miyetini kaybedecektir. 1970’lerde petrol sayesinde ekonomisi büyüyen Meksika, Nijerya ve Venezuela gibi ülkeler durum normale dönünce ekonomik krize gireceklerdir.

Arap ülkelerinin petrolü silah olarak kullanmak istemelerine rağmen sonuçta Arap ülkeleri diplomatik alanda Batılı ülkeleri kendi saflarına çekmiş olsalar da ekonomik ve askeri olarak daha da Batı bağımlısı duruma gelmişlerdir. Ambargodan önce bölgedeki ABD-SSCB çekişmesi ve ucuz petrol fiyatı yüzünden aranamayan alternatif enerji kaynakları Arap ülkelerine finansal anlamda bir güvence ve ortalama bir gelişme hızı vermekteydi. Ambargoyu izleyen dönemde ise yüksek petrol fiyatları yeni petrol alanlarının araştırılmasına ve Alaska, Kuzey Denizi, Hazar Denizi ve Kafkaslarda petrol çıkartılmasına yol açacaktır.

Mısır’da Enver Sedat’ın 1970 yılında iktidara gelmesinden önce Ortadoğu dünya çapında süper güçlerin mücadele ettiği önemli alanlardan birisiydi. Bu önemi ABD’nin silah sattığı İsrail, Suudi Arabistan, İran ile Sovyetler Birliğinin silah sattığı Mısır, Suriye ve Irak örneklerinden görebiliriz. ABD’nin silah sattığı hiçbir ülke NATO’ya girmese de iki süper güçün bölgeye verdiği önem yüzünden bu ülkeler durumdan iyi faydalanma çabasında olmuşlardır. Ancak bu durum değişecektir. 1970 yılında Sedat’ın Sovyet teknik personeli ülkeden kovması bir dönüm noktasıdır. Hidrokarbon ürünlerinin fiyatlarının artmasıyla beraber Sovyet petrol ürünlerine bölgede ihraç pazarları açılmış ve Hazar Denizi ile Sibirya’da petrol arama faaliyetleri pahalı olmaktan çıkmıştır. Bu seviyede petrol ihracatı artan Sovyetler Birliği 1980 yılında dünyadaki en fazla petrol üreten ülke olacaktır. bu sayede Batılı ülkelerdeki arz sorunları ve OPEC ülkelerinin örgütsüzlüğünden faydalanılmıştır. Ancak Afganistan’ın işgalinden sonra bölge ülkeleri savunma amacıyla ABD’ye yaklaşmaya başlamışlardır.

Sovyetler Birliğinin Afganistan’ı işgal etmesi Ortadoğudaki artan güvenlik tehlikesinin sadece bir yüzüdür. Bölgeye ABD tarafından üretilen çok sayıda yüksek teknoloji içeren silah satılmıştır, bölge orduları ise savaşa hazır konumdadır. Özellikle Suudi Arabistan ve İran yükselen iç ve dış tehlikelere karşı gelebilmek için kesinlikle ABD desteğine bağımlı hale gelmiştir. Artan petrol fiyatları, silah harcamalarını da artırmış ve savaş tehlikesini yükseltmiştir. 1979 yılında Suudi Arabistan’ın ABD’den silah alımı o yıl İsrail’in yaptığı alımın beş mislidir. 1979 yılında İran’da şahın devrilmesi üzerine Suudiler ülke içindeki radikal islami akımları kontrol altına almak durumunda kalacaklardır. Ancak buna iç siyasete karşı tepkili olan Vahabi radikaller ve Şiiler 1979 yılında ayaklanacaklardır.

Batılı ülkelerinin artık enerji alanındaki bağımsızlıkları ve artan güvenlik tehlikeleri Arap ülkelerini Batı ile ilişkilerinde daha dikkatli olmaya sevk etmiştir. Bunun en iyi görüldüğü alan olarak Suudi Arabistan’ın petrol fiyat ve üretim miktarlarında sürekli Batılı ülkelerin istekleri dahilinde hareket etmesi gösterilebilir. Düşük petrol fiyatlarıyla alternatif enerji kaynaklarına olacak olası yönelimler engellenmeye çalışılır.

Batı Avrupa’daki otomotiv sanayi petrol krizinden en çok etkilenen sanayilerin başındadır. 2. Dünya Savaşından sonra çoğu Batı Avrupa ülesi araçlarda kullanılan benzine ağır vergiler koymaktaydı çünkü bu yakıt ithal edilmekteydi. Bu yüzden Avrupa’daki araçlar hep küçük ve yakıt tasarrufu gözönüne alınarak geliştirilmişti. 1960’lı yıllarda ise ülkelerdeki refah seviyesi arttıkça kurşunsuz benzinli büyük araçlara rağbet başlamıştı. Petrol Kriziyle beraber Avrupa’da otomobil alanlar küçük ve tasarruflu araçlara yöneldiler, bu araçların en iyi örnekleri Peugeot 104, Renault 5 ve Fiat 127’dir. Birkaç yıl sonra ise piyasaya Ford Fiesta, Opel Kadett (İngiltere’de Vauxhall Astra olarak satıldı), Chrysler Sunbeam ve Citroen Visa çıktı. Artık Avrupa’da büyük salon araçlara bile rastlanmaz olur, bunların yerine orta boy araçlar bulunmaktadır; Chrysler/Simca Horizon, Fiat Ritmo (İngiltere’de Strada), Ford Escort MK3, Renault 14, Volvo 340 / 360, Opel Kadett ve Volkswagen Golf. Bu araçlar özellikle yakıt tasarruflu olmaları yüzünden çok tercih edildi. Bu araçlar o kadar başarılı oldu ki krizden yıllar sonra bile Avrupa otomobil piyasasına hakim oldular.

Batı Avrupa’da olduğu gibi ABD otomobil üreticileri de 1973 petrol ambargosundan etkilenmiştir. Ambargodan önce büyük, ağır ve güçlü araçlar ABD’de standarttı. Örnek olarak 1971 yılında Chevrolet Caprice aracının motor hacmi 6.5 litredir. Bu araçların tekerlek çapları oldukça büyüktü. Yakıt tüketimleri de fazlaydı, örneğin Chevrolet İmpala’nın 1 galon yakıtla 15 mil gitmekteydi. Petrol ambargosundan sonra büyük araçlar satılmamaya başlar, yeni üretilen dört ve altı silindirli küçük araçlara talep artar. Avrupa ve Japonya’daki otomobil üreticileri ABD pazarına bu tür küçük araç yetiştirememektedir. Peugeot, Volkswagen, Toyota, Datsun, Mazda ve Honda bu dönemde rekor satışlar gerçekleştirmiştir. Bu durum karşısında büyük üçlü (General Motors, Ford ve Chrysler) daha küçük ve yakıt tasarrufu sağlayan araçlara dönerler ancak bu dönüşüm gerçekleşene kadar piyasayı Toyota, Honda ve Nissan ele geçirmiştir bile. Ayrıca küçük araç üretimine daha önce başladıkları için Amerikan otomobil üreticilerine göre daha ucuz ve daha gelişkin modeller üretmekteydiler. 1979 yılına gelindiğinde artık belli başlı bütün Amerikan otomobilleri küçültülmüştür. Chrysler son büyük sedan aracınının üretimini 1981 yılında durduracaktır.






Werner von Fritsch

Werner von Fritsch (Werner Freiherr von Fritsch, 4 Ağustos 1880; Benrath, Düsseldorf - 22 Eylül 1939; Praga, Varşova), Almanya'nın subayı ve Nazi Almanyası'nın Generaloberst'i.

18 yaşında Alman İmparatorluk Ordusu'na (Reichsheer) girdi ve üstün askeri nitelikleri ile Alman Genelkurmayı'nın ilgisini çekti. 1901 yılında, 21 yaşındayken, Prusya Askeri Akademisine (Preussische Kriegsakademie) aktarıldı. 1911 yılında Üsteğmen (Oberleutnant) olarak Genelkurmay Başkanlığına atandı. Birinci Dünya Savaşı sırasında yavaş yavaş önemi artmıştır ve aldığı diğer ödüller arasında 1. Sınıf Demir Haç madalyası ve siyah yaralı rozeti madalyası vardır.

İki savaş arası dönemde, von Fritsch Weimar Cumhuriyeti'nin Silahlı Kuvvetleri'nde (Reichswehr) görev yaptı. Kurt von Schleicher tarafından 1932 yılında Tümgeneralliğe terfi ettirildi. Kendisini gelecek vadeden bir genç subay olarak görüyordu. Naziler'in 1933 yılında iktidara gelmesinden sonra, von Fritsch Nazileri radikal bir güç olarak gördü ve yeni rejimin sıcak bir destekçisi oldu.

Fritsch, Şubat 1934 yılında Ordu Baş Komutanı (Oberkommando des Heeres veya OKH) olarak atandı.

Almanya'nın gizli bir silahlanma dönemi içinde Sovyetler Birliği ile yakın olarak çalıştı. Fritsch, Sovyet yanlısı dış politikayı tercih etti ve Polonya'ya aşırı bir nefreti vardı. 1939 yılında Polonya'yı işgal planı üzerinde çalışmaya başladı.

Adolf Hitler'in iktidara geçtikten sonra ocak 1934'te Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg tarafından Kara Kuvvetleri Genel Kumandanlığına getirilmiştir. Hitler'in Tekrar Silahlandırma İlanından sonra Haziran 1935'te OKH Genel Komutanı olmuştur.

5 Kasım 1937'de Hitler'in Üç Ordu'nun Genel Kumandanlarına kendi savaş planını açıkladığında, Savunma Bakanı Werner von Blomberg ile birlikte karşı çıkmıştır. Mart 1938'de eşcinsellik olduğu gerekçesiyle OKH Genel Kumandanlığından alınmıştır. Divan-ı Harpte beraat ettiği halde orduya dönmemiştir.

1 Eylül 1939'de II. Dünya Savaşı patlak verdiğinde 12. Topçu Alayının onursal kumandanı olarak Polonya Seferine katılmıştır. 22 Eylül'de Varşova'nın Praga semtindeki çatışmada ağır yaralanmış ve tedavi olmayı reddederek ölmüştür.






Cléo Beşten Yediye

Cléo Beşten Yediye 1962 Fransa - İtalya ortak yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Cléo de 5 à 7 (veya diğer bir yazılışıyla Cléo de cinq à sept) olan film İngilizce konuşulan ülkelerde Cleo from 5 to 7 adı ile gösterilmiştir.

Senaryosunu Agnès Varda'nın yazıp yönettiği filmin başrolünde Corinne Marchand oynamıştır. Filmin müziğini besteleyen Michel Legrand aynı zamanda filmin oyuncularından da biridir; filmde Cléo'nun piyanisti rolünde oynuyor. Ayrıca Jean-Luc Godard ve Anna Karina'nın filmde kısa birer cameo rolleri var. Agnès Varda Fransız Yeni Dalga sinema akımının yegane kadın yönetmenidir ve "Cléo Beşten Yediye" ise onun ikinci uzun metrajlı filmidir.

"Cléo Beşten Yediye" filmi, Fransız şarkıcı Cléo'nun (Corinne Marchand) kanser kuşkusu üzerine yapılan biyopsinin sonucunu beklerken geçirdiği iki saatin gerçek zamanlı öyküsünü anlatır. Filmde, hayatın anlamını sorgulayan ve bireyin değerinin ne olduğunu anlamaya çalışan bir felsefi akım olan varoluşçuluk'un ("existentialism") sıklıkla ele aldığı birkaç motif işlenmiştir. Bunlar, ölümlü bir varlık olan insanın umutsuzluk ve çaresizliği ile daha anlamlı bir hayatı arayış gibi temalardır.

Fransız Yeni Dalga sinema akımının nispeten daha mütevazi örneklerinden biri olan filmin çekimleri tümüyle Paris'te gerçektirilmiştir. Siyah beyaz çekilmiş olan film on üç episoddan oluşmuştur. Cléo'nun gittiği bir falcı kadının Tarot kartları ile fal baktığı filmin açılış bölümü renkli çekilmiştir. Filmin görüntü yönetmeni Jean Rabier'dir. Dış çekimlerde belgesele yakın bir anlatımla gösterilen Paris'in sokakları ve mekanları, Cléo rolündeki Corrine Marchand'in olağanüstü oyunculuğu, Agnès Varda'nın Yeni Dalga'ya özgü varoluşçu sinematografik anlatımı, Michel Legrand'ın yerli yerinde müziği filmi unutulmaz yapan diğer etmenlerdir.

Film Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülüne aday gösterilmişti.

Film, Paris'li pop şarkıcısı Cléo'nun (Corrine Marchand) bir falcıda Tarot kartlarıyla fal baktırdığı sahne ile açılır (Tarot kartlarının yakın çekimlerini içeren bu sahne siyah beyaz filmin renkli çekilmiş yegane bölümüdür ve açılış yazıları da bu bölüme sığdırılmıştır). Falcının açılan kartlarda gördükleri hiç de hoş şeyler değildir, falda sürekli karamsarlık, hastalık hatta ölüm vardır. Birkaç kez kartlar baştan dağıtılır, ama son