e eleme turnuvası oynadılar. A Grubu'nda ilk iki sırayı alan takımlarla B Grubu'nda ilk sırayı alan takım ve ev sahibi OK Tuzla, Tuzla’da “dörtlü final” maçlarında karşılaştılar. Bayanlarda ilk Balkan Kupası’nı Beşiktaş kazandı.

2008 Balkan Kupası Şampiyonu

Beşiktaş 
Takım Kadrosu
Tuba Meto, Natalia Hanikoğlu, İpek Soroğlu, Rosangela Correia, Pınar Cankarpusat, Nuray Kılıç, Pınar Eren, Cansu Aydınoğulları, Melis Şahin, Yeliz Askan, Hilal Yabuz.Antrenör: Bülent Karslıoğlu.





2008 Erkekler Voleybol Balkan Kupası

2008 Erkekler Voleybol Balkan Kupası, Balkan Volleyball Association (BVA) tarafından düzenlenen Voleybol Balkan Kupası’nın ilkidir. “BVA Cup” adıyla bilinen turnuva, Balkan ülkelerinin kulüpleri arasında oynanmaktadır. Turnuvaya Arnavutluk, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Karadağ, Makedonya, Moldova, Romanya, Sırbistan, Türkiye ve Yunanistan’dan birer takım davet edilmiş ve 2008 Erkekler Voleybol Balkan Kupası’na dokuz ülkeden dokuz takım katılmıştır. Önce bu dokuz takım üçerli üç gruba ayrılarak Strumica, Modrica ve Varna’da eleme turnuvası oynamışlardır. Gruplarında ilk sırayı alan üç takım ile ev sahibi Stiinta Explorari, Baia Mare’de “dörtlü final” maçlarına katılmaya hak kazanmıştır. 26-27 Eylül 2008 tarihlerinde yapılan karşılaşmalar sonucunda İstanbul Büyükşehir Belediyesi ilk Balkan Kupası’nın şampiyonu olmuştur.

2008 Balkan Kupası Şampiyonu
Takım Kadrosu
Erhan Dünge, Ulaş Kıyak, Jeroen Trommel, Özkan Hayırlı, Volkan Güç, İsmail Cem Kurtar, Barış Özdemir, Mustafa Ramazanoğlu, Zeynel Korkmaz, Ryan Millar.Antrenör: Nedim Özbey.




Théodore Géricault

Théodore Géricault (26 Eylül 1791 – 26 Ocak 1824), özellikle Medusa'nın Salı isimli tablosuyla tanınan Fransız ressam ve taş baskı sanatçısıdır. Romantik akımın önderlerinden biridir.

Géricault Fransa'nın Rouen şehrinde doğdu. Carle Vernet'den İngiliz tarzı spor çizimi, Pierre-Narcisse Guérin'den klasik figüratif kompozisyon dersleri aldı. Katı bir klasikçi olan Guérin öğrencisinin atılgan mizacını onaylamıyordu ama yetenekli olduğunu kabul ediyordu. 

Géricault kısa süre sonra Guérin'in atölyesini bıraktı ve 1810 ile 1815 yılları arasında altı sene boyunca Louvre'da Peter Paul Rubens, Titian, Diego Velázquez ve Rembrandt'ın resimlerinin kopyalarını yaptı. Bu çalışmaları sırasında, o dönemde baskın akım olan neoklasizm ekolüne tercih ettiği canlılığı keşfetti.

İlk önemli eseri olan ve 1812'de Paris Salonu'nda sergilenen "Saldıran Asker Süvarisi", Rubens'in tarzının ressam üzerindeki etkisini ve ressamın güncel konuları resmetmeye olan ilgisini ortaya koyuyordu. Genç yaşta elde ettiği bu hırslı ve büyük başarıdan sonra ressamın yönü değişti: Géricault sonraki birkaç yıl boyunca atlar ve süvarilere ilişkin küçük eskizlerden oluşan seriler çizdi. Öncekine göre üzerinde daha çok çalıştığı ancak daha kötü tepkiler aldığı "" isimli tablosu 1814 salonunda sergilendi. Sonraki iki yıl boyunca figüratif kompozisyona yöneldi ve dram ağırlıklı resimler çizdi.

Biraz da teyzesiyle yaşadığı aşk ilişkisinden kaçmak amacıyla 1816-1817 yılarında çıktığı Floransa ve Roma gezisinin ardından Michelangelo'ya ilgi duymaya başladı. Ressam, Roma şehrinden etkilenerek, anıtsal büyüklükteki bir tuval üzerine "Berberi Atların Yarışı" isimli resmini çizmeye başladı. Epik bir kompozisyona ve soyut temalara sahip bu resim "tamamıyla zamanının dışında" bir resim olacaktı. Ancak Géricault resmi tamamlamadan Fransa'ya döndü.

Géricault ilk resimlerindeki askeri temalara sürekli geri döndü. Özellikle İtalya'dan dönüşünden sonra ürettiği ve askeri konuları resimlediği taş baskı eserleri, bu türün ilk önemli eserleri olarak gösterildi. Ressamın en bilinen ve belki de en tutkulu eseri, 1819 tarihli Medusa'nın Salı'ydı. Resimde, o dönemde güncel olan bir gemi kazasının ardından kaptanın yolcuları ve mürettebatı ölüme terkedişi konu ediliyordu. Olay ulusal bir skandala dönüştü ve Géricault'un dramatik yorumuyla birlikte, bu güncel trajediyi anıtsal boyutta anlatan bir eser ortaya çıktı. Resim ününü, bu kötü skandala sebep olan kurumlara karşı eleştirisiyle kazanmıştı ancak genel anlamda insanın doğa ile olan savaşını da betimliyordu. Resim, ölmekte olan figürlerden biri için modellik yapan genç ressam Eugène Delacroix'nın imgelemi üzerinde de etkili oldu.

Resimde, figürlerdeki klasik tasvir ile kompozisyonun yapısı, konunun kargaşasıyla bir zıtlık oluşturur ve böylece neoklasizm ile romantizm arasında önemli bir köprü kurulur. Resmin birçok ilham kaynağı vardır: Michelangelo'nun Son Yargı'sı, Antoine-Jean Gros'un güncel olayları anıtsal büyüklükte resmedişi, Henry Fuseli'nin resimlerindeki figür grupları ve muhtemelen John Singleton Copley'nin Watson ve Köpekbalığı isimli tablosu.

Tablo 1819 Salonu'nda sergilendiğinde politik tepkilerle karşılandı. 1820'de İngiltere'ye götürüldü ve burada daha olumlu tepkiler aldı. Géricault Londra'dayken şehirdeki fakirliğe tanık oldu ve bu gözlemlerini betimlediği, dugusallıktan uzak taş baskı resimler üretip yayınladı.
Géricault Fransa'ya döndükten sonra, on akıl hastasının portrelerinden oluşan bir dizi resim çizdi. Bu kişiler, ressamın arkadaşı ve psikiyatrik tıpta öncü bir doktor olan Étienne-Jean Georget'nin hastalarıydı ve her biri farklı bir hastalığa sahipti. Halen beşi mevcut olan bu portreler ressamın son büyük başarısıydı. Kullanılan incelikli stil ve etkileyici gerçekçilik sebebiyle dikkate değer olan bu resimler, bireylerin psikolojik rahatsızlıklarını belgeledikleri için de ayrıca önemliydi, çünkü ressamın aile geçmişinde bu tür hastalıklar mevcuttu ve kendi akıl sağlığı da fazla sağlam değildi. Ressamın konu olarak insanı seçtiği resimleri, canlı insanların portreleriyle sınırlı değildi. Kesilmiş kafalar, kollar ve bacakların resmedildiği bazı eskizlerden oluşan önemli natürmortlar da ressama atfedilmektedir.

Géricault'un son çalışmaları, aralarında "İspanyol Engizisyonunun Kapılarının Açılışı" ve "Afrika Esir Ticareti" gibi çeşitli epik kompozisyonların da bulunduğu tablolar için yapılan ön etüdlerdi. Bu ön çizimler, resimlerin oldukça tutkulu olacaklarını gösteriyordu. Ancak ressamın kötüleşen sağlık durumu sebebiyle resimler bitirilemedi. Ressam, bir binicilik kazası ve kronik tüberküloz sebebiyle uzun süre boyunca hasta yattıktan sonra 1824'te Paris'te öldü. Père Lachaise Mezarlığı'ndaki mezarında, "Medusa'nın Salı" rölyefi üzerine yerleştirilmiş bir bronz heykelde ressam elinde fırçasıyla betimlenmiştir.




Başpınar Stadyumu

Başpınar Stadyumu ya da 17 Ağustos Stadyumu, Kırıkkale'de yapımına 1990'lı yıllarda başlanan ve 2007 yılında tamamlanarak hizmete açılan 15.000 seyirci kapasiteli futbol stadyumudur. Tesis Kırıkkale Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü'ne aittir. Stadyumun yanında, olimpik yüzme havuzu ve stadyumla aynı isme sahip 2.500 seyirci kapasiteli kapalı spor salonu mevcuttur.

Stadyum birkaç sezon boyunca MKE Kırıkkalespor'un iç saha maçlarına ev sahipliği yapmıştır.

2016 Yılının Temmuz ayında Türk Metal Kırıkkalespor'un 3.lige çıkması ile Stadyumda yenileme çalışmaları başlamış ve 2016 yılının Kasım ayında bu hummalı çalışma son bulmuştur.
Bu süreçte Stadyuma gece maçlarının oynana bilmesi için Aydınlatma sistemi kurdurulmuş Tartan pist yapılmış ve Stadyum Kapasitesi 15.000'den 18.000 Kişiye çıkarılmıştır.




Zend Studio

Zend Studio. PHP'nin geliştiricisi Zend firması tarafından geliştirilen bir editördür. PHP'yi en verimli şekilde kodlamayı amaç edinmiştir. Otomatik kod tamamlama ve hata bulma gibi özellikleri mevcuttur. Proje de kullanmış olduğunuz değişkenleri, fonksiyonları, sınıfları hatırlatıp işin karmaşıklığından sizi kurtarır.





Zend




Çocuklarını Yiyen Satürn

Çocuklarını Yiyen Satürn ya da kısaca Satürn (İspanyolca Saturno devorando a un hijo), İspanyol ressam Goya'nın, "Sağırın Beşi (Quinta del Sordo)" adıyla bilinen evinin iki katındaki duvar sıvasına, dekorasyon amacıyla yağlı boya ile çizdiği 14 tablodan oluşan ve "Kara Resimler" olarak adlandırılan duvar resmi serisine ait bir tablodur. Serinin geri kalanıyla birlikte 1819 - 1823 yılları arasında çizilmiştir. Resimde Yunan tanrısı Kronos'un (başlıkta Roma karşılığı olan Satürn ismi kullanılmıştır), kendi yerine geçmelerinden korktuğu çocuklarını doğumlarının hemen ardından yiyerek öldürmesi anlatılır. Goya'nın ölümünden sonra tuvale aktarılan resim, Madrid'deki Prado Müzesi'nde sergilenmektedir.

Goya 1819'da Madrid yakınlarındaki Manzanares kıyılarında, "Quinta del Sordo" olarak bilinen bir ev satın aldı. İki katlı bu evin adı önceki sahibinin sağır olmasından geliyordu. Ancak bu isim, 1792'de geçirdiği ateşli bir hastalık sebebiyle sağır kalmış olan Goya'ya da uyuyordu. Ressam 1819'dan Bordo'ya gittiği 1823'e kadar, evin duvarlarına yağlı boya ile 14 resimden oluşan bir dizi tablo çizdi. 73 yaşındaki Goya hayatını tehdit eden iki ciddi hastalık atlatmış olması sebebiyle kendi ölümüne odaklanmıştı ve ayrıca İspanya'daki iç çatışmalar nedeniyle de oldukça karamsardı. Evin duvarlarına önceleri daha neşeli resimler çizdiyse de, sonradan bunların üzerine çok daha iç karartıcı olan ve bugün "Kara Resimler" olarak anılan resimleri çizdi. Ressama ısmarlanmamış olan ve halka teşhiri düşünülmeyen bu resimler, betimledikleri kötü niyetli ve çatışma dolu temalar sebebiyle, karamsar bir ruh halini yansıtıyordu.

Tanrı Satürn'ün kendi çocuklarından birini yemesini gösteren rahatsız edici bir tablo olan "Çocuklarını Yiyen Satürn", Goya'nın yemek odasının duvarlarına için çizdiği altı resimden biriydi. Mite göre Satürn'ün çocuklarından biri, kendisinin babası Caelus'un yerine geçtiği gibi, Satürn'ün yerine geçecekti ve tanrı bunu biliyordu. Satürn bunu engellemek için bütün çocuklarını doğar doğmaz yiyordu. Karısı Ops Satürn'e ihanet etti ve altıncı oğlu Jüpiter'i Girit'te saklayıp, Satürn'ü kundağa sarılmış bir taş ile kandırdı. Sonunda kehanet doğru çıktı ve Jüpiter babasının yerine geçti.

Goya evdeki resimlere isim vermemişti, resimler onun ölümünün ardından adlandırıldı. Bu adlandırmaya göre, bu resim için İspanyolca "Saturno devorando a su hijo" veya "S