el konuldu ve 1644 yılında mimarbaşılıktan azledilerek Gelibolu'ya sürüldü. Hüseyin Efendi'nin aracılığyla 1645'de İstanbul'a döndü ve tekrar başmimarlığa getirildi.

Kösem Sultan'ın ölümünde sonra Turhan Sultan'la yakınlık kurdu. Köprülü Mehmet Paşa'nın ülkedeki aksaklıkları düzeltebileceğini savundu ve Mehmet Paşa'nın sadrazamlığa getirilmesinde rol oynadı. Ancak rakiplerinin iftiraları yüzünden Turhan Sultan tarafından 1652 yılında Yedikule zindanlarındaki Kanlıkuyu'ya hapsedildi. Zindanda hastalanınca Kıbrıs'a sürüldü. Bir süre sonra Turhan Sultan tarafından İstanbul'da oturmasına izin verildi. 1659'da İstanbul'da öldü.





Strobilos

Strobilos (), modern Aspat ya da Çıfıt Kalesi, Bodrum Aspat mevkiinde yer alan bir Ortaçağ kentidir. Kentin zirvesindeki kalede MÖ 7. yüzyıla dek inen Leleg yerleşiminin izleri halen görülür. Bu kalıntıların üzerinde Osmanlı dönemine kadar kullanılan Çıfıt Kalesi görülmektedir. Kentte halen Muğla Üniversitesi arkeoloji bölümü tarafından bir kazı ve restorasyon projesi sürdürülmektedir.




Mursiye

Mursiye, ortaçağ ispanyasında bağımsız bir müslüman emirliğin adıydı. Merkeziyse Mursiye (Murcia) kentiydi. 1063 yılında Abdurrahman bin Tahir tarafından kurulmuştur. 1092'de murabıtların yönetimi altına girmiş, 1144'de Ebu Cafer bin Hud'un başlattığı isyan sonunda yeniden bağımsızlığına kavuşmuştur. Daha sonra Balancia (Valensiya) kentiyle birleşerek gücünü sağlamlaştıran kent, 1168'de muvahhidlerin egemenliğni tanımasına rağmen özerk yapısını korudu. 1243 yılında Kastilla askeri kuvvetleri tarafından ele geçirilinceye dek yarı-bağımsız konumunu korudu.




Yazma Sanatı

""

Yazma Sanatı (On Writing: A Memoir of the Craft) Popüler korku-gerilim kitapları yazarı Stephen King tarafından 2000 yılında yayınlanan otobiyografi kitabı. Özellikle imza günleri ve toplantılarda kendilerine dil ve yazım ile ilgili sorular yöneltilmediğini görünce bu kitabı yazmaya karar verdiğini anlatıyor.

Kitabın ilk bölümlerinde King kendisinin kısa bir hayat hikâyesi eşliğinde yazma serüvenine yer veriyor. Sonraki bölümde ise yazmaya meraklı kişilere neyin nasıl ve ne şekilde yazılacağı konusunda bilgiler veriyor. Örneklemeleri her ne kadar İngiliz ve Amerikan dili ve edebiyatından olsa da yazmaya meraklı olanların bu konuda pek çok ipuçları yakalayabileceği bir kitap.

King yazma konusunda meraklılar ve istekliler için özellikle şu öneride bulunuyor; "Eğer kitap okumaya vaktiniz yoksa, yazı yazacak donanımınız ve de zamanınız da yoktur".

1999 yazında geçirdiği büyük trafik kazası sonrası yaşadıklarını da yazma anlayışı ile sentezleyerek kitabını tamamlıyor.




Petrovaradin

Petrovaradin (Sırpça: "Петроварадин"; Macarca: "Pétervárad"), Sırbistan'da Tuna Nehri kıyısında Novi Sad şehrinin karşısında yer alan kasabadır. Tarihî bir yer olarak aynı isimde bir de kalesi vardır. Novi Sad ile beraber genişletilmiş Novi Sad Şehri belediye yapısını oluşturur.

Bölgede yerleşimin tarihi Bakır Çağı' na (MÖ 4500 dolayları) kadar uzanmaktadır. MÖ 4. yüzyılda Keltler' in yerleştiği bölge MÖ 1. yüzyılda Roma hakimiyetine girdi. Keltler tarafından burada ilk kale inşa edildi. Roma döneminde kale daha da büyütüldü ve "Cusum" adıyla Pannonia eyaletine bağlandı. Kale, MS 5. yüzyıldaki Hun saldırıları sonucunda tahrip oldu. Kasaba sırasıyla Ostrogotlar, Gepidler ve Lombardlar' ın hakimiyetine geçti. MS 5. yüzyılın sonlarında Bizanslılar tarafında ele geçirilen yerleşim; Cusum, Petrikon veya Petrikov adlarıyla anıldı. Daha sonra Avarlar, Franklar, Hırvatlar, Slavlar, Bulgarlar ve sonrasında yeniden Bizans egemenliğine geçti. Bulgarlar döneminde voyvoda Sermon idaresinde Petrik adıyla anıldı. Bizans döneminde Sirmium Theması içerisinde yer aldı. Kasaba, 12. yüzyılda Macaristan Krallığı tarafından ele geçirildi.

27 Temmuz 1526' da Pargalı İbrahim Paşa tarafından Osmanlı topraklarına katıldı. Osmanlı yönetiminde "Varadin" adıyla bilinen yerleşim, seferlerde önemli bir menzil noktası görevi gördü. 1687 yılında Habsburg idaresine geçti. Kale, 19 Eylül 1694 yılında Sürmeli Ali Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu tarafından kuşatıldı. Ancak 23 günlük kuşatmada sonuç alınamaması üzerine Osmanlı ordusu Belgrat' a geri çekildi.

1716 yılında, sadrazam Silahdar Damat Ali Paşa' nda hayatını kaybettiği Petrovaradin Muharebesi burada meydana gelmiştir. Petrovaradin, Habsburg yönetiminde sınırdaki askeri savunma sisteminin parçası oldu. 1881' de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu içerisinde otonom Hırvat-Slavonia Krallığı yönetimine geçti. 1918 yılında Yugoslavya Krallığı denetimine geçti. II. Dünya Savaşı sırasında kurulan Hırvatistan Bağımsız Devleti denetimine geçti. Savaştan sonra Voyvodina özerk eyaleti ve sonrasında Yugoslavya topraklarının parçası oldu.

2011 yılında yapılan genel nüfus sayımına göre belediyede 33.865, kasaba merkezinde ise 14.298 kişi yaşamaktadır.




Murâbıtlar

Murabıtlar (Arapça: المرابطون al-Murābiṭūn), bugünkü İspanya ve Fas topraklarında, Orta Çağ sırasında önemli bir siyasi güç olmuş olan Berberî hanedanı ve devleti.

Hanedan adını, din alimi Abdullah bin Yâsîn’in Senegal nehri üzerindeki bir adada inşa ettirdiği hem sınır kalesi hem de dini eğitim verilen "ribât"tan almıştır.

Kuzey Afrika, 11. yüzyılın ortalarında Zenâte ya da Zenâta adında Berberî kökenli etnik gruplar tarafından birbirinden bağımsız emirlikler tarafından yönetilmekteydi. Bunlardan Cüdâle’nin (Gudala) reisi Yahya bin İbrahim 1036 yılında gerçekleştirdiği hac dönüşünde Mâlikî fakihi Ebû İmrân el-Fâsî ile görüşerek Bölgede İslam'ın zayıf kaldığı kabilelerde dini faaliyetlerin arttırılması konusunda onun desteğini aldı. Bu amaçla din alimi olan Abdullah b. Yâsîn el-Cezûlî’yi görevlendirildi. Cüdâle ve ardından Lemtûne (Lamtuna) kabilelerinin topraklarına giden Abdullah b. Yâsîn, gerçekleştirdiği tebliğ faaliyetlerinden olumlu bir sonuç alamayınca Lemtûne kabilesi liderlerinden Yahyâ bin Ömer’le ve bazı talebeleriyle birlikte Senegal nehri üzerindeki bir adaya ribât yaptırarak buradan tebliğ ve cihad faaliyetlerini sürdürdü. gerçekleştirilen mücadele neticesinde 1043 yılında Cüdâle ve Lemtûne başta olmak üzere Sanhâce’ye (Sanhaja) mensup kabileler itaat altına alındı. Abdullah bin Yâsîn dini yetkileri elinde tutmakla birlikte ordunun kumandasını Cüdâle’nin reisi Yahyâ bin İbrahim’i, o ölünce de Yahyâ bin Ömer’i getirdi. 1053 yılında önemli bir ticaret merkezi olan Sicilmâse (Sijilmasa) ele geçirildi. Yahyâ bin Ömer’in 1055' de ölümünden sonra yerine kardeşi Ebû Bekir getirildi. Ebû Bekir kuzeye yönelerek Sûs bölgesinin merkezi Taroudant’ı 1056 yılında ele geçirdi. Abdullah bin Yâsîn’e bağlı kuvvetler de Ağmât’ı (Aghmat) ele geçirdikten sonra burasını başkent yaparak Murabıtlar devletini kurdular.

Murabıtlar, Gane Krallığı topraklarına girerek Evdeguşt şehrini ele geçirdiler. Abdullah bin Yâsîn' in 1059 yılında ölümünden sonra Ebû Bekir bin Ömer önce Bergavata'yı ele geçirdi. 1061 yılında çıkan iç karışıklığı çözmek amacıyla Fas bölgesinin yönetimini amcasının oğlu Yûsuf bin Tâşfîn’e bırakarak Sahra bölgesine gitti. 1062' de Marakeş şehrinin inşasını başlatan Ebû Bekir, 1068 yılına kadar Rif-Tanca arasında kalan bölgeyi tamamen kontrol altına aldı. Daha sonra güneye yönelerek Gāne Devleti’ne bağlı birçok şehri ele geçirdi. 1073 yılında Marakeş yakınlarında Yûsuf bin Tâşfîn' in kalabalık ordusu karşısında tahtını Yûsuf’a devrettiğini açıklayarak ordusunun başında Sahra’ya döndü. Sudan bölgesine hareketle 1076-77 yıllarında Gāne Devleti’nin başkenti olan Koumbi Saleh şehrini ele geçirdi. İslâmiyet’i kabul eden kralı makamında bıraktıktan sonra ordusuyla Batı Sudan’ı ve bölgedeki altın madenlerini ele geçirdi. Bölge halkının büyük bir kısmı İslamiyet’i bu dönemde kabul etti.

Bu esnada Yusuf bin Taşfin' de 1078 yılında önemli bir sahil şehri Tanca’ yı ele geçirdi. Daha sonra sırasıyla Vücde, Tilimsan ve Vehrân' dan sonra 1080 yılında Cezayir şehrini ele geçirdi.

Yusuf bin Taşfin Endülüs’teki müslüman emirliklerin kendisinden yardım istemesi üzerine 1086 yılında buraya geçerek Ez-Zellaka Muharebesi' nde Kastilya kuvvetlerini ağır yenilgiye uğrattı. Endülüs'teki emirlerin birbirleriyle savaşının devam etmesi üzerine 1090 yılında Endülüs'e geçen Murabıtlar Gırnata ve Maleka şehirlerini ele geçirdiler. Daha sonra İşbiliye, Kurtuba, Belensiye, Batalyevs ve Balear Adaları olmak üzere Endülüs' ün büyük bölümü Murabıtların egemenliğine geçti. Ali bin Yusuf döneminde de Murabıtlar' ın Endülüs ve İspanya yarımadasında ilerleyişi sürmüş ve Uclés yakınlarında yapılan savaşta Kastilya kuvvetleri bir kez daha yenilgiye uğratılmıştır. 1112-13 yıllarında Madrid ve civarındaki bazı yerleşim yerleri ele geçirildi.Daha sonraki yıllarda günümüzde Lizbon olarak bilinen Üşbûne, Zaragoza, Pisa, Cenova, Barselona şehirleri ile Mayorka, Minorka ve İbiza adaları ele geçirildi.

En parlak döneminde Tunus’tan Atlas Okyanusu’na, Nijer Nehrinden İspanya’da Ebro nehrine kadar olan topraklara hakim olan Murabıtlar, İber Yarımadası' ndaki Hristiyan krallıkların saldırıları, Kuzey Afrika'daki kabile isyanları ve Muvahhidler' le olan mücadele sonrasında önemli oranda güç kaybetmeye başladılar. Ali bin Yusuf’un son yıllarında Kuzey Afrika ve Endülüs'teki şehirlerin büyük bir kısmı Muvahhidler’in eline geçti. 1144 yılında meydana gelen savaşta Murabıtlar ağır bir yenilgi alan Taşfin bin Ali Vahran, Cezayir' daki kalesine çekildi. 1145 yılında Taşfin bin Ali' nin ölümü üzerine Marakeş’te küçük yaştaki oğlu İbrahim hükümdar ilan edildi. Ancak İbrahim' in hükümdarlığını amcası İshak bin Ali'nin tanımaması üzerine Marakeş’te iç savaş başladı. Murabıtlar arasındaki iç savaştan faydalanan Muvahhidler, 1147 yılında Marakeş’i ele geçirdikten sonra İshak bin Ali ve İbrahim bin Taşfin’i öldürerek Murabıtlar Devletini ortadan kaldırdılar.






Muvahhidler

Muvahhidler (Berberice: ⵉⵎⵡⴻⵃⵃⴷⴻⵏ Imweḥḥden, Arapça: الموحدون al-Muwaḥḥidūn, Türkçe: Birleyenler, Tek Olanı Kabul Edenler; 1121-1269), bugünkü Kuzey Afrika, İspanya ve Batı Sahra topraklarına hakim olan Murabıtlar Devleti'ni yıkarak o