lır. "Zhuang Genel Tarih" adlı eserine târih araştırmalarında günümüzde de sıkça başvurulmaktadır. Bilhassa "Zhuang Genel Tarih" adlı kitâbında, devşirmelerin Zhuang milletine yaptığı milliyetçilik üstünde durdu. Zhuang milliyetçiliğinin pek çok temel iddiasını dile getiren Huang. 8000 senelik Zhuang tarihinin genel bakışını veren Zhuang Genel Tarih(壮族通史) adlı çok övülmüş eserinden dolayı Zhuang tarihyazımının atası olarak sayılır. Bu tanımlayıcı eseri, daha sonraki Zhuang tarihyazımına temel attı. Huang Xianfan, Çin tarihyazımının Wunu Okulu kurucusu olarak kabul edilir.

Huang Xianfan, Çince ve İngilizce dışında, Japonca, Zhuang dili, Yao dili, Tung dili, ve Çin lehçeleri(Kantonca)biliyor. Huang Xianfan, Guangxi'nda, Guizhou'da ve diğer yerlerde yoğun saha çalışmaları yürüttü. Guangxi’nın Longsheng ve Guizhou 'nun Rongjiang'da (1943-1945) azınlıkların alan çalışmaları yürüttü.

Huang, Eylül 1945’de Guangxi’nın Rongshui bölgesinde gerçekleştirdiği ilk alan araştırmasının sonuçlarını 1947’da “Miao Sosyal Organizasyon’nın Demokratik Siyasi” adlı yapıtında topladı. Guangxi’nın Longsheng, Jinxiu, Sanjiang, Rongshui, Fusui, Daxin, Tiandeng, Ningming, Longzhou, Rong'an'na seyahat etti(1951-1952), Zhuang, Tung,Yao, Maonan ve Kelao araştırma gezileri. Guangxi’nın Huanjiang, Luocheng, Du'an, Bama, Donglan, Fengshan, Tian'e ve Nandan (1953-1955)'da azınlıkların topluluklar üzerinde saha çalışmalarında. Guangxi’nın Fusui, Napo, Daxin, Lingyun, Leye, Debao, Tianlin, Tianyang, Jingxi, Lingyun, Xilin, Tiandong, Longlin, Tian'e, Fengshan, Nandan, Du'an, Bama, Luocheng, Dahua ve Tiandeng(1956-1957)'da azınlıkları sözlü tarih veri toplanması ve çalışmasından. Bu çalışmalar çeşitli gazetelerde yazı dizisi olarak yayınlandı. Son kitapları olan "Zhuang Tarih" (1957) ve "Guixi’nın Chieftain sistemi" (1962) adlı eserleri buralardaki çalışmalardan oluşturdu. Antropolojiye duyduğu ilgi nedeniyle 1978-1981'te yeniden Guangxi’nın Longzhou, Pingxiang, Chongzuo, Ningming, Baise, Bama, Tiandeng ve Tianyang gitti. Bölge halkını etnik, kültürel ve toplumsal özelliklerine göre sınıflandırmak için çalışırken, bu konuda sonradan yapacağı çalışmaların da ilk örneğini verdi. Son kitapları olan "Nong Zhigao" (1983), "Zhuang Genel Tarih "(1988) ve "Wei Baqun’nın Kritik Biyografi " (2008) adlı eserleri buralardaki çalışmalardan oluşturdu. Azınlık etnik üzerindeki tarih, kültür ve psikolojik araştırmaları, toplumsal düşünce sistemleri ile ilkel dinler ve mitolojinin içerdiği usdışı unsurların incelenmesinde antropolojiye yeni bir yaklaşım kazandırmıştır. Huang Xianfan, Çin'nın etnolojinin kurucularından biridir, ve Çin etnolojiye Bagui Okulu kurucusu olarak kabul edilir.

Huang Xianfan, Çin Ulusal Halk Meclisi(UHM) üyeleri ve UHM'nin Etnik Komitesi üyeleri. Çin Halk Siyasi Danışmak Toplantı(ÇHSDT) üyeleri de yapmıştır. Huang, Çin Etnoloji Kurumu 'nun kurucularından biridir. 1980 yılından 1982 yılındaki ölümüne kadar Çin Baiyue Etnik Kurumu'ndaki başkanlık görevini sürdürdü.

Yaşamı boyunca toplumsal ve bireysel ahlakın en önemli ölçütünün, bireyin içtenliği ve kendisini tanıması olduğunu savundu. Akademik, siyasal ve toplumsal sorunlara karşı hoşgörülü bir tutum benimsedi. Genel ahlak anlayışının karşısında bireysel özgürlüklerin savunucusu oldu. Ama aynı zamanda 20'uncu Yüzyıl Çince tarih ve ethnology en önemli hümanist ve ahlakçı tarihçiler olarak tanındı. Düşüncelerindeki bütünlük ve soyluluk, üslubundaki arılık ve uyumla Çince tarih ve ethnology saygın isimleri arasında yer aldı.

Huang Xianfan, Pekin Öğretmen Üniversitesi'nin Eğitim Kurumu 'nun üyeliği(1932-1935) ve Guangxi Eğitim Enstitüsü'nun araştırmacı(1943-1949).Huang, Lijiang Üniversitesi'nde kurucusu de yapmıştır. 1981 yılında Guilin'te Lijiang Üniversitesi kurulan, Huang rektör olarak görev, geleneksel eğitim yöntemlerinin yerine yeni ve etkili eğitim yöntemlerinin uygulanması için çaba gösterdi. Huang ilk modern Zhuang’in eğitimcisi olarak kabul edilir. Meslek hayatı boyunca birçok ünlü bilgin eğitim vermiştir, böylece Huang Okulu oluşumu. Huang'in öğrencilerinden birkaçının ismi şöyledir:






11. Ordu (Sovyetler Birliği)

11. Ordu (Rusça: 11-я армия), SSCB'nin Kızıl Ordu'suna bağlı ordu.

Ekim 1918'de Bolşevikler tarafından Güney Cephesi olarak harekete geçirilmiştir. Şubat 1919'da lağvedilmiş ve Mart 1919'da Hazar-Kafkasya Cephesi'nin alt kolu olarak yeniden kurulmuştur.

1939'da 11. Ordu ikinci defa olarak Beyaz Rusya Özel Askerî Bölgesi'nde eski Minsk Ordular Grubu'ndan kurulmuştur.

11. Kızıl Ordu, Rusya İç Savaşı sırasında Kuzey Kafkasya'nın batı kesiminde Hazar-Kafkasya Ordular Grubu'nun ana gücü olarak General Anton Denikin komutasındaki Gönüllü Ordu'na bağlı Beyaz birliklerine karşı savaşmıştır. Ocak 1919'da Kafkas Dağlarının eteği ve Güney Rusya bozkırı arasındaki 200 millik cephe, 11. Kızıl Ordu'nun　telaşlı savaşmasının sonucu olarak Beyaz Ordu tarafından ikiye　yarılmıştır.

Nisan 1920'da Azerbaycan'a, Mayıs 1920'de İran'a, Aralık 1920'de Ermenistan'a ve nihayet Şubat 1921'de Gürcistan'a girmiştir. Modern Fransız tarihçisi Marie Broxup, bu aşamadaki 11. Kızıl Ordu'yu "Rus komutanlar ve Rus siyasi kadroları tarafından yönetilen saf Rus ordusu" olarak nitelendirmektedir. Mayıs 1921'de adını kaybetmiş ve daha sonra Kuzey Kafkasya Askerî Bölgesi'nin bir parçası olacak Kafkasya Cephesi'ne katılmıştır.

Kafkasya'da ilk ele geçirdiği ülke Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti olmuştur. Komşu Ermenistan ile yaşanan mücadelesinden istifade ederek 11. Ordu kolaylıkla Azerbaycan'ı sovyetleştirmiştir. Oradan diğer cumhuriyetlerin başkentleri Tiflis (Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti) ve Erivan (Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti)'a karşı saldırıları hazırlanmıştır.

Oysa Moskova'daki yetkililer bölgedeki harekâtı durdurmayı emretmiştir. Kısa süre içerisinde Kızıl Ordu, İcevan'daki Ermenistan hükûmetine karşı savaşmakta olan Ermeni komünistlere yardım etmiştir.

11. Ordu'nun Devrimci Askerî Konseyi Başkanı Sergo Ordzhonikidze, 1921'de 11. Ordu'nun askerî önderleri: V. P. Raspopov, J. P. Butyagin, M. İ. Vasilenko, M. K. Levandovski ve A. İ. Gekker idi. Askerî karaları denetleyen "Savaş Konseyi" üyeleri 1921'de: Sergey Kirov, Valerian Kuybişev, J. P. Butyagin, K. A. Mehonoşin, Sokolov, J. İ. Vesnik, Lukin, B. D. Mihailov, Kvirkeliya, S. S. Eliava, J. İ. Vesnik and P. İ. Kuşner idi.

1939'da 11. Ordu, ikinci defa olarak Beyaz Rusya Özel Askerî Bölgesi'nde eski Minsk Ordular Grubu'ndan kurulmuştur.

Eylül 1939'da Polonya Seferi'ne katılmıştır. 1940 yazın Baltık Askerî Bölgesi (17 Ağustos 1940 tarihinden beri Baltık Özel Askerî Bölgesi)'nin kollarından olmuştur.

22 Haziran 1941'de Nazi Almanyası'nın Barbarossa Harekâtı'na başlattığında 11. Ordu, 16. Piyade Kolordusu (5., 33. ve 188. Piyade Tümeni'nden ibaretti) ve 29. Piyade Kolordusu (179. ve 184. Piyade Tümeni'nden ibaretti) ve 3. Mekanize Kolordu (640 tank), 23., 126. ve 128. Piyade Tümeni, 42. ve 46. müstahkem mevkileri, ve diğer küçük kuruluş ve birimlerden oluşturuluyordu ve Sovyetlerin Kuzeybatı Cephesi'nin kolu olarak Kaunas ve Vilnius'un batısı ve güneybasıtında askerî harekatına katılmıştır.

Temmuz 9 1941 tarihinden itibaren 41. ve 22. piyade ve 1. Mekanize Kolordu da komutası altına girmiştir. 1942 - 1943 yılları arasında Solzy ve Staraya Russa yakınlarında Wehrmacht'a karşı saldırılara ve Demyansk Harekâtı'na katılmışmıştır. 1943 yaz ve güz aylarında Batı Cephesi'nin bir kolu olmuş ve Temmuz 1943 yılının Temmuz ayın ortalarında 11. Ordu, 53. Piyade Kolordusu, 4., 96., 260., 273. ve 323. piyade tümenleri, 225. Tank Alayı ve diğer birimlerden oluşturulmaktaydı. 30 Temmuz'dan sonra 11. Ordu Bryansk Cephesi'nin emrine girmiş ve Kursk Muharebesi'nde savaşmıştır. Aralık 1943'te 11. Ordu lağvedilmiş ve personelleri diğer Sovyet ordularına verilmiştir.

11. Ordu komutanları:








Mary Richardson

Mary Raleigh Richardson (1889 - 7 Kasım 1961), Britanyalı-Kanadalı kadın hakları savunucusu. İngiltere'de kadınların oy hakkını kazanmasında etkin rol oynadı. En saldırgan savunuculardan biri kabul edilen Richardson, iki senede dokuz kez tutuklandı ve açlık grevindeyken yemek yemeğe zorlandı. Kadınlara da oy hakkı verilmesi konusunda Londra piskoposunu ikna etti ve kral V. George'a bir dilekçe sundu.

Yirminci yüzyılın başından itibaren kadın hakları savunucuları isteklerini görünür kılmak için organize olarak o güne kadar denenmemiş taktikleri uygulamaya başladılar. Bu organizasyonlardan en önemlileri 1903 yılında kurulan Kadınların Sosyal ve Politik Birliği (Women's Social and Political Union - (WSPU)) idi. WSPU'nun başında Emmeline Pankhurst vardı.

Gerekli parlamenter reformların yapılmamasının yarattığı umutsuzlukla kadın hakları savunucuları geleneksel kampanya hareketlerinden vazgeçerek bir çeşit gerilla hareketine yöneldiler. Eylemleri çoğunlukla özel mülkiyetlere saldırarak cam kırma, posta kutularını yakma, evleri ateşe verme ve değerli tablolara vandalizm uygulamaydı. 
Richardson, 1913 yılında Emily Davison, Epson Derby (senelik olarak yapılan at yarışları) sırasında kralın atının önüne atladığında onun yanındaydı. Davison, o gün aldığı yaralar sonrasında vefat etti. Olaydan hemen sonra Mary kendisini istasyona kadar takip eden öfkeli kalabalıktan dayak yedi ve ellerinden bir hamalın ona sığınacak yer vermesi sonucunda kurtuldu. Mary Richardson, birçok terörist eylem de gerçekleştirdi. İç İşleri Bakanlığı ve Holloway Hapishanesi'nin camlarını kırdı, bir kır evini ateşe verdi ve bir tren istasyonunu bombaladı.

Richardson'ın en ünlü hareketi 10 Mart 1914'te Londra Ulusal Galerisi'ne girerek Diego Velázquez'e ait Aynadaki Venüs isimli tabloya saldırması oldu.

10 Mart sabahı saat 11'de müzeye giren Richardson'ın üstünde gri bir etek ve bir palto vardı. Uzun süre Aynadaki Venüs'ün önünde durarak düşüncelere dalmış gibi göründü. Ardından hızlıca tablonun önündeki koruyucu camı kırdı ve cebinden çıkardığı kısa saplı baltayla resme saldırdı. Tablonun bulunduğu odada görevli olan koruma tarafından tutuklandığında çok sakin davrandı ve sorg