Ali Polat Ankara Gençlerbirliği’nde, Selim Şatıroğlu, Ahmet Karlıklı Galatasaray’da, Taka Naci, Zekeriya Bali Fenerbahçe’de, Nazmi Bilge Beşiktaş’ta isimlerinden fazlasıyla söz ettirdiler.

1957-58 sezonunda İdmanocağı, Amatör Futbol Şampiyonası'nda birinciliği aynı puan ye averaja sahip olduğu Ankara Karagücü ile paylaşmak zorunda kalmıştır. Bu nedenle kupa ortadan ikiye bölünerek her iki takıma eşit olarak verilmiştir.

1958-59 futbol sezonunda Fenerbahçe mayıs ayına kadar oynadığı 61 maçta hiç mağlubiyet yüzü görmemişti. Sarı lacivertlilerin bu başarısı bir rekor olarak kabul ediliyordu. Ancak İdmanocağı aynı sezonda 65 maçın tamamını kazanarak hem lig şampiyonu Fenerbahçe'nin hem de dünyanın rekorunu kırıyordu. İdmanocağı'nın bu efsane kadrosu Kaptan Sebahattin Canoğlu, İbrahim Küçüktepe, Haydar,Faruk Poyraz, Kenan Aksu, Abdurrahman Çiftçi, Necati Funda, İhsan Öztürkmen, Osman Burma, Ahmet Suat Özyazıcı ve Celal Öztürkmen gibi isimlerden oluşuyordu.

1962-63 sezonunda tüm yurtta birer il takımı kurulması öngörülmüştü. Zamanın Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı Orhan Şeref Apak, Türkiye liglerini güçlendirmek ve tüm yurda yaymak amacıyla bir seferberlik başlatmıştı. Trabzon elbette ki bunun dışında kalamazdı. Ancak İdmanocağı - İdmangücü rekabeti Trabzon futboluna öylesine hakimdi ki bu iki kulübün bir çatı altında toplanması zor görülüyordu.

Bu arada İdmanocağı, 1965 yılında Türkiye Kupası kademe maçında Beşiktaş ile eşleşerek ilk maçı Trabzon’da oynamıştı. 0-0 biten bu müsabakanın rövanşında İdmanocağı güçlü rakibini İstanbul Dolmabahçe Stadı'nda Yaşar'ın golüyle 1-0 mağlup ederek kupadan eledi. Bu sonuçta önemli bir başarı olarak İdmanocağı tarihindeki yerini aldı.

21 Haziran 1966 tarihinde İdmanocağı, Martıspor ye Yıldızspor'un da katılımıyla sarı-kırmızı renkler altında Türkiye 2. Ligi'ne alındı. Ancak resmî bir yazı, süresi içinde tebliğ edilmediği için İdmanocağı’nın 2. Lig’de oynaması durduruldu. 20 Temmuz 1966’da bu kez İdmangücü, Karadenizgücü, Martıspor ve Yolspor'un katılmasıyla Trabzonspor, kırmızı-beyaz renklerle kuruldu. Bu oluşumda İdmanocağı yer almadı. Danıştay'da açılan davada yürütmeyi durdurma kararı alınınca ortam yeniden karıştı. Dönemin Beden Terbiyesi Genel Müdürü Ulvi Yenal araya girerek İdmanocağı ve İdmangücü'nün birleşmemeleri halinde iki kulübün de Türkiye 2. Ligi'ne alınmayacağını bildirdi. Trabzon’daki geceli gündüzlü toplantılar sonrasında 2 Ağustos 1967 günü İdmanocağı ile İdmangücü birIeşmesi gerçekleşti. Böylece İdmanocağı, İdmangücü, Karadenizgücü ile Martıspor’un da katılmasıyla Trabzonspor kurulmuş oldu.

Trabzonspor’un kuruluşunun ardından İdmanocağı, Trabzon amatörüne hizmet etmeye devam etmektedir. Trabzon gençliğine farklı spor dallarında mücadele etme olanağı sağIanmaktadır. Özellikle Trabzon’da basketbol branşının yaşatılmasında büyük katkılar sağlamıştır. Bölgede il birincilikIeri elde etmiştir. İdmanocağı Basketbol Takımı, Deplasmanlı Bölgesel Lig’de oynadıktan sonra, 2003-04 sezonunda 2.Lig'e katıldı. Kısıtlı olanaklarıyla mücadele etmeye çalıştı ancak başarılı olamadı. Yıllar itibarıyla hentbol ve voleybol takımları da oluşturan İdmanocağı bu branşlarda da il bazında başarılı sonuçlar almıştır. Atıcılıkta da millî sporcuları zaman zaman bünyesinde bulunduran sarı-kırmızılı kulüp bu dalda da Trabzonspor'una hizmet etmeye çalışmıştır. Kent ve ülke futboluna tüm zamanlarda önemli oyuncular kazandıran İdmanocağı bu konumuyla örnek teşkil ederek altyapı faaliyetleriyle de beğeni toplamış, sporcunun yanı sıra, çok sayıda yönetici ve teknik adam yetişmesiyle de dikkatleri çekmiştir.

Kulübün bayan voleybol takımı tarihinde ilk kez 2013-2014 sezonunda Sultanlar Ligi'ne yükselmiş ve bu branşta bir ilki başarmıştır. 2014-2015 sezonunda da oynadığı maçlar sonucunda tarihinde ilk kez avrupa kupalarına katılma hakkı kazanan takım 2015-16 sezonunda hem lig hem de avrupa maçları çıkarmıştır. Oynadığı avrupa maçları sonucunda Challenge Cup'da final oynama başarısı göstermiş ve rakibine mağlup olarak finalde bu kupaya veda etmiştir. 2015-16 sezonu lig baraj etabı maçları sonucunda ise ligde kalarak gelecek sezonda ligde boy göstermeyi sağlamıştır.

Kulübün kadın futbol takımı 2007-2008 sezonunda kurulmuş ve tarihinde ilk kez 2009-2010 sezonunda Kadınlar 1. Ligi'ne yükselmiş ve bu branşta bir ilki başarmıştır. Trabzonspor'un kadın futbol takımını 2010-2011 sezonu sonunda kapatması nedeniyle Trabzon şehrini Kadınlar 1. Ligi'nde tek başına temsil etme hakkı kazanan takım, 2016-2017 sezonunda da 1. ligde oynama hakkını kazanmış ligin istikrarlı takımı olmuştur.






Sovyetler Birliği liderleri listesi

Sovyetler Birliği'nin 1977 Anayasası uyarınca Bakanlar Konseyi Başkanı aynı zamanda hükûmet başkanı, Yüksek Sovyet Prezidyumu Başkanı ise aynı zamanda devlet başkanı idi. Bakanlar Konseyi Başkanı'nın görevleri birinci dünya ülkelerindeki başbakanla, Yüksek Sovyet Prezidyumu Başkanı'nın görevleri ise bu ülkelerdeki cumhurbaşkanı ile eşdeğerdi. Sovyetler Birliği'nin yaklaşık yetmiş yıllık tarihinin hiçbir döneminde ülkenin resmî bir lideri yoktu, çünkü siyasi sistemi oluşturan iktidar tüm sovyetler arasında paylaştırılmıştı. Buna karşın her dönem de facto olarak bir üst düzey lider bulunmaktaydı ve genellikle ülkeyi Halk Komiserleri Konseyi Başkanlığı ya da Sovyetler Birliği Komünist Partisi genel sekreterliği makamı vasıtasıyla yönetirdi. Zira Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP); ülkenin kurucusu Vladimir Lenin'in teorize ettiği ve "Ne Yapmalı?" adlı eserinde belirttiği öncü parti ilkesine uygun olarak devletin yönetim organıydı.

1920'li yıllarda Josef Stalin'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi'ndeki etkinliğinin artması ve parti içerisindeki yükselişinden sonra Merkez Komitesi Genel Sekreterliği görevi pratik olarak "Sovyetler Birliği lideri" ile eş anlamlı hale geldi. Çünkü bu makam hem SBKP hem de Sovyetler Birliği hükûmetini üzerinde söz sahibi idi. Genel Sekreterlik görevi 1952 yılında Stalin başkanlığındaki heyet tarafından kaldırıldı, daha sonra Nikita Kruşçev tarafından "Birinci Sekreter" adı altında yeniden kuruldu. 1966 yılında Leonid Brejnev döneminde bu makama eski adı tekrar verildi. SBKP'nin lideri vasfında olan olan Genel Sekreter, 1990 yılına kadar ülkede en üst düzey yönetici konumundaydı. Genel Sekreterlik görevine açıkça bir atıf bulunmaması nedeniyle, bir Sovyet liderinin ölümünden veya görevden çekilmesinin ardından, bu makamın halefi olarak kişi SBKP Politbürosu, Merkez Komite veya başka bir hükûmet ya da parti aygıtının desteğine ihtiyaç duymaktaydı. Mihail Gorbaçov'un etkisiyle Mart 1990 tarihinde Sovyetler Birliği Devlet Başkanı makamı Genel Sekreterlik makamının yeniden şekillendirilmesiyle en yüksek Sovyet politik makam olarak oluşturuldu.

Başkanlığın kurulması döneminde eş zamanlı olarak Halk Vekilleri Kongresi temsilcileri, SBKP'nin toplumunda öncü rolü oynayan parti olduğunu vurgulayarak tek parti yönetimi ile devlet yönetiminde söz sahibi olduğununu belirten Sovyet Anayasası 6. maddesinin kaldırılmasına karar verdi. Bu oylama partinin Sovyetler Birliği ve Sovyet halkı üzerindeki egemenliğini zayıflattı. Yeni tasarıya göre ölüm, istifa ya da görevdeki bir başkanın görevden alınması durumlarında başkanın görevini başkan yardımcısı üstlenecekti, fakat bunun gerçekleşmesinden önce Sovyetler Birliği dağıldı. Başarısız Ağustos 1991 Darbesi'nden sonra başkan yardımcısının yerini Sovyetler Birliği Devlet Konseyi'nin seçilmiş bir üyesi aldı.

Vladimir Lenin 30 Aralık 1922'de Sovyetler Birliği Sovyetleri Kongresi tarafından Halk Komiserleri Konseyi (Sovnarkom) başkanı seçildi. Fakat daha önce silahlı saldırıya uğraması kaynaklı sağlığı gitgide kötüye gitti ve 21 Ocak 1924 tarihinde inme sonucu hayatını kaybetti. Bu dönemde Josef Stalin parti içerisinde daha yetkili bir konuma yükselmekteydi. Bu dönemde gerek ülke gerekse parti içerisinde de jure olarak üst düzey lider olan ve aynı zamanda Lenin'in Sovnarkom başkanlığına seçilmesinde etkili isimlerden olan Aleksey Rıkov, 1920'lerin ortalarında Komünist Parti Politbürosu'nun Sovnarkom'a göre daha fazla yetkili konuma sahip olmaya başlamasıyla eski gücünü kaybetti. 1920'li yılları sonlarına gelindiğinde Rikov sadece Politbüro ve Stalin tarafından alınan kararların altına imza atmakla yetindi.

Lenin'in ölümünden sonra Stalin, SSCB'nin politikalarını belirleyici konuma yükseldi. Politbüro'nun lideri olarak Stalin, parti içerisinde çoğunluk olan taraftarlarıyla birlikte Büyük Temizlik olarak adlandırılan siyasi baskı dönemi başlattı ve partideki yetkili konumunu pekiştirdi. Bu dönem kimi kaynaklarca Stalin kişi kültü olarak anıldı. Haziran 1941'de Nazi Almanyası'nın Barbarossa Harekâtı kapsamında Sovyetler Birliği'ni işgal girişimini başlatması üzerine Devlet Savunma Komitesi Başkanı olarak görev yaptı. Stalin Mart 1953'te yaşamını yitirdi ve ölümünün ardından Georgi Malenkov SBKP Genel Sekreteri seçildi. Birkaç yıl sonra Malenkov'a karşı Nikita Kruşçev tarafından muhalefet süreci başlatıldı.

Kruşçev, Stalin'i ve politikalarını ilk kez açıkça 1956 yılında gerçekleşen SBKP 20. Kongresi'nde kınadı ve destalinizasyon adı verilen Stalin liderliği döneminin sorgulandığı ve mahkum edildiği süreç başladı. Stalin dönemi parti kadroları destalinizasyon sürecini Marksizm-Leninizm'in temel ilkelerden saptırma olarak algıladı ve Kruşçev gerek partide gerek ülkede çok sayıda düşman kazandı. 20. Kongre sonrası dönemin parti kadroları bu yaklaşımı yıkıcı ve istikrarsızlaştırıcı olarak gördü. Anti-Parti Grubu ismiyle anılan eski üst düzey Sovyet politikacılarından oluşan grup 1957'de Kruşçev'i görevden almayı denedi, ancak başarısız oldu. Bu gelişmelerin ardından Kruşçev, Politbüro ile tartışmadan veya onay almadan siyasal kararlar almaya başladı. Küba füze krizi sonrası kendisine yönelik eleştirilerin artmasıyla birlikte 1964 yılında SBKP Genel Sekreterliği görevini bıraktığını açıkladı. Yakın çalışma arkadaşı Leonid Brejnev aynı gün yapılan oylamada SBKP Birinci Sekreteri seçildi; Aleksey Kosigin ye