arisi ve akademi dünyası mimari medya içinde bu sistemi destekleyenlere karşı kaleme alınmış makaleler bir araya getirilmiştir. Eser yazarın bu çevrelerin eylemleri nedeniyle ön plana çıktığını öne sürdüğü “kötü mimari”ye karşı ateşli bir iddianame niteliğindedir. Salingaros “kötü mimari”yi insanları rahatsız veya fiziksel olarak hasta yapan ve sıradan insanların gereksinimlerine ve doğaya adapte olmak yerine formal veya ideolojik kaygılar peşinde koşan mimari olarak tanımlar.

Nikos Salingaros, David Brian, Andres Duany, Michael Mehaffy ve Ernesto Philibert tarafından kaleme alınan "Social Housing in Latin America: A Methodology to Utilize Processes of Self-Organization” başlıklı makalede bir çevrenin başarılı bir şekilde inşa edilmiş olmasını garanti altına almada sosyo-uzamsal ilişkilerin oynadığı rol ele alınmıştır. Bugün dünyanın karşı karşıya olduğu temel kentleşme sorunu, sadece toplu konutların planlanması ve inşasını kapsayan sosyo-politik süreçleri değil, favela’ların geniş kapsamlı bir renovasyonunu da içermektedir. Bu makale, medeni haklardan mahrum kalmaya ve bu hakların gaspına karşı sakinleri tarafından savunulacak kadar çok sevilen kent uzamını çok önemli bir kavram olarak betimler. Burada duygusal bir kriter söz konusudur ve bu kriter kent sakinlerinin kendilerine uygun kent morfolojisi içinde duygusal ihtiyaçlarının doğru şekilde tatmininden doğar. Bu tatmin de sadece kullanıcı katılımıyla (bir ST temsilcisinin rehberliğinde gelişen tabandan yukarıya yürüyen bir süreç çerçevesinde) yaratılır. Bu başarılı kent uzamı türü ender olarak savaş sonrası planlamanın tipolojilerinden doğar.

Salingaros daha yakın tarihli eserlerinde insan çevresinin tasarımının vazgeçilmez bir bileşeni olarak Biyofili konusuna eğilmiştir. Bu noktada Salingaros’un görüşleri Edward Osborne’un Sürdürülebilir Tasarım hakkındaki fikirlerine paraleldir.

Salingaros’un mimari alanında bazı önemli figürler üzerinde kuramsal açıdan büyük etkisi oldu. "A Pattern Language ve Notes on the Synthesis and Form" adlı zihin açıcı bilimsel incelemelerin yazarı olan Christopher Alexander, Salingaros’un etkisini şu sözlerle açıklar: “Bana göre bilim ve mimari arasındaki derin bağlantıyı keşfetmeye başlayan ikinci kişi Katarxis’in dört editöründen biri olan Nikos Salingaros’tu. Yıllar boyu "The Nature of Order"'da yer alan materyalin yayına hazırlanmasında bana yardımcı oldu. Sanırım 90’lı yılların ortalarında mimari problemlere bilimsel bir yolla yaklaştığı makaleler yazmaya başladı. 90’ların ikici yarısında bu köprünün inşasına önemli katkılarda bulunmaya ve mimaride bir köprü oluşturan bilimsel keşiflere yapmaya başladı.” 
Çağdaş mimari alanının önemli eleştirmenlerinden Prens Charles, Salingaros’un eseri "A Theory of Architecture"'a yazdığı önsözde matematikçinin etkisini şu ifadeyle dile getirdi: “Bu merak uyandırıcı, belki de tarihsel olarak önemli bu yeni düşünürünkinden daha kışkırtıcı bir ses yok kuşkusuz.” 

James Kunstler’le birlikte kaleme aldığı "The End of Tall Buildings" (2001) (Yüksek Binaların Sonu) adlı kitabında Salingaros gökdelenlerin devrinin kapandığını ve 11 Eylül’ün kent formuna hakim olan modernist tipolojilerin sonunun başlangıç noktası olduğunu öne sürdü. Her ne kadar dünya gökdelen inşa etmeye devam ettiyse de, eser bu alanda en çok gönderme yapılan ve en tartışmalı denemelerden biri oldu. Bu metni referans gösteren "The Washington Post" yazarı Benjamin Forgey şöyle diyordu: “İnsanlar bugün şu duyguyu iliklerine kadar hissediyor: bir hedef olma korkusu. Peki bugün Dünya Ticaret Merkezi gibi yüksek binaların ideal hedefler olduğunu kim inkar edebilir?” 

Salingaros temel olarak alanında etkili, modernist mimar ve şehir planlamacısı olan Le Courbusier tarafından 1933 yılında yazılmış olan Atina Anlaşması’nın yerini almak üzere hazırlanan 2003 tarihli Yeni Atina Anlaşması’na katkıda bulundu. Kentin işlevlerini ayrı ayrı inceleyen bu detaylı plan monokültür ve yayılma gibi savaş sonrası kent tipolojilerinin oluşturulmasına yardımcı oldu. Bu ve benzeri yazıları aracılığıyla Salingaros banliyöleri güçlendirmeye ve ABD ve Avrupa kentlerini insani bir ölçekte yeniden bağlantılandırmaya gayret etti. Bu çalışma, yayılmacı gelişimin yerini daha kompakt, ve içinde yürüyerek gezilebilir şehirler ve kasabaların alması gerektiğini savunan Yeni Kentleşme akımı ile aynı doğrultudadır.

Salingaros hiçbir zaman tam anlamıyla bir yazılım makalesi kaleme almamıştır. Buna rağmen matematikçinin iki yazısı bilgisayar bilimi çevrelerinde alıntılanmıştır. Her iki yazı da "Principles of Urban Structure" adlı kitaba daha sonradan dâhil edildi.

Salingaros "The Structure of Pattern Languages" (2000) adlı eserinde örüntülerin (yazılım alanında Alexander tarafından ortaya konan tasarım örüntüsü/paterni hareketinin merkezini oluşturan bir kavram) yinelenen tasarım çözümleri ve insan aktiviteleri hakkında bilgiler içerdiğini öne sürer. Salingaros’a göre, gözlemlenen örüntülerin bağlantılandırılma yöntemleri bir Örüntü Dilini geçerli kılar ve stilistik kuralları ve anti-örüntüleri rastgele olarak saf dışı bırakır. Bu konuda E. Todd, Kemp ve C. Phillips’in yorumu şöyledir: “Salingaros, bağlantıları olmadığı için gevşek bir örüntü birikiminin bir sistem olmadığını ortaya koyuyor. Buradan hareketle bir birikimin bir dil olup olmadığını belirleyen şeyin örüntüler arasındaki bağlantıların kalitesi ve doğası olduğunu ima ediyor. Yazar örüntü dillerini tartışırken iki bağlantısallık formu tanımlıyor: dışsal bağlantısallık ve içsel bağlantısallık. Bu iki bağlantı formu bir örüntü dilinin doğrulanmasında temel etmendir. Salingaros bir örüntü dilinde seviyeler arasındaki ve seviyelerin içindeki bağlantıların zenginliğinin dilin içsel geçerliğini belirleyen faktör olduğunu ortaya koymaktadır.” 

L. Andrew Coward’la birlikte kaleme aldığı "The Information Architecture of Cities" (2004) adlı kitabında kentleri, yüksek seviyeli işlevselliğin sistemi iletişim halindeki modüllere böldüğü bir bilgisel mimari sistemi olarak tanımlar. Çevresel girdiler, şahsi ilişkiler, telekomünikasyon ve insanların hareketi kent sistemlerindeki bilgi değiş-tokuşunun kapsamına dahildir. Kent sakinlerinin şehrin içinde seyahat etmeleri (seyahatin niyeti etkileşimdir) temel bir bilgi alışverişi teşkil eder. Ama ideal olarak, seyahatler ikincil ve kazara yapılan bilgi değiş tokuşu sağlar. Örneğin, işine gitmekte olan bir yaya, yolda alışveriş eder, reklamlara bakar, bir gazete satın alır, bir arkadaşına rastlar ve onunla bir-iki laf eder. Kentlerin erdemi iste bu yoğunluklu, fraktal, çok katmanlı bilgi alışverişidir. Bu alışveriş kentlerde ekonomik refah ve kültürün yaratılmasıyla yakından ilintilidir.

"The Information Architecture of Cities" adlı eserinde Salingaros ayrıca “fraktal yükleme” adını verdiği son derece yararlı bir nosyonu da tanımlamıştır. Bu nosyon daha sonra Richard Veryard, Phil Jones, ve bilgisayar bilimi ile ilgili başka kişilerce de kullanılmıştır.

Salingaros fizikteki termodinamik kantitelerle bir analoji kurarak bir Karmaşıklık modeli geliştirdi. Bu modeli daha sonra bilgisayar bilimi uzmanı Allen Klinger’la birlikte daha da ileri götürdü. Bu çalışmada Herbert Simon’ın “önemli olan organizasyonun karmaşıklığıdır” diyen nosyonu temel alınarak, bunu ölçmek için basit araçlar önerildi. Christopher Alexander, Salingaros’un modelini "The Nature of Order"'ın ilk cildinde şöyle tartışmıştır: “Sadece yaşayan yapıyı, prensipte, matematiksel muameleye hassas olduğunu ve bu nedenle de fizik biliminin bir parçası olarak görülmesi gerektiğinin altını çizmek için bu sonucu işaret etmenin çok önemli olduğuna inanıyorum”.

Salingaros mimaride yapıbozumculuğu ve yapıbozumculuğun postyapısalcı felsefede eleştirel olmayan uygulamalarının sert bir dille eleştirmiştir. “The Derrida Virus” başlıklı makalesinde Fransız düşünür Jacques Derrida’nın fikirlerinin eleştirel olmayan bir şekilde uygulanmasının mantıklı düşünceyi ve bilgiyi darmadağın eden bir bilgi “virüsü” meydana getirdiğini savunur. Salingaros düşüncelerin aktarımını açıklarken daha önce Richard Dawkins tarafından ortaya konan mem modelini kullanmıştır. Böylelikle daha evvel düşünür Richard Wolin’in öne sürdüğü Derrida’nın felsefesinin mantıken nihilist olduğu görüşünü geçerli kılan bir model ortaya koymuştur. Her ne kadar Dawkins’in fikirlerini kullanmış olsa da Salingaros, Dawkins’in "The God Delusion" adlı kitabında açıkladığı gibi dini herhangi başka bir mem olarak değerlendirmiş olmasına sert bir şekilde karşı çıkar. Alexander’ın din ile geometri arasında bağ kurduğu en son eserini destekleyen Salingaros dini geleneğin gerek mimaride gerek felsefede insanın anlaşılabilmesi için önemli tarihi katkıları olduğu görüşünü savunur.

Salingaros Utne Reader’ın Kasım-Aralık 2008 sayısında yayınlanan “Dünyamızı değiştirmekte olan 50 UZGÖRÜLÜ kişi” listesine dahil edilmiştir. Bu liste 2001 yılında Utne Reader tarafından basılan ve Jane Jacobs, Andres Duany, Elizabeth Plater-Zyberk, Muhammad Yunus, Fritjof Capra, Edward Goldsmith ve William McDonough’un da yer aldığı “65 UZGÖRÜ: Hayatımızı değiştirecek kişiler ve fikirler” adlı kitaptan sonra yapılan ilk devam listesi niteliğindedir.






MRM

MRM veya mrm şu anlamlara gelebilir:




Stephen Boyd

Stephen Boyd ("d. 4 Temmuz 1931, Kuzey İrlanda - ö. 2 Haziran 1977, ABD"), Kuzey İrlanda kökenli Amerikalı' aktör.

Doğum adı "William Millar" olan aktör 60 kadar filmde oynamıştır. Daha çok 1959 yılı yapımı Ben-Hur isimli filmdeki "Messala" rolü ile hatırlanır.

William Millar, Protestan bir ailenin dokuz çocuğundan biri olarak İrlanda'nın Antrim bölgesinde doğdu. Belfast'ta bir radyo oyununda oynadı ve Londra'da bir sinemada çalıştı. Bir otelde çalışırken aktör Michael Redgrave tarafından keşfedildi. İlk filmi, 1955'de bir II. Dünya Savaşı konulu İngiliz filmi olan The Man Who Never Was'dır. Bu filmde İrlandalı bir casusu oynamıştır. 1957'de Bir Fransız filmi olan The Night Heaven Fell'de Brigitte Bardot ile oynadı.

Daha sonra Hollywood'a giderek The Bravados (1958) ve The Be