ailesinin şimdiki patronu tarafından Tsuna'yı eğitmek üzere yollanmış.Vongola IX'un en güvenilir adamı.Sert ve acımasız öğretme yöntemleriyle Tsuna'yı çileden çıkarsa da geleceğin patronu ile arasındaki bağ oldukça kuvvetli.


Bir transfer öğrenci,Tsuna'nın sınıf arkadaşı.Daha önce İtalya'da eğitim görmüş olan Hayato bir dinamit uzmanı.Ağzından düşürmediği sigarasıyla yaktığı üzerinde taşıyabileceğinden daha fazlasını tuttuğunu düşünebileceğiniz kadar çok olan dinamitlerini kullanarak patlamalar yaratır.


Tsuna'nın sınıf arkadaşı.Okulda baseball konusunda bir yıldız.Reborn'un gelişinde kısa bir süre sonra Tsuna'nın yaşadığı değişimin yarattığı bir durum yüzünden Tsuna ile arkadaş oluyor.Reborn'un dikkatini çeken Takeshi,Tsuna'nın ailesinin bir üyesi olmak için seçiliyor.Takeshi öncelikle aileye kabul edilmeye değer olup olmadığını kanıtlamak için Reborn tarafından kendisinin bir tür oyun sandığı tehlikeli durumlara sokuluyor.Takeshi testler ve eğitimi sırasında da olayları bir tür oyun olarak görme huyundan ya da öyle görüyormuş gibi yapmaktan vazgeçmiyor.


Okulun disiplin komitesinin lideri.Fazlasıyla sert bir mizaca sahip olan Kyoya inanılmaz dövüş yetenekleri yüzünden Reborn tarafından aileye dahil edilliyor.Çoğunlukla yalnız olmayı tercih eden Kyoya'nın en nefret ettiği şey okuldaki düzenin bozulması veya okula zarar verilmesi. Sıklıkla onu uyandıran,fazla konuşan ya da sadece sinirine dokunan insanları öldürmekle tehdit edecek kadar da kaprisli.İnce bir sadakat ve düşünce yapısı var


Kyoko'nun ağabeyi.Boks takıntılı.Her zamn canlı,her zaman ateşli,mücadele için yanıp tutuşan biri bu yüzden Reborn tarafından Tsuna'nın ailesine dahil ediliyor.Reborn ve beraberindekilerle girdikleri tehlikeli ve garip durumlar karşısında sürekli heyecanlanıyor ve olayın bir parçası olmaktan zevk alıyor.Ruhunda yanan ateş neredeyse hiç sönmüyor.

Son Arzu Kurşunu: Son Arzu Kurşunu vurulan kişinin ölmeden önce son arzusunu yerine getirmesini sağlar eğer vurulan kişinin son arzusu yoksa kişi ölür eğer son arzusu varsa vücudu aşırı şekilde dayanaklı, güçlü ve hız kazanmış olur. Kurşun 5 dakika sürmektedir.





Bradikinin

Bradikinin, proteinlerin kinin grubunun farmakolojik ve fizyolojik aktif peptididir, dokuz amino asite dayanır. Bunlar sırasıyla: Arg - Pro - Pro - Gly - Phe - Ser - Pro - Phe - Arg'dir. Buna bağlı olarak deneysel formülü, CHNO'dir. Plazma kininlerinin en fazla bilinenidir.

İnsanlarda, bradikinin, üç kininases tarafından kırılır: angiotensin-döndürme enzimi (ACE), aminopeptidaz P (APP), ve Karboksipeptidaz N (CPN), sırasıyla 7-8,1-2, ve 8-9 konuma ayrılır.

Bradikinin 1948 yılında Brezilyalı fizyologlar Dr. Moricio Rocha e Silva, Wilson Teixeira Beraldo, ile Gustav Rosenfeld tarafından keşfedilmiştir.

Bradikinin, kuvvetle endotelyuma bağlı bir damar genişletici ilaçtır, damarla ilgisi olmayan düz kasların kasılmasına neden olur, damarların geçirgenliğini artırır ve aynı zamanda ağrı mekanizmasıylada ilgilidir. Ağrı oluşturan kimyasal uyaranlardandır. Histamine benzerliği de vardır. Tansiyon düşürücü etkisi vardır.




Kutsal Roma İmparatorluğu

Kutsal Roma İmparatorluğu, 962-1806 yılları arasında 844 yıl boyunca Orta Avrupa'da hüküm sürmüş bir monarşi. Alman Krallığı temelinde olsa da, aslında bir devletçikler bütünüdür. Daha doğrusu imparatorluk toprakları tek bir hanedanın malı değildi. Ülke toprakları birçok federal hanedanlık tarafından yönetiliyordu. Kutsal Roma İmparatorluğu'nu oluşturan bu hanedanlıklar şunlardı: Habsburg Hanedanı (Avusturya, Bohemya ve İspanya Kolu), Hohenzollern Hanedanı (Brandenburg ve Franken Kolu), Wettin Hanedanı (Albrecht ve Ernst Kolu), Wittelsbach Hanedanı (Bavyera ve Pfalz Kolu), Oldenburg Hanedanı (Danimarka ve Holstein-Gottorp Kolu) hanedanlıkları. Ayrıca imparatorlukta bu hanedan topraklarının dışında İsveç ve Kilise Eyaletleri toprakları ile özel statüye sahip bazı imparatorluk kentleri de vardı. İmparatorluğun idari (yönetsel) yapısı böyleydi. Ama Kutsal Roma İmparatorları sadece Habsburg Hanedanı'ndan seçilmekteydi.

Orta Çağ'daki imparatorları antik Roma İmparatorluğu'nun geleneklerini taşıdıklarını iddia etseler de, imparatorluğun birçok vatandaşı Almanlardan oluşuyordu ve imparatorluk, modern Almanya ve Avusturya'nın habercisiydi. Geniş yetkili hanedanlıkla yönetilen imparatorluk olarak kurulmasına rağmen, devlet sonunda küçük devletlerin ve şehir devletlerinin gevşek konfederasyonuna dönüştü.

I. Otto 962'de Alman Kralı olarak taç giymiştir, fakat bazı tarihçiler tarafından ilk Kutsal Roma İmparatoru olarak kabul edilir (). İlk Roma imparatoru unvanı ise Şarlman tarafından kullanılmıştır. Otto ülkenin Carolingian Hanedanından olmayan ilk imparatorluğuydu.

Son Kutsal Roma imparatoru, Napolyon Savaşları sırasında tahtından ferâgat eden ve İmparatorluğu fesheden İkinci Franz'dır.

İmparatorluğun sınırları tarih boyunca değişikliklere uğradı, ama en güçlü döneminde imparatorluk bugünkü Almanya, Avusturya, İsviçre, Lihtenştayn, Lüksemburg, Çek Cumhuriyeti, Slovenya, Belçika, Hollanda toprakları ile Polonya, Fransa ve İtalya topraklarının bir bölümünü kapsıyordu. Tarihinin büyük bir bölümünde imparatorluk yüzlerce küçük krallığı, prensliği, dükalığı, kontluğu ve şehir devletini hakimiyeti altına almıştır.

Orta Çağ Roma İmparatorluğu'yla bağlantılı olan "sacrum" ("kutsal" anlamında) terimi, 1157'den itibaren I. Friedrich tarafından kullanılmaya başlanmıştır. 1157 öncesinde bölge sadece Roma İmparatorluğu bölgesi olarak anılmaktaydı.

1512'de Köln emperyal yasama organının bir kararnamesi ile imparatorluğun ismi resmen Alman Milletinin Kutsal İmparatorluğu (, )'na çevrildi.

Kutsal Roma İmparatorluğu, adını Roma İmparatorluğu'ndan aldı ve onun devamı olarak düşünüldü. Bu düşünce "translatio imperii" olarak adlandırılan Orta Çağ anlayışına dayanır.

Fransız Aydınlanmacı yazar Voltaire alaycı bir şekilde şöyle yazar: "Bu kendine Kutsal Roma İmparatorluğu diyen ve demeye de devam eden yığın, hiçbir şekilde ne kutsal, ne Roma, ne de bir imparatorluk." 

VIII. yüzyıldan 1806'ya uzanan Avrupa İmparatorluğu 476'da Batı Roma İmparatorluğu'nun son bulmasından sonra Hristiyan dünyasındaki biricik laik yüksek önder olarak Konstantinopolis'teki (İstanbul) Doğu Roma İmparatoru kaldı. Oysa Rum olan imparator Latinler ve Germenler'den oluşan Batı halkları için bir yabancıydı. Bu dönemde Batı dünyasında imparatorluk geleneği henüz oldukça canlıydı. Düzeni sağlayacak, iyi bir yönetim kuracak ve İspanya'yı fetheden Müslüman Arapları yenilgiye uğratacak güçte bir İmparator arayışı güçlüydü. Öte yandan Doğu Kilisesi'n ayrılmasından sonra Papalar, çok sayıdaki düşmanlarına karşı kendilerini koruyacak ve ruhani güçlerini savunmalarına yardımcı olacak güçlü bir prensin desteğine ve bağlaşıklığına gereksinim duyuyorlardı. Bu niteliklere en uygun aday olarak Şarlman, 800'de Papa III. Leo tarafından imparator ilan edildi. Arnulf'un 899 yılındaki ölümüne dek imparatorluk tacı Karolenjler'de kaldı.

900 yıllarından sonra Almanya, İtalya ve Fransa'da bir alt-üstlük dönemi yaşandı. Doğmakta olan feodal soylular, krallara karşı savaşıma giriştiler. Bu arada Macar ve Norman kabilereri Batı devletlerinin yıkıma uğrattı. Bu süreçte Almanya ve İtalya'da otorite I. Otto tarafından sağlandı ve 962'de Papa tarafından kendisine imparatorluk tacı verildi. I. Otto'da Alman ve İtalyan feodal soylarına karşı savaşım yürütmek için, feodal hiyerarşi içinde yeni yeni yer almaya başlayan ruhbanların desteğine gereksinim duyuyordu. Böylece Katolik dünyasında bir yandan dünyevi bir önder olarak imparator, öte yandan manevi önder olarak papa belirginleşti. Bu durum Kutsal Roma İmparatorluğu'nun doğuşunu sağladı. İmparator Almanya, İtalya, Macaristan, Fransa, İngiltere ve İspanya'da en yüksek otorite olma, hatta Papalığa egemen olma iddiasını taşıyordu. Ancak imparatorla bu arzularını hiçbir zaman gerçekleştiremediler. Bir yandan Papalığın, öte yandan Alman ve İtalyan feodal beylerinin ve nihayet Fransa, İngiltere ve Macaristan krallarının direnişleriyle karşılaştılar. Bu çerçevede imparatorluk hiçbir zaman sağlam ve süreğen merkezi kurumlara sahip olamadı. Almanya ve İtalya çok sayıda küçük feodal egemenliğe bölünmüş durumdaydı. Vasallar, imparatorun mutlak otoritesini kabul etmiyorlardı. Onlara göre, imparatorluğun egemenleri hükümdar değildi; süzerenleri, feodalitenin en yüksek önderiydi yani kendilerininde içinde yer aldığı feodal hiyerarşinin en üstünde yer alıyordu. Kendileri üzerinde imparatorun hiçbir fiili erkini tanımıyorlardı. Nitekim her önemli adımın atılışında, imparator, imparatorluk kurulunda bir araya gelen vasalların görüşünü almak durumundaydı. Aynı süreçte Papalar da imparatorların üstünlüğüne karşı çıktılar. Nitekim başlangıçta imparatorlar Kilise üzerinde egemenlik kurmuşken. XI. yüzyıldan başlayarak Papalar, Hristiyan dünyasının en üst önderleri olduklarını ileri sürdüler. Öte yandan değişik halklar da kendi milliyetlerinden bir kral çevresinde birleşiyorlardı. Bütün bunlar alta alta geldiğinde aşağı Ortaçağ tarihi, imparatorlar, vasallar, papalar ve değişik milliyetlerden halklar arasında bir savaşımlar tarihi olarak belirir. Bu savaşımda ne imparatorlar ne de papalar Hristiyan dünyasında kesin üstünlük sağlayabildiler. Bu savaşım XVI. yüzyıl reformlarıyla Katolik imparator ile Protestanlığı kabul eden Alman prenslikleri arasındaki bölünme sonucu imparatorluğun zayıflamasıyla sonuçlandı. İmparatorluk bir dizi çatışma içine girdi. Bu çatışmaların en önemlisi Otuz Yıl Savaşları'dır. 1618-1648 arasındaki dönemde Almanya'nın yıpranması sonucu, İmparatorluk, imparatorun biçimsel otoritesi altında toplanmış yarı-bağımsız devletler topluluğuna durumuna geldi.

XVI. yüzyılın başına dek lider Alman prensliği tarafından Alman kralı olarak seçilen kişiye tacını Papa taktı. Papa tarafından taç giydirilmemiş ilk kral I. Maximillian (hükümdarlık süresi 1493-1519) oldu. Ancak onu izleyen Şarlken'e 1530'da taç, Papa tarafından takıldı. Bu gelenek Şarlken'den sonraki savaş döneminde terk edildi. XV. yüzyıl baş