di. The Game, onu Aftermath Entertainment şirketi bünyesine katan Dr. Dre'nin akıl hocalığında iki yıl boyunca albüm üzerinde çalıştı. 2003 yılı sonunda, Interscope Records CEO'su Jimmy Iovine, The Game'i G-Unit üyesi yapmaya karar verdi ve Interscope ile Aftermath Entertainment şirketlerinin ortak girişimleri olan G-Unit Records bünyesine kattı.

Albümün adı başlangıçta "Nigga Witta Attitude Vol. 1" (N.W.A'ye atıf) olarak belirlendi, ancak yasal nedenlerden dolayı "The Documentary" olarak değiştirildi. Albümün 2004 yılı sonunda yayımlanması planlanıyordu, ancak aynı dönemde Eminem'in "Encore" albümü gibi önemli kayıtların yayımlanması nedeniyle albüm, 18 Ocak 2005'e ertelendi. The Game, önceki yıllarda Doğu ve Güney rapçileri tarafından gölgede bırakılan Batı Yakası hip hop'ı canlandırma amacıyla albüm üzerinde çalıştı.

The Game, G-Unit ile anlaştıktan sonra 50 Cent ile birlikte Farmington, Connecticut'taki ev stüdyosunda dokuz şarkı kaydetti. Daha sonra Los Angeles'a döndü ve Dr. Dre ile birlikte albümü tamamladı. 50 Cent, 2005'te "Vibe" dergisine verdiği bir röportajda albüm üzerinde çalışmak üzere Interscope Records tarafından getirildiğini ifade etti. Ayrıca albümün rafa kaldırılmanın ve The Game'in de plak şirketinden atılmanın eşiğine geldiğini iddia etti. Ancak The Game, Funkmaster Flex'e verdiği bir röportajda hiçbir zaman durumunun belirsiz olmadığını ve hiçbir zaman şirketten atılmaya yakın olmadığını söyledi. Ayrıca 50 Cent, "The Documentary" albümündeki on sekiz şarkıdan altısını—"Hate It or Love It", "How We Do", "Church for Thugs", "Special", "Higher" ve "Westside Story"—kendisinin yazdığını ve çalışmaları için uygun krediyi almadığını iddia etti. The Game iddiaları yalanladı ve 50 Cent'in iki şarkının yazımında yardım ettiğini söyledi.

The Game, şarkılarını çocukluğundan rap alanındaki başarılarına kadar yaşadığı deneyimlerden yola çıkarak yazdı. Albüm sorulduğunda The Game, şunları söyledi:

"The Documentary" albümünün kamuoyunca iyi tanınan prodüktörlerle üstlenilen büyük bütçeli prodüksiyonu olumlu eleştiriler aldı. Albümün ilk yarısı "vurgusuz tempolu, gangsta boogie" parçalar içerirken; diğer yarısı "pürüzsüz hale getirilmiş R&B manevraları" içermektedir. Yedi parçanın ortak yönetici prodüktörlüğünü "minimal sinematik" yaklaşımıyla Dr. Dre üstlendi. "Westside Story" parçası "kötü sound'lu bir piyano tınısı", "Dreams" parçası "eşzamanlı olarak akan, ürpertici" bir ritm ve "Hate It or Love It" parçası "pürüzsüz hale getirilmiş bir R&B funk titreşimi" içermektedir. "Higher" parçası "küt küt çarpan synth patlamaları" ve "How We Do" parçası ritmi değişen el çırpmaları ile "uğursuz bir çekiciliğin leziz şekilde ilkel bir 808 modeli ve sinsi bir synth'le güçlenen hipnotik patlaması"nı tanımlayan bir ritmi barındırır. "Don't Need Your Love" parçası Mary J. Blige'ın "Not Gon Cry" parçasından örnekler içerir ve albümün en duygulu şarkılarından biridir. "Church for Thugs" parçası "vurgulu ses yatağı üzerinde bulunan tekdüze ritimli bir tarz" taşırken, "Put You on the Game", "synth'in karanlık ağıtlarını" içeren bir kulüp parçasıdır.

"Start from Scratch" parçası R&B şarkıcısı Marsha Ambrosius vokalleri içermesine rağmen, "geleneksel R&B hareketliliğinden kaçınan", "işitsel bir gözdağı niteliğinde olan" bir ritme sahiptir. IGN bunu "albümün en can sıkıcı kısmı olarak" niteledi. "The Documentary" parçası, bir eleştirmenin sözleri gölgelediğine inandığı "adamakıllı senfonik, teneke sesli ve yoğun destekli bir parça"dır. "Runnin'" parçası "az miktarda R&B yumuşaklığıyla artırılmış, karanlık ve kasvetli bir melodi"ye sahiptir. "No More Fun and Games" parçası hızlı bir ritme sahiptir ve 1990'lı yılların başına ait prodüksiyonlarından ilham alır. Dr. Dre'nin "The Watcher" parçasından örneklenen "We Ain't", Eminem'in "pat pat sesleriyle dolu synth çağlamaları"nı barındırır ve "tüm albümün en tehditkâr ve aldatıcı numaralarından biridir". Nate Dogg, albümdeki iki pürüzsüzleştirilmiş parçada yer aldı: "Special" ve g-funk esintileri içeren "Where I'm From". "Don't Worry" parçası R&B çeşnili bir parçadır ve "minimal prodüksiyonuna" rağmen bir eleştirmene göre "yine de sert vurur". Son parça "Like Father, Like Son", "melodramatik, yaylılarla-dolu" bir ritme sahiptir.

İlk single "Westside Story", "Billboard" Hot 100 listesinde doksan üç numaraya ulaştı. "Rolling Stone" dergisi parçayı "'In da Club'ın basit klavye bölümü, 808 ritmi ve yaylılarla daha stresli ve aldatıcı hâle gelmiş L.A. versiyonu" olarak nitelendirdi. "Hate It or Love It", albümün en popüler single'ı hâline geldi ve Hot 100'de iki numaraya yükseldi. Şarkı, 2006 Grammy Ödülleri'nde En İyi Rap Grup Performansı ve En İyi Rap Şarkısı kategorilerinde ödüllere aday gösterildi. Şarkının Saline Project yönetmenliğinde çekilen video klibi 2005 MTV Video Müzik Ödülleri'nde En İyi Rap Videosu kategorisinde ödüle aday gösterildi, ancak Ludacris'in "Number One Spot" video klibi ödülü aldı. "Put You on the Game" parçası Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks listesinde doksan altı numarada kalarak albümün en düşük liste başarısını gösteren single'ı oldu. "Entertainment Weekly" dergisi parçayı "Kaliforniyalı bir yeni oğlanı — Ludacris değil — şaşırtan bol yağda kızartılmış ve güney güzelliğini almış crunksal bir kulüp parçasıdır". Şarkının video klibi Damon Johnson tarafından çekildi.

"How We Do", Hot 100 listesinin dört hafta boyunca dört numarasında yer aldı. Dünya çapında orta seviye bir başarı kazandı ve birçok ülkede ilk yirmiye girdi. Şarkının video klibi Hype Williams yönetmenliğinde çekildi. Son single "Dreams", 2003 yılında vurularak öldürülen Yetunde Price'a ithaf edildi. Şarkı, Hot 100'de otuz iki numaraya yükseldi. Bir eleştirmen "The Game, keskin zekâ dolu Martin Luther King Jr. türü duygulu konuşmaları ve Malcolm X'in dolandırıcı cazibesini bir arada başardı." yorumunu yaptı. Şarkının video klibi Phillip Atwell tarafından çekildi.

"The Documentary" müzik eleştirmenlerinden çoğunlukla olumlu eleştiriler topladı. Pitchfork Media albüm için "DJ Quik'in 2002 çıkışlı "Under tha Influence" LP'sinden sonra en iyi Batı Yakası sokak-rap albümü" yorumunda bulundu ve albümün prodüksiyonunu da "zengin ve mükemmel bir ses gobleni" olarak değerlendirdi. Allmusic albümün "büyük potansiyelin ipuçlarını veren mükemmel bir çıkış" olduğunu ve "en önemli unsurunun onun nasıl besbelli bir gangsta rap ürünü olduğunu ve çok hızlı iz bıraktığını" yazdı. "Rolling Stone" dergisi The Game'in "büyüleyici kelime oyunları ya da kahkahalar yerine duygusal bir etki bırakmak" çabasında olduğunu yazdı. PopMatters dergisi, "bir kalbe ve lirik içeriğe sahip, kendini bilen, kötü niyetli, nihilist bir gangsta rapçi" yorumunda bulundu. The A.V. Club, albümün prodüksiyonunu "yavaş dönen G-funk ve parlak hiper-soul'un sonik klasiği" sözleriyle överken; The Game'in ünlülerden sıkça bahsetmesini eleştirdi ve "rapçilerden ve albümlerden bahsettiği kısımları çıkarmasını" önerdi. "Bu şekilde 15 ila 20 dakika daha kısa—ve muhtemelen çok daha saygı uyandırıcı olurdu." yorumunda bulundu. "Billboard" dergisi albümün "yılın en iyi rap albümlerinden biri" olduğunu yazdı ve "Entertainment Weekly", "en parlak hip-hop yıldızlarının onu hizaya sokmasıyla The Game, popüler bir başyapıt olacaktır." önerisinde bulundu.

IGN albümdeki konuk sanatçıların sayısının çokluğunu eleştirdi ve "konuk sanatçıların istekleri aslında yükselen yıldızların kendi seslerini kavramayı zorlaştırıyor." OMH Media, "birçok rap albümü gibi The Documentary de çok uzun, ancak ilgiyi yüksek seviyede tutuyor." ve genel olarak "Batı Yakası'nda güçlü bir varlığı tanıtan etkileyici bir çaba" yorumunu yaptı. "Stylus Magazine", "kimse hayal kırıklığına uğramayacak" yazdı ve "pazarlamada apaçık havalanamasa da, hâlâ olağanüstü sağlam ve keyifli" yorumunu yaptı. "The New York Times" gazetesi The Game için "zor ama açık kafiye tarzı çekici ama genel olarak büyüleyici değil... Bu neredeyse kendini asla unutmayan, eğlence için hecelerde asla kendini kaybetmeyen bir rapçi." yazdı. "The Village Voice" rapçinin söz yeteneğini "The Game'in kafiyeleri tamamen doğallıktan altı derece uzaklıkta" sözleriyle eleştirdi. Yahoo! Music sözleri "şok değeri, mizah ya da iç görüden yoksun" diyerek eleştirirken, prodüksiyonu "müzikal olarak, muhtemelen son yılların en büyük hip-hop albümü – yüksek teknoloji ritimlerle uğursuzca aldatıcı ve akılca kalıcı kısımlarının başarısıyla hatasızlığa yakın." diyerek övdü.

The Game, Batı Yakası hip hop sahnesini yeniden canlandırmada itici güç olarak itibar gördü. Albüm yayımlanmadan önce The Game, açılış haftasında yüksek satış beklediğini şu sözlerle ifade etti: "İlk haftada bir milyon albüm satmak istiyorum. Sonraki hafta bir albüm de satsam, iyiyim." Ayrıca, sektörün beklentilerini karşılayamamak konusunda gergin olduğunu açıkladı: "Evet, bazı kelebeklerim var. İlk hafta sayıları konusunda endişeliyim ve bu aldatmacanın beklentilerini karşılayabilmek konusunda endişeliyim." Albüm, yayımlandığı hafta 586.000 kopya sattı ve "Billboard" 200 listesine zirveden giriş yaptı. RIAA albüme 23 Mart 2005'te iki kez platin plak verdi ve albüm, o yılın en çok satan onuncu kaydı unvanına sahip oldu.

"The Documentary" albümü birçok Avrupa ülkesinde ilk on beşe girdi. İngiltere albüm listesinde yedi numaraya yükselen albüm; otuz üç hafta boyunca liste içinde kaldı. Fransa, Hollanda, İrlanda ve İsviçre'de ilk ona girmeyi başarırken; Almanya, Belçika ve Norveç'te ilk yirmiye girmeyi başardı. Kanada albüm listesinin üç hafta boyunca zirvesinde kalmayı başaran albüm; 100.000 sipariş aldı ve 8 Mart 2005'te platin plak kazandı. Albüm, 2006 yılı itibarıyla dünya çapında beş milyon adetlik satış rakamına ulaştı.

Bilgiler "The Documentary" albümünün kitapçığından alındı.

Bilgiler Allmusic'ten alındı.






Doğu Zaman Dilimi

Doğu Zaman Dilimi (İngilizce: Eastern Time Zone), Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'nın doğu bölümü, Güney Amerika Kıtası ve Karayipler'i kapsayan zaman dilimidir. Kışın Eşgüdümlü Evrensel Zaman dilimi ile 5, yaz