apalı devre kamera kayıtları bir vinç kullanılarak heykelin çalınıp bir kamyona yüklendiğini göstermiştir. 1969–70 yılına ait olan ve "Reclining Figure LH608" ("Yaslanmış Figür LH608") olarak bilinen eser 3,6 metre boyunda, 2 metre yüksekliğinde, 2 metre genişliğindeydi ve ağırlığı 2,1 tondu. Vakıf tarafından bulunması için önemli bir ödül kondu. Detaylı bir araştırmadan sonra 2009 Mayıs ayında Britanyalı yetkililer bir zamanlar 3 milyon £ değer biçilen heykelin büyük bir ihtimalle hurda metal olarak 3.900 $'a satıldığına inandıklarını belirttiler.

II. Dünya Savaşı'nın sonrası, Holokost ve atom bombası çağı 1940 ortalarında heykel sanatında, sanatın kültür öncesi, bilinç öncesi döneme dönmesi gerektiği görüşünü yaygınlaştırdı. O dönemin edebiyatında Jean-Paul Sartre gibi yazarlar benzer bir felsefeyi savundu. New York'ta en iyi modernist heykeltıraşlardan biri sayılan Alberto Giacometti'nin bir sergisinin açılışında Sartre "Tarihin başlangıcından ve sonundan" söz etti. Moore'un İngiltere'nin kuşatmadan, yenilmeden çıkmasıyla hissettiklerini heykellerine "dayanıklılık ve devamlılık" karakteri olarak yansıttı.
Moore'un imza formu yaslanan figürlerdir. Louvre'da gördüğü Toltek-Maya figürünün sonrasında Moore'un bu formu araştırması onu giderek artan bir soyutlamaya itmiş ve düşüncelerini tasarım elemanları ile denemeye yönlendirmiştir. Moore'un ilk yaslanmış figürleri genellikle kütleye eğilirken daha sonrakiler heykelin katı elemanlarıyla boşluğun yarattığı kontrasta yoğunlaşmıştır. Daha yuvarlaklaşmanın ötesinde formların içinde boşluklar oluşturmuştur.

İlk figürler daha konvansiyonel boşluklara sahipti, ve uzuvlar bedenden ayrılıp tekrar birleşiyordu. Daha sonraki, daha soyut olan figürler de boşluklar doğrudan vücudun içinden geçiyordu. Bu şekilde Moore içbükey ve dışbükey şekilleri dönüşümlü olarak kullanır. Bu daha ekstrem boşluklar Barbara Hepworth'un heykelleriyle paralel olarak gelişti. Hepworth, Henry Moore'un ilk eserlerinden biri hakkındaki yorumları yanlış okuduktan sonra ilk olarak bir gövdeyi deldi. Cambridge'de Fitzwilliam Müzesi'nin dışında bulunan boyalı alçı "Reclining Figure" ("Yaslanmış Figür") (1951) Moore'un sonraki dönem heykellerini karakterize eder: Boşluklarla oluşturulmuş soyut kadın figürü. Bu heykelin çeşitli bronz versiyonları bulunur. Moore'un yeğeni heykellerinin neden böyle basit adları olduğunu sorduğunda Moore şöyle yanıtlamıştır: "Her sanat belli bir gizem içermeli ve izleyiciden bazı talepleri olmalıdır. Bir heykele ya da resme çok bariz bir ad vermek o gizemin bir kısmını yokeder ve izleyicinin az önce ne gördüğünü düşünmesine zaman ayırmadan bir sonraki nesneye geçmesine neden olur. Herkes baktığını zanneder ama aslında öyle değildir."

Moore ilk eserlerinde doğrudan oyma yöntemi kullanmıştır. 1930'larda Moore, Barbara Hepworth ile birlikte modernizme geçiş yaptı. İkisi, Hampstead'da yaşayan diğer sanatçılarla birlikte fikirlerini paylaştılar. Moore her heykeli için birçok hazılrık deseni çizdi. Bu desenler günümüze kadar saklanabilmiştir ve Moore'un gelişimine bir ışık tutmaktadırlar. Çizime çok önem vermiştir ve artrit olduktan sonra bile çizim yapabilmekteydi.

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Moore'un bronz heykellerinin ölçeği de büyüdü. Pratik nedenlerden ötürü doğrudan oymayı bıraktı ve maket yapmak için birkaç asistan tuttu. 1940'ların sonuna gelindiğinde artık çoğunlukla kil ve alçıdan yapılan modellerle bronz döküm tekniği ile çalışmaya başlamıştı. 

Much Hadham'daki evinde, Moore kafatasları, dallar, çakıltaşları, kayalar ve denizkabukları gibi doğal nesneler koleksiyonu kurarak bunlardan organik formlar için ilhâm almaya çalışıyordu. En büyük eserleri için genellikle yarı ölçekte bir model yaptıktan sonra final model ve bronz döküme geçmiştir. Moore genellikle son alçı modeli düzeltmiş ve dökümden önce yüzeye izler yapmıştır.

Moore kariyeri boyunca en az üç önemli mimari heykel örneği yaratmıştır. 1928 yılında Jacob Epstein ve Eric Gill'e katılarak Londra Metrosu için "West Wind"i ("Batı Rüzgârı") yapmıştır. 1952 yılında, Londra'da Time-Life Binas için dört parçalı beton ekranı tamamlamıştır. 1955 yılında ilk ve tek tuğla oyma eseri olan "Wall Relief no. 1"ı ("Duvar Rölyefi no. 1") Rotterdam'da Bouwcentrum için yapmıştır. Tuğla rölyef iki Hollandalı tuğla ustası tarafından 16.000 tuğladan oluşturulmuştur.

Moore'un ünlü olduğu sırada ya da ölümünden sonra ortaya çıkan heykeltıraşların çoğu kendilerini onun gölgesinde bulmuştur. 1930'ların sonuna gelindiğinde Moore dünya çapında ün kazanmıştı. Britanya heykelinin, genel anlamda da Britanya modernizminin sesiydi. Sonraki nesil, her zaman onunla kıyaslanmış, ve onun mirasını, konumunu sorgulayarak tepki göstermiştir. 1952 yılı Venedik Bienali'nde, sekiz yeni Britanya heykeltıraşı "Geometry of Fear" ("Korku Geometrisi") adlı eserlerini Moore'un "Dayanıklılık, Devamlılık" ideallerinin tam zııtı olarak sergilemişlerdir.
Herbert Read bu "Genç Britanya Heyketraşları" adı verdiği grup için Biyenal hakkında şunları yazmıştır: "Kaçışın, sessiz denizlerin tabanında dolaşan çıkarılmış pençelerin derisi yüzülmüş vücudun, hayâl kırıklığına uğramış cinselliğin, korkunun geometrisinin imajları işte burada." Eserler göğüs kafesi ve kafes biçimlerine, böcek şekillerine, saldırganlık ve avcılık temalarına atıfta bulunuyordu. Read hepsi 40 yaşın altında olan bu heykeltıraşlar ve Moore arasında doğrudan bir bağlantı ve devamlılık çizdiyse de aslında bu sanatçılar sanatta yeni bir başlangıç arıyorlardı. Bazılarının formel bir sanat eğitimi bile yoktu ve savaşta kırılmış bir nesilden geldikleri için tek aradıkları geçmişten kurtulmaktı.

Yine de Moore hen Britanya'da hem de uluslararası üne sahip birçok nesli doğrudan etkilemiştir. Eserlerinde Moore'un etkisinin önemini kabul etmiş sanatçılar arasında Anthony Caro, Phillip King ve Isaac Witkin, bulunur. Üçü de Moore'un asistanlığını yapmışlardır. Moore'dan etkilenen diğer sanatçılar arasında Lynn Chadwick, Eduardo Paolozzi, Bernard Meadows, Reg Butler, William Turnbull, Robert Adams, Kenneth Armitage ve Geoffrey Clarke sayılabilir.

Günümüzde Henry Moore Vakfı Leeds'te bulunan ve uluslararası heykelde araştırma aktivitleri ile sergileri destekleyen Henry Moore Enstitüsü'nü yönetmektedir. Vakfa göre Moore'un ölümünden sonra eserlerine olan ilgi azalmasına rağmen, kurduğu kuruluşlar güncel sanatı Birleşik Krallık'ta desteklemek için önemli bir rol oynamaktadır.







Ukyo Katayama

F1 kariyeri boyunca 97 Grand Prix'de boy gösteren pilot, tümü 1994 sezonunda olmak üzere beş puan toplamıştır. Katayama 1999 Le Mans 24 Saat Yarışı'nda da ikinci sırayı almıştır.





Bertrand Gachot

Bertrand Gachot (d. 23 Aralık 1962, Lüksemburg) Fransız-Belçikalı eski yarışçı.

Fransız bir Avrupa Komisyonu görevlisinin çocuğu olarak Lüksemburg'da dünyaya gelen Gachot, kariyeri boyunca farklı ülke bayrakları adına yarışmıştır. Pilot, Fransız pasaportu taşımasına karşın Belçika lisansıyla yarışmaya başlamıştır. Gachot 1992'den sonra Fransız lisansıyla yarışmıştır.

Gachot 1991'deki bir söyleşisinde şöyle konuşmuştur: "Tek bir ulusa ait değilim. Kendimi bir Avrupalı gibi görüyorum, ancak Avrupa'nın da tek bir parça olmadığını kabul etmemiz gerek. En azından yasal olarak." Gachot'nun kariyeri boyunca kullandığı kask, Avrupa Birliği bayrağını simgeleyen mavi zemin üzerinde sarı yıldızlardan oluşmuştur.





Giovanni Michelucci

Giovanni Michelucci (d. 2 Ocak 1891, Pistoia, İtalya – ö. 31 Aralık 1990, Floransa, İtalya) İtalyan bir mimar, şehir planlamacısı ve gravürcü.

20. yüzyılda İtalya'nın önde gelen mimarlarından birisi olan Giovanni Michelucci'nin önde gelen projeleri arasında "Firenze Santa Maria Novella Tren İstasyonu" ve "San Giovanni Battista Kilisesi" yer alır.

100. doğum gününden sadece 2 gün önce, 31 Aralık 1990'da ölmüştür.




İvan Petroviç Martos

İvan Petroviç Martos "(Rusça: Иван Петрович Мартос)" (d. 1754 - ö. 5 Nisan 1835), Rus-Ukraynalı heykeltıraş ve resim öğretmeni.

Poltova yakınlarında doğdu; Sankt-Peterburg'da öldü. İmparatorluk Güzel Sanatlar Akademisi'nde 1764 ile 1773 yılları arasında öğrenciydi. Pompeo Batoni ve Anton Raphael Mengs ile kendini ilerletmek için Roma'ya gönderildi. 1779'da Rusya'ya döndüğünde Neoklasisizm'le ilgili fikirlerini yaymaya çalıştı. Rus sanat tarihinde en iyisi olarak görülen çok sayıda mermer kabir yaptı.

1779'dan, 1814 - ölümüne kadar mezun olduğu akademide hoca oldu.

Kızıl Meydan'daki Minin ve Pozharsky Anıtı ile meşhurdur. Yapımı 1804'te tamamlanan eserin resmî açılış töreni 1818'e kadar olmadı. Meslekteki onca yılına rağmen çok heykeltıraş yapmadı.

Daha sonraki açık alanda olan Odessa'daki Potemkin Merdivenleri'nin üst tarafında bulunan Duc de Richelieu, Herson'daki Grigoriy Potyomkin, Taganrog'daki I. Aleksandr ve Kholmogory'deki Mikhail Lomonosov heykelleri bu şehirlerin simgeleri olmasına karşın modern sanat eleştirmenleri bu yapıtlarının eskilerine nazaran daha az gözterişli olduklarını düşünürler.





Karl Bitter

Karl Theodore Francis Bitter (6 Aralık 1867, Rudolfsheim-Fünfhaus, Viyana – 9 Nisan 1915, New York), Avusturyalı-Amerikalı heykeltıraş, en çok mimari heykelleri, anıtları ve konutsal eserleri ile tanınır.

Bitter, Viyana'da doğdu ve eğitimini tamamladı. İlk eğitimini uygulamalı sanatlar için kurulmuş imparatorluk okulu olan Kunstgewerbeschule'de yaptıktan sonra güzel sanatlar okulu olan Kunstakademie'ye gitti. Mezun olduktan sonra bir mimari heykeltıraşın yanına çırak olarak girdi. Bu dönem Viyana'da Ringstraße'nin inşasına başlandığı ve çok sayıda dekoratif binaların yapıldığı dönemdir. Ordudan ayrıldıktan sonra 1889 yılında ABD'ye göç etti. Avusturya'ya ancak çok uzun yıllar sonra geri dönebildi.
ABD'ye gelişinden kısa bir süre sonra, New York'un zenginleri ve ünlülerinin mimari olan Richard Morris Hunt tarafından kısa sürede keşfedildi. 1893'te Şikago'da Kolomb Dünya Fuarı'nda heykeltıraş olarak ve 1901 yılında Buffalo'da Pan-Amerikan Sergisi'nde direktör olarak çalıştı. Bitter olağanüstü organizasyon yeteneği sayesinde St. Loui