Arena Tiyatrosu’na yönelmesini de açıkca kınadı. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Berlin Devlet Tiyatrosu Sanat Yönetmeni Leopold Jessner’in çalışmalarından çok umutluydu ve Ludwig Berger, Jürgen Fehling, Heinz Hilpert, Berthold Viertel ve Erwin Piscator’un sahnelemelerini de çok dikkatle izliyordu.

Jacobsohn ilk zamanlar, başta William Shakespeare olmak üzere, klasiklerin yanı sıra, Hugo von Hofmannsthal ve Arthur Schnitzler gibi yazarlara çok değer veriyordu. Yeni romantiklere bağladığı umutlar boşa çıkmıştı. 1913 yılından itibaren politize olmasının altında da büyük bir ihtimalle bu nedenler yatıyordu. Ekspresyonist (Dışavurumculuk) sahne oyunlarını, Georg Kaiser ve Ernst Toller’in oyunları hariç, çok sert eleştiriyordu. 14 Mart 1918 tarihli "Sahne" dergisinde „Şimdiki şairlerin hepsinde, şairliğin özü yok denecek kadar az“ diye yazar.

Weimar Cumhuriyeti zamanında, Jacobsohn, 1920 yılında Herbert Ihering’e itiraf ettiği gibi, tiyatrodan yorulmasına rağmen, Bertolt Brecht, Arnolt Bronnen ve Carl Zuckmayer gibi yazarlardaki potansiyeli gören ender eleştirmenlerden birisiydi.

Kurt Hiller, 1950 yılında yayınlanan "Kafalar ve Damlalar" (Köpfe und Tröpfe) kitabında Jacobsohn’un kendi dergisini I. Dünya Savaşı ’ndan sonra doğruları ortaya çıkarması açısından çok iyi yerlere getirdiğini yazar. Burada takdir edilecek bir konu da, Jacobsohn’un hoşuna gitmese bile, kültür ve politika açısından önemli olan katkılara da açık olmasıdır. Bu konu ile ilgili olarak, Hans Siemsen, Frank Warschauer, Roland Schacht ve Rudolf Arnheim gibi eleştirmenleri çalışma arkadaşı olarak kazandığı film eleştirilerini sayabiliriz. Müzik eleştirilerinde de yeni sesler ortaya çıkardı. Kendisi Richard Wagner’e karşı olmasına rağmen, Wagner uzmanı sosyal demokrat Klaus Pringsheim’i müzik eleştirmeni olarak görevlendirdi.

I. Dünya Savaşı sonlarına doğru politik olarak giderek USPD'ye (Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi) yaklaştı. 1918 yılında Hiller’in "İşçi Fikir Konseyi"'nde kısa bir süre çalıştı, fakat "Weltbühne" çalışmaları daha önemli olduğundan, hiçbir partiye mensup olmak istememesinden ve temelde doktrinler kendisine aykırı olduğundan, orayı çok çabuk terketti. Jacobsohn, Tucholsky ’nin Paris’ten alaycı bir tavırla üzerine yazılar yazdığı, Oskar von Hindenburg (1925 – 1934 yılları arası Almanya Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg’un oğlu) gibi kişilerle sosyal ilişkilerde bulunmaktan çekinmiyordu.Tucholsky, Ebert’le ilgili polemik yazılarınnda aşırıya kaçıp onu sınıfına ihanet etmekle suçladığında, Jacobsohn, 1924 yılı kasım ayında Tucholsky’yi kutsal kabul edilebilecek kelimelerle uyarmıştı:

Jacobsohn, "Deutsche Montagszeitung" (Berlin), "Frankfurter Nachrichten", "Weser-Zeitung" (Bremen), "Prager Presse", "Prager Tagblatt" ve "Zeit im Bild" (Berlin / Münih / Viyana) gibi yayınlarda da çalıştı.

3 Aralık 1926 tarihinde vefat etti ve Berlin’in güneyindeki Südwestkirchhof Stahnsdorf’da defnedildi. (Onursal mezar statüsünde defnedildi)

Haftalık dergisi "Die Weltbühne", önce birkaç aylığına Kurt Tucholsky, daha sonra da Carl von Ossietzky tarafından yönetildi. Dergi, 1933 yılında yasaklandı ve tüm arşivine el konuldu. (Arşiv o günden bu yana hala kayıptır)







Puerta del Sol

Puerta del Sol (İspanyolca "Güneşin Kapısı"), Madrid'in en bilinen meydanı. Meydan, ayrıca çok ünlü bir saate de sahiptir. 31 Aralık 1962'den beri burada yapılan yeni yıl kutlamaları televizyonlardan canlı olarak verilir.

Puerta del Sol, onbeşinci yüzyıldan kalma Madrid'i saran şehir duvarlarının kapılarından biriydi. Duvarın dışında, ortaçağa ait banliyöler başlardı. Kapının ismi, doğuda bulunması sebebiyle her sabah doğan güneşin şehri o taraftan aydınlatmaya başlamasından gelir.

Onyedinci ve ondokuzuncu yüzyıllar arasında meydan önemli bir buluşma yeriydi. Ülke dışından ya da İspanya'nın diğer şehirlerinden gelen kuryeler postaneye uğruyorlardı. Ayrıca, yeni haberler öğrenmeye hevesli insanlar da sık sık meydana uğruyorlardı.

Postane binası, Fransız mimar Jacques Marquet tarafından 1766 ile 1768 arasında inşa edildi. Francisco Franco'nun diktatörlüğü sırasında İç İşleri Bakanlığı'nın merkezi oldu.

Puerta del Sol'da İspanya'yla ilgili görülebilecek hem uluslararası hem de yurtiçi öneme sahip bazı yerler vardır. Güney tarafındaki eski postane bunlardan biridir. Yine, güneyde III. Carlos'un bir heykeli yer alır. Doğudaki iki bana olan Calle de Alcalá ve Carrera de San Jerónimo arasında ise ünlü Tio Pepe vardır. Kuzeyde ise ayı ve kocayemiş ağacı heykeli görülebilir. bu heykel Madrid'in simgelerinden biridir.

"Sıfır kilometre", postanenin kuzeyindedir ve İspanya'nın sembolik olarak merkezidir. İspanya ulaşımının temelini oluşturmasının yanı sıra, özellikle savaş ve vahşet karşıtı gösteriler ve protestolar için de burada toplanılır. ETA'ya, Madrid'in trenlerine 11 Mart'ta yapılan saldırılara, İspanya'nın Irak Savaşı'na katılmasına karşı gösteriler de meydanda yapıldı.

Ayrıca, Sol ismi verilen bir metro hattı da meydanın altından geçmektedir.

Komşu binalar, pek çok dükkânı barındırır ve meydan çok sayıda turist de çeker. Alan, gece geç saatlere kadar kalabalıktır. Yakınlarında pek çok bar ve gece kulübü vardır.





Peter Weir

Peter Lindsay Weir, "(d. 21 Ağustos 1944)" Avustralyalı film yönetmeni. Ülkesinde çektiği " Picnic at Hanging Rock", "The Last Wave", "Gallipoli" ve Amerika'da çektiği "Witness", "Dead Poets Society", "The Truman Show", "Master and Commander" filmleri ile tanınır.

Sidney,Avustralya'da doğan Weir, "Scots College" okuluna gitmeden önce "University of Sydney" 'nda sanat eğitimi gördü.








Bundesliga gol kralları listesi

Bundesliga tarihindeki gol kralları listesi




Hugh Thomas

Hugh Thomas, Baron Thomas of Swynnerton (d.21 Ekim 1931-ö. 7 Mayıs 2017 ) İngiliz tarihçi ve akademisyen.

Thomas, Dorset'teki Sherborne Okulu'nda eğitim gördü. 1953 yılında Cambridge'deki Queens' Koleji'nden sanat derecesi aldı. Ayrıca, Paris'te Sorbonne'a devam etti. 1961 yılında yayınlanan kitabı "The Spanish Civil War" (İspanyol İç Savaşı) ile 1962'de Somerset Maugham Ödülü'nü kazandı. Bu kitabın büyük ölçüde revize edilmiş ve genişletilmiş baskısı 1977 yılında yayınlandı. 1971'de çıkardığı "Cuba, or the Pursuit of Freedom" ("Küba, Özgürlük Çabası") isimli 1500 sayfadan uzun kitabında Küba tarihini ve Küba Devrim'i olana kadar süren İspanyol Sömürgesi'ni anlattı. Thomas, on yıl boyunca bu kitapla ilgili araştırma yaptı.

1966'dan 1975'e kadar, Thomas, University of Reading'de tarih profesörü olarak çalıştı. 1979 ile 1991 yılları arasında Politika Çalışmaları Merkezi'nin yöneticiliğini ve Birleşik Krallık'ın başbakanı Margaret Thatcher'ın danışmanlığını yaptı. 1981 yılında baron ünvanını aldı. Tarih kadar, politika hakkında da yazdı. Ayrıca, üç romanı da vardır.

Hugh Thomas, adaşı olan iki başka tarihçiyle çok sık karıştırılır. W. Hugh Thomas çoğunlukla Nazi Almanyası hakkında yazmıştır. Hugh M. Thomas ise İngiliz tarihi yazan bir Amerikalıdır.





Steve Wozniak

Stephen Gary Wozniak (d. 11 Ağustos 1950, San Jose, Kaliforniya), ABD doğumlu bilgisayar mühendisidir. Polonya kökenli bir ailedendir. Steve Jobs'la birlikte Apple Bilgisayar şirketini kurmuştur. 1970'lerdeki kişisel bilgisayar devrimine büyük katkılarda bulunan buluşları ve cihazlarıyla tanınır. 1970'lerin ortasında Apple I ve Apple II isimli bilgisayarları geliştirmiştir. Apple II büyük bir başarı kazanarak 1970'lerde ve 1980'lerin başında en çok satan kişisel bilgisayar olmuştur.

Wozniak'ın birçok takma adı vardır, örneğin "The Woz", "Wonderful Wizard of Woz" (Woz'un Harika Büyücüsü) ve "iWoz" (birçok Apple ürününün ismine nazire). "WoZ" ("Wheel of Zeus" (Zeus'un Tekerleği)'nin kısaltması) aynı zamanda Wozniak'ın kurduğu şirketin de adıdır. İçedönük bir kişi olarak bilinir, ünlü olmasından rahatsızlık duyar. Apple Bilgisayar'ın "Öteki Steve'i" olarak da adlandırılır. Daha iyi tanınan Steve Jobs ise, Apple Şirketi'nin icra kurulu başkanıydı.

Wozniak 1975'te okumakta olduğu Berkeley Üniversitesi'nden ayrılır ve ileride kendisini ünlü yapacak olan bilgisayarı tasarlar. Ne var ki, niyeti Palo Alto, Kaliforniya'da yer alan elektronikçilerin bir hobi kulübü olan Homebrew Computer Club (Ev Yapımı Bilgisayar Kulübü) üyelerini etkilemeye çalışmaktı. Bu nedenle projesinin henüz yaygın bir tanınmışlığı yoktu.

1970'te Wozniak'ın bir mainframe (anaçatı) bilgisayar üzerinde çalıştığı şirkete Steve Jobs yaz stajına geldiğinde arkadaş olurlar. Wozniak otobiyografisi iWoz'da belirttiği üzere Jobs bilgisayarı tümüyle bir araya getirilmiş biçimde satışa çıkarma fikri vardı. Wozniak, başlangıçta şüpheyle yaklaşmasına rağmen, daha sonra Jobs'un "başarılı olamasalar da en azından torunlarına kendi şirketleri kurduklarını söyleyebilecekleri" sözüyle ikna olmuştu. Bazı değerleri eşyalarını (Wozniak'ın Hewlett-Packard hesap makinesi ve Jobs'un Volkswagen karavanı gibi) satarak 1300 $ kazanıp ilk prototipleri Jobs'un yatak odasında, daha sonra yer kalmayınca Jobs'un garajında üretmeye başladılar. Apple I bilgisayarı ilk kez ticari ürün olarak olarak satılan kişisel bilgisayar olan Altair 8800'e benziyordu, ama kullanıcıların hafıza ve arayüz kartları eklemesine uygun bilgisayar veri yolu yapısı yoktu. Bu kartların eklenmesiyle Altair bir bilgisayar terminaline bağlanabiliyor ve BASIC dilinde programlanabiliyordu. Apple I tipik bir hobi ürünüydü. ROM'u olan bir tek-devreli kart üzerinde 20 $'lık bir mikroişlemci (M.O.S. 6502)'den oluşuyordu. Tümüyle işlevsel olmasını sağlayacak bir RAM'i, klavyesi ve ekranı yoktu.

1 Nisan 1976'da Jobs ve Wozniak Apple Computer şirketini kurdular. Wozniak Hewlett-Packard'daki işinden ayrıldı. Apple'ın araştırma ve geliştirmeden sorumlu başkan yardımcısı oldu. Apple I'i 666.66 $ olarak fiyatlandırmaları konusunda Wozniak bu sayıyla Şeytanın Sayısı arasındaki ilişkinin farkında olmadığını, tekrar eden sayıları sevdiği için 500 $ fiyatın üzerine kar payı olarak %33'ünü ekleyip bu sayıya ulaştığını söyler. Jobs ve Wozniak ilk 100 bilgisayarlarını Mountain View, Kaliforniya'd