senatosu, Sezar'ın ikinci konsüllüğünü onaylamayı reddetti ve görevlerinden ayrılarak hakkındaki adli kovuşturmayla yüzleşmesi için Roma'ya dönmesi emrini verdi. Politk kariyeri ve İç savaş arasında bir seçim yapmak zorunda kalan Sezar "XIII. Lejyon"la birlikte Rubicon nehrini geçerek tercihini iç savaştan yana kullandı. Lejyon, iç savaş boyunca senatoda yer alan Optimates kliğinin komutanı Pompey idaresindeki Cumhuriyet lejyonlarına karşı Sezar'a sadık kaldı. XIII. Lejyon tüm iç savaş boyunca görev yaptı, Dyrrhachium ve Farsalus savaşında çarpıştı. Farsalus'ta Pompey'e karşı elde edilen kesin zaferin ardından Lejyon terhis edildi ve lejyonerler geleneksel arazi dağıtımı ile emekliye ayrıldı. Ancak bir süre sonra Thapsus Savaşı ve iç savaşın son çarpışması olan Munda Savaşı için yeniden göreve çağırıldı. Munda'nın ardından Sezar Lejyonu yeniden terhis etti ve Lejyonerlere İtalya'da arazi vererek emekli etti.

Augustus, Pompey'in oğlu Sextus Pompeius'un Sicilyadaki ayaklanmasını bastırabilmek için MÖ 41 yılında Lejyonu yeniden topladı.

XIII. Lejyon, ("ikiz", diğerlerinin bir parçasından oluşturulan Lejyonlar için genel bir isimlendirmedir), Marcus Antonius'a karşı yürütülen savaşların ve Aktium Savaşının ardından diğer lejyonlardan takviye edilmesi nedeniyle "Gemina" cognomen'ini aldı. Lejyon, ardından Augustus tarafından Adriyatik denizindeki Roma eyaleti İllirya'da bulunan "Burnum" (modern Knin) kentine gönderildi.

MÖ 16 yılında yerel isyanları bastırmak için Pannonia'da buluna "Emona" (now Ljubljana) kentine taşındı.

MS 9 yılında Teutoburg Ormanında gerçekleşen Varus Savaşının Romalılar için bir felaketle sonuçlanması üzerine, lejyon takviye olarak önce "Augusta Vindelicorum"'a (Augsburg), ve ardından da Germen kabilelerinden gelebilecek saldırıları engellemesi Rhaetia'da yer alan Vindonissa'ya gönderildi.

İmparator Claudius Lejyonu 45 yılı dolaylarında Pannonia'ya geri gönderi ve Lejyon kampını "Poetovio"'da (modern Ptuj, Slovenya) kurdu.

Dört İmparator Yılında (69), XIII "Gemina" önce Otho'yu, sonra da Vitellius'a karşı Bedriacum savaşında çarpışarak Vespasian'ı destekledi. .

Trajan döneminde Lejyon Daçya savaşlarında (101-102, 105-106) görev aldı ve 106 yılında İmparator tarafından yeni fethedilmiş olan Daçya'da (Apulum'da, modern Alba Iulia, Romanya) konuşlandırıldı.

XIII "Gemina"'ya bağlı "Vexillatiolar" İmparator Gallienus idaresinde Kuzey İtalya'da savaştı. Lejyonu kutlamak için İmparator tarafından üzerinde aslan figürü bulunan bir lejyoner "antoninianus'u" bastırdı (259-260). Bir diğer "vexillatio" Galya İmparatorluğu İmparatoru Victorinus'un ordusunda görüldü: Bu imparator da Lejyonu kutlamak için aslan figürlü bir altın sikke bastırmıştır.

271 yılında Lejyon Daçya eyaleti boşaltılınca "Dacia Aureliana'ya" yerleştirildi.

5. yüzyılda, bir "Notitia Dignitatum'a" göre "legio tertiadecima gemina" Mısır'da, Aşağı ve Yukarı Mısır'ı birbirinden ayıran geleneksel sınır üzerinde inşa edilmiş stratejik bir kale olan Babil kentinde "Comes limitis Aegypti" komutasında görev yapmıştır.






Güneyli Baptist Toplumu

Güneyli Baptist Toplumu veya Güneyli Baptist Konvansiyonu (İngilizce "Southern Baptist Convention"), ABD merkezli, muhafazakar ağırlıklı bir Hristiyan mezhebidir. "Güneyli" ismi, mezhebin kurulduğu ve kökleştiği Güney ABD'den gelir. Mezhep, kuzeyli Baptistler ile kölelik sorunu dolayısıyla arasının açılması neticesinde ilk kez 1845'te Georgia'nın Augusta şehrinde bağımsız kilise olmuştur.

42 binden fazla kilisesi ve 16 milyondan fazla üyesiyle bugün dünyanın en büyük Baptist mezhebi ve ABD'deki en büyük Protestan gruptur. Güneyli Baptistler, halka açık suya daldırmalı vaftiz usulü ile din değiştirme eylemine çok önem veriyorlar ve ayrıca küçüklerin vaftiz edilmesine topluca karşı çıkıyorlar. Bu nedenle henüz inanan vaftizi olmamış küçükler istatistiksel verilerde üye sayısına dahil edilmiyor. GBK kiliseleri öğretide ve uygulamada Evanjelisttir. Her bir Baptist kilisesine özerklik tanıyan cemaatçi özerklik sisteminden dolayı İncil'in çeşitli yorumlarından kaynaklanan kendine özgü inançlarda çeşitlilik görülüyor. Tarih boyunca Baptistler kilise-devlet ayrımını ve inanç özgürlüğünü teşvik etme hususunda kilit konumda yer aldılar.

1940'lardan itibaren GBK bölgesel kimliğini kısmen yitirdi. Güney ABD'de halen çok yoğun olmakla birlikte Amerika boyunca 42 eyalette cemaatleri vardır.
Amerika'daki kolonilere yerleşen ilk Baptistlerin büyük kısmı onyedinci yüzyılda, farklı dinî görüşlerinden dolayı kraliyetin ve kilise devletinin verdiği sıkıntılardan kurtulmak amacıyla İngiltere'den geldi. Roger Williams ve Dr. John Clarke gibi kimi Baptistler 1630'larda New England'a göç ettiler.

Güney ABD’in en eski Baptist kilisesi olan İlk Baptist Kilisesi 1682’de Peder William Screven liderliğinde Charleston, Güney Karolina’da örgütlendi. 1715’te Virginia kolonisinde Robert Norden’ın dinî liderliğinde ve 1727’de Kuzey Karolina’da Paul Palmer’ın dinî liderliğinde birer Baptist kilisesi örgütlendi. 1740’larda Kuzey Karolina’da, Güney Karolina’da ve Virginia’da olmak üzere yaklaşık 300-400 üyeli yedi sekiz tane Baptist kilisesi vardı.
Amerikan İhtilali öncesi Virginia’da ve birçok güney kolonisinde Anglikan Kilisesi resmî kiliseydi ve aynen Büyük Britanya’da olduğu gibi vergilerden pay alıyordu. Anglikan Kilisesi, Güney’de Baptistlerin hızlı bir şekilde yayılmasına karşı durdu. Başta Virginia olmak üzere, Baptist vaizler hakkında, Anglikan kilisesi tarafından verilmiş bir yetkileri olmadan vaazlar vermek suretiyle "huzuru bozmak" gerekçesiyle kovuşturma açıldı. Patrick Henry ve James Madison’ın Baptist vaizleri savunması dünyada inanç özgürlüğü adına kayda değer bir gelişme sayılan Amerikan İhtilali’nden kısa bir süre önce gerçekleşmişti. Daha sonra Madison dinî özgürlüklerin anayasal güvence altına alınmasının önemine dair görüşlerini ortaya koydu ve bu görüşlerinin anayasada yer almasını sağladı. Bu nedenle, İhtilal gerçekleştiğinde Baptistler aktif birer vatansever olarak ihtilal girişiminde yer aldılar.

1800’lerin ortalarına gelindiğinde, Kuzey’in sanayicileri, Batı’nın çiftçileri ve Güney’in büyük çiftlik sahibi çiftçileri arasında toplumsal, kültürel, ekonomik ve siyasi birçok farklılık baş gösterdi. Bunun neticesinde üç ayrı Baptist toplumu ortaya çıktı: Üç Yıllık Toplum, Vatani Görev Cemiyeti ve Güney’deki Baptistleri.

Kölelik, Baptistler arasında en ihtilaflı konuydu. Bağımsızlık Ayaklanması’ndan önce Güney’deki ilk Baptist ve Metodist Evanjelistler –Afroamerikanları da kapsayan- Tanrı huzurunda bütün insanların eşit olduğu tezini destekliyorlardı. Bu gruplar, sınıfsal ve ırksal ayrıma karşıydılar ve büyük çiftlik sahiplerinden köleliği kaldırmalarını istiyorlardı.

Baptistler Güney ABD’de sosyal konumlarını sağlamlaştırmak için mücadele ettiler. Neticede, yeni nesil Baptist vaizler topluma varlıklarını kabul ettirdiler. Zengin tabakaya kölelik sorunu hakkında kafa tutmak yerine İncil’i tercüme ederek İncil’in öğütlerinin hayata geçirilmesine uğraş verdiler. Ayaklanma’dan yaklaşık yirmi yıl sonrasına gelindiğinde vaizler kölelerin azad edilmesi için sahiplerine ricada bulunmayı bıraktı. Baptist din adamlarının birçoğu papazların da köle sahibi olma haklarını karumaktan yana bir tutuma büründü. . Üç Yıllık Toplum ve Vatani Görev Cemiyeti ise kölelik hakkındaki tarafsızlıklarının sürdüğünü bildirdi.

Georgia Baptistleri Vatani Görev Cemiyeti’nin iddia ettiği üzere tarafsız olup olmadığını anlamak için bu topluluğa köle sahibi birisini Güney’de misyonerlik görevi için önerdi. Cemiyetin yönetim kurulu bu teklifi reddetti ve Güneyli Baptistler bunu haklarının ihlali olarak gördüler.

"Amerikan Baptist Vatani Görev Cemiyeti"’nin ABD’nin güney bölgesinden kadroya aldığı misyonerlerin sayısının diğer bölgelerden misyonerlerin sayısına oranla az oluşu Güney’deki kiliseleri rahatsız eden ikinci bir husus olarak ortaya çıktı. Bu durum, Cemiyet’in köle sahiplerini misyoner olarak atamamasının bir sonucu gibi görünüyordu.

Farklı bölgelerdeki Baptistler mezhepsel örgütlenme açısından da farklılaştı. Kuzeydeki Baptistler, yıllık görevlerini yapan bireylerden oluşan ve her bir topluluğun birer rahipliği olan gevşek yapıda bir yönetim biçimini tercih etti. Güney bölgelerdeki Baptist kiliseleri ise –bütünü örnek alan parçalar şeklinde kendini düzenleyen kiliselerden oluşan- daha merkezi bir yapılanmayı seçtiler ve çeşitli rahiplikler aynı mezhepsel örgütlenmenin çatısı altında toplandı.

Kölelik kurumuna yönelik ulusal çaptaki eleştiriler sebebiyle Güneyli Baptistlerde gittikçe artan rahatsızlık ve huzursuzluk sonucunda Güneyli Baptisler ulusal Baptist örgütlerinden ayrıldılar ve Mayıs 1845’te Augusta, Georgia’da İlk Baptist Kilisesi’ni kurdular. Bu tarihi toplantıda yeni bir topluluk kurdular ve adını Güneyli Baptist Toplumu olarak belirlediler. Yeni topluluğun ilk başkanı olarak William Bullein Johnson’ı (1782-1862) seçtiler. William B. Johnson, 1841’de Üç Yıllık Toplum’un başkanlığını yürütmüştü.

Beyazların üstünlüğünü ve kölelik kurumunu savunmaları neticesinde diğer Baptistlerden ayrılma kararının kalıcı etkileri uzun bir dönem boyunca devam etti. GBT’nin Vatani Görev Dairesi’nin 1968’de yaptığı bir araştırmanın sonuçları Güneyli Baptist cemaatler içinde sadece %11’lik bir kesimin Amerikan toplumunun Afrikalı köklerini kabul ettiğini ortaya koyuyordu. Afroamerikalılar beyazların denetim altına alma teşebbüslerinden uzak ve kendilerine has bir Amerikan Hristiyanlığı uygulamaya koymak amacıyla toplanmaya başladılar. Baptist mezhebi içinde kalmakla birlikte Afroamerikanlar kendi ayrı topluluklarını oluşturdular.

Muhafazakar diriliş döneminde 1995’te GBT’de ırkçı köklerin terkedilmesi ve geçmişte köleliğin savunulmasından dolayı özür dilenmesi önergesi oylandı. Irkçılıktan ötürü pişmanlık ifade edilmesini isteyen bu önerge GBT mezhebinin ilk dönemlerinde ırkçılığın önemli bir rol oynadığına dair ilk resmi kabul sayılıyor. Bugün itibarıyla mezhep içerisinde etnik olarak çoğulcu kiliseler mevcut ise de halen Birle