olduğu için kısa zamanda modaya uygun bel tokaları tasarlamaya ve üretmeye başladı.

Marcantonio tarafından üretilen hiçbir tablo bilinmemektedir ve konuyla ilgili hiçbir belge tutulmamıştır. Tarihi bilinen ilk oyması, 1505 yılına ait "Pyramus ve Thisbe"'dir. Fakat, bu tarihten önce de bazı çalışmaları olduğu düşünülmektedir. 1505-1511 yılları arasında paganizm, mitoloji, dini sahneler gibi farklı konularda yaklaşık 80 parça yarattı. İlk çalışmalarındaki kompozisyonlarda Francia ve diğer kuzey İtalyalı sanatçıların izleri vardır. Marcantonio, özellikle Dürer'in eserlerinden çok etkilendi. Giulio Campagnola'nın da aralarında bulunduğu diğer grafikerler gibi Dürer'in manzaralarından öğeler alarak bunları modaya uydurdu. Ayrıca, ressamın tekniğini de kullandı. Dürer, 1506 yılında tıpkı Michelangelo gibi Bolonya'daydı. Marcantonio'nun onlarla tanışmış olma ihtimali vardır.

1506 yılından sonra, Dürer'in tahta baskı serisi "Bakirenin Yaşamı"'nın kopyalarını yapmaya başladı. Normalde oymacılar ucuz tahta baskılar yerine pahalı taşbaskıları kopyalamasına rağmen Marcantonio'nun bu yaptığı çok bilinen bir çalışma oldu. Sanatçının çok sayıda taşbaskı ve tahta baskısını kopyaladığı için bu işten büyük kâr etti.

Dürer'in bütün ünlü çalışmalarını kopyaladığı için bir süre sonra sanatçı, Marcantonio'yu Venedik Devleti'ne şikayet etti. Devlet, monogramlarını koruma hakkını Dürer'e verdi ama kompozisyonlarının kopyalanabileceğini açıkladı. Bu dava fikri mülkiyet hakları tarihinde önemli bir dönüm noktasıdır.

Marcantonio'nun daha sonraki yılları Venedik'te geçirdiği sanılmaktadır ama konuyla ilgili bir bilgi yoktur.

1510 civarında, sanatçı Roma'ya gitti ve orada Rafael'in çevresindeki sanatçılardan biri oldu. Rafael'in "Lucretia" ismini verdiği çalışmasının bir kopyasını yaptıktan sonra Rafael, Marcantonio ile kişisel olarak ilgilenmeye başladı ve onu eğitti.

Bir diğer önemli taşbaskı olan "Paris'in Yargısı"'nı 1515-1516 yıllarında yaptı. Bu eser daha sonra Édouard Manet'nin "Kırda Öğle Yemeği" isimli tablosunun kompozisyonuna esin kaynağı oldu.

Marcantonio ile Rafael'in ortak çalışmaları, Marcantonio'nun ününü artırmasına sebep oldu. Bu yıllarda Marcantonio'nun başında olduğu bir oymacılık okulu açıldı. Sanatçının öğrencileri arasında Marco Dente (Marco da Ravenna), Giovanni Jacopo Caraglio ve Agostino de Musi (Agostino Veneziano) da yer alıyordu.

Marcantonio ve öğrencileri, Rafael'in ölümünden sonra da sanatçının çalışmalarını baz alan gravürler yaptılar. Pek çok kez, Marcantonio bitmiş tablo üzerinden çalışmak yerine taslaklar ve müsveddeler ile çalıştı. Böylece bir temanın farklı çeşitlerinin ortaya çıkmasına sebep oldu.

1524 civarında, Marcantonio, Papa VII. Clement'in emriyle, Pietro Aretino'nun soneleri üzerine Giulio Romano'nun yaptığı tasarımları I Modi için erotik gravürlere çevirdiği için tutuklandı. Kardinal Ippolito de' Medici ve Baccio Bandinelli'nin ara buluculuğu ile serbest bırakıldı ve Bandinelli'nin başladığı bir baskı kalıbı üzerinde çalışmaya devam etti.

1527'deki İspanya'nın Roma'ya müdahalesinin ardından İspanyollar, sanatçıyı büyük miktarda kefaret ödemeye zorladı. 1534'teki ölümüne kadar 
Marcantonio'nun nerede yaşadığı belirsizdir.







Şavak

Şavak Aşireti (Şavak, Şakak veya Şekak),Tarihsel değişim ile bir kısmı asimile olmuştur.Şavak aşireti Türkiye-Irak-İran üçgeninde yaşayan geniş bir topluluktur . Kurmanci'nin Şıkaki lehçesini konuşurlar. Alevi ve Sünni mezheplerini birlikte içinde bulunduran müthiş bir hoşgörü örneği arzeder. Asıl memleketleri bellı olmamakla bırlıkte ıkamet yerlerının baslangıcı Tunceli nin Çemişgezek ve Pertek ilçeleri olmasına rağmen büyük göçler sonucu başta Elazığ ve Erzincan olmak üzere Konya, İstanbul, Ankara, Adıyaman, Sivas gibi illere yayılmışlar. Türkiye deki Şavaklıların nüfusunun 100 000 i aştığı tahmin ediliyor. Kırsal kesimde geçim kaynakları küçükbaş hayvancılıktır. Ayrıca göçebe yaşamı günümüze taşıyabilmiş bir topluluktur.

Yönetmen Kazım Öz'ün 2008 yılında çektiği "" adlı belgeselde de bu göç konu edilmektedir.

Aşiretin Çemişgezek köyleri:


Pertek köyleri:


Şavaklıların konuştuğu Kurmanci'nin Şıkaki şivesi, kendisine has yumuşak tonlar içerir. Bu şive Malatya, Adıyaman, Sivas ve İç Anadolu daki Kurmanc aşiretlerinin konuştukları şivelere benzerlik gösterir.





Reşid Ali Geylani

Raşid Ali el-Geylani (, diğer telaffuzları Seyyid Raşid Ali el-Gillani, Seyyid Raşid Ali el-Gaylani, veya bazen Seyyid Raşid Ali el Keylani) (1892 – 28 Ağustos 1965), Irak Krallığı'nda 3 kez başbakanlık yapmış olan Iraklı asker ve siyasetçi.

Bağdat'ın ünlü ailelerinden birinin çocuğu olarak dünyaya geldi. 1924'te, Yasin Haşimi'nin hükümetine adalet bakanı olarak atanmasıyla siyasi kariyeri başlamış oldu; İngilizlerin örtülü bir manda rejimi kurdukları Irak'ın içişlerine müdahale etmelerine Haşimi'yle birlikte şiddetle karşı çıkıyordu. 1930'da, Nuri Said başkanlığında oluşturulan yeni hükümetin İngilizlerle imzaladığı yeni ittifak antlaşmasına karşı çıktı. Hemen sonra milliyetçi hedefleri gerçekleştirmeye yönelik olarak Ulusal Kardeşlik Partisi'ni kurdu.

1933'te, Kral Faysal bağımıszlık sonrasında bölünmüş siyasal çevreleri birleştimek amacıyla muhalefet önderlerinden Raşid Ali Geylani'yi başbakanlığa getirdi. 1933'te Musul'daki Asurilerin ayaklanmasını sert biçimde bastıran Raşid Ali Geylani hükümeti çok geçmeden yerini daha ılımlı bir hükümete bıraktı.

II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde başbakan olan Nuri Said, Irak'ın tarafsızlığını ilan etmekle birlikte Almanya'yla diplomatik ilişkiyi kesti. Kral Gazi'nin ölümünden sonra Emir Abdullah'ın naipliğinde kral ilan edilen 4 yaşındaki oğlu II. Faysal'ın zayıf yönetiminden faydalanan ve Mihver devletlerine yakın olan güçlerin temsilcisi olan Raşid Ali bir darbeyle Mart 1940'ta iktidara geldi. Raşid Ali, giderek güçlenen Pan-Arabizm akımının baskısı altında İngiliz karşıtı bir tutuma yöneldi. Öte yandan Mihver Devletleri'yle gizli görüşmelere başladı. Bunun üzerine Birleşik Krallık Nisan 1941'de Basra üzerinden Irak'a takviye birlikler gönderdi. Irak'taki üslerden de destek gören bu birlikler bir ay içinde Irak ordusunu teslim olmaya zorladı. Çarpışmalar sırasında ülkeden kaçan kral naibi Emir Abdullah ve Nuri Said'in dönüşüyle İngilizlerle işbirliğine yatkın yeni bir hükümet kuruldu.

Raşid Ali Geylani görevden uzaklaştıktan sonra Almanya'ya kaçtı ve Berlin'de bir sürgün hükümeti kurdu. Ancak Nazi Almanyasının yenilgisinden sonra Suudi Arabistan'a iltica etti. 1958'de Abdülkerim Kasım'ın monarşiyi deviren darbesinden sonra Irak'a geri döndü. Bir kez daha iktidara gelmek için Kasım'a karşı bir ayaklanma başlattı ancak başarılı olamadı, önce idam cezasına mahkûm edildi ancak sonradan affedildi. Ölümüne kadar Lübnan'da sürgün hayatı sürdü.




Hafsiler

Hafsîler, 1228-1574 yılları arasında Tunus'ta hüküm sürmüş Berberi hanedan.

Hanedan adını Şeyh Ebu Hafs Ömer bin Yahya'l Hintatî'den alır. Muvahhidler'in İfrikiye valisi olan adıgeçenin oğlu Yahya söz konusu devletten bağımsızlığını kazanınca hanedan ve devlet de Hafsîler olarak anıldı.

İlk yıllarındaki kudretli dönemlerinde tüm Cezayir ve Libya'ya da egemen olan Hafsîler, daha sonra hızla güçten düştüler ve 1311-1317 yılları arasında Mısır'daki Memlûk Devleti'ne tâbi oldular. 1530'lardan itibaren ise güney ve orta Tunus da Türkler tarafından ele geçirilmiş ve ülkenin sadece kuzeyi Hafsilerin elinde bulunup Osmanlı Devleti'ne bağlanmamıştır.

Esasen Tunus kentini 22 Ağustos 1534'te fetheden Barbaros Hayreddin Paşa Hafsîlere son vererek tüm ülkeyi Osmanlı Devleti'ne bağladıysa da bizzat Alman İmparatoru ve İspanya Kralı V. Karl kenti 1535'de geri almış ve Hafsî hanedanı tamamen İspanya'nın metbuu olarak hayatiyetine devam etmiştir. Bunu sağlamak için Tunus şehrinde 1535-1574 yılları arasında bir İspanya garnizonu konuşlandırılmıştır.

Tunus Uluç Ali Paşa komutasındaki Türk donanması tarafından 13 Eylül 1574'te fethedilince, son kukla Hafsî hükümdarı VI. Muhammed Osmanlı Devleti'nin başkenti İstanbul'a götürülerek İspanyollarla Müslümanlar aleyhine işbirliği yaptığı için idam edilmiştir.






Sami İzcican

Sami İzcican (d. 19 Ekim 1983, Van, Türkiye), Türk futbolcudur. 2. Lig ekiplerinden Tepecikspor'da forma giymektedir.

2006-07 sezonunda 3. Ligde Belediye Vanspor'da oynadı. 2007-2008 sezonunda Mersin İdman Yurdu takımına transfer oldu. Burada taraftarların "Rüzgarın Oğlu" olarak çağrılan Sami Mersin İdman Yurdu ile 2008-09 sezonunda 2. Ligi ikinci sırada bitirip 1. Lig'e yükselmeyi başarmiştir ve 2009-2010 sezonunda Mersin İdman Yurdu forması ile 1. Liginde mücadele etmiştir. Temmuz 2010 tarihinde Adanaspor ile 3 yıllığına anlaşmaya varan Sami İzcican 2010-2011 sezonunda Adanaspor forması giydi.

2011-12 sezonunun yaz transfer döneminde 2. Lig ekiplerinden Şanlıurfaspor transfer oldu.





Türkleştirme

Türkleştirme, Türk olmayan bazı kimselerin ya da toplulukların kültürel değişim (asimilasyon) süreci için kullanılmış bir terimdir. Farklı etnik kökenlerden Orta Asya, Kafkasya, İran, Anadolu, Orta Doğu ve Balkanlar ile bağlantılı halklarda kullanılabilir. Örneğin: Moğollar, Arnavutlar, Araplar, Ermeniler, Asuriler, Yunanlar, Yahudiler, Romanlar ve çeşitli Slav halkları (Boşnaklar ve Pomaklar gibi), Kürtler (Zaza-Kırmanc ve Kurmanc gibi ), Farisler, Lazlar.

Türkleştirme;  çoğunluk veya erk sahibinin baskısıyla, farklılık gösteren grupların, bunların kültür birikimleri ve kimliklerinin, baskın yapı içinde eriyerek yok olması.

Anadolu eski zamanlarda çok sayıda halka ev sahipliği yapmıştır. Helenizasyon, Romanizasyon tarafından kuvvetlendirilerek, derece derece özellikle şehirlerde ve batı ve güney Anadolu kıyılarında pek çok insanın kendi dilini terkederek Yunan dilini tercih etmesine neden oldu. Yine de kuzey ve doğuda, özellikle kırsal alanlarda doğal-yerli dillerin çoğu yaşamayı sürdürdü. Yine 11. yüzyılda, Türkler ilk görünürken ; "Yunan kültürü halk kitlesiyle ilgililikten uzak idi ve böyle kapsamaktan çok küçük idi." Özellikle sınırlar boyunca, Bizans'ın hristiyan h