ılı kapalı çarşılar, dükkânlar, ofis blokları ve binalarla, karışık bir mimari manzara arz etmektedir. Preston şehrinin panaromasında en ilgi çeken bina ise St. Walburge Kilisesi olup ince ve yüksek kilise kulesi, İngiltere'nin en yüksek, en sivri, katedral olmayan kilise kulesidir.

20. yüzyılda İngiltere'de tekstil endüstrisi çökmeye ve kaybolmaya başlaması ile Preston büyük sanayi şehri olma karakterini kaybetmiş, kara-içi limanı kapatılmış ve işsizlik, evsizlik ve bununla ilişkili sosyal sorunlar dolayısıyla büyük bir buhran içine girmiştir.

Preston kenti her zaman Lancashire içinde olduğu kabul edilmekteydi. 1972 Yerel Idare Kanunu ile kurulan birinci seviyede yerel idare olan Lancashire Kontluğu merkezi olduğu kabul edilmiştir. Bu yerel idare merkezi şehirde büyük istihdam sağlamış ve büyük bir binalar blokunu oluşturmuştur. Bunun yanında ikinci seviyede yerel idare olan Preston Şehri'nin de merkezi olmuştur. Ayrıca Preston'da 1828'de kurulan "Harris College" adlı ileri eğitim sağlayan bir kolej büyümüş 1973'te yüksek öğretim diploması veren "Preston Politeknik" ve "Lancashire Politeknik" olmuş ve 1992'de tam üniversite statüsü verilerek "UCLAN - University Central Lancashire (Merkezi Lancashire Universitesi)" olmuştur. Böylece 19. yüzyılda büyük bir sanayi merkezi olan Preston 20. yüzyılın sonlarında (özellikle yerel idare ve üniversite eğitimi alanlarında) büyük hizmet sektorun merkezi olmuştur.

Preston Şehri tarafından Preston kenti yerleşkesinde "semt/köy (cıvıl parish)" kurulmamıştır ve bu yerleşke nüfusu (2001 nüfus sayımına göre) 114.500 kişidir. Bu yerleşkeyi de merkez olarak ihtiva eden Preston Şehri nüfusu (yine 2001 nüfus sayımına göre) 132.000 kişidir.

Preston tarihsel olarak İngiltere'nin kozmopolit şehirlerinden biri olmuştur. Bu 14. yüzyılda yün tekstil kumaşı üretimi için Flemenkli kumaş üreticilerinin şehrin gelişmesine büyük katkılarıyla başlamış; 20. yüzyılda çökmeye başlayan tekstil sanayii özellikle daha düşük ücretleri kabul ettikleri için Hindistan ve Pakistan'dan birçok yabancı işçi çekmiştir. Yeni gelişen UCLAN Üniversitesi'ndeki yabancı öğrenciler de şehrin bu kozmopoliten görünüşüne katkıda bulunmaktadırlar. Yine de Preston'daki yabancı kökenli nüfus toplam İngiltere ortalaması altında olup en son nüfus sayımında İngiliz köklü beyaz nüfus ulusal ortalaması %84,2 iken Preston için ortalama %82,2'dir.

Preston şehri 20. yüzyıl ilk yarısında ana sanayilerini kaybetmekle beraber yine de İngiltere'nin tek askerî uçak tasarılama, geliştirme ve üretim şirketi olan BAE Systems için Warton ve Samlesbury varoşlarında ana merkez olmakta devam etmiştir. Springfield nükleer işleme fabrikası da şehir sınırları içindedir. Preston'un İngiltere otoyollar sistemi üzerinde bir ulaşım merkezi olması dolayısıyla İngiltere içindeki büyük dağıtım merkezleri de Preston'da bulunmaktadır (örneğin Alstrom ulaştırma makineleri yedek parça deposu, James Hall (SPAR) dağıtım merkezi vb.).

Preston Şehri İngiltere'nin önemli ulaşım merkezlerinden biridir. Londra ile İskoçya'nın batısındaki Glasgow kentini bağlayan "Batı Sahil Hattı (West Coast Line)" ana demiryolu hattı Preston'dan geçmekte ve bu hatta Virgin şirketi tarafından işletilen hızlı "Pandalino" ekpres trenleri Preston istasyonunda genellikle durmaktadırlar.

İngiltere'de İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra yapılmaya başlanan otoyollardan birincisi Preston şehri etrafını geçen "Preston Byepass" olmuştur ve bu yolu da kapsayan ve İngiltere'nin batısındaki ana otoyol olan M6 otoyolu da Preston'un hemen doğusundan geçmektedir.

Preston'da modern mimarisiyle "Guild Hall" ve "Charter Tiyatrosu" şehrin kültürel ve eğlence merkezi olmaktadır.

İngiltere'nin en eski futbol takımlarından olan Preston North End'de yeni büyük stadyumu ile Preston'da bulunmaktadır.

Eskiden politeknik iken 1992'de statü değiştirip üniversite olan, "UCLAN - Merkezî Lancashire Üniversitesi" de büyük bir gelişme gösterip şehrin refahına büyük katkılar yapmaktadır ve bu üniversite ve buna bağlı olarak çeşitli statülü öğrenci yurtları, modern binalarıyla Preston şehrinde yayılmaya başlamıştır.






TS Club

TS CLub, Trabzonspor Kulübü'nün lisanslı giyim ürünlerini satan kuruluş.

Kuruluşta Trabzonspor Kulübü'nün lisanslı ürünleri olan formalar, şortlar, çoraplar, bayan, bay ve çocuk giyim, şapka ve bere, kaşkol, eldiven, eşofman, hediyelik eşya, saatler, anahtarlık, ayakkabı, terlik, çanta, bayrak, iç giyim ürünlerinin satışı gerçekleşmektedir. Ayrıca Trabzonspor'un sponsorlarınında ürünlerninde satışı gerçekleştirilmektedir. Mağazalarından biri de Hüseyin Avni Aker Stadı'nda bulunmaktadır.

9 tane Trabzon 7 tane İstanbul ve birer tane Samsun, Giresun, Bursa, Ankara ve Berlin'de (Yurtdışındaki ilk) olmak üzere 21 tane şubesi, 3 corner mağazası bulunmaktadır. Ve Türkiye'nin illerine düzenli aralıklarla uğrayan bir adet gezici mağaza ile hizmet vermektedir.





Koltuktaki Çıplak Kadın

Koltuktaki Çıplak Kadın (Fransızca:"Femme nue couchée") Fransız gerçekçi ressam Gustave Courbet tarafından 1862 yılında çizilen tablo. Eserde, genç, uzun saçlı, sadece ayakkabı ve çorap giymiş bir kadının bir koltuğun üzerinde uzanması betimlenir. Kadının hemen arkasında kırmızı perdeler vardır ve kapalı pencerelerden gökyüzü manzarası görünür. Courbert bu çalışmasında Goya'nın "Çıplak Maja" isimli eserinden etkilenmiş gibidir.

Eserin ilk sahibi Alexandre Berthier idi. Daha sonra Marcell Nemes satın aldı. 1913 yılında Macar bir koleksiyoncu olan Ferenc Hatvany tarafından satın alındı. Hatvany resmin bir kopyasını çizdi ve şaka mahiyetinde Belgrad'da açılan bir sergiye orijinaliymiş gibi gönderdi. II. Dünya Savaşı'nda Sovyetler'in Macaristan'ı işgali sırasında bir Budapeşte bankası Hatvany'nin diğer koleksiyonu ile birlikte bu esere kanunsuz bir şekilde el koydu. Son olarak muşambaya sarılmış bir şekilde bir Sovyet askeri kamyonunun arkasında görülen resimden bir daha haber alınamadı.

Resim 2000'de ve 2003'te, antika ticareti yaptığını öne süren Slovak bir adam tarafından önce Budapeşte Güzel Sanatlar Müzesi daha sonra ise Sanat Kurtarma Komisyonu'na satılmaya çalışıldı. Satıcının Sanat Kurtarma Komisyonu'na da mantıklı gelen bir hikâyesi vardı. Buna göre resim Sovyet askerleri tarafından Bratislava yakınlarındaki bir köyde kendilerini muayene eden doktora verilmişti. Resmin üzerinde yapılan incelemelerde, eserin Hatvany'nin kopyası değil, orijinali olduğu anlaşıldı.

Beş senelik bir araştırmanın sonunda Interpol'ün işe karışması ve Amerika Birleşik Devletleri ile Slovenya'nın ortak girişimleri neticesinde, Sanat Kurtarma Komisyonu bulana 300.000 dolar ödül vererek resmi ele geçirdi. Son kez 1930'larda sergilenen resim 2007 yılında Paris'te Grand Palais'de yer alan bir Courbet sergisinde halkın karşısına çıktı.





La Boca

La Boca (İsp. "Ağız") Arjantin'in başkenti Buenos Aires'in 47 şehir semtinin en ünlüsüdür. "Riachuelo"-Nehri'nin Río de la Plata'ya açıldığı agızda yer alır.

La Boca orijinal evleri ile ünlüdür. Bu evler batık ve eski gemilerin saçlarından inşa edilmiş ve tekne boyası ile alaca renkli boyanmışlardır. Birçok sanatçının eserleri "El Caminito" caddesinin kaldırımlarında bulunur ve değer katar.

Boca (ağız) adını nehrin ağızında olmasından alır.

La Boca ayrıca futbol kulübü Boca Juniors'un futbol stadı "La Bombonera" ile de meşhurdur.

Semt İtalyan göçmenler tarafından kurulduğundan İtalyan etkisi kuvvetli olarak hissedilir.




Ayrımcılık

Ayrımcılık, bir kişiye ya da gruba, belli özelliklerinden dolayı önyargılı davranmaya denir. Bu davranış, pozitif ya da negatif yönde olabilir. Ancak, ayrımcılık dendiğinde genellikle negatif anlam anlaşılır. Ayrımcılık bir siyasî, dinî tercihi benimseyenlere (dinî ayrımcılık) ya da bir ırka, cinsel yönelime, cinsiyete, yaşa karşı olabilir (bkz: ırkçılık; homofobi; bifobi; cinsiyet ayrımcılığı; transfobi; yaşçılık).





Avaí FC

Avaí Futebol Clube, (daha çok kullanıldığı şekilde sadece Avaí), Brezilya Futbol Kulüpleri arasında en popüler olanlardan biridir. Florianópolis'da kurulmuş olan kulübün 24 milyondan fazla taraftarı olduğu bilinmektedir.





Muqam

Muqam, (Arapça: مقام‎; çoğul "maqāmāt"; مقامات veya "maqams"; Azerice: "muğam"; Türkçe: "makam") Uygur Türkçesi’nde ""muqam"" olarak söylenen "makam" sözcüğü Arapça kökenli olup, "yer", "mevki", "derece" anlamlarının yanı sıra müzikte sistemleştirilmiş bir bütün müzik eserini ifade eder. “Türkçe Sözlük’te "makam" sözcüğü müzikle ilgili olarak “Türk müziğinde bir dizinin işleniş biçimine verilen ad” şeklinde açıklanmıştır. Uygur Türkleri arasındaki “muqam” ise belirli düzen ve kurallar içerisinde sistemleştirilmiş büyük hacimli musiki eserler için kullanılmaktadır.

Uygurların vaha şehirleri ile adlandırılan yerel muqam sistemleri vardır bunlar; İli, Dolan, Kumul ve Turfan'dır. Bu noktada tamamen geliştirilen birçoğu batı Tarım bölgesinin Oniki Uygur muqamları, müzik ve şarkılar Turdi Akhun ve Omar Akhun gibi geleneksel sanatçılar tarafından kayıta alınmıştır. Uygur müziğinde; "Daf", "Dutar", "Tämbur", "Satar", "Rawap", "Ghijek", "Khushtar", "Chang", "Näy", "Balaman", "Qalun", "Sapaya", "Sunay" ve "Naghra" gibi müzik aletleri bulunur.

Sincan Uygur Muqamı UNESCO tarafından, İnsanlığın Manevi Mirası bir parçası olarak belirlenmiştir.

Doğu Türkistan'da Uygur makamlarının kökeni milattan sonra 5. - 6. yüzyıllara, hatta daha eskilere kadar geriye gider. Çin tarih kaynakları bu konuda önemli deliller sunar. Çin kayıtlarında, Batı Han döneminde batı bölgesine elçi olarak gönderilen Zhang Qian (張騫, "Zhāng Qiān"), Çin’e dönüşünde Hoy-Hu ("Uygur")ların iki makamını ve çalınış yöntemini götürdüğü, Kuçar, Kaşgar ve İdikut gibi bölgelerin yaylı ve üflemeli çalgılar topluluğu olduğunu, bunların Çin’e gidip konserler verdikleri, bu çalgılar topluluğunun 15 çeşit çalgı aletinin olduğu, 6. yüzyılda Kuçarlı müzik ustası "Sucup"’un oniki ezgiyi Çin’e götürüdüğü hakkında kayıtlar bulunmaktadır.

Son yıllarda Uygur Oniki Muqam’ının kökeniyle ilgili başka bir görüş ortaya atılmıştır ki, buna göre, Oniki Muqam’ı y