nı ve öğrenimini bir süre Fransa'da sürdürdü. Daha sonra İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü'nde Öğretim görevlisi olarak çalıştı.

1977'de tayini Çanakkale'ye çıkınca öğretmenliği bırakarak yazarlığa başladı ve çeviriler yaptı. 1979’da İstanbul Devlet Konservatuvarına Fransızca okutmanı olarak öğretmenliğe döndü. 1980 yılında Berlin'de Yazarlar Sempozyumu'na katılmak üzere çağrıldı ve yurda dönmeyerek edebiyat çalışmalarını önce Almanya'da sonra İngiltere'de sürdürdü. İngiliz ressam ve heykeltıraş Bryan Ingham (1936-1997) ile evlendi. Yapıtları Almanya, Hollanda, Yunanistan, Fransa’da çeşitli yayınevleri tarafından yayımlandı. Yazar, yaşamını Türkiye’de sürdürmekte.

Aysel Özakın, Yeni Adımlar dergisinin düzenlediği Sabahattin Ali Öykü Yarışmasında (1974) "Küçük Şehrin Soğuk Geceleri" adlı öyküsü "En Başarılı Öykü" seçilince ilgiyi çekti. İlk öyküleri küçük kent insanlarının özellikle yoksul çevrelerde baskı altında yaşayan genç kız ve kadınların yaşamına tanıklık ediyordu. Zamanla büyük kentlerdeki toplumsal sorunları, sanatçıların, siyasal eyleme katılanların çevrelerini, kadın özgürlüğünü, Almanya'da yabancı çevrelerdeki Türk işçilerin sorunlarını konu edindi.

1978'de yayınladığı Alnında Mavi Kuşlar ile 1979 Madaralı Roman Ödülü'nü kazandı. Yazarın, Yurtdışında yaşaığı yıllar boyunca Avrupa’da tanınan bir yazar oldu. İngilizce olarak kaleme aldığı oyunları ve romanları da vardır. Türkiye’ye döndükten sonra Güzellik Acısı adlı romanını İngilizce olarak yazmış, Türkçeye çevrilmiştir.






René Wellek

René Wellek (d. 22 Ağustos 1903 - ö. 10 Kasım 1995), bir Çek-Amerikan, karşılaştırmalı edebiyat eleştirmeniydi.

Wellek, Erich Auerbach ile beraber, şöhretli bir eser olan Merkezi Avrupa filolji geleneği ile tanınırlar.

Wellek, Viyana'da doğmuş ve büyümüştür. Çekce ve Almanca konuşabilmektedir. Prag'da Charles Üniversitesi'nde edebiyat çalışmıştır ve 1935'te Slav ve Doğu Avrupa Dersleri Okulu'nda öğretmenlik yapmadan önce, orada Prag Üniversitesi'nde aktif bir dilimbilimcidir.

II. Dünya Savaşı sırasında, Wellek, Amerika'ya, ilk önce Iowa Üniversitesi'ne sonra da Yale Üniversitesi'ne, yeniden yerleşti. Birleşik Devletler'de sevilmiş ve yeni eleştirmenleri savunan biri olmuştur.

Eleştirmen Austin Warren ile Wellek, ilk sistematik edebiyat teorisi olan ve daha ziyade özel bir moda olan edebiyat eleştirisine yakın, “Edebiyat Teorisi” adlı eseri yazmışlardır.
1960’ların başında , Wellek, adlarını “"yapısalcı-taklitçi edebiyat teorisi yapma"” sıfatına mahkûm edenlere karşı, Yeni Eleştirmenleri savunmuştur. Bu sebepten dolayı, o bazen, bugünün muhafazakar edebiyat aydını olarak düşünülür. Wellek'in son çalışması uzun ve çok ciltli olan “"Edebiyat Eleştiri Tarihi"”’dir.

Çeviri, Kaynak: 

René Wellek, "Karşılaştırmalı Edebiyatın Krizi" (Çev.: Yrd. Doç. Dr. Adem Çalışkan),Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi / The Journal of International Social Research, Vol. 3, Issue: 12, Summer 2010, pp. 109–114.





Akarçay Havzası

Akarçay Havzası, hep sismik olarak aktif olan, kuzeybatı-güneydoğu yönünde ortalama 130 kilometre uzunlukta ve 20 kilometre genişlikte olan bir çöküntü havzasıdır. Kuzey ve doğusunda Sakarya Havzası, güneyinde Konya Kapalı Havzası ve Antalya Havzası, batı ve güneybatısında Büyük Menderes Havzası ile çevrilidir.

Ege, Akdeniz ve İç Anadolu Bölgelerinin birleştiği bir noktada, kapalı bir havza niteliğinde olan Akarçay havzasının önemli bir kesimi Afyon il sınırları içerisindedir ve doğudan Konya sınırlarına girmektedir.

Havzayı doğudan Emir ve Türkmen Dağları, kuzeydoğudan Ilbudak Dağı, kuzeybatıdan
Sultan Dağları, güneydoğudan Ahır Dağı ve güneybatıdan ise Kumalar Dağı sınırlamaktadır. Eber Gölü ve Akşehir Gölü'nün güneyindeki Sultan dağlarında Orografik (yamaç yağmuru) olmak üzere Depresyonik ve Konvektif yağış tiplerinin her üçü de meydana gelmektedir.

Eber ve Akşehir Gölüne dökülen Akarçay Nehri ile Kali Çayı, Çay Deresi, Yeniköy Deresi, Engilli Deresi ve Adıyan Suyu gibi küçük dereler mevcuttur. Havza adını yan kolları ile en büyük nehir olan Akarçay’dan almaktadır.

Akarçay Havzası, kurak iklim bölgelerine özgü bir kapalı havza olup, bu havzada mevcut toplam su miktarı su bilimi (hidrolojik) çalışmalarla belirlenir, ortalama yıllık toplam akışları ve diğer veriler şöyledir:





Perikard

Perikard, perikardiyum veya perikart, kalbin etrafını saran ve kalp ile birlikte ana damarların (aort, vena kava vs.) kökünü kapsayan çift duvarlı kese.

Perikardiyal kese iki tabaka, fibröz perikardiyum ve seröz perikardiyumdan oluşur ki seröz perikardiyum kendi içinde de iki tabakaya ayrılır: "pariyetal perikardiyum" ve "viseral perikardiyum". Fibröz (sert, kemiksi) perikardiyum kalbi dış organlardan korur; seröz perikardiyumun pariyetal perikardiyum tabakası da fibröz ve ince bir tabakadır ve fibröz perikardiyumla ayrılamaz bir biçimde kaynaşıktır. Viseral perikardiyum ise, kalp kasının (yani miyokardiyumun) hemen sonrasındaki tabaka olan epikardiyumun bir parçasıdır.

Pariyetal perikardiyum ve viseral perikardiyum katmanları arasında perikardiyal boşluk olarak anılan bir boşluk bulunmaktadır. Bu bölge normal şartlarda genellikle 15 ml seviyesindeki bir perikardiyal sıvı ile kaygandır. Bölgedeki bu sıvı eğer çok fazla birikme yaparsa perikardiyal tamponad olarak adlandırılan bir duruma yol açarki bu durumda kalp perikardiyal kese içerisinde sıkışır (intraperikardiyal basınç artar), kalp debisi düşer. Bu durumda fazla sıvının perikardiyosentez işlemi ile invaziv olarak emilmesi gerekir.


Perikardiyum çeşitli tarihî kültürel ve dinî eserlerde sembolizme konu olmuştur. Örneğin, 10. yüzyılda yaşamış olan sufi Hallac-ı Mansur Tanrı'dan bahsederken şöyle bir sembolizm kullanmıştır: ""[O Tanrı] ki perikardiyum ile kalp arasında akar, göz yaşlarının göz kapaklarından akması gibi."





Mursallı, Germencik

Mursallı, Aydın'ın Germencik ilçesine bağlı bir mahalle.




Ermenistan Amerikan Üniversitesi

Ermenistan Amerikan Üniversitesi (İngilizce: "American University of Armenia"), 1991 yılında Ermenistan'ın Erivan şehrinde kurulan bir mezhebe bağlı olmayan özel üniversite. 2006 itibarıyla sadece master öğrencileri kabul etmektedir.

Bu üniversite işletme, endüstri mühendisliği ve sistem yönetimi, bilgisayar ve bilişim bilimi, siyaset bilimi, halk sağlığı, hukuk, karşılaştırmalı hukuk ve yabancı dil olarak İngilizce öğretmenliği dallarında master dereceleri vermektedir. 2008'de bir ekonomi fakültesi de açıldı.

2005 yılında üniversitede 268 öğrenci var idi. Üniversitenin öğretim dili İngilizce olmasına rağmen bu öğrencilerin arasında 25 tane yabancı öğrenci var idi, ve bunların 13 tanesi İranlı. Gürcistan, Kazakistan, Lübnan, Moğolistan, Moldova, Rusya ve Suriye'den gelen öğrenciler de var. Üniversitenin fakültesinde 80 kişi var.





Paralel (anlam ayrımı)

Paralel, aşağıdaki anlamlara gelebilir:






Praksiteles

Atinalı Praksiteles (Antik Yunanca: Πραξιτέλης), Büyük Kephisodotos'un oğlu olup MÖ 4. yüzyılın en tanınmış heykeltıraşlarından biriydi. Çıplak kadın figürünü gerçek boyutlarda heykellere uygulayan ilk heykeltıraştı. Tartışmasız biçimde Praksiteles'e atfedilen herhangi bir heykel bugüne ulaşmamış olsa da, eserlerinin birçok kopyası halen mevcuttur. Büyük Plinius gibi o dönemin yazarları, Praksiteles'in eserlerinden bahsetmiştir. Ayrıca heykeltıraşın pek çok ünlü eserinin resimlerini içeren, o dönemden kalma sikkeler de bulunmaktadır.

Bazı yazarlara göre, heykeltıraş olan iki farklı Praksiteles yaşamıştır. İlki Fidias ile aynı dönemde yaşamıştır. İkincisi ise bu heykeltıraşın, dedesine göre çok daha ünlü olan torunudur. Yunanistan'da aynı ismin kuşaktan kuşağa tekrar edilmesi sık rastlanan bir durumdur, ancak iki farklı Praksiteles'in yaşadığına dair kesin kanıt mevcut değildir.

Praksiteles'in, birçok eserine modellik yapmış olan Thespiae'li fahişe Phryne ile olan ilişkisi çağlar boyunca konuşulagelmiş, tablolar (Gérôme), komedi operaları (Saint-Saëns) ve gölge oyunları (Donnay) gibi çeşitli sanat eserlerine ilham kaynağı olmuştur.

Praksiteles'in hangi dönemde yaşadığı açık olarak bilinmemektedir. Ancak Büyük İskender zamanında artık eser vermiyor olduğu düşünülür. Aksi durumda İskender büyük ihtimalle Praksiteles'e heykel yaptırmış olurdu, fakat bu yönde herhangi bir kanıt mevcut değildir. Büyük Plinius'un verdiği MÖ 364 tarihi, muhtemelen heykeltıraşın en önemli eserlerini vermiş olduğu döneme denk gelir.

Praksiteles eserlerinde ya gerçek insanları, ya da Zeus, Poseidon ve Athena gibi tanrılar yerine, Apollo, Hermes ve Afrodit gibi daha genç ve düşük önemdeki tanrıları konu edindi. Praksiteles ve onun okuluna bağlı heykeltıraşlar, eserlerinde neredeyse tamamen mermer kullandılar. O dönemin en iyi mermeri, Paros adasındaki ocaklardan çıkarılıyordu ve Praksiteles de Hermes heykelini bu mermeri kullanarak yonttu.

Praksiteles'in bazı heykelleri, o dönemin ressamlarından Nicias tarafından boyandı. Heykelıtraş, eserlerinin bu sayede büyük değer kazandığını düşünüyordu.

1877'de Olimpiya'daki Hera tapınağının yıkıntıları arasında bulunan ve "Olimpiya Hermesi" olarak da bilinen bu heykel, genelde Praksiteles'e atfedilir. Olimpiya Arkeoloji Müzesi'nde sergilenen heykelin bulunmasıyla birlikte, Praksiteles tarzının ayrıntıları da açığa çıkarılmıştır. Pausanias'ın 2. yüzyılda yazdıklarından yola çıkılarak Praksiteles'e ait olduğu öne sürülen bu heykeli kimin yaptığı konusu, sanat tarihçileri arasında süregelen bir tartışmaya sebep olmuştur. Heykel, Pausanias'ın 2. yüzyılda gördüğünü söylediği yerde bulundu.

Heykelde Hermes, bebek Dionysos'u onu büyütmekle görevli olan Nemflere götürürken görülür. Tanrının yukarı kaldırdığı kolu yok olmuştur. Ancak Hermes'in bu elinde, çocuğu oyalamak için tuttuğu bir salkım üzüm olduğu düşünülür. Bu durum tanrının, iç hayal dünyasına dalmış şekilde, çocuğa değil de uzaklara bakışıyla birleştiğinde, heykeli türünün sıradan örneklerinden biri haline getirir.

Heykelin Praksiteles'e ait olduğuna karşı çıkanlar, bulunanın Roma dönemine ait bir kopya olduğunu öne sürer. Romalı