nçerto benzeri bir eser yazmasını istemesi üzerine bestelemiştir. Gershwin, başlangıçta bu eseri yazmakta isteksiz olsa da Whiteman'ın rakibi Vincent Lopez'in bu fikri çalmak üzere yeni bir konsere hazırlık yaptığını duyunca eseri yazmaya ikna oldu ve birkaç haftada tamamlamayı başardı. İlham, Boston'a doğru bir tren yolculuğunda gelmişti. Tren gürültüsünün içindeki müziği hissettiğini söyleyen Gershwin besteyi tamamladıktan sonra orkestrasyon için Ferde Grofé'ye teslim etmiş ve çalışma, 12 Şubat'taki premiyerden 8 gün önce, 8 Şubat 1924'te tamamlanabilmişti. "Modern Müzikte Bir Deney" adlı konserde ilk defa çalınan eser, 1924 sonuna gelindiğinde orkestra tarafından 84 defa seslendirilmişti. Paul Whiteman'ın radyo programları da artık ""Rhapsody in Blue dışında Her Şey Yeni"" sloganı ile açılmaktaydı.

Eser ilk yazıldığında "Amerikan Rapsodisi" adını taşımaktaydı. George Gershwin'in kardeşi Ira Gerswhin James McNeill Whistle adlı ressamın sergisini gezdikten ve onun "Siyah ve Altın Sarısı Noktürn", "Siyah ve Gri Düzenleme" gibi isimlerle adlandırılan eserlerini gördükten sonra "Rhapsody in Blue" adını önermişti.

Gershwin, bu eserinin Amerika'nın ruhunu anlattığını söylese de eser daha çok "New York kentinin bir müzikal portresi" olarak düşünülür. Eser, 1987'den beri Amerikan Havayolları reklamlarında kullanıldığından pek çok kişiye bu havayollarını çağrıştırır.




Tirumantiram

Tirumantiram, Hinduizm'in Şaivizm mezhebince kabul edilen, yaklaşık olarak MÖ 200 yılında Tamil dilinde yazılmış bir kutsal kitaptır.

Bu metnin yazarı, çok ileri seviyede bir yogi ve ermiş kabul edilen Rishi Tirumular’dır, Tanrı Şiva’dan vahiy ve ilham yoluyla alındığına inanılır, 3047 ayetten oluşur.

Tirumantiram, bütün Hindu kutsal metinleri içinde, en mistik ve Tanrı’nın doğasını açıklamaya yönelik metinlerden biri olarak kabul edilir, Hindular, Tirumantiram’ın “ancak binlerce yıllık meditasyon sonrasında ulaşılabilecek” bilgeliğe sahip olduğunu söylemişlerdir, içinde çeşitli yoga felsefeleri de açıklanır, ayetlerin çoğu, mistisizmin yanında yoğun sembolizmle yazıldığı için anlaşılmasının çok zor olduğu kabul edilir, “Sunya Sambhashana” denilen son bölümün en “zor” bölüm olduğu söylenir, bu nedenle çok popüler bir metin olmayıp, yalnızca Hindu rahipleri arasında yaygındır, ezoterik bilginin en önemli kaynaklarından biri olduğu kabul edilir.

Tanrı Şiva’nın, ruhun ve evrenin doğasına ilişkin pek çok bilgi içeren Tirumantiram; Şiva’nın bütün evreni, her şeyi, bütün canlıları kapsayan sonsuz enerji ve ışık olduğunu, aşk ve sevginin kaynağının Şiva olduğunu, Şiva’nın bütün canlıların kalbindeki kutsal mabette bulunduğunu, canlıların ruhunun ışığının, Şiva’nın sonsuz ışığıyla birleşip Tanrı şuuruna ulaşacağını, algılamaların, bilincin ve duyguların kaynağının Şiva olduğunu, Şiva’nın saf sevgi, sonsuz kutsal saf ışık olduğunu ifade eder.





Yengeç

Yengeç, on bacaklılar (Decapoda ) takımından "Brachyura" infra takımını oluşturan kabuklu türlerin ortak adı. Tipik olarak çok kısa bir kuyrukları vardır, karın ise toraksın altına gizlenmiştir. Genellikle kalın bir dış iskelete sahiptirler ve bir çift kıskaç ile donatılmışlardır. Yengeçler tüm dünya okyanuslarında bulunurken; ayrıca birçok çeşit tatlısu ve karada yaşayan türü de vardır. Yengeçlerin boyutları sadece birkaç mm olan bezelye yengeçi ile bir bacağının boyu 4 metreye kadar çıkabilen Japon örümcek yengeci arasında değişiklik gösterir.

Yengeçlerin beş çift bacakları vardır. Bunların ilki bir çift kıskaç ile modifiye edilmiştir ve hareket etmek için kullanılmazlar. Birkaçı dışında her yengeçte, karın sefalotoraksın altında gizlenmiştir.

Yengeçler yan yan yürür çünkü bacakları sadece bu yöne doğru bükülür. kaslar da çifter çifter çalışır. Bu kaslardan biri bacağı sadece çeker, ve yeniden uzayabilmek için antagonistik bir başka kasın devreye girmesine bağımlıdır. Ayrıca bu yürüme tarzı, suyun yoğunluğu ile de ilgili olabilir. su, havadan yaklaşık 830 kat daha yoğun bir yapıya sahip. Viskozitesi (akışkanlık) ise havanınkinin 60 katı kadar. Bu durum suda yaşayan canlıların, destekleyici iskelete, karada yaşayan canlılar kadar ihtiyaç duymadığını gösteriyor. Örneğin bu yüzden, büyük bir örümcek yengeci su dışında ayakta duramayıp çökebilir. bununla birlikte, suyun içinde hareket etmek, yine suyun yoğunluğundan dolayı havaya göre çok daha zor. bir yengecin vücudunun yanlara doğru sivrileşen bir yapıda olduğu düşünülürse, onun bu yönde yürümesi çok daha kolay olacaktır. (balıkların vücutlarının da yüzdükleri yöne doğru yassılaşmış yapıda olduğunu hatırlayalım. bu vücut yapısı sayesinde, suyu yararak ilerlemiş olurlar ve daha az dirençle karşılaşırlar.)

Yengeçlerin insanlar gibi damarları yoktur. Bu nedenle yengeçlerde Açık dolaşım görülür.

Çoğu yengeçler açık olarak seksüel dimorfizm gösterirler ve kolayca cinsiyetleri ayrılabilir. Toraksın altında kalan karın bölgesi erkeklerde daha dardır. Dişilerde ise karında çok sayıda pleopod vardır ve açık olarak daha geniştir..Bu durum döllenmiş yumurtanın dişi yengeç tarafından taşınması ile bağlantılıdır.(tüm pleocyematesda görüldüğü gibi).

Yengeçler hem otçul hem de etçildir ve genellikle su yosunları ile beslenirler  .Ayrıca yetenekleri ve türlerine göre yumuşakçalar, solucanlar, diğer kabuklular, mantarlar, bakteriler ve tortular gibi diğer besinleri de yerler. Çoğu yengeçler için bitkisel ve hayvansal kaynaklı karışık beslenme hızlı gelişim ve uygun bir vücut yapısı oluşumu için gereklidir..

Yengeçlerin 1½ milyon tonun üzerinde parekende pazarlama miktarı ile tüm dünyada avlanan tüm deniz eklembacaklıları arasında % 20 lik bir payı vardır. Bu toplam içindeki bir tür ise tüm oranın ellide birini teşkil eder: "Portunus trituberculatus". Diğer önemli türler ise;"Portunus pelagicus", "Chionoecetes cinsinin pek çok üyesi", mavi yengeç ("Callinectes sapidus"), "Charybdis spp.", pavurya ("Cancer pagurus"), Dungeness yengeçi ("Cancer magister)" ve "Scylla serrata"dır ve her biri yıllık olarak 20,000 tondan fazla yakalanır;.
Yengeçlerin evrimi vücutlarının sağlamlığı ve karınlarının küçülmesi ile karakterize olmuştur. Diğer gruplar da karsinizasyon süreci yaşamış olsalar da bu yengeçlerde daha belirgindir. Yengeçlerde karnın en son oynak kısmı aktif değildir, uropodlar yoktur ve muhtemelen küçülen karnı göğüs kemiğine karşı dik durumda tutmak için kullanılan küçük organlara dönüşmüştürler. .

Çoğu eklem bacaklılarda gonoforlar (üreme organları) bacaklarda bulunur.
Yaklaşık 850 tür  yengeç tatlısu yahut da yarı karasal türlerdir ve dünyanın tropik ve yarı tropik bölgelerinde bulunurlar. Bunların geçmişte yakın ilişkili gruplar olduğu düşünülürdü ancak şimdilerde eski dünyadakiler ve yeni dünyadakiler olmak üzere en az iki ayrı ve bağımsız tür oldukları düşünülmektedir. .

Bazı diğer hayvan grupları da aynı zamanda yengeç diye adlandırılır yahut da isminde yengeç kelimesi geçer. Bunların içinde gerçek yengeçlerle müthiş derecede benzerlikleri olan fakat Anomura grubuna bağlı olan hermit yengeci, porselen yengeç ve kral yengeç'dir. İngiltere Gıda Standartları Kurumu kral yengecin "yengeç" olarak satılmasına izin verir 




Güzel Sanatlar Akademisi





3,7 cm PaK 36

PaK 36 ("Panzerabwehrkanone 36") Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında 3,7 sm kalibrelik mermi atma kapasitesine sahip bir tanksavar silahıydı. 1936 yılında Rheinmetall firması tarafından geliştirilen bu silah ilk olarak İspanya İç Savaşı sırasında kullanıldı. 3,7 cm KwK 36 topu da aslında bu silah ile aynı özellikleri taşıyordu. Tek farkı Panzer III tankı gibi bazı tankların ana silahını oluşturuyordu.

PaK 36 küçük kalibreli bir silahtı. Mayıs 1940 yılında başlayan harekatlarda top mürettebatı silahın ne yazık ki İngiliz Matilda ve Fransız Char B1 ve Somua S-35 gibi kalın zırha sahip tanklara karşı etkisiz olduğunu gördü. Grup halinde yapılan atışlarda bu silahın Char tankını etkisiz hale getirdiği söyleniyordu. Kalın zırhlı tanklara karşı alınan bu başarısız atışlar sonucunda bu silaha Door Knocker ("Türkçesi"→"Kapıyı Çalan") takma adı konuldu.

PaK 36, 1940 yılının ortalarından itibaren yeni geliştirilen 5 cm PaK 38 topu ile yer değiştirdi. Tungsten başlık taşıyan mermlerin ortaya çıkması ile PaK 36 zırhları delme konusunda biraz üstünlük elde etti. Alman birliklerinin Sovyetler Birliği ni işgali sırasında karşılarına çıkan Sovyet yapımı T-34 karşısında PaK 36 tamamıyla etkisiz kaldı. Buna rağmen bu silah 1942 yılına kadar birçok birlikte standart tanksavar silahı olarak kullanıldı. PaK 36 mürettebatı düşman tanklarını yok etmek için bu tankların kendilerini geçmesini bekliyor ve tankın zayıf olduğu arka kısmından vurmaya çalışıyordu. Fakat ikinci bir atış şansları pek olmuyordu. Bu iş insanların çelik gibi sinirlerinin olması gerektiriyordu.

PaK 36 birçoğu servisten kaldırıldı ve sehpaları sökülerek hafif zırhlı araçlara karşı yarı paletli SdKfz 251 araçlarında kullanıldı. Birkaç PaK 36 Miğfer devletleri tarafından da kullanıldı. Finlandiya, Macaristan, Romanya ve Slovakya ordularıda bu silahı kullandı. 1943 yılında yeni geliştirilen Stielgranate 41 mermisi ile her türlü tankı etkisiz hale getirebiliyordu. Ancak bu iş için en az 300 metrelik bir atış mesafesi gerekiyordu. PaK 36 lar ve yeni mermileri Alman Fallschirmjäger (paraşütçü birlikleri) tarafından da kullanıldı. Hafif olması bu silahın elde kolayca taşınmasını da sağlıyordu.






Stielgranate 41

Stielgranate 41 3.7 cm PaK 36 tanksavar topuna ait bir mühimmat çeşidiydi. 1943 yılında geliştirilen bu yüksek patlayıcı başlıklı mermi PaK 36 topuna kalın zırhlı tankları etkisiz hale getirmekte büyük güç sağladı. Aslında merminin başlık kısmı topun namlu çapından çok büyüktü. Bu yüksek patlayıcı taşıyan başlık topun namlu ucuna yerleştirilip ateşleniyordu. Ancak etkili olabilmesi için en az hedefin 300 metre veya daha yakınında olması gerekiyordu.

Stielgranate 41




Bizon

Bizon, boynuzlugiller (Bovidae) familyasının sığırlar (Bovinae) alt familyasında yer alan Bison cinsine dahil 6 tür can