. Başlıca sebze ve meyve türleri: Bakla, Bamya, Balkabağı, Barbunya, Bezelye, Biber, Börülce, Brokoli, Domates, Fasulye, Havuç, Ispanak, Kabak, Karnabahar, Lahana, Marul, Maydanoz, Mısır, Nohut, Patates, Patlıcan, Pazı, Pırasa, Roka, Salatalık, Sarımsak, Sebze bahçesi, Semizotu, Soğan, Şalgam, Tere, Turp, Arpa, Buğday, Yulaf, Ahududu, Alıç, Antepfıstığı, Armut, Ayva, Badem (payam), Böğürtlen, Ceviz, Çamfıstığı, Çilek, Dut, Elma, Erik, İğde, İncir, Karadut, Kayısı, Kızılcık, Kiraz, Kuşburnu, Muşmula, Nar, Şeftali, Üzüm, Vişne ve Zeytin.

Hayvancılıkta başta koyun gelmektedir. Keçi yetiştirilmesi alınan bir kararla köy çevresindeki yeşil alana zarar verdiği gerekçesiyle yasaklanmıştır. Mahallede hayvan ıslah çalışmaları da vardır. İnek besiciliği bunun en güzel örneğidir. Holstein-Simmental-BrownSwiss (Montofon) cinsi inek besiciliği yapılmaktadır. Bu durum üretimi olumlu yönde etkilemekte ve gelir seviyesini yükseltmektedir. Kümes hayvancılığı da mahallede yapılmaktadır.

Mahallede geleneksel yörük düğünleri yapılmaktadır. Kış geceleri yüzük oyunu ve kış sohbetleri yapılır(son zamanlarda önemini yitirmiştir). Kışın ayrıca tavşan ve keklik avcılığı yapılır. Mahallede belirgin olarak yapılan halı, kilim, torba, namazlık, kuşak gibi el sanatları fabrikasyon ürünlerin üretilmeye başlanmasıyla oldukça az yapılmaktadır. Kadınlar kış gecelerinde gelinlik kızlarına çorap örme oya ve tığ işleri ile çeyizlik hazırlayarak boş vakitlerini değerlendirirler.

İşler mahallede imece usulü ile yapılmaya devam etmektedir. Köylüler işlerini yardımlaşma ve değişik usulü imece çalışması ile işlerini beraberce yaparlar. Köy konağı, su ve kanalizasyon döşenmesi, yolların taş ile döşenmesi de imece usulüyle yapılmıştır.





Irakeyn Seferi

Osmanlı ordusunun doğuya yönelik en büyük ve en uzun süreli askeri harekatlarından biridir. Irâk-ı Acem olarak adlandırılan İran'ın kuzeybatı kesimiyle, Irâk-ı Arap olarak adlandırılan Bağdat ve yöresine girilmesi sebebiyle tarihi kaynaklarda Irakeyn (İki Irak) Seferi olarak adlandırılmıştır.

Mohaç Seferi sırasında Anadolu’nun orta ve doğu kısımlarında çıkan isyanlar sonrasında Anadolu’nun güvenliği açısından İran’a sefer açmayı gerekli hale getirdi. İsyanların bastırılmasından sonra Osmanlı-Safevi sınırı boyunca karşılıklı ihlallerin olmasıyla da seferin kararlaştırılması süreci hızlandı.

1533’te Habsburglarla yapılan barışla Avrupa’daki sınırları belirli süre güvence altına alan I. Süleyman bunun hemen ardından İran seferi için hazırlıkları başlattı ve kendisine geniş yetkiler verdiği Vezir-i azam Pargalı Damat İbrahim Paşa'yı Ekim ayı sonlarında önden sefere gönderdi. 1533 yılı Aralık ayında Halep’e varan ve kışı burada geçiren Pargalı Damat İbrahim Paşa Mayıs 1534’te Diyarbakır’a gelerek Tebriz’e yönelerek 6 Ağustos 1534 yılında büyük oranda boşaltılmış olan şehri kolayca ele geçirdi.

14 Haziran'da Üsküdar' dan hareket eden I. Süleyman, 20 Temmuz'da Konya’ya vardı. Konya’da Mevlana Celaleddin Rumi’nin türbesini ziyaret etti. Kayseri-Sivas-Erzincan yolunu izleyerek 28 Eylül'de Tebriz’e girdi. I. Selim'e karşı 1514 Çaldıran mağlubiyetinin etkisinde olan Safeviler, üstün ateşli silah gücüne sahip Osmanlılar'la meydan savaşına girmeyip Osmanlı ordusunun geçeceği yerleri tahrip etmek ve ani baskınlar yapmak şeklinde direniş gösterdi. Osmanlı ordusu güç şartlar altında Sultaniye’ye ulaşsa da Şah I. Tahmasb’ın izine rastlayamadı. Osmanlı ordusu buradan hareketle zorlu arazi ve iklim şartlarıyla mücadele ederek Bağdat üzerine yöneldi. Bağdat' ı savunan Tekelü Mehmed Han komutasındaki Safevi kuvvetlerinin şehri terkederek kaçması üzerine Bağdat 28 Kasım 1534 Osmanlı kuvvetlerince kolayca ele geçirildi.

1534-1535 kışını Bağdat’ta geçiren Kanuni, burada Osmanlı devlet örgütünü kurdu. Bağdat’ın dini önem edinen yerlerini gördü. Safevi tehlikesini kesin olarak kaldırmak isteyen I. Süleyman, Şah'ın Tebriz'i geri aldığını ve Van'ı kuşattığı haberi üzerine harekete geçti. 3 Temmuz 1535'de Tebriz’e gelen Osmanlı Sultanı, devamlı kaçan Şah Tahmasb kuvvetlerini takip için İran içerisinde Dergezin'e kadar ilerledi. Ancak Tahmasb’ın izine rastlanılmaması üzerine Tebriz’e dönüldü (20 Ağustos). Kanuni komutasındaki Osmanlı ordusu Tebriz’i boşaltarak 23 Eylül 1535' te Ahlat’a geldi ve bir süre burada kaldı.

Osmanlı ordusunun Tebriz’i boşaltması üzerine Tahmasb süratle hareket ederek şehre girdi ve ardından Van’ı da ele geçirdi. Bu süreçte Erciş' i kuşatan Safevi ordusu şehri ele geçiremediği gibi Osmanlı kuvvetleri de Van'ı geri alamadı. Kanuni, kış mevsiminin iyice ilerlemesi ve Şah Tahmasb’ın Van’a asker bırakıp buradan ayrıldığını haber alması üzerine ileri harekata geçmeyerek sınır bölgesinin güvenliğini sağlamlaştırdıktan sonra Ahlat’tan Bitlis’e, oradan Diyarbakır’a gelip Halep, Antakya, Gülek Boğazı, Konya yoluyla 8 Ocak 1536'da İstanbul’a ulaştı

Osmanlı tarihinin bu en uzun ve büyük askeri harekatı sonucunda Bağdat, Basra ve civarında Osmanlı hakimiyeti başlamıştır.





Metin Aydoğan

Metin Aydoğan, 1945'te Afyon'da doğdu. İlk ve ortaöğrenimini İzmir'de, yüksek öğrenimini Trabzon'da tamamladı. 1969'da Karadeniz Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. Yüksek öğrenimi dışında tüm yaşamını İzmir'de geçirdi. Örgütlü toplum olmayı uygarlık koşulu sayan anlayışla, değişik mesleki ve demokratik örgütlere üye oldu, yöneticilik yaptı. Çok sayıda yazı ve araştırma yayınladı, sayısız panel, konferans ve kongreye katıldı.





Yüz (organ)

Yüz, canlıların başlarının ön bölümüne verilen isim: alın, gözler, burun, yanaklar, ağız ve çenenin oluşturduğu bütün. Surat, sima, çehre kelimeleri ile eşanlamlıdır.






Kaşkayca

Kaşkayca, İran'da yaklaşık 1 milyon Kaşkay tarafından konuşulan Oğuz öbeğine ait bir Türk dilidir. Azerbaycan Türkçesine çok yakın olan bir dildir.

Aynallu ve Afşarcaya çok benzerliği bulunmaktadır. Bazı etnologlar Oğuzcanın batı koluna dahil etseler de, Oğuzcanın güney koluna dahildir.

İran'da 1982'de yapılan nüfus sayımında 200.000 kişi bu dili anadil olarak belirtmiş ve buna takiben 1997'de yapılan ayrıntılı bir araştırma sonucu 1,5 milyon kişinin Kaşkay Türkçesi'ni konuştuğu tahmini yapılmıştır.

Kaşkaylar, İran'ın Fars Eyaleti’nde hâlâ yarı-göçebe olarak yaşarlar. Kaşkaylar genelde iki dilli olup anadilleri Kaşkay Türkçesi yanında resmî dil olan Farsçayı da konuşurlar.

Kaşkaycanın yazısız bir dil olduğu iddia edilse de; son zamanlarda bu tezi çürüten Arapça harflerle yazılmış bazı karşı kanıtlar bulunmuştur.






Beşpınar, Demirözü

Beşpınar, Bayburt ilinin Demirözü ilçesine bağlı bir köydür. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun öncesinde belde statüsündeydi.

Beşpınar beldesi, Bayburt ilinin Nisan 1999 yerel seçimlerinde belde unvanı kazanmış güzel yörelerinden biridir. Bayburt'un güneyinde yer alan beldenin merkeze uzaklığı takribi 20 km'dir.





Django Reinhardt

Django Reinhardt veya (Jean Baptiste "Django" Reinhardt), (d. 23 Ocak 1910 - ö. 16 Mayıs 1953) Belçikalı Çingene caz gitaristi.

Avrupa'da doğmuş olan ilk önemli caz müzisyenlerindendir. Tüm zamanların en ünlü caz gitaristlerinden biri olarak bilinir. "My Sweet", "Minor Swing", "Tears", "Belleville", "Djangology" and "Nuages" en çok tanınan bestelerinden bazılarıdır. Stéphane Grappelli ile birlikte önemli çalışmalar yaptı.

Birçok müzisyen Reinhardt'a hayranlık duymuş ve ondan etkilenmiştir; bu isimler arasından, klasik gitarist Julian Bream, latin rock müziği sanatçısı Carlos Santana, blues efsanesi B.B.King, Black Sabbath üyesi Tony Ionmmi, Stevie Ray Vaughan, Mark Knopfler, Les Paul, Joe Pass gibi sanatçılar sayılabilir.

18 yaşındayken, yaşadığı karavanın yanması sonucu kolları ve bacakları ciddi derecede yaralanmış ve sol elinin yüzük ve serçe parmağı kullanılamaz duruma gelmiştir. Doktorların tekrar gitar çalmasının imkânsız olduğunu söylemesine karşın Django soloları işaret parmağı ve orta parmağını kullanarak çalmış yaralanan diğer iki parmağını da bazı akorları çalmada kullanmıştır.

John Lewis'in Reinhardt için bestelediği "Django", Miles Davis'in de yorumladığı bir caz standartıdır.

Reinhardt 2005 yılında Flanders'de yapılan bir seçmede gelmiş geçmiş en büyük Belçikalı'lar listesinde 66. sırayı almıştır.






Akpınar, Gümüşhacıköy

Akpınar, Amasya ili Gümüşhacıköy ilçesine bağlıdır. Amasya ilinin Çorum ili ile sınırında yer almaktadır. 1800'lü yılların son çeyreğinde kurulduğu tahmin edilmektedir. Rivayete göre köyde akmayan pınara " ak pınar" diye seslenilmesi ile ve bunun ağızdan ağza dolaşarak Akpınar adını aldığına inanılmaktadır. Birinci dünya savaşından sonra Sivas ili Hafik ilçesi Hubyar köyü ve çevresinden yoğun göç almıştır. 
Başlıca geçim geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Buğday, tütün, arpa ve haşhaş başlıca tarım ürünleridir. Köy 1980 li yıllardan itibaren sürekli olarak İstanbul'a göç vermiştir. Şu an Akpınar Köyünün nüfusu 20 civarındadır. İstanbul'da 400 civarında Akpınarlı yaşamaktadır ve Gaziosmanpaşa da kurulu "Amasya ili Gümüşhacıköyü Akpınar Köyü Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği" altında birleşmişlerdir. Temel ailesi Köyde yaşayan ailelerden birisidir. Köyün önemli noktaları, Temel Tekke, Düz Tekke ve diğer mezraa ve arazileri olarak gösterile bilir.

Tarihsel bilgi ve dokümanlara göre Köy halkı Türk-Alevi topluluklarından oluşmaktadır. 1800'lü yılların sonlarına doğru kurulduğu tahmin edilmekle birlikte köy çevresinde daha önceki zamanlarda gayrimüslim nüfusun yaşadığı rivayetleri vardır.

Akpınar Köyü, 1530 tarihli Çorumlu livasında "AKPINAR KARYESİ" olarak tarihte yerini almıştır. Kaynak: T.C. Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Osmanlı Arşivi Daire Başkanlığı Yayın No: 36 Defte-i Hakani Dizisi: 3 Ankara 1997: 223

Doğal olarak bu köy hemen 1530'da kurulmadı. Bir karyenin yani köyün mezraalık dönemlerini de göz önünde bulundurduğumuzda Akpınar Köyünün en azından 500 yıldan fazla tarihi olduğu ortaya çıkar.

Gümüşhacıköy (1)
Akpınar (Türk Alevi)

Köy halkının tamamı Anadolu Alevisidir. Kültürlerine sahip çıkan halk geleneklerini devam ettirmekte ve