Bu füze hiçbir Batı füzesinin doğrudan kopyası olmamakla beraber bazı özellikleriyle AGM-114 Hellfire füzesine benzemektedir.

Füze birçok farklı ortamdan fırlatılabilir. Bunlar içerinde Mi-24V, ve 1979 yapımı MT-LB türevi 9P149 tank imha edicide bulunmaktadır.Bu füze deniz kuvvetleri bünyesindeki gemilerden altılı fırlatma düzeneklerin içerisinden de atılmaktaydı.

Füze cam ile güçlendirilmiş plastik zarflarda taşınmakta ve fırlatılmaktaydı. Füze Soyuz NPO katı yakıtlı roket roket ile hareket etmekte, füze zarftan çıkarken küçük bir itici motor kullanmaktaydı.

Füze güdümleme sistemi olarak SACLOS radyo sinyalli bir düzenekten yararlanmaktaydı. Bu sayede füze kablo güdümlü füzelere nazaran daha hızlı yol almakta ve daha uzun menzille uçabilmekteydi. Kullandığı VHF sınıfı beş frekanslı bant ve iki kodlu sistem füzenin sinyal bozucu düzenekler ile düşürülmesini engellemekteydi. Füze fırlatma düzeneğinin KPS-53AV model 8x büyütmeli gündüz nişangahı ve lazer mesafe ölçeri bulunmaktaydı. Füze ateşlendikten sonra silahçı hedef vurulana kadar nişangah dürbününde bulunan çarpı işaretini hedef üzerinde tutmak zorundaydı. Bu izleme esnasında hedefin konumunda meydana gelebilecek değişiklikler radyo sinyalleri lel füzeye iletilmekteydi.

Füze silahçının aldığı hedefe çizgisinin üzerinden uçmaktaydı. Nişangahın sahip olduğu lazer mesafe ölçer sayesinde hedefe isabet edip patlamadan hemen önce alçalırdı. Bu sistem ile alçaktan ve yavaş uçmakta olan helikopterler düşürülebilmekte ancak bunu için füzenin doğrudan hedefe isabet etmesi gerekmekteydi.

1980li ve 1990lı yıllarda kodadı Passive Nova 1, 2, ve 3 olan ve Aberdeen Deneme Sahasında farklı Batılı Avrupa ülkelerinden satın alınan 120 adet AT-6 füzeyle yapılan deneme atışları yapılmıştır. Ancak sonuçlar tamamiyle hayal kırıklığı olmuştur. Füzelerin ancak %4ü 15 km/s hızla giden ve %11 ise duran hedefleri vurabilmiştir. Son modeller ile yapılan deneme atışlarında bu oran %24e çıkmıştır.

Sovyet kaynakları ise bu füzelerin Sovyet-Afgan Savaşı sırasında %75 ila 80 arasında başarılı olduğunu belirtmektedir. Bunun yanında Mil tarafından 1995 yılında İsveçde yapılan tanıtım esnasında Mi-28A helikopterinden atılan Shturm ve Ataka füzelerinin çok yüksek isabet oranları yakalamıştır. Havada asılı duran helikopterden Shturm füzesini 900 metreden, 200 km/s hızla uçarken 4700 metreden Ataka füzelerini başarılı bir şekilde hedefine fırlatmıştır. Füzeler 1 metrelik sapma ile hedeflerini vurmuştur. 

Bu iki kaynak arasındaki fark ise Amerikalıların denemesini yaptığı füzelerin eski modeller olmasından kaynaklanmaktadır. Sovyet yönetimi depolarında bulunan füzeleri yenilemiş ve 1994 yılında AT-6B ve C adlarıyla tekrar kullanıma almıştır.

Füzenin başka ülkeler ihracat fiyatı 1992 yılında adet başına $50,000dır.



Eski SSCB ülkeleri, Rusya , Çekoslovakya, Çek Cumhuriyeti, Polonya, Endonezya, Sırbistan






Oklo

Oklo bir Orta Afrika devleti olan Gabon'un Haut-Ogooué bölgesindeki Franceville şehri yakınlarındaki bir yerdir. 1972 Eylül'ünde uranyum madenlerinde çeşitli doğal nükleer yarılım (ing:fission) reaktörlerinin keşfedilmesi bilimadamlarının hayallerini ve merakını ateşledi.

1956'da bu bölgede Nükleer Enerji Komiserliğinden (sanayi kısmı daha sonra COGEMA olmuştur) gelen uzmanlar uranyum bulduklarında Gabon bir Fransız sömürgesiydi. Fransa derhal bu bölgede Comuf Şirketi tarafından işletilen madenler açtı; Gabon devletine ise bu şirkette çok küçük bir pay verildi.

Kırk yıl boyunca Fransa Gabon'da uranyum için maden kazısı yaptı. Çıkartılan uranyum Fransa ve Avrupa'da elektrik üretimi için kullanıldı. Bugün uranyum madeni bitmiş durumda ve açılan maden sahalarının ıslah çalışmaları yapılıyor.

Oklo uranyum deposunun prekambriyen dönemde doğal bir nükleer yarılım reaktörü gibi davrandığı dair güçlü jeokimyasal kanıtlar var: Kazısı yapılan bazı madenlerde, aynen bir reaktörde olduğu gibi, beklendiğinden daha düşük yoğunluklu U235 bulundu. Jeologlar—iki milyar yıl önce, bunun bir reaktör içinde olduğunu bulguladı.O zamanlar doğal uranyum yaklaşık olarak 3% U235'lık bir yoğunluğa sahipti ve bir nötron düzenleyici olarak doğal su ile kritik kütleye ulaşmış olabilir.






Abbott Lawrence Lowell

Abbott Lawrence Lowell (d. 14 Aralık 1856 - ö. 6 Ocak 1943), Amerikalı eğitimci, tarihçi ve avukat. 1909-1933 arasında rektörlüğünü yaptığı Harvard Üniversitesi'nin önemli ölçüde gelişmesini sağlamıştır.

Bostonlu ünlü bir ailenin oğlu, astronom Percival Lowell'la şair Amy Lowell'ın kardeşiydi.Harvard Üniversitesi'nde 1877'de lisans, 1880'de hukuk öğrenimini tamamladı. Boston'da 17 yıl avukatlık yaptıktan sonra Harvard'ta öğretim üyesi oldu. 1909'da Charles William Eliot'ın yerine üniversitenin rektörlüğüne getirildi. Göreve başlamasını izleyen birkaç yıl içinde Eliot'ın uyguladığı serbest seçmeli ders sisteminde değişikliklere gitti; her ders için yapılan sınavların yanı sıra genel bir sınav uygulaması başlattı ve lisans eğitimini desteklemek üzere özel bir ders programı düzenledi. Lowell'ın rektörlüğü sırasında okulun öğrenci sayısı iki katın üzerinde, öğretim üyesi sayısıysa yaklaşık üç kat arttı. Aynı dönemde üniversitenin gelirleri 22 milyon Amerikan dolarından 130 milyon ABD Doları'na yükseldi; halk sağlığı, mimarlık, işletme ve eğitim fakülteleri açıldı.Sayıları 3,200'i bulan lisans öğrencileri 1930'da her türlü gereksinimlerinin karşılandığı yedi ayrı yurt binasına yerleştirilmeye başladı. Lowell'ın Amerikan eğitim sistemi üzerindeki etkisini yansıtan başlıca yapıtlar "Conflicts of Principle" (1932; İlkesel Anlaşmazlıklar) ve "At War with Academic Tradition in America" (1934; Amerikan Akademik Geleneğine Karşı Mücadele)




Lost bölümleri listesi

"Lost", American Broadcasting Company (ABC) kanalında 22 Eylül 2004'te yayınlanmaya başlayan Amerikan drama televizyon dizisidir. Dizi, Jeffrey Lieber tarafından yazılan "Nowhere" adlı orijinal pilot senaryoya dayalı olarak J. J. Abrams ve Damon Lindelof tarafından yaratıldı. Altı sezonu yayınlandı ve şovun önceki bölümlerini özetleyen birçok klip de yayınlandı. ABC, şovun altıncı sezonda toplam 121 bölümle sona ereceğini önceden duyurdu.

Dizi, Sidney'den Los Angeles'a uçan Oceanic 815 sefer sayılı uçağın Güney Pasifik'te tropik bir adaya düşmesiyle kazada hayatta kalanların geçmişini, bugününü ve geleceğini anlatmaktadır. Kazazedeler, düştükleri adada yaşamaya başlarken adanın yerlileri olan "Diğerleri", sonraki dönemlerde ise "Kahana" adlı bir gemideki grup ile karşılaşırlar. Dizinin her bölümü, tipik olarak adada geçen ana hikâyenin yanı sıra, bir karakterin hayatındaki bir başka noktaya ilişkin ikinci bir hikâyeye sahiptir, yine de diğer zaman ile ilgili olaylar düzeni bu formülü sonraki bölümlerde değiştirmektedir.

Aşağıdaki listede "Merkezî karakter(ler)" ibaresi, her bölümün ikinci öyküsünün merkezinde yer alan karakter ya da karakterleri tanımlamataktadır. "Sıra no." kısmı, bölümün şovun genelinde kaçıncı bölüm olduğunu gösterirken "Bölüm no." ise bölümün yayınlandığı sezon içinde kaçıncı bölüm olduğunu göstermektedir. "ABD'li izleyici sayısı (milyon)" kısmı, şovu canlı izleyen ABD'li izleyici sayısını vermektedir. Fakat dördüncü ve sonraki sezonlar için bu kısım, bölümün yayınlandığı yedi gün içinde bölümü izleyen ve kaydeden ABD'li izleyici sayısını da göstermektedir.

Toplamda 121 bölüm çekilen "Lost"'un final bölümü 23 Mayıs 2010'da yayınlandı. Günümüzde, tüm bölümleri DVD olarak Bölge 1–4'te; Blu-ray olarak ise Bölge A ve B'de elde edilebilmektedir.



24 düzenli bölümden oluşan ilk sezon, 22 Eylül 2004'te Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlanmaya başladı. "Lost: The Journey" adlı özel bölüm, adanın ve karakterlerin gizemini ortaya koyarak sezon finaline zemin hazırladı. Birleşik Krallık'ta, iki saatlik "Exodus: Part 2" adlı sezon finali, "Exodus: Part 3" adıyla ikiye ayrıldı ve ikisi de aynı gece yayınlandı. Burada, ABD'deki orijinal bölümler listelenmiştir.

Birinci sezonda şu konular işlendi: Oceanic Havayolları'nın 815 sefer sayılı uçağının gizemli bir adaya düşmesiyle adada mahsur kalan kazazedeler, hayatta kalma mücadelesi verir ve yabancılara karşı birlikte hareket ederler. Yaşamları, kutup ayıları, ormanın içinde dolaşan görünmeyen bir yaratık ile Diğerleri diye bilinen adanın kötü niyetli sakinleri gibi gizemli varlıklar tarafından tehdit altındadır. Adaya 16 yıl önce gemi kazası sonucu gelen Daniel Rousseau adında Fransız bir kadına rastlarlar ve yerin altına gömülü gizemli bir metal kapak bulurlar. Bazı kazazedeler ise yaptıkları sal ile adadan ayrılmaya çalışır.
İkinci sezon, 21 Eylül 2005'te başladı ve 24 Mayıs 2006 tarihinde sona erdi. Yirmi üç düzenli bölümün yanı sıra özetlerden ve şovun gizemlerinden oluşan üç bölüm de yayınlandı. İkinci sezonda birçok oyuncu değişikliği yaşandı. Boone'u canlandıran Ian Somerhalder şovu bırakırken Walt'u oynayan Malcolm David Kelley ise sadece dört bölümde gözüktü. Michelle Rodriguez, Adewale Akinnuoye-Agbaje ve Cynthia Watros, sırasıyla Ana Lucia, Mr. Eko ve Libby karakterleriyle diziye dahil oldular. Birleşik Krallık ve Avustralya'da, sezon finali "Live Together, Die Alone: Part 1" ve "Live Together, Die Alone: Part 2" olmak üzere ikiye ayrıldı fakat her iki bölüm de yanı gece yayınlandı. Burada ABD'deki orijinal bölümler listelenmiştir.

İkinci sezonda, uçak kuyruğundaki kazazedeler ile adada önceden bulunan bazı karakterler diziye dahil oldu. Sezon boyunca, ada mitolojisi ile kazazedelerin geçmişleri önceki sezona oranla daha çok açığa çıktı. Yerin altına gömülü olan ambar bulundu ve Dharma Girişimi ile onun parasal kaynağını sağlayan Hanso Foundation ortaya çıktı. Diğerleri'nin gizemi çözülmeye başladı, kazazedelerden biri arkadaşlarına ihanet etti ve uçağın adaya düşme nedeni açıklandı.

Üçüncü sezon, 4 Ekim 2006'da yayınlanmaya başladı ve 23 Mayıs 2007'de sezon finaliyle sona erdi. Yirmi iki bölümlük ssezon bölümleri iki bloka ayırdı. İlk altı bölümden oluşan ilk blok, ardışık olarak altı hafta yayınlandı. On iki haftalık aradan sonra ikinci blok yayınlandı ve geri