en az üç bilginin iletilmesi gerekir. Ne var ki, televizyon yayıncılığında üç ayrı bilgi göndermek üç ayrı yayın kanalı işgal etmek anlamına gelir. Kaldı ki, bu şekilde yapılan yayın renksiz ("monochrome") TV alıcıları tarafından da alınamaz.Bu sebepten renkli yayın için iki sorunun çözülmesi gerekir.


Bu koşulları sağlanmak için renkli yayında bileşik görüntü sinyali iki sinyalin toplamından oluşmalıdır:

Aydınlık sinyali ("luminance") : Hem renkli hem renksiz alıcılar için gerekli olan sinyal

Renk sinyali : Sadece renkli alıcılar için gerekli olan sinyal

Bu iki sinyalin toplamı 64 μsn lik bir satırın sadece 52 μsn sinde yayınlanır. Bu sinyallere ayrıca senkron ve karartma eşiği gibi yardımcı sinyaller de eklenir.

Bütün renkler üç ayrı rengin uygun oranda karışımıyla elde edilebilir. Karışıma giren üç renk her teknolojide (fotoğrafçılık, boya, aydınlatma vb.) ayrı ayrı seçilir. Televizyon tekniğinde bu üç renk şu şekilde seçilmiştir: 

Televizyon kamerası uygun renk filtreleriyle aynı görüntünün bu üç renkte versiyonlarını oluşturur.

Öte yandan üç rengin uygun oranda karıştırılması aydınlık sinyalini (yani renksiz yayındaki görüntü sinyalini) oluşturur. Ölçümlere göre,

Aydınlık = % 59 Yeşil+ % 30 Kırmızı + % 11 Mavi

Kamera çıkışında yer alan bir matriks devre üç renkli görüntüden istifade ederek aydınlık sinyalini oluşturur.

Renk sinyali de matriks devre yardımıyla elde edilir. Bu devrede fark sinyali adını alan iki sinyal üretilir :


Daha sonra bu iki sinyal renk taşıyıcısı adını alan bir sinyali modüle ederler.

Günümüzde analog televizyon yayıncılığında Dünya’da üç sistem rekabet halindedir.

NTSC: "National Television System Committee" : 1953 yılında ABD de geliştirilmiş bir sistemdir. ABD ve Amerika kıtasındaki çeşitli ülkelerin yanı sıra Japonya’da da kullanılmaktadır.

SECAM: "Séquentiel couleur à mémoire" : 1956 yılında Fransa’da geliştirilmiştir. Fransa ve eski Fransız kolonilerinin yanı sıra Rusya’da da kullanılmaktadır.

PAL : "Phase alternating at line rate" :1963 yılında Almanya’da geliştirilmiştir.Türkiye'de ve Avrupa’nın büyük bölümünde kullanılmaktadır.

Renkli TV sistemleri arasında temel fark renk taşıyıcısının modülasyonundadır.

NTSC de iki fark sinyali (I ve Q) bir renk taşıyıcısını karesel genlik modülasyonu (QUAM) tekniği ile modüle ederler. Yapılan modülasyonla iki fark sinyali tek taşıyıcıyı aynı anda modüle etmiş olurlar. Karesel modülasyonda bilgiler hem genlik ve hem de faz ile iletildiğinden bu sistem faz ve genlik bozulmalarına karşı çok hassastır. Genlik bozukluğu renklerin doyumunu, faz bozukluğu ise türünü etkiler.(Renk sinyalinde aydınlık sinyali genliğine bağlı olarak görülen bozukluklar "difransiyel faz" ve "difransiyel kazanç" bozukluğu olarak bilinmektedir.)

SECAM da modülasyon frekans modülasyonudur. İki taşıyıcı seçilir. İki fark sinyalinden biri bir satırda diğeri ikinci satırda modülasyon yaparlar.Gerçi sistem faz ve genlik bozulmalarına karşı dayanıklıdır. Ama aynı sinyal iki satırda bir gösterildiği için düşey yönde renk çözünürlüğü NTSC den daha düşüktür. (Ayrıca frekans demodülasyonu için kullanılan devrelerin alıcının fiatını artırdığı öne sürülmüştür.)

PAL NTSC nin geliştirlmiş halidir. Zayıflatılmış mavi fark (U) ve kırmızı fark (V) sinyalleri renk taşıyıcısını NTSC deki gibi karesel genlik modülasyonu tekniği ile modüle ederler. Ama her iki satırda bir V sinyalinin polaritesi değiştirilir. Bu yöntem faz bozukluklarına karşı bir önlemdir.Çünkü faz bozukluğu hep aynı yönde olduğundan iki satırın birinde artı yönde kayan faz ikinci satırda eksi yöne kaymakta ve ortalama alınarak doğru faz bulunmaktadır. (PAL sisteminin ilk zamanlarında ortalamanın insan gözü tarafından alınabileceği düşünülmüş ve buna PAL S adı verilmişti. Günümüzde ise ortalama elektronik olarak alınır.)

Yukarıda PAL sisteminde renk kodlama işleminin ilke şaması gösterilmiştir.

PAL ve NTSC de renk sinaylini görüntü sinyalinin bir parçası olarak iletmenin bir bedeli vardır. Aydınlık bilgisi genlik ile iletildiği için renk sinyali de televizyon alıcısı tarafından aydınlık bilgisinin bir parçası olarak algılanabilir. Bunun görüntüde kırpışmaya yol açmamsı için iki önlem alınır.


Renk taşıyıcıları üç sistemde şu şekilde seçilmiştir : (Hz cinsinden)
NTSC...: 3 579 545

PAL...: 4 433 618.75

SECAM..: 4 406 250 ve 4 250 000

NTSC ve PAL da renk türü faza bağlı olduğu için alıcı ile kamera arasında faz senkronizasyonu yapılmalıdır. Bunun için bileşik görüntü işaretinin art karartma eşiği süresince renk taşıyıcısı frekansında ve % 30 tepe tepe genlikte 10 periyotlık bir sinüs sinyali gönderilir. Bu yardımcı sinyale "burst" adı verilir. "Burst" ayrıca renksiz yayın sırasında alıcının renk işleme devrelerini de durdurarak parazit sebebiyle oluşabilecek renkli noktaların önüne geçer.





Hayati Tabanlıoğlu

Hayati Tabanlıoğlu (1927, Ankara - 1994, İstanbul), Türk mimar.

Çağdaş Türk Mimarlığı’nın önde gelen büyük isimlerinden Hayati Tabanlıoğlu 1927 yılında Ankara’da doğdu. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nde Emin Onat, Paul Bonatz, Clemenz Holzmeister gibi büyük mimarların 25-30 kişilik sınıflarda eğitim verdiği yıllarda eğitim gördü, 1950 yılında mezun oldu.

1955 yılına kadar Almanya ve İsviçre’de çalıştı, Zürih E.T.H da asistanlık yaptı. 1954 yılında Hannover Teknik Üniversitesi’nde o yılların ünlü Alman mimarı Prof. Graubner’in yanında opera ve tiyatro konularında doktora yaptıktan sonra yurda döndü.

İlk mesleki başarısını 1957 yılında E. Tokay, A. Tayman ve B. Çinici ile birlikte birincilik ödülü aldığı Erzurum Üniversitesi Uluslararası Mimarlık Projesi'yle kazandı.

1946 yılında temeli atılan ancak Bayındırlık Bakanlığı tarafından sorunlarıyla baş edilemeyen İstanbul Opera Binası projesi için Hayati Tabanlıoğlu göreve getirildi; 1956 yılında üçüncü kez değiştirilen proje ile Atatürk Kültür Merkezi, 1969 yılında tamamlanabildi. Bina yapımından 1,5 yıl sonra Kasım 1970’te yandı ve yapının yeniden yapımı gündeme geldi. Aynı göreve bir kez daha davet edildi ve yapısını yeniden yapması istendi ve Cumhuriyet Mimarlığı’nın en önemli yapılarından Atatürk Kültür Merkezi’nin ikinci açılışı 1977’de gerçekleşti.

Bunu Türkiye’nin ilk modern çağdaş terminal binasını olan Yeşilköy Havalimanı düzenlemesi ve dış hatlar terminal binası projesi izledi.

Devletten emekli olduktan sonra Barbaros Ticaret Merkezi, Galleria Alışveriş Merkezi, Yat Limanı, Regatta Çarşısı, Holliday Inn Crowne Plaza gibi projelerini kapsayan Ataköy Turizm Kompleksi projelerini yaptı. 1989 yılında “Galleria” ile ICSC (Alışveriş Merkezleri Uluslararası Konseyi) en iyi mimari tasarım ödülünü kazandı.

1990 yılında oğlu Dipl. Ing. Murat Tabanlıoğlu’nun ortaklığı ile şirketleşen Tabanlıoğlu Mimarlık bünyesinde Doğan Medya Center İstanbul projesini gerçekleştirdi. Son olarak Bakırköy’de Carousel Alışveriş Merkezi ve Çocuk ve Kadın Doğum Hastanesi projesinde avan proje safhasında bir süreden beri mücadele ettiği hastalığa yenik düştü ve 1994’te vefat etti.

1950 İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nden mezun oldu.

1950-56 Almanya ve İsviçre’de yardımcı mimar olarak çeşitli çalışmalar: Stadttheater Bremerhaven, Stadttheater Bochum, National Theater München, Verwaltungsgebaeude Preussag, Kraftwerk, Schaffhausen binaları mimari projeleri, Technische Hochschule Hannover ve Zürih E.T.H'te asistanlık.

1954 Technische Hochschule Hannover, Dr. Ing. Unvanı

1957 Erzurum Atatürk Üniversitesi Kampüsü Uluslararası mimari proje yarışması 1.’lik ödülü (E. Tokay, A. Tayman, B. Çinici ile)

1958- 1970 Erzurum Atatürk Üniversitesi, çeşitli fakülte binaları, kitaplık, öğrenci yurtları ve lokali, öğretim üyeleri konutları mimari projeleri

1964 Antalya Arkeoloji Müzesi mimari proje yarışması 3.’lük ödülü (Y. Ergüleç’le)

1967 Koç Holding Genel Yönetim Binası mimari projesi, İstanbul

1972 İTÜ’den Doçentlik unvanı

1973 Sofya Opera Uluslararası Mimari Proje Yarışması 4.’lük Ödülü (A. Boysan’la)

1956-1977 Atatürk Kültür Merkezi, İstanbul

1956-1981 Bayındırlık Bakanlığı Büyük Yapılar Projeleri İstanbul Bölge Müdürü

1983 Sedat Simavi Vakfı Mimarlık ve Kent Düzenlemesi Büyük Ödülü

1969-1984 Uluslararası İstanbul Atatürk Hava Limanı, (Genel Yerleşme Planı, Teknik Blok ve Kontrol Kulesi, Elektrik, Enerji Santralları, İdare Binası, Yeni Terminal Binası, 1. Ünitesi)

1971-1984 İTÜ, MSÜ, YÜ öğretim görevliliği

1984 Türk Eğitim Vakfı, İşhanı Binası, Ankara

1985 Barbaros Ticaret Merkezi Binası, İstanbul

1986 Türk Eğitim Vakfı, Kocabaş İşhanı Binası, İstanbul

1986 Ataköy Turizm Kompleksi - Genel Yerleşme Planı

1988 Ataköy Turizm Kompleksi - Galleria Alışveriş Merkezi ve Katlı Otoparkı 

1989 Ataköy Turizm Kompleksi - Yat Limanı

1990 Ataköy Turizm Kompleksi - Yat Otelleri (Holiday Inn)

1991 Ataköy Turizm Kompleksi - Sağlık Kulübü, Kulüp Binası

1993 Ataköy Turizm Kompleksi - Holiday Inn, Crowne Plaza Oteli

1987 Karadeniz Teknik Üniversitesi, Fahri Doktorluk Unvanı

1989 Alışveriş Merkezleri Uluslararası Konseyi, En İyi Tasarım Ödülü, Viyana (Galleria ile)

1992 T.M.M.O.B Mimarlar Odası En İyi Yapı Ödülü Doğuş İstinye Turizm ve Ticaret Merkezi (Murat Tabanlıoğlu ile)

1993'te:
1994'te İstanbul’da vefat etti.

http://www.tabanlioglu.com




Oskarshamn

Oskarshamn, İsveç'in güneydoğusunda bulunan bir kenttir. Şehir, Baltık Denizi'nin kıyısında, ormanlık bir arazide kuruludur.

Oskarshamn, uzun yıllar boyunca "Döderhultsvik" olarak bilinmekteydi. Kalmar kentine bağlı olarak yüzyıllar geçiren kent, sonraları tüccarların merkezi haline geldi. 1786, 1798, 1800, 1815, 1818, 1823, 1825, 1830 ve 1838 yıllarında toplam dokuz kere kent olma talebinde bulunan Oskarshamn halkı, 1843'teki onuncu başvuruda bazı ayrıcalıklar elde etti. 1854 yılında İsveç kralı I. Oscar, her şehirde olması gereken kilise, kale gibi yapıları yaptıracağına söz verdi. Şehir en sonunda 1 Mayıs 1856'da kent konumuna getirildi.

Kentte ilk sanayi adımları Nässjö kentinden gelen demiryolu hattıyla atıldı. Kentteki liman sürekli genişletilip büyütüldü. O dönemde 150