ülke bu adaları dilediği şekilde kullanabilirler.

Adaların tamamı halen Arjantin (1943´ten bugüne) ve Şili (1940´tan bugüne) tarafından sahiplenilmektedir. Birçok ülke adalarda Araştırma İstasyonları yürütürler. Bunların çoğu Kral George Adası´ndadır. Bu adada Şili´nin Eduardo Frei istasyonunda bir havaalanı bulunur.

Takımada olarak pozisyonları civarındadır. 
Güney Shetland Adaları 11 büyük ve bir takım küçük adalardan meydana gelir. Toplam yüzölçümü 3687 km²´dir. Hava durumuna göre bu 3687 km² kara parçaları % 80 ile 90 arası süressiz buzlarla kaplıdır. Takımadaların en yüksek noktası Smith adasında bulunan 2105 metre ile Mount Foster tepesidir. 
Takımadaların uzantısı yaklaşık 280 mil´dir.

Kuzeyden güneye doğru büyüklü küçüklü Güney Shetland Adaları bunlardır:


Adalarda çeşitli ülkeler Araştırma İstasyonları yürütürler:









FIFA Dünya Kupası ödülleri

Her Dünya Kupası'nın sonunda oyunculara ve takımlara,onları oyunun farklı yönlerinde diğerlerinden ayıran birkaç ödül verilir.

Altı adet ödül vardır: 

Altın Top Ödülü her Dünya Kupası'nda en değerli oyuncuya verilen bir ödüldür. Liste FIFA teknik komitesi tarafından seçilir ve medya mensupları tarafından oylanır. Oylamayı ikinci ve üçüncü sırada bitiren futbolcular ise Gümüş Top ve Bronz Top ödüllerini kazanırlar.

Altın Ayakkabı ödülü Dünya Kupası'nda en çok gol atan futbolcuya verilir. Gol pası sayısı iki ya da daha fazla sayıda sporcu eşit sayıda gol atmışsa, kazananın belirlenmesi için kullanılır. Gol paslarında eşitlik olması halinde de daha az süre oynayan sporcu kazanır.

Ödül ilk kez 1930 Dünya Kupası'nda duyurulmuştur. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda ilk kez Gümüş ve Bronz ayakkabı ödülleri turnuvanın en çok gol atan ikinci ve üçüncü futbolcularına verilmiştir.

Genellikle üçüncülük maçı turnuvanın en skorer oyuncusun belirler.

Altın Eldiven Ödülü turnuvadaki en iyi kaleciye verilen ödüldür. 2010'dan önce Lev Yaşin (SSCB)'ye ithafen verilen ödüldü. FIFA Teknik Çalışma Grubu finaller boyunca oyuncuların performansına bakarak en iyi kaleciyi seçer. Kaleciler kendilerine özel bu ödüle sahipken aynı zamanda Altın Top ödülüne de aday olabilirler, Oliver Kahn 2002 yılında her iki ödülü de kazanmıştır. Yaşin ödülü ilk kez 1994'te verilmiş olmasına rağmen, 1998 yılına kadar turnuvanın en iyileri kadrosundan sadece bir tane kaleci bulunuyordu:
Yaşin ödülü ilk kez 1994 yılında verilmiştir.
Ödülün adı 2010 yılında Altın Eldiven Ödülü olarak değiştirilmiştir.
FIFA Centilmenlik Ödülü Dünya Kupası boyunca en centilmen takıma verilen ödüldür.İkinci tura kalan takımlar arasından seçilir.Kazanan takım centilmenlik ödülünün yanı sıra bir belge,her oyuncu ve yönetici için birer madalya ve 50,000 dolar değerinde futbol ekipmanı kazanır.

FIFA'nın En Eğlendirici Takım ödülü FIFA Dünya Kupası için oldukça yenidir.Oyuna pozitif olarak yaklaşan ve halkı en çok eğlendiren takıma verilir. Halk tarafından yapılan oylama sonucunda verilmektedir. Ödül 2006 yılında sonlandırılmıştır.

En İyi Genç Oyuncu Ödülü ilk kez 2006 FIFA Dünya Kupası'dan Alman futbolcu Lukas Podolski'ye verilmiştir.Kazanan turnuvada oynayan 21 yaş altı futbolculardan seçilir. Seçim FIFA'nın resmi Dünya Kupası websitesinden yapılır.

En İyi Genç Oyuncu ödülü ilk kez 2006 yılında verilmiştir.

Turnuva Takımı, FIFA Teknik Çalışma Grubu tarafından seçilen turnuvanın en iyi 11 futbolcusundan oluşur. 1998 yılında oyuncu sayısı 11'den 16 ya çıkarıldı ve 2002 yılında 23 oldu. 2010 yılında tekrar 11'e düştü. 1998'den önce gazeteciler ve uzmanlar her pozisyondan seçtikleri oyuncularla bir "Rüya Takım" oluştururlardı. Takım genelde Avrupalı ve Güney Amerikalı gazeteciler tarafından seçilirdi.

Alman oyuncu Franz Beckenbauer 3 kez en iyiler takımına seçilen tek oyuncudur (1966, 1970, 1974 yıllarında). On sekiz oyuncu ise 2 kez seçilmişlerdir: Luis Monti (1930 ve 1934; ancak 1930 yılında Arjantin'i, 1934 de ise İtalya'yı temsil etmiştir); Garrincha, Valeriy Voronin ve Djalma Santos (1958 ve 1962); Pelé (1958 ve 1970); Bobby Charlton (1966 ve 1970); Berti Vogts (1974 ve 1978); Michel Platini (1982 ve 1986); Diego Maradona (1986 ve 1990); Paolo Maldini (1990 ve 1994); Dunga (1994 ve 1998); Roberto Carlos, Rivaldo, ve Ronaldo (1998 ve 2002); Lilian Thuram ve Zinedine Zidane (1998 ve 2006); Michael Ballack ve Miroslav Klose (2002 ve 2006).





İbrahim Gürdal

İbrahim Gürdal (1950, Isparta, Türkiye), Türk siyasetçi.

Ankara Devlet Mühendislik Mimarlık Akademisi'ni bitirdi. 18. Dönem Isparta, 19. Dönem Bursa, 20. ve 21. Dönem Antalya milletvekiliği ile Turizm Bakanlığı yaptı. Evli ve iki çocuk babasıdır.




Tahir Köse

Mehmet Tahir Köse (1952, Konya, Türkiye), Türk siyasetçi.

ODTÜ Makina Mühendisliği Fakültesi'ni bitirdi. ODTÜ'de Enerji Alanında Master yaptı. Ereğli Demir Çelik Fabrikaları Proje Mühendisliği, Serbest Makina Mühendisliği, NATO Parlamenter Asamblesi Başkan Yardımcılığı ve Türk Grubu Başkanlığı, 18. ve 19. Dönem Amasya milletvekiliği, 20. ve 21. Dönem İstanbul milletvekiliği ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığı yaptı. Evli ve 2 çocuk babasıdır.




Gael García Bernal

Gael García Bernal (d. 30 Kasım 1978, Guadalajara) Meksikalı oyuncu ve yönetmen. Daha çok Paramparça Aşklar Köpekler, Che'yi canlandırdığı Motosiklet Günlüğü ve en iyi film dalında Oscar'a aday olan Babil filmleriyle tanınır.




Mehmet Dönen

Mehmet Dönen (1952, Hatay, Türkiye), Türk siyasetçi.

Erzurum Kâzım Karabekir Eğitim Enstitüsü Fen Bölümü'nü bitirdi. Serbest ticaret, 18., 19. ve 21. Dönem Hatay milletvekiliği ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığı yaptı. Evli ve 2 çocuk babasıdır.




Libération

Libération ("Libé" olarak da bilinir) Paris’te 1973 yılında, Jean-Paul Sartre, Pierre Victor olarak da bilinen Benny Lévy ve Serge July tarafından Mayıs 1968’deki protest hareketlerin farkındalığında kurulmuş Fransız günlük gazetedir. Yaklaşık olarak, "Libération"'ın editorial bakış açısı günümüzde merkez soldur. Orijinalinde solcu olan gazete, özellikle 1980’lerde, 1990’larda ve son yıllarda, Haziran 2005’te Édouard Étienne de Rothschild’in % 37’lik ortaklığıyla, birçok mutasyon geçirdi. Serge July’nin, Avrupa Anayasası’nı kabul antlaşması için yapılan referanduma evet kampanyası, sol görüşlü okuyucularının bir bölümüne yabancılaştırmıştır. 2007’de ise, yaklaşık ’lik bir tirajı vardır. "Libé" aynı zamanda web sitesi olan ilk Fransız günlük gazetesidir.

"Libération" orijinal olarak gizli Fransız direniş gazetesi "Libération-Nord"’un (İşgal altındaki Kuzey Fransa’da basılmıştır) ve "Libération-Sud"’un (Güney Fransa’da basılmıştır) ismidir, ilk kez Temmuz 1941’de basılmıştır.

İkincisi, şimdiki gazete, Jean-Paul Sartre tarafından kurulan ve "Libération" başlığıyla basılan, 3 Şubat 1973’den beri yayınlanmaktadır. Sartre ise 24 Mayıs 1974’e kadar editörlüğünü yapmıştır.

Gazete ilk başta hiyerarşik çizgilere göre yönetilmedi, tüm ekip – şef editörden, odacıya kadar – aynı maaşı alıyordu, fakat bu daha sonra normal bir düzene döndü. 1980’lerin başında reklam almaya başladılar ve daha önce tamamiyle reddettikleri, dışarıdan kişilerin finansal olarak hisselerini elinde bulundurmalarına izin verdiler, fakat sol görüşü savunmaya devam ettiler.

Birçok krizden sonra, "Libération"’ın basımı Şubat 1981’de geçici olarak durdu. 13 Mayıs’ta ise yeni direktörü Serge July ile birlikte yeni bir formatta basılmaya başlandı.

"Libération" kendi tabirleriyle yenilikçi bir editorial düzene sahiptir, genel olarak ırkçılık karşıtı, feminist ve işçi haklarını koruyan bir görüşleri vardır. Hiçbir siyasi parti ile bağlantısı olmamasına rağmen, Mayıs 1968’de Fransa’daki karışıklıklardan dolayı sol bir eğilimleri vardır. Kurucularından ve eski direktörlerinden olan Serge July’ye göre, "Libé" aktivist bir gazetedir, fakat, hiçbir partiyi desteklemez, karşıt bir güç olarak davranır ve genellikle hem sağ kanat hem de sol kanat parti yönetimleriyle kötü ilişkileri vardır. Bununla beraber, "Libé"'nin görüş sayfalarında birçok farklı politik görüşten düşüncelere yer verilmektedir.

"Libé" kültürel ve sosyal olaylardaki alternatif bakış açılarıyla bilinir. Örneğin, suçlar ve diğer olaylarla ilgili raporların yanında, önemsiz suçlara daha insancıl bir vizyon getirerek günlük suç davalarını da yazar. Serge July’nin söylediği gibi, ""Libération" denklemi karşı kültür ve siyasi radikalizmin kombinasyonuna bağlıdır." Bununla beraber, eleştirmenler 1970’lerden beri radikalizmin büyük şekilde bittiğini ve "Libé"’nin artık gerçekten solcu bir gazete olmadığını ileri sürmektedir. Editörlerin, 2005’deki Avrupa Anayasası’nı kabul anlaşmasını destekleme kararı, aşırı liberal ve Avrupa ulusunun katı kuruluşu için gerekli kabul edilen sosyal görüşlerin eksikliği dolayısıyla, daha sonra hayır oyu vermeye karar veren birçok okuyucusu tarafından eleştirilmişlerdir.

İlan edilen bağımsızlığının bir örneği, “karşı-güç” eğilimi 1993’de eski sosyalist başkan François Mitterrand'ın yasadışı telefon dinleme programını ortaya çıkarmalarıdır.

2005’de "Libération"’un aşırı derecede paraya ihtiyacı vardı ve Serge July yönetim kurulunu Édouard de Rothschild’in hisse alımına izin vermesi için ikna etmeye çalışıyordu.Kurul 20 Ocak 2005’de kabul etti. Kısa süre sonra sosyal çatışmalar yükseldi. 25 Kasım 2005’de gazete, 52 işçinin işten çıkarılmasını protesto etmek için greve gitti. Editoryal kararlara karışmayacağına söz veren Rothschild, gazete yönetiminde yeterince aktif bir rol oynamadığına karar verdi. Mayıs 2006’da gazete "Libé week-end" adlı haftasonu gazetesini “Ecrans” (televizyon internet ve film eki) ve “R” denen ekleriyle birlikte ilan etti.(İkincisinin yayınından aynı yılın Eylül ayında vazgeçilmiştir.)

13 Haziran 2006’da Serge July editoryal ekibe, kendisinin ve Louis Dreyfus (directeur général)un gazeteyi bırakmaması halinde Édouard de Rothschild’in daha fazla yatırım yapmayı reddettiğini söyledi. July, gazetenin gelecekteki varlığının bu karara bağlı olduğunu düşünerek kabul etti. Gazeteçiler şoka uğramıştı. Ertesi gün, gazetenin kurucusunu öven ve kendilerinin bağımsız gazetecilikle ilgili kaygıl