manya meclisi'nde, Mihail Kogălniceanu Romanya halkının isteğinin Romanya'nın bağımsızlığı olduğunu ilan etti. Bir gün sonra, Prens I. Carol tarafından bu karar imzalandı. Ertesi gün, Romanya hükümeti Osmanlı'ya yapılacak vergi ödemesini iptal etti (914.000 Rumen leyi), ve bu parayı kendi Savaş Bakanlığı'na aktardı.

24 Aralık 1877 tarihinde Rusya, Osmanlı Devleti'ne karşı savaş ilan etti ve birlikleriyle Romanya'ya girdi.

Başlangıçta Rusya savaş sonrasında Romanya ile barış anlaşması yapmak istemediğinden Romanya ile işbirliğine sıcak bakmıyordu; fakat Plevne'de Osman Paşa kumandasındaki 50.000 kişilik güçlü Osmanlı Ordusu ile karşılaşan Ruslar ağır kayıplar vermiş ve orduların birkaç karşılaşması da Rus bozgunu ile sonuçlanmıştı. Büyük kayıplar nedeniyle Rus komutanı Nikolay Konstantinoviç, I. Carol'a Romanya Ordusu'nun Rus birliklerine katılmasını teklif etmişti. Bu telgraf; Kral I. Carol'un anılarını kaleme aldığı 1899 tarihli orijinal kitabında İngilizce çevirisi de yer almaktadır. Prens I. Carol Nikolay Konstantinoviç'in teklifini kabul etmiştir.

Berlin Antlaşması ile Balkanlardaki toprak dağılımı yeniden düzenlendi ve Romanya bağımsızlığını kazandı. 1881 yılında da Romanya Krallığı ilan edildi.






PCB





Küba Bağımsızlık Savaşı

1895-1898 yılları arasında yapılmış fakat başarısız kalmış anti-emperyalist bağımsızlık savaşı.

İspanya'nın Küba kolonisine vadettiği siyasi ve ekonomik reformları yerine getirme konusundaki başarısızlığı, On Yıl Savaşı'ndan sonra daha da artan bir huzursuzluğa neden oldu. Küba'nın bağımsızlığı için başlatılan yeni faaliyetler, New York'da bulunan Küba Devrimci Partisi tarafından dile getiriliyordu. Bu faaliyetler, sürgüne gönderilen Kübalı yazar Jose Julian Marti'nin ve aralarında Antonio Maceo, Maxiomo Gomez y Baez, Calixto Garcia İniguez gibi diğer asi liderlerinin de bulunduğu birçok kişinin Küba'ya dönmelerini sağladı. Doğu Küba'da bir cumhuriyet kurdular ve İspanyollara karşı bir gerilla savaşı başlattılar. Bire bir savaştan kaçınan asiler, savaşı batıya kaydırdılar ve İspanyol Kuvvetleri, 1896'da , daha önce Kübalılarla savaşan General Weyler komutasına verildiğinde, başarılar elde edip, Havana'ya yaklaştılar. Havana'da konuşlanan general, Küba halkına karşı bir katliam başlattı ve binlerce kişinin ölümüne neden oldu.

1896'nın sonuna kadar İspanyollar asileri uzak tutmayı başarmışlardı. ABD gibi ülkeler, Kübalıları barbar gerillalar olarak lanse ederek insanları kışkırtıyorlardı. Bu kışkırtmalara Küba'da ABD Maine Savaş Gemisi'nin batırılmasına neden olacak bir ABD nefretine neden olmuştu.

Batan gemi, İspanya ile ABD'nin de arasını açmış ve İspanya-Amerikan savaşını başlatmıştır.




Germanicus

Germanicus Julius Caesar Claudianus, (24 Mayıs MÖ 15–10 Ekim 19) Roma İmparatorluğu'nun başlangıcında etkin bir hanedan olan Julio-Claudian Hanedanı mensubu Romalı general. Ayrıca Nero Claudius Drusus ya da Tiberius Claudius Nero olarak da bilinir ve genellikle çağırıldığı adı olan agnomen'i (lâkabı)"Germanicus", MÖ 9 yılında babasının Germania'da kazandığı zaferlerin onuruna verilmiştir.

Germanicus'un babası general Nero Claudius Drusus (İmparator Augustus'ın üçüncü karısı Livia Drusilla'nın oğlu) ve annesi Küçük Antonia'dır (triumvir Marcus Antonius ve Augustus'un kız kardeşi Küçük Octavia'nın kızı). Livilla ve İmparator Claudius kardeşleridir. Germanicus, Augustus'un torunu ve kendisine dokuz çocuk veren Yaşlı Agrippina ile evlenmiştir. İki çocuğu bebekken ölürken, Gaius Julius Caesar çocukken ölmüş diğer altı çocuğu hayatta kalmışlardır:


Germanicus, tüm zaferlerini hevesle kutlayan Roma yurttaşları arasından çok popülerdi. Aynı zamanda büyük amcası ve karısının büyük babası Augustus'un da gözdesiydi ve çoğu zaman adı onun vârisleri arasından geçerdi. 4 yılında Livia'yı (Augustus'un karısı), ikna edebilmek için, Augustus Livia'nın ilk evliliğinden olan Tiberius'a lütufta bulundu. Augustus, Tiberius'u Germanicus'u evlatlığı ve vârisi olarak almaya mecbur bıraktı. (Tacitus, Yıllıklar IV.57).

Germanicus, Pannonia ve Dalmaçya'da birkaç askeri seferi komuta etti. Mükemmel bir asker, ilham verici bir lider olarak tasvir edilir ve Roma lejyon'ları tarafından çok sevilmiştir. 12 yılında, beş yıl vekaleten quaestor olarak görev yapmasının ardından Konsül olarak atanmıştır.

Augustus'un 14 yılındaki ölümünün ardından, Germanicus Senato tarafından Cermanya'daki birliklein komutanlığına atandı. Kısa bir süre sonra Lejyonlar askere alınmaların 16 yıldan 20 yıla çıkartılması planından vazgeçilmeyeceği haberleri üzerine ayaklandı. Bu duruma karşı çıkan askerler Germanicus'a imparator olmasını teklif ettiler. Ancak Augustus'un yaptığı gibi isyana bir son verdi ve sadece bir general olarak görev yapmayı tercih etti. Birliklerinin sadâkatini ve onların ve Roma yurttaşlarının gözündeki popülaritesini emniyete almak için Ruhr nehri'nin yukarılarından yaşayan ve çoğunu kılıçtan geçireceği Germen kabileleri üzerine olağanüstü ve aynı zamanda kanlı bir baskına izin verdi.

Ardın gelen iki yıl boyunca 8 lejyonla birlikte daha önce 9 yılında Roma yönetimini başarılı bir ayaklanma ile yenen Arminius liderliğindeki Germen koalisyonu ile mücadele etti. En büyük başarısı 15 Mayıs'ta Arminius'un karısını esir almasıydı. Her ne kadar çok büyük arazileri harap etme ve her türlü direnişi bastırma olnağına sahip olsa da Germenlerin çoğunluğu Roma ordusuyla savaşmak yerine ormanların derinliklerine kaçıyordu. Baskınlar, tüm isyan ittifaklarının bağlantıları yok edildiğinden bir başarı olarak mütalaa edildi.

9 yılında 20,000 Roma askerinin öldüğü talihsiz Teutoburg ormanı savaşı'nın yapıldığı yeri ziyaret ederek, cesetlerden geride kalanları yaktırdı ve Arminius'un topraklarının tam kalbindeki Cheruscans'a büyük bir saldırı başlattı. Arminius, başlangıçta Germanicus'un süvarilerine bir tuzak kurarak küçük bir zayiata neden olduysa da Roma'lı piyadelerin başarılı çarpışmaları karşısından direnci kırıldı ve ormanın derinliklerine kaçmak zorunda kaldı. Bu zaferin ardından kışın yaklaşması nedeniyle Germanicus, birliklerini Ren'deki kış karargâhına geri çekti.

Germanicus, 16 yılında büyük bir ordu topladı ve Germen topraklarını işgal etti. Büyük kayıpları göze alarak Minden yakınlarında Weser nehrini geçti ve Arminius'un ordusuyla Weser nehrinden daha yukarıda Rinteln yakınlarındaki Idistoviso'da, genellikle Weser nehri savaşı olarak adlandırılan bir çarpışmada karşı karşıya geldi. Germanicus'un liderlik ve komuta yeteneğini tam olarak gösterdiği bu savaşta, onun üstün taktikleri sayesinde iyi eğitimli ve donatımlı Roma lejyonları çok az bir kayıpla Germen ordusuna büyük kayıplar verdirdi. Son çarpışma şimdiki Hanover şehrinin batısında Angivarian Duvarı yakınlarında yapıldı ve yüksek Germen zayiatı tekrarlanınca, Germenler kaçmak zorunda kaldılar. Ana hedefine ulaşması ve kışın yaklaşıyor olması nedeniyle birlikler, Germanicus'un emriyle her ne kadar Kuzey denizi'ndeki bir fırtınada bir kısmı zarar görmüş olsa da donanmayla kış karargahına geri çekildi. Çok az asker ölmüş olsa da bu mükemmel bir zafer için kötü bir sondu. Ren boyunca yapılan ve 9 yılındaki felakette kaybolan 3 Roma Lejyon aquila'sının ele geçirilmesiyle sonuçlanan birkaç baskından sonra, Germanicus Roma'ya çağırıldı ve Tiberius tarafından kendisine bir zafer alayı düzenleneceği ve farklı bir komutanlığa atanacağı bilgisi verildi.

Her ne kadar elde edilen başarılar birlikleri memnun etse de, Germanicus'un Germen seferi birliklerin isyanını önleme amaçlıydı ve herhangi bir stratejik kazanım getirmedi. İlaveten, 9 yılında üç Roma Lejyonunu yok eden Germen liderle (Arminius) çarpıştı ve askerlerine bu savaşta ölen Romalılardan kalanları ortaya çıkarttırdı. Ayrıca, birliklerinin başında Tiberius'a haber vermeden Ren nehrini geçerek Augustus'un bu nehrin İmparatorluğun sınırı olarak kalması yönündeki tavsiyesini zıt düştü ve başına buyruk hareketi nedeniyle davranışları hakkında şüphe uyandırdı. Politik ve stratejik kararkardaki bu hatalar, Tiberius'a yeğenini geri çağırmak için yeterli nedeni verdi.

Germanicus, 18 yılında Asya'ya gönderildi ve Kapadokya ve Kommagene krallarını yenerek bu bölgeleri Roma eyaletleri'ne dönüştürdü. Mısır'a (tam anlamıyla bir eyalet değil ancak imparatorun şahsi mülküydü) yaptığı bir gezi sırasında istemeden de olsa imparatora ait bazı ayrıcalıkları gaspetti. Ertesi yıl Suriye eyaleti valisi Gnaeus Calpurnius Piso'nun iptal edilmiş olan eyalet anlaşmasını buldu. Germanicus, yetkilerini aştığı halde Piso'nın Roma'ya geri çağırılmasını emretti. Bu ihtilafın tam ortasında, Germanicus aniden bir hastalık ya da zehirlenme sonucu Antakya'da öldü. Ölümü, Piso tarafından zehirlendiği ya da Tiberius'un emriyle öldürüldğü yolunda söylentilere yol açtı. Bu iddialar hiçbir zaman ispatlanamamıştır ve Piso yargılanma ile yüz yüze kalınca intihar etmiştir ancak Suetonius, Tiberius'un üvey oğlunun popülaritesini ve artan gücünü kıskandığını iddia eder.

Germanicus'un sadece şüpheli bir durum olarak açıklanabilecek ölümü, Tiberius'un Roma'daki popülaritesini Roma'da oluşmaya başlayan korku iklimi nedeniyle oldukça etkiledi. Aynı zamanda suç ortağı olduğu düşünülen Tiberius'un baş danışmanı Sejanus, yine Tiberius'un kendisi tarafından 31 yılında kanlı bir tasviye sırasında idam ettirilmeden önce 20'li yıllar boyunca imparatorluğu korkunç bir tiranlıkla karşı karşıya bıraktı.






Limoges Katliamı

Limoges Katliamı 1370 yılında yapılmış siyasi sebepli katliam.

1369 yılında Yüzyıl Savaşları'nın kaldığı yerden devam etmesi, Fransız tahtında yine hak eden İngilizlerin, yeni bir Fransız askeri stratejisine karşılık vermelerine neden oldu. İngiliz topraklarında gerçekleşen ayaklanmaların teşvik edilmesi, akınlar, baskınlar, önceki saldırıların göz ardı edilmesi. Artık hasta olan kardeşini Kara Prens'e eşdeğer olmayı arzu ederek harekete geçen Gauntlu John, Fransızlara karşı acımasız saldırılar düzenledi.

Saldırıların hedefinde olan Limoges şehri kuşatma altına alındı, ele geçirildi ve yakıldı. Şehirde 3.000 (?)'den fazla sivil