n’un yeniden iktidara gelmesiyle beraber hem müttefik devletler hem de Napolyon hızla güçlerini toplamaya koyulacaktır. Napolyon elinin altındaki silahlı kuvvetin oldukça azaldığını görür. Kral XVIII. Louis ordusundaki 56 bin askerden 46 bini savaşa hazırdır. Mayıs ayı sonuna gelindiğinde ilan edilen seferberlik sayesinde Fransız asker sayısı 198 bine çıkacaktır. Mayıs sonunda Kuzey Ordusu oluşturulacak ve bu ordu Waterloo’da çarpışacaktır. Ayrıca Fransa’nın savunulması ve iç direnişin ezilmesi için de hazırlık yapılır. Haziran ayına gelindiğinde Fransa Ordusu şu şekilde örgütlenmiştir:

Arşidük Karl Avusturya ve Almanya birliklerini toplarken, Schwartzenberg Prensi Karl Philipp başka bir Avusturya Ordusu oluşturmaya çalışır. İspanya kralı VII. Fernando askerlerini savaş alanında yönetmesi için Britanyalı subaylardan destek isterken, Çar I. Aleksandr 250 bin kişilik ordusunu Ren üzerine göndermeye hazırlanır. Prusya iki ordu oluşturur. Bir tanesi Gebhard Leberecht von Blücher komutasında Britanya Ordusunun olduğu bölgeye gönderilirken, diğeri ise Friedrich Graf Kleist von Nollendorf komutasındadır.

Napolyon tarafından yapılan durum tahliline göre çok yakın tehdit oluşturmakta olan müttefik orduları şunlardı:

Fransa sınırlarında bulunmakla beraber Napolyon tarafından ikincil önemde olarak değerlendirilen müttefik ordular:

Ayrıca seferberlik halinde olan ordulardan belli başlıları şunlardır:

Napolyon’un yeniden iktidara gelmesinin ardından Viyana Kongresi ve dolayısıyla Avrupa’nın önde gelen devletleri olan Avusturya, Britanya, Prusya ve Rusya Napolyon’u yasadışı ilan ettiler. Ardından 13 Mart 1815 tarihindeki bu ilanın ardından Yedinci Koalisyon oluşmuş oldu. Artık savaş kaçınılmaz olmuştu.

Müttefik devletler kendi aralarında yaptıkları 25 Mart günkü görüşmelerde her ülkenin 150 bin askerle katkıda bulunmasına karar verdiler. Ancak diğer devletlere göre silahlı kuvvetleri daha az olan Britanya, bu sayının sağlanabilmesi için paralı asker kiralanması için mali destek verecektir.

Müttefik devletlerin seferberliğinin sürdüğü bir sırada Fransa’nın işgal edilmesi için 1 Temmuz 1815 tarihi hedef olarak saptanır. Wellington ve Blücher bu tarihin Haziran ayına çekilmesinde ısrarcı olsalar da oldukça uzakta bulunan Rusya ve Avusturya Ordularının gelmesi için bu tarihin beklenmesi önerilir. Bu sayede sayıca sütünlüğünü kullanacak olan müttefikler Napolyon’u kolayca bertaraf edecektir. Ancak savaş tarihinin ertelenmesiyle Napolyon zaman kazanmış, ordusunu güçlendirmiş ve sınırdaki mevzilerini kuvvetlendirme fırsatı yakalamıştır.

Napolyon, savunma veya saldırı savaşı verme şansının olduğunu biliyordu. Eğer savunma savaşı vermeyi seçerse 1814 yılında yaşanan muharebelerin bir devamı yaşanabilirdi, ancak bu kez elindeki asker sayısı o döneme göre daha çoktu. Ayrıca iki ordu tarafından savunulan ve müstahkem iki büyük şehir olan Paris ve Lyon direnebilir ve Fransa topraklarının derinliklerindeki müttefik ordular gerilla savaşıyla yıpratılabilirdi.

Ancak Napolyon saldırmayı seçer ve müttefik orduları birleşip kendisinden sayıca daha kalabalık olmadan onlara saldırmayı planlar. Belli başlı müttefik ordularını yenebilirse müttefikleri barış görüşmelerine zorlayabileceğini öngörür. Eğer barış görüşmeleri başlamaz veya sonuç vermezse diğer müttefik ordularını da yenmek zorunda kalacaktır.

Napolyon’un Belçika üzerinden saldırma tercihinin birden çok gerekçesi vardır. Bunlardan birincisi Britanya ve Prusya Ordularının birbirinden çok uzakta ve dağınık durumda olmalarıdır. Ayrıca Britanya Ordusunun elindeki birlikler Yarımada Savaşı deneyimi olan askerler değildir. Bu gerekçelerin dışında Belçika’da başarılı olacak bir Fransız Ordusu Hollanda’dan bağımsızlığını isteyen Fransızca konuşan Belçikalılar tarafından da desteklenebilecektir.

Napolyon tahta yeniden çıktığında elinde savaşabilir durumda yaklaşık 46 bin asker bulur. Mayıs ayı sonunda artık hızla büyüyen ordusunu yukarıda belirtildiği şekilde konuşlanmış, İmparatorluk Muhafızları da Paris’te toplanmaya başlamıştır. Haziran ayına gelindiğinde yaklaşık 200 bin asker sayısına ulaşan Napolyon hızla savaşa hazırlanır.

1815 Haziran ayı başlarında Wellington ve Blücher’in kuvvetleri birbirinden ayrı durumdadır. Wellington komutasındaki Britanya ve müttefik orduları toplam 93 bin askerden oluşmakta ve Brüksel merkezinde yerleşmiştir. Namur’da merkezi olan Prusya Ordusu ise 116 bin askerden oluşmaktadır. Bugünkü Belçika boyunca yayılmış olan bu kuvvetlerin bir araya gelmesinin yaklaşık 6 gün süreceği tamin edilmekteydi.

Napolyon 128 bin kişilik Kuzey Ordusuyla Belçika sınırına doğru ilerler. Sol kanat Mareşal Ney, sağ kanat ise Mareşal Emmanuel de Grouchy komutasındadır. Seferde bizzat yer alan Napolyon aralarında imparatorluk muhafızlarının da yeraldığı yedeklere komuta eder. Birlikler birbirlerini destekleyerek ilerler.

Napolyon sınırı Charleroi yakınlarında 15 Haziran günü geçer. Müttefik ordularınının öncülerini geri çekilmek zorunda bırakan Napolyon iki ordunın birleşmesine izin vermeyecek şekilde yer almaya başlar. Charleroi’nın düştüğünü geç haber alan Wellington, Napolyon’un amacını anlayarak Quatre Bras’a doğru ilerler.

Prusya kurmay heyeti Napolyon’un hareket tarzını Britanya kurmay heyetine göre daha iyi tahmin etmiş ve ordu toplanmaya başlamıştır bile. Napolyon, esas tehlike olarak gördüğü Prusyalılara karşı ilk olarak hareket etmiş, Napolyon’un ilerleyişi Graf von Zieten’in başarılı savunma savaşıyla yavaşlatılmıştır. Napolyon tarafından Quatre Bras’yı ele geçirmekle görevlendirilen Mareşal Ney o gece bölgeye varacak, hızla oraya gelen Wellington ile karşılaşacaktır.

Bölgeye gelen Mareşal Ney, Quatre Bras’nın Wellington’a bağlı Hollanda birliklerince tutulduğunu görür. Bölgeyi savunan birliklere karşı olan sayısal üstünlüğünü kullanamayan ve dağınık şekilde saldıran Ney, kavşak bölgesi konumundaki mevkiyi alamaz. Akşama doğru bölgeye gelen Wellington, komutayı doğrudan alacak ve sürekli mühimmat ve asker desteği yapılmasını sağlayacaktır. Taktik olarak yenişemeyen iki taraftan Britanya Ordusu Brüksel’e doğru disiplinli bir geri çekilmeyle daha iyi bir mevziye geçmeyi tercih eder.

Aynı gün Napolyon ordusunun sağ kanadıyla Prusyalıların üzerine yürür ve Blücher’in Ordusunu Ligny’de yenmeyi başarır. Dağılan Prusya merkezinin aksine kanatları dağılmayan Prusya Ordusunun ağır süvarileri Fransızların geri çekilen Prusya Ordusunu takip etmesine izin vermeyecektir. Quatre Bras ile Ligny arasında kalan Jean-Baptiste Drouet komutasındaki I. Kolordu plansızlık nedeniyle hiçbir muharebeye katılmaz.

Prusyalıların yenilgisinin ardından daha uygun bir mevki arayan Wellington kuzeye ilerler. Quatre Bras’daki mevzileri sayesinde Prusyalıların kendi birliklerinden ayrılmadan geri çekilmesini sağlar. Napolyon’un müttefik ordulara ayrı ayrı saldırıp yenme planı işler görünse de planın başarılı olması için Britanya ve Prusya Ordu merkezlerinin farklı yönlere geri çekilmeleri gerekmekteydi.

Kuzey yönünde geri çekilen Prusya Ordusu Wavre kasbasına gelince tüm ordunun burada toplanmasına karar verilir. Fransızlar tarafından sürekli olarak baskı altına bulunan bölgede kargaşa hakimdir ve toplanmaya uygun değildir. I, II ve IV. Prusya Kolorduları Britanya Orduları ile birleşmek üzere doğuya dönerken III. Kolordu Fransız kuşatma saldırısına karşı bölgede kalmak durumundadır.

Quatre Bras’dan ayrılan Napolyon yedeklerle beraber ordunun sol kanadıyla Wellington’un peşine düşer ve Waterloo kasabası bölgesinde yığınak yapmaya başlar. Sağ kanattan ilerleyen Grouchy ise Napolyon’a Prusyalıların durumuyla ilgili bilgi verir. Wellington ile Prusya birliklerinin bir araya gelip gelemeyeceği çok belirleyici bir hale gelmiştir.

Yüz Gün’ün belirleyici muharebesi 18 Haziran 1815 günü Waterloo’da yapılır. Önceki gece yağan yağmurdan dolayı ıslak yerlerin kurumasını bekleyen Napolyon saldırısını saatlerce geciktirir. Saldırı başladıktan sonra savunma halinde savaşan Britanya Ordusunu Fransızlar yerlerinden sökememiştir. Akşam üstüne gelindiğinde durum değişmez. Muharebeye Prusya askerleri de katılınca Napolyon’un müttefikleri birbirinden ayrı tutma stratejisi çökecek ve sayısal üstünlüğünü kaybedecektir. Prusyalıların bölgeye ulaşmasını engelleme görevini almış olan Grouchy ise top seslerini duysa da muharebeye katılmayacak, Napolyon Waterloo Muharebesini kaybederek geri çekilmek zorunda kalacaktır.

Napolyon’un emri üzerine Wavre yakınlarındaki Prusya Ordusuna saldıran Grouchy geri çekilmekte olan Prusya Ordusunun artçılarına saldırdığını sanmaktadır. Oysaki I, II ve IV. Prusya Kolorduları toplanarak Waterloo Muharebesine katılmak üzere ilerlemektedir. Grouchy Wavre Muharebesini kazansa da bu galibiyetin artkı bir anlamı yoktur. Gelişmelerden haberdar olan sol kanat diğer ordu birlikleriyle birleşerek Paris yönünde geri çekilişe katılır.

Waterloo yenilgisinin ardından üç gün sonra başkente dönen Napolyon hala ulusal bir direniş örgütleme hayalleri kurmakta yenilgiyi kabullenememekteydi. Ancak kamuoyunun etkisi ve halkın muhalefeti buna engel oldu. Başkente doğru gelmekte olan müttefik ordularının etkisiyle Napolyon artık sonun geldiğini görecektir. 22 Haziran günü o sırada Avusturya’da bulunan 4 yaşındaki oğlu Napoléon Francis Joseph Charles Bonaparte lehine tahttan feragat eder. 25 Haziran günü oluşturulmuş olam geçici hükümet yetkililerin telkiniyle Paris’i terk eder. ABD’ye kaçmaya çalışsa da abluka altında olan Fransa’dan ayrılamaz. Sonunda Fransa’da kalamayacağını ve kaçamayacağını görerek Britanya savaş gemisi Bellerophon kaptanı Amiral Frederick Lewis Maitland’a teslim olur. Önce İngiltere’ye götürülen Napolyon, daha sonra 1821 yılında sürgünde öleceği Atlas Okyanusundaki Saint Helena Adasına gönderilir.

Napolyon’un tahtı bırakması üzerine iktidarı alan geçici hükümet Napolyon döneminde savaş bakanı olan Louis-Nicolas Davout başkomutan ilan edilir. Paris’i savunma görevini üstlenen Davout Temmuz ayının ilk günlerinde Prusya Ordusuna karşı direnir. 1 Temmuz günü yapılan Rocquencourt Muh