ve parlak portakal rengidir. Leş, yumurtalar ve bitki malzemesini kapsayan geniş bir diyetleri vardır ama çoğunlukla omurgasız hayvanları yerler. Böcekler, üreme döneminde özel olarak önemlidir. Tekeşli bir kuştur ve çiftler bir üreme döneminden daha uzun bir süre arada kalabilirler.




Shanghaied (film, 1915)

Shanghaied, Charles Chaplin'in yazdığı, yönettiği ve rol aldığı 1915 yapımı sessiz bir filmdir. Chaplin' in Essanay Studios' daki 11. çalışması olan bu filmde, Chaplin' in daha sonra Modern Zamanlar ("Modern Times") filminde ünlü Smile şarkısını söylediği sırada yaptığı dansın ilk örneği görülebilir. Aynı zamanda Chaplin' in kaptana yemek sunarken denizin dalgalı olması nedeniyle defalarca düşmesi ve uzun çabalara rağmen yemeği bir türlü yerine ulaştıramaması da yine "Modern Zamanlar" filminde geliştireceği bazı sahnelerin ilk örneklerindendir.

Bir gemiye sahip olan Edna' nın babası, kendi gemisini batırarak sigortadan para almaya karar verir ve geminin kaptanıyla bu konuda anlaşır. Eve döndüğünde kızı Edna' yı bahçede serseri kılıklı sevgilisi Charlie ile görünce çok sinirlenir ve Charlie' yi evden kovar. Aşağılanan ve kovulan Charlie, canı sıkkın bir halde limanda dolaşırken Edna' nın babasının gemisindeki kaptana rastlar ve para kazanmak için ona gemiye tayfa bulmasıda yardımcı olur. Kaptan bulduğu gönülsüz tayfaları lafa tutarken Charlie de onların kafasına vurup bayıltmakta, böylece gemiye tayfa avlamaktadırlar. Fakat kaptan onu da kandırıp zor kullanarak gemiye alır. Bu sırada Edna da sevgilisini takip edip gizlice gemiye binmiştir. Charlie gemide tayfa ve mutfakta beceriksiz aşçı yardımcısı olarak çalışır. Edna' nın da yardımıyla gemiyi batıracak olan dinamitleri denize atarak gemiyi kurtarır.

Son sahnede Edna' nın babası onu yine Edna' yla birlikte görünce sinirlenir fakat bu sefer Charlie onu denize atar ve Edna ile birlikte bir sandalla uzaklaşırlar.





Kümbet Camii

Kümbet Camii ya da Havariler Kilisesi (Ermenice: Սուրբ Առաքելոց Եկեղեցի), Kars´ta yer alan tarihi bir yapı. Doğu'nun Ayasofya'sı diye nitelendirilir.

10. yüzyılda Kars ve civarında hüküm sürmüş Bagratlı Krallığı döneminde bir Ermeni-Gürcü kilisesi olarak inşa edilmiştir. Kral Abas´ın yaptırdığı kilise beş yıl içinde bitirilmiştir. Bu yapı bir ibadethaneden ziyade Hıristiyanlık için büyük bir kutsallığa sahip olan 12 Havariler´i anma münasebeti ile de yapılmıştır.

Daha sonra 1064 yılında Müslüman egemenliğine geçen yöredeki bu kilise camiye dönüştürülerek "Kümbet Cami" adını almıştır. Bölge Rus hakimiyetine girince camii Rus Ortodoks Kilisesine çevrilmiş, 1918 yılında Türk hakimiyetine girince yeniden camiye çevrilmiştir. 1964 yılında ise müzeye dönüştürülerek, Kars´ta yapılan kazılardan elde edilen tarihi eserler burada sergilenmeye başlanmıştır. Kars Müzesi adıyla da bilinen bu eski ibadethane, bu işlevini 1981 yılına kadar sürdürmüştür. 1993 yılından bu yana yine cami olarak kullanılmaktadır. Kars Belediyesinin burayı yeniden müze yapma girişimi sözkonusudur.

Yapı, merkezi planlı dört nişle genişleyen dik açılara sahiptir. Kubbesi konik biçiminde olan yapı, kubbe altındaki nişler içte yuvarlak dışta beş köşeli olarak yapılmıştır. Yapının ana girişi batı tarafındadır. Ayrıca güney ve kuzey taraflarda da iki giriş kapısı mevcuttur. Apsis yarım daire biçimindedir. Bunun yanı sıra apsisi de içerisine alan 12 metre çapındaki kubbe altı ana mekanı 8 tane ince uzun tonoz kemerli pencere ile aydınlatılmıştır. Havariler Kilisesi yöreye özgü düzgün kesme bazalt taşından yapılmıştır. Mimari bakımdan Ermeni kiliselerinin tipik özelliklerine sahiptir.






Sen de Başını Alıp Gitme

Sözü Cem Karaca'ya, müziği ise Nil Burak'a ait şarkıdır. Nil Burak'ın 1989 tarihli Oldu olacak albümü için hazırlanan ve ilk defa bu albümde Nil Burak tarafından seslendirilen şarkı daha sonra Cem Karaca, Haluk Bilginer, Zeki Müren, Sibel Can, Suavi, Faruk Tınaz ve Deniz Seki tarafından da yorumlanmıştır. 
Cem Karaca 1992 tarihli 'Nerede Kalmıştık?' adlı albümünde Ve hiçbir şeyi özlemedim, Seni özlediğim kadar sözünü değiştirmiş Ve hiçbirşeyi istemedim, Seni istediğim kadar sözüyle şarkıyı yorumlamıştır.




Yaylı tambur

Yaylı tambur, yayla çalınan tambur türüdür. Yaklaşık bir asırlık bir geçmişi vardır. Tanburi Cemil Bey tarafından icat edildi. Daha sonra Ercüment Batanay ve Fahrettin Çimenli tarafından geliştirilerek bugünkü hâline getirildi.

Tamburun eskiden de yayla çalındığına dair 15. yüzyılda Abdülkadir Meragi’den gelme rivayetler varsa da günümüzde bilinen yaylı tamburu ilk olarak 1900'lerin başında Cemil Bey icat etmiştir. Türk müziğinde viyolonselin yanı sıra pest ses verecek bir enstrüman arayışı içinde olan Cemil Bey mızraplı tamburun eşiğine bir kibrit çöpü koyup alt telleri yükselterek kemençe yayıyla çalmayı denediğinde o zamana dek hiçbir enstrümandan duyulmamış hüzünlü ve duygulu bir ses elde etti. Cemil Bey tamburu yaylı olarak ilk defa Ferik Yanyalı Mustafa Paşa’ya dinletti. Yine bir paşa konağındaki toplantıda ilk kez yaylı tamburunu çaldı ve yeni sazın buğulu ve yumuşak sesi dinleyen herkesi büyüledi.

Cemil Bey, taş plaklarındaki ferahfeza, bestenigâr, segâh, hicaz, yegâh gibi taksimlerle yanık ninni, gazel ve şarkılar gibi toplam yirmi kadar eserini yaylı tamburla çaldı fakat icat ettiği bu yeni sazı fazla geliştirmeden olduğu gibi bıraktı. Daha sonra İzzettin Ökte, Cemil Bey’de ayrı olan alt telleri birleştirerek viyolonsele yakın bir tını elde etti. Önceleri mızraplı tambur çalan Ercüment Batanay yaylı tamburu ilk olarak İzzettin Ökte’de gördü ve çok etkilenerek heves etti. Daha sonraları ise mızraplı tamburu tamamen terk ederek yaylı tamburuyla meşhur oldu. Batanay 1947'de gazinolarda çalışmaya başladığında yaylı tamburun sesinin diğer sazlar arasında çok cılız kaldığını görünce sazını geliştirmek için çareler aradı. Cümbüş gövdesine tambur sapı taktı. Gövdenin içini kadife ile kapladı. Telleri kalınlaştırıp akordu tizleştirdi. Eşik altına klasik kemençedeki gibi lastikler koydu. Gövdenin içine can direği yerleştirmek ise Fahrettin Çimenli’nin buluşudur. Böylece yaylı tambur yüksek ses veren bir enstrüman hâlini aldı.

Yaylı tamburun gövde yapımında maun, karaağaç, çınar, akçaağaç, ardıç gibi çeşitli ağaçlar kullanılır. Ses tablası oğlak, keçi,manda veya deve derisinden, bazen de tahtadan, burguları metalden, can direği ise ayarlı olarak yapılır. Ses tablası tahta olan yaylı tamburlar tambur-viyolonsel arası bir ses verirler. Madeni cümbüş gövdeli tamburlar ise daha ucuz olup yüksek sesleri dolayısıyla piyasa müziğinde kullanılmaktadır. Çıkan madeni sesi azaltmak için bu tür tamburların gövdelerine kadife bir kılıf geçirilir.

Yaylı tambur, gövdesi iki dizin üstüne sapı yere dik olarak konularak, viyolonsel yayına benzer bir yayla çalınır. Ses alanı iki oktavdır ama bazen orta tel kullanılarak iki buçuk oktava çıkabilir. Türk müziğinde insan sesine en yakın saz olduğu söylenir. Mızraplı tamburun bütün tellerinin eşit yükseklikte olmasına karşın, yaylı tamburun en soldaki iki alt teli yaklaşık 2 mm yüksektedir ve bu iki tel gövde üzerinde birleştirilip tek tel olarak çalınır. Çoğu tamburda dört sıra hâlinde toplam 6 tel vardır ama 7-8 tele kadar takılabilir. Alt tele 0,32-0,36 mm arası teller tercih edilir. Mızraplı tambura yapılan bolahenk akorttan daha dik olan mansur akortla çalınır. En alttaki yegâh teli diyapazonun re sesine akortlanır. Transpozedeki orta tel kullanımı hariç, icrada sadece yegâh teli kullanılır. Diğerleri ahenk telleridir.

Mızraplı tamburda mümkün olmayan uzun ve bitişik nağmeler yaylı tambur ile icra edilebilmektedir. Ancak yaylı tambur, icra bakımından zaten zor bir enstrüman olan mızraplı tamburdan daha da zordur. Çünkü tambur yapı itibarıyla aslen mızraplı bir sazdır ve tek tel üzerinden çalındığı için biraz ajiliteli eserlerde yaylı tambura hâkimiyet iyice güçleşmekte ve detone olma riski artmaktadır.

Yaylı tambur icracıları çoğunlukla mızraplı tambur çalanlardan oluşmaktadır. Ercüment Batanay’dan sonra önemli icracıları Fahrettin Çimenli, Sadun Aksüt ve Ahmet Rasim Sabuncuoğlu'dur. Ertuğrul Erkişi de son yılların tanınan icracılarındandır. Tamburilerin yanı sıra bazı ud, keman sanatçıları ve diğer müzisyenler de yaylı tambur çalmaktadır. Aslında icracısı her zaman sınırlı sayıda kalmış olan yaylı tamburun halk arasında mızraplı tamburdan daha fazla tanınıp sevildiği söylenebilir.

Yaylı tamburun pek çok tamburi tarafından mızraplı tamburun kardeşi olarak görülüp çalınmasına karşın, Necdet Yaşar ve öğrencisi Murat Aydemir gibi bazı tamburiler bunun cümbüşten bozma bir çalgı olduğu, Cemil Bey’in o çalgıyı sonradan terk ettiği gibi nedenlerle yaylı tambura karşı çıkmışlardır.

Mızraplı tambur yapan lutiyeler genellikle yaylı tambur da yapmaktadırlar. Saadettin Sandı, Mehmet Coşkun ve Elif Kızılhan tanınmış yapımcılardır.

Yayınlanmış bir yaylı tambur metodu bulunmamaktadır. Ama iyi mızraplı tambur çalan bir kimse, kemandaki gibi özel yay pozisyonları olmadığı için yaylı tamburu da fazla zorlanmadan öğrenebilir. Hızlı eserleri hakkıyla çalmak uzun ve disiplinli bir çalışma gerektirir.





İzmir yalıçapkını

İzmir yalıçapkını ("Halcyon smyrnensis"), Halcyoninae alt familyasından bir kuş türü.

Büyük bir yalıçapkını olup, 28 cm kadardır. Erişkinin, parlak mavi bir arkası, kanatları ve kuyruğu vardır. Başı, omuzları, böğürleri ve karnının aşağısı kestane rengidir, boğaz ve göğüs beyazdır. Çoğunlukla kuş tüyü gölgelerinde ayrılıyor olan dört ırk vardır, ama Filipinler'deki "H.s. gularis" in, sadece boyun ve boğazında beyazı vardır.

İzmir yalıçapkınının uçuşu hızlı vököle direkttir, kısa yuvarlaklaşmış kanatları vardır. Büyük gaga ve bacaklar parlak kırmızıdır. Uçuşta, büyük beyaz yamalar, mavi ve siyah kanatlarda görünürdür. Eşeyler benzerdir ama yavrular, erişkinin daha soluk bir uyarlamasıdır. Bir defada 4-7 beyaz yumurta kuluçkaya yatırılır.

Ağırlıklı olarak İzmir ve çevresinde yaşayan yalıçapkını küçük su yılanları, kurbağa ve balık ile beslenmektedir. 2013 yılında Dicle vadisinde varlığı tespit ed