fazla 'Amerikalı' bulunmuştu. Hatta onu Hyde rolüne büründüğünde bile fazlaca korkutucu bulmayanlar çıkmıştı. Yazar W. Somerset Maugham'ın çekimler sırasında film setini ziyaret ettiğinde Spencer Tracy'yi bir müddet izledikten sonra alaycı bir şekilde yanındakilere "Şimdi hangisini canlandırıyor, Jekyll'i mi yoksa Hyde'ı mı?" diye sorduğu söylenir.

Film hem eleştirmenler nezdinde hem de gişede başarısızlığa uğramıştı. Zaten Spencer Tracy de kendi oyunculuğunu kötü bulduğunu itiraf etmiş, bu filmin de en beğenmediği filmlerinden biri olduğunu söylemişti. Hatta bu filmden sonra oyunculuk kariyerinin sona ereceğini bile düşünmüştü. Aradan geçen onca yıldan sonra birçok eleştirmen Spencer Tracy'ye haksızlık yapıldığını, aslında oyunculuğunun o kadar da kötü olmadığını, 1931 versiyonundaki Fredric March'ın olağanüstü oyunculuğunun gölgesinde kaldığını söylemişlerdir. Fredric March'ın Hays Sansür yasaları öncesinin daha geniş imkânlarına da sahip olmayan Tracy stüdyonun kalıplarına uymak zorundaydı ve bu 1941 yapımında hikâyenin cinsel derinliğine hiç inilememişti.

Romanın ilk sinema uyarlamalarından beri "Jekyll" ve "Hyde" arasındaki kişilik bölünmesini sembolize etmek için onun yanına bir "iyi" bir de "kötü" kadın arkadaş vermek adeta gelenek haline gelmişti. Bu filmde "iyi", doktorun nişanlısı olan üst sınıftan Beatrix Emery (Lana Turner), "kötü" de bar kadını Ivy Peterson'dır (Ingrid Bergman) Bu iki karakter de romandan alınmamıştır. Aslında romanda ne Beatrix ne de Ivy vardır. Romandaki Jekyll/Hyde iyi veya kötü hiçbir kadına ilgi göstermez.

Sinema versiyonları arasında da gittikçe dozu artan bir sulandırma göze çarpar. Örneğin 1931 versiyonunda Ivy açıkça bir sokak fahişesiyken, devrin sansür yasalarının (Hays Yasası) etkisiyle 1941 versiyonunda bar kadını olmuştur. Zaten 1931 versiyonunun başarısı bir bakıma Hays Sansür Yasası öncesi Amerikan sinemasındaki hoşgörüden yararlanarak hikâyenin cinsel boyutuna daha fazla eğilebilmiş olmasında da yatmaktadır.

Film stüdyosu ilk başta Beatrix rolünü Ingrid Bergman'a, Ivy rolünü de Lana Turner'a oynatacaktı. O zamana kadar hep iyi masum kadınları oynamış olan Bergman hep aynı rolleri oynamaktan bıkmıştı ve Ivy rolünün daha ilgi çekici ve oyunculuğunu göstermek için daha ucu açık bir rol olacağını düşündü ve rolleri değişmek için yapımcıları ikna etti.

Filmin rol dağılımı yapılmadan önce Spencer Tracy, hem Beatrix hem de Ivy karakterinin aynı aktris tarafından oynanması gerektiğini ileri sürmüş ve birlikte 9 film yapacakları ve uzun yıllar boyunca hayat arkadaşlığı yapacağı Katharine Hepburn'u bu rol(ler) için önermişti. Her iki kadın karakter de aynı aktris tarafından canlandırılırsa, tıpkı Jekyll/Hyde rolünde olduğu gibi kişinin iyi veya kötü yanlarının belirginleştiği kişilik bölünmesi temasına daha güçlü bir vurgu yapılabilecekti. Ancak Tracy'nin bu önerisi yapımcılar tarafından kabul görmedi.


1980'li yıllarda moda olduğu üzere ve video-TV dünyasının talebi üzerine, tartışmalı bir şekilde renklendirilen bir grup siyah beyaz film arasında bu film de vardı.

Bak. Film renklendirme





Island Def Jam Music Group

Island Def Jam Music Group, 1999 yılında kurulan bir müzik yapım şirketidir. Universal Music Group'un iki alt kuruluşu olan Island Records ve Def Jam Recordings'in birleşmesiyle oluşturulmuştur. Island Def Jam, 400 sanatçısıyla dünyanın en büyük müzik yapım şirketidir. Ayrıca, Lost Highway Records şirketini de kapsar.

Island Def Jam Music Group şirketinin en önemli sanatçılarından bazıları;Justin Bieber,Beyoncé, Mariah Carey, Sum 41, Bon Jovi, Jay-Z, Jon McLaughlin, Ludacris, Kanye West, Def Leppard, The Killers, Melissa Etheridge, Anastacia, Rihanna, Amerie, Utada, En Derin, Fall Out Boy, Jermaine Dupri, Nas, Willy Northpole, Jagged Edge, Robert Cray, Sponge, The-Dream, Hoobastank, Saliva, Portishead, Ne-Yo, Young Jeezy, 9th Ward, Ace Hood, Trinidad James ve The Rocket Summer'dır.

1 Nisan 2014'te yapılan açıklamayla, CEO Barry Weiss'in görevinden ayrılmasıyla Island Def Jam ortaklığının sona erdiği ve Def Jam Recordings, Island Records ve Motown Records adlarında üç ayrı şirketin faaliyetini sürdüreceği duyuruldu.




Def Jam Recordings

Def Jam Recordings, Amerika Birleşik Devletleri temelli hip hop müzik yapım şirketidir. 1983 yılında Russell Simmons ve Rick Rubin tarafından kuruldu. Universal Music Group'un sahibi olduğu şirket, The Island Def Jam Music Group tarafından işletilmektedir. Birleşik Krallık'ta "Def Jam UK" adında faaliyet göstermektedir ve Mercury Music Group tarafından işletilmektedir.






Ermeni Kırımı

Ermeni Kırımı veya Ermeni Soykırımı (, "Hayodz Dzeğasbanutün"), Osmanlı hükûmetinin Ermeni tebaaya karşı gerçekleştirdiği etnik temizlik. Tehcir ve katliamlar sonucunda ölen Ermenilerin sayısının 800.000 ile 1,5 milyon arasında olduğu birçok tarihçi tarafından kabul edildi. Olayların başlangıç tarihi çoğunlukla 250 Ermeni aydının ve komite liderinin Osmanlı yöneticileri tarafından Kostantiniyye'den Ankara'ya sürüldüğü ve birçoğunun öldürüldüğü 24 Nisan 1915 ile ilişkilendirildi. Çeşitli kaynaklara göre Ermeni Kırımı, sağlıklı erkek nüfusun toptan öldürülmesi ya da askere alınarak zorla çalıştırılması ve sonrasında kadın, çocuk ve yaşlılarla birlikte ölüm yürüyüşü şartları altında Suriye Çölü'ne sürülmesi gibi olaylarla birlikte I. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında iki aşamada gerçekleşti. Askerlerin koruması eşliğinde yurtlarından sürülen Ermeniler, sürgün sırasında yiyecek ve su sıkıntısı yaşadı; ayrıca çeşitli raporlara göre zaman zaman soygun, tecavüz ve katliamlara maruz kaldı. Dünya genelindeki Ermeni diasporası, genel anlamda Ermeni Kırımı'nın doğrudan bir sonucu olarak ortaya çıktı.

Raphael Lemkin, resmî otoritelerin sistematik ve kasıtlı katliamlarını tanımlamak için 1943'te ürettiği "genocide" yani "soykırım" sözcüğünü Ermeni katliamları için de kullandı. Yapılan katliamların Ermenileri ortadan kaldırmak için düzenli bir şekilde gerçekleştiğini öne süren bazı tarihçiler, ölümleri ilk modern soykırımlardan biri olarak kabul etti. Ermeni Kırımı ayrıca Holokost'tan sonra soykırım olarak tanımlanan katliamlar arasında üzerinde en çok araştırma yapılan ikinci katliam oldu.

Osmanlı İmparatorluğu'nun ardıl devleti olan Türkiye Cumhuriyeti, "soykırım" sözcüğünün Osmanlı yönetiminin son yıllarında gerçekleşen toplu katliamları tanımlamak için doğru terim olmadığını belirterek sözcüğü kullanmayı reddeder. Son yıllarda ülke, katliamların soykırım olarak tanınmasına yönelik çağrılarla tekrar karşı karşıya kaldı. Günümüz itibarıyla 29 ülke toplu katliamları resmen soykırım şeklinde tanımlar ve bu görüş çeşitli soykırım araştırmacıları tarafından da paylaşılır.

Albert Malet'e göre, Osmanlı İmparatorluğu, bünyesinde bulunan gayrimüslim halka dini özellikleri doğrultusunda “millet” olarak kendi kendilerini yönetme hakkını " Tam Muhtariyetlik " olarak tanır; bir diğer deyişle, imparatorluktaki Müslümanların dışındaki toplulukların büyük çoğunluğunu oluşturan Yahudiler, Ermeniler ve Rumlar kendi dinî yöneticilerinin idaresinde kalmışlardır. Türkler diğer imparatorluklarda olduğu gibi aynı dinden olanların mahallî teşkilatlarına kendi kendilerini yönetme hakkı tanıyarak yalnızca hepsini aynı devlet çatısı altında birleştirirler.


Ermeni faciası döneminde Osmanlı meclisi çok uluslu bir meclistir. Türk mebusların yanı sıra, parlemanterler arasında 11 Ermeni mebus bulunuyordur, bunlar: Stepan Çıracıyan, Ohannes Vartkes Efendi, Artin Boşgezenyan, Bedros Hallaçyan, Kirkor Zöhrap Efendi, Onnik İhsan, Karabet Tomayan, Matyos Nalbantyan, Agop Hırlakyan, Kegam Dergarabedyan ve Dikran Barsamyan'dır. 19. yüzyılda toplam 33 Ermeni mebus Meclis-i Mebusan'da hizmette bulunmuştur.

Taner Akçam'a göre, Doğu Anadolu üzerindeki Ermeni talepleri 1870'lerden sonra Osmanlı Devleti için siyasi bir sorun oluşturur. Sosyal Demokrat Hınçak Partisi üyelerinin girişimleriyle gerçekleşen 20 Haziran 1890'daki Erzurum İsyanı ve 15 Temmuz'da İstanbul'daki Kumkapı Nümayişi ile ilk Ermeni-Türk çatışmaları başlar. Bu ilk olaylarda iki taraftan toplam 10 kişi ölür. Bu olaylarda yer alan Ermenilerin Batı ülkelerinin baskısı üzerine hafif cezalar almaları veya hiç cezalandırılmamaları, ilerleyen dönemde daha fazla olayın çıkması yönünde etkili olacaktır. 1891 yılında II. Abdülhamid olaylara karışan Ermeniler için bir af çıkarır, ancak bu af daha sonraki olayları durduramaz. 1892-1893 yıllarında Kayseri, Yozgat, Çorum ve Merzifon'da olaylar yaşanır. Hınçak ve Taşnaksutün gibi Ermeni militan örgütleri 1894'ten itibaren bazı tedhiş eylemlerine girişirler. 1895'te Ermenilerin ayaklanma teşebbüsü sertlikle bastırılır. 1894 yılında Sason İsyanı, Bâb-ı Âli Gösterisi ve Zeytun İsyanı gerçekleşir. 1896 yılında Osmanlı Bankası Ermeniler tarafından basılır ve işgal edilir. 1896 yılında Van İsyanı, 1903'te ise İkinci Sason İsyanı gerçekleşir. 21 Temmuz 1905'te Ermeni suikastçiler II. Abdülhamid'e suikast düzenlerler, ancak başarılı olamazlar.

1907 yılı sonunda Paris’te tüm muhalif gruplar ve Ermeni Devrimci Federasyonu (Taşnaksutün)'un katılımı ile Ahmet Rıza, Prens Sabahaddin ve Malumyan’ın ortak başkanlığında II. Jön Türk Kongresi düzenlenir. Bu sefer "dış müdahale" konusu ortaya atılmayıp, üç gün süren kongre çalışmaları 29 Aralık'ta tamamlanarak bir bildirge yayımlanır. Bu beyannameyle katılımcıların Abdülhamid'i tahttan inmeye zorlamak ve parlamenter bir yönetimin kurulması etrafında birleştikleri duyurulur. 1909'daki Adana Katliamı'nda çok sayıda sivil Ermeni hayatını kaybeder.

Bâb-ı Âli Baskını ile Osmanlı İmparatorluğu'nda Ermeni tehcirinin arefesinde 23 Ocak 1913 günü Enver Bey ve Talat Bey'in başını çektiği İttihat ve Terakki üyelerince hükûmet binası Bâb-ı Âli basılır ve gerçekleştirilen bu askerî darbe nihayetinde Paşalar iktidarı ele geçirirler. Bu baskın sırasında Harbiye Nazırı Nâzım Paşa öldürülür, Sadrazam Kâmil Paşa'ya zorla istifası imzalattırılır. Böylece, bu darbe sonrasında iktidar İttihat ve Terakki'nin eline geçer.

I. Dünya Savaşı başlangıcında iktidar