ıyan ailesine aitti ve ailenin Ermeni Kırımı'ndan kaçması üzerine devlet tarafından kamulaştırılmıştı. Daha sonradan mülkün kadastro çalışmaları sırasında devlete tahsis edildiği ortaya çıktı. Sudjian, avukatı Ali Elbeyoğlu aracılığıyla araziyi geri almak için dava açtı ancak Nisan 2013'te Diyarbakır 5. Asliye Hukuk Mahkemesi, zamanaşımı gerekçesiyle davayı reddetti. Bunun üzerine dava Yargıtay'a götürüldü ve Yargıtay, yerel mahkemenin kararını bozdu.

Gelen-giden yolcu katlarının ayrı bölümlerde olduğu toplamda 61.480 m² alana sahip terminaldir. Adana,Ankara,Antalya,Bursa, İstanbul Atatürk Havalimanı,Sabiha Gökçen Havalimanı,İzmir ve Van'a yapılan uçuşlarda bu terminal binası kullanılmaktadır.

3.557 m² gelen yolcu olmak üzere toplamda 53.381 m² iç-dış hat giden (ortak) yolcu salonu alanına sahip terminal binasıdır.
Bu terminalden Hac ve Umre dönemlerinde Suudi Arabistan 'a onun dışında ise düzenli olarak Lefkoşa ile Erbil'e aktarmasız karşılıklı seferler düzenlenmektedir.






Stockholm sendromu

Stokholm sendromu, rehinenin kendisini rehin alan kişiyle olası diyalog sürecinde oluşan, duygusal anlamda sempati ve empati oluşması olarak özetlenebilecek psikolojik durumu anlatan bir terimdir.

Psikiyatr Nils Bejerot tarafından adlandırılan sendrom, ismini 1973 yılında İsveç'in başkenti Stokholm'de yaşanan bir olaydan almaktadır. Banka soyguncusu tarafından altı gün boyunca rehin tutulan bir kadın, soyguncuya duygusal olarak bağlanır. Serbest kaldığında soyguncuyu savunmakla kalmaz, nişanlısını terk ederek kendisini rehin alan banka soyguncusunun hapisten çıkmasını bekler.




Büveyhîler

Büveyhîler (Arapça: الدولة البويهية al-Dawla al-Buwayhīya, Farsça: آل بویه āl Būya; k. 945 - 1055), İran ve Irak'ta hakimiyet sağlayan İrani ve Şii karakterli bir hanedan. Deylemlilerin kurduğu en güçlü hanedan olarak sayılır. Büveyhîler ilk önce Kuzey İran'a sahip olmuş daha sonra güneye çekilmişlerdir.

Deylemlilerin kurduğu bir devlettir. Deylemliler etnik kökeni kesin olarak bilinemeyen İran'ın kuzeyinde Hazar Denizi'yle Kazvin arasında Gilan eyaletinin bir kısmında dağlık bölgede yaşayan kavmin adıdır. İranî olmayan bir halk olduğu iddia edilir. Kimi rivayetlerde Arap asıllı oldukları iddia edilmiştir ancak kabul görmemiştir.

Şiî bir devlet olan Büveyhîlerin egemenliği 932'den 1055'e kadar sürmüştür. Bu hanedana adını veren Ebu Suca Büveyh, savaşçı bir kabilenin başkanıdır. Oğullarından Ali Fars'ta, Hasan Rey'de ve Ahmet de Kirman'da bir Büveyh Beyliği kurmuştur. Büveyhoğulları zamanla batıya ilerleyerek Bağdat'ı egemenliği altına almıştır. Büveyhoğulları daha sonra Halife'yi emrine almıştır. Halife Büveyoğullarının başkanını vali (emirül ümera) atamıştır. Büveyhoğulları daha sonra da halife'nin gözlerine mil çektirerek yerine başka bir halife getirmiştir. Artık Abbasi Halifeleri, Büveyhoğullarının kuklası olmuştur.

Üç ayrı Büveyhîler Beyliği birleşince devlet güçlenmiştir. Devleti birleştiren Adudüddevle ölünce 983'te yeniden karışıklıklar ortaya çıkmıştır. İki kola ayrılan Büveyhoğullarından birine 1029'da Gazneli Mahmut son vermiştir. Adud al-Daula zamanında ülkede birçok cami ve hastane yapılmıştır. Bunlar Moğol istilaları sonucu yakılıp yıkılmıştır. Büveyhoğullarının Bağdat'daki Türk komutanları zaman zaman Büveyhoğullarına karşı ayaklanmıştır. Bu nedenle Büveyhoğullarının diğer kolu da zayıflamaya başlamıştır. Büveyhoğullarının baskısından kurtulmak isteyen Abbasî Halifesi Kaimbiemrillah Büyük Selçuklu Sultanı Tuğrul Bey'den yardım istemiştir. Tuğrul Bey 1055'te Bağdat'a yaptığı seferde Büveyhoğuları ile savaşmış ve onları ağır bir yenilgiye uğratmıştır. Büveyoğulları hükümdarını esir alan Tuğrul Bey bu devlete son vermiştir. Büveyhoğulları zamanında birçok mimari eser de yapılmıştır. Büveyoğulları bugünkü İran, Irak, Azerbaycan ve Türkiye topraklarının belli bir kısmına hakim olmuş bir hanedandır.

Büveyh hükümdarları devleti genelde Fars, Jibal ve Irak'tan yönetmiştir. Ülke üçe bölünmüş olduğundan üç ayrı hükümdar tarafından yönetilmiştir.

Fars kolu
Selçuklular'a dahil olmuştur.

Rey kolu
Gazneliler'e dahil olmuştur.

Irak kolu
Selçuklular'a dahil olmuştur.

Bazı küçük bölgeleri yöneten Büveyh hükümdarlarıdır.

Basra Büveyhleri

Fars Büveyhlerine katılmıştır.

Hamedan Büveyhleri

Kerman Büveyhleri

Fars Büveyhlerine katılmıştır.

Huzistan Büveyhleri

Fars Büveyhlerine katılmıştır.





Piket

Geçmişi 15.yüzyıla kadar uzanan bir kâğıt oyunu. Temelde iki kişilik bir oyundur,ama 3 ya da 4 kişilik türleri de vardır.

As, papaz, kız, vale, 10'lu, 9'lu, 8'li ve 7'liden olşuan 32 kâğıtla oynanır.
Taç Çapa Karo Sinek Maço Karo istediğin pulla oyunanır

Oyunculara bir kerede ikişer ya da üçer olmak üzere 12'şer kâğıt dağıtılır. Kalan 8 kâğıt ters olarak yere konur. Elinde renkli kâğıt olmayan oyuncu bunu açıklar ve 10 puan alır. Daha sonra oyuncular ortadan kâğıt çekip atarak ellerini istenen bileşime sokmaya çalışırlar. Her oyuncu kâğıt çektikten sonra elindeki kağıdın puan alıcı 3 bileşimden hangisine girdiğine bakar. Bu bileşimler, sayı, dizi ve takım bileşimleridir. Her bileşim için yalnızca bir oyuncuya puan verilir. Sayı bileşimi aynı suitten en fazla kağıdın, dizi bileşimi aynı suitten birbirini izleyen en fazla kağıdın, takım bileşimi ise 10 ya da 10'un üzerindeki kâğıtların 3 ya da 5 inin bir araya getirilmesidir. Her oyuncu elinde hangi bileşimden olduğunu açıkladıktan sonra, kâğıt dağıtmayan oyuncu elini açar. Öteki oyuncunun elinde de aynı bileşimden varsa iki bileşim karşılaştırılır. Bileşimi daha üstün olan kazanır. Koz sayıları renk yoktur. Piket geneleksel olarak 6 el oynanır.




Phokos

Phokos, Yunan mitolojisinde Aigina kralı Aiakos ile bir Nereid olan Psamathe'nin oğlu. Psamathe'nin Aiakos'un elinden kaçmaya çalışırken ayıbalığı (Yunanca: phoke) kılığına girmesi nedeniyle bu adı almıştır. Aiakos'un meşru oğulları Peleus ve Telamon, Phokos'un üstün atletik yeteneklerini çekemezler ve anneleri Endeis'in de kışkırtmasıyla onu öldürmeye karar verirler. Çektikleri kura sonunda Phokos'u öldürme işi Telamon'a düşer. Telamon kaza süsü vererek Phokos'u öldürür. Aiakos gerçeği öğrenince oğullarının ikisini de sürgüne gönderir.




Camille Pissarro

Jacob-Abraham-Camille Pissarro, (10 Temmuz 1830, St. Thomas, Charlotte Amalie, ABD Virgin Adaları - 13 Kasım 1903, Paris, Fransa) izlenimci Fransız ressam. İzlenimcilik ve Art izlenimcilik akımlarına yaptığı katkıların dışında meslektaşlarına özellikle de Paul Cézanne ve Paul Gauguin'e verdiği destekle tanınır.

Akımın diğer önemli isimleri olan Claude Monet ve Alfred Sisley gibi isimlerin aksine su ve ışığın sudaki yansımalarının etkisi yerine kuru yerleri resmeden ressam renkten çok yapı ve biçim üzerinde durdu. Köy ve kırsal yaşam ise tablolarındaki ana temalardı.

Camille Pissarro, Virgin Adaları'nın başkenti olan Charlotte Amalie'de dünyaya geldi. Babası Portekiz kökenli Fransız bir seferad olan Abraham Gabriel Pissarro, annesi ise Dominik Cumhuriyeti vatandaşı Rachel Manzano-Pomié idi. On iki yaşına kadar doğduğu şehirde yaşayan Pissarro, daha sonra yatılı bir okula devam etmek üzere Paris'e geldi. Tatillerini ise Charlotte Amalie'de geçirmeye devam etti. Eğitimini tamamlayınca, babasıyla birlikte çalışmak için geri döndü fakat asıl amacı ressam olmaktı. Babası bu isteğini reddedince, 1852 yılında Danimarkalı ressam Fritz Melbye ile birlikte Venezuela'ya kaçtı ve orada iki sene geçirdi. 1855 yılında Paris'e gitti. Orada içlerinde École des Beaux-Arts ve Académie Suisse'nin de yer aldığı birçok akademik enstitüde eğitim aldı. Eğitmenleri arasında Jean-Baptiste-Camille Corot, Gustave Courbet ve Charles-François Daubigny gibi isimler vardı. Corot, Pissarro'yu sanat yaşamının ilk günlerinde en çok etkileyen isim oldu. Pissarro 1864 ve 1865 Paris Salonu kataloglarında kendisini Corot'nun öğrencileri arasında saydı.

İlk dönem çalışmalarının en başarılıları (bazen bir palet bıçağının yardımıyla) genişçe boyanmış, çoğunlukla Courbet'den esinlenerek çizilmiş doğa manzaralarıydı. Gene de bu eserlerde izlenimciliğin başlangıç aşamaları fark edilebilir.

Pissarro, annesinin hizmetçilerinden biri olan Julie Vellay ile evlendi. Çiftin sekiz çocuğu oldu. Bunlardan biri doğumda, biri ise dokuz yaşındayken öldü. Diğer çocukların hepsi büyüdüklerinde resimle ilgilendiler. En büyük oğlu olan Lucien, William Morris'in takipçilerinden biri oldu.

Ressam, 1870-71 yıllarında çıkan Fransa-Prusya Savaşı sebebiyle Louveciennes'teki evinden Eylül 1870'de ayrıldı. Temmuz 1871'de geri döndüğünde ise birçok erken dönem çalışmasına Prusya askerleri tarafından zarar verildiğini gördü. Aile, evlerini ilk terk ettiğinde Montfoucault'da yaşayan bir ressamın yanında misafir olarak kaldı. Aralık 1870'de ise Londra'ya giderek Westow Hill'de yaşamaya başladılar.

Bu dönemdeki çalışmalarında birbirlerine henüz demiryoluyla bağlanmış olan Sydenham ve Norwoods'tan manzaralar çizdi. Bu tabloların en büyük boyutlu olanlarından biri "St. Bartholomew Kilisesi"'nin bir görüntüsüdür ve Londra Ulusal Galerisi'nin koleksiyonunda yer alan bu eser "Cadde, Sydenham" olarak bilinir. Beşinci çocuğu Ludovic-Rodolphe Pissarro ve Lionello Venturi tarafından hazırlanarak 1939 yılında yayınlanan bir katalogda ressamın Upper Norwood'da kalışı sırasında on iki yağlıboya tablo yaptığı listelendi.

Londra'daki günlerinde ressam, sanat tüccarı Paul Durand-Ruel ile tanıştı. Tüccar, sanatçının iki adet Londra tablosunu satın aldı. Daha sonraki yıllarda ise Durand-Ruel Fransız izlenimciliğinin en önemli sanat tüccarı haline gelecekti.

Ressam, Fransa'ya dönüşünün ardından 1890 yılında yeniden İngiltere'yi ziyaret etti ve Londra'nın merkezinin konu edildiği on manzara resmi çizdi. 1892'deki gelişinde ise Kew Gardens ve Kew Green'i resmetti. Ressam bu ülkeye son kez 1897 yılında geldi ve Bedford Park'ın pek çok tablosunu yaptı.

Pissarro, Fransa köy ve şehir hayatına dair pek çok tablo yaptı. Hem Pontoise çevresine ait manzara resimleri hem de Montmartre görüntüleri resmetti. Olgunluk dönemi çalışmalarınde işçilere ve köylüler