tlariçi tarlaları başlardı. Ahlatlariçi tarlalarında hiç ahlat ağacı yoktu. Pazar yolunu takip edip Ahlatlariçi'ni geçince yolun çayıra doğru inişe geçtiği yerde Çingen Pınarı vardı. Çingen pınarının ayağında da beş altı adet ağaç vardı. Bu ağaçlar nispeten köyden uzak, gözden ırak olduğu için rağbet görmezdi. Yine de sıcak yaz günlerinde köyün bir iki sürüsü Karamuktaki ağaçların gölgesine sığınırken bir iki sürüsü de Çingen Pınarına giderdi. Karamuk yakın olduğu için döllere uygun olduğu kabul edilir, koyun sürülerinin Çingen Pınarına gitmeleri istenirdi.

Karamuk çeşmesinin kuzeyindeki tepe aşıldığında Hacıeşmesi bulunur. Hacıeşmesi'nin etrafı fırdolayı Aydınlar (o zamanki adı Kızıllar idi) köyünün tarlaları olduğu için ekin zamanı sürüler yararlanamazdı. Tarlalarda çalışıp yorulan, terleyen, bunalanlar suyundan serinlemek için kullanırdı. Hacıeşmesinden çıkan su Bedil Köyünün en önemli içme suyu kaynağı idi. Köydeki Nihat Kaynar'ın evinin üst tarafındaki Aşağı Pınar, Celal Tarhan'ın evine yakın olan Yukarı Pınar'ın suyu Hacıeşmesi kaynağından alınır köye kadar getirilirken su yolunun eğimi yeterli olamadığı için çok sık tamir gerektirirdi. Hacıeşmesi ayağına dikilen birkaç söğüt ağacı hiçbir zaman gölgesinde küçük bir döl sürüsünü barındıracak kadar bile gelişmemişti. Doğdu tepelerinin başladığı dere ağzındaki Kadiroğlu Kavakları davar yatağında çobanlar huzurlu olmazdı. Çünkü Kadiroğlu Kavaklarındaki su kaynağı tarih boyu Aydınlar Köyü ile Bedil Köyü arasında anlaşmazlığın kaynağıydı. Bedilliler kaynağı içme suyu olarak kullanmak üzere köylerine getirmeyi arzu ederler, Aydınlar (Kızıllar) köylüleri sudan hiçbir şekilde yararlanmadıkları halde Bedillilere engel olurlar, iki köyün anlaşmazlığı yıllarca sürer giderdi.

Gölgesinden en çok yararlanılan yerlerden birisi Kaynar Çayırındaki söğüt ağaçları idi. Arkasındaki geniş otlakların ve biçilmiş ekin tarlalarının yolu üzerinde bulunması, su oluğunun olması değerini artırırdı. Çeşmesinin suyu her ne kadar bazı yıllar ağustos ayı ortalarında kurusa da daha aşağıdaki eşmelerden çıkan su her zaman serinletici olurdu. Üç yüz metre kadar batıdaki Basmul eşmesinin suyu İlkbahar aylarında olağanüstü gür olur, dere boyu akarak aşağıdaki Basmul Bahçesi bostanlarının sulanmasında kullanılırdı. Basmul Bahçesi bostanları Bedil Köyünün patates, fasulye ihtiyacını karşılardı. Basmul eşmesinin ayağındaki birkaç kavağı saymazsak Kaynar eşmelerinden çayıra kadar olan derede tek bir ağaç yoktu. 

Doğduya giden sığır yolunun tepeye tırmanmaya başladığı yerde yine bol suyu olan Zorseyin Pınarı olsa da burada hiçbir ağaç yoktu. Adı Üççam olsa da hiç ağacın bulunmadığı tepenin başlangıcında bir çeşme ve çeşmenin ayağında yaşlı bir kavak ağacı vardı. Doğduya yayılmaya (otlamaya) giden daha çok davar sürüleri bu çeşmenin suyunda ve kavak ağacının gölgesinde kurtarıcı değeri bulurlardı. O yıllarda köy çevresinde başka bir yerde ağaç yoktu denebilir. Çiğdemlikteki (sonradan kurulmuş) çeşmenin tepe tarafındaki tek alıç ağacı da kayda geçirilir ise sıfır hata yapılmış olur. 

Köyün mezarlıklarında, Sarıkız Tepesinde (şimdiki çamlık), tek bir çalı yoktu. Hatta köyün çevresinde on, on beş Km yakınında bile orman denebilecek ağaçlık yoktu. Bedil ormanlarının değerini anlatabilmek için ekin biçenlerden, yolma yolanlardan; ağaç, gölge, koyun sürülerinden yararlanarak geçmişe kısa bir yolculuk yapıldı.

Köy İçi Ağaçları:

Köy çevresinin ağaçlık alanları yazılır da köy içindeki ağaçlar yazılmaz ise Bedil arihine düşülen not noksan kalır.

Köy içinde en ağaçlı, gölgesi en bol olan yer Ümürşe'den Derebahçe'de Takışgilin samanlığın altına kadar olan kısımdır. Burada da çoğunlukla kavak ve söğüt ağaçları vardı. Buradaki ağaçlar kırsaldaki ağaçlara göre sık, sağlıklı, kesintisiz gölge yapmalardı. Yine köy içinde Yukarı Çeşme'nin ayağında Karabıçakgil ile İbişgil'in evi arasındaki kavakları, Cami çeşmesinin ayağındaki kavağı, cami bahçesindeki dut ağacını, okulan bahçesinin şimdiki imam evine yakın köşesindeki selvi ağacını da notlara eklemek gerekir.

Baştan beri hep söğüt ve kavak ağaçları yazıldı. Diğer kır ağaçları ve köy içindeki bahçelerde bulunan meyve ağaçlarının çeşidi bir elin, her bir bahçedeki ağaçların sayısı da iki elin parmaklarından fazla değildi. Bunlardan bir tanesi Musa Yalçınların bahçesindeki ceviz ağacı bir tanesi Aşağı Hacıgilin (Muammer, Çetin-Metin Kaynarların dedeleri) evlerinin bahçesindeki armut ağacıydı. Her iki ağaç da yaşlı ve yorgundular. Yine de köy çocukları için birer hazine değerinde meyve verirlerdi. Fakat meyveleri hiç olgunlaşmaz, olgunluk akı düşmeden sopayla, taşla dokunur; dallar her yıl defalarca kırılır, hasar görürdü. 

Meyve bahçesi olarak Büyük Pınarın suyu ile sulanan Şaban dede (Oğlu İhsan, İhsan'ın oğlu Şaban) ve Şükrü Tarhan'ın (Sefer ve Kemal Tarhan'ın babaları) bahçeleri rağbetteydi. Bu bahçelerdeki meyveler köyün çocuklarının iştahını kabartır, ağızlarını sulandırırdı. Şükrü Tarhan'ın bahçesi azgın köpekle, Şaban dedenin bahçesi yüksek taş duvarlarla korunduğu için yasak bölge olarak kalırdı. Yasak sadece sevilen komşu çocuklarına ve akraba çocuklara açılırdı. (Yakın akrabalığı olmadığı halde öz çocuğu gibi sevildiği için Şaban Dedenin bahçesi bu satırların yazarına her zaman açıktı. Bu satırların yazarı gördüğü sevgi ve yediği meyveler için Şaban dedeye ebediyen minnettardır.)

Köy içindeki bahçelerde çoğunlukla erik ve armut ağaçları vardı. İlaçlanmayan, olgunlaşması beklenmeden tüketilen bu ağaçların meyvelerinde hiç kurt yoktu. Meyveler olgunlaşıp kurtlanmadan kapışılıyordu, arz az talep çok olduğu için hiç kimse içini açıp kontrol etmeyi gerekli görmüyordu! 

Köyde içinde meyve kıtlığına karşılık Doğdu Dağının arkasından fındık, kızılcık, Dereköy ve Belören köylerinin alıç ve ahlatlarından, komşu Aydınlar köyünün tarlalarındaki ağaçlardan meyve topanırdı. Toplanan meyvelerden kızılcık ekşisi, ahlat pestili ve gavut yapılırdı.

O yıllarda ağaç fakiri olan köyde kömür de olmadığı için ısınma tamamen odunla karşılanıyordu. Daha eski yıllarda (1950 öncesi) Köyün kuzeyindeki tepelerin ormanla kaplı olduğu söylenir. Hatta sürülerin Doğdu'ya çıkış yolu üzerindeki tepeye "Üççam" tepesi, aşağıdaki tarlalara "Çam Altı" tarlaları denmesi buraların daha önceleri orman olduğunun kanıtıdır. Yine 1950'li yıllarda köyün yaşlıları "biz Doğdu tarlalarından deste indirirken Yayla Evleri'nden çam ağacı keser, deste arabasının arkasına bağlar, kızak yapardık" diye anlatırlardı. Yıllar içinde bu ağaçlar kesilip yok edildiğinden yeteri kadar nem (yağış) da olmayınca üstüne üstlük keçi koyun sürüleri yeni çıkanları yiyip körletince yeni fidanlar büyüyememş ve köy orman fakiri olmuştur. O yıllarda 400/500 nüfuslu köy odun ihtiyacını her yıl kış başlangıcında Çit Ormanından (Karataş Ormanı) Belören ve Örenli köylerinden geçerek karşılamaya çalışırdı. Köyün odunu için bir diğer kaynak Doğdu Dağının arkasında bulunan baltalık meşe ağaçlarıydı. Meşe dalları da kesile kesile tükendiğinde insanlar ormana baltanın yanında bir de kazma ile gitmeye başlamıştı. Balta ile meşelerin dibi kazılır, kökleri açığa çıkarılır, kesilip hayvanlara yüklenir köye getirilirdi.

Sonraki yıllarda göçler nedeni ile nüfusun azalması, kömür kullanımının yaygınlaşması; köydeki ağaçlandırmaların başarılı olması yakıt sorununu çözdü. Davar sürülerinin olmaması tarlalardaki alıç, ahlat ve diğer fidanların büyümesine olanak sağladı. Sadece ormanımız değil tarlalarımız da günümüzde daha bol ağaçlıdır. Yeni nesillerin eşeğini, kazmasını, baltasını alıp Doğdu arkasına oduna gitmesi; kış başlangıcında ilk karın yağdığında ikinci/üçücü gün dönmeyi göze alarak Çit Ormanına gitmesi gibi bir duyumları da sorunları da yoktur.

Kurak, kıraç, yeşilliksiz, gölgeliksiz toprakların, tarlaların ızdırabını; bir sobalık odun için çekilen zorlukların yaşandığı yıllarda Bedil Köyünde ilkokul açıldı ve öğretmen Hulusi Gökçe öğrencileri ile okul bahçesine ilk kavak ağaçlarını dikerek ağaçlandırmayı başlatmış oldu. Bedilliler ağaç dikmeyi sevdiler ve köylerine her yıl yeni fidanlar diktiler. 

Ormanının kuruluş yıllarında her Bedilli boş bulduğu, sulanabilir her yere ağaç dikmeye başladı. Karamuk'ta boş olan çayırlığa su yolları açılıp ağaçlar dikildi. Ağaç dikimi çayırdan yakın tarlalara taştı. Söğüt ve kavakla yetinilmedi meyve bahçeleri kuruldu. Kaynar çayırında başlayıp Basmul Bahçesine kadar olan dere sıra sıra söğüt, kavak ağaçları ile ormanlık oldu. Çay kenarlarındaki ağaç adaları birbirine ulandı. Zorseyin çeşmesinin ayağına fidanlar dikildi. Tepe yamaçlarında hiç kimsenin aklına gelmeyen yerlere ağaç dikenler (Misdilli, Mustafa Doğan) oldu. Üççam çeşmesindeki tek kavak onlarca yeni arkadaşa kavuştu. Bu kadar ağaçlandırmanın şampiyonları Şevket Evkaya ve İsmail Karapınar oldu , mekanları cennet olsun.

Ağaçlandırmanın ilk yıllarında gittikçe zorlaşan yakacak temini, kereste ihtiyacı, yazın tarlalarda bunaltan sıcaklık ağaç dikmeye ilgiyi artırdı. İlgi, idealist öğretmenlerin girişimi ile daha da verimli oldu. O yıllarda çayın öte geçesindeki köy tarlasına yapılan kavaklığın kuruluş öyküsü "Tutku Pınarı" kitabında şöyle anlatılıyor.

"köyün ortak malı bir tarlası vardı. Köy arazisinin sınırında, Ulusu çayının karşı yakasında kalan bu tarla iyi korunamıyordu. Komşu köy sınır ihlali ile her yıl tarlayı biraz daha küçültüyordu. Çay da tarlanın düşmanıydı. İlkbaharda suları çoğalıp coştukça tarlanın bir yanından giriyor, topraklarını yalayıp öte yanından çıkıyordu. Sulanması kolay olan bu tarlaya kavaklık yapabilirdik. Köy muhtarı ve Dernek yöneticileri ile toplanıp konuştuk, hesap kitap yaptık. Kavak fidanları on beş yılda büyüyüp kesilebilir hale geliyordu. On beş yıl sonra köyün 10 - 15 milyon lira parası olacaktı. Köy bütçesi için hatırı sayılır bir meblağ, hatta çok çook paraydı. Karar verdik bu tarlaya kavak dikecektik.

İlçemizde Devlet Orman Fidanlığı yeni kurulmuştu. Orman fidanlığına gittim. Fidanlık müdürü çalışmalarımdan haberdardı. Fidanları alacağımdan emindim. Ancak bürokratik engelleri aşmamız gereki