dı. Bunun sonucunda dışişleri bakanlığı görevini yürütmekte olan Pak Hon-yong görevden alınacak ve tutuklanacak, içişleri bakanı Yi Sung Yopo ise ABD lehine casusluk yapmaktan hapsedilecektir. Ağustos 1953’de Kore Savaşını sona erdiren ateşkesten sonra Yi ve 11 lider askeri darbe planlamak suçundan yargılanırlar ve ölüm cezasına çarptırılırlar. 1955 yılında ise Pak Hong-yong ABD ajanı olmak suçundan yargılanır ve verilen idam cezası hemen yerine getirilir. Pak ve Yi’den sonra gruba ait diğer üyeler kolaylıkla bertaraf edilir, tutuklanmayanlar kırsaldaki çalışma kamplarına gönderilecek, bu şekilde hizip ortadan kaldırılacaktır. Kim Il-sung’a bağlı birkaç hizip üyesi bunların dışındadır.

Kim Il-sung artık Yanan ve Sovyet hiziplerine karşı yapacağı saldırının işaretlerini 1955 ve 56 yıllarında vermeye başlar. Sovyetler Birliği Komünist Partisi 20. Kongresinde Nikita Khruşçev’in yaptığı ve Stalin’i kıyasıya eleştirdiği gizli konuşma sorasında birçok komünist parti benzer açılımlar yapacak ve kişi kültüne karşı parti içinde kampanyalar düzenlenecektir. Özellikle Doğu Avrupa'daki sosyalist rejimlerde Stalin benzeri liderler alaşağı edilecektir. 1956 yaz aylarında Kim Il-sung Moskova’ya davet edilir ve ziyareti 6 hafta sürer. Bu süre zarfında Khruşçev tarafından yeni duruma uyması için uyarılır. Kim’in ülkede bulunmadığı dönem zarfında Pak Chang Ok önderliğindeki Sovyet hizbiyle Choe Chang-ik önderliğindeki Yanan hizbi, bir sonraki Merkez komite toplantısında Kim Il-sung’a kolektif önderlik ile ilgili leninist prensibi çarpıtmak, kişi kültü yaratmak gibi suçlamalarla saldırmayı planlarlar. Plandan haberi olan Kim, Moskova dönüşü toplantıyı erteler, kendisine bağlı Merkez komitesi üyelerine durumu anlatır ve karşı bir hamle planlar. En sonunda toplantı 30 Ağustos günü açıldığında hizip üyeleri Kim Il-sung’a parti ve devlet iktidarını sadece kendi elinde tutmaya çalışmasından dolayı suçlarlar, halkın yoğun bir şekilde yaşadığı kıtlığı görmezden gelerek sanayileşmeye kaynak aktardığını iddia ederler. Buna benzer birkaç suçlayıcı konuşmadan sonra Kim taraftarları konuşmacıları yuhalayacak ve sözlerinin dinlenebilmesini engelleyeceklerdir. Söz alan Kim yandaşları hizip üyelerini parti düşmanlığı yapmakla suçlayacak ve bu kişilerin partiden atılmalarını isteyecektir. Saha sonra konuşmasını yapan Kim Il-sung ise orta yolu bulacak ve eleştirileri değerlendireceğini açıklayıp duruma hakim olacaktır. Merkez Komitesinin ağılıklı çoğunluğu Kim’den yana olacak ve muhalefet bastırılacak, liderleri Choe ve Pak Merkez Komiteden atılacaktır. Yanan hizbine mensup birçok kişi Çin’e kaçacaktır. Yanan hizbinin önemli isimlerinden ve Kuzey Kore devlet kademelerinde önemli yerlerde görev yapmış olan Kim Tu-bong darbe girişiminin plancısı olarak tutuklanacak ve 1958 yılından sonra kendisinden haber alınamayacaktır. Bütün bu gelişmelerden sonra 1956 Eylül ayında Pyongyang’a gelen Sovyet-Çin ortak delegasyonu Kim Il-sung’a parti içinde tasfiye hareketini durdurması ve Yanan-Sovyet hiziplerinin liderlerini serbest bırakması için baskı yaparlar. Merkez komite yeniden toplantıya çağrılacak ve 23 Eylül 1956 günü yapılan oturumda suçlu hizip üyeleri affedilecektir. Buna rağmen tasfiye sürecek ve hizipler ezilecektir. Sovyet hizip üyeleri ise Sovyeter Birliğine dönmeye karar verirler. 1961 yılına gelindiğinde parti içinde kalan tek grup Kim’in gerilla hizbi olacak, partiye Kim liderliğinde dahil olanlar ise zaten onun liderliğine bağlı olan kadrolar olacaktır. Diğer hiziplerin başarısız olmalarının sebepleri arasında genç parti kadroları tarafından bu hiziplerin hep yabancılar olarak değerlendirilmesi ve Kim’in gerçek bir Koreli imajı çizmesi yer alabilir.

1960’lı yıllara kadar Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti geleneksel bir tek partili komünist ülke olarak değerlendiriliyordu. İktidarda komünist parti vardı, tüm sanayi kamulaştırılmış, tüm tarım kolektifleştirilmiş ve parti tüm ekonomiyi kontrolü altında tutmaktaydı. Tüm diğer siyasi partiler yasaklanmıştı. Bu aşamada bile Kim Il-sung ile ilgili bir kişi kültü vardı ancak bu ve diğer uygulamaların Polonya veya Doğu Almanya gibi bir Sovyet uyduluğu durumuyla aynı olduğu düşünülmekteydi. Ancak gerçekte ise bunun tersine Kuzey Kore 1956 yılından sonra böyle bir bağlılığa girmemişti. Sovyet-Çin ayrılığı Kim Il-sung’a Kore İşçi Partisini ne Moskova ne de Pekin’in istediği yoldan değil de kendi yolundan götürmesine yol açtı. Kim ve parti destalinizasyondan ve Khruşçev’in reformlarından çok rahatsızdı. Kuzey Kore sanayi hamlesinde Çin’i örnek alsa da kendi özgün açılımlarını yapmaktaydı. 1962 yılındaki 22. SBKP Kongresinde Sovyet liderler Çinlileri eleştirince Kore İşçi Partisi Çin ile daha yakınlaşmaya başlar. Hoşa gitmeyen siyaset sadece destalinizasyon değil, aynı zamanda Khruşçev’in barış içinde bir arada yaşama kampanyasıydı. Kuzey Kore’de Khruşçev’i yeren yazılar çıkarken, Kba Füze Krizinde Sovyetler Birliğinin yenilgiye uğradığına dair haberler yapılır. Bu eleştirel politikalar sonucunda Sovyetler Birliği ülkeye verdiği ekonomik vb yardımı durdurur. Bu yıllarda ise Çin’de kültür devrimi yaşanmakta ve ülke çok karışık durumdaydı. Çin’de gelişen aşırılıklar ve olaylar Kuzey Kore yönetimini hayrete düşürecektir. Bu yaşanan süreci de troçkist bir kesintisiz devrim teorisine bağlayan ve eleştiren Kuzey Koreliler, 1965 yılındaki Sovyet-Çin çekimesinde bundan sonra tarafsız olarak yer alacaktır. 1968 yılında Kuzey kore sahillerinde ele geçirilen ABD casus gemisi USS Pueblo sayesinde Kuzey Kore ülkenin kendi Soğuk Savaşını vermekte olduğu gerçeğini herkese ulaştırır.

1956 yılından sonra Kim Il-sung Sovyetler Birliğinin kuklası bir yönetim değildir. Sovyetler Birliğine bağlı olan halk demokrasisi devletlerden hızla uzaklaşır. Ayrıca Yanan hizbine verdiği örtülü destekten ötürü artık Çin Halk Cumhuriyeti ile de mesafelidir. Kim Il-sung bağımsız bir siyaset izleyecek ve ulusal olarak kendi kendine yetebilme olarak adlandırılabilecek juche programını başlatacaktır, bu şekilde Kuzey Kore iç siyasetinde Sovyetler Birliği ve Çin etkisini en aza indirmek amacındaydı. 1960’lı yılların sonuna doğru Kuzey Kore basını juche ideolojisinin leninizmden üstün olduğunu savunmakta ve büyük önderliklerine sarsılmaz bağlarla bağlı olduklarını belirtmekteydiler. Liderlik kültü hızla gelişmekteydi. Muhalif hiziplerin ortadan kalkmasıyla partide merkezi konumda kalan Kim, partiye kendi zamanında gelen yeni kadrolar ve teknoratlarla yeni hamlelere girişecektir. 1972 yılında Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti yeni bir anayasa benimseyecek, burada oluşturulan yeni bir konum olan Cumhurbaşkanlığa yine Kim Il-sung getirilecektir. Juche ile ilgili olarak Kim Jong-il 27 Aralık 1990 tarihinde Merkez Komitesinde yaptığı konuşmada partinin artık marksizm-leninizmden ayrılıp juche ideolojisini benimsediğini belirtecektir:

Juche siyasetinin pratik sonucu Kore Demokratik Halk Cumhuriyetinin Çin ve Sovyetler Birliği hariç yabancı dış ticaret alanında tamamen yalnızlaşması olur. Çin’de Deng Xiaoping tarafından 1976 yılında yapılan ekonomik reformlar ve 1991 yılında Sovyetler Birliğinin dağılması sonucunda Kuzey Korenin izolasyonu artar. Bu durumla beraber Ordu ve silahlanmaya aktarılan kaynaklardan ötürü sürekli ekonomik darboğaz hali sürmektedir.

1980 yılında yapılan Kore İşçi Partisi Kongresinde Kim Jong-il ilk kez partide yüksek kademelere getirilir. Bu zamana kadar Kim’den sonra Oh-Jin wu veya Başbakan Kim Il’in gelmesi bekleniyordu. Aslına bakıldığında Kim Il-sung’un hep ondan sonra oğlunun başa gelmesini planladığını ve bu yüzden oğlunu 1974 yılından itibaren orduda önemli kademelere getirdiğini görmekteyiz. Kim Il 1976 yılında görevden alınıp, Oh ise Kim ailesine bağlılığını bildirince Kim Jong-il’in önünde engel kalmaz. 1994 yılında Kim Il-sung’un öümünden çok önce Kim Jong-il ülkenin günlük yönetimini deralmış ve özellikle ordudaki önemli konumlara arkadaşlarını yerleştirmiştir. Partide yükseldikçe babasının eski kavga arkadaşları sırasıyla görevden alınmış ve partide gençleştirme yapılmıştır. Başa geçişi ise ancak babasının ölümünden sonra resmi olarak gerçekleşmiştir. Kore İşçi Partisinin devasa yapısına ve geniş örgütlülüğüne rağmen Kim Il-sung’un ölümünden sonra merkezi kurulların işlediği söylenemez. 1980 yılındaki kongreden sonra bir parti kongresi yapılmamıştır, parti tüzüğüne göre beş yılda bir yapılması gerekmektedir. Ayrıca Merkez Komite Plenumu Aralık 1993 tarihindeki 23.Plenumdan sonra toplanmamıştır. Plenum, genel sekreteri seçme yetkisi olmasına rağmen Kim Jong-il 1997 yılında genel sekreter olduğunda bile toplanmamıştır. Bunun yerine kendisi Merkez Komite ve Merkez Askeri Komite tarafından onaylanmıştır. Politbüro toplantılarının yapılıp yapılmadığına dair bir bilgi mevcut değildir. Parti karar verme yetkisindeki organların tüzükte belirtildiği gibi çalışmadığına dair güçlü kanıtlar bulunmaktadır.
2008 kış aylarından beri özellikle Batı basınında Kim Jong-il'in sağlığının bozulduğuna dair haberler yer aldı. bu haberler olumsuz yanıt verilmiştir. 15 Ocak 2009 günü yapılan haberlere göre ise partinin başına Kim Jong-il'in üçüncü oğlu olan Kim Jong-un geçecektir.. Kim Jong-il ise 17 Aralık 2011 tarihinde bir tren seyahatinde kalp krizi geçirerek hayatını kaybetmiştir.

Tüzüğe göre Ulusal ölçekte düzenlenen parti kongesi partinin en yetkili organıdır. Kongre parti organlarının raporlarını onaylar, parti siyasetine ve taktiklerine yön verirve Merkez Komitesini seçer. Pratikte ise tüm organlardaki yetkililer merkezi olarak belirlenir. Kore İşçi Partisi diğer iki siyasi parti olan Conghu Partisi ve Sosyal Demokrat Parti ile birlikte Anavatanın Yeniden Birleşmesi için Demokratik Cephe üyesidir. Kore İşçi Partisi hükümette sadece birkaç koltuk hariç tüm bakanlıklara sahiptir. 1992 Eylül ayı itibarıyla Kore İşçi Partisinde 160 Merkez Komite üyesi ve 143 Merkez Komite aday üyesi bulunmaktadır. Merkez Komitesinin teorik olarak en az altı ayda bir toplanması gerekmektedir. Parti tüzüğünün 24.maddesi gereği Merkez Komite, parti