zirin olabileceği kısıtı uygulanarak çözüm sayısı 16.777.216 (8) düzeyine indirilebilir.

Aşağıdaki adımlar sırasıyla izlenerek "n vezir bulmacası"'nın bir çözümü bulunabilir:


"Sekiz vezir bulmacası"nın 92 ayrı çözümü vardır. Ancak bu çözümlerin çoğu birbirinden yalnızca döndürme ve yansıma gibi simetri işlemleriyle üretilebilir. Bu nedenle, eğer simetriden doğan bu fazla çözümler birleştirilip tek çözüm olarak sayılırsa, bulmacanın aslında aşağıda gösterilen 12 eşsiz çözümü vardır.

Aşağıdaki tablo değişik "n" değerleri için çözüm sayılarını göstermektedir.

Not: 6×6'lık bir satranç tahtasında bulunan çözüm sayısının 5×5 boyutundaki bir satranç tahtasında bulunan çözüm sayısından az oluşu dikkat çekicidir.

n vezir bulmacası'nın en son "n" = 26 değeri için çözümü bulunmuştur. Ancak, çok yüksek hesaplama gücüne gereksinim duyulduğundan "n" = 27 için çözüm henüz bulunamamıştır.







Karadere, Seydikemer

Karadere, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalledir.

2012 yılına kadar Fethiye ilçesine bağlı bir köyken, 2012 yılında Muğla'nın büyükşehir olmasıyla Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalle statüsünü almıştır.

Muğla ilinin güneyindeki bir sahil beldesidir. Bir tarafı denizle çevrili olan Karadere; Tümtüm, Karaköy, Çukurincir, Gavurağılı, Gölbent, Dodurga köyleri ile komşudur. Yüz ölçümü olarak Fethiye'nin en büyük beldelerden biri olan Karadere 1998 yılında belediye olmuştur. Beldeden başlayan plaj, Antalya sınırlarında Patara Plajı adını alır.

Karadere plajı halk dilinde Özlen plajı olarak bilinir. Plaj ince kumlu olup, deniz sığdır. Ayrıca Likya yolu'da buradan geçmektedir.

Plajın başlama noktasına küçük bir çay dökülmektedir. Bu çay iç kısımlardan gelerek tam burada deniz ile buluşur. Caretta Caretta kaplumbağaları bu sahili kullandıkları için özellikle Mayıs, Eylül ayları arasında plaja araç ile girmek yasaktır.





Sidney Lumet

Sidney Lumet (d. 25 Haziran 1924 - ö. 9 Nisan 2011), ABD'li sinema yönetmeni. Bir süre televizyon için çalıştıktan sonra 1957 yılında çektiği 12 Angry Men ("12 Öfkeli Adam") ile sinemaya başarılı bir geçiş yapmış, Serpico, Dog Day Afternoon ("Köpeklerin Günü"), Network ("Şebeke") ve The Verdict ("Hüküm") gibi filmlerle ününü artırmıştır. 5 defa çeşitli dallarda Oscar'a aday olmasına rağmen hiçbirini kazanamamış, ancak 2005 yılında Ampas tarafından kendisine Yaşam Boyu Başarı Ödülü verilmiştir.

Ebeveynleri oyuncu olan Lumet'in kendisi de tiyatronun çeşitli dallarında çalıştıktan sonra yeni canlanmaya başlayan televizyon sektöründe kendisine yer buldu ve çeşitli diziler çekti. İlk sinema filmi olan 12 Angry Men, Lumet'in kuvvetli sinema tekniğinin yanı sıra oyunculardan da üst düzey performanslar aldığı bir film oldu ve zamanla bir klasik haline geldi. Bu filmde 12 jüri üyesi bir cinayet sanığı hakkında tartışırken hukuk sistemi, ahlak ve vicdan gibi konular da seyirci nezdinde tartışmaya açılıyordu. 12 Angry Men daha sonra Lumet'e atfedilen çeşitli niteliklerin de gözlenebildiği bir filmdi: Sağlam bir sinema dili, oyuncu yönetimindeki başarı ve toplumsal bir tezin samimiyetle irdelenmesi.

Lumet 2 yıl sonra 1959'da Marlon Brando, Anna Magnani ve Joanne Woodward'la birlikte ünlü Amerikalı oyun yazarı Tennessee Williams'ın bir oyunundan yola çıkarak The Fugitive Kind adlı filmini çekti. Yine nitelikli bir eser olarak kabul edilebilecek bu filmle Lumet başarılı tiyatro uyarlamalarına bir başlangıç yapmış oldu. 1962'de bu kez Eugene O'Neill'in bir oyunundan yola çıkarak Long Day's Journey Into Night'ı; 1964'teyse İkinci Dünya Savaşı'nda Nazi toplama kamplarından kurtularak Amerika'da yaşamına devam etmeye çalışan Yahudi jenerasyonuna bir bakış atan The Pawnbroker'ın yanı sıra 1962 Küba Füze Krizi'yle ortaya çıkan nükleer savaş ihtimaline dikkat çeken Fail-Safe adlı filmlerini çekti. Bunlardan ilki, sinema tekniğindeki nitelik ve geri dönüşlerin etkili kullanımıyla sinema okullarında ders niyetine gösterilen bir film haline geldi. Bu ilk dönemde daha çok Henry Fonda'yla çalışan Lumet, sonraki dönemde Sean Connery'yle birkaç film çekti. The Anderson Tapes, bir soygun filmi parodisi olmasına rağmen Watergate Skandalı'yla ilgili kehanetler içeriyordu. The Offence ise bir tecavüzcünün peşindeki bir polisin, bu takibinin yavaş yavaş kendisiyle yüzleşmesine dönüştüğü ilginç bir polisiyedir.

1970'li yıllarda Lumet'in filmlerindeki sosyal duyarlılık arttı, ancak bu filmlerin didaktik olmaktan çok mesafeli ve seyirciyi spekülasyonlar yapmaya iten filmler olduğu söylenebilir. Örneğin başrolünde Al Pacino'nun bulunduğu Serpico, dürüst bir polisin yozlaşmış mafya-polis ilişkilerini bozmaya çalışmasını ve mafyadan nasiplenen polislerin bir anda hedefi haline gelişini anlatırken bir yandan da yozlaşmanın topluma ne kadar derinden nüfuz ettiğini gösteren küçük ama önemli bir filmdi. 1974'te dev bir kadroyla çektiği Agatha Christie uyarlaması Murder on the Orient Express'in kadrosunun gücünü ekrana yansıtmakta başarısız bir uyarlama olduğu söylenebilir. Yine Al Pacino'lu Dog Day Afternoon en bilindik filmlerinden biriydi, ancak Lumet'in 1976 tarihli filmi Network, medya dünyasındaki iktidar ilişkilerini ve serbest piyasa ekonomisinin medyadaki yansımalarını ele alan ve Peter Finch'in sinema tarihine geçen performansıyla öne çıkan kalburüstü bir filmdi.

Lumet, 1981 yılında Prince of the City'yle Serpico'nun temalarını panoramik boyutlara taşıyarak bir bakıma o filmin devamını çekmiş oldu. Ertesi yıl Paul Newman ve James Mason'ın en önemli performanslarını sundukları kabul edilen The Verdict adlı mahkeme dramasıyla o türe tekrar dönüş yaptı. Bu filmin en ilginç özelliklerinden biri, kariyerinin sonlarına gelmiş yaşlı ve alkolik bir avukatın iç dünyasındaki çöküşü sinematografisine yansıtabilmekteki büyük başarısıdır.

Lumet 1980'lerin devamında ve 1990'larda filmlerine devam etti. Dönemin modasına uyarak Running on Empty gibi sıradan bir aile draması, John Cassavetes filmi Gloria'nın yeniden çevrimi ve aksiyon filmleriyle ünlü Vin Diesel'le çekilmiş bir mahkeme draması olan Find Me Guilty gibi filmlerden sonra yönetmenlik hayatına devam etti. 9 Nisan 2011'de Manhattan'daki evinde hayatını kaybetti.





Çerkes Hasan

Çerkes Hasan (d. 1850- ö. 1876), Osmanlı askeri, padişah Abdülaziz'in kayınbiraderi. Hüseyin Avni Paşa'yı Abdülaziz'i öldürmekle itham eden "Çerkes Hasan," 15 Haziran 1876 günü bir Osmanlı hükümet toplantısını basarak 5 devlet büyüğünü öldürmüş, en az 10 kişi yaralamış ve idam edilmiştir.

Çerkes Hasan 1850 yılında İstanbul Silivri ilçesinde doğdu. Babası İsmail Bey Kafkasya'dan göç etmiş bir Çerkes beyiydi. Çerkes Hasan 1864 yılında Bahriye İdadisine, sonra da Harbiye bölümüne girdi. Ablası Neşerek Kadın Efendi'nin padişah Abdülaziz'le evlenmesi sonucu padişahın kayınbiraderi oldu. Abdülaziz'in büyük oğlu veliaht Yusuf İzzeddin Efendi'nin yaveri görevine getirildi.

Sultan Abdülaziz'in 30 Mayıs 1876'da askeri darbe ile tahttan indirilmesi ve şüpheli ölümü üzerine Çerkes Hasan'ın ablası Neşerek Hanım da 11 Haziran 1876'da vefat etti. Bu olaylardan Abdülaziz'i tahttan indiren başta Hüseyin Avni Paşa ve diğer devlet görevlilerini sorumlu tutan Çerkes Hasan 15 Haziran 1876 günü Midhat Paşa'nın konağına giderek hükümet toplantısını bastı. Serasker (Genel Kurmay Başkanı) Hüseyin Avni Paşa'yı ve Hariciye Nazırı Mehmed Raşid Paşa’yı öldürdü. Midhat ve Ahmed Paşaları da öldürmek için kovaladı. Çerkes Hasan yakalanana kadar 10 kişi ölü yatıyordu. Kısa süren bir duruşma sonucu idama mahkûm edildi ve Edirnekapı Mezarlığında defnedildi.

Bu olay üzerine zaten ruhsal bir bunalımda olan padişah V. Murat'ın durumu daha da kötüleşti. Tahttan indirilerek yerine II. Abdülhamit geçirildi.




Molidae

Molidae, dorsal ve anal yüzgeçlerinin bitiminde vücutları sonlanan ve bu yüzden garip "yarım-balık görünümlü" ay balıklarını ve molaları kapsayan bir familyadır.

3.3 metreye kadar uzanabilen "Mola mola" türüyle kemikli balıklar içindeki en büyük okyanus balıklarıdır.

Omurgalı balıkların sadece birkaç, "Mola mola" içinde sadece 16 tane türünü kapsar. Ayrıca, kaudal kemiklerden tamamen yoksundurlar, iskeletlerinin çoğu kıkırdaktan yapılmıştır. Derilerinde kemiksi plaklarda da bulunmaz, ancak, kıkırdak gibi kalın ve katıdır. Ayrıca gaz keseleri de yoktur.

Etleri kirpi balığı ve şişen balıkla aynı zehirleri içerir, fakat miktarları aynı değildir. Ay balıkları çoğunlukla anal ve dorsal yüzgeçlerini kullanarak yüzerler, pektoral yüzgeçler muhtemelen sadece denge amaçlıdır. Kendilerine yön vermek için ağızlarından ya da solungaçlarından güçlüce su fışkırtırlar. uzun ve pençe benzeri olan farenksiyal dişlerini birbirlerine sürterek ses çıkardıkları söylenebilir.

Tetraodontiformes'in tipik üyelerinin dişleri gaga benzeri yapıda, ağızlarını kapatmalarına engel olacak şekildedir.

Familya kapsadığı üç cins ve bunlara ait 5 türlere oldukça küçüktür:





Tekrar Çal, Sam (oyun)

Tekrar Çal, Sam (İng. "Play It Again, Sam"), Woody Allen tarafından 1969'da yazılıp sahnelenmiş, daha sonra 1972'de senaryolaştırılıp filme alınmış tiyatro oyunudur.

Oyunun ismini, Kazablanka filminde Ilsa'nın (Ingrid Bergman) söylediği ünlü replikten alır. Bu cümle aynı zamanda oyunun son cümlesidir.

Filmde Ilsa aslında tam olarak bu cümleyi söylemez. Café Americain'e girip Sam'i gördüğünde ""Play it once, Sam, for old times' sake."" der. Ancak bu cümle ""Play it again, Sam"" şeklinde akıllarda kalmıştır.

Woody Allen'ın tipik karakterlerinden biri olan "Allan Felix", karısı tarafından terk edilince bunalıma girer. En yakın arkadaşı Dick ve onun eşi Linda, onu bunalımdan kurtarmak, evde kapalı tek başına yaşamasını engellemek için, sürekli yeni kadınlarla tanıştırırlar. Ayrıca Allan'ın hayali arkadaşı Humphrey Bogart da zor zamanlarda ortaya çıkarak ona kadınlarla ilişkiler konusunda tavsiyelerde bulunur.

Ancak bu çalabaların ve tavsiyelerin hiçbiri işe yaramaz ve Allan kalıcı bir ilşikiye giremez. Çünkü garip ve nevrotik bir kişiliğe sahip olan Allan'ı hiçbir kadın anlayamamaktadır. Linda dışında... Çok çalışan ve sürekl