ichardson 21 Mayıs 2007'de 2008 ABD başkanlık seçimlerine Demokratik Parti'den adaylığını koydu. Ön seçimleri kaybederek 10 Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.




Dennis Kucinich

Dennis John Kucinich (d. 8 Ekim 1946), ABD'li siyasetçidir. ABD Temsilciler Meclisi'nde Ohio eyaletini temsil etmektedir.

Kucinich 2004 ABD başkanlık seçimlerine Demokratik Parti'den adaylığını koydu. Fakat ön seçimleri kaybetti. Tekrar 11 Aralık 2006'da 2008 ABD başkanlık seçimlerinde başkan adaylığı için şansını denedi. Fakat 25 Ocak 2008'de adaylıktan çekilmek zorunda kaldı.




Mısır Piramitleri

Mısır Piramitleri, Mısır'da yer alan piramit şekillerde antik yapılardır.

Kasım 2008 tarihi itibarı ile tespit edilen piramitlerin sayısı 118 ile 138 arasındadır. Piramitlerin büyük çoğunluğu Eski Krallık ile Orta Krallık dönemlerinde firavunlar ve eşleri için inşa edilmiştir. En bilinen Mısır piramitleri Gize'de yer almaktadır. Bunlardan en büyüğü Keops Piramidi olup Dünyanın Yedi Harikası arasında tek ayakta kalan yapıdır.





Nimet Çalapala

Nimet Çalapala, (d. 1908 Gümülcine - ö. 1984), eğitimci.

Çapa Öğretmen Okulu mezunudur. Cumhuriyet devri ve yeni eğitim sisteminin öncü ilkokul öğretmenlerindendir. Aynı zamanda çocuk kitapları, şiir ve hikâyeleri, ilkokul piyesleri ve ilköğretim ders kitapları yazmıştır. Eşi Rakım Çalapala ile 1936'da Rus eğitim kurumlarını incelemek için Sovyet Rusya'ya gönderilen maarif kuruluyla araştırmalarda bulunmuştur. Milli Eğitim Bakanlığınca başarılı öğretmen olarak ödüllendirilmiş ve yazdığı ilköğretim ders kitapları ve matematik problemleri uzun yıllar okullara önerilmiştir.
Eşi Rakım Çalapala ile yazdığı "87 Oğuz" adlı çocuk hikâye kitabı Maarifçe okullara tavsiye edilmiştir.




Gülseren Gürtunca

Gülseren Gürtunca (d. 1950, Eskişehir), tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu, seslendirme sanatçısı.

1972 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nü bitiren Gürtunca, yine 1972 yılında Ankara Devlet Tiyatrosu'nda profesyonel sanat yaşamına başladı. Oyunculuğunu tiyatro ile sınırlı bırakmayan sanatçı, kamera karşısına da geçerek sinema ve dizi filmlerde çeşitli roller aldı. Gülseren Gürtunca, aynı zamanda bir seslendirme sanatçısıdır.







Amigdala

Amigdala (Latince: corpus amygdaloideum) beynin medial temporal lobunun derinlerinde yerleşen nöronların oluşturduğu badem şeklindeki beyin bölümü. Duygusal hafıza ve duygusal tepkilerin oluşmasındaki primer role sahip bölge. Limbik sistemin bir parçasıdır.

Başta korku olmak üzere, duyguların denetiminden sorumlu olan "amigdala"; sempatik sinir sisteminin aktivasyonu için hipotalamusa, refleksleri artırmak için talamik retiküler nükleusa, yüzde korku ifadesinin oluşması için fasial ve trigeminal sinir nükleuslarına uyarır. Ayrıca dopamin, noradrenalin ve adrenalin salgılanması için ventral tegmental bölge, "locus coeruleus" ve "laterodorsal tegmental nucleus"a da çeşitli uyaranlar yollar.

Amigdala, farklı fonksiyonları olan çeşitli nukleuslar içerir. Bazolateral kompleks, sentromediyal nukleus ve kortikal nukleus bunlardandır. Amigdala,anatomik olarak özellikle sentromediyal nukleus, bazal gangliyonların parçası sayılır.

Amigdala, duygusal olaylarla ilgili hafızanın oluşumunda ve depolanmasında önemli rol oynar. Korkuya bağlı koşullanmada uyarılar amigdalanın bazolateral kompleksine, özellikle de lateral nukleusa gelir ve burada uyarana ait anılarla ilişki kurulur.

Sinapslarda kayıtlı olan duygusal hafıza, amigdalanın santral nukleusu ve stria terminalis yolu ile korkma davranışını ortaya çıkarır. Bu yolla, donakalma, çarpıntı, hızlı solunum ve stres hormonu salınımı gibi cevaplar oluşur.

Amigdala, hafıza birikiminin düzenlenmesinde de rol alır. Herhangi bir öğrenme olayında uzun süreli hafıza hemen oluşmaz. Bu olayla ilgili bilgiler zaman içinde tekrarlanmayla birlikte yavaş yavaş uzun süreli depoya gönderilir. Buna pekiştirme denir. Olay sırasında oluşan duygusal tepki ne denli fazlaysa öğrenme de o kadar kuvvetli olur. Bu etkiyi amigdala düzenler. Amigdalayı uyaran ilaçlar enjekte edilen hayvanlarda pekiştirme daha kolay olmaktadır.

Primatlarda yapılan çalışmalar, amigdala hasarlarında hayvanlarda belirgin sosyal ve emosyonel bozukluklar oluştuğunu göstermiştir. Ön lobu tutan büyük lezyonlarda, korkusuzluk, duygu azalması, cinsellikte artış ve herşeyi ağza götürme gibi değişmeler olmuştur. Anne maymunlarda yavrularını reddetme ve onlara kötü davranma görülmüştür.

İnsanlarda da amigdalanın pek çok ruhsal bozuklukla ilişkisi saptanmıştır. Borderline kişilik bozukluğu olanlarda normale göre yüksek sol amigdala aktivitesi olur. Bu kişiler nötral yüzleri ayırt etmede zorlanır ya da bunları tehdit edici olarak algılayabilirler. Sosyal fobisi olan hastalarda amigdala aktivitesi artmıştır. Şizofreni hastalarında da sağ amigdalanın sola göre daha büyük olduğu saptanmıştır.





Frontal lob

Frontal lob, frontal korteks veya lobus frontalis beynin ön tarafında yerleşimli, bilinçli düşünmeden sorumlu olan beyin bölgesi.

İnsanda frontal korteks, tüm kortikal alanın 1/3 ünü oluşturur. Frontal korteksin arka kısmı, yani "motor korteks" ve "premotor korteks", motor kontrolden sorumludur. Bununla beraber "prefrontal korteks" olarak adlandırılan daha ön kısımlar ise davranışın kontrolünde önemli rol oynamaktadır. Şizofreni hastalarında prefrontal bölgede dopamin azalması olduğu düşünülmektedir.

Fonksiyonları;
Fonksiyon bozuklukları;





Spina bifida

Spina bifida, nöral tübün gelişimde konjenital defekt sonrası ortaya çıkan bir hastalık. Embriyojenik yaşamda omuriliğin yapısının oluşumunda hata sonucunda omuriliğin kapanmaması nedeniyle olur.

Spina bifida; açık spina bifida (aperta) ve kapalı spina bifida (cystica) olarak 2 ana gruba ayrılabilir. "Meningosel" ve
"spina bifida occulta", "spina bifida cystica" adlı grup içinde değerlendirilirken; "myelomeningosel" ("myelodisplazi") ise "spina bifida aperta" adlı grup içinde yer almaktadır. "Spina bifida occulta", en hafif formudur, ciddi bulgu vermez. "Meningosel" en nadir görülen spina bifida formudur. "Meningomiyelosel" en ciddi formudur.

Kesin nedeni yoktur, şunlarla ilişkilendirilmiştir:





Edinilmiş özelliklerin kalıtımı

Edinilmiş özelliklerin kalıtımı bir canlının yaşamı boyunca meydana gelen değişikliklerin (örneğin kullanım sonucu kasların büyümesi gibi) döllerine aktarıldığına dair bir kalıtım teorisidir. Bu fikir eski Yunanlar zamanından beri mevcut olmakla beraber, genelde Fransız tabiatçısı Jean Baptiste Lamarck'a atfen, Lamarkizm olarak değinilir.

Edinilmiş özelliklerin kalıtımı kavramının modern bir tanımı şöyledir: Ortamda meydana gelen ufak bir değişiklik, bu ortamda bulunan bir canlı türünün tüm (veya çoğu) üyelerinde bir değişikliğe neden olur; bu canlılar başlangıçtaki ortama geri konunca bu yeni özellik devam eder. Bu özellik kalıtılır bireylerin yavrularında da aynı görülür.

Edinilmiş özelliklerin kalıtımı fikri eski çağlarda Hipokrat ve Aristo tarafından öne sürülmüştü ve Lamarck zamanında yaygın olarak kabul görmekteydi. Comte de Buffon, Lamarck'tan evvel, bu kavramı içeren, evrimle ilgili görüşlerini dile getirmiş ve Charles Darwin bile, Lamarck'tan sonra, edinilmiş özelliklerin kalıtımı hakkında kendi teorisi olan pangenezis teorisini geliştirmiştir. "Lamarkçı genetik" terimi ve Lamarck ile Darwin arasında bir çekişme olduğu fikri, 19. yüzyıl sonlarında, Weismann ve neo-lamarckçılar arasındaki çekişmeden doğmuş birer efsanedir. Edinilmiş özelliklerin kalıtımı kavramının yanlış olduğu nihayet 20. yüzyılın başlarında geniş kabul gördü.

Eski Yunan mitolojisina göre Theseus tanrılar tarafında cezalandırılınca oturduğu bir taşa yapışır. Herkül onu kurtarmak için yapışan kısmını keser, böylece Theseus'un butunun bir bölümü taşa yapışık kalır. Efsaneye göre Theseus soyundan gelenler bu yüzden onun bu kusurunu taşırlar ve bu yüzden Atinalılar küçük butludurlar.

Hipokrat, vücudun her tarafından kaynaklanan bir şeyin bir şekilde menide (bugünkü deyimle eşey hücrelerinde) toplanıp gelecek nesile aktarıldığını iddia etmiştir (yüzyıllar sonra benzer bir görüş savunan Darwin buna "gemmula" adını vermiştir). Aristo bu görüşe karşı çıkmıştır. Aristo, saçına henüz ak düşmemiş bir genç babanın oğluna yaşlılıkta saçının beyaz olma özelliğini aktarabildiğini belirtmiştir. İkincisi, ailelerdeki bazı özelliklerin (saç rengi, göz rengi gibi) birkaç nesil atlayıp tekrar ortaya çıkabilmektektedir. Ayrıca, bir özelliğin sakatlanma yoluyla kaybına rağmen o özelliğin genelde gelecek nesle aktarıldığını belirtmiştir. Dolayısıyla, Aristo, edinilen özelliklerin "mutlaka" kalıtlanmadığı, kalıtlanan şeyin bu özellikleri sergileme "potansiyeli" olduğunu savunmuştur.

Comte de Buffon, canlıların kendileri için uygun olmayan ortamlarda dejenere olduklarını, örneğin eşeğin, atın dejenere bir hali olduğunu öne sürmüştü. Ancak, dejenere hayvanlar kendileri için uygun bir ortama geri getirilirlerse birkaç nesil içinde ideal şekillerine tekrar kavuşabileceklerini öne sürmüştür. Yani dejenerasyon o canlının özünde olan bir şey değildi.

Lamarck canlılarda çeşitlenmeye neden olan iki güç olduğunu öne sürmüştü. Bunlardan "yaşam gücü" diye adlandırdığı birinci güç, canlıları daha karmaşık olmaya itmektedir, öbürü ise çevrenin değiştirici etkisidir. Lamarck, hayvanlarda onları çevreye uyum sağlamaya ve birbirlerinden farklı olmaya iten bir güç olduğunu savunmuştur. Bu adaptif gücün canlı ile çevresi ile etkileşimden, özelliklerin kullanılıp kullanılmamasından gücünü almaktadır. Bir organın sık kullanımı onu zamanla geliştirip güçlendirir, buna karşın bir organın kullanılmaması onu zayıflatır, bozulmasına ve sonunda yok olmasına neden olur. Lamarck'ın görüşüne göre bu özellikler sonra kalıtlanır. Zürafa, yılan, leylek, kuğu gibi hayvanların vücut şekilleri, bu hayvanların uzun dönemler boyunce edinilmiş alışkanlıklarının sonucudur.

Darwin, hayvanların evcilleşmesinin onlarda çeşitliliği artırdığı ve kalıtımı etkilediğini iddia etmiştir. Doğal seçilim konusunda yazdıkları evrim teorisinin temelinde yatmasına rağmen,