5) canlandırdığı katı ve acımasız piyano hocası rolü ile uluslararası alanda da tanınmış bir star oldu. Aynı konumda olan birçok İngiliz oyuncunun yaptığı gibi hemen Hollywood'a gitmek yerine İngiltere'de kalmayı tercih etti ve en beğendiğim filmlerimden birisi dediği, Carol Reed'in Odd Man Out'unda (1947) insan avından kaçan bir IRA liderini canlandırdı.

Nihayet 1947 yılında ünlü bir yıldız olarak gittiği Hollywood'da uzun vadeli stüdyo kontratlarını geri çevirdi ve Hollywood'un en çok iş yapan bağımsız aktörlerinden biri oldu. 1949'da ABD'deki ilk filmi olan Max Ophüls'ün Caught'unda Barbara Bel Geddes'la başrollleri paylaştı, aynı yıl Vincente Minnelli'nin Madame Bovary'sinde Gustave Flaubert'i canlandırdı, yıl bitmeden yine bir Ophüls filmi olan The Reckless Moment'ta rol aldı. Mason savaş karşıtı tutumunu açıkça ortaya koymuş biriydi ve II. Dünya Savaşı sırasında askerlik yapmayı reddetti.

Mason 1940'lı yıllardaki şöhretini 1950'ler boyunca pekiştirdi. The Desert Fox (1951) ve The Desert Rats (1953) filmlerinde Mareşal Rommel'i canlandırdı, en göz alıcı Technicolor filmlerden biri olan Pandora and the Flying Dutchman'da (1951) Ava Gardner'la oynadı, The Prisoner of Zenda'da (1952) yine kötü adam oldu. 1952'de Hollywood'da çevirdiği en iyi filmlerinden biri olan Joseph L. Mankiewicz'in casusluk gerilim filmi 5 Fingers'da ve 1953'te yine Mankiewicz'in Shakespeare uyarlaması Julius Caesar'da "Brutus" rolünde oynadı.

1952'de Buster Keaton'ın eski evini satın aldı ve evin restorasyonu sırasında evde kayıp olduğu zannedilen Keaton'a ait birkaç makara film buldu, filmlerin tarihi önemini çabucak kavrayan Mason bunların sorumluluğu üstlenerek koruma altına aldı.

Hollywood'a kısa bir mola verip İngiltere'ye döndü ve 1952'de karısıyla başrolü paylaştıkları The Lady Possessed'de oynadı, aynı zamanda senaryosunu yazıp yapımcılığını da üstlendi. Ertesi yıl Carol Reed'in The Man Between'inde (1953) rol aldı. The Child'la (1954) bu kez kameranın arkasına geçti, bu kısa film daha sonra yine yönetmenliğini yapacağı belgesel Rome in Madrid (1964) hariç tutulursa yönettiği ilk ve son sinema filmi olacaktır.

Tekrar Hollywood'a dönen Mason, başrolünü Judy Garland'la paylaştığı George Cukor'un şatafatlı yeniden yapım filmi A Star Is Born'la (1954) Oscar'a aday gösterildi. Aynı yıl Jules Verne uyarlaması 20,000 Leagues Under the Sea'de (1954) megaloman "Kaptan Nemo"'yu canlandırdı. 1956'da Nicholas Ray'ın sert aile dramı Bigger Than Life'ta ilaç bağımlısı munis aile babasını canlandırdı, bu Hollywood'un reçeteli ilaç bağımlılığına eğildiği ilk filmlerden biriydi. Filmin yapımcılığını da üstlenen Mason, filmin gişe başarısızlığı üzerine yapımcılıktan soğudu ve sadece oyunculuğa yoğunlaşmaya karar verdi. 50'lerin sonunda Island in the Sun'da (1957) bir plantasyon sahibini, Cry Terror!'da (1958) bir psikopatın gönülsüz işbirlikçisini, Journey to the Center of the Earth'te (1959) bir maceraperesti ve nihayet yine 1959'da Alfred Hitchcock'un şaheseri North by Northwest'te Cary Grant'ın peşindeki kötü adam "Van Dam" 'ı oynadı.
1960'ta yine Hollywood'dan uzaklaşan Mason bir ingiliz draması olan The Trials of Oscar Wilde'da yardımcı bir rol üstlendi. İngiliz vatandaşlığını muhafaza etmek kaydıyla iki yıl sonra ailesiyle birlikte temelli olarak İsviçre'ye yerleşti. 1962'de Vladimir Nabokov'un aynı adlı ünlü romanından uyarlanan Stanley Kubrick filmi Lolita'da acı çeken pedofil profesör "Humbert Humbert" gibi zor bir rolü üstlenmekle büyük bir risk aldı (rol devrin birçok ünlü aktörü tarafından geri çevrilmişti). Bu cesareti ve filmdeki performansı Kubrick'i çok etkilemişti, bu nedenlere film setlerine konuk kabul etmemesiyle ünlü Stanley Kubrick onu yıllar sonra The Shining'in (1980) setinde ağırladı, bu ziyaret Vivian Kubrick'in çektiği "Making 'The Shining' " (1980)(The Shining'in Yapım Öyküsü) adlı TV belgeselinde de görülmektedir.

1964'te sansasyonel bir boşanmanın ardından nefes almadan çalışmayı sürdürdü, bu dönemde hem İngiliz hem de Amerikan filmlerinde yardımcı rollerde oynadı. Genghis Khan (1965) ve The Yin and Yang of Dr. Go (1971) gibi sıradan filmlerdeki birbirine benzeyen rollerden sonra tekrar ağırlığını koydu ve The Pumpkin Eater'da (1964) ayrıksı bir rol olan zampara ve şehvet düşkünü bir adamı oynadı. Anthony Mann'ın tarihi epik filmi Roma İmparatorluğu'nun Çöküşü (1964) ve Lord Jim (1965)'de yardımcı rollerde göz doldurdu. Romantik komedi Georgy Girl (1966) ile ikinci kez Oscar'a aday gösterildi. I. Dünya Savaşı epiği The Blue Max'ta (1966) Alman havacı "General Kont von Klugermann" 'ı canlandırdı. 1967'de Sidney Lumet'in yönettiği John Le Carré uyarlaması The Deadly Affair'de bir İngiliz ajanını canlandırdı. Ertesi yıl Lumet bir Çehov uyarlaması olan The Sea Gull'da (Martı, 1968) tekrar Mason'a rol verdi. 1969'da Michael Powell'ın Age of Consent'inde oynarken filmin setinde ikinci eşi Clarissa Kaye ile tanıştı ve 2 yıl sonra evlendiler.

1970'lerde de üretkenliğini devam ettirdi. Cinayet gerilim filmi The Last of Sheila (1973), TV filmi "Great Expectations" (1974) ve Mandingo'dan sonra (1975) Voyage of the Damned'de (1976) Küba Başkanını, Sam Peckinpah'ın ilk ve tek savaş filmi Cross of Iron'da (1976) bir Alman Albayı canlandırdı. TV filmi Jesus of Nazareth'teki (1977) rolü benzersiz ağırbaşlı havasına tam oturdu, ertesi yıl Warren Beatty'nin çok sevilen romantik fantezisi Heaven Can Wait'teki (1978) tanrımsı Mr. Jordan rolüyle mizaha da yatkın bir oyuncu olduğunu kanıtladı. 70'ine merdiven dayadığı halde genelde hiçbir rolü geri çevirmiyordu. Nazilerin 1970'lerde Hitler'i klonladıkları The Boys From Brazil'de (1978) Laurence Olivier ve Gregory Peck'le başrolleri paylaştı. Sherlock Holmes uyarlaması Murder by Decree'de (1979) Christopher Plummer'ın karşısında "Dr. Watson" oldu, aynı yıl yine bir TV filmi olan Salem's Lot'da uğursuz bir antikacıyı oynadı. Aynı yıl uluslararası geniş bir kadroyla çekilen ama pek beğenilmeyen vasat film Bloodline'da (1979) Sir Alec Nichols rolünde yine de filmin en dikkate değer oyuncularından biriydi.

James Mason 1981 yılında bütün bu yoğun işlerinin arasında "Before I Forget" ("Unutmadan") adlı bir otobiyografik kitap yazmaya da vakit bulabildi. Ertesi yıl Sidney Lumet'in yönettiği mahkeme dramı The Verdict'te (1982) Paul Newman'la karşılıklı oynadılar, bu filmle de üçüncü ve son kez Oscar'a aday gösterildi. Yaşı ilerlediği için Akademi'ye karşı biraz daha yumuşamıştı ve ilk kez olarak bu ödül törenine katıldı. The Shooting Party (1984) sinema için yaptığı son film olmuştur, aynı yıl iki de TV filminde gözüktü.

27 Temmuz 1984 tarihinde İsviçre'nin Lozan kentindeki evinde kalp krizi geçirerek hayata veda etti. 75 yaşındaydı. Cenazesinin yakılmasını vasiyet etmişti. Ancak külleri 16 yıllık bir gecikmeyle İsviçre'nin Vaud kantonunda bulunan Corsier-sur-Vevey kasabasındaki mezarlığa, eski dostu Charlie Chaplin'in mezarının biraz ötesine gömüldü.










Myst

Myst Robyn ve Rand Miller kardeşlerin tasarlayıp yönettikleri grafik macera türünde video oyunudur. Oyun Spokane, Washington kökenli Cyan Worlds stüdyosu tarafından tasarlandı ve Brøderbund Software tarafından yayınlanıp dağıtıldı. Miller kardeşler, Geliştirici Cyan'ın o tarihe kadarki en büyük projesi olan oyun üzerinde çalışmaya 1991'de başladılar ve oyun Macintosh bilgisayarlar için 24 Eylül 1993'te piyasaya sürüldü. Oyunun Microsoft Windows, Sega Saturn, PlayStation, Jaguar CD, AmigaOS, CD-i, 3DO, PlayStation Portable ve Nintendo DS için yeniden yapım sürümleri yayıncılar Midway Games, Sunsoft ve Mean Hamster Software tarafından piyasaya sürüldü.

"Myst"'te oyuncu büyülü bir kitap kullanarak Myst adasında yolculuk yapan Stranger rolündedir. Orada oyuncu "Ages" olarak bilinen farklı dünyalara yolculuk yapmak için de zanaatkar ve kaşif Atrus'un yazdığı kitapları kullanır. Bu dünyaların her birinde karakterin geçmişini açığa çıkarmaya yardım eden bir ipucu bulunur. Oyunun, oyuncunun hareket rotasına bağlı olarak birçok sonu vardır.

Piyasaya çıkmasının ardından "Myst" eleştirmenlerin oyunun oyuncuları kendi kurgusal dünyasına sokmaktaki başarısını övmeleriyle sürpriz bir başarı elde etti. Oyun 2002'de "The Sims" çıkıncaya kadar tüm zamanların en çok satan bilgisayar oyunu oldu. Myst'in başarısı dört tane seriye bağlı devam oyunu ve birçok spin-off oyun ve romanı da beraberinde getirdi.

"Myst"in yaratıcı takımı, birlikte Cyan, Inc'i kuran, Rand ve Robyn Miller kardeşler, ses tasarımcısı Chris Brandkamp, grafik sanatçısı Chuck Carter, Richard Watson, Bonnie McDowall ve Ryan Miller'dan oluşuyordu. Şirket daha önce sadece çocuk oyunları yapmıştı. "Myst", kardeşler tarafından yetişkinleri çekebilecek iddialı ancak estetik olarak basit bir oyun olarak düşünüldü. "Myst" Cyan'ın o zamana kadarki en büyük işbirliği olmasının yanı sıra geliştirilmesi için en fazla zaman harcanan projesiydi. Rand Miller'a göre kardeşler sadece çocuklar için yaratılan ilkel garip dünyalardan esinlenen görüntünün tasarımı ve Çağ puzzleları için aylar harcadılar. Oyunun yaratıcılarına göre oyunun adı, adanın gizemli atmosferi ve genel ıssızlığı için Jules Verne'in "The Mysterious Island" adlı kitabı esin kaynağı oldu.

"Myst" çok popüler olan ve ticari başarı sağlayan bir oyundur. Oyun geniş bir çevrede "The 7th Guest" ile birlikte CD-ROM sürücülerinin satışını hızlandıran bir killer application olarak değerlendirilir. Oyunun başarısı daha sonra çıkıp "Myst"'in başarısını tekrarlayan bir takım oyunların ""Myst" klonları" şeklinde anılmasına neden oldu. "Myst", 2002'de "The Sims" satış rekorunu aşıncaya dek 1990'lar boyunca en çok satan PC oyunu oldu. Oyunun PC sürümü Game Rankings'te altı inceleme üzerinden yapılan değerlendirmede %90 ortalama puan elde etti. Yine de PC sürümünden sonra çıkan konsol oyunları ve yeniden yapımlar daha düşük puanlar aldı.

"Myst" eleştirmenler arasında da genel olarak beğenildi. "Wired Magazine" ve "The New York Times" "Myst"'in video oyunlarının bir sanat formuna dönüşebileceğinin kanıtı olduğunu öne sürdü. "Entertainme