ıca Belçika, Danimarka, Hollanda, İzlanda, Lüksemburg, Norveç adına da vize başvurularını kabul etmektedir.

Lefkoşa

Lefkoşa

Lefkoşa






Firmicutes

Firmicutes (Latince: "firmus", güçlü, ve "cutis", deri, hücre duvarına atıf yaparak) bakteriler aleminin çoğunluğu Gram-pozitif hücre duvarına sahip bölümüdür.




Kokus

Koklar veya koksi (tekil - kokus, Latince "coccinus" (kırmızı) ve Yunanca "kokkos" (çilek) kelimesinden gelmektedir ) genellikle bakteri olan ve şekilleri küreye ya da küreye çok yakın bir biçime benzeyen mikroorganizmalardır. Bir bakteriyi kokus veya küre biçimli diye tarif etmek onu basillerden veya çomaklardan ayırır. İkili adlandırmaya dayalı bakteri tanımlama ve sınıflandırmada bu birçok taksonomi sürecinin ilk adımını oluşturur.





Mikser (elektronik)

Elektronikte, özellikle yayıncılıkta kullanılan ve sinyal frekansını değiştiren bir devre.

Bir sinyalin frekansı çeşitli amaçlar için değiştirilebilir. Frekans değişikliğinin en yaygın amacı radyo ve televizyon vericilerinde ara frekans (IF) sinyalini radyo frekans (RF) sinyali haline getirmek veya alıcılarda radyo frekans sinyalini ara frekans sinyali haline getirmektir. Bu işlem bir elektronik devre yardımıyla iki farklı sinyalin matematiksel olarak çarpılması olarak düşünülebilir. (Çarpım işleminin nasıl olup da frekans değişikliği sonucunu verdiği bir sonraki ara başlıkta açıklanmıştır.)

Karıştırma işlemi doğrusal olmayan bir devrede gerçekleşir. Bu amaçla diyot, transistör ya da tümleşik devre gibi elemanlardan yararlanılır. İki sinyalin girdiği devrenin çalışma noktası özellikle doğrusal olmayan bir noktada seçilir. Devre çıkışında ise istenmeyen ürünleri süzen bir filtre ve devre kaybını giderecek bir tampon yükselteç yer alır.

Trigonometrinin eşitliklerden biri de

eşitliğidir.

Elektromanyetik sinyaller trigonometrik fonsiyonlarla tanımlanabilir.Şayet ω açısal frekans ise yani; ω = 2л f ise ;

Bir başka deyişle, çarpım yapan devrenin çıkışında iki sinyal vardır. Bu iki sinyalden birinin frekansı toplam frekans, diğerinin frekansı da fark frekansıdır.

Kullanılacak bir elektronik filtre bu iki üründen birini süzer.

Yayıncılıkta miksere giren ilk sinyal bilgi sinyali ile modüle olmuş ara frekans sinyalidir. İkinci sinyal ise yerel osilatör adı verilen bir devrede üretilen ve genellikle yardımcı taşıyıcı adını alan bir başka sinyaldir. Şayet ilk sinyalin frekansı IF ile, ikincisi YF ile gösterilirse, mikser çıkışında iki sinyalin frekansları şöyledir: IF+YF ve YF-IF. Mikser çıkışındaki filtre bu iki üründen birini bastırır. Diğer ürün ise RF sinyali olarak yayınlanır.

Türkiye'de kullanılan TV yayın standardı B/G dır. Bu standarda göre, ara frekans 38.9 MHz dir. Mersin’de yayın yapan TV istasyonunun yerel osilatöründe 249.15 MHz üretilmektedir. Karıştırıcı çıkışındaki filtre bu ürünlerden yüksek frekanslı olanı bastırmaktadır. Bu durumda bu istasyonun radyo frekans sinyalinin frekansı nedir ?

Mikser çıkışındaki sinyallerin frekansları 3 ve 4 ile gösterilirse;

F3 bastırıldığına göre vericinin yayın frekansı (RF) 210.25 MHz.dir.





Operadaki Hayalet (film, 1943)

Operadaki Hayalet 1943 ABD yapımı melodramatik korku ve gerilim filmdir. Özgün adı Phantom of the Opera dır.

Fransız yazar Gaston Leroux'nun 1909'da yazdığı "Le Fantôme de l'Opéra" ("Operanın Hayaleti") adlı romanından senaryosunu Samuel Hoffenstein ve John Jacoby'nin birlikte uyarlayıp yazdıkları filmi Arthur Lubin yönetmiş, başlıca rollerinde Nelson Eddy, Susanna Foster, Claude Rains ve Edgar Barrier oynamışlardır.

Leroux'nun klasikler arasına girmiş olan ünlü romanı bugüne kadar tam 7 kez sinemaya aktarılmış, birkaç kez de operaya uyarlanmış hatta müzikal olarak da sahnelenmişti. Arthur Lubin'in 1943'te yaptığı bu sinema uyarlaması, 1916 ve 1925 yıllarında yapılan siyah beyaz ve sessiz uyarlamalardan sonraki romanın ilk sesli ve tam renkli sinema versiyonu olmuştur. Gerçi 1925 yılında Rupert Julian'ın çektiği ve Lon Chaney'in başrolünü oynadığı siyah beyaz filmin bazı sahneleri iki şeritli Technicolor sistemle çekilmişti ve 1929 yılında sinemaya ses geldikten sonra filme sonradan müzik ve dublajla konuşma sesleri eklenerek tekrar piyasaya sürülmüştü. Oysa Lubin'in 1943 versiyonunun tamamı 3 şeritli gerçek Technicolor sistemle ve sesli olarak çekilmiştir. Her iki film de Universal Stüdyoları tarafından yapılmıştı.

Bu film yine Universal film stüdyolarının 1925 yılındaki film için özel olarak inşa ettirdiği ve bugün de hala ayakta duran büyük ve görkemli film setinde çekilmiştir. Bu set Paris'teki "Opéra Garnier"'nin birebir kopyası olarak yaptırılmıştı.(Boris Karloff'un başrolünde oynadığı 1944 tarihli korku filmi The Climax de yine bu sette çekilmiştir.)

Filmde, operanın sopranosuna umutsuzca aşık olan kemancının onun mesleğinde yükselmesine gizliden gizliye yardım ederken talihsiz bir kaza sonucu yüzünden yaralanması ve akabinde işini kaybetmesiyle çılgına dönerek, yer altına çekilip operanın altını üstüne getirmesi anlatılmaktadır.

Film 1944 yılında renkli kategorilerinde "en iyi sanat yönetimi-dekor" ve "en iyi görüntü yönetimi" Oscar'larını kazandı, "en iyi müzik" ve "en iyi ses" Oscar'larına da aday gösterildi.

"Paris Operası"'nda orkestranın kemancılarından Erique Claudin (Claude Rains), operanın sopranolarından Christine Dubois'ya (Susanna Foster) gizliden gizliye büyük bir ilgi duymaktadır. Operada önemli yan rollerden birine çıkan Dubois'nın Signor Ferretti'den (Leo Carrillo) aldığı şan derslerinin masrafını da kendi maaşından karşılar ancak ona sağladığı bu destekten kızın hiç haberi yoktur.

Bu arada parmaklarında ortaya çıkan bir rahatsızlık nedeniyle orkestraya uyum sağlayamaz ve işine son verilir. Hayranlık duyduğu bu güzel sanatçıya yaptığı gizli hamilik 50'li yaşlarında olan Claudin'in bütün birikimlerini alıp götürmüştür. Para bulabilmek için ömrü boyunca üzerinde çalıştığı bir konçertoyu nota basımevine satmak ister, isimsiz bir besteci olduğu için eserine pek önem verilmez. Notalarını geri almak üzere gittiği basımevinde bir yanlış anlaşma sonucunda yayımcı ile tartışır ve onu öldürür. Paniğe kapılan yayımcının metresi klişehanede kullanılan asit tepsisini Claudin'in yüzüne fırlatır.

Yüzü yanan kemancı acı içinde kıvranarak oradan kaçar, peşindeki polisleri atlatmak için de kanalizasyon sistemine girer. Kanalizasyon sisteminin opera binası ile de bağlantısı 
vardır. Binanın altındaki geniş mahzenlere yerleşen Claudin operanın gardrobundan çaldığı maske ile yüzündeki yarayı gizler. Artık operada garip olaylar başgöstermeye başlamıştır. İstediği zaman binanın istediği bölümüne girebilen Claudin'e "Operanın hayaleti" adını takmışlardır. "Hayalet" genç sopranonun mesleğinde yükselmesine yardımcı olmayı sürdürür, ancak bu kez daha sert yöntemlere başvurur. Örneğin operanın divası birinci soprano Biancarolli'yi (Jane Farrar) zehirleyerek Dubois'nın onun yerine sahneye çıkmasını sağlar.

Dubois'nın iki hayranı daha vardır, operadaki rol arkadaşı tenor Anatole Garron (Nelson Eddy) ve polis müfettişi Raoul D'Aubert (Edgar Barrier). Her ikisi de güzel sopranonun kalbini çalmak için bir yarış içindedirler. Bu arada operanın hayaletini yakalamak için de çalışmalar devam etmektedir. İsteklerinden biri yerine getirilmeyen "Hayalet" bir temsil sırasında operanın devasa avizesini seyircilerin üzerine düşürür ve çıkan kargaşada Dubois'yı binanın altındaki labirentlere kaçırır. Yaşadığı yer olan bu loş mekanda ona piyanosuyla eserini icra ederken Dubois aniden onun maskesini çıkarır ve gördüğü manzara karşısında çığlık atarken Garron ve Raoul onu kurtarmak üzere yetişirler. Raoul'un silahından çıkan ses tüm yeraltı mahzeninin yıkılmasına yol açar. "Hayalet" yıkıntılar altında kalırken diğerleri kurtulur.

Filmin uyarlandığı roman Fransız gazeteci yazar Gaston Leroux (1868-1927) tarafından 1909 yılında yazılmıştı. İlk yazıldığı yıl kitap halinde basılmamış, 23 Eylül 1909'dan 8 Ocak 1910'a kadar "Le Gaulois"' adlı gazetede tefrika edilmişti. Daha sonra kitap halinde de basılan eser başlarda fazla ilgi görmemişti. Bugün klasikler arasında sayılan roman birçok kereler sinemaya uyarlandı.

Filmin müziğini yedi kez "En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü"ne aday gösterilen ABD'li film müziği bestecisi ve yönetmeni Edward Ward yapmıştır. Ward bu filmle ödüle bir kez daha aday gösterilmişti. Konusu tarihi bir opera binasında geçen bu gotik korku filminde oldukça uzun tutulmuş birden çok klasik opera sahnesi mevcuttur. Bu nedenle yönetmen Arthur Lubin, "Operadaki Hayalet"i bir korku filminden çok müzikale yakınlaştırdığı şeklinde eleştiriler de almıştı. Müzik direktörü Edward Ward Pyotr İlyiç Çaykovski'nin "4. Senfoni"si ile Frédéric Chopin'in bazı temalarınından uyarlamalar yapmıştı. Filmde "hayalet" (Claude Rains)'in bestelediği ve piyanoda seslendirdiği "Lullaby of the Bells" ise Edward Ward'un kendi bestesidir. Filmde işitilen müzik parçaları şunlardır:

1943 yılında filmin çekimlerinin gerçekleştirildiği ve Universal Stüdyoları'nın içinde yer alan film seti aslında filmin 1925 yılında sessiz çekilen önceki versiyonu için inşa ettirilmişti. "Operadaki hayalet"'in 1925 versiyonunu Rupert Julian yönetmiş, başrolünde de Lon Chaney oynamıştı. Set Paris'teki "Opéra Garnier"'nin birebir kopyası olarak yaptırılmıştı. 1943 yılındaki versiyon sesli çekileceği için 100.000 dolar daha harcanarak ses geçirmeyecek şekilde izole edilmişti. Çok ihtişamlı ve dayanıklı bir şekilde inşa ettirilen opera salonu şeklindeki bu film seti stüdyo tarafından birçok başka filmin çekimlerinde de kullanılmıştır. Bunlardan bir tanesi de Boris Karloff'un başrolünde oynadığı 1944 tarihli korku filmi The Climax'tir. Bugün hala ayakta olan bu set Dünyada olduğu gibi muhafaza edilmiş en eski film seti olma ünvanını da taşımaktadır.








Strängnäs

Strängnäs, İsveç'in orta-güney kuşağındaki Mälaren Gölü'nün kıyısında yer alan eski bir katedral kentidir.

Strängnäs hakkındaki en eski veriler 1120 yılında, o sıralarda o coğrafya üzerinde yer alan piskoposluk bölgesinin adıyla geçmektedir. Kent o dön