üğünü

Köy Düğünü (Felemenkçe: De Boerenbruiloft), Flaman Rönesans ressamı Pieter Brueghel (baba) tarafından 1567 ya da 1568'de ahşap panel üzerine yağlıboya ile çizilmiş tablodur. Ressamın, köylü hayatını konu edindiği birçok janr resminden biri olan tablo, Viyana'daki Sanat Tarihi Müzesi'nde sergilenmektedir.

Tabloda, içinde bir köylü düğününün kutlanmakta olduğu büyük bir tahıl ambarı betimlenmiştir. Önceki tablolarının aksine Brueghel bu resimdeki sahneyi, yukarıdan bakarak değil, göz hizasından görüldüğü şekilde çizmiştir. Beyaz örtülü büyük masanın etrafında hayat dolu bir kalabalık toplanmıştır. Konuklar arkalığı olmayan kaba ahşap sıralarda ve basit sandalyelerde oturmaktadır. Gelinin arkasındaki kerpiç duvarda yeşil bir çuha, bunun üzerinde ise kâğıttan yapılmış gelin tacı asılıdır. Damat ise ortada yoktur.

İki adam, yan yatırılmış ve üzeri püre dolu tabaklarla doldurulmuş ahşap bir kapıyı taşıyarak yaklaşmaktadır. Arka taraftaki adam, resminde yer alan en büyük figürdür ve mavi ceketi ile tablonun geri kalanındaki renklere kontrast oluşturur. Masanın sol tarafındaki oturma sırasının oluşturduğu yarım köşegen, bu adamla son bulur ve adamın önlüğünün arka kısmı resmin merkezî eksenini belirler. Yemekleri taşıyan diğer adamın şapkasının kenarına tutturulmuş olan tahta kaşık, bu adamın gezici işçi olduğunu gösterir.

Masanın başında oturan bir adam, tepsiden aldığı tabakları konuklara uzatmaktadır. Resmin sol tarafındaki bir başkası ise düğün birasını ufak kupalara doldurur. Gelinin yanındaki yüksek arkalıklı sandalyede nikah memuru oturmaktadır. Resmin daha sağ tarafında, bir Fransisken keşişi soylu bir adamla sohbet etmektedir. Soylunun köpeği masanın altından kafasını çıkarmıştır. Müzik olarak, resmin sol tarafında ayakta duran iki adam gayda çalmaktadır. Bunlardan biri hevesle yemeklere bakar. Ön plandaki küçük çocuk ise, çoktan boşalmış bir çanağı parmaklarıyla sıyırmaktadır. Tabloda yer alan kaşıklar yuvarlaktır (bugünkü oval şekil çok daha sonra benimsenmiştir), öndeki çocuğun sahip olduğuna benzer bıçaklar ise birçok farklı amaca hizmet eden iş aletleri olarak kullanılmaktaydı.

"Gelinle birlikte geldi" şeklindeki bir Hollanda deyişi hiçbir iş yapmadan oturan kişiler için kullanılırdı. Çünkü düğün masasında gelinin hiçbir şey yapmaması, yemek yememesi ve konuşmaması gerekirdi. Düğün salonunun duvarındaki çapraz asılmış iki sap demeti, bütün işlerin dışarıda bırakıldığını gösterir. Tabloda damat görünmez çünkü geleneksel olarak damadın düğün yemeğinde bulunmaması gerekirdi. Yiyip içen köylüler tabloda oldukça neşeli görünürler, ancak Brueghel tabloyu çizerken daha ciddi konuları da ele almıştır. 16. yüzyılın popüler İncil temalarından biri, Yuhanna İncilinde yer alan ve İsa'nın suyu şaraba dönüştürmesini anlatan (2:1-11) konusuydu. Bu konu masa başında şarap içen kişilerle simgelendiği gibi, zaman zaman -Brueghel'in bu tablosunda da olduğu gibi - kadehleri dolduran adam şeklinde de betimlenirdi.

1567 ya da 1568'de çizilen tabloyu, Avusturya arşidükü Ernst 1594'te Brüksel'de satın aldı. Tablo daha sonra, İmparator II. Rudolf'un koleksiyonuna dahil oldu ve Prag'a götürüldü. Resim bugün, Viyana Sanat Tarihi Müzesi'nin 10 numaralı odasında Bruegel'in "Babil Kulesi", "Paskalya ve Karnaval Arasında Kavga" ve "Çocuk Oyunları" tablolarıyla birlikte sergilenmektedir. Tablo, tam olarak bilinmeyen bir zamanda ikiye kesilmiş, daha sonra tekrar birleştirilmiştir.

Pieter Brueghel'in "Boerenbrueghel" olarak adlandırılan ve köylüleri konu eden buna benzer birçok resmi vardı. Ressam bu tabloda köylülerin düğününü mizahi bir yönden, ancak şehirlilerin kibirli yaklaşımını içermeyecek şekilde ele aldı. Kırsal yaşamı renkli ve canlı biçimde ele alan bu tür tablolar daha önce yapılmamıştı.

Flaman ressam ve biyografi yazarı Karel van Mander, 1604'te Brueghel ve eserleri hakkında şöyle yazmıştı:
Tablonun parodi versiyonu Asterix'in "Asteriks Belçika'da" isimli macerasında yer aldı. Kitabın çizeri Albert Uderzo, Belçika'daki veda partisini anlatan bir karede, tabloyu Asteriks karakterleri ve ortamıyla yeniden çizdi.

. Tablonun özgün dildeki adı "De Boerenbruiloft", bire bir çevrildiğinde "Köylülerin Düğünü" anlamına gelir. Çeşitli Türkçe kaynaklarda tabloya farklı isimler verilmiştir. Bire bir çeviriye en yakın isimlendirme madde başlığında kullanılandır. Diğer isimler:





Lüksemburg bayrağı

Kırmızı (en üstte, beyaz (ortada) ve açık mavi olmak üzere üç eşit yatay şeritten oluşur. Bayrak Hollanda bayrağına benzemektedir. Ayrıca bayrağın tasarımında Fransa bayrağından esinlenilmiştir.




Monako bayrağı

Zemin kırmızı (üstte) ve beyaz olmak üzere iki eşit yatay şeritten oluşmaktadır. Bayrak Endonezya bayrağı ve Polonya Bayrağına benzemektedir.




Güney Osetya bayrağı

Güney Osetya Cumhuriyeti Bayrağı beyaz, kırmızı ve altın sarısı üç yatay şeritten oluşur. Bayrak renkleri antik Alanlar'dan beri bilinmektedir. Kırmızı; savaşçı yürekliliği, Beyaz; Ahlakı ve saflığı, Sarı; Barışı ve huzuru simgeler.




Kürdistan'daki Yahudilerin tarihi

Kürt Yahudileri veya Kürdistan Yahudileri (İbranice:יהדות כורדיסתאן‎; "Yehudot Kurdistan", Kürtçe:Kurdên cihû) eski çağlardan beri İran'ın bir kısmını, Kuzey Irak'ı, Ermenistan'ı, Suriye'yi ve Türkiye'nin doğusunu kapsayan Kürdistan denen coğrafi bölgede yaşayan Yahudiler'e denir. Kültürleri ve giyim tarzları Müslüman Kürtler'e benzer. 1940 ve 50'lerde İsrail'e yapılan göçlere kadar kapalı bir toplum olarak yaşadılar.

İnanışa göre, M.Ö. 8. yüzyılda Asurlular'ın İsrail Krallığı'nı fethetmesiyle Kürdistan bölgesine yerleşen İsrailoğulları bir süre sonra Asur'un başkentine yerleştirildiler. M.Ö. 1. yüzyılda başkenti Arbela (Erbil) olan Adiabene hanedanlığı Yahudilik'e geçti. Orta Çağ'ın Yahudi seyyahları olan Tudela'lı Benjamin ve Regensburg'lu Pethahiah'ın hatıratlarına göre 12. yüzyılda bölgede 100 civarında Yahudiler'e ait yerleşim birimleri ve yüklü miktarda Yahudi nüfusu vardı. Ayrıca Tudela'lı Benjamin o dönemin Fars Kralı'na meydan okuyan mesihvari lideri "David Alroy"'dan ve onun Yahudileri Kudüs'e geri götürme planlarından bahseder. Bu seyyahlar Kürdistan Yahudileri'nin ticari ve ruhani merkezi olan Musul'da varlıklı Yahudi cemaatinden de bahseder. Haçlı Seferleri'nden korkan Suriye ve Filistin'deki Yahudiler Babil ve Kürdistan'a kaçtılar. Bu sıralarda Musul Yahudiler'in özerk yönetimindeydi.

1590 ve 1670 yılları arasında yaşayan ve haham Samuel Barzani'nin kızı olan Asenath Barzani Tora, Talmud ve Kabala bilgisi sayesinde ün kazandı ve yeşivada öğretmenlik yapan kocasının ölümüyle Tora konusunda başöğretmen ilan edildi. Böylece adına kadınlar için söylenen "Talmud bilgini" anlamına gelen "tanna'it" unvanı eklendi; Tanrı'nın gizli isimlerini bildiği zannedilir. Tanna'it Asenath ayrıca yazdığı şiirleri ve İbrani dili üzerine yaptığı yorumlarıyla da bilinir. Asenath'ın şiirleri kadın eliyle yazılmış ilk modern İbranice eserlerin ender örneklerindendir.

Alikuş'taki peygamber Nahum'un, Nabi Yunis'deki peygamber Yona'nın ve Kerkük'teki peygamber Danyal'ın türbeleri Kürdistan'daki en önemli Yahudi anıtlarıdır. Ayrıca peygamber İlyas'ın ziyaret ettiğine inanılan mağaralar da Yahudiler için önemli mekanlardır.

Kürt Yahudileri Siyonizm konusunda da geri kalmamışlardır. 1920'lerde Irak Kürdistanı'ndan Kudüs'e yerleşen Moşe Barazani Lehi örgütü'nün ünlü liderlerindendir.




Pelikan Dosyası (film)

Pelikan Dosyası (orijinal ismiyle "The Pelican Brief"), John Grisham'ın aynı adlı çok satan kitabından sinemaya uyarlanan film.

Julia Roberts ve Denzel Washington'un baş rollerini paylaştığı filmi Alan J. Pakula yönetmiştir.

İki yüksek mahkeme yargıcı suikasta kurban gitmiştir. Bir hukuk öğrencisi (Julia Roberts) bu ölümlerle ilgili şüphelerini bir dosyada toplamıştır.

Bu dosya, hükümetin üst düzeyinde şok etkisi bırakır. Hukuk öğrencisi ve iddialı bir gazeteci (Denzel Washington) bütün dünyaya bu sırları yaymak isterler. Ama eğer yaşama şansları varsa...




Tebessümler Diyarı

Tebessümler Diyarı (Almanca:"Das Land des Lächelns") Avusturya-Macaristan ülkeli Franz Lehar tarafından bestelenen 3 perdeden oluşan bir romantik operetidir. Operetin librettosu Almanca olarak "Ludwig Herzer", "Fritz Löhner-Beda" ve "Fritz Löhner" tarafından yazılmıştır.

Bu eser ilk defa "Die gelbe Jacke" ("Sarı ceket") adı ile 9 Şubat 1923de Theatre an der Wien, Viyana'da sahnelendi. Ama seyirci tarafından pek tutulmadı. Sonradan Lehar eserde değişiklikler yaptı ve 10 Ekim 1929'da yeni bir ad altında Berlinde Metropol Teatre'da, "Tebessümler Diyarı" ("Das Land des Lächelns"), eserinin prömiyeri yapıldı. Lehar'in yakın arkadaşı olan tenör Richard Tauber'in başrolü aldığı bu eser bu sefer çok başarılı oldu ve yine Tauber'in başrolü oynadığı Londra (1931), Viyana (1938) ve New York (1946)'da bu sükse tekrar edildi.

Bu eser bir romantik konuyu, bir Avusturyalı ve bir Çinli'nin birbirine aşık olduktan sonra bunu yitirmelerini, bir egzotik mizansen (Çin) içinde, incelemektedir ve bir tatlı-acı teması bulunmaktadır. Eserin ismi hayatta ne olursa olsun devamlı tebessüm etmek gerekir şeklindeki bir Çinli geleneğini aksettirmektedir. Eserin başlarında Prens Sou-Chong'un "Immer nur lächeln" ("Her zaman tebessüm ederek") aryası bu eseri tanımlamaktadır.

Zaman : 1912
Mekân : Viyana ve Pekin, Çin.

Viyana'da bir kontun kızı olan Lisa bir Çinli Prens Sou-Chong ile evlenir. Arkadaşları ve ailesi Lisa'ya kendi ülkesini bırakıp Çin'e gitmemesi için tavsiyelerde bulunup yalvarırlar. Fakat çift bunları dinlemeyip, Sou-Chong'un ülkesi olan Çin'de Pekin'e giderler.

Lisa ve kocası Pekin'e gelmişlerdir. Lisa Çin kültürüne ve geleneklerine alışamadığı için çok mutsuzdur. Özellikle kocasının ülkesinin ve ailesinin törelerine göre diğer karılar alması Lisa'nın mutsuzluğunu gayet artırır. Kocası Prens bu evliliklerinin bir sosyal formalite olduğuna ve yalniz kendisini sevdiğine güvence vermesine rağmen Lisa'nin mutsuzluğu bitmez. Kocasının sarayında kendini hapis hisseder ve sevgisi nefrete dönüşür.

Lisa kendi ülkesi olan Avusturya'y