Egekent 2, Ulukent, Egekent, Ata Sanayi, Çiğli, Mavişehir, Şemikler, Demirköprü, Nergiz, Karşıyaka, Alaybey, Naldöken, Turan, Bayraklı, Salhane, Halkapınar, Alsancak, Hilal, Kemer, Şirinyer, Koşu, İnkılap, Semt Garajı, Esbaş, Gaziemir, Sarnıç, Adnan Menderes Havalimanı, Cumaovası, Develi, Tekeli, Pancar, Kuşçuburun, Torbalı, Tepeköy, Sağlık ve Selçuk istasyonları hizmet vermektedir. Alaybey, Karşıyaka, Nergiz ve Şirinyer istasyonları yer altında, diğer istasyonlar yer üstündedir.

Halkapınar ve Hilal istasyonlarından İzmir metrosuna; Alsancak, Biçerova, Cumaovası, Çiğli, Egekent, Esbaş, Halkapınar, Hatundere, Kemer, Mavişehir, Menemen, Salhane, Sarnıç, Semt Garajı, Şirinyer, Turan ve Ulukent istasyonlarından otobüslere aktarma yapılabilmektedir. Adnan Menderes Havalimanı'na hattın güneyindeki aynı adlı istasyondan ulaşılabilmektedir. Alaybey, Alsancak, Halkapınar ve Mavişehir istasyonlarından ise tramvay hatlarına aktarma yapılabilmektedir.

2014 verilerine göre İZBAN'ın en yoğun istasyonları sırasıyla Halkapınar (9,5 milyon), Şirinyer (8,1 milyon), Karşıyaka (5,6 milyon), Çiğli (4,3 milyon) ve Hilal (4,2 milyon) oldu.

Mart 2008'de yapılan otuz üç adet EMU tren ihalesini İspanyol CAF firması kazandı. Nisan 2010'da trenler Türkiye'ye gelmeye başladı. Ağustos 2011'de TCDD'den geçici bir süre için on tren kiralandı. 30 Ağustos 2010'da hizmete giren İZBAN'da o tarihte yirmi dört vagon bulunmaktaydı. Mart 2012'de Güney Koreli Hyundai Rotem firmasından kırk adet EMU tren satın alındı. Üç yıl içinde teslim edileceği açıklanan bu trenlerin tasarımını İzmirliler belirledi. Şu andaki set sayısı 73, vagon sayısı ise 219'dur. İZBAN tren setleri üç vagondan oluşmaktadır, 2.250 kişi kapasitelidir ve saatte 140 kilometre maksimum hıza çıkabilmektedir. Tren setlerinin uzunluğu 70 metre, genişliği 2,95 metre, yüksekliği ise 3,85 metredir. Seferler ikili veya üçlü setlerle yapıldığı için trenlerin uzunluğu en az 140, en çok 210 metreyi bulmaktadır. Marmaray için üretilen on vagonlu E32000 tren setlerinin Ağustos 2017'den itibaren İZBAN'da kullanılacağı açıklandı. Hatta kullanılmak üzere dokuzu çift katlı yetmiş beş vagon alınacağı duyuruldu.





Şirinyer





Evciler, Çayıralan

Evciler, Yozgat ilinin Çayıralan ilçesine bağlı bir beldedir.

Çayıralan ilçesine bağlı Gülderesi, Karaazap, Ortaköy ve Çukurören köylerinin birleştirilmesiyle Aralık 1998'de Belediye olmuş kırsal nitelikli bir beldedir. Beldenin tamamı Alevi Evci Türkmenlerinden oluşmaktadır. Cemevimizde mevcuttur. Belde’nin büyüklerinden duyulduğu üzere Adana’nin Tufanbeyli ilcesine bağlı Evci köyünden göç eden Türkmen Aleviler tarafından kurulmuştur. Köyümüzün yemekleri: Bulgur pilavı, Tarhana çorbası, Hızır kömbesi, Düğün keşkeği, Düğün köftesi, Madımak cacığı, Dal (pezzik) turşusu gibi yemekleri vardır. Gemerek, Şarkışla ve Akdağmadeni ilcesindeki Türk alevi köyleriyle yakın ilişki içindedirler.

Yozgat İl Merkezinin güneydoğusunda yer alan Beldeye, Ankara'dan, Yozgat-Sorgun-Sarıkaya-Çayıralan güzergahı sonrası, Çayıralan'dan ayrılan düşük nitelikli 25 km'lik asfalt yolla ulaşılmaktadır. Evciler, Yozgat'a 150, Çayıralan'a 25, Kayseri'ye 134, Ankara'ya 367 km uzaklıktadır.

Belde, Atatürk bulvarı üzerinde yer alan (Çayıralan yönü girişinden itibaren sırasıyla) Cumhuriyet , Egemenlik, Gülderesi ve Gültepe mahallelerinden oluşmaktadır.

Yerleşim dokusu incelendiğinde beldenin, tipik kırsal yerleşim karakteristiği (konut ve müştemilatlar içi içe) taşıdığı görülmektedir. Eski dokuda çok miktarda harabe haline gelmiş yapılar bulunmakta olup, yığma taş - kerpiç eski yapıların büyük kısmı da kötü niteliklidir. Kentin son dönemlerde gelişen bölgelerini oluşturan ve nispeten düzenli gelişen kesimlerinde yer alan yeni yapılar ise genelde, 1 katlı, taş yığma - betonarme ve orta kalitededir. Özellikle eski dokuda, hayvancılık nedeniyle, fazla sayıda ve büyük olan müştemilatlar, konutların ayrılmaz bir parçası niteliğindedir. 
Nüfusun sürekli azalma eğilimi gösterdiği 1980-1995 aralığı sonrası beldede Belediye teşkilatı kurulmasıyla görülen ani nüfus artışı ve yerinde sağlıklı bir sayıya ulaşılamaması nedeniyle nüfus projeksiyonu yapılamamış ancak, planlama eşikleri ve mevcut kent formunun yayılım ve genişleme eğilimi de gözetilerek yapılan eşik-kapasite planlaması çerçevesinde, 2020 yılı için belli bir esneklikte bırakılarak, 5500 kişilik nüfus esas alınmıştır. 
Toplam 415 haneli yerleşmede yerel gözlem ve yapılan anketler sonucu ortalama aile büyüklüğü 4 olarak kabul edilmİştir.





Aşağıseyit, Çal

Aşağıseyit, Denizli ilinin Çal ilçesine bağlı bir mahalledir.
Aşağıseyit’in tarihiyle ilgili kesin bir bilgi yoktur. Ancak, Mahmut Gazi Köyü’nün alt kısmında bulunan eski mezarların bizim atalarımızın mezarları olduğu, Pamukkale Üniversitesi’nde görevli bilim adamları tarafından kanıtlanmıştır. İsabeyoğulları ile anlaşamayan ve Danişment Türkmenleri soyundan olan atalarımız 300 yıl önce geldiği bu topraklarda dışlanmışlardır. Dışlanan atalarımız, köyümüzün şu anki yerine yaklaşık 250 yıl önce gelmiştir. Erzurum’dan, Hatay Ovası’na inen atalarımız, tarım toplumuna uyum sağlamamış, Toros Dağları’nı aşarak önce Honaz’a, oradan da köyümüze gelmiştir. Atalarımız, bölgedeki yaylalarını koyun karşılığı akrabalarına vermiştir. (Honaz’da akrabamız vardır ama bilinmez) Biz hiç keçi beslememişiz. Yörükler genelde keçi etini sever ama biz hiç koyun etinden şaşmamışız. Atalarımızda keçi eti yemezmiş, keçi beslemezmiş. Çobanlarımız hiç keçi gütmemiştir. Aşağıseyit Köyü’nde kurban bayramlarında hala keçi kesilmez. (Kesen çok azdır). Bu gerçekten yola çıkarak, bizlerin Yörük olmadığı, avrat ve silahından sonra en kutsal değerin koyun olduğunu söyleyebiliriz. Koyun yarışlarının asırlardır sürmesi de bunun en önemli kanıtıdır. En yakın akrabalarımızın Eskişehir Seyitgazi İlçesi, Sivas’ın bir bölümü, Adana’da hala Danişment kültürüyle yaşayan bazı köyler, Honaz’ın bir bölümü, Dedeköy (Baklan) ve Çivril’in bazı köylerinde olduğu tahmin ediliyor.

Türk kültürünün canlı olarak yaşatıldığı Çal yöresinin önemli kültür etkinliklerinden biri de Aşağıseyit Köyü'nde yüzyıllardan beri sürdürülen " Koyunu Suya Çekme"yarışlarıdır.Koyun " Türk kültür tarihinde önemli bir yere sahiptir.Orta Asya Türk kurganlarında yapılan kazılarda koyun figürlerine sıkça rastlanır.Komşu devletlerin hakanları birbirlerine koyun hediye ederler.Anadolu Yörük Türkmen kültüründe koyun ve koyunculuk önemlidir.Koyunun suya çekilmesi Yörüklük geleneğinin bir parçasıdır.Çal - Aşağıseyit Köyü'nde yüzyıllardan beri sürdürülen bu gelenek insanımızın hayvana verdiği değerin, hayvan sevgisinin ve toplumdaki birlik ve beraberlik ruhunun gösteresidir.Bu yarışlar, tarih boyunca başta, Yukarıseyit, Baklan, Hançalar olmak üzere bölge köyleri tarafından devam ettirilmiştir.Şölene Aşağıseyit Köyü, hudutları içerisinde bulunan Şehit Kurt Ali'nin mezarı ziyaret edilerek ve dualar okunarak başlanılır.Sabahların erken saatlerinde, sürülerin elkoyunlarının öncülüğünde Menderes ırmağına girmeleri ile yarışlar başlar ve ikindiye kadar devam eder.
Aşağıseyit, Yukarıseyit kız bulamazsan Çal’a seyit

Anası sarar, kızı koyar iki sarmaylan garın mı doyar

Bir okka pekmez, derdimi develer çekmez

Babası oğluna bir dönüm bağ vermiş de, oğlu babasına bir salkım üzüm vermemiş

Adı ne budu ne, tarana aşının dadı ne

Evde hasırı yok halı beğenmez, küpte pekmezi yok balı beğenmez

Kız anasından öğrenir sofra yazmayı, oğlan babasından öğrenir sokak gezmeyi

Her şey yakışığı, tarana aşı kaşığıyla

Üzümü küpten, kızı kökten al

Sac kıvamını bulur hamur tükenir, yaş kıvamını bulur ömür tükenir

Çalın devesi çölde yürümez

Kurt katırın fiyatını mı sorar

Esebey ile Yazır, delikli heybe hazır

Allah’ın yakmayacağı ocağa, Çökelez çırası vursan yanmaz

Elin öldürüverdiği yılan, kalkarda bir daha sokar

Ana gezer kız gezer, ala köpek ev düzer

Kız anasından öğrenir sofra yazmayı oğlan babasından öğrenir sokak gezmeyi

Palçıklı kadın çok koca değiştirir

Düşün deli gönül düşün, adam beygir mi alır kışın

Kesmez bıçak ele yağsız, hünersiz garı dile yağsız
Denizli, Anadolu Yarımadası’nın güneybatı, Ege Bölgesi’nin doğusunda yer almaktadır. Ege, İç Anadolu ve Akdeniz Bölgeleri arasında bir geçit durumundadır. Denizli İli’nin her uç bölge üzerinde de toprakları vardır. Denizli ili 28o38′ – 30o05 doğu meridyenleri (doğu uç noktası; Çivril ilçesi Gümüşsu – Gökgöl Koyu Dinar sınırında Efekli Tepe, bati uç noktası; Buldan ilçesi Alandız Koyu, Manisa – Sarıgöl sınırında Tezek tepe) 38o29′ – 38o52′ kuzey paralelleri (Kuzey uç noktası; Çivril Çapak Koyu, Afyon sınırında Avgan Damları mezarlığı, güney uç noktası; Çameli – Muğla sınırında Karabayır Koyu) arasında yer alır. Denizli ili doğuda Burdur, Isparta, Afyon; batıda Aydın, Manisa; güneyde Muğla; kuzeyde Uşak illeri ile komşudur. Yüzölçümü 11.868km2, denizden yükseltisi ise 428m’dir.’)

Mahallenin gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede ilköğretim okulu yoktur.taşımalı eğitim yapılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Ayrıca köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Çörek

Çörek, az yağlı, yumurtalı, bazı çeşitleri şekerli bazıları ise tuzlu, gevrekçe bir hamur işi türü. En bilinen örnekleri ay ve paskalya çörekleridir.

Çörek, Eski Türkçe kökenlidir ve "yuvarlak ekmek" anlamına gelir.

Bu ad Osmanlı coğrafyası ve komşularında da küçük farklılıklar taşıyan şekillerde kullanılır: "Tsoureki" (Yunanca τσουρέκι), "choreg" (Ermenice չորեկ), "çörək" (Azerice) gibi.





II. Leo

Papa II. Leo (d. 611 – ö. 28 Haziran 683), diğer adı Leo Maneius, 17 Ağustos 682'den 28 Haziran 683 tarihine kadar Papalık yapmıştır.

Kısa papalık dönemindeki en büyük başarısı kendisinden hemen önce 680 ile 681 yılları arasında Monotelitizm karşı toplanan Üçüncü İstanbul Konsili'nin kararlarının, İmparator tarafından onaylandıktan sonra Batıdaki ulusların bu karardan hab