Erwin Rommel), 19 General, 26 Albay, 2 Büyükelçi, 7 Diplomat, bir Bakan, 3 Müsteşar, Reichskriminalpolizei Başkanı, Staat Başkanları (Oberpräsident), Emniyet müdürleri (Polizeipräsident ve Land Başkanları (Regierungspräsident) da vardı.

William Shirer'e göre en azından 7.000 kişi Gestapo tarafından yakalanmış ve "Fuerhrer Conferences on Naval Affairs"ndaki kayıtlarına göre 4.980 kişi idam edilmiştir..



























Austen Henry Layard

Austen Henry Layard (5 Mart 1817 – 5 Mart 1894) bir Britanyalı gezgin, arkeolog, çivi yazısı uzmanı, sanat tarihçisi, teknik ressam, koleksiyoncu, yazar ve diplomattı. En meşhur çalışması Nimrud kentinde yaptığı kazılardır. Paris'de doğmuştur.

Layard 1839 yılında başladığı ve Seylan'a kadar gideceği Asya gezisini İran'da noktalayıp bu ülkede bir süre gezindi. 1842'de İstanbul'a geçti ve 1845'de Musul bölgesine gidene kadar Osmanlı Balkan topraklarında çeşitli gayrıresmi diplomatik çalışmalar yaptı.

Layard Musul bölgesinde Koyuncuk (Ninova) ve Nimrud'da kazılar yaptı ve 1848 yılına kadar burada kalarak bölgenin yerel halklarını inceledi. İngiltere'ye dönüşünde 2 ciltlik "Nineveh and its Remains: with an Account of a Visit to tile Chaldaean Christians of Kurdistan, and the Yezidis, or Devil-worshippers; and an Inquiry into the Manners and Arts of the Ancient Assyrians" (Nineveh ve Kalıntıları: Kürdistan'ın Keldani Hristiyanları'na bir ziyaretin kayıtları ve Yezidiler ya da Şeytan'a tapanlar; Eski Asurlular'ın gelenek ve sanatları hakkında araştırma) adlı bu gözlem ve çalışmalarını anlattığı kitabını yayınladı.

1849 yılında İstanbul'a dönen Layard Britanya Büyükelçiliği'nde ateşe olarak görev yaptı. Bu dönemde güney Mezopotamya ve Babil bölgesinde çalışmalar yaptı. 1852 yılında İngiltere'ye döndü ve 1869 yılına kadar parlamentoda ve çeşitli devlet görevlerinde bulundu.

1877 yılında tekrar İstanbul'a döndü ve 1880 yılına kadar Britanya'nın Osmanlı büyükelçisi olarak görev yaptı. 1894 yılında Londra'da vefat eden Layard hayatının İstanbul'dan döndükten sonraki bölümününün büyük kısmını Venedik'te geçirdi.






Fethi Altay

Fethi Altay, ("d. 1890 Elâzığ - ö 27 Eylül 1968") Türk 5 ve 6. dönem milletvekili, eğitmen, denetçi, kontrolör ve şeftir.

Babasının adı Hacı Ahmet olan Altay, ilk ve lise öğrenimini Elazığ'da tamamladı. Ardından İstanbul Ulumu Âliyye-i Ticariyye Mektebi'nde eğitim gördü ve mezun oldu. Altay, Elazığ Maarif Müfettişliği Katipliği, Elazığ Askeri Rüşdiye Lisan-ı Osmani öğretmeni, müdür muavini ve eşya ziraat dersleri öğretmeni, Elazığ ibtidaiye başöğretmeni, İspirto ve ispirtolu içkiler inhisarı muhasebe şubesi hesap memuru, Elazığ iktisat bankası müdürü, Ziraat Bankası muhasebe şefi ve Bolu şubesi müdürü, 5. ve 6. Dönem Elazığ milletvekilliği, Belediye bankası kontrolörlüğü, Türkiye Zirai Donatım Kurumu Şubeler müdürlüğü bölge şefliği, Ticaret işleri müdürü ve Merkez kontrolörlüğü, İşçi sigortaları kurumu denetçiliği görevlerinde bulunmuştur.

19 Eylül 1952 yılında emekliye ayrılmış ve 27 Eylül 1968 tarihinde vefat etmiştir.




1991 Madrid Konferansı

İspanya hükümetinin ev sahipliğini üstlendiği, ABD ve SSCB tarafından desteklenen Madrid Konferansı 30 Ekim 1991 tarihinde başlamış ve üç gün sürmüştür. Konferansın amacı İsrail ile Filistin ve Suriye, Lübnan ve Ürdün'ün de içinde bulunduğu Arap ülkeleriyle bir barış süreci başlatabilmekti. Körfez Savaşı'nın hemen ardından bir araya gelen ABD Başkanı George H.W. Bush ve Dışişleri Bakanı James Baker Sovyetler Birliği'ni de yanlarına alarak İsrail, Suriye, Lübnan, Ürdün ve Filistin'i Madrid Konferansı'na çağırmışlardır.

İsrail'in itirazları nedeniyle Filistin tarafı konferansa Ürdünlülerden oluşan ortak bir delegasyonla katılmaktaydı. Ne var ki, delegasyonun Tunus'taki PLO yöneticileriyle sık sık görüşmesi bu kurumun Faysal Husseini adındaki bir görevliyi konferansı izlemek üzere yetkili kılmasıyla sonuçlanmıştır.

Konferansın amacı katılımcılar arasındaki sorunların tartışılabileceği açık bir ortam hazırlamaktı. Konferansın herhangi bir yaptırımı bulunmuyordu. İki tarafı doğrudan ilgilendiren sorunların ele alınmasıyla başlayan konferans daha sonra çok taraflı sorunlara eğildi. Suriyeli ve Lübnanlı temsilciler ortak bir strateji izleme kararı verdiler.

İsrail ve komşu devletler (Mısır dışında) arasındaki ilk ikili görüşmeler üç Arap devleti ile İsrail arasında bir anlaşmaya varılması yönünde ilerlerken Filistin ve İsrail arasındaki sorun iki aşamada tartışılmaktaydı. Bunlardan ilki Filistin'in kendi kendini yönetme hakkı, ikincisi ise kalıcı barışın sağlanması konusuydu (Bu plan, Oslo Barışı'nda aynen yinelenmiştir). 3 Kasım 1991'de Madrid'de başlayan görüşmeler 9 Aralık 1991 ile 24 Ocak 1994 tarihleri arasında Washington'da yapılan temaslarla sürmüştür.

Görüşülmeye 28 Ocak 1992 tarihinde başlanan çok taraflı sorunlar su, çevre, silah denetimi, göçmenler ve ekonomik kalkınma başlıklarında toplanmıştır. Kasım 1993'e dek süren görüşmeler Orta Doğu'nun yanı sıra birçok Avrupa başkentinde de yapılmıştır. İsrail, Batı Yakası ve Gazze dışından gelen temsilcilerin varlığını neden göstererek göçmenler ve ekonomi konusundaki toplantılara başlarda katılmak istememiştir. Suriye ve Lübnan ise iki taraflı sorunlar çözümlenmeden çok taraflı sorunlar üzerine konuşmak istemediklerini bildirmişlerdir.

Çok taraflı sorunlarla ilgili görüşmeler birkaç yıllık aksamanın ardından 31 Ocak 2000'de yeniden başlamıştır. Moskova'da yapılan ve İdari Kurul tarafından düzenlenen toplantıları çeşitli çalışma grubu toplantıları izlemiştir.

İsrail ile Ürdün arasındaki görüşmeler 1994 tarihli bir anlaşmaya doğru evrilmiş ancak aynı başarı İsrail-Suriye görüşmelerinde elde edilememiştir.

İsrail ile Filistin arasındaki ikili görüşmeler kapalı kapılar ardına taşınmış (İsrail yasalarına aykırı biçimde), 9 ve 10 Eylül 1993 tarihli karşılıklı mektuplar ve bunu izleyen Oslo Barışı iki tarafı da çözüme bir adım daha yaklaştırmıştır. Bu anlaşmanın getirdiği hükümlerin Filistinlilerin Madrid'de geri çevirdiklerine olan benzerliği ilgi çekicidir.

İsrail, konferansın yararlı bir uzlaşı zeminine doğru ilerlediğini düşünmekte ve aralarında Çin ve Hindistan'ın olduğu kimi ülkelerin sorunla daha yakından ilgilenmelerinden duyduğu hoşnutluğu belirtmektedir. Bu süre içinde İsrail'le diplomatik ilişkide bulunan ülke sayısı ikiye katlanmıştır. Bunda Arap boykotunun kalkması ve Umman, Katar, Tunus, Fas ve Moritanya gibi Arap ülkeleriyle geliştirilen ikili ilişkilerin payı büyüktür.

Gregory Harms ve Todd Ferry, "Filistin-İsrail Sorunu: Basit Bir Giriş" adlı kitaplarında Madrid Konferansı'nın imgesel öneminin konferans sonuçlarından çok öteye uzandığını savunmaktadırlar. Ayrıca, Madrid Konferansı bu ülkelerin ilk kez "yüz yüze" görüşmelerine de olanak sağlamıştır. Aslında, '1949 Rodos'tan 1991 Madrid'e' barışa yönelik adımlar pek sonuç vermemiştir. 1991 Madrid Barış Konferansı, soruna kalıcı bir çözüm getirememesine karşın Filistin sorununun enine boyuna tartışılmasına yardımcı olmuştur. Konferansın 'yüzleşme biçemini' sonlandırması ve Oslo Barışı'nın sınırlar, güvenlik, tutsaklar vb. konularda kısıtlı anlaşmalardan öteye gidememesi nedenleriyle bugün birçok kişi bu 'yeri yerinden oynatan atılıma' karşı görüş bildirmektedir. Öte yandan, Alman Dışişleri Bakanı Joschka Fischer 2002'deki yaptığı bir konuşmada İsrail'in işgal ettiği topraklardan çekilmesi konusuna ilişkin şunları söylemiştir:
"Amaç, başa dönmek değil Madrid'de sağlanan uzlaşı formülünü uygulamaya koymaktır. Bu, barış için toprak ödünü vermektir." 
Madrid Konferansı'na katılan ülke yetkilileri konferansın gelecekteki yol haritasını belirlemeye yardımcı olacağından umutlu görünüyorlardı. Aşağıdaki kapanış konuşmaları bu kanıyı güçlendirmektedir.
İsrail Başbakanı Yitzhak Shamir, 1 Kasım 1991
“Arap önderlerini barış için uzattığımız bu yardım elini sıkmaya çağırıyorum.”

Filistin delegasyonu başkanı, Haydar Abd al-Shafi, 1 Kasım 1991
“Orta Doğu'da barışın sağlanmasını amaçlayan tüm taraflara bize tanıdıkları bu olanak için teşekkürlerimi sunuyorum.”
Amerikan Dışişleri Bakanı James Baker uzun zamandır gerçekleştirmeye çalıştığı bir düşü, Orta Doğu ülkelerinin bir araya gelip sorunlarını tartışabilecekleri bir ortamı, yaşama geçirmiş görünüyordu. Ne var ki, Orta Doğu uzmanı Louise Fawcett, İsrail ile Filistin arasındaki ikili görüşmelerin Clinton'ın görev başına geldiği 1993'ten itibaren sekteye uğradığını ileri sürmektedir. Madrid Konferansı, Orta Doğu'ya kesin barış getirememiş olsa da Orta Doğu ülkeleri arasındaki iletişimi güçlendiren bir etmen olatak görülmektedir.







Salih Zeki Aktay

Salih Zeki Aktay (d. 1896, Şarkikaraağaç, Isparta, Türkiye -ö. 1971, İstanbul, Türkiye), Türk öğretmen, şair ve yazar.

Verdiği edebî ürünlerinin biçimlenmesinde Klasik Yunan ve Roma mitolojisinden ilham alan Salih Zeki, Türk edebiyatında "Nev-Yunanîlik" cereyanının temsilcisi olarak tanınmıştır. Fransızca’yı kendi olanakları ile öğrenen Salih Zeki’nin en önemli çevirisi Ovidius’un Metamorphoses adlı eseridir.

1896 yılında Şarkîkaraağaç'ta doğdu. İlköğrenimini doğduğu ilçede tamamladı (1908). Konya’da lise öğrenimi gördü. Yunan mitolojisine sevgi ve ilgisi lise döneminde başladı. Bu konuda bilgisini genişletmek üzere Fransızca öğrendi. Liseyi 1914’te bitirdi.

I. Dünya Savaşı’nda Harbiye Nezareti’nde askerlik yaptı. 1917 yılından sonra, Türk Yurdu ve Yeni Mecmua dergilerinde birkaç şiiri yayımlandı. 1920’de Afyon Ticaret Lisesi müdürü oldu. Bir süre sonra İstanbul’a yerleşti. Kadıköy, Kabataş, Bezm-i Âlem Kız Lisesinde öğretmenlik yaptı. Bir yıl kadar da İstanbul Felemenk Bahri Sefit Bankasında kambiyo memurluğu (1925)’nda çalıştı. Banka memurluğundan sonra uzun yıllar çalışacağı Süleymâniye ve Beyazıt Kütüphanelerine girdi. 1925’te Muadile Hanım ile evlendi; bu evlilikten bir kız çocuğu sahibi oldu.

İçtihad (1927-1928) dergisinde çeviriler, eleştiriler ve şiirler yayımladı. Ayrıca "Yeni Muhit" (1931), "Yolların Sesi" (1935), "Gündüz" (1936-1938), "Yeni Türk" (1942-1943), "Divan" (1944-1945), "Türk