syon oluşturma üzerine anlaşma sağlamayı başardı, ancak daha sonra danışmanları bu anlaşmanın Gowon tarafından feshedildiğini bildirdiler. Bu durum Gowon ve Askeri Yönetim'in anlaşmalarına uymamaları olarak kabul edildi. Bu sırada danışmanları, Gowon'un Aburi'nin taleplerine politik olarak uygun son noktaya dek cevap verdiğini ve Aburi'nin fikirlerine uygun hareket ettiğinin farkındaydılar.

Nijerya hükümeti,ayrılıkçı bölgeyi geri almak için askeri harekat başlattı. Savaş, 6 Temmuz 1967'de Nijerya Federal askerlerinin iki kolon halinde Biafra'ya doğru ilerlemesiyle başladı. Sağ kolon Nsukka kasabasına doğru ilerleyerek 14 Temmuz'da kasabayı ele geçirdi. Bu sırada sol kolon 12 Temmuz'da Garkem'i ele geçirmişti. Biafralılar ise 9 Temmuz'da kendi karşı hücumlarını başlatarak batıya ilerlemiş, Nijer nehrini geçerek Ortabatı Nijerya eyaletine ulaşmışlardı. Buradan sonra Biafra kuvvetleri Benin City'den geçerek 21 Ağustos'da eyalet sınırında, başkent Lagos'a sadece 215 km mesafede yer alan Ore'ye ulaşmışlardı. 22 Eylül'de Nijerya kuvvetlerinin Benin City'yi geri almasına rağmen, Biafralılar ana hedefleri olan en fazla sayıda Nijerya Federal askerini bölgeye bağlı tutmayı başarmışlardı. Bu bölgedeki çatışmalarda Biafralıları geri püskürtmek ve toprakları geri almak için Nijerya 2. Piyade Bölüğü'nden dört tabur çatışmıştır. Bu taburlar üç kez geri püskürtülmüş, Ekim ayında Nijer Nehri'ni geçmeye çalışırken de binlerce asker kaybetmişlerdir.

Nijerya kuvvetlerinin yeniden organize olmasının zaman almasına rağmen, Biafra kuvvetlerinin tekrar saldırmaya olan gönülsüzlüğü savaşın kaderini değiştirmiştir. Saldırıya geçmeyen; deniz, kara ve hava ablukası altında olan Biafra avantajını kaybetmiş, bu dönemde güç dengesi Nijeryalıların lehine değişmiştir.

İsveçli ekzantrik Kont Carl Gustaf von Rosen; savaş sırasında çeşitli MiniCOINs uçuşları yönetmiştir. Rosen'in Biafra Hava Kuvvetleri beş uçağa sahipti, üç İsveçli ve iki Biafralıdan oluşmaktaydı.

Niejryalılar, bir süre boyunca Biafra'yı kuşatarak savaşı yavaşlatmışlardır. Nijeryalılar Binbaşı Isaac Adaka Boro yönetimindeki amfibik çıkartma harekatı sonucu Nijer Deltası'nda yer alan Bonny, Okrika ve Port Harcourt 26 Temmuz'da ele geçirdiler. Ardından 18 Ekim'de Nijerya 3. Deniz Piyade Komando Bölüğü Calabar limanını ele geçirdi. Kuzeyde Biafra kuvvetleri ana bölgeleri olan İgbo bölgesine geri püskürtülmüş, Biafra'nın başkenti Enugu şehri 4 Ekim'de Nijerya 1. Piyade Bölüğü'ne bağlı kuvvetlerce ele geçirilmişti. Biafralılar temel İgbo bölgelerinde direnmeye devam etmişlerdi, ancak burada sonunda Nijerya kuvetleri tarafından kuşatıldılar.






Avitus

Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus (380 ya da 395 civarı- 17 Ekim 456 ya da 457 sonrası), 8 Temmuz ya da 9 Temmuz 455 - 17 Ekim 456 tarihleri arasında Dominus Noster Flavius Eparchius Avitus Augustus adıyla Batı Roma İmparatorluğu tahtına çıkmış Galya kökenli Romalı asker.

Avitus, Petronius Maximus tarafından "magister militum" yapıldıktan sonra, eski öğrencisi olan Vizigot kralı II. Theodoric'e diplomatik bir görevle gönderilmiş, Theodoric'in Toulouse'daki sarayına ulaştığında, Gaiseric Roma'yı ele geçirmiş ve Petronius Maximus'un saltanatı aniden sona ermişti. Theodoric fırsatı sezmişti ve Avitus'u imparatorluk makamını üstlenmesi konusunda uyardı ve Gallo-Roman Senatörlerin teşvikiyle onu ikna etmeyi başardı. 9 Temmuz 455 tarihinde askerler tarafından İmparator ilan edildi ve aynı yılın Eylül ayından Roma'ya ulaştı.

Apeninliler onun hükümdarlığını hiçbir zaman tam olarak kabul etmediler ve 456 yılında Vandallar'a karşı düzenlediği seferi başarısız olunca Roma üzerindeki baskıyı arttırdılar ve bunun sonucu pozisyonu müphem hale geldi. Roma'daki kıtlık onu Gotik Muhafızlarını terhis etmek zorunda bıraktı. Ancak askerlerin parasının ödenmesi gerekiyordu ve bu sebeple çok sayıda bronz heykeli erittirerek oldukça yüklü meblağ tutan ücretoma yurttaşları tarafından pek hoş karşılanmayan bu harekete Ricimer ve Majorian büyük bir isyan başlatarak karşılık verdiler.

Avitus, daha güvende olacağı Arles'e kaçtı. Yardım için Theodoric'e yapılan bir rica, Got kralı Suevi'lere karşı yapılan bir sefer yüzünden Hispanya'da olduğundan cevapsız kaldı. Avitus toplayabildiği kadar kuvvetle İtalya'ya döndü. Placentia yakınlarında yenildi ve tutsak edildi. Hayatı bağışlandı ve 17 Ekim (ya da18 Ekim) 456 tarihinde Placentia piskoposluğuna getirildi; ancak yine de hayatından endişe ettiğinden daha güvenli olduğuna inandığı Galya'ya kaçmayı denedi. Tours'lu Gregory'ye göre bu yolculuk sırasında ölmüştür. Diğer kaynaklar, bizzat Ricimer tarafından hançerlendiğini ya da kendi evinde tuzağa düşürüldükten sonra aç bırakılarak öldürüldüğünü rivayet eder.

Avitus'un saltanatı hakkında en önemli kaynaklardan biri, 432 ya da 435 yıllarında doğan ve kızı Papianilla ile 452 yılında evlenen damadı Sidonius Apollinaris'in yazdığı methiyedir.

Oğlu Ecdicius Avitus "magister militum" olarak görev yapmıştır ve şair Alcimus Ecdicius Avitus'da torunudur.

Avitus, Galya'daki Arvernian bölgesinden olan tanınmış bir aileden gelir. Babası Flavius Julius Agricola, 421 yılında Roma İmparatorluğunda Konsül olarak görev yapmıştı. Başlangıçta Hukuk okumuşsada daha sonra askeri kariyeri seçmiş ve sonunda 437 yılında ve ardından Galya Eyaleti praetorian prefect'liğine seçilmiştir.

Galya ile olan ilişkileri Avitus'a çok yardımcı olmuştur. Vizigotlar'la yapılan savaş sırasında her iki taraf arasında 437 yılında sağlanan barışın mimarıdır. Vizigot Kralı I. Theodoric ile olan arkadaşlığını ilerletmiş ve bundan sonra sağlam dostluğun keyfini çıkartmıştır.

451 yılında Avitus, I. Theodoric'i Aetius'la birlikte Atilla'ya karşı kurdukları ittifağa katılmaya ikna etmiş ve Hunlar'a karşı Katalonya düzlüklerinde önemli bir zafer elde edilmesini sağlamıştır. I. Theodoric savaş sırasında öldürülmüş ancak oğlu ve varisi II. Theodoric'de Avitus'un dostu olmuştur. 455 yılında Petronius Maximus, Avitus'tan "magister militum" görevini tekrar üstlenmesini istemiştir. Bu talep imparatorun öldürülmesiyle birlikte anlamını yitirmiştir.

Petronius Maximus'un 455 yılındaki ölüm haberi, Avitus'a II. Theodoric'in sarayında misafir olarak bulunduğu sırada ulaşmıştı. II. Theodoric onu İmparatorluk görevini üstlenmesi konusunda teşvik etti. Avitus başlarda isteksiz gibiyse de sonradan teklifi kabul etti.

Avitus, Beaucaire'de ("Ugernum") toplanan Senatörler tarafından Augustus ilan edildi.

Belki de en önemlisi, Avitus 9 Temmuz 455 tarihinde ordu tarafından İmparator olarak selamlandı. Hemen ardından da son adım olarak Doğu Roma İmparatoru Marcian tarafından da onaylandı.

Aynı yılın sonlarına doğru Avitus tahta oturmak için İtalya'ya doğru yola çıktı ve 1 Ocak 456 tarihinde Konsüllük görevini üstlendi.

Ancak Roma Senatosu'nun büyük bir kısmı, rızaları aranmadığından değil yeni imparatorları tahta çıkmasını herkesten fazla Vizigotlar'a borçlu olduğundan dolayı Gallo-Roman bir imparatoru tahtta görmeyi reddetti.

Henüz uzak bir sorun olan bir diğer konu da, Roma'nın yağmalanmasının ardından bir miktar donanmayı İmparatorluğun kıyılarının kontrolü için bırakan Vandal kralı Genseric'ti. Vandal sorunuyla ilgilenmesi için Ricimer adında bir Suevi, Avitus tarafından "magister militum" olarak atandı. Ricimer bu göreve daha çok Vizigotların eski kralı Wallia'nın torunu olduğu için seçilmiş gibi görünür. Ancak Ricimer aslında yeteneksiz de eğildi. Sicilya daki Agrigentum'da (Agrigento) karaya çıkmaya çalışan Vandalları geri püskürttü. Daha sonra 456 yılında yapılan Korsika Deniz Savaşını da kazandı.

Bu başarılar Vandalların ilerlemesini engellerken Avitus, II. Theodoric ve Vizigotların Hispanya'daki Sueveleri ezmesine izin verdi. Avitus'un kendisi de boş durmadı ve Pannonia'da bir miktar toprak ele geçirdi.

Ancak her şeye rağmen Roma'da yabancı bir imparatora karşı olan muhalefet büyüyordu. Halâ çözülemeyen bir sorun olarak Vandalların denizleri kontrol etmesi Roma şehirlerinin erzak tedariğini sıkıntıya sokuyordu. Stoklar kısa sürede tükenince Roma'da bir kıtlık baş gösterdi. Avitus, mümkün olan en çok sayıda insanı doyurabilmek için elinden gelenin en iyisini yaptı ve yanında getirdiği Galli ve Germen birlikleri terhis etti. Her halûkarda birliklerin ücretlerinin ödenmesi gerekiyordu ve bunun için şehirdeki bronz heykeller eritilerek sikke kestirildi. Ancak bu eylem pek çok Romalının gözünde Roma'nın mirasının satılması anlamına geliyordu.

Ricimer bir süre sonra Roma'ya döndü ve Senatoyla birlikte Avitus'u görevden aldı. Ricimer büyük olasılıkla, o andan itibaren Batı İmparatorluğundaki gerçek güç olarak, popülaritesini kaybetmiş bir imparatorla ortaklık ederek sahip olduğu güçlü pozisyonu tehlikeye atmak istememişti. Ancak öyle de olsa, bir ihtimale göre kendisi de bir Sueve olan Ricimer, Hispanya'daki Sueve'lerin II. Theodoric tarafından Avitus'un adına ezilmesine kızmış da olabilirdi.

Avitus muhafızlarıyla birlikte Galya'ya kaçmaya çalıştıysa da Placentia (Piacenza) yakınlarında yakalandı. 456 yılı Ekim ayında Ricimer, devrik imparatorun Placentia Piskoposu olmasına izin verdi. 
Avitus, kısa bir süre sonra Senato tarafından idamına karar verildiğini öğrenince yurdu olan Galya'ya bir geçit bulabilmek umuduyla Alplere doğru kaçtı.
Ancak yolda veba ya da suikast sonucu öldü.

Şair Viyanalı Avitus, İmparator Avitus ile yakım akrabalık bağlarına sahiptir.






Dağıstan, Bergama

Dağıstan, İzmir'in Bergama ilçesine bağlı bir mahalledir (köy). Aslında 1877 yılında Kafkasya'nın Dağıstan Bölgesinde yaşayan 12 ailelik bir Lezgi topluluğunun 19. yüzyılda büyük Rusya Sürgünü neticesi sonucunda Osmanlı topraklarına sığınmasıyla oluşmuştur. Lezgice diline hakimdirler ve günlük yaşantıda 1970'li yıllara kadar Lezgice konuşmuşlardır. Ancak günümüz tarihinde köy sakinlerinden Lezgice konuşabilen kişi sayısı oldukça azdır.

Ege'de yaşayan bu Lezgi'lerin hala Dağıstan bölgesi ile iletişimleri devam etmektedir. Şu an büyük çoğunluğu Rusya'ya bağlı olan Dağıstan bölgesinde yaşayan akrabaları ile bağlantıları devam