maç başına ortalama 20.1 sayı ve 10.1 rebound oranı yakaladı ve saha içinden yüzde 51.4 gibi oldukça bir yüzdeyle sayı attı. Sekiz kez NBA All-Star Maçı kadrosuna seçildi ve 1974 All-Star'da MVP ödülünün sahibi oldu. Lanier 1992 yılında Basketball Hall of Fame'e girdi ve giydiği #16 numaralı forma hem Pistons hem de Bucks tarafından emekliye ayrıldı.

1994-95'de, Don Nelson'ın ayrılması ile geçici olarak 37 maç için Golden State Warriors'a baş koç olarak getirildi ve 12-25 galibiyet-yenilgi oranı yakaladı.





Bill Sharman

William Walton "Bill" Sharman (25 Mayıs 1926; Abilene, Teksas - 25 Ekim 2013, Redondo Beach) Amerikalı eski profesyonel basketbolcu ve koçtur. Sharman yüksek okulu Porterville, Kaliforniya'nın kırsal bölgesinde tamamladı. Ünlenmesi 1950'li yıllarda Boston Celtics'deki performansı ve özellikle Bob Cousy ile oluşturdukları ikili sayesinde olmuştur. Sharman ve Cousy ikilisi pek çok otoriteye göre tüm zamanların en iyi "backcourt" ikilisi kabul edilir ve Cousy daha çok oyuncu kurucu olarak oynarken, Sharman şutör forvet pozisyonunda oynamıştır.

University of Southern California'dan mezun oldu ve 1944 ile 1946 yılları arasında II. Dünya Savaşı boyunca Amerika Birleşik Devletleri Donanması'nda görev aldı.

1950'den 1955 yılına kadar Sharman Brooklyn Dodgers adlı takımda profesyonel olarak beyzbol oynadı. Ancak takımda oynama imkânı bulamadan yedek kulübesinde oturdu. 1951 yılında bir maçta yedek kulübesinden tartışmaya katılınca oyundan atıldı ve ilk kez bir maçta oynayamadan atılan oyuncu oldu.

Sharman, saha içinden .400'dan daha iyi yüzdeyle basket atan ilk gard oyunculardan biri oldu. Yedi kez NBA'de serbest atışta en yüksek oran yakalayan oyuncu oldu. 1958–59 sezonunda yakaladığı %93.2'lik serbest atış yüzdesi ile rekor kırdı ve bu rekor 1976-77'de Ernie DiGregorio tarafından geçilene kadar en iyi yüzde olarak kaldı. Sharman halen playofflarda 56 serbest atışı üst üste başarılı atarak rekorun sahibidir. 1956-1959 yılları arasında All-NBA ilk beşine seçilen Bill Sharman, 1953, 1955 ve 1960 yıllarında ise All-NBA ikinci beşine seçilmiştir. Sekiz kez NBA All-Star Maçı kadrosuna seçilen oyuncu, 1955 NBA All-Star Maçı'nda MVP ödülünün sahibi olmuştur. Bill Sharman, basketbolculuk kariyerini 11 sezon sonra 1961'da sonlandırmıştır.

Basketbol oyunculuğunu bıraktıktan sonra koçluk yapmaya başlayan oyuncu, 1970–71'de Utah Stars'a ABA şampiyonluğu kazandırdı ve ABA Yılın Koçu Ödülü'nü paylaştı. Bir sonraki sezon Wilt Chamberlain ve Jerry West'in önderliğindeki Los Angeles Lakers'la 33 maç üst üste kazanma rekoru kırarak ve 69-13'lük galibiyet-yenilgi oranı ile uzun süre sonra Lakers'a ilk şampiyonluğunu kazandırdı ve NBA Yılın Koçu Ödülü'nün sahibi oldu. Bill Sharman, hem ABA hem de NBA Şampiyonluğu kazanan iki koçtan biridir. Diğer isim ise, 1967 yılında yine Chamberlain'in önderliğindeki Philadelphia 76ers takımı ile NBA Şampiyonu olan Alex Hannum'dur.

Bill Sharman; 1976 yılında oyuncu olarak, 2004 yılında ise koç olarak Basketball Hall of Fame'e girmiştir. Her iki kategoride de Hall of Famer seçilen John Wooden ve Lenny Wilkens'dan sonra üçüncü kişidir. 29 Ekim 1996 tarihinde ise, Bill Sharman NBA'in En iyi 50 oyuncusu arasına seçilmiştir.





Protesto

Protesto, göreceli olarak bir olaya ve duruma karşı aksi yönde tepki göstermektir. Genellikle bu tepki gösterme biçimi, muhalif görüşü sözle ifade etme yanında o görüşü toplumsallaştırma ve bir grupla birlikte ifade etme karakteri de taşıyabilir. Bundaki amaç kamuoyu nezdinde sesini daha çok duyurabilmek ve yönetime karşı daha etkili bir duruş sergileyebilmektir. Bu, doğrudan ifade ve etkilemenin ve aktivizmin bir yoludur.

Bu kendini ifade etme metodu, teoride, uygulamada ve görünürde, yönetsel politikalar, ekonomik koşullar, dinsel tutumlar, sosyal yapı veya medya monopolü tarafından sınırlandırılabilir. Böyle bir sınırlama meydana geldiğinde karşıtlık, kültüre, caddelere ve göç olgusuna yansıyabilir.





Giovanni Messe

Giovanni Messe (10 Aralık 1883, Mesagne, Brindisi, Apulia - 18 Aralık 1968, Roma, Roma ili, Lazio), İtalyan asker ve siyasetçi. İtalya Krallığının askeri ve Faşist döneminde general. İtalyan Mareşal (Maresciallo d'Italia). Savaşı sonrasında senatör.

18 yaşındayken gönüllü er olarak orduya katıldı. Trablusgarp Savaşında Libya'da görev yaptıktan sonra I. Dünya Savaşı'nda Caporetto Muharebesi (bugünkü Slovenya'nın Kobarid civarında meydana gelen İtalyan cephesinin yarma harekatı)'nda Alman İmparatorluğunun uyguladığı taktikten esinlenerek kurulan Arditi birliklerinin kuruluş ve eğitimine katkıda bulundu. 9. Arditi Alayı komuta ederek Monte Grappa Muharebesi'nde Avusturya-Macaristan'ın taarruzunu durdurdu. Bu hizmetinden dolayı Albay rütbesine terfi ettirilerek bizzat III. Vittorio Emanuele tarafından yaverliğine tayin edildi.

Eylül 1935'te Tuğgeneral rütbesiyle Verona'da motorize bir tugayın komutasını devraldı. II. İtalya-Habeşistan Savaşı'ndaki bu tugayla başarılı bir görev döneminin ardından Tümgeneral rütbesine terfi etti ve bir İtalyan zırhlı tümeninin komutanı oldu.

Nisan 1939'da, Arnavutluk'un İtalyan işgalini müteakip Arnavutluk Valisi General Ubaldo Soddu'nun yardımcısı olarak görevlendirildi.

1940 yılının sonlarında ve 1941 yılının başlarında Yunan-İtalyan Savaşı sırasında bir birliğe komuta etti ve Aleksandros Papagos'un komutasındaki Yunan kuvvetlerine karşı bir miktar başarı elde etti. Bununla birlikte kış ayları başlamadan önce İtalyan kuvvetleri, Yunan kuvvetlerinin sürpriz saldırısı üzerine Arnavutluk topraklarına geri çekilmeye başladı.

Başka şartlar altında olsa sahip olduğu zırhlı savaş deneyimi, Kuzey Afrika'da Erwin Rommel'in yanında bir zırhlı birliğe komuta etmesine neden olurdu. Bunun yerine, "Rusya'daki İtalyan Seferi Kolordusu" (Corpo di Spedizione Italiano, Rusya'daki CSIR) komutanı olarak atandı. CSIR, Sovyetler Birliği'nin Mihver tarafından işgal edildiği Barbarossa Harekâtı'nda görev yapan İtalyan ordusunun bir seferi piyade ve süvari birliği idi.

Başlangıçta, güney Rusya'daki İtalyan birliklerinin sayısı yaklaşık 60.000 idi. Messe, bu kuvvetin "Rus Cephesi" nin uç koşulları için düzgün bir şekilde donatılmış veya tedarik edildiğini düşünmemişti. Temmuz 1942'de, daha büyük "Rusya'daki İtalyan Ordusu" (Armata Italiana, Rusya'daki ARMIR) CSIR'nin yerini aldı ve komutanlığına General Italo Gariboldi getirildi. 1 Kasım 1942 tarihinde Rusya'yı terk etti.

Rusya'daki İtalyan birliklerinin sayısı yaklaşık 200.000'e çıktı. Birliklerin ilk yaz kampanyasında iyi savaşmalarına rağmen, kış koşullarında uygun olan anti-tank silahları yoktu. Stalingrad'daki Alman yenilgisi sırasında, Sovyetler Birliği'ndeki sefer, Mihver güçlerine karşı ağır döndü. Rumen, Macar ve Alman kuvvetlerinin yanı sıra İtalyan ordusu, Sovyet kuvvetlerini geride tutmaya çalışırken Stalingrad'ın yanındaki Satürn Operasyonu sırasında şiddetle hırpalanıyordu.

Şubat 1943'ün sonunda, daha önce Erwin Rommel'in komuta ettiği "İtalyan-Alman Tank Ordusu" nun (Deutsch-Italienische Panzerarmee) yeni komutanı olarak atandı. Ordu, bir Alman ve üç İtalyan birlikten oluştuğu için adı, 1. İtalyan Ordusu olarak değiştirildi. Rommel, yeni Ordu Grubu Afrika (Heeresgruppe Afrika) komutanlığına atandı.

İlerleyen Amerikan ve İngiliz kuvvetlerine karşı savunma amaçlı bir savaş yürüttü ve Mareth Hattı'nda yenildi. Müttefik saldırılarına yönelik sürekli taktiksel gecikmesi, Kuzey Afrika Mihveri'nin kaçınılmaz yenilgisini engelleyemedi.

12 Mayıs 1943 tarihinde İtalya Mareşali (Maresciallo d'Italia) rütbesine terfi etti. 13 Mayıs'ta, 5. Alman Tank Ordusu'nun çöküşünden sonra, Tunus'un düşmesi üzerine komutası altındaki 1. İtalyan Ordusu Enfidaville çevresini hâlâ tuttuğu halde, Müttefikler'e resmen teslim oldu.

Kralcı davanın sadık bir destekçisi olarak, pek çok İtalyan subayı gibi Eylül 1943'te yapılan İtalyan ateşkesinden sonra "İtalyan Müttefik Ordusu" (Esercito Cobelligerante Italiano) Genel Komutanı olarak göreve başladı. Kral Victor Emmanuel'e sadık olan ve birçoğu İtalyan savaşçılardan kurulan ve müttefikler tarafından silahlandırılan birliklerden oluşuyordu. Savaşın bitimine kadar bu görevde kaldı ve 46 yıllık hizmetinden sonra 1947 yılında askerlikten emekli oldu.

Daha sonraki yaşamı olaysız değildi. Savaşın ardından Afrika'daki "Come finì la guerra in Africa. La "Prima Armata" italiana in Tunisia" (Afrika'daki savaş nasıl sona erdi: Tunus'ta İtalya'nın "Birinci Ordu"su) başlıklı deneyimlerini içeren bir kitap yazdı. Askeri popülaritesi sivil yaşamda da sürdü ve 1953-1955 yılları arasında, Halk tarafından demokratik olarak İtalya Senatosu'na senatör olarak seçildi. Ayrıca, ölümüne kadar yürüttüğü bir görev olan İtalyan Gaziler Derneği (ITER) Başkanı idi. Hayatı, 1997 yılında yayınlanan "Messe-soggetto di un'altra storia" (Messe-başka bir tarihin konusu) başlıklı Luigi Argentieri tarafından yazılan bir biyografide anlatıldı.

18 Aralık 1968 tarihinde seksen beş yaşındayken öldü.




Germania Superior

Germania Superior ("Yukarı Germania"), "Germania Inferior" eyaletinin yukarı çığırında kaldığı için "Yukarı Germania" olarak adlandırılan Roma eyaleti. Eyalet aşağı yukarı günümüz İsviçre topraklarının batısını, Fransız topraklarında Jura ve Alsace bölgeleri ile Almanya'nın güney-batı topraklarını kapsardı. Önemli şehirleri arasında Besançon ("Besontio"), Strasbourg ("Argentorate"), Wiesbaden ("Aquae Mattiacae") ve Germania Superior'un başkenti Mainz ("Moguntiacum") sayılabilir.

"Yukarı Germania" ve "Aşağı Germania" terimlerine Jül Sezar'ın "Galya savaşı" tasvirlerinde, bölgede yaşayan kabileler çok iyi tasvir ettiği halde, rastlanmaz. Aşağı Germania, Belgic kabileler tarafından işgal edilmişti.
Yukarı Germania ise aralarında Helvetler, Sequaniler, Leuciler ve Treverilerin bulunduğu Kelt kökenli kabileler tarafından işgal edilmişti ve Orta Ren'in batı kıyılarındaki Vesontio'yu geri almak isteyen Ariovistus komutasındaki Germenler Sezar tarafından M.Ö. 58 yılında yenilgiye uğratıldılar.

Bu tarihten sonra Romalılar bölgeden bir daha ayrılmadılar. Oc