le etme sorumluluğunu yadsımadan, kaynaklarını siyasi ve teorik netleşmeye yoğunlaştırarak özellikle devlet kapitalizmi, geçiş dönemi, sendikalar ve parti konuklarında önemli katkılar yaptı. Böylesi sağlam bir marksist yöntemi müdahale etmek İtalyan solu’nun tipik özelliklerindendi, fakat Fransa Komünist Solu, Alman-Hollanda sol komünistlerinin en iyi katkılarından bazılarını da programatik cephanesinin bir parçası haline getirmeyi başardı. Öte yandan 1952’de, hatalı olarak üçüncü dünya savaşının gelmek üzere olduğu yanılgısına varan GCF, fiili olarak ortadan kalktı.

1960'ların sonlarında, proletarya Fransa’daki Mayıs 68 genel grevi ve bunun sonucu olarak işçilerin mücadelesinin bütün dünyada patlak vermesiyle tarih sahnesine yeniden çıktı. Bu yenilenme, komünist görüşleri netleştirmeye çalışan siyasi unsurlardan oluşan yeni bir kuşağı doğurdu ve var olan devrimci gruplara temiz hava, yeniden hayat üflerken, nihayetinde sol komünist mirası yenilemek isteyen yeni örgütler üretti. Bu yeni siyasi çevre, ilk başta Bolşevizmin “otoriter” imgesine karşı konseyci ideolojiden derinden etkilenmiş olsa da, olgunlaştıkça örgüt-karşıtı ön yargıları geride bırakmayı başardı ve kendisini bütün marksist geleneğin devamlılığının bir parçası olarak görmeye başladı.

Bugünün devrimci çevre içerisinde mevcut olan gruplarının çoğunlukla, örgütsel meselede ve devrimci bir geleneği müdafa etmeye güçlü bir vurgu yapan İtalyan sol komünizminden gelmeleri şaşırtıcı değildir. Hem Bordigist gruplar, hem de Damen eğiliminin daha sonra oluşturduğu Uluslararası Devrimci Parti Bürosu’nun İtalya Enternasyonalist Komünist Partisi’nin mirasçısıdır, Enternasyonal Komünist Akım ise büyük ölçüde Fransa Komünist Solu’ndan gelmektedir.

Günümüzde sol komünizm temelde 1975'te kurulmuş ve Fransa, İngiltere, Meksika, Belçika, Hollanda, Almanya, İspanya, Venezuela, Brezilya, İsveç, Hindistan, İtalya, ABD, İsviçre, Filipinler ve Türkiye'de şubeleri bulunan, uluslararası düzeyde merkezileşmiş Enternasyonal Komünist Akım ile İngiltere'de Komünist İşçiler Örgütü, İtalya'da Enternasyonalist Komünist Partisi, Kanada'da Enternasyonalist İşçiler Grubu, Almanya'da Enternasyonalist Sosyalizm Grubu ve Fransa'da Fransız Şubesi adlı kardeş örgütlerin oluşturduğu Uluslararası Devrimci Parti Bürosu tarafından devam ettirilmektedir. Ayrıca şu anda Uzak Doğu ve Güney Amerika gibi yerlerde sol komünist siyasete ve özellikle Enternasyonal Komünist Akım'ın görüşlerine yakın gruplar ortaya çıkmaktadır. Ayrıca İtalya merkezli hepsi Enternasyonal Komünist Partisi adını kullanan il Programma Comunista, il Partito Comunista, il Comunista gibi farklı yayınları ile ayırt edilen çeşitli Bordigist eğilimler ile konsey komünizmiyle tarihsel bağları olmasa da Fransa, İngiltere gibi Batı Avrupa ülkelerinde ve Doğu Avrupa ülkelerinde konseyci olarak nitelendirilebilecek çeşitli grublar da mevcuttur.

Sol komünistler, tarihsel deneyimlerinden kapitalizmin şu an içerisinde bulunduğu söylenen çöküş döneminde parlamenterizme, her türlü milliyetçiliğe ve ulusal kurtuluş hareketine, sendikalizme ve sınıf işbirliğine karşı çıkılması gerektiğini ve ilerici olan tek şeyin dünya işçi sınıfının kapitalizmi devrip komünizmi inşa etmeye başlaması olduğunu savunur, bu görüşleri proleter siyasetin temeli olarak görürler. Sol komünistler sosyalizmin tek ülkede inşa edilemeyeceğini, sosyalizmin inşa edilmeye başlanılabilmesi için dünya devriminin başarıyla tamamlanması gerektiğini savunurlar. Buradan yola çıkarak da "sosyalist" olduğu iddia edilen rejimleri kapitalist olarak görürler. Bir öncü partinin gerekli olduğunu düşünseler de sol komünistlerin çoğu bu partinin rolünün iktidarı almak olmadığını, devrimcilerin kendilerini sınıfın yerine ikame ederek sınıfın tarihsel görevlerini gerçekleştiremeyeceğini savunurlar. Komünist sol, günümüzde kendisini mevcut bir komünist hareketin solu olarak değil, burjuva ve kapitalist sola karşı komünist sol, komünist olan sol olarak görmektedir. Bu bağlamda sol komünizm Stalinizm, Maoizm gibi eğilimleri baştan redderken, sol muhalefetin ilkin Stalinizme karşı, oportünist ve sekter olsa da proleter bir eğilim olduğunu fakat bu oportünizmin onları, Troçkist örgütlerin 2. Emperyalist Savaş'a verdikleri destek ile karşı saflara geçirdiğini söyleyerek Troçkizmi de reddeder, bu eğilim içerisinde Yunanistan'da Aghis Stinas, Çin'de Zheng Chaolin, Meksika'da Grandizo Munis ve Natalia Sedova, Hollanda'da Henk Sneevliet ve Marx-Lenin-Luksemburg cephesi gibi Troçkizm'den kopan enternasyonalist unurların bu eğilim içerisinde kalmış bütün proleter unsurı temsil ettiğini ve onların ayrılışı ile Troçkizmin burjuva bir niteliğe sahip olduğunu savunur. Bugün sol komünistler anarşizmi, siyasi yakınlığa göre enternasyonalist ve devrimci anarşizm ile resmi anarşizm yani burjuva anarşizmi olarak iki ayrı eğilim olarak görürler ve enternasyonalist anarşistlerle çeşitli ortak çalışmalar yaparlar. Lenin'in eleştirdiği bir eğilim olmasına rağmen komünist solun büyük çoğu Bolşevik geleneği eleştirel bir biçimde benimser ve bu geleneğin derslerini içselleştirir.






Triptik

Triptik, ("Yunanca") yan yana ve birbiriyle ilişkili üç resmin oluşturduğu pano şeklindeki hareketli grup resimlerdir.

Üç parça halindeki bu resimlerin ortada olanı daha büyüktür; yan tarafında bulunan ve ortadakinin yarı boyutunda olan diğer iki pano ise gerektiğinde ortadaki panonun üzerine kapanacak şekilde tasarlanmıştır. Ana tema orta panoda, ilişkili temalarsa kanatlarda işlenir. Panolar birbirine menteşe ile tutturulur.

Genellikle pano biçimindeki resimler için kullanılan triptikler, Orta Çağ ve Rönesans dönemleri boyunca kiliselerin altarları için tasarlanmış, zamanla Doğudaki Bizans kiliselerinden batıdaki Keltik İngiliz kiliselerine kadar geniş bir kullanım alanı bulmuştur.

Hans Memling ve Hieronymus Bosch gibi Rönesans ressam ve heykeltıraşları tarafından kullanılmıştır.

Bu formun en ünlü örnekleri ise şunlardır:





Plesiorycteropus

Plesiorycteropus (veya Madagaskar yerdomuzu) 1000 yıl önceye kadar Madagaskar adasında yaşamış bir memeli cinsi. Başka familyalar ile yakın akrabalığı olmadığı için (Yerdomuzu ile de yakın akraba değildir) Plesiorycteropodidae adında ayrı bir familya içersinde, Bibymalagasia adında ayrı bir takıma koyulur. Bu cinse ait olduğu bilinen tek iki tür "P. madagascariensis" ve "P. germainepetterae" türleridir.

"Plesiorycteropus" Yerdomuzundan daha küçüktü ve 6 – 18 kg ağırlığındaydı. Cinsin dişleri olmuyabilir, ancak çene parçaları bulunmadığı için henüz kanıtlanamamıştır. Çok uzun olan tırnaklarını yeri kazmak için kullandığı tahmin edilir.

Ormanlarda yaşadığı, uzun tırnakları ile yeri kazarak ulaştığı böcekler ve larvalar ile beslendiği tahmin edilir.

Soyunun tükenmesinin nedenleri kesin olarak bilinmemekte. Madagaskar adasına insanlar ilk kez 1500 yıl önce ayak basmıştı. Bu dönemde insanlar birçok türü avlıyarak yok etmişti.

"Plesiorycteropus" uzun süre Yerdomuzu'nun yakın akrabası olan kabul edilmişti ve bununla birlikte Dişsiz memeliler grubuna koyulmuştu. Ross MacPhee 1994'de yaptığı ayrıntılı araştırmalar sonra bu cinsin Yer domuzu ile yakın akrabalığı olmadığını ortaya sürmüş ve cinsi "Madagaskar hayvanları" anlamına gelen Bibymalagasia takımına koymuştur. Bugün Bibymalagasia takımının Afrotheria üst takımına ait olduğu kabul edilir.





Joannie Rochette

Joannie Rochette (d. 13 Ocak, 1986; Montreal, Quebec) Kanadalı buz patenci. 2010 Olimpiyat üçüncüsü, 2009 Dünya ikincisi ve 6 kez Kanada Ulusal şampiyonudur.

Rochette Kanada ulusal şampiyonasını 3 ayrı düzeyde (Novice, Junior, ve Senior Ladies) kazanan ilk kadın patencidir. 2009 Dünya Artistik Patinaj Şampiyonasında aldığı gümüş madalya Kanada'nın 1988 yılında Elizabeth Manley'den sonra bu kategoride kazandığı ilk madalyadır.

Rochette, Montreal, Quebec'de doğdu ve Île Dupas'da büyüdü. 21 Şubat 2010'da, kadınlar kategorisinde yarışmaların başlamasından iki gün önce annesi Thérèse Rochette'i kalp krizi sebebiyle yaşamını kaybetti.

Kadınlarda kalp hastalığını bilinçlendirme amacıyla düzenlenen Ottawa Üniversitesi Kalp Enstitüsü'nün "iheartmom" kampanyasının sözcüsüdür.
Rochette 2006'dan 2009'a kadar erkek arkadaşı 2006 Kış Olimpiyatları'nda iki olimpiyat madalyası kazanmış olan Kanadalı hız patenci François-Louis Tremblay'dir. Kanadalı patenci Guillaume Gfeller ile birliktedir.
2009–2010 ISU Grand Prix sezonunda Rochette, 2009 Cup of China ve 2009 Skate Canada'da da yarıştı. Sezonun kendisi için ilk yarışması olan 2009 Cup of China'da iyi bir performans sergilemeyemedi. Kısa programda 52.12 puan ile 7. sırada yer alan patenci lider Mirai Nagasu'nun 10.08 puan gerisindeydi. Serbest programda 111.06 puan ile ikinci sırada yer alan Rochette, genel toplamda Akiko Suzuki ve Kiira Korpi'nin ardında bronz madalya aldı.

2009 Skate Canada'da iyi bir kısa program sergileyen Rochette, 70.00 puanla kendi en iyi puanını geliştirerek ilk sırada yer aldı. Serbest programda 112.90 puan ile yine ilk sırada yer alan sporcu Alissa Czisny ve Laura Lepistö'nün önünde altın madalyanın sahibi oldu.

Rochette'in grand prix performansı onu 2009–2010 Grand Prix Finaline taşıdı. Finalde kısa programda 60.94 puan ile dördüncü sırada, lider Miki Ando'nun 5.2 puan gerisindeydi. Serbest programda kötü bir performans sergileyen Rochette, beşinci sırada yer aldı ve yarışmayı şampiyon Kim Yu-Na'nın 32.15 puan ardında bitirdi.

2010 Kanada Artistik Patinaj Şampiyonasında altıncı ulusal şampiyonluğunu kazanan Rochette, Kanada'da yapılan 2010 Kış Olimpiyatları'nda ülkesini temsil etmek için seçildi. Kısa programın başlamasında iki gün önce kızını izlemek için Vancouver'a gelen Rochette'in annesi Thérèse Rochette kalp krizinden hayatını kaybetti. Rochette annesinin anısına yarışma kararı aldı. Olimpiyatlarda kısa programda Rochette, kendi en iyi puanını 71.36 ile yeniledi ve gecenin üçüncü en iyi puanını yaptı. İki gün sonra yapılan serbest programın ardından bu yerini korudu ve genel toplamda bronz madalya aldı. Kanada adına artistik buz pateninde o