı.

Ağustos 1987'de Fenerbahçe ile Rizespor arasında İstanbul'da oynanan jübile maçında Engin Verel ile birlikte futbola veda etti.

İlki 3 Aralık 1980 tarihinde oynanan 1982 FIFA Dünya Kupası eleme maçı olan Çekoslovakya müsabakası olmak üzere 1984'e dek toplam altı kez A millî oldu. millî takımın Port Said'de 1-0 kazandığı 22 Ocak 1984 tarihli Mısır maçında kaydettiği gol, ay-yıldızlı formayla attığı tek gol oldu.





Auto-Tune

Auto-Tune, Antares Audio Technologies tarafından hazırlanan tescilli bir ses işleyicisidir. Vokal ve enstrümantal performansların akortlarını düzeltmek amacıyla phase vocoder kullanmaktadır. Yanlışlıkları ve hataları gidermek amaçlı kulanılmaktadır ve birçok sanatçının daha kusursuz ayarlanmış kayıtlar yapmalarına olanak tanımaktadır. "Autotune" terimi diğer şirketler tarafından geliştirilen akort düzeltme teknolojilerini kastetmek amacıyla kullanılmaktadır.

Bazı ayarlarla insan sesini bozucu bir etki bırakmak amacıyla da kullanılabilmektedir.

Auto-Tune bir plug-in olarak elde edilebilmektedir. Auto-Tune, profesyonel kayıt stüdyolarında standart bir ekipman olarak kullanılmaktadır.

Auto-Tune başlangıçta Exxon için çalışan bir mühendis olan Andy Hildebrand tarafından hazırlandı. Hildebrand, sismik verileri yorumlama amaçlı yöntemler geliştirdi. Ancak daha sonra bu teknolojinin tespit ve analiz etmek ve akordu değiştirmek amaçlı kullanılabileceğini fark etti.

Tüm vokallerini Auto-Tune ile kaydeden ilk grup, "Blue (Da Ba Dee)" adlı hit parçaya imza atan İtalyan eurodance grubu Eiffel 65 idi. "Boston Herald" gazetesine göre, "Country yıldızları Reba McEntire, Faith Hill ve Tim McGraw iyi bir performans garantisi verdiği iddiasıyla, performanslarında Auto-Tune kullandıklarını itiraf ettiler. Sara Evans, John Michael Montgomery ve Rascal Flatts grubundan Gary LeVox, akort sorunlarını telafi ettiğine inanmaları nedeniyle Auto-Tune kullandılar. Ancak Loretta Lynn, Allison Moorer, Trisha Yearwood, Vince Gill, Garth Brooks, Martina McBride ve Patty Loveless gibi country şarkıcıları Auto-Tune kullanmayı reddettiler.

Auto-Tune, 1998'de kaydedilen Cher'in "Believe" şarkısında kullanıldı ve belirgin şekilde değişik vokal efekti oluşturdu. Bununla ilgili ilk röportajlarda bazı ses mühendisleri, meslek sırrını korumak adına şarkıda vocoder kullanıldığını iddia ettiler. "Believe"in büyük başarısının sonucunda, birçok sanatçı Auto-Tune tekniğini kullanmaya başladı. Auto-Tune efekti 90'ların sonu ve 2000'lerin başlarında çok belli şekilde şarkılarda kullanıldı. Gigi D'Agostino'nun "La Passion" ve Janet Jackson'ın bir numara hiti "All For You" bunlara örnek verilebilir. Bu efekt, göreli bir durgunluktan sonra 2000'lerin ortalarında R&B şarkıcısı T-Pain tarafından yeniden canlandırıldı. T-Pain, Auto-Tune efektini şarkılarında aktif olarak kullandı ve bazı R&B ve pop şarkıcıları tarafından taklit edilen bir tarz oluşturdu.





Kalincar Kalesi

Kalincar, Hindistan'ın iç kesimlerinde Bundelkhand bölgesine bağlı kale şehri. Şu an, Uttar Pradeş'in Banda ilçesi sınırları içinde bulunmaktadır. Şehir, Dünya Mirası Listesi'nde bulunan Khajuraho köyünün yanında yer alır. Stratejik açıdan çevresine göre yüksek bir kayada bulunan şehrin eteklerinde, Vindya Bölgesi'nin sınırları başlar.





Pablo McNeil

Pablo McNeil (12 Eylül 1939 - 4 Temmuz 2011), Jamaikalı eski kısa mesafe koşucusu ve şimdilerde kısa mesafe koşu antrenörü. McNeil, 1964 Tokyo Olimpiyatları'na ve 1968 Yaz Olimpiyatları'na katılmıştır. 1964 Olimpiyatları'nda, 100 metrede yarı finale ulaşmıştır. Yarı final yarışını rüzgar yardımıyla 10.30 saniyelik dereceyle altıncı tamamlamıştır. Ayrıca, 4 x 100 metre bayrak yarışı ilk turunda Jamaika takımında yer almıştır. 39.4 saniyelik dereceyle finalde dördüncü olmuşlardır. 1968 Olimpiyatları'nda da yarışan McNeil, 100 metre elemelerinin ilk turunda elenmiştir. McNeil'in 100 metredeki en iyisi derece ise, 1964 yılında yapmış olduğu 10.54 saniyelik derecedir.




Yahudilerin Arap topraklarından toplu göçü

"Yahudilerin Arap topraklarından toplu göçü" 20. yüzyılda, başta Sefarad ve Mizrahiler olmak üzere, Yahudilerin Arap ve Müslüman ülkelerden kovulması veya toplu olarak ayrılmasına atıfta bulunmaktadır. Göç, 19. yüzyılın sonlarında başlamışsa da özellikle 1948 Arap-İsrail Savaşı'nın ardından ivme kazanmıştır.

1948 yılından 1970'lerin başına kadar, 800.000 ila 1 milyon Yahudi Arap ülkelerini terk etmeye zorlanmış ya da kaçmış; 1948-1951 yılları arasında 160.000, 1972'ye kadar da 600.000 Yahudi bu ülkelerden İsrail'e gelmiştir. Mısır ve Libya Yahudileri ülkeden kovulurken, Irak, Yemen, Suriye, Lübnan ve Kuzey Afrika'dakiler Arap hükümetlerinin Yahudiler için fiziki ve siyasi bir güvensizlik ortamı yaratmaya yönelik eşgüdümlü çabaları sonucunda kendiliğinden ülkeyi terk etmiştir. Bunların çoğunluğu, mal varlığını da geride bırakmaya zorlanmıştır. 2002 yılı itibarıyla, bu Yahudiler ile soylarından gelenler, İsrail nüfusunun yüzde 40'ını oluşturmaktadır. Bu grubu temsil eden ana oluşumlardan biri olan Dünya Arap Ülkeleri Kökenli Yahudiler Örgütü'nün (WOJAC) tahminlerine göre, Arap ülkelerinden giden Yahudilerin varlıklarının toplam değeri bugün 300 milyar doların üzerinde iken, Yahudilerin Arap ülkelerinde bıraktığı gayrımenkulün toplam büyüklüğü ise 100.000 kilometrekare ile İsrail Devleti'nin dört katına tekabül etmektedir. Örgüt, Yahudilerin toplu göçünün Arap Birliği tarafından bilinçli olarak alınmış kasıtlı bir politika kararının sonucu olduğunu öne sürmektedir.

Arap dünyası, Arapça'nın ana dil olarak konuşulduğu 25 ülkeden oluşmaktadır. Sahra Çölü'nün kuzeyinde kalan ülkelerdeki Yahudi varlığının tarihi, M.Ö. 6. yüzyıldaki Babil Sürgününe kadar gitmekte, Arabistan dışında, Araplardan bin yıl kadar daha eskiye dayanmaktadır. Kimileri bu Yahudilerin de aslında Arap olduklarını düşünmektedir: bkz. Arap Yahudileri.

Bu grup içinde kalan Yahudilerin maruz kaldıkları baskı yüzünden göçü, 20. yüzyıldan önce başlamış, örneğin Yemen Yahudilerinin yüzde 10'u 1881 ve 1914 yılları arasında bugünkü İsrail topraklarına göç etmiştir. Öte yandan, 20. yüzyılda toplu göçün ölçeği ve bu cemaatlerin yitip gitmesi gerek Yahudi gerekse Orta Doğu tarihinde önemli bir değişime işaret eden bir kilometre taşıdır.

Yahudilerin toplu göçünü çevreleyen kesin koşullar, gerek Arap bölgeleri ve devletlerine gerekse zamana göre değişiklik gösterebilmektedirse de, Yahudiler genellikle birbirini tamamlayan iki kuvvetin arasında yakalanmıştır: Bunlardan biri Arap ülkelerinde bir azınlık olmanın getirdiği uzun süredir var olan ve giderek büyüyen zorluk ve güvensizlik; diğeri ise Siyonizm'in ve İsrail veya Batı dünyasında daha iyi bir yaşamın cazibesidir. Güvensizlik hissi, Arapların bağımsızlık mücadelesi ve Filistin'deki çatışma sürecinde daha da şiddetlenmiş, bu kimi durumlarda fiziki güç kullanılarak kovulmaya ve mal varlıklarına el koymaya kadar gitmiştir.

İkinci Dünya Savaşı sırasında, Fas, Cezayir, Tunus ve Libya'daki Yahudiler Nazi Almanyası ve Vichy Fransası'nın işgali altına girmişler ve çeşitli baskılara maruz kalmışlardır. Diğer bölgelerde ise Nazi propagandası Britanya veya Fransız yönetimi altındaki Arap nüfusunu etkilemeyi hedeflemiştir. Nasyonal sosyalist propaganda, ırkçı antisemitizmin Arap dünyasına da ihraç edilmesine katkıda bulunmuş ve Yahudi cemaatlerini muhtemelen tedirgin etmiştir.

1941 Haziran'ında, Irak'ta bir askeri darbe meydana gelmiştir. Yeni rejimin çökmesinin ardından, meydana gelen Yahudileri hedef alan pogromlarda 180 Yahudi hayatını kaybetmiştir. Ölümlerle sonuçlanan Yahudi karşıtı ayaklanmalar, 1945 yılında Libya'da, 1947'de Yemen ve Mısır'da, 1948'de de Fas ve Irak'ta meydana gelmiştir. Aynı zamanda, bağımsız Arap ülkeleri de Yahudilerin İsrail'e göçünü teşvik etmeye başlamıştır. Yahudilere karşı Arapların düzenlediği pogromlar tüm Arap dünyasına yayılırken, özellikle Yemen ve Suriye'de yoğun ayaklanmalar yaşanmıştır. Libya'da, Yahudilerin vatandaşlık hakları ellerinden alınmış, Irak'ta mal varlıklarına el konmuştur. Ülkeden göç etmeye zorlanan Yahudilerin ise mal varlıklarını yanlarına almasına izin verilmemiştir. Son yıllarda, Yahudi savunma grubu JJAC, Yahudi nüfusun kovulması veya gitmeye zorlanması yönünde Arap Birliği üyelerinin kasıtlı bir politika benimsediği suçlamasını yapmıştır.

1948-1949 yılları arasında, İsrail hükümeti 50.000 Yahudiyi Yemen'den gizlice, 1950-1952 yılları arasında da 130.000 Yahudiyi Irak'tan uçaklarla ülkeye getirmiştir. 1949-1951 yılları arasında ise 30.000 Yahudi Libya'dan İsrail'e kaçmıştır. Bu örneklerde, Yahudi nüfusun %90'ı, mal varlıklarını geride bırakmak zorunda olduklarını bilmelerine rağmen ayrılmayı seçmiştir.

Gerek Yahudilerin Siyonizm'in etkisi yüzünden göç ettikleri gerekse de Arap ülkelerinde maruz kaldıkları baskılar yüzünden kaçtıkları yönünde iddialar ortaya atılmış olsa da, o dönemde herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Bu iddialar birbirleri ile çelişmediğinden de, bu iki nedeni etkin şekilde birbirinden ayırmak da mümkün değildir.

İsrailli yetkililerin İsrail'e göçü kamçılama teşebbüslerinde başvurduğu yöntemlere dair tartışmalı iddialar da ortaya atılmıştır. Tarihçi Moşe Gat, Irak'taki en ünlü örnekte, bombalamaların