eşit geometrik büyüme olan sayısını ikiye katlama ile artar. Böylece her hücre nesli bir önceki neslin sayısal olarak iki katı olur. Nevar ki, Richard Dawkins'in de (1997) belirttiği gibi nesil sayıları maksimum bir sayı verdiği için bu görüş yanıltıcıdır. Bu sayı her nesilde meydana gelen bütün hücrelerin yaşayamayacağı gerçeğine bağlıdır.

Hücre boyutu ve hücre bölünmesi arasındaki ilişki mayalarda geniş ölçekte çalışılmıştır.





Sumatra kaplanı

Sumatra kaplanı ("Panthera tigris sumatrae"), kedigiller (Felidae) familyasından yeryüzünde var olan en küçük kaplan alt türü.

Erkek bir Sumatra kaplanı, ortalama 234 cm uzunluğunda, 136 kg ağırlığındadır. Ortalama bir dişi birey ise 198 cm uzunluğa ve 91 kg ağırlığa sahiptir. Çizgileri diğer kaplan alt türlerinden daha ince ve basıktır. Ayrıca daha tüylü ve özellikle erkekler daha yeleli bir görünüşe sahiptirler. Küçük boyutları ve ahenkli çizgileri ormanda rahat hareket edebilmelerini sağlar. Ayak parmaklarının arasında perdeli bir yapı bulunur. Bu yapı genişlediğinde onları kusursuz yüzücülere dönüştürür. Sumatra kaplanının suda ilerleyen toynaklı hayvanları da avlayabildiği kaydedilmiştir.

Sumatra kaplanı, genellikle tapir, yaban domuzu, geyik gibi toynaklı hayvanları avlar. Bazen balık ve kuşlar gibi daha küçük hayvanları yediği de olur. Bazen orangutanları avladıkları da olur. Hatta büyük erkekler leopar bile avlarlar. Fakat nadiren bu hayvanlar için zaman harcarlar.

Sumatra kaplanı yalnızca Endonezya'nın batısındaki büyük bir ada olan Sumatra'da yaşar. Alçak veya yüksek ormanlar başta olmak üzere birçok tropik ekosistemde yaşar. Tarım ve çiftçilik nedeniyle yalnızca 400 kadar yaşam alanı kaldı. Fakat bu yerler de yeterince güvenli değil çünkü korunma çabalarına rağmen birçok kaplan öldürülmeye devam etmektedir. Bu hayvana doğada nadir rastlanır ve hayvanat bahçelerine ihracatı da yasaktır.




Gaius Iulius Polybius

Gaius Iulius Polybius (1. yüzyıl ) İmparator Claudius'un sekreterliğini yapmış olan azatlı köle. Claudius henüz tahta geçmeden önce onun edebi, hukuki ve tarihsel çalışmalarında bir araştırmacı olarak yardımcı olmuş ve bu sebeple Polybius'un imparatorluk bürokrasisindeki resmi rolü 'a studiis' unvanı ile anılır olmuştur. Tarihçi Suetonius, Claudius'un Polybius'un yardımlarına olan takdirlerini göstermek için onun resmi görevde iken Konsüllerin arasında yürümesine izin verdiğini iddia eder.

Polybius'un 40'lı yılların başında ölen bir kardeşi Genç Seneca'nın ünlü Ad Polybium adlı eserine konu olmuştur. O sırada sürgünde bulunan Seneca'nın bu eseri yazmasının sebebinin, Roma'ya geri dönmek için Polybius'un desteğini sağlamaya çalışmak olduğuna inanılır. Bu eserde Polybius'un İmparator Claudius'a olan sadakati taltif edilir ve ayrıca ona imparatora hizmet etmenin yas tutmaktan daha önce geldiği öğüdü verilir.

Sadakatsizliği Polybius'un düşüşüne neden olmuştur. Devlete karşı işlediği suç yüzünden imparator üzerindeki etkisi ne olursa olsun affedilmeyeceğini göstermek için idam edilmiştir. Antik tarihçiler, onun ölümünü aşkından sıkılan imparatoriçe Messalina'nın ayarladığını iddia ederler.




İmamet

İmâmet ya da İmâmîlik (; "Imāmah") 
İslâm'ın bir kolu olan Şiîliğin temel ilkelerinden birisidir. Sünnîlik imâmeti imânın esaslarından biri olarak saymaz.

Etimolojide imâmlık (önde durma, önde olma) anlamındadır. Camii ve Namaz imâmlığından ayrı olan bu kelime ile İslâm Ümmet'linin rehberliği, liderliği ve yöneticiliği kastedilmektedir. Tüm insanlığı doğru yola ulaştırmada öncülük edenlere ise İmam denir. İmâmet kelimesi Kur'an-ı Kerîm'de çok yerde geçmektedir. Enbiyâ Suresi'nin 72. ayetinde aşağıdaki şekilde:

""Ve biz ona İshâk'ı ve Yakûb'u bir hediye olarak verdik ve hepsini salih insanlardan kıldık. Ve biz onları bizim emrimizle hidayet eden (doğru yola götüren) imâmlar kıldık. Onlara hayır işler yapmalarını, doğrudan namaz kılmalarını ve zekât vermelerini vahyettik ve onlar bize ibâdet edenlerdi,"" diye buyurulmaktadır.

 

Peygamberler Nübüvvet "(Peygamberlik)" makâmının yanında İmâmet (İmâmlık, Liderlik ve Yöneticilik) makâmlarına da sahiptirler. Muhammed'in ahirete irtihâlinden sonra ise, onun Ehl-i Beyt'inden yani soyundan bazı kişiler bu makâma gelmişlerdir. "Şiîlik" meşrebi içerisinde aşağıda sıralandığı şekilde Ghulât "(Kökenciler)", Zeydilik "(Beşçiler)", İsmailîlik "(Yedicilik/Yedi İmamcılık)", ve Câferiyye Şiîliği ya da İsnaaşeriyye "(Onikicilik/On İki İmamcılık)" olarak dört ana başlık altında sınıflandırılmaktadır.

Alevîlik Tarikâtı ise, "Şiilik" meşrebi içerisindeki tarihî oluşumu ve diğer sufi/tasavvufî inançlarla olan karşılıklı etkileşim süreci göz önüne alındığında, aşağıda sıralanan akımlardan beslenmek suretiyle gelişerek ortaya çıkmıştır.













Topic-Sensitive PageRank

Topic-Sensitive PageRank (TSPR) web aramalarında kullanılan bir algoritmadır. Stanford Üniversitesi üyesi Taher Haveliwala tarafından geliştirilmiştir. Google tarafından indeksleme ve SERP'de (Search Engine Results Page) yayınlanan sonuçların listelenmesi amaçlanarak kullanılmaktadır.




Keysanilik

Keysanîlik "(Dörtçüler )", (Arapça: الكيسانية "Al-Kaysānīya") Şiîlik'te "Mehdî" kavramını ortaya atarak ilk defa "İmam" unvanını kullanan; Ali bin Ebu Talib'den sonra sırası ile Hasan bin Ali, Hüseyin bin Ali ve dördüncü İmâm olarak da Ali bin Hüseyin "(Zeyn el-Âb-ı Dîn)"’in yerine Ali bin Ebu Talib’in Bânû Hânife Kâbilesi mensûbu Havlet bint Câ'fer’den olan oğlu Muhammed bin Hânifîyye'nin imâmlık ve Mehdiliğini kabullenen; temelleri "El-Muhtâr bin Ebû ‘Ubeyd'ûl-Lâh el-Sâkafî el-Thâifî" tarafından atılan ve daha sonra da kendi içlerinden Abbâsî Hâlifeliği’ni çıkaran ghulât "(köktendinci)" mezheb.

Bu mezheb adını meşhur bir Mevâlî ve El-Muhtâr'ın şâhsi muhafızı olan "Ebû ‘Emre Keysân"’dan almaktadır. Muhammed bin el-Hânifîyye'nin adına izâfeten ""Hânifîler"" olarak da bilinirler.

İkinci Fitne döneminde, Hüseyin bin Ali'nin aile efradıyla birlikte Kerbela'da Yezid'in ordusu tarafından öldürülmesinden sonra 685'de "El-Muhtar bin Ebû Ubeydullah el-Sâkafî el-Ta’ifî", İmam Ali'nin Havlet bint Câ'fer'den olan oğlu Muhammed bin Hânifîyye'ye ulûhiyyet isnâd ederek, onun hem İmam hem de Mehdî olduğunu iddia ederek kendisini vezir ilan etmiştir. Hüseyin bin Ali'in intikamını almak için Ekim ayında Kûfe'deki Emevîlerin valisini kovarak Güney Irak'ı ele geçirmiştir. 687'de El-Muhtâr, Abdullah bin Zübeyr'in kardeşi Mus’ab ibnü’l-Zübeyr tarafından yenilerek öldürülmüştür.
700 yılında Muhammed bin Hânifîyye'nin ölümünden sonra kendisinin gayba haline girerek ahirette rücû edeceğine inanmışlardır. Bir kısmı ise Muhammed bin el-Hânifîyye'nin imametinin oğlu Ebu Haşim bin Muhammed'e geçtiğine ve 716'de Ebu Haşim'in ölümünün hemen öncesinde Abbâsîler'in reisi olan Muhammed bin Ali'ye geçtiğine inanmışlardır. O yüzden, bu tarihten itibaren Abbâsî ailesinin reisleri ""el-İmâm"" unvanını kullanmaya başlamıştır.

Hâşim’îyye içinde bir grup imâmetin doğrudan Ebû Hâşim'in yeğeni Hasan bin Ali bin Muhammed bin Hânifîyye'ye geçtiğini iddia ederen, diğer grup ise önce kardeşi Ali bin Muhammed'e ve ondan da Ali'nin oğlu Hasan'a intikâl ettiğini ve Muhammed bin Hânifîyye soyundan gelmeyen hiçbir kimsenin imâm olamayacağını ileri sürmüşlerdir.

Ebu Haşim bin Muhammed bin Hânifîyye'nin ruhunun Abdullah bin Amr bin Harb el-Kindî'ye geçtiğini kabul eden ""Harb’îyye"" adlı bir başka grup bazıları ise imâmlarının yalancılığını tespit edince ondan vazgeçip Abdullah bin Muaviye'yi imâm olarak kabul ettiler. Tenasüh'e inanan, Cenâb-ı Hakk'ın imâmlarda tecelli eden bir nûr olduğunu kabul eden ve ""Cenâh’îyye"" ismiyle de anılan bu grup, ilâhi ruhun tenasüh yoluyla imâmlara geçtiğini, Abdullah bin Muaviye'nin hem nebî hem de ilâh olduğunu ve gaybı da bildiğini söyleyerek kendisine ibâdet etmişlerdi.

Abdullah bin Muaviye'nin Horasan'da Hicrî 129 / M. 747 tarihinde ölümünün ardından ""Cenâh’îyye"" mezhebinin mensuplarından bazıları onun ölmediğini ve yakında geri döneceğini; bir başka kısmı ise öldüğünü, fakat Abdullah bin Muaviye'nin ruhunun hiçbir dinî mükellefiyeti kabul etmeyen ve ayrıca her şeyi mübâh gören Hârisîyye fırkasının reisi ""İshâk bin Zeyd el-Hâris el-Ensârî"" adındaki imâmlarına geçtiğini iddia etmişlerdi. Aralarında imâmetin ""Beyân bin Sem'ân et-Temîmî"" adında bir başka imâma geçtiğini öne sürenler ise ""Beyân’îyye"" adı verilen bir başka fırkayı oluşturmuşlardı.
Abbâsî Ailesi'nin reisi ve Keysân’îyye imâmı sıfatıyla Muhammed bin Ali'nin dâ’îleri listesinde yer alan ""Abdullah er-Râvendî"" tarafından oluşturulan ve Ghulat-i Şîʿadan olan bu fırka zaman içerisinde Horasan'da fa'aliyet gösteren tüm Abbâsî taraftarı ve Emevî aleyhtarı Keysân’îyye fırkalarını bünyesinde barındırır bir hâle gelmişti. Râvend’îyye'nin İmâmet i'tikadına göre Allah kendi ruhunu önce peygambere, peygamberden sonra da sırasıyla önce peygamberin amcası Abbas bin Abdülmuttalib'e sonra onun oğlu Abdullah bin Abbas'a intikâl ettirdikten sonra Abbâsî Ailesi fertlerinden olan Ali, Muhammed, İbrahim, Ebû’l Abbâs "es-Seffah" ve Ebû Câfer "el-Mansûr"'nin bedenlerine hulûl ederek onlar aracılığıyla yeryüzünde tecelli etmiştir. Daha sonraları ise "Râvend’îyye" mensuplarının Hâlife El-Mansûr'a uluhîyyet isnâd etmeğe başlamaları üzerine Mansûr tarafından aleyhlerinde şiddetli bir tâkibât başlatılarak mezhebin taraftarları ağır cezalara çarptırılınca, ""Râvendîler"" önce onun imâmlığını reddetmişler, sonra da imâmeti gasp etmekle ithâm ederek kendisine sûikâst tertip etmişler ama Hâlife El-Mansûr bu sûikâstten sağ olarak kurtulmuştu.

Bunların bazı diğer alt kollarıysa:






Teluguca

Telugu dili veya Teluguca (Telugu: తెలుగు, ), Dravid dil ailesine bağlı, Hindistan'ın Andhra Pradesh bölgesinde ve Yanam yöresinde ana dil olarak kullanılan, Andhra Pradesh eyaletinin resmî dilidir. Ayrıca yer yer Chattisgarh, Karnataka, Maharashtra, Orissa ve Tamil Nadu eyaletlerinde de konuşulmaktadır. Dil, ana dil olarak kullanan insan sayısı bakımından (2001 yılında 71 milyon) Hindistan'da en fazla konuşulan ikinci dil, Dünya'da