Labienus ve Gnaeus Pompeius'un öldürülmesinin ardından artık Sezar'ın Roma'ya dönerek "diktatör" yetkileriyle yönetimi ele almasının önünde hiçbir engel kalmamıştır.

Farsalus ve Thapsus savaşlarında yenilgiye uğrayan muhafazakar cumhuriyetçiler artık Hispaniaya sıkışmış durumdaydılar. MÖ 46 yılı baharında, Sezar'ın ordusuna kayıtlı Pompeius'un eski askerlerinden oluşan ve Hispania Ulterior'da konuşlu bulunan iki lejyon, Gnaeus Pompeius'u desteklediklerini ilan ederek Sezar'ın prokonsülünü görevden uzaklaştırmışlardı. Kısa bir süre sonra bu lejyonlara MÖ 46 yılı Nisan ayında yapılan Thapsus savaşından sonra hayatta kalmayı başaran Pompeius taraftarı askerlerde katıldı. Bu birliklere Pompeius'un oğulları Gnaeus Pompeius ve Sextus ile birlikte Sezar'ın Galya seferi sırasında en güvendiği generallerinden biri olan Titus Labienus komuta ediyordu. Eyaletin mevcut kaynaklarını kullanarak, hazır olan iki kıdemli lejyona ilave olarak bir lejyon daha oluşturmuşlar ve Roma kolonileri Italica ve Corduba da dahil neredeyse tüm Hispania Ulterior eyaletini kontrolleri altına almayı başarmışlardı. Sezar'ın generalleri Quintus Fabius Maximus ve Quintus Pedius bir savaş riskini göze alamamış ve Corduba'nın 56 km doğusunda bulunan Oculbo'da kamp kurarak Sezar'dan yardım talep etmişlerdi.

Bu çağrı üzerine Sezar, Pompeius kardeşlerle ilgilenmek üzere İtalya'dan ayrılarak Hispania'ya geçti. Beraberinde iki kıdemli Lejyon olan X "Equestris" ve V "Alaudae"'ye ilave olarak iki yeni oluşturulmuş Lejyon olan III "Gallica" ve VI "Ferrata"yı da getirmişti. Ancak asıl dayanağı burada konuşlu Lejyonlardı. Sezar Roma'dan Obulco'ya kadar olan 1500 km'lik mesafeyi yürüyerek bir aydan daha kısa bir sürede geçmiş ve Aralık ayında Hispanya'ya ulaşmıştı. Sezar, büyük yeğeni Octavian'ı da kendisine katılması için çağırmış ancak Octavian sağlık sorunları nedeniyle ancak savaşın sonunda ona katılabilmişti. Sezar sürpriz varış hızının da yardımı ile Ulipia kentini kurtarmış ancak Sextus Pompeius tarafından savunulan Corduba'yı alamamıştı. Labienus’un tavsiyesi ile Gnaeus Pompeius açık bir alan savaşından kaçınmış ve yaklaşan kış nedeniyle erzak tedariği sağlamak ve sığınak bulmak zorunda kalan Sezar masraflı bir kış seferi finanse etmek zorunda kalmıştır. Kısa bir kuşatmanın ardından Ategua şehri alınmış; bu durum Pompeius taraftarlarının moralini bozmuş ve bazı yerel müttefikler Sezar'dan tarafa geçmeyi düşünmeye başlamışlardır. 7 Martta yapılan küçük bir çatışma da Sezar'ın adamları tarafından kazanılınca, Pompeius'un kampında bulunan pek çok Romalı kaçma planları yapmaya başlamış ve Gnaeus Pompeius geciktirme taktiklerinden vazgeçmek zorunda kalmıştır.

İki ordu günümüz İspanyasının güneyinde yer alan Munda ovasında karşı karşıya gelmiştir. Pompeius'un ordusu Munda şehir surlarına bir milden (1,6 km) daha az bir mesafede hafif meyilli bir tepe üzerinde, savunulabilinir bir konumdaydı. Sezar toplam sekiz Lejyona (80 kohort), 8.000 süvariye, Pompeius ise toplam on üç Lejyona ve 6.000 hafif piyadeye ve 6.000 süvariye komuta ediyordu. Pompeius'un ordusunu tepeden aşağı indirmek için kullandığı tuzak taktiği başarısız olunca Sezar bir cephe taarruzu emri verdi.

Savaş her iki taraf için de bir avantaj sağlamayarak bir süre sonra generallerin komuta pozisyonlarını kaybederek ordu saflarının içine karıştığı bir hal aldı. Sezar bile savaşın ardından bu durum için, "pek çok kez zafer için savaştım ama Mundada hayatım için savaştım" diyecekti. Sezar en güvendiği Lejyonu olan X "Equestris"in ağır bir çatışmaya karıştığı sağ kanadın komutasını almıştı. Sezar'ın etkisi ile onuncu lejyon Pompeius'un güçlerini geri doğru itmeye başladı. Tehlikenin farkına varan Gnaeus Pompeius, sağ kanadında yer alan bir lejyonu ihtiyat olarak tehlikede olan sol kanada kaydırdı. Bu manevra yüzünden Pompeius'ın sağ kanadında zaafiyet baş gösterince Sezar'ın süvarileri savaşın kaderini değiştirecek bir saldırıya kalktılar. Sezar'ın müttefiklerinden Moritanya kralı Bogud'a bağlı süvariler ise Pompeius'un kampının gerisine saldırmaya başlamışlardı. Pompeius'un süvarilerinin komutanı olan Titus Labienus bu manevrayı fark edince, engellemek için hemen harekete geçti. Nevarki Pompeius'un lejyonları bu durumu yanlış değerlendirdiler. Hem Lejyon X hem de sağ kanattaki süvarilen ağır baskısı altında olan Labienus'un geri çekilmeye başladığını sandılar. Pompeius'un lejyonları artık hatlarını bozmuş ve düzensiz biçimde kaçmaya başlamıştı. Bazıları Mundanın duvarlarından içeri girmeyi başardıysa da çoğu kaçış yolunda öldürüldü. Savaşın sonunda savaş meydanında Pompeius'un 30,000 askerinin cesedi vardı ancak Sezar'ın da kaybı neredeyse bu kadardı. Pompeius'un on üç Lejyonun da sancağı, komple bir dağılma işreti olarak, ele geçirildi. Gnaeus ve Sextus Pompeius savaş alanında kaçmayı başardı ancak Titus Labienus savaş sırasında öldü ve Sezar tarafından bir cenaze töreni ile onurlandırıldı.

Munda'nın tam yerinin neresi olduğuna dair tartışmalar sürmektedir. Bazı İspanyol tarihçilere göre Munda, savaşın yapılmış olabileceği Ronda'nın latince adıdır (Rafeal Atienzas Huertas, 1857). Diğer uzmanlar Munda savaşının Seville eyaletinde, Ronda'nın 50 km kuzeyinde bulunan Osuna'da yapıldığını iddia eder (Pliny). Maalesef Munda savaşının tam olarak nerede yapıldığına dair kesin arkeolojik deliller ele geçirilememiştir. Munda savaşının ardından Gnaeus idam edilmiş, Sextus ise Augustus tarafından yakalanıp idam edildiği MÖ 35 yılına kadar hayatta kalmayı başarmıştır.

Sezar legatesi Quintus Fabius Maximus'u Munda kuşatmasının başında bırakarak eyaleti tam olarak kontrol altına alabilmek için ayrıldı. Corduba ele geçirildi ve silahlı erkekler idam edilerek şehir ağır bir tazminat ödemeye mahkum edildi. Munda bir süre daha direndi ancak kuşatmayı yarma denemesi başarısız olunca düştü ve 14.000 kişi esir alındı. Sezar'a sadık bir denizci olan Gaius Didius pek çok Pompeius taraftarı gemiyi batırdı. Gnaeus Pompeius kaçmaya çalışırken yakalandı ve idam edildi.

Sextus Pompeius hayatta kaldığı halde artık Sezar'ın baskın gücünün karşısına çıkabilecek bir muhazakar cumhuriyetçi güç kalmamıştı. Roma'ya dönüşünün ardından ömür boyu diktatör seçilen Sezar, zaferinin keyfini uzun süre süremedi ve 15 Mart MÖ 44 tarihinde, Brutus ve Cassius liderliğindeki yeni nesil muhafazakar cumhuriyetçiler tarafından öldürüldü. Bu andan itibaren artık Roma'nın Cumhuriyetçi sistemini onarmak imkânsızdı.





Suzuki Cultus Crescent

Suzuki Cultus Crescent, Suzuki'nin 1996-2002 yılları arasında ürettiği Kompakt otomobil modelidir. Maruti firması tarafından hala üretilmektedir. Japonya'da Cultus Crescent ismiyle satılmıştır.




Rhea (uydu)

Rhea, Satürn'ün uydularından biridir. 1672 yılında Giovanni Cassini tarafından keşfedilmiştir. Büyüklük açısından gezegenin Titan'dan sonraki en büyük uydusudur. Gezegenin tüm uyduları arasında 21. sırada yer alır.





Türkiye'nin posta tarihi ve posta pulları

Türkiye'nin postacılık tarihi ve posta pulları Türkiye'nin pulculuk mirasının ve onun önceki devleti Osmanlı İmparatorluğu'nun bir yoklamasıdır. Türkiye'nin postacılık tarihi 18. yüzyıllara tarihlenir, bu zamanda Osmanlı İmparatorluğu içindeki yabancı ülkeler habercilik işlerini kendilerinin konsoloslukları ile sürdürüyorlardı. Postacılık servisinin gecikmiş olmasına karşın, 1863 yılında Türkiye Asya'da (Rusya'dan sonra) yapışkan posta pullarını basarak ikinci bağımsız ülke haline geldi. 1875 yılında Genel Posta Birliği'nin kurucu üyesi oldu. Daha sonra Dünya Posta Birliği oldu. Osmanlı Devleti 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti oldu ve onu takip eden yıllarda onun postacılık hizmetleri çok modern ve yeterli hale geldi ve kendi posta pullarını ustaca dizayn edip üretti.

Osmanlı İmparatorluğu'nun erken veya "klasik" pul basımı 1863 ve 1888 yılları arası filatelistler arasında popülerdir. Ve onun Damgalar (posta) işleri geniş çalışmayı aldı. Filatelistler, kullanılmış olan Türk posta pullarını ve diğer yabancı ülkelerin posta pullarını toplar. Türkiye'nin pulları ayrıca bir kompleks üzerindeki değerin değiştirilmesi ile filatelistlerin ilgisini çeker.

18nci yüzyılda, yabancı ülkeler Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kendi haberleşme hizmetlerini resmi sefarethanelerinde sürdürüyordu. Osmanlı İmparatorluğu ile kapitülasyon veya diğer antlaşmaları imzalamış olan dokuz ülke çeşitli ilave bölgeye ait ticaret değişiminde haklar elde ediyordu. Böyle antlaşmalar ile Rusya (1720 & 1783), Avusturya (1739), Fransa (1812), Büyük Britanya (1832) ve Yunanistan (1834), Almanya, İtalya, Polonya ve Romanya olmak üzere dokuz ülke Osmanlı İmparatorluğu'nda posta hizmetini sürdürüyordu. Bunların bazıları genel posta hizmetlerini Avrupa ile mektuplaşmada geliştiriyordu.

Türkiye düzenli bir genel posta hizmetini, bir hizmetin İstanbul ve ülkedeki diğer büyük şehirler arasında 1840 yılına kadar kurulmasına kadar sürdüremedi. Çünkü 1863 yılına kadar tüm imparatorluk içinde sadece ülke içinde hizmet veren 63 adet postane vardı ve hizmet tek tük ve yavaştı.

1 Ocak 1863, Türkiye kendisinin ilk yapışkan posta pulunu bastı. O Asya'da yapışkan posta pulunu basan ikinci bağımsız ülkeydi. Rusya 1858, iki İngiliz kolonisi, Hindistan Scinde Bölgesi 1852, Hindistan 1854 ve Seylan'dan ilerideydi. Türkiye'nin pulları onun komşusu ve daha önce eski kara toprağı olan Yunanistan'dan (bağımsızlığı 1832)iki sene sonra geliyordu.

Dizayn tuğrayı (Türk hükümranlık amblemi) içeriyordu, daha sonra padişah Abdülaziz'i, üzerinde bir hilal ve Osmanlı Türkçesi ile yazılı bir "Devleti Aliye Osmaniye" veya "The Sublime Ottoman Empire" yazıtı. Bazı pulların arasında "Nazareti Maliye devleti aliye" veya "Ministry of Finance of the Imperial Government" sözleriyle yazılı kontrol şeridi vardır. Pul İstanbul matbaasında dizayn edildi ve baskısı yapıldı, ve yazım tamamiyle Türkçe olup Arapça elyazısıyladır. Basım dört mezhebi içeriyordu ve düzenli posta pulları olarak basılıyordu ve Takse pulu ile ayni dört değerdeydi. Scott firmasının bu işler için düzenlenmiş olan kâğıtları kullanılıyordu.

Diğer ül