içerek ölmesi üzerine devreye amatör dedektif Miss Marple ve yeğeni Müfettiş Craddock girerler ve bilmeceyi çözmek için derhal kolları sıvarlar. Film ekibinde ne kadar oyuncu varsa hepsi şüpheliler arasındadır.

Agatha Christie'in 1962 yılında yazdığı "The Mirror Crack'd from Side to Side" adlı cinayet romanı, Türkiye'de Türkçe olarak iki kez yayımlanmıştı. Türkçe adları farklı olan baskılar şunlardır:
Agatha Christie'nin 1962 yılında yayımlanan The Mirror Crack'd from Side to Side adlı romanı 1980 yılında İngiltere'de The Mirror Crack'd adıyla sinemaya da aktarıldı (Roman 1963'te ABD'de "The Mirror Crack'd" adıyla da basılmıştı). Filmi James Bond filmlerinin ünlü yönetmeni İngiliz Guy Hamilton yönetmiştir. Agatha Christie'nin ünlü dedektifi Miss Marple'ı Angela Lansbury'nin canlandırdığı filmde, aralarında Elizabeth Taylor, Kim Novak, Rock Hudson, Edward Fox, Geraldine Chaplin ve Tony Curtis gibi ünlülerin de bulunduğu çok geniş bir oyuncu kadrosu rol almıştı. Film Türkiye'de Ve Ayna Kırıldı adıyla gösterilmiştir.




Samu Haber

Samu Haber (gerçek adı Samu Aleksi Haber) Sunrise Avenue grubunun solisti olan Fin gitarist, söz yazarı. 2 Nisan 1976 yılında Finlandiya'nın başkenti Helsinki'de doğmuştur. Şu anda grubun gitaristlerinden olan Janne Kärkkäinen ile grubu kurmuştur.

Samu Haber bir buz hokeyi tutkunu olarak bilinir. 16 yaşında bir buz hokeyi grubu olan HIFK'te oynamıştır. Müzikle daha fazla ilgilendiği için buz hokeyinden uzaklaştı. Bon Jovi dinler. Converse ayakkabı ve Süpermen sever ve bununla ilgili dövmesi vardır. Babası Alman'dır. İki kardeşi vardır. Bir süre İspanya'da yaşamıştır. Absurdus adlı grubun eski gitaristidir.





Volkswagen EA489

Volkswagen EA489 Basistransporter, diğer adlarıyla Hormiga (İsp. Karınca), Mitra, Volkswagen'in ürettiği hafif ticari araç modelidir. Dünyanın en nadir bulunan Volkswagen modellerinden biridir. Plattenwagen'den sonra Volkswagen'in ürettiği ikinci basit yapılı hafif ticari araç modelidir.

Volkswagen firmasının bu modeli üretmekteki amacı, diğer rakiplerinden çok daha ucuza, çok az maliyet gerektiren, bakımı kolay, gayet hafif bir araç üretmekti. Şasisi gayet basitti. Önden çekiş sistemi ve Volkswagen Beetle 1303'teki 1600cc hacmindeki hava soğutmalı boksör motoru kullanıyordu. 1975 yılında Hannover, Almanya'da üretilmeye başlanan ve tasarlandığı ülkede asla satılmayan EA489'un "CKD" olarak adlandırılan gövde kiti parçaları gelişmekte olan ülkelerdeki fabrikalara satıldı. EA489, Hannover'daki üretimden sonra Puebla, Meksika'da ve daha sonra da Avustralya, Yeni Zelanda, Filipinler, Pakistan, Endonezya, Papua Yeni Gine ve Türkiye'de üretildi.

Volkswagen EA489, Türkiye'de üretilen tek Volkswagen modelidir. 1970'li yıllarda bugün otomobil bayii olan Çiftçiler Otomotiv'in fabrikasında üretildi.





Gaziantep Platosu

Gaziantep Platosu, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin batı kesiminde bulunmaktadır. Fırat Nehri ile Doğu Anadolu Fayı kenarında yükselen Kartal Dağı ve Gani Dağı arasında 800–1000 m yükseltide uzanır.

Fırat Nehri'nin batısında Suriye sınırı ile kuzeyde Toros Dağları arasında uzanan engebeli bir platoya geçilir. Gaziantep Platosu adı verilen bu platonun yüksekliği güneyden kuzeye, doğudan batıya doğru bir miktar artar. Kuzeyde 1000 m yükseltiye sahip bu saha, ortada 800–850 m Suriye sınırında 600–650 m alçalır. Batıda 1000 üzerindeki yükseltiye sahip bu saha Fırat vadisinde ise 750 m yükseltiye iner. Gaziantep Şehri bu plato üzerinde yer almaktadır.

Bazaltlardan, Eosen yaşlı kalker ve marnlı kalkerlerinden yapılı bu plato sahası Şanlıurfa Platosu gibi karstik bir alan olarak karşımıza çıkar. Gaziantep şehrinin önündeki depresyon alanlarının eosen kalkerleri içinde polye olduğunu, düz olan tabanında ise terra-rosa ile kaplıdır. Gaziantep ovası batısındaki eşik aşıldıkça ikinci bir küçük polyenin olduğu dikkati çeker. Gaziantep şehrinin kuzey ve kuzeybatısındaki platolarda; çok sayıda dolin uvala ve polyeler görülür. Platoya gömülü vadilerin çoğunun tabanında yazın su dahi bulunmaz. Çünkü, yağmur suları kalkerlerin çatlaklarından kırmızı renkli killi topraklar (Terra Rossa) birikmiştir. Ancak karstik kaynaklarla beslenen dere yataklarında yazın su bulunur.

Batıdan gelen nemli hava kütlelerine açıktır. Fırat'ı hafifçe parçaladığı bu sahada yer alan coğrafi potansiyeli yüksek bir sahadır. Batı kesimlerinde Akdeniz iklimi görülmektedir. Denizden uzaklaştıkça karasal etkilerin arttığı görülür.

Bu platonun önemli tarımsal ürünleri; tahıl, üzüm, baklagil ve güneye doğru zeytin ve Antep fıstığıdır. Fırat kenarında ve sulanan ovalarda pamuk yetiştirilir. Sulanan Oğuzeli ve Nizip Ovalarında ise tahılın yanı sıra; üzüm; incir, Antep fıstığı ve sebze üretilir. Buradan üretilen üzümden pekmez, pestil ve sucuk yapılır. Üzümün bir bölümü ise Gaziantep’teki içki fabrikalarında işlenir.

En yüksek plato yüzeyi, yüksek plato yüzeyi ve alçak plato yüzeyi olmak üzere 3 ayrı düzlük sisteminden oluşmaktadır. En yüksek plato alanları daha çok mera alanları daha çok mera ve bağ-bahçe olarak kullanılmaktadır. Yüksek platolar üzerinde bağ-bahçe ve kuru tarım alanları kullanılmaktadır. Plato yüzeyleri üzerinde kuru tarım faaliyeti tamamen iklimin kontrolü altındadır. Bu alanlarda düşen yağış miktarı düşme zamanına bağlı olarak yıllar arasında alınan ürün miktarı bakımından farklılıklar olabilmektedir.





Mihenk taşı

Mihenk taşı, gümüş ve altın alaşımlarının kalitesini test etmekte kullanılan, düz, sert, ince pütürlü, siyah veya koyu renkli bir taştır. Bu amaç için çeşitli taşlar kullanılır, bunlar genelde kuvars veya bazalt tipi olur. Lidit (bazanit), çakmaktaşı, arduvaz (kayağan taşı), akik veya koyu renkli yeşim taşı da kullanılabilir. Mecazi anlamıyla mihenk taşı bir şeyin kalitesini belirlemek için kullanılan kıstas demektir.

Kalitesi kontrol edilecek cisim, mihenk taşına sürülünce taşın üzerinde metalin izi kalır. Metalde ne kadar altın olduğuğunu anlamak için altın oranı bilinen birkaç iğne ile kalitesi bilinmeyen cisim aynı mihenk taşının üzerine yan yana iz bırakacak şekilde çizilir. Eski çağlarda kullanılan bu yöntemde, metalik çiziklerin renklerinin karşılaştırması, saflık konusunda bir fikir verirdi. Orta çağlardandan sonra, daha ileri bir test için taşın üzerine asit karışımları sürme yöntemi gelişti (geleneksel olarak bu bir tüyle yapılırdı). Nitrik asit altın dışındaki metalleri çözer, eğer çizik parlak sarı renkte kalırsa alaşım iyidir; eğer renk kırmızı-kahverengine dönüşür veya yok olursa alaşımdaki altın oranı düşük veya noksandır. Kalan altının miktarı, bilinen standartlardaki altın miktarıyla görsel olarak karşılaştırılarak test edilen örnekteki altının ayarı kabaca belirlenebilir. Gümüş miktarını belirlemek için de benzer bir yaklaşım kullanılır, ama nitrik asit yerine önce gümüş sülfat, sonra kromik asit sürülür. Yöntemin duyarlılığı altınla beraber bulunan diğer metallere bağlıdır, öte yandan kral suyu içinde altının çözünme hızına bakarak daha hassas değerlendirme yöntemleri de kullanılabilir.

Orta çağlarda kullanılan bu yöntem aslında pek nicel bir yöntem değildi; kıymetli metal oranının belirlenmesi başka bilinen örneklerle karşılaştırmaya dayalıydı. Fransız kimyager Louis-Nicolas Vauquelin %75'in altındaki altın oranının güvenilir olarak belirlenemediği için mihenk taşının nicel amaçla kullanımının bu oranın üzerinde altın içeren alaşımlarda olması gerektiğini belirtmiştir. Bu oranının üzerinde dahi binde 15'den küçük farklılıklar ayırdedilemez.

Mihenk taşından ilk bahseden kaynak, MÖ 4. yüzyıldan kalma Arthasastra adlı Sanskritçe metindir. Roma tarihçisi Büyük Plinius da 1. yüzyılda yazdığı "Doğa Tarihi" eserinde, mihenk taşından bahsetmiştir. 19. yüzyıla kadar yaygın olarak kullanılmıştır. Ateş testi (İngilizce: "cupellation") denen başka bir yöntem mihenk taşıyla yapılan testlerden daha duyarlı olmakla birlikte, incelenen cismin tamamen eritilmesini gerektirir. Günümüzde indüksiyonlu plazma spektrometrisi veya X-ışını fluoresansı gibi teknikler bir alaşımdaki altın oranını ölçmekte daha duyarlı olup incelenen örneğe çok az zarar vermektedirler.





Tanımlık

Tanımlık, tanım edatı, harf-ı târif veya artikel; bir isimle beraber kullanılan bir kelime olup o isme nasıl değinildiğini belirtir. O kelimenin belirli veya belirsiz, bilinir veya bilinmez olduğuna dair bilgi verir. Türkçede olmayan tanımlık sınıfı, Hint-Avrupa dillerinin birçoğunda bulunur.

Dil bilimciler, tanımlıkları belirleyiciler sınıfına koyarlar.

Tanımlıkların çeşitli fonksiyonları olabilir:

Bazı dillerde belirli tanımlık bir ek olarak kelimenin sonuna gelir

Arapçada belirsiz tanımlık yokken belirli tanımlık, kelimenin önüne getirilen bir ektir:

Arnavutçada belirli tanımlık, kelimenin sonuna getirilen bir harftir:
"shtëpi", ev "shtëpia", (söz konusu) ev

İzlandacada belirli tanımlık, kelimenin sonuna getirilen bir ektir:
"hestur", at; "hesturinn", (söz konusu) at

Norveççede belirli tanımlık, kelimenin sonuna getirilen bir ektir:
"stol", iskemle; "stolen", (söz konusu) iskemle

Rumencede belirli tanımlık, kelimenin sonuna getirilen bir ektir:
"drum", yol; "drumul", (söz konusu) yol

Türkçede ayrı bir kelime olarak "belirli tanımlık" bulunmamasına rağmen belirtme eki -i bâzı cümlelerde benzer bir fonksiyonu yerine getirir.


Benzer şekilde "bir" sıfatı da bazen "belirsiz tanımlık" fonksiyonu yerine getirir:




Parkmetre

Parkmetre, TDK'ya göre, "paralı park yerlerinde aracın kaldığı süreyi belirleyen saat, park sayacı, park saati, parkometre" şeklinde açıklanan bir aygıttır. Türkçeye Fransızca "parcmètre" sözcüğünden gelmiştir.

Parkmetre ilk kez, 1935 yılında, Oklahoma'da Carl C. Magee tarafından icat edildi.
İlk kullanımı 16 Temmuz 1935 tarihinde yine Oklahoma'da oldu.

Parkmetrenin seri üretimi 1936'da başladı ve 1980'lere kadar sürdü. Çevirmeli bir mekanizma ile çalışan ilk model, yaklaşık 40 yıl boyunca tasarım ve yapıldığı materyaller dışında fazla belirgin değişiklikler göstermeden kullanılarak ABD'nde yaygınlaştı.

1960'ta New York'ta, ""meter maids (metrik kadınlar)