k Antokolski'nin yeğeni Pavel Antokolski Rusya'da tanınmış bir şairdir.





Koroner arter baypas ameliyatı

Koroner arter baypas ameliyatı veya gündelik dilde kalp baypas veya baypas ameliyatı (bypass ameliyatı olarak da yazılır), anjinayı ortadan kaldırmak ve koroner arter hastalıktan ölüm riskini azaltmak için yapılan bir cerrahi uygulamadır. Hasta vücudunun başka yerlerinden elde edilen arter veya venler koroner arterlere eklenerek aterosklerotik stenoz etrafından geçilir ve miyokardı (kalp kasını) besleyen koroner dolaşıma daha çok kan gitmesi sağlanır. Bu ameliyat genelde kalp durdurularak, kalp-akciğer makinasınin kullanıldığı kardiyopulmoner baypas ile yapılır; çalışan bir kalp üzerinde koroner arter baypas ameliyatı yapmak için de yöntemler vardır, bunlar "pompasız" ameliyat olarak adlandırılır.




John Bacon

John Bacon (d. 24 Kasım 1740 – ö. 4 Ağustos 1799), İngiliz heykeltıraş.

Somersetli bir tekstil işçisinin oğlu olarak Southwark'da dünyaya geldi. 
On dört yaşında Lambeth'de bir porselen üreticisinin yanında çıraklığa başladı. İlk olarak küçük süs porselenlerini boyamakla işe başladı fakat daha sonraları model yapma aşamasına terfi etti. Farklı saygın heykeltıraşlar tarafından yapılan modelleri, ki bu modeller yan taraftaki çömlekçiye pişirilmesi için gönderilmekteydi, gözlemlemesi zekasının yönünü belirledi. Bu modelleri o kadar başarılı kopyalıyordu ki 1758'de küçük bir Barış figürünü "Society for the Encouragement of Arts"a (Sanatın Gelişimini Teşvik Topluluğu) gönderdi ve bu çalışması ile ödüllendirildi. 1763 ila 1776 yılları arasında topluluk tarafından verilen en büyük ödüllerin dokuz kez sahibi oldu.

Çıraklığı sırasında 1769'da Coade Artificial Stone Manufactory'de (Coade Yapay Taş Fabrikası) çalışırken yapay taşlarla heykel çalışmaları metodunu geliştirdi. Daha sonra bu metot kendisini mükemmelliğe taşıdı.

Bacon 1763 dolaylarında ilk kez mermerle çalışmaya başladı. Bu sanattaki erken dönem çabaları amaç için daha kusursuz bir enstrüman icat etmesi sayesinde modelin formunu mermere dönüştürme tekniğini geliştirmesine yol açtı. Bu enstrüman daha kesin olması, her yöde doğru ölçümler yapması, küçük bir pusula içermesi ve gerektiğinde mermer model üzerinde kullanılabilmesi gibi birçok avantaja sahipti. 1769'da Aeneas'ın Truva'dan kaçışını anlatan bir kabartma ile Royal Academy tarafından heykel için verilen altın madalya ile ödüllendirildi. 1770'te bir Mars figürü sergiledi ve bunun sayesinde "Society of Arts"dan (Sanat Topluluğu) bir altın madalya kazandı. Ayrıca bu figür kendisinin A.R.A.'ya seçilmesini de sağladı.

Başarılarının sonucu olarak Christ Church (İsa Kilisesi), Oxford için Kral George III'ün büstünü yapması istendi. Yaşamı boyunca Kral'ın lütfuna sahip olmasına rağmen klasik stili önemsemediği gerekçesiyle sürekli eleştirildi. Bu suçlamaları "Jupiter Tonans"ın asil bir baş çalışması ve klasik stildeki kusursuz sembolik çalışmaları ile reddetti.

4 Ağustos, 1799'da öldü ve "Whitfield's Tabernacle"a (Whitfield Tapınağı) defnedildi. Ölümünden sonra Bacon'un çalışmaları oğlu John Bacon, Jnr (1777-1859) tarafından devam ettirildi.

St Paul's Katedrali, Londra, İsa Kilisesi ve Pembroke Koleji, Oxford ile Bath Abbey ve Bristol katedrallerinde yer alan çeşitli eserleri Bacon'un gücünün birer tanıklarıdırlar. Çalışmalarının en iyileri belki de Westminster Abbey'de bulunan anıtlar arasındadır.






Christophe-Gabriel Allegrain

Christophe-Gabriel Allegrain (d. 11 Ekim 1710, Paris – ö. 1795, Paris ) daha ünlü olan kayınbiraderi Jean-Baptiste Pigalle'nin etkisi altında neoklasik stili Rokoko cazibesi ve yumuşaklığı ile birleştiren Fransız heykeltıraş.

Allegrain Paris'te manzara ressamlarından oluşan iyi bir ailede dünyaya geldi.

En ünlü eseri mermer "Bather" ("La Baigneuse") adlı çalışmasıdır. Çalışma 1755'te Bâtiments du Roi tarafından kraliyet malikaneleri için sipariş edilmiştir. Modellenmiş bir çizimi ise Salon of 1757'de sunulmuştur. Bittiğinde heykel Salon of 1767'de sergilenmiş ve sansasyonel bir biçimde karşılanmıştır. 1772'de Louis XV eseri Mme du Barry'ye kendisinin Château de Louveciennes'i için sunmuştur. Mme du Barry genellikle "Louis Seize stili" ile ilişkilendirilen ve Neoklasizm'i tanıtan pavyonunu bu eserle tamamlamıştır. Kral'ın ölümünden sonra Mme du Barry 1776'da Allegrain'e bir "pandatif hamama giden" (pendant bather) siparişi vermiştir ki Allegrain bunu 1778 yılında teslim etmiştir ("Resme Bakınız"). Manzara bahçesinde "Vénus" ve "Diane" olarak sunulan eserler Mme du Barry'nin geçmiş duygusal aşkını ve o dönemdeki gösterişsiz durumunu yansıtmaktadır.

Eserlerin küçük ölçekli eskitilmiş yeniden üretimleri bulunmaktadır. Her iki parça da popülerliğini korumuş ve 19. yüüzyıl boyunca tekrar tekrar üretilmiştir. 1860 yılında Goncourt kardeşler "Allegrain'in "Diana" 'sının zarif bacakları"ndan bahsettiklerinde okuyucuların aklına benzer görüntüler gelmekteydi. Joseph Duplessis tarafından 1774 yılında yapılan portresi ressama Académie Royale de Peinture et de Sculpture içinde bir yer sağlamıştır.

Öğrencileri arasında oğlu ve François-Dominique-Aimé Milhomme bulunmaktadır. 1795 yılında Paris'te ölmüştür.





IV. Devlet Giray

IV. Devlet Giray Han (d. 1730 – ö. 1780) Arslan Giray’ın küçük oğludur. İlki 1769 ila 1770, ikincisi 1775 ila 1777 yılları arasında olmak üzere iki kez saltanat sürmüştür. Amcası Kırım Giray Han'ın vefatı üzerine tahta geçmiştir. Kırım Hanlarının 38.'sidir.

Saltanatı Rus Çariçesi II. Katerina ve Osmanlı İmparatoru I. Abdülhamit ile eş zamanlıdır. 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı Osmanlıların aleyhine sonuçlar doğurmuş, bugün Ukrayna sınırları içinde kalan stratejik öneme sahip Hotin Kalesi düşmüş ve Ruslar Dinyeper (Turla) Irmağının batısına geçerek, Avrupa'daki Osmanlı varlığını tehdit eder bir konum elde etmişlerdir. Osmanlı İmparatorluğu’nun zafiyet içinde bulunduğu bir süreçte, Rus Çarlığı ile imzaladığı Küçük Kaynarca Antlaşması dönemine ve Kırım’ın çalkantılı günlerine rastlayan hanlığı, toplam iki yıl 10 ay devam etmiştir.

IV. Devlet Giray istikrarı sağlamak ve hanlığı devralmak üzere İstanbul'dan görevlendirilerek 1775 yılında deniz yoluyla Kırım’a çıktı. Kırım'da bulunan Rus kuvvetleriyle mücadele etti ve savaşa girdi. Ruslardan Kafkasya ile doğrudan teması olan Kefe Limanını geri almayı başardı. Bu ilk başarıların ardından Kırım Han’ı olan II. Sahib Giray tahtı bırakarak İstanbul’ kaçtı. Böylece Devlet Giray, IV.Devlet Giray ’ unvanı ile fiilen Kırım Han'ı oldu. Kırım halkını, Osmanlı’yı ve Rusları ‘hoş tutacak’ acil önlemler alarak ülkede istikrarı yeniden tesis etmeye çalıştı. Çariçe Katerina bu dönemde de Kırım’ı istikrarsızlaştırma siyasetinı südürdü.

Kısa süre sonra mevcut sorunlar ve hoşnutsuzluklar yeniden su üzerine çıktı. Kırım’dan Anadolu’ya göçler durmadı, artarak devam etti. İstanbul’daki Kırım muhacirleri ve ileri gelenleri Osmanlı Devleti üzerinde Kırım'ın kurtarılması ve Küçük Kaynarca Anlaşması'nın iptali talebi yönünde tesirlerini arttırdılar. Ancak, Osmanlı İmparatorluğu artık bu taleplerin üstesinden gelecek bir iradeden yoksundu.

Rusya’nın amacı Osmanlıya bağımlı IV. Devlet Giray'ın yerine batılı bir eğitim almış, kendisine bağımlı olan Şahingiray'ı tahta geçirmekti. Rusya, Osmanlı Devleti'ni Kırım'ın içişlerine karışmakla itham ederken, Osmanlı Devleti de Rusya'yı kargaşalıklar çıkartmakla suçluyordu. Böylesi bir dönemde 1775 yılında Rusya Or Kapı bölgesi (Kırım’ı ana karaya bağlayan Perekop ya da Or Kapı Boğazı) ve Azak Denizi tarafından Kırım’a askeri müdahalede bulundu. Bu müdahaleler Devlet Giray Han’ın otoritesini zayıflatırken, Rusların himayesinde hanlık iddiasında bulunan Şahingiray'ı güçlendirdi.

Rusya’nın bu siyaseti neticelerini verdi ve 1775 yılında Osmanlı taraftarı Kırım kuvvetleri ile Rusların tesiri altındaki ‘Küçük Nogay’ olarak adlandırılan Kuban bölgesindeki Şahingiray'ın taraftarları savaşa tutuştu. Bu savaşta Şahingiray yenilgiye uğradı. O ana kadar Şahingiray'ı destekleyen Kırım dışında yaşayan Nogaylar desteklerini çektiler. Böylece, Devlet Giray hanlık mücadelesini kazanarak resmen han oldu. Çariçe Katerina, Kırım ve Kuban bölgelerine askeri yığınağını sürdürdü. Şahingiray’ın, Kırım dışındaki Nogay boylarından teşkil ettiği kuvvetlerini de II. Katerina yeniden organize etti.

Katerina güçleri 21 Kasım 1776 günü Or Kapı'dan Kırım’a saldırdı. Kırım’ın girişini denetleyen Or Kapı’daki kaleyi ellerine geçirdiler. Kırım’ın taht şehri Bahçesaray’a yöneldiler.

Kafkasya’nın Kuzey’inde yer alan Küçük Nogay Bölgesi olarak adlandırılan Kuban'daki Nogay beyleri de Şahin Giray’a katılarak Rusya ile birlikte harekete geçtiler.

Böylece VI. Devlet Giray Han, hem Kırım’da Rus işgaline karşı yalnız kaldı, hem de Rus siyaseti sonucu kendi halkından güçlerle savaşmak zorunda kaldı. Kırım ve çevresindeki Kırım Hanlığına ait topraklarda tam bir infial hakimdi. Kırımlılar Osmanlı ve Rusya arasına parçalanmış, Kırım kendini savunamaz hale gelmişti. Şahin Giray 1777 Ocak ayında Rus işgal güçlerinin yardımı ve Nogaylar’ın desteği ile Kırım Hanı ilân edildi.

Böylece, Devlet Giray Kırım’ı terk etti, yardım istemek üzere İstanbul'a geldi 9 Nisan 1777 tarihinde İstanbul'a ulaştı ancak hanlıktan azledildi ve Türkiye’de kaldı. Üç yıl sonra, yıl sonra 1780 tarihinde Tekirdağ’ın Vize kasabasında 52 yaşında hayata veda etti. Böylece Osmanlı İmparatorluğu da Kırım'da 300 yılı aşkın süren hakimiyeti de VI. Devlet Giray'ın iktidarı yitirmesi ile son buldu. Uzun çalkantıların ardından 1783 yılında Kırım Hanlığı tarih sahnesinden silinerek, Kırım Rus toprağı oldu.




Kamelya’nın Ölümü

Kamelya'nın Ölümü, Ebüssüreyya Sami’nin yazmış olduğu on adet Amanvermez Avni macerasının ikincisidir. İlk olarak 1913 yılında basılmıştır.

Gece hayatının önde gelen ve gözde isimlerinden Kamelya; annesi, hizmetçisi ve köpeğiyle beraber konağında ölü bulunur. Çok sayıda aşığı olan ve lüks bir hayat yaşamakta olan Kamelya’nın evinde işlenen cinayetlerle ilgili olarak Amanvermez Avni görevlendirilir. Olay yerine gelen Avni, bir arbededen sonra ö