mi beş adet kitabı vardır. İLESAM Başkanlığını yürütmektedir




Salih Selahaddin

Salih Selahaddin, tam adıyla Malik Salih Selahaddin Salih (d. 1337 - ö. ?) dokuzuncu Memlûk sultanı Nasır Muhammed'in sultanlık yapan sekizinci oğlu olup Mısır'da 1351-1354 yıllarında, ağabeyi Ebu Maali Hasan'in sultanlık dönemleri arasında tahta geçirilmiş, Türk asıllı Bahri hanedanından olan yirminci Memluk Sultanıdır.

1351de Sultan Ebu Maali Hasan bir güçlü Memluklu emirler kliğinin kendi aleyhinde bir komplo hazırladiklarını duydu; ama aldığı tedbirler yeterli olmadı ve komplocular tarafından tahttan indirildi. Komplocu Memluk emirleri, onun yerine 14 yaşında olan kardeşi Salih Selahaddin'i tahta geçirdiler ve iktidar güçünü kendi ellerine aldılar.

1351-1254 dönemindeki saltanatı sırasında en dikkati çeken olaylar Hristiyanlara gösterilen bir karşı reaksiyon olmuştur. Hristiyanlıktan dönme ve büyükce bir servet edinmiş olan bir vezir gizlice Hristiyan adetlerine uymakla itham edildi; görevinden alındı; işkenceden sonra suçunu itiraf edip tövbe etti; serveti müsadere edilip sürgüne gönderildi. Buna bir reaksiyon olarak halkın bazı kiliselere hücum ettikleri, kilise ve içindekilere zararlar verdikleri bildirilir. Hristiyanlar o zamana kadar önemsiz görülen özel giysiler giyilmesi hakkındaki geleneksel kuralların döneminde sıkı uygulanmasından şikayet eder olmuşlardı.

1354de bir diğer Memluklu emirler kliği Salih Selahaddin aleyhine bir darbe uyguladı ve tahttan indirilerek kendinden bir önce saltanat sürmüş olan ağabeyi Ebu Maali Hasan ikinci defa Memluklu Sultanı olarak tahta geçirildi.





Yerli halklar

Yerli halklar tarihsel bir bütünlüğe ve kültürel bir ortaklığa sahip; aynı zamanda işgal veya kolonileşme öncesi o toprakların orijinal sahipleri olan ve bu yüzden kendilerini çoğunluğun (baskın) kültüründen farklı gören ve kendi kültürlerini, kendi kendilerini yönetme hakkına sahip olmak isteyen halklara, cemaatlare veya milletlere verilen isimdir.

Yerli bir halkın en önemli özelliklerinden birisi tarihsel süreçte (yani göç, koloni, işgal değil) oluşması ve şu anda yönetimi altında bulunduğu çoğunluk yönetimi altında bir azınlık olarak yer almasıdır. Bu bağlamda başka bir özelliği de kendi geleneksel sosyal değerlerini korumak istemeleri ve geçmişten gelen birikimleri gelecek nesillere aktarmayı hedefleyen gruplardır.

Yerli halkların kimler oldukları konusunda çok farklı görüşler vardır. Uluslararası Çalışma Örgütü ve Dünya Bankası gibi uluslararası camiada etkin olan organizasyonlar bu terime netlik getirmek için önerilerde bulunmuşlardır.

Yerli halklar kelimesi yerine bazen aborijinler (asıl yerli), ilk yerleşimler veya dördüncü dünya kültürleri isimleri de kullanılır. Yerli halklar (İngilizcesi: Indigenous peoples) terimi, diğer terimlerin bazı durumlarda aşağılama, küçük görme anlamlarını içermesi nedeniyle, UNESCO’nun ve diğer Birleşmiş Milletler alt organizasyonların kullanmayı tercih ettikleri bir terimdir. Birleşmiş Milletler 2004 yılından beri 9 Ağustos gününü Yerliler Günü olarak kabul ediyor ve o dönemde çeşitli etkinlikler düzenliyor.




Toplumsal Sözleşme

Toplumsal Sözleşme (Orijinal adı:"Du contrat social ou Principes du droit politique"), 1762'de Jean-Jacques Rousseau tarafından yazılan kitap. Kitapta, siyasi bir sistemin kurulabilmesi için en iyi yöntemin toplumsal sözleşme olduğu açıklanmaktadır.

Ticari toplumun karşı karşıya olduğu problemleri "İnsanlar Arasındaki Eşitsizliğin Temeli ve Kökenleri" (1754) adlı eserinde dile getirmiştir. Zira insanlar özgür doğar fakat her yerde engellerle karşılaşmaktadır.

Hükümdar, hukukun çerçevesindeki yasama gücünden başka bir güce sahip değidir. Hukuk, bağımsız ve genel kanaati yansıtır.

Yasama gücü halka aittir ve yalnızca ona ait olabilir.

Toplumsal Sözleşme ilerlemeci bir çalışmadır. Avrupa'da ve özellikle Fransa'da siyasi reformlar veya devrimlerin yapılabilmesi için teşvik edici bir nitelik taşımıştır. Monarşik düzene karşı muhalif bir yapı taşıyan Toplumsal Sözleşme yasal düzeni hakim kılmayı amaçlamaktadır.

"Toplumsal Sözleşme fikrinin merkezinde basitçe şu yer alır: Genel kanaatin yönlendirmesi ile belirlenen otorite ve bireylerin konumları, bütünün bölünmez parçaları ve bireylerin grupla ortaklığı temelinde birleşir."






Douglas Morton Dunlop

Douglas Morton Dunlop (d. 1909 – ö. 1987), Doğu Uygarlıkları, İslam veye Avrasya tarihleri üzerine uzmanlaşmış bir akademisyendir.

Douglas Morton Dunlop, Almanya’nın Bonn şehrinde ve İngiltere’nin Oxford şehrinde tarihçi Paul Eric Kahle’nin (1875-1965) himayesinde eğitim gördü. Zeki Validi Togan, Mikhail Artamonov ve George Vernadsky gibi bilim adamlarından da etkilenmiştir. 1950 ve 60’lı yıllarda Columbia Üniversitesi’nde profesör olarak Tarih Bölümü’de dersler de vermiştir.

Douglas Morton Dunlop en çok Arap uygarlıkları ve Hazar Kağanlığı konularında yaptığı çalışmalar ile tanınmıştır. Kendisi “Hazar monarşi” konusunda en uzman araştırmacıların başında gösterilmektedir. Hazarlar’ın kültürü hakkında bilgiye ulaşabilmesi için birçok dili konuşabilmekteydi. Bu da kendisine Arap, Bizans, İbranice ve Çin kökenli kaynaklarına ulaşabilmesinde yardımcı olmuştur.






Nasır Muhammed bin Kalavun

Nasır Muhammed bin Kalavun (Tüm adıyla: Malik Nasır Nasıreddin Muhammed bin Kalavun) (Arapça: الملك الناصر محمد بن قلاوون) (d. 1285 Kahire – ö. 1341 Kahire), Mısır ve Suriye'de üç dönem (1293-1294, 1299-1309 ve 1310-1341 dönemlerinde) saltanat sürmüş olan Türk asıllı Bahri hanedanından dokuzuncu Memluklu sultanı.

Nasır Muhammed bin Kalavun yedinci Memluk Devleti Sultanı olan Sultan Kalavun'un en küçük oğlu ve sekizinci Sultan El-Eşref Halil'in küçük kardeşi idi."Kahire kalesi (Kalat el-Cebel)"'de doğmuştu. Annesi Moğol asıllı idi.

Ağabeyi olan Sultan El-Eşref Halil'in bir Memluklu emirlerin bir komplosuyla suikaste kurban gitmesi ile 9 yaşındayken "Nasır Muhammed" Kahire'de Memluklu Devleti sultanı olarak tahta çıkartılmıştı. Komplocu Memluklu emirlerinden olan Emir Adil Kitboğa naip ve sultan yardımcısı ve Emir Sencer El-Sucai de vezir olarak atandılar ve Sultan yetişkin olmadığı için devletin gerçek iktidar gücü bu iki Memluklu emiri elinde bulunmaktaydı.

Çok geçmeden Moğol asıllı olan Emir Adil Kitboğa ve Türk asıllı olan Emir El-Sucai birbirleriyle rekabete geçtiler ve iki emir arasındaki ilişkiler gittikçe bozulmaya yüz tuttu.

Önce Emir El-Sucai, Çerkes asıllı ve Burci adı verilen Memluklu emirlerinin desteğini sağlayarak Emir Kitboğa'yı tutuklayıp onun tarafını tutan kölemen emir ve askerlerini öldürtüp elimine etmeyi denedi. Fakat bu komployu daha önceden öğrenen Emir Adil Kitboğa Kahire kalesine sığınıp buradan direnmeye devam etti. Sonunda Emir Kitboğa üstün gelip Emir El-Sucai'yi öldürttü ve ona bağlı olan Memluklu emirlerini sürgüne, Burci askerlerini den Kaleden attırarak kışlalarına gönderdi. 
Bu kargaşalık hemen bitmişti ki kendilerine "Mamalık el-Eşrefiya Halil (El-Eşref Halil'in Memluklüleri)" veya "Eşrefiyan" adını veren büyük bir grup Burciler tarafından bir başka karışıklık ortaya çıkarıldı. Buna baş neden Sultan El-Eşref Halil'e karşı yapılan başarılı suikastı organize etmiş ve onun öldürülmesine neden olduğu iyi bilinen Emir Hüsameddin Laçin'in verilen sürgün cezasını hiçe sayarak Kahire'de boy göstermesi olmuştu. Bunu protesto eden çoğunluğu Burci memluklu askerler Kahire'yi altüst edip şehri talan ettiler. Emir Hüsammeddin Laçin'in tutuklanıp cezalandırılması baş istekleriydi. Emir El-Sucai'nin öldürülmesi ile devlet iktidar gücünü tek olarak eline geçiren Emir Adil Kitboğa, Emir Laçin'in büyük etkisi altında kalmıştı. Sultan El-Eşref Halil'in tahttan indirilmesinde Emir Adil Kitboğa'nın da büyük rol oynadığını bilen Emir Laçin bunu bir koz olarak kullanarak Emir Kitboğa'ya bu "Eşrefiyan" adını alan isyancıları elimine etmesini ve elimine edilmezlerse Kitboğa'nın rolünü öğrenip onu ortadan kaldırabileceklerini telkin etmekteydi. Bu tavsiyelere uyan Emir Kitboğa "Eşrefiyan" isyanını çok kanlı bir şekilde bastırdı, birçoğu kaçıp saklanmak zorunda kaldı ve yakalanan isyancıların hemen hepsi öldürüldü.

Bu sefer Emir Laçin ilgisini 10 yaşında olan Sultan Nasır Muhammed üzerine çekti. İktidar gücünü elinde tutan Kitboğa'yı çok geçmeden Sultan Nasır Muhammed'in ağabeyinin intikamını almak isteyeceğini ve benzer düşünüşlü, "Eşrefiyan" katliamından kaçıp kurtulmuş olanları etrafında toplayabileceğini ve Sultan El-Eşref Halil suikastçıları arasında bulunan Kitboğa'yı elimine etmek isteyeceğine inandırdı. Bunu önlemek için Emir Kitboğa'ya Sultan Nasır Muhammed'i tahttan indirmesini ve Kitboğa'nın sultanlık tahtına geçmesini tavsiye etti. Bunları kabul eden Emir Kitboğa Aralık 1294'te 10 yaşındaki Nasır Muhammed'i tahttan indirdi ve kendini Memluklu Devleti sultanı olarak ilan etti ve böylece Sultan Nasır Muhammed'in birinci kez saltanatı sona erdi.

Nasır Muhammed ve annesi önce Kahire Kalesindeki Sultanlık Sarayının bir ücra dairesine konuldular. Bir müddet orada kaldıktan sonra da şimdi Ürdün'de bulunan "Karak Kalesi"ne sürgüne gönderildiler. Emir Hüsameddin Laçin ise baş mevki olan atabeylik unvanını aldı. Çok geçmeden de Kasım 1296'da Emir Hüsameddin Laçin Sultan Kitboğa'yı tahttan indirip yerine kendisi Memluklu Devleti Sultanı oldu.

1296'da kendinin atabeği olan Laçin tarafından tahttan indirilen Adil Kitboğa Suriye'ye kaçtı ve Hama'da şehir valiliği yaparken 1297'de oldu. Sultan Laçin Memluklu Sultanı olarak 1299'a kadar hüküm sürdü. 1299'da kendine atabeg olan Emir Mengü Timur ile birlikte, Emir Seyfeddin Kırcı adlı bir Memluklu emirin organize ettiği bir başarılı devlet darbesi ile öldürüldüler. Bu komploda bir önemli kişi de Baybars Çeşnikar'dı. Sultan Laçin ve atabeğinin ölümü üzerine toplanan Memluklu emirleri Nasır Muhammed'in sürgünde bulunduğu Karak kalesinde çağrılarak tekrar Memluklu Sultanı olarak tahta getirilmesine karar verdiler. Emir Dağcı'nın da atabeg olması kararlaştırıldı. Bu toplantıda alınan kararların uygulanması biraz gecikti, çünkü Sultan Laçin'i öldüren Emir Kırcı ve