de kabul edilmedi. 5 Temmuz'da başka bir Azerbaycan kanalı İTV EBU üyesi oldu ve 15 Ekim'de Eurovision'a katılmak için EBU'dan izin aldı.

Azerbaycan ilk kez 2008'de Elnur ve Samir ile katıldı ve 132 puanla sekizinci olarak ilk ona girmiş oldu. 2009'da AySel & Arash, "Always" adlı düetle katıldı ve 207 puanla üçüncü oldular.

14 Mayıs 2011'de Azerbaycan ilk kez 2011 Eurovision Şarkı Yarışması'nı ilk kez Eldar & Nigar, Running Scared şarkısıyla kazandı.

Yarışmaya ev sahipliği yaptığı 2012 yılında Azerbaycan'ı "When the Music Dies" isimli şarkısı ile Sebine Babayeva temsil etti ve 150 puan ile dördüncü oldu. Bu 2004 yılından beri ev sahibi ülkenin yarışma finalinde aldığı en iyi sonuçtu.

İsveç'in kenti Malmö'de yapılmış olan 2013 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Azerbaycan'ı temsil eden Ferid Memmedov aldığı 234 puanla ülkesinin puan rekorunu kırıp birinci olan Danimarka'nın 47 puanla gerisinde tamamlayarak ikinci oldu.

Azerbaycan, 2004 yarışmasında getirilen yarı-final uygulamasından beri, İtalya ile birlikte daima ilk onda, ilk katılımı dışında kalan 2013 yılına kadar son dört yılda ise daima ilk beşte yer almıştır. 2014 yılında 22. olarak ilk kez ilk onun dışına çıkmıştır.

Renklerin anlamları
2015 yılı itibarıyla Azerbaycan'ın oylama geçmişi aşağıdaki gibidir:
Azerbaycan'ın en çok puan "verdiği" ülkeler: (yalnızca finaller)

Azerbaycan'ın en çok puan "aldığı" ülkeler: (yalnızca finaller)

Azerbaycan'ın en çok puan "verdiği" ülkeler... 
Azerbaycan'ın en çok puan "aldığı" ülkeler... 

The Marcel Bezençon Ödülleri ilk olarak Estonya'nın başkenti Tallin'de yapılan 2002 Eurovision Şarkı Yarışması'nda, finaldeki en iyi şarkılara verilmeye başlanmıştır. Kurucuları Christer Björkman (1992 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsveç'i temsil etmiş ve şu anki İsveç'in Delegasyon başkanı) ve Richard Herrey (Herreys grubu üyesi ve İsveç'in 1984 Eurovision Şarkı Yarışması kazananı), ödüller ismini Eurovision Şarkı Yarışması fikrini belirten Marcel Bezençon'dan almıştır. Ödüller üç kategoriden oluşmuştur: Basın Ödülü, Sanatsal ödülü ve Besteci ödülü.





Cafer Penahi

Cafer Penahi (Farsça: جعفر پناهی, İngilizce: Jafar Panahi; d. 11 Temmuz 1960, Miyana, İran), uluslararası çapta tanınan, İran Yeni Dalgası'nın en etkili isimlerinden olan İranlı yönetmen, senarist ve yapımcı. Venedik Film Festivali Altın Aslan ve Berlin Film Festivali Gümüş Ayı, kazandığı ödüller arasındadır.

2009'da Ahmedinejad'ın cumhur başkanı ilan edilmesinin ardından çıkan olaylarda sokaklarda Besic milislerince öldürülen insanların anısına düzenlenen törene gittiğinde ilk kez tutuklanıp serbest bırakıldı. Ancak birkaç ay sonra evinde tutuklanan Cafer Penahi, bir daha serbest bırakılmadı. Yetkililer hiçbir zaman suçunun ne olduğunu açıklamadı ve 2010 Cannes Film Festivali'ne günler kala avukatı ve ailesini görmek için açlık grevine başladığını duyurdu. Cannes Film Festivali'nde Fransa kültür bakanı Frédéric Mitterrand ve Fransa dış işleri bakanı Bernard Kouchner'in, hapishaneden gönderdiği mektubu festivalin açılışında okumasıyla beraber sonunda on ayın ardından avukatıyla görüşme hakkı buldu. İddialara göre İslam devrimi ile iş başına gelen İran'ın hakim rejimi İran İslam Cumhuriyeti'nin aleyhine bir film yapma çabalarındaymış. Ancak Cannes Film Festivali'ne gönderdiği mektupta "şimdiye kadar rejimin aleyhine film yapmadım" cümleleri bulunmaktadır. Ayrıca söz konusu mektupta şu cümleler de yer almaktadır: "Burada birçok suçsuz tutuklanıp sesleri hiçbir yere ulaşmayan insanlar var". Uluslararası Af Örgütü, Cannes Film Festivali'ndeki Cafer Penahi'nin boş koltuğunu rejimin susturma deliliği olarak nitelendirmiştir.

2011 yılında Cannes film Festivaline bir kez daha davet aldı lâkin Cafer Panahi'nin film yapması, "ulusal güvenliğe karşı işlenen suçlara" ilişkin hüküm gereği tam 20 sene boyunca yasaklanmıştı. Keza ev hapsi cezasına çarptırıldı. Fakat Penahi Avrupa'dan birçok ödüller almaya devam etti. Bunun nedeni Pehaninin alışagelmişin dışında davranmasıydı; örneğin "Bu bir film değil" filmi bir kekin içine saklanan USB bellek ile İran'dan Fransa'ya kaçırıldı. Film festivalde yayımlandı. Son olarak 2015 yapımlı Taksi Tahran bir taksinin içine yerleştirilmiş kamera, şoför Pehaninin Tahran’ı turlamasını kaydediyor. Taksiye binen farklı müşteriler, şoför ile açık ve samimi bir şekilde sorunlarını, endişelerini ve görüşlerini paylaşıyor. Film Altın Ayı Ödülünü kazandı.






Catalina Sandino Moreno

Catalina Sandino Moreno (d. 19 Nisan 1981) Akademi Ödülü adaylığı bulunan Kolombiyalı oyuncu İlk oyunculuk deneyimi olan Maria Full of Grace filmi ile 2004 yılında Berlin Film Festivali'nde Charlize Theron'la birlikte En İyi Kadın Oyuncu ödülü kazanmıştır. Bu filmdeki performansı ile Oscar'a aday olmuştur.

15 Nisan 2006'da David Elwell ile evlenmiştir.





Sodyum hipoklorit

Sodyum hipoklorit, (NaClO) bir tür tuzdur. Günlük hayatta beyazlatıcı çamaşır sularında kullanılmaktadır. Çevreye büyük ölçüde zarar veren bu madde oda koşullarındaki klor ile sabunlardaki sodyum hidroksit tepkimeye sokularak üretilmektedir. Sodyum hipokloritin elde edilme formülü aşağıdaki gibidir:

Sodyum tiyosülfat, etkili bir klor nötürleştiricisidir. 5 mg/L bir tiyosülfat çözeltisiyle duruladıktan sonra sabun ve suyla yıkamak ellerdeki klor kokusunu kısa sürede uzaklaştırır.






Yaşamın Kıyısında

Yaşamın Kıyısında (Almanca: "Auf der anderen Seite"; İngilizce: "The Edge of Heaven"), 2007 Türk-Alman yapımı Fatih Akın filmidir. 27 Eylül'de Almanya'da, 26 Ekim 2007'de ise, Türkiye'de gösterime girdi. 2007 yılında Cannes Film Festivalinde, Fatih Akın'a en iyi senaryo ödülü kazandırdı. Ayrıca, Almanya tarafından, ülkeyi "yabancı dilde en iyi film" dalında temsil etmek üzere, 80. Akademi Ödüllerine gönderildi. Akın filmdeki karakterleri yaratırken Crossing the Bridge-The Sound of Istanbul belgeselini çekerken İstanbul’a yaptığı gezilerde tanıştığı, dünyayı müzikle değiştirmeye çalışan insanlardan ilham aldığını söylemiştir
Altı ana karakter (Ali, Yeter, Nejat, Ayten, Lotte, Susanne) etrafında geçen film, bu kişilerin birbiriyle iç içe geçen veya birbirine teğet geçen hikâyelerini, Almanya - Türkiye ekseninde ve anne-kız, baba-oğul ilişkilerini vurgulayarak anlatır. Üç bölümden oluşan filmin ilk bölümü Almanya'da, ikincisi önce Türkiye, sonra Almanya, sonra tekrar Türkiye'de, filmle aynı adı taşıyan son bölümü ise, baştan sona Türkiye'de geçer.

Film üç bölümden oluşur:

Yeter'in ölümü: Almanya'da geçen bu bölüm, emekli bir dul olan Karadenizli Ali (Tuncel Kurtiz), aşık olduğu seks işçisi Yeter (Nursel Köse) ve Ali'nin oğlu profesör Nejat'ın (Baki Davrak) öyküsünü anlatır. Yeter'i çalıştığı yerde tanıyan ve onunla ilişki kuran Ali, bir süre sonra Yeter'e seks işçiliğinden kazandığı parayı vereceğini söyleyerek, kendisiyle yaşamasını teklif eder. Yaptığı iş yüzünden, Almanya'da yaşayan muhafazakar Türklerin tacizleri nedeniyle teklifi kabul eden Yeter, Ali'nin, oğlu Nejat'la yaşadığı eve taşınır. Bu arada, Nejat'a, Türkiye'de Ayten adında bir kızı olduğunu; ancak, kızının onun seks işçiliği yaptığını bilmediğini söyler. Kızını çok özlediğini anlatarak Nejat'la dertleşir. Bu arada, Ali, Yeter'i Nejat'tan kıskanmaya başlar. Bir gün evde yalnız oldukları sırada Ali, Yeter ile Nejat'ın yakınlaştığını düşündüğü için Yeter'i döver ve Ali'nin attığı tokadın etkisi ile başını vuran Yeter ölür. Ali hapse girerken, Yeter'in cenazesi, memleketi Türkiye'ye yollanır.Yeter'i öldürdüğü için babasıyla bir daha görüşmek istemeyen Nejat, Türkiye'ye giderek Yeter'in ailesiyle konuşur ve Ayten'i bulmaya çalışır. Ancak, aile de, Ayten'den uzun süredir haber almamıştır. Nejat, Almanca kitaplar satan bir kitapçıyı devralır; Türkiye'de yaşamaya ve Ayten'i aramaya başlar.

Lotte'nin ölümü: Sol bir örgütün üyesi olan Ayten (Nurgül Yeşilçay), 1 Mayıs eyleminde üzerindeki silahı, polisten kaçarken sığındığı bir apartmanın terasına saklar. Bu arada telefonunu düşürür ve telefonu bulan polis Ayten'in aynı evde kaldığı arkadaşlarını yakalar.Örgütün yardımıyla sahte pasaport çıkararak Almanya'ya kaçan Ayten, daha sonra örgüt üyeleriyle tartışır ve onların yanından ayrılır. Bir süre sokaklarda yaşadıktan sonra, en ucuz yemeği yiyebileceği yer olduğunu öğrendiği üniversitenin bahçesinde Lotte'yle (Patrycia Ziolkowska) tanışır. Lotte, Ayten'e yardım eder ve evine davet eder. Lotte'nin annesi Susanne'le (Hanna Schygulla) kaldığı eve yerleşen Ayten ile Lotte birbirlerine aşık olurlar. Bir yandan da annesi Yeter'i bulmaya çalışan Ayten'in pasaportunun sahte olduğu anlaşılır. Sığınma talebi de reddedilince, Türkiye'ye gönderilir. Lotte de, annesinin karşı çıkmasına rağmen ona yardım etmek için Türkiye'ye gider. Bu arada, Nejat'ın evinde kiralık bir odada kalmaya başlar. Ayten için bir avukat tutar ve hapishaneye onu ziyarete gider. Ayten ise, Lotte'ye silahı sakladığı binanın adresini vererek, onu almasını ister. Lotte aynı gün silahı alıp dönerken çantası tinerci çocuklarca çalınır. Uyuşturucunun etkisindeki çocuklardan biri, peşlerinden koşan Lotte'yi silahla vurarak öldürür. Cenaze Almanya'ya gönderilir. Lotte'nin annesi de İstanbul'a gelir ve Nejat'ı bularak, kızının odasında kalmaya başlar. Amacı, kızının yaptığı gibi Ayten'e yardım etmektir. Ayten için bir avukatla anlaşır ve örgütün tepkisine rağmen Ayten, pişmanlık yasasından yararlanarak hapisten çıkar.

Yaşamın Kıyısında: Ayten, hapisten çıktıktan sonra, Lotte'nin annesi Susanne'ı bulur. Önceden çok çatışmış olmalarına rağmen, birbirlerini anlamaya çalışırlar. Bu arada, Susanne, Nejat'la dost olur, zaman zaman dertleşirler. Öte yandan, Nejat, babası Ali'nin de hapisten çıkıp memleketi Trabzon'a döndüğünden habersizdir. Bunu daha sonra amcasının oğlundan (konuk oyuncu Erkan Can) öğrenir. Kurban Bayramının birinci günü Susanne'yle konuşur ve bayramın ne anlama geldiğini anlatırken babasını görmeye karar veren Nejat, arabasıyla Trabzon'a gider. Evine gittiğinde babasının balık tutmaya gittiğini öğrenince, deniz kıyısına gider, oturur ve babasının dönüşünü beklemeye başlar. F