ani hayatta kalma şanslarının artması demektir. Ancak bu katı gelenek o çağlarda bile toplumun her kesimi tarafından eşit olarak kabul görmüş değildir. Bazı yaşlılar bu zorunlu sürgüne fiziksel olarak karşı koyarlarken, daha güçsüz olanlar sadece sözlü olarak protesto etmekle yetinirler. Bazı gençler ise bu tartışmalı "temizlik" harekatına hakları olup olmadığını sorgularlar.

Büyükanne Orin (Kinuyo Tanaka) de artık 69 yaşını doldurmuştur ve çok yakında diğerleri gibi kaçınılmaz kaderiyle yüzleşecektir. Ancak Orin yaşıtlarına kıyasla daha dinç ve hayata daha bağlıdır. Hatta dişleri bile hala dökülmemiştir. Dul kalmış oğlu Tatsuhei (Teiji Takahashi) annesini kaybetme fikrine tahammül edemez, üstelik annesi giderayak ona yakın köylerden birinden kendisi gibi dul kalmış bir kadın bulmuştur. Torunu Kesakichi (Danko Ichikawa) ise bencil bir şekilde büyükannenin gideceğine sevinmektedir, zira kız arkadaşı Matsu-yan (Keiko Ogasawara) gebedir ve doğum yaptığında sofraya yeni bir boğaz katılacaktır.

Torun Kesakichi, çok yemek yediğini ima ederek büyükannenin dişleriyle ilgili sürekli laf dokundurmaktadır. Müstakbel gelini Tamayan (Yûko Mochizuki)'ın eve geldiği gün büyükanne Orin, 'salyalar saçan iştahının gözle görünen bir uzantısı' olarak nitelendirdiği ön dişlerini taşa vurarak kırar, böylece daha az yiyecek tüketecektir. Oysa o hala üretebilen bir kadındır, buna rağmen bazı yaşlı komşularının aksine gönüllü olarak bir an önce Narayama'ya 
gitmek istemektedir.

Tatsuhei ve sırtında taşıdığı annesi Orin uzun bir yürüyüşün sonunda Narayama'ya ulaştıklarında dehşet verici bir manzarayla karşılaşırlar, etraf sayısız insan iskeleti ile doludur. Görüntü tıpkı bir fil mezarlığını andırır. Her kayanın tepesine bir leş yiyen kuş tünemiştir. Annesini orada bırakıp elem içinde geri dönerken yolda birden kar yağmaya başlar ve bu nedenle annesinin şanslı olduğunu düşünür, çünkü ölmesi uzun sürmeyecektir. Köye döndüğünde yeni eşi, 70 yaşına geldiklerinde onların da gideceği yerin orası olduğunu söyleyerek onu teselli eder.

Filmin son dakikasında bir buharlı tren görülür (muhtemelen filmde zaman 1958'e gelir) ve trenin geçtiği istasyonun adı ekranda gözükür: "Obasute İstasyonu". Bu olayın geçtiği yörenin adının bu olduğunu anlarız. Filmde anlatılan Japonların bu eski efsanesinin adı da zaten "Obasute efsanesi" olarak bilinmektedir.

Filmin konusu Japonya'da uzak bir dağ köyünde geçer. Zaman belirsizdir, ama günümüzden yüzyıllar öncesine ait olduğu izlenimini verir. Çekimlerin tamamen stüdyoda ve dekorlar önünde, tiyatrovari stilize yapay ışıklar altında yapılmış olması, bir anlatıcının ilk başta çıkıp kısaca konuyu izleyicilere anons etmesi ve aralarda balad tarzındaki şarkılarla konuyu pekiştirmesi, ayrıca filmin Japon halk müzikleriyle bezenmiş olması, filmin anlatım tarzının geleneksel bir Japon halk tiyatrosu tarzı olan Kabuki tarzında olduğu izlenimini verir.

"Narayama Türküsü", hangi zamanda geçtiği belli olmayan bir masal gibi görünmesine rağmen, II. Dünya Savaşı sonrasındaki Japonya'nın ideolojik duygu karmaşasının, kültürel erozyonunun ve bunun insancıl yansımalarının iç karartıcı bir alegorisidir.






Denizci kavimler

Denizci kavimler ya da denizci halklar, Tunç Çağının sonlarına doğru, özellikle MÖ 13. yüzyılda Yunan Yarımadası, Anadolu, Suriye, Fenike, Filistin, Kıbrıs ve Mısır'ı işgal eden denizci, savaşçı halklar. Hititler gibi antik dönemin büyük imparatorluklarının yıkılmasından sorumlu tutulurlar.

İstilalarda bu döneme ait Antik Yakın Doğu'nun tarihi kayıtları yok olduğu için ortaya çıkan tablo detaylı olarak bilinememektedir. Bu döneme ait başlıca kayıtlar, tek taraflı olmakla birlikte Mısır kayıtlarıdır. Bilgilerin bir kısmı da Hitit kayıtlarından ve arkeolojik bulgulardan elde edilmiştir.

Mısırlılar, Denizci Halklar ile iki kez savaştılar. Birincisi Kral Merneptah iktidarının (MÖ 1236-23) beşinci yılında, ikincisi III. Ramses'in döneminde (yak. MÖ 1198-66) gerçekleşti.

Denizci Halklar'dan Antik Filistinliler, MÖ. 12. yüzyılda bugün Filistin olarak bilinen bölgeye yerleşmiş ve buranın Filistin olarak anılmasına neden olmuşlardır.





Narayama Türküsü (anlam ayrımı)





HD 13189

HD 13189 Üçgen takımyıldızında bulunan 8. parlak yıldız. Bu turuncu parlak dev, 603 ışık yılı uzaklıkta bulunmaktadır. Kütlesi 4,5 Güneş kütlesi ve B-tipi bir Anakol yıldızıdır.

Bu yıldıza eşlik eden bir gezegen veya kahverengi cüce vardır.

HD 13189 b kütle aralığı 8 ile 20 Jüpiter kütlesi olan Güneş dışı gezegen veya kahverengi cücedir. Bu nesne, yıldızından 277 Gm (1.85 AU) uzaklıkta yörüngededir ve eliptik turu 472 gün sürmektedir. Tautenburg'da 2005 yılında keşfedilmiştir.





Karl Wolff

Karl Friedrich Otto Wolff (d. 13 Mayıs 1900 – ö. 17 Temmuz 1984), Nazi SS üyesi ve II. Dünya Savaşı sırasında Waffen-SS generaliydi.

Karl Wolff, Abitur'dan sonra, 16 yaşında Alman İmparatorluk Ordusu'na katıldı. I. Dünya Savaşı sırasında bir Fahnenjunker (Askeri öğrenci) olarak dört ay askeri eğitimi aldı ve ardından Batı Cephesi'nde 5 Eylül 1917 tarihinde hizmet etmeye gönüllü oldu. Ertesi yıl bir subay olarak görevlendirilmiş, savaştaki cesareti için ikinci sınıf Demir Haç madalyası almıştır. Wolff, orduda kariyer yapmaya karar verdi. Ateşkesten sonra, Hesse Piyade Alayına katıldı ve savaş sırasında gösterdiği başarılar için birinci sınıf Demir Haç madalyası aldı.

Wolff, Alman Reichswehr'de Versay Antlaşması'nın bir sonucu olarak 1920 yılında terhis edildi ve Frankfurt'ta Bethmann aile bankasında çalıştı. Temmuz 1922 yılında Wolff, Frieda von Roemheld ile tanıştı, ertesi yıl evlendi. Wolff, Deutsche Bank için çalıştı ve çift Münih'e taşındılar ancak yüksek enflasyon nedeniyle iki yıl sonra işsiz kaldı. Daha sonra halkla ilişkiler firması "Ad-Sefer Walther von Danckelmann"da işe başladı. 1 Temmuz 1925 tarihinde "Ad-Expedition Karl Wolff - von Roemheld" adlı kendi şirketinde işe başladı.

Wolff, Temmuz 1931 yılında NSDAP'ye katıldı. Parti üyelik numarası 695131 idi. SS üyelik numarası ise 14,235 idi. Wolff hala Reichsführer-SS okul sisteminde eğitim sonrasında kendi halkla ilişkiler firmasında çalıştı. Şubat 1932'de SS-Sturmführer olarak görevlendirildi.

Nazi Partisi 1933 yılında iktidara geldikten sonra, Wolff tam zamanlı olarak siyasi partiye üye olmuş ve Alman ordusunda SS Yüzbaşısı rütbesiyle irtibat subayı olarak göreve atanmıştı. 8 Mart 1933 tarihinde Reichstag üyesi oldu. Mesleği bırakarak şirketini sattı ve bizzat Reichsführer Kişisel Personel dairesinin başkanlığına SS Komutanı Heinrich Himmler tarafından işe alındı​​. Wolff 15 Haziran 1933 tarihinde Himmler'in emir subayı (Kurmay Başkanı) oldu.

1937 yılında SS-Gruppenführer oldu ve tüm SS (Himmler ve Heydrich'ten sonra) komutasında üçüncü idi. Reinhard Heydrich'e rakip oldu. Bu yarışma Himmler tarafından vurgulandı.

Daha sonra 1964 davasında ortaya çıktı gibi, II. Dünya Savaşı'nda ilk yıllarında Hitler'in karargahında "Himmler'in gözleri ve kulakları" oldu. Buradaki güç merkezinde, şüphesiz tüm önemli olaylardan haberdar olurdu veya kolayca ilgili bilgilere erişebiliyordu.

Heydrich'öldürülmesinden sonra, Wolff, Himmler'in gözünden düştü. Wolff, SS-Obergruppenführer yapıldıktan sonra, Himmler 1942'de onu artık istemedi.

İtalya Müttefiklere teslim olduğunda, Şubat ayından itibaren Ekim 1943'e kadar Yüksek SS ve İtalya Polis Lideri oldu ve kuzey İtalya'nın Askeri Valisi olarak görev yaptı. 6 Mart 1943 tarihinde Frieda von Roemheld'dan boşandı. Bundan sonra 9 Mart'ta Ingeborg Kontes Bernsdorff ile evlendi.

Alman ordusu geri çekilirken 1943-1945 yılları arası Yüksek SS ve 'Italien' alanı Polis Lideri idi. II. Dünya Savaşı'nın en çetin yılı olan 1943'te İtalya'daki bütün SS askerlerinin komutanıydı. Papa 12. Pius'un kaçırılması komplosunu sabote etmiştir. Savaş sırasında İngilizlerle görüşmüş, İtalya'daki birliklerin teslimi konusunda anlaşmıştır.

ABD Ordusu askerleri tarafından 13 Mayıs 1945'te tutuklandı. Ailesi ile bir arada olacağı vaat edilerek Schöneberg'e hapsedildi. Nürnberg Mahkemesi sırasında, Wolff yoldaşı Nazilere karşı kanıtlar sunarak kovuşturmadan kaçmasına izin verildi ve ardından Ocak 1947'de Minden'de İngiliz Ordusu hapishanesine transfer edildi.

1947 yılında serbest bırakılmasına rağmen, Nazilerden arındırılma sürecinin bir parçası olarak, savaş sonrası Alman hükümeti tarafından suçlandı, tutuklanarak Ev hapsine alındı. Bir Alman mahkemesinde yargılanmasından sonra SS üyeliği nedeniyle Kasım 1948'de beş yıl hapse mahkûm edildi. Yedi ay sonra cezası dört yıla indirildi ve serbest bırakıldı. Wolff, Bir derginin reklam departmanında bir temsilcisi olarak çalıştı ve Starnberg'de yeni ikametine ailesi ile birlikte taşındı.

Karl Wolff, savaştan sonra zor durumda kaldığından bütün Nazi üniformalarını bir koleksiyoncuya satmıştır. Kurzman'ın özel görev isimli kitabının yazılmasına yardım etmiştir. Kurzman'ın, "dünyaya bir daha gelseniz SS'e girer miydiniz" sorusuna "Çok gençtim ve istediğim her şeye sahiptim" şeklinde cevap vermiştir.

1962 yılında Adolf Eichmann'ın İsrail'deki duruşma sırasında Wolff'un 1944 yılında İtalyan Yahudilerini zorla toplama kampına sürgüne gönderilmesini organize ettiği kanıtlandı. Wolff tekrar Batı Almanya'da yargılandı. Straubing'da 15 yıl hapis cezasına çarptırılan Wolff, cezasının yalnızca bir kısmını çekti ve 1971 yılında tam yurttaşlık haklarına sahip olarak hasta sağlığı nedeniyle 1969 yılında serbest bırakıldı. Wolff tartışmalı bir figür olmuştur. Aslında, SS'in kıdemli generali olmasına rağmen, Nazi toplama kampları hakkında bir şey bilmediği iddia edilmektedir.

Serbest bırakıldıktan sonra, Wolff bir süre sessiz kaldı ve Avusturya'da emekli oldu. 1970'lerin sonunda ve 1980'lerin başında Wolff, SS ve Himmler ile olan ilişkisiyle kamusal hayata döndü. Himmler ile 1941 yılında Minsk'teki Yahudi esirleri arasında bir infaza tanık olduğunu söyledi. Karl Wolff sağlığının kötüleşmesi nedeniyle 17 Temmuz 1984 tarihinde Rosenheim'de bir hastanede öldü. Ölümü tüm büyük Alman gazetelerinde "Nazi rejiminin en gizemli isimlerinden bir