initski de yüz ifadelerinin eskizlerini yapması için Ukraynalı entelektüellerle onu temasa geçirdi. Repin halktan insanların eskizlerini de yapmak istiyordu ama başlangıçta buna razı olan modeller bulmakta epey zorlandı. Sonunda kırk kadar kara kalem ve bir yağlı boya eskiz yaptıktan sonra 1880'de asıl tablosu üzerinde çalışmaya başladı. Bu ön çalışmalarının çoğu hâlen Moskova'da Tretyakov Galerisi'nde bulunmaktadır. Tablosu 1891'de bitene kadar yüzden fazla karakalem ve yağlı boya eskiz yapmıştı.

Zaporojya Kazakları üzerindeki araştırmaları ve eskizlerinin ardından Repin önce resmin küçük boyutlu (67 x 87 cm) tuval üzerine bir yağlı boyasını yaptı. Bununla eş zamanlı olarak 1891'e kadar sürecek olan büyük boyutlu versiyon üzerinde çalıştı. Ancak, 1880'lerde Repin tablosunu sık sık kenara koyarak başka tablolar üzerinde de çalıştı, Kursk Vilayetinde Haç Yürüyüşü (1881—83), "Korkunç İvan Oğlunu Öldürüyor" (1885) ve Aziz Nikola (1888) gibi.

Resmin en meşhur versiyonu 1891'de bitmiştir ama Repin daha onu bitirmeden, 1988'de ikinci bir versiyona başlamıştır. Bunu yapmasının nedeni, asıl resimdeki bazı ayrıntıların gerçekçi olmadığına dair eleştirilmesiydi. Daha bitmeden tabloyu gören bir eleştirmen, resimdeki iki savaşçının üzerindeki beyaz cüppeleri banyo bornozuna benzetmişti. Repin araştırmalarına dayanarak bu giysilerin Zaporoyja Kazaklarında yaygın olduğunu savunmuş, buna rağmen, bu beyaz cüppelerin olmadığı yeni bir versiyon yapmaya girişmiştir. Kayıtlarda 1893 tarihli görünen bu tablo aslında bitmemiş, sadece o tarihte üzerinde çalışmayı bırakmıştır. Sanatçı tablonun bu versiyonundan memnun kalmamış olmalıydı. Bu tablo önce Tretyakov Galerisi'nde sergilenmiş, 1932'de oradan Harkiv Tarih Müzesi'ne aktarılmış, 1936'dan beri de Harkiv Sanat Müzesi'nde bulunmaktadır.

Repin tablosundaki tipleri çizerken çeşitli modellerden yararlanmıştır. Ancak, bu kişileri aynen tuvaline aktarmamış, onları ön çalışmalarında belirlemiş olduğu Kazak tiplerine benzetmiştir. Repin ve Yavorinitski yıllar sonra yazdıkları anılarında tablodaki karakterler için kullanılan modellerin çoğunu hatırlamışlardır: 
Kasım 1891'de Repin, 298 eserini İvan Şişkin'le ortak bir sergide halka sundu. Repin'in tabloları arasında nihayet bitmiş olan "Zaporojya Kazakları Türk Sultanına Alaycı bir Mektup Yazıyor" da vardı. Bunun ardından tablo hem Rusya hem yabancı ülkelerde (Chicago, Budapeşte, Münih, Stokholm) sergilendi ve büyük beğeni kazandı. 1892'de Rus Çarı tabloyu 35.000 rubleye satın aldı. Bu, o zamana kadar hiçbir tablo için ödenmemiş bir miktardı. Tablo 1917'ye kadar Çarın özel koleksiyonunda kaldı, bunu izleyen devrimlerden sonra Sankt Petersburg'daki Rus Devlet Müzesi'ne aktarıldı. Günümüzde hâlâ orada sergilenmektedir.

Tablonun bu kadar beğenilmesi hem Repin'in hem de ait olduğu Geziciler grubunun itibarını artırdı. Çar, Repin'den Çarlık Sanat Akademisi'nde reformlar yapmasını istedi. Repin bu talebi kabul etti ve çalışmalarının sonunda sanat dersleri dershane yerine stüdyoda verilmeye başlandı ve öğrenciler resim konularını seçmekte özgür oldular. Repin 1907'ye kadar Akademi'de eğitim vermeye devam etti.

Rus Devriminden sonra Bolşevikler de tabloyu ve aktardığı duyguları kutlamışlar ve onu "Rus sanatının bir şaheseri" ilan etmişlerdir.

Dönemin eleştirmenleri tabloyu genelde siyasî bir açıdan değerlendirdiler. Örneğin Vladimir Stasov, bu tablonun Taras Bulba'nın en güzel bölümleriyle kıyaslanabileceğini söylemiştir. Çistiakov ise "resim iyice planlanmamış olsa ve biraz kabaca boyanmış olsa da özgün bir Rus eseridir" demiştir. Herkes Repin'in cesur tekniğini beğendi ama bazı genç sanatçılar, resmi halkın beğenisini elde etmek amacıyla yapmış olması nedeniyle onu eleştirdiler. Bazıları millî bir temayı işlemesinden dolayı memnuniyetlerini ifade etmişler, bazıları ise "özgür" halkların değerlerini övmesinden dolayı mutluluklarını dile getirmişlerdir.

Sonuçta, tabloda sunulan ilkel canlılık ve milliyetçi içerik tablonun resmî beğenisini sağladı ve Çar tabloyu satın alarak Repin'i ödüllendirdi.




İlhamını efsanevi bir mektuplaşmadan alan bu tablonun başarısı, efsanenin daha da yayılmasını sağlamıştır. Cesur ve çılgın Kazakların tablosu ve yazdıkları efsanevi mektup Ukrayna'nın kültürel mirasının parçası sayılmaktadır. Tablonun uyandırdığı milliyetçi duygular Rusya'da hem devrim öncesi hem devrim sonrasında, devlet yöneticilerinden sade halka, askerlerden sanatçılara pek çok kişiyi etkilemiştir.

"Zaporojya Kazakları"nın Stalin üzerinde de büyük etkisi olmuştur. Tablonun konusu olan mektupları ezbere bildiği rivayet olunan Stalin'in Zapojya Kazaklarının Mektubu'nun en beğendiği tablo olduğunu söylemiştir. Stalin'in daçasının yatak odasında tablonun bir kopyası bulunmaktaydı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Britanyalılarla müzakereler sırasında Stalin, Kazakların mektubunun bir kopyasını cebinde taşır ve arada yardımcılarına gösterip "İngiltereyi düzdük!" derdi.

Ukrayna Kazakları ile Osmanlı Sultanı arasındaki bu yazışmanın muhtemelen uydurma olması değerini eksiltmemiştir. Hurafeler toplumların inançlarını ve tutumlarını yansıtmaları bakımından bilgilendiricidir. Örneğin Stalin'in, Repin'in bu tablosunun bir kopyasını çalışma odasında bulundurması ve ziyaretçilerine söz konusu mektupları ezbere okuması, mektubun Rus kültürüne olan etkisinin bir belirtisi sayılabilir. Stalin'in gerçekten bu mektupları ezberlemiş olmasının veya sadece ezberlemiş olduğuna inanılmasının, bu etkiyi göstermek açısından aynı derecede anlamlı olduğu öne sürülmüştür. Repin'in bu tablo üzerinde 13 yıl çalışmış olması da mektupların etkisinin bir diğer belirtisi sayılabilir.





Tооruktug dоlgаy tаñdım

"2011 yılından beri Tıva Cumhuriyeti'nin yeni milli marşı için Men Tuva men bakınız."

Tооruktug dоlgаy tаñdım (Tuvaca: Тооруктуг долгай таңдым; Türkçe: "Tayga (orman) sedir kozalakları ile dolu") Tuva Cumhuriyetinin 2011 yılından önceki ulusal marşıdır. 2011 yılından beri Men Tuva men kabul edilmiştir.

Ben ormanda yürürken 
her zaman memnun olacağım 
çünkü orman bakımından zengin olduğumdan 
hayvan ve her şeyi ihtiyaç
uçurumlar, tayga, ben doğdum.
Ve onlara bakmak benim 
zenginliğim olacak





At eti

At eti, atların insan tüketimine uygun hale getirilmiş beden parçalarına verilen addır. Bazı Orta Asya ülkeleri dışında temel bir gıda maddesi olarak kabul edilmemesine karşın dünyanın pek çok ülkesinde sevilen bir yiyecektir.

At etinin tüketilmediği belli başlı ülkeler Orta Asya dışındaki İslam ülkeleri ve İngilizce konuşulan ülkelerdir. Bazı Amerikan eyaletlerinde satışı yasaktır. Buna karşılık, Fransa, İtalya, Belçika ve Almanya başta olmak üzere çeşitli Avrupa ülkelerinde popüler bir et olup bu alanda uzmanlaşmış kasaplar ve kasaplık olarak beslenen at ırkları bulunmaktadır.

At eti tüketimi özellikle ABD'de büyük tepkiyle karşılaşmaktadır. Fransız mutfağının devamcısı olarak at etine yer veren Quebecliler Kanada'nın diğer bölgeleriyle ve ABD'yle gerilime yol açmaktadırlar. Brigitte Bardot gibi isimler at eti tüketimine karşı kampanyalara öncülük etmişlerdir. Ancak, Japonya gibi geleneksel mutfağında at eti kullanmayan bazı ülkelerde de sevilen bir et konumuna gelmiştir.
At eti, dört İslam mezhebinde genel kabul gören görüşe göre helaldir; Ebû Hanîfe’ye göre ise tahrîmen mekruhtur. Hanefî literatüründen zâhirü’r-rivâye eserlerinde “mek-ruh”, Hasan b. Ziyâd rivayetinde “haram” nitelemesi geçmekte ise de, asıl belirtilmek istenen husus bunu yemenin helâl olmadığıdır. İmâmeyn ise (Ebû Yûsuf ve Muhammed) at eti yemeyi mekruh saymamışlardır. Fakat bazı Hanefî bilginlerin görüşü doğrultusunda olmak üzere Hanefî mezhebinde tenzîhen mekruh görüşü yaygındır. Mâlikî mezhebi içinde de at eti yemeyi haram görenler ve tenzîhen mekruh sayanlar vardır.

""Muhammed Hayber Gazası'nda eşek etini yasak etti, at etini yemeye izin verdi."" (Buhari, Zebaih, 28; Mey'azi, 38, Nikah, 21; Müslim, Nikah, 30; Sayd, 23, 25, 30, 37).




Judith O'Dea

Judith O'Dea (doğum 20 Nisan 1945) ABD'li oyuncu. George A. Romero'nun 1968 yapımı filmi "Yaşayan Ölülerin Gecesi"nde canlandırdığı Barbara rolüyle tanınmaktadır. .

"Yaşayan Ölülerin Gecesi" filminden sonra O'Dea, 1978 yılında televizyon filmi "The Pirate" ve sinema filmleri "Claustrophobia", "October Moon", ve "The Ocean"'da yer aldı.

O'Dea, sözlü iletişim eğitimi veren O'Dea Communications'ın sahibi ve işletmecisidir.





Destiny (Yıldız Geçidi)

Destiny (Türkçe: "Akıbet") Kadim filosundaki eski bir gemi, milyonlarca yıl önce inşa edilmiş ve seyahatine Dünya'dan başlamıştır. Kadimler'in bu gemiyi yapma amacı, evrenin sayısız gezegenine Yıldız Geçit'lerini yaymaktı, böylelikle evrendeki tüm gezegenleri inceleme olanağı bulacaklardı. Geminin inşa süreci bittikten sonra, Kadimler gemiyi Dünya'dan gönderdi ve yeterince uzaklaşıncaya kapar beklemeye karar verdiler. Ancak, bilindiği üzere Kadimler yükseliş ile uğraşıyorlardı, zaman geçtikçe evrene gönderdikleri gemiyi unutmaya başladılar. Bu nedenle Destiny yıllarca yoluna programlandığı şekilde yalnız devam etmek zorunda kaldı. Seyahatine Samanyolu'ndan başlayarak Pegasus dahil birçok galaksiyi gerisinde bırakarak, evrenin uçsuz bucaksız köşelerine doğru ilerlemekte.

Gemi yolculuğu sırasında bazen ağır hasarlar almıştır, açılan delikler sayesinde geminin bazı bölmelerinde vakum etkisene yol açıldı. Hasarlar gemiye saldıran düşmanlar tarafından açılmıştır. Açılan bu delikler geminin otomatik koruma sistemi sayesinde kapatıldı ve geminin sistemi oluşan hasarları algılayarak deliklerin olduğu bölümlerin kapısını kilitledi. Böylece geminin içindeki hava uzay boşluğuna dağılmamış oldu. Gemiye giden ekip bu bölümlerin kapısını bularak beyaz tebeşirle X şekilnde işaretler koydular.

Destiny, düz ve üçgen şeklindedir, aslında ince saplı bir yelpazeyi de andırmaktadır. Geminin kıç kısmı dışbükeysidir, sağ ve sol taraflar ise arka kısmın dışbükeyinin bittiği yerden itibaren belirgin bir şekilde içbükeysidir. Gemi çok uzundur ve dış görünüşü ince bir yaya veya kıç kısmı bir yelpazeye benzemektedir, ön