tmeye başladıklarında elde ettikleri hazineler karşısında hayrete düştüler ve Roma'ya götürmek üzere binlerce Yunan kabartmasına ve heykeline el koydular. Livius'un dediğine göre; M. Fulvius Nobilior'un MÖ 187'de düzenlediği zafer alayında galip komutanın önünden Ambrakia ganimetlerinden 785 tunç ve 230 mermer heykel taşındı. Bir süre sonra Yunan sanatı örneklerini toplamak moda haline geldi ve birçok Yunan heykeltraşı Roma'da atölyeler kurarak, ilk sanat harikalarının taklitlerini ve Romalıların zevkine hitap eden yeni eserlerini ürettiler. Bundan dolayı günümüze ulaşmamış olan Yunan heykelleri, Romalıların Yunan heykellerinden esinlenerek yaptıkları binlerce kopyanın günümüze ulaşmasıyla bizler Yunan heykelleri hakkında bir fikre sahibiz.

Yunan sanatı Roma'yı etkilemesiyle ve bu eserler Roma aracılığı ile Avrupa'ya iletilerek, Rönesans döneminin yapılarına da büyük bir etkisi olmuştur. Rönesans; Avrupa'da, Antik Yunan ve Roma medeniyetine ait unsurların ön plana alınarak, sanat, edebiyat ve bilimde, XV. yüzyılın ve XV. yüzyılın ilk yarısında gerçekleştirilen büyük gelişmedir.

Taş Çağında mağaralarda yaşayıp kemik ve çakmaktaşından aletler kullanmış olan ilk Yunanlar MÖ 3000 dolaylarında bakır ve kalayı karıştırıp tunç elde etmeyi öğrenmişlerdi. Pek çok adadan sağlamış oldukları mermer ve obsidiyenle (volkan camı) ise heykeltıraşlar Yunan plastiğinin ilk başyapıtlarını yaratırlar; heykelcikler, nadir olarak heykeller, genellikle sanem. Bunlar figürinler olarak adlandırılır.

 Arkeologlar Kiklad adalarında yaşamış bir kültür olduğunu keşfetmişlerdir. Neolitik Çağdan bu yana Kikladlar kilden ya da taştan küçük heykelcikler yapmış çok gelişmiş bir uygarlıktır. Yapmış oldukları bu küçük heykelcikler dişi figürleri temsil ediyordu ya da şematik ve hemen hemen soyut heykelciklerdir. Soyut ve gerçek eğilimin kaynaşmasıyla  2500-2400 tarihlerine doğru karakteristik hatları olan ortalama bir tip oluşmuştur. Cinsel simgeler figürinlerin dişi olduğunu göstermekle beraber bedenin genel hatları düz ve ince uzundu, hacmi fazla yoktu ve hemen hemen tamamen çıplaktılar. Genellikle sol kol sağ kolun üzerinde göğüs ve karın arasında yer almaktaydı, bacaklar hafif bir bükük şekildeydi ve ayaklar bitişikti. Resimde  de görüldüğü gibi bu figürinlerin ağzı ve gözü olmadığı gibi saçı vs. de yoktur. Bu figürinlerin çoğu küçüktür (15-30 santim). Ama bazıları 1,50 metre uzunluğuna kadar çıkan gerçek heykellerdi. Bu figürinler heykeltıraşların denklik ya da tamamlayıcılık ilişkilerine dayanarak kesin bir oran sistemine uyuyorlardı. Bedenin toplam uzunluğunun genellikle dört eşit bölüme ayrılması gibi. Kiklad figürinlerinin sade olmasının nedeni figürinlerin mevcut korunma durumuna bağlıydı. Bu heykellerin birçoğu mezar içinde, bazıları ise konut içinde bulundu. Bu figürinler cinsel özelliklerle verimliliği, üretkenliği vs. temsil ettiklerinden dolayı insana hem bu dünyada hem de ahirette yardımcı olacak, koruyacak vb. figürinler olmalıydı.
Yunanistan’ın en büyük adası olan Girit’te oluşan ilk Avrupa uygarlığı olan Minos uygarlığının kalıntıları ilk olarak Sir Arthur Evans tarafından keşfedilmiştir. Küçük plastik, taş oymacılığı, kilden birkaç büyük kadın figürü dışında, bugün hiçbir Minos uygarlığının heykeli yoktur. Fakat Phaistos’ta bulunmuş pişmiş topraktan bir kalıp parçası 1700’e doğru tunçtan büyük heykeller imal edildiği varsayımını oluşturmaktadır. Pişmiş topraktan, çiniden, fil dişinden, hatta kriselefantinden (altın ve fildişiyle kaplanmış heykel) yapılma çok sayıda heykelcik vardır. Knossos’un ‘yılanlı tanrıçaları’ diye bilinen heykelcikler belden büzülmüş fırfırlı bir etek ve göğüsleri çıplak kalacak şekilde bir üst giymişlerdir.
MÖ 1600 yılından itibaren Yunan anakarası adları kültürlerinin ilk kanıtlarının bulunduğu Mykenai şehrinden gelen Mikenliler diye adlandırılan bir uygarlığın egemenliği altına girmiştir. Plastik sanatlarda çok sayıda Mikenai yaratıları pişmiş topraktan yapılmış heykelciklerdir. Bu heykelciklerin basit olması aklımıza Kiklad figürinlerini getirmektedir. Bazı ayrıntıların kahverengi ve siyah renkle boyanmış olduğu görülmektedir. Aynı zamanda büyük bir heykelciliğin olduğu da görülmektedir. Hititlerin başkenti Hattuşaş’takiler ile benzerlik taşıyan Mikenai’daki aslanlı kapı rölyefleri vs.bunu göstermektedir.

Miken uygarlığının dağılmasından sonra Yunanistan’da MÖ 1100-800 yılları arasındaki dönem Karanlık Çağ olarak adlandırılmış olan dönemdir. 750-700 yıllarında eklemleri vurgulayarak vücudu şematize eden bir stilde işlenmiş insan ve hayvan heykelcikleri çoğalmıştır. En yaygın parçalar tek tek hayvanlardır. Özellikle atlar görülmektedir. Sekizinci yüzyılın sonunda bazı kişi figürlerinde gözlerin, ağız ve burnun üzerinde titizlikle çalışılmasının sonucunda ifadeci bir yüz şekli ortaya çıkmıştır. Bazı heykeller mitolojik figürler içerebilirken Atina akropolisi gibi yerlerde araba sürenler, savaşçılar gibi figürlere rastlanmıştır.

Aşağı yukarı 730 tarihlerinde Atina’da keşfedilmiş fildişinden beş adet küçük heykel çıplak bir kadını temsil etmektedir. Vücut yapısı geometrik şemaya uygundur, çok ince belle genç bir kızın nazik görünümü verilmektedir. Saçlar geniş örgüler halinde omuzlara düşerken şeritler çizmektedir.

Doğunun taklit edildiğini bildiğimiz bu dönemden mermer ya da herhangi bir başka taş malzemeden geometrik heykelcik yoktur.

Yunan arkaik dönemi (MÖ 750 - MÖ 480) Antik Yunan tarihinde bir dönemdir. Bu dönem, 18. yüzyıldan günümüze kabul edilmiştir. Yunan sanatı incelemelerinde ortaya çıkan bu dönem, Geometrik Sanat ve Klasik Yunan Sanatı arasındaki başlıca yüzey süslemesi ve plastik sanatlardan söz eder. Arkaik dönemin Yunan Karanlık Çağlarını takip ettiği dönemden beri, politik teoride önemli ilerlemeler görülmüş; (Karanlık Çağlarda yok olan) yazılı dilin yeniden dirilişinin yanı sıra, demokrasi, felsefe, tiyatro ve şiirin yükselişiyle arkaik dönem bu alanlara yayılmıştır.

Son dönemde Anthony Snodgrass, "ilgi alanlarını politik ve askeri olaylardan, sosyal ve ekonomik oluşumlara değin genişleten tarihçileri" ve "göze çarpan sanat eserlerinden malzeme ürünlerinin tamamına yönelen klasik arkeologları" belirterek, bu holistik yaklaşımla yakınen ilgilendi ve onu genişletti. Arkaik Dönem, böylece çeşitli dalların uzlaşması, ve yalnızca arkaik değil, aynı zamanda kendi yolunda eksiksiz bir serüvendir. Aynı zamanda Michael Grant arkaik döneme karşı çıkar, çünkü "primitif' ve antik' sözcüklerinin sözlük anlamlarını etkilemektedir." Eski Yunanlara mal edilen, ürünleri bazında dünya tarihindeki en yaratıcı dönemlerinden biri olan bir döneme böylesine küçük düşürücü bir yakıştırma daha yoktur.

Snodgrass, Arkaik Dönem'i, MÖ 750 yılının orta noktasında meydana gelen, halkın ve iyi materyalin ani eğilimi anlamına gelen "yapısal devrim" ve Klasik Yunan'ın "entelektüel devrimi" olarak tanımlar. Arkaizm'in, geleneksel anlamda, MÖ 480 yılında, hükümdar Kserkses (Xerxes)'in akınıyla son bulduğu kabul edilir. Bir an için şöyle bu dönemdeki çeşitli dalların nasıl olup da bu dönemde başlayıp, sonlandığı düşünülmemelidir. Örneğin, antik yunan kaynakli bir seramik teknigi olan ve klasik Yunan dönemini karakterize eden kırmızı figür çömlekçiliği (red figure pottery), arkaik dönemde başlamıştır. Snodgrass der ki: "...bir şey tarihin sınırlarında olduğu gibi, her zaman us'ta doğmalıdır... bununla birlikte, akla uygun olarak sonraki çağlara olan uygunluğu açısından kabul edilebilir oluşu, yalnızca suni kategorilerdir..."

(Artemis, Athena) (Artemis, Hera) 
MÖ 7. ve MÖ 6. yüzyıl Yunan uygarlık tarihinde yaratıcı dönemler olarak kabul edilir. Bu iki yüzyıl içinde sosyal, siyasal ve ekonomik hayatta görülen ilerleme kendini kültür hayatının çeşitli alanlarında da göstermekte, fikir, edebiyat ve sanat konuları sabit
şekiller almaktadır.

MÖ 7. yüzyıl sonları ve 6. yüzyılda siyah figür tekniği sonraki dönemlerde ise kırmızı figür tekniği kullanılmıştır. Yunanların günlük ihtiyaçları için yapmış oldukları vazolarda resim ve nakış sanatı için önemli belgelerdir. Daha gelişmiş ve tabileşmiş olan geometrik ya da figürlü motiflerin yanında insan resimleri önemli yer almakta, ressamlar yalnız tek insan figürünü değil, oldukça büyük kompozisyonlar hatta çeşitli frizlerde birbiriyle ilgili kompozisyonlar meydana getirmesini bilmekte ve en çok mitolojik konulara başvurmaktadırlar. Bunlar arasında doğu Yunan ve Korinth önemli yer alır. Doğu Yunan ekolü renklerin berraklığı, çeşitliliği ve 
sahnelerin canlılığı ile göz çarpmakta, ressamlar ahenkli bir süratle tertiplemesini bildikleri ‘’ hayvan frizlerinde’’başarılı olmakta, birçok hallerde büyük tablolardan aldıkları motiflerde mümkün olduğu kadar çok şey anlatmak istemektedirler. Korinth’te daha sonraki eserlerden ayırt edilmeleri için ‘’protokorinth vazoları’’olarak gösterilen, başlangıçları 9. yüzyıla dayanmakla beraber esas itibarıyla 7. yüzyıla ait olan vazolar doğudan getirilen kumaş ve halıları örnek alarak açık bir zemin üzerine parlak ve siyah, kırmızı veya beyaz boya ile özenle yapılmış, bir takım geometrik bezemeler ya da mitolojik sahneler göstermekte, her biri başlı başına bir sanat eseri olmak iddiasında bulunan bu vazoların Akdeniz piyasasında büyük rağbet gördüğü anlaşılmaktadır.

Erken Yaban Keçisi Stili : (650–640/630–620) Güney İonia’daki en önemli iki merkezin Samos ve Miletos olduğunu ve 7. yüzyıl ortalarında her iki merkezinde birbirine paralel olarak Geometrik dönemden Orientalizan döneme geçtiğini bildirir.

Orta Yaban Keçisi Stili 1 : (630–620/600) Bu dönem kendini daha orantılı ve narin yapılmış hayvan figürü ile gösterilir.

Orta Yaban Keçisi Stili 2 : (625–615/600–575) Keskin sayılabilecek omuz gövde geçişinin daha yuvarlaklaştığı, basık gövdenin yavaş yavaş yükseldiği izlenir. Keçi figürleri boyanmış, uzamış ayrıca başlar zemin çizgisine yaklaşmıştır. 

Doğu etkisinin başladığı dönemdir. Geometrik dönemden Arkaik döneme bir geçiş aşaması oluşturur. Sanatçılar bu dönemdeki etkileri ürünlerini bir uyarlama biçiminde almışlardır. Aslan, sfenks gibi