r ve babasının ona karşı antipatisini de bilmektedir. Bu nedenle Alvaro ile birlikte olup kaçmak için Leonara evini ve ûlkesini, sırdaşı Curra'nın yardımı ile gerçekleştirmeye karar vermiştir. ("Me pellegrina ed orfana" - "Çocukluk evimden sürgün edildim ve bir yetim gibi sevgime ayri düştüm.").

Leonara'nın babası hiç beklenmedik bir anda gelir ve Alvaro'yu kızıyla bulur. Leonara'nın namusuna hiçbir gölge düşürmek istemediği için Alvaro kızın babasına teslim olmaya hazır olduğunu bildirir. Bu nedenle tabanacasını yere atar; fakat çok şansızlıkla tabanca birden ateş eder ve Marquis'i öldürücü şekilde yaralar. Marquis son nefesini verirken kızını lanetler.

"1. Sahne: Hornachuelos adlı bir köyde bir han"

Belediye reisi, birkaç köylü katırcı ve, Dona Leonara'nın erkek kardeşi olan, Vargaslı Don Carlo bir hanın mutfağında bulunmaktadırlar. Don Carlo, kıyafet değiştirmiş; Salamancalı bir öğrenci hüviyetini almış ve takma bir isim olarak Pereda adını almış olup Alvaro ve Leonara'dan intikam almak peşindedir. ("Son Pereda son ricco d'onore" - "Benim ismim Pereda ve ben bir soyluyum."). Akşam yemeğinde bir genç çingene olan Preziosilla oradaki gençlerin fallarına bakmaktadır ve gençlerin hepsini İtalya'nın istiklal kazanması için savaşa iştirak için asker yazılmalarına teşvik etmektedir. ("Al suon del tamburo" - "Trampetler çalmaya başlayınca") ve gençlerin hepsi asker yazılmayı kabul ederler. Alvaro'dan ayrılmış olan Leonara erkek kıyafetıyle seyahat etmektedir ve Carlo tarafından tanınmadan oradan ayrılmayı başarır.

"2. Sahne: Yakında bulunan bir manastır"

Leonara bir manastıra sığınmaya muvaffak olur. ("Sono giunta! . . . Madre, pietosa Vergine" - "Buraya gelebildim! ... Meryem'e tesekkurler"). Orada Manastırın baş-keşişi Padre Guardino'ya asıl ismini söyler ve hayatından geri kalan kısmını bu manastıra çekilip geçirmeyi istediğini de bildirir. Baş-keşiş bunu yapabilmesi için onun geçmesi gereken sınavları anlatır. 
Leonara, Padre Guardino, Fra Melitone ve diğer keşişler bir ayine başlayıp dua etmeye koyulurlar.

"1. Sahne: İtalya'da Velletri yakınlarında bir orman"

Bu arada Don Alvaro Ispanyol ordusuna katılmıştir ve Don Federico Herreros takma adını kullanmaktadır.("La vita è inferno . . . O tu che in seno aglı angeli" - "Mutsuz olan kişiye hayat bir cehennemdir... Sevgilim sen melekler arasına çıktın.") Bir akşam aynı orduda subay olan ve Don Felix Bornos takam adını taşıyan Don Carlo'nun hayatını kurtarır. Bundan sonra yakın arkadaş olurlar ve her savaşa ve çarpışmaya yan yana katılırlar.

"2. Sahne: Subayların yerleşme yeri"

Bu çarpımaların birinde Don Alvaro, ölümcül olduğunu sandıgı, ciddi bir yara alır. 
Son isteği olarak, Don Carlo'ya her zaman yanında bulundurduğu valizi ve içinde bir demet mektubu verip kendisi olduğu zaman onları hemen tahrip edip ortadan kaldırmasını ister. ("Solenne in quest'ora" - "Bu acil saatte bana yemin et.") Don Carlo mektupların içindekilerine bakmayacağına yemin eder; fakat arkadaşına şüphe ile bakmaya başlar. 
("Morir! Tremenda cosa! . . . Urna fatale del mio destino" - "Ölmek; Ne kötü bir fikir. 
Ayrıl sen buradan kaderime gönderilmiş olan ölümcül eşya"). 
Valizi açar; kız kardeşinin resmini içinde bulur ve yakın silah arkadaşının Alvaro olduğunu anlar. Tam o sırada bir askeri cerrah gelip Don Alvaro'nun iyileşmesinin mümkün olduğunu söyler. Don Carlo artık babasının intikamını alabileceği için çok sevinir.

"Scene 3: Savaş meydanının yakınında bir askerî kamp"

Alvaro iyileşmiştir ve Carlo onun karşısına çıkar. İkisi bir kılıç düellosuna başlarlar; ama askerler tarafları birbirinden ayırırlar. Özellikle Carlo'yu uzakta tutmaya çalışırlarken cok sıkılmış olan Don Alvaro bir manastıra çekilmeye and içer. Askerler tekrar toplanırlar. Çerçi Trabucco onlara taşıdığı ticari esyaları satmaya çalışır. Fra Melitone askerleri hiç tanrısız hayat yaşadıkları için hepsini suçlu gördüğünü ilan eder. Preziosilla ise askerleri hayatlarının övgüsünü yapan bir şarkı söyletip şarkılarını yönetir. ("Rataplan, rataplan, della gloria" - "Rap-rap-rap.. san seref verir davul sesi")

"1. Sahne: Manastır"

Don Alvaro Hornachuelos'daki manastıra keşiş olarak çekilmiştir. Ama yakında bir mağarada Padre Rapheal adı altında Leonara yaşamaktadır. Don Carlo gelir ve Alvaro'yu kılıçla döğüse zorlar.("Le minacci, i fieri accenti" - "Rüzgarlar onu taşıyıp götürsün.")

"2. Sahne: Leonara'nın manastırının yakınlarında ıssız bir yer"

Leonara ölüpde huzur ve barış bulmak için dua etmektedir ("Pace, pace mio Dio!" - "Huzur ve barış büyuk tanrım..!"). Alvaro koşarak yardım istemek için gelir; düelloda Carlo'yu ölümcül yaralamıştır. İki eski sevgili birbirlerini tanırlar. Leonara koşarak sahneden dışarı çıkarak kardeşini görmeye gider. Fakat kardeşinin üzerine eğildiği zaman Carlo bir kama ile Leonara'yi kalbinden yaralar. Padre Guardino ile Leonara geri gelirler ve Leonara ölmekte iken iki keşiş onun huzur bulması için duaya başlarlar.





Bu eser birçok opera şarkıcı tarafından fena talih getirir sanılmakta ve çok batıl inançları olan bazı opera şarkıcıları bu eserde oynamayı kabul etmemektedirler. Örneğin ünlü İtalyan şarkıcı Luciana Pavarotti Don Alvaro rolünü hiç almamıştır. Bu şansızlık olayları arasinda en korkuncu 1960da New York Metropolitan Operada olmuş ve bu eser oynarken 48 yaşında olan Amerikan bariton "Leonard Warren" III. Perde'de aryasını "Yardım yardım" diye bitirdikten sonra yere yığılmış; kalkmayınca bir kalp krizinden öldüğü anlaşılmıştır.






April Rain (şarkı)

"April Rain", Hollandalı senfonik metal topluluğu Delain'in "April Rain" albümünden çıkan ilk teklisidir.





Valentine Baker

Valentine Baker ya da Baker Paşa (1827—1887), İngiliz asıllı asker. Birleşik Krallık, Osmanlı Devleti ve Mısır devletleri hizmetinde kumandanlık yaptı.

Valentine Baker İngiltere'de ve Sri Lanka'da eğitim gördü. Kırım Savaşı'na katıldı. 1873 yılında Rusya hakkında bilgi toplamak için Horasan'a gönderildi. 1874 yılında Birleşik Krallık ordusundan bir disiplin suçu yüzünden atıldı.

1877 yılında Rusya'yla savaş halinde olan Osmanlı Devleti'nin hizmetine girdi. Mehmet Ali Paşa'nın kumandası altında 93 Harbi'ne katıldı. Taşkesen Muharebesi'nde Osmanlı ordularına kumandanlık etti. Rus generali İosip Gurko'nun ordularına karşı kazandığı başarıdan dolayı Ferik rütbesini kazandı. 1882 yılına kadar Osmanlı ordusuna hizmet etti.

1882 yılında Mısır ordusunun hizmetine girdi. Sudan'da Mısır yönetimine karşı çıkan isyanı bastırmak görevini aldı. El Teb Muharebesi'nde yaralandı. Savaştan sonra Mısır Polis Örgütü'nün yönetimini üstlendi. 1887 yılında öldü.




Ohranka

Ohranka veya Kamu Güvenliğinin ve Düzeninin Korunması Departmanı (Rusçası: "Отделение по охранению общественной безопасности и порядка"), Rusya’da Ohranka denilir, 19. ve 20. yüzyılda Rus Çarlığında bağlı gizli polis servisidir.

Kurum siyasi terör ve sol devrimci akımlara karşı kurulmuştu. Ohranka Rus İmparatorluğunun her yerindeki büroları ve yurtdışındaki temsilcilikleriyle Rus devrimcilerinin faaliyetlerini takip etmekteydi. Yurt dışındaki en önemli merkezi Paris’de Pyotr Rachkovsky tarafından 1884-1902 arasında yönetilmiştir. Rusya’daki merkezi St.Petersburg Fontanka Caddesi 16 numaradadır. Bu adres Çarlık zamanında kötü bir şöhrete sahip olacaktır.

Kurum devrimci faaliyetleri izlemek için her türlü yönteme başvurmaktaydı; gizli baskınlar yapılıyor, örgütlerin içine ajanlar sokuluyor, kişisel mektuplar okunuyordu. Ohranka’nın faaliyetlerine Dışişleri Bakanlığı da kolaylık sağlıyor ve yurtdışı görevlere ajanlar farklı kimliklerle yollanıyordu. Bilinen en başarılı Ohranka ajanları arasında Jacob Zhitomirsky, Yevno Azef, Roman Malinovski ve Dmitry Bogrov sayılabilir.

Oldukça güçlü ve geniş bir örgütlenmeye sahip olan Ohranka işçi hareketinin sol ve devrimci akımların eline geçmemesi için devlet yanlısı sendikalar kuracaktır. Bu sendikalara kurucusundan esinlenerek "zubatovshchina" denilmektedir. Bu tür örgütlenmeler işçi sınıfı hareketinin devlet karşıtı bir alana akmasına engel olamayacak, tabandan gelen baskılar sonucu polis ajanları bile işçi sınıfı liderliği yapmak zorunda kalacaktır.

Ohranka tarafından yakalananlar normal Rus adalet sistemine göre yargılanıyor, sonuçta ya idam ediliyor ya da Sibirya’nın ıssız bölgelerindeki "katorga" olarak adlandırılan zorlu şartlardaki çalışma kamplarına gönderiliyorlardı.

İlk özel güvenlik birliği 1866 yılında Çar II. Aleksandr’a yapılan başarısız suikast girişiminden sonra kurulur. Birlik 12 kişiden oluşmaktaydı. 6 Ağustos 1880 günü çara karşı yeniden yapılan ve yine başarısız olan suikast teşebbüsünden sonra ise İçişleri Bakanlığına bağlı olarak Devlet Polis Departmanı kurulur.
Çar III. Aleksandr zamanında Ohranka’nın temelini oluşturacak yapılanmayı öncelikle Moskova ve Varşova’da kuracaktır. Kuruma polis ve jandarma birliklerinin de yardımcı olması sağlanır.

20.yüzyılın başıyla beraber sosyalist hareketin Rusya’da yükselişe geçmesiyle beraber güvenlik kuvvetleri yeni döneme ayak uydurabilmek için güçlerini merkezi olarak birleştirecektir. Sosyalist Devrimci Parti SR’ların İçişleri Bakanı Dmitry Sipyagin’i 1902’de öldürmesiyle beraber yeni bakan Vyaçeslav von Plehve gizli servislerin yetkilerini artıracaktır.
1904 yılında Plehve’nin öldürülmesiyle beraber başa gelen Pyotr Stolipin, 1905 Devriminin patlak vermesiile birlikte gizli servisin yetki alanını genişleterek tüm ülke çapında yaygınlaştırır.

1905 Moskova Ayaklanması'nda 10 Aralık gecesi Sosyalist Devrimciler, Ohranka'nın genel merkez binasını bombalamışlardır. Ardından 5 gün sonra 15 Aralık'ta Ohranka'nın Moskova şefi ayaklanmacılar tarafından öldürülmüştür.

Ohranka, 1908 yılındaülke çapında kendine ait 31 ayrı merkeze sahiptir. 1911 yılında ise bu sayı 60’a çıkmıştır.

Ohranka ajanları Yevno Azef ve Dmitri Bogrov’un sırasıyla Plehve ve Stolypin’in suikastlerine doğrudan karışmalarının ortaya çıkmasıyla beraber Ohranka’nın uyguladığı taktikler kamuoyunda tartışılmaya ve eleştirilmeye başlanır. 1913 yılına gelindiğinde Moskova, Sankt-Peterb