maktaydılar. Rusya'da testler sonunda çift 2010 Cup of Russia Grand Prix'sine davet edildi.

"Enbert ile birlikte çiftlerde"
"Teklerde"





Optik okuyucu

Optik okuyucu, basılı bir kâğıt üzerinde önceden belirlenmiş konumlardaki işaretli kutucukları okuyarak bilgiyi bilgisayara aktaran bir bilgisayar giriş birimidir. Bu optik okuyucular sayesinde okuması çok uzun sürebilecek bir kontrol işlemi saniyeler içerisinde tamamlanabilir. Bu kâğıtlara en basit örnekler ÖSS, SBS gibi sınavlarda adımızı, soyadımızı ve soruların cevaplarını kodladığımız kâğıtlardır. Bu kâğıtlar optik okuyucuya sokulduğunda işaretlenmiş yerler tanımlanır ve bu bilgiler hata oranı çok düşük olarak bilgisayara aktarılır.




Film renklendirme

Film renklendirme, özgün olarak siyah beyaz ya da monokrom (örneğin sepya tonunda) çekilmiş sinema filmlerinin sonradan yapay olarak renklendirilmesi işlemine verilen addır. Bu işlem sinemanın ilk yıllarından beri kimyasal yöntemler kullanılarak yapılıyordu ancak video teknolojisinin ortaya çıkması ve bilgisayar yardımıyla sayısal görüntü işleme yöntemlerinin geliştirilmesiyle birlikte daha da kolaylaşmış ve yaygınlaşmıştır.

Filmlerde renklendirme işlemleri çeşitli amaçlarla yapılmıştır. Bazen filmin bir bölümü veya tamamı özel efektler elde edilmesi maksadıyla renklendirilirken bazen de bu işlem zamanla bozunuma uğramış renkli filmlerin restorasyonu amacıyla yapılmıştır. En çok da siyah beyaz bir filmi renkli olarak seyretmek isteyen bir kitlenin talebi üzerine bu yönteme başvurulmuştur. Özellikle 1980'li yıllarda tüm dünyada hızla yaygınlaşan renkli televizyon yayınları ve video bu talebi oluşturmuştu. Ancak bu son durum, renklendirme işleminin filmlerin özgün hallerini yozlaştırıldığını ileri süren filmin yaratıcıları, sanatseverler ve filmin hayranlarının protestolarına yol açmıştır.

1995'ten sonra azalan taleple birlikte eski siyah beyaz filmlerin renklendirilmesi işlemi gündemden düşmüştür.

ABD'de renkli televizyon yayınları 1950'lerin başında, İngiltere'de ise 1960'ların sonunda başlamıştı ama bu yayınların geniş kitlelere ulaşması 1970'li ve 1980'li yıllarda oldu. Sayıları artan kanallar birçok yeni programın yanı sıra eski filmleri de yayına soktular. Televizyon seyircisinin, çoğu siyah beyaz çekilmiş bu eski sinema filmlerini sadece renkleri için satın aldıkları pahalı cihazlarda özgün şekilleriyle görmek istemeyeceklerini düşünen yayıncılar yeni bir talep yarattılar. Wilson Markle'ın 1980'lerin başında kurduğu "Colorization, Inc." şirketi bu yöntemin öncüsü oldu. Ted Turner'ın sahibi olduğu "Turner Entertainment" ise bu işlemi en agresif bir biçimde sürdüren şirket oldu, hatta bir ara Yurttaş Kane filmini bile renklendirmeye kalkınca büyük bir infial oldu ve Orson Welles'in kişisel çabalarıyla bu gerçekleşemedi.

Yöntem temelde şöyleydi; Özgün hali siyah beyaz olan filmin temiz bir kopyası alınıyor ve yüksek kaliteli bir video kopyası çıkartılıyordu. Daha sonra film farklı sahnelerine göre bölümlere ayrılıyor ve teknisyenler bir bilgisayar yardımıyla filmin her sahnesinin gri renk düzeyini saptıyorlardı. Sahnelerde yer alan nesnelerin hangi renklerde olabileceği ya tahminle (çayırlar, gökyüzü, kiremitler) ya da stüdyo ve tanıtım fotoğraflarından (oyuncuların giysilerinin rengi veya mobilyaların rengi vb) saptanıyordu. Sonra bilgisayar gri seviyelerini muhafaza ederek bu rekleri videoya ekliyordu.

Renklendirme işlemi hem zaman alıcı hem de pahalı bir işlemdi. "Popular Mechanics" dergisinin 1987'de yazdığına göre böyle renklendirilmiş bir filmin 1 dakikası 3.000 dolara maloluyordu. "Variety" dergisi de 1988'de eski bir siyah beyaz filmin renklendirilmesinin yaklaşık 300.000 dolara malolduğunu yazmıştı. Haliyle renklendirilmiş film ya televizyona satılıyor ya da video kaset şeklinde piyasaya veriliyordu, tekrar filme basılıp projeksiyona verlmesi o tarihte teknik olarak rantabl değildi, zaten kalite olarak da buna uygun değildi.

Tekniğin uygulandığı ilk yıllarda elde edilen sonuçlar pek tatminkar değildi. Görüntülerin kontrastları oldukça düşük, renkler ise donuk, silik ve solgun gözüküyordu. Genel olarak filmin elle boyanmış hissi veren ve basit bir havası oluyordu. İlerleyen yıllarda bilgisayar teknolojisinde elde edilen gelişmeler ve yazılımların gelişmiş algoritmaları sayesinde kalite biraz daha arttı. Hatta bazı filmlerde son derece gerçeğe yakın renkler elde edildiği de oldu.

Genelde filmin gerçek yaratıcıları (yönetmen, senarist vb) aynı zamanda filmin sahibi olmuyorlardı. Filmin telif hakkını elinde bulunduran stüdyo, yapımcı veya onların vârisleri renklendirme işleminden yanaydılar. Böylelikle filmin eskiyen telif haklarını yenileme olanağı buluyorlar, aynı zamanda yaratılan yeni taleple birlikte filmden yeniden kâr etmeye başlıyorlardı. Aralarında John Huston, Frank Capra, Orson Welles, James Stewart ve Woody Allen gibi figürlerin olduğu yaratıcılarla, Roger Ebert ve Eric Mink gibi eleştirmenlerin olduğu cephe ise "kültürel vandalizm" olarak nitelendirdikleri renklendirmeye şiddetle karşı çıkıyordu.

Renklendirmeye karşı çıkanların bir başka savı da renkli kopyaların, orijinal kopyaları tamamen piyasadan uzaklaştırıp ortadan kaldıracağı şeklindeydi. Böylece yeni kuşak örneğin bir Casablanca (1942) filminin aslında siyah beyaz çekilmiş olduğunu hiç bilmeyecek, "Rüzgâr Gibi Geçti" (1939) filminin de sonradan renklendirilmiş olduğunu zannedebilecekti.

Renklendirmeyi savunanlar ise renklendirmenin orijinal siyah beyaz kopyaya bir zarar vermediğini, hatta bahaneyle bu kopyanın da bir restorasyon geçerek yenilendiğini ileri sürüyor ve suni renklendirmenin filmler televizyonlarda gösterilirken yapılan diğer müdahalelerden bir farkı olmadığını söylüyorlardı. Onlara göre bu müdahelelerin yani filmlerin sık sık reklamlarla kesilmesi, sinemaskop filmlerin sağından ve solundan kırpılması ve kaydırma uygulanması (panning), süresinin kısaltılması, televizyon için yeniden kurgulanması, kırpılması hatta renkli bir filmin siyah beyaz televizyon setinden izlenmesinin kendi yaptıkları renklendirme işlemlerinden hiçbir farkı yoktu. Hatta onlara göre filmin renklendirilmiş halinden rahatsız olan bir seyirci alıcısının renk ayarını kapatarak filmi yine orijinal haliyle, siyah beyaz seyredebilirdi. Hem zaten renklendirme yaparken orijinal kopyaya hiçbir zarar verilmemiş oluyordu, bütün yapılanlar video bandı üzerinde gerçekleşiyordu ve renklendirilmiş film sinemada değil sadece TV setinde seyredilebiliyordu.

Aşağıda özgün olarak siyah beyaz çekilip sonradan renklendirilme işlemine tabi tutulan filmlerin bir listesi alfabetik sırayla yer almaktadır: 




Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı

Avrupa Birliği Eğitim ve Gençlik Programları Merkezi Başkanlığı, ilk kez 2002 yılında Devlet Planlama Teşkilatı bünyesinde bir daire başkanlığı olarak kurulan ve 2003 yılında kanunda yapılan değişiklikle özerk bir tüzel kişiliğe kavuşan kamu kurumudur. 

Birer Avrupa Birliği Topluluk Programı olan Hayatboyu Öğrenme Programı (LLP) ile Gençlik Programı'nın Türkiye temsilciliğini yapmaktadır. Bu sebeple kısaca "Ulusal Ajans" olarak da bilinen kuruluşun merkezi Ankara'dadır ve başka bir şubesi bulunmamaktadır. 




NTV Tarih

NTV Tarih, Doğuş Yayın Grubu'nun aylık olarak hazırlanan popüler tarih dergisi. İlk sayısı 17 Ocak 2009'da çıkan derginin yayın yönetmenliğini Gürsel Göncü yapmaktadır.

Haziran 2000'de yayın hayatımıza girerek önemli bir yer edinen, sevilerek okunan, hatta yeni tarih meraklıları oluşmasını sağlayan "Popüler Tarih" dergisinin şubat 2007'de ikinci kez yayın hayatına veda etmesinden beri iki yıldır duyulan boşluğu kapatmayı amaçlamaktadır. Derginin 2011 yılı itibarıyla yazarlarından bazıları şunlardır: Ayşen Gür, Necdet Sakaoğlu, Masis Kürkçügil, Hayri Fehmi Yılmaz, Enis Batur, Ahmet Kuyaş, Alp Ejder Kantoğlu, Burak Çetintaş, Duygu Yılmaz, Mina Gümrükçüoğlu, Gürsel Göncü, Ahmet Yeşiltepe, Şevket Dönmez, İsenbike Togan, Halil İnalcık.

Derginin görsel yönetmenliğini Füsun Turcan Elmasoğlu, grafiğini ise Erhan Teksöz yapmaktadır.

Derginin temmuz 2013 sayısıyla birlikte yayın hayatına son verilmiştir.

NTV Tarih dergisi, son sayısında Gezi Parkı eylemlerini geniş bir biçimde ele aldığı ve kapağına Gezi Parkı temalı bir minyatürü taşıdığı için Doğuş Yayın Grubu'nda krize neden olmuştu. Krizin ardından derginin yayıma hazırlanmış olan 
Temmuz 2013 tarihli 54. sayısı basılamamış ve dergi için de kapatma kararı verilmişti. Aslında "Fevkalade nüsha" ("özel sayı") üst başlığı ile basılacak olan bu sayı, dergi çıktığından beri özel bir konuya ayrılmış ilk sayı olacaktı.

Bunun üzerine editoryal ekip ve diğer dergi çalışanları, derginin yayımlanmamış 54. sayısını 
internet ortamında yayımladılar .





Scat singing

Scat singing, çeşitli caz şarkıcılarının; kimi zaman kelimeleri hecelere bölüp, kimi zaman da anlamsız kelimeler çıkararak (kekeler gibi) uyguladıkları bir doğaçlama vokal tekniğidir.

Louis Armstrong tarafından "Scat Singing" diye adlandırılmışır. Öncüleri arasında Armstrong, Ella Fitzgerald ve Billie Holiday sayılabilir.




EMG (şirket)

EMG, Inc. gitar manyetikleri üreten ve merkezi Santa Rosa, Kaliforniya'da bulunan Amerikalı şirket.

1974'te bir şirket halini almadan önce temelleri atılmış olan EMG, 1976 yılında "Dirtywork Studios" ismiyle kurulmuş ve 1978'de şirket ismi "Overlend" olarak değiştirilmiştir. Şirket, 1983 yılından beri "EMG" ismini kullanmaktadır.

ESP, Jackson, Gibson ve B.C. Rich marka elektro gitarların kimi modellerinde kullanılan EMG manyetikler, popüler Hard Rock ve Heavy Metal gitaristleri tarafından tercih edilmektedir.

Daha çok, çıkış gücü yüksek aktif manyetikleriyle (örneğin 81 ve 85 modelleri) bilinen EMG, 1984 yılından beri pasif manyetikler de üretmektedir. EMG'nin pasif manyetikleri "HZ serisi" olarak bilinir.





Sabun Çayı

Osmaniye ilinin Düziçi ilçesi Düldül Dağı eteklerinden doğup Aslantaş Barajı ve böylece Ceyhan Nehri'ne dökülen bir çaydır. Sabun Çayı, Düziçi Ovasının büyük bir bölümünü sulamaktadır. Oldukça temiz olan bu s