ş ve güvenli olacak şekilde tekrar düzenlenmesine karar verildi. Kumaritashvili'nin son turu Whistler'de attığı 26. tur ve dördüncü kazasıydı. Bu turlardan 10 tanesi yarışın başlayacağı kapıdan değil kadınlar ve gençler düzeylerinde kullanılacak kapılardan yapılmıştı. Ev sahibi Kanada takımının sporcuları ise aynı pistte "Own the Podium" programı çerçevesinde her biri ortalama 250 tur atmıştı. Kanada Federasyonun zor ve hızlı olarak bilinen bu pistte diğer ülkelere yeteri kadar antrenman zamanı vermemesi eleştirilmiştir.

Kumaritashvili 1964 Kış Olimpiyatlarında antrenmanlarda ölen Kazimierz Kay-Skrzypeski'den sonra Olimpiyatlarda hayatını kaybeden ilk kızakçıdır.

Aşağıdaki yarışma takviminde 2010 Kış Olimpiyatlarında yer alacak yarışmalar gösterilmiştir. Mavi ile işaretlenen bölümler o gün eleme turu ya da kısa program gibi madalya verilmeyen yarışmaların yapılacağını gösteririr.Sarı kutular ise madalya dağıtılacak yarışmaları gösterir. Kutuların içinde yer alan noktalar o gün kaç madalya dağıtılacağını gösterir. Örneğin biatlonda 16 Şubatta kadınlar takip ve erkekler takip olmak üzere iki altın madalya verilecektir.

2010 Kış Olimpiyatlarına 82 ülkenin Milli Olimpiyat Komitesi 2500'den fazla sporcu ile katılmıştır. Cayman Adaları, Gana, Karadağ, Kolombiya, Pakistan, Peru ve Sırbistan tarihlerinde ilk kez kış olimpiyatlarına katılmışlardır.


Oyunlarda İlk 10 sırada yer alan ülkeler aşağıda listelenmiştir. Ev sahibi ülke Kanada belirgin işaretlenmiştir.





Rudolf Mössbauer

Rudolf Ludwig Mössbauer (31 Ocak 1929 - 14 Eylül 2011), Alman fizikçi.

Münih'de doğmuştur. Münih Teknik Üniversitesi'nde fizik eğitimi almıştır. Amerikalı Robert Hofstadter ile birlikte 1961 yılında "Mössbauer etkisi" adlı çalışması ile Nobel Fizik Ödülü'ne layık görülmüştür.

1961 yılında Caltech'te profesör oldu. Üç yıl sonra geldiği yer olan Münih Teknik Üniversitesi'ne geri dönmüştür.





Fransız mimarisi

”Fransız Mimarisi” veya "Fransa Mimarisi"; Fransız ve yabancı asıllı mimarların Fransa Cumhuriyeti coğrafi sınırları içinde tasarladığı ve/veya inşa ettiği mimari eserlere verilen genel isimdir.

Fransa'da mimariye verilen değer; Avrupa'da türünün ilk örneği olan Académie d'Architecture 'ün (Mimarlık Akademisi) 1671'de kuruluş sebebidir. Aynı şekilde Prix de Rome da Fransız Devleti tarafından üstün mimari başarılarını ödüllendirmek amacıyla 1720'de organize edilmiştir.

Antik Roma mimarisi ilk dönemlerinde Antik Yunan mimarisinden esinlenerek tasarlanan binalardan oluşmaktadır. Roma Cumhuriyeti'nin son dönemlerine doğru ise, kemer, tonoz ve kubbeler gibi Antik Yunan mimarisinde nadir kullanılan unsurlarla zenginleştirilerek başlı başına bir mimari stil olarak öne çıkmıştır. Antik Roma mimarisinin gelişmesindeki dönüm noktalarından bir diğeri ise Roma betonu "(Opus caementicium)" adı verilen yapı malzemesinin icadıdır. Roma'lı mimarların bu yeni tekniklere yönelmelerinin sebebi ise Roma şehirlerindeki hızlı nüfus artışı ve şehirlerin zenginlik kazanmasıyla yeni mimari çözümlere olan ihtiyacın artmakta oluşudur. Yeni yapı malzemeleri ve yapı tekniklerinin kullanımı gitgide daha heybetli kamu binalarının inşasını mümkün kılmıştır.

Antik Roma mimarisi Roma Cumhutiyeti'nde ortaya çıkmış olmasına rağmen, günümüz Fransa'sının şu anda bulunduğu coğrafi alana; yani Gaule Belgique, Gaule Lyonnaise ve Gaule Aquitaine bölgelerine de yayılmıştır. Dönem mimarisinin Fransa'daki örnekleri Arles şehrinde bulunan dönemin en büyük ve en önemli Roma nekropollerinden biri olan Alyscamps, Nîmes şehrinde Maison Carrée, Reims şehrinde Cryptoportique ve Porte de Mars, Lyon şehrinde aqueduc du Gier, Saintes şehrinde Arc de Germanicus'dur.

Erken romanesk dönem mimarisi Merovenj ve Karolenj mimarilerinden oluşmaktadır. Clovis I (465–511) döneminden itibaren Frank haneadanlarının bir krallık adı altında birleştirilmesiyle kilise ve manastır binalarına olan ihtiyaç artmıştır. Bu binaların planları Roma bazilikalarından esinlenilerek çizilmekle beraber, Bizans mimarisi etkilerine de rastlanmaktadır. Saint Perpetuus (psikopos 460-490) talebi üzerine Tours şehrinde inşa edilen Saint-Martin Bazalikası; 120 mermer kolonu, doğu kuleleri, mozaikleri ve sıradışı zemin planıyla dönemim en önemli birilerinden olmuş ve Romanesk dönem mimarisi için de esin kaynağı farz edilmiştir. Erken Romanesk dönemin diğer başlıca örnekleri Saint-Denis şehrindeki Saint-Denis kilisesinin temelleri, ve Paris şehirindeki Saint-Germain-des-Prés manastırıdır.

Romanesk mimari de Ortaçağ dönemi öncesinde Fransa'da kullanılan stillerden birisidir. 9. yüzyıl Karolenj mimarisinin yeniden yorumlanmasıyla 10. yüzyılda Fransa çeşitli bölgelerinde aynı anda ortaya çıkmıştır. Bu stilin Fransa'daki başlıca örnekleri Abbaye Saint-Pierre de Moissac, cathédrale d'Autun, Église de Plassac-Rouffiac, ve Église Sainte-Radegonde de Talmont, Fongombault Manastırı ve Cluny Manastırı 'dır. Angouleme şehrindeki  Angoulême Katedrali'ndeki kubbeler ise dönemin İstanbul'undaki Bizans kiliselerinden esinlenildiğine işaret olarak yorumlanmıştır. Romanesk dönemin son örnekleri ve Gotik mimarinin ortaya çıkışına sebep olduğu farz edilen yapılar ise; Caen şehrindeki Saint-Étienne kilisesi, Haute-Loire şehrinde  Le Puy-en-Velay katedrali, ve Autun katedralidir.

“Orta Çağ” döneminde Fransız mimarisinin en önemli örnekleri manastırlar, ve kaleler, surlar ve tahkimatlar gibi askeri yapılardır. Bu dönem boyunca, Roma döneminde surlarla çevrili olarak inşa edilen şehirler geliştikçe, tahkimatlar da geliştirilmiştir.

Ortaçağ'ın ikinci yarısından itibaren Gotik mimari veya fransız mimarisi (latince "francigenum opus") Fransa'da ortaya çıkarak Batı Avrupa'nın geneline yayılmıştir. 1140 yılından 1500'e kadar süren bu dönem boyunca gotik mimari dört stile ayrılmıştır : Erken Gotik, Yüksek Gotik, Rayonnant, ve Geç Gotik (Flamboyant olarak da adı geçer). Gotik mimarinin tanımlayıcı özelliklerinden biri sivri kemer olarak da tanımlanan Ojiv kemeridir.

Erken gotik stilinin Île-de-France bölgesinde ortaya çıkan ilk örneği, bünyesinde bir nekropol de bulunduran “Saint Denis Kilisesi”dir. Bu stildedki diğer önemli yapılar ise; Sens Katedrali, Notre-Dame de Laon Katedrali, Chartres Katedrali'nin batı cephesi, Notre Dame de Paris Katedrali, kralların taçlandırdığı Notre-Dame de Reims Katerali, Lyon Kathedrali ve Toul Katedrali'dir..

Yüksek Gotik stili ise 13. yüzyılda gelişmiş ve gitgide daha hafif görünümlü, daha heybetli ve etkileyici binaların inşaasını mümkün kılmıştır.  Chartres Katedrali'nin ana cephesi (1194–1260), Amiens Katedrali, Notre-Dame de Strasbourg Katedrali ve Bourges Katedrali bu stilin en önemli örneklerindendir.

Bu dört Gotik mimari stilinin yanı sıra, "Gothique Méridional" veya Güney Gotiği adı verilen stil de bu dönemlerde ortaya çıkmıştır. Narbonne şehrinde Notre-Dame-de-Lamouguier Katedrali ve Saint-Bertrand-de-Comminges şehrindeki Sainte-Marie kilisesi bu stilde tasarlanmıştır.

16. yüzyılın başlarında Fransa ile Kuzey İtalya arasındaki savaşlar sounucunda birçok sanat eseri ile çeşitli mimari ve sanatsal fikirler Fransa'ya getirilmiştir. Bu dönemde Loire vadisi'nde Rönesans stilinde birçok saray ve şato inşa edilmiştir. Bunların ilki 1495'de inşaası tamamlanan Château d'Amboise olmuştur, ki Leonardo Da Vinci hayatının son yıllarını bu şatoda geçirmiştir. Daha sonrasında kral 1.Francis döneminde bu mimari akım ivme kazanmıştır.

İlerleyen dönemlerde Rönesans stili, "2. Henri Stili" olarak da bilinen Fransız Manyerizm'ine dönüşmüştür. Bu stilin ilk örneği mimar Sebastino Serlio'nun 1540 yılında gerçekleştirdiği Fontainebleau Sarayı'dır. Fontainebleau yöresinde Rosso Fiorentino, Francesco Primaticcio, ve Niccolo dell' Abbate gibi sanatçılar, daha sonra Kuzey Manyerizmi'ne yön verecek olan ilk Fontainbleau Ekolü'nü başlatmıştır. Philibert Delorme, Androuet du Cerceau, Giacomo Vignola, ve Pierre Lescot gibi mimarlar bu yenilikçi fikirlerden esinlenmiştir. Rönesans stilinin en iyi bilinen örneklerinden biri olan Louvre Müzesi'nin Cour Carrée adlı avlusuna bakan güneydoğu cephesi Pierre Lescot taradından tasarlanmış olup, Fransız mimar ve heykeltıraş Jean Goujon'un heykelleriyle dekore edilmiştir.

Rönesans stili Fransa'da 2. Henri ve 3. Henri dönemlerinde de kullanılmaya devam edilmiştir.

Fransız Barok mimarisi; Barok Mimari'nin bir dalıdır. Bu stil, kral 13. Louis (1610-1643) döneminde başlayıp, 14. Louis (1643-1714) ve 15. Louis (1714-1774) dönemleri boyunca gelişmiştir. Fransız Barok stili 18. yüzyılda Avrupa'nın genelinde kamu binalarının ve sarayların mimarisine büyük ölçüde yön vermiştir. Bu dönemin en önemli eseri Versay Sarayı'dır.

Saray mimarisinde üç kanatlı zemin planı 16. yüzyıldan beri standart olarak kullanılmasına rağmen, 1615-1620 yılları arasında mimar Salomon de Brosse tarafından gerçekleştirilen yalın ve klasik Luxembourg Sarayı, Fransız Barok Mimarisi'nin yeni standardı haline gelmiştir. Bu prensibe göre; Fransız mimari tarihinde ilk kez ""corps de logis"" kanadı sarayı temsil eden merkezi birincil bölüm olarak kurgulanmıştır. Diğer iki kanat ise hiyerarşik olarak ikinci plana alınmış ve göreceli olarak daha küçük oranlarda tasarlanmıştır. Saraylarda Ortaçağ tarzı kulelerin kullanımı ise tamamen kaldırılmış ve saray planında merkezi girişle aynı aksta konumlandırılmış üç katlı ana giriş kapısı, kulenin yerini almıştır.

Fransız Barok Mimarisi'nin en önemli mimarlarından biri olan François Mansart, Barok Mimarisi'ni Fransa'ya getiren ilk mimar olarak görülür. En önemli eserleri Château de Maisons (1642) ve Maisons-Laffitte'dir.

Barok döneminin getirdiği bir diğer yenilik ise bahçe düzenlemelerinin saray mimarisinin bir parçası haline gelişidir. Bu yeni prensibin ilk örneklerinden biri Melun şehri yakınlarında 1656-1661 yılları arasında inşa edilen Vaux-le-Vicomte Sarayı'dır. Mimar Louis Le Vau, tasarımcı Charles Le Brun ve kral 14. Louis'nin peyzajcısı André Le Nôtre bir araya gelerek etkileyici bir esere imza atmışlardır.

Rokoko, öncelikle bir dekoratif sanat ve iç mimarlık stili olarak