klama yaptım. Ama şimdi, sadece eğlenmek istediğimi hissediyorum; dans etmek istiyorum, neşeli hissetmek istiyorum. Ve diğer insanlara da aynı şeyleri hissettirmek istiyorum. Çevremizde pek çok delilik var ve ben insanları mutlu etmek istiyorum."
Madonna çalışmalara, daha önceden sekizinci stüdyo albümü "Music"in (2000) yapımında görev alan Mirwais Ahmadzaï ile başladı. Ancak bu iş birliği Madonna'nın istediği şekilde ilerlemedi. Madonna, bu durumdan şu şekilde bahsetti: "[Yapımcı] Mirwais de çok politik ve entelektüel. Onun da ciddi bir beyni var. Yaptığımız, oturup sürekli siyaset konuşmak oldu. Bu sebepten ötürü istediğim müziğe yol almak için ondan yardım alamadım. Doğrudan duygularımı yansıttığım müziklerimin öfkeli bir yönü olduğunu düşünüyorum." Dolayısıyla Mirvais ile parçaları kaydettikten sonra Madonna, projeyi durdurdu ve yeniden başlatmaya karar verdi. Yeni projelerinde çalışacağı kişi olarak iki konser turnesinin videolarında müzik yönetmeni olarak görev alan, "American Life" albümündeki bir şarkının oluşumuna yardım eden Stuart Price'ı seçti.

"American Life" yayımlandıktan sonra 2004'e gelindiğinde Madonna, iki farklı müzikal üzerinde çalışmaya başladı: Kesin olmayan "Hello Suckers" adlı proje ve ölüm döşeğindeyken hayatını gözden geçiren bir kadın olarak kendisini anlattığı diğer proje. İkinci proje için daha önceden "Love Profusion" klibini yöneten Luc Besson ile fikir alışverişi yapmaya başladı. Ayrıca Patrick Leonard, Ahmadzaï ve albüme disko şarkıları yazması için seçilen Price ile birlikte yeni şarkılar yazmaya koyuldu. Bu sıralarda Besson ile yaptığı çalışmanın yazılmış metinlerini beğenmedi ve projeyi çöpe attı. Durum böyle olunca, iptal olan proje için geliştirilen kompozisyonları Price ile birlikte yeni albüm için kullanmaya karar verdi. 
Madonna'ya göre, "I'm Going to Tell You a Secret" belgeselinde siyasi görüşlerine yer verdiği için önceki albümündeki siyasi duygulardan yeni albümü için ayrılması kolay oldu:

[Belgeselin yönetmeni] Jonas Åkerlund ile çalıştığımız düzenleme odasından çıkıp aynı zamanda filmin müziklerinin miksini yapan Stuart ile çalışmaya gidiyordum. Tam anlamıyla bir ileri bir geri koşturuyordum. Hepimiz aralıksız birlikteydik. 350 saatlik filmi iki saate indiriyorduk. Filmin pek çok ciddi yönü var. Kafa boşaltmaya ihtiyacım vardı. Stuart'ın yanına gittiğimde ve çatısına çıktığımızda 'Tatlım, ben dans etmek istiyorum.' modundaydık. Mutlu, aptal ve neşeli olmak istedim. Kendimi ve diğer insanları bu albümle sevindirmek istedim. Yani evet, özünde ciddi olan yeni albümüm yaptığım diğer tüm şeylere bir tepkiydi. Umarım bu yüzeysel bir albüm yapmak istediğim anlamına gelmez, çünkü öyle değil. Albümümü dinleyen insanların gülümsemesini istiyorum. Albümün beni de gülümsetmesini istiyorum.

"Billboard"la yaptığı bir röportajında Madonna, kayıtların bir fikir alışverişi durumu içinde yapıldığından bahsetti. Ona göre Price, şarkılar için bütün gece ayakta kalıp çalıştı. Buna kendisinin gerçek bir DJ oluşu yardım etti ve bu durumu tüm gece uyanık kalmakta kullandı. Ayrıca Madonna bestelerinin diğer yönleri üzerinde çalışma şansını da elde etti. Madonna, Price ile zıt karakter özelliklerine sahip olduğunu ve bu zıtlıkların da iş birliğine yardımcı olduğunu belirtti. Albümdeki şarkıların çoğu Price'ın evinde kaydedildi. Madonna, kayıt sürecinden şöyle bahsetti:

"Kayıtları onun evinde yaptık. Ben sabah giderdim ve Stuart çoraplı ayaklarıyla kapıyı açardı – tüm gece ayakta kalmıştı. Ona bir fincan kahve götürmek istemiştim ama şunu söyledim, 'Stuart, evinde bir karışıklık var, dolapta hiç yiyecek yok.' Sonra ona yiyecek bir şeyler getirmesi için benim evimden birini çağırdım. Ve tüm gün çalıştık. Biz çok garip bir çiftiz."
2004 yılındaki Re-Invention World Tour adlı turnesinde dünyayı beraber dolaşması sayesinde Price ile olan dostluğunun güçlenip ilerlediğini ifade eden Madonna, bu dostluğun kayıttaki ilişkisine de yansıdığını ve kayıtların alışılagelmiş resmî iş birliklerinden ziyade abla-kardeş türü bir şekilde gerçekleştiğini söyledi.

"Confessions on a Dance Floor" tamamen bir dans, elektronik ve disko albümüdür, bir DJ tarafından bestelenen gece setleri gibi yapılandırılmıştır. Müzikler hafifçe ve mutlu şekilde başlar, ilerledikçe kişisel duygular ve "itiraflar" içeren sözlerle birlikte yoğunlaşır. Madonna durumla ilgili olarak, "[bu durum] kaydımın yönü. Amacımız buydu, partinizde veya arabanızda çalmanız için bir kayıt oluşturmak, bir balatla karşılaşıp atlamak zorunda değilsiniz. Durmaksızın devam eder." sözlerini söyledi. Şarkıcı albümde çeşitli örnekler kullandı ve disko sanatçılarının müziğini kaynak aldı. Albümün açılış şarkısı "Hung Up", ABBA'nın 1979 hiti "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)"dan alınan örneği içerir. Madonna, örneği kullanmak için şarkının bestecileri Benny Andersson ve Björn Ulvaeus'a özel bir mektup yazdı, mektup sonucunda kendisine izin verildi. Pet Shop Boys, Depeche Mode ve Daft Punk gibi disko müziği sanatçılarının yanı sıra disko hitleri olan Parisli DJ Cerrone albümde kaynak alındı. Albümdeki "Forbidden Love", Madonna'nın altıncı stüdyo albümü "Bedtime Stories"deki bir şarkıyla aynı adı taşır. Kendi şarkısında tekrar aynı adı kullanması hakkında Madonna şunları söyledi:
"Hepsini bilerek yaptım. [...] Demek istediğim o ki, eğer birinden izinsiz alıntı yapacaksam bu ben de olabilirim, değil mi? Kendimden çalma hakkını elde ettiğimi düşünüyorum. 'Yetenekliler ödünç alır, zekiler çalar.' [...] Bakalım daha ne kadar klişe ekleyebileceğim. Aynen öyle. İlk başta sadece ima ediyordum fakat daha sonra olduğu gibi söyledim. Artık dikkatinizi çektiğime göre size söyleyeceğim şeyler var."
Albümde titreşimli ritimler içeren "Isaac" şarkısı bulunur, albümün balata yakın olan tek şarkısı olarak kabul edilir. Şarkı, İsrailli bir grup haham tarafından kendi dinlerine küfür sayılarak ağır şekilde eleştirildi. Şarkının on altıncı yüzyıldaki Kabbala bilgini Ishak Luria hakkında olduğu iddia edildi. Aslında şarkının adı, Yemen İbranicesi şiir "Im Nin'alu"dan alınan bölümü seslendiren konuk vokalist Yitzhak Sinwani'nin katılımından sonra kararlaştırıldı. Başlangıçta Madonna, temelinde gitmesine izin verme fikri yatan şarkıya "Fear of Flying" adını vermeyi düşündü. Fakat daha sonra şarkıya Sinwani'nin adının İngilizcedeki karşılığı olan "Isaac" adını verdi. Şarkının gelişimi ve hahamlar tarafından kınanması ile ilgili olarak şunları söyledi:
"Henüz şarkıyı duymadan İsrail'deki bir grup hahamın dine hakaret ettiğimi iddia etmesinin ne kadar saçma olduğunu anlıyorsunuz, değil mi? Ve daha sonra medyadaki herkes sanki bu doğruymuş gibi davranıyor. Bu biraz garip. Fakat daha garip olanı şarkının hahamların iddia ettiği gibi Isaac Lurier hakkında olmaması. Parça adını şarkının bir bölümünü Yemen lehçesiyle söyleyen Yitzhak Sinwani'den alıyor. Şarkı için bir ad bulamadım. Bu yüzden "Isaac" ["Yitzhak"ın İngilizce çevirisi] adını verdim. Hınzır hahamların akıllarının çalışma şekli ilginç. [...] Yitzhak şarkıda 'Tüm cömert insanların evlerinin kapıları sana kapanırsa, cennetin kapıları her zaman açık olacak.' diyor. Bu sözler yaklaşık 1.000 yıllık. [...] O benim eskiden beri arkadaşım. Daha önce bir kayıt yapmadı. Güzel şarkıcıların neslinden geliyor. Stuart ve ben bir gün stüdyoya gelmesini rica ettik. 'Seni kaydedeceğiz. Bununla ne yapacağımızı bilmiyoruz.' dedik. O kusursuz biri. Tek seferde hiç kötü nota çıkarmadan işi bitirdi. Mikrofona bile ihtiyacı yok. Söylediği şarkılardan birini aldık ve ben Stuart'a 'Bunları kullanalım. Bir nakarat oluştururuz ve daha sonra ben buna uygun söz yazarım.' dedim. Şarkı böyle ortaya çıktı."
Albümdeki şarkılarının sözleri Madonna'nın müzikal tarihini birleştirir ve itiraflar formunda sunar. "Hung Up", Madonna'nın 1989'da "Like a Prayer" albümünde Prince ile yaptığı "Love Song" düetinden sözler içerir. "How High", Madonna'nın sekizinci stüdyo albümü "Music"te yer alan "Nobody's Perfect" ve "I Deserve It" şarkılarına değinir. "Push"un sözleri, onun sınırlarını genişleten ve ona meydan okuyan kişiye teşekkür hakkındadır, ayrıca The Police'in "Every Breath You Take" şarkısından ögeler içerir. Diğer şarkılardan "Sorry", adının on farklı dilde söylenişini içerir. "I Love New York", Madonna'nın şehri bir kişi hâline büründürerek yaptığı övgülerden oluşur. Bunların yanı sıra, şarkılarda başarı ve ün ("Let It Will Be") ile geçmiş, günümüz ve gelecek ("Like It or Not") hakkında da konuşulur.

"Confessions On a Dance Floor" müzik eleştirmenlerinden olumlu geri dönüşler aldı, 28 profesyonel eleştirmenin eleştirisini esas alan Metacritic tarafından 80/100 notuna layık görüldü. "Billboard" dergisinden Keith Caulfield, "Confessions" için "Pop'un Kraliçesi formuna tekrar hoş geldi." açıklamasını yaptı. AllMusic'ten Stephen Thomas Erlewine, "Confessions"ın şarkıcının bir emektar müzisyen gibi olduğundan bu yana "dans kulüpleri ya da diğer bir deyişle, Madonna'nın çekirdek izleyicisi" için kaydettiği ilk albüm olduğunu yazdı. "BBC"den Alan Braidwood, "[bu] Madonna'nın 15 yıldır yaptığı en ticari albümü ve büyüleyici" şeklinde bir tanımlama yaptı. "Entertainment Weekly"den David Browne, ""İtiraflar" nadiren olsa da, tüm tavırlar baş döndürücü ve anlık" dedi. "The Guardian"dan Alexis Petridis, albüm için "temel değerlere dönüş olabilir ama "Confessions on a Dance Floor" konusunda hâlâ bir yiğitlik var." sözlerini söyledi. Observer Music Monthlyden Peter Robinson, albümün Madonna'nın "True Blue" (1986) ve "Like a Prayer" (1989) albümlerinin yanında yer aldığını belirtti. Yapımcı Stuart Price'la ilgili olarak ise, "Açıkçası "Confessions" Madonna olmadan var olamazdı ama Price'sız çalınamazdı." sözlerini ekledi. Pitchfork Media'dan Stephen M. Deusner, "Madonna yine kendini yeniden keşfediyor ve neredeyse kendini gömmüş oluyor." dedi. Deusner'a göre, müzik şarkıcının genç görünmesini sağlıyor. Albüm, ilk yarısında "I Love New York"a kadar kendini güçlü hissettirdi, ikinci yarıda ise "pop ciddiyetsizliği ve manevi ağırlık arasındaki hassas denge kay