kesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Hatırla Sevgili (şarkı)

Hatırla Sevgili ya da Hatırla Ey Peri, Muhlis Sabahaddin Bey'in Nihavend makamındaki semai (Türk sanat müziği/Klasik Türk müziğinde bir usûl) bestesi. Orijinali "Hatırla Margaretha"dır.

Abdulhamit'in başbakanı Fehmi Bey Bursa'ya vali olarak atanmıştır. II. Meşrutiyet olunca halk tarafından linç edilerek öldürülmüştür. Bu şarkı da onun Fransız sevgilisi Margaretha adına yazılmıştır.

2006 yılında Hatırla Sevgili dizisine adını vermiş ve bu dizinin jenerik müziği olmuştur.




Halilbeyoğlu, Devrek

Halilbeyoğlu, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Zonguldak iline 59 km, Devrek ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Hatipler, Devrek

Hatipler, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Daha önceleri Velibeyler köyünün bir mahallesiyken 31.03.1973 itibâriyle köy olmuştur. Bu iki köyün ahalisinin Osmanlı Devri 16. yy Mufassal Tahrir Kayıtları ve 1869 Tarihli Kastamonu Vilâyet Salnamesinde ismi geçen "Malya" isimli köyden geldikleri menkulâttandır. Lâkin Malya isimli bir köy bugün Devrek ilçesi hudutlarında bulunmamaktadır. Yapılan Coğrafi araştırmalarda bu köyün bugünkü Tabaklar köyü ya da Tosunlar Köyü'nün "Malya" İsimli mahallesi olduğu zannedilmektedir.

Köyde Manavlara ait mancar, malay gibi yemekler oldukça meşhurdur. Dinî bayramlarda köy nüfusu neredeyse 10 misline çıkar. Bayram boyunca boyunca mahalle mahalle tüm evler ziyaret edilir. Köyde konuşulan Türkçe Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızları Sınıflandırması çalışmasında Batı Grubu 3. grup (Zonguldak, Bartın, Kastamonu) olarak tespit edilmiştir.

Zonguldak iline 80 Km ve Devrek ilçesine 20 Km. uzaklıktadır. Batı Karadeniz'e özgü yeşil ormanlıklar içerisinde yer alır. Tipik orman köyüdür. Babadağı'nın eteklerinde bulunur. Kuzeyinde Beycuma Beldesi, batısında Karadeniz Ereğli köyleri bulunur.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Doğal Afet Sigortaları Kurumu (DASK) verilerine göre 2015 yılı itibarıyla köyde 276 adet kayıtlı hane bulunmaktadır.

"Hanelerin Mahallelere Göre Dağılımı Şöyledir;"

Bayramoğlu(77 Hane)

Derinler(100 Hane)

Köseoğlu(99 Hane)

Bayramoğlu

Derinler

Köseoğlu

Köyde maden ocaklarında çalıştıktan sonra emekli olanlar yaşamaktadır. Köyün nakit para kaynağı büyük çoğunlukla bu kişilerin emekli maaşına bağlıdır. Son yıllarda fındık üretimi yapılsa da, üretim miktarı yeterli düzeyde değildir. Köyün genç nüfusu kentlere göç etmiştir.

Köyde, ilköğretim okulu yoktur. Eski ilkokul harabe durumdadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Hışıroğlu, Devrek

Hışıroğlu, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Rivayet odur ki; eski adı Pürnerler'dir. Ancak köylerde sıkça görülen hak paylaşımı sırasında kardeşler arasında çıkan tartışma büyür. Olay zamanın kadısına nakleder. Kadı bir türlü orta yolu bulamaz. Taraflar uzlaşmaya yanaşmaz. Ve kadı efendi bu kardeşlere hitaben "Ulan ne hışırmışsnızı be!" der. Gel zaman git zaman köyün adı Hışıroğlu kalır. Köyde "Hışırlar" olarak anılan bir mahalle olması bu rivayeti güçlendiriyor.

Eski gelenek ve göreneklerin hızla kaybolduğu günümüzde bu erozyonu en hızlı yaşayan yerlerden biri de köyümüzdür. Özellikle gençlerin istihdam sorunu yaşamaları, köyde ilkokulun taşımalı sistemle yapılması, dışarıya göç gibi nedenlerle bu erozyon artmıştır. Nüfusun hatırı sayılır bir bölümü yurt dışında özelde Almanya, Belçika gibi ülkelerde yaşamaktadır.

Şimdilerde pek görülmese de, köy düğünlerinde "Köçek-Davul,zurna" pek meşhurdur. Özellikle yaz aylarında gurbetçilerinde yurda gelmesiyle düğünlerde artış olur. Düğünlerde, kına gecesi kadınlar kız evinde eğlence yaparken; kız tarafının erkekleri (kız alayı), damadın arkadaşları "Horata" denilen eğlence düzenlerler.

Kına gecesi; yurdumuzun birçok yerinde olduğu gibi düğünden bir gece önce kız evinde "kına gecesi" düzenlenir. Kız eline kına yakılır. Adet üzere gelin bahşiş almadan elini açmaz. Kına yakılırken gelini ağlatmak için acıklı türküler söylenir. En bilinenleri, Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar, Kınayı getir aney...

Düğün günü ziyaretçiler erkek evinde verilen düğün yemeğine katılırlar. Gruplar halinde gelen misafirlere sofralar kurulur. Kız tarafına özel ihtimam gösterilir. Sofra oldukça zengindir. Düğünlerin yaz aylarında olduğunu varsayacak olursak ortalama menü şu şekildedir, Çorba, Haşlama Et, Pilav, Dolma, Nohut/Taze Fasulye, Kavun, Karpuz, Üzüm, ilk anda aklıma gelen bunlar hayli uzun zaman oldu hani düğüne gitmeyeli.
Meytar (davul, zurna, kemani, cümbüş ve köçek) olmazsa olmazlardandır. Gelen her grubu eğlendirirler. Kız tayfası başta olmak üzere ağır misafirler (özel konuklar) en az 500–600 m mesafeden meytarla karşılanır. Gün boyu verilen ziyafetin ardından ikindi vaktinden sonra "gelin alma" başlar. Yakın mesafeyse yürüyerek, değilse araçlarla konvoy halinde kız evine gidilir.

Kızevinde ayrı bir telaş vardır. Gelen misafirler için eve en yakın düz alanda oturma yerleri hazırlanır. Gelenlere şerbet ikram edilir. Şerbet dağıtan kişiye bahşiş verilir.
Kız tarafı oğlan tarafına kapıyı açmaz. Adettendir, mutlaka yüklü bir bahşiş verilerek kapı açtırılır. Gelinin kuşağını (varsa) erkek kardeşi bağlar. Mutlaka ona da bahşiş verilir. Gelin babasının ve kardeşinin kolunda kapıdan çıkar. Vur meytar! sesiyle meytar vurmaya başlar. "Kız havası" deniyordu sanırım. Kalabalığın arasında kurulan masaya gelirler. Takı merasimi başlar;
"Damadııın amcası oğlundaan 50 milyon lira, Alamanya'daki halasından 100 mark..."
Takıların ardından yapılan duayla merasim son bulur ve erkek tarafı yola koyulur. Gelin anası başlar yas etmeye "Mancarları diktiing yimeden giiitting. A benim de yaaavruuum..."
Gelin arabası eve yakın bi mesafede durur. Artık gelin ve damat için işkence başlamıştır. Hemen çilingir sofrası kurulur. Ve yeniden "Vur meytar!" denir. Başlar meytar yeniden çalmaya. Yarım saat içerler, 5-10metre ileriye giderler. Gelin ve damat arabada beklemektedirler. Yine içerler, yine giderler ve bu epey sürer.

Kimi zaman, gelin eve çıktıktan sonra mahallenin kızları toplanırlar ve erkek evinde gelinle oynarlar.
Ertesi gün "Duvak" vardır. Niyet hasıl olmuşsa, kadınlar arası küçük çaplı bir eğlencedir aslında.

Zonguldak iline 57 km, Devrek ilçesine 2 km uzaklıktadır.
Köy ortalama 15-20 haneli mahallelerden oluşan 10 mahalleye sahiptir.
Bunlar;
1-Kademler (Çukurköy)
2-Kocaoğlu
3-Uzunalioğlu (Ötesal/Öteköy)
4-Çay
5-Yanazlar
6-İbrahimbeyler
7-Hışırlar
8-Delemetler
9-Çıtırgalar
10-Osmanlar

Arazi oldukça engebelidir. Tarıma elverişli arazi oldukça azdır. Buna rağmen köy halkı kendi ihtiyacının bi kısmını karşılayacak kadar ekip biçmektedir. Buğday, arpa, mısır, yulaf ekilir.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köy halkının büyük bir kısmı emeklidir. Kimi Avrupa'da yıllarca çalıştıktan sonra köye gelip yerleşmiştir. Kimi madenden, kimi belediyeden, kimi özelleştirme sonucu kapanan Orüs'ten, Devrektaş'tan vs. emekli olmuştur. İstihdam sorunu yaşandığı için gençlerin çoğu göç etmektedir. Son yıllarda TTK tarafından yapılan işçi alımları umut olmuştur.


Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır, kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. İlçe merkezine yakın olduğu için bunlara gerekte yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Beylice, Sungurlu

Beylice, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Beylice köyü, Çorum İli Sungurlu İlçesinin kırsalda kalan bir köyüdür. Ankara-Samsun asfaltının sağında Sungurlu’ya 22 km uzaklıkta, Çorum’a da 55 km’dir. Üç tarafı ormanlık alanlar ile çevrilidir, Çok az ekilen araziye sahip ve bunların hiç biri sulu alan değildir. Köy altı denilen mevkiden bir çay yatağı geçer, fakat ilkbahardan kış mevsine kadar kurudur, hiç su akmaz. Kış mevsiminde de yatağını dolduramaz, debisi çok azdır. Fakat bütün bu olumsuzluklara rağmen, bu çay yatağının her iki tarafı ve köyün içi bol ağaçlık vardır. Bu ağaçlığın çoğunluğu, kavak, söğüt, iğde ve arik ağaçları yetiştirilmiştir.
Köyün tarihi hakkında kesin bir bilgi yoktur. Büyüklerden dinleyip duyduğuma ve Kazım Erezer’in küçük çaptaki bir araştırmasından okuduğuma göre, köy bir demirci aşireti konar göçer yerleşkesinden oluşmuştur. Beylice köyünün tarihi geçmişi yaklaşık 250- 300 yıl arasındadır. Köye ilk yerleşenlerin Emin Turalı’nın dedesi Emin’in öncülüğünde, şimdiki isimleri ile Erezerler, Velikalar (Göksülükler) ve Mamıklar (Sarısülükler) Malatya’dan geldikleri söylenir. Kazım Erezer’in yazısında anlattığına göre, köyün şu anki olduğu yere ormanlık bol olduğu için çadırını kuran demirciler, o yıl kışın şiddetli geçmesinden dolayı atları ölür ve geldikleri yer olan Malatya’ya dönemeyip buraya yerleşmişlerdir. Atlarının ölümünden sonra da yerleşkenin ismi Atkıran olur. Bu isim daha sonra İsipkıran olarak değiştirilir. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra da Beylice olarak tekrar değiştirilir. Alevi bir Köydür.
Yazımın girişinde de belirttiğim gibi, Beylice köyü kırsal bir köydür ve verimsiz ekilen topraklara sahip olduğundan bölgenin en çok gö