asını gerektirir.

Kavrama, kavramsallaştırmanın bir sınırıdır. Bir şeyi kavramak, onu bir ölçüde kavramsallaştırmak demektir.


Kavramayı tanımlamak zordur. Yukarıda kullandığımız şekilde "kavram" terimiyle tanımlarsak bahsedilen bu kavramın ne olduğu sorusuyla karşılaşırız: bu kavram acaba soyut bir şey mi, yoksa beynin yapısından kaynaklanan bir şey mi, ya da bir çıkarım mıdır? Hangi tanım kullanılırsa kullanılsın, tanımlarla karakterize edilmiş bu şeyi nasıl anladığımızı hâlâ sorgulayabilir, bu tanımla kavramayı açıklamak şöyle dursun tam tatmin edici şekilde "kavram"ı tanımlayamayız bile.

Bart Du Bois bir programcının yeni bir kod parçası veya sistemle nasıl çalışabileceğini kavramak için önce beş soyutlama düzeyinin anlaşılması gerektiğini açıklar:

Bu noktalar, bir kodu kavramayı bu beş soyutlamayı anlamak olarak tanımlar.

Katoliklik ve Anglikanizm'de kavrama, Rûh-ul Kuds'un Yedi Hediyesi'nden biridir.





Kuşdili Çayırı

Kuşdili Çayırı, Kadıköy ilçesinde yer alan eski bir mesire alanı.
Günümüzde, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesinin onayıyla 3. derece doğal SİT alanı olan alana alışveriş merkezi yapılması kararı ile gündeme gelmiştir. Kadıköy halkının 7 bin 369 yazılı dilekçeyle verdiği tepki sonucunda AVM iptal edilmiş, alanın %50'sine iki katlı yer altı otoparkı yapılması, geri kalanının da yeşil alan olarak düzenlenmesi kararı alınmıştır.

Kadıköylü Dr. Müfid Ekdal, “Bizans Metropolünde ilk Türk Köyü Kadıköy” adlı kitabında, Kuşdili Çayırı'nı, 1920'lerdeki Kuşdili'ni şöyle anlatıyor; “Şimdiki adı Kızıltoprak Polis Karakolu olan yerde daha evvel Kuşdili Karakolu vardı. Karakol yanındaki yazlık sinemada geceleri film gösterilir, bazen de tiyatro oynanırdı. Hamdi'nin Gazinosu, Kuşdili Sineması, her yaz kurulan ip cambazının karşılıklı dikile yüksek direklere geriliş teli, dondurmacısı, kozhelvacısı, kağıthelvacısı, macuncu, şerbetçi ve seyyar fotoğrafçıları ile yaz akşamları Kuşdili Çayırı bir huzur ve eğlence yeri olurdu. Yaşlı hanımlar yere serdikleri küçük seccadelerde otururlar, gençler devamlı gezer ve gönül maceralarına ışık tutacak bakışlar ararlardı. Çayır, bayram günleri daha da hareketlenirdi. Seyyar muhallebiciler, köfteciler, simitçiler, şam tatlıcıları Kuşdili çayırını doldururlardı. Hamdi'nin Gazinosu, çayırın dere kenarındaki ağaçların bulunduğu araziye kurulmuş yazlı bir bahçeydi. O zamanlar Kadıköy'ün en aranan yeri olarak isim yapmıştı. Akşamdan sonra gazinoda musiki faslı başlar, çayırda gezenlerle, Kurbağalıdere'de sandalla dolaşanlar karadan ve dereden yavaş yavaş bahçeye yanaşarak para vermeden faydalanırlardı. Kuşdili'ndeki Şehbal Tiyatrosu ile Hamdi Bey'in Gazinosu kendi ürettikleri elektrikle aydınlanırlardı. 1927 yılına dek akşamları geceleri herkes tarafından aranılan, deresi, sandalı, mehtabı, içkisi, musikisi, ile isim yapan gazinonun müşterileri, dans modasının başlamasıyla müşterilerini Belvü, Mühürdar'a kaymaya başladı. Günden güne tenhalaştı. 1928 yılında müşterisizlikten ve borçlarından bunalan Hamdi bey kendini gazinonun bahçesindeki bir ağaca astı.”

Yazar Sunay Akın da “Paçaların Sıvanmadığı İstanbul” başlıklı yazısında “Masallardaki prenses tarafından öpüldüğünde prense dönüşen kurbağa, İstanbul’un Kadıköy yakasındaki bir dereye adını verir” diyerek, Kuşdili ve civarını şöyle anlatıyor; “Kurbağalı Dere yıllar öncesinde, içinden geçtiği çayırın adıyla anılırdı. Kuşdili Çayırı’ndan dolayı “Kuşdili Deresi” denilirdi bu güzel dereye. Güneşli İstanbul günlerinde kıyısında toplanan insanlar azaldıkça, şarkılar, türküler kurbağa seslerine bıraktı yerini. Derenin kenarında gezinip, piyasa yapan “Kavuncu Güzeli” lakaplı kara kaşlı, kara bıyıklı adamın güzel sesini kimse anımsamıyor artık. Yeşil gözleriyle yürüdüğü dere boyunca tüm erkeklerin gönlünü çalan “Çayır Güzeli” de yaşamıyor ne yazık ki. Attığı kahkalarla herkesi güldüren gazete satıcısı “Akbaba Suad”ı bilen kaç kişi yaşıyor ki Kadıköy’de? Eski bir Kadıköylü olan Adnan Giz, kıyısında çocukluğunun geçtiği Kuşdili Deresi’ni şöyle anımsıyor: “Derenin nerede denize döküldüğünü gördüğümüz hâlde nereden ve nasıl geldiğini bilmezdik. Sandallar, en çok bugünkü kömür deposunun bulunduğu yere kadar gider, ötesi sığ olduğu için geri dönerlerdi. Çocukluğumda bu derenin çok uzaklardan geldiğini hayal eder ve bir sandalın güçlükleri göze aldıktan sonra o bilinmez yere kadar gidebileceğini düşünürdüm.” Kurbağalı Dere’nin kıyıları 1950’lere kadar kır kahveleri ve gazinolarla doluydu. İstanbulluların en çok rağbet ettikleri mesire yerlerinden biriydi. En güzel elbiseler giyilir, en güzel kokular sürünülür ve dere kenarına gidilirdi. Kiralanan kayıklarla dere boyunca gezinenler birbirine selam verir, aileleriyle gelen aşıkların gözleri birbirini görme umuduyla etrafta fır dönerdi...Tüm bu olup bitenleri uzaktan seyredenlerden biri de Oktay Rifat’tır. Şairin “Kuşdili” adlı şiirini okuyacak olursak, kalabalık arasına karışamayışının nedenini öğreniriz:

1926’dan sonra dansın moda oluşuyla, Kuşdili Çayırı’nda gazinosu bulunan Hamdi Bey, kocaman bir dans pisti yaptırmıştır. İçinden derenin geçtiği Kuşdili Çayırı’nın en önemli yapılarından biri de Kuşdili Tiyatrosu’ydu. Alaturka temaşanın ve bir halk sanatı olan Tuluat’ın merkezi konumundaki tiyatroda film gösterimleri de yapılmaktaydı. Naşid Bey’in gösterisinde boş sandalye bulmak neredeyse olanaksızdı. Tuluat sanatının bu büyük ustası, Arap, Azeri, Kürt, Tatar, Laz, Ermeni, Musevi, Rum ve Arnavut gibi birçok kültürden oluşan Anadolu insanının taklitini başarıyla sahneliyordu. Kuşdili Tiyatrosu’nda Naşid Bey’den başka Kel Hasan Efendi, Dümbüllü İsmail ve Şevki Şakrak da sahne almışlardır. Bir ara tramvay müzesi olarak kullanılan tiyatro binası yerinde günümüzde itfaiye binası vardır.




İçerişehir metro istasyonu

İçerişehir metro istasyonu, Bakü metrosuna bağlı duraklardan biridir. İçerişehir metro istasyonu 2008 yılına kadar "Bakü Sovyeti" durağı olarak adlandırılıyordu. Bu yıldan itibaren durağın adı değiştirilmiş ve bu istasyon yeniden düzenlenmiştir. Yeniden düzenleme ile istasyon, piramit şeklinde dizayn edilmiştir. Bu istasyonun duvarlarına eski Bakü'nün Fransa'da hazırlanmış 16 panoramik görüntüsü işlenmiştir.




Grand Prix Drivers' Association

Grand Prix Drivers' Association (GPDA) (Türkçe: Grand Prix Sürücüler Birliği) Formula 1 sürücülerinin oluşturduğu sendika.

GPDA ilk olarak 1961 yılında kuruldu ve 1960'lar-1970'ler boyunca aktif kaldı. Birliğin öncelikli amacı yarışlardaki güvenlik standartlarının artırılmasıydı. Bu amaç doğrultusunda 1969'da Spa pisti ve 1970 ile 1976'da Nürburgring'te yapılan yarışlarda boykotlar yaşandı.

GPDA'nın 1961 Mayıs'ındaki kuruluşunda Stirling Moss başkan seçildi. İlk olarak FIA Uluslararası Spor Komisyonu'nda (CSI) temsil edilebilmek için çalışmalar yapıldı; komisyon o dönemde motor sporlarının yönetim teşkilatı olarak sürücü ve izleyenlerin güvenlik şartları hakkında karar organıydı. 1963'te Moss kariyerini noktalayınca yerine Jo Bonnier geçti. 1982 Formula 1 sezonuna gelindiğinde, FOCA ve FIA arasındaki anlaşmazlıklar ve F1'in ticari sisteminde meydana gelen değişimler ile birlikte GPDA dağıldı.

GPDA, 1994 Monako Grand Prix'in hemen ardından Niki Lauda ve Gerhard Berger'in öncülüğünde yeniden ortaya çıktı. Bunu tetikleyen şey ise, Monako'dan iki hafta önce yapılan San Marino Grand Prix'te yaşanan kazalarda, Ayrton Senna ile Roland Ratzenberger'in hayatını kaybetmesi ve de Rubens Barrichello'nun ciddi şekilde yaralanmış olmasıydı. San Marino'da yarış öncesi pilotlar yeniden birlik oluşturmak için toplanmış; Senna ölümünden birkaç saat önceki bu görüşmede, oluşacak yapının direktörlerinden biri olarak seçilmişti. İkinci kuruluşta Michael Schumacher başkan seçildi ve 2005'e kadar bu görevde kaldı.

Birlik 1996'da Birleşik Krallık'ta "Grand Prix Drivers Association Ltd." adıyla şirketleşti. İlk resmî yapılanmasını ve merkez ofislerini ise Monako'da oluşturdu.

GPDA'da üyeler arasında yönetici olacaklar için oylama yapılır. Şu anki yapıda biri başkan olmak üzere toplam üç direktör vardır.

GPDA üyeliği zorunlu olmasa da, 2010 sezonunda tüm pilotlar üyeliği kabul etmişti. GPDA üyeliğinin bedeli 2.000 £'tu.

2010'da Michael Schumacher'in pistlere dönüşü ve Pedro de la Rosa'nın Sauber'le yeniden yarışlara katılacağı için başkanlığı bırakması ile GPDA içinde önemli değişimler yaşandı. Nick Heidfeld de la Rosa'ın yerine başkanlığa seçilen isim oldu. İlk etapta bu kez birliğe katılmayı düşünmediğini açıklayan Michael Schumacher ise daha sonra bu kararını değiştirdi. Alman pilotun GPDA direktörlerinden olan Felipe Massa ile görüşmelerinden sonra bu yolu seçtiği belirtilmişti.

GPDA'nın başında halihazırda Rubens Barrichello bulunurken, Felipe Massa ve Sebastian Vettel diğer iki direktördür.

2005 sezonu boyunca GPDA Formula 1'de yaşanan bir takım görüş ayrılıklarının içinde yer aldı.
Birleşik Devletler Grand Prix'i sonrası GPDA, FIA Dünya Motor Sporları Konseyi'nin gündemindeki Michelin kullanan takımlara destek veren bir bildiri hazırladı. Pilotların büyük bir bölümü hazırlanan metni imzalarken, Michael Schumacher imza atmadı. Alman pilot kendisinden imza atması için bir istekte bulunulmadığını belirtmişti. Bildiride FIA'nın önerilerinin Michelin takımlarının yaşadığı problemleri gidermekten uzak olduğu söylenmekteydi. Schumacher ise Indianapolis'teki olayın güvenlik sorunundan çok teknik bir problem olduğu fikrindeydi.

Daha sonra GPDA ve FIA başkanı Max Mosley arasında, İngiltere Grand Prix'te yapılması planlanan görüşme, Mosley tarafından David Coulthard'ın açıklamaları sebebiyle iptal edildi. Mosley Coulthard'ın basına yansıyan sözlerinin görüşmeyi amacından saptırdığını ve sadece kendisini suçladığını belirtti. GPDA ise bunu üzerine yolladığı mektupla, Mosley'i GPDA'nın gelişmiş güvenlik çabalarını sonuçsuz bırakmakla itham etti:


 



White Collar

White Collar, yıllardır adeta kedi fare oynayan bir dolandırıcı ve bir FBI ajanının alışılmadık iş birliği ile ilgili Televizyon Dizisi, Dizi Türkiye'de FX ve Fo