akın akrabalarının katıldığı bir törenle yakılır. Kına yakılırken, kızı ağlatmak adettendir. Kızın anası, " kızımın kınasını" gördüm diyerek, hem ağlar ve hem de gururlanır. Cumartesi günü hem oğlan ve hem de kız evinde düğün hazırlığı öğeden önce başlar. Öğleye doğru, oğlan evinde, davul zurna eşliğinde, erkekler geleneksel Giresun karşılaması ve Mısır tarlasının (şimdi fındık bahçesi oldu) alt tarafından bir kol halinde başlayan hep birlikte düğüne gelenlerle birlikte oynanan horonlar oynanır. Evde ya da evin harman yerinde kadınlar ve kızlarda kendi arasında "tef" çalgısı eşliğinde oyunlar oynar. Erkekler oyun oynarken, 1980'li yıllara kadar, erkekler tabanca atarken, bazılarıda havaya bombalar atar. Tabanca ve bomba atışları yapılırken, elinde bir değnekle hatırı sayılır yaşlı bir "dede" ya da "dedeler" düzeni sağlar ve çok sarhoş olup, düzeni bozanları horon sırasından atarlar.

Yemekler yendikten sonra, konvoy halinde hep birlikte ve davul zurna çalınarak "kız evine" gidilir. Kız evine gidilirken, hediyeler, kızın gelinliği ve düğün "ziynet eşyasıda" bir bohça içinde götürülür. Kız evine varıldığında, ev sahibi tarafından karşılanılır. Kızın gelinliği giydirildikten sonra, burada da oyunlar, erkekler dışarıda davul zurna ile, kadınlar ise "tef eşliğinde" yaklaşık 3-4 saat kadar oynar. O günün akşamıda ayrı ayrı her iki yerde oyunlar oynanır. Kız evinde, geceleyin, kıza getirilen hediyeler ayrı ayrı sunulur. Gece yarısına doğru, kızın erkek kardeşi ve arkadaşları "oğlan evine giderek" burada özel olarak ağırlanır. Erkek kardeş ve arkadaşlarının istekleri yerine getirilir. Genellikle, erkek kardeş, koyun-kuzu kesilmesini ister ve bu yapılır ve pişirilip ikram edilir. Davul-zurna ekibi özel olarak erkek kardeş ve arkadaşlarına hizmet eder. Pazar günü öğeye doğru, oğlan evinde başlayan düğün, "davetlilerin" düğün hediyelerini vermesinden sonra, hep birlikte davul zurna çalınarak, kız evine gelin almaya gidilir.

Kız evine varıldığında, 2-3 saat kadar oyunlar oynandıktan sonra, gelin almak için, kızın evine erkek tarafı girer. Kızın erkeke kardeşi ya da bir yakını "sandık üzerine" oturu ve bahşiş ister. Bu bahşis verilmeden, sandık dışarı çıkarılamaz. Sandığa oturanın gönlü edildikten sonra, önce sandık ve sonrasında da kızın çeyiz eşyaları, düğüne gelenlerin yardımı ile taşınır. Gelin, baba evinin dış kapısından dışarıya çıkarken, erkek tarfından gelenlerden biri, tabancasını çıkarıp, evin saçağına doğru ateş eder. Gelin ağlatılıp, ananesinin ve babasının ve diğer büyüklerinin elini öpüp, helallik aldıktan sonra, davul zurna eşliğinde, gelin alınıp, oğlan evine getirilir. (Bazen ata bindirilerek, at yoksa yürütülerek getirilir. (Tabii ki otomobilden öncesi) Gelinle birlikte gelen yakın akrabası, gelinin eşyalarını eve yerleştirdikten sonra, geri döner. Böylece düğün sona erer. Düğünden sonraki, ilk Perşembe günü akşamı, gelin ve damat ile yakın akrabaları, kız evine "hediyeleri" ile birlikte "yumurta yemeğe" giderler. Burada amaç, yumurta yemek değil, kızın ana ve babasını ve yakın akrabalarını ziyaret etmektir. Yer sofrasında yenen yemek, bir dua ile başlar. İlk önce özel kapaklı "sağanda pişmiş" yumurta sofraya gelir. Kız tarafından birisi, " bu sağanın kapağını bir buzağı bile açamaz" diyerek, özel bahşiş aldıktan sonra, sahanın kapağı açılır. Böylece yemek başlar. Yemek yendikten sonra, ellerin yıkanması için, özel delikli kapaklı el yıkama kabı ve ılık su dolu "ibrik" getirilir. Misafirler, yemek yenilenyerde ellerini yıkadıktan sonra, sohbet edilir, gece yarısına doğru, misafirler evlerine geri dönerler.

İkinci geleneği ise, otçu göçüdür.

Giresun merkezine 10 km uzaklıktadır. Köyün ulaşımı Abacıbükü, Aksu, Çaykara ve Çicekli köyleri üzerinden Çandir minibüsleriyle sağlanır. Köyün doğusunda Çiçekli Köyü, güneyinde Dikmen Tepesi, güneybatısında Çandır köyü, Batısında Çalış köyü ve Kuzeybatısında Kayadibi köyleri vardır.

Köy kendi içinde önce İmamlı, Hacullu ve Macarlu (Dikmendibi) olmak üzere üçe ayrılır. Hacullu mahallesi ismini Hacıoğullarının halk dilindeki söyleminden alır. Hacullu mahallesi de kendi içinde tekrar Üstmahalle, Dibekyanı ve Altmahalle olmak üzere üçe ayrılır. Köyün merkezi, Camisi ve İlköğretim okulunu içinde barındırması dolayısıyla Dibekyanı'dır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tarım denilince de akla tabii ki fındık gelmektedir. Bunun dışında yapılan tarım halkın kendi "şenlik" denilen küçük özel tarlalarında yetiştirdiği, kendi ihtiyacını karşılamaya yöneliktir. Şenliklerde genelde fasulye, pancar, salatalık, domates, patlıcan ve mısır yetiştirilir.

Yapılan hayavancılık genelde bölgede evlerde beslenen bir iki baş hayvandan ve Eselioğlu Mehmet alpanin ticari hayvan besiciliginden ibaretir

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır fakat faal duruma geçirilmemiştir.Sağlık ocağının yaptırılmasında dönemin köy muhtarı olan Kayserili Ali Nihat Ulusoyun emeği büyüktür,sağlık ocağının inşası için kendi fındık bahçesinin bir kısmını devlete bağışlamıştır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Yukarıalınlı, Giresun

Yukarıalınlı, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün bilinen esti adı Alıyoma Bala'dır. Giresun merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy kuzeyinde Camili, güneyinde Akıncı, doğuda Çiçekli, batısında Orhaniye ile çevrilidir. Köyün İndibi, Uzuno ve Boz isimli üç ayrı mahallesi vardır. Köy merkezi üç mahalle ortasında kurulmuştur. Köyün merkezinde camisi, imam evi, 1 tane kahvehanesi, 1 tane bakkalı, ve imam evinin altında cenaze, mevlüt gibi durumlarda kulanılmak üzere aşhane bulunmaktadır. Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir. Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ayrıca Giresun ilinin en büyük geçim kaynaklarından biri olan fındık köyün en büyük geçim kaynağı arasındadır. Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır. Köyün kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.




İncegeriş, Giresun

İncegeriş, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adı: "Geriş" dağların ve tepelerin üst kısmı, sırt anlamına gelmektedir. İncegeriş köyü de bu isme uyacak şekilde yerleşmiş bir köydür.

Giresun merkezine 18 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi fındık üretimine dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı vardir. Köye ulaşımı sağlayan yol beton olup coğu yeri stabilize yoldur. köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Çalış, Giresun

Çalış, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adı daha önceleri Çandır Çalış köyü olup 1954 yılında Çalış köyü olarak değişmiştir. 2013 yılında Giresun Belediyesine bağlanmış ve adı Cumhuriyet Mahallesi olarak değişmiştir. Köy camisinin 1710'lu yıllarda yapıldığı bilinmektedir.

Giresun merkezine 8 Km. uzaklıktadır. Köyün etrafında Çandır köyü, Ortaköy, Çiçekli, Camili köyleri vardır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.





Evrenköy, Giresun

Evrenköy, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köy daha evvel yukarıalınlı mahallesi diye anılıyordu.Köy Evren adını dönemin cumhurbaşkanı Kenan Evren zamanında almıştır.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Giresun merkezine 11 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu yoktur fakat taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Kemaliye, Giresun

Kemaliye, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köy çevre halk arasında Darıköy olarak bilinir. Giresun merkezine 12 km uzaklıktadır. Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir. Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır.

Köyde ilköğretim okulu vardır, ancak kullanılmamasının yanı sıra taşımalı eğitimden faydalanılmaktadır. Köyde içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi vardır ancak PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.




Bayazıt, Giresun

Beyazıt, Giresun ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün eski adı Uzgur'dur. Daha sonra Beyazıt olarak değiştirilmiştir.

Giresun merkezine 5 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Ekonomi umûmiyetle tarıma ve hayvancılığa dayanır; lâkin bunlar da yalnızca ailenin geçimini ancak sağlar.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Demirci, Giresun

Demirci, Giresun ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

köyde önceden çok sayıda demir ustaları olduğu söylenir
ve ismini bundan almıştır

Giresun merkezine 25 km uzaklıktadır.
köyün