anlam çıkarmaya çalıştığı için bir gizem filmi olduğunu belirtmektedir.

"Mulholland Çıkmazı"nın başlarında Rita'nın yolu Sunset Bulvarı'ndan da geçmekteydi. Bazı eleştirmenler bu noktayı da göz önünde bulundurarak filmi, Hollywood ile ilgili kırık hayaller içeren başka bir film olan Billy Wilder'ın yönettiği 1950 yapımı "Sunset Bulvarı" ile karşılaştırdı. İki film de adını Los Angeles'taki caddelerden almakta ve Holywood'a karşı eleştiriler içermekteydi. Club Silencio'nun "rüya fabrikası" Hollywood'un yer altı dünyasını yansıttığını belirten Robert Sinnerbrink, mekânda çıkan sihirbazın söylediği "Bando yok. Orkestra yok. Bütün bunlar sadece bant kaydı. Bando yok ve hala bandoyu duyuyoruz (...) Bütün bunlar sadece bir illüzyon." sözlerinin Hollywood'a bir gönderme olduğunu belirtti.

Lynch'in "gerçeği maskeleyen bir dış görünüşten fazlasını sunduğunu, kendisinin saf kötülüğe inandığını ve izleyicileri yalanlarla kandırarak filmde de bu kötülüğü sakladığını" belirten film eleştirmeni Gregory Weight, filmde yaşananlar konusunda izleyicileri uyardı. Buna ek olarak Lynch'in filmde Ann Miller, Lee Grant ve Chad Everett gibi yaşlı oyuncuları oynatarak nostaljik filmlere ve gerçek sanatın eski dönemdeki filmlerde gerçekleştirildiğine dikkat çekmek istediğini belirtti. Betty'nin olağanüstü oyunculuk yeteneklerine sahip olarak betimlendiğini ve bu yeteneklerin eğlence sektöründeki güçlü insanlar tarafından fark edildiğini de sözlerine ekledi. Nostaljik filmler ile Hollywood'daki bozulma arasındaki mukayeseyi yorumlayan Steven Dillon, "Mulholland Çıkmazı"nın Hollywood kültürü eleştirisi olduğu kadar sinefili (filmlere ve film yapımına karşı aşırı ilgi) karşıtı bir film olduğunu yazmaktadır.

Filmi izledikten sonra kendince bir açıklama getiren Laura Elena Harring, "Filmi ilk gördüğümde hikâyenin Hollywood hayalleri, yanılsamaları ve takıntıları hakkında olduğunu düşündüm. Aslında hiçbir şeyin, özellikle Hollywood yıldızı olmanın göründüğü gibi olmadığı konusuna parmak basmakta. İkinci ve üçüncü defa izlediğimde, kendi kimliğimize değindiğini düşündüm. Kim olduğumuzu biliyor muyuz? Sonrasında ise filmde farklı şeyler görmeye devam ettim (...) Filmden çıkarılan şey veya filmin ne hakkında olduğu konusunda herhangi bir doğru ya da yanlış yok. Sürekli olarak kafa yormanızı ve sorular sormanızı gerektiren bir film bu. 'Tekrardan izleyeceğim bir film bu.' yahut 'Mutlaka ikinci kez izlemeniz gereken bir film.' diyenleri birçok kez duydum. Film gerçekten sizin ilginizi çekiyor. Filmi anlamak istiyorsunuz; ancak filmin kendisini anlatmak isteyen bir film olduğunu sanmıyorum. Size sorular sordurarak asıl amacına ulaşmış oluyor." sözlerini kullandı.

Betty ile Rita arasındaki ilişki içtenliğe dayanırken Diane ile Camilla arasındaki ilişki geçici bir histen öteye gitmemektedir. "Premiere" dergisinde yapılan filmin bir incelemesinde Betty ile Rita arasındaki ilişki "muhtemelen bir Lynch filminde tasvir edilen en sağlıklı ve en pozitif aşk hikâyesi" sözleriyle betimlendi.

Salon adlı web sitesinde yer alan ve Zacharek Stephanie tarafından yapılan incelemede, Betty ile Rita'nın girdiği cinsel ilişkiyi gösteren sahne "filmin üstünü örtecek kadar kuvvetli bir erotizm içeren, kendisinden önce ve sonra gelen her bir sahneyi renklendiren" olarak nitelendi. Amerikan kablolu televizyon ağı IFC, Betty ve Rita ikilisini 2000'lerin temsili çifti seçti.

"New Literary History" dergisinde Heather Love tarafından yazılan ve filme "lezbiyenin eserdeki trajik bir karakter olması" açısından bakan bir film analizinde, medyanın filme karşı tepkisinin şu şekilde olduğu belirtildi: "Eleştirmenler, filmdeki seks sahnelerinin detayından ve uzunluğundan -ortada kadınlar arasındaki bu eşcinsel arzudan en çok kimin hoşlanacağına ilişkin bir yarış varmışçasına- hayranlıkla bahsettiler." Çok güzel ve boşta (sevgilisiz) olan Camilla'nın, Adam'ı seçip Diane'i reddetmesinin, sinema ve edebiyatta daha önceleri de kullanılan klasik bir tema olduğunu belirten Love; filme yönelik eleştirilerde Betty ile Rita ve Diane ile Camilla arasındaki tezat oluşturan ilişkilerin "dünyadaki en seksi şey olmakla birlikte, temelinde üzücü ve hiç de erotik olmayan bir yapıya sahip" olduğu düşüncesinin öne çıktığını, bunun da "heteroseksüel düzenin kendini terk edilen kadın üzerinde yarattığı ezici etkilerle teyit etmesine dayandığını" yazdı.

Naomi Watts ve Laura Elena Harring'in bu ilişki hakkında medyaya yansıyan görüşleri ise farklılık ve çeşitlilik göstermekteydi. Bu sahneyle ilgili olarak Watts, "Sahneyi erotik görmüyorum, yine de öyle algılanıyor olabilir. Sahneyi son gördüğümde gözümden yaşlar süzüldü, çünkü hikâyenin nasıl sonuçlanacağını biliyordum. Beni biraz üzdü." ifadelerini kullandı. Başka bir röportajında ise "İlgili sahnelerin ekranda bu kadar doğal ve gerçekçi gözükmesinden oldukça etkilendim. Bu kızlar gerçekten birbirine aşık gözüküyorlar ve bu ilginç bir şekilde erotik." dedi. Harring ise konu hakkındaki düşüncelerini "Sevişme sahnesini içimden gelerek oynadım. Rita'nın, Betty'nin ettiği yardımdan oldukça müteşekkir olmasının ardından ona hoşça kal ve iyi geceler dedim, kalbimin derinliklerinden gelen bir teşekkür ettim, onu öptüm ve sonrasında birden ikimizi de bir enerji kaplayıverdi. Tabii hafızamı kaybetmiş olduğumdan bunu daha önce yapıp yapmadığımı bilmiyordum, ama ikimizin de gerçekten lezbiyen olduğunu düşünmüyorum." sözleriyle paylaştı.

Rita'nın çantasından çıkan üçgen biçimindeki mavi anahtarın Diane, Camilla ve Adam üçlüsü arasındaki ilişkiye bir gönderme olabileceğini söyleyen Robert Sinnerbrink, Rita'nın bu anahtarı kullanarak açtığı kutunun Rita/Camilla'nın gerçek kimliği ile Betty/Diane'in ona olan öldürücü isteğini ortaya çıkararak filmin ilk kısmında anlatılan rüyayı sona erdirdiğini belirtmektedir. Mavi kutunun, filmdeki diğer sembollerle de kesişen birçok anlamı olduğunu ve kutuya tek bir anlam yüklemenin doğru olmadığını belirten film eleştirmeni Allen B. Ruch; "Kutu, temel olarak Diane'in rüyasında kurguladığı dünyada yer almasını istemediği bastırılmış anılarını ve birtakım gerçekleri temsil etmektedir. Gerçekte Camilla'nın ölümünü simgeleyen anahtarı alan Diane'in aklında 'Bu anahtar neyi açıyor?' sorusu belirir ve kendi sorusunun yanıtını yine kendince, rüyasında açıklamaya çalışır. Benzer şekilde canavar ve yaşlı ikili de birtakım şeylerin şekle bürünmüş halidir. Kendisinin biçimsizleştirilmiş (yahut mahvolmuş) egosunu temsil eden canavar, her görünüşünde biraz daha değişikliğe uğramıştır (...) Ancak canavar, sadece kötü bir figür değil, Diane'in rüyasını çözümlemesi ve gerçeğin farkına varması için uğraşan bir varlık." ifadelerini kullanmış ve kutuyu Pandora'nın kutusuna benzeterek, açılmasının sonucunda Diane'in kişisel evreninin çöküşüne yol açtığı ifade etmiştir.

Robert Sinnerbrink, Rita ile birlikte Diane Selwyn'in evine gittiklerinde Betty'nin giydiği gri elbisenin, 1958 yapımı "Ölüm Korkusu" ("Vertigo") adlı filmde Madeleine'in giydiği elbiseye yapılan bir atıf olduğunu belirtmektedir. Rita ile Betty'nin yüzlerinin çakıştığı bir sahnenin ise 1966 yapımı "Persona" adlı filmde yer alan bir sahneye gönderme olduğunu ifade etmektedir.

David Lynch'in yönettiği filmlerin tarzı genel olarak "ultra garip", "karanlık" ve "garip" olarak tanımlanmaktadır. Todd McGowan, "Bir Lynch filmini, standart bir Hollywood filmi veya en radikal filmleri izlermiş gibi izleyemezsiniz." diyerek Lynch'in tarzının kendine özgü olduğunu belirtir. Filmlerinde klişe ve sürreal ögeler, kâbus ve hayaller, doğrusal olmayan hikâye akışlarını sıkça kullanan Lynch, bunları kendine özgü kamera açıları, sesler ve ışıklandırmayla birleştirerek izleyicilerin inandığı şeyden şüphe etmesini sağlayan filmler ortaya koymaktadır. Kariyerinin başındaki umutlu oyuncu, femme fatale, başına buyruk bir yönetmen ve karanlık mafyavari kişiler, "Mulholland Çıkmazı"nda yer alan ve ilk görünüşte klişe olarak nitelendirilebilecek karakterlerdendir. Bu karakterleri film içerisinde rüyalar, hayaller ve kâbuslara atıfta bulunarak farklı şekillerde kullanan Lynch, izleyicilere neyin rüya neyin gerçek olduğuna karar vermeleri için seçim şansı bırakmaktadır.

David Lynch, filmde çeşitli yanıltıcı unsurlar kullanmıştı. Film stüdyolarını kontrolü altında bulundurduğu görülen Bay Roque adındaki karanlık karakter, cüce bir oyuncu olan Michael J. Anderson tarafından canlandırılmıştı. Sadece iki cümlelik rolü olan Anderson, büyükçe bir tekerlekli sandalyede oturmuş ve protez kol ve bacaklar kullanılarak kafasının, normalde olması gerekenden daha küçük gözükmesi sağlanmıştı. Adam'ın evinde düzenlenen partide; mavi kutu açılmadan önceki sarışın Camilla olarak görünen kadın, Diane'in gözü önünde Adam'ın yanında oturan siyah saçlı Camilla'nın yanına gelir, eğilerek kulağına bir şeyler fısıldar ve onu dudağından öper. Her ikisi de Diane'e dönüp, gülümsedikten sonra kadın oradan uzaklaşır. Film eleştirmeni Franklin Ridgway'e göre planlı olarak gerçekleştirilen bu "zalimce ve manipülatif" sahnenin, Camilla'nın gerçekten göründüğü kadar değişken mi olduğu yoksa izleyicilere Diane'in aklından geçenleri mi gösterdiği konusunda bir netlik olmadığını belirtmektedir. Betty'nin deneme çekimlerine girmesinden hemen sonra gelen sahnede, ilk etapta sadece bir kadın ve kendisine eşlik eden vokalistlerin bir şarkıyı seslendirmesi görülür. Ancak kamera yavaş yavaş geri çekildiğinde izleyici, buranın bir kayıt stüdyosu olduğunu anlar. Bu stüdyo, Betty ile Adam Kesher'ın ilk kez karşılaştıkları yerdir. Ridgway, burada kullanılan sanatsal kamera tekniğinin izleyicileri merak içerisinde bıraktığını ifade etmektedir.

Stephen Dillon'a göre Lynch, film boyunca farklı kamera açıları kullanarak izleyicilerin, kendilerini karakterlerin yerine koymasını ve olaylara onların bakış açısından bakmasını sağlamaya çalışmıştır. Benzer şekilde Andrew Hageman da filmdeki kamera kullanımının "oldukça rahatsız edici bir mekân algısını, huzurla harmanlayarak" izleyiciye sunduğunu belirtmektedir. Winkies'te geçen sohbet sahnesi esnasında