masından yararlanmak isteyen Japonya Ocak 1915'te Çin cumhurbaşkanı Yuan Shikai'ye 21 İstek adlı bildiriyi göndermiştir. Bu isteklerin kabul edilmesi Çin'in Japon boyunduruğuna girmesi ve Avrupalı devletlerin halihazırda sahip oldukları imtiyazların bir bölümünün Japonya'ya geçmesiyle sonuçlanacaktı. Çin hükümetiyle yürütülen görüşmeler ve uluslararası tepkiler (özellikle Birleşik Devletler'den gelen) 21 İstek'in büyük bir bölümünün geri çekilmesine yol açtı. Japonya ile Çin arasındaki nihai antlaşma 25 Mayıs 1915 tarihinde imzalandı.

Almanların Japonlarla barış arayışları 1915-1916 döneminde sonuçsuz kalmıştır. 
Japonya ve Rusya 3 Temmuz 1916 tarihinde imzalanan antlaşmaya göre Almanya ile ayrı bir barış yapmama kararı aldılar. Ayrıca, bu ülkelerden herhangi birinin yeniden savaşın eşiğine gelmesi durumunda ortak hareket etme kararı alındı. Bu antlaşma Japonya'nın Mançurya ve İç Moğolistan'daki denetimini sağlamlaştırmıştır.

Britanya Amiralliği 18 Aralık 1916'da Japonya'dan bir kez daha yardım isteğinde bulundu. Singapur'daki Birinci Filo'dan iki kruvazör Cape Town ve Güney Afrika'ya, dört muhrip Akdeniz'e doğru yola çıkarıldı. Akashi kruvazörnde görevli Amiral Sato Kozo, 10. ve 11. muhripler 13 Nisan 1917 günü Colombo ve Port Said üzerinden Malta'ya vardılar. Böylece İkinci Filo 17 gemiye ulaştı. Bunlar; 1 kruvazör, 12 muhrip, 2 eski Britanya muhribi ve 2 yelkenliydi.

İkinci Filo, birliklerin yer değiştirmesinin güvenliğini sağlarken denizaltılara yapılan saldırıları da önlemiştir. Japon filosu toplamda 700000 asker taşıyan 788 gemiye eşlik ederek müttefiklerine büyük katkı sağlamıştır. Bunun yanında zarara uğramış ve batmakta olan gemilerden kurtarılan 7075 kişi de vardır. Büyük Britanya bu yardıma karşılık olarak Japonya'nın Shantung eyaletinde ve ekvatorun kuzeyinde elde ettiği toprak kazanımlarını tanımıştır.

Birleşik Devletler'in 6 Nisan 1917 tarihinde savaşa girmesiyle Çin konusunda sert ilişkiler içinde olan ve Pasifik'teki etki alanlarını genişletme yarışına giren Japonya ve ABD aynı tarafta savaşmaya başlamışlardır. Bu karşılıklı gerilim ortamı 2 Kasım 1917'de imzalanan Lansing-Ishii Anlaşması'yla son bulmuştur.

Japonya, Çin üzerindeki etkisini 1918 yılında Nishihara Borçları ile artırdı. Rus İmparatorluğu'nun Bolşevik Devrimi sonucunda yıkılmasının ardından Japonya ve Birleşik Devletler, Sibirya'ya destek güçleri gönderdiler. Amaç, Beyaz Hareket önderi Amiral Aleksandr Kolçak'ı Kızıl Ordu'ya karşı desteklemekti. Japon sömürge ordusu önce Sibirya'dan Baykal Gölü'ne dek uzanan bölgeyi işgal etmeyi amaçlamıştı. Ancak bu plan, Birleşik Devletler'den gelen itirazlar sonucunda askıya alındı.

Japonya savaşın sonuna doğru Avrupalı müttefiklerinin gerek duyduğu savaş malzemelerini sağladı. Savaş döneminin gümbürtüsü ülke ekonomisini varsıllaştırmış, ihracatı artırmış ve Japonya'yı tarihinde ilk kez borç alan bir ülke olmaktan çıkarıp borç veren bir ülke konumuna getirmişti. İhracat 1913-1918 döneminde dörde katlanmıştı. Japonya'ya giren nakit para miktarındaki artış enflasyonu tetikledi ve Ağustos 1918'deki pirinç ayaklanmalarına yol açtı.

1919 yılı Japonya'nın Versay Barış Konferansı'nda "Büyük Dörtlü" (Lloyd George, Orlando, Wilson, Clemenceau) arasında olmasına tanıklık etmiştir. Tokyo, Milletler Cemiyeti'nde kalıcı bir sandalye sahibi olmuş ve Paris Barış Konferansı'nda alınan kararlar uyarınca Almanya'nın Shandong'daki haklarını elde etmiştir. Daha önce Almanya'nın elinde bulunan Pasifik adaları da Japon egemenliğine girmiştir. I. Dünya Savaşı'ndaki kısıtlı rolü ve batılı güçlerin Versay Antlaşması metnine ırk eşitliği maddesinin konulması konusundaki itirazlarına karşın Japonya, uluslararası politikada bir büyük güç olarak anılmaya başlamıştır.

I. Dünya Savaşı'nın sağladığı refah kalıcı olmamış, Japonya savaştan kısa bir süre sonra yeniden dışarıdan borç almaya başlamıştır. Japon zaferinin kolay bir biçimde elde edilmiş olması, Shōwa döneminin olumsuz etkileri ve iç siyasetteki istikrarsızlık 1920'lerin sonları ve 1930'larda yükselmeye başlayan Japon militarizmini güçlendirmiştir.





Markar Esayan

Markar Esayan (d. 4 Şubat 1969, İstanbul), Ermeni asıllı Türk yazar, gazeteci ve siyasetçi.

İlköğretimi Bomonti Mıhitaryan Ermeni Katolik İlköğretim Okulu'nda, liseyi ise Özel Getronagan Ermeni Lisesi'nde bitirdi. 1995 yılında Anadolu Üniversitesi İşletme Fakültesi lisans eğitimini bitirdi. 1997 yılından itibaren aralıklarla yazdığı "Agos" gazetesinde 2001 yılından beri “Dar Kapı” başlığı altında köşe yazıları kaleme almaya başladı. Yazarın ilk romanı, “Şimdinin Dar Odası”, 2004 yılında İnkılâp Kitabevi Büyük Ödülü’nü aldı ve 2005 yılında ise okuyucuya ulaştı. İkinci romanı "Karşılaşma" ise Ekim 2007'de okuyucularıyla buluştu.

"Taraf" gazetesi yayın koordinatörlüğü ve aynı gazetede köşe yazarlığı görevinde bulunan Esayan, gazetede geçici olarak genel yayın yönetmenliği de yaptı. 21 Ağustos 2013 tarihinden itibaren "Yeni Şafak" gazetesinde yazmaktadır.
Kısa süreli olarak "Akşam" ve "Star" gazetelerinde de yazmıştır. Serbestiyet.com'da da yazıları bulunmaktadır.

TBMM XXV. ve XXVI. Dönem İstanbul Ak Parti milletvekilidir.




2008 Ondrej Nepela Memorial

2008 Ondrej Nepela Memorial (Memoriál Ondreja Nepelu) Ondrej Nepela Memorial yarışmalarının 2008-2009 buz pateni sezonunda düzenleneni. Düzenlenen 16. Ondrej Nepela Memorial yarışmasıdır. Ondrej Nepela Memorial geleneksel olarak büyükler düzeyinde Bratislava, Slovakya'da düzenlenir. Patenciler 3 disiplinde kadınlar, erkekler ve buz dansında yarışır.

2008 yılında yarışma Ondrej Nepela Ice Rink'de 22-23 Kasım 2008 tarihleri arasında düzenlenmiştir. Zorunlu dans Paso Doble'dir.






Amberin Zaman

Amberin Zaman, Türk gazeteci, Diken gazetesi yazarı ve TV yorumcusu.

Amberin Zaman baba tarafından Irak kökenli Bangladeşli, anne tarafından ise Gürcü, Tatar ve Yörük kökenlidir. Babası Arshad-uz Zaman, 1950'li yıllarda Paris'te Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olduktan sonra ilk görev yeri İstanbul olmuştur. Pakistan'ın İstanbul Büyükelçiliğinde basın ataşeliği yapan baba Zaman, İstanbul'da Notre Dame de Sion mezunu olan Vasfiye Kalmuk'tan Türkçe dersleri aldı. Zaman ve Kalmuk arasında ilişki evlilik ile sonuçlandı. Amberin Zaman, çiftin bu evliliğinden olan iki kızından biri olup New York'ta doğmuştur. Üniversiteyi İsviçre'de bitiren Amberin Zaman, 2004 yılında Amerikalı diplomat Joseph Pennington ile evlenmiştir.

1992 yılından beri aralarında The Washington Post ve The Daily Telegraph olmak üzere çeşitli yabancı basın organlarında Türkiye muhabirliği, "The Economist" dergisi ve "Los Angeles Times" gazetesinin Türkiye temsilciliği görevlerini yapmış, BBC World'de Türkiye ve eğitim sisteminin ülkedeki etkileri konulu programda yorumcu olarak görev almıştır. Zaman, yayın hayatına başladığı 2007 yılından itibaren "Taraf"'ta çalıştıktan sonra Mart 2010'da "Habertürk"'e geçti. Bu gazete ile yollarını ayırdıktan sonra Mayıs 2013'ten itibaren yeniden "Taraf" gazetesinde köşe yazmaya başladı.

3 Temmuz 2015'te, hem Taraf'ın kurucu ekibinin dağıldığı gerekçesiyle, hem de gazetenin kendi muhabiri olan ve tutuklu yargılanan Mehmet Baransu'ya destek olunmadığı gerekçesiyle istifa etmiştir. 7 Temmuz 2015'te Diken gazetesinde yazmaya başlamıştır.

31 Mart 2016'da, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın ABD gezisi kapsamında Brookings Enstitüsü'nde yaptığı konuşmayı izlemek için binaya girmek isteyen Amberin Zaman ve diğer birkaç gazeteci, Erdoğan'ın korumaları tarafından binanın girişinde hakarete uğramıştır ve içeri sokulmamıştır.

Ahmet Hakan, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı ile ilişkilerini eleştirmiş kendisi de buna sert bir karşılık vermiştir. 2014 yılı Ağustos ayında ise Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanlığı adaylığı için yaptığı bir konuşmada Amberin Zaman'a yönelik olarak; "“Orada da gazeteci kılıklı bir militan çıkmış. Edepsiz bir kadın. Müslüman ülkede bunu beklemek zor değil mi diyor. Haddini bil haddini. Haddini bil eline vermişler bir kalem, gazete köşesinde yazıyorsun. Haddini bil, edepsiz kadın.”" şeklinde sözler kullanmıştır. Bu sözler medyada geniş yer bulmuş ve Amberin Zaman 8 Ağustos 2014 tarihli Taraf gazetesi köşe yazısında “Önce insan ol!” başlığını kullanarak Erdoğan'a yanıt vermiştir.




Cennetin Çocukları (film, 1997)

Cennetin Çocukları 1997 İran yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Bacheha-Ye Aseman (Farsça: بچه‌های آسمان) olan film, İngilizce konuşulan ülkelerde ve uluslararası gösterimlerde Children of Heaven adıyla gösterime sunulmuştur.

"Cennetin Çocukları" İranlı yönetmen Majid Majidi'nin ABD'de gişe rekorları kırmış olan Cennetin Rengi(Rang-e Khoda) (1999) filminden bir önceki filmidir. Çekimleri İran'ın başkenti Tahran'da gerçekleştirilen bu düşük bütçeli film sadece 180.000 dolara mal olmuştu.

Bu masalsı duygusal film, yoksul bir ailenin çocukları olan Ali ve Zehra isimli iki küçük kardeşin öyküsünü anlatıyor. Kızkardeşinin ayakkabılarını tamirciden getirirken kaybeden Ali, kendi ayakkabısını onunla ortak kullanmak zorundadır. Çünkü babalarının öfkesinden çekindikleri için durumu ona anlatamazlar, zaten anlatsalar da babaları yeni bir çift ayakkabı alamayacak kadar yoksuldur. Filmin tanıtım sloganında denildiği gibi onların bu küçük sırrı artık en büyük serüvenleri olacaktır.

Filmde, okula giden iki kardeş ayakkabılarını değişerek giymek zorunda kalırlar. Zehra, dersten erken çıkar. Ali ile bir sokak arasında ayakkabılarını değişirler. Ali koşarak gittiği halde hep derse geç kalır ve azar işitir. Bir gün üçüncülük ödülü spor ayakkabı olan yarışmaya girmeye karar verir. Amacı üçüncü olup kazandığı ödülü Zehra'ya vermektir. Ayarlamaya çalışsa da birinci olur ama ayakkabıyı alamadığı için çok üzgündür.

Masumiyetin, kederin ve kararlılığın öyküsünü anlatan bu dokunaklı filmi, bazı eleştirmenler Vittorio de Sica'nın 1948 tarihli Bisiklet Hırsızları (Ladri di Biciclette) filmi ile kıyaslamışlardır. Film eleştirmeni Roger Ebert ilgili yazısında, filmin çocuklar için neredeyse kusursuz bir seçim olduğunu, zira iyi niyetli bir saflıkl