sbaden, Almanya), dışavurumculuğun önemli ressamlarındandır.

Jawlensky altı çocuklu ailenin beşinci çocuğudur. Albay olan babası Georgi Nikiforowitsch Jawlenski, Alexej 18 yaşındayken ölmüştü. Annesi Alexandra Petrowa Medwedewa babasını ikinci eşiydi. 16 yaşındayken ailesinle Moskovada yaşıyordu. Subay olmak isterken ressamlığa olan sevgisini keşfetti. 1880'de dünya sergisinde ilk defa modern sanatlar gördü ve kendinin ressamlık yeteneğini düzenli olarak Tretjakow-Galerisini ziyaret ederek geliştirdi.

Rus subay olarak Sankt-Peterburg'a tayin edildi. Anyı zamanda, 1889'dan 1896'ya kadar ziyaret ettiği Petersburg Sanatakademisinde İlya Repin'in öğrencisi oldu. Repin Jawlensky'yi "İvan Šiškin", "Konstantin Korovin", "Vasilij Surikov", "Valentin Serov", gibi tanıdık ressamlarla tanıştırdı. İlk olarak Archip Kuindži'den soyutlayan stil prensiplerini öğrendi, örneğin herhangi bir ormanı boyamayı değil, belirli bir ormanı boyamayı. Kuindži Jawlwnsky'i önemli izlenimcilerle de tanışdırdı. Jawlensky haftalarca Repin ile beraber Repin'in Gouvernement Vitebsk'deki çiftliğinde yaşadı ve orada küçük manzaralar boyadı. 

1891 yılında Jawlensky Repin'in özel öğrencilerinden Marianne von Werefkin ile tanıştı. Tanışdıklarında Marianne Jawlensk'den dört yaş büyüktü ve realizm ressamı olarak tanınmıştı.  
1896/97 yılında Jawlensky bütün zamanını ressamlığa adamak için üsteğmenlikten ayrıldı ve Marianne von Werefkin ve arkadaşı Helene Nesnakomoff ile beraber Münih'e taşındı. Helene Nesnakoff'u 1895 yılında Helene 14 yaşındayken Werefkinin ailesini ziyaret ettiğinde tanımıştı. Sonradan 1922 yılında Helene ile evlenmişti. Münih'de Anton Ažbe'nin sanat okulunda Wassily Kandinsky ile tanıştı.

Werefkin, Jawlensky pratik öğremine devam etmesi için Anton Ažbe'nin (1862-1906) Münih'te eski bir rus diplomatın köşkünde yönettiği çizim ve resim okuluna yazdırdı. 

1902 yılında Marianne von Werefkin ve Helene Nesnakomoff ile beraber yaşadığı evde Heleneden oğlu Andrej (André, Andreas) doğdu. Büyüdüğünde oğlu da ressam olacaktı. Jawlensky Münih Realizm aştıktan sonra uzun bir zaman van Gogh stilinde boyamıştı. 1908 yılında renklerde Fransız ressamların dışavurumcu stilinden etkilenerek kendi stilini geliştirdi ve 1914'de Birinci Dünya Savaşının başlangıcına kadar stilini değiştirmedi.

1909'da Jawlensky, Wassily Kandinsky, Adolf Erbslöh, Gabriele Münter, Marianne von Werefkin ve başka ressamlar beraber ressamlar birliği Neue Künstlervereinigung München'i kurdular. Bu birlikte Kandinsky ve Franz Marc'ın kurduğu ve Jawlensky'nin de katıldığı Der Blaue Reiter'in fikirleri gelişmişti. Jawlensky ve birliğin diğer ressamları resimlerini sergiliyorlardı. Bu sergilerden birisi 1912 yılında Münih Galerisi "Hans Goltz" 'da olmuştu.

1914 yılında Jawlensky Almanyayı terk etmek zorunda kaldığı için Cenevre Gölünün yakınında olan İsviçre eyaleti Saint-Prex'e taşındı. İsviçrede „"Variationen über ein landschaftliches Thema"“ (Türkcede: "Bir manzara temasının varyasyonları") adlı çalışmasına başladı ve resim serileri boyamaya başlamış oldu. Sağlık sebeplerden 1918 yılında evini Ascona'ya taşıdı ve 1921 yılında Wiesbaden'de kalmak üzere orada bir sanatoryumda kaldı. Wiesbaden'de koleksiyoncu Heinrich Kirchhoff'la karşılaştı. Kirchhoff Jawlensky'i parayla destekledi. 1924 Wassily Kandinsky, Paul Klee ve Lyonel Feininger ile beraber „Blaue Vier“ adlı ressamlar grubunu kurdu. Bu grup resimlerini Almanya'da ve Birleşik Devletlerde sergiledi. 1929 yılında bedeninde Polyarthritis hastalığından felçler başladı. 1938 yılında vücudunun tamamı felç olduğundan ressamlığı bırakmak zorunda kaldı. 1934'de Jawlensky'e Alman vatandaşlığına girme izini verilmesine rağmen, 1937'de Almanyada 72 çalışmasına „Entartete Kunst“ (Türkcede: "Bozulmuş Sanat") olarak el koyuldu ve bunlardan bazısı, „Entartete Kunst“ sergisine çıkarıldı.

Jawlensky Wiesbaden'nin Rus Ortodoks mezarlığında yatıyor. Cenaze töreninde uzun yıllardır arkadaşı olan Adolf Erbslöh konuşma yaptı.

Jawlensky'nin ilk çalışmalarının stili gerçeksiydi. Realizm stilini 1900'de Münih'e taşındığında bıraktı ve stilini "Ander Zorn" 'nun kuzey izlenimciliğinden etkilenerek değiştirdi. Jawlensky'nin bu stilini gösteren resimlerinden birisi 1901'de yaptığı „"Helene im spanischen Kostüm"“ (Türkçede: "İspanyol Kostümlü Helene").

Jawlensky Werefkin ile beraber çok ülke gezerdi, en çok Fransaya giderdi. Fransada Fovizm sanatıyla ilgelinirdi. O zamanlar yaptığı eserlerini Ekim 1905'de Pariste bulunan „Salon d`automne“ 'de sergiledi. Bu eserlerin arasında Bretagne'de 1905'de yaptığı „Der Bucklige“ tablosu vardı. Jawlensky'nin o zamanki resimlerinin renkleri Matisse anımsatsada, boyama şekli van Gogh etkilenmişti.

1906'dan 1908'e Jawlensky'nin stili "Wasserburg am Inn" 'i ve "Murnau am Staffelsee" 'i Marianne von Werefkin, Gabriele Münter ve Wassily Kandinsky ile beraber yazınları gezdikten sonra değişti. Bu zamanda dışavurumcu natürmortlar ve manzaralar boyadı (örneğin:„"Die Lampe"“, 1908). 1910'dan itibaren portrelere daha da çok odaklandı. Baltık denizine gittikten sonra 1911-1912 yıllarnda önemli, güçlü renkli portreller oluşturdu (örneğin: „"Der Buckel"“ (1911), „"Selbstbildnis"“ (1912) ve „"Barbarenfürstin"“ (1912).

Birinci Dünya Savaşının başlangıcıyla Jawlensky'nin yaratıcı olduğu dönem de bitmişti. Isviçrede sürgündeyken seriler hazırlayan ilk ressamlardan olmuştu. Birinci serisinin adını „"Variationen"“ koydu. Bu seriden 1914'den 1921'e kadar yüzlerce resim boyadı. Örneğin aynı manzarayı renkleri ve bakışaçısını değiştirip birkaç kez boyuyordu. İsviçreden geri gelmeden daha „"Mystische Köpfe"“ ve „"Heiligengesichte"“ serilerine başladı. „"Abstrakte Köpfe"“ serisine 1918 yılının başında, Wiesbadene taşındıktan sonra başladı ve 1933 yılına kadar devam etti.

Jawlensky, sonraki eserlinde şekilleri daha fazla basitleştirdi. 1934'den sonra boyadığı yüz portrelerini soyutlaştırdı ve bu portrelerin adını "Meditationen" koydu. Bu çalışmalarda kaba renk kullanımının sebebi Jawlensky'nin artrit hastalığından ellerini serbest kullanamaması. Bu hastalığın sonucu olarak Jawlensky giderek daha fazla felç oldu ve sonunda 1938 yılında resim yapmaktan vazgeçmek zorunda kaldı. Boyadığı "Meditationen" portreleri simgelerin bir modern türü olarak anlaşılıyor. Yüzleri soyutlayarak hisslerini dışa vurması Jawlensky'i 20. yüzyılın önemli ressamlarından yapıyor.









Zack ve Cody Güvertede bölümleri listesi

Disney Channel dizisi Zack & Cody Güvertede'nin bölümleri ile ilgili.




İpucu Beşlisi

İpucu Beşlisi 1970'lerin sonunda solo olarak ve Seyyal Taner ile müzik yapan funk grubu.

Daha önce Mazhar - Fuat adıyla beraber çalışan Mazhar Alanson ve Fuat Güner, ikiliye eşlik eden ve askerden dönen bas gitarist Özkan Uğur, perküsyonda Ayhan Sicimoğlu ve klavyede Galip Boransu ile çalışmaya başladı. Grubun yaptığı bazı İngilizce parçalar İzzet Öz'ün televizyonda yaptığı bir yarışmada bulmaca olarak soruldu. Herkes yabancı grup isimlerini tahmin edip grubu bulamayınca grubun adı "İpucu Beşlisi" kalır.

Grup 1976'da "Heyecanlı / Hop Otur, Hop Kalk" adında tek bir 45'lik çıkardı. Heyecanlı şarkısı eski Alanson ve Güner bestelerinden çok farklıydı çünkü şarkının müziği İngiltere'de funk gruplarında çalan Ayhan Sicimoğlu tarafından yapılmıştı. Bu şarkının sözlerini Mazhar Alanson yazmıştı. "Heyecanlı" şarkılarına İzzet Öz tarafından da bir klip çekildi. Bu klip Türkiye'nin ilk klibi sayılmaktadır. "Hop Otur, Hop Kalk" ise Ayhan Sicimoğlu düzenlemesiyle bir Mazhar & Fuat bestesiydi.

Grup 1977'de eleman değişikliğine gitti. Ayhan Sicimoğlu'nun yerine Seyhan Karabay gelir. Grup o sene Seyyal Taner ile beraber çalmaya başladı. Zaman zaman "Seyyal Taner ve İpucu Grubu" olarak anıldı. 1978'te grup "Bugün İlkbahar" şarkısını Taner için besteledi. Bu dönemde "Ele Güne Karşı" şarkısını da Seyyal Taner'e verdler. Taner TRT'den boykotlu olduğu için iki şarkıyı da albümünde okuyamadı. "Ele Güne Karşı" ile MFÖ kendi çıkışını yapsa da "Bugün İlkbahar" hiçbir albümde bulunmamıştır.

Grup arka arkaya gelen askerlikler, farklı müzikal çalışmalar, araya giren uzaklıklar nedeniyle 1978 yılında dağıldı.





İpucu

İpucu 'bir kimseyi aradığı olguya ulaştırabilecek emare' anlamına gelir. İpucu sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:






Kilikya (Roma eyaleti)

Kilikya (Yunanca: Kilikia, Latince: Cilicia), Antik Cilicia Trachea (Dağlık Kilikya) ve Cilicia Pedias (Düzlük Kilikya) toprakları üzerinde, Tarsus başkent olacak şekilde düzenlenen antik Roma eyaleti.

Cilicia Trachea bir korsan yuvası haline gelmişti ve bölge Pompey tarafından MÖ 67'deki Korakesion Savaşında (modern Alanya) kontrol altına alındıktan sonra Tarsus Roma eyeleti Kilikya'nın başkenti olacak şekilde düzenlendi. 
Cilicia Pedias MÖ 103 yılında, önce Marcus Antonius Orator ve bölgenin ilk valisi olacak olan Sulla tarafından Roma topraklarına katıldı, hemen ardından da korsanlarla mücadeleye girişen Pompey tarafından MÖ 64 yılında Kilikya sınırlarına dahil edildi. Bölge Kilikya topraklarına dahil edilmeden önce kısa bir süre için Frigyanın bir parçası olarak düzenlenmişti.
MÖ 47 yılında Jül Sezar tarafından yeniden organize edilen bölge MÖ 27'de Syria-Cilicia Phoenice (Suriye-Kilikya Fenike) eyaleti sınırlarına dahil oldu. Batı bölgesi yerel krallar ya da rahip-hanedanlara, doğu bölgesi de Tarkondimotos idaresinde küçük bir krallığa bırakılarak özgürlüğü verildi ancak eyalet 74 yılında Vespasian tarafından yeniden birleştirilerek önemine atfen bir prokonsül'ün yönetimine bırakıldı.

İmparator Diocletianus'un yönetim reformunun ardından (297 civarı) Kilikya, Doğu Roma'nın "Oriens" pretorian prefektürlüğüne bağlı Diocesis Orientis olarak bilinen Doğu Diocese'si dahilinde İsauria, Suriye, Mezopotamya, Mısır ve Libya ile birlikte bir Consularis tarafından yönetilen eyalet statüsü kazandı.

Bölge 7. yüzyıldan itibaren Müslüman Arapların eline geçti ancak Bizans İmparatoru II. Nikeforos tarafından 965 yılından yeniden Doğu Roma topraklarına katıldı.

Roma Kilikyası, keçi kılından yapılan ve