“neden-sonuç” sırasını bozmuş; olay dizisi, sonuçlar nedenleri değil, nedenler sonuçları izleyecek şekilde kurulmuştur. Ve gerçekte bu sıkı bir “sonuç-neden” dizgesi de değildir. Dramatik aksiyonla “neden-sonuç dizgesi” arasındaki yaşamsal bağ kırılmış gibi görünse de, sonuçta oyun “kapalı biçimdir”; irili ufaklı düğümler ve dolayısıyla “merak” unsurunu finale dek ayakta tutabilmesi, dış aksiyonun yani olay dizisinin dışsal gelişiminin geriye doğru ilerlemesine karşın, iç aksiyonun yani anlamsal aksiyonun aslında ileriye doğru gitmesine bağlanabilir.  Böylece merakı ve ilgiyi asıl ayakta tutan, çözümlemeci bir yöntemle oyunun sonuna dek adım adım oluşturulan “anlam” olmaktadır.
Oyuncular

Teknik kadro
Nilüfer Sanat Tiyatrosu sahnelemesi (oyuncular); Emma: Neriman Uğur, Jerry : Barış Falay, Robert: Murat Karasu, Garson : Hakan Silahsızoğlu

Tiyatro Stüdyosu sahnelemesi (oyuncular); Emma: Zuhal Olcay, Jerry: Haluk Bilginer, Robert: Ahmet Levendoğlu

Tiyatro eleştirmeni Pınar Ender Çekirge, kurgunun zamanda şimdiden geriye doğru akışıyla adeta seyircinin belleğiyle oynandığını belirterek bu akışta detayların önemini belirtir. Örneğin Robert‘in ilk yıllarda saçındaki hafif açıklığın birkaç yıl önceye dönüldüğünde kapanmış görüldüğü tespitini yapar ve seyirciyi soru sormaya yönelten oyunu yine sorularla ifade eder; "Sahi ilk seyredilen mi en çok kalıyor akılda, yoksa şimdiki zamanda değil de eskilerde yaşanmış olanlar mı? Sonuçtan nedene bir akış olmasın sakın bu? Ya da ‘an’dan ‘geçmiş’e, gizli katmanlarıyla son dokuz yılın iç ödeşmesi? Belki hepsi. Belki de hiçbiri."

Teknik olarak profesyonel reji, ışık, efekt, sahne, görsel efekt ve özellikle kostüm tasarımını etkileyici bulmuştur. Oyuncuların Pinter oyuncusu tarzında olduğunu ifade ederken, başarılı oyunculukları, çok özel sahne dilleri, sahne kullanımlarıyla o derin tereddütleri, içe çekilişleri, üç köşeli yalnızlıkları, hüzünleri, umursamazlıkları, kıskançlıkları, ince bir mizahın rüzgarıyla sahneye taşıdıklarını söyler.

Oyunda zamanın hafızayla olan ilişkisini, ihanete etik yaklaşmaktan öte estetik bakış ve kullanılan ironik tonlamanın hayli etkileyici olduğunu söylemiştir.

Oyunda izleyiciler olayları merak ederken, yazarın izleyenleri geçmişe doğru yolculuğa çıkarttığını belirterek, sahne tasarımının çok başarılı etkisinin de bu atmosferi oldukça gerçekçi kıldığını belirtmiştir.

Aldatma ya da ihanet deyince akıllara genellikle  “neden?” sorusunun gelmesine rağmen, oyunda aksine Pinter’ın izleyicileri “ne zaman?” sorusunun peşinde sürüklediğinin altını çizer.

“Oyunun zekice yapılan kurgusunda zamanın geriye akmasıyla birden gerçeklere farklı açıdan bakabildiğimizi fark ediyoruz.”  diyerek, yazarın hafızanın yol göstericiliğinde geçmişe bakmanın, olayları nasıl da farklı kavramaya neden olabildiğini düşündürdüğünü ifade etmiştir. Bu durumun ise son derece etkileyici olduğunu söyler.

Tam olarak yaşamı oynamanın, hayatı ve olayları sahnede estetize etmenin oyuncuların rolleriyle kurdukları güçlü duygusal bağla yaratıcı güçlerini ortaya koyarak ancak bu şekilde kusursuz bir performans sergilenebileceğini söyler.

Oyuncu özelindeki yorumlarında ise gözlemlerini şöyle ifade eder;

Şehir Tiyatroları web sitesinde Aldatma




Aldatma

Aldatma veya sadakatsizlik; evli ya da duygusal veya cinsel bir ilişki içerisindeki taraflardan birinin bir başka kişi ile ilişkiye girmesi. Aldatma sadece duygusal düzeyde, sadece cinsel ilişki düzeyinde veya hem duygusal hem cinsel ilişki şeklinde olabilir. Aldatmanın tanımı kültürden kültüre veya çiftler arasındaki anlaşmalara göre farklılık gösterebilir.

Duygusal aldatma; kişinin romantizm, zaman ve ilgi gibi duygusal kaynaklarını ilişki dışındaki bir kimseye yöneltmesidir. Yeni ilişkinin boyutu yüz yüze görüşme ile internet, mektup veya telefon aracılığıyla uzaktan görüşme arasında değişebilir.

İslam kültüründe din gereği nikâhlı olmayan iki kişinin cinsel ilişkiye girmesi zinâ olarak adlandırılır. Ancak zinânın gerçekleşmesi için taraflardan birinin eşini aldatıyor olması gerekmez; yani iki bekar kişinin ilişkiye girmesi de zina sayılır. İslam'da zinâ haramdır.




Ay Işığı (oyun)

Ay Işığı (orijinal adı: Moonlight), Harold Pinter'in 1990 yılında yazdığı tiyatro oyunudur. Oyun ilk kez 7 Eylül 1993'te Londra Almeida Theatre'da sahnelendi. Yer yer vodvil türünde eğlenceli bir oyun olan "Ay Işığı", "Eve Dönüş"'ten bu yana Pinter'in yazdığı en önemli oyun olarak nitelendirilir.

Eser, ilk kez Mitos Boyut Yayınevi tarafından 1993 yılında Türkçe olarak yayımlandı.


Andy ve Bel çocuklarından ayrı bir çifttir. Andy ölüm döşeğindedir. Bu anlarda iki oğulları Jake ve Fred ve kızları Bridget ile bağları koparmış olmanın acısını yaşarlar. Jake ve Fred gelmez, Bridget gelemez. Andy devlet memuru iken çok saygın bir adamken ölümle karşılaştığında, başucunda karısının dışında, ne ailesi, ne tesellisi, ne de güveni vardır.

Böylece Pinter'in gözü ile, 1980'lerin "eline ne geçerse, kap, kaç, köşeyi dön" davranışından miras kalan aile yaşamı sergilenir. Yatalak çağdaş Lear'ı sunarken, çok duyarlıdır. Oyun yine de şiirsellik ile söz güldürüsü arasında gidip gelir. Pinter eski temalarını yeniden işlemiştir: Geçmişe özlem, sevginin ve dostluğun aldatılmaya mahkûm oluşu, aile yaşamının iki rakip arasındaki kavga ve ana babanın çocuklarını horlaması olarak görülmesi. Ama bu oyunu hüzünlü yapan ana, baba ve çocuklar arasındaki uçurumdur.

İki kardeş Jake ve Fred aylaktır. Babalarının bakımlı temiz ölüm döşeğine karşın, yatalak, belki de ölmek üzere olan Fred'in karmakarışık, pasaklı yatağı, aralarındaki uçurumun simgesidir. İki kardeşi birbirine bağlayan şey birlikte oynadıkları sözcük oyunları ve önemli kişilermiş gibi görünme çabalarıdır. Babalarının adını anmazlar, yalnız alay ederler ve hor görürler.

Andy ve Bel'in kızı Bridget hayalet gibi görünür. Önce annesiyle babasına karşı yumuşaktır. Sonunda, izbe bir evde, ona vadettikleri eğlencenin başlamasını bekler; ayın batışını beklemektedir, oysa ay batmaz. Yavaş yavaş onun gerçekten bir hayalet olduğunu anlarız. Bridget'in üç çocuğu, Bel ve Andy'nin güzel torunları ise, asla doğamayacak çocuklardı. Bridget son öyküsünü anlatırken, oyunun tüm kişileri bağlantısız olarak bir tablo oluşturur. Pinter bu konuda, oyunu Londra'da ilk kez sahneleyen yönetmen Leveaux'ya şöyle demiş: "Bir konuya açıklık getirmek isterim. Oyun hakkında benim de bilmediğim pek çok şey var, ama şunu kuvvetle hissediyorum: Bridget ölüdür." Ay batınca Andy ölecektir.

Karı koca arasında, yoğun nefretin ardından paylaşılan bir keder vardır: Onları torun sahibi yapabilecek kızlarını kaybetmiş olmak. Birbirleriyle alay ederek soluk alırlar. Andy istenmeyen babadır, ulaşılamayan eştir. Çocuklarının bu duruma gelmesinden, belki kızının ölmesinden sorumludur. Çok şey konuşulmaz. Belleğin kişiselliği, yaşam boyu birlikte olunan eşi tanıyamamak, belirsiz bugün ile belirsiz dünün arasındaki boşluk -"ölümün belirsiz gecesi"- insanın korkusudur. Keder, konuşulmadığı için bu oyunda yoğundur. Pinter'in sözünü ettiği keder ve acı, sözcüklere sığmaz.

Ay Işığı oyununun Pinter'a özgü iğneleme, keskinlik ve gizemin karışımı, hem kabalık hem incelik gibi nitelikleri vardır.

Oyun prömiyeri 7 Eylül 1993 tarihinde Londra'da Almeida Tiyatrosu'nda yapıldı. David Leveaux yönetmenliğinde sahnelenen oyunda, Ian Holm (Andy), Anna Massey (Bel), Douglas Hodge (Jake), Michael Sheen (Fred), Jill Johnson (Maria), Edward de Souza (Ralph), Claire Skinner (Bridget) rol aldı.

Oyunun New York prömiyeri ise 17 Aralık 1995'te Roundabout Tiyatrosu'nda gerçekleşdi. Yönetmenliğini Karel Reisz'ın yaptığı ve Melissa Chalsma (Bridget), Blythe Danner (Bel), Paul Hecht (Ralph), Barry McEvoy (Fred), Jason Robards (Andy), Liev Schreiber (Jake), Kathleen Widdoes (Maria) gibi oyuncuların rol aldığı oyun, 27 Eylül'e kadar sahnelendi.





Nilüfer Sanat Tiyatrosu

Nilüfer Sanat "Tiyatro", Bursa'da 2007-2008 sezonunda faaliyet göstermeye başlamış prodüksiyon tiyatrosudur.

Bursa'nın Nilüfer ilçesinin Belediye Başkanlığınca 2007/2008 Sezonunda bir prodüksiyon tiyatrosu olarak kuruldu. İlk olarak Harold Pinter'in Aldatma adlı oyununu sahneledi. Öncelikle ilçe halkına yönelik çalışmalar yapan tiyatro, ardından Türkiye'nin başka illerine de turneler düzenleyip oyunlarını sergiledi.

Halkın ilgi göstermesi, Nilüfer ilçesinde yeni sahnelerin açılması sonucu 2014-2015 sezonunda prodüksiyon tiyatrosu olan "Nilüfer Sanat "Tiyatro"" yerine "Nilüfer Belediyesi "Tiyatro"" adıyla bir yerleşik tiyatro kurulmuştur.




Shades of Deep Purple

Shades of Deep Purple, İngiliz Deep Purple grubunun 1968 yılında piyasaya sürdükleri hard rock / rock türünde birinci stüdyo albümleridir.






David Howard Hitchcock

David Howard Hitchcock (d. 15 Mayıs 1861, Hilo, Havai - ö. 1 Ocak 1943, Honolulu) Paris'de resim öğrenimi görüp 1893'de Hawaii'ye geri döndü ve öğrenimine burada Jules Tavernier eşliğinde devam etti.

Hitchcock 1900'ler boyunca Hawai Adaları'nın volkanik bölgelerini resmetmek için yoğun bir seyahat trafiğine katlandı.1907'de Kauai Adası'na ilk ziyaretinde bulundu ve burada Waimea Canyon tablosunu oluşturdu.Hem gezip hem resim çizme alışkanlığını 1915-1916 yılları arasında Maui Adası'nda sürdürüyordu.Hawai Adaları'nın, resim çevrelerince Volkanik Ekol olarak günümüze dek bilinmesine öncü katkılarda bulunmuştur.En önemli eserlerini 1905 ve 1930 yılları arasında vermiştir. Hitchcock, 1 Ocak 1943'de Honolulu'da hayata veda etmiştir.

Hitchcock, Adalar arası denizcilik yayın şirketlerinin taşıtlarını süsleyen Hawai'nin dramatik manzaralarını anlatan bazı resimler de çizmiştir.1920'lerin sonuna doğru bir New York ziyaretinin ardından Hitchock'un tarzı daha da Empresyonist(İzlenimci) bir hal almıştır.

Hitchcock, 1894'de Kilohana Sanat Birliği'nin kurucularından olmuştur.1927'de Honolulu Güzel Sanatlar Akademisi'nin açılışında bazı resimlerini segilemiştir ve aynı yerde 1936 senesinde de bir retrospective (Geçmişe dair) sergisi açmıştır.Resimleri, Alaska'daki Yukon Pasifik Forumu'nda , 1909