TBMM’de 2008 yılında kabul edilen yasa ile son belediye başkanı Doğan Erol olan Bahçecik Belediyesi kapatılmıştır. Uzun yıllar boyunca İzmit'e bağlı bir belde olan Bahçecik yeni düzenleme ile yeni kurulan Başiskele ilçesine bağlanmıştır.






Aynalı Tahir

Aynalı Tahir, 1998 yılında Star TV'de başlamıştır. 1999 yılında Alişan diziden ayrılmıştır. 2000 yılında Alişan'ın yerine Arif Kilisli gelmiştir. 2001 yılında Arif Kilisli diziden ayrılmıştır. Dizi 169. bölümde ekranlara veda etmiştir.






Akmeşe, İzmit

Akmeşe, İzmit'te bir semt. Şehrin 30 kilometre kuzeydoğusunda yer alır.

Osmanlı İmparatorluğu döneminde bir Ermeni kasabası olan Akmeşe, Armaş olarak bilinmekteydi. Bugün modern Ermenistan'ın Ararat vilayetinde Armaş isminde bir kasaba bulunmaktadır. Armaş'a Yunanistan'dan mübadele edilen ve 1 Nisan 1924 günü yerleştirilem ilk müslüman göçmenlerin yerleştirilmesi sonrası, kasabanın adı da Akmeşe olarak değiştirilmiştir.

İran Ermenileri tarafından 1611'de kurulmuş ve İran'da geldikleri Armaş kasabasının adı verilmiştir. Armaş, bu tarihten sonra zamanla Hristiyanlar için önemli bir dini merkez olmuştur. Armaş Ruhban Mektebi da burada kurulmuştur. Bu okul, Kocaeli’nin ilk yüksek eğitim kurumu özelliğini de taşımaktadır. Okulun başrahibi aynı zamanda İzmit piskoposuydu. Ancak bu unvan daha sonra Ermeni Patriği tarafından üstlenilmiştir.

Bazı kaynaklarda Armaş Ruhban Okulu'nun Osmanlı Ermenilerinin milliyetçilik hareketinde önemli bir rol üstlendiği de söylenmektedir.

Armaş’ta tarihsel olarak ipek böcekçiliği büyük önem kazanmıştır. Bölgede ipek böceği üretimi ve özel ipek kumaş dokuması yapılmıştır. Evliya Çelebi’nin seyahatnamesinde Armaş’ın ipekli kumaşlarının çevrede ve özellikle İzmit’te büyük itibar gördüğüne değinilmektedir. Böcekhane olarak kullanılan bina, halen ayakta olup Yatılı İlköğretim Okulu’nun bir parçası olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

Bazı kaynaklarda Hristiyan Osmanlıların her sene Eylül ayında ziyaret ettiği Armaş’ın nüfusunun 20.000 civarına kadar yükseldiğinden söz edilir. O dönemde Armaş ticari yönden de hareketli idi. Önce İttihat ve Terakki hükümetinin kararıyla 1915 yılında, ardından da 1922 yılında İstiklâl Harbi sonrasında Ermenilerin tamamen ayrılmaları sonrasında Akmeşe iki sene kadar boş kalmıştır. Daha sonra bu bölgeye Müslüman göçmenler yerleştirilmiştir.

Lozan Antlaşması'nda öngörülen azınlıkların mübadelesi gereği, Karasu (Mesta) nehrinin batısında kalan Müslümanla, Anadolu’da bütün Rumlar yer değiştirmiştir. Bu çerçevede Akmeşe’ye ilk gönderilen mübâdiller Selanik Vilayeti, Drama Sancağının Kozluca, Gabrova, Meşeli ve Horozlu köylüleridir. Bu köylüler 1924 yılında hükümet tarafından bir plan dahilinde Samsun civarında yerleştirilecekti. Ancak İzmit’e gemiyle gelindiğinde, Armaş’ı araştırıp beğenmeleriyle buraya yerleştirilmişlerdir. Türklerin iskanıyla birlikte kasabanın adı “Akmeşe” olarak değiştirilmiştir.

Akmeşe’ye ilk yerleştirilenler, Dedeağaç’tan İstanbul’a kadar trenle, İstanbul’dan İzmit’e de gemiyle gelmişlerdir. Bu köylüler, Akmeşe’ye geldiklerinde bazı kaynaklara göre en az altı ay çadırlarda yaşamıştır. Bir sene kadar sonra Drama’nın bir başka köyü Gorna Lakavica (Lakkouda) Ordu civarına yerleştirilen fakat orayı beğenmeyip gelen 60 hane kadar Müslüman da bu köye yerleşmiştir.

Bu arada Kozluca köyünden gelenlerin çoğunluğu (yaklaşık 100 hane kadarı), gelişlerinden birkaç ay sonra Tütüncü Hacı Hasan Bey (Hacı Hasan Kozluca) önderliğinde Akmeşe’den ayrılarak İzmit Körfezi'nin güney yakasında kalan Yeniköy’e gitmişler, bu gidişleri hükümetin izniyle olmadığı için daha sonra yeniden Akmeşe’ye döndürülmüşler, fakat kısa bir zaman sonra gerekli izni alarak Yeniköy’e yerleşmişlerdir.

Akmeşe’ye göçler, 1938 yılına kadar aralıklarla sürmüş ve sırasıyla bugün Bulgaristan’da kalan Kırcaali’den, Pravadı’dan (1929), Debre civârından Kocacıktan gelen Türklerden sonra nihayet Romanya Tatarlarından elli kadar hâne 1935’te gelerek yerleşmiştir. Ancak bu Romanya göçmenlerinden çoğu hane, burada geçim imkânları bulamayarak aralıklarla 1950’li yılların başlarına kadar Tatarların çokça bulunduğu Eskişehir’e veya Gebze’ye gitmişlerdir. Bugün Akmeşe’de Tatarlardan ancak birkaç hane bulunmaktadır.

Akmeşe Belediyesi 1999 yılında kurulmuştur. Belediye, TBMM’de 2008 yılında kabul edilen yasa ile kapatılmıştır. Akmeşe'nin son belediye başkanı Hilmi Sevilen'dir.

Akmeşe Atatürk ile Akmeşe Cumhuriyet olmak üzere iki mahalleden oluşur.

Akmeşe'ye ait tarihi eserlerin başında Armaş Ruhban Mektebi ve Manastırı gelir. Bu bölgede bulunan ve Kocadere üzerinde kurulu manastır değirmeni, cumhuriyetten sonra da bölge halkının ihtiyacını karşılamaya devam etmiş ve 1950’li yıllara kadar faaliyetini sürdürmüştür. Halen bu bina ayaktadır. Akmeşe'deki diğer bir tarihi yapı ise Merkez Camii'nin karşısında yer alan ve halk arasında Mahzen olarak anılan çeşmedir. Kocaeli’de ilk matbaa da Armaş Ruhban mektebinde yer almıştır. Akmeşe'ye müslümanların yerleştirilmesinden sonra bu yapı kısa sürelerle cami, muhtarlık ve okul hizmeti de görmüştür. 1999 Gölcük depreminden hasarla kurtulan bina yıktırılmıştır.




Alkatraz

Alcatraz şu anlamlara gelebilir:




Quintus Lentulus Batiatus

Quintus Lentulus Batiatus. Roma Cumhuriyeti döneminde Capua şehri yakınlarında bulunan bir gladyatör okulunun sahibi. Asil bir soydan gelmekteydi. Birçok kölesi, muhafızı ve gladyatörü vardı. Arenalarda düzenlenen dövüşlere gönderdiği gladyatörlerin başarılı olması ile kısa zamanda tanındı.

Roma Cumhuriyeti döneminin en tanınan isyancı gladyatörlerinden Spartacus, Batiatus'un gladyatör okulunda eğitilmiştir.

Quintus Lentulus Batiatus sahibi olduğu gladyatör okulunda çıkan isyan sonucu, birçok muhafızı ve şehrin önde gelen isimleri ile birlikte öldürülmüştür.

2011 yılında çekilen "" ve "" adlı televizyon dizilerinde Quintus Lentulus Batiatus karakterini John Hannah canlandırmıştır. 2004 yapımı "Spartacus" dizisinde ise Ian McNeice tarafından canlandırılmıştır.




Orfeo

Orfeo (SV 318, "Orphée, Favola di Musica"), besteci Claudio Monteverdi tarafından hazırlanmış bir prolog ve 5 perdeden oluşan bir lirik operadır. Eserin librettosu Grek mitolojisinde bulunan Evridiki ve Orfe mitolojik öyküsünü baz alarak, şair Alessandro Striggio (1573-1630) tarafından yazılmıştır. Opera 24 Şubat 1607de Mantova'da "Palazzo Ducal (Duk'un Sarayi" da ilk defa sahnelenmiştir.

Müzik bakırdan üflemeli çalgılar ve vurmalı çalgılar için çok dramatik bir "toccata" ile başlar. Günümüzdeki performanslar için ya seyirciler kısmında ya da orkestra şefinin girişini ilan eden bir parça olarak icra edilir. Sonra operanın devamında zaman zaman tekrarlanan kısa bir "ritornello" parçası başlar. Bu bitince "La Musica (Müziğin Ruhu)" gelir ve müziğin gücünü, özellikle müziği ile tanrıları bile usul tutmaya zorlayan Orfeo'nun müziğinin gücünü açıklar.

Orfe ile Euridice'nin düğünü kutlamaktadırlar. Orfe "Rosa del Ciel (Göğün gülü)" adlı aryasını söyler ve buna Euridice "Io non diro qual sia (Ne olduğunu söyleyemiyeceğim)" aryasıyla yanıt verir. Bu perde koronun "Ecco Orfeo (Burada Orfe)" adlı şarkısıyla sona erer.

Bu perde niflerin ve çobanların devam eden kutlama törenlerinde koro şarkıları ile başlar. Orfe son mısraı "Sol per te, bella Euridice (Güzel Euridice, yalnız senin için" olarak biten "Vi ricorda, o boschi ombrosi (Hatırlıyorum o gölgeli koruyu)" adlı aryayı söyler.

Bu sırada bir haberci girer. Orfe'ya gelen haber Euridice'nin bir "hain yılan" tarafından ısırılıp hemen öldüğüdür. Orfe Euridice'yi hayata geri getirmek için Hades'e inmeye karar verir. Bu kararını çok hissi bir parça olan önce bir "resitatif" iken sonra bir aryaya dönüşen "Tu se' morta (Sen ölüsün)" adlı şarkı ile açıklar ve bu şarkıda insan saadetinin ne kadar geçici kırılgan bir şey olduğunu bildirir. Bu çok hissi ve yaşlı kısımda üç defa koro (önce haberciyle, sonra çobanlarla "Ahi caso acerbo, ahi fat'empio ecrüdele (Ay ne acı bir darbe bu; ah gaddar talih)" adlı şarkıyı söylerler, Birinci söylenişte koronun yanıtı "Non si fıdı üom mortale... (Ölümlü adam inanmamalı...)". Perde Prolog'da çalınmış olan "ritornello"nun tekrarı ile sona erer.

Perde bakır üflemeli çalgılar için bir "sinfonia" ile açılır. Sperenza (Ümit) ile birlikte Orfe Hades (cehennem) kapısına gelirler ama Speranza buradan içeri giremez "Lasciate ogni speranza, voi ch'entrat (İçeri giren kişi buradan sonra tüm ümidi geride bırak)". Orfe tek başına girer ve mitik Hades'in kapı muhafızı Caronte ile karşılaşır ve onu güzel bir şarkı müziği ile kandırıp içeri girmeye izin vermesi için bir şarkı söyler ("Possente spirto - Güçlü ruh"). Fakat girme izini verilmez ve bu sefer lir çalarak şarkıyı soyler ve bu Caronte'nin güzel bir uykuya dalmasına neden olur. Hades'in kapısı böylece muhafızsız kalınca Orfe içeri girip, bu perde giriş "sinfonia"sı çalarken, Hades'e iner. O zaman bu perdede ilk defa koro görünüp "Nulla impresa per uom si tenta invano (Bu adam için bu girişim boşa gidecektir)" koro şarkısını söyler. Perde giriş senfonisinin daha süslü olarak çalınması ile sona erer.

Bu perde için bir giriş parçası bulunmaz. Hades'te kraliçe olan "Proserpina" Orfe'nin müziğinden çok etkilenmiştir. Hades'in kralı olan Plutone'ye Euridice'yi Hades'ten bırakıp yeryüzüne göndermesi için yalvarır. Plutone bu yalvarmaya dayanamayıp Euridice'nin Hades'den ayrılmasına izin verir ama onun mutlak uyması gereken bir şart koşar. Bu şarta göre Euridice Orfe'yi takip ederek yeryüzüne çıkıp yeniden hayat kazanması için yol sırasında Orfeo'nun hiç arkasına bakmaması gerekmektedir. Koro "Pietade, oggi, e Amore Trionfan ne l'Inferno (Şefkat ve aşk bugün cehennemde galip gelmiştir)" şarkısına koyulur. Orfe Hades'den ayrılıp yeryüzüne çıkmak için, lirinin gucunu açıklayan "Quai onor di te fia degno (Sana layık bir şeref )" şarkısını söyleyerek, yola koyulur. Önce Orfe Euridice'nin kendini takip ettiğinden şüphelenmez ama sonra birden bu hususta büyük bir şüpheye kapılıp omzunu çevirip geri bakar. Birden Euridice bir ruh gibi gözleri