"" denen bir grup kadın bu konuda işe alındı. 
Bu durum 1967'ye kadar sürdü. '80li yılların ortalarında sayısal modelleri geliştirilen parkmetrelerde EEPROM yongaları kullanıldı. 1990'larda ise parkmetreler bütün dünyaya yayılarak milyonlarca satıldı. Elektronik para ya da cep telefonu gibi ödeme alternatifleri gündeme gelerek uygulanmaya başlandı. Otopark sorunu yaşanan yerlerde kaldırım kenarlarının park yeri olarak kullanılması, hem yerel yönetim ve özel kişi/kurumlara gelir kaynağı oldu, hem de otopark sorununu bir anlamda çözdü.

Parkmetreler, kullanım süreci içinde vandalizme hedef haline gelmiş aygıtlar oldu. Kırılarak içlerindeki paralar alınan parkmetreler, zaman zaman da direkleri kesilerek komple çalınıp götürüldü. Fransa'da park süresi dolan araçları GPRS ya da wi-fi gibi yöntemlerle polise bildiren parkmetrelerin üretilmesi söz konusu olmuştu.
Birçok yerde mahkemelere parkmetreler hakkında itiraz davaları açıldı. Yerel yönetim ve özel kurumların bu yolla haksız kazanç elde ettiği esasına dayanan itirazların çoğu sonuçlanamasa da, kazanılan davalar bulunmaktadır.
Bir para yuvasına atılan para ile belirli bir süre yasal park yapılmasına izin veren parkmetreler olduğu gibi, kredi kartı, akıllı kart, cep telefonu ile ödeme gibi yöntemlerle çalışan sistemler de bulunmaktadır.

Bob Dylan, bestelediği şarkısı olan "Subterranean Homesick Blues"'da belirgin bir şekilde parkmetreyi ele almıştır. Beatles topluluğu da "Lovely Rita" adlı şarkılarının konusu olan bir "metrik kız" dan bahsetmektedir. Ayrıca Parmaklıklar Arkasında adlı Paul Newman'ın başrol oynadığı filmde olayların örgüsü, Newman'ın parkmetrelere zarar veren bir vandalı canlandırmasıyla başlar.






Sanatçının Stüdyosu

Sanatçının Stüdyosu ya da Ressamın Stüdyosunda Gerçek bir Alegori (Fransızca: L'Atelier du peintre), Fransız ressam Gustave Courbet'nin 1855 yılında yaptığı tablosu. Şu anda, Paris'teki Orsay Müzesi'nde sergilenmektedir.

Courbet, 1854'ün sonlarında başladığı eseri altı haftada tamamladı. "Dünya çizilmek üzere benim stüdyoma geliyor." diyen ressam, tabloda sanatsal hayatındaki esin kaynaklarının alegorik temsillerini yaptı. Tablonun sol tarafında toplumun her kesiminden insan figürleri vardır. Ortada Courbet bir manzara resmi üzerine çalışmaktadır. Yanında duran çıplak modl ise akademik sanat geleneğinin bir sembolüdür. Sağ tarafta ise aralarında George Sand, Charles Baudelaire, Champfleury, Pierre-Joseph Proudhon ve koleksiyoncu Alfred Bruyas'nın da yer aldığı ressamın arkadaşları ve ortakları bulunmaktadır. 
1855'teki Paris Dünya Fuarı'nın jürisi sanatçının on bir çalışmasını fuara kabul etmesine rağmen bu tabloyu reddetti. Courbet, reklam yapmak için Jacques-Louis-Alfred Bruyas'nın da yardımlarıyla resmi serginin yakınlarında kendi sergisini açtı. Bu sergi Reddedilenler Sergisi'nin (Salon des Refusés) de habercisi oldu. Tabloya çok az övgü geldi ve Eugène Delacroix çalışmayı destekleyen birkaç ressamdan biri oldu.

Gerçekçilik akımının resim sanatındaki öncülerinden olan Courbet, ressamların gerçek dünyada gördüklerini yansıtmadığı başarısızlıklarını betimleyen bir eleştiri gibidir. Stüdyo dağınık ve kirli olmasına rağmen tablodaki ressam güzel bir manzara resmi yapmaktadır. Bu tablo, Courbet'nin hem gerçekçilikte hem de reddettiği klasik tarzda başarılı olduğunun bir kanıtıdır. Diego Velázquez'in "Nedimeler" ("Las Meninas") isimli tablosundan esinlenilen tablo Edouard Manet'nin iki erken dönem çalışmasını da etkiledi: "Yaşlı Müzisyen" ve "Tuileries'de Müzik".





Reaktif

Reaktif aşağıdaki anlamlara gelebilir:




Ayıraç (kimya)

Kimyada ayıraç (veya reaktif, reajan,reaktant), belli bir bileşik ile karakteristik bir reaksiyona girebilen, ve bu sayede o bileşiğin varlığını hatta miktarını belirlemeye yarayan ve reaksiyondan ürün üretmeye yarayan bir bileşiktir. Analitik ayıraçlarin örnekleri arasında Fehling ayıracı ve Tollens ayıracı sayılabilir. Organik kimyada ayıraçlar birer bileşik veya karışım olabilirler, organik bir reaktanın değişime uğramasını neden olurlar. Organik ayıraçlara örnek olarak Collins ayıracı, Fenton ayıracı ve Grignard ayıracı gösterilebilirken katalizörler ayraç değildir.




Norrbotten ili

Norrbotten ili, (İsveççe: "Norrbottens län") İsveç'in en kuzeyinde yer alan Norrbotten ve Lapland bölgeleri üzerinde kurulu olan bir ildir. İlin tek komşusu Västerbotten ili olup, ilin doğusunda ayrıca Botni Körfezi kıyıları yer almaktadır. İl ayrıca Norveç ve Finlandiya ile de komşu olup Finlandiya ile komşu olan en tek İsveç ilidir. İlin yönetim merkezi Luleå'dur.

Coğrafi olarak, Norrbotten ili, Norrbotten bölgesinin tamamı üzerine ve Lapland bölgesinin üçte ikisi üzerine kuruludur.

Norrbotten ili, yüz ölçümü olarak İsveç topraklarının dörtte birinden biraz daha az alan kaplar. Böylece İsveç'in en büyük ili olan Norrbotten ili, buna karşılık seyrek bir nüfusa sahiptir. Bu seyreklik özellikle Lapland bölgesinin iç kısımlarında belirgin olarak görülür.

İklim koşulları oldukça sert olup, tipik bir sert karasal iklimdir. Yine de yaz aylarında görülen iki-üç aylık güneş, kimi tarım ürünlerinin yetişmesine izin verir. Bu tarım ürünlerinin arasında tahıl yer alır. Ayrıca il sınırları içinde patates ve şalgam da önemli birer tarımsal üründür. Ancak tüm bunlardan daha fazla paya sahip olan çim ekimi, hayvancılıkta yem olarak kullanılmaktadır.

İl içinde Torne, Lule, Kalix, Pite, Skellefte, Ume, Sangis, Råne, Åby ve Byske gibi nehirler yer alır.

İldeki nüfus son özellikle son yüzyılda bir artış gösterdi. 2002 yılı nüfus sayımlarına göre il içinde 250,000'den fazla kişi yaşamaktadır. 1912 yılında bu sayı 166,641, 1892 yılında ise bu sayı 110,000 kadardı. Özellike 1960'lardan beri iç bölgelerin nüfusu ivmeyle artmaya devam etmektedir.

Ortaçağ'da Norrbotten bölgesinin bir terra nullius (nüfussuz bölge) olduğu düşünülmektedir. Alan, bu dönemlerde son derece seyrek bir biçimde Samiler ve Kvenler gibi Fin kökenli halklar tarafından yerleşilmiş durumdaydı. Ortaçağ'dan itibaren bölgeyi ele geçirmeye ve burayı Hıristiyanlaştırmaya çalıştı. Ancak günümüzde halen bu bölgede yerel Fin kavimleri bulunmakta olup, geleneklerini sürdürmektedir.

1809 yılındaki Fin Savaşı sırasında Västerbotten ilinin parçası olan bölge, büyük tarafı İsveç'in olmak üzere Finlandiya ile paylaştırıldı. 1810 yılında il kendi başına bir il konumuna alındı. Bugün halen bu bölgenin adı söylendiğinde Finlandiya'daki bazı topraklar da kastedilir.

Her ne kadar bu ildeki odun, hidroelektrik enerjisi ve mineraller, İsveç'in sanayileşmesine katkı sağladıysa da, Norrbotten sürekli olarak ülkenin güney yarısından geri kaldı. İşsizliğin yoğun olduğu ilde günümüz gençlerinin çoğunluğu ülkenin güneyine yerleşmeyi planlamaktadır.

Norrbotten ilindeki kültür, İsveç'in geri kalan taraflarından oldukça farklı özelliklere sahiptir. Yörede Sami ve çeşitli Fin kavimlerinin kültürel etkisine rastlanır. Ayrıca yörede hem Fin dillerinin hem de İskandinav dillerinin eski lehçe örneklerine rastlanır ve birtakım insan tarafından anadil olarak konuşulur. İldeki insanların büyük kısmı kendilerini İsveçli olarak değil Norrbottenli olarak tanımlarlar.

İlin deniz kıyılarında Luleå ve Piteå kentleri yer alır. Luleå'nun eski kent merkezi olan ve günümüzdeki merkezin 10 km kuzeyinde yer alan Gammelstad, UNESCO'nun Dünya Miras Listesi'nde yer alır.

Sami, Meänkieli ve Fince birçok belediyede resmi olarak işlem görür. Ayrıca Arjeplog, Gällivare, Jokkmokk ve Kiruna belediyelerinde Sami dili, azınlık dili olarak resmiyet kazanmıştır. Yine Gällivare, Haparanda, Kiruna, Pajala ve Övertorneå belediyelerinde de Fince resmi azınlık dilidir.

İlin bir yönetim kurulu bulunmaktadır. Bu kurul, İsveç yönetimine bağlı olup, yöresel anlamda sağlık, eğitim, güvenlik ve ulaşım gibi konularda yöre ihtiyaçlarını karşılamaktadır. İl, vali tarafından yönetilmektedir. İl meclisinin adı "Norrbottens Läns Landsting" şeklindedir.

Aşağıda ildeki belediyeler nüfuslarıyla beraber yer almaktadır:







Ermeni Lejyonu (Almanya)

Ermeni Lejyonu (), 1941 ve 1944 yılları arasında Nazi Alman ordusunun 808., 809., 810., 811., 812., 813., 814., 815., 816., I/125., I/198., ve II/9. piyade taburlarını kapsayan ve II. Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesinde Almanların Kızıl Ordu'dan ele geçirmiş olduğu Ermeni esirlerden oluşturduğu silahlı güç. 
Aralık 1941'den başlayarak toplam 20 bin kişiden oluşturulan güç, Alman SS ve SD tarafından eğitilmiş ve Wehrmacht'ın Kırım ve Kuzey Kafkasya savaşlarına katılmıştır..

II. Dünya Savaşı'ndan önce Almanya'da bulunan Ermeni mültecilere Naziler “Ari göçmen” statüsü vermişler ve Berlin'de onların Ermenice "Azat Hayastan" (“Bağımsız Ermenistan”) ve "Hayrenik" (“Vatan”) adlı gazetaları yayınlanırdı. Filolog Artaşes Abetyan ve Albay Tigran Bagdasaryan başkanlığında “Ermeni Millî Komitesi” ve Ermeni Lejyonu yaradılmıştır. Lejyonun oluşturulmasında, bu amaçla Almanya'ya gelen eski Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti'nin liderlerinden Drastamat "Dro" Kanayan olmakla, yurtışında yerleşen Taşnaklar gönüllü şekilde yakından iştirak etmişler..

Kahire'de bulunan Taşnak Merkezi, Nazi Almanyası'na karşı müttefiklerin tarafını tutmaya kararlaştırdı. Ancak Bükreş'te oturan "Dro" Kanayan başta olmak üzere Balkanlarda bulunan bazı yerli Taşnakçılar, Kahire merkezin kararınına rağmen SSCB'ye karşı Almanya ile işbirliğine taraftar olduğunu açıkladılar.

1942'de Hossank (Ermeni Ulusal Sosyalist Hareketi) hareketinin kurucusu olup Almanya Propaganda Bakanlığı'nda Fransızca ve Ermenice yayın spikerlğini yapan Sovren Begzadyan Payhar Alman makamlarına başvurarak Odessa ile Rostov arasındaki Ermenilerin Hossank altında toplanmasını ve birlikte Ermenistan'ı zaptmeyi teklif etti. Payhar, Şark Bakanlığı tarafından Ermeni esirlerinin önderi tanıdığını iddia ettiyse de Şark Bakanlığı sonradan bunu yalanladı.

1942'de Mavi Durum için hazırlıkların yapıldığı dönemde, Tsehagron hareketinin kurucusu olup Bulgaristan'da oturan Garegin Nejdeh, Alman makamlarına başvurarak 20-30 kişilik silahlılarla Ermenistan'a sızdırıp