'ya gönülden bağlı bir Alman olarak Philip Guston ve Nathan Oliveira'nın da içinde bulunduğu birçok Amerikalı ressamı etkilemiştir.

İkinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrasında tarihteki değişimler Beckmann'ın sanatındaki değişimler izlenerek fark edilebilir. Max Beckmann'ın pek çok tablosu yirminci yüzyılın başında Avrupa'da yaşanan ızdırapları anlatır. 1920'lerde Weimar Cumhuriyeti'ndeki kabare kültürünü anlatan çalışmaları olsa da 1930'lardan sonra Nazi'lerin zorbalıklarını temsil eden mitolojik referanslı resimler yaptı. Çalışmalarındaki semboller takip edilirse eserde ilk görünenin arkasındaki terör, kurtarılma isteği, ebediyetin ve inancın gizemleri gibi konuları işlediği anlaşılır.

Pek çok avangard çağdaşının aksine Beckmann Soyut sanatı reddetti ve şekilsel resim geleneğini geliştirmekle ilgilendi. Cézanne'a büyük hayranlık duymasının yanı sıra Van Gogh, Blake, Rembrandt, Rubens ve Orta Çağ'ın sonlarında, Rönesans'ın başlarında yaşamış olan Bosch, Bruegel ve Matthias Grünewald gibi Kuzey Avrupalı ressamları da beğeniyordu. Portreler, manzara, natürmort, mitoloji ve fantastik türlerden örnekler içeren çalışmaları son derece kişisel olmalarına rağmen Modern sanat kriterleri içerisinde kabul edildi. Beckmann, triptiği tekrar keşfetti ve çağdaş insanlık boyutundan bakarak bu orta çağ sanatına yeni bir açılım getirdi.

Beckmann'ın ölümünden sonra kazandığı şöhretin sebebinin izlediği kişisel sanatsal yol olduğuna inanılır. Tıpkı meslektaşı Oskar Kokoschka gibi eleştirmenlerin, sanat tarihçilerinin ve küratörlerin oluşturdukları kategorilere karşı çıkmıştır. 1964-1965 yıllarında New York'taki Museum of Modern Art'ta, Boston Güzel Sanatlar Müzesi ve Şikago Sanat Enstitüsü'nde düzenlenen retrospektif ve MoMA'da sürekli sergilenen "Ayrılık" isimli triptiği dışında eserleri ABD'de uzun yıllar boyunca sergilenmedi. 1984'teki yüzüncü doğum günü Nassau County isimli bir banliyö müzesi dışında hatırlanmadı ve kutlanmadı. 1990'lardan sonra ise Max Beckmann büyük bir popülarite kazanmaya başladı. İlk olarak 1995'te MoMA'da ve 1996'da Guggenheim Müzesi'nde eserleri sergilendi. Bunun ardından 1996'da Roma'da ve Valensiya'da, 1997'de Madrid'de, 1998'de Zürih'te, 2000'de Münih'te, 2006'da Frankfurt'ta ve 2007'da Amsterdam'da Beckmann sergileri açıldı. Ayrıca, 2002 yılında Paris'teki Centre Pompidou'da geniş kapsamlı bir Beckmann retrospektifi oldu. Bu retrospektif 2003'te Londra'da Tate Modern'de tekrarlandı. 
1996 yılında, Beckmann'ın Alman yayınevi Piper, ressamın mektuplarından oluşan üçüncü ve son cildi yayınladı. Bu mektuplar sanatçıyı Alman dilinin en önemli yazarlarından biri haline getirdi. Denemeleri, oyunları ve bunların ötesinde günlükleri önemli tarihsel dokümanlardır. 2003'te Parisli tarihçi ve roman yazarı Stephan Reimertz Beckmann'ın biyografisini yayınladı. Ressama ait pek çok fotoğraf ve kaynak ilk kez bu kitapta yer aldı. Biyografi sayesinde Beckmann'ın Dostoyevsky, Schopenhauer, Nietzsche ve Richard Wagner gibi yazarlara ve felsefecilere olan hayranlığı da ortaya çıktı.






Malena Ernman

Sara Magdalena Ernman (d. 4 Aralık, 1970; Uppsala, İsveç) İsveçli mezzo-soprano opera sanatçısı. Moskova'da düzenlenen 2009 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsveç'i temsil etmiştir.




İlk

İlk, Yavuz Çetin'in 1997 yılında Stop Productions'tan çıkmış ilk albümüdür. Albümdeki tüm parçaların söz-müziği ve düzenlemeleri Yavuz Çetin'e aittir. Albümün prodüktörlüğünü Ercan Saatçi ve Aykut Gürel yapmıştır. Albüm 2015 yılı Eylül ayında, 18 yıl aradan sonra Rainbow45 Records tarafından plak formatında yeniden yayınlanmıştır. 
Toplamda 14 parçadan oluşan albümün parça listesi şu şekildedir;




Igor Cukrov

Igor Cukrov (6 Haziran 1984, Şibenik), Hırvat şarkıcı.

2009 Eurovision Şarkı Yarışmasında ülkesini Andrea Šušnjara ile birlikte Lijepa Tena adlı şarkıyla temsil etmiştir.
Zagrep'te İlahiyat Fakültesi'inde okumaktadır. Katolik bir papaz olacaktır.




III. Petro (Rusya)

III. Petro, Rusça tam adı Pyotr Fyodoroviç. asıl adı Holstein-Gottorp dükü Karl Peter Ulrich (21 Şubat 1728, Kiel, Holstein-Gottorp-18 Temmuz 1762, Ropşa, Petersburg yakınları, Rus Çarlığı), 5 Ocak 1762'den 9 Temmuz 1762'ye değin Rus çarı.

I. Petro'nun (Büyük) kızlarından Anna ile Holstein-Gottorp dükü Karl Friedrich'in oğluydu. Teyzesi Yelizaveta'nın çariçe olmasından kısa bir süre sonra Rusya'ya getirildi (5-6 Aralık 1741). Adı değiştirilerek Rus Ortodoks Kilisesi'ne kabul edildi (18 Kasım 1742) ve Rus tahtının varisi ilan edildi. 21 Ağustos 1745'te, Anhalt-Zerbst'in prensesi olan ve sonradan Yekaterina Alekseyevna adını alan Sophie Frederike Auguste ile evlendi.

Yelizaveta'nın yerine geçtikten sonra onun izlediği dış politikayı terk eden Petro, Prusya ile barış yaparak Yedi Yıl Savaşı'ndan (1756-63) çekildi; Prusya ile ittifak kurdu ve Holstein'ın Schleswig'i ele geçirmesine yardım etmek için Danimarka'ya karşı savaş hazırlıklarına girişti. Ayrıca, Rus Ortodoks Kilisesi'ne Lutherci uygulamaları zorla benimsetmeye çalıştı ve imparatorluk muhafızlarının yükümlülüklerini artırarak onları da karşısına aldı. Bütün bu uygulamalar halkı ve saray çevrelerini kendisinden uzaklaştırdı. Soyluların devlete hizmet etme yükümlülğünü kaldırması (1 Mart 1762) bile bu durumu değiştirmedi. Sonunda çarın kendisinden boşanmayı planladığından kuşkulanan Yekaterinai sevgilisi Grigori Grigoryeviç Orlov ve öteki bazı imparatorluk muhafızlarıyla iş birliği yaparak Petro'yu tahttan indirdi ve 9 Temmuz 1762'de muhafızlar, senato ve kilisenin de onayıyla II. Yekaterina adıyla tahta çıktı. Petersburg yakınlarında Oranienbaum'daki konutunda bulunan Petro Ropşa köyünde, Aleksey Grigoryeviç Orlov'un gözetimi altındayken öldürüldü.




Mejrayontsi

Mejrayontsi (Rusçası: "межрайонцы") Rusça kelime anlamı olarak "bölge birliği" olarak çevrilebilir, Rus Sosyal Demokrat İşçi Partisi Menşevik grubuna bağlı Enternasyonalistler grubudur. 1913-1917 yılları arasında parti içindeki Sankt-Peterburg merkezli küçük bir siyasi gruptur, 1917 Ekim Devrimi sürecinde Bolşeviklerle birleşmiştir.
Rusya’daki sosyalizm yanlıları, dönemsel ismiyle sosyal-demokratlar, 1903 yılından itibaren Bolşevikler ve Menşevikler olarak ayrılmış durumdaydı. 1905 Devriminin başarısız olmasından sonra iki grup da içinde farklı gruplara bölünecekti. Ocak 1912’de Bolşevikler önderleri Vladimir Lenin’in başkanlığında Prag’da yaptıkları toplantıda partiden Menşevikleri atacaktır. Buna karşılık olarak ise Menşevikler, Leon Troçki’nin izleyenleri ve Yahudi Bund örgütü ile beraber diğer etnik sosyal-demokrat gruplar Ağustos 1912’de Viyana’da yaptıkları toplantıda Bolşeviklerin yaptığının yasadışı olduğunu savunarak partide kendi yönetimlerini ilan ederler ve yönetime de "Ağustos Bloğu" adını verirler. İki grup ayrı aynı parti içinde farklı isimle anılır hale gelmiştir. Bolşevikler kendilerine "RSDİP(B)" derken, Menşevikler "RSDİP(M)" demektedir. Bu yüzden 1912 yılının sonuna gelindiğinde Rus İmparatorluğunun başkenti St.Petersburg’da iki ayrı sosyal-demokrat örgüt faaliyettedir. Şehirdeki üye ve sempatizanlar bu ayrılıktan memnun olmayacak ve iki grubun birleşmesi savunulacaktır. 
Bu grup 1913 Kasımında 3 Bolşevik (Konstantin Yurenev, A. M. Novosyolov ve E. M. Adamovich) ile bir Menşevik (N. M. Yegorov) tarafından oluşturulur. Yurenev hapis yattığı dönem haricinde Mayıs 1917’ye kadar fillen liderlik yapmıştır. Grup, Bolşeviklerle Menşevikler arasında ortada bir konum geliştirmiştir.

I. Dünya Savaşı’nın 1914 yazında çıkmasıyla beraber RSDİP içindeki farklı gruplara ait siyasi hatlar savaşa verilen desteğe göre daha net çizilecektir. Rus Çarlığının savaşa girmesini savunanlara "destekçi", savaşa karşı olanlara ise "bozguncu" denilecekti. Enternasyonalistlerin çoğu, Bolşevikler ve bazı Menşevikler gibi savaşa karşı konum almıştır. Grubun sayısı 1915 sınlarına doğru 60-80 kişiye çıkacak, savaşın kaybedilmesi ve getirdiği yıkımın oluşturduğu siyasallaşan ortamda gruptakilerin sayısı 400-500’e çıkacaktır.

Grup üyeleri Petrograd şehrinde etkindi ve 1917 yılında önemli rol oyanayacaktı. Şubat Devriminden sonra kurulan Petrograd Sovyetinde Bolşevikler, Menşevikler ve SR’ların yanı sıra temsil edileceklerdir. Grubun amacı sonuçta Bolşeviklerle Menşevikleri tek parti çatısı altında birleştirmek olmasına rağmen süregiden savaşa dair iki grubun aldığı tavırlar tamamen birbirine zıddı. Grup 12 Nisan 1917’de Menşeviklerce düzenlenen birleşme gözüşmelerine katılmayı, toplantıyı Menşeviklerin savaşa destek veren kanadının yaptığı gerekçesiyle reddecekti. Bundan sonra grubun siyasi konumu Bolşeviklere yakınlaşacak, Lenin’in Nisan ayında sürgünden dönüşüyle beraber yakınlaşma artacaktır.

Çarlığın devrilmesiyle Nisan-Haziran 1917 arasında Avrupa’da sürgünde bulunan birçok devrimci önder ve parti üyesi Rusya’ya dönecek, son siyasal durumu henüz değerlendiremeyenler için Enternasyonalistler örgütlenilebilecek uygun bir grup olacaktır. Bu dönemde gruba katılanlar arasında Leon Troçki, Adolf Joffe, Anatoli Lunaçarski, Moisei Uritski, David Riazanov, V. Volodarsky, Lev Karakhan, Dmitry Manuilsky ve Nikolai Yezhov sayılabilir. Mayıs ve Haziran aylarında yapılan Petrograd bölge konseylerinde grup Bolşeviklerle ittifak yapar. Artık 4000 üye sayısına ulaşmış bulunan grup Temmuz ayı sonunda toplanan Bolşeviklerin 6.Kongresinde Bolşeviklere katılır. Grubun birçok üyesi Ekim Devrimi ve Rus İç Savaşında çok önemli görevlerde bulunacaktır. Grubun çıkardığı "Vperyod" (İleri) adlı gazete 1915 yılında ilk kez yasadışı olarak basılacak, 1917 yılında Haziran-Ağustos ayları arasında yasal olarak basılacak ve St.Petersburg’daki Enternasyonalistlerin örgütsel yayını olacaktır. Birleşme kongresinden sonra parti merkez komitesinin yayın organı olacak Eylül ayında yayını durdurulacaktır.





Newsweek Türkiye

Newsweek Türkiye, ilk sayısını 2 Kasım 2008 tarihinde çıkaran haftalık Türkçe haber dergisidir. Fiyatı 2,5 lira olan derginin editörlüğünü Selçuk Tepeli yapmıştır. Dergi Ciner Medya Grubu bünyesinde çıkmıştır.

2009 yılı itibarıyla fiyatı 3.5 TL olan dergi, kaliteli