'de mücadele etti. 52. dakikada Zafer Biryol'un yerine oyuna girmişti. 31 Ağustos'ta ise Beşiktaş ile oynanan grup eleme maçında ilk kez ilk 11'de sahaya çıktı. 90. dakikada oyuna alınan futbolcu, 2-1'lik galibiyette takıma destek oldu. Ancak sadece 5 Süper Lig maçında, hepsi sonradan oyuna dahil olmak üzere sahaya çıkan futbolcu, devre arasında kiralık olarak gönderildi.

2008'in başında Bank Asya 1. Lig ekibi Diyarbakırspor'a kiralandı. Devre arasında gelmesine rağmen 10 gol atmayı başardı. Bunların dördünü, Sakaryaspor'u 4-1 yendikleri karşılaşmada kaydetti. Diyarbakırspor, sezon sonunda play-offlara kalmayı başardı. İlk turda Eskişehirspor ile 0-0 berabere kalınca, maç penaltılara kaldı. 5-5'lik beraberlik sonrası seri penaltılara geçilince Şadi kullandığı penaltıyı kaçırdı. Eskişehirspor, golü bulunca Diyarbakırspor elendi.

2008-09 sezonunda küme düşerek 1. Lig'e geri dönen Rizespor'da kaldı. 22 maçta sahaya sürülse de sadece 8 kez ilk 11'de yer aldı. Sezonu sadece 3 golle kapadı.

2009-10 sezonunda 2. Lig'deki Göztepe SK'ya transfer oldu. Etkisiz bir performans göstererek sadece 2 kez golle buluştu. Devre arasında eski takımlarından Orduspor'a geri dönen futbolcu, fazla forma şansı bulamadı ve golle buluşamadı. Sonraki sezon yine 1. Lig'deki Kartalspor'a transfer olup, sezon boyunca 2 gol kaydetti.

2011-12 sezonuns 3. Lig ekibi Kahramanmaraşspor'a transfer oldu. Attığı 11 golle takımının en golcü futbolcusu oldu. Kilimli Belediyespor'a hat-trick yaptı. Takım, play-off'larda başarılı olarak 2. Lig'e yükseldi. 2012-13 sezonun ilk yarısında 9 maçta 2 gol kaydetti. Devre arasında aynı ligdeki Ünyespor'a transfer oldu.

Eylül 2000'de Azerbaycan ile oynanan hazırlık maçları için Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımına çağrıldı. Oynadığı iki maçta toplam iki gol kaydetti.





Abraham Behor Kamondo

Kont Abraham Behor Kamondo (1 Temmuz 1829, İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu - 13 Aralık 1889, Paris, Fransa) Kamondo Ailesinden Osmanlı-Fransız bankacı, koleksiyoncu ve hayırsever.

Ünlü ve zengin Yahudi bankacı Kont Salomon Rafael Kamondo (1810-1866) ve Ester Fua’nın (1814-1880) oğlu olan Kont Abraham Behor Kamondo, 1829 yılında İstanbul'da doğdu. Geçmişi engizisyon öncesi İspanya'ya ve sonra Venedik, İtalya’ya ve daha sonra da İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu’a dayanan Sefarad Yahudi Kamondo Ailesi’nin ferdiydi. Büyükbabası Abraham Salomon Kamondo, İtalyan hayır kuruluşlarına büyük miktarda bağışlarda ve özellikle de İtalya’da demiryollarının kuruluşu ve genişletilmesi için büyük finansmanda bulunduğu için, bunun şerefine, Sardinya ve ilk İtalya kralı II. Victor Emmanuel, kendisine ve ailesine ebediyen taşımak üzere kont unvanı verdi.

Kendi büyükbabası tarafından başlatılan ve babası tarafından işletilen mali ve hayırsever faaliyetlerine Kont Abraham Behor Kamondo, kardeşi Kont Nissim Kamondo (1830-1889) ile birlikte sürdürmeye devam etti, ve ayrıca kardeşiyle bankacılık alanında ömür boyu ortak oldu ve ikisi de aile şirketlerini başarılı bir şekilde yöneterek, genişlettiler.

Abraham Behor Kamondo, Yahudi cemaatinde önemli rol oynadı. Yahudilerin maddi ve manevi koşullarını geliştirmek ve özellikle Yahudi cemaatinde okullar inşaat ederek eğitimin yaygınlaşmasını sağlamak amacıyla kurulan ve modernleşme ve batılaşma adına Fransızca eğitim veren İstanbul merkezli Alliance Israëlite Universelle adlı kurumun 1864 yılında başkanı oldu. Bu kurum Osmanlı İmparatorluğu'nda Yahudi cemaatlerin yoğun yaşadığı kentlerde ve bölgelerde okullar açtı ve hem binaların bakımını üstlenmekle beraber, fakir öğrencilere maddi destek de sağladı.

Fransa'ya yerleştikten sonra bile ve iki ülke arasındaki uzaklığa ve lojisitik zorluklara rağmen, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki bu hayırsever eğitim faaliyetlerine yaşamı boyunca devam etti.

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki en büyük bankalardan birine sahip olan ve merkezi de İstanbul’da bulunan banka işlerini Abraham Behor Kamondo ve kardeşi Nissim Kamondo, 1869 yılında Paris'e taşıyıp geliştirmeye karar verdiler. Dinamik girişimciler olarak onların liderliğinde, "Isaac Camondo & Cie" adlı aile banka şirketi Fransa mali piyasasında önemli bir etken oldu. Şirket bankacılık alanında Fransa ve dünya çapında çok sayıda anlaşmalar ve yatırımlar yaptı ve Fransa’nın başlıca bankalarından "Banque de Paris" ile işbirliğine girdi ve Hollanda Bankasının yönetimini üstlendi.

Ailesiyle birlikte, Paris'te Rue de Monceau’da 61 numarada bulunan Parc Manceau manzaralı bir köşke yerleşti. Kardeşi Nissim Kamondo ise ailesiyle birlikte 63 numaralı yan köşke yerleşti. Evi mimar Louis Denis Destors'a 1874 yılında yeniden inşa ettirdi ve (o dönemin) çağdaş ve eski tablo koleksiyonuna ve onun "Japonisme" adlı Avrupalılar tarafından taklit edilen Japon ve Uzak Doğu sanatınına olan zevkini yansıtan mobilyalarına göre döşettirdi.

Hem hızla yükselip, Fransız toplumunun zengin kesimine entegre olmaları ve nüfuz sahibi de olabilmeleri, ve aynı anda Türkiye ile yakın bağlarını da korumaları, iki kardeş için önemli bir başarıdır. Yaptıkları katkılardan dolayı, Fransa Cumhuriyeti Kont Abraham Behor Kamondo'yu ve Kont Nissim Kamondo’yu 1882 yılında Légion d'honneur Nişanı ile onurlandırdı. Bu vesileyle Fransız ressam Léon Bonnat'a ödül töreni için de resmi portresini yaptırdı.

Abraham Behor Kamondo, 1847 yılında Regina Baruh (1822-1905) ile evlendi ve iki çocuk sahibi oldu: 1848 kızları Clarisse de Camondo doğdu ve 1851 yılında ise oğulları Isaac de Camondo doğdu.

Kardeşi Nissim Kamondo 1889 yılının Ocak ayında ölünce bu uzun ve verimli ortaklıkları son buldu ve aynı yılın Aralık ayında Abraham Behor Kamondo ölünce, oğlu Isaac de Camondo ve yeğeni Moïse de Camondo aile şirketini devraldılar.






Lübnan'daki Yahudilerin tarihi

Lübnan Yahudileri geleneksel olarak bir Mizrahi cemaati olup genelde Lübnan'ın Beyrut şehrinde veya çevresinde yaşayan veya yaşamış olan Yahudilerdir. Cemaatin hemen hemen hepsi İsrail, Fransa ve Kuzey Amerika'ya göç etmiştir. Ülkede bugün 20 ila 40 arası Yahudi kalmıştır. Lübnan Yahudileri toplumla sıkıca entegre oldukları ve vatanlarını terk etme hissi duymadıkları için Lübnan'ın 1958'de yaşadığı iç savaşta dahi büyük oranda dış göç olmamıştır. Fakat, 1975'teki Lübnan İç Savaşı ve 1982'deki İsrail'in Lübnan'a girme harekatıyla dış göçler hızlanmıştır.

Antik çağda, Gazze ile Anadolu arasındaki bölge tek bir kültürel birimdi. Merkezi bir politik otorite olmamasına rağmen bölgede ortak dil (Kenan dilleri lehçeleri, Fenikece, İbranice, Aramca), din ve yaşam tarzı vardı. Dünya'daki ilk yerleşim birimleri, tarımsal cemaatler ve şehir devletleri bu bölgede kurulup Akdeniz ve ötesine ticaret bağları bulunmaktaydı.

Zamanında, İsrail Krallıkları, Lübnan ve İsrail (bugünkü Ürdün dahil) kendine has bir birim olarak görülebilir ve hep sıkı müttefik olmuşlardır; aynı kaderi paylaşıp aynı bölgesel gelişmelerden etkilenmişlerdir. Bu dönemde, modern Lübnan'ın bir kısmı Kudüs kontrolü altında olup Yahudiler kuzeyde Hermon Dağı eteklerinde Baal-Hermon'da dahi yaşıyorlardı (burası Hasbaya olarak da bilinir ve 20. yüzyılın başlarında tekrar Yahudilerin önemli merkezlerinden biri haline gelmişti.) Torasal kaynaklara göre buradaki Yahudiler Menaşe kabilesinin üyeleridir.

132'deki Bar Kohba İsyanı sırasında Lübnan'da Yahudi cemaatleri kuruldu. Halife Muaviye (642–680) Trablusşam'da Yahudi cemaati kurdu. Başka bir cemaat de 922'de Sidon'da kuruldu. Sur'da 1071 yılında Yahudi Akademisi kuruldu. 19. yüzyılda Dürzülerle Maroniler arasındaki gerginlik Yahudilerin Deir el Kamer'den ayrılmasına sebep olmuş ve çoğunluğu yüzyılın sonunda Hasbaya'ya taşınmıştır.

1911'de, Yunanistan, Suriye, Irak ve Türkiye'den Beyrut'a göç eden Yahudilerle cemaatin nüfusu 5000'e kadar yükseldi. Fransız Mandası ve Büyük Lübnan dönemlerinde Yahudi cemaati kalkındı, Yahudilerin Lübnan ve ötesine etkileri oldu. Sağ görüşlü Marunilerin Piyer Cemayel liderliğindeki Falanjist Partisini desteklediler ve Lübnan'ın bağımsızlığını kazanmasında önemli rol oynadılar.

Büyük Lübnan döneminde iki Yahudi gazetesi yayınlanmaya başlandı. Bunlardan biri Arapça yayın yapan "Al-Alam al-Israili" ("İsrail Dünyası") diğeri ise Fransızca ekonomi gazetesi "Le Commerce du Levant"tır fakat bunlardan ikincisinin halen basıma devam etmesine rağmen sahipleri artık Yahudi değildir.

Geleneksel Yahudi cemaatleri Vadi Abu Jamil ve Ras Beyrut başta olmak üzere Çuf, Deir el Kamer, Aley, Bamdun, Sayda ve Hasbaya'da bulunmaktaydı.

İsrail kurulmadan evvel İsrail Diyarında Yahudi yerleşim birimlerine Yişuv denmekteydi. Lübnanlı Yahudiler Yişuvun yaklaşımlarını reddedip gönderilen bağışları reddettiler. 1948'de Lübnan Yahudileri İsrail'in kurulmasına karşı çıktılar.

Lübnan, İsrail 1948'de kurulduktan sonra Yahudi nüfusu artan tek Arap ülkedir. Fakat 1958'deki iç savaşta Lübnan Yahudilerinin çoğu ülkeyi terkedip başta Avrupa ve ABD olmak üzere diğer ülkelere göç ettiler. 1971'de, 69 yaşındaki Yahudi cemaati genel sekreteri Albert Elia, Suriye ajanları tarafından Şam'a kaçırılıp, Suriye'den kaçmaya çalışan Suriye Yahudileri ile birlikte işkenceye tabi tutuldu. BMMYK'dan Prens Sadrettin Ağa Han'ın Hafız Esed'e Elia'yı serbest bırakması çağrısı sonuç getirmedi ve sonuçta Elia, kaçıranlar tarafından öldürüldü. 1975'te, Lübnan İç Savaşı'nın başlamasıyla Yahudiler için durum daha da kötüye gitti. 1982'de Lübnan Savaşı'nın başlamasıyla Yahudi cemaatinden 11 lider radikal İslamcılar tarafından kaçırılıp öldürüldü.
Yahudi yapıları da zarar gördü. İsrail Savunma Kuvvetleri Beyrut'a ilerlemeye başlayınca Yaser Arafat Filistinli silahlı adamlarını beklemeleri için, Lübnan meclisinin karşısında bulunan ve Yahudi cemaatinin sembollerinden biri olan Magen Abraham Sinagogu'na yerleştirdi. Sinagog, İsrail Hava Kuvvetlerince saldırıya uğradı ve gerekçe olarak Filistinlilerin burayı cephanelik olarak kullandığını belirtti. Vadi Abu Jamil, Beyrut'taki Yahudi mahallesi olup savaştan sonra tekrar yapılandırıldı. Başbakan Refik el-Hariri, sinagogun restore edilmesini ve etrafının bahçeyle çevrilmesini pla