WA üyesi ağır yaralanacaktır. Bu kişi 14 Şubat günü ölecektir. 12 Şubat günü ise Alman askerleri ve işbirlikçi Hollanda polisleri Amsterdam’daki Yahudi Mahallesini şehrin diğer kısmından izole etmek için dikenli tel çekecek, köprüleri atacak ve kontrol noktaları oluşturacaktır. Mahalleye giriş Yahudi olmayanlara yasaklanır. 19 Şubat günü Alman polisleri Van Woustraat’daki bir lokantaya baskın yapar, çıkan kavgada ise birçok polis yaralanır. Almanlar bunun intikamını 22 ve 23 Şubat günleri alacak, 20 ilâ 35 yaş arasındaki 425 Yahudi erkek esir alınarak Buchenwald ve Mauthausen toplama kamplarına götürülecek ve yıl sonuna gelmeden öldürüleceklerdir.

Bu olayı izleyen 24 Şubat günü Noordermarkt’da bir açık hava toplantısı yapılır, Yahudilere karşı yapılanlara ve Almanya’ya zorunlu işçi olarak götürülme işlemine karşı bir grev yapılmasına karar verilir. Almanlar tarafından yasa dışı ilan edilen Hollanda Komünist Partisi ertesi sabah için tüm şehirde gev yapılması için çağrı metni hazırlar ve dağıtır. Greve ilk başlayan şehrin tramvay işçileridir, onları De Bijenkorf gibi bazı fabrikalar ve okullar izler. Almanlar greve karşı önlem almaya çalışsa da, grev hızla yayılarak Zaanstad, Kennemerland ve Utrecht’e yayılır. Ancak grev uzun sürmeyecek ve 27 Şubat günü Alman polisince bastırılacaktır. Bakıldığında başarısız gibi görünse de Almanların işgali altında Yahudilere karşı eylemlerini protesto eden ilk eylem olmasından dolayı tarihsel olarak çok önemlidir.

Hollanda Komünist Partisi üyesi 22 kişi grevi örgütlemekle suçlanarak 1941 yılında yargılanmış ve onar yıl hapis cezasına çarptırılmıştır:


Konuyla ilgili olarak tarihçi Ben Sijes tarafından yazılan De februaristaking ("Şubat Grevi") adlı eser 1954 yılında basılmıştır.

Grev her yıl 25 Şubat günü anma törenleriyle hatırlanmaktadır. Tersanelerde yürüyüş yapılarak başlayan etkinlikler kapsamında 1951 yılında tersane bölgesine bir anıt dikilmiştir. Heykel Hollandalı heykeltıraş Mari Andriessen tarafından yapılmıştır. Anma toplantılarına tüm siyasi partiler, şehirdeki toplu taşıma çalışanları ve Yahudi soykırımında hayatta kalanlar katılmaktadır. Grev sırasında grevi bizzat örgütleyen üç komünist işçi önderinin öldürülmesine ve aralarında Henk Sneevliet’in de bulunduğu 12 komünist yöneticinin Almanya’da hapsedilmesine rağmen savaştan sonra Hollanda hükümeti direnişin Hollanda Komünist Partisi tarafından örgütlendiğini yadsıyacaktır. Soğuk Savaş sırasındaki bu uygulama yüzünden komünistler grevle ilgili anma toplantılarını ayrı yapmak zorunda kalmıştır. Almanya işgali sırasında örgütlü silahlı direnişin en başarılı örneklerini veren Fransız, İtalyan, Yugoslav, Bulgar ve Yunan komünist partilerinin arasında Hollandalı Komünist Partisi de sayılmalıdır.







PowerVu

PowerVu, dijital televizyon yayınları için Scientific Atlanta firması tarafından geliştirilmiş koşullu erişim sistemidir. Bu sistem profesyonel yayıncılıkta ve özellikle Bloomberg Television, Discovery Channel, AFRTS ve American Forces Network tarafından kullanılır ve hem de kablolu yayın şirketleri tarafından gayri resmi yollardan yayınları izlemeye engel olmak için kullanılır.

PowerVu'nun kablolu yayın dağıtım servisleri için belli uydulardaki sinyalleri çözen çözücüleri vardır. Çözücüler uygun şekilde ayarlandığında sadece FTA (Free to Air) yani serbest yayınlar için kullanılabilir. PowerVu kullanıcıları profesyonel kablo veya uydu firmaları yeniden sinyal dağıtımı için bu servisi ve ekipmanları kullanırlar çünkü düzenli kullanıcılar onu karşılayamazlar.

PowerVu'nun çok güvenli bir sistem olduğu düşünülüyordu, nitekim 2015 yılı Nisan ayında şifreleme sisteminin algoritması çözülmüş ve bazı programlar ile bu şifreleme sistemini kullanan kanallar izlenilebilir hale gelmiştir.




Forgotten Tomb

Forgotten Tomb, 1999 yılında Piacenza'da kurulan İtalyalı bir blackened doom metal grubudur. Grubun yaptığı müzik, eski Katatonia, Burzum ve Dolorian'ın 1999 yılındaki ilk albümü "When All the Laughter Has Gone" ile karşılaştırılmaktadır. Şarkı sözü temaları depresyon ve intihar ile ilgilidir. Grubun kurucusu olan gitarist ve vokalist Herr Morbid (Ferdinando Marchisio), kendisini "tamamen bunalımlı, paranoyak ve intihara-sabitlenmiş bir kişi" olarak tanımlamaktadır.

Forgotten Tomb'un ilk kaydı olan "Obscura Arcana Mortis", 1999 yılında Herr Morbid tarafından kendi başına gerçekleştirildi. Ertesi sene Treblinka Productions etiketiyle CD formatında 215 kopyayla sınırlı olarak piyasaya sürüldü. Grubun ilk uzun kayıtlı albümü olan "Songs to Leave", Selbstmord Services etiketiyle 2002 yılında çıktı. Birkaç kadro değişikliği sonrasında bu albümü takiben 2003 yılında "Springtime Depression" ve 2004 yılında "Love's Burial Ground" piyasaya çıktı. Her iki albüm de Adipocere Records etiketiyle yayınlandı. Forgotten Tomb, 2006 yılında Avantgarde Music ile anlaştı ve dördüncü albümü olan "Negative Megalomania" 'yı kaydetti. Albüm 2007 yılının Ocak ayında piyasaya çıktı.







Johannes Frießner

Johannes Frießner (22 Mart 1892, Chemnitz, Saksonya Krallığı - 26 Haziran 1971, Bad Reichenhall, Bavyera, Batı Almanya), II. Dünya Savaşı sırasında Alman Generaloberst.

Saksonya Krallığı'nda Chemnitz'de doğdu. 1911'de orduya kaydoldu, I. Dünya Savaşı'ndaki başarılı hizmetinden sonra Reichswehr'de görevine devam etti. Ağustos 1940'ta tuğgeneralliğe terfi ettirildikten sonra 1942'de 101. Piyade Tümeni komutanı olarak Doğu Cephesinde gönderildi. Kısa bir süre sonra 1 Ekim 1942'de tümgeneralliğe terfi ettirilen Frießner 19 Ocak – 11 Aralık tarihleri arasında komuta edeceği 23. Kolordu komutanlığına atandı. 1 Nisan'da General der Infanterie rütbesine yükseldi.

Frießner Şubat 1944'te kuzey cephesine gönderildi ve Sponheimerol grubunun komutasına atandı (Narva Muharebesi). 1 Temmuz'da orgeneralliğe terfi etti. Frießner Kuzey Ordular Grubunu kısa bir süre komuta ettikten sonra, 25 Temmuz'da Güney Ukrayna Ordular Grubu komuta etmek için güneye cephesine gönderildi. Sovyet komutan Rodion Malinovski'nin İkinci Ukrayna Cephesi dört aydır durdurulamıyordu. Frießner 22 Aralık'ta onu durdurmayı başardı. Fakat bu savaşa daha fazla dayanmak mümkün değildi. Emekliye ayrıldı ve 26 Haziran 1971'e kadar Bayerisch Gmain'de yaşadı.








Aylaklar (film, 1953)

Aylaklar 1953 İtalya - Fransa ortak yapımı dramatik komedi filmidir. Özgün adı I Vitelloni olan film ABD'de The Young and the Passionate adıyla da gösterime verilmişti.

Federico Fellini'nin yönettiği "Aylaklar", Varyete Işıkları (Luci del varietà) (1950) ve Beyaz Şeyh (Lo Sceicco bianco) (1952) filmlerinden sonra çektiği üçüncü filmidir ve onun uluslararası alanda tanınmasını sağlamıştır. Ancak onu asıl Dünya çapında şöhret yapacak olan film bir yıl sonra çekeceği Oscar ödüllü Sonsuz Sokaklar (La Strada) (1954) olacaktır.

Filmin Oscar'a aday gösterilen özgün senaryosunu da yine Federico Fellini, Ennio Flaiano ve Tullio Pinelli'yle birlikte yazmışlardır. Fellini'nin birçok filminde olduğu gibi bu film de yönetmenin hayatından izler taşımaktadır ve bu anlamda otobiyografik bir film de sayılabilir. Filmdeki karakterlerden Moraldo (Franco Interlenghi) aşikar bir şekilde Federico Fellini'nin alter egosudur. Ayrıca Fellini'nin bundan sonraki filmlerinde sıkça rastlanacak birçok biçimsel ve tematik ögenin izlerini bu filmde görmek mümkündür. Filmin özgün müziğini ise birçok Fellini filminde olduğu gibi Nino Rota bestelemiştir. Filmdeki gençlerden birini de Federico Fellini'nin kardeşi oynamaktadır (Riccardo Fellini).

Konusu yönetmenin doğduğu yer olan Rimini'de geçen (ama film orada çevrilmemiştir) "Aylaklar", Adriyatik Denizi kıyısındaki kasabalarında günlerini tembellik ederek geçiren işsiz güçsüz takımından beş gencin öyküsünü anlatır. Taşranın dışına bile çıkmamış bu gençler yeterince olgunlaştıklarını sanarak kendilerinin önemli kişiler olarak görmektedirler, ancak zamanla sadece kendilerini kandırmış olduklarını anlayacaklardır. Zaten filmin özgün adı olan "I Vitelloni" fazla irileşmiş, büyümüş ancak halâ verim alınamayan dana anlamına gelmektedir ve bu filmden sonra İtalyanca argosuna girmiş bir kelimedir. Filmdeki gençlerin de, aslında yaşları hayli ilerlemiş olmasına rağmen ortada henüz ürettikleri bir şey yoktur.

En İyi Özgün Senaryo Akademi Ödülü'ne aday gösterilen "Aylaklar", ilk gösteriminin yapıldığı Venedik Film Festivali'nde yönetmeni Fellini'ye Gümüş Aslan ödülünü kazandırmıştı (Altın Aslan'a aday gösterilmişti)

Kasabanın deniz kenarındaki lokalinde mevsimin son kutlaması olan 1953 Deniz Kızı yarışması yapılmaktadır ve dış ses'in anlatımıyla kalabalığın içindeki filmin ana karakterlerini tek tek tanımaya başlarız. Bunlar sırasıyla kaba saba ve bön Alberto (Alberto Sordi), sözde entelektüel Leopoldo (Leopoldo Trieste), en gençleri Moraldo (Franco Interlenghi, Federico Fellini'yi canlandıran genç), tenor Riccardo (Riccardo Fellini) ve grubun lideri çapkın Fausto'dur (Franco 
Fabrizi). Riccardo, şarkı söyleyip sunuculuğunu yaptığı gecenin sonunda, güzellik yarışmasını Moraldo'nun kızkardeşi olan Sandra'nın (Leonora Ruffo) kazandığını anons eder. Havanın birden değişmesi ve yağmurun bastırmasıyla eğlenceye lokalin kapalı bölümünde devam edilir, ancak Sandra burada aniden bayılır, davetliler arasında bulunan bir doktor Sandra'nın hamile olduğunu söyler. Bebeğin kendisinden olduğunu iyi bilen Fausto ilk tepki olarak kasabadan kaçmaya çalışır ancak babasının dayatmasıyla Sandra ile evlenmek zorunda kalır, ama bu onun başka kadınların peşinde koşmasına engel olmayacaktır.

30'lu yaşlarını çoktan geçmiş, gerçek işleri olmayan, sağdan soldan ufak borç paralar alarak geçinen bu asalak gençlerin her biri ailelerinin yanında kalmaktadırlar. Alberto annesi ve kızkardeşi Olga'yla (Claude Farell) yaşar, ikisi de o eve gelmeden uyumazlar, Alberto sürekli kızkardeşinin namusunu korumakla ovünür (ama Olganın da çıktığı bir adam vardır). Riccardo anne ve babasının evindedir, eve geç geldiğinde azar işitir. Leopoldo teyzeleriyle kalır, gece yalnız kaldığında masa başına geçer ve asla bitmeyecek olan