mimarlar Celer ve Severus'u bizzat denetlemişti.
"Domus Aurea'nın" savurganlıklarından bazıları geleceğe ayna tutmuştur. Mimarlar, ana yemek salonlarından ikisini sekizgen bir avlunun yanlarında olacak şekilde konumlandırmışlar ve aydınlatma sorununu kubbede açtıkları devasa bir oculus'la çözmüşlerdir. Böylesi bir kubbe, "Pantheon" gibi dinsel yapılar dışında ilk kez kullanılmış ve yine Beton yapı tekniğinin ilk kullanılan örneklerinden biri olarak tarihe geçmiştir. Bir yenilik, geleceğin sanatına büyük bir etki etmiştir: Nero daha önceden kullanımı sınırlı olan mozaikleri kubbeli tavanlarda kullanmıştır. Sadece bazı parçalar günümüze ulaşmıştır ancak yapım tekniği yaygın olarak taklit edilmiş ve Hristiyan sanatının önemli özelliklerinden biri haline gelmiştir: Apsis mozaikleri Roma, Ravenna, Sicilya ve İstanbul'daki pek çok kilisede kullanılmıştır.

Celer ve Severus, aynı zamanda köleler tarafından hazırlanan ve tavanı kubbenin altında dönen bir gökyüzü haline getiren zekice planlanmış bir mekanizma kurmuş, bu aletten yemek için toplanların üzerine parfümler sıkılmış ve gül yaprakları dökülmüştü. Nero'nun politik düşmanları tarafından uydurulmuş olmaları mümkün bir hikâyeye göre bir gün o kadar çok gül yaprağı dökülmüş ki zavallı misafirlerden biri boğularak ölmüştür (benzer bir hikâye İmparator Elagabalus için de anlatılır).

Altın Ev 1999 yılında dört yıl aradan sonra yeniden açıldığında, arkeolog Wallace-Hadrill röportaj yapmaya gelenlere "her zaman en iyi partileri Nero verirdi" demiştir. "Ölümünden üç yüzyıl sonra bile onun portresini taşıyan nişanlar halk eğlencelerinde halâ dağıtılıyordu." Bir sanatçı olarak konumuna takıntılı biri olan Nero, partileri bir sanat çalışması olarak addediyordu. Partilerinin resmi planlayıcısı Petronius'tur.

Neredeyse tüm yüzeyleri kaplayan fresklerin hepsi tam olarak bitirilmemişti. Baş sanatçılardan biri Famulus'tu ( bazı kaynaklara göre Fabulus). Fresko tekniği, ıslak sıva üzerinde çalışıldığından, hıza ve güvenli dokunuşlara ihtiyaç duyar: Famulus ve atölyesi oldukça büyük bir alana yayılmıştı. Pliny, "Doğal Tarih" adlı eserinde Famulus'un sadece her gün doğru ışığın mümkün olduğu birkaç saatte çalışmaya gittiğinden bahseder. Famulus'un sakin tarzı, kompozisyonlarına mükemmel bir uyum ve şaşırtıcı bir zerafet vermiştir.

Yaşlı Pliny, Amulius adından bir ressamı "domus aurea'nın" baş ressamlarından biri olarak sunar.

Romalılar grafiti sanatının en erken ve eleştirisel örneklerinden bazılarını vermişlerdir;

Nero'nun ölümünün ardından, Altın Ev yerine geçen ardılları için mali sıkıntılara neden oldu. Ön cephedeki mermer kaplamalar, değerli taşlar ve fildişleri söküldü. Nero'nun ölümünden kısa bir süre sonra yaklaşık 2.6 km² bir alana yayılan yapı kompleksinin üstü toprakla dolduruldu ve üzerine 79 yılında bir kısmının inşaatı zaten bitirilmiş olan Titus Hamamları inşa edildi. Saray yapısının merkezinde bulunan gölün üzerine Vespasian tarafından Flavianus Amfiteatrı yaptırıldı. Trajan Hamamları ve Venüs ve Roma Tapınağı'da bu bölge üzerine inşa edildi. Sadece 40 yıl içinde yeni yapıların altında kalan Altın Ev tamamen yok edildi ancak bir paradoks olarak bu işlem duvar resimlerinin rutubetten korunarak günümüze kadar ulaşmasına yardımcı oldu.

15. yüzyılda genç bir Romalı kazara Aventine'nin yamaçlarında bulunan bir yarığın içine düşünce kendini boyanmış figürlerle dolu garip bir mağara ya da "grottanın" içinde buldu. Kısa bir süre sonra Roma'nın genç sanatçıları kendi gözleriyle görmek için iplerle bu yarıktan içeri inmeye başlayacaklardı. Dördüncü stil freskler açıkta kaldıklarından günümüzde sıva üzerinde gri lekeler solmuştur ancak o zamanlar bu yeni keşfedilen"Grotesk" süslemeler, Roma'ya henüz ulaşmış olan erken Rönesans'ta heyecan yaratmıştı. Pinturicchio, Raffaello ve Michelangelo yer altına inerek bu süslemeleri incelemişlerdi (buraya geldiklerini tüm dünyaya duyurmak için isimlerini duvarlara kazımışlardı) ve resimler antik dönemin gerçek dünyasının ifşasıysı. Turistler tarafından duvarlara imza atanlar arasında Casanova, Marquis de Sade, Domenico Ghirlandaio, Martin van Heemskerck ve Filippino Lippi de bulunmaktadır. .

Bu dönemde bulunan ve aralarında Laocoon ve Oğulları ve Venüs Kallipigos'un da olduğu klasik sanat eserlerininden bazılarının Domus'un içinde ya da etrafında bulunduğu iddia edilmiş olsa da, günümüzde bu fikre şüpheyle yaklaşılır. (Yüksek kaliteli sanat eserleri Domus'un yıkılmasından önce Barış Tapınağı gibi yerlere taşınmıştı).

Fresklerin Rönesans sanatçıları üzerine etkileri geçici ve derin olmuştu (En iyi şekilde Raffaello'nun Vatikan Loggialarında yapmış olduğu süslemelerde görülebilir.) ve beyaz duvarlar, narin perdeler, friz şeritleri— figür ya da manzara içeren çerçeveli alanlar— aralıklarla, özellikle de 18. yüzyıl Neoklasizminde gözde süsleme malzemeleri olarak kullanıldı ve Fabullus'u (Domus Aurea'nın duvar resimlerini yapan ressam) sanat dünyasının kendisinden en çok etkilenilen ressamlarından biri haline getirdi.

Ancak bu arada buluntular rutubetli ortamda kaldığından, kaçınılmaz olarak yavaşça çürümeye başladı. Şiddetli yağmurlara bağlı olarak da topraktan tonozlar da yer yer çökmeler baş gösterdi.

Bina şartları ve ziyaretçilerin güvenliği ile ilgili gittikçe artan endişeler göz önünde bulundurularak yapı 2005 yılında restarosyan için yeniden ziyarete kapatıldı. Yapı topluluğunun bir kısmı 6 Şubat 2007 tarihinde yeniden ziyarete açıldı.

Domus Aurea adı modern zamanlarda zenginlik, bolluk ve lüksle eş anlamlı hale geldi. Bu ad, tarihsel olarak zenginliği çağrıştırdığından ticari amaçlı olarak lüks otellerden kaliteli şaraplara kadar uzanan geniş bir yelpazede kullanım alanı bulmuştur.






Şal

Şal (Köken: "şāl", ve Sanskritçe: शाटी śāṭī), sade olarak kullanılan bir giysi türü. Genellikle omuz üzerine salaş şekilde giyilir. Bedenin üst kısmı ve kolların bir bölümünü örter. Bazen başörtüsü işlevinde de kullanılabilir. En çok dikdörtgen veya kare biçimindeki türleri vardır. Sıklıkla ortadan üçgen şeklinde ikiye katlanarak kullanılsa da üretimi üçgen şekilli şallar da vardır.

Şal ve paşmina adı Keşmir'den gelmektedir. Ancak özgün formu İran'daki Hamedan'dır. Tarihî kaynaklar dikkate alındığında kaşmir işi kumaşların Mir Seyyid Ali Hamedani adındaki İranlı tarafından tanıtıldığı düşünülmektedir. 14. yüzyılda Hamedani, Ladak'a ulaşmış ve paşmina keçilerinin ana vatanı olan bu topraklarda, tarihte ilk kez Ladak'ta yetişen keçilerin yumuşak yünleriyle niteklikli kumaşlar üretilebileceğini düşünmüştür. Sonrasında birkaç yün keçisi alarak, bu keçilerin tüylerinden çorap üretmiştir. Ürettiği ürünlerden, dönemin Keşmir sultanı, Sultan Kutabdin'e hediye etmiştir. Sonrasında Hamedani, Keşmiş sultanına yün kullanarak Keşmir'de şal dokuma sanayisinin kurulmasını teklif etmiştir. Paşmina şalının kökeni buradan gelmektedir. UNESCO, 2014'te Hamedani'yi Keşmir kültürünü şekillendiren temel tarihî figürlerden biri olarak tanımlamıştır.




Mark Viduka

Mark Anthony Viduka (d. 9 Ekim 1975), Hırvat asıllı Avustralyalı eski forvet oyuncusu. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda Avustralya'nın kaptanlığını yapmıştır.

İlk defa Melbourne Knights takımında oynamıştır. Dinamo Zagreb'te gösterdiği performans ile Celtic'e transfer olmuştur. O zamandaki dönemin zengin kulüplerinden Leeds United'a transfer olmuştur. Ancak kulüp iflas edince Middlesbrough'ya gitti. Sözleşmesi bitince Newcastle United'a transfer olmuştur.




Gömlek

Gömlek, vücudun üst kısmına giyilen kollu veya yarım kollu, yakalı giysi.




Pınar Esen

Pınar Esen (d. 1975, Kocaeli) Türk televizyoncu ve spiker

Özel Seymen Lisesi’nin ardından Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı’ndan 1998’de mezun oldu. 
Spikerliğe ilk olarak 1998’de Süper Kanal’da Serpil Akıllıoğlu ile başladı. 1999-2000 yılları arasında Show TV’de haber spikerliği yaptı.
1999 yılında “Diyalog Anlatım ve İletişim Güzel ve Doğru Türkçe Konuşma” dalında ödül aldı.
Üniversite yıllarında tiyatro oyunculuğu yaptı. Mayıs 2000 Mart 2009 tarihleri arasında CNN TÜRK'te spikerlik yapmıştır.2009 yılının Mart ayında kendi isteğiyle CNN TÜRK'ten ayrılmıştır.




Karlofça

Karlofça (Sırpça: "Сремски Карловци", Hırvatça: "Srijemski Karlovci"), Sırbistan'ın kuzeyinde, Voyvodina'nın içinde yer alan tarihî bir kasaba ve belediye merkezidir. İdari olarak Voyvodina içinde, Güney Baçka İlçesi sınırlarındadır. 26 Ocak 1699'da burada imzalanan Karlofça Antlaşması'yla tarihî önem taşır.

Karlofça, Belgrad'dan Subotica'ya ve Macaristan'a giden kara ve demir yollarının üzerinde yer alır.

Karlofça’nın Osmanlı İmparatorluğu egemenliğine geçmesinde, bölgedeki ünlü Türk komutan ve idareci Bali Bey etkindir. Onun zamanında, 1521 yılında civarıyla beraber Karlofça, Türk egemenliğine alınmıştır.

Osmanlı döneminde Karlofça nüfusu Sırplar ve Türklerden oluşmuştur. 16 Kasım 1698’de başlayıp 26 Şubat 1699 tarihinde sona eren kongre sonucunda burada Karlofça Antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşma Osmanlı İmparatorluğu ile bölge ittifakı (Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, Venedik Cumhuriyeti, Lehistan-Litvanya Birliği, Rus Çarlığı) arasında imzalanan bir tarihî anltlaşmadır.

19. yüzyıla değin geniş bir özerklik kazanmış olan Voyvodina, 1814'te Macar tahtına bağlandı. Macarcayı resmî dil yapma girişimlerine tepki olarak, Sırplar 1848'de Karlofça'da Voyvodina'nın bağımsızlığını ilan ettiler. 1849'da Voyvodina Hırvatistan-Slovenya Krallığı'na bağlandı. Krallık, 1867'ye değin Avusturya egemenliği altında kaldıktan sonra, bu tarihten sonra yeniden Macaristan'a geçti. Voyvodina 1918'de Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'nın (1929'dan sonra Yugoslavya Krallığı) bir parçası hâline geldi.

1918 yılında, kasaba, Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığının parçası haline geldi.

1929 ve 1941 yılları arasında, Tuna Banovina'ya bağlı olarak, Yugoslavya Krallığı'nın bir eyaleti oldu. II. Dünya Savaşı sırasında (1941-1944), kasaba Mihver Devletleri tarafından işgal edildi ve Hırvatistan Bağımsız Devletine bağlıydı. Bu süre zarfında adı "Hrvatski Karlovci" olarak değiştiril