. Zırhlı Tümen bu tanktan kullanmaktaydı. İlk olarak Ekim 1943 tarihinde Huon Peninsula harekatı sırasında kullanıldı. Matilda II tankları savaşın son gününe kadar Wewak, Bougainville ve Borneo harekatlarında kullanıldı. Buda Matilda tankını savaş boyunca görevde kalan tek tank yaptı.







Dorileon Muharebesi (1097)

Dorileon Muharebesi, 1 Temmuz 1097 tarihinde Birinci Haçlı seferi'nin başlangıcında gerçekleşti. Eskişehir yakınında yapılan bu savaşta Haçlılar I. Kılıçarslan'ın Anadolu Selçuklu ordusunu yenerek Anadolu'da ilerlemelerine devam ettiler.

İznik kuşatmasına katılan ve bu şehri Bizanslılara terk eden ve şehir Bizanslılara terk edildiği için şehri talan edemeyen Haçlı ordusu 26 Haziran'da Bizanslılara karşı bir husmetle Anadolu'ya doğru yürüyüşe başladı. Haçlı ordusu idare ve iaşe toplama kolaylığı sağlamak nedeniyle ikiye bölündü. Bir grup daha zayıftı ve Taranto'lu Boemondo, yeğeni Tancerd, Flandra'lı Robert idaresinde genellikle Norman ve Flandaralılardan oluşuyordu. Bizans birlikleri general Taticius komutasında öncülük yapıyorlardı. Diğer Godfrey, kardeşi Boulogne'lu Baldwin, Touluuse'lu Raymondo IV ve Papa temsilcisi Adhemar idaresinde Fransızlardan oluşmaktaydı. Artcılığı Vermandois'lu Hugo idaresinde Fransızlar yapmaktaydı. İki ordu grubu Eskişehir yakınlarında Dorileon ovasında birleşmek için kararlıydılar.

Beomondo ordusunun Selçuklu keşif müfrezeleri tarafından devamlı gözetlendiğini anlamıştı. 29 Haziran'da Eskişehir ovasına birinci Haçlı ordu grubu geldiklerinde Selçukluların bir baskın yapma tehlikesini sezmişlerdi. 

Sultan I. Kılıç Arslan İznik'in düşmesinden sonra ordusunu büyütmüştü. Bu ordu Danişmendoğullarından Gazi bin Danişmend'in askerleri, İranlılardan ve Kafkasyalılardan oluşmuştu. Bu ordunun büyüklüğü, özellikle çarpışmayı kazanan Haçlıların başarısını büyük göstermek isteyen kaynaklarda, gayet abartılmakta ve değişik kaynakta değişik olarak verilmektedir.. İnanılan daha eski tarihî kaynaklara göre bu ordu 25.00-30.000 arasındaydı. Ama yeni yapılan araştırmalara göre Kılıç Arslan komutasındaki ordu mevcudu 6.000-8.000'den büyük değildi.

1 Temmuz'da önde yürüyen Boemondo komutası altında olan Normanlardan oluşan birinci Haçlılar grubu Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan tarafından karşılandı. Kılıç Arslan Selçuklu ordusunun çok hızlı ve hareketli okçu süvarileri Normanlardan oluşan bu Haçlı ordu grubunu sardı. Normanlar hemen askerlerini sıkıca birbirlerine yaklaştırdılar ve bu askerleri asker olmayanlar ve ağırlıklar etrafında topladılar. Boemondo'nun zırhlı ağır süvarileri hemen hazırlığa geçti, ama oynak hafif Selçuk süvarilerine karşı savunma yapılması çok zor oldu. Selçuklu süvariler alışılagelen taktiklerine göre ortada bulunan savaşçı olmayanlar ve zırhsız piyade askerleri içine hücümlar yapıp oklarını atıp geri çekilme manevralarına geçtiler. Boemondo savaşçı olmayanları ve zırhsız piyadeyi korumak maksadıyla zırhlı süvari askerlerini atlarında indirtip bir savunma hattı kurdurdu. Haçlı zırhlı askerlerinin de savunmasıyla Selçuklu süvarilerinin hücum, ok atma, geri çekilme manevraları sonuçsuz kalmaya başladı; çünkü okları zırhları kolay delemiyordu. Fakat yine de Haçlı zırhsız piyadelerine ve atlarına büyük telafat verdiler. Boemondo arkadan gelen Fransızlardan oluşan ikinci gruba bu baskın hakkında haberciler gönderdi ve hemen yardım istedi. Beomondo kendi ordu grubunu yakında bulunan nehir kenarındaki biraz bataklık araziye çekilmesini sağladı. Bu bataklık arazi atların hızını kestiği için Selçuklu süvarisinin hücumlarının şiddeti azalmaya başladı. Zırhlı askerler yaya olarak zırhsız piyadeler ve savaşçı olmayanları korumak için onlar etrafında bir daire şeklinde savunma hatları yapmaya çalıştılar. Fakat yine de süvari hücumları ve okların verdiği zayiat devam etti. Bazı ağır zırhlı Haçlılar ise karşı hücumlara da girişmekteydi. Fakat Selçukluların elinde çok sayıda ok bulunması ve süvarileri çok seri ok atmaları nedeniyle zırhlı Haçlılar bile telef olmaya başladılar.

Arkadaki ikinci gruptan Godfrey hücum altındaki gruba yetişerek kendi Fransız zırhlı ağır süvarileri başında Selçuklu güçlerini yarmaya çalıştı. Öğleye doğru 50 Fransız zırhlı ağır süvariden oluşan bir birlik Beomondo'ya erişti ve daha sonra diğer Fransız zırhlı ağır süvari birlikleri de ilerlemeye başladılar. Fakat Selçuklularin hücumları ve bundan dolayı Haçlı telafatı devam etti. Haçlı ordusu bataklık araziden geri itildi ve nehrin sığ kenarlarında savaşmaya mecbur kaldı. Fakat Haçlı savunma hatları 7 saat süren bu çarpışmadan sonra bile çökmedi. Tam bu sırada Raimondo'nun ikinci gruptan zırhlı süvarileri gelip yan taraftan Selçuklu süvarilerine yüklendiler ve onları geri döndürmeyi başardılar. Haçlılar yeniden ağır zırhlılar grubu kurup Boemondo, Tancred, Normandili Robert sol kanatta Raymond ve Flandaralı Robert orta da ve Godfrey ve Hugh sol kanatta olarak bir hucum hattı hazırlayıp ağır süvari hücumuna geçmeyi sağladılar. Fakat bu hücum Selçuklu ordusunu kuşatma yerinden atmayı başaramadı. Ancak geç öğleden sonra Adhemar'ın komutasında bir diğer Haçlı ağır süvari birliği etraftaki tepelerin ağaçlıklı yamaçlarından ve tepeler arkasından Selçuklulara görünmeden geçerek Selçuklu süvari birliklerini arkasına doğru geçmeyi başardı ve Selçuklu ordusunun artçılarına ve ağırlıklarına hücuma başladılar.

İkinci bir ordu grubunun arkada bulunduğundan önceden haberdar olmayan, bu ikinci ordu grubunun bu kadar çabuk bir araya geleceğini ve bu kadar ağır bir darbe indireceğini beklemeyen; askerlerinin oklarının ve kılıç darbelerinin kalın Haçlı şövalye zırhlarına karşı etkili işlemediğini gören ve bu nedenle birleşen Haçlı ordusuna karşı çıkamayacağını anlayan Sultan Kılıç Arslan Selçuklu ordusunu epeyce ölü vererek ve hatta hazinesini de geri de bırakarak geri çekmek zorunda kaldı.

Bu muharebeden sonra kısa zaman için Kılıç Arslan'ın hazinesini ele geçiren Haçlı güçleri kendilerini zengin hissettiler. Ama önlerinde sıcak Anadolu'da uzun bir yürüyüş bekliyordu. Selçuklu orduları bu muharebeden sonra doğrudan doğruya Haçlı ordusu ile savaşa girişmekten kaçındılar. Haçlı ordusu ta Antakya'ya varıncaya kadar nerede ise hiç karşıtsız ilerledi. Kılıç Arslan gerilla tipi bir savaşa girdi ve yak-yık-boşalt tipi bir yıldırıcı ve yıpratıcı savaşa girişti. Haçlı ordusu ancak 3 ay sonra Antakya önüne gelebildi.



Online'da bulunur. Erişme tarihi:21.006.2009) 




İngiliz İç Savaşı

İngiliz İç Savaşı 1644 - 1651 yılları arasında "Cumhuriyetçiler" ve "Kraliyet" yanlıları arasında yaşanmış politik görüş anlaşmazlıkları ve fiziksel çatışmaları adlandırırken kullanılan genel terimdir. Birincisi 1642 - 1645 yılları arasında, ikincisi 1648 - 1649 yılları arasında yaşanan çatışmalar I. Charles'a, 1649 - 1651 yılında gerçekleşen üçüncüsü ise II. Charles'a karşı Cumhuriyetçiler tarafından yapılmıştır. İç savaş 3 Eylül 1651'de Worcester Savaşı ile Cumhuriyetçilerin güçleri ele geçirmesi ile sona erdi.
17. yüzyıl birçok iç kargaşaya rağmen İngiltere’nin yükselmekte devam ettiği bir dönem oldu. I. Charles’ın idamı ve Oliver Cromwell’in cumhuriyet adı altında diktatörlüğünü ilanı çok büyük iç krize zemin hazırladı. Ancak bu mücadele sonunda krallık yeniden kurulduğu gibi Parlamentonun nüfuzu da arttı ve artık İngiltere krallarının şahsen devleti yönetmeleri devri kapandı. Parlamento ile kral arasında sonradan kralın hükümet etme yetkilerinin tamamen ortadan kalkmasıyla neticelenecek bir denge hasıl oldu. 
İngiliz devrimi modern devrimlerin ilkidir. Birçok bakımdan sonraki Fransız ve Rus devrimlerine yakın yanları vardır. Her siyasi devrim kendine özgü karmaşık gelişme çizgisini izler. Devrimler belli aşamaların neticesinde ortaya çıkarlar. Aşamaları şöyle değerlendirmek mümkündür; siyasi ve entelektüel kargaşanın hızla arttığı bir başlangıç dönemi ve eski rejimin çökmesi siyasi kriz uzadıkça radikal bir önderliğin öne çıkması, devrimin sola kayışının bir noktadan sonra durması; güçlü ve çoğu zaman askere dayalı bir parti eliyle iktidarın pekiştirilmesi ve siyasi dengenin giderek yeniden kurulması kimi zaman biçimsel bir yenilemeyle devrimci hareketin çökmesidir. Bu aşamaları İngiliz ve Fransız devrimlerinde görmek mümkündür.

İngiliz devriminin ilk aşaması 1640-41 devrimidir. Bununla birlikte eski mutlak krallık rejimi zayıfladı. Bu aşama I. Charles’ın mali krizden kurtulmak için 1640 yılı kasımında Uzun Parlamentoyu toplantıya çağırmasıyla başladı. Halk tarafından sevilmeyen Charles anayasa düzeni içinde Parlamentoya eskisinden çok daha önemli bir yer sağlayan bir dizi siyasi reforma razı olmak zorunda kaldı. Bu değişikliklerle birlikte özellikle 1641 Temmuz’unda başında sansürün kaldırılmasından sonra siyasi tartışma ortamı büyük ölçüde kızıştı.
Siyasi kriz iç savaşa doğru tırmandıkça devrimin gitgide sola kaymasına sahne oldu. Bu İngiliz devriminin ikinci aşamasıdır. Uzun Parlamento 1641’de kendi içinde rakip partilere bölündü. Kralın partisi olan kralcılar ile daha ileri siyasi ve dinsel reformlar isteyen Parlamentocular. Charles 1642’de önde gelen muhaliflerini tutuklatmaya kalktı. Başaramayınca Londra’dan kaçtı. Bu yüzden I. İç savaşa elverişsiz koşullarla girdi. Londra ve merkez hükümet mekanizması Parlamentocuların elinde kalmıştı. Maalesef Parlamentocular hemen bu olay hakim olamadılar. Bu ancak 1645 yılında sağlam, disiplinli bir ordu kurulmasıyla gerçekleştirildi. Bununla militan püritanizmin parlamento davasına katkısı sağlanmış oldu.
Sir Thomas Fairfax yetenekli kumandası altında ordu Naseby’de kralcılar karşısında kesin zafer kazandı. III. aşamada devrimin sola kayışı doruk noktasına vardı. Parlamentocular başarıya ulaştıkları 1646 ve 1648 yıllarında kendi aralarında bölündüler. Daha tutucu grup Presbiteryenlerdi. Bunlar İskoçyalılarla birlikte olup Charles ile anlaştılar.Daha radikal parti Oliver Cromwell’in ve ordunun desteklediği “Bağımsızlar” bir anlaşma girişiminden sonuç alınamaması üzerine Charles’e muhalefet kaldılar. II. İç Savaş kısa sürdü. Cromwell’in 1648’de Preston’da İskoç ordusunu ezip yok