iler arasında. Bu iddia'larda Andreas Schlüter'ın 1659'da Danzig'de Wilhelm ve Regina Schlüter'in oğlu olarak dünya'ya geldığı ve 13 Haziran'da vaftiz edildiği iddia ediliyor. Bu çeşitli iddiaların çıkmasının nedeni o dönemde üç tane ayrı Andreas Schlüter'ın bulunması. Genelde biyografilere bakıldığında 1664'de Andreas Schlüter'ın Hamburg'da heykeltıraş Gerhart Schlüter'ın oğlu olarak dünya'ya geldiği söyleniyor. Hamburg kilise kayıtlarına göre'de 22 Mayıs 1664'dede Sankt Michaelis kilisesinde vaftiz edildiği belirtiliyor.

1680'lerin ilk yıllarında Schlüter Polonya'ya göç etti, burada 1693'e kadar III. Johann Sobieski yönetimi altında çalıştı. Hayatının bu kısmında sanatçı İtalya'ya bir gezi düzenliyor, Danzig kökenli olan karısı Anna Elisabeth Spangenberg ile evleniyor ve çocuk sahibi oluyor. 1681'den sonra Schlüter kartonpiyer ustası ve heykeltıraş olarak Agostino Locci yönetimi altında Wilanów'da Kraliyet Sarayında ve Tylman van Gameren yönetimi altında Danzig'de bulunan Saint Marin kilisesinin Kraliyet kapısında çalıştı. Varşova'daki Krasiński sarayının üçgen çatı'sının kabartmalarının Andreas Schlüter'ın yaptığı tahmin ediliyor. Schlüter'ın bu erken eserlerinde belli oluyor ki sanatçı'nın yüz motiflerine ve bir eserin basit olmamasına önem verdiği. Schlüter o dönemlerde mimarlığa yanı sıra heykeltıraş olarak da faaliyet gösterdiği billiniyor.

1694'de Andreas Schlüter elektör III. Friedrich ( sonraki seneler Kral I. Friedrich) tarafından saray heykeltıraşcısı olarak Berlin'e çağırtırıldı. 1695 ve 1696'da Fransa, Hollanda ve İtalya'ya Schlüter geziler düzenledi ve buradaki görevi bazı antik heykel'leri Berlin akademesine getirmekti. Bu iş gezisi sırasında Michelangelo Buonarroti ve Gian Lorenzo Bernini'nin eserlerinle karşılaştı ve bu karşılaşma sonucu Schlüter'e bu eserler bir etki bırakmıştır. Berlin'de Schlüter'in ilk eser'i tahminen bugünkü Rathausbrücke'nin bulunduğu ve İkinci Dünya Savaşında hasar görüp yıkılan Lange Brücke'de oldugu düşünülüyor. Burada Schlüter köprü'deki antik Deniz tanrılarının heykeltıraşlığını yaptığı tahmin ediliyor. Schlüter için ilk en büyük görevse 1695'de inşaatı ile başlanan ve mimarı Arnold Nering olan Zeughaus adındaki binasındaki yaptığı figürler. Bu figürler Avrupa'nın Osmanlı Devletine karşı Viyana'daki zaferini simgelenmişdir. Aynı zamanda Andreas Schlüter III. Friedrich'in heykelinide yaptı, bu heykel Zeughaus'un avlusunda İkinci Dünya Savaşı'nin sonuna kadar duruyordu ama savaş'dan sonra kayboldu. 1699'da Andreas Schlüter, Arnold Nering ve Martin Grünberg'den sonra Zeughaus'un inşaat yöneticisi oldu ve aynı sene Berlin saraylarının inşaat müdürü oldu. Bu pozisyon'da heykeltıraşcı Berliner Stadtschloss'un ön cephedeki duvarlarını ve sarayın içindeki avluyu İtalyan barok'u ve klasisizm stilinde süsledi. 1700 senesinde sanatçı Almanya'da ilk defa 1703'de açık havada dikilen altın bir heykel yaptı. Schlüter'in en önemli eserlerinden biri olarak kehribar odası gösteriliyor. Kehribar odası aslında Berlin'de bulunan Charlottenburg Sarayı için planlanmıştı ama 1701'de yapımı Berlin'de bulunan Stadtschloss içinde başladı. 1716'da kehribar odası Rus çarı I. Petro'ya hediye edildi. 1705'de Kraliçe Sophie Charlotte'nin ölmesiyle Schlüter'e Kraliçe'ye bir tabut tasarlaması istendi.

Kariyer'inin en yüksek noktasına ulaşan Andreas Schlüter'e en son olarak büyük bir görev verildi. Bu görev Schlüter'in eski darphane yerine ülkesine lâyık ve ihtişamlı yeni bir kule yapılmasıydı. Yapı'nın planları hemen yapıldı ve 1702'de inşaatı ile başlandı. 92 metre olması planlan kule'nin yapımı ama yer'in bataklık olması yüzünden pek kolay olmadı ve bina'nın duvar ve kolonların kaymasını ve çatlamasını sağladı. Birçok güçlendirmelere rağmen dört sene içinde 60 metre'ye kadar uzanan kule güçlendirelemedi. Ayrıca Schlüter'i üzen başka bir olay onun kral için Freienwalde'de yaptığı sarayın bir fırtına sırasında temel'inin kayması ve o esnada Kral'ın sarayda bulunması ve bir daha o saray'ı ziyaret etmemesi çok üzmüştü. Ayrıca Schlüter'in pozisyonunu kıskanan başkaları onun Zeughaus ve Berliner Stadtschloss'daki mimari hatalarini durmadan göz ardı etmeleri Schlüter'in itibarını çok sarsmıştı. Bu kıskananlar arasında en çok Johann Friedrich von Eosander göze çarpıyor.

I. Friedrich'in 1713'de ölmesinden sonra Andreas Schlüter saray hizemtinden çikarıldı ve aynı sene Rusya'ya göç etti. Orada I. Petro'nun hizmete girdiği tahmin ediliyor. I. Petro o dönemde Sankt-Peterburg'u mimari şekilde geliştiriyordu. Schlüter'in hayatının bu kısmından pek belgeler yok sadece 1714'de öldüğü biliniyor.





Ludwig Stumpfegger

Ludwig Stumpfegger (d. 11 Temmuz 1910, Münih - ö. 2 Mayıs 1945, Berlin), II. Dünya Savaşı'nda bir Alman SS doktoru ve 1944'ten itibaren Adolf Hitler'in kişisel cerrahıydı.

Hohenlychen'de profesör Karl Gebhardt'ın altında bir asistan doktoru olarak çalıştı. Gebhardt, Dr. Fritz Fischer ve Dr. Herta Oberheuser'in idaresinin altında tıbbi deneylerde katılarak Ravensbrück toplama kampında çalıştı. Deneyler, kemik ve kasın transplantasyonunu kapsadı.

1945'te, Stumpfegger, Dr. Theodor Morell'in altında Berlin'de Führerbunker'de Hitler için doğrudan çalışmaya başladı. Martin Bormann'dan bir hediye olan Alman çoban köpeği Blondi için Hitler'in isteğiyle bir siyanür kapsülünü sağladı. Bazı kaynaklar Kızıl Ordu Führerbunker'e doğru ilerlediği zaman çocuklarını öldürmesi için Magda Goebbels'e yardım ettiğini belirtir.

30 Nisan 1945 Hitler intihar etmeden hemen önce sığınaktan kaçış için izin verdi. Sığınaktan Martin Bormann'ın grubuyla kaçan Stumpfegger'in savaştan sonra nasıl öldüğü bilinemedi. Hitlerjugend ( Hitler Gençliği) lideri Artur Axmann'a göre Ludwig Stumpfegger ve Martin Bormann intihar etmişti. Artur Axmann haklı çıktı. Çünkü 1972 yılında Lehrter İstasyonu'nun yapımı sırasında gömülmemiş yani ölmüş iki adet ceset bulundu. Geçen senelerde Tıp biliminin ilerlemesiyle 1999'da yapılan araştırmalarda iki cesedin de siyanür içerek öldüğü saptandı. Yapılan DNA testlerinden sonra cesetlerden birinin Hitler'in doktoru Ludwig Stumpfegger'e diğerinin de Martin Bormann'a ait olduğu tespit edildi. İki adamın çene kemiğinde bulunan cam parçaları onların, siyanür kapsülleri yoluyla intihar ettiğini doğruladı.




Battlefield 1942: The Road to Rome

Battlefield 1942: The Road to Rome (kısaca BF 1942: RtR), "Battlefield 1942"nin ilk genişleme paketidir. Bu genişleme paketinde 6 yeni harita ve 8 yeni araç vardır. "The Road to Rome" genişleme paketinde İtalyan ordusu ve Özgür Fransa birlikleri yer almaktadır. Oyun isminden de anlaşılacağı üzere İtalya ve Fransa'da geçmekte ama daha çok Husky Harekâtı ile İtalya üzerine yapılmaya başlanmış çıkarma ve muharebeler konu alınmaktadır. Genişleme paketindeki 6 yeni harita Monte Santa Croce, Monte Cassino, Battle of Anzio, Battle of Salerno, Operation Baytown ve Operation Husky'dir.

Fransız ve İtalyan kuvvetleri oyun üzerinde çok az etkisi vardır. Mühendislerin göğüs göğüse çarpışmaları için tüfeklerine birer süngü eklenmiştir. İtalyan Breda Modelo 30 ve İngiliz Sten tüfekleri eklenmiştir. Oyundaki çok oyunculu oyun filtrelerinde yeni bir düzenleme yapılmıştır.




Electric Sun

Electric Sun, Uli Jon Roth’un Scorpions’tan ayrıldıktan sonra kurduğu müzik grubudur. Grup 1979 -1985 yılları arasında 3 albüm çıkarmıştır.

Grubun ilk albümü, "Earthquake", 1979 yılında gitarist/solist Roth, bas gitarist Ule Ritgen ve baterist Clive Edwards’tan oluşan kadro tarafından çıkarılmıştır. Edwards, bu albümün kayıtlarının tamamlanmasından kısa süre sonra gruptan ayrılmıştır.

Yeni baterist Sidhatta Gaumata ile kaydedilen "Fire Wind", 1980 yılında çıkmıştır. Grup, bundan sonraki birkaç yılı konserler vererek geçirdikten sonra üçüncü albüm için çalışmaya başlamıştır. İlk iki albümde kadro üçer kişiden oluşmuş olmakla beraber, üçüncü albüm, "Beyond The Astral Skies", daha büyük bir topluluğun katkısını içermektedir. Bu albümde, Uli Jon Roth, Jethro Tull’ın eski bateristi Clive Bunker, bas gitarist Ule Ritgen, vokalist Michael Flexig ve konuk vokalist Nicky Moore ile birlikte çok sayıda konuk müzisyen çalışmıştır. Bu albümün önemli özelliklerinden biri de Roth’un kendi buluşu olan Sky Guitar’ı ilk kez kullanmış olmasıdır.

1986 yılından sonra Electric Sun adı kullanılmamış ve Uli Jon Roth müzikal çalışmalarına kendi ismini kullanarak devam etmiştir.




Arabesque: Geçmiş, Geçmemiş Hiç...

Arabesque: Geçmiş, Geçmemiş Hiç..., Kıbrıslı Türk pop müzik sanatçısı Işın Karaca'nın 22 Nisan 2010'da yayınlanan arabesk tarzındaki ilk, toplamda beşinci stüdyo albümü. Albümde 80'li 90'lı yıllarda Türkiye'de sevilen arabesk şarkılar yer alıyor. Albümde Göksel'in de Arka Bahçem albümünde seslendiği Kibariye'nin hit şarkısı "Kim Bilir" de yer alıyor. Karaca'nın arabesk tarzda şarkı söylemesine yardımcı olmak için Selami Şahin, Işın Karaca'nın vokal koçluğunu üstlenmiştir. Albümdeki şarkıların düzenlemesi Selim Çaldıran tarafından yapılmıştır. Albüm, Karaca'nın son üç albümünde olduğu gibi akustik olarak kaydedilmiştir. "Ben Sevdalı, Sen Belalı" şarkısında Hüsnü Şenlendirici konuk olmuştur.

Albümün ilk klibi 15 Nisan 2010 tarihinde, Sedat Doğan yönetmenliğinde "Dert Bende Derman Sende" şarkısına çekildi. Şarkı, 22 Nisan 2010 tarihinde ilk olarak Kral TV'de, ardından diğer radyo ve televizyonlarda yayınlanmıştır. Albümün yayınlanan ikinci klibi "Mavi Mavi" ise 23 Mart 2010 tarihinde Maldivler'de çekildi. Daha önce çekilen bu klip hareketli olduğu için, yazın gösterime girmiştir. 11 Haziranda ilk olarak kraltv.com.tr web sitesinde yayınlanan klip, 12 Haziran 2010 tarihinde ilk olarak Kral TV'de yayınlandı. Klipte, Hülya Avşar ile İbrahim Tatlıses'in başrollerini paylaştığı Mavi Mavi filminden sahneler de sıklıkla kullanılmıştır.

Albümün üçüncü klibi ise "Hor Görme Garibi" şarkısına Sedat Doğan tarafından çekildi. Klip ilk olarak 1 Kasım'da kraltv.com.tr web sitesinde, 2 Kasım 2010 tarihinde ise ilk olarak Kral TV'de yayınlandı. Klipte nostaljik ve modern temalı görüntüler vardır. Geçmiş ile bugün ara