kuzey Suriye üzerindeki egemenliği sona erdi, ama Basileios diğer sorunlara, özellikle Bulgar Savaşına, tüm ordusunu yöneltmek için fırsat kazandı..

Suriye'de askerî seferden sonra 999'da II. Basileios kışı Tarsus'da geçirdikten sonra tekrar Arap emirleri üzerine bir sefere gitmeye hazırlanmakta idi. Fakat tam bu sırada Gürcistan Kralı olan David'in bir suikasta kurban gittiği haberi geldi. Kral David isyan eden Bardas Fokas'a yardım etmiş ve bu isyan bastırıldığı zaman krallığını kaybetmemek için öldüğünde krallığın Bizans'a geçmesi için Basileios ile anlaşma yapmıştı. David ölünce II. Basileous kendi eline geçmesi gereken toprakları fiilen eline almak üzere Gurcistan'a bir sefere başladı. Malatya'ya geldiğinde oradaki ileri gelen Ermeniler tarafından büyük bir törenle karşılandı.

Oradan Arasa Nehri üzerinde bulunan Gürcistan başkentine varan Basileios orada bu toprakların Bizans'a ait olduğunu ilan etti ve kendine sadakat yemini veren Gürcü ileri gelenlerine toprak dağıttı. Kafkaslarda Bizans etkisinin çok büyümesine neden olan bu kolay geçen seferden sonra II. Basileios, Konstantinopolis'e geri döndü.

Bulgar devletini ortadan kaldırdıktan hemen sonra II. Basileous 1014'te Abhazya Kralı I. Yorgi ile uğraşmak zorunda kaldı ve sonunda bir Transkafkasya seferine geçti. Bu kralın babası Bagrat, Murat Suyu ile Aras nehri arasında bulunan dağlık bölgeyi Bizans'in krallık unvanını kabul etmesine karşılık Bizans'a vermişti. Yeni tahta gecen I. Yorgi bu arazileri geri aldı. O zamanlar Selçuklulara bağlı Türkmen yörükleri bu dağlık arazilerdeki yaylalara girip yerleşmeye başlamışlardı ve II. Basileous bunlara karşı koymak için bu tampon bölge üzerindeki egemenliğini çok önemli saymaktaydı.

II. Basileios 1021'de ordusunu Anatolikon themasında topladı ve 1021'de ilkbaharında Erzurum (o zamanki Karin) şehrine varıp orayı Bizans'a kattı. I. Yorgi'nin kendinin üst egemenliğini kabul etmekle barışı sağlama teklifini reddetti. 11 Eylül 1021'de Gürcistan Krallığı ordusu ile "Sirimni Muharebesi"ne girişti ve bu zor çatışmayı kazandı. Abhaziya'ya doğru çekilen Gürcüleri takip etti. Herakleios doneminden (610-641) beri Bizans eline geçmemiş olan Tiflis'i eline geçirdi.

II. Basileios kışı Trabzonda geçirdi. Burada Abhazya Kralının eski müttefiki olan Ani'deki Ermenistan Kralı III. Smbat ile görüştü ve bu kralın ölümünden sonra ülkesinin Bizans'a geçmesi şartı ile onun üst-egemeni olmayı kabul etti. Van Gölü'nun güneyinde hüküm süren "Vaspurakan" hükümdarı ile görüşmelere başladı. Bu hükümdar bu bölgeyi tüm egemen olarak Selçuklu Türkmen girişlerine karşı koyması ve idare etmesinin imkânsız olduğunu bildirdi. Kapadokya'da büyük bir arazinin tımara benzer sahipliğinin kendisine verilmesi karşılığında ülkesini Bizans'a teslim etti. II. Basileous'un kendi üzerine hücum etmeye hazır olduğunu ve ona karşı koyamayacağını anlayan Abhaziya Kralı da II. Basileios huzuruna çıkıp ülkesinin egemenliğini Bizans'a terk etti ve 3 yaşında küçük oğlunu Bizans İmparatorluk sarayında yetişmesi için Konstantinopolis'e gönderdi.

II. Basileos çok başarılı geçen Transkafkasya seferini bitirip Konstantintopolis'e dönmeye hazırlanmakta iken Bardas Fokas'in oğlu Nikeforos ile birlikte Bulgar Seferinde çok üstün başarılar göstermiş general olan ve Anatolikon theması askerî valiliği yapan Nikeforos Ksifias'ın isyan ettiklerini öğrendi. II. Basileos'u Armenikon Theması valisini kendi eyalet güçleri ile isyancılar üzerine gönderip bu isyanı bastırdı.

Kendisi de bu isyanı teşvik veren Abhazya Kralı I. Yorgi üzerine gitti. O zamana kadar Bizans üst egemenliğini hiç kabul etmemiş olan küçük Kafkasya emirleri üzerine askerî güçler gönderip bir sıra çatışma ile onları Bizans'a tabi kıldı. II. Basileous yürüyüşüne güneye dönerek devam etti ve bu askerî sefer, ta Urumiye Gölü civarındaki Hristiyan emirlerine kadar destek sağlamak suretiyle, bir Bizans gövde gösterisine dönüştü.
1023'te Konstantinopolis'e geri döndüğünde ta Güneydoğu Anadolu'dan başlayıp kuzeybatıya bir yay gibi uzanan 7 yeni Bizans theması kurdurmuş oldu. Bunlar Edessa(Urfa) veya "Fırat şehirleri", Melitene (Malatya), Tron (Erzurum), Vaspurakan (Van), İberya ve Theodosioplis (Abhazya) themaları idi.

960'li yıllarda Kiev Rus Çarlığı Hazar Hakanlığı'nın gücünü azaltmayı başarmıştı. Bizans Hazarların bu güç kaybedip düşüşe geçmelerinden yararlanmışlar ve Kırım ve diğer kuzey Karadeniz kıyılarında egemenlik sağlamayı başaramışlardı. 1016 Chernigovlu Mstislav ile birlikte bir Bizans ordusu Kırım'a hücuma geçti ve Hazar'ların başında bulunan Georgius Tzul'u yenerek onun başkenti olan Kerç'i ele geçirip Hazar egemenliğine son buldurdu. Böylece Bizanslılar tekrar güney Kırım üzerinde egemen oldular.

Saltanat döneminde Basileios Venedik'i kendine bir müttefik olarak kabul etti. Onun bu varsayımı ve politikası Venedik'in büyük bir deniz gücü olarak dogmasına destek sağladı. Şu önemlidir ki Basileios, Venedik'in İtalya hakkındaki sorunlarını, Bizans imparatorunun vasal arazileri olan Adriyatik kıyıları yöreleri (Hırvatistan, Arnavutluk'ta Dıraç theması ve güney İtalya) sorunlarından ayırt etmemekteydi. Bütün bu Adriyatik Denizi kıyılara ayni düşmanların tehdidi altında bulunmaktaydı: Bulgarlar, Slav kabileleri, Dalmaçya kıyıları korsanları ve Sicilya'da yerleşik Arap korsanlar.

Basileios'un uzun suren Bulgar savaşları sırasında Basiieos kendini Venedik'in üst-egemen ülkesi olarak görmekte idi ve Venedik ile çok yakın ilişkiler kurmaya çok itina göstermiştir. Hâlbuki genç şehir cumhuriyeti yeni bir deniz gücü olmaya başlamıştı. 992'de Bizans ile Venedik Cumhuriyeti arasında bir anlasma yapılıp Marmara Denizi'ne girişte Abidos (Canakkale)de bulunan gümrükte Venedik gemilerine ayrıcalık tanındı ve gemi geçiş hakkı resmini 2 Bizans altınına (Nomisma) indirildi. Buna karşılık Venedikliler eğer Basileios İtalya'ya asker çıkartma karari alırsa bu askerleri taşımak için hemen gemi sağlamayı garanti ettiler.

1000'de ise Adriyatik kıyılarında bulunan Bizans yerleşkeleri üzerinde Venedik Cumhuriyeti'ne yetkiler verildi. Bu Adriyatik kıyılarındaki Bizans yerleşkelerine, kıyılar dağlik olduğu için ve bu pek verimli olmayan daglık arazilerde yerleşik ahali eşkiyalık yapmaya eğilimli olduğu için karadan erişilmesi çok zor ve tehlikeli olmakta idi ve bu Bizans idaresi için büyük zorluk ve masraf çıkartmakta idi. Hâlbuki deniz kıyısında oldukları için denizden kolaylıkla varılmakta idiler. Sonra Venedik için bu kıyı yörelerinden, büyüyen şehir nüfusunu beslemek için bu kıyılarda yetiştirilen hububat ve gemilerini yapmak için dağlarda ağaç ve kereste satın almak çok daha az maliyetli idi. Ayrıca Venedik bu kıyıları kontrol ederse bu kıyılarda saklanıp Venedik ticaret gemilerine hücum eden Hırvat korsanları da daha kolay elimine edebilecekti. Böylece hem Bizans'a hem de Venedik'e fırsatlar sağlayan bir antlaşma yapıp bu yörelerin hukuken idaresi Bizans altında kalmakla beraber fiilen idaresini Venedik'in yüklenmesi üzerinde anlaştılar. Venedik Cumhuriyeti Dukası II. Pietro Orseole oğlu Giovanni'yi hemen Konstantinoplis'e gönderdi ve bu önerileri uygulayan bir antlaşma hemen imzalandı. Böylece Venedik Dukasi 1000'de "Dux Dalmatia" unvanı ile egemenliği Bizans'a ait olan Dalmaçya kıyılarını idare etmeye başladı. Bu antlasmayı kutlayan Venedik Katerali ayininde, sonradan Venedik'in simgesi olacak, on ayağı altında bir açık kitap tutan kanatlı San Marco'yu gösteren bir sancak ilk defa vaftiz edilip Venedik bayrağı olarak kabul görmeye başladı. 
En son olarak 1004'te Güney İtalya'daki Bizans theması merkezi olan Bari'yi kuşatan Araplara karşı tam şehir teslim olmadan bir Venedik filosu gönderdi ve Arap tehlikesi bu filo ile savuşturuldu. Venedik'in sağladığı bu destek dolayısıyla çok memnun olan II. Basileous Venedik dükünün oğlu Giovanni'ye imparatorun bir akrabası olan Maria Argyra adlı bir gelin verdi. Çiftin nikahı Basileios ve ortak imparator Konstantinos huzurunda Bizans sarayında Patrik tarafından bir dini seremoni ile kıyıldı ve çift ta kış başına kadar Konstantinoplis'de bir sarayda misafir edildiler.

II. Basileios iç isyanlarla uğraşmakta iken güney İtalya'da bulunan Bizans topraklarını kendi hallerine bırakmıştı. Bu araziler yerel milisler tarafından mümkün olduğu kadar savunulmakta idi. Sicilya'yada bulunan Araplar devamlı olarak yıl be yıl Arap korsan gemileri ile güney İtalya'ya hücumlarda bulunmaktaydı. Kutsal Roma-Cermen İmparatoru olan II. Otto, Bizans prensesi "Theophasno"ya yapmış olduğu evlilik dolayısıyla Güney İtalya'nın bir çeyiz olarak kendi eline geçmesi gereğini de düşünerek, babasının uyguladığı politikaya tekrar uyarak 981 yazından itibaren Bizans arazilerini eline geçirmeye başladı. Güney İtalya'da bulunan Bizans hükumet idarecileri ve yerel milis güçleri buna engel olamamakta idi. Bizanslılara destek sağlayan yakın müttefikleri olan Lombardlar, özellikle Benevento'daki Salerno Prensi Pandolf, oldu.

982'de II. Otto, Apulya'ya indi ve 5 ay içinde birçok Bizans şehrini eline geçirdi. Fakat sonradan ilgisini Sicilya'dan gelen Araplar üzerine çekti. O zaman II. Basileios'un arkasında Bizans'da iktidar gücünde bulunan Saray Kethudası Basil Lekapene Araplar ile bir geçici müttefiklik kurdu ve onların ordularının İtalya'ya geçmesini sağladı. 13 Temmuz 982'de II. Otto, Calabriya'da Stilo Muharebesi'nde Arap orduları tarafından büyük bir yenilgiye uğratıldı. II. Otto yüzerek oradan geçen bir Bizans gemisine giderek kurtulabildi. Sonra Rossano'da ordusunu yeniden kurdu ise de Aralık 983'te Roma'da 28 yaşında iken öldü.

Onuncu yuzyil sonlarında İtalya'da çok önemli olaylar meydana gelmemiş ve orada Bizans topraklarında savaş tehlikesi ortaya çıkmamıştır. Fakat Sicilya'da bulunan Araplar 991'de Taranto'yu ve 994'te Kalabriya'da bulunan Matera'yi ellerine geçirdiler ve Araplarla ittifak yapan Lombardlar ise Smargus'un idaresi altında 997 ile 1000 arasında bir sıra isyan çıkardılar. Bu nedenlerle Bizanslı güçlerinin devamlı olarak uyanık olmaları gerekti. Bizanslılar İtalyan yerel milis kuvvetlerinin eğer