ça çıktı. 2010 yılında Finlandiya millî takımını bıraktığını açıkladı. Onun yerine şu an kaleyi Otto Frederikson kurmaktadır.

!colspan="3"|MP Mikkeli Total
!64!!0!!!!!!!!!!!!!!64!!0
!colspan="3"|VPS Vaasa Total
!54!!0!!!!!!!!!!!!!!54!!0
!colspan="3"|Bolton Wanderers Total
!468!!0!!21!!0!!19!!0!!11!!0!!519!!0
586||0||21||0||19||0||11||0||637||0




Dyrrhachium Muharebesi (MÖ 48)

Dyrrachium Muharebesi (ya da Dyrrhachium), 10 Temmuz MÖ 48'de şimdiki Arnavutluk topraklarında yapılan savaş. Savaş sonunda Gnaeus Pompeius Magnus Jül Sezar'ı yenilgiye uğratmıştır.

Hispania'da Pompey'in vekillerine karşı galip gelen Sezar, Pompey'e saldırmak amacıyla İtalya'dan ayrıldı. 4 Ocak MÖ 48 tarihinde Adriyatik denizini geçti ve Oricum ve Apollonia'yı işgal etti.

Pompey'in ordusunun çoğu yeni askere alınan askerlerden oluşuyordu ve bir savaşa girme konusuda pek istekli değillerdi. Sezar'ın "De Bello Civili" adlı eserinde aktarılanlara göre Pompey'in 30.000, Sezar'ın ise 10.000 civarında askeri vardı.

Sezar'ın süvari mevcudu daha az olduğundan askerleri için erzak tedariğinde güçlükler yaşıyordu. Vakit kaybetmeden Pompey'in Dyrrhachium'daki karagahının karşısına siperlerle desteklenmiş bir seri mevzi inşa etmeye başladı. Pompey ne olup bittiğini tam olarak anlamadan işgal edebildiği kadar tepeyi ele geçirmeyi planlıyordu. Bu aşamadan sonra Sezar tarafından aktarılanlara göre, Pompey taraftarlarının 2.000, Sezar'ın ise sadece 20 zayiat verdiği çok sayıda küçük çatışma meydana gelmiştir.

Pompey ordusunun kuşatılmasına izin veremezdi. Bu sebeple Sezar'ın savunma hattının denize yakın olan güney kanadına doğru saldırıya geçti. İç ve dış tahkimatlar arasındaki savunma duvarları henüz tamamlanmadığı için Pompey'in ordusu hattı kolayca geçerek Sezar'ın askerlerinin paniğe kapılmalarına neden oldu.

Sezar ertesi gün Pompey'in ordusuna küçük bir hisarda saldırmayı denediyse de geri püskürtüldü. Ordusu tam bir kaosa sürüklenmişti. Pompey bir karşı-saldırıya girişmek yerine Sezar'ın bir tuzak kurduğundan şüphelenerek askerlerine durmalarını emretti. Sezar hayatta kaldığı için şanslıydı.

Sezar Teselya'ya doğru geri çekilirken ve Pompeius'da onu izleyerek Farsalus savaşının yapılacağı yere kaçtı.





Nil Savaşı (MÖ 47)

Nil savaşı MÖ 47 yılında Jül Sezar komutası altındaki Roma ve Kleopatra VII komutasındaki Mısır orduları ile rakip kraliçe IV. Arsinoe ve kral XIII. Ptolemaios arasında Nil deltasında yapılan savaş. Sezar ve Kleopatra'nın birliklerinin kazandığı bu savaş sonucu Mısır tahtının güvenliği sağlanmıştır.

Rakibi Pompey'in ardından Mısır'a gelen Sezar, Pompey Magnus'un öldürülmesinin ardından kendisini İskenderiye iç savaşının içinde buldu.

Ağustos MÖ 48'den Ocak MÖ 47 yılına kadar geçen sürede Sezar'ın 4,000 askeri İskenderiye şehrinde Mısırlılar tarafından kuşatma altına alındı. Sezar, aslında XIII. Ptolemaios ve VII. Kleopatra arasındaki Mısır iç savaşını sona erdirmeyi planlıyordu. Sezar'ın tercihini Kleopatra'dan yana kullanması üzerine Ptolemaios kaçmış ve topladığı orduyla beraber İskenderiye'ye gelerek Romalıları kentin küçük bir bölümüne sıkıştırmayı başarmıştı.

Mısırlılar hiçbir zaman Romalıların ikmal kuvvetlerini ve erzak tedariğini tam olarak kesmeyi başaramadılar ancak Ocak ayıyla beraber kontrolü ele geçirmeye başlayınca Sezar kendisini desteklemek içim Küçük Asya'dan yola çıkan müttefiki Pergamonlu Mithridates'ten yardım istedi. Ocak ayında Nil deltasına ulaşan Mithridates kendisini durdurmak için gönderilen Mısır birliklerini yok etti. Müttefiklerinin yakınlarda olduğu haberini alan Sezar, İskenderiye'de çok az birlik bırakarak müttefiklerle buluşmak üzere kentten ayrıldı. 20,000 kişilik müttefik gücü Şubat MÖ 47'de Mısır orsusu ile Nil Savaşında karşı karşıya geldi. Yunan stilinde savaş eğitimi almış olan Mısır birlikleri aşağı yıkarı aynı güce sahipti.

Sezar, ağır bir kargı yağmuru altında klasik Roma savaş düzeni ile Mısır ordusuna saldırdı. Mızraklarla silahlandırılmış olan Mısır ordusu bu saldırıdan bunaldığında, mızrak menziline giren Romalılar kısa klasik klıçlarını (gladius) çekerek bir Mısır mevzisini yok ettiler ve ardından vuruşarak Ptolemaisların kampına ulaştılar. Aralarında Ptolemaios'un da bulunduğu binlerce kişi kaçtı ancak gemisi alabora olan XIII. Ptolemaios boğularak öldü. Mısır'ın kontrolü artık Sezar'ın ellerindeydi. Sezar Mısır tahtına Kleopatra ve kardeşlerinden XIV. Ptolemaios'ü çıkardı. Ardından kendisinden beklenmeyen bir hareketle, genç kraliçe ile yaşadığı gizli ilişkinin keyfini çıkartarak, Nisan ayına kadar Mısır'da oyalandı.




Thapsus Savaşı

Thapsus Muharebesi, 6 Nisan MÖ 46 tarihinde antik Tunus'un Thapsus (modern Ras Dimas kenti yakınlarında yapılan savaş. Marcus Porcius Cato, Genç ve Quintus Caecillius Metellus Scipio tarafından komuta edilen Optimates destekli Cumhuriyet Ordusu ile Populares destekli Jül Sezar'ın orduları arasında yapılmıştır. Savaşı Sezar'ın kazanmasıyla birlikte Afrika'daki direniş kırılmış ve Sezar mutlak güce bir adım daha yaklaşmıştır.

Sezar, MÖ 49 yılında ordusunu terhis etmesi yolundaki Roma senatosu emrini dinlemeyip Rubicon nehrini geçerek son Cumhuriyetçi iç savaşı başlatmış oldu. Sezar'ın İtalya ve Romayı işgal etmesi üzerine muhafazakar cumhuriyetçiler Pompey komutası altında Yunanistan'a kaçtılar. Jül Sezar komutasındaki Populares ordusu Dyrrhachium Muharebesini kaybetse de, Pompey komutası altındaki Optimates yanlısı ordusu MÖ 48'de yapılan Farsalus savaşında kesin bir yenilgiye uğratıldı. Pompey Mısır'a kaçtıysa da bir süre sonra burada öldürüldü. Ancak muhafazakarlar bu kadar çabuk teslim olma niyetinde olmadıklarından Marcus Cato ve Caecilius Metellus Scipio liderliğinde Afrika eyaletlerinde bir direniş organize etmeye çalıştılar. Direniş örgütlenmesinde rol alan diğer önemli kişiler arasında Titus Labienus, Publius Attius Varus, Lucius Afranius, Marcus Petreius ve Sextus ve Gnaeus Pompeius (Pompey'in oğulları) kardeşlerde vardı. Numidya kralı Juba I ise dikkat çekici yerel bir müttefikti. Doğu eyaletlerinde kontrolü sağlayıp, Roma'ya kısa bir ziyaret gerçekleştiren Sezar muhaliflerini takip etmek amacıyla 28 Aralık MÖ 47 tarihinde Afrikaya geçerek Hadrumetum'da (modern Sousse, Tunus) karaya çıktı.

Optimates taraftarları Sezar'a karşı koyacak orduyu şaşılacak derecede bir hızla toplamışlardı. Orduları 40.000 asker (10 lejyon), Sezar'ın eski sağ kolu olan yetenekli Titus Labienus komutasındaki 2.500 süvari ve yerel bir krala ait 60 Savaş filine sahipti. Cumhuriyetçilerin iki adet Lejyonu Sezar'dan tarafa geçme niyetindeyken iki ordu birbirlerinin gücünü anlayabilmek için küçük çatışmalara başlamıştı. Bu arada Sezar Sicilya'dan gelecek ikmal kuvvetlerini bekliyordu. Şubat başında Sezar Thapsus'a geldi ve kenti, güney girişini üç sıra tahkimatla kapatarak, kuşattı. Metellus Scipio önderliğindeki cumhuriyetçiler konumlarını kaybetme riskini göze alamayarak savaşı kabul etmek zorunda kaldılar.

Metellus Scipio'un ordusu kente kuzeyden yaklaşma emriyle Thapsus'u kuşatmış ve Sezar'ın yaklaşması öngörüsüyle yanlarda fil süvarilerinin bulunduğu sıkışık savaş düzeninde kalmıştır. Sezar'ın konumu onu stiline göre tipiktir ve süvari ve okçu yancıların desteğiyle sağ kanadı komuta etmiştir. Fillerden gelebilecek tehlike, ilave beş adet ihtiyat kohortunun desteklediği süvariler ile engellenmeye çalışılmıştır.

Savaş, Sezar'ın trompetçilerinden birinin işaretiyle başlamıştır. Sezar'ın okçularının fillere saldırısı hayvanların paniğe kapılmasına, dolayısı ile de kendi askerlerini ezmelerine neden olmuştur. Sol kanatta bulunan filler Sezar'ın merkezine, Lejyon V Alaudae'nin bulunduğu bölgeye saldırmıştır. Bu Lejyon savaşta gösterdiği cesaretten dolayı, bu olaydan sonra Ljeyon sembolü olarak fil kullanmaya başlamıştır. Fillerin yitirilmesi ile birlikte Metellus Scipio zemin kaybetmeye başlamıştır. Sezar'ın süvarileri başarılı bir manevra ile üstün gelmiş, düşmanı yenerek tahkimatlı kampını yok etmiş ve düşmanı geri çekilmek zorunda bırakmıştır. Kral Juba'nın birliklerinin mevzilerini terketmesiyle savaşın sonucu hemen hemen kesinleşmiştir.

Yaklaşık 10,000 düşman askeri Sezar'a teslim olmak istemiş ancak onun askerleri tarafından öldürülmüşlerdir. Bağışlayıcı bir Muzaffer olarak bilinen Sezar için bu eylem pek alışılagelmiş değildir. Bazı kaynaklara göre Sezar savaş sırasında bir epilepsi krizi geçirmiş, dolayısı ile sonradan olacaklar hakkında çok bilinçli bir durumda değildir. Scipio kaçmayı başarmış ancak aylar sonra Hippo yakınlarında yapılan bir deniz savaşında ölmüştür. 
Savaşın ardından Sezar bir süre sonra düşecek olan Thapsus'un kuşatmasını yenilemiştir. Sezar ilerlemeye devam ederek Genç Cato'nun garnizonun bulunduğu Utica'ya gelince, müttefiklerinin yenildiği haberini alan Cato intihar etmiştir.

Savaş sonucu Afrika'da barış sağlanmış ve Sezar buradan ayrılarak 25 Temmuz'da Roma'ya gelmiştir. Direniş, Titus Labienus, Pompey kardeşler ve savaştan kurtulan diğerlerinin buluştuğu yer olan Hispania'da bir süre sonra yeniden güçlenecektir. İç savaş henüz bitmemiştir ve bu savaşı kısa bir süre sonra Munda Savaşı takip edecektir.




Ayva tatlısı

Ayva tatlısı, ekmek ayvasından yapılan şerbetli bir tatlıdır.

Ayvalar soyulur, çekirdek kısmı çıkartılır ve ikiye bölünmüş olarak haşlanıp sonra da şerbetlenerek pişirilir. İsteğe göre, soyulup içleri boşaltıldıktan sonra fırın tepsisinin dibine su konularak, ikiye bölünmüş ayvaların ortasına elma rendesi ve karanfil konarak, üstüne de her birine bir kaşık şeker ilavesiyle fırınlanabilir. Suyu azaldıkça devamlı tepsinin altından ısınmış olan sudan 1 kaşık alınarak rendenin olduğu kısıma dökülür. Bu işlem ayvalar pişene kadar devam eder. Yumuşayıp kızarınca pişmiş olduğu anlaşılır ve servis için soğuması beklendikten sonra üstüne kaymak eklenip servisi yapılır.




Munda Muharebesi

Munda Muharebesi, 17 Mart MÖ 45 tarihinde Hispania'nın güneyindeki Munda ovasında yapılan muharebe. Bu muharebe Jül Sezar ve Muhafazakar Cumhuriyetçiler arasındaki iç savaşın son çarpışmasıdır. Zaferin kazanılması ve Titus