sahip ön bellek, satırın sahibi durumundadır. "S" durumundaki satıra sahip ön bellek ise bir başka ön bellek "S" satırını atsa ve satırın tek sahibi olsa dahi "E" durumuna yükselemez.

"Sahiplik isteği" (Request for Ownership) veya "Özel okuma isteği"(Read Exclusive) ön bellek tutarlılığı protokollerinde okuma ve geçersizleştirme isteklerinin birleşimi olan bir işlemdir. Bu işlem "I" durumundaki bir ön bellek satırına yazmaya çalışan bir işlemci tarafından yapılır. Bu işlem diğer ön belleklerdeki kopyalarını "I" durumuna değiştirir. Bu işlem veriyi ön belleğe getirir ve diğer ön belleklerdeki kopyaları geçersizleştirir.





Wilhelm Keitel

Wilhelm Keitel (22 Eylül 1882, Helmscherode, Bad Gandersheim, Niedersachsen - 16 Ekim 1946, Nürnberg, Almanya), II. Dünya Savaşı sırasında Alman Silahlı Kuvvetleri Yüksek Komutanlığı Başkanlığını yapan Generalfeldmarschall. Adolf Hitler'in en sadık ve güvenilir yardımcılarından biri olarak onun özel Kurmay Heyetinin Başkanlığını yürütmüş, askeri harekatların çoğunun yönetiminde rol oynamıştır. En büyük oğlu Karl-Heinz Keitel, Waffen-SS'de bir tümen komutanı olarak görev aldı.

Wilhelm Keitel, orta sınıf bir toprak sahibi Carl Keitel ve eşi Apollonia Vissering'in oğlu olarak Brunswick Dükalığı'nda Bad Gandersheim'de doğdu. Göttingen'de eğitimini tamamladıktan sonra 6. Aşağı-Sakson Topçu Alayına katılarak ve bir Fahnenjunker (Askeri öğrenci) olarak 1901 yılında askeri kariyerine başladı. Aynı tarihte Teğmen oldu. 1909 yılında zengin bir toprak sahibinin kızı olan Lisa Fontaine ile evlendi. Birlikte altı çocukları oldu, birisi bebek iken öldü.

Wilhelm Keitel, I. Dünya Savaşı sırasında 46. Topçu Alayı'nda Batı Cephesi'nde görev yaptı ve savaşa Kurmay Subay olarak katıldı. Yüzbaşılığa terfi etti ve daha sonra Deniz Kuvvetleri'nde Karargâh subayı oldu. Eylül 1914 yılında, Flanders savaşı sırasında ciddi bir kabuk parçası çarparak sağ önkolundan yaralandı. Keitel yaralarının iyileşmesinden sonra 1915 başlarında Alman Genel Kurmayına atandı.

I. Dünya Savaşı bittikten sonra yeni oluşturulan Reichswehr'e katıldı ve Polonya sınırında organize olan Freikorps sınır koruma birimlerinde görev yaptı. Keitel ayrıca bir tümende kurmay subay olarak görev aldı ve daha sonra iki yıl boyunca Hanover Süvari Okulu'nda öğretmenlik yaptı. 1923'te Binbaşı oldu. 1924 yılında Genelkurmaya hizmet veren Savunma Bakanlığına (Reichswehrministerium) transfer oldu. Yakın zamanda örgütsel bölüm başkanlığına terfi etti. 1929'da Reich Savunma Bakanlığı'nda Yarbay, 1930'da Ordu Örgütlenme Dairesi Şefi, 1931'de Albay oldu. 1932 yılının sonbaharında bir kalp krizi geçirdi. 1933 yılında nasyonal sosyalistlerin iktidara gelmesinden sonra bu görevini korudu. Weimar Cumhuriyeti döneminde (1919-1933) çeşitli yönetim görevlerinde bulundu. 1934'te Tümgeneral ve Bremen VI. Piyade Komutanı oldu.

1935'te Werner von Fritsch'in önerisi ile Korgeneralliğe terfi etti ve Savaş Bakanlığı düzeyinde bir görev olan Silahlı Kuvvetler Dairesi Kurmay Başkanlığına getirildi. 1937'de Topçu Generali oldu. 1938'de ise Orgeneralliğe yükseltilerek, Hitler'in askeri işleri tek elden yönetmek için oluşturduğu Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı Başkanlığına yükseltildi. Bu etkin görev Keitel'i Almanya'nın savaş bakanı yaptı ve buna göre Hitler'in Kabinesine atandı. Yakında zamanda OKW görevinden sonra yakın arkadaşı Walter von Brauchitsch, onu Ordu Baş Komutanı olarak atanması için Hitler'i ikna etti.

Ekim 1938 yılında kısa bir dönem için Sudetenland'ın Askeri Valisi oldu. Şubat 1939 yılında Keitel yine OKW Başkanı oldu. II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar OKW Başkanı olarak kaldı.

Keitel II. Dünya Savaşı sırasında, Batı ve Doğu cephelerinde Wehrmacht seferlerinin ve operasyonlarının birincil planlamacılarından biriydi. Fransa'nın istilasına ve Barbarossa Harekatına karşı çıktı. Her ikisinde de Hitler'in karşısında geri adım attı ve Hitler'e istifasını sundu fakat Hitler reddetti.

1940 yılında Fransa Seferi'nden sonra, diğer bazı generaller ile birlikte Mareşalliğe terfi etti. Keitel, Fransa ile yapılan ateşkesin ardından, Fransızlara önerilen teslim koşullarını hazırladı. Şövalye Haçı madalyası ile ödüllendirildi.

30 Nisan 1945'te Hitler'in intiharından sonra Keitel, Büyük Amiral Karl Dönitz'in altında kısa ömürlü Flensburg Hükûmeti'nin bir üyesi olarak kaldı. Almanya 7 Mayıs 1945'te kayıtsız şartsız teslim olurken teslim antlaşmasına imzayı bizzat kendi eliyle attı.

Wilhelm Keitel'in teslim anlaşmasından dört gün sonra Flensburg hükümetinin geri kalanı ile birlikte tutuklandı. Uluslararası Askeri Mahkeme'de yargılandı. Barışa karşı suç işlemek için komplo kurmak; Saldırı savaşları başlatmak ve yürütmek, Savaş Planlaması; Savaş suçları ve İnsanlığa karşı suçlardan suçlu bulundu. Ayrıca savaş tutsaklarını kurşuna dizme emri vermekten ve uluslararası hukuk kurallarını çiğneyen başka eylemlerden dolayı suçlu bulundu ve ölüm cezasına çarptırıldı. Keitel, Müttefikler mangası tarafından kurşuna dizilerek öldürülmek istedi fakat isteği reddedildi. Bunun yerine 16 Ekim 1946 tarihinde asılarak idam edildi. İdamı Amerikan Ordusu'ndan cellat John C. Woods tarafından gerçekleştirildi. Vücudu, Ostfriedhof (Münih) de yakıldı ve külleri Isar Nehrine dağıtıldı.

Keitel'in en küçük oğlu Hans-Georg Keitel, 1940'daki Fransa Seferi sırasında kalçasından kötü bir şekilde yaralandı. 1941'te Sovyet uçak saldırısıyla önceki gün yaralandıktan sonra bir sahra hastanesinde 18 Temmuz 1941 tarihinde öldü. Hans, Bad Gandersheim'de aile mezarına gömüldü. Babasının külleri Amerikalılar tarafından satın alındı ve amcası Bodewin Keitel ile yan yana gömüldü.

Diğer oğlu Binbaşı Ernst-Wilhelm Keitel, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Sovyetler tarafından ele geçirildi. Ocak 1956 tarihinde serbest bırakıldı ve Almanya'ya evine döndü.

Keitel, Aralık 1941 yılında Moskova yakınlarındanki yenilgiden sonra, diğer pek çok generaller gibi, bir günah keçisi olarak hareket etmek zorunda kaldı. İlerleyen günlerde intihar etmeyi düşünürken, yakın arkadaşı Orgeneral Alfred Jodl'un ikna etmesi ile bu düşüncesinden vazgeçti.





2008 Çin kış fırtınaları

2008 Çin kış fırtınaları, 10 Ocak 2008 tarihinde başlayan Çin'in merkezi kısımlarının büyük bölümünü ve güneyini etkileyen kar fırtınası olayıdır. Sistem bütün alanı kaplayan ağır kar, buz ve düşük soğuk derecesi ile kapsamlı bir zarara yol açarak Çin'de seyahat eden binlerce kişinin seyahatlerine engel oldu. Bazı medya kaynaklarına göre fırtına, 36 sı kötü hava koşulları sonucu oluşan otobüs kazası olmak üzere 63 kişinin ölümüne neden oldu.

Şiddetli kış olayının başlaması 10 Ocak olup Çin'in büyük bir kısmını bir kubbe gibi sardı. Çin'in bölgelerinden olan Hubei, Henan, Shandong, Jiangsu, Anhui ve Şanghay belediyesi en kütü şekilde vuruldu.Bazıları son elli yılın en kötü kar fırtınasını görürken bazıları son 17 yılın en kötü kar fırtınasını aldılar. Mamafih, ilk yağış dalgasının boydan boya geçmesinden sonra,kar boydan boya yerde kalmaya devam ediyordu ve acı soğuk bir hava içeriyordu.

1 Şubat başlangıçında, Şanghay'ın ufuk çizgisi gece ışıkları kapatıldı ve fırtınanın resmi olarak bittiği ilan edilene kadar yeniden kullanılmayacaktı.

Çin'in Ulusal İklim Merkezi ve Birleşmiş Milletler'in Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'ndeki bilim adamlarının görüşü ,Çin'deki bu kış fırtınalarının esas olarak normal olmayan atmosferik hava koşullarıyla ve La Niña'ile ilgili olduğu;direkt olarak iklim değişimine bağlı olmadığını yönündeydi.






Türkiye'de televizyon

Türkiye'de televizyon yayınları ilk kez İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından 9 Temmuz 1952 günü başlatıldı. 1. banttan 100 watt güçle yayın yapan İTÜ TV vericisi Philips şirketinden edinilmiştir. Türkiye'nin televizyon ile tanışması 1 Mayıs 1964 tarihli TRT Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle birlikte, Türkiye sınırları dahilinde TRT dışındaki kurumların radyo ve televizyon yayınları yapması yasaklandığından, İTÜ TV, 1970 yılında yayınına son verdi ve vericileri de 1971 yılında TRT'ye devredildi.

Kapalı devre eğitim yayınları sürerken TRT yönetim kurulu televizyon yayınlarının başlama tarihini 1 Ocak 1968 olarak belirlemiştir ancak bu alandaki hazırlıklar ancak 31 Ocak 1968'de tamamlanabilmiştir. TRT'nin ilk televizyon yayını Ankara'nın Mithatpaşa Caddesi'ndeki iki binanın bodrum katında bulunan stüdyodan 31 Ocak 1968 günü siyah beyaz olarak 19.30'da gerçekleşmiştir. Yayın TRT'nin ilk spikeri Nuran Devres'in ""Burası üçüncü bant beşinci kanaldan deneme yayını yapan Ankara Televizyonu. Sayın seyirciler bugün 31 Ocak 1968 Çarşamba, Ankara'dan televizyon yayımına başlıyoruz"" sözleri ile başlamıştır. Başta tek kanal iken sonradan TRT1, TRT2... gibi çeşitli TRT kanalları oluşturuldu. Renkli televizyona geçiş 1980'lerde kısmen gerçekleşti.

1989'da TRT 3'ün ve 1990'da TRT 4'ün yayına başlamasından sonra, 1990 yılında test yayınına başlayan Star 1, 1990 yılında yayın hayatına girerek Türkiye'nin ilk özel televizyon kanalı oldu. Star TV, Lichtenstein'da 50.000 İsviçre Frangı sermaye ile 3 Ağustos 1989'da Magic Box Incorporated AG adlı şirket tarafından Magic Box Star 1 adı ile kuruldu. 5 Mayıs 1990 tarihinde Almanya üzerinden test yayınına başlayan kanal, 4 Ağustos 1990 tarihinde ise "Star 1" adıyla normal yayına başladı. Türkiye'nin ilk özel televizyon kanalı olan Star'ın ilk patronları ise Cem Uzan, babası Kemal Uzan ve Turgut Özal'ın büyük oğlu Ahmet Özal idi. Ülkemizde özel televizyonda ilk haber, Star TV'de TRT kökenli haber spikerlerinden Gülgün Feyman tarafından sunulmuştur. Bunun üzerine TRT kanalları adlarını TRT 1, TRT 2, TRT 3, TRT 4 ve TRT int, TRT Avrasya olarak değiştirdi. 1992 yılının Ocak ayında Star 1'in kardeş kanalı Tele On, hemen ardından Show TV ve HBB kanalları yayına başladı. 1993 yılında Samanyolu TV, Show TV'nin kardeş kanalı Cine 5 ve Aralık ayında da Kanal D yayına girerken, 1994 yılı başlarında Tele On üzerinden yayın yapan, Türkiye'nin ilk video müzik kanalı Kral TV açıldı. Yine aynı yıl atv'de yayın hayatına başladı. Ayrıca 1998 yılından beri yeni kar