ve o zamanlar 70 haneden oluşan köyde Ermeni katliamından çok az müslüman canını kurtarabilmiştir. Köy, Necefali gibi Taşnaklar tarafından ateşe verilmiştir.

Köyün kuzeyinde Ermenistan ile sınır çizen Aras Nehri; güneyinde Yüzbaşılar ve Necefali; batısında Sarıçoban ve Çavuşbahçe; doğusunda ise Mürşitali yer alır. Iğdır'ın şehir merkezine 13 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde 1886 yılında 354 Azeri Türkü ve 293 Ermeni yaşamaktaydı.





Karaçomak, Iğdır

Karaçomak Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün eski adı Zor Köyü dür. Köyün tarihi hakkında bilgi yoktur.
osmanlı döneminde ermeni yerleşim yeri olan köy merkezinde hala kalıntıları bulunan bir kilise ve yine köyün dışında yüksek bir tepeye kurulu cumhuriyet tarihinde sonra depremle yıkıma uğramış bir manastır mevcuttur. aynı zamanda dönemin önde gelen yerleşim yerleri arasındadır.
ve Büyük Aşiretler var Moti Aşireti Retki Aşireti Celali Aşireti Koti Aşireti Broki Aşireti Sori Aşireti

Iğdır'ın merkezine 25 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır Köyün [[içme suyu şebekesi var[[kanalizasyon]] şebekesi yok [[PTT]] şubesi yoktur ama PTT acentesi vardır. [[Sağlık ocağı]] yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol [[asfalt]] olup köyde [[Türkiye'de elektrik dağıtımı|elektrik]] ve sabit [[telefon]] vardır.





Kasımcan, Iğdır

Kasımcan, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Iğdır'ın merkezine 7 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Karagüney, Iğdır

Karagüney, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Iğdır'ın merkezine 30 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Köyde, ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi vardır amakanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Karakuyu, Iğdır

Karakuyu, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün tarihi hakkında bilgi bulunmamaktadır.

Iğdır'ın merkezine 5 km uzaklıktadır. 
Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir. 
 
Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Köyde tarımsal kalkınma kooperatifi kurulmuştur.

Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır. 
Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon yok şebekesi yok. PTT şubesi yoktur ama PTT acentesi yok. Sağlık ocağı vardır ama faaliyette değildir. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt yok köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Heinrich Mann

Luiz Heinrich Mann (d. 27 Mart 1871 Lübeck; ö. 11 Mart 1950 Santa Monica, Kaliforniya) Alman yazar. Eserlerinde toplumsal konuları ele almıştır. Özellikle 2. Wilhelm dönemindeki Alman toplumunun otoriter yapısını sert şekilde eleştirmesiyle tanınmıştır. Thomas Mann'ın ağabeyidir.

İlk yıllarda yayımcılık faaliyetlerinde bulundu. Varlıklı bir hububat tüccarı olan babasının 1891’de ölümünün ardından mali bağımsızlığını elde etmesi üzerine Berlin'e taşındı. Bu arada başta Fransa olmak üzere sık sık ülke dışına çıkmaya başladı. Aralarında "Im Schlaraffenland"'ın da (1900; Tembeller Ülkesinde) bulunduğu ilk yapıtlarında, toplumun üst kesimlerinde gözlenen çöküşü anlattı. Daha sonraki eserlerinde Wilhelm Almanyası'ndaki para, mevki ve iktidar tutkusunu aktardı.

Zalim bir taşra okul müdürünü amansızca eleştirdiği "Professor Unrat" (1905; Profesör Unrat) adlı romanı "Der blaue Engel" (1928; Mavi Melek, 1960) adıyla sinemaya uyarlandıktan sonra büyük ün kazandı. "Der Untertan" (1918; Uyruk), "Die Armen" (1917; Yoksullar) ve "Der Kopf"’tan (1925; Kafa) oluşan "Das Kaiserreich" (İmparatorluk) adlı üçlemesinde, otoriter devlet yapısının ürünü olan toplumsal tiplerle ilgili eleştirilerini daha da geliştirdi. Aynca otorite sahiplerinin kibirliliğini ve halkın onursuz bir uyruk ruhu ile davranma eğilimini amansızca eleştirdiği denemeler yazdı. Turnede bulunan bir oyuncu grubunun bir "İtalyan" kasabası üzerindeki etkisini konu alan "Die kleine Stadt" (1909; Küçük Kent) adlı yapıtını yine bu dönemde yayımladı.

1918'den sonra yazar birliklerinin ve gelişkin demokrasi yanlılarının önde gelen sözcüleri arasına girdi. Bu dönemde yazdığı siyasal denemelerini "Macht und Mensch" (1919; Güç ve İnsan) ve "Geist und Tat" (1931; Ruh ve Eylem) adlı yapıtlarda topladı. 1933'te Nazilerin iktidara gelmesi üzerine ülkesinden ayrılmak zorunda kaldı. Ünlü 10 Mayıs 1933 kitap yakımı sırasında Nazi'ler Heinrich Mann'ın kitaplarını da "Alman ruhuna aykırı" olduğu için yaktılar. Yaşamının bundan sonraki bölümünü Fransa ve ABD’de geçirdi. 1930'lar ve sonrasındaki Amerika sürgünü sırasında edebiyat çevresindeki popüleritesi azaldı. Bu dönemde kaleme aldığı "Die Jugend und die Vollendung des Königs Henri IV" (iki bölüm, 1935 ve 1938; Kral IV. Henri'nin Gençliği ve Olgunluğu) adlı tarihsel romanıyla gücün nasıl insanlık yararına kullanılabileceğine ilişkin görüşlerini ele aldı.

Mann Santa Monica, Kaliforniya'da yalnız, çok parası olmaksızın; Doğu Berlin'e Alman Sanat Akademisi başkanı olmak üzere taşınmadan birkaç ay evvel öldü. Külleri daha sonra Doğu Almanya'ya götürüldü.

Yapıtlarında çağdaşlarına kıyasla çok fazla zamana bağlılık sergilemiştir. Bazı eleştirmenler, Heinrich Mann'ın yapıtlarının sanat gücünün yanı sıra içerdikleri çağ belgeseli yönüyle de önem taşıdıklarına işaret etmektedirler. Yazarın gençlik ürünlerinden itibaren iki belli başlı faktör gözlenir: Cumhuriyetçi demokrasi fikri bunlardan biridir. Diğeri ise yazarın uluslarüstü organizasyonlara olan inancıdır. Bu doğrultudaki düşünceleri romanlarında dolaylı yoldan dile gelmiş, denemelerinde ve makalelerinde ise daha belirgin şekilde kaleme alınmıştır.





Kazancı, Iğdır

Kazancı, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köy halkı, Oğuz boyuna mensup Azerbaycan Türklerinden oluşmaktadır.

AZERBAYCAN OĞUZ TÜRKLERİ Aşireti kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.
Geleneklerine sahiptirler.Akrabalık bağları oldukça güçlüdür.

Iğdır'ın merkezine 08 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Köyde, ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ama kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ama PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik sabit telefon ve internet vardır.





Kavaktepe, Iğdır

Kavaktepe, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün tarihi hakkında detaylı bilgi olmamakla birlikte 100 yıla yakın bir yerleşke olduğu tahmin edilmektedir.

Iğdır'ın merkezine 25 km uzaklıktadır.
Iğdır-Doğubayazıt Karayolu kenarında bulunmaktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.
Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak faaliyette değildir. Köyün içme suyu şebekesi vardır ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ama PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı yoktur. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Tsubasa

, kanat anlamına gelen Japonca bir kelimedir.





Kuzugüden, Iğdır

Kuzugüden, Iğdır ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Kuzugüden Aşireti Azerbaycan Azerileridir.Üç bölüme ayrılır.
1-Hanadan
2-Oğullar (Süleyman Oğulları)-(Hacı Beser Oğulları)
3-Göçmenler(Kamışlılılar)

Kuzüden Köyünde yıllardır kalan aileler:
Aras,Güraras,Gülpınar,Demirtekin,Bakar aileleri mensuplarıdır.
Akrabalık bağları oldukça güçlüdür.

Köyün Muhtarları :

Seyet Aydaş (1987-1991)

Hacı Sultanali Özkan (1991-1995)

Emirali Aras (1995-1999)

Öztürk Aras (1999-2003)

Ekrem Demirtekin (2003-2007)

Ziyadali Özkan (2007-2011)

Turan Bakar (2011-2015)

Adem Kunt (2015-...)

1515'lerde Bozok Sancak Beyidir. 1540’da Yeni-İl valisidir. Erzurum Beylerbeyi İskender paşa’nın; İran Şahı Tahmasap’ın oğlu İsmail Mirza yaptığı savaşa katılarak, İranlılara esir düşerek; 1552’de Tebriz’de şehit edilmiştir.

Yozgat’ın Eski Sorgun Köyü’nde bir camisi vardır. Keser İsa Bey’in oğlu, Çerkez Ahmet Paşa’nın vakfiyesinde belirttiğine göre Keser İsa Bey ve ataları “Dulkadiroğulları’ndan olduğu yazılıdır.

Şehit Keser İsa Bey’in oğludur. 1542’de Bozok sancağında timar sahibi idi. 1557’de Kırşehir sancak beyi, 1576’da Bozok sancak beyi oldu. Bu aile iki yüz elli yıla yakın bir süre Bozok sancağını idare etmişlerdir. O zamanlar sancağın merkezi Boğazkale = Hattuşaş idi.

Ahmet Paşa, 1588’de ölmüştür. Yozgat’ın Çayırlan İlçesi’nde türbesi ile bir de vakfiyeli camisi vardır.

Keser İsa Bey’in dört ila beş batın torunudur. Yeni İl voyvodası iken on yedi köyün aşar ve geliri kendisine timar olarak verilmiş ve Ankara/Keskin bölgesine tayin edilmiştir. Burada Gavurgalı Köyü’nde oturmuştur. Yozgat’ın Saray Köyü’nde bir camisi vardır.

Çapar lâkabı, Uygurca “çapıtmak mastarından” üretilen bir sıfattır. Çapar= keser, Çapan= kesen anlamındadır. “Keser” ise bu kelimelerin Oğuzca karşılığıdır. “At üzerinde kılıç kullanan, silahşör, muharip, baş kesen... gibi anlamlara gelmektedir. Batının şövalye olarak kullandığı kelimeyi karşılayan Türkçe bir kelimedir.

Bünyan’ın kuzeydoğusunda “Kuzugüden Aşiretinin” kurduğu dokuz-on köy vardır. Bunlardan Akkışla, Gömürgen, Hacıyusuf, Aşağı Kahveci, Yukarı Kahveci köyleri gibi yerleşim birimleri “Kuzugüden” toprakları içinde kalmaktadır. Bu bölgenin tamamına Kuzugüden denilmektedir.

Çapar Ömer Ağa, keskin bölgesine geldikten sonra Kayseri’nin Felahiye İlçesi