tır.

Ives'ın genellikle tek perdeden oluşan oyunlarından ilki New York'ta oynanan "Canvas"'tır. 1972 yılında Circle Repertory Company'de gösterilen oyunu 1975'te oynanan "Saint Freud" izlemiştir.

Ives'ın eleştirmenlerin dikkatini çekmesi 1980'lerin sonlarında Manhattan Punch Line'ın yıllık oyun festivallerinde boy gösteren oyunlarla gerçekleşmiştir. Yazarın popüler tek perdelik komedileri ise 'Sure Thing", "Words, Words, Words", "Variations on the Death of Trotsky", "Philip Glass Buys a Loaf of Bread" ve "Universal Language"'tır.




Athoslular (Yıldız Geçidi)

Athoslular, televizyon dizisi Yıldız Geçidi Atlantis'te yer alan hayalî bir insan ırkıdır. Athoslular tarımla uğraşan teknolojik bakımdan gelişememiş bir toplumdur. Liderleri Teyla Emmagen'dır. Atlantis ekibi bu gezegene geldiğinde Wraith saldırısına uğradılar, daha sonra Athoslular'la birlikte Atlantis'e saklandılar ve tehlike geçince yeniden anakaraya döndüler. Athoslular uzun yaşayabilmek ve gelişebilmek için Wraithler'in dikkatini üzerlerine çekmemek zorundadırlar. Athoslular zeki bir toplumdur, hatta bazıları Wraithler'in önceden gelebileceğini hissetmektedir. Athoslular Yıldız Geçidi'ni kullanarak ticaret yapmaktadır veya dostça ilişkiler kurmak için başka gezegenlere Teyla Emmagen rehberliğinde gitmektedirler.

Athos, televizyon dizisi Yıldız Geçidi Atlantis'te yer alan Pegasus Gökadasındaki hayalî bir gezegendir. Athos gezegeninde yaşayan ırka Athoslular denmektedir.

Pegasus Gökadasındaki tüm insanlar ibi Athoslular da düzenli olarak Wraithler tarafından hasat ediliyordu. Athoslular öncelerde Genii'lerle dosttular, çünkü onların nükleer bomba hazırlayabilecek bir teknolojiye sahip olduklarını değil, tarımla uğraşan kendi halinde bir ırk olduklarını sanıyorlardı. Teyla, Atlantis ekibine katıldığı zaman, ekibin yiyecek sorunu vardı ve Teyla onları Geniilar'a götürmek istedi, burada kendilerine yetecek kadar yiyecek alışverişi yapabileceklerdi, fakat Geniiler'in gezegenine gittiklerinde onların tarımla uğraşan basit insanlar olmadıklarını ve yeraltına bir üs kurduklarını öğrenirler. O günden beri Athoslular Geniiler'le dostluk ilişkilerine sınır koymuşlardır.




Thomas Raber

Thomas Raber (d. 20 Kasım 1972, Steyr) Avusturyalı bir besteci ve prodüktördür. 
1990 lı yıllarda Raber müzisyen olarak (piyano, keyboard, gitar, basgitar ve vokalist) değişik gruplarda çalışmıştır (sloggahouse, climax, K.R.E.W. twitch). Bu gruplar için yaptığı besteleri vardır.
Raber aynı zamanda öğretmen olarak çalışmıştır. Bu dönemde „Das kleine bunte Tierchen“ („Küçük, rengarenk hayvancık“) adlı çocuklar için bir müzikal yaratmıştır (Mira Lobe lisansı ve Jungbrunnen yayıncılığı altında).

Prodüktörlüğünü üstlendiği „Wienerfelder Messe“ adlı pop ayini ile Avusturya’nın kiliselerinde turneye çıkmıştır. O zamandan itibaren Thomas Raber katolik çevrelerde de tanınmaya başlamıştır. Christoph Schönborn‘un ve Ludwig Schwartz’ın doğum günü ayini için görevlendirilmiştir.
Raber şu anda Viyana’da besteci ve prodüktör olarak çalışmaktadır. 2008 yılında Linz şehrinin (2009 Avrupa Kültür Başkenti) pop marşını Yvonne Finsterle icin bestelemiş ve prodüktörlüğünü üstlenmiştir. Televizyondaki magazin programlarına da (TW1-ORF-Austria, Austria9-TV) değişik melodiler bestelemektedir. Raber „Hit Factory“ adında bir prodüksiyon, plak ve kayıt şirketinin sahibidir.







Igor Sikorsky

İgor İvanovich Sikorsky (d. 25 Mayıs 1889 - ö. 26 Ekim 1972), Kiev'de doğmuş Rus asıllı Amerikalı bilim insanıdır. Hem sabit kanatlı hem de özellikle helikopterler olmak üzere havacılığın birçok konusunda öncü olmuştur. Yaptığı en önemli havacılık keşifleri 1913 yılında dünyanın ilk çok motorlu uçağı, uçan botlar ve helikopterler olmuştur. ABD'ye göç ettikten sonra 1923 yılında Sikorsky Havacılık Mühendisliği Şirketi'ni (Sikorsky Aero Engineering Corporation) Long Island'daki bir çiftlikte kurdu ve 1930'lu yıllarda Pan American Havayollarına ait uçan tekneleri geliştirdi. 1939 yılında ilk Amerikan güvenilir helikopteri olan ve günümüzdeki helikopterlerlerde kullanılana benzeyen rotor sistemiyle donatılmış Vought-Sikorsky VS-300'yi geliştirdi.

İgor Sikorsky Rus İmparatorluğundaki Kiev şehrinde dünyaya geldi. Bir doktor ve psikoloji profesörü olan İvan Alexeevich Sikorsky ile tıp okulundan mezun bir annenin 5 çocuğunun en küçüğüydü. Sikorsky'nin babası İvan, Rus ve Polonyalı bir aileden geliyordu ve hem babası hem de dedesi Rus-Ortodoks rahibiydi.

İgor Sikorsky'nin annesi Mariya Stefanova Sikorskaya'nın babası Ukraynalı annesi ise Rustu ve bir doktordu ancak çalışmıyordu. İgor okula gitmiyor ve ev okulunda annesi tarafından eğitiliyordu. Eğitim esnasında annesi özellikle Leonardo da Vinci sanatı ve yaşamı olmak üzere sanat konusuna ağırlık veriyordu ve Jules Verne'nin öyküleri ile de bunları destekliyordu. 1901 yılında, 12 yaşındayken model uçan nesneler tasarlıyordu ve lastik bant ile çalışan bir küçük helikopter yapmıştı.




Lüksemburg'un komünleri

Lüksemburg'un komünleri, ülkedeki en alt düzey yerleşim birimleridir. Türkçe karşılığı nüfusuna göre köy, belde ya da ilçe biçiminde olabilir. Yönetimsel hiyerarşide illerin bir parçası olan kantonların alt birimleridir. Aşağıdaki numaralandırılmış haritada Lüksemburg'un kantonları ve renklerle hangi illerde olduğu belirtilmektedir: sarı Lüksemburg, mavi Grevenmacher ve yeşil Diekirch.




Diekirch ili

Diekirch ili , Lüksemburg Büyük Dukalığı'nın en üst düzey yönetimsel birim olan üç ilinden biridir. Kendi içinde 5 kantona, bu 5 kanton da 43 komüne ayrılmıştır.

Batıda Belçika'nın Valon Bölgesi'nin Lüksemburg iliyle, kuzeyde de Liège illeriyle komşudur. Güneyinde Lüksemburg'un bir diğer ili olan Lüksemburg ve güneybatısında da Grevenmacher ili ile Almanya'nın Rhineland-Palatinate eyaleti bulunur. Kişibaşına düşen ortalama gelir 49.000 $'dır. İldeki kanton ve kantonların sahip olduğu komünler şöyledir:






Bariton (çalgı)

Bariton, viyola da gamba (viyol) adıyla anılan yaylı çalgılar ailesiyle yakın akraba olan ve 18. yüzyıl boyunca Almanya'nın güneyi ile Avusturya'da kullanılmış bir çalgıdır.

Baritonda, tıpkı viyola da gamba gibi akort edilen ve yayla çalınan 6-7 adet bağırsak tel dışında, çalgı sapının açık olan arka tarafı boyunca uzanan 9-28 adet metal tel de bulunur.
Çalgının çalınması sırasında akustik rezonans göstererek sesin daha güçlü, berrak ve canlı çıkmasını sağlayan bu sempatik teller, notaları basan sol elin baş parmağı ile de çalınabilirler.
Bunun dışında, yayı kullanan sağ elle çalınabilen üçüncü bir tel grubunu içeren baritonlar da üretilmiştir.

Bariton, çeşitli dillerde pek çok başka adla da anılagelmiştir; bu adlar şöyle sıralanabilir:
Başka bir ad ise, sempatik tellerin çalgının sesine yaptığı olumlu katkıya vurgu yapan "viola da gamba d´amore"'dir.

Bir hikâyeye dayandırılarak "doğru adı" olduğu vurgulanan ise, "viola di pardone" (af viyolası)'dir.
Bu hikâyeye göre, hayran olunası bu çalgıyı bir suçlu, İngiltere'deki bir zindanda idamını beklerken icat etmiştir. Suçluyu çalgıyı çalarken duyan Lord ise çok etkilenir ve onu hemen affeder.

Baritonun İngiltere'de Daniel Farrant tarafından icat edildiğine ilişkin bir bilgi varsa da bu tartışmalıdır.
Zira, bariton benzeri çalgıların 17. yüzyılın başlarında Almanya (1618 civarı) ve İngiltere'de (1609 civarı) varolduğu bilinmektedir.

Bugün için yapımcısı bilinen en eski bariton, Magnus Feldlen tarafından 1647'de Viyana'da üretilmiş olandır.

1700 yılı civarında, bariton için "IX Partie" adlı bir grup beste Johann Georg Krause tarafından bestelenmiş ve Württemberg Dükü'ne ithaf edilmiştir.

18. yüzyılın son dönemlerinde, Attilio Ariosti ve Johann Joseph Fux'un bu çalgı için besteleri Viyana Opera Evi'nde seslendirilmiştir.

Yapımı ve icrası oldukça karmaşık olan baritonun günümüzde unutulmamış olmasındaki en önemli pay ise, bu çalgı için en fazla eseri bestelemiş olan Joseph Haydn'dır.
Haydn, bu çalgıyı hem çok seven, hem de çalabilen patronu Prens Nikolaus Esterhazy için, 1765-1778 arasında ve çeşitli oda müziği kombinasyonlarında 175 kadar beste üretmiştir.
Bunlar arasında bariton-viyola-viyolonsel için üçlüler 126 adet beste ile en fazladır ama iki bariton için ikililer, bariton-keman-viyolonsel için üçlüler, bariton-korno-viyola-viyolonsel için dörtlüler ve bariton-korno-keman-viyola-viyolonsel-kontrabas için altılılar gibi besteler de bulunur.
Prens'in saray orkestrasında bariton çalan en az beş müzisyen olduğu ve Luigi Tomasini, Joseph Pucksteiner, Anton Kraft ve Anton Neumann gibi başka bestecilerin de bu çalgı için oda müziği eserleri bestelediği bilinmektedir.
Ayrıca, yine Esterhazy saray orkestrasından Andreas Lidl gibi bariton virtüözlerinin Paris ve Londra'ya geziler düzenleyerek konserler verdiğine ilişkin kayıtlar bulunmaktadır.

19. yüzyıl boyunca popülaritesi giderek azalan ve yüzyıl sonunda artık konserlerde nadiren çalınan bariton, 20. yüzyılda tekrar dikkate alınmaya başlanmıştır.
Kimi bestecilerin yeni besteler üretmesinin yanında, 1992'de, amacı bariton üzerine araştırmaları ve bu çalgının icrasını teşvik etmek olan Uluslararası Bariton Cemiyeti kurulmuştur.

Tarihteki ilk tanımlarında "sesinin daha iyi çıkması için metal teller eklenmiş bas viyol" diye bahsedilen baritonda, çok geniş olan çalgı sapının "üst manuel" olarak bilinen ön tarafında tıpkı viyola da gamba gibi akort edilen ve yayla çalınan 6-7 adet bağırsak tel, "alt manuel" olarak bilinen ve açık olan arka tarafında ise yine sap boyunca uzanan 9-28 adet metal tel bulunur.
Çalgının çalınması sırasında akustik rezonans göstererek sesin daha güçlü, berrak ve canlı çıkmasını sağlayan ve bunun için de sempatik tel olarak adlandırılan metal teller, notaları basan sol elin baş parmağı ile de çalınabilirler.
Bunun dışında, yayı kullanan sağ elle çalınabilen üçüncü bir tel grubunu içeren baritonlar da üretilmiştir.

Bahsedilen bu genel özellikler dahilinde, bugün için üç temel bariton çeşidi bilinmektedir: barok, klasik ve "yeniden canlanma" (İng., "revival") dönemi.

"Kralların enstrümanı" olarak bilinen bu çalgının