rın istilasıyla sarsıldıktan sonra toparlanmaya çalışan şehir bölgedeki yerlilerin 1800'lü yıllarda ayaklanmasıyla yeniden hareketli günler yaşadı. İngilizler bölgenin denetimini ele geçirdikten sonra genişleme politikası izleyerek bugünkü Sierra Leone'nin temellerini attılar. Kent uzun süre Kraliyet Donanması'nın bölgesel üssü olarak hizmet verdi. Bunun bölgedeki köle ticaretini durdurduğu söylenmektedir. Bu pazarlarda özgür bırakılan köleler Sierra Leone'de yerleşmeye karar vermişler ve özellikle Freetown ve çevresini seçmişlerdir. Batı Afrika kıyılarından getirilmiş pek çok köle ve İngiltere için Napolyon Savaşları'nda çarpışmış askerler de burada yerleşince şehir hızlı bir büyüme süreci içine girmiştir. II. Dünya Savaşı boyunca da Freetown İngiltere'nin bir donanma üssü olmuştur.

Sierra Leone'deki genel iklim gibi, Freetown'da da baskın iklim türü tropikal iklimdir. Yıl boyunca Mayıs ile ekim ayları arası yağmurlu sezon yaşanırken genel olarak iklim tablosu kuraktır. Yağmurlu dönemlerin başlanıç ve bitişleri gökgürültülü fırtınalarla geçer. Buna tropikal savan iklimi denir.

Kasımdan şubat ayında dek olan serin dönemde kentin havasına yumuşatan en önemli etmen nemli hava ve Harmattan adı verilen ve Sahra Çölü'nden ülkeye doğru esen ılık rüzgârlardır. Yıl boyunca ortalama sıcaklıklar 21 ila 31 derece arasında değişir.

Freetown, bir belediye başkanı tarafından şehir konseyi ile yönetilir. Başkan şehrin genel yönetiminden ve yasaların uygulanıp uygulamadığından sorumludur. Belediye başkanı şehrin sakinleri tarafından doğrudan seçilir. Şehrin mevcut başkanı 2008 yılının haziranında iş başına gelen Herbert George-Williams'dır. Kentte 2002 yılında sona eren iç savaşın ardından büyük bir suç patlaması yaşanmıştır. Yankesicilik ve kapkaç ülkenin diğer kesimlerine oranla oldukça yaygındır.

Ülkedeki büyük yerel kurum ve kuruluşların genel merkezlerinin yanı sıra uluslararası pek çok şirketinde merkezleri Freetown'dadır. Şehrin ekonomisi büyük ölçüde doğal limanının etrafında döner. Bu liman dünyadaki en büyük dördünce doğal limandır. Okyanusa açılacak gemilere elverişli limanda Sierra Leone'nin ürettiği ürünler yurtdışına gönderilir ve ülke gereksinimleri buradan yurda girer. Ülkenin dışarıya, yiyecek ve içecek sanayii, balıkçılık, ayakkabıcılık, biracılık, sigara ve elmas üreticiği gibi alanlarda ürettiği malları satar.





El Salvador tarihi

El Salvador ülkesinin tarihi Meksika'da başlamaktadır. Toprakların adına ilk kez Meksika'dan gelen İspanyolların adında rastlanır. Nahuatl dilindeki adı olan "Cuscatlan" veya "Cuxcatlan", yani verimli toprak anlamına gelen bu adlar ile anılır. Panama'dan gelenler ise bu bölgeden, "Nequepio" adı ile söz ederler.

Doktor Jorge Larde'nin 1917'deki araştırmalarından önce El Salvador'da Mayalarınkinden eski bir medeniyet olduğu sanılmıyordu. Fakar, bulunan kalıntılar (yazılı kayalar, mağaralar vb.) az sayıda olsa da, Maya devrinden önceki bir medeniyetin varlığını göstermektedir. Tehuacan, Cihuatan gibi Maya kalıntıları sayesinde, milattan sonra 4. ve 7. yüzyıl sıralarında, El Salvador bölgesinin Guatemala ve Honduras'ın yanı sıra eski Maya imparatorluğu içinde, özerk bir siyasî bölge meydana getirdiği ve bu bölgenin merkezinin Copan'da olduğu anlaşılmıştır. Rafael Girard'ın 60'lı yıllarda yaptığı çalışmalar sonucunda, Maya medeniyetinin sanıldığından daha eski olduğu ve Orta Amerika'da Büyük Okyanus kıyısında, özellikle Guatemala ile El Salvador'da doğduğu kanısı yaygınlaşmaktadır. Günümüzde olduğu gibi, 16. yüzyıla kadar olan süre zarfı içerisinde de, bu bölge kıtanın en yoğun nüfuslu bölgesi olmuştur.

Yapılan araştırmalara göre Mayalar, 7. yüzyıldan itibaren El Salvador topraklarından çekilmişlerdir. Bununla birlikte Guatemala'nın kuzeyine ve Yucatan'a göç etmişlerdir. Dört asır sonra bir toltek dalgası El Salvador'a ulaştı. Bunları başka toltek dalgaları izledi.

Fetihten hemen önce Azteklerin soylu anlamınada gelen Pipil kolu ülkeyi işgal etti. Rahip Juarros y Fuentes'e göre; "Pipil fanlumu gerçek bir krallıktır." Santiago Barberena'ya göre ise, "Aşiretlerin toprağı ortaklaşa işletip paylaştıkları askeri bir demokrasidir." Bu krallıkta askeri ve soydan geçen bir soylu sınıfın varlığına dayanan bir rejim uygulanıyordu. Bu, 1576'dan sonra Diego Garcia de Palacio tarafından tanımlandı. Rejim kölelikten çok güç ayırdedebilen bir hakimiyet şeklindedir. İlk çocuk bütün hukuki haklara sahipti ve ömür boyu tek eşilik uygulanmaktaydı. İspanyollar geldikleri sırada, Pipiller, ülkenin ortasıyla batısına, Lempa ırmağı Paz ırmağına kadar uzanan bölgeye hakimdiler. Bu sırada Doğu bölgesini Lenca aşiretleri veya "Pocomonlar", "Chortiler" ve "Misticomatagalpalar" işgal etmişti. El Salvador'da böylece yaklaşık olarak 120.000 ile 130.000 Kızılderili barınıyor, bunların ancak 40.000'i veya daha azı Pipil bölgesinde yaşıyordu.

İspanyollar, Meksiko'dan başlayan Orta Amerika'daki ilerlemeleri boyunca "Quicheler" ve "Cakechique"lere karşı yüzyıl boyunca süren savaşlarında, Pipiller ile dayanışma içerisine girdiler. , pipil olan 100 süvarisi ve 250 piyadesiyle ve de çoğu pipil olan 5.000-6.000 kızılderili dostu ile birlikte 1524 yılında asıl Cuscatlan senyörlüğüne ulaştı. Baron Castro, "Libro Viejo de la Fundacion de Guetamala" adlı kitabında Alvarado'nun kumandanı 'e 27 Temmuz 1524 yılında gönderdiği mektubun kopyasını vermektedir. "Cuxcutleca"lar, yirmi yıldan çok İspanyol egemenliğine karşı direndiler. 1529'dan sonra, San Salvador adlı İspanyol şehri, eskiden Cuscatlan'ı meydana getiren bölgenin tümüne ve bugünkü cumhuriyetin yaklaşık olarak bütün topraklarına bir yıl içerisinde hakim oldu Diego de Alvarado ise İspanyollara dağıttığı toprakların üçte ikisini, Kızılderililer'den almıştı.

16. yüzyıl boyunca bugünkü cumhuriyet toprakları, birbirinden ayrı birçok ili içine alıyordu. Bu illerden her biri kendi başına "Nueva Espana" yani "Yeni İspanya" naipliği başkumandanlık merkezi olan Guatemala'nın bir bölümüydü. 1576'da bu illeri, "Izalcos", San Salvador ve "San Miguel" meydana getiriyordu. 17. yüzyılda San Salvador ve "Sonsonate" il merkezi oldular; 1786'da, San Salvador, idare merkezliğine yükseltildi. O tarihte bu nüfuz bölgesi, Honduras'a anak 1841'de geçen "Fonseca körfezi"ndeki adaları ve körfez kıyılarınıda kapsıyordu. 1576'da krallık hakimi Palacio, Izalcos eyaletini; "Majestelerinin buralarda sahibi olduğu bölgelerin en zengini ve en büyüğü" olarak tanımlamış ve şöyle devam etmişti; "Verimli ovaları, kakao tarımı işletmeleri, meyveleri ve balıkların bolluğu, nüfusunun yoğunluğu, sömürge ürünleri ticareti yapan mağazaları, Guatemala ile karayolu bağlantısının kolaylığı, Peru ve Yeni İspanya arasında bağlantının bu bölgedeki "Acajutla limanı" aracılığıyle kolayca sağlanması nedeniyle Izalcos, Orta Amerika'nın en nispeten en zengin bölgesidir.
Lopez de Velasco'ya göre, 1571'de Sonsonate'de öbür topraklardan çok daha fazla kakao yetiştiriliyordu. Acajutla limanından yılda 300.000 düka değerinde ihracat yapılıyordu. 17. yüzyılın başlangıcında ise Vazques de Espinosa yılda 500.000 düka değerinde kakao ihracatından 200'den çok çivit yapım yerinin varlığından, sayılamayacak kadar kalabalık sürülerden söz eder. El Salvador'un batısı kakao üretim bölgesiydi. Ortası ve doğusu sürüler ve çivit ağaçları ile kaplıydı. 1778 yılından önce tek bir ilkokulu bile bulunmayan El Salvador'da, San Salvador'a rahip Juan de Dios del Cid'in 1641'de getirmiş olduğu matbaa ile, Orta Amerika'da basılan ilk kitap yayımlandı. Bu çivit üzerine yazılan kısa bir nazariye kitabıydı: Bu kitabın ismi ise, "El Puntero Spuntado Con Apuntes Breves"ti. 18. yüzyılın birinci yarısında, Izalco volkanının birbirini izleyen püskürmeleri, kakao tarımının Sonsonate'de gerilemesine yol açtı. Guayaquil ile Caracas'ın rekabeti, Acajutla limanının korsanlar tarafından talan edilerek önemini kaybetmesi ve dünya piyasasında kakao fiyatlarının düşmesi bu gerilemeyi hızlandırdı.

Bu gerilemenin sebepleri arasında Kızılderililerin köle olarak kullanılmasının 16. yüzyılın ortalarından itibaren kaldırılması da sayılabilir. Ama bu reforma, Kızılderililerin zorla çalıştığı tarım işletmelerinin kaldırılması eşlik etmedi.Söz konusu olan tarım örgütleri, sömürge devletinin sonuna kadar koruma altına alındı.

Köleliğin kaldırılması başka tarım işletme şekillerinin işine yaradıysa da çoğu bütün kızılderili işçilerini kaybeden El Salvador kakao çiftlikleri sahipleri, bundan zarar gördüler. Örneğin Sonsonate Kızılderilileri, Guatemala Santiago'sunda oturanlara hizmet ederlerdi ve kakao bölgesi merkezindeki İspanyol tesislerinin hiç birinde encomienda yoktu. Buna karşılık, az sayıdaki El Salvador encomienda sahipleri, çok büyük encomiendaları elinde tutuyorlardı. 60 kadar yerleşim yerinde 10.000'e yakın kızılderili zorla çalıştırıldı. Bu arada çivit ile uğraşanlar çoğaldı ve 18. yüzyılda "İndigo üreticileri Montepiosu" yani Yardımlaşma Kurumu kuruldu. 1776'da kurulan ve büyük ölçüde güçlenen bu teşkilât üyeleri, belediye ve hükümet temsilciliklerine seçildiler ve 1821'de bağımsızlığın ilanında büyük rol oynadılar.

18. yüzyılın son otuz yılında El Salvador halkı, bugünkü özelliklerinde bir kısmını kazanmıştı; nüfusun çoğunu melezler meydana getiriyordu. Orta Amerika'nın nüfusu en yoğun bölgesiydi. 1551'de 50.000 ile 60.000 arasında olan nüfus, 1769'da 132.092'ye yükseldi. Bu sayıları veren Baron Castro'ya göre, nüfus, sonraları 1790'da 161.035'e, 1807'de 176.925'e, 1821'de ise 200.000'in üzerine ulaştı. Gutierrez de Ulloa, 1807'de yayımladığı "Estado General de la Provinca de San Salvador" adlı eserinde eyaletteki İspanyol köylülerin inanılmayacak derecede ülkeye uymuş olduklarından ve son derece bozulduklarından söz eder. Beyazların, melezlerin, dağlıların, Gaskonyalıların, Katalanların, Fransızların hepsinin aynı havaya uymuş olduklarını söyler. 1770'de başpiskopos, Cortes y Laraz da bu bölgede yaşayanlar üzerine aynı yargılara varıyor, okur yazar olmamakla, inançtan tamamen ayrılmış olmakla ve puta tapmakla suçluyordu.

Orta Amerika bağımsızlığı