yüzden bine kadar olan katlarda değişiklik gösterebilir ve manyetopozun şekli, konumu ve yukarı şok dalgası pruvası bazı Dünya yarıçapı katlarında değişebilir, bu da sabit konumda olan uyduların direkt Güneş rüzgârlarına maruz kalmasına sebep olabilir.

Avrupa Uzay Ajansı'nın Cluster adlı görevinde, Güneş rüzgârının manyetosfere sızmasının, daha önce inanıldığına kıyasla çok daha kolay olduğunu öne süren bir çalışma yer aldı. Bir grup bilim adamı, Güneş rüzgârı içerisinde beklenmeyen kesin dalgaların varlığını gözlemledi. Jeofizik Araştırmaları Dergisi'nde basılmış yeni bir yazı, bu dalgaların Güneş rüzgârından gelen yüklü parçacıkların magnetopozdan içeriye girmelerine olanak sağladığını gösterdi. Bu, manyetik kabarcıkların devamlı bir bariyerden ziyade daha çok bir filtre oluşturduğunu göstermektedir. Son zamanlardaki bu keşif, Dünya'nın yakınındaki uzayda ciddi bir şekilde kontrol edilerek uçan, tıpatıp aynı dört küme uzay aracının ayırt edici düzenlemesi sırasında yapıldı. Bunlar manyetosferden gezegenler arası uzaya geçtiklerinde tekrardan, filo, Dünya'yı Güneş'e bağlayan süreç üzerinde istisnai üç boyutlu kavrayışlar sağlar.

Bilimadamlarından oluşan bir ekip, sınır tabakasının kalınlığı ve çok sayıda diğer özelliklerin sebep olduğu farklılıklar sonucunda, Kelvin-Helmholtz dalgalarının (iki akışkanın ara yüzünde meydana gelen) etkisinde IMF oluşumundaki farklılıkları karakterize edebildiler. Uzmanlar, yüksek enlemde IMF'in aşağı yönüne doğru oluşan, magnetopozdaki Kelvin-Helmholtz dalgalarının oluşumunun ilk gerekliliğiydi. Bu dalgaların, Güneş rüzgârı şartlarının altında görülemeyen yerlerde görülmeleri, önceden onların jenerasyonları için istenmiyordu. Bu görev sayesinde yapılan bu keşifler ESA projesi bilimadamları için çok büyük bir önem taşıyor çünkü Dünya'nın manyetosferinin belirli gezegenler arası manyetik alan istisnalarında solar parçacıklar tarafından nasıl içerisinden geçilebileceğini gösteriyor. Bu bulgular da Güneş Sistemi'ndeki diğer gezegenlerin çevresindeki manyetosferik ilerlemeler ile ilgili olan çalışmalar alakalıdır. Bu çalışma, Kelvin-Helmholtz dalgalarının bir şekilde, Güneş rüzgârlarının değişik IMF yönelimleri altındaki karasal manyetosferlere girişi için bir araç olabileceğini iddia eder ve bu dalgaların birşekilde ortak ve muhtemelen sabit olacaklarını öne sürer.

Güneş rüzgârı, gezegenlerin atmosferine gelip etkileşime giren kozmik ışınları etkilerler. Dahası, manyetosferi zayıf veya hiç olmayan gezegenler, Güneş rüzgârı tarafından atmosferik soyulmaya daha yatkındırlar.

Güneş Sistemi'nde Dünya'ya en yakın ve en benzer gezegen olan Venüs'ün atmosferi, jeo-manyetik alanı çok küçük veya hiç olmaksızın, Dünya'nınkine göre 100 kat daha yoğundur. Modern uzay araştırmaları Dünya'nın yörüngesine uzanan kuyrukluyıldız benzeri bir kuyruk keşfetmişleridir.

Dünya, çoğu yüklü iyonu saptırabilen manyetik alanı sayesinde Güneş rüzgârlarından büyük bir oranda korunmaktadır; fakat bazı yüklü parçacıklar Van Allen radyasyon kuşağında hapsolmuştur. Güneş rüzgârından gelen az miktarda parçacıklar, elektromanyetik enerji aktarımı çizgisi üzerinde yolculuk yaparak Dünya'da auroraların olduğu alanlardaki üst atmosfer ve iyonosfere gelirler. Dünya'da Güneş rüzgârlarının gözlenebildiği tek zamanlar Dünya'nın auroraları ve jeomanyetik rüzgârları üretebilecek kadar güçlü olduğu zamanlardır. Parlak Auroralar iyonosferi güçlü bir şekilde ısıtırlar ve bu, plazmanın manyetosfere doğru genişlemesine, plazma jeosferin büyüklüğünün artmasına ve atmosferik materyalin Güneş rüzgârına doğru kaçmasına sebep olur. Jeomanyetik fırtınalar, manyetosfer içinde bulunan plazmaların basınçları, jeomanyetik alanı deforme için yeterli büyüklüğe kadar şiştiğinde oluşur.

Mars, Merkür'den büyük ve Merkür'ün Güneş'e olan uzaklığına kıyasla kendisinin Güneş'e olan uzaklığı, bu uzaklığın dört katıdır ve burada hala Güneş rüzgârının bu gezegenin atmosferini üç katına kadar soyduğu düşünülmekte, bunun da Dünya'nın atmosferine oranla yüzde bir oranda bir yoğunluğa kadar düşürdüğü öne sürülmektedir. Atmosferik soymadaki mekanizmanın, Güneş rüzgârları tarafından alınmış olan, manyetik alan baloncuklarının içerisindeki gazlardan oluştuğu düşünülmektedir.

Güneş'e en yakın gezegen olan Merkür, Güneş rüzgârlarının bütün darbesini alır ve atmosferi artık geçirgendir ve bu sebeple de yüzeyi radyasyona maruz kalmaktadır.

Merkür'ün yapısal bir manyetik alanı vardır, bu sebeple normal Güneş rüzgârı durumu altında rüzgâr, gezegen etrafındaki manyetosferden içeriye giremez ve parçacıklar sadece zirve alanlardaki yüzeylere ulaşabilirler. Fakat koronal kütle salınımları sırasında, manyetopoz gezegenin yüzeyi içerisine doğru baskılanabilir ve bu şartlar altında, Güneş rüzgârı özgürce gezegenin yüzeyiyle etkileşim içerisine girebilir.

Dünya'nın uydusu Ay'ın, atmosferi veya kalıcı bir manyetik alanı yoktur ve Güneş rüzgârları tarafından rastgele bir şekilde bombardımana uğramaktadır. Apollo Projesi görevleri, pasif alüminyum toplayıcılarını Güneş rüzgârından örnek almak için saçıldı ve üzerinde çalışılmak için getirilen ay toprağı da, ay regolitinin Güneş rüzgârından arta kalmış atomik çekirdeğinden bol miktarda olduğunu doğruladı. Bu elementlerin ileriki Ay kolonileri için yararlı olabileceği bir spekülasyon konusu da olmuştur.

Güneş rüzgârı, yıldızlararası maddeye (galaksiyi süzen hidrojen ve helyumun seyrekleştirildiği alan) "bir kabarcık üfler". Güneş rüzgârının yıldızlararası maddeyi geriye itecek kadar güçlü olmadığı yer heliyopoz olarak bilinir ve genelde Güneş Sistemi'nin dış sınırları olarak da bilinir. Heliyopoza olan uzaklık tam olarak bilinmemektedir ve muhtemelen Güneş rüzgârının anlık hızına ve yıldızlararası medyumun bölgesel yoğunluğuna göre çeşitlilik göstermektedir, fakat Plüton'un yörüngesinden daha dışarda olduğu bilinmektedir. Bilimadamları, Ekim 2008'de devreye giren Interstellar Boundary Exploler(IBEX) görevi sayesinde alınan veiler ile heliyopoz hakkında daha çok perspektif elde etmeyi umuyorlar.





Geminiano Montanari

Geminiano Montanari, (d. 1 Haziran 1633 - ö. 13 Ekim 1687), İtalyan gökbilimci, deneysel bilim savunucusu ve mercek yapımcısı.

Montanari en çok 1667 yılında, Kahraman takımyıldızında bulunan Umacı adlı ikinci en parlak yıldızın değişken parlaklığa sahip olduğunu gözlemlemesi ile tanınır. Her ne kadar bu olayın daha önce gözlemlendiğine inanılsa da, Hıristiyanlığın evrenin değişmezlik ilkesine ters düştüğünden yayımlanmadığı düşünülmektedir.

Ayrıca Ay'daki bir dağağzı (krater) (45,8G, 20,6B) onun adını taşımaktadır.






Richard Bentley

Richard Bentley (Türkçe: "Riçard Bentley"), (d. 27 Ocak 1662 - ö. 14 Temmuz 1742), İngiliz ilahiyatçı ve eleştirmen.

Bentley, John Selden (Türkçe: "Con Selden") ve Thomas Gataker (Türkçe: "Tomas Gataker") ile birlikte yaşadığı dönemin en önemli İngiliz eleştirmenleri arasında sayılmaktadır.





Friedrich Wilhelm Bessel

Friedrich Wilhelm Bessel (d. 22 Temmuz 1784 – ö. 17 Mart 1846), Alman gökbilimci, matematikçi ve Bessel İşlevi'nin (fonksiyonunun) geliştiricilerinden. Westphalıa'da doğmuş ve kanser nedeniyle Prusya'da yaşamını yitirmiştir. Carl Gauss ile aynı dönemde yaşamıştır. 1841 yılında Kraliyet Gökbilim Topluluğu'nun ("Royal Astronomical Society") altın madalyasını kazanmış ve 1552 Bessel göktaşına adı verilmiştir.




Joseph von Fraunhofer

Joseph von Fraunhofer (Josef von Fraunhofer), (d. 6 Mart 1787 – ö. 7 Haziran 1826), Alman optikçi.

Fraunhofer, 1814 yılında tayfölçeri icat etmesiyle, Güneş tayfında 574 karanlık çizgi gözlemler. Daha sonra, 1859 yılında Kirchhoff ve Bunsen tarafından gerçekleştirilen çalışmalar sonucunda bu çizgilerin, Güneş'in soğurma çizgileri olduğu gösterilir, ve onun adına Fraunhofer çizgileri olarak adlandırılırlar. Benediktbeuern manastırında çalışmıştır.





Angelo Secchi

Pietro Angelo Secchi (okunuşu: "Pietro Ancelo Sekki" ) (d. 18 Haziran 1818 - ö. 26 Şubat 1878), İtalyan gökbilimci.
Secchi, Joseph von Fraunhofer ile birlikte gökbilimsel tayfölçümünün öncülerinden sayılmaktadır. 16 yaşında Cizvit topluluğuna katıldıktan sonra, 32 yaşında Vatikan gözlemevinin yöneticisi oldu. Mars gezegeninin ilk haritalarından birini çizmenin yanı sıra, dostu Matthew Fontaine Maury ile birlikte iklimbilim alanında da önemli çalışmalar gerçekleştirdi.




Astronomik tayf ölçümü

Astronomik tayf ölçümü (ayrıca astronomik spektroskopi), astronominde kullanılan bir tayf ölçümü yöntemidir. Ana inceleme konusu, yıldızların ve diğer gök cisimlerinin elektromıknatıssal ışınımıdır. Tayf ölçümü uzakta bulunan yıldız ve galaksilerin, kimyasal yapı ve devinim gibi sayısız niteliğini belirmekte kullanılır.





Annie Jump Cannon

Annie Jump Cannon (11 Aralık 1863 – 13 Nisan 1941) Amerikalı gökbilimci. Günümüzde kullanılan yıldız sınıflandırmasının temelini oluşturan çalışmaları gerçekleştirmiştir.




Edward Charles Pickering

Edward Charles Pickering (Edvard Çarls Pikering) (19 Temmuz 1846 – 3 Şubat 1919) ABD'li gökbilimci, fizikçi ve William Henry Pickering'in kardeşi.

Carl Vogel'in yanı sıra, Pickering ilk ikili tayfölçümsel yıldızları keşfetti. Annie Jump Cannon da dahil olmak üzere, Harvard'da bulunduğu sürece, birçok kadın gökbilimci ile çalışarak yıldızların kataloglanmasında katkıda bulundu.




Friedrich Georg Wilhelm von Struve

Friedrich Georg Wilhelm von Struve (Fridrih Georg Vilhelm von Struve) (Rusça: "Vasili Yakovleviç Struve") (15 Nisan 1793 – 23 Kasım 1864, Alman-Rus gökbilimci. Struve'nın adı özellikle çiftyıldızlar üzerine yaptığı araştırmalar ile duyulmuştur. Her ne kadar aynı konu daha önce William Herschel, John Herschel ve Sir James South tarafından incelenmiş olsa da, önemli katkılarda bulunmuştur. 768 Struveana göktaşına adı verilmiştir.




Sherburne Wesley Burnham

Sherburne Wesley Burnham (Şerburn Vesley Burnham) (12 Aralık 1838 – 11 Mart 1921) ABD'li gökbilimci.

Kraliyet Gökbilim Topluluğu'nun (Royal Astronomical Society) üyesi olarak özellikle çiftyıldızlar üzerine olan çalışmaları ile ün kazandı ve 1290 tanesinin kata