ıyla dikkat çekmişti. Kral kızın portresinin yapılmasını bizzat kendi istedi ve "giyinik" tablodaki kırmızı, beyaz, altın renkli kıyafeti önerdi. Cüce, çıplak olduğu tabloda ise şarap tanrısı Bacchus kılığındaydı.

İki tablo da 1801 yılında İspanyol kraliyet saraylarında yapılan envanter sayımında kayıt altına alındılar. Bu yüzden Goya'nın bu çalışmaları gördüğü ve "Maya"'ları oluştururken örnek aldığı kabul edildi. İspanyol sanatçıların anormal fiziki özelliklere sahip modelleri resimlerinde kullanmaları bir gelenekti. Goya da "Caprichos" serisinde sık sık cüceleri kullandı. Fakat ressamın iki "Maya" tablosunda kullandığı modelde bu tarz özelliklere rastlanmaz.

Ressamın etkilendiği iddia edilen isimler arasında Luca Giordano da vardır. Giordano'nun günümüzde kayıp olan bir çıplak portresinin izleyiciye yüzü dönük pozunun, Goya'ya ilham kaynağı olduğu söylenmektedir. Öte yandan Goya'nın Velázquez'e olan büyük ilgisi ve içindeki rekabet duygusu, "Çıplak Maya"'nın çizilme sebebinin "Aynadaki Venüs" olduğu iddiaların güçlendirmektedir. Ressamın tabloyu yaparken örnek aldığı bir diğer tablonun ise Titian'ın Urbino Venüsü olduğu iddia edilse de iki eser arasında büyük farklar vardır.

Goya tarzıyla pek çok Fransız ressamı etkiledi. Kendisinden sonra gelen Gustave Courbet, Édouard Manet, Paul Cézanne gibi sanatçılar Goya'nın "Maya" ve diğer eserlerindeki başarılarından etkilenip açtığı yoldan ilerleyerek modern yaşam ve cinsellikteki değişiklikleri cesurca ifade ettiler. Bu ressamlar arasında Goya'dan en fazla ilham alan isim Manet oldu. Ressamın, "Çıplak Maya"'yı ilk kez görmesine, arkadaşı Charles Baudelaire sebep oldu. Fotoğraf sanatçısı Nadar, İspanya'ya gittiğinde, Baudelaire için "Alba Düşesi" olduğu iddia edilen modelin poz verdiği çıplak tablonun fotoğraflarını çekti. Bu fotoğrafları gören Manet, "Maya"'dan esinlenerek "Olympia"'yı çizdi. Ressamın bu tablosu siyahi bir hizmetçi figürü eklenmiş "Çıplak Maya" gibidir. Édouard Manet, 1870 yılında, Madrid'e yaptığı ziyaret sonrasında bir arkadaşına gönderdiği mektupta şunları yazdı:

Manet'nin bu mektubunda "Giyinik Maya"'dan bahsedildiği varsayılır. Çünkü ressamın "Olympia"'sının selefi olan "Çıplak Maya" sergilenmiyordu ve ancak özel izinle görülebiliyordu. Bir diğer iddiaya göre ise Manet, İspanya'yı ziyareti sırasında "Çıplak Maya" üzerinde çalıştı.

Manet'nin "Olympia"'sı çağdaş dünyanın erotik hayatı hakkında keskin bir bakış açısı getirmesi ile ünlendi. Buna rağmen tablodaki yatak ve perdeler gelenekseldir. Düzensizce kıvrılmış çarşaf akla modern çiftleri değil, Rönesans'ın idealleştirilmiş koltuk kompozisyonunu getirir. Goya, "Çıplak Maya"'yı Manet'den elli yıl önce çizmesine rağmen modelini daha çağdaş bir koltukta rahat yastıkların üzerinde yatırmış ve kompozisyonunda perde kullanmamıştı.

Cézanne ise Goya ve "Mayalar" hakkındaki görüşlerini şöyle açıkladı:

Goya, tablosuyla kendisinden sonra gelen İspanyol ressamları da etkiledi. Bu ressamlardan biri de Eugenio Lucas Velázquez'dir. Ressamın 1867 yılında yaptığı "Uyuyan Çıplak" (İspanyolca: "Maja Dormida") isimli çalışmasında "Çıplak Maya"'nın etkileri görülebilir. Velázquez hakkında bir kitap yazan Andrew Ginger ise bu fikre karşı çıkarak, "maya"ları resmetmenin bir Endülüs geleneği olduğunu ve Velázquez'in Goya'yı taklit ettiğini söylemekle tüm natürmort çizen ressamların benzer sanat anlayışları olduğunu söylemenin aynı manaya geleceğini iddia etti.

1867-1916 yılları arasında yaşayan İspanyol piyanist ve besteci Enrique Granados'un Goya'nın tablolarından etkilenerek yazdığı Goyescas isimli bir operası bulunmaktadır. Ayrıca, 1910 yılında yaptığı "Tonadillas" serisinde "La maja de Goya" isimli bestesinde de "Çıplak Maya"'dan ilham aldı.

Goya ve 13. Alba Düşesi arasındaki ilişki, başrolünü Ava Gardner'ın oynadığı 1959 yapımı "The Naked Maja" ("Çıplak Maya") isimli filme konu oldu. Filmde, İspanya'da gelişen politik olaylarla birlikte, Francisco Goya ile düşesin ilişkileri anlatılmaktadır. 1999 yapımı İspanyol filmi "Volavérunt: La Maja Desnuda"'da da Goya ve Alba Düşesi'nin ilişkileri anlatılmaktadır. Filmde "Çıplak Maya"'nın modeli olduğu söylenen Pepita Tudo'yu Penelope Cruz canlandırdı.

İngiliz yazar John Fowles da "Büyücü" (İngilizce: "The Magus") isimli romanında Goya'nın "Çıplak Maya"'sından etkilendi. Fowles'un romanındaki Julie karakterinin "Maya"'yı, yani kadının sanatın içinde ileri derecede özümsenmesini, aynı anda yüceltici ve alçaltıcı bir iltifatı temsil ettiği söylenmektedir.







Urbino Venüsü

Urbino Venüsü, İtalyan ressam Titian'ın 1538 yılında çizdiği yağlıboya tablodur. Tabloda, Venüs olduğu düşünülen çıplak bir genç kadın, Rönesans dönemine ait bir sarayın gösterişli ortamında, bir kanepe ya da yatak üzerinde uzanmış olarak betimlenmiştir. Tablo, Floransa'daki Uffizi Galerisi'nde sergilenmektedir.

Resimdeki kadının duruşu, Giorgione'nin Uyuyan Venüs (yak. 1510) isimli tablosuna dayanmaktadır. Ancak Titian, Giorgione'nin resmindeki uzaklık yerine, daha şehvetli bir duruşu tercih etmiştir. Resimdeki kadın figürü, temsil ettiği tanrının özellikleri göstermeyecek şekilde, klasik veya alegorik süslemelerden yoksundur. Böylece resmin erotik olması sağlanmıştır. Venüs'ün tablodaki samimi duruşu dikkat çekicidir. Çıplak oluşunu hiç umursamadan, doğrudan izleyiciye bakar. Sağ eli bir çiçek demedi tutmaktayken, sol eli kışkırtıcı biçimde resmin merkezine yerleştirilmiş olan cinsel bölgesini gizler. Kadının hemen ardındaki köpek sadakati temsil eder. Genelde sadıklığı simgeleyen köpek imgesinin uyumakta oluşu, resimdeki kadının sadakatsiz olduğunu düşündürür.

Tablo ressama, Urbino Dükü II. Guidobaldo della Rovere tarafından sipariş edildi. Resim aslında, İtalya'da geleneksel olarak düğün armağanı olarak verilen ve "cassone" olarak adlandırılan sandıklardan birini süslemek amacıyla kullanılacaktı. Resmin arka planında bu tür bir sandığı karıştırmakta olan hizmetçiler, Venüs'ün elbiselerini ararken betimlenmiştir. İçeriğinin aşırı erotik oluşu resmin, dükün evleneceği oldukça genç eşi için bir eğitici model olarak tasarlandığını akla getirir.

1880 tarihli gezi kitabı "Yurtdışında Bir Serseri"'de Mark Twain, "Urbino Venüsü" hakkında ""dünyanın sahip olduğu en çirkin, en aşağılık, en müstehcen resim"" dedi. Ayrıca resmin ""bir genelev için ısmarlandığını ama biraz fazla ağır olduğu için reddedildiğini"" öne sürdü ve mizah yollu ""resmin kamuya açık bir sanat galerisi haricindeki herhangi bir yer için ağır olduğunu"" belirtti.

"Urbino Venüsü" Édouard Manet'nin "Olympia" tablosuna ilham verdi. Ayrıca Sarah Dunant'ın "In the Company of the Courtesan" isimli kitabındaki "Fiammetta Bianchini" karakteri de bu tablodan ilhamla oluşturuldu.






Odyoloji

Odyoloji,terimi Latince işitme anlamına gelen “audire” ve tanımlama anlamına gelen Yunanca son ek olan “logos” kelimesinden türemiştir. Odyoloji işitme, dengeyle ilgili çalışmaların yapıldığı ve işitme- denge bozukluklarının araştırıldığı bir bilim dalıdır.

Odyoloji mesleğini, etik kurallara bağlı, multidisipliner yaklaşımı özümsemiş, çağdaş tıp kuralları doğrultusunda sağlıklı ve/veya sorunları olan gruplar için gerekli tarama programlarını hazırlama, uygulama, işitme ve denge sorunu bulunan hastaları değerlendirme, sorunlarını tespit etme, uygun rehabilitasyon programlarını hazırlama, gereksinim duyulacak araçları (işitme cihazı, implantlar, FM sistem, vs) belirleme, bunların uygun şekilde ayarlamasını yapma ve kullanılması için gerekli rehabilitasyon programlarını hazırlama ve uygulama becerilerine sahiptir.





Okullarda görev alır.














Amerika Birleşik Devletleri'nde, odyoloji mensuplarının 1925 yılında resmi olarak teşkilatlandığı bilinmektedir. İlk odyoloji uzmanları Konuşma-Lisan Patalogları (SLP) ve Kulak Burun Boğaz doktorları olmuşlardır. Odyoloji bugün çalışma prensipleri yasalarla düzenlenmiş, bağımsız çalışma yetkisine sahip bir bilim dalı olarak hizmet vermektedir. Odyoloji terimi ise 1940 yılında Amerika’da hükûmet kararı ile profesyonel kullanıma girmiştir. Raymond Carhart Odyoloji’nin Babası olarak bilinir. Her ne kadar işitmenin ölçümü ve işitme engellilerle ilgili çalışmalar 1940’lı yıllardan önce varsa da, bir bilim dalı haline gelmesi II. Dünya Savaşı öncesinde, sırasında ve sonrasında olmuştur. 1912 yılında Meksiko'da doğan Carhart, lisans eğitimini Konuşma ve Psikoloji alanında Dakota Wesleyan Üniversitesi'nde 1932 yılında tamamladı. Northwestern Üniversitesi'nde "Deneysel Fonetik ve Psikoloji" alanında 1934 yılında yüksek lisans, 1936 yılında doktora derecesi aldı. 1936-1940 yılları arasında aynı üniversitede öğretim üyesi olarak çalışmalarına devam etti. 1944 yılında ABD ordusuna katıldı. 1946 yılına kadar II. Dünya Savaşı boyunca  Amerikan Askeri Sağlık Teşkilatında çalışmalarda bulundu. 1947 yılında Northwestern Üniversitesi'ne geri döndü. Aynı yıl profesör oldu. Hayatını kaybettiği 1975 yılına kadar üniversitede çalışmalarına devam etti. Carhart, ABD'de odyoloji alanında ilk akademik programı başlatarak odyoloji bilim dalının kurulmasına öncülük etmiştir. Yeni bir bilim dalının doğuşuna yaptığı büyük katkının yanı sıra bilimsel çalışmalarıyla da adından söz ettirmiştir. Yaptığı bilimsel çalışmalarla konuşma odyometresinin gelişiminde, saf ses odyogram yorumlama tekniklerinde odyoloji bilimine katkıları olmuştur.1950 yılında Stockholm'de yapılan ilk Uluslararası Odyoloji Kongresi'nde otoskleroz hastalarında başarılı bir stapes cerrahisinden  sonra kemik yolu eşik değişimleriyle ilgili daha önceden tanımlanmamış bir odyolojik bulguyu tanımlamıştır. Kongrede açıkladığı bu durum Carhart Çentiği olarak bilinmektedir. 18 yy dönemlerinden sonra konuşma ve lisan gelişim konularına daha fazla ağırlık verilerek işitsel eğitim ve dudaktan okuma çalışmaları başlatılmıştır. Bu amaçla “sağırlar” okulları kurulmuştur. Sağır olan kişilerin gerçekte sağır olmadıkları , işitme mekanizmalarının uyarılması ile uygun eğitimi alabilecekleri görülmüştür. Önceleri “sağırlar okulu” çok fazla ilgi görüyorken Odyoloji