ren Joker, herkesin kötü bir günde zıvanadan çıkabileceğini göstermek için Gordon'a işkence yapar. İlk önce Gordon'un evine giren Joker, müfettişin kızı Barbara'yı tabancayla vurup kötürüm bırakır. Gordon'u kaçırıp hem fiziksel hem de psikolojik olarak işkence eder. Sonunda da Batman ile bir sirkte karşılaşır. Burada Batman'e romana isim veren fıkrayı anlatır."

Barbara Gordon
"Batgirl olarak, Gotham şehrinde suç ile savaşan Batman'e yardım eden Barbara, babası James Gordon ile evde otururken zili çalan kapıyı açar ve hayatının geri kalan tüm kısmı değişir. Gordon'u delirtmeye çalışan Joker, Barbara'yı vurur ve kötürüm bırakır. Joker'in adamları müfettişi kaçırırken, kendi de Barbara'nın çıplak resimlerini çeker. Acı içinde kalan Barbara hastaneye götürülür. Durumdan haberdar olan Batman, Barbara'ya intikam sözü verir."

"Barbara Gordon, bu çizgi romanda başına gelenlerden sonra DC Comics kahramanlarına teknolojik yardım sağlamaya başlamıştır."

James Gordon
"Gotham şehrinde suçu yok etmek adına Batman ile işbirliği yapan müfettiş James Gordon, kötü bir gün geçiren herkesin delirebileceğini göstermek için uğraşan Joker'in işkencelerine maruz kalır. Joker ilk önce Gordon'un evine istenmeden girer ve Barbara'yı vurur. James Gordon götürülürken Joker de müfettişin kızının çıplak fotoğraflarını çeker. Asıl ikence ise Joker'in yerinde başlar. Burada Gordon'u yarı çıplak halde öldüresiye döver ve ona zorla kızının çıplak fotoğraflarını gösterir."

"Gordon'un akıl sağlını bozmaya çalışan Joker onu geri gönderir ve Batman'e bir sirkte buluşmayı teklif eder. Müfettiş James Gordon da acil olarak hastaneye kaldırılır."

Genel temada, çevresindekilerin Joker'e davranışları onun kötü yola sapmasının sebeplerinden biridir. Yaşadığı olaylar onu hep bu tarafa doğru iter. Makül davranmaya çalışan Joker, en sonunda karısının ve çocuğunun ölümü ile delirir.

Başka bir temada Batman, Joker ile benzerlikleri olduğunu fark ettiğinde, kendisisinin de delirmiş suçlulardan biri olabileceği ihtimalinden endişe eder. Alan Moore bir görüşmesinde temayı şöyle özetlemiştir:""Psikolojik olarak Batman ve Joker, birbirlerinin aynı kişilerdir.""

Eleştirmen Geoff Kluck da:""Batman ve Joker, her ikisi de hayatlarını değiştiren trajediler yaşadılar. Batman trajediyi ifade ederken, Joker gülünçlüğü yansıtır."".

Joker, Batman'in neden yarasa gibi giyindiğinin cevabıdır: suçlular ile kavga etmek için ("Sen de benim gibi bir trajedi yaşadın. Aynı benim gibisin. Yoksa neden uçan bir sıçan gibi giyinecektin?") Joker'in, Batman tarafından kendine yardım eli uzandığında yapacak bir şeyi yoktur, sadece histerik olarak güler.

Ayrıca hikâye de bazen anlatıcı olan Joker, aslında güvenilmez bir anlatıcıdır ("Bazen böyle hatırlıyorum, bazen başka şekilde. Eğer bir hayatım olacaksa çoktan seçmelisini tercih ederim!"). Kendi belirsizliğini itiraf eden Joker, şehre şiddeti getiren acımasız bir komedyendir.

"Killing Joke", seri olmamasına rağmen DC evrenine birçok yenilik kazandırdı. Bunlardan en önemlisi, Joker'in Barbara Gordon'u kötürüm bırakarak Batgirl'in kariyerini bitirmesiydi.

IGN'in çizgi roman eleştirmeni Hilary Goldstein ""Bu en iyi Joker hikâyesi. Moore daha çok diyaloglara önem veren hikâyesi birçok kez taklit edilecek ama asla dengi bulunamayacak."" diye yazdı. "Killing Joke" romanı, Frank Miller'in "" ve "The Dark Knight Returns" isimli çizgi romanlarına esin kaynağı oldu.

James Donnely, eseri "20. yüzyılın en büyük çizgi romanlarından biri" olarak lanse etti. About.com sitesinden Aaron Albert de Moore ve Bolland'ın işini övdü. ComicMix'den Van Jensen romanı "realist ve tamamen tüyler ürpertici" bulduğunu söyleyen Jensen, eseri okurken birçok kez şaşırdığını belirtti. B.L. Wooldridge ""İnanılmaz bir hikâye. Yazar Moore ve çizer Bolland saygı uyandırıyorlar."" diye görüş bildirdi.

Andy Shaw hikâyenin mükemmel işlediğini, "Killing Joke"'un, Joker'in kesin hikâyesi olduğunu belirtti.

Popülaritesine rağmen, Moore kitabın yanlış değerlendirildiğini söyledi. Ayrıca kitap hakkında ""Ben Killing Joke'un iyi bir kitap olduğunu düşünmüyorum. İlginç olan herhangi bir şey demiyor."" diyerek eseri pek beğenmediğini söyledi.

"Killing Joke" romanının üzerinde Batman için büyük iz bıraktığını söyleyen Tim Burton (1989 ve 1992 yılları yapımı Batman filmlerini yönetti): ""Asla büyük bir çizgi roman fanatiği olmadım. Ama Batman ve Joker'i çok severim. Benim favori çizgi romanım Killing Joke'tur. Çünkü mizahi bir yönü de vardır.

Yönetmen Christopher Nolan, 2008 yılı yapımı Kara Şövalye filmindeki Heath Ledger'in canlandırdığı Joker karakterini senaryoda yaratırken "Killing Joke" 'tan esin aldı. Her iki eserde de karakterin kökeni tam olarak belli değildi. Ayrıca romanda James Gordon'a işkence yapan Joker, film de ise Harvey Dent'e eziyet etti.

"Mortal Kombat vs DC Universe" adlı bilgisayar oyunundaki Joker karakteri "Killing Joke" 'tan esinlenerek yaratıldı..

Alan Moore hikâyeyi, Detective Comics'in "Red Hood'un Gizemi" adlı 1951 yılında çıkan hikâyesini taslak alarak başladı. Başka bir kaynak ta "Batman: Black & White" adlı sayıydı. Paul Dini ve Alex Ross'un hikâyesinde Joker, değişime uğramadan önce profesyonel bir gangster olarak resmedildi.

Bir hikâyede de (Batman: Legends of the Dark Knight) Red Hood adlı suçlu Batman tarafından kimyasal maddelerin olduğu kazana düşürüldü ve değişim geçirdi. Bu hikâye 2005 yılında çıkan "Batman: Gülen Adam adlı hikâyede de kullanıldı.

"Batman: Gotham Knights" isimli öyküde olaylar Riddler olarak bilinen üçüncü şahıs Edward Nygma'nın ağzından anlatıldı. Burada Joker'in ismi Jack iken, "Killing Joke"'ta isim verilmedi.

2008 yılının Mart ayında Brian Bolland tarafından yeniden renklendirilerek satışa çıkarıldı. Burada flashback sahneleri siyah-beyaz renklere büründürüldü. About.com sitesinden Aaron Albert'e göre geçişler daha da akışkanlaştırıldı. ComicMix'ten Van Jensen da kitaba incelik verdiğini yazmıştır.

Ayrıca orijinal baskının kapağında yer alan balondaki "GÜLÜMSE" yazı sonuna ünlem işareti eklenerek "GÜLÜMSE!" olmuştur.





AFI'nın 100 Yılı... 100 Yıldız

AFI'nin 100 Yılı... 100 Yıldız, AFI 100 Yıl... serisi'nin bir parçası olan ve Amerikan sinemasının önde gelen 50 yıldızının sıralandığı bir listedir. Liste Amerikan Film Enstitüsü ("American Film Institute") tarafından 16 Haziran 1999'da açıklandı. Listeyi Shirley Temple Black özel bir CBS yayınında sundu.

AFI'nin kurallarına göre, listeye girecek yıldızların ilk filmlerinde 1950'den önce oynamış olması ya da 1950'den sonra oynayanların listenin oluşturulmasından önce ölmüş olması gerekir. Shirley Maclaine, Jack Lemmon, Clint Eastwood, Paul Newman gibi oyuncuların aday olamama nedeni budur.

Aynı nedenle liste ağırlıklı olarak Klasik Hollywood sineması oyuncularından oluşur; günümüz oyuncularının çoğu listede yer almamıştır. Aşağıdaki listeden 2011'in Nisan ayı itibarıyla hayatta olanlar Kirk Douglas, Sidney Poitier, Shirley Temple, Lauren Bacall ve Sophia Loren'dir. Liste tamamlandığı sırada Marlon Brando, Gregory Peck ve Katharine Hepburn de henüz hayattaydı. Listede, James Dean kariyeri 1950'den sonra başlamış tek oyuncudur.





Barbara Stanwyck

Barbara Stanwyck (d. 16 Temmuz 1907 - ö. 20 Ocak 1990), Klasik Hollywood döneminin önde gelen sinema ve TV yıldızlarından olan ABD'li oyuncu. 60 yıllık kariyeri boyunca çok yönlü ve mükemmel bir oyuncu olarak tanındı ve Cecil B. DeMille, Fritz Lang ve Frank Capra gibi yönetmenlerin favorileri arasında yer aldı.

Kısa süren tiyatro oyunculuğunun ardından, Hollywood'da 38 yılda 80 film yaptı. Ardından kariyerine TV dizi ve şovlarıyla devam etti.

Stanwyck Akademi Ödülleri'ne dört defa aday oldu, üç Emmy ve bir Altın Küre Ödülü kazandı. Motion Picture Academy, Film Society of Lincoln Center, Altın Küre Ödülleri, Los Angeles Film Critics Association (Los Angeles Eleştirmenler Birliği) ve Screen Actors Guild'den yaşam boyu başarı ödülleri aldı, ayrıca Hollywood Walk of Fame'de bir yıldızı bulunmaktadır. Oyuncu AFI's 100 Years... 100 Stars listesinde on birinci sırada yer aldı.




Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı

Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı () Almanya Federal Cumhuriyeti'nin en yüksek dereceli nişanıdır. Nişan siyasi, ekonomik, kültürel, manevi ve fahri alanlardaki başarılardan dolayı verilmektedir.

Bremen ve Hamburg dışındaki tüm federe eyaletlerin kendilerine ait liyakat nişanları vardır.


Federal Liyakat Nişanı verilmesi kararı 7 Eylül 1951 tarihinde o zamanki Cumhurbaşkanı Theodor Heuss tarafından alındı.
Federal Liyakat Nişanı uluslararası normlara göre üç kategoride (Liyakat Nişanı, Büyük Liyakat Nişanı, Büyük Nişan) ve 8 dereceli olarak verilmekteydi. En yüksek basamak olan Özel Dereceli Büyük Nişan, devlet adamlarına verilmek üzere hazırlanmıştı.
1951 yılında aşağıdaki 6 dereceli düzenleme planlanmıştı:

İlk Liyakat Nişanı 19 Eylül 1951 tarihinde Nentershausen'den madenci Franz Brandl'a Theodor Heuss tarafından verildi.

1952 yılında bazı yenilikler getirildi: İlk olarak aynı kurumda 50 yıl çalışmış olan işçi ve memurlara verilmek üzere özel bir Liyakat Nişanı uygulamaya konuldu. 1966 yılında bu uygulama kaldırıldı. Bir de Yıldızlı Büyük Federal Liyakat Nişanı, Yıldızlı Büyük Federal Liyakat Nişanı ve Yıldızlı ve Omuzdan Bantlı Federal Liyakat Nişanı şeklinde olmak üzere ikiye bölünerek sunulmaya başlandı.

1955 yılında en alt derece olarak Liyakat Nişanı devreye sokuldu ve en üst derece olarak da zaten 1953 yılından bu yana verilen Özel Derecede Büyük Nişan listeye kondu.

Ekim 2006'da Federal Cumhurbaşkanı Horst Köhler kadınlar için %30'luk bir kota uygulamasını (Quotenregelung) devreye soktu. Buna göre Başbakanlık'ın vereceği öneri listeleri, eğer Liyakat Nişanı alacak 10 kişinin içinden 3 kişi kadın olursa ancak kabul edilebilecektir.

Madalyalar her yıl verilen teklifler üzerine birkaç bin kişiye verilmektedir. Ekim 2005 tarihine kadar yaklaşık 210.00 kez verilmiştir. 2006 yılında 2.312 kişiye madalya verildi. Genelde ilk vermelerde en fazla 2. Sınıf (Bantlı Liyakat Nişanı)