e düşürmemek için her tür baskıyı uygulamaya kararlıdır. Genç kızlar ise bu baskıdan dolayı cinsel bastırılmışlık ve doyumsuzluk bunalımları yaşamaktadır. Bu duruma ilk olarak kızların en küçüğü Adela isyan eder, ardından da evin en yaşlısı, seksen yaşındaki annesi Maria Josefa (Nine) başkaldırır. İkisi de evlenmek istemektedir.

Bernarda, Pepe adında bir gençle kızların en büyüğü ve en çirkini olan Angustias ile nişanlar. Pepe, aslında Angustias ile parası için evlenmek istemektedir. Nişanlısı ile bile kafes arkasından görüşebilen Pepe, dış dünyadan yalıtılmış kızların hepsinin hayranlığını çeker. Kızların en güzeli ve en küçüğü olan Adela'dan hoşlanır. Adela'nın Pepe ile ahırda gizlice buluşmasını kambur kız kardeşleri Martirio fark eder ve Bernarda'ya söyler. Bernarda tüfeğini alıp Pepe'ye ateş eder, ama hafifçe sıyırır. Kıskanç Martirio, Adela'ya Pepe'nin vurulduğunu söyleyince kendini çaresiz hisseden Adela intihat eder. Bernarda, hala ailesinin namusu peşindedir ve Adela'nın genç kız olarak öldüğünün söylenmesini, Pepe ile ilişkisinin kimse tarafından bilinmemesini ister.

Aziz Çalışlar' göre Bernarda (İspanyolca'da ışık, Latince'de aklık anlamına gelir) dıştan tertemiz, sanki hiçbir kusurları ve eksikleri yokmuş gibi görünen insanların nasıl derin uyumsuzluklar ve çelişkiler taşıdığını anlatan bir figürdür. Bernarda'nın insancıl düşünceye aykırı dünyası, doğru ve temiz bir yaşamı getirmek yerine, tam tersine, yalan ve lekeli bir yaşama yol açmakta ve insanı bunun kurbanı yapmaktadır. Lorca, bu yüzden oyununu "trajik komedya" olarak nitelemiş ve "bu oyunun sahneleri belgesel fotoğraflar olmalı" demiştir.

1967'de koreograf Eleo Pomare tarafından "Las Desenamoradas" adıyla baleye uyarandı.

2006'da Michael John LaChiusa tarafından müzikal olarak sahnelendi. 2012'de Emily Mann tarafından 1930'ların Endülüs'ü yerine günümüz İran'ına uyarlandı.

Oyun, Türkiye'de Devlet Tiyatrolarında Mahir Canova (1961) , Leyla Tecer (1980/81) , Ergin Orbey (1991/92) , Roberto Cuilli(1993/94) , Ayşe Emel Mesçi(2004/05) tarafından ve İstanbul Şehir Tiyatroları'nda Engin Alkan (2007) tarafından sahneye konmuştur.

Oyunun en bilinen sinema uyarlaması, 1981 yılında İspanyol yönetmen Carlos Saura tarafından gerçekleştirilen sinema filmidir. 1938'de Arjantinli yönetmen Edmundo Guibourg, 1980'de Fransız yönetmen Souheil Ben-Barka, 1987'de İspanyol yönetmen Mario Camus ve 1991'de Hint yönetmen Govind Nihalani tarafından yapılan sinema filmi uyarlamaları da vardır.

1982'de Sovyet yönetmen Bidzina Chkheidze, 1986'da İspanyol Francisco Montolio, 1991'de İngiliz Stuart Burge ve Katalan Núria Espert tarafından TV filmi olarak uyarlamaları da bulunmaktadır.






Hüseyin Nail Kubalı

Hüseyin Nail Kubalı (d. 1903 - ö. 1981), Türk hukukçu, öğretim üyesi.

Niğde'de doğdu. 1924 yılında İstanbul Erkek Lisesi, 1928'de İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Doktorasını kamu hukuku üzerine yaptı. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak çalıştı ve bir süre buranın dekanlığını yürüttü. Kendi girişimiyle ve Émile Durkheim'ın kızı Jacques Halphen ve Georges Davy'in desteği ile Durkheim'ın Bordeaux ve Paris'te verdiği ahlak ve hukuk sosyolojisi derslerinin tümünün "Leçons de Sociologie" başlığıyla ilk kez ve eşzamanlı olarak Paris ve İstanbul'da yayınlanmasını sağladı (Publications de l'Universite, Faculte de Droit, no. III. Istanbul: L'Universite d'Istanbul, Paris: Presses Universitaires de France. Kaynak: Hans-Peter Müller. Editorische Notiz. Émile Durkheim. Physik der Sitten und des Rechtes, suhrkamp 1999, s. 342)

Yassıada yargılamalarında, DP ve Menderes aleyhine 8 saat süren tanıklığı ile bilinmektedir. Bu tanıklık için, görevli gittiği ABD'den getirtilmiştir. Tanık olarak verdiği ifadede görgüye dayalı tanıklık değil, bilirkişi gibi konuşmuştur. Mahkeme heyeti de bu tür ifadeyi 8 saat dinlemiştir. Aynı mahkemede tanık olarak dinlenen Anayasa Hukuku hocası Ord. Prof. Dr. Ali Fuat Başgil ise aynı mahkeme heyeti tarafından "bilirkişi gibi konuşma, olaylar hakkında bildiklerini ve gördüklerini anlat" diye uyarılmıştır. Her iki hocanın ifadesi ve mahkeme heyetinin tutumu için "Anayasa'yı İhlal Davası" tutanaklarına bakılabilir. 1961 Anayasası'nı hazırlayan komisyonda yer aldı. 21 Ekim 1977'de Cumhuriyet Senatosu'na cumhurbaşkanlığınca seçilmiş üye olarak görev yapmaya başlamıştır.




Hidrosfer

Hidrosfer (Yunanca ὕδωρ - hudōr, "water"[1] ve σφαῖρα - sphaira, "küre") in, su küre demektir. Dünya'daki bütün sular hidrosfere girer. Hidrosfer'in %97'sini denizler ve okyanuslar oluşturur. Hidrosfer, canlıların yaşam kaynağıdır. Hidrosferin kalınlığı deniz seviyesine göre +3810 m (Titikaka Gölü) ile -11033 m (Mariana Çukuru) arasında değişir. Ayrıca Hidrosfer sayesinde Güney Yarım Küre, Kuzey Yarım Küre'den serindir.

Dünya'nın %71'ini Hidrosfer, %29'unu karalar oluşturur. Bu oran Kuzey Yarım Kürede %61 Hidrosfer, %39 karalar iken, Güney Yarım Kürede %81 Hidrosfer, %19 karalar şeklindedir. Hidrosfer üzerinde birçok okyanus akıntıları yer almaktadır. Bunlardan en bilinenleri Gulf stream okyanus akıntısı ve Labrador okyanus akıntısıdır.

Hidrosfer'in Dünya üzerindeki yüzölçümü: 361.000.000 kilometrekaredir. Bunun 350.170.000'ı tuzlu sudur.

Hidrosfer üzerindeki 3 büyük okyanusun yüzölçümü aşağıdaki gibidir.





İspanya'da eşcinsel evlilik

İspanya'da eşcinsel evlilik, 2004'te İspanya'nın yeni seçilen sosyalist hükûmetinin başbakanı José Luis Rodríguez Zapatero önderliğinde, eşcinsel evliliğin ve eşcinsel çiftlerin evlat edinebilmesinin yasallaştırılması için kampanya başlatması sonucunda 2005 yılında yasallaştı. Birçok tartışmadan sonra, 30 Haziran 2005'te İspanya Parlamentosu'nda eşcinsel evliliğine izin veren bir yasa hazırlandı ve 2 Temmuz 2005'te yayımlandı. 3 Temmuz 2005'te eşcinsel evlilik İspanya'da resmîleşti.

İspanya nüfusunun %66'sının eşcinsel evliliğine destek vermesine rağmen, kanunun onaylanması birçok tartışmaya neden oldu. Özellikle İspanya'nın Roma Katolik Kilisesi, bu kanunun evliliğin anlamını zedelediği düşüncesiyle eleştirerek kanuna karşı çıktı. Diğer bazı örgütler de, lezbiyen ve gaylerin evlat edinmeleri olasılığıyla ilgili kaygılarını dile getirdi. Kanunu desteklemek ve kanuna karşı çıkmak amacıyla yapılan gösterilere İspanya'nın bütün bölgelerinden binlerce kişi katıldı. Kanunun kabul edilmesinden sonra İspanya'nın muhafazakâr Halk Partisi, kanunu İspanya'nın Anayasa Mahkemesi'ne taşıdı.

Kanunun uygulandığı ilk yıl boyunca yaklaşık 4500 eşcinsel çift evlendi. Kanunun çıkarılmasından kısa bir süre sonra, İspanyol olmayan ve kendi ülkeleri eşcinsel evliliğe izin vermeyen kişilerin evliliklerinin hukuki durumuyla ilgili sorunlar ortaya çıktı. Adalet Bakanlığı, eşcinsellere evlenme hakkı veren kanunun bir İspanyol vatandaşının İspanyol olmayan biriyle evlenmesine, o kişinin kendi ülkesinin bu evliliği tanıyıp tanımamasından bağımsız olarak izin verdiğini açıkladı. Günümüzde yürürlükte olan kanuna göre; evlenmek için çiftlerden en az birinin İspanya vatandaşı olması yeterlidir. Buna ek olarak, İspanya vatandaşı olmayan iki kişi, eğer ikisi de İspanya'da oturma iznine sahipse evlenebilir.

1990'lı yıllarda birçok şehir konseyi ve özerk topluluk, herhangi bir cinsiyetten evli olmayan çiftlerin yararına olan medeni birliktelikler ("unión civil") için kayıt açtı. Ancak bunların etkileri çoğunlukla sembolikti. O zamandan bu yana, İspanyol hukuku kişilerin tek başına evlat edinmesine izin vermektedir. Böylece bir eşcinsel çiftin de de facto evlat edinmesi mümkün hale gelmiştir. Ancak yasal olarak evlat edinmiş görünmeyen partner, ilişkinin sona ermesi ya da evlat edinenin ölmesi durumunda herhangi bir hakka sahip değildi. Eşcinsel evlilikler, özerk topluluklarda yasadışıydı. Çünkü İspanya Anayasası İspanya'da evliliği yasal kılma gücünü yalnızca devlete vermekteydi.

30 Haziran 2004'te Adalet Bakanı Juan Fernando López Aguilar, evlenme hakkının eşcinsel çiftlere de tanınmasını amaçlayan hükümet planının, İspanya Temsilciler Meclisi'nce şartlı olarak onaylandığını açıkladı. Böylece Başbakan José Luis Rodríguez Zapatero'nun göreve başlama töreninde verdiği söz yerine getirilmiş oldu. López Aguilar ayrıca Katalunya'nın yerel partisi Convergència i Unió'nun iki teklifini de dile getirdi. Bunlardan biri, hem heteroseksüel hem eşcinsel çiftlerin fiili beraberliklerine ("parejas de hecho", resmi nikâhsız beraber yaşama) yasal statü kazandırılması; diğeriyse transgender kişilere, cinsiyet değiştirme ameliyatı olmaksızın yasal olarak adlarını ve cinsiyetlerini değiştirme hakkı verilmesine ilişkindi.

Eşcinsel evliliğe ilişkin yasa tasarısı, 1 Ekim 2004'te Kabine tarafından kabul edildi. Tasarı 31 Aralık'ta Parlamento'ya gönderildi ve 21 Nisan 2005'te Temsilciler Meclisi tarafından onaylandı. Ancak tasarı, 22 Haziran 2005'te muhalif Halk Partisi'nin çoğunluğu elinde bulundurduğu Senato'da reddedildi. Ardından Senatonun üzerinde bir güce sahip alt yasama organına gönderilen tasarı, burada 30 Haziran 2005'te yapılan ve dört üyenin katılmadığı oylamada, 147 "red" oyuna karşılık 187 "kabul" oyuyla nihai olarak onaylandı.

2 Temmuz 2005'te kanunun son kez onaylanmasıyla İspanya, Hollanda ve Belçika'dan sonra eşcinsel evlilikleri ülke çapında yasallaştıran üçüncü ülke oldu.

İlk eşcinsel evlilik, kanunun onaylanmasından sekiz gün sonra gerçekleşti. Carlos Baturín ile Emilio Menéndez'in söz konusu evlilik töreni, Madrid'in banliyösünde bulunan Tres Cantos'ta meclis salonunda yapıldı. Kadınlar arasında ilk eşcinsel evlilikse, on bir gün sonra Barselona'da yapıldı.

Eşitlikçiliğe doğru atılan bu adımlara rağmen, hâlâ yasal bir eksiklik mevcuttu: Lezbiyen bir evlilikten doğan bir çocuk, biyolojik olmayan anası tarafından yasal olarak tanınamamaktaydı. Biyolojik olmayan annenin hâlâ, zaman ve kaynak kaybı yaratan evlat edinme sürecinden geçmesi gerekmekteydi. Bu hak, evli olsun olmasın heteroseksüel çiftlere tanınmıştı. Yani erkek, biyolojik babası olmadığı aynı durumdaki çocuğunu, böyle bir sürece gerek kalmaksız