vet etmekteydi. Aslen Baba İlyas’ın halifelerinden Aybek Baba’nın müridi olan Burak Baba ve mensupları Elemût’taki “Hükümet-i Melâhide-i Bâtın’îyye” dâîleriydiler. Hûlman’îyye mezhebi gereği güzel çocuklara Tanrı diye secde eden Burak Baba İlhanlı saraylarındaki evliyâlar içinde en kibarı olarak nâm salmıştı. H. 705 / M. 1306 yılında Şam’a gelen bu “bâtıni-babası” burada meşhur şair Sirâc’ed-Dîn Haccar’ın şiddetli hicviyeleriyle büyük itibar kaybına uğradı ve nihâyetinde kendisine H. 706 / M. 1307 yılında uygulanan “Hadd-i Şerri” cezasının etkisiyle öldü.

İmamiye Şiası’ın başına getirilen Cemâl’ed-Dîn İbn-i Mûtahhar’ın “Nehc’ûl-Hâk” ve “Minhâc’ûl-İstikâme fî İsbât’ûl-İmamiyye” gibi eserleri İlhanlı saraylarında ve bilhassa da Olcaytu’nun üzerinde çok derin tesirler oluşturmuştu. Şîʿa’nın İlhanlılar’ın himâyesinde kuvvetle Sünnîliğe yüklendiği bu devirde, Birleşik Moğol-Haçlı ordularını Suriye’de dağıtan Mısır’ın Türk asıllı Kölemen "(Memlük)" Sultanı Kalavun’un oğlu Emîr Nasr’ûd-Dîn’in yanında savaşlara katılan, ve itibarını bir hâyli arttıran zamanın en büyük müçtehidi Selefî Şeyh’ûl-İslâm Takiy’ûd-Dîn İbn-i Teymiyyet’ûl-Harrânî de yayınlamış olduğu eseri “Minhâc’ûs-Sünne” ile Şiîlerin hamlelerine karşı bir mukabelede bulunmaktaydı. Moğollar’ın sürekli tecavüzleriyle itibar kaybına uğrayan ve Şiîlik karşısında çok güç bir duruma düşen Anadolu Sünnîliği, bu durumdan endişe duyan uç beylerinden Karamanlı Nur’ed-Dîn Muhammed Bey, Tekeli Türkmenleri Reisi ve Antalya Emîri Seyf’ed-Dîn Mahmud bin Sarim’ed-Dîn Teke, ve Kosan Oğlu Nur’ed-Dîn Altun Bey gibi uç beylerinin gayretleriyle oluşturulan büyük bir ordu ile Konya ve havalisindeki Moğollar’ın tamamını hezimete uğratmağa ve buradan sürmeğe muvaffak oldu. Bu büyük yenilgi karşısında son derece sarsılan vezir Sâd’ed-Dîn Alevî Kazvinî’de kaderinden vefat etti. Cereyan eden bu hâdiseler üzerine Olcaytu da Şiîliği terk ederek Sünnîliği kabul etmek zorunda kaldı. Moğollar’ın uğradıkları bu ağır mağlubiyetten sonra bütün râfizî âlimleri de birer birer İlhanlı saraylarından ayrılmağa başladılar. İmamiye Şiası’ın Reisi Cemâl’ed-Dîn İbn-i Mûtahhar da Hille’ye çekildi.
Bu devrin mezhebî coğrafyası hakkında Hamd’ûl-Lâh Mûstefî’nin verdiği malûmata göre Rey, Rabin, Eşk, Deyleman, Tavaş, Harfan, Hasan Can, Eve, Rudbâd, Peşgel, Dere, Kum, Kâşan, Tefris, Zevare, Frahan, Nihâvend, Cürcan şehirleri hep Şiî’ydiler. Diğer taraftan Sühreverd, Merağa, Huzistan, Han kentleri Hanefî oldukları gibi, Kazvin, Ebher, Zencan, Save, Tarin, Günan, Mezdekan, Tebrük, Ohan, Erdebil, Ehregilinir, Dahharkan, Nahçıvan, Küştapf, Şiraz, Küvar, Pişaver, Cebeli Ceylule, Dilbend, Hoşah, Errukârzi, İsfraz kentleri ahalisi ise mezheben Şafiî idiler. Elemût Bâtınîleri’nin en fazla taraftarları ise Rudbâd, Save, Talkan kasabalarındaydı. Hemedan Mu'tezile ve özellikle de Mücessime’den oluşmakta, Şiraz, Tebriz ve Olcaytu tarafından yeni kurulan Sultâniye şehrinde ise mezheben her türlü insan bulunmaktaydı.






Mustafa Şükrü Koç

Mustafa Şükrü Koç (d. 1925, Kuyucak, Aydın, Türkiye) - (ö. 25 Ağustos 2008, Burhaniye, Balıkesir, Türkiye), Türk siyasetçi.

İlkokul 5. sınıfa kadar kadar Kuyucak`da okudu. 5.sınıfa geçince 1937 Ekim ayında açılan "İzmir Kızılçullu Öğretmen Okuluna" başladı. Daha sonra okulun ikinci dönemini başarı ile bitirdiği için, Ankara'da açılan Yüksek Köy Enstitüsünü bitirdi. Köy Enstitülerinde, öğretmenlik ve Gezici Başöğretmenlik yaptı.

Londra Üniversitesi, Pedagoji Enstitüsünde "Eğitimde Teori ve Uygulama" konusunda mezuniyet sonrası çalışması yaptı. Bir süre ilkoğretim müfettişliği ve öğretmen okulu öğretmenliği yaptı. Buradaki gorevden istifa ederek İzmir'de yayınlanan Demokrat İzmir Gazetesinde calıştı. Gazete kapatılınca, özel okullarda çalışmak zorunda kaldı. 27 Mayıs 1960'dan sonra, Milli Eğitim Bakanlığında "Öğretmen Yetiştirme çalışmalarını yönlendirmek ve 10 Yıllık Eğitim Planının Hazırlanmasını yönetmek üzere, Planlama Müdürü olarak çalıştı.

Kurucu Meclis Öğretmen Teşekkülleri Temsilciliğine seçilmiş ancak üyeliği Yüksek seçim kurulu tarafından düşürülmüştür. 1.(XII.), 2.(XIII.) ve 4.(XV.) Donem Aydın CHP milletvekilliği yaptı. 1961-1965 yılları arasında Türkiye Öğretmen Dernekleri Milli Federasyonu Genel Baskanlığı yaptı. 1969 yılından sonra, DİSK ve Genel-İş Sendikalarının Eğitim ve Uluslararası ilişkiler hizmetlerini yürüttü.

Demokrat İzmir, Milliyet ve Ulus gazetelerinde ve ceşitli meslek dergilerinde yayınlanmış 2000 adet makalesi vardır. Ayrıca, ilkokulda Okuma Öğretimi I ve II başlıklı çevirisi Bakanlık yayınları arasında çıkmıştır. "Eğitim Psikolojisi" adlı bir Ders Yardımcı kitabı yayınlamıştır. DİSK'e bagli sendikalar için, ders kitabı olarak "Sosyal Demokrat Düzen" adında bir eseri yayınlanmıştır. "Emperyalizm ve Eğitimde Yabancılaşma" adında bir incelemesi 1969 yılında kitap olarak yayınlanmıştır. Milletvekilliği döneminde, Federasyon Başkanlığı yıllarında, UNESCO Milli Komisyonu Yönetim Kurulu üyeliği, Avrupa Konseyi Eğitim Grubu üyeliği, CHP Parti Meclisi ve TBMM Grup Yönetim Kurulu üyeliği gibi hizmet alanlarinda çalışmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.




Referans (gazete)

Bir "iş gazetesi" olan Referans Gazetesi Doğan Yayın Holding ailesinin üyesidir.

2004'te Finansal Forum adlı gazetenin adının Referans olarak değiştirlmesiye yayın hayatına girmiştir. O tarihte başına Zaman'dan ayrılan ve halen gazetenin genel yayın yönetmenliğinde bulunan Eyüp Can Sağlık getirilmiştir. İş, üretim, ekonomi ve finans odaklı bir yayın sürdüren Referans Gazetesi, basında adını aldığı 'referans gazeteciliği' kulvarının temsilcisi olmak için yola çıkmıştır.

Profesyonel yöneticiler, Anadolu'da kendi yerel potonsiyelinin dışına taşmak isteyen işletme sahipleri, yatırımlarını doğru değerlendirmek isteyen tasarruf sahipleri, bürokratlar, akademisyenler, üniversite öğrencileri, sendikacılar, sivil toplum önderleri, ekonomi ve iş hayatı konusunda ihtiyaç duydukları haber, veri, bilgi ve analizleri Referans' ta buluyorlar.

Referans gazetesi, yeterli tirajı olmadığı gerekçesiyle 16 Ekim 2010 tarihinde son sayısıyla yayın hayatına son verdi ve özellikle ekonomi yazarları, Radikal'e geçti.





José de Madrazo

José de Madrazo y Agudo (22 Nisan 1781, Santander - 8 Mayıs 1859, Madrid), İspanyol ressam ve gravür sanatçısı. Hem barok hem de neoklasik tarzda eserler üretti. Oğlu Federico Madrazo, torunu ise Raimundo Madrazo'dur.

Madrazo, Gregorio Ferro'nun öğrencisiydi. Ferro, ressama Anton Raphael Mengs'in stil ve tekniğini San Fernando'daki Güzel Sanatlar Akademisinde öğretti. 1803 yılında, Paris'te Jacques-Louis David ile çalıştı. Bu çalışmaları sonucunda neoklasizme daha da yaklaştı. Aynı dönemde Ingres ile dost oldular.

1806 yılında öğretmeni David, Madrazo'yu Roma'ya giderek orada klasik resim üzerine çalışmaya ikna etti. Roma'da San Lucas Akademisi'nde çalışırken yaptığı "Viriato'nun Ölümü" isimli tablosuyla başarı kazandı. Fransa'nın İspanya'yı işgal etmesi ve Joseph Bonaparte'a karşı olan diğer İspanyol ressam arkadaşları ile birlikte önce Roma'daki Sant'Angelo Şatosu sonra ise İspanya büyükelçiliğinde tutuklu kaldılar. Orada Napolyon'un sürgüne gönderdiği İspanya Kralı IV. Carlos ve karısı Parmalı Maria Luisa ile tanıştı.

2 Eylül 1809'da ressam Silesio Tadeusz Kunst'un kızı olan Elizabeth Kuntz ile Roma'da evlendi. 1813 yılında Carlos'un resmi ressamı oldu. Roma'daki geri kalan günlerinde çoğunlukla portreler ve Roma sosyal yaşantısını anlatan resimler çizdi.

1815 yılında Amiral Joachim Murat'ın Roma'ya girmesi Carlos ve çevresinin oradan uzaklaşmasına sebep oldu. Bu yüzden Madrazo da kraliyet ressamı unvanını kaybetti.

Napolyon'un düşüşü VII. Fernando'ya büyük bir güç kazandırdı. 1818 yılında Jose Madrazo Madrid'e elinde Fernando babası Carlos'a ait bir koleksiyonla döndü. Ressam Prado Müzesi'ni yeniden organize etti. Müzenin katalogunun hazırlanması ile bizzat kendisi ilgilendi ve katalogun hazırlanış yöntemini belirleyen isimlerden biri oldu.

1823 yılında ise önce San Fernando Güzel Sanatlar Akademisi'nin sonra Prado Müzesi'nin yöneticisi oldu. Madrazo'dan sonra oğulları ve torunları da resim kariyerini seçtiler.

Ressam, genellikle dini konularda çizdi ve tarih resimleri yaptı.





Titreşimsel spektroskopi ve izotop etkisi

Spektrumun infrared bölgesi, ışının 12800 ile 10 cm-1 dalga sayılı kısmını kapsar. Hem cihaz hem de uygulama açısından infrared spektrumu; yakın, orta ve uzak infrared ışınları olmak üzere üç bölgeye ayrılır.Titreşimsel spektroskopi spektrumun infrared bölgesinde oluşan moleküler titreşime bağlı olarak ışığın absorplanması ya da saçılmasını inceler. Bu incelemelerin en önemli uygulama alanları endüstriyel, zirai maddeler ve proses kontrolündeki kantitatif ve kalitatif analizlerdir.Işığın frekansı ; elektronların , rezonans frekansı civarında salınımlarına sebep olacak bir frekans değerinde olduğu vakit , genlik öylesine büyüktür ki , ortamın atomları birbirleriyle çarpışırlar ve ışık enerjisinin çoğu iç enerji halini alır ve böylece ortam tarafından emilir. farklı maddelerin elektronları farklı rezonans frekanslarında dır.Bu ise saydam bir cisimden ya da ortamdan geçen görünür ışığı neden görebildiğinizi ve güneş yanıklarına sebep olan ultraviyole frekansların saydam bir cisimden neden geçemediklerini açıklar. bunun sonucunda , kapalı bir havada camdan bakarken güneş yanığınız olmadığı halde , açık havaya çıktığınızda güneş yanığı riskiyle karşı karşıya kalabilirsiniz.

Işık katı, sıvı veya gaz tabakasına geçtiğinde, bazı dalga boyları absorpsiyon ile seçici olarak ortamdan alınır. Bu süreçte ışık enerjisi numuneyi oluşturan atom, iyon veya moleküllere aktarılır. Absorpsiyon bu parçacıkları temel halden bir veya daha çok sayıdaki yüksek enerjili uyarılmış hallere çıkarır. 
Şekil 2. Işığın elektromanyetik spektrumu

Moleküler maddeler için infrared absorpsiyon spektrumlarının, moleküllerin bir titreşim veya dönme enerji seviyesindeki çeşitli değişimlerden kaynaklandığı varsayılarak açıklanabilir. 
Infrared ışınını absorplayabilmesi için bir molekü