lah, zırhlı birlik veya hava desteğine sahip olmayan örgüt sadece hafif silahlar ve ev yapımı saldırı silahlarıyla savaşmıştır. Karaborsadan alınmaya çalışılan silahlarla ilgili zorlukların yanı sıra bu alanı da inceleyen Gestapo’nun varlığı durumu zorlaştırmaktaydı. Zaman zaman ele geçirilen Alman kaynaklı silahların yanı sıra Müttefik Devletler tarafından yapılan ve paraşütle direnişçilere atılan silah yardımlarıyla örgütün eline çok çeşitli silahlar geçmiştir. Ayrıca gizli imalathanelerde İngiliz Sten makinalı tabancasının benzeri olan ve Błyskawica adı verilen silah da çok sayıda imal edilmiştir. Gizli imalathanelerde çeşitli mayın, patlayıcı, molotov kokteyli imal edilmiştir.

1942 yılı Şubat ayında ArmiaKrajowa bünyesinde ve Henryk Woliński önderliğinde Propaganda Bürosuna bağlı Yahudi Bölümü kurulur. Bu kurum aracılığıyla Yahudi nüfusu hakkında bilgi toplanmış ve Londra’ya gönderilmiştir. Ayrıca Yahudi direniş örgütleriyle de temas bu kurum sayesinde kurulmuştur. Nazi toplama kamplarıyla ilgili bilgi toplamak ve direniş örgütlemek için Armia Krajowa üyesi Witold Pilecki gönüllü olmuş ve Auschwitz Toplama Kampına gitmiştir. Buradan topladığı ve ilettiği bilgiler Müttefik Devletlere Yahudilerin Nazi işgali altında karşı karşıya kaldığı soykırıma dair önemli bir istihbaratın oluşmasını sağlamıştır. 1942 yılında Armia Krajowa hala soykırıma inanmayan Batılı Müttefikleri ikna etmek için kamplarda bulunmuş olanlardan aldığı istihbarata sahip Jan Karski’yi İngiltere’ye gönderir.

Armia Krajowa, Varşova Gettosu Ayaklanmasına silah desteğinde bulunmuştur. Ayrıca getto girişindeki Alman kontrol noktasına silahlı saldırı yapılmış, getto duvarları yıkılmaya çalışılmıştır. Henryk Iwański komutasındaki bir Armia Krajowa birliği getto içinde Yahudi direniş örgütleri ŻZW ve ŻOB ile beraber savaşmıştır.

Armia Krajowa bünyesine Yahudilerin alınmaması örgütteki anti-semitizmin bir yansıması olarak değerlendirilse de Yahudilerin çoğunun solcu ŻOB bünyesinde örgütlenmesi de açıklayıcı olmaktadır. Ayrıca Armia Krajowa birliklerinin Yahudi karşıtı eylemler gerçekleştirdiği iddiaları da bulunmaktadır. Bu tür iddialar Armia Krajowa’nın tamamı için değilse bile bir kısmında yer alan aşırı sağcı örgütlere dayandırılmaktadır. Armia Krajowa’nın sivil halka karşı yapılan şiddet olaylarınının da örgüt içinde cezalandırıldığı da bilinmektedir. Ancak örgütün yoğunlukla Yahudi karşıtı olmasına dair iddialar sürmektedir.

Komünist gruplar haricinde kalan özellikle milliyetçi Litvanyalı ve Polonyalı direnişçiler ortak düşmanları olan Nazi Almanyası ve Sovyetler Birliğine karşı savaşmalarına rağmen ancak Nazi işgali sona erdikten ve Kızılordu bölgeye geldikten sonra işbirliği yapmaya başlarlar. Ancak iki ülke direnişçilerinin işbirlği yapmasına engel olan gerilim kaynağı iki taraf tarafından da sahip çıkılan Vilnius’un durumuydu.

Bazı Litvanyalı silahlı gruplar, Nazi Almanyası'nın belirsiz otonomi vaatlerine kanarak Alman işgali sırasında Polonyalılara karşı Nazi saflarında yeralacaktır. 1941 yılından beri Litvanyalıların Polonyalı sivillere karşı katliamlara giriştikleri bilinmektedir. 1943 yılından itibaren Armia Krajowa Litvanyalı Nazi işbirlikçilerine ve özellikle Litvanya Gizli Polisine karşı saldırılar başlatmıştır. Buna karşılık veren Litvanya Nazi işbirlikçisi polisler katliamların şiddetini artırmıştır. 1944 yılı Mayıs ayındaki Murowana Oszmianka Muharebesinde Armia Krajowa Litvanyalılara önemli bir darbe indirmiştir. Almanlar tarafından kışkırtılan ve neredeyse bir iç savaş haline alan çatışmalarda Nazi karşıtı Polonyalılar ile Nazi yanlısı Litvanyalılar iki taraftan da sivil halkı katleder. Modern Polonyalı ve Litvanyalı tarihçiler hala bu dönemde yaşananlara dair bir uzlaşı halinde değillerdir.

Armia Krajowa’nın Kızılordu ile ilişkileri savaş ilerledikçe kötüleşmiştir. 1939 yılında Polonya’nın Nazilere yenilmesinden sonra Sovyetler Birliğinin Polonya’ya girmesi ve sonraki dönemde sürgündeki Polonya hükümetine güvenmemesi Polonyalı partizanlarla Sovyetler Birliği arasını açmıştır.

Armia Krajowa ile Sovyet partizanları arasındaki ilişkiler kopma noktasına gelecek ve Polonyalıların Nazilerle işbirliği yapması üzerine Stavka 1943 yılında Polonyalı direnişçileri düşman ilan edecektir.

Kızılordu Nazileri bölgeden atmaya başladığı zaman Polonyalı direnişçilerle Sovyetler Birliği arasında zorla da olsa uzlaşma durumu yakalanmıştır. Yapılan sınırlı işbirliğine rağmen özellikle sovyet karşıtı, milliyetçi ve aşırı sağcı Armia Krajowa mensupları NKVD tarafından tutuklanmıştır. Ayrıca Sovyetler Birliği Polonya’ya dönmeye çalışan sürgündeki Polonya hükümetine de soğuk olduğu için bu kuruma bağlı silahlı kuvvetlere tahammül etmemiştir.

Armia Krajowa’nın bazı unsurları savaştan sonra Polonyalı komünistlerin öncülüğünde kurulan Polonya Halk Cumhuriyeti rejimine karşı gerilla savaşı başlatmış ve uzun süre kırsalda varolabilmiştir.

Stepan Bandera’nın Ukrayna İsyancı Ordusu Ukrayna milliyetçisi bir silahlı direniş örgütüydü ve aynı anda hem Naziler, hem Sovyetler hem de Polonyalılarla savaşıyordu. Örgüt 1943 yılından sonra esas düşman olarak algıladığı Polonyalılara karşı saldırılara artırır. Bandera yaptığı değerlendirmede, savaştan sonra Almanya ve Sovyetler Birliğinin iyice güçten düşeceğini, Polonya ile Ukrayna arasındaki tartışmalı toprakların durumunun belirlenmesi için ise Polonyalıların yenilgiye uğratılması gerektiği öngörüsünde bulunur. Nazilerle bir dönem işbirliği yapan Ukrayna milliyetçileriyle herhangi bir uzlaşma Polonyalı direnişçileri tarafından gündemde değildir.

Tartışmalı topraklardaki Polonyalı siviller bölgeleri ele geçirmek isteyen Ukrayna milliyetçilerinin saldırılarına hedef olur. Ukraynalılar bu bölgelerde etnik Polonyalı azınlığı koparıp atmak ister. Bunun üzerine Armia Krajowa ile aralarında silahlı çatışmalar başlar. Almanların da kışkırtmasıyla Polonyalılara karşı yapılan katliamların en büyüğü 1943 yılı yaz ayında 40 bin Polonyalının öldürüldüğü Volhynia Katliamıdır.

Ukraynalı milliyetçilerden bu tarz eylemler beklemeyen sürgündeki Polonya hükümeti çaresiz kalır. Armia Krajowa’nın Ukraynalı sivil halka benzer katliamlar düzenlediğinin belgesi bulunmasa da önde gelen Ukraynalı milliyetçi liderler suikaste uğramış ve bazı Ukrayna köyleri de ateşe verilmiştir.

Tartışmalı bölge 1944 yılı ortalarında ilerleyen Kızılordu tarafından alınacak ve oradaki Ukraynalı silahlı gruplar yeraltına çekilerek direnişe geçeceklerdir.





Pataliputra

Pataliputra (Sanskritçe Pāṭaliputra; Pali Pataliputta) bugün Biher’den Patna olarak da bilinen Hindistan’ın Ganj Nehri’nin güneyinde yer alan şehir. Eski Çağ’da Magadha ve daha sonraki Maurya’nın başkentiydi.

Pataliputra esasen Ganj Nehri’nin ağzında duran Pataligrama (Pali dilinde Pataligama) beldesiydi. 5. yüzyılda Magadha Kralı Ajatasattu, beldeyi şehir durumuna getirmiş ve sağlamlaştırmıştır. Oğlu Udayabhadra (ya da Udayin) Pataliputra’yı imparatorluğun başkenti ilan etmiştir. Pataliputra, Maurya Hanedanı’nın da başkentiydi. Pataliputra, her birinde farklı esnaf birliklerinin anavatanı olan 16 semtten oluşmaktaydı. Bazıları, insanların ticaret yapmak için bir araya geldikleri, üstünde küçük ağaçların olduğu arazilere sahiplerdi. Kraliyet saraylarının bulunduğu şehir merkezindeki görkemli ve çok katlı evlerde pek çok memur ve asilzade yaşamaktaydı. Bazılarında insanların rahatlamaları için küçük bahçeler ve havuzlar vardı. Saray boyunca ise sadece müzisyenlerin ve prenslerin soylu sevgililerinin evleri ve ayrıca kamu binaları bulunmaktaydı. Bunlar şehrin havasını yumuşatan tüneller aracılığı ile saraydan ayrılmaktaydı. Farklı tanrılar için, belki de şehirde oturan Yunan tüccarlar için mabet inşa edilmekteydi. MÖ 253’te Pataliputra’da 3. Budizm Konseyi toplanmıştır. Şehir, ilk Budizm’in en önemli merkezi olmuştur.

Antik şehrin ne zaman ve neden yıkıldığı tam olarak bilinmemektedir. 5. yüzyılda Pataliputra’yı ziyaret eden Çinli Faxian ‘gelişen şehir’ olarak tasvir etmiş, fakat diğer bir Çinli turist Xuan Zang sadece iki yüzyıl sonra harabelerden bile bahsetmiştir.

Pataliputra, büyük bir ihtimalle, ya diğer başkentlerin yararına terk edilmiş ya da Hephtalite’ler tarafından yağmalanıp harap edilmiştir.




Edward Darley Boit'in Kızları

Edward Darley Boit'in Kızları (orijinal ismi: Portraits d'enfants), John Singer Sargent tarafından 1882 sonbaharında tamamlanan tablodur. Eserde Edward Darley Boit'in dört kızı Paris'teki evlerinde betimlenmiştir. Resim, şu anda Boston'daki Boston Güzel Sanatlar Müzesi'nin koleksiyonunda yer almaktadır. Boit'in kızları tarafından babalarının anısını yaşatmak amacıyla 1919 yılında müzeye bağışlanan tablo müzede iki adet uzun mavi-beyaz Japon vazosunun arasına asılmış olarak sergilenmektedir.

Bu geniş kare tablo, Sargent'ın kariyerinin erken dönemine ait en önemli eserlerinden biri kabul edilir. 2006 yılında New York'taki Metropolitan Museum of Art'ta açılan "American in Paris" isimli sergide "Edward Darley Boit'in Kızları" "sanat tarihi boyunca çocukların betimlendiği en güzel çalışmalardan biri" olarak tanımlandı.

John Singer Sargent, 1878 ile 1879 yıllarında İspanya ve Fas seyahatine çıktı. Madrid'i ziyareti sırasında çok sevdiği ressam Diego Velázquez'in Prado Müzesi'nde sergilenen eserlerini yakından inceleme fırsatı buldu. Sargent müzede Velázquez'in ünlü eseri "Nedimeler"'i de dahil olmak üzere on üç eserini kopyaladı. "Nedimeler"'in ressam üzerindeki etkisi "Edward Darley Boit'in Kızları"'nda görülebilir. Her iki tablo da bir aileyi kendi ortamlarında, savunmasız haldeyken betimler. Sargent'ın çalışmasının ayırt edici özelliği geniş oda, iki uzun Japon vazosu ve büyük halıyla kontrast oluşturacak küçüklükteki kız çocuklarıdır. Eser "Nedimeler" ile benzer kompozisyon özelliklerine sahiptir.

Sargent Boit ailesinin yakın dostuydu. Ressama tabloyu Boit mi ısmarladı yoksa Sargent mı arkadaşına yapmayı teklif ettiği bilinmemektedir. Ressam Maria Louisa, Florence, Jane ve Julia'yı babalarının Paris'teki dairesinde resmetti. Karanlık iç mekan