n Anadolu Efes'yı yenerek, tarihinde ilk kez kazandığı Cumhurbaşkanlığı Kupası kadrosunda yer aldı. Beşiktaş'la, TBL, EuroLeague ve Türkiye Kupası ile birlikte 3 kulvarda mücadele etti.

2013-14 sezonu öncesinde, geçen senenin TBL finalisti ve bu sezon EuroLeague ön elemesinde Euroleague'e yükselmek için çaba gösterecek olan, Banvit'le 1+1 yıllık anlaşma sağladı.






The Who

The Who 1960 ve 1970’lerin en önemli İngiliz Rock gruplarından biridir. İlk başlarda onlara ’’Radau-Combo’’ denilirdi. Müzikleri ve sahne gösterileriyle bu İngiliz dörtlüsü Beatles'a ve Rolling Stones’a benzetilirdi.

Asıl ünlerini Tommy ve Quadrophenia albümleri ile yapmışlar ve tüm dünyada tanınır duruma gelmişlerdir . Keith Moon (1978) ve John Entwistle'in (2002) ölümünden sonra günümüzde dahi aktif olan grup, gitarist Pete Townshend ve solist Roger Daltrey ile yoluna devam etmektedir.

1959 yılında Roger Daltrey solo gitarist olarak kuzey batı Londrada "The Detours" adlı okul grubunu kurar. 1961-1962 yılları arasında, sırasıyla basçı "John Entwistle" ve gitarcı "Pete Townshend" gruba katılır. Şubat 1964’de aynı ismi taşıyan bir grubun daha var olması nedeniyle, isimlerini "The Who" olarak değiştirirler. Bir süre sonra davulcu "Keith Moon", gruba katılır. Bu gruptan çok etkilenen "PR-Menajer Peter Meaden", grubun ismini "The High Numbers" olarak yeniler ve 1964 yılında ilk şarkıları ""I'm The Face/Zoot Suit""'i bestelerler. Ancak grup, "Kit Lambert" ve "Chris Stamp", menajerliklerini üstlenene kadar başarısız kalır.

İlk ilgiyi, çıktıkları televizyon programında enstrümanlarını parçalamaları ile görürler. "I Can't Explain" adlı şarkıları, 1965 yılında, Britanya "Single-Charts" listesinde 8. ve sonraki parçaları "Anyway, Anyhow, Anywhere" 10. sıraya kadar yükselir.

"The Who" grubu olarak ilk albümleri "My Generation" aynı yılın Aralık ayında piyasaya çıkmıştı. Parçalar, İngiliz gençlerinde pozitif rezonanslar sağlamıştı. Kulüplerde, sürekli olarak "My Generation" çalınıyordu. İngiliz gençlerinin birçoğu onları idolleri olarak görmeye başlamıştı

"My Generation", "Substitute", "I'm A Boy", "The Kids Are Alright", "Happy Jack")gibi art arda gelen hitlerle birlikte "The Who" grubu "Sgt. Pepper's", "Beatles", "Their Satanic Majesties Request", "Rolling Stones" ile eşdeğerde görülmeye başlamışlardı. Ardından yeni albümleri "The Who Sell Out"’u çıkarttılar. Grubun müzikal başarılarının yanı sıra sahneye çıkışlarında parçaladıkları enstrumanları yüzünden bir finansal çöküntüye uğramışlardı. Kasım 1966 yılında Almanya'nın Köln şehrinde "Lords" grubu ile çıktıkları konserde, 5 şarkıdan sonra sahneyi parçalamışlardı.

Aynı zamanlarda "Keith Moon" ve "John Entwistle"’nin "Jimmy Page" ile bir grup kurmak istedikleri dedikodusu çıkmıştı. Birkaç provadan sonra bunun gerçekleşemeyeceği anlaşıldı. Keith Moon'a göre Jimmy Page ile bir grup kurmak, "uçan bir geminin düşmesinden farksiz olurdu." Bunun üzerine "Jimmy Page" grubunu başka müzisyenler ile kurmak zorunda kalmıştı; ("The Band Will Go Over Like a Lead Zeppelin".) Bir müddet sonra bu ismin bir kısmı atılmış ve grubun ismi "Led Zeppelin" olarak kısaltılmıştı, ki bilindiği gibi tarihe geçmiş en yetkin "Rock" gruplarından biridir.

Grubun şarkıları CSI dizi serisinde başlangıç müziği olarak kullanılmıştır.





Ak Şeytan

Ak Şeytan ("The White Divel - The Tragedy of Paolo Giordano Ursini, Duke of Brachiano with the Life and Death of Vittoria Corombona the Famous Venetian Curtizan"), İngiliz oyun yazarı John Webster'ın 1612'de yazdığı intikam trajedisidir. Beş perdeden oluşan oyun, Webster'in tek başına yazdığı ilk trajedidir.

Jakobyen dönemde yazılan en sansasyonel ve dehşet verici intikam trajedilerinden bir olarak nitelendirilen "Ak Şeytan" aslında derlenmesinden 27 yıl önce İtalya'da yaşanmış gerçek bir olayı, 22 Aralık 1585'de Padova'da gerçekleşmiş olan Vittoria Accoramboni cinayetini temel alır. 
Ancak, drama profesörü John Russell Brown'a göre Webster olayın tarihsel doğruluğundan çok kendi dönemindeki İngiltere'nin siyasal ve ahlaki durumunu anlatmakla ilgileniyordu.

"Ak Şeytan" (The White Devil) adını popüler bir İngiliz atasözü olan "ak şeytan kara şeytandan daha kötüdür" deyişinden alır. Oyun insanların gerçekliği ve onların kendini iyi ve saf "white" (ak) olarak tanımlaması arasındaki farka odaklanır.

İlk baskısı tek perden oluşuna "Ak Şeytan" daha sonra beş perdeye ayrıldı ve oyunun beşinci perdesi diğerlerine oranla iki kat daha uzundur.

Bugün genel olarak beğenilen oyun ilk sahnelendiğinde pek başarılı olamadı. Webster, oyunun kışın en durgun zamanında sahnelendiğinden, tiyatronun kalitesizliğinden ve "cahil eşekler" olarak nitelendirdiği izleyicilerden şikayet etti. Ve doğrusu oyunun karmaşıklığı, pişkinliği ve hicvi ilk kez sahnelendiği Red Bull Theatre'daki Queen Anne's Men'in repertuvarı ile pek uygunluk göstermiyordu.

Oyunun başarısızlığından yakınan Webster yine de "Ak Şeytan"'ın son sayfasına düştüğü notla oyuncuların becerisini özellikle de, büyük ihtimalle Falmineo'yu (Perkins'in hangi karakteri canlandırdığı tam olarak net değildir) canlandıran, Richard Perkins'in performansını övmüştü. Webster'ın notta "Özellikle dostum üstad Perkins'in beğenilen gayretini hatırlamalıyım ve oyunu başından sonuna kadar süsleyen performansının değerini kabul etmeliyim" yazmıştı.

Oyun 1630'da Cockpit Theatre'daki Queen Henrietta's Men tarafından başarılı bir şekilde canlandırıldı ve 1631'de yeniden yayımlandı. Ardından 1672'ye kadar oyunun üç yeni baskısı çıkmış oldu. 1707'de Nahum Tate Webster'ın oyununun bir adaptasyonunu "Injured Love" ismiyle yayımladı.

Webster'ın oyunu temel olarak intikam trajedisi olarak nitelendirilse de Webster'ın oyundaki amacı tam olarak açık değildir. Oyundaki bir başka özellik ise ortaçağda sık kullanılan sözsüz oyun (dumb show) geleneğinden faydalanılmasıdır. "Ak Şeytan"'da dolaylı anlatım yoktur, kötüler oldukça açık bir şekilde seyirciye sunulur.


Kont Lodovico ahlaksızlığı ve cinayet yüzünden Roma'dan sürgün edilmiştir. Arkadaşları onun bu durumunu ortadan kaldırmak için çalışmaya söz verirler.

Brachiano Dükü, Venedikli soylu ama fakirleşmiş bir aileden gelen Vittoria Corombona'ya şiddetli bir şekilde tutulur. Ancak Dük ve Vittorio zaten başkalarıyla evlidir. Brachiano'nun yanında sekreter olan, Vittoria'nın erkek kardeşi Flamineo kariyerinde ilerlemek umuduyla Dük ve Vittoria'yı bir araya getirmeyi planlamaktadır. Plan Dükün karısı İsabella tarafından erkek kardeşi ve Kardinal Monticelso'nun da yardımı ile engellenir. İsabella'nın erkek kardeşi ve Kardinal, Brachiano'nun sadakatsizliği ile ilgili dedikodular yüzünden öfkelidirler ve onu olayın ortaya çıkaması için cesaretlendirmeye girişirler, ancak bundan önce Dük ve Flamineo, İsabella ve Vittoria'nın kocasının öldürülmesini kararlaştırmışlardır.

Vittoria kocasının cinayeti yüzünden yargılanır, aleyhinde hiçbir somut delil olmamasına rağmen Kardinal tarafından suçlanır ve pişman fahişlerin gönderildiği bir manastıra hapsedilir. Flamineo olaydan sıyrılmak için delilik numarası yapar. Sürgündeki Kont Lodovico affedilir ve Roma'ya geri döner. İsabella ile olan gizli aşkını itiraf etmiştir. Kont, İsabella'nın intikamını almak için yemin eder bu arada İsabella'nın kardeşi Francisco da intikam planları kurmaya başlamıştır. Gerçek hikâyede Francisco de Medici'nin rolünün sınırlı olmasına rağmen Webster muhtemelen oyundaki intikam ögesini kuvvetlendirmek ve iki grup arasında bir bağlantı sağlamak amacıyla Francisco'nun oyundaki etkisini büyütmeyi tercih etti. Francisco Brachiano'nun ellerine düşen Vittoria'ya bir aşk mektubu yazar. Kıskançlığını körükleyen bu olay onu Vittoria ile birlikte kaçmaya iter. Kardinal Monticelso, papa seçilir, ve ilk işi olarak da Vittoria ve Brachiano'yu aforoz eder.

Vittoria ve Brachiano Padova'da evlenirler. Burada üç gizemli yabancı gelir ve Brachiano'nun hizmetine girerler. İsabella'nın intikamını almak isteyen bu üç yabancı Mulinassar isimli bir Kuzey Afrikalı kılığındaki Francisco, kapusen rahibi kılığındaki Lodovico ve Gasparo'dur. Onlar Brachiano'yu zehirleyerek intikama başlarlar. Brachiano ölürken Lodovico ve Gasparo ona kendilerini gösterirler. Bu esnada başka bir yerde de Flamineo kardeşi Marcello'yu annelerinin gözü önünde öldürür. Gerçekte ise kardeşlerin ikisi de intikamcılar tarafından öldürülmüşlerdir.

1558'de Paolo Giordano, meşhur Medici ailesinden Büyük Dük I. Casimo'nun kızı Isabella de' Medici ile evlendi. 16 Temmuz 1576'da İsabella, Orsini'nin nadir ziyaretlerinin biri esnasında öldü veya öldürüldü. Cinayet büyük ihtimalle İsabella'nın sadakatsizliği yüzünden gerçekleşti: İtalya'da "delitto d 'onorede" olarak bilinen bu olay o dönem için meşru bir durum olarak görülürdü ve öldüren kişi yasa ile affediliyordu. Gerçek yaşamda kocasından ayrı yaşayan ve bir aşığı olan Isabella, Webster'in oyununda kocasına çok düşkün bir kadın olarak resmedilir.

Vittoria Accoramboni 15 Şubat 1557'de Gubbio'da asil bir ailenin onuncu çocuğu olarak doğdu. İnceliği ve nadir bulunan güzelliği ile Vittoria Roma sosyetesinin favori leydilerinden biri olmuştu. Birçok evlenme teklifini geri çevirdikten sonra onaltı yaşındayken babasının da zorlamasıyla hiçbir pozisyonu olmayan ancak kardinal Felice Peretti di Montalto'nun (oyunda Monticelso) yeğeni olan Francesco Mignucci ile evlendi. 1583'de Giordiano kendisinden yirmiyedi yaş küçük olan Vittoria Accoramboni'yi görüp aşık oldu. Kardinal di Montalto'nun gelecekte yükselebileceğini önceden göremeyen Vittoria'nın annesi de kızının Orsini ile birleşmesini istiyordu. Bir gün Francesco Mignucci kayın biraderlerinin birinden yardım çağrısı aldı: Francesco yardıma gittiği sırada Monte Cavallo yakınlarında pusuya düşürülüp öldürüldü. Webster, Vittoria'nın kocası Perretti'yi (oyunda Camillo'dur) neredeyse Vittoria'ya onu aldatması için bir bahane verecek şekilde sorumsuz yaşlı bir adam şekline sokarak onun gerçekte çok genç olduğunu göz ardı eder. Cenazeden birkaç gün sonra Vittoria Accoramboni ve annesi Roma'yı terk edip Paolo Giorda