önemli sahil kalelerini eline geçirdi. Bu savaşlar sırasında Bizanslılar fazla direniş göstermediler. Buna başlıca neden Bizans ordularını Balkanlarda Bulgarlarla ve daha doğuda Mısır'dan ilerleyen Fatımilerle Suriye'de uğraşmaktaydılar.

Bu arada Almanya'da bulunan II. Otto (Kutsal Roma İmparatoru) karısının tesiri altında İtalya'yı fethetmeye karar verdi. Alman orduları başında Kuzey İtalya'yı ve Roma'yı eline geçirdi ve Güney İtalyayı fetih için harekete geçti. 980'de Pisa Cumhuriyeti'nden donanma desteği sağlanıp 961'de güney İtalya seferi başladı. Güney İtalya'da ise II. Otto önce küçük Lombard devletleri ile uğraştı. Ocak 982'de ise Alman imparatorluk orduları Puglia'ya girip Bizans'a ait olan bu bölgeyi fetih için sefere başladı. Bazı tarihçiler Bizanslıların Sicilya Emirliğinden destek istediğini ve Kelbiler ordularının onlara destek için Güney İtalya'da yeniden savaş başladığını; diğerleri ise Emir Ebu el-Kasım'ın Bizanslıları güney İtalya'da zayıf gördüğü için Güney İtalya'da yeniden sefer başlatıldığını söylerler. Bu savaşlar Kelbiler ordusu ile Alman imparatoru ve onun Lombard müttefiklerine karşı yapıldı. Güney İtalya'da sefer yapan II. Otto ve Alman ordusu Mart 982'de Taranto'yu sardıktan sonra ellerine geçirdi. II. Otto sonra daha güneye sarktı ve Temmuz başında Ebu el-Kasım komutası altında Sicilya Emirliği ordusu ile Alman ordunun yaptığı ilk çarpışmada Sicilyalılar yenildiler. Sicilya ordusu geri çekilmeye başladı. Fakat Almanlar çok yakından kovalamaya başlayınca kaçıp kurtulamayacağını anlayan Emir Ebu el-Kasım Collona Burnu'nda Cortone yakınlarında durup 13 veya 14 Temmuz 982de Almanlarla Stilo Muharebesi'ne girişti. Bu muharebe de Alman şövalyeleri Sicilya Emirliği ordusunun merkezine yüklendiler ve ağır çarpışmalar sırasında Emir Ebu el-Kasım'ı öldürmeyi başardılar. Fakat Sicilya ordusunun başına gecen oğlu Cafer el-Kelbi cesaretini kaybetmeden Alman ordusunu arkadan çevirip büyük bir galibiyet kazandı. Arap tarihçisi İbni Esir'e göre Almanlar 4.000 kişi zayiat verip önemli soylu komutanlarını kaybettiler. II. Otto hüviyetini saklayarak sahile inerek oradaki bir Bizanslı gemisi ile kaçıp 12 Kasım 982'de Roma'ya erişti. Ama Cafer el-Kelbi kazanılan bu Arap galibiyetini devam ettiremeyeceğini anladı ve ordusuyla Sicilya'ya çekilmeyi tercih etti. Bundan sonra da Sicilya Emirliği Güney İtalya'da Bizanslı ve Lombard arazilerine zaman zaman talan etme hücumları yaptıysa da Güney İtalya'da uzun savaşlara girmedi.

Sicilya Emirliği Cafer el-Kelbi (983-985) ve Yusuf el-Kalbi (990-998) emirlik dönemlerinde kültürel olarak en zirve medeniyetine erişti. Bu iki emir edebiyatçılara sanatkarlara sağladıkları destek ile anılmaktadırlar.

Yusuf'un oğlu olan Cafer el-Kalbi (998-1019) çok sert ve zalim bir hükümdar olarak tanındı. Bu emir döneminde Sicilya'da bulunan Berber asıllı Müslümanlar arasında bir isyan çıktı. Cafer bu isyanı çok sert bir şekilde bastırdı ve Berber asıllı olanları Sicilya'dan çıkartıp İfrikiyye'ye gönderdi. 1019'da bu sefer emirlik merkezi olan Palermo'da bir isyan çıktı. İsyancılar Cafer el-Kalbi'yi emirlikten indirdiler ve o da İfrikiyye'ye kaçtı.

Yerine Sicilya Emirliği'ne kardeşi olan El-Akhal (1019-1037) geldi. Bizanslılar donanmaları ile 1026'da ve 1031'de Sicilya üzerine tekrar iki sefer yaptılar. El-Akhal bu Bizans hücumlarını önlemek için İfrikiye'de Fatımiler'den askeri destek sağladı. Bu askeri destekle Bizans istilacılarına karşı galip geldi. Fakat bu askeri destek için askerle veriği ücretler ve harp masrafları Sicilya Emirliği hazinesine büyük zararlar getirmişti. Hazineye gelir sağlamak için al-Akhal yüksek vergiler ihdas etmek zorunda kaldı. Bu yüksek vergiler aleyhinde olan halk buyuk bir isyan çıkarttı ve Sicilya'da bir iç savaş başladı. Bu iç savaşta El-Akhal'a karşı olan tarafı kardeşi Ebu Hafs idare etmekteydi ve bu iç savaş bir kardeş savaşına dönüştü. El-Akhal kardeşine karşı ordu göndermek için Bizanslılardan destek sağladı.

1038'de General Georgios Maniakes komutanlığı altında, Bizanslı paralı askerler ve 300 kadar Norman paralı askerden oluşan bir Bizans İmparatorluğu ordusu Sicilya'ya çıkartma yaptı. Bu sefere katılan Bizanslı paralı askerler arasında, sonradan Norveç kralı olan Harald Hardrada'nın komuta ettiği Vareg Muhafızlar'ı bulunmaktaydı. Paralı Norman askerleri Demir Kol William komutasında idi. Bu Bizans ordusu adada Müslümanlar arasındaki çatışmalardan faydalanarak adanın doğusunda bazı şehirleri ele geçirdi. Bunlar arasında Siraküza bir kuşatmadan sonra 1040'ta Bizanslılar elin geçti. Bu Siraküza kuşatmanın son sıralarında paralı Norman askerleri komutanı Demir Kol William Siraküza Emir ile teke tek bir çatışma yapıp yenmiş ve böylece Siraküza Bizanslıların eline geçmiştir.

Ayni 1040 yılından Bizans yöneticisi "Catapan Katakalon Kekaumenos" idaresi altında bulunan Messina kalesini bir Sicilya Emirliği ordusunun kuşatmasına karşı basari ile savundu.

Karısı saraydaki en yüksek bürokrat İoannis Orfanotrofos'ın kız kardeşi olan, Bizans amirali Stefen, herkesin önünde Lombardların liderini (muhtemelen Arduin) aşağıladığından dolayı Lombardlar, Normanlar ile beraber Maniakes'i terk ettiler. Maniakes'te Stefen'ı dışladı. Bunun üzerine, aynı zamanda Stefen'ın kayınbiraderi ve İoannis Orfanotrofos'un kardeşi olan İmparator IV. Mikhail, Maniakes'i geri çağırdı. Böylece 1044'de Bizanslı general ve emrindeki Bizans ordusu Sicilya'dan ayrıldı. Araplar da daha sonra adayı geri aldılar. Buna rağmen, Maniakes'in başarıları Normanlara adayı kendi başlarına işgal etmeleri için ilham kaynağı oldu.

II. Ahmed El-Akhal bin Yûsuf'un kardeşi Ebu-Hafs ise İfrikiyye'de hükümdarlık yapmakta olan Zıriler Emiri Muizz bin Badis'ten destek istedi. Ziriler orduları Zıriler Emiri'nin oğlu Abdullah idaresinde Sicilya'ya geçti. 1036-1052 arasında Kelbiler bu Zıriler ordusuna bağlı olarak yaşadılar.

1052'de Vali İbnu Summe, Zirilik egemenliğini reddetti ve adanın bir kısmını Normanlar'a bıraktı. Böylece Sicilya'nın Normanlarca fethi süreci başladı.

İtalyan devletler 11. yüzyılda adaya paralı Norman askerleri göndermeye başladılar. 1060’ta ada işgal edilince ada üç Arap emir tarafından paylaştırıldı. 1068’de Normanlar 700 şövalyelik bir ordu ile Arapları yendiler ama en büyük yenilgi Araplar için Palermo kuşatmasıydı (1091).

1072’de Arap hakimiyeti sona ermesine karşın 1200’lere kadar Araplar ticari olarak adada bulunmaya devam ettiler. Normanlar da buna saygı gösterdiler.





Abkant

Abkant, (İngilizce: Press Brake) CNC kontrollü sac metal büküm makinasıdır. İlkel modeli cakadır. Abkantlar çeşitli tonajlarda (30-500 ton arası) ve genişliklerde (1000-8000mm) arasında olabilirler. Büküm işlemini gerçekleştiren üst ve alt kalıpları vardır. Üst kalıplar (erkek kalıp) "V" şeklinde, alt kalıplar (dişi) ise yine "V" şeklinde olup erkek kalıbın tam olarak içine oturmasını sağlar. Arasında kalan sac levhayı büyük bir hidrolik kuvvet uygulayarak programlanan şekilde büker.

Temel elemanları;

Nümerik Kontrol ünitesinden istenilen parçaya göre programlanır, operatör iki eliyle parçayı yerleştirirken ayağıyla da pedala basarak üst tablayı(y eksenleri olarak isimlendirilir) aşağı indirir. Parçanın büküm mesafesini arkadaki dayamalar, büküm açısını üst tablanın basış kuvveti belirler.
Günümüzde pek çok Türk imalatçısıda abkant tezgâhı imalatı yapmaktadır. hatta bazı [Türk] firmaları büküm işlemi için operatör gerektirmeyen (programlama için gerekli) robotik sistemlerin imalatını yapmaktadırlar.




Gettysburg Muharebesi

Gettysburg Muharebesi, Amerikan İç Savaşı sırasında 1-3 Temmuz 1863 tarihleri arası arası, Gettysburg, Pensilvanya yakınlarında gerçekleşen savaştır. Genelde Amerikan İç Savaşı'nın dönüm noktası olarak adlandırılır. Birlik Kuvvetleri'nin zaferiyle sonuçlanmıştır.

Soğuk Dağ adlı sinema filmi Gettysburg Muharebesi'nden bir kesitle açılır.




Otoyol 51

Proje ile Mersin-Silifke-Taşucu arasında otoyol bağlantısı sağlanacak. Yatırım bedeli kamulaştırma dahil 728 milyon dolar olarak hesaplanmıştır. Proje kapsamında 70 kilometre otoyol, 13 viyadük, bir adet tünel, 8 kavşak, 4 hizmet tesisi ve bir adet bakım alanı inşa edilecektir. Otoyol, Mersin-Silifke arasında D-400 karayoluna paralel bir şekilde ilerleyecek, Silifke'nin kuzeyinden geçecek ve Taşucu'nun doğusunda sonlanacaktır.




Arap babunu

Arap babunu ("Papio hamadryas"), köpeksi maymunlar (Cercopithecidae) familyasından bir babun türü. Mısır, Sudan, Eritre, Habeşistan, Somali, Suudi Arabistan ve Yemen bu hayvanın yaşadığı ülkelerdir.

Arap babunu, Eski Mısır'da kutsal sayılıyordu. Bu sebeple bu türe Mısır babunu da denir. Diğer bütün babunlarda olduğu gibi Arap babununda da seksüel dimorfizm vardır. Erkeğinin başının etrafında aslan yelesini andıran uzun tüyler varken dişide bu tüyler bulunmamaktadır.

Arap babunu yarı-çöl arazilerde yaşar. Habeş babunları "harem" adı verilen küçük sürüler halinde yaşarlar. Bazı babunlar şehirlerde yaşayıp sokak köpekleriyle birlikte çöpleri karıştırırlar, hatta bazı babunların köpek yavrularını çaldıkları ve kendilerinden biri gibi yetiştirdikleri görülmüştür.

Bitki ve böcekle beslenirler. Onların tek doğal düşmanları olan aslanlar ve leoparlar artık onların yaşadığı yerde olmasa da nesilleri tehlikeye girebilir.




Otoyol 52

Otoyol 52 (), Adana, Osmaniye, Gaziantep ve Şanlıurfa şehirlerini birbirine bağlayan otoyolun adıdır.

Bu otoyol çift yönlü olup üçer şeritten altı şeride sahiptir. 365 kilometrelik bu otoyolun Adana bölümünde O51'e direkt geçiş vardır. Şanlıurfa'dan Habur Sınır Kapısı istikametine devam eden otoyoldan geçiş ücrete tabiidir.




Otoyol 53

Gaziantep yönünden ve Adana yönünden İskenderun yönüne iki ayrı dönüş verilmiştir. Haritalarda bu iki ayrı dönüş ve birleştiği nokta itibarı ile bir üçgeni andırmaktadır. Yol Adana'dan Yumurtalık serbest bölge yönüne dönüş ve Gaziantep'ten Toprakkale'ye doğru İskenderun istikametine dönüşlerden oluşur. Ve iki yolun iskenderun'a doğru Erzin'e yakın bir yerde birleştiği kısıma kadar her iki yönde çift şerit, geri kalan ve