rden Ephesos, Menderes Magnesiası, Myos, Priene, Lebedos, Melia ve (bir olasılıkla) Miletos’u yağmaladılar. Sonra Büyük Menderes vadisi boyunca doğuya yönelerek, o dönemlerde yurt edinmiş oldukları Kapadokya bölgesine döndüler. (MÖ 630) Düzenli bir devlet örgütleri bulunmayan Kimmerler zaman içinde güçlerini yitirmeye başladılar. MÖ 640'larda Assur üzerine yapılan ikinci seferde Dugdamme’nin ölmesi,onların Anadolu’daki etkinliklerine son verdi.Önderleri Dugdammenin ölümünden sonra yerine oğlu Şandakşatru geldi.Kimmerler bir daha toparlanamadılar.




Guido Cavalcanti

Guido Cavalcanti (d. 1255, Floransa - ö. 29 Ağustos 1300, Floransa), İtalyan şair. Dolce Stil Nuovo (Tatlı Yeni Üslup) akımının önde gelen şairlerindendir. Günümüze 52 şiiri ulaşmıştır.
13. yüzyıl İtalyan Edebiyatının Dante'den sonra en önemli şairi kabul edilir.

Guido Cavalcanti (y. 1255-1300), Floransalı varlıklı, seçkin ve siyasal açıdan etkili bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi; Ortaçağ İtalyan siyasetindeki katı Guelfo-Ghibellino kutuplaşması, yaşamını belirleyen en önemli etmenlerden biri oldu. 1260 yılındaki Montaperti yenilgisi üzerine, önde gelen Guelfolar (bu arada Guido’nun babası Cavalcante de' Cavalcanti) Floransa’dan sürüldü; 1266’da imparatorluk güçleri Benevento’da bozguna uğrayınca, bu kez Ghibellinolar Floransa’dan sürüldü. Yeni bir hükümet kuran Guelfolar, kısmen evlilikler aracılığıyla, karşıt grupları uzlaştırma işini üstlendiler; Cavalcanti'nin 1267’de, ünlü Ghibellino önderi Farinata degli Uberti’nin (ö. 1264) kızı Beatrice'yle evlenmesi bu çabanın bir sonucudur. Nüfus kayıtlarından, Beatrice’nin Tancia ve Andrea adlarında iki çocuk dünyaya getirdiği biliniyor. Cavalcanti, 1284 yılında, tarihçi Dino Compagni ve Brunetto Latini’nin de yer aldığı Floransa Komünü Genel Meclisi üyeliğine atandı.
13. yüzyılın sonunda Guelfolar da iki karşıt gruba ayrıldılar: Ghibellinolarla ittifaka giden Beyaz Guelfolar ile yayılmacı papalık politikasını destekleyen Siyah Guelfolar. Compagni’nin anlattığı bir olay, bu karşıtlığın ilginç bir örneğini oluşturur:
Guido Cavalcanti, Ortaçağ’ın ünlü hac merkezlerinden İspanya’daki Santiago de Compostela’ya giderken, karşıt gruptan Donati onu öldürtmeye kalkışır, ama başarılı olamaz. Floransa’ya dönüşünde olayı öğrenen Cavalcanti, yolda karşılaştığı Donati’ye elindeki kargıyı fırlatır, ancak isabet ettiremez; bunun üzerine çıkan kavgada elinden yaralanır.
Guido’nun hac yolculuğunu yarıda bırakarak Nîmes’de noktaladığı ve Toulouse’da bir süre geçirdiği (29 ve 30 nolu şiirler) hemen hemen kesindir; şiirlerinden Toulouse’da La Daurade kilisesine gittiği ve Mandetta adını verdiği soylu bir kadınla ilişki kurduğu sonucu çıkar.
1300 yılında Siyahlar ile Beyazlar arasındaki bir çatışma, iki grubun önde gelenlerinin sürülmesiyle sonuçlanır, Guido Cavalcanti’nin de aralarında bulunduğu bir grup Floransalı, Sarzana’ya sürülür; sürgüne gönderilenler, kısa bir süre sonra, bulundukları yerin sağlıksız olması nedeniyle geri çağrılırlar. Guido, Sarzana’dan hasta döner; olasılıkla orada yakalandığı bir hastalıktan ötürü bir süre sonra (29 Ağustos 1300) yaşamını yitirir. Gerek çağdaşları, gerek sonraki kuşaklar, Cavalcanti’den hırslı, ancak büyük entelektüel yetenekleri olan bir insan olarak söz ederler.
Dino Compagni’ye göre:
Giovanni Villani’ye göre:
Boccaccio'ya göre (Decameron’da):

Cavalcanti şiirinin üç ana kaynağı olduğu söylenebilir:


Cavalcanti’nin şiirlerinin önemli bir bölümü aşk hakkındadır: Aşkın gizemli başlayışı, yüceltilişi, yarattığı çeşitli ruh halleri ve yol açtığı acı çekiş ile yakınma. Bu niteliğiyle Cavalcanti’nin şiirleri, Ortaçağ Provans Şiiri'ne özgü büyük konu çeşitliliğinin kapsamının daraltılmasını gösterir; bu, öteki Tatlı Yeni Üslup şairleri üzerinde etkisini göstermiş, daha sonra Petrarca ve onun izinden giden sayısız şair, şiirlerinde aşk konusunu işlemeye devam etmiştir. Cavalcanti’nin günümüze ulaşan şiirlerinde de farklı temaları içerenleri olmakla birlikte, yapıtın temelini aşk hakkındaki şiirler oluşturur. İlk dört şiirine bakacak olursak, Cavalcanti'nin aşka yaklaşımını açıkça görebiliriz: Güzel bir kadın belirir; şair bunun yarattığı hayranlık, şaşkınlık ve coşkuyu dile getirir. Ne var ki, bu hayranlık yerini derin düşünmeye ("contemplatio") bırakır; deneyimin yerini düşünme, kuşku, yeni bir niteliğe bürünen duygu-heyecanlar alır. Cavalcanti’yi asıl ilgilendiren, aşkın neden olduğu çeşitli ruh halleridir: Karşılık görme umudu, yakarma, değersizlik duygusu (acı çekme, umutsuzluk), kuşkucu bir yaklaşım ve neredeyse bilimsel bir gözlemcinin incelediği nesneye olan uzaklığı.

Cavalcanti şiirinin düşünsel kaynakları arasında, büyük bir olasılıkla Galenos’un tıp konusundaki görüşleri, Arap kültürü, klasik mitlerle karakterler ve Andreas Capellanus’un saraylı aşkı kavramının manifestosu kabul edilen "De Amore"'si (Aşk Üzerine) vardır. Keza, şiirlerinde sıkça rastladığımız tin ("spirito") ya da küçük tin / tincik ("spiritello") kavramı, Aristoteles’ten ve zihin-beden etkileşimini, dışsal dünyaya ilişkin algılamaların nasıl içselleştirildiğini açıklamaya çalışan Ortaçağ tıp fizyolojisinden alınmıştır.

Cavalcanti şiirinde aşkla ilgili iki temel organın, kalp ile gözün merkezi bir yeri vardır:
Cavalcanti, aşkın özünü keşfetmek amacıyla, aşk deneyimini, âşık olma adını verdiğimiz o gizemli anda askıda tutuyor gibidir. Araştırdığı gizemlerden biri, bu sürecin nasıl kaçınılmaz olarak beden ile ruhu işin içine kattığı, görülen fiziksel imgenin nasıl zihinsel bir imgeye dönüştüğü, bir varlığın nasıl bir arzu nesnesi haline geldiğidir. Daha sonraki Petrarca tarzında, güzel imgenin doğrudan gözlerden geçip, kalpteki yerini bulmasıyla, süreç hızlandırılıp basitleştirilmiş olacaktır. Buna karşılık, Cavalcanti âşık olma sürecindeki her evreyi tek tek ele alır, inceden inceye işler.

Cavalcanti şiirlerinin modern basımlarındaki 27 nolu şiir, genellikle "Donna me prega" ("Kadınım emrettiği için bana") olarak bilinen "canzone"'dir. Şiir şu dizelerle başlar:
Kadınım emrettiği için bana, bir ârazdan
söz edeceğim, çoğu zaman dizginlenemez o,
ve öyle yücedir ki aşk derler adına:
inkâr eden, hakikatini hissedebilse!
Bu dizeler, bir bakıma, şiirin konusunu da açıklar: Aşkın ne olduğu. Cavalcanti'nin şiirinde bu temayı şu sekiz soru çerçevesinde irdelediği söylenebilir:


Boccaccio'nun Decameron'undaki öykülerden birinde (6. Gün, 9. Öykü) Cavalcanti’den söz edilir. Calvino'nun "Amerika Dersleri"'nde belirttiği gibi, Boccaccio şairi bize, "bir kilisenin önündeki mermer mezarlar arasında dolaşan, derin düşüncelere dalmış, ağırbaşlı bir filozof olarak sunar. Floransa’nın zengin ve şık gençleri atlarıyla şehirde dolaşıyor, kendilerine hep yeni davet imkânları yaratma peşinde, toplu halde bir eğlenceden ötekine gidiyorlardı. Bu gençler, Cavalcanti’den pek hoşlanmıyorlardı; çünkü zengin ve zarif bir kişi olmasına karşın, onlarla yiyip içip eğlenmeyi asla kabul etmiyordu. Ondan hoşlanmamalarının ikinci bir nedeni de, gizemli felsefesinin tanrıtanımaz olduğu yolundaki kuşkulardı":

Gene Calvino yukarıda sözünü ettiğimiz yapıtında, buradaki jesti Cavalcanti'nin İbn Rüştçü felsefesine bağlar; Cavalcanti, gençlere şöyle demek istiyor gibidir:


Cavalcanti'nin şiirleri iki dilli bir basımla (İtalyanca metinler ile Türkçe çevirileri) Türkçeye çevrilmiştir:

Cavalcanti'nin Bütün Şiirleri (İtalyanca)




Jérôme Lejeune

Jérôme Jean Louis Marie Lejeune, (d. 26 Haziran 1926, Montrouge, Fransa - ö. 3 Nisan 1994) kromozom anomalilerinin hastalıklara neden olduğunu bulmasıyla tanınan Fransız pediyatrist ve genetikçi.

Karyotipi geliştirmiş ve folik asitin gebe kadınlardaki nöral tüp defektiyle bağlantısını bulmuştur.

Lejeune, kariyerini Down sendromlu çocukların davranışlarını bulmaya özelleştirmiş ve Albert Levan'ın keşfi olan insan kromozomlarının tartışıldığı Kopenhag toplantısına katılmıştır. Sonradan Down sendromlu hastalarındaki kromozom sayısını kontorl etmiştir. Hastalarındna deri biyopsisi örneği aldıktan sonra Lejeune, ödünç aldığı malzemelerle yaptığı çalşımada Down sendromlu çocukların trizomi 21 olarak bilinen fazladan bir 21. kromozoma daha sahip olduğunu bulmuştur. Hayatının geri kalan zamanını Down sendromlu çocukları iyileştirmeye çalışarak harcamıştır. "Down sendromunun iyileştirilmesini bulmak, aya adam göndermekten biraz daha az yorucu' demiştir. Ayrıca 1963'de 5p delesyonu olan Cri du chat sendromununun ilk basamağını tanımlamıştır.

Lejeune, Papa John Paul II'un arkadaşlarından biriydi. Roma'da bir genetik toplantısı için bulunurken, Pope'ın 13 Mayıs 1981'deki suikast girişimden birkaç saat önce görüşmüşler ve ahlak ilmini tartışmışlardır. 





İrvin Yakovlev

İrvin Y. Yakovlev, 15 Nisan 1848'de Simbirsk bölgesinin Buinsk ile Kınna Kuşki köyünde (Tataristan - Tetüş) dünyaya gelmiştir, 1930 yılında Moskova'da ölmüştür. 1875 yılında Kazan Üniversitesi'nin Tarih Filoloji Fakültesi'ni bitiren ilk Çuvaştır.

Lise yıllarında, 1868 senelerinde gayret ve çabalarıyla, dostlarının da yardımıyla Çuvaş Okulu açmıştır. Açılışından üç yıl sonra bu okul devlet bünyesine girmiştir. Daha sonralardan bu okul Çuvaş halkının kültür ve eğitim merkezi haline getirilmiştir. Mezunlar arasnda ünlü Çuvaş yazarları, köy öğretmenleri ve Çuvaş için çalışan birçok eğitimci, ressam ve bilimci vardır.

Bu okul Çarlık Rusyası'nın ilk Çuvaş Milli Okulu, Sovyet döneminde ilk yüksekokul olmuştur.

Yakovlev, üniversiteden mezun olduktan sonra Çuvaş okullarında müfettişlik yapmış; daha sonra Çuvaş Öğretmen Okulu'na müdürlük yapmıştır.

Yakovlev, Çuvaş çocukları için anadilde yeni bir alfabe, ders kitabı ve okuma kitapları yazma konusunda yardımcı temel atmıştır. Çuvaş folklörünü yayınlaştırmaya çalışmıştır. Yazdığı hikâyeler halen Çuvaş okullarında okutulmaktadır. Çuvaş Edebiyatı'nın gelişimi için gerek tercümeler, gerek araştırmalarla oluşumuna yardımcı olmuştur.

Elli yıl kadar süren çalışmaları olmuştur. Gelecek nesiller için "İ. Y. Yakovlev Vasiyetnamesi"'ni bırakmıştır.

Yakovlev, dünya çapında bir şahsiyettir. Çarlık Rusya'sında a