arebesinde Prusya hafif süvari alayı Fransız süvarilerince ezilse de 3 Temmuz günü yapılan Issy Muharebesinde Prusyalılar galip gelince şehrin tutulması çabalarının boşa çıkacağı anlaşılır ve Fransız Ordusu geri çekilir. 7 Temmuz günü Graf von Zieten komutasındaki Prusya birlikleri Paris’e girer.

Napolyon iktiadarı geri aldığında acil olarak gündeme aldığı Britanya ve Prusya Orduları dışında henüz muharebe alanına gelmemiş olan 150 bin kişilik Rusya İmparatorluğu Ordusu, Ren Nehrini geçmeye hazırlanan 210 bin kişilik Avusturya İmparatorluğu Ordusu ve seferberliğini tamamlamak üzere olan İspanyol Ordusu ile sonra hesaplaşmayı planlamıştı. Bu kuvvetlere karşı izleyeceği plan olası Waterloo zaferinden sonra gündemde olacaktı.

Napolyon, eniştesi olan komutanlarından Joachim Murat’ı 1808 yılında ele geçirdiği topraklarda Napoli Kralı ilan eder. Ancak 1813 yılında Napolyon’un Rusya İmparatorluğuna karşı başarısız olmasının ardından çöküşe geçmesiyle beraber tahtını korumaya çalışan Murat Avusturya İmparatorluğu ile anlaşma yoluna gitmeye çalışır. Ancak galiplerin toplantı halinde olduğu Viyana Kongresinin kendisini tahttan alaşağı edeceğinden emindir. Henüz Napolyon’un iktidara dönmediği dönemde Murat İtalyan yurtseverlerine çağrı yaparak Avusturyalılara karşı savaş çağrısı yapacaktır. Napolyon’un Paris’e dönüşünden 5 gün önce Murat 15 Mart 1815 günü Avusturya İmparatorluğuna savaş ilan eder. Ancak Avusturya savaşa hazırdır. Lombardiya bölgesinde birliklerini yoğunlaştıran Frederick Bianchi, Murat’I 2-3 Mayıs günü savaşılan Tolentino Muharebesinde yener. 20 Mayıs günü imzalanan Casalanza Antlaşmasının ardından tahta I. Ferdinando geçecek ve İtalya’daki Avusturya silahlı varlığı İtalya'nın birleşmesi fikrini besleyen etkenlerden olmuştur. Önce Korsika’ya kaçan, sonrasında ise Calabria’ya gelerek ayaklanma çıkartmak isteyen Murat, yakalanacak ve kurşuna dizilecektir.

Napolyon’un yeniden iktidara gelmesi üzerine Fransa’daki krallık yanlısı bölgelerden Bretagne, Provence’in ayaklanması beklenirken ayaklanma Vendée’de patlak verir. Bressuire ve Cholet’yi ele geçiren ayaklanmacılar 20 Haziran günü Jean Maximilien Lamarque komutasındaki Loire Ordusuna Rocheserviere Muharebesinde yenilecektir.

Haziran ayının başlarında Fransız komutan Jean Rapp’ın Ren Ordusu 23 bin askerle Prusya Ordusunun ilerleyişini kesmek için hareket etse de Waterloo mağlubiyetinin haber alınması üzerine Strasbourg yönüne döner. Burada 28 Haziran günü La Suffel Muharebesinde ileride Württemberg kralı olacak Wilhelm’i yener. Yüz Gün’ün son muharebesi ve son Fransız galibiyetinin ardından Strasbourg’a çekilen Rapp, daha sonra savaşa devam etmeyecek ve monarşiye boyun eğecektir.

Avusturya Ordusuna ait Bavyera Kolordusu Fransız sınırını aşacak ve 27 Haziran günü yerel direnişe rağmen Nancy ele geçirilecektir.

Güneyde ise Fransız General Lecourbe komutasındaki Jura Ordusu, bölgedeki Hieronymus Karl Graf von Colloredo-Mansfeld komutasındaki Avusturya Kolordusuna karşı başarıyla karşı koyacak, sonunda 11 Temmuz günü ateşkese razı olacaktır.

Alpler Ordusu komutanı Suchet saldırıya geçerek 14 Haziran günü Savoya Dükalığını işgal eder. Karşısında 75 bin kişilik Avusturya-Sardinya Ordusu bulunmaktadır. Ancak saldırı Waterloo mağlubiyetinin haber alınmasıyla durdurulur. Suchet ateşkes ister ve Lyon’a çekilir. Şehri 12 Temmuz günü Avusturyalı komutan Johann Maria Philipp Frimont’a teslim eder.

Ligurya sahilini koruyan Fransız Var Ordusu komutanı Brune, karşısındaki Britanya, Sicilya, Sardinya ve Avusturya Orduları karşısında Toulon’a çekilir. Brune şehri ve şehirdeki çok önemli mühimmat depolarını 31 Temmuz gibi geç bir tarihe kadar elinde tutmayı başarır.

Rus Ordusunun ana gövdesini oluşturan ve Mihail Bogdanoviç Barclay de Tolly komutasındaki yaklaşık 168 bin askerden oluşan kuvvet ilerleyişini sürdürerek 25 Haziran günü Mannheim’da Ren Nehrini geçer. Temmuz ayında Paris’e veren Rus birlikleri şehre gireceklerdir.

Napolyon’un teslim olmasından sonra yerel bazı direnişler olsa da bunlar Longwy’nin 13 Eylül 1815 tarihinde düşmesiyle sona erecektir. 20 Kasım 1815 tarihinde imzalanan Paris Antlaşması ile Napolyon Savaşları resmen sona erecektir.

Viyana Kongresi kararları uyarınca Fransa 1790 yılı sınırlarına dönüyor, 1790-92 dönemi kazanılan topraklar yitiriliyordu. Yüz Gün’den önceki antlaşma metinlerinde bu topraklar Fransa’da kalmaktayken Napolyon’un yeniden iktidarı alması müttefikler tarafından affedilmemişti. Ceza uygulamalarının arasında Fransa’nın zorla ödemeye mecbur bırakıldığı, 700 milyon frank değerindeki savaş tazminatları, Fransa topraklarında 5 yıl süreyle kalacak olan 150 bin kişilik müttefik işgal ordusunun masraflarının karşılanması yer almaktaydı. Antlaşmada işgal ordusunun varlık sebebi hem Fransa’nın yükümlülüklerini yerine getirmesi hem de komşu ülkelerin Fransa’daki olası ihtilallerden korunması olarak açıklanmıştı.

Aynı gün ayrı bir belgeyi imzalayan Britanya, Rusya, Avusturya ve Prusya müttefikliklerini kâğıt üzerinde onaylarken, yazılı metin Osmanlı İmparatorluğu hariç tüm Avrupa’da uzunca bir süre var olan düzenin korunması olarak görülmektedir.






Yapım tasarımcısı

Yapım tasarımcısı veya diğer kullanımıyla prodüksiyon tasarımcısı, sinema ve televizyon yapımları endüstrisinde kullanılan terim. Sinema filmi, televizyon programı, müzik videosu veya reklam yapımında sorumlu olan kişiyi tanımlar. Yapımın fizikselliği ve görselliğiyle ilgili bölümlerini tasarlamaktan sorumlu olduğundan yönetmen ve görüntü yönetmenine yakın çalışır. İngilizce terimden doğrudan doğruya çeviri yapmak yerine, yapılan işin tanımına uygun olarak Yapım Sorumlusu demek belki daha doğru olacaktır.

Bu alanda 1929 yılından itibaren Akademi Ödülü verilmeye başlandı. Yapım tasarımcı görevi tanımlanmayan bir sinema filminde sanat yönetmeni bu ödül için değerlendirilir.

Filmlerin sanat bölümlerinde, yapım tasarımcısına bağlı olarak çalışan temel ekip elemanları şöyledir:




İZBAN

İZBAN, bazı kaynaklardaki adıyla Egeray, Türkiye'nin üçüncü büyük şehri İzmir'de hizmet veren banliyö treni sistemidir. Proje, İzmir Büyükşehir Belediyesi ve TCDD ortaklığında hayata geçirildi. Aliağa ile Selçuk ilçeleri arasındaki 136 kilometrelik hat üzerinde kırk istasyon bulunmaktadır. Hat bu özelliği ile Türkiye'nin en uzun şehir içi banliyö hattı konumundadır. İZBAN'da yolcu taşımacılığı 30 Ağustos 2010'da başladı. Hattaki son genişletme 8 Eylül 2017'de tamamlandı. Hatta 2017'de 98 milyon yolcu taşındı.

İZBAN'ın geçmişi, 2005'te İzmir Büyükşehir Belediyesi ile TCDD arasında imzalanan protokole dayanmaktadır. Temeli 3 Mart 2006'da atılan hattın işletmeciliğini yapacak olan İZBAN A.Ş. 2007'de kuruldu. Deneme seferleri 1 Temmuz 2010'da başlayan Halkapınar-Cumaovası arasındaki kısım, 30 Ağustos 2010'da açıldı. 29 Ekim 2010'da ise Halkapınar-Aliağa arasında yolcusuz seferler başladı. 5 Aralık 2010'da Çiğli-Cumaovası, 30 Ocak 2011'de de Aliağa-Cumaovası arasında yolcu taşınmasına başlandı. 6 Mart 2011'de otuz bir istasyonu bulunan 80 kilometrelik hattın resmî açılışı yapıldı. Mayıs 2013'te Uluslararası Toplu Taşımacılar Birliği, İZBAN'a "En İyi İş Birliği" kategorisinde birincilik ödülü verdi. 4 Ağustos 2013'te hattın güneyinden İzmir metrosuna aktarma yapılabilmesi için Hilal istasyonu açıldı ve istasyon sayısı otuz ikiye yükseldi.

İZBAN'ın güneyde Cumaovası'ndan Tepeköy'e uzatılması için 14 Mart 2011'de taraflar arasında protokol imzalandı ve 7 Ekim 2011'de temel atıldı. 30 kilometre uzunluğunda olan ve altı istasyonu bulunan bu hattın 6 Şubat 2016'da hizmete girmesiyle İZBAN'ın toplam uzunluğu 110 kilometre, istasyon sayısı ise otuz sekize yükseldi. Tepeköy'den Selçuk'a uzatılan hat ise 8 Eylül 2017'de hizmete girdi. Son genişletme ile uzunluğu 136 kilometreye ve istasyon sayısı kırka çıkan İZBAN, Türkiye'nin en uzun şehir içi banliyö hattı konumundadır. Hattın güneyinde bir istasyonun daha inşaatı devam etmektedir. Hattın kuzeyde Bergama'ya kadar 50 km uzatılması ve yedi yeni istasyon yapılması için çalışmalar 11 Haziran 2018'de başladı. 2030'a kadar hattın güneyde Tire, Ödemiş ve Bayındır'a uzatılması planlanmaktadır.

Aliağa ile Selçuk arasındaki 136 kilometrelik hat üzerinde hizmet veren İZBAN, 1856'da hizmete giren ve Anadolu'daki ilk demiryolu hattı olan İzmir-Aydın Demiryolu ile 1863'te hizmete giren İzmir-Kasaba Demiryolu hatlarının üzerinde inşa edildi. Aliağa-Menemen arası kuzey, Menemen-Cumaovası arası merkez, Cumaovası-Selçuk arası ise güney aksı olarak nitelendirilmektedir. Ayrıca hat üzerinde 3.260 metre uzunluğundaki Karşıyaka Demiryolu Tüneli ve 2.000 metre uzunluğundaki Şirinyer Demiryolu Tüneli yer almaktadır.

Sistem haftanın her günü Aliağa ve Tepeköy istasyonlardan sabah 5.37'de kalkan ilk trenden gece 23.55'te kalkan son trene kadar hizmet vermektedir. Tepeköy-Selçuk arasında ise günde on sefer düzenlenmektedir. Cumaovası, Menemen ve Tepeköy istasyonları akslar arasındaki aktarma merkezleridir. Cumaovası-Menemen arasında seferler 22.10'a kadar 10 dakika arayla, sonrasında 20 dakika arayla düzenlenmektedir. Cumaovası-Aliağa ve Menemen-Tepeköy istasyonları arasında aktarmasız seferler her 20 dakikada bir gerçekleştirilmektedir. Aliağa-Tepeköy arasında günlük 300.000'den fazla yolcu taşınmaktadır. 2017'de taşınan yolcu sayısı 98 milyon olarak gerçekleşti.

İZBAN, şehirdeki diğer toplu taşıma sistemleriyle entegre durumdadır. Yolcular bir kez ücret ödedikten sonra 90 dakika boyunca tüm toplu ulaşım araçlarına ücretsiz aktarma yapabilmektedir. Ayrıca yolcular günün her saatinde bisikletleri ile trenlere binebilmektedir. 15 Şubat 2018'den itibaren yolcular, gittikleri mesafenin ücretini ödemektedir.

İZBAN'ın Çiğli'de bulunan 77.000 m² büyüklüğündeki depo ve bakım atölyesi, Türkiye'nin bu alandaki en büyük tesisidir. Tesiste İZBAN trenlerine ek olarak ülkedeki diğer trenlerin de bakımı yapılmaktadır.

136 kilometrelik İZBAN hattı üzerinde tamamı engelli erişimine sahip kırk istasyon bulunmaktadır. Kuzeyden güneye sırasıyla Aliağa, Biçerova, Hatundere, Menemen,