zınlık, "böl ve yönet" bir taktikle Hanları, Müslümanları, Tibetlileri ve Moğolları birbirleriyle çatıştırır. Bu baskıcı politikalar beş kanlı Huilerin isyanıyla sonuçlanır, bunlar birçoğu Panthay isyanı Yunnan Eyaletinde 1855 ile 1873 yılları arasında ve Dungan isyanı, çoğunlukla Sincan, Shaanxi ve Gansu sınırları içinde 1862 ile 1877 yılları arasında meydana gelir. Mançu hükümeti böyle isyanları bastırmak için soykırımı işler bir milyon Panthay isyanınında insanı öldürür, birkaç milyon Dungan isyanınında ve beş milyon Guizhou baskısınında Miaoları öldürürler. Bu "Müslümanlardan temizleme" (洗回, xi Hui) Mançu yönetiminin uzun zamandır savunduğu resmi politikasıdır.

Tang Hanedanı (618-907 milâttan sonra) zamanında, İslâm dinine ""Dashi jiào"" (Dashi Dini. Dashi, Araplara verilen isimdir), Ming Hanedanlığında (1368 - 1644), ""Tianfang jiào"" (Arabistan dini), veya ""Hui Hui jiào"" (Hui hui dini. Müslüman olan diğer etnik gruplarınada Hui Hui derlerdi.); Ming Hanedanlığı sonunda ve Qing Hanedanlığı (1616 - 1911) başladığında, ""Qingzhen jiào"" (temiz ve doğru din), Cumhuriyet döneminde (1912 - 1949), "回教 "Huí jiào"" (Huilerin dini) veya Yisilan-Dini (伊斯蘭教 "Yīsīlán jiào") adını verdiler. İslam dini Çin'e yayılması batı sınırından Kara Hıtay Devleti tarihi ile ilgilidir. Tang Hanedanlığı sona erdiğinde, Hui Hus (müslüman olan eski bir oymak) batıya doğru göç ettiler. Bir grup Hui Hus Pangtegin'nin yönetimi altında batıya Çuy (Rusça: Чу, Kırgızca: Чүй, Kazakca: Шу) Nehrine Karluk ülkesine kadar geldiler, Karluk boyu, Hui Hus, diğer boylar ve oymaklar birleşerek tarihi Karahıtay (Çince: 西遼 pinyin: xī liáo; anlamı: Batı Liao, 黑契丹 hēi qìdān; anlamı Kara Kitan, Moğolca: Хар Хятад; Kara Kitad, Farsça: قرا ختاى Qarā Khitā'ī) devletini kurdular. Karahıtay devleti 9. yüzyıl ortasından 13. yüzyıl başlarına kadar 370 yıldan fazla sürdü.

Hui kadınları ve kız çocukları için birçok dini okullar vardır, bunların çoğu Camilerdedir, okullar Huilerin kendi verdikleri bağışlarla finanse edilmekte ve işletilmektedir. Huiler de kadınlar "ahong" (Farsça: اكهُند; "akhund"(öğretmen); Türkçe: imam, hoca veya müslüman din öğretmeni) olarak çalışırlar, bu demektir ki kendi bölgelerinde kadınlar ("nu") dini ve ruhani önder ("nu ahong": kadın imam) olarak camilerde ayrı bir bölümde (tamamen erkeklerden ayrı), camilerin bir odasında veya "nu si" (kadın cami) denilen mekanlarda, bazıları ücret karşılığı, diğerleri gönüllü olarak hizmet verirler.

Nakşibendi tarikatının iki önemli kolundan biri olan Aktağlık ("Afakiyye") Qinghai ve Gansu'da yaşayan Salarlar ve Huiler'in çok önemli katkıları olmuştur.


Huiler arasında, Bay (白 bái), Muhammed'in baş harfi olan Ma (馬 mǎ), Mu (穆 mù), Mu (木 mù), Şa (沙 shā Sadık?), Ding (丁 dīng din), Ha (哈 hǎ), Yu (羽 yǔ), Guo (郭 guō), Yang (杨 yáng) ve Tuo (脫 tuō) gibi soyadlar yaygındır.

1958 yılında Ningxia Huizu Özerk Bölgesi (Ninşa Huitsu) dışında 
Qinghai, Sincan ve Hubey eyaletlerinde 2 özerk ili, 6 özerk ilçesi ve 5 ortak özerk ilçesi kurulmuştur.








Afganistan devlet başkanları listesi

Afganistan devlet başkanları listesi, 1973 yılından beri Afganistan Devlet Başkanı olarak görev yapan siyasetçilerin listesidir.





Hanlar





İtalyan Yeni Gerçekçiliği

İtalyan Yeni Gerçekçiliği (İtalyanca: "Neorealismo"), II. Dünya Savaşı sonrasında İtalya'da ortaya çıkmış bir sinema akımıdır. Bu akım kabaca 1944 ila 1952 yılları arasında etkili oldu. Genelde kabul gören kanıya göre akımı başlatan film Roberto Rossellini'nin 1945'te çektiği Roma, Açık Şehir (Roma, Città Aperta) iken akımın son filmi de Vittorio De Sica'nın 1952 tarihli Umberto D.'sidir. Kimilerine göre Federico Fellini'nin 1954 tarihli filmi Sonsuz Sokaklar (La Strada) da bu akıma dâhil edilir.

İtalyan Yeni Gerçekçilik Akımı 1930'lu ve 1940'lı yıllardaki Mussolini döneminin Beyaz Telefon Filmleri olarak da adlandırılan pembe salon filmlerine bir tepki olarak doğmuştur. Bu tür filmler savaş sonrasının ekonomik kargaşa ve belirsizlik ortamında ortaya çıkmış olan yoksulluk, işsizlik, umutsuzluk ve ahlaki çöküş gibi temaları işlerler, salon filmlerinin aksine hayal kırıklığına uğramış çalışan insanların gündelik sorunlarına eğilirler.
İtalyan Yeni Gerçekçilik Akımının tohumları "Cinema" dergisinde bir araya gelmiş bir grup sinema eleştirmeni tarafından atılmıştı. Bu eleştirmenler arasında Michelangelo Antonioni, Luchino Visconti, Gianni Puccini, Cesare Zavattini, Giuseppe De Santis ve Pietro Ingrao da vardı. Bu yazarlar politik konularda yazamıyorlardı zira derginin yazı işleri müdürü Benito Mussolini'nin oğlu olan Vittorio Mussolini'den başkası değildi. Onlar da o yıllarda film endüstrisinin başını çeken Beyaz Telefon Filmleri'ni eleştirmeye koyuldular. Bu Yeni Gerçekçiler aslında Fransız Şiirsel Gerçekçiliği'nden etkilenmişlerdi. Hem Antonioni hem de Visconti Jean Renoir ile çalışma fırsatını bulmuşlardı. İtalyan Yeni Gerçekçik Akımı da kendisinden sonra gelen Fransız Yeni Dalga akımını etkilemiştir.

Bu tür filmler sıradan insanların gündelik yaşamlarına sempatik bir bakış açısıyla eğilirken hemen kolaycı ahlaki yargılara varmıyorlardı. Soyut fikirlerden çok duygulara vurgu yapılıyordu. Hümanist bakış açısı ön plandaydı. Kameralar stüdyodan dışarıya, sokağa taşındı. Sokaklarda yapılan çekimlerde doğal gün ışığı daha çok kullanıldı. Çekimler sessiz olarak yapılıyor, sesler filme dublajla sonradan ekleniyordu. Bu da yönetmenlere daha fazla esneklik sağlıyordu. Belgesel filmleri andırır bir kadraj tercih edildi ve yine belgesellerde olduğu gibi kameraların zaman zaman elde de taşınarak kullanılması ve serbest kamera hareketleri yönetmenlerin özgürlüğünü artırdı. Yönetmenler profesyonel olmayan oyuncularla doğaçlama oyunculuğu tercih ettiler. Zaten alışılmış şekilde klasik bir dramatik hikâye örgüsü de yoktu. Edebi diyalogların yerine doğaçlama konuşmalar vardı. Kurguda da aşırılığa kaçılmıyor mümkün olduğunca basit doğal bir kurgu tercih ediliyordu. Aynı zamanda bu filmler çok düşük bütçelerle çekiliyorlardı.







Metil kırmızısı

Metil kırmızısı (ayrıca C.I. Asit Kırmızısı 2) asidik çözeltilerde kırmızı renk alan bir asit-baz indikatörüdür. Ayrıca bir azo (R-N=N-R bağı) boyar maddesidir. Kırmızı kristal toz şeklindedir. Metil kırmızısı 4,4 pH’ın altında kırmızı, 6,2’nin üstünde ise sarı renk alır.

Metil kırmızısı, IARC (Uluslararası Kanser Araştırmaları Teşkilatı-International Agency for Research on Cancer) tarafından potansiyel kanser riski taşımadığı anlamında maddeyi, "grup 3 sağlık derecesi" ile sınıflandırılmıştır. Riskleri şu şekildedir:

Mikrobiyolojide metil kırmızısı, "Metil Kırmızısı testi" adı verilen bir teste kullanılır. Bu testte glikozun fermantasyonuyla asit üreten bağırsak bakterileri bulunur ve sınıflandırılır.

Metil kırmızısı testi, bakterilerin tanınmasını sağlayan ve 4 testten oluşan IMViC testlerinin ‘M’ parçasıdır. Metil kırmızısı testi, bakterileri, onların glikoz metabolizmalarını temel alarak belirler. Tüm bağırsak bakterileri glikoz metabolizmalarında pirüvik asit üretir. Bazı bağırsak bakterileri pirüvik asidi ürettikten sonra bu asidi değişik metabolik olaylarla laktik, asetik ve formik asite çevirir. Bu bakterilere "metil kırmızısı pozitif" bakteriler denir. Diğerleri ise pirüvik asidin üretiminden sonra, bunu nötre yakın maddelere çevirir. Bunlara ise" metil kırmızısı negatif" bakteriler denir.

Bağırsak bakterilerinin bulunduğu kültür ortamı bir tüpe aşılanır. Tüp 2-5 gün boyunca 35 °C’de bekletilir. Daha sonra ortamdan 2,5 ml alınarak, başka bir tüpe transfer edilir. Ardından 5 damla metil kırmızısı damlatılır. Tüp yavaşça avuç içiyle döndürülür. Bunun amacı indikatörü her yere dağıtmaktır.

Pirüvik asidi diğer asitlere dönüştürenler ortamın pH’ını 4,2 civarına çeker. Bu da metil kırmızısının kırmızı renk almasına sebep olur. Kırmızı renk pozitif durumu temsil eder. Pirüvik asidi nötral maddelere çevirenler ise pH’ı 6,0 civarlarına çeker ve metil kırmızısı sarı renk alır. Böylece test negatif çıkmış denir. 




Golconde

Golconde, Belçikalı, gerçeküstücü ressam René Magritte'in 1953'te yaptığı yağlıboya tablosu. Şu anda Houston, Teksas'taki Menil Koleksiyonu'nda sergilenmektedir. 
Magritte, resimde, koyu pardesü giyip, fötr şapka takmış birbirine benzer erkeklerin, yağmur gibi gökten yağmasını ya da helyum balonları gibi havada yüzmesini (mizansende harekete dair hiçbir delil yoktur) görüntüledi. Manzaranın fonunda ise binalar ve mavi gökyüzü vardır. Eser, her ne kadar mizahi algılansa da aynı zamanda bireyselliğin geleneksel izole olmuşluğuna sert bir eleştiri de yöneltmektedir.

Ressam da tıpkı resimdekine benzer bir banliyöde oturdu ve adamlarla çok benzer tarzda giyindi. Fötr şapkayı ünlü resmi "Adamın Oğlu" gibi pek çok eserinde kullandı.

Sanatçının çalışmalarının mirasçısı olan Charly Herscovici, "Golconde" hakkında şu yorumu yaptı:

Magritte, imgelerin ayartıcılığından büyülenirdi. Genellikle, bir şeyin resmini görürsünüz; ona inanır, ondan büyülenir ve dürüstlüğüne güvenirsiniz. Oysa Magritte, şeylerin temsillerinin yalan olabileceklerini bilirdi. Bu adamların görüntüleri, aslında gerçek değiller. Karşımızda sadece adamların resimleri var. Yani herhangi bir kurala uyma zorunlulukları yok. Golconde eğlenceli bir resim ama aynı zamanda temsilin her zaman doğruları ifade etmeyeceğini bize gösteriyor. 
Magritte'in pek çok çalışmasında olduğu gibi, resme Golconde ismini şair arkadaşı Louis Scutenaire verdi. Golconde, Hindistan'ın güneyindeki harap şehirlerden biridir. Şehir, ondördüncü yüzyıldan, onyedinci yüzyılın sonuna kadar iki başarılı krallığa başkentlik yaptı. Ününü efsanevi bir elmas endüstrisinin merkezi olmasına borçlu olan şehrin, İngilizce sözlüklerde anlamı "zenginlik kaynağı" olarak geçer.

Magritte, Louis Scutenaire'ın yüzünü de resme yerleştirdi. Evin bacasının hizasında, sağ tarafta, büyükçe çizilmiş adam, Belçika gerçeküstücülüğünün önde gelen bu ismidir.






Güzelsu





Kongo kırmızısı

Kongo kırmızısı, "benzidindiazo-bis-1-naftilamin-4-sülfonik asit" denilen asidin sodyum tuzudur. İkincil