idarı ele geçirmesinden önceki yaşamını anlattığı "Sonsuzluktaki Buluşma noktası (Treffpunkt im Unendlichen)" romanı yayınlandı. Bu romanda baş aktör Gregor Gregori, Klaus Mann'ın daha sonra yazdığı "Mephisto" romanındaki Hendrik Höfgen karakteri ile aynı özellikleri taşıyordu.

Klaus ve Erika Mann, Ricki hallgarten ve ortak arkadaşları Annemarie Schwarzenbach aynı yıl İran'a bir gitmeyi planlarlar. Seyahatten bir gün önce 5 Mayıs 1932 tarihinde Ricki Hallgarten, Ammersee Utting'de bulunan evinde, kendini vurarak intihar eder. Klaus Mann, gençlik arkadaşı için, edebi bir başyapıt olarak kabul edilen "Ricki Hallgarten - Kalblerin Radikalizmi (Radikalismus des Herzens)" denemesini yazar.

Adolf Hitler'in başbakan olarak atanmasından sonra, Klaus Mann nasyonal sosyalizme karşı aktif çalışmaya başladı. 1933 yılının başlarında Erika'nın kurduğu "Die Pfeffermühle" kabaresinde faşizme karşı politik taşlamalar içeren kışkırtıcı programlar yaptı. Olası bir tutuklanmadan kurtulmak için 13 Mart 1933 tarihinde Paris'e kaçtı. Önceleri, kendisi ve kızkardeşleri, geçici olarak, anne babasına ait Sanary-sur-Mer'deki evlerinde, Hermann Kesten ve Franz ve Alma Werfel gibi diğer Almanca konuşan göçmenlerle birlikte kaldılar. Sürgünün ilk dönemlerinde kaldıkları diğer yerler ise Amsterdam ve Zürih yakınlarındaki Küsnacht'da anne ve babasının kiraladığı evdi.

9 Mayıs 1933 tarihinde nazilere yakın olan tanınmış yazar Gottfried Benn'e, onun nasyonal sosyalistlere olumlu bakmasını eleştiren bir mektup yazar. Benn cevabını, önce Berlin radyosunda, daha sonra 25 Mayıs'da "Deutschen Allgemeinen Zeitung" gazetesinde yayınlanan "Edebiyatçı Sürgünlere Cevap" başlıklı açık mektupla verdi. Bu mektupda Benn, Sürgünde yaşayanların, Almanya'nın içinde bulunduğu durumu yargılamaya hakları yoktur diyordu. Zamanla Benn yanlış yolda olduğunu anladı ve 1950 yılında yazdığı "Çifte Hayat (Doppeleben)" adlı kitabında, o zamanlar yirmialtı yaşında olan Klaus Mann için şunları yazdı: ""O, durumu doğru değerlendirmiş ve gelişmelerin nereye varacağını görmüştü. O, benden daha iyi düşünebiliyordu.

Mann'ın romanları 10 Mayıs ve 21 Haziran 1933 tarihinde naziler tarafından yakıldı. Günlüğüne 11 Mayıs tarihinde alaycı bir uslupla şunları yazmıştı: "Dün Almanya'nın tüm şehirlerinde kitaplarım halkın önünde yakıldı. Münih'de de Königsplatz Meydanı'nda. Vahşiliğe varan bir barbarlık; ama beni onurlandırıyor.

Ağustos 1934'te Sovyet Yazarları Kongresi'ne davet edildi ve Moskova'ya gitti; ama diğer davetliler Willi Bredel, Oskar Maria Graf ve Ernst Toller gibi yazarların aksine sosyalizme karşı mesafeli duruyordu. Eylül 1934'te Saarland'ın Alman İmparatorluğu'na dahil edilmesine karşı çıkan bildiriyi imzaladı. Bunun üzerine Kasım ayı başlarında vatandaşlıktan çıkarıldı ve geçici olarak Hollanda'dan verilen bir belge ile vatansız olarak seyahat etmek zorunda kaldı. Onunla birlikte yazar Leonhard Frank, Otto Strasser ve rejisör Erwin Piscator'de vatandaşlıktan çıkarılmıştı.
Aylık edebiyat dergisi "Die Sammlung", Eylül 1933'ten bu yana Klaus Mann tarafından, Amsterdam'da Querido yayınevinde çıkarılıyordu. Dergide, diğer yazarların yanı sıra amcası Heinrich Mann, Oskar Maria Graf, André Gide, Aldous Huxley, Heinrich Eduard Jacob ve Else Lasker-Schüler'de yazıyorlardı. 1935 yılında abone sayısının düşük olması nedeni ile, dergi kapandı. Klaus Mann, dergide aylarca para almadan çalıştı. Stefan Zweig, Robert Musil, Alfred Döblin ve babası Thomas Mann gibi bazı yazarlar, derginin çok politik olması nedeniyle ve Almanya'daki eserlerinin yayınlanmamasından korktukları için, dergiye yardım etmediler. Yayıncı Gottfried Bermann Fischer, kim kitaplarını Almanya'da yayınlatmak istiyorsa, imparatorluğun yasakladığı bir dergide, örneğin "Sammlung"'da çalışamaz diyordu.

Bundan sonra Klaus Mann Sürgün hayatını Amsterdam, Paris, İsviçre, Çekoslovakya, Macaristan ve ABD'da geçirdi. Bu zaman içerisinde en önemli üç eseri yayınlandı: "Kuzeye Kaçış (Flucht in den Norden)" 1934, Çaykovski romanı "Coşkulu Senfoni (Symphonie Pathétique)" 1935 ve "Mephisto" 1936. Eski eniştesi Gustaf Gründgens'in Hermann Göring'den destek alması ve Üçüncü Reich'in kültür temsilcisi olması Klaus Mann'ı dehşete düşürmüştü. Bu nedenle belki de en ünlü romanı olan "Mephisto" romanında onu anlatmıştı. Romandaki baş karakter işbirlikçi Hendrik Höfgen, amcası Heinrich Mann'ın 1918 yılında Wilhelminische Epoche'de yayınlanan "Kul (Der Untertan)" taşlama romanındaki Diederich Heßling karakterine benziyordu. Klaus Mann, "Mephisto"'yu yazarken bu romanı yeniden okudu ve hayretle güncel bir roman olduğunu gördü.

1937 yılında Çekoslovakya vatandaşı oldu. Erika Mann, ikinci evliliğini İngiliz edebiyatçı Wystan Hugh Auden ile 1935 yılında yaptığı için İngiliz vatandaşı olmuştu. Budapeşte'de, yazdığı "Parmaklıklı Pencere (Vergittertes Fenster)" romanını ithaf ettiği ve uzun yıllar birlikte yaşadığı, Amerikalı film ve edebiyat eleştirmeni Thomas Quinn Curtiss'le tanıştı. İspanya iç savaşı'nda Haziran ve Temmuz 1938'de "Pariser Tageszeitung" muhabiri olarak bulundu.

II. Dünya Savaşı'ndan bir yıl önce Eylül 1938 tarihinde, anne ve babası gibi, Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. Kızkardeşi Erika Mann daha 1937 yılında oraya göç etmişti. Kardeşler arasında ensest bir ilişki olduğu söylentileri ve homoseksüel suçlamalarıyla karşılaştılar. 1940 yılından itibaren komünist oldukları şüphesi ile telefonları ve mektupları FBI tarafından kontrol altına alındı. FBI'da dosyalarının olduğu, ilk defa 1948 yılında açıklandı.

Klaus Mann sık sık anne babasının New Jersey Princeton'daki evlerine misafir oluyordu. Genelde Erika ve diğer göçmenlerle birlikte Manhattan New York'da "Hotel Bedford"'da kalıyordu. Klaus Mann, 1941 yılına kadar, Erika'nın yaptığı gibi, Amerika'nın çeşitli şehirlerinde nasyonal sosyalist Almanya'da olanları anlatmak üzere konferanslarda konuşmacı olarak yer aldı. 1939 yılında, sürgündeki kültür alanında ve aydın çevrede tanınmış kişiler üzerine yazıların yer aldığı "Yaşama Kaçış. Sürgünde Alman Kültürü - Escape to Life. Deutsche Kultur im Exil" yayınlandı. Başlık çok ilgi gördü. Bu da 1940 yılında yayınlanan "Öteki Almanya - The Other Germany" gibi Erika ile birlikte hazırlanmıştı. Tamamını İngilizce yazdığı ilk eseri, François-René de Chateaubriand, Sarah Bernhardt, Antonín Dvořák, Eleonora Duse und Georges Clemenceau gibi, Avrupa'nın tanınmış şahsiyetlerinin portresini çizdiği ve onların Amerika'da yaşadıklarını anlattığı "Ünlü Ziyaretçiler - Distinguished Visitors"'di. Bu eser Klaus Mann yaşarken basılamadı. Bu eser ilk defa 1992 yılında Almancaya çevrilerek yayınlandı.

Klaus Mann Ocak 1941 tarihinden Şubat 1942 tarihine kadar antifaşist "Decision. A Review of Free Culture" dergisini çıkardı. abone azlığı nedeni ile bir yıl sonra dergi kapandı. Bu projenin yürümemesini büyük bir yenilgi olarak kabul etti ve 1941 yazında ilk intihar denemesini yaptı. "Decision" redaktörü, arkadaşı Christoper Lazare intiharı engelledi.

Bu arada Erika Mann BBC'de çalışıyordu ve çok başarılıydı. Doktor ve yazar Marin Gumpert ile birlikte yaşıyorlardı. Klaus Mann 1939 yılında yazdığı "Der Vulkan. Roman unter Emigranten" başlıklı romanda Gumpert'i profesör Abel olarak anlatmıştı. 1942 yılında İngilizce yazdığı ikinci otobiyografisi "The Turning Point (Almanca. Der Wendepunkt)" yayınlandı. Daha sonra Almancaya çevirdiği otobiyografisinin çevirisini 1949 yılında ölümünden kısa bir süre önce bitirdi. Kendi ifadesine göre Almanca kitap Amerika'da yayınlanandan farklıydı. "The Turning Point" Haziran 1942 tarihinde yazılan bir günlük notu ile biterken, "Der Wendepunkt" 28 Eylül 1945 tarihinde yazılmış bir mektupla bitiyordu.

"Turning Point" yayınlandıktan sonra Klaus Mann, André Gide üzerine bir araştırmaya başladı: "André Gide and the Crisis of Modern Thought". Bunu Hermann Kesten ile birlikte hazırladığı "Heart of Europe" isimli, Avrupa edebiyatı antolojisi çalısması takip etti. Bu her iki kitap da 1943 yılında yayınlandı.

Aktif olarak faşizme karşı savaşabilmek, kendi depresyonlarından kurtulmak ve borçlarını ödeyebilmek için 1941 yılında Amerikan Ordusu'na katıldı. Amerikan ordusundaki ırkçılık karşısında dehşete düştü. "Nigger" olarak adlandırdıkları ve ayrı bir bölgede tuttukları siyahi Amerikalı'lara karşı ordunun davranışları onu çok etkilemişti. "Bir çeşit siyah getto"

25 Eylül 1943 tarihinde Amerikan vatandaşı oldu ve 24 Aralık 1943'te destek astsubayı olarak 5. Amerikan Ordusu (5.US-Armee) birliğine katıldı. Önce Kuzey Afrika, sonra İtalya'da bulundu. Burada müttefik güçler için bildiriler yazdı. Almanca bilen Amerikan askeri olarak, Alman savaş esirlerinin sorgulamasına katılıyordu. 1945 yılından itibaren Amerikan ordu gazetesi "Yıldız ve Rütbe - The Stars and Stripes" dergisinde haftalık yazıları yayınlanmaya başladı.
Klaus Mann savaş sonrası "Stars and Strips" dergisi özel muhabiri olarak Almanya'da bulundu. Mayıs 1945'de Münih'de bombalanmış olan evlerini ziyaret etti ve orada SS'in, villayı Lebensborn evi olarak kullandığını öğrendi. Augsburg'da diğer gazetecilerle birlikte, yargılanmayı bekleyen Hermann Göring'le röportaj yaptı. Nazi rejimi esnasında Almanya'da kalan besteci Franz Lehár, Richard Strauss, filozof Karl Jaspers ve savaş öncesinden tanıdığı, oyuncu Emil Jannings ile görüştü ve Bayreuth'da Winifred Wagner ile röportaj yaptı. Prag'da, Mann ailesine Çekoslovak vatandaşlığını veren, önceden tanıdığı Çekoslovakya Devlet Başkanı Edvard Beneš ile röportaj yaptı.

28 Eylül 1945 tarihinde ordudan ayrıldı. Roma, Amsterdam, New York ve Kaliforniya'da kaldı. Savaş sonrası ilk projesi Roberto Rosselini'nin filmi Paisà'nın senaryosunda çalışmaktı. Klaus Mann'ın yazdığı "Vaiz - The Chaplain" bölümü, senaryoda çok büyük bir değişikliğe uğradı ve filmin jeneriğinde onun ismine yer verilmedi.

1945/46 yılları arasında, ruh çağırmayı eleştiren "Yedinci Melek - Der siebente Engel" oyununu yazdı. Bu oyun bugüne kadar hiç oynanmadı.

Klaus Mann Almanya'da fazla kalamayacağını hissediyordu. 1947 yılında İngilizce verdiği ko