ırmak ve Yahudi kavmini günahlarından arındırmak için Kudüs dışında bir uçurumdan aşağıya atılırdı. Antik Yunanistan'da veba ve benzeri afetleri hafifletmek ya da önleme amacıyla günah keçisi olarak insanlar kullanılırdı. Atinalılar, Thargelia Şenliği'nde bir kadın ve bir erkek seçilir, şölenden sonra bu çift kentte dolaştırılır, ince yeşil dallarla dövülüp kent dışına sürülür ve orada büyük olasılıkla taşlanırlardı. Böylece kentin bir yıl boyunca kötü talihten korunacağına inanılırdı.




Kenan Mortan

Kenan Mortan (d. 1951, İzmir), Türk ekonomist, yazar, öğretim üyesi.

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunu olan Mortan, lisans eğitimi sonrası aynı fakültede Prof. Gülten Kazgan yönetiminde doktora çalışması yaptı. 1983 yılında doçent, 1983 yılında profesör oldu. Kenan Mortan, 1983-1991 yılları arasında Konrad Adenaur Vakfı adına, küçük ve orta ölçekli işletmeler için, 40 ilde 500'ün üzerinde seminer verdi. Burs kazanarak ABD’de Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde konuk öğretim üyesi olarak, bölgesel planlama konusunda çalıştı. Halen Mimar Sinan Üniversitesi öğretim üyeliği ve Dünya gazetesinde yazarlık yapan Prof. Dr. Kenan Mortan, NTV’de ekonomi konusunda yorumlarda bulunmaktadır. Mortan'ın yayımlanmış kitapları bulunmakta olup, polit - ekonomi konusunda yetkin bir isim olarak kabul edilmektedir.





Güvenlik camı

Güvenlik camı, darbe yediğinde bombeleşen ya da büyük, sivri uçlu parçalar yerine zararsız küçük tanecikler halinde dağılan cam türü.

Güvenlik camı, cam levhaların ısıl işlemle sertleştirilmesi ya da aralarına ince bir plastik katman yerleştirilen iki adi cam levhanin sıcaklık ve basınç altında birleştirilmesi yoluyla elde edilir.




Hacı Ziya Bey Camii

Hacı Ziya Bey Camii. Aydın'ın Söke ilçesinde, Yeni Camii mahallesinde, eşraftan Hacı Ziya Bey'în 1894'te yaptırdığı mescid. Kenarları yaklaşık 10 m uzunluğunda kare planlı, tek kubbeli bir yapıdır. Kubbeye geçiş tonozlarla sağlanmıştır. Beden duvarının üstü orta yerde büyük birer askı kemeri yaparak yükselir. Bu beşik kemerlerin üstünde birer üçgen alınlık yer alır.




Abdülkadir Demirhindi

Abdülkadir Demirhindi (d. 3 Eylül 1966, Şebinkarahisar), Türk karikatürist.

Henüz çok küçük yaşlarda geldiği İstanbul’un Şişli semtinde çocukluğunu ve ilk gençliğini geçirdi. Öğrencilik yıllarından itibaren sanata büyük ilgi duyan Demirhindi, özellikle sinema ve karikatüre bağlandı. İlk çizimlerine de bu yıllarda başlayan sanatçı, karikatürün duayeni sayılan Oğuz Aral’ın kurduğu ve dönemin yüksek tirajlı mizah dergisi olan Gırgır’ın, “Çiçeği Burnunda” sayfalarında kendine yer buldu. Daha sonra Semih Balcıoğlu ve Raşit Yakalı’nın yönetimindeki “Çarşaf” dergisinin, bugünün usta çizerlerini yetiştiren “Karikatür Okulu”na giderek, sanatını bir meslek haline getirdi. 1996 yılında Karikatürcüler Derneği’ne üye olan Demirhindi, zamanla kendi tarzını yaratarak çeşitli ulusal ve uluslararası yarışmalarda da boy göstermeye başladı ve eserleri uluslararası müzelerde sergilenerek, karma albümlerde de birçok karikatürü yayımlandı.

İlk sergisi olan “RENKLER ve DUYARLILIKLAR”ı 2000 yılında açan sanatçı, özgün mizah dilini ve çizgilerinin gücünü kullanarak adını duyurmaya başladı. Bu sergisindeki eserlerinde özellikle insan hayatının her alanında var olan karmaşıklıkları ve yaşamın absürt yanlarını işleyen Demirhindi, 36 karikatürlük bu kişisel sergisinin ardından, farklı karma sergilerde de yer aldı. Demirhindi, "Anadolu Karikatürcüler Derneği" üyesidir. Karikatür dışında sinema alanında da uzun yıllar emek veren sanatçı, halen İstanbul’da sinema makine teknisyeni olarak görev yapmaktadır.





Haliç işi

Haliç işi, 15. yüzyıl sonuyla 16. yüzyıl başlarında daha çok vazo, kase, tabak, kandil gibi biçimlerde üretilmiş, mavi beyaz Osmanlı seramiği.

Haliç işi seramik, diğer Osmanlı mavi veyaz seramiklerinden spiral dallar üzerindeki küçük çiçek ve yaprak örgelerinden oluşan mavi, sonra turkuaz ve siyah renkler de kullanılmıştır. Evliya Çelebi, Eremya Çelebi Kömürciyan gibi yazarlar Bizans döneminden beri Haliç kıyısındaki Hasköy'de Keramitya olarak adlandırılan yerde kiremit imalathanelerininin olduğunu ve Ayvansaray'da kaliteli seramik üretildiğini belirtmektedir. İznik ve Kütahya'da yapılan kazılarda da çok sayıda Haliç işi seramik çıkarılmıştır. Konuyla ilgili eldeki belgelerde açıklık da yoktur. Bu nedenle Hakiç işi seramiğin gerçekten Haliç'temi yoksa İznik ya da Kütahya'da üretildiği halde yanlış olarak mi haliç işi ismi takıldığı bilinmemektedir.




Halon

Halon, yangın söndürmede kullanılan bir kimyasal bileşiktir. Çoğunlukla metan ya da etandan hazırlanan alifatik hidrokarbonlardaki hidrojen atomlarının birkaçının ya da tümünün flüor, brom, klor ve iyot gibi halojenlerle donatılmasıyla elde edilen halojenürlenmiş alifatik hidrokarbonlar halon olarak adlandırılır.

Halonlar, yanma sürecinin sürmesini sağlayan zincirleme tepkimeleri durdurur ve bu nedenle de yangınların söndürülmesinde kullanılır. Ayrıca, elektriği iletmezler ve elektrikli aygıtların yapımında kullanılan tututaşabilen maddelerin ve kolayca alev alabilen sıvıların yanmasına karşı koruyucu madde olarak da kullanılır.




Salland

Salland, Hollanda'da Overijssel Eyaleti'nin kuzey ve batısını kaplayan tarihi bir bölgedir. Büyük ihtimalle ismini bu bölgede yaşamış olan Sallian Frankları'ndan almaktadır.

Salland'ın tarihi bölgenin Utrecht Psikoposluğu tarafından yönetildiği Ortaçağ'a kadar gitmektedir. Psikoposluk bu toprakları Kutsal Roma İmparatoru V. Karl'a satınca, Overijssel Eyaleti'nin kurucu bölgelerinden biri oldu.

Salland batıda ve güneyde Gelderland, kuzeyde Drenthe, doğuda Aşağı Saksonya ile komşudur.

Eyaletin 3 önemli kenti olan Deventer, başkent Zwolle ve Kampen bu bölgededir. Ancak büyük şehirlerde yaşayanlar kendilerini bölge ile özdeşleştirmediklerinden, bölgenin başkenti Raalte olarak kabul edilmektedir.

Bölgenin büyük bölümü deniz sevisyesi altında kalan topraklardan oluşur. Bu topraklar bölgede sıkça rastlanan dere ve ırmakların getirdiği alüvyon nedeniyle oldukça verimlidir.




Hitman




Canzoniere

Canzoniere, Francesco Petrarca'nın İtalyanca yazdığı iki yapıtından biridir (öteki Triumphi).
Öncelikle, "Canzoniere" adının yapıta sonradan verildiği belirtilmelidir. Petrarca'nın yapıtı için kullandığı başlık, Rerum vulgarium fragmenta ya da tam adıyla Francisci Petrarche laureati poete Rerum vulgarium fragmenta'dır. Bu başlığı aşağı yukarı şöyle çevirebiliriz: Defne Taçlı Şair (yani, Başşair; defne tacı Petrarca'ya verilen başşairlik unvanının simgesidir) Francesco Petrarca'nın İtalyanca Dağınık (Parça Parça, Fragmanlar Halindeki) Şiirleri.
Petrarca'nın Avrupa şiiri üzerindeki etkisi, Petrarca "tarzıyla", yani sone geleneği, olağandışı benzetmeler, söz oyunlarıyla sınırlı tutulamaz. Petrarca'nın şiiri, Avrupa'nın önde gelen edebiyatları için Ortaçağ biçimlerinin bir yana bırakılması; sone ve öteki İtalyan biçimlerinin benimsenmesi; şiirde on, hatta on bir heceli dizenin egemenlik kazanması anlamına geliyordu. Bunun yanı sıra, şiirde müziğe nasıl ulaşılabileceğine ilişkin yeni bir anlayış; Vergilius ile Ovidius'u okumanın, yorumlamanın yeni yolları demekti. Petrarca, aristokratik uzaklık ve zarifliği, zekâyı, anıştırmalı üslubu, Vergilius'a özgü çağrışım ve duygu zenginliğini, simgesel karmaşıklığı klasik edebiyatta gördüğümüz dengeli, kusursuz biçim içinde birleştirebilen yeni bir duyarlığın temsilcisiydi. Avrupa'da Rönesans üslubunun doğuşu, Petrarca'nın etkisinden bağımsız düşünülemez. Avrupa şiiri üzerinde Petrarca dışında belki yalnızca Vergilius ile Ovidius'un bu kadar geniş çaplı bir etkisi olmuştur.
Petrarca, İtalyanca yazılmış (daha doğru bir deyişle, Latince yazılmamış) şiiri küçümsemekle birlikte, kendi İtalyanca şiirleri üzerinde, aralıklarla da olsa kırk yıl boyunca büyük bir özenle durmuştur. İki İtalyanca yapıtı ("Canzoniere" ile Utku Şiirleri), yüzlerce sayfayı bulan Latince yapıtlarının yanında görece küçük bir yüzdeyi oluşturmakla birlikte, en büyük başarısı kabul edilir. Yapılan araştırmaların verilerine göre, Petrarca "Canzoniere"'yi 1330'lu yılların başlarında yazmaya başlamış, büyük bir olasılıkla 1335 yılında bunları bir derleme içinde bir araya getirmeye karar vermiş, 1350'li yılların ortalarına gelindiğinde de, 366 şiirin büyük bir bölümünü yazmıştı.
"Canzoniere", iki temel kısma ayrılır: Birinci kısım, "in vita" (Laura yaşarken yazılmış şiirler), ikinci kısım ise "in morte" (Laura'nın ölümünden yazılmış şiirler olarak bilinir.
"Canzoniere", "sestina" ve "canzone" gibi öteki koşuk biçimlerini de içermekle birlikte, yapıtın büyük bölümünü soneler oluşturur. Sone biçim olarak İtalyan "canzone" kıtasının biçimini temel alır. İtalyan sonesi iki kısımdan (sekiz dizelik kıta ile altı dizelik kıza) oluşur; kuramsal olarak bu iki kısmın "melodi"leri farklı olmalıdır (Ortaçağ şiirinde bestelenebilirlik özelliği önemli bir yer tutar). Sonenin iki kısmı arasındaki ayrışmayı uyak belirler ve iki kısmın uyakları örtüşmez. Kısımlar arasındaki ritim ve biçim karşıtlığı, ikili-dörtlü yapı (2 x 4 dize, iki uyaktan her birinin dört kez belirmesi) ile ikili-üçlü yapı (2 x 3) dize, üç uyaktan her birinin iki kez belirmesi) arasındaki karşıtlıktan oluşur. Genellikle sonenin sekiz dizelik kıtasında bir durum, bir olay, bir imge, altı dizelik kıtasında ise bir düşünce, bir sonuç ya da bir uygulama dile getirlir.

Laura'yı ölümsüzleştirme, hem Canzoniere' ve Utku Şiirleri'nin, hem Petrarca'nın Latince yazdığı birçok koşuk mektup ve ekloganın açık amaçlarından biridir. Laura'nın kim olduğu, yaşayıp yaşamadığı bilinmiyor. Şiirler dışında elimizde bir veri olmadığı için, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir yargıya varabilmek son derece güç. Petrarca, Secretum Meum'da (İç Dünyam) okura ilginç bir ipucu verir. Francesco ile ruhani rehberi Aziz Augustinus arasında geçen ve Hakikat'in tanıklık ettiği bu hayali söyleşide, Augustinus yazarı günahkâr olmakla suçlar ve bunu iki nedene bağlar: Biri, Laura'ya duyduğu aşk, öteki ölçüsüz ün arzusudur. Francesco, Augustinus'un eleştir