cevabı alabilmek için "İyi şanslar oğlum!" diye bağırıyordu. Erken olgunlaşmış bir çocuk olduğu söylenir.

Britannicus 48 yılında, Messalina'nın ölümüne yol açan bir olayların bir parçası oldu. Messalina'nın aynı anda ikinci kocası olarak evlendiği Gaius Silius çocuğu kendi oğlu olarak evlatlık edindi. Ardından açıkça Claudius'u devirerek Britannicus'un tahta çıkmasından sonra imparatorluk naibi olma planları yapmaya başladılar. Messalina belki de oğlunun babasıyla birlikte öldürülmesini engellemenin tek yolunun bu olduğunu düşünmüştü. Messalina ve Silius, düğünlerindne kısa bir süre sonra boşandılar ve ölüme mahkûm edilince planlarını yerine getirme şansları kalmadı.

Annesinin ölümünün ardından Britannicus'un sorumluluğu Claudius'a geçti. Yetişkin bir varisin eksikliği İmparatoru, özellikle diğer Julio-Claudian'larca hanedanı devirmeye yönelik tertiplerin tehlikesiyle karşı karşıya bırakıyordu. İddialara göre, daha büyük bir varis bularak aile içindeki çekişmeleri durdurabilmek için son yetişkin Julian olan Genç Agrippina ile evlendi. Kısa bir süre sonra da Agrippina'nın Britaniccus'tan daha büyük olan ve doğrudan Augustus'un soyundan gelen oğlu Nero'yu evlat edindi. Nero, Britannicus'un kız kardeşi Claudia Octavia ile evlendi ve Britannicus'un taht için yeterli olgunluğa ulaşacağı zamana kadar ortak varis olarak adlandırıldı. Nero popüler genç bir adamdı ve evlatlık edinilmesi gerçekten de Claudius'un saltanatının ikinci yarısında ona karşı yapılan tertiplerin azalmasına neden oldu. Britannicus üvey ailesiyle uyum sağlayamamıştı. Tacitus, evlatlık edinilmesinden çok sonraları bile Nero'yu doğum adı "Domitius" olarak çağırmaya devam ettiğini aktarır. Her halukarda bu iddiaların Britannicus'un düşmanları tarafından yapıldığı hatırda tutulmalıdır. Buna, çocukların etkinliklerde birlikte onurlandırılmaları ve Nero'nun erkekliğe dah erken adım atmasının kıskançlığı da dahildir. Nero bu hakaretlere Britannicus'un gayri meşru olduğu ısrarla tekraralayarak karşılık verdi ancak Claudius bu iddiaya inandığına dair herhangi bir berlirti vermedi. Tacitus, Agrippina ve Nero'ya karşı muhalif olmak için nedenleri olanlar bu tarışmalardan bir avantaj sağlayabilmek için Britannicus'un etrafında bir grup olduşturdular. Agrippina bu destekçilerden Britannicus'un çevresini değiştirerek misilleme yaptı. Özel eğitmeni ve Messalina tarafından piyon olarak kullanılan Sosibius vakit geçirilmeden bertaraf edildi. Claudius'un bunu, Damnatio Memoriae uygulanmış eski resmi karısı ile olan bağlantısı nedeniyle bunu kabul etmiş olması muhtemeldir.

Claudius'un saltanatını korumak için yaptıkları kısa vadede Britannicus ergenliğe yaklaşana kadar henüz tamamlanmamıştı. 54 yılı sonlarında, Britannicus 6 ay içerisinde Roma geleneklerine göre ergenlik çağına gelecek ve erken olgunlaşacaktı. Tarihçi Suetonius'a göre, Claudius artık ihtiyacı kalmadığından Agrippina'dan boşanmak ve Nero'dan kurtulmayı düşünmeye başlamıştı. Başlangıç olarak hem Nero hem de Britannicus, Claudius tarafından Senato'ya son hitabında eşit olarak takdir edildi. Suetonius, Claudius'un toga virilis giydiğinde her şeyin tam olması için oğluna bir an önce büyümesi tavsiyesinde bulunduğunu aktarır.

Bu durum üzerine Nero'nun destekçileri harekete geçti. 13 Ekim 54 tarihinde Claudius, doğal yollardan ya da bir ihtimale göre Agrippina'nın zehirlemesi sonucu öldü. Tacitus, Britannicus ve kız kardeşlerinin Nero'nun tahta çıkmasını engellemeye yönelik harekette bulunmalarını önlemek amacıyla odalarına kilitlendiklerini iddia eder. Nero, imparatorun cenazesinde ağıtlar söyledi ve ardından tek başına tahta çıktı. Claudius'un, Britannicus ve Nero'nun ortak ya da Britannicus'un tek başına saltanatını isteyen yeni vasiyeti imparatorun adamları tarafından senato'da sümen altı edildi. Tacitus'a göre Britannicus'un destekçisi olan azatlı köle Narcissus çabucak öldürüldü. Britannicus geri plana itilmişti.

Britannicus, üvey kardeşinin saltanatı altında, çoğunlukla ihmal edilerek, birkaç ay daha yaşadı ancak üvey annesi Agrippina'nın yaptıkları onun ölümüne neden oldu. 55 yılı başlarında, Agrippina'nın gözdelerinden ve Claudius zamanından beri hazine sekreteri olan azatlı köle Pallas işten kovuldu. Tacitus'a göre, Agrippina'nın bu duruma gösterdiği öfke Nero tarafından hiç önemsenmemişti. Agrippina, bunun üzerine Nero'yu tahta çıkarmak için yaptıklarından pişman olduğunu ve onu devirerek tahtın gerçek sahibi olan ve yakında ergenlik çağına gelecek olan Britannicus'u tahta geçireceğini ilan etti. Ayrıca Nero'yu, çocuğu Praetorian karargâhına götürmek ve burada Claudius'un nasıl öldürüldüğünü itiraf ederek Britannicus'u imparator ilan ettirmekle tehdit etti. Bu tehdit Nero tarafından ciddiye alınmadı.

Tacitus, Nero'nun Britannicus'un halkın gözündeki imajını bozmak için yaptığı sayısız denemeden bahseder. Örneğin, 14. doğum gününden kısa bir süre önce yapılan bir içki aleminde Nero Britannicus'tan şarkı söylemesini istemişti. Ancak Britannicus küçük düşmekten kurtulduğu gibi, okuduğu şiirin ardından Nero'nun lütfundan nasıl mahrum bırakıldığı hakkında bir hikâye anlatarak misafirlerin sempatisini kazanmıştı. Tacitus, aynı zamanda Britannicus'un ölümünden birkaç gün önce Nero'nun cinsel tacizine uğradığını söyler.

Tacitus'a göre Nero, Britannicus'a karşı babasının katili olan aynı zehirci Locusta ile anlaşmıştı. İlk doz denemesi başarısız oldu. Britannicus, kız kardeşi Claudia Octavia, Agrippina, ve birkaç başka soylunun da hazır bulunduğu bir akşam yemeğinde içkisine konulan ilaçla zehirlendi. Zehir hemen ölümcül etkisini gösterdi ve Britannicus ağzından köpükler çıktığı halde yere düştü. 11 Şubat 55 tarihinde, 14. doğum gününden bir gün, ergenliği ulaşmasından bir ay önce ve babasının ölümünden sadece dört ay sonra öldü.. Nero, cinayeti çocuğun sara krizinden öldüğü iddiasıyla örtbas etti. Aralarında Anthony Barrett'in de bulunduğu bazı modern tarihçiler, Britannicus'un gerçekten de bir hastalık sonucu ve büyük ihtimalle şiddetli bir nöbet nedeniyle öldüğünü iddia ederler. Bu belki de Nero'nun sara nöbeti iddiasının da nedenidir. Britannicus hemen yakıldı ve Julio-Claudian hanedanının sonuncusu olarak Augustus Mozolesi'ne defnedildi.

Suetonius'a göre Britannicus, babası Vespasian'ın Britanya lejyonları komutanı olduğu geleceğin imparatorlarından Titus'un iyi arkadaşıydı. Flavian'ların kendilerini Julio-Claudian'larla ilişkilendirme çabaları sırasında Titus, Britannicus'un öldürüldüğü gece onunla beraber oturduğunu iddia etmiştir. Ayrıca zehirden tattığını ve bunu sonucu ciddi ve uzun bir hastalık geçirdiğini de iddia etmiştir. Titus sonradan arkadaşı adına altın bir heykel diktirecek ve onun anısına sikke bastıracaktı.





I. Dünya Savaşı'na katılan ülkeler

I. Dünya Savaşı'nın başlamasının çok öncesinde ve savaşa yakın zamanlarda gruplaşmalar olmuş ve bu gruplaşmalar sonucu İtilaf Devletleri ve İttifak Devletleri olmak üzere iki grup ortaya çıkmıştır.

İtilaf Devletleri ya da Müttefik Devletler, başlangıçta İngiltere, Fransa ve Rusya'dan oluşan devletler grubu. İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı'nda İttifak Devletleri grubuna karşı savaştı. İtalya I. Dünya Savaşı başladıktan sonra İttifak Devletleri grubundan ayrılıp İtilaf Devletleri grubunun yanında savaşa girdi. Savaşın ilerleyen safhalarında ABD İtilaf Devletlerine katıldı. Rusya 1917 İhtilali'nden sonra İtilaf Devletleri grubundan ayrılarak savaştan çekildi. Savaş sırasında yeni katılımlarla İtilaf Devletleri grubu genişledi. İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı'ndan galip olarak çıktı ve yenilen İttifak Devletleri'nin topraklarını kısmen işgal etti.


Ayrıca:


Toplam: 44,458,716 asker

İttifak Devletleri, Merkezi Devletler ya da Bağlaşma Devletleri, başlangıçta Almanya (ve yanında katılan Alman Sömürge güçleri), Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve İtalya'dan oluşan devletler grubudur. Kökeni 1882'de kurulan Üçlü İttifak Antlaşması'na dayanır. İtalya, I. Dünya Savaşı başlayınca önce bir yıla yakın süre tarafsız kalmış, daha sonra İtilaf Devletleri tarafına geçerek 23 Mayıs 1915'te savaşa girmiştir. Müttefik arayan İttifak Devletleri'ne önce 2 Ağustos Osmanlı-Alman Gizli Antlaşması'nın gereğini yerine getiren Osmanlı İmparatorluğu, bir yıl sonra ise Çanakkale Zaferi'nden sonra savaşı Almanlar'ın kazanacağını düşünen Bulgaristan Krallığı katılmıştır.

İttifak Devletleri I. Dünya Savaşı'nda, İtilaf Devletleri (sömürgelerle beraber toplam 41 ülke ve yaklaşık 42 milyon asker) oluşan grubuna karşı savaşmış ve 1918'de savaştan yenik olarak çıkmışlardır. Bu savaş sonucu İtilaf Devletleri, Almanya'yı küçültmüş, Avusturya-Macaristan'ı dağıtmış, Osmanlı İmparatorluğu'nu kısmen paylaşmışlardır.





Bigaspor

Bigaspor, Çanakkale'nin Biga ilçesinde 1966 yılında "Biga Gençlik" ile "18 Eylül" takımlarının birleşmesi ile kurulmuş olan Türk spor kulübü. Futbol, basketbol, voleybol, masa tenisi, satranç, atletizm sporlarında faaliyet göstermektedir.

Biga Gençlik'in renkleri siyah - beyaz, 18 Eylül Takımının renkleri sarı - lacivert idi. Biga Gençlik'in beyaz rengi ile 18 Eylül'ün lacivert rengi kullanıldı. Sonradan Türk bayrağınının rengi kırmızı da eklenerek Bigaspor'un renkleri lacivert - beyaz - kırmızı olarak kabul edildi. Yıllarca amatör ligde yer alan Bigaspor, 1984 yılında profesyonel 3. Lig'in kurulması ile profesyonel lige adım atmış oldu. 1984-1994 yıllarında profesyonel olarak mücadele eden Bigaspor 1994 yılında 3. Lig'den amatör kümeye düştü. 1994-1997 yıllarında amatör olarak müsabakalara devam eden Bigaspor 1997 yılında üstün bir performans göstererek tekrar profesyonel 3. Lig'e çıktı. 1998 yılında genel kurulun kabulü ile ""Biga Belediyespor"" ismini aldıktan sonra 1999-00 sezonunda yine amatör kümeye düştü. 2000 yılından beri amatör kümede mücadele etmektedir.

2004 yılı genel kurulunda kulübün ismi tekrar Bigaspor olarak değiştirilmiştir.

2008 yılını Çanakkale Süper Amatör Küme'de 2. olarak bitirip Kütahya grubunda 3. Lig'e terfi maçları yapan takım başarılı olamamıştır. Bölgesel Amatör Lig 10. Grupta mücadele etmektedir.

Bigas