tam sayılar kümesinin sayılabilirliğini gösterir.

1, −2, 3, −4, 5, −6, … terimleri basit bir düzen izlediği için, kaydırma ve terim terim toplama yöntemini kullanarak, serisi sayısal bir değer verecek şekilde düzenlenebilir. Herhangi bir "s" sayısı için eşitliği yazılabiliyorsa, aşağıdaki düzenlemeler eşitliğini göstermektedir:

ve

Bu çıkarım, sağdaki şekilde grafik olarak anlatılmaktadır.

'in alışılmış anlamda bir toplamı olmasa da eğer bir toplam tanımlanacaksa, eşitliği bunun en doğal yanıtı olarak desteklenebilir. Iraksak bir serinin "toplamı"nı gösteren genellenmiş bir tanım, toplama yöntemi ya da toplanabilirlik yöntemi olarak adlandırılır. Bu yöntem, tüm olası ıraksak serilerin bazı alt kümelerini toplar. Kimileri aşağıda anlatılmış olmak üzere, sıradan toplama ile paylaştıkları özelliklerine göre betimlenen pek çok değişik yöntem vardır. Yukarıda gösterilmiş düzenlemelerin bilfiil kanıtladığı ise şudur: doğrusal ve kararlı olan herhangi bir toplama yöntemi ile serisi toplandığında, elde ettiği sonuç olur.

Ayrıca bu yöntem, Grandi serisi toplamını da olarak hesaplamalıdır:

ve

1891'de Ernesto Cesàro, ıraksak serilerin titiz yöntemlerle kalkulus bünyesine alınabileceklerine ilişkin görüşünü dile getirmiş ve bunu, " eşitliğinin sağlandığı ve eşitliğin her iki tarafının 'e eşit olduğu zaten biliniyor" diye ifade etmiştir.
Cesàro'ya göre bu eşitlik, bir önceki yıl yayınladığı ve muhtemelen de toplanabilir ıraksak seriler tarihinin ilk teoremi olarak tanımlanabilecek bir teoremin uygulamasıydı.
Onun toplama yönteminin ayrıntıları aşağıda sunulmuştur; ana fikir ise serisinin, ile 'in Cauchy çarpımına eşit olduğudur.

İki sonsuz serinin Cauchy çarpımı, iki seri de ıraksak olsa bile tanımlıdır.
Σ"a" = Σ"b" = Σ(−1) koşulu sağlandığında, Cauchy çarpımının terimleri sonlu çapraz toplamlar ile ifade edilir.

Böylece, çarpım serisi 
olarak yazılabilir.

Dolayısıyla, iki serinin Cauchy çarpımını temel alan ve toplamını hesaplayabilen toplama yöntemi, 'ü de bulacaktır. Önceki bölümün sonuçlarıyla birlikte bu, ve 'in doğrusal, kararlı ve Cauchy çarpımını temel alan yöntemlerle toplanabilirlikleri arasında bir eşdeğerlik olduğunu gösterir.

Eğer varsa, 1 − 2 + 3 − 4 + … ifadesinin (C, 1) Cesàro toplamını bulmak için dizinin kısmi toplamlarının aritmetik ortalamalarını hesaplanmak gerekir. Kısmi toplamlar

iken, bu kısmi toplamların aritmetik ortalamaları da şöyledir:

Bu dizi yakınsak olmadığı için, 1 − 2 + 3 − 4 + … Cesàro yöntemiyle toplanamaz.

Cesàro toplamasının iyi bilinen iki genellemesi vardır.
Bunların kavramsal bakımdan daha basit olanı, "n" doğal sayıları için kullanılan (H, "n") yöntemler dizisidir. (H, 1), Cesàro toplamasını ifade etmektedir; daha üst düzey yöntemlerde de ortalama hesapları yinelenir. Yukarıda elde edilen ortalamalar dizisinde çift sıra numaralı olanlar 'ye yakınsarken, tek sıra numaralı olanların tümü sıfırdır.
Böylece, "ortalamaların" ortalaması, 0 ve 'nin ortalaması olan 'e yakınsar.
Sonuç olarak , (H, 2) yöntemiyle olarak toplanabilir.

"H", Otto Hölder'e karşılık gelmektedir.
Hölder, matematikçilerin bugün Abel toplamı ve (H, "n") toplamı arasındaki bağlantı olarak düşündükleri ilişkiyi 1882'de ilk kez kanıtlayan kişidir ve 'yi de ilk örnek olarak sunmuştur.
'in (H, 2) toplamının 'e eşit oluşu, bunun bir Abel toplamı olduğunu da garantilemektedir; bu ilişki aşağıda ıspatlanacaktır.

Cesàro toplamasının diğer genellemesi ise (C, "n") yöntemler dizisidir.
(C, "n") ve (H, "n") toplamalarının aynı sonucu verdiği kanıtlanmıştır ancak bu iki yöntem farklı tarihi köklere sahiptir.
Cesàro, 1887'de (C, "n") toplamasını tanımlamaya çok yaklaşmış ama sınırlı sayıda örnekler vermiştir.
Yaptığı şey, bugün (C, "n") olarak adlandırılabilecek ancak zamanında o şekilde doğrulanmamış bi yöntemle toplamını olarak hesaplamak olmuştur.
(C, n) yöntemlerini 1890'da usule uygun şekilde tanımlayan Cesàro, (C, "n")-toplanabilir bir seri ile (C, "m")-toplanabilir bir serinin Cauchy çarpımının (C, "m" + "n" + 1)-toplanabilir olduğunu ortaya koyan teoremini bu tanıma dayandırmıştır.

Leonhard Euler, 1749 tarihli bir yazısında serinin ıraksadığını kabul etmekte ancak yine de toplamını hesaplamayı amaçlamaktadır:

Euler, "toplam" sözcüğünün bir genellenmesini birçok kez önermiştir. Onun serisine ilişkin görüşleri, bugün Abel toplaması olarak bilinen kavrama çok benzerdir:

En azından |"x"|<1 olan mutlak değerler için, Euler'in
eşitliği konusunda haklı olduğu çeşitli yöntemlerle görülebilir.
Eşitliğin sağ tarafının Taylor açılımı alınabilir ya da polinomlar için uzun bölme işlemi uygulanabilir.
Sol taraftan başlandığında, yukarıda anlatılmış genel kestirme yöntemler izlenerek polinom (1+"x") ile iki kez çarpılabilir ya da geometrik serisinin karesi alınabilir.
Ayrıca Euler, bu son serinin türevinin alınmasını da öneriyor gibidir.

Modern görüşe göre, serisi "x"=1 için herhangi bir fonksiyon tanımlamaz; dolayısıyla da bu değer, elde edilen ifadedeki yerine doğrudan konamaz. Fonksiyon tüm |"x"|<1 değerleri için tanımlı olduğundan, "x"→1 ("x", 1'e yaklaşırken) için limit alınabilir ve bu da Abel toplamının tanımını oluşturur:

Euler, kendi ürettiği bir yöntem olan Euler dönüşümünü de bu seriye uygulamıştır.
Euler dönüşümünü hesaplamaya, seriyi oluşturan pozitif tam sayıların dizisi olan 'den başlanır; dizinin ilk elemanı "a" olarak adlandırılır.

Sonra, 'ün elemanları arasındaki ileri farkların dizisi hesaplanmalıdır. Sonuç 'e eşittir ve bu dizinin ilk elemanı ise Δ"a" diye adlandırılır.
Euler dönüşümü, farkların farkları ve benzeri daha ileri tekrarlara da dayalıdır ama 'in tüm ileri farkları sıfıra eşittir.
Dolayısıyla, 'nın Euler dönüşümü şöyle tanımlanır:

Böylece, günümüz terminolojisiyle, serisi Euler toplamının olduğu ifade edilir.

Euler toplanabilirliği, farklı bir diğer toplanabilirliğe de işaret edebilmektedir.

biçiminde ifade edilmesiyle, tümüyle yakınsak olan

serisi elde edilir.
Böylece, 1 − 2 + 3 − 4 + … için Borel toplamı

olarak hesaplanır.

Saichev ve Woyczyński, yalnızca iki fiziksel ilke uygulayarak eşitliğine ulaşırlar. "Sonsuz küçüklükte gevşeme" ve "ölçeklerin ayrılması" adlı bu ilkeler, onları seriyi 'e toplayan geniş bir ""φ"-toplama yöntemleri" ailesini tanımlamaya yönlendirir:


sonucu elde edilir.

Bu sonuç, "φ"("x") yerine exp(-x) () konarak elde edilebilen Abel toplamının genellemesidir.
Genel ifade, seri terimlerinin "m" üzerinde eşleştirilmesi ve ifadenin Riemann integraline dönüştürülmesiyle kanıtlanabilir. Sonraki adımda, serisinin genel kanıtı için ortalama değer teoremi uygulanır. Ancak bu işlem, Taylor teoreminin daha güçlü olan Lagrange biçimine gerek duymaktadır.

'in üç katlı Cauchy çarpımı olan , üçgensel sayıların almaşık serisidir.
Bu serinin Abel ve Euler toplamı 'dir.
'in dört katlı Cauchy çarpımı ise tetrahedral sayıların almaşık serisidir ve Abel toplamı 'dır.

'in biraz daha farklı bir genellemesiyse, "n"in farklı değerleri için serisidir.
Pozitif "n" tam sayıları için bu dizinin Abel toplamı aşağıdaki gibidir; formüldeki "B", Bernoulli sayılarını ifade eder:

"n"in çift değerleri için,

ifadesine sadeleşen bu toplam, Niels Henrik Abel'e 1826 yılında şöyle alay konusu olmuştur:

Cesàro'nun öğretmeni Eugène Charles Catalan da ıraksak dizileri hor görmüştür. Öğretmeninin de etkisiyle Cesàro önceleri, için üretilmiş "geleneksel" formülleri "saçma eşitlikler" olarak nitelemiş ve 1883'te de zamanın tipik görüşleri doğrultusunda, bu formüllerin yanlış olduğunu ancak bir şekilde işe yaradıklarını söylemiştir. Nihayet 1890'de, yazdığı "Sur la multiplication des séries" adlı yapıtında, tanımlardan başlayarak çağdaş bir yaklaşım sergilemiştir.

Euler'in ile ilintili seriler üzerinde çalışmaya yönelmesinin bir nedeni, eta fonksiyonunun, doğrudan Riemann zeta fonksiyonu fonksiyonel eşitliğine yönlendiren bir fonksiyonel eşitlik olmasıdır.
Euler, bu fonksiyonların pozitif çift tam sayılar kümesindeki değerlerini Basel problemini de içerecek şekilde bulmasıyla zaten ünlenmişti ve aynı başarıyı, Apéry sabitini de içerecek şekilde, pozitif tek tam sayılar kümesi için de yinelemeye çalışıyordu.
Bu problem günümüzde hâlâ çözülememiştir.
Eta fonksiyonu üzerinde Euler yöntemleriyle uğraşmak daha kolaydır çünkü bu fonksiyonun Dirichlet serisini, herhangi bir kompleks sayı için Abel yöntemiyle toplamak mümkündür.
Zeta fonksiyonunun Dirichlet serisi ise ıraksamaya başladığı noktadan itibaren çok daha zor toplanır.
Örneğin, serisinin zeta fonksiyonundaki karşılığı, işaretleri ardışık değişkenlik göstermeyen serisidir.
Bu serinin modern fizikte önemli uygulama alanları olsa da toplanması için çok daha güçlü yöntemler gereklidir.


 14.10.2009 sürümü.(İngilizce maddedeki kaynaklar, metin içindeki referans yerleri korunmuş dipnotlar ve onların açılımını içeren liste halinde aşağıda sunulmuştur.)





Yavanna

Yavanna, J. R. R. Tolkien'in Orta Dünya evreninde Aulë'nin eşi olan karakter. Toprakta yetişen her şeyin sevgilisiydi ,onların sayısız biçimlerini aklında tutardı. Valar Hanımları arasında saygınlık bakımından Varda ile yan yana dururdu. Kadın görünümünde; uzun boylu, yeşil giysiler içinde gezinirdi. Eldar'ın dilinde adı Kementári, Yeryüzünün Hanımı'ydı. Bazıları onu cennetin altında bir ağaç olarak görmüşlerdi.





Nienna

Nienna Estë'den daha güçlüydü. Fëanturi'nin kız kardeşiydi,yalnız yaşardı.Arda'nın Melkor'dan aldığı her zarar için yas tutardı.Ama kendisi için gözyaşı dökmezdi.Dinleyenler şefkatin ve umut ederek direnme kuvvetinin sırrına varırlardı.Evi batınında batısındaydı. Valimar şehrine pek seyrek giderdi.Daha çok Mandos'un evine gitmeyi tercih ederdi. Mandos'un evi kendi evinin hemen yanındaydı. Valar ve Maiar, huzur bulmak için onun evine gelip onun ağıtlarını dinlerdi.





Estë

Estë Orta Dünya'da bir kurgusal karakterdir.

Irmo'nun eşiydi. Estë yaraların ve yorgunluğun şifacısıydı. Giysileri griydi. Kendisine huzur bahşedilmişti. Gündüzleri dolaşmazdı. Lόrellin Gölü'nde ağaçların gölgelediği bir yerde uykuya dalardı. Valinor'un tüm sakinlerinin bitkin bedenleri Irmo ile