erde oynanan oyunlar Kürt Simsimi ve tura'dır. Yemekler, bulgur ve sebze ağırlıklıdır. Evlilikler aile onayı ve görücü usulüyle olmaktadır. Kına Gecesi, kapı tutma, kardeş payı, gelin yolu kesme düğünlerdeki bahşiş gelenekeleridir. Yakınlık ve dostlukla sıcaklık oluşturan kivrelik, hediyeleşme ve ve dayanışma doğurmaktdır.Kabile yapılanmasına rağmen köyde hoşgörü hakimdir.Berdel ve başlık geleneği yoktur.
 Elâzığ iline 85 km, Baskil ilçesine 47 km, Malatya iline 21 km uzaklıktadır. Malatya Merkez Anbarcık, Eğribük, Sinan köyleri ile sınır olan Bilaluşağı Köyü Elâzığ Keban, Baskil köylerinin Malatya iline geçiş nokasında bulunmaktadır. Ulaşım daha çok geçmişten günümüze kadar Fırat nehri üzerinde sal, ahşap gemiler, kayık ve feribotla devamında Bölgeye ve diğer illere ulaşımı asflt yolla sağlanmaktadır. 1986 Yılından beri Karakaya Barajı su toplama havzasında kalan köy yeni yerleşim yerinde iki mahalleden oluşmaktadır. Ticaret ve ulaşımın ağırlıklı merkezi Malatya İlidir. Karakaya Baraj Gölü havzasında bulunan Bilaluşağı Köyünde;kaysı, karpuz, sebze tarımı ağırlıklı olarak yapılmaktadır. Malatya'ya yoğun göç veren bu köyün menşe nüfusu 2000 civarındadır.
Köyün iklimi, Yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk geçmektedir. Karakaya Barajının etkisiyle nem artışına bağlı olarak iklim yumuşamıştır.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır.Ancak okul taşımalı eğitime geçildikten sonra kapatılmıştır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Çavuşlu, Baskil

Çavuşlu, Elâzığ ilinin Baskil ilçesine bağlı bir köydür.

Çavuşlu ismini almadan önce Kürtçe Verdiham ismi ile bilinmektedir.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Elâzığ il merkezine 62 km, Baskil ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.Karakaya Baraj gölünün dolması ile iklimi tamamen değişmiş ve ılıman bir hal alıp bir akdeniz havsını andırıyor.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.Özellikle kayısı yetiştirmede Malatya Pazarına hem kalitesi hem de üretimi ile katkı sağlamaktadır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır iki öğretmeni ile eğitim vermektedir. Köyün içme suyu şebekesi vardır, kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı yok , sağlık evi var ancak personel atanmıyor. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Çiğdemlik, Baskil

Çiğdemlik, Elâzığ ilinin Baskil ilçesine bağlı bir köydür.

Köy sakinleri köyleri için eski dönemde Kamikli ismini kullanmışlardı. Köyün Karakaya Barajı göletinin doldurulmasından sonra yerleşim yeri değişmiştir. "Kırasa, Sıcanuşagı ve Kamikli"bu köyün üç Mezrasıdır isim Çiğdemlik'tir.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri Elazığ'la aynıdır.

Elâzığ il merkezine 72 km, Baskil ilçesine 34 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarıma ve kayısıya dayalıdır. Meyvecilik çeşit bakımından denenmektedir. Elma, nar, kiraz, fındık, hurma, ceviz ve bademden olumlu sonuçlar alımaktadır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Demirlibahçe, Baskil

Demirlibahçe, Elâzığ ilinin Baskil ilçesine bağlı bir köydür.

Kürtçe ismi "Molla Sorik"dir. Şefkat köyünden iki kardeşten ismi Molla Sorik olan şahsın buraya gelip yerleşmesi ile buraya Mollasorik denmiştir. Ancak daha sonraları dışarıdan iki aile daha gelerek köyün yakınlarına yerleşmişler, Zamanla iyi komşuluk ilşkileri bütün köyün bir araya toplanmasını sağlamıştır.

Demirlibahçe köyü mutfak kültürü Elazığ ili kültürü ile aynı paraleldedir.

Köyün mutfağı oldukça zengin yemek çeşitlerine sahiptir. 150’ye yakın yemek çeşidi olan Köyde üç öğün yemeğin dışında kuşluk yemeği ve özellikle yatsılık denilen pestil, ceviz, orcik, meyve gibi yiyeceklerin bulunduğu sofralar açılır.

Yemekler çoğunlukla yer sofralarında yenilir.

En önemli yemeği özellikle misafirler için yapılan ve yapımıda oldukça zahmetli olan "Gömbe"dir.
Gömbenin közde yapılmışı çok lezizdir. Glor ismide verilen gömbe kavurmalı, küncülü veya soğanlı olarak yapılır. Kış aylarında gelen bütün misafirler bu yemekten özellikle isterler.

Kış mevsimi için yapılan hazırlıkların başında taze meyve ve sebzelerin hemen hepsinin kurutulması gelir. Turşu ve salamura yapılır, şehriye ve erişte kesilir, tarhana hazırlanır, kavurma hazırlanır, orcik, pestil, tutunu yapılır.

Düğün ve sünnetlerde özel eğlence törenlerinde ziyafet çekilir, özel yemekler çıkartılır. Bütün bu işler komşu ve akrabaların yardımı ile topluca yapılır.

Yer sofraları:Sofra bezleri eskiden köyde yerli beyaz bezden yapılırdı. Çitçilerin (baskıcılar) açık pembe zemin üzerine siyah motiflerle süsleyerek bastıkları sofra bezleri çok yaygındı. Bu sofra bezleri (dest-i hunlar) odanın ortasına serilir üzerine bir sini ve sininin içerisinde yemek takımları ve malzemeleri konulur ve sofra bezinin etrafında küçük yer minderleri bulunurdu.Bazen de sofra bezi üzerine 50-50 cm yükseklikte özel yapılmış küçük bir masa konulur ve bunun üzerine sini konularak sofra oluşturulurdu. Bu sofralarda yemek daha kolay yenilirdi.Günümüzde de köyde ve çevresinde çoğunlukla yer sofrası tercih edilir. Ancak özellikle kentte hemen her evde yemek masası bulunmakla birlikte ekseriyetle bu masalar misafir olduğunda kullanılır.Geleneksel mutfak kültürümüzün önde gelen araçlarından birisi olan sofra bezleri yerini naylondan yapılmış sofra bezlerine bırakmıştır. O güzelim çiçekli, kuşlu, “hoş geldiniz” li sofra bezleri günümüzde kimi evlerde sandıklarda birer hatıra olarak saklanmaktadır.Demirlibahça köyü ve çevresindeki köylerde özellikle düğünlerde kurulan 3-4 metre uzunluğunda sofralar kurulurdu ki buna da Somat denilirdi. Bu tür ziyafetlere de “Somat Çekme” denilirdi.

Mutfak ve kiler iç içe olduğu gibi ayrı ayrı da olurdu. Eski evlerde sofalara çıkmadan evvel yan kapılardan birisi mutfak (mutbah) diğeri de kiler kapılarıdır.

Kiler 7-8 aylık zahireyi barındırırdı. Başta pilavlık ve köftelik bulgurlar, çorbalık keşkeklik döğme (kendüme) ler, mercimek, fasulye lovik ve nohutlar, ağızları beyaz ve nakışlı örtülerle kapalı, kırmızı topraktan yapılmış yerli büyük küpler veya peteklerde; sıra sıra dizili sırlı yeşil çinilerde ise unlar, pekmezler, ballar, peynirler, salçalar, turşular; tenekelerde yağlar, kavurmalar, kıymalar, tarhanalar; muhaşır, erişte gibi şeyler ise büyük kamış sepetler içerisinde, sebze kuruları, yine kilerde tavana asılı ekmek salıncağı üzerinde tandır ekmekleri bulunurdu. Tandır ekmeklerinin üzerine çok temiz hasavanlar örtülür ve kışlık ekmek ihtiyacı karşılanırdı. Kilerin en güzel yiyecekleri olan orcik, meyve kuruları daha bir özenle saklanır.

Günümüzde bazı köylerde zahire küp ve petekleri ve tandır ekmeği için yapılan iskeleler halen kullanılmaktadır. Kent hayatında ise evleri müsait ve köyleri ile bağlantısı olan sınırlı sayıdaki evlerin dışında bu kiler geleneği ve malzemeleri vardır.

Mutfaklar ise ocağın içerisinde bulunduğu yemek pişirilen, içerisinde mutfak araç ve gereçlerinin bulunduğu temiz ve ferah mekanlardan seçilirdi.

Tarhana çorbası, erişte çorbası, dövme çorbası, ayranlı çorbalar, kurutlu çorba, pirinç çorbası, un çorbası, anamaşı, lobik çorbası, bulgur çorbası, mercimek çorbası, şehriye çorbası, kabaklı çorba, tutmaçlı çorba, fasulye çorbası köyde en çok pişirilen çorbalardır.

Pamuk ve bostan tarlalarının civarına ekilen lobik, fasulye gibi olup küçük tanelidir. Bir tencerede önceden zifiri (soğaraç) yapılır, üzerine su ilave edilip kaynatılır. Lobik ve döğme temizce yıkanır, tencereye bırakılır, 1-2 kaynar geldikten sonra çorba servise hazır hale gelir.

Kaburga, kızartma, , kaplama, güveç, tava, , ciğer kebabı, paça, işkene, taraklık, çoban kebabı, tandır kebabı vs.

Bulgur köftesi, içli köfte, kındık köfte, yalancı köfte, ekşili köfte, kadın budu köfte, ayar köftesi ile kebabı, ayranlı köfte, harput köfte (iri köfte), mercimek köfte, ocak köftesi, lüle kebabı, küncülü köfte, muhaşerli köfte, keklik köftesi, lahana sarması, yaprak sarması, bumbar dolması, dilim dolma, domates dolması, sapan dolması, biber dolması, kabak dolması, kofik dolması (kurutulmuş biber dolması), kibe dolması.


MALZEMELER:
Harput (İri) Köfte Nasıl Yapılır?

köyde hem bizzat yetiştirilen hem de doğal ortamda derelerde ve su kenarlarında kendiliğinden yetişen sebzelerin hemen hepsiyle yemek yapılır. Yörede yetişmemekle birlikte köye getirilen sebzelerle de yemekler yapılır.

Doğal ortamda yetişen ışkın, pirpirim (semizotu) tahtik, yemlik kuzukulağı, dağ pancarı, kenger gibi sebzeler yemeklerde ağırlıklı olarak kullanılır ve bu isimlerle anılan yemekler pişirilir.

Fasulye, kabak, domates, patlıcan, patates, biber, soğan, ıspanak gibi sebzeler, sebze yemeklerinin temel malzemesini oluşturur.

Patlıcan yemeği (karnıyarık, imambayıldı, söğürtme), taze fasulye, kabak kızartma, kabak oturtma, soğanlı yahni, nohut yahnisi, türlü, güveçbamya, musakka, badem, çaypalası, ışkınlı yumurta, pirpirim, boranı, kengerli, yemlikli; pancarlı pilav; sebze yemeklerinin başında gelir.

köyde salatalar da çok çeşitlidir. Özellikle doğal bitkilerden yapılan; kereviz, acice pirpirim salataları sirke ile tatlandırılarak ve zeytinyağı ilave edilerek yapılır. Çoban salata, patates salatası, yumurta salatası köyde en çok sevilen salataların başında gelir.

Pirpirim bostanlarda, sebzeliklerde kendiliğinden yetişen bir bitkidir. Pirpirimin sebzeli yemeği yapıldığı gibi boranısı da yapılır.

Pirpirim güzelce yıkanıp bir kaba doğranır. Tekrar yıkandıktan sonra başlanır. Kevgirde süzülerek avuç içinde topaklar halinde sıkıl