'te Diem'in iktidardan uzaklaştırılmasıyla sonuçlanan darbede önemli rol oynadı.1965'te Nguyen Cao Ky'nin önderliğindeki bir darbeyle yönetimi ele geçiren 3 kişilik cuntada yer aldı. 1967'de, aynı yıl çıkarılan yeni anayasa uyarınca devlet başkanı seçildi.1971'de yapılan seçimleri de kazanarak bu görevi sürdürdü.

ABD tarafından desteklenen otoriter bir yönetim kuran Thieu, 1973'teki barış anlaşmaları ve ABD birliklerinin ülkeden çekilmesinden sonra iktidarını daha da pekiştirdi. Komünistlerin 1975 başlarında kuzey illerinde büyük başarılar kazanması üzerine başkent Saygon'u savunmak için birliklerini geri çağırmak zorunda kaldı.Ama geri çekilme sırasında birlikleri bozguna uğrayıp komünistler başkent Saygon'u kuşatınca istifa etmeye karar verdi. 21 Nisan 1975'te ABD'yi suçlayan bir konuşma yaparak yardımcısı Tran Van Huong lehine görevden çekildiğini açıkladı.Kısa bir süre sonra ülkeyi terk ederek önce Tayvan'a, ardından da İngiltere'ye gitti. 2001'de ABD'de öldü.




Candaş Çetinkaya

Candaş Çetinkaya (d. 4 Temmuz 1989, Kadıköy, İstanbul, İstanbul) Türk sinema ve dizi oyuncusu.

Sınav adlı filmde, Okan Bayülgen 'in canlandırdığı Levoné Lemi adlı karakterinin gençliğini oynayarak ilk kez beyaz perdeye çıkmıştır. Eğitimi dolayısıyla oyunculuğa ara versede, kısa bir zaman sonra Sıla ve Adanalı dizilerinde rol almıştır. Müjdat Gezen Sanat Merkezi 'nde aldığı tiyatro eğitiminin yanı sıra Candaş Night Show adında bir radyo programı yapmıştır. Yeditepe Üniversitesi Tiyatro Kulübü oyuncularındandır. Ayak Bacak Fabrikası oyunundaki Derebeyi rolüyle 9. Üniversitelerarası Tiyatro Festivali'nde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü ve Vişne Bahçesi oyunundaki yaşlı uşak Firs rolüyle de 10. Üniversitelerarası Tiyatro Festivali'nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülüne sahip olmuştur





Ngô Đình Diệm

Ngô Đình Diệm (3 Ocak 1901 - 2 Kasım 1963), 1955-1963 arasında Güney Vietnam'ın devlet başkanı. Baskıcı bir yönetim kurmuş ve askeri bir darbe sonucu öldürülmüştür.

1901 yılında Orta Vietnam'daki Quảng Bình'de doğdu. Ataları 17. yüzyılda Katolikliği benimsemiş ilk Vietnamlılardandı. 1918'de Vietnam'da bürokrat yetiştiren bir Fransız okulu olan Kamu Yönetimi ve Hukuk Okuluna girdi. 1921 yılındaki mezuniyetinden sonra kamu görevine giren Diem, en alt tabaka olarak "mandarin"den başlayarak yükseldi; 28 yaşında 300 köyden sorumlu olduğu "tuần phủ" pozisyonuna getirildi. 1929'da Bình Thuận ilinin valisi oldu; komünistlerce organize edilen köylü isyanlarının bastırılmasında Fransız güçlerine yardım etti.

1933 yılında İmparator Bảo Đại'nin içişleri bakanı olarak görev yaptı. Fransız yönetimi Vietnam'da parlamento kurulması da dahil olmak üzere sunduğu siyasi reform önerilerini reddedince göreve gelişinden üç ay sonra istifa etti. 1945'te Ho Şi Minh'e bağlı birlikler tarafından yakalandı. Katoliklerin desteğini kazanmayı amaçlayan Ho'nun kuzeydeki bağımsız hükümete katılması yolundaki önerisini reddederek Vietnam'dan kaçtı ve sonraki 10 yılın büyük bölümünü yurtdışında geçirdi. 1954'te Güney Vietnam'da ABD desteğinde kurulan hükümetin başına geçmek üzere sürgünden döndü. Rejimi muhalifi gruplar ve siyasal hizipler arası çatışmalar nedeniyle parçalanmış durumda olan Güney Vietnam'da baskıcı bir yönetim kuran Diem, önemli yönetim kadrolarına akrabalarını yerleştirdi. Katolik olması ve Katolikleri kayırması, Güney Vietnam'da nüfusun çoğunluğunu oluşturan Budacılar arasında hoşnutsuzluk yaratırken toprak reformu yapacağı yolundaki sözünü de tutmadı.

Diem'in başkanlığı sırasında komünistler ve yönetime karşı mücadele eden Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'nin (Kuzey Vietnam) desteklediği Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi gücünü önemli oranda artırdı. Diem'in komünistlere yardım ettikleri gerekçesiyle yüzlerce Budacıyı hapsettirmesi ve öldürtmesi, sonunda ABD'nin desteğini yitirmesine yol açtı. 1 Kasım 1963'te gerçekleştirilen ve ABD'nin de gizlice desteklediği darbeden bir gün sonra kurşuna dizilerek öldürüldü.




Sibylle Berg

Sibylle Berg (d. 1962, Weimar, eski Doğu Almanya) Alman yazar. Babası müzik profesörü, annesi kütüphaneciydi. 21 yaşındayken Tessin'de Scuola Dimitri sanat okuluna girdi, daha sonra Hamburg'a gitti. Hamburg limanında temizlikçilikten kamyon şoförlüğüne kadar birçok işte çalıştı. Berg Hamburg'da yaşadığı yıllarda ilk kez öykülerini, yazılarını ve röportajlarını yayımlatmaya başladı. Öyküleri "Marie Claire", "Allegra" , "Zeit Magazin" ve "Stern"de yayımlanmaya başladı.
1997'de ilk romanı "Ein paar Leute suchen das Glück und lachen sich tot" (İnsanlar mutluluğu ararken ölüm kendilerini gülümser) çıktı. 1999'da romanından aynı adla tiyatroya uyarlanan oyunun ilgi görmesi üzerine tiyatro oyunları yazmaya başladı.







Defcon

Defcon bir strateji oyunudur. Oyunun konusu nükleer savaştır. Oyun dünya haritası üzerinde oynanır.

Oyunda iki silah var:

Nükleer savaş başlıkları şehirleri, siloları, radarları vurmada kullanılır.

Anti roketler gemileri, uçakları, füzeleri yok eder.

Denizaltıları batırır. Uçak fırlatır.
Toplarla savaşırlar.

Nükleer bombalar patladığı zaman 2,yok edildiği zaman -1 puan alınır.


Defcon,çok zor bir oyundur. Bunun nedeni oyunda birçok ünitenizin olması ve hepsine yetişmek gerektiğidir. Defcon'da önemsiz gibi görünebilen, ama oyunun sonunu belirleyecek etmenler bulundurur.
saldırılarda 100/80 oranında başarı sağlanır.
Fighterlerin oyalayıcı etkisi düşmanı geciktirir. Bu sırada nükleer başlıklar gönderilirse 100/90 başarı sağlanır.


III. dünya savaşında neler olacağı. Uzmanlar bunu küresel termonükleer savaş olarak adlandırıyorlar.

Yapımcısı INTROVERSİON firmasıdır.




Martin Walser

Martin Walser (d. 24 Mart 1927, Almanya) Alman yazar.

Romanlarıyla 20. yüzyılın ikinci yarısına damgasını vuran ve Türkçede yayımlanan romanlarıyla Türk okurunun da yakından tanıdığı Alman yazar Martin Walser, 22 romanın yanı sıra, birçok öykü, tiyatro oyunu, radyo oyunu ve deneme yazdı. Savaş sonrası Alman edebiyatının en önemli yazarları arasında yer alan Walser’in en sevilen romanları “Kaçan At”, “Ruh Çalışması”, “Kuğu Evi” ve “Yangın”. Hemen tüm yapıtları küçük burjuvanın öznel bakış açısından Federal Almanya’nın toplumsal tarihinin kroniği niteliğini taşır.

Walser Alman halkının ruhunu yansıtan ve anlatılarıyla belgeleyen “günlük yaşamın destancısı” olarak nitelendiriliyor. Romanlarının başkişileri genellikle küçük burjuva ya da orta sınıftan kendi benliğini bulma çabasında yenik düşmüş bireyler, başarısız,anti-kahramanlar: tüketim toplumunda yaşamlarını tehdit altında gören öğretmenler, memurlar, şoförler, emlakçılar, öğretim görevlileri ya da üst düzey bürokratlardan oluşur.

2007'de Alman siyasi dergisi Cicero, Walser'i Papa Benedict XVI'nin hemen arkasında ve Nobel Ödüllü Günter Grass'in önünde 500 önemli Alman entelektüel listesine ikinci sırada yer aldı.

Martin Walser de politik faaliyeti ile tanınıyor. 1964'te Almanya'nın yakın geçmişiyle ilgili Batı Alman siyasal bilincinin gelişmesinde önemli bir an sayılan Frankfurt Auschwitz Davasına katıldı. Vietnam Savaşı'na karşı protesto gösterileri düzenledi. Walser, 1960'ların sonlarında, Günter Grass gibi sol Alman entelektüelleri gibi Batı Almanya'nın şansölyesi seçiminde Willy Brandt'ı destekledi. 1960'larda ve 1970'lerde Walser daha da sola doğru ilerledi ve Batı Almanya Komünist Partisinin bir sempatizanı olarak kabul edildi. Robert Steigerwald gibi önde gelen Alman Marksistlerle arkadaştı ve bu süre zarfında Moskova'yı ziyaret etti. Walser, 1980'lerde siyasi hakkı geri çekmeye başladı ancak tavrın özünde herhangi bir değişimi reddetti. 1988'de "Birinin Kendi Ülkesinde Konuşmalar" başlıklı bir dizi konferans verdi; burada Alman bölümünü kabul edemediği acı verici bir boşluk olarak gördüğünü açıkladı. Bu başlık aynı zamanda "Dorle und Wolf" adlı öyküsünün konusuydu.

1998'de Walser, Alman Kitap Ticaretinin Barış Ödülü'nü aldı. Eski Paul St Kilisesi (Paulskirche) 'de 11 Ekim 1998'de verilen kabul konuşması, çağdaş Alman siyasetinde tarihsel bellek ve siyasi angajman konuları çağrısında bulundu ve Alman entelektüel çevrelerinin korkunç tartışmalara yol açtı.

Walser, Frankfurt'ta yaptığı konuşmada:

"Herkes bizim tarihsel yükümüzü bilir, asla bitmeyen bir utançtır, bize utanç verilmeyen bir gün değildir. [...] Ama medyada geçen her şey bana sunulduğunda, içimdeki bir şeyin ayıptan kalıcı gösterisine karşı olduğunu fark ettim. Utanç gösterisinin sürekli gösterilmesi için minnettar olmak yerine, uzaklaşmaya başlıyorum. Bu on yılda neden geçmişin daha önce hiç olmadığı gibi gösterildiğini anlamak isterim. İçimdeki bir şeyin ona karşı geldiğini fark ettiğimde utancımın bu kadar çok saptırılmasının sebeplerini duymaya çalışıyorum ve hatırlamıyorum ki hatırlamıyorum, unutulmaya izin verilmiyor. Amaç, utanç vericidir, ancak mevcut hedefler için kötüye kullanılır. Daima doğru amaç için, tabii. Ama yine de sömürü. [...] Auschwitz, rutin bir tehdit haline gelmek, her zaman var olan korkutma ya da moral kulübe ya da sadece bir zorunluluk haline gelmek için uygun değildir. Ritüelleştirmeyle üretilen, bir dudak geçirme kalitesine sahiptir. Berlin'deki Holokost Anıtı konusundaki tartışmalar, başkalarının vicdanından sorumlu olan kişilerin neler yapacaklarını sonraki nesilde gösterecek. Sermayenin merkezini bir kabustan betonla çevirmek, futbol sahası büyüklüğü. Utanç anıtı dönüşüyor."

İlk önce konuşma büyük bir heyecan yaratmadı. Gerçekten de St. Paul Kilisesi'ndeki izleyiciler, alkışlarla konuşmayı kabul etti; ancak olayın televizyon görüntüleri tarafından teyit edildiği gibi, Walser eleştirmeni Ignatz Bubis alkışlamadı. Etkinlikten birkaç gün sonra Almanya'daki Yahudilerin Merkez Konseyi başkanı Bubis, 9 Kasım 1998'de Kristallnacht pogromunun 60. yıldönümü nedeniyle Walser'i "entelektüel kundaklama" (geistige Brandstiftung) ile suçladı ve iddia etti. Walser'in konuşması hem "tarihin engellenmeye çalışıldığı gibi sırayla anıyı ortadan kaldırmaya çalışıyordu" ve "uzaklaşıp uzak düşünme kültürü" için yalvarıyordu. Sonra tartışma başladı. Karsten Luttmer tarafından açıklandığ