The Long Dream" ve ölümünün ardından 1961'de yayımlanan kısa öykü toplamı "Eight Men"'di

Şubat 1959'da, yazarın temsilcisi Paul Reynolds, Wright'a dört yüz sayfalık "Island of Hallucinations"'ın taslağı için oldukça kötü bir eleştiri gönderdi. Buna rağmen Wright, Mart 1959'da bu taslak üzerine kurgulanmış bir romanı geliştirmeyi sürdürdü. Mayısta Paris'i terk edip Londra'ya yerleşmeye karar verdi. Yazara göre Fransız politikacılar gittikçe Amerikan baskısı altına giriyordu ve Paris'te yaşayan ABD'li siyah yazarlara karşı çeşitli saldırılar başlamıştı. 26 Haziran 1959 günü yazar bir amipli dizanteri nöbeti geçirdi. Kasım 1959'da eşi Londra'da bir apartman dairesi buldu, ancak yazar gerek hastalığı gerekse İngiliz iltica memurlarıyla yaşadığı çeşitli sorunlar sebebiyle İngiltere'de yaşamaktan vazgeçti.

19 Şubat 1960'ta Wright, Reynolds'tan "The Long Dream"'in New York'ta sahnelenmeye başlayan tiyatro uyarlamasının çok kötü eleştiriler aldığını ve uyarlamayı yapan Ketti Frings'in sonraki gösterileri iptal ettiğini öğrendi. Yazar bu sırada "The Long Dream"'in yayımlanabilimesi için de Fransa'da uğraş vermekteydi. Bu sorunlar sebebiyle, Doubleday ile anlaşmak için bitirmek zorunda olduğu "Island of Hallucinations"'ı tamamlayamadı.

Wright Haziran 1960'ta Fransız radyosu için, kitapları ve edebiyat kariyeri ile ilgili bir dizi konuşma kaydetti. Bu konuşmalarda ABD'de ve dünyada ırkçılık konusuna da değindi ve özellikle Amerika'nın Afrika politikasını eleştirdi. Eylül sonunda, Sorbonne'da okumak üzere Londra'dan Paris'e taşınan kızı Julia'nın masraflarını karşılayabilmek için, Nicole Barclay'in sahip olduğu plak şirketinin çıkardığı plakların kapaklarına tanıtım yazıları yazdı. Yazar maddi sıkıntılarına rağmen, Kanada radyosundan gelen bir dizi program teklifini, radyonun Amerika etkisinde olduğundan şüphelendiği için geri çevirdi. Aynı sebeplerle, Hindistan'da Lev Tolstoy anısına düzenlenen Kültürel Özgürlük Kongresi'ne de davetli olmasına rağmen katılmadı.

Edebiyatla ilgilenmeyi sürdüren Wright, Kyle Onstott'a "Mandingo" isimli kitabını Fransa'da yayımlaması için yardımcı oldu. Yazarın son önemli çabası, American Church in Paris'te öğrencilere ve üyelere sunduğu "Siyah Sanatçı ve Entelektüelin Birleşik Devletler'deki Durumu" isimli dersti. Wright burada, Amerikan toplumunun, mevcut ırkçı durumu sorgulamak isteyen her siyahı yeniden köleliğe döndürerek durdurmaya çalıştığını savundu. Bu savına örnek olarak komünisterin "Native Son"'a sürekli saldırmalarını ve James Baldwin gibi yazarların kendisiyle devamlı tartışmaya çalışmalarını gösterdi.

1957'de Afrika seyahati sırasında yakalandığı amipli dizanteri hastalığı, sonraki üç yıl boyunca çeşitli tedaviler uygulanmasına rağmen yazarın sağlığının gitgide bozulmasına sebep oldu. 1960'ta 52 yaşındayken Paris'te kalp krizi geçirerek öldü ve Père Lachaise Mezarlığı'na gömüldü. Kızı Julia babasının öldürüldüğünü iddia etti.

Wright 1939'da Rus Yahudisi kökenli modern dans öğretmeni Dhima Rose Meadman ile evlendi ancak çift kısa süre sonra boşandı. Yazar ikinci evliliğini Polonya Yahudisi bir göçmenin kızı olan ve Komünist Parti'nin Brooklyn sorumlusu olarak çalışan Ellen Poplar ile 1941'de yaptı. Çiftin Julia (1942) ve Rachel (1949) adlarında iki kızı oldu.

Wright 1950'lerden itibaren, Avrupa'da yaşamaya başlaması ve daha uluslararası bir bakış açısına sahip olması sebebiyle Amerika'daki zencilerden ve kendi kökeninden uzaklaşmaya başladı. Bu yıllarda dünya çapında politik açıdan ünlü bir kişi oldu ancak edebi eserlerinde düşüş görülmeye başladı. Yazarın bu sebeple ABD'de azalan etkisi, 1960'larda yeniden güçlenmeye başladı. Bu dönemde ortaya çıkan militan zenci bilinci sebebiyle Wright'ın eserleri yeniden ilgi çekti. Wright'ın "Native Son" gibi eserleri edebi yönüyle ve tekniğiyle değil, savunulan fikirler ve tavır sebebiyle etkili oldu.

1970'lerde ve 80'lerde Wright hakkında çeşitli araştırmacıların hazırladığı yazılar önemli edebiyat dergilerinde yayımlandı. Çeşitli üniversitelerde yazar hakkında konferanslar düzenlendi. "Native Son"'ın senaryosu Richard Wesley tarafından yazılan film uyarlaması Aralık 1986'da gösterime girdi. Bazı romanları, ABD'deki kimi üniversitelerde zorunlu kitap olarak okutuldu.

Son dönemde yazarın eserlerinin felsefi yönden de incelenmesi gerektiğine dair görüşler ortaya çıktı. Örneğin Paul Gilroy'a göre yazarın eserlerindeki felsefi derinlik daha önceki incelemelerde ya gözden kaçırılmıştı ya da yanlış değerlendirilmişti. Yazarın temel amacı, beyazların gözündeki sabırlı, gülünç ve boyun eğen zenci mitini, zencileri beyazlara doğru biçinde betimlemek suretiyle yıkmaktı.

Nisan 2009'da Wright'ın portresi ABD'de bir posta pulunda yer aldı. 61 sentlik pul, edebi sanat serisinin yirmi beşinci pulu olarak hazırlandı. Pulda yazar, "Native Son"'ın geçtiği yerleri anımsatan bir Şikago görüntüsü önünde betimlendi.

Wright hayatı boyunca birçok roman ve öykü yazdı. Bunlardan bazılarını tiyatroya da uyarladı. Bunun yanı sıra birçok makale ve kurgu dışı metin de yazdı. Eserlerinden bazıları ölümünden sonra yayımlandı. Ayrıca Wright'ın "Native Son" ile "Black Boy" gibi eserlerinin ilk baskılarında çıkarılmış olan ve ırkçılık, cinsellik veya politika konusunda sarsıcı içeriğe sahip bölümler de 1991 yılında bu kitapların eksiksiz baskılarında yer aldı. Novellası "Rite of Passage" ise ilk defa 1994'ta basıldı.

Yazar yaşamının son yıllarında Japon şiir türü haikuya ilgi duydu ve bu formda 4.000'den fazla şiir yazdı. Bunlar arasından kendi seçtiği 817 tanesi 1998'de "Haiku: This Other World" adıyla yayımlandı. Wright'ın gezi yazılarından bir derleme ise 2001 yılında Mississippi University Press tarafından basıldı. Yazarın ölümüyle yarım kalan ve zenci bir polis memuru ile cinayet işlediğini düşündüğü oğlunun hikâyesini anlatan "A Father's Law" isimli kitabı, Wright'ın kızı Julia tarafından 2008'de yayımlandı. Julia ayrıca, yazarın politik kitaplarının da gündemde kalmasını sağlamak için HarperCollins ile anlaştı ve Wright'ın üç kitabı "Three Books from Exile: Black Power; The Color Curtain; and White Man, Listen!" başlığı ile tek cilt olarak Şubat 2008'de yayımlandı.









Emmanuel Eboué

Emmanuel Eboué (d. 4 Haziran 1983, Abidjan), Fildişi Sahilli millî futbolcudur. Aynı zamanda Belçika pasaportu da bulunmaktadır. Aslen defansta sağ bek ve orta sahada sağ açık pozisyonlarında oynayan oyuncu, yeri geldiğinde defansif orta saha, stoper ve sol bek mevkilerinde de görev yapabilmektedir. Kıbrıs ekibi Türk Ocağı Limasol oynamaktadır.

Eboué futbol hayatına Kolo Touré'nin de oynadığı ünlü ASEC Mimosas takımının alt yapısında başlamıştır. 2002 yılında ASEC'in Belçikalı besleyici takımı KSK Beveren'e transfer oldu ve bu takımda 3 sezon forma giydi. Belçika'da gösterdiği performansla Arsenal gözlemcilerinin dikkatini çekti ve Arsène Wenger'in isteğiyle bu takıma transfer oldu. 

Eboué Arsenal formasıyla ilk maçına, sözleşme imzalamasından birkaç gün sonra bir FA Cup maçında Stoke City karşısında çıktı. Fakat ilk sezonunda daha çok Arsenal'in rezerve takımıyla maçlara çıkan Eboué, sadece 1 lig maçında forma giyebildi. 2005-06 sezonunda Lauren'in sakatlanmasıyla kendine şans doğan Eboué, Lauren'in sakatlığının uzun sürmesiyle sezonun geri kalanında da formayı bırakmadı. 2006-07 sezonuna da iyi bir başlangıç yapan Eboué, Eylül ayında "Arsenal Ayın Oyuncusu" seçildi. Fakat daha sonra millî maçta yaşadığı sakatlık yüzünden Ekim ayında forma giyemedi. 2006 ve 2007 yıllarını ara ara sakatlanarak geçiren Eboué, sağlam olduğu dönemlerde çoğunlukla maçlara ilk 11'de çıktı. Mayıs 2007'de sözleşmesini uzatarak kendisine güvenini gösteren Arsène Wenger, Bacary Sagna'nın takıma katılmasıyla Eboué'yi sağ açık pozisyonunda denemeye başladı. 2008-09 sezonunda çok başarılı bir performans gösteremeyen Eboué, sakatlıktan kurtulan sağ açık Theo Walcott'un arkasında yedek kalmaya başladı. 2010 yılı sonunda bir kez daha Arsenal'le olan sözleşmesini uzattı ve takımdan ayrılacağı yönündeki spekülasyonları bitirmiş oldu. 2010-11 sezonunda toplamda 27 lig maçında görev alan Eboué, 1 de gol attı. 

2011 yazında Gervinho'nun Arsenal'e transferiyle gözden düşen ve 27 numaralı forması da Gervinho'ya verilen Eboué, Tottenham ve Roma takımlarından gelen teklifleri geri çevirerek 16 Ağustos'ta 3,5 milyon euro karşılığında Galatasaray'a transfer oldu ve takımla 4 yıllık sözleşme imzaladı.Galatasaray'da ilk defa Real Madrid ile yapılan Santiago Bernabéu Stadyumu kupası maçında forma giyen oyuncu bu maçta Arda Turan'ın boşalttığı Sol açık mevkiinde forma giymiş ve Selçuk İnan'a asist yapmıştır.2011-2012 sezonunun başlarındada Sol açık mevkiinde forma giyen oyuncu sol açıkta bekleneni verememiş ve Sağ açığa çekilmiştir. Sağ açık mevkiindede başarılı olamayan Eboue, Fatih Terim tarafından Beşiktaş derbisinde kendi pozisyonu olan Sağ bek'e geçmiş ve bu mevkiide başarılı performans göstererek ilerleyen maçlarda da bu mevkiide oynamıştır.Eboue, Galatasaray'daki ilk resmi golünü Süper Lig'in 2011-12 sezonunun 13. haftasında oynanan Gençlerbirliği deplasmanında kaydetmiş ve takımı maçtan 1-0 galip ayrılmıiştır. İkinci golünü ise 14. haftada oynanan Galatasaray-Fenerbahçe derbi maçında kaydetmiş ve takımı maçtan 3-1 galip ayrılmıştır. Eboue 2011-2012 sezonun başında İstanbul Büyükşehir Belediyespor maçında forma giymiş fakat millî takımına çağırılmış ve yaklaşık 1 ay boyunca Galatasaray'dan uzak kalmıştır.Fildişi sahili millî takımıyla finale kadar çıkan Eboue, finalde elenmiştir ve Türkiye'ye geri dönmüştür. Türkiye'ye geldiğinden 1 gün sonra Mersin İdman Yurdu maçında forma giyen oyuncu bu maçta ufak bir sakatlık geçirmiş ve yerini Sabri Sarıoğlu'na bırakmıştır. Süper lig'in 30.haftasında Galatasaray'ın 2-0 galip geldiği Gençlerbirliği maçında forma giyen Eboue maçtan sonra şu açıklamalarda bulunmuştur ; "Allaha şükretmek istiyorum. Bize sahada mücadele etme gücünü O veriyor. Bugün önemli bir galibiyet aldık. Önemli bir nokta da karşılaşmayı gol yemeden tamamlamamız oldu" Takımının Süper final'de oynad