e atış yasaklanmıştır.(ancak Türkiye poligonlarında tüfek ile atış yasaktır ve sadece tabanca ile atışa izin vardır)
Tüm bu anlatılanlara bakıldığında bazı tabancaların .22LR kalibreye sahip yedek namluyla beraber üretilme nedeni anlaşılmaktadır. Bu tip tabancalar özellikle silah bulundurma yasalarının yasakçı ve sıkı olduğu ülkeler için üretilmektedir ve yedek namlu Ruhsata işlenerek bulundurulabilir. Gerektiğinde silah temizlemek için söküldüğü gibi sökülür ve namlu değiştirilir 22LR şarjörü takılır ve çok daha düşük maliyetli poligon atışı için kullanılabilir. 
Ayrıca bahsedildiği gibi birçok ülke bu kalibrede üretilen tüfekler için ayrıcalık tanımaktadır. örneğin bazı ülkelerde bu tüfeklerle kullanılan az desibeldeki susturucuların dahi bulundurulmasına izin vermektedir. günümüzde pek çok ünlü silah üreticisi sivil kullanım için ürettiği av tüfeklerinin .22LR kalibresini de üretmektedir.
.22LR'nin savaşlarda kullanılma geçmişi pek parlak olmasa da II. Dünya Savaşında çok etkili bir rol oynamış sayılabilir. zira o dönemde susturucu teknolojisiyle daha yeni yeni tanışıldığı için yapılan susturucuların ses kesme oranları çok da yüksek değildi. ayrıca aynı teknolojiyle daha fazla genleşme odasına sahip susturucu üretmek, susturucunun ağırlığına ilaveten yeni bir problem daha doğurmaktaydı. üretilen susturucuların içindeki bölümler yani gaz genleşme odaları büyük fişeklerin iç basıncına dayanamıyor ve patlıyordu. böyle bir ortamda .22LR çok ideal bir seçenek olacaktı zira ürettiği basınç .45 ACP'ye kıyasla çok daha düşüktü ve kendi sesi de zaten düşüktü. William Joseph "Wild Bill" Donovan .22LR kalibre kendinden susturuculu High Standard HDM tabancayı bizzat Franklin D. Roosevelte tanıtmıştı. o dönemde 30 dB'e kadar sesi baskılayan bir model daha icat edilmemişti.Rosvelt mektup yazarken General Donovan'ın 10 kurşu ateşlediği halde Rosveltin bunu fark edememesi onu çok şaşırtmıitı. işte bu sebepten dolayı II. Dünya Savaşı sırasında 22LR komando birliklerinin tartışılmaz ve vaz geçilmez susturucu takılabilen silah kalibresi olmuştur.

Dünyada yıllık .22LR fişek üretim miktarının 2.5 milyar adet olduğu tahmin edilmektedir.

Türkiye piyasasını ele aldığımızda bahsedilen tüm avantajlar yıllık 200 mermi sınırlamasından dolayı silinmekte ve bu nedenle çok tercih edilmemektedir. zira bu fişekler tüm düşük maliyetlerinin yanında kenardan ateşlemeli sistem(Rimfire)e sahip olmalarından dolayı tekrar doldurma olanağı da sunmamaktalar.

Mermi çekirdeğinin ağırlığına ve yapısına göre çıkış hızı 330m/sn ile 530m/sn arasında değişmektedir. Enerjisi ise 104-204 Joule arasındadır.

.22LR’nin etkili mesafesi ansiklopedilerde 140m olarak gösterilmektedir. Bu mesafeden sonra oluşan düşüşü atıcının pratik olarak hesaplayabilmesi mümkün değildir. Ancak bu mesafe tüfeğin tipi ve modeline göre değişmektedir.

Fişeğin atış hassasiyeti de oldukça iyidir.91 metreye sıfırlandığında .22LR 40-grain fişeğin 46 metredeki yükseltisi 69mm ve 140 metredeki düşüsü ise 270mm gibi bir rakamda olmaktadır.

.22LR daha güçlü kalibreler kadar olmasa da oldukça tehlikelidir.370 metrede dahi hızı 150m/sn olmakta ve canlılara ciddi yaralar verebilmektedir. Fişeğin balistik menzili 2,400 metre civarındadır. Ancak 22 LR kalibresi birçok ülkede farklı bir kategoride sınıflandırılmakta ve av ruhsatı verilmemektedir. (genel anlamda birçok ülkede 6mm’nin altındaki çaplara av ruhsatı verilmemektedir. Zira bu kalibrelerle yapılan avlarda çoğu zaman hayati organlara alınan direk atışlar dışında hayvan yaralanmakta ve kaçtığı yerde ölmekte veya acı çekmektedir.)

.22LR mermileri kurşundur ve genelde bakır gibi kayıcı metalle kaplıdır.(Full Metal Jacket) İnce bakır kaplama, merminin namlu içi sürtünmesini azalttığından, süratini artırır ve namlu aşınımını azaltmaktadır. Merminin kurşununun uzun dönemde oksitlenmesine de engel olur. Uzun süre bekleyen fişeklerde kurşun oksitlenmesi oluşup çapın hafif de olsa genişlemesine yol açacağından fişeğin fişek yatağına girmesini dahi engelleyebilse de genellikle namlu içinde yiv-set ile olan sürtünmesinin artmasına bağlı performans düşüşüne neden olur.





Enis Yalım Erez

Enis Yalım Erez (1944, Van, Türkiye), Türk siyasetçi İşadamı.

İstanbul Üniversitesi Kimya Mühendisliği Fakültesi'ni bitirdi. Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'nde 1990-1995 arasında başkanlığı, XX. Dönem Muğla Milletvekili ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığı yaptı. Evli ve 3 çocuk babasıdır.




Bahman Nirumand

Bahman Nirumand (* 18 Eylül 1936, Tahran) İranlı ve Alman gazeteci ve yazar.

Bahman Nirumand, 18 Eylül 1936'da varlıklı bir memur ailesinin oğlu olarak Tahran'da Dünya'ya geldi. Amcası İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Berlin'deki İran büyükelçiliğinde konsolostu. Kendisi 14 yaşında ailesi tarafından liseyi okuması için Almanya'ya orada yollandı. Orada Waldorfschule'yi bitirdi.

Lise bitirme sınavından sonra Bahman Nirumand Münih, Tübingen ve Berlin'de üniversitelerinde Germanistik, Felsefe ve İranioloji tahsil etti. 1960'ta Tübingen Üniversitesi'nde "Avrupa dramasının yeni İran edebiyatına alımının problemleri" (Al. "Probleme der Verpflanzung des europäischen Dramas in die neupersische Literatur") konulu teziyle doktorsını tamamladı. Tahsilinden sonra İran'a dönerek bir yandan Tahran Üniversitesi'nde Karşılaştırmalı Edebiyat Bilimleri'nde doçent, bir yandan da yazar ve gazeteci olarak çalıştı. Mehdî Hanbaba Tehrânî ve Macid Zarbakş'la birlikte kendisini Marxist-Leninist organizasyon olarak gören ve devrimci şahsiyetler yetiştirerek onları devrimci hücrelerde antiemperyalist savaşı şehir gerillası olarak sürdürmeyi amaçlayan "Kader grubu" 'nu ("Goruhe Kadreh") kurdu. 1965'te muhtemel bir tutuklamadan kurtulmak için Almanya'ya döndü.

1967 Ocak'ında yayınlanan "İran: Gelişmekte olan bir ülke modeli veya Hür Dünya'nın diktatörlüğü" (Al. "Persien, Modell eines Entwicklungslandes oder Die Diktatur der Freien Welt") adlı eseri, 1968 öğrenci ayaklanmalarındaki enternasyonalizme büyük etkisi oldu. Nirumand, İranlı Üniversite Öğrencileri Konfederasyonu'na üye oldu. Kitabının tanıtma seyahatlerinde Freimut Duve'nin davetiyle Ulrike Meinhof'u tanıdı ve onunla İran'daki durumlar hakkında görüştü. Urlike Meinhof, bu görüşmenin ardından 1967 Haziran'ında beklenen İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevi'nin resmî ziyaretinden önce şahın hanımı Farah Diba'ya açık mektup yayınlayarak bu yazıda başka şeylerin yanında Mehdiâbâd köylülerinin »İranlı öğünü«nün suda yetişmiş samandan oluştuğunu yazdı. 1967 Ekim'inde "Der Spiegel" dergisinde tenkitçi bir yazıyla Nirumand'ın kitabında İran hakkında yazdıkları birçok bilginin şüphe götürür ya da yanlış olarak değerlendirildi.

1979'da İran İslâm Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra İran'a döndü. Üç yıl orada kaldıktan sonra Nirumand tekrar yurtdışına kaçarak Alman Federal Cumhuriyeti'ne alınmadığından önce Paris'e, sonra da Berlin'e gitti.

Nirumand, kendi ifadesine göre İran'ın hürriyeti için çalışmaktadır. Ahmedinejad etrafındaki güçlerin Batı'dan terör ve tehtitlerin olmasını iddia ederek ancak yapay olarak hayatta kalabileceklerini sanmaktadır. Ayrıca müeyyideler, tehtit ve savaşların rejimi güçlendireceğini ileri sürerek rejimin toplumdaki desteğinin sanıldığından çok daha az olduğunu ileri sürer. Oradaki sanatçıların, kimi kadınların ve genç kitlelerin radikalleştirmeyeceklerini ve hürriyet için çabaladıklarını, Batı'daki İran imajının İslamcı rejime indirmiş olduğunu söylemektedir.

Bahman Nirumand birçok eserin yazarı olup makaleleri "Die Zeit", "Spiegel", "Die Tageszeitung", "Frankfurter Rundschau" ve başka Almanca ya da uluslararası gazete ve mecmualarda yayınlamaktadır. Bunun yanı sıra birçok radyo ve televizyon programlarına katılmıştır. Birçok eseri arasında "Allah'la iktidara" (Al. "Mit Gott für die Macht") adlı Humeyni biyografyasını ve "Tavuskuşu tahtının altında ateş. İran direnişinin yasak hikâyeleri" (Al. "Feuer unterm Pfauenthron. Verbotene Geschichten aus dem persischen Widerstand"), "İran - hapiste çiçekler kuruyor" (Al. "Iran - hinter den Gittern verdorren Blumen" ve "Körfez'de fırtına. Irak krizi ve Ortadoğu barut fıçısı" (Al. "Sturm im Golf. Die Irak-Krise und das Pulverfass Nahost") sayılabilir. Bunun yanı sıra Sadık Hidayet, Gulam Hüseyin Saidi, Samet Behrangi'den Farsça edebî eserleri Almancaya çevirmiştir. Mahmut Dulatabadi'nin "Seyahat" 'ini tercüme etti. 2001'den beri Heinrich Böll Vakfı tarafında her ay yayınlanan "iran-reports" 'un yayımcılığını yapmaktadır.

Bahman Nirumand, Die Welt gazetecesinin baş muhabiri olan gazeteci Mariam Lau'un babasıdır.








Olay TV (anlam ayrımı)





Montferratlı Renier

Montferratlı Renier () (d. 1162 – ö. 1183), Montferratlı V. William ile Babenbergli Judith'in beşinci oğludur. 1180 yılında, Bizans İmparatoru I. Manuil'un damadı olmuş ve Caesar unvanı almıştır. Sonra Bizans güç savaşları sırasında öldürülmüştür.

Manuil, kızı Maria'nın evliliği için, Montferratlı V. William, Conrad ve Boniface evli oldukları için Frederick rahip olduğu için en küçük oğlu 17 yaşındaki Renier'i önerdi. Bizans Vakanüvisi Niketas Choniatēs onu yakışıklı, sarışın (saçı ""güneş gibi parlıyor"") ve sakalsız tanımlar.

Renier, Konstantinopolis'e 1179 yılının sonbaharında vardı, hemen arkasından Manuil'e askeri bir seferde eşlik etti. 27 yaşındaki Maria ile evliliği, Blakernai'de bulunan St.Mary kilisesinde Şubat 1180 tarihinde gerçekleşti. Evlilik, Hipodrom Meydanı'ndaki oyunlar dahil olmak üzere görkemli festivaller ile kutlanmıştır. Bu festivaller, olayın tanığı Kudüs Latin Patriği Surlu Vilyam tarafından detaylı bir şeklide anlatılmıştır. Renier'e Caesar unvanı ile "İoannis" ismi verilmiştir, bazı batı kaynaklarına göre Selanik kendisine muhtemelen hayatını geçindirmesi için mülk olarak verilmiştir. Maria, anne ayrı çok genç erkek kardeşi Aleksios'tan sonra tahtın ikinci varisiydi. Bu yüzden Renier, taht kavgasının tam ortasına bulaştı.

Manuil'in, Eylül 1180 yılında ölmesinden sonra tac genç delikanlı Aleksios'a geçti. Annesi Maria'da tahtın naibi oldu. "Protosebastos" Aleksios Komnenos