partizan birliklerini örgütleyeceklerdir. Şehirlerde yeraltı direniş grupları partizanlara destek verecektir. Özellikle işgal altındaki şehirlere seçilmiş partizan liderleri gönderilecektir. 1941 yılı sonuna gelindiğinde toplam 90 bin kişiyi kapsayan 2 bin partizan birliği kurulmuş ve faaliyet gösterir haldedir.

Partizan güçlerinin 1942 yılı bahar aylarına kadar merkezi olarak eşgüdümü sağlanamamış ve ekipman desteği sağlanamamıştır. Partizan birliklerinin harekâtlarının eşgüdümü için oluşturulan karargâhın başına önce Mareşal Kliment Voroşilov sonra da Genelkurmay Başkanlığından Panteleymon Kondratyeviç Ronomarenko getirilecektir. Karargâh, ordu birlikleri ve cephe komutanlarıyla sürekli temas halindedir. Bu dönemde partizan birliklerinin komutası bölgelere göre tanımlanır.

Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti ve Belarus Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’nde bazı durumlarda yerel halkın Nazi işgalcileri kurtarıcı olarak görerek Sovyet yönetiminden memnuniyetsizliklerini dile getirmeye başladığı ve iş birliği yaptığı iddia edilir. Ancak Nazilerin Rus halkını nazizm ideolojisine göre Untermenschen olarak değerlendirmesi ve baskı kurması üzerine bu kişiler tutumlarını değiştirecektir. Naziler işgal ettikleri bölgedeki insanlardan çalışabilecek durumdakileri Almanya’ya köle işçiler olarak büyük sanayi fabrikalarına gönderecek, diğer nüfusu ise gelişigüzel şekilde cezalandıracak, bazı durumlarda toplu katliamlar yapacaktır.

Zamanla NKVD, SMERSH ve GRU partizan liderleri yetiştirerek bu kişileri işgal altındaki bölgelere göndermeye başlar. Bu kişiler gönüllü Kızılordu ve NKVD personelinin yanı sıra gönüllü Sovyet ulusla sporcuları arasından da seçilirdi. Bu partizan liderleri cephe gerisine paraşütle bırakıldıktan sonra yerel partizan birlikleri kurmak için örgütlenirdi. Özellikle partizan birliklerindeki iletişimde sorumlu radyo ve telsiz operatörleri özel eğitimli kişilerden seçilirdi. Bu özel eğitimli partizan liderlerinden en ünlülerinden bir tanesi Dmitri Nikolayeviç Medvedev’dir.

Haritadaki işaretler ve anlamları şöyledir:

Sovyet yetkilileri Belarus'u partizan savaşı için çok önemsemiştir. Bölge çok sık ormanlar ve bataklıklar içeren coğrafi yapısı ve Batı ile iletişimi sağlayan stratejik yapısı nedeniyle önemlidir. Belaruslu komünistler Barbarossa Harekâtının ilk günlerinden hemen sonra direniş örgütlemeye başlamışlardır.

1941 yılı Ağustos ayında Belarus'da 231 partizan grubu faaliyet gösteriyordu. Etrafında direniş örgütlemek üzere 1941 yılı sonuna kadar 437 partizan bölgeye gönderilmiştir. Toplamda partizan sayısının 7 bin 200 olduğu belirtilmektedir. Ancak Alman işgali ilerleyip cephe Belarus'dan uzaklaşınca partizan birliklerinin durumu daha da güçleşecektir. Bu durumdaki partizanlara 1942 yılının Mart ayına kadar geniş ölçekli destek gelmeyecektir. En önemli eksik telsiz ve iletişim araçlarının eksikliğidir. İşgalin ilk dönemlerinde partizanlar yerel halkın desteğine de tam sahip değildir. Partizanlar özellikle çok soğuk geçen 1941-42 kışında yalnız kalmış, ciddi erzak, ilaç ve silah sıkıntısı çekmiş, birbiriyle eşgüdüm içinde olmayan saldırılar gerçekleştirmiştir.

1941 yılı yaz aylarında başlayan ve devam eden partizan karşıtı Alman askeri harekâtları başarılı olmuş Belarus'da partizan eylemleri gözle görülür oranda düşmüştür.1942 yılı başlarına gelindiğinde çoğu partizan birliği yeraltına çekilmiş ve saldırmaktan çok yerel halk arasında örgütlenmeyle ilgilenir durumdaydı.

1941 yılı sonlarında yaşanan ve Sovyet zaferiyle sonuçlanan Moskova Muharebesi sonrasında partizanların bölgede gördüğü destek artacak ve 1942 yılındaki 1. Rzhev-Vyazma Muharebesi sonunda iyice güçlenecektir.
Sovyet partizan hareketinin gelişmesinde Vityebsk koridorunun açılmasının çok büyük önemi olmuştur. 1942 yılının Şubat ayında Sovyet topraklarıyla Alman işgali altındaki bölge arasında bir koridor açılır. Smolensk Oblastındaki Velizh – Usvyaty bölgesinde cephenin bir anda ilerlemesiyle Sovyet Orduları daha önce temasın imkânsız olduğu bölgelerle temasa geçer. Buradaki partizan kuvvetleri bu sayede yoğun destek alacak ve cephe gerisinde Alman birliklerine ciddi kayıplar verdirecektir.

Sovyet vatandaşları ve özellikle Yahudiler işgal altında sivil hayata dahil olmaktansa partizan saflarına katılmayı tercih ederler. 1941 yılının son bahar aylarında savaşın ilk döneminde esir edilen bazı Sovyet askerlerinin salıverilmesi de bu askerlerin partizan saflarına katılmasına ve direnişin kuvvetlenmesine yolaçar.

1942 yılının bahar aylarına gelindiğinde savaşın ilk yılının deneyimiyle hareket eden partizanlar küçük grupların birleşmesiyle ilk birliklerini kurmaya başlar. Birlikler büyüyünce eşgüdüm, sayısal avantaj ve örgütlenme hızlanacak yeni iaşe yolları oluşturulacaktır. Ayrıca partizan saldırıları şiddetlenecek ve özellikle demiryolları youn bir şekilde sabote edilerek Alman iaşe hattı sıkıntıya sokulacaktır.

1942 yılıyla beraber Sovyet partizanlarına karşı işgalci Alman yönetimi yerel işbirlikçiler sayesinde harekâtlara başlayacak ve ant,-partizan birlikler kurmaya çalışacaktır. Buna rağmen gelişen Belarus’daki partizan kuvvetler 1942 yılının Kasım ayında 47 bin sayısına ulaşacaktır.

Bu dönemde yine Alman işgali altındaki Polonya’da faaliyet gösteren ve sürgündeki Władysław Sikorski hükümetine bağlı Armia Krajowa ile Sovyet partizanları arasında temas sağlanacak, iş birliği yapılacaktır. Ancak Sovyetler Birliği ile Sikorski hükümetinin arası 1943 yılında açılınca iş birliği kesilir.

Batı Belarus’da Sovyet partizan kuvvetleri 1943 yılında 9 alay, 10 birlik ve 15 özel harekât birimi takviyesi ile yaklaşık 10-12 bin kişilik destek alarak örgütlenir. Silahlı birliklerin sayısının artmasının yanı sıra Sovyetler Birliği Komünist Partisi de yeraltı faaliyetlerini sıklaştırır ve işgale karşı yoğun propaganda faaliyeti yapar.

Stalingrad Muharebesinde kazanılan Sovyet zaferi ve Almanlarla iş birliği yapanlar için gönüllü olarak teslim olmaları durumunda vadedilen af sayesinde partizan kuvvetlerine katılım hızla artar. Alman Ordusu bünyesinde kurulmuş olan 29. SS Waffen Grenadier Tümeninden Sovyet tarafına firarlar gerçekleşir. Bu dönemde Belarus’a 1900 askeri personel paraşütle indirilmiş ve toplam partizan sayısı 150 bini aşmıştır. Alman işgali altındaki topraklarda kurtarılmış bölgeler ilan edilecek hatta partizanlar için hayvancılık ve tarım yapılan kolhozlar kurulacaktır. Belarus Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti’nin Alman işgalinden tamamen kurtulmasından sonra yaklaşık 180 bin partizan Kızılordu saflarına geçer.

Belarus ile birlikte Ukrayna Barbarossa Harekâtından en şiddetli şekilde etkilenen ülkedir. 1941 yılının yaz aylarında başlayan düşman saldırısı ve ardından işgal bölgede son derece yıkıcı etkiler göstermiştir. Ukrayna'da özellikle 1930'lu yıllarda uygulanan kolektivizasyon siyasetine karşı yerel halktaki Sovyet karşıtı fikirler, Nazi işgaline bazı Ukraynalıların kurtarıcı olarak bakmasına yol açmıştır. Ancak Nazilerin Ukrayna'da da uyguladıkları soykırım ve köle işçilik politikaları yerel halkta direniş hareketini güçlendirmiştir.

Ukrayna'daki ilk partizan grupları Chernihiv ve Sumy Oblastlarında oluşturulur. Bu dönemde partizan önderi Sidor Kovpak kurduğu partizan hareketiyle büyük başarılar sağlayacaktır. 1943 yılına gelindiğinde Ukrayna'daki partizan hareketi artık Moskova'dan yönetilmekte ve 150 bin savaşçıya sahip konumdaydı. 1944 yılında artık çok güçlü duruma gelen Ukrayna partizanları Romanya, Slovakya ve Polonya topraklarındaki Mihver Devletleri düzenli birliklerine saldırabilir konumdaydı.

Sovyet partizan hareketi Ukrayna'daki milliyetçi ve bağımsızlıkçı Sovyet karşıtı direnişe karşı olsa da yerel düzeyde iki direniş hareketi ortak davranmaktaydı. Bu durum Ukrayna milliyetçilerinin Waffen SS bünyesinde düzenli orduya katılmasıyla değişir. 1943 yılından sonra Ukraynalılardan oluşan 14. SS Waffen Tümeninin kurulmasıyla beraber Sovyet partizanlar milliyetçi Ukraynalılara karşı da savaşmaya başlayacaktır.

Bryansk bölgesinde Sovyet partizanları cephe gerisinde büyük bir bölgeyi kontrolleri altında tutmaktaydı. 1942 yılının yaz aylarında 14 bin kilometrekarelik bir bölgede 200 bin kişi partizan hakimiyetinde yaşamaktaydı. Burada öne çıkan Aleksey Fyodorov ve Aleksandr Saburov önderliğindeki partizanların sayısı 60 bine yaklaşmaktaydı. İşgal altındaki dönemde Rus topraklarında önemli partizan faaliyeti görülen bölgeler aşağıda sıralanmıştır:

1943 yılında Batı Rusya toprakları yeniden Sovyet denetimine geçmeye başlayınca çok sayıda partizan birliği Ukrayna'daki Nazi işgalindeki topraklara kaydırılır.

Sovyet partizanları Baltık devletlerinde de faaliyet göstermiştir. Estonya’da komünist Nikolay Karotamm önderliğindeki partizanlar küçük gruplar halinde hareket ediyordu. Letonya’da ise partizanlar Arturs Sproģis komutasındaydı. Ayrıca ünlü tarihçi Vilis Samsons da partizan saflarında çarpışacaktır. Letonya’daki partizanlar özellikle demiryolu ulaşımının engellenmesinde başarı kazanmıştır. Litvanya’da Sovyet partizan harekâtları cephe gerisinde kalan Kızılordu askerleri tarafından başlatılır. 1942 yılında güçlenen partizanlar artık Sovyetler Briliğinden destek malzeme ve personel almaya başlar. Partizanlar Moskova’da bulunan Litvanya Komünist Partisi Birinci Sekreteri Antanas Sniečkus tarafından yönetilmekteydi.

Kış Savaşı sonrasındaki yenilgisinden sonra Finlandiya, Mihver Devletlerinin Barbarossa Harekâtı ile Sovyetler Birliğine saldırmasını fırsat bilerek 1941 -1944 yılları arasında sürecek olan ve Devam Savaşı olarak adlandırılacak savaşı başlatır. İlk başlarda başarı kazanan Fin Ordusu, Nazilerin Moskova önlerinde durdurulmasından sonra Alman desteğinin zayıflamasıyla beraber duraklamaya başlar. İlk işgal edilen Sovyet topraklarında 24 bin etnik Rus esir kamplarına konmuştur. Kötü geçen kış ve kötü koşullar nedeniyle 4 ila 7 bin Rus kamplarda hayatını kaybetmiştir. Ayrıca etnik Ruslara karşı ayrımcı davranışlarla birleşince işgal altındaki yerel Rus halk Sovyet partizanlarına destek vermeye başlar.

Yaklaşık 5 bin