na göre Şili’deki tavuklar Avrupalılardan çok önce kıtaya gelmiştir.

Bolton Müzesi'ndeki Peru kökenli bir mumyayı inceleyen York Üniversitesi'nden bilimsel bir heyet mumyalama sürecinde bir tür ağaç reçinesinin kullanıldığını ortaya çıkarmıştır. Reçinenin sadece Okyanusya kıtasında ve Yeni Gine’de bulunan bir ağaca ve Oxford Üniversitesi'nde yapılan radyo karbon testine göre tahmini olarak 1200’lü yıllara ait olduğu ortaya çıkartılmıştır.

Akademik çevrelerde genel olarak kabul görmeyen ve Kolomb öncesi dönemde okyanus ötesi temasa dair birçok teori vardır.

Bazı tarihçilere göre Kristof Kolomb Kastilya ve Aragon kral ve kraliçesini çıkacağı okyanus ötesi yolculuğa destek vermeleri için ikna edebilmek amacıyla önceden yapılan seyahatleri örnek göstermiştir. Bazılarına göre ise Kolomb 1492 yılından önce Kanada veya Grönland’a gitmiştir. Bunu savunanların dayanağı ise Bartolomé de las Casas’dır. Casas 1477 yılında Thule adını verdiği adadan 100 deniz ligi öteye gittiğini yazar. Bu yolculuğun yapılıp yapılmadığı belli değildir ancak Kolomb’un 1476 yılında Bristol’a gittiği bilinmektedir. İngiltere’deki Bristol limanı Venedikli gezgin John Cabot’un 1497’de yola çıkarak Vikinglerden sonra ilk kez Avrupalıların Kuzey Amerika’ya ayak bastığı seyahate ev sahipliği yapmıştı. Bristol ve İzlanda arasında bu dönemde yoğun bir ticaret olduğu da bilinmektedir.

Avrupalıların okyanus ötesi seyahatlerde başarılı olduklarına dair dedikodular Kolomb zamanında da bulunmaktaydı. Avrupa ile Cipangu (Japonya) arasında Antilia isminde bir yerleşim olduğu ve burada bulunan Yedi Altın Şehir efsanesi o dönemde yaygındı.

Amerika kıtasının tarihine dair ilk eserin yazarı İspanyol asilzade Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés 1526 yılında yazdığı “"La Historia general de las Indias"” adlı eserde döneme ait bir efsaneye de yer verir. Buna göre İngiltere’ye doğru yola çıkmış olan bir İspanyol gemisi fırtınada yolunu kaybederek yarı çıplak yerlilerin olduğu bir yere çıkar. Burada erzak ve su depolayan gemi aylar süren yolculukta kaptanını ve mürettebatının çoğunu kaybeder. Gemi Portekiz’e ulaştığında geriye kalan mürettebat ağır hastadır. Kaptandan sonra geminin idaresini alan kişi Kolomb’un yakın arkadaşı olduğu için Kolomb’un evinde misafir edilir ve ölüm döşeğinde seyahatlerini ona anlatır. Bu anlatımın efsaneden öteye gitmediği de Oviedo tarafından ifade edilecektir.

Ortaçağda çok sayıda Arap kaynak Endülüs olarak bilinen günümüz İspanyasından Atlantik Okyanusuna doğru yapılan seyahatlerden bahseder. Bu seyahatlere çıkan ilk kaşiflerden birisinin Kurtubalı Khashkhash Ibn Saeed Ibn Aswad olduğu ve 889 yılında Palos’dan okyanusa doğru açıldığı ve muhteşem hazinelerle döndüğü iddia edilir. Granadalı Ibn Farrukh 999 yılında Kanarya Adalarına giderek yerel kral Guanariga ile görüşmüş ve Mayıs 999’da Granada’ya geri dönmüştür. . Ünlü Endülüslü haritacı El İdrisi de Atlantik Okyanusuna açılan Arap gemilerinden bahseder.

Antik dönemde dönemin önemli uygarlıkları olan Roma İmparatorluğu, Helenler ve Kartacalıların Amerika kıtası ile temasları Amerika’daki bazı arkeolojik buluntularla iddia edilse de kanıtlanamamıştır.

1933 yılında Meksika’daki Toluca Vadisinde kilden bir insan başı heykeli bulunmuştur. Eski yerleşim biriminde bulunan bu heykel Roma dönemi uzmanı Bernard Andreae ve Avusturyalı antropolog Robert von Heine Geldern tarafından incelenmiş ve MS 2. yüzyıl Roma dönemi sanatına uyduğu tespit edilmiştir. 1999 yılında yapılan yaş belirleme testlerinde heykelin yaşı MÖ 870 ile MS 1270 arasında tespit edilmiştir.

Brezilya açıklarında Roma dönemine ait gemi batıkları olduğu iddia edilen batıklara dalmak ve araştırma yapmak Brezilya hükümeti tarafından yasaklanmıştır.

Özellikle Orta Amerika’da Afrika etkilerinin temelleri arasında Olmek kültürünün bazı özellikleri, Afrika kökenli bitkilerin bu bölgede bulunması, Arap kaynakları ve Avrupalıların Amerika’da karşılaştıkları siyah tenli insanlardır.

Arap kaynakları 1311 yılında Yeni Dünyaya seyahat eden Mali donanmasından bahseder. Buna göre Mali İmparatorluğuna bağlı 400 gemi batıya doğru okyanus ötesinde yeni bir toprak keşfederek Mali’ye geri döner. Bu haberin üzerine dönemin hükümdar olan II. Abubakari tahttan feragat ederek batıya doğru keşif yolculuğuna çıkar. 1324 yılında Mali kralı Mansa Musa, Arap tarihçilere yaptığı aktarımda atalarının Batı Afrikadan Atlantik Okyanusuna doğru iki büyük sefer yaptığından bahseder.

1421 adlı eserinde İngiliz amatör tarihçi Gavin Menzies 1421 yılında Amerika’ya Çinli amiral Zheng He komutasındaki donanmanın çıktığını iddia eder. Menzies’in iddiaları akademik çevreler tarafından reddedilmektedir.

Alaskalı antropolog Nancy Yaw Davis, New Mexico’daki Zuni halkının Japonlarla dil ve kültür olarak benzerlik sergilediğini iddia eder. Zuni dili bulunduğu bölge dillerinden ayrıksı ve yalıtılmıştır. Ayrıca komşu halklardan da kan, yerel hastalık ve din olarak ayrılırlar. Davis, bölgeye Japonya’dan geçen Budist rahiplerin ve baskılardan kaçan köylülerin geçmiş olabileceklerini ve Zuni halkını etkilemiş olabileceğini iddia eder.

Onuncu İnka İmparatoru Túpac Inca Yupanqui’nin, 1480 yıllarında Pasifik Okyanusuna açılarak dokuz ay ila bir yıl arasında sefer düzenlediği iddia edilir. Bu seyahatte Galapagos Adaları veya Polinezya Adalarını fethettiği iddia edilir. Seferlerden geri getirdiği iddia edilen altın vb. ganimetler Amerika’da bulunamamıştır.

Tarihçi Pomponius Mela, Galya valisi prokonsül Quintus Caecilius Metellus Celer’in Cermanya kıyılarına sürüklenen çok sayıdaki Hint'in (Indi) kendisine Süev kralı tarafından hediye edildiğini yazar.

Mormon öğretisine göre Eski Dünyadan Yeni Dünyaya üç grubun geldiğini iddia eder. Mormon inancına göre ilk gelen grup Babil’den ayrılıp Amerika’ya gelen Jareditler; ikinci ve üçüncü grup ise Ortadoğudan Amerika’ya gelen İsrail halkları olan Lehitler ve Mulekitlerdir.





Trombotik trombositopenik purpura

Trombotik trombositopenik purpura (TTP ya da "Moschcowitz sendromu"), kanın pıhtılaşmasına ilişkin nadir görülen bir hastalıktır. Vücut genelinde küçük damarlarda mikroskobik ve yoğun kan pıhtılaşmasıyla kendisini gösterir.

TTP vakalarının çoğu ADAMTS13 enziminin inhibisyonundan ileri gelir. Rahatsızlığın seyrek görülen bir türü, ADAMTS13'ün işlev bozukluğunun nesilden nesile geçmesiyle ortaya çıkar. Eğer geniş von Willebrand faktör (vWF) multimerleri dirençliyse, pıhtılaşmada artış eğilimi vardır.

von Willebrand faktör (vWF), damar yüzeyinde bulunup koagulasyon (pıhtılaşma) kaskadındaki Faktör 8'i aktive eder. ADAMTS13 ise normal durumlarda vWF'ün bu işlevini durdurarak aşırı pıhtılaşmayı önler. ADAMTS13 enzimindeki işlev bozukluğunda ise vWF aşırı aktive olarak Faktör 8 spontan olarak uyarılır. Böylece başlayan pıhtılaşma kaskadı damar çeperinde trombositlerin pıhtı oluşturmasına neden olacaktır.

Mikroskobik pıhtılardan geçen kırmızı kan hücreleri, zarlarına zarar veren ve damar içi hemoliz ile hücrelerde bölünmeye yol açan kayma gerilimine maruz kalır. Kan akışında tromboza ve hücresel hasara bağlı olarak oluşan azalma, hedef organ hasarı ile sonuçlanır. Tedavi şu anda desteğe ve plazmafereze dayanır. Böylece ADAMTS13'e karşı dolaşan antikor sayısının azaltılması ve enzimin kan düzeyinin tazelenmesi hedeflenir.




Demirışık, Mezitli

Demirışık, Mersin ilinin Mezitli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Demirışık Köyü'nün kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte oldukça eskilere dayanmaktadır. Mahalleye ilk yerleşenler şimdi belediyelik olan Değirmençay (Erçel) beldesinden hayvanlarıyla birlikte yaylaya çıkanlardır. Önceleri yaylalık olarak kullanılmıştır. Daha sonra iklim ve arazi şartlarının tarım ve hayvancılığa uygun olmazı nedeniyle bu yaylacılardan bazıları geriye dönmemiş ve Demirışık Köyü kurulmuştur. Köy çok geniş bir hududa sahiptir. Köy hududu doğuda Yüksekoluk Köyü, güneyde Değirmençay (Erçel) Beldesi, batıda Fındıkpınarı Beldesi ve kuzeyde Arslanköy Beldesi'ne dayanmaktadır.

1960-1970’li yıllara kadar Demirışık merkezde ikamet eden köy halkı arazinin yetersiz kalması nedeniyle köy hududundaki boş arazilere dağılarak Koççatağı, Mehrican, Avurtmuş, Yıldırım ve Gücük mahallelerini oluşturmuştur.

Demirışık Köyü Mersin’in kuzeyinde Toros dağlarının eteğinde Mersin merkez’e 52 km uzaklıktadır. Daha önce Mersin merkez ilçeye bağlı iken 2007 yılında merkez ilçenin Toroslar, Akdeniz, Yenişehir ve Mezitli olarak dört yeni ilçeye ayrılması sonucu Mezitli ilçesine bağlanmıştır. Köy merkezi 1050 rakımlı olup yüksek mahalleleri 1400 rakıma kadar çıkmaktadır.

1- Arslanköy yolundan Çağlarca (Sunturas)'a dönülür 13 km gidilir.

2- Fındıkpınarı girişinden sağa dönülür 9 km gidilir.

Mahalleye, Mersin'den (eski garaj içi) kış aylarında 3, yaz aylarında 4 olmak üzere, düzenli olarak dolmuş seferleri yapılmaktadır.

Akdeniz iklimi hakim olmakla birlikte kışları bir metreye kadar kar yağdığı görülmektedir. Ancak yağan kar Akdeniz ikliminin etkisiyle kıza sürede erimektedir. Yazları yayla olmasından dolayı nispeten serin geçmektedir. Köy geniş bir orman havzasında bulunduğundan etrafı çam ormanlarıyla kaplıdır. Yüksek kesimlerde ardıç, katran ve ladin yetişmektedir.

Demirışık Köyü yaklaşık 470 haneden oluşur. Nüfusuna göre hane sayısının fazla oluşu, yayla evlerinin fazla oluşundan kaynaklanır. Köy nüfusu, 2000 yılı sayımına göre 370 iken, 2008 yılı adrese dayalı nüfus sayım sistemine göre 289 olarak belirlenmiştir. Bu azalmada ekonomik nedenlerle Mersin'e göç ve doğum oranındaki azalma önemli rol oynamıştır. Ancak yaz aylarında Mersin'in sıcak ve nemli ikliminden kaynaklanan yayla kültürü nedeniyle bu nüfus ikiye - üçe katlanmaktadır.

Demirışık Mahallesinin ekonomisi tarıma dayanmaktadır. Mahallenin ana geçim kaynağı şeftali bahçeleridir. Şeftali yetiştiriciliği köy ekonomisinin yaklaşık %70’ini oluşturur. Bunun yanında elma, kiraz, erik ve sebze yetiştiriciliğide yapılmaktadır. Önceki yıllarda hayvancılıkta köy ekonomisinde önemli bir yere sahip iken, günümüzde yok denecek kadar azalmıştır. Mahallenin orman m