2-1676 Osmanlı-Lehistan Savaşı'nı sonlandıran barış antlaşması. 27 Ekim 1676'da bugün Ukrayna'da yer alan Zurawno kentinde imzalandığı için Zurawno Antlaşması olarak da bilinir. Türkçe adını ise Zorawno kentine Türklerin verdiği İzvança adından alır.

Lehistan'ın (Polonya) Osmanlı İmparatorluğu'nun himayesindeki Ukrayna Kazaklarına müdahalesi nedeniyle 1672'de çıkan savaşta Türk orduları kısa sürede Podolya'nın tamamını ve Ukrayna'nın önemli bir kısmını fethetmiş, Lviv ve Lublin kuşatılmış, Lehistan Krallığı ağır koşulları haiz Bucaş Antlaşması'nı imzalamak zorunda kalmıştı.

Sonrasında ise ordusunu toparlayan Lehistan 1673'te karşı saldırıya geçmiş ve kaybettiği toprakların bir kısımını geri almayı başarmıştı. Osmanlı İmparatorluğu bunun üzerine tekrar bölgeye yoğunlaşmış ve Türk ordusu 1675 yılında geniş bir bölgeyi yeniden fethetmiş, Lviv önlerine gelmişti. Şeytan İbrahim Paşa komutasındaki Türk ordusu 1676 yılında ise bölgeye tekrar taarruz ederek Lviv'in güneyinde Zurawno'ya kadar ilerlemiş ve Leh Kralı III. Jan Sobieski kumandasındaki Leh ordusunu kuşatmıştı. Zor durumda bulunan, ayrıca kaybettiği toprakları geri alamayacağını anlayan Lehistan-Litvanya Birliği barış teklif etti.

Barış teklifinin Osmanlı İmparatorluğu tarafından da kabul edilmesi üzerine 17 Ekim 1676'da antlaşma imzalandı. Antlaşma, Bucaş Antlaşması'nın koşullarını bir ölçüde hafifletmekle birlikte Osmanlı İmparatorluğu lehine idi.

Buna göre, Bucaş Antlaşması ile Osmanlı Devleti'ne terk edilen Podolya'nın Türk toprağı olduğu tescillendi, yine Osmanlı İmparatorluğu'na bırakılan Kazaklar'ın hüküm sürdüğü Ukrayna topraklarının üçte biri Lehistan'a geri verilirken, üçte ikisi yine Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğine tevdi edildi. Bucaş Antlaşması hükümleri arasında yer alan yıllık vergi ise kaldırıldı.

Bu savaştaki galibiyete karşın, Osmanlı İmparatorluğu önemli ölçüde tahribata uğrattığı Lehistan'ın Avusturya ile ittifaka girmesine neden oldu ve bu ittifakın sonuçlarını İkinci Viyana Kuşatması sırasında ağır bir şekilde ödedi. Lehistan'ın güçsüz duruma düşürülmesi, uzun vadede ise Rusya'nın ve Avusturya'nın Lehistan ve Osmanlı İmparatorluğu aleyhine güçlenmesine yol açtı. Lehistan'ın 1772, 1793 ve 1795 yıllarındaki taksimleriyle bağımsızlığını yitirmesinin ardından, Osmanlı toprakları Rusya'nın taarruzlarına iyice açık kaldı.





Peri Kızının Şaşkınlığı

Peri Kızının Şaşkınlığı (Fransızca: "La Nymphe Surprise"), Fransız ressam Édouard Manet'nin 1859 -1861 yıllarında yaptığı yağlıboya tablosu. Tablo, şu anda Buenos Aires'teki Arjantin Ulusal Galerisi'nde sergilenmektedir. Bu tabloda Manet, Danyal'ın İncili'nde anlatılan Suzanna karakterinin klasik pozunda oturmuş bir çıplağı betimlemiştir. Tablodaki model, daha sonraki yıllarda ressamın karısı olacak Suzanne Leenhoff'tur.

Ressam, bu kişisel çalışmasıyla hiçbir zaman Paris Salonu'na başvurmadı. Tablo ilk kez 1861 yılında her yıl Sankt-Peterburg'da düzenlenen İmparatorluk Akademisi Sergisi'nde gösterildi. Eser, Paris'te ise sadece 1867 yılında yapılan ressamın kişisel sergisinde yer aldı. Manet, 1871 yılında düzenlenen mal varlığında tabloya 18.000 frank fiyat biçti. Bu değer o anda stüdyosunda bulunan 94 tabloya biçilen değerden daha yüksek bir rakamdı. Manet'nin vefatının ardından tablo sadece 1250 franka satılabildi.

Tabloda, Kuzey Avrupalı ressamların özellikle de Rubens'in çıplak kadına bakış açısının etkisi büyüktür. Manet, Rubens'in aynı motifleri işleyen eserlerinin gravürlerini görme şansına erişmişti. Bu açıdan bakıldığında da "Şaşırmış Peri", ressamın kendisinden önce gelen büyük ressamlara saygısının ifadesi olarak görülebilir. Üstelik, Rubens'in eşi de tıpkı Suzanne Leenhoff'un Manet'ye modellik etmesi gibi sanatçıya bu tarz tablolarında poz vermişti. Suzanne Leenhoff'un da Hollandalı olması eserin, bu ekolün uzantısı olmasının bir başka sebebi olabilir. Manet'nin, daha sonraki yıllarda kendisi, eşi ve oğullarını resmettiği "Le Pêche" isimli resimde de Rubens'in iki çalışmasından etkilendiği bilinmektedir.

Dini bir figür olan Suzanna karakterinin, geleneksel betimlemelerinde bakışları her zaman çerçevenin içinde kalır ve yukarı ya da aşağı ya da kenarlara bakmasına rağmen asla dışarı bakmazdı. Manet'nin Suzanna temsili ile Rubens'in temsili arasındaki en büyük fark budur. Rubens'in çıplakları hiçbir zaman izleyicinn gözlerine bakmazken, Manet, bu çıplakla beraber konuyla ilgili kendi geleneğini oluşturmuş oldu.

Manet'nin bilinen bu ilk nü çalışmasında, izleyiciyi şaşırtan, kadınla göz göze gelmeleri oldu. Bu eser, ressamın daha sonra yaratacağı iki önemli çıplağın habercisi gibidir: "Kırda Öğle Yemeği" ve "Olympia". Manet, bu iki tabloda izleyiciyi de resmin bir katılımcısı yapma konusunda uzmanlaşmıştır. Bu da sanatçının "Şaşırmış Peri"'de ne yaptığının farkında olduğunun bir kanıtıdır. Manet'nin çıplağı kendisinden önce gelen ustaların tarzında çizilmiş olmasına rağmen kadının bakışlarında geleneksel Suzanna bakışının olmaması tabloyu özel kılmaktadır. Rosalind Krauss bu eserle ilgili şu yorumu yapmıştır: "Model ile ressam arasında bir yakınlık olduğu fark edilir ama aynı zamanda yeni başlamış bir ilişkinin gizliliği de vardır."

Tablonun daha büyük ölçülerdeki başka bir eserin parçası olduğuna dair söylentiler vardır. Bu söylenti, Manet'nin yakın arkadaşı Antonin Proust tarafından da doğrulanmıştır. Proust'un açıklamalarına göre Manet, 1860'dan önce Musa'nın dalgalardan kurtuluşunu anlatan bir tablo üzerine çalışıyordu. Daha sonra ise bu eserden vazgeçti ve sadece peri figürünü keserek sakladı.

Manet, bu tablonun ardından model olarak Victorine Meurent ile çalışmaya başladı. Ressamın iki modelini betimlemesi arasında büyük farklar vardır. "Kırda Öğle Yemeği" ve "Olympia"'dan iki sene evvel çizilmiş olan "Şaşırmış Peri"'de, Suzanne vücudunu gizlemeye çalışmaktadır, gözlerinden korku okunur ve yüzünde iffetli bir ifade vardır. Öte yandan, "Kırda Öğle Yemeği"'nde Victorine'nin pozu, Suzanne'nin pozunun aynadaki yansıması gibi olmasına rağmen Victorine'in yüzünde küstah bir ifade vardır. Victorine Meurent'nin modellik yaptığı tablolarda Kuzey Avrupalı ressamların değil, İtalyan rönesans ressamlarının etkisi vardır. Bu da bu üç tabloyla Manet'nin kuzey ve güney ekollerinin milletsel ve ırksal farklarını dile getirmesine yardımcı olmuştur.

"Şaşırmış Peri", Manet'nin ilk ve tek geleneklere uygun çıplağı olmasına rağmen, gelecekte çizeceklerinin habercisi gibidir. 




Max Payne 3

Max Payne 3 Microsoft Windows, Xbox 360 ve PlayStation 3 için 15 - 18 Mayıs 2012'de, PC versiyonu ise 1 Haziran 2012'de piyasaya sürülen Rockstar Vancouver tarafından geliştirilen ve Rockstar Games tarafından da yayımlanan Üçüncü şahıs nişancı türünde bir video oyunudur.
Finlandiyalı 
oyun geliştiricisi Remedy Entertainment tarafından geliştirilmeyen ve senarist Sam Lake tarafından da yazılmayan serideki ilk oyundur.

Oyunun başlangıçta 2009 sonu çıkması planlanmıştı, ancak "geliştirme süresinin uzaması oyunun kârına" olduğu belirtirilerek diğer Take Two Interactive serilerinin yanında oyunun çıkışı 2012'ye çekildi.

Max Payne 3’te olaylar Max Payne 2’den dokuz yıl sonrasını konu almaktadır. Yorgun polis Max Payne, New York Polis Departmanı'yla ilişkilerini kesip Brezilya’nın Sao Paulo kentinde zengin bir iş adamının özel güvenliği olarak çalışmaya başlar. Max Payne'nin oyundaki asıl göreviyse, Comando Sombra adındaki bir sokak çetesi tarafından fidye karşılığından kaçırılan, patronu Rodrigo Branco’nun eşi Fabiana Branco'yu çetenin elinden kurtarmaktır. Oyunun asıl ana hikâyesinin yanında, hikâye flashback'lerle bir ileri bir geriye doğru akmaktadır. Bu da oyuncuya Max Payne'nin hikâyesinin tüm inceliklerini ve geçmişini göstermektedir. Max Payne, Branco’nun eşi için istedikleri fidyeyi değiş tokuş etmek için çeteyle bir futbol stadında buluşur lakin stadda Crachá Preto adlı tanımadıkları askeri bir çete tarafından fidye baskına uğrar. Hem Branco'nun eşi Fabiana'yı hem de fidye parasını kaybeden Max, bu noktadan sonra Fabiana'yı bulup çetenin elinden kurtarmak için kendisini büyük bir maceranın ortasında bulur... Üçüncü oyunun hikâyesi, ilk iki oyundan farklı olarak çizgi roman konseptinde anlatılmadı. Onun yerine oyun içi bir anlatım entegre edildi. Rockstar’ın bundaki amacı, oyunu bölmeden hikâyeyi oyun içinde bir bütün olarak sunabilmek. Camların kırılması, kanların fışkırması, eşyaların parçalanması ve tabii ki hedefine kadar takip eden geliştirilmiş kurşun kamera açısı, aksiyonu hep zirvede tutmaya yardımcı olmakta ve oyundaki aksiyonun hiç durmamasına olanak sağlamaktadır. Max Payne ilk iki oyunda kendini sağa sola atabiliyorken, bu kez kurşunlardan kaçmak için kendini bir yere attığında çevre ile etkileşime girebilmekte; hatta omuzunu veya elini destek olarak kullanıp düşeceği yerden gelen darbeyi absorbe edebilmektedir.



Max'in, sevdiği kadın ardından tam dokuz sene geçmiştir. Yıllar önce karısı ile kızını çok erkenden toprağa veren Max, son olarak da kısa bir aşk yaşadığı Mona'yı kaybetmiş, ve sevdiği tüm insanları kaybetmenin verdiği hüzünle birlikte iyice psikolojik bir çöküntüye uğramıştır. Artık Max iyice hayattan soğumuştur, bütün gün kendini içkiye verip geçmişine üzülmekte ve ağrı kesicilerle acılarını bastırmaya çalışmaktadır. Mesleği olan polisliği de bırakıp NYPD'den emekli olmuştur ve artık bir polis değildir. New York'u da terk ederek eski yuvası New Jersey'ye taşınan Max, New Jersey'nin Hoboken şehrinde bütün gününü barlarda içki içerek geçirmektedir. Bu günlerden birinde barda eski polis akademi arkadaşı Raul Passos'la tesadüfen karşılaşır. Ayrıca New Jersey'nin en güçlü mafya babası olan Anthony DeMarco'nun genç oğlu Tony DeMarco da arkadaşlarıyla birlikte Max'in kalmakta olduğu bardadır.Tony, arkadaşlarıyla birlikte Max'le alay etmeye başlar. Artık Max'in bir polis olmamasını fırsat bilen Tony, Max'i kızdırıp eğlenmeye çalışır. Bu sırada bardaki bir kadın, Max'i Tony'ye karşı savunur, Max'i rahat bırakmalarını ister. Fakat Tony kadını dinlemez, kadına sert bir tokat at