alılar için bir yaz tatili ve plaj şehri olarak da gelişmeye başladı. 1839'da Oostende başkent Brüksel'e bir tren hattı ile bağlandı. Yeni Belçika Krallığı kurulduktan sonra Belçika kralları I. Leopold, II. Leopold ve Belçika krallık ailesi ve aristokrat soylular Oostende'yi yazlık olarak kullanmaya başladılar. Moda yazlık şehirde çok sayıda yazlık villalar, yeni yollar, parklar, anıtlar yapılmaya başlandı. Oostende "Belçika plaj - deniz tatili şehirlerini kraliçesi" olarak nitelendirildi. 1846'da düzenli Oostend-Dover feribot seferleri başlatılıp Oostende'nin İngiltere'ye gidiş-geliş transit merkezi olması sağlandı. 1850'de mimar Henri Beyaert Oostende kumar salonu olan "Kursaal1 Ostende"yi, plaj sahilde bulunan her diğer bina gibi savaş halinde hemen yıkılabilmesi için tahtadan olarak, yaptırdı. 1865'te Oostende şehri demilitarize edildi; eski savunma tabyaları yıkıldı ve sahile yapıların taş, tuğla ve çimentodan yapılması izini verildi. Bundan sonra plaj sahili daha değişik bir şekilde apartmanlar ve büyük otellerle gelişmeye başladı. Özellikle 1905'te Oostende "Sint-Petrus-en-Paulüs Kilisesi", tiyatro, büyük postane, "Comte de Smet de Naeyer köprüsü" ve "Galeries Royales" yapıldı.

I. Dünya Savaşı sırasında Alamanlar eline geçen Belçika'da Oostende yakınlarında Brugge'de Alman denizaltıları için bir üs yaptılar ve bu üsden denize çıkış kanalı ağzı Oostende'de bulunmaktaydı. İngiliz Kraliyet Donanması Bruges'dan çıkışı sağlayan Zeebrugge ve Oostende limanlarını 23 Nisan 1918'da Zeeburge Baskını ile kapatmaya çalıştı. Bundan 3 hafta sonra, 9 Mayıs 1918'de İkinci Ostend Baskını ile Oostende limanında "HMS Vindictive" adlı eski bir İngiliz harp gemisini batırarak limanı battal etmeye ve Bruges çıkış kanalını kapatmaya çalıştılar ama bunda ancak kısmî başarı elde ettiler.

1920'de yapılan Anvers Olimpiyatlarında tüm yelkencilik yarışmaları ve su polosu maçları Oostende'de yapıldı.

Savaş sonrasında 1930lu yıllarda Batı Avrupa'da işçilere paralı tatil alma hakkı tanındıktan sonra Oostende şehri kitle turizmine kendini adapte etti. Şehirde çok sayı ucuz pansiyon ve küçük otel açıldı. Ayrıca daire kiralamak ve sahip olmak için çok sayıda yazlık apartman yapılmaya başlandı.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra yine kitle turizmi önemini korudu. Bu dönemde birçok 19. yüzyıl yapısı villalar yıkılıp yerlerine çok sayıda dairesi olan apartmanlar yapıldı.

1956'da Oostende-Brüksel otoyolu yapılıp Oostende'nin Avrupa otoyol ağ sistemine bağlanması Oostende'nin bu kitle turizm yazlık plaj şehri olmasına daha da destek sağladı. 1970'de Oostende belediyesi Stene ve Zandvoorde birleştirildi. 1994de açılan Manş Tüneli Oosetende'nin İngiltere'ye geçişte bir transit merkezi olmasına aksi tesirde bulundu. Oostende-Dover düzenli feribot seferleri sona erdi ve yerine daha küçük kapasiteli Oostende-Ramsgate düzenli feribot seferleri başlatıldı.




Oostende Belediye idaresine bağlı şu yerleşimler bulunmaktadır:






Kırmızı Ödülleri

Kırmızı Ödülleri, Hürriyet gazetesi yayın grubundan olan "Kırmızı" dergisi tarafından düzenlenen ve reklam alanında yılda bir kez tekrarlanan bir ödüldür.

Kırmızı Ödülleri'nin amacı, basın reklamlarında yaratıcılığın artırılmasını özendirmek, reklam ajanslarının, çalışanlarının ve reklam verenlerin başarılarını belgeleyip, ödüllendirmektir. Ödül töreninin ardından, yılda bir kez yayımlanan "Kırmızı Kitap"'ın içeriğini Kırmızı'ya katılan reklamlar oluşturmakta, bir anlamda Türk reklamcılığının almanağı tutulmaktadır. Kitap sınırlı sayıda basılmakta ve dağıtılmaktadır.

Kırmızı ödülleri, 2005 yılından beri düzenleniyor. Ayrıca her yıl, "Kırmızı Basında En İyiler Reklam Ödülleri"'nde ödül kazanan işler, Türkiye'nin değişik yerlerindeki üniversitelerde Güzel Sanatlar ve İletişim Fakültesi öğrencilerine tanıtılmak amacıyla sergiler açılmaktadır.
Kırmızı ödül grubu tarafından, basın reklamcılığı konusunda mesleki eğitimler vermek amacıyla Reklamcılık Vakfı ile işbirliği içinde gerçekleştirilen Kırmızı Kalem Eğitimleri, ustalar ve öğrencileri bir araya getirmekte, katılımcılara, "işinin en iyileri" ile çalışma fırsatı sunulmaktadır.

Her yıl, Kırmızı Ödülleri'nde dereceye giren reklamların yaratıcı ekipleriyle yurtdışına dört günlük gezi düzenlenmekte, gidilen şehirlerin önde gelen müzelerini ve sanat galerilerini gezip yaratıcılığın beslenmesi amaçlanmakta, dünyanın en önemli reklam yaratıcılığı yarışmalarının başkanları ile atölye çalışmaları düzenlenmektedir.






Darevskia

Darevskia, Lacertidae familyasında kertenkele cinsi

Döllenmesiz (partenogenez) üreyebilen tek omurgalı grubudur. Eskiden Lacerta cinsi içinde sınıflandırılırdı.

İlya Sergeyeviç Darevskiy ("Илья Сергеевич Даревский"; 1924 — 2009) adlı Rus biyologun adına ithaf edilmiştir.





Küçük yeşil ağaçkakan

Küçük yeşil ağaçkakan ("Picus canus"), ağaçkakangiller (Picidae) familyasına ait bir kuş türü. Büyüklüğü 25-28 cm, ağırlığı 130-180 gram kadardır. Tüyleri yakın akrabası olan yeşil ağaçkakana benzer. Üst kısımları yeşil, alt kısımları soluk gri ve kıç sarıdır. Siyah bıyıkla gri bir başı vardır. Erkek kırmızı bir taca sahiptir. Yeşil ağaçkakandan daha kısa bir boynu, daha ince-uzun gagası ve biraz daha yuvarlak başı vardır. Karışık ormanlarda yaşarlar.




Fakı Edeer

Fakı Edeer (d. 1953, Emirdağ) Türk şair ve derlemeci.

1985 yılına kadar Emirdağ yöresinde zengin ve kaybolmaya yüz tutmuş ağıtlar, kelimeler ve atasözlerini derlemiştir. Türkülerinde hala bu çalışmaları kullanmaktadır.

1985 yılında Belçika’ya işçi olarak gitmiştir. Belçika’da fırıncılık ve lokanta işletmeciliği ile uğraşırken, Belçika’da Yaşayan Emirdağ Kültürü'nü incelemeye devam etmektedir.

Söz ve müziği kendisine ait 92 eseri bulunmaktadır. Evli ve üç çocuk babasıdır.




Şahe

Şahe(Çerkesçe:Şekh/Шэх veya Şakhe/Шахе;Rusça:Şakhe/Шахе), Rusya Federasyonu'na (RF) bağlı Krasnodar Kray'da, doğudaki Çuguş (Adigece:Ç'ığuş'/Ч1ыгъушъ) dağ kompleksi batısındaki Neğoy Dağından (Нэгъой къушъхь) doğup derin vadiler oluşturmuş halde Karadeniz'e dökülen hızlı akışlı küçük bir ırmak .

1864 yılı öncesinde Şahe'nin sol ya da güney bölümünde Ubıhlarlar ve diğer kuzey bölümünde de Şapsığlar yaşıyorlardı. 1864 yılı haziran ayı ortalarına doğru Şahe Irmağı boyundaki Vıbıh ve Şapsığlar kuzeyde Kuban Irmağından başlayıp güneyde Bzıb Irmağına dek uzanan Karadeniz kıyısında yaşayan yerli topluluklar,tüm Çerkesya halkı kapsamında Rus hükümetinin Çerkesya topraklarını Çerkes nüfusundan boşaltma ya da Çerkes Sürgünü (deportasyonu) programı gereğince, topraklarından uzaklaştırılıp Rus askerleri tarafından gemilere bindirilip zorla Osmanlı topraklarına gönderildiler, köyleri de ateşe verilip yakıldı. Bazı küçük Şapsığ ve Vıbıhlar da dağlarda saklandılar ya da Ruslara karşı direnen Hak'uçlara katıldılar. Hak'uç direnişi,1864-1865 yıllarında şiddetlenerek, 1865 yılı sonbaharı sonrasında zayıflayarak, 1870'li yıllara değin sürdü. Bu arada güvenlik kaygısıyla bölgenin Ruslarca kolonizasyonu da gecikti. Rus yerleşimciler bol yağışlı ve nemli iklim koşullarına ayak uyduramadılar, sıtma ve benzeri salgın hastalıklar nedeniyle kitleler halinde ölmeye başladılar. Ayrıca Rus yerleşimciler 1870'li yıllarda bile bölgeye yerleşmekten, güvenlik nedeniyle de hâlâ çekinmekteydiler. Bu yüzden, insansız kalan bölge, yağışlı (yılda 1.000 mm.üstü) olma nedeniyle geçit vermeyen çalı, sarmaşık ve dikenlerle kaplandı. Bu yerlerin on yılı aşkın bir süre Rusya İmparatorluğu Kuban Ordusu Yönetimi Bölgesi'ne bağlı yasak bir askeri alan olarak sivil yerleşime kapalı tutulmuş olması da, bölgenin subtropikal yağışlı iklim koşullarına yabancı olan Rus (Kazak) yerleşimcilerin,bölge koşullarının izin verdiği Adige tarım modelini bilmemeleri, eski Adige tarlalarının yerlerini de saptayamamaları, ek olarak birçok gözde yerin, geniş araziler biçiminde üst rütbeli Rus subayları ile işbirlikçileri olan Şapsığ ve Ubıhlara tahsis edilmiş olması da, hızlı ve yoğun bir Rus yerleşimini geciktirdi. Oysa kalabalık nüfuslu ve tarımda ileri olan Çerkesler, yamaçlarda bile taraçalar (seki) oluşturarak, ekilmemiş tek bir karış toprak bile bırakmamışlardı. Bu tür nedenlerle bölge uzun bir süre için (1880'li yıllara değin) adeta boş ve korku uyandıran karanlık bir ormanlık alan olarak kaldı.

1870 yılı, özellikle de 1880 yılı sonrasında dağlardan inmeyi kabul eden ya da 1864'te sürüldükleri Kuban Nehri boylarından dönmelerine izin verilen bir bölüm Şapsığ, Karadeniz bölgesine, bu arada Şahe Irmağı boylarına, bölgede uygulanabilecek tarım modelini Rus yerleşimcilere göstermeleri amacıyla da, sınırlı ölçülerde olmak üzere, yeniden yerleştirildiler (1897'de Karadeniz ilindeki Şapsığ sayısı 1939 idi). Ama Şapsığların kıyı çizgisine çok yakın yerlere yerleşmeleri de ,güvenlik kaygısıyla yasaklanmıştı. Çünkü Şapsığlar Rus makamlarınca güvenilmez ve Türk yanlısı bir topluluk sayılıyorlardı. Bu nedenle günümüz Şapsığ yerleşmeleri kıyıda değil daha içlerdedir. Şapsığ yerleşmeleri olarak zamanla Şahe Irmağı ağzında Şapsığların da yoğun olduğu Golovinka beldesi (Adigece:Şekhape/Шэхапэ),ırmağın biraz yukarısında da kıyıya 7 km uzaklıkta tamamen Şapsığ nüfuslu Bolşoy Kiçmay (Adigece:К1ыщмай ya da Шэхэк1эй/Шэхэк1эшху/Şekhek'ey/Şekhek'eşkhu), Malıy Kiçmay (Adigece:Şekhek'ey tsık'u/Шэхэк1эй ц1ык1у ya da Tkhako/Тхакъо) ve Ahıntam (Ахынтам) köyleri oluştu [Şekhek'ey/ Bolşoy Kiçmay köyünün oluşumu için bk. Nıbe Zayır, "Bir Köyün Tarihi", Cherkessia.net, Tarih].

Ahıntam köyünün yakınlarında Adigelerce kutsal sayılan Thaç'eğ mez (Тхьач1эгъ мэз) ya da Ahın Ormanı (Ахынэ имэз) ve bu ormana giden Ahın Yolu (patikası;Ахынэ игъогу) bulunur. Adige mitolojisine göre, bu kutsal ormanda yaşadığına inanılan büyük baş hayvanların koruyucusu ve bereket tanrısı olan Ahın (Ахын) için tören ve ayinler düzenlenir, her yıl ilkbaharda da, sürüden böğürme sesiyle Ahın tarafından belirlendiğine inanılan beyaz bir düve seçilir, sütle yıkandıktan sonra salınır veAhın patikasını izleyerek, Thaç'eğ mez adlı kutsal meşe ormanına ulaşması beklenir, çöktüğü yerde de bir ayin düzenlenerek törenle kurb