şehirli müziğe karşı yeniden ilgi duymaya başladılar. Bu dönemde bazı önemli derleme albümler hazırlandı. Bu albümlerin en ünlüsü altı plaklık bir Rebetiko koleksiyonu olan ve yüzbinlerce satılan "Rebetiki Istoria”dır (Rebetiko Tarihi). Şehir ışıklarından on yıl kadar uzak kaldıktan sonra, Roza Eskenazi yetmişlerinde yeniden bir star olmuştu.
Bu son on yılı önceki kariyerinden ayıran şey televizyonun yaygın kullanımıydı. Roza, hızlı bir şekilde bu yeni araca uyum sağladı ve televizyondaki pek çok şova çıktı. 1973’te, "To Bouzouki" ( Vassilis Maros tarafından yönetilen) adlı kısa belgesel filmde yer aldı ve 1976’da Haris Alexiou ile birlikte, birkaç görüntünün yanı sıra bazı röportaj ve şarkıların da yer aldığı özel bir televizyon programı yaptı. Ancak, bu dönem boyunca, Roza ülkedeki gece kulüpleriyle olan bağını hiç koparmadı. Haftada bir, Plaka’daki gece kulübü "Themelio"da, canlı gösterisini yapmaya devam etti.
Sanatçılar ve müzikologlar, ayakta kalan ve aktif olarak çalışmaya devam eden diğer birkaç Rebetiko şarkıcısından biri olan Roza’nın “otantik” olarak nitelendirilen stili üzerine de çalışmaya başladılar. Bu durum, aralarında (birlikte sahneye çıktığı) Haris Alexiou ve Glykeria’nın da bulunduğu yeni bir icracı jenerasyonu üzerinde kalıcı bir etkiye sahip olmuştur. Müzisyenler ve akademisyenler Roza’nın yetenekleri ve bu kaybolmuş müzikal dünya konusundaki kavrayışı karşısında büyülenirken, genel seyirci bu konuda çok da fazla heyecanlı değildi ve onu sadece meraklılarının dinleyeceği bir sanatçı olarak görüyorlardı; işte bu tam bir trajediydi. Ancak o, sahnelere çıkmaya devam etti, en son gösterisini Eylül 1977’de Patras şehrinde yaptı. Her yaştan hayranı onun şarkı söyleyişini, dans edişini görmek ve geçmişin müziğini tatmak için oradaydı.

Eskenazi alacakaranlık yıllarını Christos Philipakopoulos ile birlikte Kipoupoli’deki evinde sessiz bir şekilde geçirdi. Doğuştan Musevi olmasına rağmen, 1976’da Yunan Ortodoks inancını tercih etti ve Rozalia Eskenazi adını aldı. İki yıl içinde, Alzheimer belirtileri göstermeye başladı, evine giderken zaman zaman yolunu kaybetmeye başlamıştı. 1980 yazında, evinde kayarak düştü ve kalça kemiğini kırdı. Bu olaydan sonra, Christos sürekli yanıbaşında oldu ve ona her türlü ihtiyacında yardım etti , Roza üç ayını onunla birlikte hastanede geçirdi. Bir sure sonra eve döndü, fakat kısa süre içinde bir enfeksiyon nedeniyle özel bir kliniğe yatmak zorunda kaldı. 2 Aralık 1980’de o klinikte vefat etti.
Roza Eskenazi önce, Korynthia’daki Stomyo köyünde mezar taşı olmayan bir mezara gömüldü. Köyün kültür komitesi 2008 yılında üzerinde “Roza Eskenazi, Sanatçı” yazan basit bir mezartaşını dikmek için gerekli parayı toplayabildi.

1982’de, ölümünden iki yıl sonra Kostas Hatzidoulis, Eskenazi’nin hayatının son döneminde verdiği röportajlara dayanan "Αυτά που Θυμάμαι" (“Hatırladıklarım”) adlı kısa bir anı kitabı yayımladı. Kitapta, Roza’nın özellikle kariyerinin ilk yıllarına ait fotoğrafların bulunduğu geniş bir fotoğraf koleksiyonu da bulunuyordu. 
2008’de, Sher Productions’tan film yapımcısı Roy Sher, Roza Eskenazi’nin hayatı ve kariyerini konu alan, "My Sweet Canary" (“Tatlı Kanaryam”) adlı bir müzikal belgesel üzerine çalışmaya başladı. Uluslararası bir ortak yapım olan bu film, Yunanistan, Türkiye ve İsrail’den gelen üç genç müzisyenin Yunanistan’ın en ünlü ve en çok sevilen Rebetiko sanatçısını aramak için çıktıkları yolculuğu konu alıyor. Filmin 2011’de bahar döneminde piyasaya çıkması planlanıyor.





Bassano del Grappa

Bassano del Grappa (Venedik lehçesi:"Basan") İtalya'nın Veneto bölgesi içinde Vicenza ili'nin bir komünüdür. 1816dan itibaren de bir "İtalya'nın şehir (Città d'İtalia)" olma statüsü taşımaktadır.

Nüfusu (31.12.2009 tahminleri itibarıyla) 43.015 kişi; yüzölçümü 46 km² olup nüfus yoğunluğu 935 kişi/km²'dir.

Şehrin ismi 1928e kadar "Bassano" veye "Basanno Veneto" idi. Birinci Dünya Savaşı sırasında şehrin yakınlarında olan "Monte Grappa (Grappa Dağı)"'nda İtalyan-Avusturya orduları arasında yapılan çok şiddetli ve çok zayiat doğuran çarpışmaların anılması için 1928de şehrin adı "Bassono del Grappo" olarak değiştirilmiştir.

Başsano'nun şu nitelikleri iyi bilinir: Şehir yakından geçen "Brenta Nehri" üzerindeki üzeri kapalı "Alpini Köprüsü"; şehir civarınada imal edilen üzüm ve şaraba dayalı özel bir likör olan "Grappa" içkisi; yerel olarak imal edilen özel seramik tabak çanak ve Birinci Dünya Savaşı'nda "Monte Grappa"'da olan çetin askeri çarpışmalar.

Veneto bölgesinin tipik tarihi ve varlıklı kişilerin yaşıdığı bir yerleşkedir ve çarşısı elit, çok gösterişli giysi ve ev donanım dükkanları ile doludur. Başsano şehri üzeri kemerlerle kapalı (loggia) yaya kaldırımları bulunan çarşı sokakları ve meydanları ile tipik Veneto Bölgesi şehir mimarisini taşır: diğer taraftan Alp Dağları bölgelerine tipik tahta balkonlu evleri; hanları ve barları Avusturya izlerini gösterir.

Bassano del Grappa İtalya'nın kuzey-doğusundadır. Şehir "Veneto on-Alpler", "Asiago yaylası" ve "Monte Grappa Dağı" eteklerindedir. "Brenta Nehri" şehrin içinden geçer ve hemen "Valsugana" vadiside "Brenta Kanalı"na katılır. Şehir yakınlarında il merkezleri olan Vicenza; Padova ve Treviso ile bağlantılıdır.

Şehrin MÖ 2. yüzyılda bir malikane çiftliği olarak Bassıanus adlı bir antik Romalı tarafından kurulduğu kabul edilir. Şehrin ismi geçen ilk yazılı belde 998'de hazırlanmıştır ve 1150 tarihli bir diğer yazılı belge işi şehrin kalesinden bahseder.

Bassano 1175'de bağımsız Vicenza şehrinin eline geçti ama şehir yarı özerk statüsünü korumaya devam etti. 13. yy.da şehir "Ezzelino" ailesinin kontrolü altındaydı. 1368de şehir "Visconti" ailesi idaresine geçti. 1404de Venedik Cumhuriyeti şehrin idaresine eline geçirdi. Fakat Venedik, şehrin geleneksel özerk idaresini kontrol için bir Venedik Senatosu tarafından bir "Capitano di Cita" tayin etmekle yetindi. Venedik idaresi altında şehir önemli bir sanayi merkezi oldu. Yünlü ve ipek kumaş, deri, saatçilik, demir ve bakır işleme imalathaneleri ve "majolica" adı verilen seramik çanak-çömlek üretimi ile isim yaptı. 16. yy.da şehirde bulunan "Remondini" basım ve yayınevi yüzyılın en önemli Avrupa kitapçılarının başında gelmekteydi.

Fransız Devrimi ve Napolyon Bonapart'in İtalya Seferi sırasında şehir Fransa eline geçti. Napolyon'un Birinci Koalisyon'a karşı savaşında 7 Eylül 1796da Napolyon Bonapart komutasındaki Fransız ordusu ile Avusturya ordusu arasında "Bassano Savaşı"nı Fransızlar kazandı. Napolyon şahsen birkaç ay Bassano'da yaşamıştır. 1797 de Campo Formio Antlaşması ile Napolyon tarafından ortadan kaldırılan Venedik Cumhuriyeti toprakları ve bu arada Bassano Avusturya İmparatorluğu idaresine verildi. 1815de Viyana Kongresi sonucu Bassano Lombardiya-Venedik Krallığı'nın bir parçası olarak Avusturya İmparatorluğu idaresinde kaldı. 1866da Yedi Hafta Savaşı" sonunda "Prag Antlaşması" ile Veneto bölgesi ve İtalya Krallığı'na bağlandı.

Birinci Dünya Savaşı'nda İtalya ile Avusturya arasından en mühim şidetli ve büyük zayiat ortaya çıkaran çarpışma ve muharebeler olan 1917de "Birinci Monte Grappo Muharebesi" ve 1918de "İkinci Monte Grapo Muharebesi" hemen Bassano yakınlarında olduğu için şehrin bütün iktisadi hayatı durmuştur. Bu savaşta İtalyan ordusunda ambulans şoförlüğü yapan yazar Ernest Hemingway Bassano'dan çalışmıştır ve izlenimleri Silahlara Veda adlı eserinde yansır.

II. Dünya Savaşı sırasında İtalya 1943de bir ateşkesle teslim olup müttefikler safına geçmesinden sonra Bassano Alman Nazi güçleri tarafından işgal altına alınmıştır. İtalyanların Almanlara karşı yaptıkları "Rezistans" çete savaşları Bassano'da da kendini göstermiş. Almanlar şehirde yaşıyanlara karşı çok sert davranıp; halkı sürmüşler ve öldürmüşlerdir. Şehirde bulunan bir müze bu zulmü sergilemektedir.

Bassano del Grappa'nın belediye sınırları içinde nüfusu (31.12.2009 itibarıyla) 43.015 kişidir; ama şehirleşmiş bölgenin nüfusu yaklaşık 70.000 kişi ve metropoliten büyük Başsano'nun nüfusunun ise 150.000 kişiyi aştığı tahmin edilmektedir.

19. yy ve 20.yy da Başsano'nun nüfusunun geliemesi şu gösterimde görülebilir:


Bassano del Grappa komünü şu komünlerle sınır komşusudur:

Campolongo sul Brenta, Cartıgliano, Cassola, Conco, Marostica, Nove, Pove del Grappa, Romano d'Ezzelino, Rosà, Solagna

Bassano del Grappa'nın şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı bulunmaktadır:









Armağan Ekici

Armağan Ekici (d. 8 Haziran 1971, Ankara), çevirmen ve yazar.

1971’de Ankara’da doğdu. Ankara Anadolu Lisesi’ni ve Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nin İşletme bölümünü bitirdi. 1992’den beri bankacılıkla uğraşıyor, bir yandan da müzikseverliği ve edebiyatseverliği sürdürüyor. 1998’den beri Hollanda’da yaşıyor.

"Lacivert Taşından Tabletler" adlı kitabı ile 2016 Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü'nü kazandı.







Büyük Sinagog





EcoRV

EcoRV ("eko R beş" okunur) bazı "Escherichia coli" suşlarından elde edilen bir endonükleazdır. Alternatif adı Eco32I'dir.

Bu enzim, moleküler biyolojide yaygın kullanılan bir tip II restriksiyon enzimidir , DNA'yı kestiği yerdeki uçlar küttür. Enzim palindromik olan 5'-GAT|ATC-3' DNA dizisini tanır ve onu dikey çizgi ile gösterilen yerden keser. Meydana gelen uçlar küttür ve küt uçlu bir klonlama yerine bağlanabilir.

Eco RV bir dimerdir, iki altbirim birlikte bir DNA bağlanma bölgesi oluşturular.
EcoRV, normalde kestiği diziyi içeren bir DNA molekülü ile beraber kristalleştirilmiştir. Bu kristal kullanılarak bu protein-DNA kompleksinin yapısı çözülmüştür. Enzimin çekirdek kısmı beş tane beta yaprak, bunların iki yanında da alfa sarmallar bulunmaktadır. Bu çekirdek bölge diğer tip II restriksiyon endonükleazlarına benzer. N-ucunda bir ikilenme (dimerizasyon) bölgesi vardır, bu bölge kısa bir α-sarmal, iki antiparalel β yaprak ve bir uzun α-sarmaldan oluşur. Bu bölge sadece EcoRV ve PvuII'de görülür.

EcoRI gibi EcoRV de bir homodimer (ikili) oluşturduktan sonra DNA'ya bağlanır ve tanıma dizisini keser. Enzim önce DNA'da herhangi bir yere zayıf şekilde bağlan