endirerek, o dönemde şifreli metinlere öykünün bir parçası olarak yer verilen çok az sayıdaki edebî metinden biri olan "Altın Böcek"'i yazdı. Öyküdeki karakter olan Legrand'ın şifreyi nasıl çözdüğünü anlattığı kısım, Poe'nun daha önce "A Few Words on Secret Writing"'de yaptığı açıklamalara çok benziyordu.
Öyküdeki "altın böcek" gerçek bir böcek değildir. Poe bu böcekte, öykünün geçtiği bölgede görülen iki farklı böceğin özelliklerini birleştirmiştir. Öyküde bahsedilen Scarabaeidae familyasına değil de, Cerambycidae familyasına mensup olan "Callichroma splendidum"'un altın rengi bir başı ve hafif altın rengi vücudu vardır. Öyküdeki kurgusal böceğin sırtındaki siyah noktalar ise, Sullivan's Island'da yerleşik bir tür olan "Alaus oculatus"'ta, yani takla böceğinde görülür.

Poe'nun Afrikalı hizmetkâr Jupiter'i tasvir edişi, modern bakış açısıyla değerlendirildiğinde klişeleşmiş ve ırkçı unsurlar içerir. Jupiter hurafelere inanır ve öylesine bilgisizdir ki sağı ile solunu birbirine karıştırır. Poe muhtemelen Robert Montgomery Bird'ün, editörlüğünü yaptığı "Sheppard Lee" (1836) adlı eserinde gördüğü benzer bir karakterden esinlenmiştir. O dönemin eserlerinde siyah karakterlerin yer alması normaldir, ancak sıra dışı olan Poe'nun Jupiter'i konuşturmasıdır. Fakat eleştirmenlere ve araştırmacılara göre Jupiter'in aksanı gerçeğe uygun olmaktan çok öyküde komik bir unsur olarak yer alır. Çünkü bu aksanda, Charleston bölgesinde yaşayan siyahların aksanı yerine belki de daha çok Gullah aksanından esinlenilmiştir.

Öykü genelde Poe'nun diğer dedektif öyküleri arasında gösterilse de, teknik açıdan bir dedektif öyküsü sayılmaz; çünkü Legrand elindeki delilleri sırrın çözülmesinin ardından ortaya çıkarır. Yine de Legrand, Poe'nun kurgusal dedektifi C. Auguste Dupin ile sıklıkla karşılaştırılır; çünkü ona benzer şekilde "uslamlama" yönetimini kullanır. Dupin'in yöntemini açıklamak için Poe'nun kullandığı sözcük olan "uslamlama" sayesinde dedektif, diğer kişilerin fark etmediği ya da önemsiz olduğunu sandığı şeyleri fark eder.

Poe öyküyü ilk olarak, "Graham's Magazine"'de yayınlanmak üzere George Rex Graham'a 52 dolar karşılığında sattı; ancak "Philadelphia Dollar Newspaper" tarafından açılan yarışmayı öğrenince öyküyü geri istedi. Poe, Graham'dan aldığı parayı ise iade etmedi ve bunun yerine birkaç inceleme yazısı yazmayı önerdi. Yazar yarışmayı kazanınca, verilen 100 dolarlık ödülün yanı sıra öykü, 21 ve 28 Haziran 1843 tarihlerinde iki bölüm hâlinde gazetede yayınlandı. Poe'ya bu öykü için gazete tarafından yapılan 100 dolarlık ödeme, yazarın muhtemelen bir tek eseri için aldığı en yüksek ücretti. Okuyuculardan yoğun ilgi geleceğini tahmin eden gazete, öyküyü yayınlamadan önce telif hakkı kaydı yaptırdı.

Öykü 24 Haziran, 1 Temmuz ve 8 Temmuz'da üç bölüm hâlinde, yine Philadelphia'da yayınlanan "Saturday Courier"'da tekrar basıldı. Öykünün ikinci ve üçüncü bölümleri, F. O. C. Darley'nin çizdiği illüstrasyonlarla birlikte gazetenin ön sayfasında yer aldı. Daha sonra ABD genelinde birçok gazetede tekrar yayınlanan "Altın Böcek", Poe'nun hayattayken en fazla okunan öyküsü oldu. Mayıs 1844 itibarıyla, Poe'ya göre öykü toplam 300.000 kopya basılmıştı, ama bunların çoğu için yazara hiçbir ödeme yapılmamıştı. Öykü ayrıca Poe'nun konuşmacı olarak ününü de artırdı. Öykü yayınlandıktan sonra yaptığı bir konuşmaya o kadar çok kişi katılmak istedi ki, yüzlerce dinleyicinin geri çevrilmesi gerekti. Poe'nun 1848 tarihli bir mektubuna göre öykü "büyük gürültü kopardı." Yazar daha sonraki bir dönemde, öykünün başarısının "Kuzgun"'un başarısıyla karşılaştırılabileceğini söyledi, ancak yine de "kuşun böceği yendiğini" kabul etti.

Philadelphia'daki "Public Ledger" öyküyü, "mükemmel bir öykü" olarak nitelendirdi. George Lippard "Citizen Soldier"'daki yazısında bu öykünün "Poe'nun yazdığı en iyi öykülerden biri" olduğunu söyledi. "Graham's Magazine"'de 1845'te yayınlanan bir inceleme yazısına göre hikâyenin, "entelektüel keskinlik ve ince bir uslamlama örneği olarak dikkate değer" olduğu belirtildi. Thomas Dunn English, Ekim 1845'te "Aristidean"'daki yazısında "Altın Böcek"'in muhtemelen en fazla dolaşımda kalmış Amerikan öyküsü olduğunu belirtti ve şöyle dedi: "belki de Bay Poe'nun yazdığı en ustalıklı öykü bu, ama... yine de "Gammaz Yürek"'le - ve özellikle "Ligeia"'yla kıyaslanamaz bile." Poe'nun arkadaşı Thomas Holley Chivers'a göre bu öykü yazarın edebî hayatındaki altın çağın başlangıcıydı.

Öykünün popülerliği bazı tartışmalara da sebep oldu. Öykünün yayınlanmasından bir ay sonra, Philadelphia'daki "Daily Forum", Poe'yu yarışmanın jürisiyle birlikte hile yapmakla suçladı. Bu gazete öyküyü, "düşük" ve "tamamen değersiz" sözleriyle tanımladı ve 15 dolardan fazla etmeyeceğini öne sürdü. Poe, gazetenin editörü Francis Duffee'ye karşı, hakaret sebebiyle dava açtı. Dava daha sonra düştü, ancak Duffree Poe'nun aslında 100 dolarlık ödülü kazanmamış olduğu yönündeki iddiası sebebiyle özür diledi. Editör John Du Solle ise Poe'nun bu öyküdeki fikri, Miss Sherburne isimli bir öğrencinin yazdığı "Imogine; or the Pirate's Treasure" isimli hikâyeden çaldığını öne sürdü.

"Altın Böcek", Wiley & Putnam tarafından Haziran 1845'te yayınlanan Poe derlemesinin ilk öyküsü olarak tekrar basıldı. Kitapta bir sonraki öykü "Kara Kedi"'ydi ve 10 öykü daha vardı. Bu derlemenin kazandığı başarı, öykünün ilk Fransızca baskısının Kasım 1845'te Alphonse Borghers tarafından yapılmasını sağladı. "Le Scarabée d'or" başlıklı bu çeviri, bir Poe öyküsünün yabancı bir dile ilk çevrilişi oldu. Fransızca çeviri iki sene sonra Rusçaya da çevrildi ve Poe'nun bu ülkede yayınlanan ilk eseri oldu. Charles Baudelaire 1856'da, öykünün kendi yaptığı bir çevirisine "Histoires extraordinaires"'in ilk cildinde yer verdi. Baudelaire, Poe'nun eserlerinin Avrupa'da tanınmasında çok etkili oldu ve tüm kıtada onun yaptığı çeviriler kullanıldı.

"Altın Böcek", Robert Louis Stevenson'ın define avcılığı hakkındaki 1883 tarihli romanı "Define Adası"'nın ilham kaynağı oldu. Stevenson bu etkiyi "şüphesiz, [romanımdaki] iskelet Poe'dan aktarılmıştı" sözleriyle açıkladı.

Poe bu öyküyle, kriptogramların popüler olmasını ve gazetelerle dergilerde yayınlanmasını sağladı. ABD'nin en ünlü şifrecisi William Friedman, çocukken okuduğu öykü sayesinde kriptografiyle ilgilenmeye başladı ve bu ilgisini II. Dünya Savaşı sırasında Japonya'nın PURPLE şifresini çözmekte kullandı. Öyküde ayrıca, "kriptogram (İng. cryptogram)" yerine "kriptograf (cryptograph)" terimi ilk defa kullanıldı.

Poe, Kasım 1827 ile Aralık 1828 tarihleri arasında Fort Moultrie'de görevliydi ve bu dönemde Sullivan's Island'da edindiği deneyimlerini, öykünün geçtiği yeri kurgularken kullandı. Yazar, Captain Kidd gibi korsanlara ilişkin öyküleri de, ilk defa yine burada duydu. Poe ile ilgili bu bağlantıya sahip çıkmak isteyen Sullivan's Island sakinleri, yerel halk kütüphanesine yazarın adını verdi. Charleston'daki yerel söylentilere göre Poe, "Annabel Lee" isimli şiirini yazarken de Güney Karolina'da yaşadıklarından ilham almıştı. Yazarın "Balon Şakası" ve "Uzun Sandık" isimli öykülerinin de bir kısmı bu bölgede geçer.

İlk yayınlandığı dönemde oldukça popüler olan öyküden uyaranan bir tiyatro oyunu 8 Ağustos 1843'te sahnelenmeye başladı. Philadelphia'daki American Theatre'da sahnelenen oyunun yapımcısı Silas S. Steele'di. Bir Philadelphia gazetesi olan "The Spirit of the Times"'ın editörüne göre performans "sarktı ve oldukça sıkıcıydı. Çerçeve yeterince iyiydi ancak içinin doldurulması gerekiyordu."

Öykünün televizyon için yapılan bir uyarlaması "Your Favorite Story" isimli programın 1 Şubat 1953 tarhili bölümünde (1. sezon 4. bölüm) yayınlandı. Televizyon için senaryoyu Robert Libott yazdı ve filmi Robert Florey yönetti. Daha sonraki bir uyarlama, 2 Şubat 1980'de "ABC Weekend Special"'ın bir bölümü (3. sezon 7. bölüm) olarak yayınlandı. Bölümün yönetmeni Robert Fuest, senaristi Edward Pomerantz'tı. Roberts Blossom (Mr. LeGrand), Geoffrey Holder (Jupiter) ve Anthony Michael Hall'un rol aldığı bu yapım, üç Emmy Ödülü kazandı.

1983'te öyküden uyarlanan İspanyolca bir sinema filmi çekildi. "En busca del dragón dorado" isimli bu film Jesús Franco tarafından, "James P. Johnson" takma adıyla yönetildi.






John Berger

John Berger (5 Kasım 1926, Londra-2 Ocak 2017) İngiliz yazar, sanat eleştirmeni. G. isimli romanı 1972'de Man Booker Ödülü'nü kazanmıştır.

John Berger, mesleki kariyerine ressam olarak başladı. 1940'lı yılların sonlarına doğru Londra'da birçok sergiye katıldı. 1948-1955 yılları arasında sanat eleştirmenliğinin yanı sıra, resim dersleri de verdi.

İngilizce yazan en etkili sanat eleştirmenlerinden biri olarak tanınır. Senaryo yazarlığı ve belgesel yazarı olarak da tanınır. Bunun yanı sıra, romancı kimliği de vardır. İlk romanı "Zamanımızın Bir Ressamı" (A Painter of our Time) 1958'de yayımlandı. 







Kırkgöz Kemeri

Kırkgöz Kemeri ya da Roma dönemindeki adıyla Limyra Köprüsü, dünyadaki en eski segment kemerli köprülerden biridir. 360 m uzunluğundaki bu taş köprü Antalya iline bağlı Finike ilçesin Hasyurt belediyesi sınırları içinde yer alan antik bir Likya kenti olan Limyra'da Alakır Çayı üzerine kurulmuştur. 5,3:1 ok oranındaki 26 adet kemer, köprüye oldukça yassı bir görünüm vermektedir. Bu yassılık oranına köprü yapımı tarihinde daha sonra yüzyıllarca ulaşılamayıp ancak Geç Ortaçağ döneminde yapılan yapılarda ulaşılabilmiştir (bkz. Ponte Vecchio). Teknik ve tarihi bakımdan olağanüstü önemine rağmen "Kırkgöz Kemeri köprüsü", veya diğer adıyla "Limyra Köprüsü" Türkiye'de çok az bilinir. Yapının gittikçe harabeye dönüşmesi, Alman Arkeoloji Enstitüsü'nü (Almanca: Deutsches Archäologisches Institut, DAI) 1970'li yıllarda bugüne dek yapılan tek saha araştırmasını yapmaya sevketmişti.

Köprü hakkında antik dönemden kalma bilgiler bulunmamaktadır. Yapının ilk tarifleri Avrupalı seyyahların 19. yüzyılda yazılan seyahatnamelerinde yer almaktadır: Charles Fellows 1940 yılının Mayıs ayında yaptığı bir seyahatinde köprünün 25 kemeri ol