ümsüz hayata olan inançları etkileyici bir mezar mimarisi oluşturmalarını sağladı. Firavunlar tahta çıktıklarında mezarlarının yapımına başlanıyordu ve hayatı boyunca devam ediyordu.

Heybetli ve sağlam görünüşlü mimari taş duvarların dengesini sağlayabilmek ihtiyacından ötürü oluşmuştu.

Firavun mezarları ile tanrılar için yapılan tapınaklar ve mezarlardaki lahitler Eski Mısır mimarisine egemendi.

Duvarlar son derece kalındı ve dengenin sağlanabilmesi için eğimliydi.
Geniş kirişler oluşturmak mümkün değildi, bu yüzden taş sütunlar birbirine yakın inşa edilirdi.

Kirişler gerilme direnci küçük olan maddelerden yapılırdı ve yekpare olmak zorundaydı.

Eski Mısır’da kubbe yapımı bilinmiyordu bu yüzden tüm çatılar düzdü.

Taş yapılarda geniş kapı ve pencereler yapılamıyordu.

Tarihi olaylar duvarlara ve dikili taşlara hiyeroglif yazı ile yazılıyordu.

Dinsel semboller her türlü mimari yapının vazgeçilmez öğeleriydi.

Tapınaklar tek katlı olurdu.


İnşaatta kullanılan basit ve ilkel araçlara rağmen, yüzyıllar boyunca yıkılmayan, hatta yıpranmayan bu mimari harikaları Mısırlıların planlama, mühendislik ve iş teşkilatı gücünü ispat etmişti piramitler

PİRAMİTLER

Eski Mısırlılar firavunun öldükten sonra ölüler kralı Osiris olacağına inanırlardı. Yeni firavun da Horus(güneş-tanrının koruyucusu ve göklerin hakimi) olurdu. Bu döngü güneşin doğuşu ve batışıyla sembolize edilirdi.

Yapılış amaçları krallar öldükten sonra mezar ve hazinelerinin korunmasıdır. İlk piramit Kral Zoser tarafından veziri İmhotep’e yaptırılmıştır. (MÖ 2630 civarı)

En ünlüleri Giza Piramitleridir. Bunlardan Keops dünyanın eski yedi harikasından biri sayılmaktadır.


Çömlekçilikte tekniğin gelişimi:
Nubia’da çömlekçi çarkı olmadan, el yapımı tabak çanak üretiliyordu. 
Kil düz bir aletle eziliyordu ve ince kenarlı kaplar üretiliyordu.
Elle kullanılan çömlekçi çarkı icat edildi. Killeri pişirmek için kullanılan fırınlar geliştirildi. Bu gelişmeler sonucunda çömlekler daha simetrik ve tek renk oldular.

Heykel yapımında sanatçıların uymaları gereken bir dizi katı kural vardı. Sanatçılar bu kurallara uydukları oranda değer kazanırlardı. Böylelikle üç bin yıldan uzun bir süre Mısır sanatı çok az değişmiştir.



Dikilitaş, dört köşeli bir kaide üzerinde yer alan ve yukarı doğru uzayıp ve sivri bir burunla son bulan yekpare bir taştır. Dikilitaşlar Güneş Tanrısı Ra’nın sembolüdür.

Tapınaklarda çift halinde bulunmuşlardır.

Bugün yalnızca 26 tane Antik Mısır Dikilitaşı kalmıştır. Bunlardan sekizi Mısır’da, geri kalanı ise başta Roma olmak üzere Avrupa ülkelerine taşınmıştır.

Antik Mısırlılar takı yapımında çok yenilikçiydiler. Takıları sadece süslenmek için değil, aynı zamanda manevi olarak korunmak için kullanıyorlardı. Muska, kabartma şekil ya da takı arasında ayrım yapmıyorlardı. Mısır tarihinde çoğu dönemde gümüş altından daha değerli görülmüştür, çünkü büyük bir manevi önemi vardı.

Yeniden doğuşu ve doğan güneşin üretken gücünü simgeliyordu. 
En güçlü kültürel ve dinsel sembollerden biriydi. Yaşamın sembolüydü, firavun ve tanrıları ankh ile gösteren birçok sanat eseri mevcuttur. 
Eski Mısır uygarlığının iyilik meleğiydi. Sadece firavunlar tarafından kullanılabilirlerdi.
 Mısırlılar muskaların her türlü zararlı şeyden korunma gücü verdiğine inanırdı.
 Yeni Krallık zamanında her sosyal tabakadan kadınlar ve erkekler arasında oldukça popülerdi.

Mısır temsili resim sanatı Mısır kültüründen kaynaklanır. Perspektif kullanan sanatların tersine, biçimsel yasalara dayanmaz, ama tanınma kolaylığı açısından bir “en küçük bölen” gözetir.
Gösterilen bizim için tanıdık olduğunda resmi anlamakta güçlük çekmeyiz, gene de yanılmak kolaydır. Gösterilen nesne ya da sahne bizim için tanıdık değilse, bunun ne olduğunu bulmak olanaksız hale gelebilir.


Antik Mısır resminde üç temel konu mevcuttu:
Resimler ya papirüs üzerine ya da mezar ve tapınak duvarlarına yapılırdı.

Mezopotamya –özellikle Babil- edebiyatından sonra tarihin ikinci büyük edebiyatı Mısır’da doğup gelişmiştir. Türlerinin çeşitliliği, günümüze kadar gelen örnekleri, sanat kalitesi ve başka ülkelerin edebiyatına etkisi bakımından, aslında, Mısır Babil’den çok daha fazla önem taşımaktadır.

Mısır edebiyatının ilk örnekleri, din yazıtları, ilahiler, hükümdar övgüleri ve zafer kutlamalarıdır.

Mısırlılar, yazı ve şiirlerini genellikle duvara kazırlar, papirüs üstüne ya da defterlere geçirirlerdi.

Mısır edebiyatında pek çok tür bulunmakla beraber, bazı türler gelişmemiştir. Örneğin, yazılı dram ve komedi ile ilgili metinlere rastlanmamıştır. Tarih ve Coğrafya alanında bulunan metinler de son derece yetersizdir.

Dil ve güzel söz Mısırlılar için günlük hayatta ve dinde büyük önem taşırdı. Mısırlılar “Söz hünerlerin en zorudur.” kanısına varmışlardı. Katip ve memurlara önem vermeleri, hiyeroglifi güzelleştirmeleri ve edebiyatla ve özellikle şiirle uğraşmaları bu düşünceden ötürüdür.

Hiyeroglif resim yazısı da, Mısır kültürünün ilginç özelliklerinden biridir. Sağdan sola, soldan sağa, yukarıdan aşağı, aşağıdan yukarıya yazılabilen bu yazı büyük bir ihtimalle Mısırlıların kendi icadıdır. Sümerliler Mısırlılarda önce yazı kullanıyorlardı ama, Mezopotamya’daki çivi yazısıyla Mısır’ın Hiyeroglif yazısı arasında bir ilişki ve benzerlik yoktur.

Yazıtlar en eski ve en ilginç dinsel edebiyat metinleridir. Bunlar arasında ilahiler, dualar, yakarılar, zafer övgüleri, efsaneler vardır.

Atasözleri, ahlak kuralları ve öğütler bakımından Mısır kaynakları bir hayli dolgundur.

En eski ahlaki öğütler kitabı Ta-hotep tarafından yazılmıştır.

Ta-hotep’in özdeyişleri arasında şunlar vardır:

Mısır edebiyatının ölümsüz eserlerinden biri Ölüler Kitabı’dır. MÖ 1600 yılında başlayan Yeni Krallık döneminde ve daha sonra mezarlara ve türbelere yerleştirilen çeşitli büyü metinlerinden meydana gelmiş bir derlemedir.

Mısır şiirlerinin en güzel örnekleri kuşkusuz sevgi şiirleridir. Çoğu kısa olan bu şiirlerde satırlar da genellikle kısa ve ritmiktir. Sevgi şiirleri, şölen ve eğlencelerde okunduğu gibi, mezar ve türbelere ölüleri keyiflendirmek amacıyla kazılır ve yazılırdı.

Harp, flüt, simbal, davul, trampet ve çeşitli borular gibi müzik aletleriyle yapılan Antik Mısır müziği gelişmiş bir sanat koluydu.

Antik Mısır'da müzik tapınaklarda sıkça duyulurdu. Bunun dışında havanın kararmasıyla birlikte yapacak işleri olmayan insanlar beraber oturup şarkı söylerlerdi.

Müziğin ekonomik önemi de vardı: İşçiler çalışırken yapılan müzikler, onların daha istekli çalışmalarını ve böylelikle daha verimli olmalarını sağlıyordu.

Sanatın dinden ayrılmasını Akhenaton başlatmıştır.

Akhenaton’un ölümünden sonra, eski dinin rahipleri yeni dini yasakladılar. Devrimci firavunun sanatta yapmak istediği yenilikleri ortadan kaldırma çabasına giriştiler. Ama, sanatçıların büyük çoğunluğu gerçekçi üsluptan, yeni ifade özgürlüklerinden, hiciv ve mizahtan vazgeçmedi.




Arslan Kacar

Arslan Kacar,   (d. 1 Mart 1954, Elâzığ - ö. 9 Mayıs 2012)   Türk Tiyatro, Sinema ve dizi oyuncusu, yönetmen, yazar, çizer, senarist.

1954 yılında Elazığ’da dünyaya geldi. 1965’te "Yakarış'" adlı şiir kitabı yayımlandı. 1968 yılında ortaokuldaki sekiz arkadaşıyla "Elazığ Bölge Tiyatrosu"`nu kurdu. 1970-72 yıllarında resimli roman çizerek hayatını sürdürdü.

Kacar, 1975 yılında girdiği İstanbul Üniversitesi Belediye Konservatuarı Tiyatro Bölümü’ne girdi. Profesyonel oyunculuk yaşamı 1975 yılında Kenterler Tiyatrosu'da başladı, aynı yıl İstanbul Şehir Tiyatroları’na girdi.

İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’nde sürdürdüğü eğitimi, 12 Eylül Darbesi nedeniyle 1982’de tutuklanıp okuldan atılması nedeniyle son buldu.
1402 sayılı yasa gereği tiyatrodan da atılan Kacar, cezaevinde kaldığı sürede çeşitli oyunlar yönetti ve oyunculuk yaptı. 3 yıl sonra beraat ederek serbest kaldı.

Sinema çalışmalarına 1977 yılında Güney Film'de oyunculukla başladı; oyunculuk, yönetmen asistanlığı, senaristlik ve yönetmenlikle devam etti. Başar Sabuncu, Osman F. Seden, Ömer Kavur, Memduh Ün, Yeşim Ustaoğlu, Derviş Zaim gibi yönetmenlere yardımcı yönetmenlik yapıp filmlerinde oynayan Kacar, 1995 yılında yazdığı "Bir Çuval Karanlık" adlı senaryosuyla Yunus Nadi uzun metrajlı film senaryosu ödülünü aldı. Türkiye'de film çeken Alman, Fransız, İngiliz, Danimarka ekipleriyle çalıştı. Belgeseller, eğitici ve tanıtıcı filmler yaptı.

1998 yılında Kaynak Yayınları'ndan "Şafak Atı" adlı çocuk kitabı, 2008 yılında Berfin Yayınları'ndan "Pepo Kuşu" adlı bir roman yayınladı.

Sanatçı, geçirdiği kalp krizi sonucu 09/05/2012 tarihinde aramızdan ayrıldı.





Yastık

Koltuklar ile süs aksesuar olarak ve yatak ile yorgan ile uyku durumunda kullanılıyor. İçinde kaz tüyü, kuş tüyü, yün, pamuk, elyaf vb. yumuşak maddeler bulunur.

Yastıkların Aspergillus türü Mantarlara yuvalık yaptığına dair araştırmalardan söz edilmektedir . Bu mantarlar ise örneğin astım hastaları için yaşamsal tehlike dahi oluşturabilmektedir.

Yastıkların ayda bir kez yıkanması öneriliyor.

Almanlar ve İspanyollar tehlikesiz savaş aracı olarak bazı okul şenliklerde yastıklarla birbirine vurararak yastıkları kulanıyorlar.




Adrian Berry

Adrian Berry (d. 15 Haziran 1937), İngiliz bilim felsefecisi ve yazar.

1977-1997 yılları arasında "The Daily Telegraph" gazetesinde bilimsel makaleler yazdı. "Bilimin Arka Yüzü" ve makalelerinden derlenen ve Türkiye'de "Sonsuzluğun Kıyıları" adıyla TÜBİTAK yayınlarınca basılan bir kitabı mevcuttur. Şu an The Thelegraph gazetesinde "Sky at Night" adı altında haftalık makaleler yazmaktadır. Birçok bilim dalına dair makalelerin yanında içinde bilim kurgu ve casusluk romanları da bulunan 15 kitabı yayınlanmıştır.




Fabius Rusticus

Fabius Rusticus, Tacitus tarafından birkaç eserinde kendisinden alıntı yapılan Roma dönemi tarihçisi. Tacitus, onu Livy ile karşılaştırır ve "antik ve modern tarihçiler arasında en çarpıcı olanı." şeklinde tarif eder. Tacitus ayrıca onun belagat yeteneği ile olayları süslediğini anlatır. Fabius Rusticus, Tacitus tarafından Yaşlı Seneca'nın arkadaşı olarak da tasvir