ede 400.000 civarında Türk vatandaşı yaşamaktadır.

Fransa'ya ilk Türk vatandaşları 1970'li yıllarında ayak basmıştır. İnşaat, konfeksiyon, kunduracı veya kebapçılık sektöründe çalışmaktadırlar.

Özellikle Fransa'nın başkenti Paris ve dolaylarında yaşarlar. Paris'e 20 km uzaklıktaki Val-d'Oise ilinin nüfusun %15'i etnik Türk asıllı Türk vatandaşı olan Türk, Kürt ve Süryani asıllı Türk vatandaşları ile birlikte Val-d'Oise nüfusun %20'sini oluşturmaktadır. Seine-Saint-Denis'ye bağlı olan Clichy-sous-Bois ve Montfermeil banliyölerin nüfusunun önemli bir payını Türk vatandaşı oluşturmaktadır.





Abdülhalim Efendi

Mevlana Abdülhalim Efendi (? - 1516) Osmanlı döneminde yaşamış alim ve veli.

Tam ismi Abdülhalîm bin Ali olup kısaca Halimi Çelebi diye de bilinir. Kastamonulu olup, doğum tarihi bilinmemektedir. Zamanın âlimlerinden ayrıca Molla Alâeddîn-i Arabî'nin hizmetlerinde bulunmuş, Molla Alâeddîn-i Arabî vefât ettikten sonra, İran'a gitmiştir. Sûfîyyenin ileri gelenlerinden Şeyh Mahdûmî'nin hizmetinde de bulunup, daha sonra asıl memleketi olan Kastamonu'ya dönmüştür. I. Selim'in hocası olarak da görev yapmıştır. Sultan Selim Han ile birlikte Mısır Seferi'ne de katılmıştır. Mısır Seferi dönüşünde 922/1516 senesinde Şam'da vefat etmiştir. Orada, Muhyiddin İbn Arabi'nin türbesine defnedilmiştir.




Queen (albüm)

Queen, İngiliz rock grubu Queen'in ilk albümü. 13 Temmuz 1973'te, Trident Studios tarafında piyasaya sürüldü.
Albümdeki şarkılar hard rock, progressive rock, glam rock, heavy metal türlerini içermektedir.






Mehmet Emin Dalkıran

Mehmet Emin Dalkıran, (ö.22 Aralık 1979), Türk siyasetçi.

Gemlik ilçesinde 2 dönem Belediye Başkanlığı yaptıktan sonra 5.(XVI.)dönem Adalet Partisi Bursa milletvekili olarak TBMM'nde görev almıştır. Meclis'te geçirdiği kalp krizi sonucu 22 Aralık 1979 tarihinde vefat etmiştir. İlçeye hizmetlerinden dolayı ilçedeki kordon boyuna ""Emin Dalkıran Bulvarı"" ismi verilmiştir.




Yaşama Uğraşı

Yaşama Uğraşı ("italyanca: Il Mestiere Di Vivere"), İtalyan yazar Cesare Pavese'nin günce (günlük) türünde kitabı. Anadilinde 1952 yılında basılmış olan kitap Türkçeye Cevat Çapan tarafından çevrilmiş ve Can Yayınları tarafından ilk olarak 2000 yılında yayınlanmıştır.

Cesare Pavese'nin 1935 yılından başlayarak ölümünden sekiz gün öncesine "(26 Ağustos 1950)" kadar yazmaya devam ettiği günlüklerinden oluşmaktadır. İntihar ettiği otel odasında yeşil bir dosyanın içinde beyaz bir sayfaya ""1935-1950 Ce. Pavese'nin Yaşama Uğraşı"" yazılı olarak bulunmuştur. Bu dosyanın dışında kalan bütün özel yazılarını intihar etmeden önce yok etmiştir. Basılan eserde çok hassas ve yaşayan kişilere ait olduğu anlaşılan, özel sorunlardan bahsedilen az sayıdaki bölüm zorunlu olarak çıkartılarak metne sadık kalınmaya çalışılmıştır. Eserde yazarın psikolojisine dair bölümlerin yanı sıra edebiyatçı ve eleştirmen yönüne de sıkça tanık olmak mümkündür.

Can Yayınları - Yaşama Uğraşı / Günlükler 1935-1950 




Yeniçeri ağası

Yeniçeri ağası, Yeniçeri Ocağı'nın en yüksek rütbeli komutanı.

Yeniçeri ağası, Yeniçeri Ocağı ile Acemi Ocağı işlerinden sorumludur. Sadrazamdan sonra gelen yeniçeri ağasının hem sivil, hem de askeri görevleri vardır. Esnafı denetlemesi de onun görevlerindendi. Başkentin güvenliği ile sarayın koruması da görevleri arasındadır. Aynı zamanda Divan-ı Hümayun üyesidir. Yeniçeri ağaları arasında vezirlik verilenler de vardır ve bunlar Ağa Paşa diye anılmıştır.

Yeniçeri ağası, Ocağın kuruluşundan 1451 yılına kadar Ocaktan seçilirken; Fatih Sultan Mehmed döneminde bu tarihten sonra sekbanbaşılardan tayin edilmeye başlanmıştır. 1515’ten itibaren de saraya mensup ve güvenilir miriâlem, mirahur gibi padişaha daha yakın ağaların içinden atanması gelenekleşmiştir.

Ayrıca, yeniçeri ağalarının azil ve tayini 1593'e kadar doğrudan padişah tarafından gerçekleştirilirken, bu tarihten itibaren veziriazamlar tarafından yapılmaya başlanmıştır.

Neticede Yeniçeri Ocağı 18 Haziran 1826 yılında II. Mahmud tarafından ortadan kaldırılmıştır. Bu olaya Vaka-i Hayriye denir.

Bu görevi daha sonra 1826 yılından sonra Seraskerlik, 1908 yılından itibaren ise Harbiye Nezareti makamı üstlenmiştir.





The Sound of Perseverance

The Sound of Perseverance Death grubunun 7. ve son albümüdür.
Albüm 15 eylül 1998'de piyasa çıkmıştır.

Albümde enstrümanlar etkili bir şekilde kullanılmış ve dinleyicilerden genel olarak iyi notlar almıştır. Bu albümde Chuck'tan farklı bir vokal duyuyoruz yani scream vokal yapmayı tercih etmiştir. Aslında Chuck'ın Control Denied adlı yan projesi olan grubunun parçalarından oluşan bir albümdür; ancak Nuclear Blast ile sözleşmesi gereği bu albümü Death adı altında piyasa sürülmüştür. Moment of Clarity adlı demoları da bunun bir belgesidir. Techinal death metal'in temellerini de atan bir albümdür. Albüm tamamen felsefik sözlerle yazılmış olup, Symbolic'teki gibi sorular sorup yine death dinleyicilerini hayatlarını sorgulamaya yöneltmiştir. Albümün en tanınmış hatta Death'in en bilinen parçası olarak Voice of the soul gibi parça yer almıştır.

Albümde en çok dikkat edilen nokta, chuck'ın brutal vokalden scream vokale geçmesidir. Chuck, yunan hayranlarına verdiği bir röportajda, "Vokali kasıtlı olarak değiştirmedim, benim gırtlağım da değişiyor ve gelişiyor" diyerek scream vokale geçmesinin sebebinin tamamen gırtlağı ile alakalı olduğunu ve brutal vokali isteyerek değiştirmediğini vurgulamıştır.

Chuck zaten ileri yıllarda scream vokalden nefret etmiştir ve hayalindeki melodik metal grubu olan Control Denied ile uğraşmaya ağırlık vermiştir. Chuck, scream vokal kullanmamak için Control Denied grubuna Tim Aymar'ı almıştır.

2000 yıllında hastaneye düşen chuck, metal dergisine verdiği bir röportajda, "Yaptığım melodik işlerin üzerine çığlık atarak onları mahvetmek istemiyorum. Bu sebeble Control Denied'e ağırlık vereceğim" demiştir.






Avrupa'daki Türkler

Avrupa'daki Türkler, Avrupalı Türkler ya da Avrupa Türkleri, Avrupa'nın çeşitli ülkelerinde yaşayan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa ülkeleri yabancı işgücü almaya başladı. 1950'lerde özel aracılarla bireysel girişimciler Avrupa'ya gitti. 1957'de Türkiye'den ilk stajyer kafile 10 kişiydi. Türk Alman Ekonomik İlişkilerini Araştırma Enstitüsü 1959'da kuruldu.

1960'larda ismen çağırma sistemiyle Avrupa'ya gidenler için ikili anlaşmalar yapıldı. Almanya İş ve İşçi Bulma Kurumu, Türkiye Cumhuriyeti Çalışma Bakanlığı ve Alman irtibat büroları vasıtasıyla ülkeler arasında anlaşmalarla işgücü hareketleri bir sisteme bağlandı. 31 Ekim 1961'de Almanya (bakınız: ), 1964'de Avusturya, Belçika, Hollanda, 1965'de Fransa, 1967'de İsveç ile Türkiye arasında işgücü anlaşmaları imzalandı.

Türk işçileri konuk işçi (Gastarbeiter) sıfatıyla ve sadece erkekler kaydıyla alınıyordu. Dönüşüm ilkesine (rotation) göre işçiler bir yıl sonra ülkelerine döneceklerdi. Ama kimse dönmedi.

İlk gidenler, birinci kuşak, heim'larda yani yurtlarda kaldı. Ağır, kimsenin çalışmadığı işlerde çalıştılar, aileler parçalandı.

1966-67'deki krizde 70.000 işçi işten çıkarıldığında bunların çoğu yurda dönmedi, Hollanda ve Belçika'ya gitti.

1970'lerde işçiler, konukluktan kalıcılığa yöneldiler. Sosyal haklar elde ettiler, dernekleştiler. Ancak 1973 krizinde işçi alımları durduruldu, çalışanlar yurtlarına dönmeye özendirildi. 1973'de 100.000 işçi yurtdışına gitmişti, 1974'de bu 640 kişiye düştü. Sırada bekletilen 1 milyon kişi vardı. Ancak işçi göçü, turist pasaportuyla ve siyasi iltica talebiyle devam etti. Siyasi sığınmacılar 1976'da 800 civarındayken, 1980 askeri darbesinden sonra 57.913'e çıktı. Bunlara af çıkarıldı. Ailelerin getirilmesiyle, eş ve çocuklar hakkındaki özendirici yasalarla nüfus arttı. Oturma ve çalışma izni aldılar.

1980'lerde artık kalıcı olanlar, çalışma problemlerinden sonra kimlik ve dil, eğitim, uyum sorunlarıyla karşılaştılar.

1990'larda Berlin Duvarı'nın yıkılmasından sonra 1991'de Yabancılar Yasası Almanya'da kabul edildi. İşten çıkarmalar, ırkçılık, yabancı düşmanlığı ve şiddet artmaya başladı. Sosyal haklar yanında, siyasal haklar ve çifte vatandaşlık tartışılmaya başlandı.

23 Kasım 1992 tarihinde Mölln'de () ve 29 Mayıs 1993 tarihinde Solingen'de (Solingen Faciası) bu gruba karşı ırkçı saldırları düzenlendi, bu olaylarda 8 kişi öldürüldü.

Avrupa'da yaşayan Türk vatandaşları, Avrupalılık kimliğiyle tam uyum sağlamış değiller. Zaten Avrupalılık tarifinde bir anlaşma sağlanamadı. Türk işçiler, Türk kimlikleriyle sürece katılıyorlar. Almanlar bu topluma, "Paralellgesellschaft", yani "paralel toplum" diyor. Çokkültürlülük ve ulusötesi yurttaşlık kavramları medyada tartışılan konulardan.

Genel olarak Avrupa'da yükselen İslam fobisi, Hristiyan Avrupa'da Türklerin istenmediğine dair inançlar oluşturuyor. Bir yandan köktencilik, bir yandan ırkçılık, bir yandan İslam düşmanlığı ile karşı karşıya kalan Avrupalı Türklerin birinci kuşağı yurt ile özdeş durumda.

Avrupa'da yaşayan Türk vatandaşlarının sorunları sadece bütünleşme değil. Hala birçoğu dönecekmiş gibi çalışmakta, hala birçoğu kiracı. Birinci kuşak yaşlanmış ve yoksullaşmış. Yabancı dil ve eğitim sorunları, Avrupa'nın hem dini yaşayışına hem seküler yaşayışına uyumsuzluk devam ediyor. Birkaç kişi yerel siyasi kurumlara seçiliyor, hatta milletvekili olanlar bile var, ancak kütlesel olarak kültürel dışlanmışlık hakim.

Sayısız dernek ve STK var.,Türk dernekleri, Ülkücü federasyonlar, Millî Görüş teşkilatları, Kafkas dernekleri, Alevi dernekleri, tarikatlar, diyanet kurumları, cami ve cemaat birlikleri, vakıflar Avrupa demokrasisinden sonuna kadar faydalanıyorlar.

Almanya Federal İstatistik Dairesi' nin açıkladığı resmi veriye göre 2011 yılı itibarıyla Almanya'da 2.7 milyon Türk vatandaşı yaşamaktadır.

Resmî veriye göre 31 Aralık 2006 tarihi itibarıyla Fransa'da 423.471 (çifte uyruklu vatandaş dahil) Türk vatandaşı yaşamaktadır.

Resmî veriye göre 1 Ocak 2016 tarihi itibarıyla Hollanda'da 397.415 Türk asıllı Hollanda vatandaşı yaşamaktadır. Hollanda'daki Türk vatandaşları