ve yerleşimcilere bıraktı. Charles Darwin, Şubat 1836'da bu şehri ziyaret etmiştir.

Hobart, Derwent Nehri'nin halicinde, 42°52′S, 147°19′E koordinatlarında kurulmuştur. Ana şehir merkezi (yerel idare olarak Hobart Şehri), batı sahillerinde, Sullivan's Körfezi'nin hemen yanında bulunmaktadır. Büyük Hobart yerel idare acisından uc ayri bağımsız yerel idareye bolunmustur: "Hobart Sehri (City of Hobart)", Glenorchy ve Clarence. Bundan başka Büyük Hobart içine Kingborough Belediyesi ve Brighton Belediyesinde bulunan ama Büyük Hobart şehirleşmis bölgesine bağlı birer uzanti olan şehrisel semtlerin de eklenmesi gerekmektedir. Şehirsel olarak Büyük Howard, şehir merkezinin de bulunduğu kıyı alanlarındaki düzlüklerden sonra nehrinin iki yakasina yayilmis ve Wellington Dagi'nin alt yamaçlarına genişlemiştir. Şehrin daha fakir bölgeleri dağlık bölgelerdedir.

Sehrin merkezi idaresinde bulunan Hobart Şehri Yerel Idaresine göre "hafta icindeki calisma gunlerinde Buyuk Hobart'da yasayanlardan %50'sinde daha cogu sehir merkezinde (yani Hobart Sehri icinde) calisma, alisveris yapma, ozel islerle ugrasma ve bos vakitlerde eglence hedefiyle bulunmaktadirlar"

Hobart Şehri'nin resmen 3 tane kardeş şehri vardır:






Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı

Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı (TİHAK'), Merkezi Ankara'da olan bir sivil toplum kuruluşudur.


İnsan hakları alanında, bireylerde ve toplumda insan hakları bilinç ve kültürünün yerleştirilmesi amacıyla bilimsel ve kalıcı çalışmalar yapacak bir sivil toplum örgütüne duyulan gereksinmeyi karşılamak düşüncesi; bilim, sanat, yayın, basın, sendika ve hukuk çevrelerinden gelen aydınları bir araya getirdi. 1999'un ilk aylarından başlayarak, evrensel değer ve ilkeler temelinde, insan haklarının evrenselliği, bölünmezliği ve karşılıklı bağımlılığı ilkelerinden yola çıkarak, ""vakıf"" biçiminde bir insan hakları örgütü kurulması düşüncesini gerçekleştirmek için çalışmalar sürdürüldü. Örgütün etkinlik alanı ve amaçları açıklanarak kurucular belirlenmeye çalışıldı.

Nevzat Helvacı, Muzaffer İlhan Erdost, Hıdır Oktay, Prof. Dr. Mesut Gülmez ilk Kurucular Kurulu'na bir sunum hazırladılar.

Kurucu üye olmayı düşünenlerin katılımıyla 24 Nisan 1999 günü Türk Harb-İş'te gerçekleştirilen ilk toplantıda, bu tarihe değin yapılan çalışmalar ve kurucular arasında yer almak istemelerine karşın -özellikle Ankara dışında bulunanlardan- toplantıya katılamayanlar ile ilgili bilgiler verildi. Ardından, yaz dinlencesinden önce sonuçlandırılmak istenen kuruluş takvimi, Vakfın amaç ve etkinlik alanları konusundaki ilk düşünce ve önerileri içeren metin taslağı ve Vakıf senedinde yer alacak noktalar üzerinde görüşlerin açıklamasına geçildi. Senet üzerindeki görüşmeler, özellikle Vakfın adı ile kurucu sayısında yoğunlaştı. ""Enstitü"" yerine ""Kurum"" sözcüğüne yer verilerek, Vakfın adının "Türkiye İnsan Hakları Kurumu" ve kısa adının da "TİHAK" olması oy çokluğuyla karara bağlandı. Üye sayısının da, taslakta öngörülen en çok 100 yerine 150 olmasına karar verildi. Vakıf senedinin hazırlanmasıyla görevli bir komisyon oluşturuldu. Komisyonun, Nevzat Helvacı, Muzaffer İlhan Erdost, Vahap Erdoğdu, Hıdır Oktay, Prof. Dr. Mesut Gülmez ve Oğuz Gemalmaz'dan kurulması öngörüldü.

26 Mayıs 1999'da ikinci kez toplanan Kurucular Kurulu, Geçici Yönetim Kurulu'nun hazırladığı taslak senet metnini görüştü ve TİHAK'ın kurulmasına karar verdi. İlk geçici Yönetim Kurulu'nun Nevzat Helvacı, Vahap Erdoğdu, Mustafa Yılmaz, Hıdır Oktay, Prof. Dr. Mesut Gülmez, Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu, Yard. Doç. Dr. Osman Doğru, Dr. Mustafa Kemal Öke ve 13 Ekim 1999 tarihinde yaşamını yitiren Mahmut Tali Öngören'den oluşmasını öngördü.

Yasal kuruluş sürecinin tamamlanıp tüzel kişiliğin kazanılması ve Resmi Gazete'de yayınlanması üzerine,Geçici Yönetim Kurulu ilk Genel Kurul'un 10 Aralık Uluslararası İnsan Hakları Günü'nde yapılmasına karar verdi. Böylece ilk Genel Kurul 10 Aralık 1999 tarihinde gerçekleşti. Yönetim Kurulu asıl üyeliklerine Nevzat Helvacı, Vahap Erdoğdu, Mustafa Yılmaz, Hıdır Oktay, Prof. Dr. Mesut Gülmez, Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu, Doç. Dr. Osman Doğru, Dr. M. Kemal Öke ve B. Süreyya Alpdoğan'ın, yedek üyeliklere Kaya Güvenç, Oğuz Gemalmaz ve Duygu Berk'in, Denetleme Kurulu asıl üyeliklerine Ali Nejat Ölçen, Ömer Faruk Yenigün ve Osman Tabak'ın, yedek üyeliklere Mustafa Ayduran ve Uğur Bilge'nin seçilmesine oy birliği ile karar verildi.

Vakıf Kurucuları (alfabetik sırayla):





Anastasiya Pavlyuçenkova

Anastasia Sergeyevna Pavlyuchenkova; (d. 3 Temmuz 1991, Samara, Rusya), Rus profesyonel tenis oyuncusu. Gençlerde 2006 Avustralya Açık ve 2007 Amerika Açık Grand Slamlerini kazanmıştır.

2008 yılında Wimbledon'da elemelerden gelerek katılmış ve turnuvada yarışan en genç isim olmuştur. İlk turda Alizé Cornet, ikinci turda ise Li Na'yı elemiş ve üçüncü tura yükselmiştir. Üçüncü turda Agnieszka Radwańska'ya elenmiştir. Turnuva öncesi 9 Haziran 2008'de dünya klasmanında 138. sırada iken, 7 Temmuz'da 92. sıraya çıkmıştır.




Tunguzca

Tunguzca veya Tunguz dilleri, ("Mançu-Tunguz Dilleri" olarak da bilinir) Sibirya, Moğolistan ve Mançurya'da konuşulan, Altay Dil Ailesi'ne mensup dil topluluğudur. Genel olarak çoğu dilbilimci, Tunguzcayı Altay Dil Ailesi'ne katar.

Tunguzca; "Kuzey Tunguz Dilleri" ve "Güney Tunguz Dilleri" olarak 2 gruba ayrılır:






Lysistrata

Lysistrata, Aristofanes tarafından MÖ 411 yılında yazılmış, tek perdelik, seyirlik bir oyundur.

İlk defa MÖ 411 baharında sahnelendiği düşünülen oyun, tiyatro tarihinin ilk savaş karşıtı oyunlarından birisi kabul edilir. Erkeklerinin savaştan dönmelerini beklemekten usanan kadınların savaşa son vermek için farklı savaşa bitene kadar erkeklerle yataklarını paylaşmamak kararı almaları ile gelişen olayları konu alır.

Aristophanes'in üçüncü oyunudur. Yazarın en iyi kurulmuş, en insani komedyası olarak bilinen oyun, dünyanın birçok ülkesinde yüzlerce tiyatro topluluğu tarafından sahnelenmiştir.

Erkekler savaşa son vermeyi başaramayınca Lysistrata’nın aklına işi kadınların ele alıp barışı zorlamaları gerektiği düşüncesi gelir. Önce erkeklerle sevişmeyi reddedecekler, sonra Akropolis’i, Parthenon’da saklanan devlet yedek akçesini ele geçirecekler ve Atina’nın savaş gücünü çökerteceklerdir. Lysistrata kadınları bir araya toplar, Spartalı Lampito ile diğer düşman devletlerden gelen kadınlar bunlar arasındadır. Kadınlar ilkönce gönülsüz davransalar da Lysistrata’nın planını benimser, onu gerçekleştirmeye ant içerler.

Yabancı kadınlar kendi yurtlarına dönerler, Lysistrata ise Atinalı kadınlarla birlikte daha önce yaşlı kadınların ele geçirdiği Akropolis’i işgal eder. Yaşlı adamlardan oluşan bir koro Akropolis’i geri almaya çalışır, ama yaşlı kadınlardan oluşan ikinci bir koro, üzerine kovalarla su atarak onları geri püskürtür. Parabasis yerine iki koro karşılıklı birbirlerine söverler. Sonra Lysistrata’nın usulcacık sıvışmaya çalışan kadınları yüreklendirmesi gerekir.

Karısı Myrrhine ‘nin özlemiyle dolu Kinesias adında bir adam onu alıp götürmeye gelir. Myrrhine ise kocasının cinselliğini iştahlandırır, sonra Akropolis’e dönerek onu oyuna getirir.

Erkeklerin benzer sıkıntılar çektiği Sparta‘dan gelen bir ulak, ülkesinin barış istediğini bildirir, bunu iki taraf arasında bir barış görüşmesi izler. Lysistrata onların hepsini paylar, uzlaşmaları için üsteler. Barış yapılır. Atinalılar ve Spartalılar Akropolis’ e şölen yapmaya giderler.

İlk defa MÖ 411 baharında (büyük olasılıkla Dionysia değil Lenaia şenliğinde) sahnelenmiştir (birincilik ödülü alıp almadığı belli değildir).

Atina ve Sparta, MÖ 490-478 arasındaki Yunan-Pers Savaşları’ndan Yunanistan’ın iki büyük gücü olarak çıkmışlardı. Güçlü bir donanmaya sahip Atina’nın gerek siyasal, gerekse ekonomik alanda fazla güçlenmesi, Yunanistan’ın en büyük kara gücüne sahip olan Sparta’yı korkutmuştu. Atina ve müttefiki şehir devletleri ile Sparta ve Sparta müttefiki şehir devletleri arasında artan gerilim, MÖ 411’de savaşa yol açtı. Her ne kadar, Atinalı devlet adamı Perikles Atina’ya kısa sürede zafer vadettiyse de savaş 27 yıl sürmüş, MÖ 404 yılında Atina’nın donanmasını, devletini ve hatta bir süreliğine de olsa demokrasisini kaybetmesiyle son bulmuştur.

Sparta ve Atina arasındaki savaş sırasında MÖ 415’te Sicilya’yı işgal etme ümidiyle denize açılan büyük Atina donanması MMÖ 413’te büyük bir bozguna uğramıştır. Atina önemli toprakların kontrolünü kaybetmiş ve birçok müttefiği tarafından terk edilmiştir. Fakat MÖ 412 yılının sonunda, Atinalılar bir şekilde bazı önemli yerleri tekrar ele geçirerek ve etkili bir donanma kurarak yıkımı önlemiştir. Radikal demokratların izledikleri politikanın iflasından sonra Atina anayasında bir değişiklik yapılmış, meclislerde acele kararlar alınmaması için 10 kişilik danışmanlar ("probulos’lar") kurulu meydana getirilmiştir. Sonsuz bir zaman için seçilen bu danışmanlar şehir ve halk meclislerine getirilecek maddelerin ön görüşmelerini yapacak ve bunları olgunlaştıracaktı. Bu nedenle meclisin yetkileri daraltılmış ve Atina oligarşiye doğru bir adım atmış oluyordu. Oyunun yazılışı Atina’nın tehlikenin eşiğinde bulunduğu bir döneme rastlar.

Atinalılar tekrar Sparta ordusu tarafından kuşatılmışlardı ve ekonomik bakımdan sıkıntıdaydılar. Aynı zamanda hatiplere ve demogoglara güvenleri kalmamıştı. Lysistrata’yı izleyen seyirciler henüz en kötüsünü bilmiyordu: Sisam’da bulunan Atinalı subaylar, sürgün Atinalı aristokrat Alkibiades’le görüşmüşlerdi. Alkibiades onlara Atina’da oligarşik bir hükümet kurdukları ve kendisini çağırdıkları takdirde Atinalılarla Persler arasında bir ittifak sağlayacağını bildirdi. O zamana kadar sürekli olarak demokratları tutmuş olan Alkibiades’in bu görüşmesi, kısa ömürlü olacağını bildiği oligarşik hükümeti devirmek ve demokrasinin kurucusu olarak tekrar Atina'ya dönmek içindi. Nitekim olaylar bu şekilde gelişecekti. Aristophanes, işte böyle bir zamanda vatandaşlarını “Akharnailılar” ve “Barış” adlı komedyalarından sonra üçüncü kez barışa davet eder.

MÖ 411’de oynanan Lys