ylül 1958 tarihlerinde Çekoslovakya’da yapıldı. Beşincisi düzenlenen şampiyonaya on iki ülkenin ulusal takımları katıldı. Maçlar Liberec, Budejovice ve Prag kentlerinde oynandı.








1955 Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası

1955 Avrupa Bayanlar Voleybol Şampiyonası, 15-26 Haziran 1955 tarihlerinde Romanya’da yapıldı. Dördüncüsü düzenlenen şampiyonaya altı ülkenin ulusal takımları katıldı. Maçlar Bükreş kentinde oynandı.






1951 Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası

1951 Avrupa Bayanlar Voleybol Şampiyonası, 12-21 Eylül 1951 tarihlerinde Fransa’da yapıldı. Üçüncüsü düzenlenen şampiyonaya altı ülkenin ulusal takımları katıldı. Maçlar Paris kentinde oynandı.







1950 Avrupa Kadınlar Voleybol Şampiyonası

1950 Avrupa Bayanlar Voleybol Şampiyonası, 14-22 Ekim 1950 tarihlerinde Bulgaristan’da yapıldı. İkincisi düzenlenen şampiyonaya altı ülkenin ulusal takımları katıldı. Maçlar Sofya’da oynandı. Şampiyonluğu Sovyetler Birliği kazandı.






Seçilim

Evrim bağlamında bir türün bazı özellikleri veya alelleri seçilime (seleksiyona) uğrayabilir. Seçilim olunca, avantajlı veya "adaptif" özellikli bireyler, diğer bireylerine kıyasla bir üreme avantajına sahip olurlar, yani diğer bireylere kıyasla bir sonraki nesle daha çok sayıda döl verirler. Bu özelliklerin genetik bir temeli olunca, seçilim olması bu özelliklerin yaygınlığını artırır, çünkü döller (yavrular) bu özellikleri ebeveylerinden kalıt (miras) alırlar. Seçilim sürekli ve etkili olursa, adaptif özellikler topluluk veya tür için evrensel hale gelir, bu durumda o türün evrimleşmiş olduğu söylenir.

Seçilimin olup olmadığı bir türün bireylerinin içinde bulunduğu şartlara bağlıdır. Yetişkinler, gençler, embriyolar ve hatta yumurta ve spermler dahi seçilime maruz kalabilir. Seçilim doğuran faktörler arasında sınırlı kaynaklar (gıda, konak, eş) ve tehditlerin varlığı (avcılar, hastalık, kötü hava şartları) sayılabilir. Biyologlar bu tür faktörlere genelde seçici baskılar olarak değinirler.

Doğal seçilim, ad olarak en çok duyulan seçilim türüdür. Ancak köpek, inek veya atların yetiştiriciliği de "yapay seçilim"e karşılık gelir. Doğal seçilimin alt kategorileri de sayılabilir. Bunlara arasında çinsel seçilim, ekolojik seçilim, dengeleyici seçilim, bölücü (İng. "disruptive") seçilim, ve yönlü seçilim sayılabilir.

Seçilim, ancak bir topluluktaki bireylerin, özellikleri bakımından çeşitlilik göstermesi halinde olur; ancak bu çeşitlilik belli bir çevresel baskıya ne derece dayanabildikleri veya faydalanabildikleri bakımından bakımından olursa seçilim olur. Bireyler farklılık göstermezse, veya farklılıklar üreme başarısı açısından etkisizse, seçilim olmaz.

Öte yandan, seçilim, avantajlı özelliklerin veya alellerin toplulukta yaygın olmasını garantilemez. Genetik sürüklenme sonucu bu tip özellikler daha ender hale gelebilir ve hatta yok olabilir. Bazen de, "zayıf" bir seçilim olunca veya küçük topluluklarda, genetik sürüklenme sonucu, zararlı bir alel dahi o türün üyeleri arasında neredeyse evrensel hale gelebilir.

Seçilim pozitif yönde etki edebileceği gibi negatif yönde de etki edebilir. Negatif seçilim, bireylerin üremede başarılı olma kapasitesini azaltacak özeliklerin sıklığını azaltır. Pozitif seçilim ise adaptif özelliklerin sıklığını artırır.

Biyolojik metinlerde, pozitif ve negatif seçilime tabi olan özellikler için "lehine seçilme" "aleyhine seçilme" terimi kullanılır. Örneğin, "çöl şartları sığ kök yapılarının aleyhine seçilim yapar".

Seçilim, fenotipe olan etkisi ve nedenleri bakımından gruplara bölünebilir. Etkilere seçilim şekli denir, bunlar mutlaka belli nedenlerden (mekanizmalardan) kaynaklanmıyabilir; hatta, her şekil birden çok farklı mekanizmadan ortaya çıkabilir. "Dengeleyici seçicilik", ara özelliklere sahip olan bireylere yardımcı olur; "bölücü seçicilik", aşırı özelliklere sahip olan bireylere yardımcı olur. "Yönlü seçicilik" te, karakteristikler fenotipik bir spektrum üzerinde yer alınca o spektrumun bir ucuna yakın olan bireyler daha başarılı olur. "Dengeleyici seçicilikte" birden çok özellik avantajlı olabilir.

Seçilim şekillerinden farklı olarak, seçilim mekanizmaları vardır; örneğin bölücü seçilim genelde "ayrıştırıcı cinsel seçilim" in bir sonucudur, dengeleyici seçilim ise "frekansa bağlı seçilim" (İng. "frequency-dependent selection") ve "aşırı baskınlık"tan (İng. "overdominance") kaynaklanabilir.




Türkçe ve Moğolcadaki ortak sözcükler

Türkçe ve Moğolca Altay dil ailesine ait olup birbirlerine çok yakındırlar. Bu iki dilin birkaç bin yıl önce birbirinden kopmuş ve ayrı bir gelişim yaşamış oldukları düşünülmektedir. Dilbilimciler, iki dil arasında somut bir yakınlık saptamak için çeşitli yöntemler kullanmaktadırlar. Bir dilin varsıllığı, o dilin temel sözcükleri yanında dilbilgisi ve sesbilim yapısına da bağlıdır. Bu olgu, aynı kökenden gelen dillerin bulgulanmasında da yardımcı olmaktadır. Aşağıda sıralanan sözcükler, Türkçe ve Moğolcada ortak olarak yer almakta ve bu iki dilin ne denli benzeştiğini göstermektedir. Moğolcanın Türkçeye bu derece yakın oluşu bazı Türkologların Moğolları da Türk olarak sınıflandırmalarına yol açmıştır. Daha doğrusu, Moğolların ve Türklerin büyük olasılıkla aynı kökeni paylaştıklarıdır. Moğol dili ile Türkçe arasındaki benzerlik etkileşimle açıklanamayacak kadar yakındır bu da Moğollar ile Türklerin aynı kökten olduğu tezini güçlendirmiştir.





Transformasyon

Moleküler biyolojide transformasyon, bir hücrenin içine yabancı bir genin girmesi, bu DNA'nın genomunun parçası haline gelmesi ve DNA'daki genlerin ifade olması sonucu, o hücrenin değişime uğramasıdır. Belli tip transformasyonlar için daha özel terimler kullanılır: DNA'nın hücre içine girmesi bir virüs aracılığıyla olursa buna transdüksiyon denir; DNA bakteri hücrelerinin birbiriyle teması sonucu birinden öbürüne aktarılmışsa buna konjugasyon denir; doku kültüründeki hücrelerin transformasyonuna transfeksiyon denir. Sıfat hali olarak, yani "transformasyona uğramış" anlamında, 'transforme' kullanılır.

Benzer yöntemlerle hücre içine RNA da sokulabilir ve hücrenin özelliklerini geçici olarak değiştirebilir ama bunun sonucunda hücrede kalıtsal bir değişiklik meydana gelmediği için bu gerçek transformasyon değildir.

Transformasyon ilk defa 1927'de, bakteriyel pnömoniye karşı bir aşı bulmaya çalışan bir İngiliz bakteriyolog, Frederick Griffith tarafından keşfedilmiştir. Griffith "Streptococcus pneumoniae" 'nın virülan bir suşunun ısıtılarak öldürülmesinin ardından bunun aynı bakterinin virülan olmayan bir suş ile karıştırılması halinde, zararsız bakterinin virülan hale dönüştüğünü gösterdi. 1944'te bu dönüştürücü faktörün DNA olduğu Oswald Avery, Colin MacLeod, and Maclyn McCarty tarafından gösterildi. Bu araştırmacılar DNA'nın bakterilerin içine alınması onunla bütünleşmesine "transformasyon" adını verdiler.

Bakterilerde transformasyon, çıplak (yani hücre veya proteinlerle beraber olmayan) DNA'nın alınması sonucu meydana gelen istikrarlı kalıtsal değişiklik olarak ifade edilebilir. Bakterinin ortamdan yabancı DNA'yı içine alabilme özelliğine yetkinlik (İng. "competence") adı verilir. Yetkinliğin iki tipini ayırt etmek gerekir: doğal ve yapay.

Bazı bakteriler (tüm bakteri türlerinin %1'i) laboratuvar şartlarında DNA'yı içlerine alma yeteneğine sahiptir; doğal ortamlarında çok daha fazlası bu yeteneğe sahip olabilir. Bu türler, DNA'nın hücre zar(lar)ı içinden içeri taşınmasını sağlayan mekanizmalar için gereken genlere sahiptir.

Yapay yetkinlik için gerekli proteinler hücrenin genleri tarafından kodlanmaz. Laboratuvar işlemleri ile, yani doğada normalde rastlanmayan şartlar altında, hücre zarı'nın DNA'ya geçirgen olması sağlanır.

Hücrelerin Ca gibi ikideğerlikli (bivalent) katyonlar varlığında soğutulmasıyla, hücre zarının plazmid DNA'sı için geçirgen olması sağlanabilir. Hücrelerin buz üstünde bekletildikten sonra kısa bir süre için ısı şokuna (örneğin 30–120 saniye boyunca 42 °C'de) tâbi tutulması DNA'nın hücrenin içine girmesine neden olur. Bu yöntem dairesel plazmid DNA'lar için oldukça etkili bir şekilde çalışır.

Bu yöntem, muhtemelen hücredeki eksonükleaz enzimlerinin doğrusal DNA'yı çabucak sindirmelerinden dolayı, kromozomal DNA parçası gibi doğrusal moleküller için iyi çalışmaz. Ancak, doğal yetkin hücreler plazmidlere kıyasla doğrusal DNA molekülleriyle de daha verimli olarak transforme olurlar.

Elektroporasyon bakterilerde (ve diğer hücre tiplerinde) delik açmanın bir diğer yoludur, burada hücreler kısa süreli bir elektrik alanı (10-20kV/cm) içinde şok edilirler. Plazmit DNA'sı bu deliklerden hücre içine girer. Doğal membran tamir mekanizmaları şokun ardından bu delikleri kısa sürede onarırlar.

Hücrenin içinde varlığını sürdürebilmek için bir plazmit DNA 'sında bir ikileşme merkezi (replikasyon orijini) bulunması gerekir, bu bölge sayesinde plazmit, kromozomdan bağımsız olarak ikilenir. Laboratuvarda transformasyon işlemi sonucunda genelde çok sayıda transforme olmamış hücre arasında az sayıda transforme olmuş hücre bulunduğundan, plazmiti taşıyan hücrelerin tanınması için bir yöntem gerekir. Transformasyon deneylerinde kullanılan plazmitlerde genellikle bir antibiyotik direnç geni bulunur, plazmiti taşımayan bakteriler bu antibiyotiğe duyarlıdır. Dolayısıyla, transformasyonda kullanılan plazmite özgü bu antibiyotiği içeren seçici bir besiyerinde çoğalabilen hücrelerin bu plazmit ile transformasyona uğradıkları söylenir.




Türleşme

Türleşme yeni biyolojik türlerin oluştuğu evrimsel süreçtir. Doğal türleşmenin dört tipi vardır, türleşen toplulukların coğrafi olarak birbirlerinden coğrafi olarak ne kadar izole olduklarına bağlı olarak: allopatrik, peripatrik, parapatrik ve simpatrik. Türleşme yapay olarak da sağlanabilir, hayvan ıslahı veya laboratuvar yöntemleri yoluyla. Türleşme mekanizmalarına örnekler aşağıda verilmiştir.

Bir topluluk coğrafi olarak birbirinden izole olmuş iki "allopatrik" topluluğa bölünür. Bu izole topluluklar (a) farklı seçici baskıları maruz kaldıkları veya (b) genetik sürüklenme sonucu, genotip