basıldığında, Frederick 1912 yılı Mayıs ayında ölmesine rağmen hiçbir pul 1915 yılına kadar basılmadı.

Kral IX. Christian ilk defa 1920 yılındaki yeni bir İzlanda pulu setinde görüldü. Berlirli aralıklarla pul kıtlığı 1920 yılında posta hizmetlerini sıkıntıya sokuyordu ve yöresel sürşarjlanmış pullar 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1929 ve 1930 yıllarında üretildi. İlk manzaralı fakat portresiz pullar 1925 yılında İzlanda'nın manzaralarını gösteren beş serili bir set üretildi. İzlanda'nın ilk uçak posta pulu 1928 yılında üretildi. Bu pul 10-aurarlık düzenli bir pulun üzerindeki ham bir uçak resmi sürşarjlanarak yapıldı.

1930 yılında İzlanda meclisin 1000nci kuruluş yıldönümü anısını 15 düzenli ve 5 de uçak posta pulu olarak çekici bir seti geniş bir şekilde tarihsel, mitolojik ve manzara imajlarıyla kutluyordu. 1928 yılında İzlanda yetkilileri 'Society of the Friends of Iceland' "Verein der Islandsfreunde" Viyana Avusturya'dan bu pulların 1000nci yılı anısına İzlanda'ya bir hediye olarak üretimi için teklif aldılar. Baş postane müdürü Sigurður Briem'ın karşı önerisine rağmen İzlanda hükümeti 813.000 kron değerindeki bu pulların 600.000 kron karşılığında üretilmesi teklifini kabul etti.Geri kalan tutar Society'nin problemiydi. İzlanda'nin ortak pulları Aralık 1929 yılında teslim edildi fakat 1930 yılında görüldü ki bir sahtekarlık yapılmıştı. Belirlenen miktardan fazla pul üretilmişti. Polis araştırması II. Dünya Savaşı'nın verdiği ara nedeniyle tamamlanamamıştı ve daha sonra da kaldığı yerden başlanmadı.

1931 yıl Mayıs ayında pullar, Zeppelin / 1931 şeklinde hava taştı "Graf Zeppelin" de kullanılmak için sürşarjlandı. Taşıt 1 Temmuz'da Reykjavík'i ziyaret etti. Zeplin gerçekte karaya inmedi.

1931 yılında ayrıca şelale gösteren yeni bir seri çıktı. İlave olarak (1920 yılı basımı pullar) fakat kral süslü daha çok güzel gravürlenmiş pullar 1937 yılı içinde aralıklarla görülmeye başlandı.

İzlanda'nın ilk ek değerli pulu 1933 yılında görüldü. Bu üç pulun konusu kurtarma işçilerini, çocukları ve yaşlıları betimliyordu.

1938 yılında "geyser" (aralıklarla sıcak su fışkırtan kaynak) dramatik bir seri görüldü.

İzlanda Jon Sigurðsson'u 17 Haziran 1944 tarihinde bağımsız cumhuriyeti işaret ederek tekrar onurlandırıyordu (ve tekrar 17 Haziran 1961) onun doğumunun 150nci yılında ve Sigurðsson ve karısının yüzüncü ölüm yıldönümünde).

1948 yılında Hekla Yanardağı'nın püskürmesini gösteren diğer dramatik bir imaj seti yapıldı.

Bağımsızlığından sonra İzlanda, aralıklı ve kontrollü bir basım politikasını her bir yıl yaklaşık 20 yeni pul getirerek sürdürdü. Bu pullarda yıllık Yılbaşı ve Avrupa basımı vardı. Setler, bölgesel manzaraları, flora, fauna ve yerel sanatçıların çalışmalarını betimliyordu.






The Trial

The Trial şu anlamlara gelebilir:





Spagetti Western

Spagetti Western ("Spaghetti Western") 1960 - 1975 yılları arasında Avrupa'da çoğunlukla İtalyan yapımcı ve yönetmenler tarafından üretilmiş Western filmlerine (Kovboy filmleri) verilen addır. Bu nedenle bazen Italo-Western olarak da adlandırılırlar. Bu türü tanımlamak için kullanılan diğer isimler ise sırasıyla "Euro-Western", "Macaroni Western" ve "Western All'Italiana"'dır.

1960'larda bir grup hevesli İtalyan yönetmenin Amerikan Kovboy filmlerine öykünerek yapmaya başladıkları bu düşük bütçeli filmler başlarda küçümsenmiş ve sırf bu nedenle "Spagetti Western" gibi "pejoratif" bir adla anılmaya başlanmıştı. ("Spaghetti" bir tür İtalyan makarnasına verilen addır). Sonraki yıllarda başta Sergio Leone olmak üzere birçok yönetmen bu türün saygın örneklerini ürettiler. 1970'lerin sonlarına gelindiğinde yaklaşık 600 kadar Spagetti Western filmi çekilmişti ve bugün Western film türünün geniş bir alt türünü oluşturmaktadırlar.

Spagetti Westernler taklit ettikleri Amerikan Western filmlerinden bazı açılardan farklılaşırlar. En önemli özellikleri, istisnaları olmakla birlikte, Amerikan filmlerine kıyasla çok daha düşük bir bütçe ile çevrilmiş olmalarıdır. Çekimlerin, maliyetlerin daha düşük olduğu Cinecitta gibi İtalyan ve diğer bazı Avrupa stüdyolarında gerçekleştirilmiş olması ve filmlerde yıldız oyuncular yerine tanınmamış İtalyan oyunculara yer verilmiş olması Spagetti Westernlerin ucuza maledilmelerinin başlıca nedenleridir. Filmler her zaman İtalyan yönetmenler tarafından çekilmiştir. Oyuncular da çoğunlukla İtalyan olmakla birlikte zaman zaman Amerikalı, Alman, İspanyol ve Fransız oyuncular da bu tür filmlerde oynamışlardır.

Stüdyo çekimlerinin haricindeki dış çekimler, Amerika'da konunun geçtiği Vahşi Batı bölgesine çok benzemesi nedeniyle İspanya'nın güney bölgelerinde gerçekleştirilmişlerdir. Özellikle de İspanya'nın Endülüs bölgesinde yer alan Tabernas Çölü ve Sardunya adası Spagetti Westernlerin çekildikleri doğal platolardır.Tek tük birkaç Spagetti Westernin bazı dış sahneleri ABD'de ve Arjantinde çekilmiştir.

Stilistik açıdan da oldukça farklılıklar gösterirler. İtalyan yönetmenler Spagetti Westernlerde Amerikan filmlerinde fazlaca rastlanmayan çarpıcı çekim tekniklerine sıklıkla başvururlar. Bunlar arasında, detaylara yoğunlaşan çok yakın çekimler, panoramik çekimler, baş döndüren hızlı zoomlar (optik yaklaştırma), hızlı kurgu, abartılı ses efektleri sayılabilir. Tamamına yakınının dili İtalyanca'dır. Gösterildikleri ülkelerin dilinde dublajları yapıldığı gibi, ticari kaygılarla zaman zaman filmin yönetmen ve oyuncularının birtakım takma Anglosakson isimleri ile tanıtıldıkları da olur. Örneğin yönetmen Gianfranco Parolini kullandığı 11 farklı isimden biri de Frank Kramer'dır. Sabata Vadiler Hakimi filminin tanıtım yazılarında İtalyan oyuncuların hemen hepsi Anglosakson isimleriyle sunulmuşlardır. Bunun yanı sıra hiç tanınmamış bazı Amerikalı aktörler Spagetti Westernlerle ünlü oldular (örneğin Clint Eastwood ve Lee Van Cleef), bazıları da ABD'de yıldızları söndükten sonra bu filmlere geçiş yaptılar (örneğin: Stephen Boyd, John Ireland, Broderick Crawford ve Joseph Cotten). Maço karakterli bir tür olduğu için kadın oyunculara çok az yer verildi, kadınlar bu tür filmlerde sadece dulları veya fahişeleri canlandırdılar. Zencilerin de hemen hemen hiç görülmediği Spagetti Westernlerde Meksikalılar ya haydut ya da din adamı olarak resmedildiler. Bu durum birçokları tarafından ırkçılık ve ayrımcılık olarak değerlendirildi.

Bu türün müzikleri de oldukça farklıdır. Başta Ennio Morricone olmak üzere Spagetti Westernlerin müziklerini yapan besteciler insan sesi, ıslık, ağız armonikası, elektrogitar ve org gibi elektronik müzik aletlerini de kullanarak oldukça farklı psychedelic bir müzik türü elde etmişlerdir. Bu çok akılda kalıcı müzikler zaman zaman filmlerin bile önüne geçmiştir. Sergio Leone'nin ekibinin ayrılmaz elemanı besteci Morricone'nin müziği aksiyonla o kadar olağanüstü bir uyum gösterir ki, bazı araştırmacılar Leone'nin filmlerini opera eserleriyle kıyaslarlar.

Bu filmlerde bilinen anlamda iyi ve idealist karakterlere pek rastlanmaz. Filmin baş oyuncusu da bir aziz değildir. Zaafları olan anti-kahramanlardır. Genelde intikam, soygun, ödül avcılığı, çete kurarak suç işleme üzerine kurulmuş olan temaları Amerikan filmlerine göre çok daha sert bir şekilde işlenmiştir. Acı çeken insanlar, işkence, aşağılama, kan ve şiddet hiç çekinilmeden en ince ayrıntısına kadar ekranda gösterilir. Klasik Amerikan westernlerindeki final hesaplaşması bu türde de görülmekle birlikte, Suyun olmadığı bir bölgede haftalarca zaman geçiren karakterlerin yağlı saçları, terden vücuduna yapışmış giysileri, tozlu yırtık çizmeleri çok yakın çekimlerle adeta seyircinin gözüne sokulur. Bunlar Amerikan filmlerinde fazla göze çarpmayan detaylardır. Klasik Amerikan westernlerinde final hesaplaşmasına saklanan şiddet ve ölüm bu türde ise finalin yanı sıra filmin tamamına yayılır.

Spagetti Westernlerde hiç görülmedik silahlar da sergilenir. Bu marifetli, ilginç aletler arasında çok namlulu makineli tüfeklerden dürbünlü tüfeklere, kol yenine sığan minik dört namlulu tabancalardan, bir müzik aletinin (banjo gibi) içine ustaca gizlenmiş tüfeğe kadar çok geniş bir yelpazede silaha rastlamak mümkündür. Bunlar uydurma silahlar değil, koleksiyonlardan çıkartılmış gerçek müzelik parçalardır.

Konusunu Amerikan Folklorundan alan ve doğal olarak da ilk kez ABD'de üretilmeye başlanan Western filmleri başından beri Avrupalılar tarafından çok sevilmişlerdi, hatta sinemanın ilk yıllarından itibaren Avrupa'da da bazı western filmleri çekilmişti. Ancak bütün dünyada olduğu gibi Avrupalılar da uzun yıllar boyunca tek Western film üreticisi olarak ABD'ye bağlı kaldılar. 1960'larda ABD'de bu tür filmlerin üretiminin azalmasıyla Avrupa ülkelerinde elde edilmeleri zorlaşınca bu ülkeler bir arayış içine girerek kendi filmlerini kendileri çekmeyi denediler.

İlk Avrupa Westernleri tahminlerin aksine İtalya'da değil İspanya'da yapıldılar. Bunlar bir takım Zorro filmleri ile B türü ucuz kovboy filmleriydi. Aralarında en dikkat çekici olan film 1961 tarihli Savage Guns'dı, Richard Basehart'ın başrolünde oynadığı bu film ABD toprakları dışında da Western çekilebileceğini kanıtladı. 1962'de bunu The Treasure of Silver Lake adlı Alman filmi takip etti. Başrolünde Amerikalı Lex Barker ve Fransız Pierre Brice oynamış ve film Yugoslavya'da çekilmişti. Bu film de Avrupa'da çok popüler oldu. Artık yol açılmıştı, ertesi yıl kaliteleri tartışılır da olsa iki düzine Alman, İtalyan ve İspanyol Western çekildi.

1964 yılında adı sanı duyulmamış bir İtalyan yönetmen olan Sergio Leone'den Akira Kurosawa'nın 1961 tarihli epik samuray filmi Yojimbo'nun bir Western uyarlamasını çekmesi istendi. Eline sadece 200.000 dolar para ve stüdyonun önceki projelerinden artan negatifler verildi. Kadrosunda ise besteci Ennio Morricone, kameraman Massimo Dallamano bir de TV filmleri çeviren ABD'li isimsiz bir aktör olan Clint Eastwood vardı. Şirketin hiçbir beklentisi yoktu, seyredilip köşeye atılacak ucuz bir film bekliyorlardı, ancak Per un Pugno di Dollari (Bir Avuç Dolar İçin) o zamana kadar yapılmış westernlerden çok farklı bir