iklet yarışları için kullanılan pist 1936 yılında Mercedes-Benz ve Auto Union'ın test pisti olarak işlem gördü. Pistin adı 1938 yılında "Kurpfalzring" olarak değştirildi ve bu ad 1947 yılına dek kullanıldı. Savaştan sonra Grand Prix motosiklet yarışlarına ev sahipliği yapan pist Alman motosiklet Grand Prix yarışları için de kullanıldı.

Özgün pist yaklaşık 8 kilometre uzunluğundaydı. İki uzun düzlüğe ve ormandaki "sağ" viraja sahip olan pist, Hockenheim'daki U dönüşüyle kente bağlanıyordu.

1965 yılında tamamlanan A 6 otoyolunun köyü pistten ayırması üzerine Hockenheim pisti yeniden tasarlandı. Jim Clark'ın 1968 yılında bir Formula 1 yarışı sırasında ölmesinin ardından piste 2 sert viraj ve bir Armco bariyer eklendi. Kazanın meydana geldiği yer olan ilk sert viraj yakınına bir anıt dikildi. Patrick Depailler'in ölümünün ardından Ostkurve ("sağ viraj") denilen bölgeye de bir sert viraj eklenmiştir.

Pist, 1.3 km'ye varan ve birbirlerine sert virajlarla bağlı dört uzun düzlükten oluşmaktaydı. Orman bölümünün sonunda daha kıvrımlı bir bölge olan "stadyum" bulunuyordu. Bu durum yarış araçlarının ayarlanmasını güçleştirmekteydi çünkü uzun düzlüklerde yapılan hızı artırmak için çekiş gücünün belirli bir düzeyde tutulması gerekiyordu. Pistin uzun olması ise izleyicilerin yarış araçlarını yalnızca 44 kez (Formula 1 yarışları için) görebilmelerine neden oluyordu.

F1 yöneticileri 2000'lerin başında yaptıkları bir girişimle pist uzunluğunun düşürülmesini istemişler ve bunun yapılmaması durumunda pisti yarış takviminden çıkaracaklarını vurgulamışlardır. Bunun üzerine, Baden-Württemberg eyalet yönetimi Hermann Tilke'nin 2002 Almanya Grand Prix için hazırladığı tasarımın maliyetini üstlenmiştir. Stadyum bölümü, yüzey ve ilk viraj dışında olduğu gibi kalmıştır. Ne var ki, pistin ormanlık bölümü büyük ölçüde kısaltılmış ve bu bölge yeniden ağaçlandırılmıştır. Bu değişiklik sert biçimde eleştirilmiş ancak pistin bu bölümüne eklenen U virajının geçişi kolaylaştırdığı savunulmuştur. Yitip giden yaklaşık 70 yıllık bir geçmişe sahip bir ormanlık bölge ve dar bir yoldan sert viraja doğru süzülen 20 Formula 1 aracının görüntüsüydü. Birçok Formula 1 tutkunu pistin ruhunu yitirdiğini ve en kısa zamanda yeniden eski halini alması gerektiğini düşünmektedirler. Ancak, şu ana dek bu yönde bir girişim gerçekleşmemiştir.

Pistin seyirci kapasitesi 120.000'e ulaşmıştır. Bunda yapımı yeni tamamlanan ve masrafları Mercedes-Benz tarafından karşılanan tribünlerin etkisi büyüktür.

Pisti içeren bölgede hız yarışlarının yapıldığı çeyrek mil uzunluğunda bir parkur da bulunur. Bu pist, Avrupa'nın en büyük hız yarışlarından biri olan "NitroOlympx"'e de evsahipliği yapmaktadır. 

Hockenheim pistinin 1970 yılındaki Almanya Grand Prix'ine ilk kez evsahipliği yapması F1 sürücülerinin Fransa Grand Prix'inden sonra Nürburgring'i boykot etme kararı almaları üzerine gerçekleşmiştir. Bir yıl sonra yeniden Nürburgring'e dönen Almanya Grand Prix 1976 Almanya Grand Prix'ine dek bu pistte düzenlenmiştir. Hockenheimring, Almanya Grand Prix'ine 'den 'ya dek evsahipliği yapmıştır. 1985 yılındaki yarış ise Nürburgring'de düzenlenmiştir.

Bernie Ecclestone Temmuz 2006'da yaptığı açıklamada 2007 yılından itibaren Almanya'da tek bir yarış yapılacağını söylemiştir (Almanya yılından bu yana yılda iki Grand Prix'ye evsahipliği yapıyordu. Bunlar; Hockenheim'da düzenlenen Almanya Grand Prix ve Nürburgring'de düzenlenen Avrupa Grand Prix'idir). 2007 yılından sonra Nürburgring ve Hockenheimring evsahipliğini değişmeli olarak kullanacaklardır.

Yarış başına 5.3 milyon Euro'ya varan ve yerel yönetimler tarafından karşılanması zorunlu harcamalar nedeniyle Hockenheimring'in 2010 yılından itibaren Formula 1 ile olan sözleşmesinden çekileceği öngörülmektedir..






Paul Krugman

Paul Robin Krugman (d. 28 Şubat 1953), ABD'li ekonomist, entelektüel, köşe yazarı ve yazar. Krugman Princeton Üniversitesi'nde İktisat ve Uluslararası İlişkiler profesörü ve Londra Ekonomi Okulu (LSE)'de Yüzüncü Yıldönüm Profesörü'dür. Buna ek olarak New York Times gazetesinde köşe yazarlığı görevini sürdürmektedir.

2008'de "ticari modellerin analizi ve ekonomik aktivitenin lokasyonu" ile iktisadi bilimler üzerine Nobel ödülünü kazanmıştır. Uluslararası iktisat, ticaret teorisi, ekonomik coğrafya ve uluslararası finans alanındaki akademik bilgisi ile tanınmaktadır.

Krugman, Yahudi bir ailenin çocuğu olarak New York'ta dünyaya geldi. Çocukluğunu New York'un güneydoğusundaki Long Island'da geçirdi. Lise düzeyindeki öğrenimini Bellmoore'daki John F. Kennedy High School'da tamamladı.

Princeton Üniversitesi'da akademisyen profesör olarak görev yapan Robin Wells ile evlidir. Bu evlilik, Krugman'ın ikinci evliliğidir.

Paul Krugman ilk olarak Fortune ve Slate dergilerinde, daha sonra Harvard Business Review, Foreing Policy, The Economist, Harper's ve Washington Monthly dergilerinde yazdı.

2000 yılından beri, hafta da iki kez olmak üzere New York Times'ta köşesine yazmaktadır. 2007 yılında Times dergisinde de yazmaya başlamıştır.

2003 yılında yazılarını birleştirdiği The Great Unraveling'i yayımlamıştır. Bu kitabında Bush yönetiminin ekonomik ve dış ilişkiler politikalarını eleştirmişti. Kitap ABD'nin "best seller" listesinde yer almıştır.

2007 yılına gelindiğinde The Conscience of a Liberal adlı kitabını yayımladı. Kitabın içeriğinde 20. yüzyıl ABD'sinin ekonomik yorumu ve eleştirisi yer almaktadır.

2011 yılının mart ayından itibaren Star Gazetesinde Küresel Ekonomi adlı köşesinde haftalık olarak yazmaya başlamıştır.


Kasım 2005 ve Haziran 2008 tarihlerinde ABD'den Foreign Policy ve İngiltere'den Prospect dergilerinin internet üzerinden okuyucu anketleri ile oluşturduğu Dünyanın ilk 100 entelektüeli listelerinde, 2005 yılında 6., 2008 yılında 30. sırada yer almıştır. Prospect dergisi tarafında 2015 yılının Nisan ayında açıklanan ve yaklaşık 3000 kişi ile yaptığı dünyanın önde gelen düşünürleri anketinde Krugman beşinci sırada yer almıştır.









Lictor

Lictor, Latince "ligare" (bağlamak) sözcüğünden türetilen, asıl görevi Roma Cumhuriyeti ve Roma İmparatorluğu döneminde "imperium" yetkisi taşıyan üst düzey magistraların güvenliğini sağlamak olan Romalı özel bir sivil hizmetli sınıfı. Lictor geleneğinin kökeni Romanın bir krallık olduğu döneme, hatta bir olasılığa göre Romalıların komşuları olan Etrüsklere kadar gider.

Lictorlar başlangıçta pleblerden seçilmelerine rağmen Roma tarihinin uzunca bir döneminde azatlı köleler arasından seçilmişlerdir. Roma içerisinde toga giyme hakkı ettiklerinden beri Roma yurttaşıydılar. Lictorlar fizik olarak güçlü kuvvetli kişiler arasından seçilirdi. Lictorlar askerlik hizmetinden muaf olup kendilerine hizmetlerine karşılık belirli bir aylık (İmparatorluğun ilk yıllarında 600 sesterces civarından bir ödemeydi) ödenirdi ve kurumsal bir yapı olarak organize olmuşlardı. Çoğunlukla Magistralar tarafından bizzat seçilseler de zaman zaman kura ile seçildileri de görülürdü.

Lictorların asıl görevi "imperium" yetkisine sahip magistraların kişisel güvenliğini sağlamaktı. Roma içerisinde fasceslerle süslenmiş değnekler, Roma şehir duvarlarının ötesinde ise yürütme gücünü temsil eden baltalar taşırlardı. Seçilmiş Roma Diktatörlerine bağlı lictorlar Roma içerisinde de balta taşıyabilirlerdi. Bağlı bulundukları Magistra'yı gittiği yer her neresi olursa olsun, Forum, ikametgâhı, tapınaklar ve hamamlar da dahil, takip ederlerdi. Lictorlar belirli bir sıraya göre organize olurlar ve primus lictor olarak adlandırılan baş Lictor Magistranın sağ önünden durur ve emirlerini beklerdi. Eğer bir kalabalık ile karşılaşırlarsa, özel bir saygı gösterilen Roma matronları hariç herkesi kenara iterek efendileri için yolu açarak onun güvenliğini sağlarlardı. Aynı zamanda Magistra kalabalığa seslenirken kalabalık ile Magistra arasında dururlardı. Magistralar Lictorlarını ancak özgür bir şehri ziyaret ediyorlarsa ya da Magistra kendisinden daha üst düzey bir Magistraya hitap ediyorsa etrafından uzaklaştırırdı. Lictorların aynı zamanda yasal ve cezai görevleri vardı; efendilerin emri ile Roma yurttaşlarını tutuklayabilir ve cezalandırabilirdi. Kamusal törenlerde, eğer Vesta bakirelerinin katılması bir gereklilik ise kendilerine bir Lictor eşlik ederdi.

Magistratusların sahip olduğu imperium'un gücü ona eşilik eden lictorların sayısı ile sembolize edilirdi:


Bazen, cenazeler ya da politik yeniden bir araya gelmelerde şehrin bu yurttaşa olan saygısını göstermek için lictorların normal yurttaşlara da verildiği olurdu.

"Lictor curiatus" (çoğul "lictores curiati"), değnek ya da "fasces" taşımayan ve dinsel görevi olan özel bir Lictor grubudur. Sayıları zaman zaman otuza ulaşan bu Lictorlar Roma'nın en büyük din adamı olan "Pontifex Maximus"'un emrinde görev yaparlardı. Genellikle kurban edilecek adak hayvanlarını altara götürürken görülürlerdi. Vesta bakireleri ve "flamenler" de "lictor curiatus" tarafından korunurdu. İmparatorluk Romasından hanedan kadınları da iki adet lictor tarafından korunurdu. "Lictores curiati" ayrıca "comitia curiata" nın toplanmasından sorumluydu.





Fasces

Fasces, (Latince "demet" anlamına gelen "fascis" kelimesinden türetilmiştir), basitçe güç ve yargı yetkisi ve/ya da "birlikten kuvvet doğar" sözünü sembolize eder.

Geleneksel bir Roma "fasces"'i, bir demet tüylü huş ağacından yapılmış değneğin silindir şeklinde ve genellikle bronz bir baltanın keskin tarafı dışarıda kalacak şekilde bu demetin içerisine yerleştirilip kırmızı bir deri şerit ile sıkıca bağlanmasıyla elde edilirdi. Roma Cumhuriyetinde aralarında tören geçitlerinin de bulunduğu pek çok durumda bugünkü bayraklara benzer bir sembol olarak kullanılmıştır.

Pek çok hükümet ve otorite, Roma İmparatorluğunun dağılmasından günümüze kadar geçen süre içerisinde "gücü" sembolize etmek için "fasces" kullanmaya devam etmiştir. Hatta kendilerinini Roma Cumhuriyeti ile özdeşleştiren ve onun ideallerini takip edenler tarafından da kullanılmaya devam edilmiştir. Adını "fasces"'den türeten İtalyan faşizmi 20. yüzyılın uzu