ayı deneyen Maximinus'u Tzirallum Savaşı'nda kesin bir yenilgiye uğrattı. Ardından, Kayını I. Konstantin Batıda en yetkili olduğu halde, kendisini Doğunun efendisi ilan etti.

314 yılında, Licinius ve Konstantin arasıda baş gösteren iç savaş esnasında taraflar, Konstantin'un üstünlüğü ile biten Pannonia'daki Cibalae Savaşı (8 Ekim 314) ve ardından iki yıl sonra (Valerius Valens'in müşterek imparator olarak atanmasının ardından) Trakya'daki Mardia ovası savaşında (Campus Ardiensis olarak da bilinir) karşı. Bu iki savaşın ardıdan İmparatorlar aralarında uzlaştılar ve Licinius müşterek imparatoru Valens'i öldürttü.

324 yılıyla birlikte, Konstantin, ortağının "ilerlemiş yaşı ve kötü alışkanlıkları" na kızarak savaş ilan etti ve Hadrianapolis Muharebesi'nde (3 Temmuz 324) onun ordusunu bozguna uğratarak, Byzantium şehri suralarına kadar takip etti. Licinius'un güçlü donanmasının Hellespont Muharebesi'nde Konstantin'un büyük oğlu ve Sezar olan Crispus tarafından bozguna uğratılmasının ardından, son direnişini göstereceği Bithynia bölgesine çekilmek zorunda kaldı ve Kalkedon yakınlarındaki (şimdi Kadıköy) (18 Eylül) Hrisopolis Muharebesi Licinius'un kesin yenilgisiyle sonuçlandı. Licinius'un müşterek imparatoru Sextus Martinianus öldürüldüğünden, Licinius Konstantin'un kızkardeşi olan karısının yalvarmaları sayesinde affedildi ve Thessalonica'da göz hapsinde tutuldu. Ertesi yıl, Konstantin tarafından barbarlarla birlikte kendisine karşı bir tertip düzenlemekle suçlandı ve öldürtüldü.





Le Havre

Le Havre [], Fransa'nın kuzeybatısında, Sen Nehri halicinde sağ yakada kurulu kent. Bölgenin en kalabalık merkezi. İdari olarak Seine-Maritime ilinde, Haute-Normandie bölgesinde yer alan bir komündür.

Nüfusu 1999 yılında 190,905 idi. 1999 yılında tüm metropoliten alan içerisindeki nüfus ise 296,773 idi.

Transatlantik geçişi yapan Fransız denizcilerin uğradığı bir limandı. Le Havre aynı zamanda "La Porte Océane" (okyanus kapısı) olarak da bilinir. Normandiya'nın Rouen'den önceki en büyük şehriydi. Aynı zamanda Fransa'daki ilk büyük ihracat kapısıydı.

Le Havre, Temmuz 2005'ten beri Dünya Mirasları listesinde yer almaktadır. Şehirde bir adet üniversite ve Fransa'nın en eski spor kulübü "Le HAC" bulunmakta.

"Havre" kelimesi eski Fransızcada "liman" anlamına gelir. Kentin eski adı, kurulması için çalışmaları başlatan I. François'ya hürmeten "Franciscopolis" idi. Kent daha sonra Le Havre (veya Le Hable) de Grâce adını aldı. Bu isim, kentin kurulmasından önce arazisi üzerinde kurulu olan Notre-Dame-de-Grâce kilisesi nedeniyle verilmişti. Kente verilen bir diğer isim de la Porte Océane (Okyanus Limanı) idi.

Mimari olarak, kent bu "liman" rolünü benimsedi: Başlıca binalar denizde sonlanan Foch Caddesi üzerinde kuruldu. Le Havre, günümüzde Fransız limanları arasında (Marsilya'dan sonra) ikinci sırada, Normandiya kentleri arasında birinci sırada ve Haute-Normandie kentleri arasında ise (Rouen'den sonra) ikinci sırada gelir.

Kente 18 Temmuz 1949'da II. Dünya Savaşı'nda Almanlara karşı gösterdiği direniş nedeniyle Legion D'Honneur Nişanı verilmiştir.

Kentte bir üniversite vardır. Fransa'nın en eski futbol kulübü, "Le HAC", Le Havre'dadır.

UNESCO, 15 Temmuz 2005'te şehir merkezini UNESCO Dünya Mirası listesine eklemiştir. UNESCO'ya göre merkezdeki 133 hektarlık alan "savaş sonrası şehirciliğinde sıradışı bir örnek"tir ve "betonun yaratıcı kullanımı" nedeniyle takdir edilmiştir. Le Havre, Avrupa'da UNESCO listesine giren az sayıdaki modern yerleşimden biridir.


"Fransızca Vikipedi", Le Havre maddesinden tercüme edilmiştir.






Erdoğdu, Tuzlukçu

Erdoğdu, Konya'nın Tuzlukçu ilçesine bağlı köy.

1893-1895 yıllarında Köstence'den (Danaköy'den) gelen Nogay ve Kırım'dan gelen Tatarlar tarafından otuz kırk hane olarak köyün bugünkü bulunduğu yerden bir iki km kuzeyinde Avcıali (Avcal) denilen yerde kurulmuştur.

Daha sonra 1910 yıllarda Bulgaristanın Osmanpazarı ilçesinin çeşitli köylerinden (özellikle kovancılar köyünden) gelen Bulgaristan Türkleri köyün bugünkü bulunduğu yere yerleşilmiştir. Tuzlukçu'ya uzaklığı 8 km’dir. 200 haneli köyde 502 kişi yaşamaktadır. Köyün 1.800 dekar merası vardır. Temel geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır.

1.800 dekar merası vardır. Köyde cami, sağlık ocağı, tarım kredi kooperatifi, postane, 6 derslikli okul ve öðretmen mevcuttur. Öðrenci azlığından kapalı olan okulda 1. ve 2. kademe öðrencileri Akşehir'e taşınmaktadır.

Köy halkının bir bölümü 1960'lı yıllardan itibaren Eskişehir, İzmit, İstanbul ve İzmir gibi şehirlere yerleşmiştir. Son yıllarda büyük şehirlerde yaşan insanlarda emekliliğini köyünde geçirme eğilimi gözlenmektedir.

Erdoğdu Köyü Konya Tuzlukçu ilçesine bağlı küçük bir köy olmasına rağmen, düzenli evleri, sıcak insanları ve modern hayat tarzı ile köye benzemeyen; ancak nüfusun azlığı, tek geçim kaynağının tarım ve hayvancılık olması nedeniyle ile köy özellikleri taşıyan şirin bir beldedir.
Şansınız varsa köyde; sarıburma, ötbörek, ükenbörek, çibörek, kaşıkbörek, maykalakay, bavursak, köbete gibi benzersiz tadlar keşfedebilirsiniz.


Bulgaristan Türkleri ve Kırım Tatar Türkleri gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.

Nogaylarve Eskişehir / Alpu Aktepe (Rıfkiye)Köyü ve kuruluşu:
13. yüzyıldaki Moğol istilasına kadar, eski Kıpçak bölgesinde (Deşt-i Kıpçak = Kıpçak Bozkırı) göçebe olarak yaşamakta olan ve Emir Nogay’ın öldürülmesinden sonra ona bağlılıklarından dolayı, "Emir Nogay yanlısı" anlamında NOGAYLAR olarak anılmaya başlar NOGAYLAR ırk olarak Moğol ve Kıpçak karışımıdır. TATAR olarak adlandırılmalarında ki neden ise MOĞOL yapısındaki askeri varlıklarından ve MOĞOL olmaktan kaynaklanmaktadır.. Aşağı İdil (Volga), Yayık ve Emba ırmakları arasında yaşayan göçebe Nogaylar, hana bağlı mirzalar tarafından yönetiliyordu. 16 yy.'ın ilk yarısında Astrahan Hanlığı yönetiminde de etkili olan Nogaylar, Kazan Hanlığı’nı ele geçiren Ruslar'ın baskısı sonucunda 1557-1558'de Büyük ve Küçük Nogaylar olmak üzere ikiye ayrıldılar.
İsmail Mirza önderliğindeki Büyük Nogaylar, Rus egemenliğini tanıyarak İdil’in doğusunda kalırken, Bilek Bulat Mirza’nın önderliğindeki Küçük Nogaylar Kırım Hanı 1. Devlet Giray’ın yurtluk olarak verdiği Kuban boyu ile Azak Kalesi arasında kalan bölgeye göç ettiler. Bir süre sonra da Özi Kalesi’nin batısında Turla (Dinyester) ile Tuna ırmakları arasına yerleştirildiler.
Ruslar'a karşı yapılan savaşlara katılan Küçük Nogaylar, Kırım Savaşı (1854-1856) sonucunda Rusların Kırım’ı işgali ve Tuna boylarına doğru yayılması üzerine, Kırım’ın kuzeyindeki ve batısındaki ülkelerinden ayrılmak zorunda bırakıldılar. Osmanlı İmparatorluğu'nun liman kentlerine (yürüyerek) giderken Kırım ülkesini bir uçtan öteki uca geçen ve sayıları on binlerce olan Nogaylara, ya Rusya'nın daha az istenebilir nitelikteki bölgelerine göçmek için kendi yurtlarını terk etmek ya da Osmanlı İmparatorluğu'na göçmek seçeneği verilmişti.
Osmanlı toprakları'na (yani Balkanlar'a) gitmeyi seçen bir kısım nogayların göçü 1860'lı yıllar boyunca sürdü. (Yaygın olarak bilinenin aksine Osmanlı aslında bir Anadolu devleti olmayıp 'Rumeli', diğer bir deyişle Balkan devletidir.)
Çok sıkışık yaşam düzeninin bulunduğu göçmen kamplarında, sağlık koşulları kötü durumdaydı. Sürgün edilmiş Nogaylar'ın toplanma ve yerleştirilme merkezlerinden biri de bugün Romanya sınırları içinde bulunan Mecidiye (Medgidia) ilçesidir.
Adını kurucusu olan Sultan Abdülmecit'ten alan Mecidiye (Medgidia) Romanya'nın Dobruca bölgesinde, Köstence İli'ndeki Karasu vadisinde bulunuyor. Nüfusu 50.000 dolaylarındadır (2009). Kuruluş tarihi 2 Eylül 1856 dır. Sultan Abdülmecit kuruluş ile ilgili fermanını bu tarihte yayınlatmıştır. Medgidia belediyesi 150. kuruluş yılı kutlamalarında Sultan Abdülmecit'i fahri hemşehri ilan etti.
Köstence - Boğazköy (Cernavoda) - Bükreş demiryolu ve Tuna - Karadeniz kanalı Mecidiye'den geçiyor. Çok ciddi üzüm bağlarının bulunduğu bölge bunun doğal sonucu olarak halen önemli bir şarap uretim merkezi. Şehirde (ve köylerinde) yaşamakta olan Nogaylar etnik varlıklarını halen sürdürüyorlar."
Aktepe'nin yaşlıları Abdülmecit'i her zaman saygı ve sevgiyle andılar.
Osmanlı İmparatorluğu yönetiminin o yıllarda kendi sınırları içinde bulunan bu ilçeye yerleşmelerine karar verdiği Nogaylar kendi yerleşimlerini/köylerini oluşturdular. Örneğin; Nazarşa (Nazarsha), Alakapı (Poarta Alba), Aşağı Bülbül, Yukarı Bülbül, Tanakôy vb.
Bu köylerin Romanya’ya Kırım Savaşı’ndan sonra mı, 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşından sonra mı (93 harbi) ya da her iki savaşın sonundaki göçler nedeniyle gelen Nogaylarca mı oluşturulduğu/kurulduğu ve bu nogayların Deşti-Kıpçak'ın hangi bölgelerinden geldiği henüz netleşmiş değil. Ancak bilinen o ki; Aytamga ve Kôztamga kolları (Nazarşa ve Alakapı'lılar) Kuban boylarından geldiler.
Sonraki yıllarda Osmanlı'nın Balkanlar'da da toprak kaybetmesiyle, balkanlardan Anadolu'ya yeni bir göç dalgası başladı: Örneğin; Aşağı ve Yukarı Bülbül köylerinden göç edenlerin bir bölümü Eskişehir/Alpu'daki Işıkören (Aziziye = Arapkuyusu) köyünü, Tanakôy'den göç edenler Konya/Akşehir'deki Erdoğdu köyünü kurarak oralarda yaşamaya başladılar (Şimdilerde pek bilen kalmadıysa da Erdoğdu ve Aktepe köyleri akrabadırlar.).
Nazarşa'dan (Aytamgalı'lar) ve Alakapı'dan (Kôztamgalı'lar) göç edenlere gelince...
3. Aktepe (Rıfkîye) Köyü’nün kuruluşu
Nazarşa'dan ve Alakapı'dan göç edenler önce deniz yoluyla İstanbul'a, oradan da Eskişehir'e gönderildiler.
'Sayıları 20 dolaylarında olan bu Nogay ailelerinin Eskişehir’e yerleştirilmesi sırasında, (yaşlıların söylediklerine göre) yerleşme yeri olarak kendilerine, önce, bugün Hasanbey Çiftliği olarak anılan bölge gösterildi. Ancak Nogay ileri gelenleri, bu yörenin Eskişehir’e çok yakın olduğunu ve bu nedenle gençlerinin ahlâklarının bozulacağı endişesini taşıdıklarını belirttiler.'
Alakapı ve Nazarşa göçmenlerinin kaygılarını değerlendiren Osmanlı yönetimi köyün Tosbağa Pınarı bölgesinde kurulmasına karar verdi.(Devlet Şurası’nın 11 muharrem 1311(12 temmuz 1893) tarih ve 309 sayılı kararı.)
Kuruluş t