arda Fransa'ya resim öğrenimi için gönderilen Türk ressamları için Paris'te Mekteb-i Sultani kuruldu ve 1874'e kadar hizmet verdi. Gèrome, Boulanger ve Cabanel atölyelerinde yetişen sanatçılar arasında Süleyman Seyyid ve Ahmet Ali Paşa sivrildi. Sultan Abdülmecit ve Abdülaziz dönemlerinde yabancı ressamlar Osmanlı topraklarına gelerek çok sayıda gravür ve tablo yaptılar. 1874 yılında İstanbul'a gelen Fransız Guillement bir resim atölyesi kurdu. Bu atölyeden M. Civanyan ve S. Diranyan gibi ressamlar yetişti.
İstanbul'da ilk tablolar 20 Şubat 1863'te açılan bir sergide sergilendi. Gerçek anlamda ilk resim sergisi ise, 1873 yılında Şeker Ahmet Ali Paşa'nın öncülüğünde açıldı. Sultan Abdülaziz 1871 yılında heykeltıraş Fuller'e at üzerinde bir heykelini yaptırarak bir tabuyu daha yıktı. 1876 yılında II. Abdülhamit ile başlayan Meşrutiyet döneminde Sanayi-i Nefise Mekteb-i Âli'sinin kurulması için, 1882 yılı başlarında Osman Hamdi Bey (1842-1910) Paris'te resim öğrenimi gördüğü için görevlendirildi. Binasını da yaptırarak 3 Mart 1883 tarihinde okulun öğretime başlamasını sağladı. Bu tarihten itibaren Türk ressam ve heykeltıraşları bu kaynaktan da yetişmeye başladı. Ressam Ömer Adil (1868-1924), Osman Asaf (1869-1935), Tekezâde Sait (1870-?), Mehmet Muazzez Özduygu (1871-1956), İsmail Hakkı Atunbezer (1871-1940) ve Şevket Dağ (1876-1944) okulun ilk mezunlarıdır. 

Asker ressamların etkinliklerini sürdürdüğü yıllarda bir grup ressamın yapmış olduğu ve Prof. Dr. Ayla Ersoy’söylemiyle: Aynı fırçadan çıkmış izlenimi veren manzara resimleriyle karşılaşılmaktadır. Türk resim sanatı içinde Primitifler olarak da adlandırılan, bir kısmı askeri okul kökenli veya Darüşşafaka gibi sivil okullarda eğitim görmüş Necib, Kasımpaşalı Hilmi, Şefik, Salih Molla Aşkî, Şevki, Lofçalı Ahmed, Ahmet Ragıp, Giritli Hüseyin, Fahri Kaptan, Selâhattin, Cemal, Ahmet Şekür, İbrahim adlı sanatçıların imzalarına rastladığımız bu resimlerde, Yıldız Sarayı, Yıldız Camii, Kâğıthane, Ihlamur Kasrı ve benzeri yapıların çeşitli görünümleri sıkça işlenen konulardır. Bu arada 19. yüzyılın ilk yarısında icat edilen fotoğraf makinesi, icadından kısa bir süre sonra ülkemize girmiş ve özellikle İstanbul’da çok sayıda fotoğraf atölyesi açılmıştır. Ortak manzara geleneğine dahil tabloların, halen İstanbul Üniversitesi Kitaplığı’nda bulunan Yıldız Fotoğraf Albümleri’nde fotoğrafları bunların mevcut fotoğraflarından yararlanılarak yapıldıkları belgeleri mevcuttur.

1973 yılında askeri yüksek okulların öğretim programlarına konan desen dersleriyle başladı. İlk meyvesini İbrahim Paşa ile verdi. Hüsnü Yusuf takip etti. Süleyman Seyyıd Bey, Şeker Ahmet Ali Paşa, Ahmet Emin batı tekniği alanında Türk resim sanatı öncüleri ve yeniliklere yönelme hareketlerinin müjdecileri oldular. Paris sanat çevrelerini hakimiyeti altında tutan Romantizm ve Neo Klasizme rağmen yurda dönüşlerinde Courbet’in renk ve canlılık endişesini getirdiler. Onlar sadece batı tekniği ile resmi değil Paris’in Çağdaş Sanat anlayışını da beraberilerinde getirdiler. 
Pariste öğrenimi sırasında Şeker Ahmet Ali Paşa dönemin hükümdarı Abdülaziz’in portresiyle sergiye katıldı. (yurtdışında ilk kez sergiye katılan sanatçımız). Bu sanatçılar ilk kez 1874’te ilk sanat hareti olan İstanbul Divanyolu’nda resim sergisi açtılar.
I. Dünya Savaşı’nın etkisi 1914’de başlayan sanat hareketlerinde büyük oldu. Sami Yetik, Ali Sami Boyar, Hikmet Onat gibi bu kuşağa mensup asker ressamlarımızın yanında İbrahim Çallı, Nazmi Ziya Güran gibi sanatçılar da görüldü. Böylece Türk resminde vücuda gelen millî ruh, asker ressamların dışına çıktı ve sanat hareketlerimizin başta gelen özelliği oldu. 
Millî ruh alanında Halkevleri’nin de çabaları büyük oldu.

Akademi resim bölümü yakın zamana kadar ilkokul ve orta okul öğrenimi üzerine yürütülüyordu. Şüphesiz genel kültür yetersizliğinin rolü burada büyüktür. Sanat kültürü, şüphesiz güçlü bir genel kültür üzerine gelişir. Bu gerçek artık kavrandığı içindir ki resim bölümüne lise mezunları alınıyor artık.





Abazglar

Abazglar veya Abasglar (Yunanca: "Abasgio") Abhazya bölgesindeki eski kabilelerden biridir. Bu kabileden ilk kez MS 2. yüzyılda Arrianus Flavius söz etmiştir. Bu tarihte Abazglar, Apsillerin kuzeyinde ve yaklaşık olarak bugünkü Oçamçire ilçesi sınırları içinde yaşıyorlardı. 6-7. yüzyıllarda kuzeye doğru yayıldılar ve Gumitsi nehrinden Bzip nehrine kadar olan bölgeye hakim oldular. Bu bölgenin kuzeybatısında ise Sanigler yaşıyordu. Abhaz sözcüğü Apsil adıyla aynı kökenden olduğu ileri sürülen Abazg’dan gelir. Abhazya adının da buradan türediği düşünülür.




Kireçlenme (hastalık)

Kireçlenme, insanda en sık karşılaşılan eklemle ilgili bir hastalıktır.

İleri yaşlarda, eklemlerde tekrarlayan mekanik zorlanmalarla meydana gelen kireçlenme, eklem kıkırdaklarındaki parlak ve pürüzsüz yapının deforme olması, işlevselliğinde oluşan bozulma şeklinde açıklanabilir.

İlerleyen yaşla birlikte, eklemlere binen baskının oluşturduğu deformasyonlar, eklem içi kırıklar, yaralanmalar ve geçirilen iltihaplar kireçlenmenin başlıca nedenleri arasında gelir. En önemli özelliği, eklem yüzeyinde kalsiyum tuzlarının birikmesidir.

Genel olarak 45 yaşından sonra başlayıp, hareketsizlik, şişmanlık, kalıtım, spor yaralanmaları, doğuştan gelen bazı eklem hastalıkları ve bazı meslekler, kireçlenmenin nedenleri arasında yer alır.

Kireçlenmelerde kıkırdakla beraber minisküslerde yırtıklar, kemiksi doku çıkıntıları ve ağrı başlangıçları etmendir. Gelişme sürecini izleyen dönemde eklem hareketleri kısıtlanır. Eklemi güçlendiren bağların kalınlaşması sonucu şişkinlik yaratan eklemi muhafaza etme amaçlı kasılmalar yaşanır. Kireçlenme genellikle yavaş gelişmesi nedeniyle günlük hayatı çok etkilememektedir.

Kireçlenmenin vücutta en çok görüldüğü yerler: diz, kalça eklemi ve omurgalar arasındaki eklemlerdir. Hastalıkla ilgili kesin tanı, ağrı bnulunan bölgedeki eklemin röntgen filminin çekilmesiyle konulur.







Kuşlar (anlam ayrımı)





5. Kral TV Video Müzik Ödülleri

5. Kral TV Video Müzik Ödülleri, Melisa Düğen ve Ersin Düzen'in sunduğu gecede sahiplerine verildi.




4. Kral TV Video Müzik Ödülleri

4. Kral TV Video Müzik Ödülleri, 23 Şubat 1998 Pazartesi günü Lütfi Kırdar'da 1997'de yayınlanan albümlere ve albümlerin şarkılarına ait ödülleri vermek üzere düzenlendi. Geceyi Murat Başoğlu ile Pınar Altuğ beraber sundu.

Yılın şarkısı ödülüne Nilüfer'in seslendirdiği "Mavilim" sahip olurken, şarkı aynı zamanda aday olduğu 4 adaylıktan 3 ödül kazanarak gecenin en çok ödül kazanan şarkısı oldu. Tarkan ve Nilüfer, 2 ödülle gecenin en çok ödül kazanan şarkıcıları oldu.

Toplam 17 dalda ödülün verildiği (onur ödülü hariç) törenin sonuçları sırasıyla şöyleydi:





6. Kral TV Video Müzik Ödülleri




2008 Cannes Film Festivali

2008 Cannes Film Festivali 14 Mayıs-25 Mayıs 2008 tarihleri arasında yapılacak olan 61. Cannes film festivali. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ve Kung Fu Panda gibi Hollywood yapımları dünyada ilk gösterilmlerini bu festivalde yapacaklardır.

2008 Cannes Film Festivali'nde jüri başkanı olarak Sean Penn görev yapacaktır. Festivalin açılış filmi olarak Blindness isimli film seçilmiştir.







Friedrich Carl von Savigny

Friedrich Carl von Savigny (d. 21 Şubat 1779 Frankfurt – 25 Ekim 1861 Berlin) 19. yüzyıl hukukçularının en saygın ve itibarlı hukukçularındandır.

Lorraine’in tarihi kayıtlarına göre; adını Mosella Vadisi'nde, Charmes’ın yakınında bulunan Savigny Şatosu’ndan alan bir ailenin çocuğu olarak Frankfurt’ta dünyaya geldi. 13 yaşında öksüz kalan Savigny, 1795’te Marburg Üniversitesi’ne gidene kadar bir koruma tarafından yetiştirildi. Daha sonra bu üniversitede Alman reformunun öncülerinden Prof. Anton Bauer ve ortaçağ hukuk bilimi çalışmalarıyla tanınan Philip Friedrich Weiss’in yanında çalıştı. Başta Jena, Leipzing ve Halle olmak üzere çeşitli üniversiteleri ziyaret eden Savigny geri döndüğü Marburg’tan 1800 yılında doktorasını aldı. Marburg’ta ceza hukuku ve pandekt hukuku konusunda ders verdi.

1803’te ünlü tezi “Das Recht des Besitze“i (“zilyetlik hukuku”) yayınladı. Bu eseri ünlü hukukçu Thibaut tarafından bir baş yapıt ve Roma hukuku otoritesinin bu anlamda sonu olarak nitelendirildi. Avrupa’da ünü hemen yayılan bu eser, hala hukuk tarihinde önemli bir yere sahiptir. 1804’te Savigny, şair Bettina von Arnim ve Clemens Brentano’nun kızkardeşi Kunigunde Brentano ile evlendi. Aynı yıl Roma hukuku hakkında güncel kaynaklarla ilgili kapsamlı bir araştırma yapmak üzere Fransa ve Güney Almanya turuna çıktı.

1808’de Bavyera Hükümeti tarafından Landshut’a Roma hukuku profesörü olarak atandı. Burada bir buçuk yıl çalıştı. 1810’da Berlin Üniversitesi'ne Wilhelm von Humboldt’un şefliğini yaptığı Roma hukuku kürsününe davet edildi. Burada hukuk fakultesi bağlantılı verdiği hizmetlerden biri de “hüküm komitesi (Spruch-Collegium)”nin üyesi olarak sıradan mahkemeler tarafından yönlendirilen sıradışı davalarda görüş bildirmektir. Bu zamanlar Savigny’nin en yoğun dönemidir. Devlet Üniversitesinde 3. rektör olarak hocalık yaptı ve hükümdarlık prensine Roma, Ceza ve Prusya hukukları konusunda özel dersler verdi. Berlin’de kaldığı süreçte bir kazancı da “Niebuhr” ve “Eichhorn” ile dostluk kurmasıdır. 1814’te “Vom Beruf unserer Zeit für Gesetzgebung und Rechtswissenschaft” adlı makalesini çıkardı. Bu makale kanundaki düzenlemeye karşı yazılmış bir protestoyu içeriyordu ve Thibaut’ın Almanya için “Yabancı kanun sistemleriyle etkileşiminin serbest olması gerekliliği” konusunda yazdığı makaleye cevap olarak yazılmıştı. Bu ünlü makalede Savigny yeni bir hukuk sistemine ya da yeni kanunların girmesine karşı çıkmıyor fakat sadece iki durumda kondifikasyona itiraz ediyordu:

"1. Önceki dönem hukukçuları tarafından ihmal edildiğinden gelen zararlar kolayca düzeltilemiyorsa,
2. Eğer doğal kanunun “bitmez tükenmez kibiri“ ve “sığ felsefesi” ile çelişmesinde büyük bir risk varsa."

Hala değerli sayılan bu makale hukuku içi boş Christian Wolff’un Institutiones juris naturae et ge