eyzbol takımında birinci başlangıç vurucusu , üçüncü başlangıç vurucusu ve yakalayıcı olarak oynamıştır. ABD Ulusal Beyzbol Ligi ligindeki favori takımı Los Angeles Angels of Anaheim and the Minnesota twins'tir.

Vengeance genellikle Schecter markalı gitarları kullanır.







İsmail bin Hammâd el-Cevherî

İsmail bin Hammad el Cevheri (veya İmam Ebu Nasr İsmail Bin Hammad-ül-Cevheri El-Farabi) (ö. 1003-1010), Farab’lı Kazak asıllı Müslüman yazar ve sözlük bilimi uzmanı. Hicaz’da Arapçasını ilerletti, sonra Nişabur’a yerleşerek eserlerini yazdı. Burada "al-Sihah" adlı eserini yazdı. Bu eser Vankulu Mehmed Efendi tarafından 16.yüzyıl'da Vankulu Lügatı adı altında Türkçeye çevrildi ve 1729 yılında bu eser İbrahim Müteferrika'nın matbaada bastığı ilk kitap ünvanını aldı.

Cevheri uçuş denemesi yapmak için kendi imal ettiğı tahta kanatları iki koluna bağlayarak Nişabur'da bir camiinin damına çıktı. Orada toplanan halka: ""Ey ahali benim yaptığım buluşu şimdiye kadar kimse yapmamıştır. Sizin gözlerinizin önünde şimdi uçacağım. Dünyada yapılacak en mühim şey göklere uçmaktadır. Ben de onu yapacağım"" diyerek camiinin damından atladı fakat bir müddet uçtuktan sonra düşerek hayatını kaybetti. Bu deneme kaynaklarda Wright kardeşlerden 900 yıl önce yapılmış en eski uçuş denemesi olarak gösterilir.




Johnny Christ

Jonathan Lewis Seward (d. 18 Kasım, 1984) ya da sahne adıyla bilinen Johnny Christ, Amerikalı Avenged Sevenfold (metal/rock) grubunun bass gitaristidir. Johnny Christ , Avenged Sevenfold grubuna 2002 yılında katılmıştır. Johnny'den önce grupta sırasıyla Matt Wendt, Dameon Ash ve Justin Meacham bassisttiler. Johnny'nin küçüklüğü ve gençliğinde Huntington Beach , Kaliforniya'da geçirmiştir.

Johnny Christ, Huntington Beach, Kaliforniya'daki Marina High School'da okumuştur. Okulu sayesinde Matt Shadows, Zacky Vengeance, Synyster Gates ve The Rev ile tanışmıştır. 2002 yılında Dameon Ash'ın ayrılması üzerine Johnny, Avenged Sevenfold'daki bass gitarist yerini aldı. Johnny, Zacky Vengeance'in kardeşi Matt Baker ile arkadaştı ve Matt Baker ile The Dear & Departed grubundaydılar.

Johnny okulu üst düzeyde bitirene kadar birkaç hafta sahneye çıktı. Onun olmadığı zamanlar sahneye eski bassist Dameon Ash çıktı. Okulunu Avenged Sevenfold basçısı adı altında bitirdi.

Onun hayran olduğu iki büyük bassist Cliff Burton (Metallica'nın bassisti) ve Duff McKagan (Velvet Revolver ve Guns N Roses'ın bassisti)'dı.

Johnny'nin çalma tarzı şarkıya göre değişir.

Johnny'nin ilk kaydı, Waking the Fallen albümünde bulunmaktadır. İmzasını yazarken "Johnny Christ" ismini kullanır. Bu isim ona Zacky'den gelmiştir. Zacky, isimle ilgili açıklamasını All Excess'te şöyle yapmıştır : "That sounds... really ballsy. Everyone's gonna hate that, so... I should definitely go with that!"(O sesler... gerçekten t.plarsı. Herkes bundan nefret eder , çok... Kesinlikle onunla gitsem iyi olur!" Johnny, Orange Country'de oturuyor.







Örümcek ısırığı

Örümcek ısırığı, bir örümceğin avı dışında canlıları ısırması sonucunda meydana gelen ve tıbbi açıdan önemli komplikasyonlara yol açabilen yaralanmadır. Kurbanlar genellikle 
insanlar ve evcil hayvanlardır. Günlük hayatta karşılaşılan örümceklerin yarısı kadarı insan tenine girebilecek güçte kelisere sahiptirler. Isırıkların %98-99 kadarı zararsız olsa da daha nadiren semptomlar, nekrotik yaralara sistemik zehirlenmeye ve bazı durumlarda da ölüme kadar uzanabilmektedir. Potansiyel olarak ölümcül ısırıklara sebep olduğu bilinen dört cins bulunmaktadır.

Hemen hemen her ısırık durumunda öncelikle dikkat edilmesi gereken örümceğin venomudur. Daha nadir durumlarda tıbbi açıdan önem arzetmeyen örümcekler enfeksiyöz hastalıkları bulaştırabilir. Sadece üç örümcek cinsinin zehirsiz olduğu bilinmektedir. Bunlar ya venom salgılarından ya da venomu enjekte edebilecek uygun yapılardan yoksundurlar. Bu örümcekler Uloboridae, Holarchaeidae ve Liphistiidae familyalarında yer almaktadırlar. Ancak bu örümcekler de huzursuz olduklarında rahatsız edici ısırıklara sebep olabilmektedirler. Buna ek olarak Liphistiidae ailesindeki örümcekler deri yoluyla enfeksiyon bulaştırabilmektedir.

Örümcek uzmanları hem kamuda hem de tıp camiasında yanlış ısırık teşhislerinin oldukça yaygın olduğunu belirtmekteler; pek çok başka durum ve hastalıklar örümcek ısırıkları ile karıştırılabilmektedir. Uygun tedavinin uygulanmaması ya da gecikmesi zararlı sonuçlara sebep olabilir. Örneğin (piyoderma gangrenosum, "Staphylococcus" ve "Streptococcus" sebep olduğu bakteriyal enfenksiyonlar (MRSA da dahil), herpes, diyabetik ülser, mantar enfeksiyonları, kimyasal yanıklar, toksikodendron dermatiti, skuamöz hücreli karsinom, lokalize vaskülit, sifiliz, toksik epidermal nekroliz, sporotrikoz ve Lyme hastalığı da dahil) görülen lezyonlar sağlık çalışanları tarafından, "Loxosceles reclusa" ısırığı olarak teşhis edilebilmektedir. Bu durumların çoğu, "Loxosceles reclusa"nın bulunduğu ortamlarda bile sanılandan çok daha yaygındır ve gizemli nekrotik yaraların kaynağı olabilme ihtimalleri daha fazladır.

Örümcek venomu ağ ören örümcekler için öncelikli olarak avların sindirimi ve pusu kuran avcı örümcekler için de öncelikli olarak avların hareketsiz hale getirilmesi için evrimleşmiş kompleks bir toksinler kokteylidir. Dikkate değer bir istisna olan karadullar ("Latrodectus" spp.) dışında genellikle kahverengi keşiş örümcekleri ("Loxosceles" spp.) ve huni ağ örümcekleri ("Atrax" ve "Hadronyche" spp.) gibi avlanan örümceklerin zehirleri ağ ören örümceklerin zehirlerinden daha kuvvetlidir.

Tıbbi açıdan önemli ısırıklara sebep olan örümceklerdeki temel endişe kaynağı örümceğin venomudur. Örümcek zehirlenmesi, bir örümceğin birini ısırdığında yaraya (istemli bir şekilde) venomunu enjekte etmesiyle olur. Her örümcek ısırığında yaraya venom enjekte edilmez ve enjekte olunan venomun miktarı örümceğin türüne ve çevre şartlarına göre değişiklik gösterir. "Solifugae" familyası (bu familyanın üyeleri gerçek örümcek değildir) gibi birkaç istisna dışında, örümcek ısırığından kaynaklanan mekanik yaralanmalar insanlar için tıbbi açıdan önem arzetmez. Bazı örümcek ısırıkları enfeksiyon kapabilecek kadar büyük yaralara sebep olabilir ve ölü avları tükettiği bilinen bazı türlerin enfeksiyöz bakterileri ısırık yoluyla bulaştırması riski vardır. Ancak örümcek venomunun toksistesi insanlar için en büyük risktir; birkaç örümceğin insanlar için ölümcül olan venoma sahip olduğu bilinmektedir.

"Uloboridae", "Holarchaeidae" familyaları ve ilkel Mesothelae alt takımı dışında bütün örümcekler venom üretebilmektedir. (Sıklıkla örümceklerle karıştırılan Opiliones ve Solifugae gibi takımların dahil olduğu diğer araknidler de venom üretmezler). Bununla birlikte sadece türlerin çok az bir oranı insanlar için tehlikeli ısırıklara sebep olabilir. Çoğu örümcek insan derisini delebilecek ağız yapılarına sahip değildir. Venomlar tanımı gereği toksik maddeler olmasına karşın, örümceklerin büyük çoğunluğu tıbbi yardım gerektirecek seviyede toksik venoma sahip değillerdir ve sadece birkaç tür ölüme sebep olabilmektedir.

Örümcek venomları nörotoksik (sinir sistemine saldıran) ve nekrotik (ısırığı çevreleyen dokuya ve bazı durumlarda hayati organlara ve sistemlere saldıran) olmak üzere iki temel prensipten biriyle çalışır.

Örümceklerin büyük bölümü çeşitli nörotoksik venoma sahiptir. Bu venomun sinir sistemine saldırma şekli örümcekten örümceğe değişmektedir. 

Nekrotik venoma sahip olduğu bilinen örümcekler "Loxosceles" ve "Sicarius" cinslerini kapsayan "Sicariidae" familyasında bulunur. Bu familyadaki örümceklerin zehiri dermonekrotik bir ajan olan sfingomyelinaz D içerir. Bu ajan bunun dışında sadece sadece birkaç patojenik bakteride bulunur. Bu familyadaki bazı örümcekler diğerlerinden daha zehirlidir; bir araştırmaya göre, "Loxosceles laeta" ve Afrika yerlisi olan bir takım "Loxosceles" türlerinin zehiri "Loxosceles reclusa" gibi "Sicariidae" familyasında yer alan diğer türlerden çok daha fazla miktarda bu maddeden içermektedir. Bu familyadaki örümceklerin sebep olduğu ısırıklar küçük lokal etkilerden, ciddi dermonekrotik lezyonlara, ve hatta böbrek yetmezliği gibi ciddi sistemik reaksiyonlara ve bazı durumlarda da ölüme sebep olabilmektedir. Sistemik etkiler olmasa bile ciddi "Sicariidae" örümceği ısırıklarında, yumuşak dokuyu yok eden nekrotizan ülser oluşabilir. Bu durumlarda iyileşme aylar ve nadiren yıllar sürebilir ve geride derin yara izi bırakır. Hasar görmüş doku kangrene dönüşebilir ve sonunda da dökülebilir. Başlangıçta ısırık bölgesinde acı hissedilmeyebilir, ancak (ekstrem durumlarda) zaman geçtikçe yara 25 cm (10 inç) büyüklüğe erişebilir. Isırıklar genellikle 2-8 saat sonrasında acılı ve kaşıntılı bir hale gelir, acı ve diğer lokal etkiler 12-36 saat sonra daha kötü bir hale gelir ve birkaç gün sonrasında ise nekroz gelişimi başlar.

Ciddi sistemik etkiler, venomun vücut boyunca yayılmasıyla dakikalar içinde de belirebilir. Orta derceli semptomlar bulantı, kusma, ateş, döküntü ve kaslarda ve eklemlerde ağrı şeklindedir. Nadiren de hemoliz, trombositopeni ve yaygın damariçi pıhtılaşması gibi daha şiddetli semptomlar meydana gelebilir. Zayıf, güçsüz hastalar, yaşlılar ve çocuklar sistemik loxoscelism'e daha duyarlıdır. "Loxosceles reclusa" ve bunun akrabası olan Günay Amerika türleri "L. laeta" ve "L. intermedia" ısırkları sonucunda ölümlerin meydana geldiği raporlanmıştır.

Tıp literatüründe "Tegenaria agrestis" ve "Cheiracanthium" gibi pek çok başka örümcek de nekrotik ısırıklarla ilişkilendirilmiştir. Ancak bilindiği kadarıyla bu örümceklerin ısırıkları "Loxosceles" ısırıklarını takip eden ciddi semptomları göstermemektedir ve her birinin sebep olduğu tehlike seviyesi konusu kuşkuludur. Bu zamana kadar bu örümceklerden izole edildiği bilinen herhangi bir nekrotoksin bulunmamaktadır ve bazı araknologlar ısırık kurbanlarından, aile üyelerinden, tıbbi müdahale ekiplerinden ve diğer araknoloji uzmanı olmayan kişlerden gelen çoğu örümcek tanımlamalarının tartışmalı olduğunu belirt