ya da Etruria, Umbria ve Latium gibi (Orta İtalya'daki üç eyalet) eyaletlerdeki en hevesli gençlerden devşirilirdi. Zaman içerisinde bu devşirme rezervlerine Makedonya, Hispania Baetica, Hispania Tarraconensis, Lusitania ve Illyricum eyaletleri de dahil edildi. Vitellius yeni muhafızları Cermen kabilelerinden seçerken Septimius Severus Pannonia lejyonlarını tercih etmiştir.

Augustus (5 civarı) döneminde her bir Praetorian kohortu 1,000 mevcuda sahipken bu sayı en fazla 1,500 mevcuda yükseltilebilirdi. Normal bir lejyonun birliklerinin küçük bir kısmı her an göreve hazır olurdu. Tacitus, 17 yılında 12 olan kohort sayısının 9'a düşürüldüğünü aktarır. 69 yılında kısa bir süre için 16 kohort'a yükseltilmiş ancak Vespasian döneminde hemen tekrar 9'a düşürülmüştür. Nihayet 101 yılında sayıları bir kez daha 10'a yükseltilmiş ve 5,000 askerden oluşan bir birlik mevcuduna ulaşılmıştır.

Muhafızların eğitimi, Lejyon askerlerine oranla sahip olunan boş zaman nedeniyle daha yoğundu. Muhafız başka bir yerde de aynı çizgiyi takip ederdi. Teçhizat ve silahlar dikkat çekici biri hariç hemen hemen aynıydı— özel dekore edilmiş göğüslükler geçit resmi ve devlet işleri için mükemmeldi. "Ay ve Güneş" ve "Akrep" amblemleri özellikle Praetorianlarla ilişkilendirilirdi. Bu sebeple her bir Muhafız, birisi Roma'daki görevler ve diğeri de arazi için olmak üzere iki zırha sahip olurdu.

Praetorianlara, diğer Roma lejyon askerlerine oranla "sesquiplex stipendum" olarak biline bir sistem sayesinde daha fazla ödeme yapılırdı. Bu sisteme göre eğer bir lejyoner 225 denarii alırsa, muhafızlar her yıl için 375 alırlardı. Domitian ve Septimius Severus "stipendum'u" (ödeneği) her bir yıl için, Ocak, Mayıs ve Eylül aylarında ödenmek üzere 1,500 denarius'a çıkarmışlardır.

Sadece Muhafızlara özel bir durum olarak, İmparatordan donativum adından bir ödenek daha alırlardı.

Emekliliği gelen bir Muhafız, ikramiye olarak 20,000 sesterces (5,000 denarius), arazi ve üzerinde "görevini cesurca ve sadakatle tamamlayan "savaşçıya"" yazan bir diploma alırdı. Birçok asker emekli olmak yerine, daha fazla ödül alabilmek ve Roma Devletinin yüksek kademelerinde görev alabilmek umuduyla "Evocati" listesine girmeyi tercih ederdi.

Başlangıcından beri muhafızlara, İmparatora önemli devlet işlerinde ve askeri seferlerde eşlik eden ve "equites singulares augusti" olarak bilinen küçük bir süvari birliği de dahildi. Özellikle çok güvenilen taşralılardan seçilirlen bu birliği mensupları kendi yöresel kıyafetlerini giyer ve kendi silahlarını taşırlardı. Trajan, bu birliği yurtaşlara açarak genişletti ve praetorian kurumunun kalıcı bir parçası haline getirdi. Mevcudu bir "ala quingenaria" ya da toplam 16 turma'ya bölünmüş 512 süvariden oluşurdu. Bir Tribün tarafından komuta edilir ve 10. Praetorian kohortu olduğu varsayılırdı. Sonradan, Severus tarafından mevcut sayısı bir "ala milliaria" yani iki katına çıkartılmıştır.

"Praefectus praetorio" olarak biline memurların listesi için bkz. "Praetorian Prefect" .

Praetorian Muhafızlar, 2000 yılında gösterilen "Gladyatör" adlı filmde İmparatorun koruması bir grup gibi resmedilmişlerdir. Filmde, muhafızların sahip olduğu güç ve etkiye atıf olması açısından hem General Maximus hem de İmparator Praetorian muhafızlar tarafından ihanete uğramışlardır.





Stage 6

Stage6, kullanıcıların DivX video formatında yükleme, görüntüleme ve paylaşım yapabildiği bir paylaşım sitesidir. YouTube benzeri olan site şifre ile kayıt olduktan sonra video yüklemeye izin vermektedir. (Site Yayınına Son Vermiştir. Ayrıntılı bilgi site ana sayfasında mevcuttur.)

2006 yılında DivX, Inc. tarafından faaliyete geçirilen site şu anda public beta, olarak devam etmektedir.

Öte yandan DivX Stage6 artık kullanım dışıdır. Bunun sebebi olarak, yayıncı şirket tarafından yüksek maliyetler gösterilmiştir.

Stage6'ye çeşitli video kayıtları yapılabilmektedir. TV ve vidoe klipleri, müzik videoları, orijinal ve amatör filmler yüklenilebilmektedir. Kayıtsız kullanıcılar da yüklenmiş videoları görebilirler ancak yükleme yapamazlar. Ayrıca kayıtlı kullanıcılar tarafından yorum da yapılabilmektedir.






Kavurma (soteleme)

Kavurma ya da Soteleme yiyeceklerin yüksek sıcaklıkta ve az miktarda yağ kullanılarak pişirilmesi işlemidir.

Kavurma yöntemi bir yemeği hazırlamak için kendi başına kullanılabileceği gibi bazen sadece yemeğin hazırlanmasındaki bir kademedir. Örneğin Kurban Bayramlarına özgü kavurma yemeği etin kavurma yöntemiyle pişirilip başka hiçbir işleme uğramadan servis edilmesidir. Ancak çoğu yemeklerde kavurma yöntemi lezzeti arttırmak için kullanılan bir kademedir. Kavurma işleminden sonra yemekler genellikle haşlama veya fırınlama gibi ek bir kademeden geçtikten sonra servis edilirler. Örneğin Türk mutfağında zar şeklinde kesilen soğan parçaları genellikle yemeklere eklenmeden önce kavurma işleminden geçer. Aynı şekilde et parçaları da su eklenerek pişirilmeden önce genellikle kavrulurlar.

Kavurma işleminin amacı yemeklerin yüzeylerindeki şekerlerin karamelleşerek lezzetlerini arttırmaktır. Karamelleşme ancak yüksek sıcaklıklarda gerçekleştiği için kavurma işlemi sırasında tenceredeki su miktarının olabildiğince az olması gerekir. Su 100 °C sıcaklıkta kaynayarak buharlaştığı için yiyeceğin sıcaklığının 100 °C'nin üzerine çıkmasını engeller. Oysa yağlar rahatlıkla 100 °C'nin üzerine çıkabildiği ve yiyeceklerin tencerenin dibine yapışmalarını engellediği için kavurma işleminde önemli bir rol oynar.




İncili Çavuş

İncili Çavuş "(d. ? - ö. 1632)", Kayseri'nin Tomarza ilçesi Travşın köyünde doğduğu söylenmektedir. 16. yüzyılın ikinci yarısı ile 17. yüzyılın ilk yarısında, I. Ahmet döneminde yaşamıştır. Türk mizah kültürünün önemli kişiliklerinden biridir. Hicri 1042’de (1632-33) vefat etmiştir.

İncili Çavuş, Türk mizah kültürünün önemli simalarından birisidir. Kimliği hakkında bilinenler sınırlıdır. İncili Çavuş'a çeşitli bölgeler sahip çıkmaktadır ancak Kayseri'nin Tomarza ilçesi Travşın köyünde - sonradan aldığı adıyla "İncili köyü" - doğduğu söylentileri daha yaygındır. Esas adı Mustafa Çavuş’tur. 16. yüzyılı ikinci yarısı ile 17. yüzyılın ilk yarısında, I. Ahmet döneminde yaşamıştır. Hicri 1042’de (1632-33) vefat etmiş ve İstanbul/Edirnekapı mezarlığına defnedilmiştir.

Bir rivayete göre ise İncili Çavuş'un asıl adının "Firuz Ağa" olduğu, Kanuni Sultan Süleyman'ın musahibi olduğu, 918 Hicri tarihinde vefat ettiği ve Divan yolundaki banisi olduğu "Firuzağa Camii" bahçesinde medfun bulunduğundan bahsedilmektedir. 1500-1520 yıllarında Trafşin (ya da Travşin) köyünde yaşayanlara "Firuz Kethüda Cemaati" denilmiş olması, aynı zamanda "İncili köyü" yakınlarındaki bir mıntıkanın "Feriz Ağa Yatağı Mağaraları" diye ad­landırılmış olması da bu bilgileri doğrulayıcı nitelikte görülmektedir.

İncili Çavuş’un iyi bir öğrenim gördüğü, Arapça ve Farsça bildiği, zeki, hazır cevap bir siyaset ve devlet adamı olduğu kaynaklarda belirtilmektedir. Tarihçi Naima tarafından aktarılan tarihi kayıtlarda İncili Çavuş’un IV. Murad devrinde İran’ a elçi olarak gönderildiği, Bağdat’ın işgali dolayısıyla gerginleşen Türk-İran ilişkilerini yumuşatmak amacıyla Şah I. Abbas ile müzakereci olarak karşı karşıya geldiğini ve müzakereler esnasında zekası ve açıkgözlülüğüyle şahı ikna ederek Osmanlılar lehine barış yapılmasını sağladığını kaydetmiştir.

"İncili" lakabı ile ilgili olarak çeşitli söylentiler bulunmaktadır. Bu söylentilerden bazıları şu şekildedir: Abdülbaki Gölpınarlı, Kayseri’de bulunduğu 1933-34 yılında eline İncili Çavuş tarafından şeyhülislama hitaben yazılmış bir Arapça, bir de Türkçe olmak üzere iki risalesinin geçtiğini ve bu ciltlerin birinde bulunan iki küçük risalede Muhammed’in adının, İncil’de geçtiğinin bildirildiğini belirtmektedir. Buradan hareketle Gölpınar’lı yaptığı çıkarım ile "İncili" lakabının bu nedenle verilmiş olacağını yazmaktadır (Türk Ansiklopedisi). Diğer söylentiler şu şekildedir: Düzenlenen bir ok yarışmasındaki başarısı üzerine padişah tarafından kendisine çavuşluk rütbesinin verilerek kavuğuna bir inci takılmasından ya da bıyıklarına inci takarak eğitime çıkmasından kaynaklanmaktadır.

İncili Çavuş fıkralarının mihverini genel olarak sarayda ve saray çevresinde bulunan çok renkli tiplerden oluşan insanlar, bu insanların toplum hayatındaki tutum ve davranışları meydana getirmektedir. Onu diğer musahiplerinden ayıran ve fıkralarıyla yaşamasını sağlayan en önemli husus bu fıkralarda sosyal ve insani değerlerin yer almasıdır. Böylece halk, İncili Çavuş’u saray ve çevresini eleştirmek ve gülünç hale getirmek için iyi bir temsilci olarak benimsemiş, bu çevre hakkındaki duygu ve düşüncelerini ifade etmede onu bir aracı haline getirmiştir. İncili Çavuş, padişahın yakını olarak, gördüğü her aksaklığı alaya almış hatta zaman zaman padişah bile onun güldürücü ve iğneleyici sözlerine hedef olmuştur. İncili Çavuş’un kalıcılığını sağlayan da halkın onu benimseme ve sahiplenme duygusudur.

İncili Çavuş'un bürokrat kimliği, fıkralarına belirleyici bir şekilde renk vererek onu diğer mizah karakterlerinden ayıran özelliğidir.

Genel olarak fıkralarda ayrıntı yerine bir-iki cümlelik çarpıcı nükteler bulunmasına karşılık İncili Çavuş fıkralarında bu özelliğin görülmemesi, bunların meddah geleneği doğrultusunda bir gelişme izleyerek günümüze ulaşmasında kaynaklanmış olmalıdır. Gerçekten de 19. yüzyıl meddahlarının en çok söyledikleri hikâyeler arasında İncili Çavuş fıkralarının yer aldığı bilinmektedir. Bundan dolayı bazı araştırmacılar İncili Çavuş’u meddah olarak kabul etmektedir.

Mangal

İranlıların en meşhur özelliklerinden biri övünmek, bir şeyi överken abartmaktır. O kadar ki "Acem mübalağası" Türk halkının dilinde büyük abartılar için kullanılan bir deyim olmuştur. İran elçiliği sırasında Şah Abbas'ta İncili Çavuş'a ve arkadaşlarına zenginliğini ve sarayın ihtişamını gösterip öğünmekle istemişti. Şah'ın kapağı çok kıymetli zümrütlerle incilerle süslü bir altın mangalı vardı. Kapağın üstündeki kulpuna da göz ve gönül kamaştıran bir büyük elmas oturtulmuştu