arklı olarak bu Vlah topluluğu geleneksel olarak yerleşik bir tarım topluluğudur, Yaylacı veya göçer değillerdir. Türkiyede en çok Edirne ve Tekirdağ ve Kırklarelinde yaşamaktadırlar.

Dilleri Hint-Avrupa dil ailesinin İtalik diller sınıfının Roman Dilleri grubuna bağlı Doğu Roman dillerinden olan Megleno-Rumence'dir. Dil bilimciler tarafından Latin kökenli olduklarını vurgulamak için bu halkın mensupları Megleno-Rumen veya Meglenitik, Helencede ise Yunanistan'da ise βλαχομογλενίτικα ("vlachomoglenítika") veya basitçe μογλενίτικα ("moglenítika") , Türkiye'de ise "Karacaovalı" olarak adlandırılırlar. Kendi dillerine "vlaheshte" derler, fakat Romanya'daki Megleno-Rumenler'in kullandığı dile "megleno-români" denir. Bu dil halen, Dobruca Romanya'da, Cerna'nın bazı bölgelerinde ve Județul Tulcea'da konuşulmaktadır, yok olmak üzere olan Megleno-Rumen dili bugün tehlike altındaki diller arasındadır. Megleno-Rumenler'in bir kısmı 20. yüzyılın ilk yarısında Romanya idaresindeki bölgelere yerleşip Megleno-Rumen olarak hayatlarını sürdürmüşlerdir. Tahmini göç edenlerin sayısı sayıları yaklaşık 5,213 (P. Atanasov, en son tahmin) ve 20,000 (P.Papahagi, ca, 1900) arasındaydı.

Bu topluluk da Doğu Avrupadaki diğer "Doğu Romalı" (Arumenler) topluluklar gibi "Romanus" adını kullanmamışlar ve kendilerine "Vlashi, Vlach veya Ulah demislerdir.

Roma İmparatorluğu'nun bölgede kurduğu kolonilere yerleştirdiği Latin halkları, zamanla imparatorluğun bölgeden çekilmesine rağmen topraklarını terk etmemişler ve yaşamaya devam etmişler. Bunu sonucunda balkanlarda Latin kökenli dil konuşan Rumenler, Arumenler, İstro-Rumenler ve Megleno-Rumenler olarak adlandırılan gruplar ortaya çıkmıştır. Temelde geleneklerini koruyan bu topluluklar dini ve coğrafi sebeplerle çevrelerindeki diğer topluluklarla kültürel etkileşime girmişler, bu da onların dillerinin şekillenmesine yol açmıştır. Megleno-Rumenlerin kökenine ait diğer teoriler ise şu yöndedir: Ovid Densusianu ve C. Jirecek isimli Rumen bilim adamlarının teorilerine göre 1091 yılında Bizans İmparatoru I. Aleksios, imparatorluğa askeri güç sağlamak için aldığı Rumen ve Peçenek askerleri bölgeye yerleştirdiği ve bu topluluğun bu şekilde ortaya çıktığıdır. Ancak Makedonya sınırları içine yerleştirilen askerlerin büyük çoğunluğunun Rumence konuşmadığı ve hakim Yunan kültürünün (o dönemde Bizans İmparatorluğu'nun resmi dili Yunanca'dır) etkisinde kalarak zamanla helenleştikleri bilinmektedir. Diğer teori ise yine Rumen kökenli iki bilim adamı olan Gustav Weigand ve George Murnu tarafından ortaya atılmıştır. Bu teoriye göre Megleno-Rumen halk 1185 yılında kurulan II. Bulgar-Rumen İmparatorluğu tarafından bölgeye yerleştirilen Ulahlar olduğu yönündedir.

En önemli Megleno-Rumen araştırmacılarından biri olan Theodor Capidan, Megleno-Rumencenin diğer Rumen dilleri ile olan benzerliği üzerine uzun yıllar boyunca çalışmalar yapmış ve çalışmaları sonun da Megleno-Rumenlerin Moglen bölgesine gelmeden önce uzun bir süre Rodop Dağları civârında yaşadığı kanısına varmıştır (Rodoplarda konuşulan Bulgarca ile Megleno-Rumence'nin günümüz Yunancasında kullanılmayan, eski Yunanca kelimeler içerdiğini fark etmiştir). Papahagi ve Capidan, Arumence ve Meglena-Rumence'nin her ikisinde de az miktarda slav etkisinin olduğunu, onun yerine Yunan etkisin ağırlıklı olduğunu saptamışlardır. Megleno-Rumen dili ve diğer Doğu Rumen dilleri üzerine yaptığı çalışmaları sonunda Capidan'ın Rumen dilinin oluşumu sırasında, takriben Orta Çağ'ın başlarında Tuna nehrinin her iki yakasında (kuzey-güney) etnik bir Rumen devamlılığının olduğu tespitinde bulunmuştur. Bu da Megleno-Rumen varlığının daha eskilere dayandığının bir göstergesidir.

Çoğunlukla Ortodoks Hristiyanları olan Megleno-Rumen topluluğunun, Yunanistan'ın Notia köyü ve yukarı bölgesindeki halkı 18. yüzyılda topluca İslam'ı seçmiştir. Halkın İslam'a geçmesiyle birlikte yaşadıkları bölge olan Karacaova'dan esinlenilerek Osmanlılar tarafından "Karacaovalılar" olarak anılmışlardır.. 1923'teki Nüfus Mübadelesi sırasında, büyük bir Pomaktopluluğuyla Karacaova bölgesinden bölgeden çıkarılmışlardır. Türkiye'nin Trakya bölgesinde yoğunlukla Kırklareli ve Şarköy civârına yerleştirilmişlerdir. 1919 ile 1922 arasındaki harp sonrasında imzalanan mübâldele antlaşmasıyla 1,5 milyon Rum Yunanistana sevkedilirken Yunanistanlı 400,000 Müslüman da Türkiyeye sevk edilmiş olup içlerinde 6000 MeglenRumeni (Karacaovalı Vlah) bulunuyordu; Edirne (100 âile), Kırklareli (100 âile), Babaeski (70 âile), Lüleburgas (80 âile), Uzunköprü (100 âile) , Çorlu (100 âile), Malkara (50 âile), Balli (10 âile), Gözsüzköy (50 âile), Kalamış (50 âile), Hoşköy (20 âile) ve bir kısım Mürefte köyüne. 

1900 yılında, birçok Megleno-Rumen yerleşimini içeren Gevgelija şehrindeki nüfus kayıtlarına göre, bölgenin toplam nüfusu 49,315'tir. Nüfusun etnik dağılımı ise şöyledir: 20,643 Slav (Karacaovalı Pomaklar dâhil), 14,900 Türk, 9,400 Hristiyan Arumen ve Megleno-Rumen, 3,500 Müslüman Megleno-Rumen (Karacaovalı), 655 Çingene ve 187 Çerkes'den oluşmaktaydı.

1926'da yaklaşık 450 Megelo-Rumen aile Yunanistan'dan ayrılıp Romanya'da Güney Dobruca bölgesine yerleşmiştir. Bulgaristan Güney Dobruca'yı ele geçirdikten sonra Megleno-Rumenler Romanya'nın diğer bölgelerine büyük çoğunluğu Cerna köyü civarına yerleşti. II. Dünya Savaşı ve Yunan İç Savaşı boyunca Hala Megleno-Rumen dili konuşan yaklaşık 1,200 kişi Romanya ve diğer ülkelere göçettiler. Göç sürecini başaran ailelerin bir kısmı bugün hala Moglená bölgesinde yaşamaktadırlar. 1996 yılı itibarıyla Romanyada 820 aile Megleno-Rumen kimliklerine sahip çıkarak yaşamaktadırlar.

 Pella, Arhangelos (Megleno-Rumence: Ossiani)





Angela'nın Külleri (film)

Angela'nın Külleri veya özgün adıyla Angela's Ashes, 1999 ABD - İrlanda ortak yapımı biyografik dramatik filmdir.

İrlanda asıllı Amerikalı öğretmen ve yazar Frank McCourt'un 1996 yılında yayımladığı Pulitzer Ödüllü aynı adlı çok satan otobiyografik kitabından, senaryosunu Laura Jones ve Alan Parker'ın birlikte uyarlayıp yazdıkları filmi Alan Parker yönetmiştir. İngiliz yönetmen Alan Parker, aynı zamanda filmin yapımcılarından da biridir. Başlıca rollerinde Emily Watson ve Robert Carlyle'ın oynadıkları filmin müziğini John Williams bestelemiştir. Filmde Billie Holiday ve Sinéad O'Connor'ın şarkılarına da yer verilmiştir.

Frank (Yazar Frank McCourt'un kendisi), New York'un ilçelerinden Brooklyn'de dünyaya gelir, ancak babası Yeni Dünya'da geçimlerini sağlayamadığı için daha iyi bir yaşam umuduyla kendi ana vatanları olan İrlanda'ya göç ederler. Ancak burada da umduklarını bulamazlar ve daha büyük bir yoksulluk ve sorunlar yumağıyla karşılaşırlar. Hem filmde hem de romanda yazar Frank McCourt'un ağzından şöyle denir: 
John Williams'ın film için bestelediği özgün şarkı 2000 tarihinde Oscar'a ve Altın Küre'ye aday gösterilmişti. BAFTA ödüllerinden de üç tanesine aday gösterilen film çeşitli yarışma ve festivallerde toplam 5 ödül aldı, 10 ödüle de aday gösterildi.

Baştan sona olaylar filmin baş kahramanı Frank (aynı zamanda anı kitabının yazarı olan Frank McCourt)'e ait olan bir dış ses tarafından anlatılır. Film anlatıcının şu sözleriyle başlar:

Film 1935 yılında New York'un ilçelerinden Brooklyn'in yoksul bir mahallesinde başlar. 4-5 yaşlarında olan Frank, İrlanda kökenli çift Malachy (Robert Carlyle) ve Angela McCourt (Emily Watson)'un en büyük oğullarıdır. Frank'in, Malachy (babasının adı verilmiştir) Oliver ve Eugene adlı üç erkek kardeşi daha vardır. Aralarında sadece birer yaş bulunan bu dört çocuğa bir de kız bebek Margaret eklenince bu kalabalık ailenin umutsuzluğu bir kat daha artar. Birkaç günlükken Margaret bebek aniden ölünce alkolik, işsiz ve çaresiz Baba Malachy, son bir umutla ana vatanları olan İrlanda'ya geri dönmeye karar verir. Anlatıcıya (yazara) göre bu 'tersine' göç o zamana kadar hiç görülmemiş bir şeydi: 

İrlanda'da karısının ailesinin bulunduğu güneydeki Limerick kentine gelirler ama onları burada daha da büyük bir sefalet ve yoksulluk beklemektedir. Başta Angela'nin Katolik ailesi tarafından pek hoş karşılanmazlar. Çünkü Baba Malachy Kuzey İrlandalıdır ve Protestandır. Kuzeyli aksanı nedeniyle iş bulamayan Malachy, bulduğu işleri de alkol problemi yüzünden çabucak kaybeder. Yoksulluğun getirdiği kötü beslenme ve hastalıklar nedeniyle ikiz çocukları Oliver ve Eugene'ni arka arkaya toprağa verir. Sonra Frank'in iki kardeşi daha olur. Hiçbir işte dikiş tutturamayan, bulduğu her kuruşu içkiye yatıran babaları sonunda İngiltere'ye çalışmak için gider ama bir daha geri geri gelmez. Sürekli yağmur yağan bu kentte rutubetli, tuvaleti olmayan evlerde aç karnına uyuyarak, sınıf ayrımcılığına maruz kalıp, ufak tefek yardımlarla hayatta kalmaya çalışarak, kilisenin artık yemekleri için kuyruğa girerek, yırtık ayakkabıları ve elbiseleri yüzünden okuldaki çocukların alaylarına maruz kalarak, itilip kakılarak 1930'lu ve 1940'lı yıllar boyunca yaşam mücadelesini sürdürürler. Yoksul ve sefil bir çocukluk ve ilk 
gençlikten sonra Frank biriktirdiği parayla vapur biletini alır ve tekrar Amerika'ya dönüş yapar.


ilk gösterimi 25 Aralık 1999'da ABD'de, New York City, New York'ta ve Los Angeles, California'da eş zamanlı olarak yapılan film 
hemen sonraki ay başta İngiltere ve Kanada olmak üzere birçok Avrupa ülkesinde birden gösterime verilmişti. Mart 2000'de hemen hemen tüm Avrupa ve Güney Amerika ülkelerinde açılış yapan film 14 Nisan 2000'de Türkiye'de de gösterime sunulmuştur.
Paramount Home Video, 18 Temmuz 2000'de ABD ve Kanada dağıtımı için filmin ilk "1. bölge" DVD'sini bastı. Dolby Digital 5.1 ses kuşağını içeren video, 1.85:1 oranında geniş perde görüntüye de sahipti. Aynı tarihte Columbia TriStar firması da Avrupa dağıtımı için filmin aynı özellikleri taşıyan "2. bölge" DVD'sini çıkardı.





Saul Zaentz

Saul Zaentz (; 28 Şubat 1921 - 3 Ocak 2014), Amerikalı film yapımcısıdır. En İyi Film dalında üç kere Akademi Ödülü kazanmış, 1996 yılında da Irving G. Thalberg Anı Ödülü'ne layık görülmüştür. Zaentz, göçmen