birkaç tepenin, tüm savaş kararlılığını yitirmiş pek çok Alman askeriyle birlikte, şaşırtıcı bir biçimde kolay ele geçirilmesi, General Markian Popov’un dikkatini çekti. General Popov, 1943 yılının Haziran - Ekim ayları boyunca Bryansk Cephesi Komutanıydı. Bu muhtemelen, Sovyet taarruz ekseninin beklenen bir taarruz ekseni olmadığını gösteriyordu.

Bu nedenle Birinci Beyaz Rusya Cephesi ile Batı Cephesi arasındaki sınır güneye kaydırıldı ve iki “yeni” ordu, Dubrovka ve Bryansk civarında Alman kuvvetlerini geri çekilmeye zorlamak için Hilal taktiği manevrasına girişti.

Cephenin tümünde 6 Eylül’de taarruz hızı, neredeyse duracak kadar yavaşladı. Öyle ki Sovyet birlikleri günde sadece 2 km. ilerleme sağlar oldular. Sağ kanatta, Yartzevo yakınlarındaki ormanlık bölgede şiddetli çatışmalar patlak verdi. Merkezde, ilerleyen Sovyet birlikleri Dinyeper savunma hattına ulaştı. Sol kanatta, Sovyet piyade tümenlerinin ileri harekâtı, Yelnya’ın güneybatısındaki ormanlık arazide yavaşladı. Üstelik Sovyet tümenleri yorgundu ve normal güçlerinin % 60’ının altına düşerek tükenmiştiler. Taarruz, 7 Eylül 1943 günü durduruldu ve Smolensk harekâtının ikinci evresi son buldu.

Sovyet birlikleri 7 - 14 Eylül tarihleri arasındaki bir hafta içinde bir kez daha takviye edildi ve bir sonraki taarruz için hazırlıklara girişti. STAVKA tarafından bir sonraki hedef olarak belirlenen, üç büyük kentti; Smolensk, Vitebsk ve Orşa. Harekât, 14 Eylül’de, Smolensk - Roslavl taarruz harekâtı olarak yeniden başlatıldı. Harekâta, Batı Cephesi ve Kalinin Cephesi’nin sol kanadı katılmıştır. Hazırlık ateşi ardından Sovyet birlikleri Wehrmacht hatlarını yarmak için taarruza geçtiler.

Kalinin Cephesi taarruzunun ilk günü sonunda Kızıl Ordu, Alman hatlarında 30 km.lik genişlikte ve 3 – 13 km. derinlikte bir girme oluşturdu. Savaşın dördüncü günü sonrasında Sovyet piyade tümenleri Dukhovshchina’yı ele geçirdiler. Burası, Smolensk’in ikinci anahtarı sayılırdı.

Batı Cephesi kuvvetlerinin taarruzları bir gün geç başladı. Sovyet kuvvetlerinin sağladığı girme umut vericiydi, Alman hatlarında oluşan boşluk, 20 km. genişlikte ve 10 km. derinlikte idi. Aynı gün, Smolensk yakınlarındaki önemli bir demiryolu kavşağı olan Yartzevo, Sovyet birlikleri tarafından geri alındı. Batı Cephesi’nin sol kanadında, Sovyet piyade tümenleri Desna Irmağına ulaştı ve nehir geçişi için bir taarruz başlatıldı. Sonuçta ırmağın batı kıyılarında birkaç köprübaşı sağlandı.

Sonuçta Wehrmacht’ın kenti savunma hattı aşıldı, kent kuşatıldı. Smolensk harekâtı sırasında Alman 4. Ordusu Kurmay Başkanı ve daha sonraki komutanı General Kurt von Tippelskirch, anılarında şunları yazmıştır.

"Sovyet Batı Cephesi kuvvetleri, Dorogobzh - Yelnya hattından Smolensk yönünde ilerlemek amacıyla Ordu Grup Merkezi’nin sol kanadına yüklendiler. Doğu yönündeki bu çıkıntıda 9. Ordu’nun, uzun süre tutunamayacağı bir duruma düştüğü açıktı." 

Kızıl Ordu birlikleri Wehrmacht hatlarında 19 Eylül itibarıyla 250 km. büyüklükte, 40 km. genişlikte bir girinti oluşturmuşlardı. Bir sonraki gün STAVKA, Batı Cephesi kuvvetlerine 27 Eylül’den önce Smolensk’i almalarını, Orşa ve Mogilev yönünde ilerlemelerini emretti. Kalinin Cephesi’ne, Vitebsk’in 10 Ekim’den önce alınması emredildi.

Kuzey Dinyeper’in bir taarruzla geçilişinden sonra, 25 Eylül 1943 tarihinde tüm gece boyunca süren sokak çatışmalarından sonra Sovyet birlikleri Smolensk’i geri almıştır. Aynı gün, bir başka önemli kent olan Roslavl geri alındı. Sovyet taarruz kuvvetleri 30 Eylül’de yorgun ve tükenmişti ve halen Wehrmacht tarafından tutulmakta olan Vitebsk, Orsha ve Mogilev önlerinde taarruzları tıkandı. Smolensk harekâtı, 2 Ekim 1943 tarihinde sona erdi. Harekâtın sona erdirilmesine karşın sınırlı bir ileri harekâtla, Nevel iki gün süren sokak çatışmalarının ardından Sovyet kuvvetlerinin eline geçti.

Sonuçta Sovyet birlikleri, taarruzun bu üç evresinde, 20 günlük sürede 100 – 180 km. ilerleme sağlamışlardı.

Aynı bölgedeki Lenino Muharebesi de 12/13 Ekim 1943 tarihlerinde gerçekleşti.

Smolensk harekâtı kesin sonuçlu bir Sovyet zaferidir ve Wehrmacht için kesin bir bozgundur. Bu harekât sırasındaki Sovyet ilerlemesi, daha sonraki taarruz operasyonlarına oranla daha az parlak görünse de (200– 250 km.lik bir derinlikte girme sağlamasına karşın ) belirli açılardan önemliydi.

İlk olarak Alman birlikleri, Moskova yönündeki ileri durumlarından nihai olarak geri sürüldüler. 1941 yılından beri STAVKA üzerindeki en büyük baskının temeli olan Moskova yönelimli bu stratejik tehdit, sonunda ortadan kalktı.

İkinci olarak Alman birliklerinin güvenerek planladığı Alman savunma çemberleri, neredeyse tümüyle aşıldı. Birkaç tane kaldı, fakat onların sürmeyeceği açıktı. Savaştan sonra birkaç Wehrmacht subayının yazdığı denemede şunlar anlatılır.
Onların komutasının ve birliklerinin güçlü eylemleri kesintisiz bir cephe oluşturmalarını sağladıysa da, askerlerin zayıf durumları, ihtiyatların eksikliği, birliklerin tuttuğu hatların kaçınılmaz olarak uzamasındaki gizli tehlike ortadaydı. Sonuçta bir sonraki Sovyet taarruzu, büyük güçlüklerle kurulan bu yamalı cephenin çökmesine neden olacaktı.
Üçüncüsü, yukarıda özetlenen Smolensk Harekâtı, Dinyeper Taarruzu için önemli derecede “yardımcı” bir harekât olmuştur. Harekât, Smolensk yakınlarında 40- 55 Alman tümenini bağladı ve onların güney cepheye aktarılmasını önledi.

Son olarak, önceki kesintisiz Alman cephesi, geniş ve geçit vermeyen Pripet Bataklığı ile bölünmüş oldu. Güney Ordular Grubu ile Kuzey Ordular Grubu arasına girerek onları uzaklaştırdı. Böylece Wehrmacht’ın bir cepheden diğerine ikmal malzemeleri ve birlik aktarma olanakları büyük ölçüde azalmış oldu.

İlk kez Sovyet birlikleri, uzun süredir Alman askerlerinin işgali altındaki bölgelere girdiler. Bu bölgelerde, Wehrmacht birlikleri ve Hareket Birlikleri tarafından işlenmiş olan savaş suçlarını keşfettiler. Yaklaşık iki yıl işgal altında kalan ve Smolensk Harekâtı ile işgalden kurtarılan bu topraklarda tüm tarım ve endüstri, yok edilmişti. Smolensk idari bölgesinde neredeyse kentlerin % 80’i ve kırsal yaşam alanlarının % 50’si, sayısız fabrika ve tarımsal işletmeyle birlikte imha edilmişti.

Smolensk Harekât’ından sonra Sovyet - Alman cephesinin orta kesimi, 1944 yılının Haziran ayı sonlarına kadar, aylarca yeniden hareketsizdi. Bu dönemde STAVKA, geniş çaplı harekâtları Ukrayna’ya ve Dinyeper’in güney kesimlerine kaydırdı. Sadece 1944 yılının Ocak ayı boyunca kuzeyde, Alman kuvvetleri Leningrad’dan geri atılırken cephe yeniden hareketlenecekti. Bu hareketlenme, 900 gün süren Leningrad Kuşatması’nı atmış olacaktır. En sonunda 1944 yılı yazındaki Bagration Harekâtı, Kızıl Ordu’ya SSCB topraklarının hemen hemen tamamından Wehrmacht birliklerini atma olanağı verdi. Sonunda Alman işgali ve savaş, Polonya ve Alman topraklarına kaydı.





İklim Koruma Birliği

İklim Koruma Birliği, 2006 yılında, Küresel iklim ve Küresel ısınma sorununun aciliyeti ve önemine dikkat çekmek amacıyla oluşturulmuş bir organizasyondur.

İklim Koruma Birliği, ""Kendimizi Koruyalım"" adlı çevreci organizasyonun üyesi olup, 2007 yılında Live Earth konserlerinin düzenleyiciliğini üstlenmiştir. Birliğin başkanı ve kurucu üyelerinden biri, ABD başkan yardımcısı Al Gore'dur. Birliğin araştırmalarına göre, ABD'lilerin % 77'si, küresel ısınmanın sağlam kanıtlara dayandığına inanmakta, % 47'si ise, sadece varlığını kabullenmektedir. Araştırmaya katılanların çoğu, "harekete geçmek için" motivasyonun önemli olduğuna inanır.

İklim Koruma Birliği'nin gelirleri, çeşitli kaynaklara dayanmaktadır. Paramount Pictures, yaptığı belgesel filmin gişe gelirinin % 5'i ile katkıda bulunacağını duyururken, Al Gore'da aynı filmden kendi payına düşen tüm geliri bağışlayacağını açıklamıştır. Ayrıca Gore, Nobel Barış Ödülü kazanmasının ardından, ödül geliri olan 1,5 milyon Amerikan dolarının tümü ile, yazacağı kitap gelirinin tamamını birliğe bağışlamıştır. İklim Koruma Birliği ayrıca Live Earth konserlerinden finansmanını karşılar.

2008 Mart ayında, 300 milyon ABD$ tutarındaki bir kampanya olan "Biz" projesi, Amerikan vatandaşlarının sera gazı'nın zarar veren minimum tüketiminde harekete geçirilmesi için başlatıldı. Bu kampanya, Amerikan tarihinin en iddialı ve pahalı kamusal savunuculuk girişimlerinden biridir.

Elektrikli otomobil kullanımını öngören bir kampanyadır.

Coen Kardeşler'in çeşitli ABD sivil toplum kuruluşları ile 2009 yılında hayata geçirdikleri bir projedir.






Guido's Orchestra

Guido's Orchestra "(Türkçe: Guido'nun Orkestrası)" senfoni-pop orkestrasıdır. Orkestra, yapımcı, müzikal yönetmeni, orkestra bestecisi, keman solisti ve müzikal yönetmeni Guido Dieteren tarafından yönetilmektedir. 
Guido's Orchestra, müzisyenlerinden Alessandro Safina, Marco Borsato ve Paul de Leeuw'in Symphonica in Rosso konserlerinden tanınır. Orkestra müzisyenlerinin ortalama yaşı 25'tir.

Senfoni-pop orkestrası 2009'un haziran ayında Vaals'te Almanya, Hollanda ve Belçika sınırlarının kesiştiği noktada konser verdi ve orkestra şefi Guido Dieteren, PBS ile bir işbirliği sözleşmesi imzaladı. ABD'nin büyük televizyon grubu, bir uçtan öbür uca Live from the heart of Europe "(Avrupa'nın kalbinden canlı yayın)" adı altında üç sınırın kesiştiği noktadan özel yayın yapacağı güvencesini verdi.





Özgür Woodstock

Özgür Woodstock (İngilizcesi: Taking Woodstock), 1969 yılında gerçekleşen Woodstock Festivali'ni konu alan ve de Ang Lee’nin yönettiği bir komedi ve drama filmidir. Senaryosu James Schamus tarafından hazırlanan filmin esin kaynağı Elliot Tiber ve Tom Monte tarafından yazılan “Taking Woodstock: A True Story of a Riot, a Concert, and a Life" adlı kitap oldu. İlk gösterimi 2009 yılında Cannes Film Festivali'nde gerçekleşen film, 26 Ağustos 2009 tarihinde başta New York City ve Los Angeles’te sonra diğer şehirlerde ve ülkelerde gösterime girdi. Türkiye’deki gösterimi ise 16 Ekim 2009 tarihinde gerçekleşti.

Gerçek olaylardan ilham alınan film, New York City’de çalışan bir iç mimar ve ressam olan Elliot Tiber’in ailesinin