larca eski zarftan oluşan tarihi kalıntılar büyük bir arkeolojik çalışma sahası oluşturmaktadır.




Filatelik yayınlar

Filatelik yayınlar filateli konusu ile ilgili olarak hazırlanan yayınlardır, esas olarak Posta pulları ve Posta tarihi konularında bilgi vermek için çıkartılırlar.

Aşağıdaki şekilde kategorilere ayrılabilirler:

Devletlerin posta idareleri yaygın hizmet görmekle birlikte alçakgönüllü olan yapılar olduğu için ortaya çıkarılması gereken çok büyük miktarda ve ele geçirilmesi güç bilgi bulunmaktadır. Elinize eski tarihli bir mektup geçtiği zaman onun yollandığı postaneyi, geçtiği yolları ve kullanılan taşıma araçlarını, aradaki posta merkezlerini, sınırları nasıl aştığını düşünmeye başlayabilirsiniz.

İşte filateli ve posta tarihi araştırmaları bu tür soruları yanıtlamaya çalışır; ulaşılabilen sonuçlar filatelik kitap ve dergiler aracılığı ile yayınlanır.

En temel yayın türü pul kataloglarıdır. Bunlar pul cinslerini pazar fiyatları ile veren listelerdir. Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk yayınlanan katalog A.C.Kline tarafından 1862 yılında çıkarılan "The Stamp Collector's Manual" adlı kitaptır. 1868 yılında J. W. Scott pulların kullanılmaya başlamasından sadece 28 yıl sonra her yıl yenilenen katalogunu yayınlamaya başlamıştır. Michel ve benzeri bazı diğer tek ülke katalogları temel bilgiler dışında bilgileride içerirler.

Türkiye'de uzun yıllardır bu ihtiyacı Ş.Bahadır tarafından çıkartılan PULKO pul katalogu tek başına karşılamaya çalışmaktaydı. 2005 yılında İSFİLA kuruluşu tarafından çıkarılmaya başlanan pul katalogu filatelistlere yeni ve güçlü bir seçenek getirmiştir.

Bir diğer alışılagelmiş kitap türü, tek ülke için yayınlanan "Pul ve Posta Tarihi" kitaplarıdır. Bu kitaplar belirli bir pulun nerede, ne zaman basıldığı ve pazar fiyatı dışında pulun neden basıldığı, nerede nasıl kullanıldığı, ve daha genel olarak ülkenin posta sisteminin değişik dönemlerde nasıl çalıştığı gibi ayrıntıları anlatırlar. İyi bir kitap aşağıdaki konularda bilgiler içermelidir:


Bir sonraki uzmanlık seviyesi ayrıntıların seviyesi ve yayınların sayısı bakımlarında şaşırtıcıdır. Uzmanlar bir tek pul cinsi hakkında - tasarlanmasının tarihçesinden, baskı işlemlerine, pulun nerelerde ve nasıl satışa çıktığına, ve posta gönderilerinde kullanılma yollarına kadar her türlü bilgiyi özetleyen yazıları yayınlanmıştır. Pulların gerçekten çok nadir olduğu durumlarda kaç kopyası bulunduğu ve bunların her birinin detaylarıda kitaplara konu olabilmektedir. Tahmin edilebileceği gibi bu tip kitapların okuyucusu az ve baskı sayısı sınırlıdır. Artık baskısı yapılmayan bazı kitapların peşinden koşanlar pulun kendisinin peşinde koşanlardan fazla olabilir!

Ayrıca sınırlı bölgelerde ve dönemlerde posta kullanımını anlatan uzmanlaşmış ve kapsamlı çalışmalarda bulunmaktadır.

Türk pulculuk tarihinin en heyecan verici ve kapsamlı çalışması hiç şüphesiz İSFİLA kuruluşu tarafından yürütülen dünyanın en önemli posta idarelerinden birine sahip olan Osmanlı İmparatorluğunun postanelerini araştıran çalışmadır. Bosna Hersek'den Yemen'e; Kafkasya'dan Libya'ya; bugün bağımsız devletler olarak gördüğümüz tam 23 devlette posta hizmetlerinin başlangıcı Osmanlı İmparatorluğu döneminde olmuştur. İmparatorlukta bulunan binlerce postaneye ait damgaları araştıma amacı ile yapılan çalışmalar sonucu ortaya çıkan bu yayının çıkarılan 7. cildinde N harfine ulaşılmıştır. Bu çalışma bitirildiği zaman Türk filatelisi çok önemli bir kaynak kazanmış olacaktır.

Kitaplar dışında çok sayıda filatelik dergi vardır, bunlar genel konuları ele alan 1887 yılından beri yayınlanan "American Philatelist" isimli dergiden sadece Amerikan Hükümeti tarafından basılan pullar konusunda uzmanlaşanlar veya yerel dernek ve kulüplerin yayınlarına kadar değişmektedir. Okuyucusu az olanlar birkaç sayı çıkıp sonra başarısız olabilmekte, ama yayınlanan birkaç önemli makale nedeni ile peşinde pek çok kişi olabilmektedir.

Filatelik yayınların miktarı ve karmaşıklığı konusunu anlamak için şunu söyleyebiliriz; Amerikan Filatelik Araştırmalar Kitaplığı (American Philatelic Research Library) üç ayda bir "Philatelic Literature Review" isimli bir dergi çıkartmaktadır.

Ölçek konusunda bir fikir vermek için William Reynolds Ricketts tarafından 1911 ile 1926 yayınlanan makalelelerin bibliyografyası olan "Ricketts Index", 700 sayfa idi ve 2000 değişik dergiyi kapssıyordu ve ancak "G" harfine kadar gelebilmişti O günden beri benzeri yayınları endekslemek için benzer şekilde yarım kalan birkaç deneme olmuştur, bunların arasında en başarılısı 1950 yılında yayınlanan "Literatur Nachrichten" adlı Alman kitabıdır.

Dünyada çıkan belli başlı filateli konusundaki periyodik yayınlar;


Türkiye'de filatelistler tarafından her zaman arzulanan güvenilir ve sürekli periyodik yayınlar çıkarılması konusunda başarılı olunamamıştır. Çıkan periyodik yayınlar kısa ömürlü olmuştur, uzunca bir süredir ortada kalan bu ihtiyacı karşılamak için deneme bile yapılamamıştır.




Arı kovanı

Arı kovanı, arıcılıkta balarısı kolonilerinin beslenmesi ve bakımı için kullanılan arı yuvasıdır.

Eskiden örme sepet ya da oyma kütük gibi malzemeden yapılmış kara kovan denilen kovanlar kullanılmaktaydı. Bu kara kovanlar, daha çok kestane ya da ıhlamur ağacından yapılır. Günümüzde ise bunların sayısı azalmıştır, daha çok standart ahşap kovanlar kullanılmaktadır.

Standart kovanlarda malzemeler birbirine uygun ve arıcının sürekli kontrol edebileceği şekilde yapılır.

Kovanın üst kısmında açılabilen kapak, içinde temel petek takılan çerçeveler vardır. Arılar bu temel peteği kabartarak çerçevelerin üzerinde yaşarlar. Arıcı bu çerçeveleri dışarı çıkartarak koloninin ihtiyaçlarını kontrol eder ve bakımını yapar. Karakovanda ise arılar peteği rastgele kendileri örerler. Bu tip kovanlarda arılara bakım yapılamaz, sadece petekler kesilerek balı alınır. Karakovanda koloni kendi kendine yetiştiği ve dışarıdan müdahale yapılamadığı için modern arıcılıkta kullanılmazlar.

Modern arıcılıkta "Dadant" ve "Langstroth" kovan tipleri yaygın olarak kullanılmaktadır. Ayrıca ahşap yerine, ısı yalıtımı sağlayan straphor malzemeden yapılan Langstroth kovanlarda giderek yaygınlaşmaktadır.

Dadant kovanlar çiçeklenme dönemi uzun ve şiddetli kış yaşanan bölgelerde daha kullanışlı olmaktadır. Daha geniş olan gövdesi süzme bal üretimi için de uygundur.

Langstroth kovanlar çok kurak ve florası zayıf bölgelerde kullanılır. Seyyar arıcılıkta bu kovanlar tercih edilmektedir. Hem petekli hem de süzme bal üretimi için uygundur.

Straphor kovanlar ısı yalıtımı sağlayıp koloni gelişimini hızlandırırlar. Arı hastalıklarıyla daha iyi mücadele edilir. Ahşap kovanlara göre daha hafif oldukları için seyyar arıcılıkta kullanışlıdırlar. Bal verimini iki kat arttırdığı için giderek kullanımı artmaktadır.




Gündoğdu, Marmara

Marmara Adası'nın güneyinde bulunan bir köydür. 1922 yılındaki Nüfus Mübadelesine kadar Rum nüfusun yaşadığı ve Prastos adıyla anılan köye, Rum nüfusun adayı terk etmesinden sonra 1927 yılında Türk nüfus yerleştirildi ve bugünkü Gündoğdu adını aldı.

Zeytincilik, zeytinliklerle çevrili köyün önemli gelir kalemlerinden birini oluşturmaktadır. Diğer gelir kaynakları ise; adanın genelinde olduğu gibi yaz turizmi ve kaptanlıktır.




Burhan Arpad

Burhan Arpad (d. 19 Mayıs 1910, Mudanya, Bursa - ö. 3 Aralık 1994, İstanbul), Türk Basın Şeref Kartı sahibi gazeteci, yazar ve çevirmen.

Erich Maria Remarque, Stefan Zweig, Anna Seghers, Joseph Roth, Odon von Horvath, Thomas Mann, Ingeborg Bachmann, Fritz Habeck, Ignazio Silone, William Saroyan, Henry Wallace, Şalom Aljehem, Dimitir Dimov, Haşek, Silanpaa ve Istrati'den çeviriler yaptı.

1961 ve 1964 yıllarında Berlin Film Festivali'nde jüri üyeliği yaptı. "Gezi Günlüğü" kitabı ile 1963 yılı Türk Dil Kurumu ödülünü aldı.




Oğlu Ahmet, Burhan Arpad için hazırladığı internet sayfası




Fahrenheit (video oyunu)

Fahrenheit ya da Indigo Prophecy, 2005'in Eylül ayında satışa çıkarılan bilgisayar ve Playstation oyunu. Quantic Dream'in yapımcılığını yaptığı Fahrenheit, Amerika’da Indigo Prophecy adıyla piyasaya çıkmıştır. Oyunun PC versiyonu için 1.1 yaması da mevcuttur. Ayrıca Ocak 2015'te Remastered versiyonu piyasaya sürülmüştür.

Fahrenheit’ta 4 farklı karakter yönlendiriliyor;





Osmanlı tıbbı

Osmanlı tıbbı, İslam tıbbının bir parçası olan ve Osmanlı İmparatorluğu döneminde geliştirilen tıp biçimi.

Osmanlı tıp tarihi üç dönemde incelenmektedir.

- Klasik Dönem (1450-1730): İslam tıp teorisine dayalı çalışmaların yapıldığı, külliyelerin parçası olan büyük darüşşifaların açıldığı bir dönemdir. Osmanlılar ilk hastaneyi 1399'da Yıldırım Beyazıd zamanında Bursa'da yapmışlardır (Yıldırım Darüssifası). İlk başhekimi Tabip Hüsnü'nün olduğu hastahanenin bir baştabibi, yardımcısı, tabibi, cerrahı ve göz hekimi ve çeşidi personeli vardı. Dönemin önemli hekim ve cerrahlarından biri Şerafeddin Sabuncuoğlu (1386?-1470) eğitimini 1308’de inşa edilmiş olan Amasya Darüşşifası’nda tamamlamış aynı yerde hekimlik yapmış ve eserlerini de burada yazmıştır. Eserlerinde tedavi metotlarını en ince ayrıntısına kadar vermiş olan Sabuncuoğlunun Kitâbü’l-Cerrâhiyyetü’l-Hâniyye (1465) adlı eseri Osmanlılarda kaleme alınmış tek resimli cerrahi eseridir.

Fâtih Sultan Mehmed devri, tıbbî faaliyet ve gelişmeler bakımından önemli bir devirdir. Fâtih, sağlık işlerini organize eden ve o günün şartlarına göre çok ileri bir zihniyetin anlayışı olduğu anlaşılan Hekimbaşılık (Reisu'l-Etibba) müessesesini kurarak, başına Kutbeddin Ahmed'i getirmişti. Sultan Fâtih’in oğlu II.Bâyezid ise Edirne’de Kirişhâne Mahallesi’nde bir cüzamhane ile akıl hastanesi yaptırmıştır. Evliya Çelebi, Seyahatname adlı eserinde Fâtih, Süleymâniye, Sultânahmed hastahanelerini anlatır.

Osmanlı'nın klasik döneminde tıp adamlarına büyük önem verilmekte, yerli tıp adamlarının yanı sıra farklı bölgelerden gelen tabipler de Osmanlı'da ilgi görmekteydi. Bu dönemin tabipleri ameliyatlar yapabilmekteydi. Örneğin nebatî (bitkisel tıp) tıpla meşgul olan Altunîzâde'nin (öl. XV. y