"Ayna"nın fikrinin ortaya çıkması 1964 yılına kadar gerilere dayanır. Tarkovsky film için hayalleri hakkındaki fikirlerini yazdı. Bir adamın düşünceleri ve anıları, geleneksel bir filmdeki gibi adam ekranda görünmeden. Tarkovsky "Ayna" filminin ilk bölümleri "Andrei Rublev" filmi üzerine çalışırken yazdı. Bu bölümler "A White Day" ismiyle 1970 senesinde kısa bir hikâye olarak yayınlandı. isim 1942'de babası Arseny Tarkovsky'nin yazdığı şiirden gelmekteydi. 1968'de "Andrei Rublev" bittikten sonra, Tarkovsky, "Ayna"nın senaryosunu Aleksandr Misharin ile birlikte yazmak niyetiyle görüntü yönetmeninin Repino'daki tatil yerine gitti. Bu senaryo "Confession" ismini aldı ve Goskino film komitesine sunuldu. Kahraman anne, savaş ve vatanseverlik gibi popüler temalar içermesine rağmen teklif geri çevrildi. Ana sebep senaryonun doğasının karışık ve alışılmadık olmasıydı. Dahası, Tarkovsky ve Misharin filmin final formunun nasıl olacağını bilmediklerini açıkça belirttiler. Buna filme alınma sürecinde karar verilecekti.

Senaryonun film komitesinden dönmesi ile birlikte, Tarkovsky "Solaris" filmini yapmaya devam etti. Ama onun günlük yazılarının gösterdiği üzere halen filmi yapma konusunda arzuluydu. Sonunda, senaryo Goskino'nun yeni yöneticileri tarafından kabul gördü. Tarkovsky'ye 622.000 Rus rublesi ve 7500 metrelik Kodak film verildi. Bu, Kabaca 3000 metre tutacak filmin üç katına tekabül ediyordu.

"Ayna"nın senaryosunun birkaç versiyonu yok olmuştur. Tarkovsky sık sık senaryoyu parçalarını tekrar yazmıştır. Senaryodaki son değişiklik 1984'de kendisi İtalya'dayken yapıldı. Bir sahne filme alınırken çıkarıldı, annesiyle olan röportaj sahnesi. Tarkovsky bunun bir film incelemesi olduğu bahanesiyle röportajı gizli kamera kullanarak çekmeyi istedi. Bu sahne, Tarkovsky'nin tüm önceki filmlerinde birlikte çalıştığı Vadim Yusov'un "Ayna" filminde çalışmayı reddetmesinin ana sebeplerinden biriydi. Çeşitli dönemlerde, senaryo ve film şu isimlerle bilindi; "Confession", "Redemption", "Martyrology", "Why are you standing so far away?", "The Raging Stream" ve "A White, White Day" (bazen çeviride "A Bright, Bright Day" olarak.). Tarkovsky senaryoyu filme alırken son isim olarak "Ayna" ismine karar verdi.

Filmin çekimine Eylül 1973'de başlandı ve Mart 1974'de film bitirildi. Dış sahneler Moskova yakınındaki Tutshkovo'da çekildi. İç sahneler ise Mosfilm stüdyolarında çekildi.

Tamamlanmış film, Goskino başkanı Filipp Ermash tarafından Temmuz 1974'de reddedildi. Sebeplerden biri filmin anlaşılmaz olmasıydı. Tarkovsky, filmin reddedilmesi ve filmin fikrinin dışarıya çıkabileceği ve filmin Sovyetler Birliği dışarısında çekilebileceği konularına aşırı kızdı. "Ayna"
en sonunda Gosniko tarafından hiçbir değişiklik görmeden 1974 biterken kabul edildi.

"Ayna" filminin hiçbir zaman resmi ilk gösterimi yapılmadı. Kısıtlı bir ikinci kategori versiyonu sadece 73 kopya yayınlandı. Resmi olarak Eylül 1975'de çıkacağı duyurulmasına rağmen Nisan 1975'in başlarında gösterildi. Yine de izleyiciler tarafından olumlu karşılandı. Goskino filmin Cannes Film Festivali'nde gösterilmesine izin vermedi. Festivali yöneten yönetmen, Maurice Bessy, Tarkovsky severdi. Bunu duyunca, "Ayna" filmine Cannes'te gösterim izni verilmezse, başka Sovyet filmlerini de almamakla gibi başarısız bir tehditte bulundu.


Tarkovsky anne rolü için Alla Demidova ve İsviçreli aktris Bibi Andersson'u düşündü. En sonunda Margarita Terekhova'yı seçti.





Yukagirler

Yukagirler, Kuzeydoğu Sibirya'nın yerli halklarından biridir. Geleneksel işleri, ağ kullanılmasıyla balıkçılık, yaban geyiği avcılığı, kızağa koşulan köpekler yetiştirmedir.

Eskilikte (İsa'dan 7 bin yıl önce) Yukagirler, Yenisey doğusunda ve Sayan Dağlarında, Finler, Samoyedler gibi Ural dilleri konuşan halklar ile birlikte yaşıyorlardı. 17. yüzyılda Rus sömürgeleştirmesinin başlandığı zaman Yukagirler Lena Nehri'nden Anadır Nehri ağzına kadar yerleşiyorlardı. Düşük bir etnik bilinci seviyesi özelliğiydi. 18. ve 19. yüzyıllarda Yukagirlerin nüfusu salgın ve iç savaşlardan kısaldı. Kısmı Yakutlar, Çukçiler, Ruslar ile asimile etti. 1897 yılında 754 Yukagir oldu, 1970 yılında 600 kişiye yakındı, sonra nüfusu artmaya başladı. 2002 Rusya nüfus sayımına göre nüfusu 1.509 kişidir. Çoğu Kolıma Nehri havzasında, Saha Cumhuriyeti'nde, diğerleri Çukotka Özerk Okrugu'nda ve Magadan Oblastı'nda şenelmiştirler.

Yukagir dili, ya Ural-Yukagir dil ailesine, ya izole Yukagir dil ailesine ait olan Kuzey ve Güney Yukagirceye bölünür. 2002 Rusya nüfus sayımına göre, Saha Cumhuriyeti'nde yaşayan 1.097 Yukagirden artık 310 kişisi (28%) Yukagirce konuşabiliyor, 630 kişisi (67%) Yakutça ve 1046 kişisi (95%) Rusça konuşabiliyor.




Gölcük Donanma Tersanesi

Gölcük Donanma Tersanesi', Marmara Denizi'nin Doğu kıyısında "Gölcük Deniz Üssü" içinde Türk Deniz Kuvvetleri'ne ait gemilerin de bulunduğu askeri tersane.

1926 yılında kurulan tersane askeri gemilerin bakımı için hizmet vermekte olup yaklaşık 3221 aktif personel olmak üzere toplam 121.466 m²'lik (1.307.450 m²) alan üzerinde bulunmaktadır. I. Dünya Savaşı'nda Türk Deniz Kuvvetleri'ne ile Alman Deniz Kuvvetleri'ne ait gemilerin bakım ve onarımının sağlanması için kurulan tersane, Türk boğazları üzerindeki Lozan Antlaşması hükümleri çerçevesince tesis üzerinde askeri üs kullanımı kaldırılmıştır. Günümüzde de denizaltı gibi gemiler dahil gemi inşa kapasitesine sahip olmakta olup, İstanbul'da bulunan Tuzla Tersanesi'nden sonra Türkiye'nin ikinci en büyük gemi inşa tesisidir.




2010 Nebelhorn Trophy

2010 Nebelhorn Trophy Nebelhorn Trophy yarışmalarının 2010–2011 artistik patinaj sezonunda düzenlenmiş olanıdır. Program geleneksel olarak Oberstdorf, Almanya'da yapılır ve adı yakın bir dağ olan Nebelhorn'dan gelir.

Sezonunda büyükler düzeyinde ilk yarışmalarından biridir. Dört farklı disiplinde: erkekler, kadınlar, çiftler ve buz dansında yarışmalar düzenlenir. Tüm disiplinlerde en iyi dereceyi elde etmeyi başarmış takıma "The Fritz-Geiger-Memorial Trophy" verilir.

2010 yılında Nebelhorn Trophy, 23 - 16 Eylül tarihleri arasında Eislaufzentrum Oberstdorf'da yapılmıştır.





Kutsal Kabir Kilisesi

Kutsal Kabir Kilisesi, Ortodoks Kilisesi tarafından Yeniden Diriliş Kilisesi olarak adlandırılır, Kudüs'ün eski şehir duvarları içerisinde yer alan bir Hristiyan kilisesidir. Eski şehrin Hristiyan bölgesinden (""Muristan"") birkaç adım ötededir.

Kilise'ye birçok hıristiyan ""Golgotha"" (Yeni Ahitte geçen, İsa'nın çarmıha gerildiği tepe) olması nedeniyle hürmet göstermektedir. Ayrıca kabirine gömüldüğü yer olduğu söylenir. En az 4. yüzyıldan beri, İsa'nın yeniden dirileceği yer olmasına inanılması nedeniyle, bu kilise hristiyanlar için önemli hac noktalarından biridir.

Bugün, Kilise, Kudüs Rum Ortodoks Patrikliğinin merkezi olarak hizmet etmesinin yanında başka birçok kilise tarafından ortak kullanılmaktadır. Katolik Kilisesi, Rum Ortodoks Kilisesi, Ermeni Apostolik Ortodoks Kilisesi, Süryani Kadim Ortodoks Kilisesi, İskenderiye Kıpti Kilisesi ve Etiyopya Ortodoks Tewahedo Kilisesidir.





Burn

Burn "(İngilizce: yanık, yanmak)" aşağıdaki anlamlara gelebilir:





Guido Reni

Guido Reni (4 Kasım 1575; Bologna, Papalık Devletleri - 18 Ağustos 1642, Bologna), erken barok dönemde mitolojik ve dinsel konulu resimleriyle tanınan İtalyan ressam.

On yaşındayken Flaman ressam Denis Calvaert'in yanında çıraklık yaptı. Sonraları Bolognalı Carracci'lerden etkilendi. Onların resme getirdikleri yenilikleri sürdürdü. 1599'da ressamlar loncasına kabul edildi. 1601'den sonra hem Bologna, hem de Roma'da atölye açarak çalıştı. Ünlü bir ressam olunca Giovanni Lanfranco, Francesco Albani ve Antonio Carracci gibi gençleri atölyesine aldı.

Papa V. Paulus ve Scipione kardinali Borghese'nin siparişleriyle çeşitli şapelleri fresklerle bezedi. Resimlerinde baroğun taşkın karmaşık tarzını, klasik resme özgü bir denetimle yumuşatarak yeni bir üslup geliştirdi. "Atalanta ve Hippomenes" (1625, Capodimonte Ulusal Müzesi ve Galerisi, Napoli) gibi kompozisyonları, antik idealleri yansıtan, zarif figürlere olan düşkünlüğünü gösterir. Yaşamının sonlarına doğru daha açık tonlara, yumuşak renklere ve serbest fırça vuruşlarına yöneldi.

Guido, Carracci'lerden başka Rafael'in freskleriyle antik Yunan heykellerinden de etkilenmişti. Gerçeğin idealize edilmiş oranlarla betimlendiği klasik bir uyuma ulaşmak için çaba harcadı. Resimlerinde dingin bir atmosfer, yumuşak renkler ve biçimler egemendi. Dinsel kompozisyonları onu Avrupa'da çağının en ünlü ressamlarından biri yaptı. Birçok İtalyan barok sanatçı onu kendine örnek aldı.





Sharpe's Company

Sharpe's Company, Bernard Cornwell’in aynı adlı roman dizisinden televizyona uyarlanan "Sharpe" adlı film dizisinin üçüncü bölümüdür. İngiliz ITV kanalında ilk olarak 1994 yılında gösterilen filmde Sean Bean ve Daragh O'Malley başrollerdedir.

1812 yılında Yarımada Savaşı sürmektedir. General Arthur Wellesley (Hugh Fraser) Portekiz’den Fransa işgalindeki İspanya’ya girmeye hazırlanır. Ancak önünde iki önemli engel vardır. Bu engellerden Ciudad Rodrigo alınırken South Essex Alayının komutanı Albay Lawford ağır yaralanınca Yüzbaşı Richard Sharpe (Sean Bean) önemli bir dostun desteğini kaybeder.

Komutayı alan yeni subay Albay Windham (Clive Francis) kendi subaylarını getirir ve Sharpe yüzbaşı rütbesini kaybeder ve cephe gerisi angarya işlerine çekilir. Keskin nişancılarının komutası ise bu rütbeyi satın alan Yüzbaşı Rymer (Marc Warren) ve Sharpe’ın Hindistan seferlerinden düşmanı olan Çavuş Obediah Hakeswill’e (Pete Postlethwaite) geçer.

Bölgeye gelir gelmez Hakeswill tarafından cinsel tacize uğrayan Sharpe’ın sevgilisi İspanyol gerilla komutanı Teresa (Assumpta Serna), Sharpe’a yeni doğan kızlarından bahseder ve çocuğun Badajoz’da ailesiyle kaldığını söyler. Şehir İngiliz Ordusunun önündeki ikinci engeldir. Teresa Fransızların elindeki şehrin alınması için bilgi toplamak üzere casus olarak şehre girer.

Sharpe’ın varlığını fark eden Hakeswill, subayların değerli eşyalarını çalarak Sharpe