ın başarısız olmasından sonra Osmanlı Devleti'nin şansı değişti. 1699 yılına kadar süren Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşlarını kaybeden Osmanlı Devleti Hırvatistan'ın Dalmaçya kıyılarını Venedik Cumhuriyeti'ne bırakmak zorunda kaldı.

19. yüzyıl boyunca Hırvatistan topraklarının çoğu Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Bu dönemde Hırvatlar Alman ve Macar kültürlerinin baskısı altında yaşadılar. Buna karşılık Hırvatlar arasında Güney Slavları (Sırplar, Hırvatlar, Slovenler ve Boşnaklar) bir bayrak altında toplamayı amaçlayan Yugoslav hareketi güç kazandı.

I. Dünya Savaşı'nın bitmesinden kısa bir süre önce Hırvat Meclisi Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndan ayrılma kararı aldı. Savaşın bitmesinden sonra da Hırvatların katılımıyla 1 Aralık 1918 tarihinde Yugoslavya Krallığı (Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı) kuruldu. Yugoslavya kurulduğu tarihten başlayarak içinde barındırdığı etnik grupların çatışmalarına sahne oldu. Yugoslavya'dan ayrılmak isteyen bazı Hırvatlar faşist eğilimli Ustaşa örgütünü kurarak terör eylemlerine giriştiler. 9 Ekim 1934'de Karacorceviç Hanedanından gelen Yugoslavya kralı I. Aleksandar bir Ustaşa militanı tarafından Fransa'da suikast sonucu öldürüldü.

II. Dünya Savaşı başlayınca Yugoslavya komşularının tersine Mihver Devletlerine katılmadı. 1941 yılında Nazi Almanyası tarafından işgal edildi ve kısa bir süre içinde teslim olarak birkaç parçaya bölündü. Son Yugoslavya kralı II. Petar Londra'ya kaçtı. Slovenya'nın büyük bölümü ve Banat doğrudan Almanya'ya bağlandı. İtalya daha önce hak iddia ettiği Slovenya'nın güneyi ile Dalmaçya'nın önemli bir bölümünü aldı. Karadağ'ı işgal eden İtalyan birlikleri göstermelik bir meclisle bağımsızlık ilan etti. Kosova Arnavutluk'a verildi. Vojvodina'nın büyük bölümü Macarlarca ilhak edildi. Sınırları iyice daralan Sırbistan'da kukla bir rejim başa geçirildi. Sırbistan ve Makedonya'nın geri kalan kesimi Bulgaristan'a bırakıldı.

İşgalin başlangıcından dört gün sonra 10 Nisan 1941'de Zagreb'de bir Hırvatistan Bağımsız Devleti'nin kurulduğu ilan edildi. Bu devlet İtalya, Almanya ve Vatikan tarafından hemen tanındı. Devlet, Slavonya, Krayina, Bosna-Hersek, Srem ve Dalmaçya'nın bir bölümünü içine alıyordu. 
NDH'nın başına da Ustaşa örgütünün lideri olan Ante Paveliç getirildi. Ustaşa birlikleri sivil Sırplara, Yahudilere ve Çingenelere karşı sistemli bir soykırım yürüttüler. Nazilerden ilham alarak kurdukları toplama kamplarında, Nazileri bile rahatsız edecek bir şiddet politikası izliyorlardı. "(Detaylı bilgi için: İkinci Dünya Savaşı döneminde Sırp soykırımı, Hırvatistan'da Holokost)"

Faşizme karşı halk arasında başlayan direniş hareketleri iki grupta toplanıyordu: Birisi işgalden önce Yugoslavya Ordusunda görevli olan Albay Draža Mihailović 'in önderliğinde kurulan ve Çetnikler olarak bilinen çetelerdi. Diğeri ise Josip Broz Tito yönetimindeki Yugoslavya Komünist Partisi'nin Temmuz 1941'de başlattığı silahlı ayaklanma hareketiydi. Kendilerine Partizan adı veren bu kuvvetler Sovyet birliklerinin ortak harekatıyla Ekim 1944'te Belgrad'ı ele geçirdi.

Çetnikleri de yenerek Yugoslavya'ya hakim olan Partizanlar 2 Aralık 1945'te Demokratik Yugoslavya Federasyonu'nun kurulduğunu ilan ettiler. 1946 yılında ülkenin adı Yugoslavya Federal Halk Cumhuriyeti, 1963'de de Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti olarak değiştirildi. Soğuk Savaş yıllarında Tito'nun önderliğindeki Yugoslavya diğer Doğu Bloku ülkelerine göre SSCB'den daha bağımsız bir siyaset izledi. 1990'ların başında Doğu Bloku'nda başlayan çözülme Yugoslavya'yı da etkiledi. Slovenya, Hırvatistan, Makedonya Cumhuriyeti ve Bosna-Hersek'te bağımsızlık talepleri ortaya çıktı.

1991 yılında Hırvatistan'daki Sırplar Krajina Cumhuriyeti adı altında ayrılıkçı bir cumhuriyet ilan ettiler. 19 Mayıs 1991 tarihinde Hırvatistan'ın geleceği konusunda Sırpların boykot ettiği bir referandum yapıldı ve nüfusun %95'i Hırvatistan'ın bağımsız olmasını desteklemesiyle sonuçlandı. Bu karar üzerinde Sırbistan Hırvatistan'a saldırıya geçti. Ekim ayında Sırpların Dubrovnik kentini kuşatması üzerine Avrupa Birliği Sırbistan'a ambargo koydu. Bu sırada Bosna-Hersek bağımsızlığını ilan etmeye hazırlanıyordu. Sırbistan dikkatini Bosna'ya çevirdi ve Hırvatistan'la barış yapmaya razı oldu. 1992 yılının Ocak ayında Birleşmiş Milletler'in aracılığıyla bir barış antlaşması imzalandı. 22 Mayıs 1992 tarihinde de Hırvatistan Birleşmiş Milletler'e üye oldu.

Sırbistan devlet başkanı Slobodan Miloseviç Bosna-Hersek'teki ayrılıkçı Sırpları kışkırtarak 1992-1995 yılları arasında devam eden Bosna Savaşı'nı körükledi. Hırvatistan Bosna-Hersek'teki Boşnak-Hırvat koalisyonunu destekledi. Nihayet uluslararası baskılar sonucu Bosna-Hersek devlet başkanı İzzetbegoviç, Hırvatistan devlet başkanı Tudjman ve Sırbistan devlet başkanı Miloseviç anlaşma masasına oturdular. 21 Kasım 1995'de Dayton Antlaşması kabul edildi. 14 Aralık 1995'de bu antlaşmanın son halinin imzalanmasıyla birlikte Bosna Savaşı son bulmuş oldu.




Isua yeşiltaş kemeri

Isua yeşiltaş kemeri güneybatı Grönland'da yaşı 3,8 ile 3,7 milyar yıl arası tahmin edilen Arkeyan dönemine ait bir yeşiltaş kemeridir ve Yeryüzü’nde bilinen en eski, en iyi korunmuş, metavolkanik, metasedimenter ve tortul kayalardır. Beş tektonik alan içermektedir.

Neredeyse kayaların hepsinin şekli bozulmuş durumdadır ve büyük ölçüde metasomatizm ile değişikliğe uğramıştır ancak volkanik ve tortulaşmış yapıların geçiş aşamalardan yaprak kayaçlara (İngilizce: schist / Türkçede “şist”) geçişi çok açık bir şekilde görülmektedir.





Virani

Virani, 16. yüzyılın sonları ile 17. yüzyılın başlarında yaşadı. Eğriboz adasında doğduğu kabul edilmektedir. İyi bir eğitim aldı. Türkçe ve Osmanlıcanın dışında Arapça ve Farsça öğrendi.
Hurufiliği benimsemiş bir Bektaşi aşığı olan Virani , Yedi Ulu Ozan'dan birisidir .
Necef'te dini görev yapmış ve Kerbela gibi kutsal yerlere uğramıştır .
Bektaşiliğin ikinci piri Balım Sultan'dan el aldı. Şah Abbas'la (1587-1618) görüştü. Anadolu'nun birçok yerini ve daha sonra da, Bulgaristan'da Deliorman ve Debruca'yı dolaştı. Necef’ten dönüşünde, Deliorman yöresinde bulunan Demir Baba Tekkesini ziyaret etti ve ondan icazet aldı.

Şiirlerinin toplandığı divanı bugüne ulaşabildi. Virani, Bektaşi düşüncesini işlediği yüzlerce şiirini de aruz vezniyle yazdı. Ancak halk arasında yayılanlar daha çok hece ölçüsüyle yazılanlardır.

Virani, Demir Baba Tekkesinden ayrıldıktan sonra Otman Baba’yı ziyaret etmek üzere yolunun üzerinde uğradığı Karlıova’daki Hafızzade Türbesinde rahatsızlandı ve öldü. Mezarı türbenin avlusundadır.

Virani'nin deyişlerinden örnekler ;
"Gel Dilber Ağlatma Beni Şah-ı Merdan Aşkına 
Dü Cihanın Ranimasi Şir-i Yezdan Aşkına
Şahım Hasan Pir Hüseyin Kerbela Meydan İçin
Lütfedip Bağışla Cürmüm Ali Süphan Aşkına"





Boeing AH-64 Apache

AH-64 Apache, başta ABD ordusu tarafından kullanılan çift kişilik,çift türbinli taarruz helikopteridir.Model 77 isminde gelişmiş helikopter programı için Bell firması tarafından tasarlanmıştır.İlk uçuşunu 1979 yılında yaptı ve 1984'te göreve başladı. Görev süresinden bu yana pek çok muharebede kullanıldı.Başlıca modelleri AH-64A ve AH-64D Longbow'dur.

McDonnald Douglas üretimi olan AH-64 Apache, var olan saldırı helikopterlerinin en iyilerindendir. Atılgan, yüksek beka kabiliyetine sahip, zor yakalanabilir, manevra ve ateş kabiliyeti yüksek olan Apache 1973'te ortaya çıkmıştır. O tarihlerde Hughes Aircraft tarafından şekillendirilen Apache, ilk uçuşunu 30 Eylül 1975'de gerçekleştirmiştir.

Apache; gece, gündüz ve her türlü hava koşullarında tanksavar ve eskort görevlerini yerine getirebilir. Sahip olduğu gece görüş sensörleri ve seyrüsefer sistemleriyle yerle bir uçuş veya yalama uçuşu [NOE] da yapabilecek niteliktedir. Ayrıca üzerinde bulundurduğu elektronik karşı tedbir sistemleri sayesinde zırhlı düşman hedeflerinin yanı sıra, düşmanın hava savunmasında yer alan radar ve yer konuşlu hava savunma silahları ile de başarıyla savaşabilir.

Helikopterde Martin Maretta üretimi atış kontrol radarı (FCC), veri çoğaltıcı bilgi sistemi (MUX), sembol jeneratörü (SG), entegre kask ve görüntü nişan sistemi (IHADSS), Litton üretimi doppler atalet seyrüsefer elemanı {DASE], Martin Maretta üretimi hedef tespit/tanıma nişangahı, pilot gece görüş sensörü [TADS/PNVS], hava bilgi sistemi [ADS], silah sistemleri ve araç üzerindeki arızaları bulma ve belirleme sistemi [FD/LS], otomatik test cihazı (ATE)bulunmaktadır.

Apache'nin kompozit yapısı araca büyük dayanıklılık verir. Kokpit tabanı ve kenarları, düşük ağırlıklı boron zırh ile kaplanmıştır ve bu 23 mm roketlere ve 12.7 mm yüksek infilaklı ve zırh delici mermilere karşı koruma sağlar.

Apache, her biri 1890 shp (1340W) güç sağlayan 2 adet T700-GE-701Cs motoru ile donatılmıştır. 8 tona yakın olan azami kalkış ağırlığı ile 234 km/s seyir hızıyla 3 saatten fazla havada kalabilir. Apache'nin savaş yarıçapı yaklaşık olarak 150 km'dir. Ancak takılan 870 lt'lik harici yakıt tanklarıyla bu değer yaklaşık olarak 300 km'ye çıkar. Ayrıca helikopter tek motor ile 30 dakika transmisyon yağı olmadan uçabilir

AH-64A Apache, çok alçaktan uçarak hedef bölgeye gelir, hover ile yükselerek ateş eder ve yine alçak uçuşta bölgeyi terk eder. Bu tarz uçuşlar, düşman radarları ve hava savunma sistemlerini atlatmakta önemli rol oynar.





Siyanobakteri

Siyanobakteriler (Cyanobacteria) enerjilerini fotosentez yolu ile elde eden bir bakteri dalıdır. İsmi bakterinin renginden gelir. (Yunanca: "κυανός (kyanós)"; mavi demektir.) Denizdeki nitrojen çevriminin önemli bir bileşeni ve okyanusun pek çok yerinde özbeslenendir (ing: autotroph / Türkçede ototrof) ve ayrıca karada da bulunmaktadır.

2,8 milyar yıl öncesine ait fosilleşmiş oksijen üreten siyanobakterilerin stromatolitleri bulunmuştur. Siyanobakterinin karbondioksit ile fotosentez gerçekleştirmesi yeteneğinin Dünya üzerindeki yaşam formlarının çarpıcı bir şekilde değişmesine ve adeta yaşam çeşitliliğinin patlamasına neden olacak şekilde erken dönem dünya atmosfer