e bugün bile adada balıkçılığa kota uygulamaktadır. Bağlı olunan Fransa yerine, Kanada'nın bunu belirlemesinin nedeni karasularının birbirlerine çok yakın olmasındandır. 
Saint Pierre ve Miquelon'da Fransa Hükümeti'nin de yardımlarıyla ekonomik faaliyetleri canlandırmak ve çeşitlendirmek için büyük çalışmalar yapılmaktadır. Ülkede turizm, balık çiftlikçiliği, tarım ve yengeç avcılığı hızla gelişmektedir.

1948 yılında basılan iki metal para dışında adalılar her zaman Fransız para birimini kullanmışlar bugün de avro kullanmaktadırlar. 1990'lara kadar Fransız posta pullarını kullanırlarken bugün kendi pullarını basmaktadırlar. Fransa'dan adaya mektup ve havale işlemleri hava yoluyla yapılır. Fransa'ya bağlı olan posta kodları 97500'dür.

En büyük dış satımı Amerika Birleşik Devletleri, Zambiya, Ekvador ve Fransa'ya yapar. Balık, deniz yumuşakçaları, tilki ve vizon derisi dışsatımda başı çeken ürünlerdir. En çok ithal edilen ürünler ise, yapı gereçleri, elektrik malzemeleri, yakıt, giyecek ve ettir.

Saint Pierre ve Miquelon'da nüfus 2006 yılı sayımlarına göre 6.125'tir. Bunlardan 5.509'u başkent Saint-Pierre'in de içinde bulunduğu Saint-Pierre adasında yaşar. 616'sı Miquelon-Langlade belediyesi sınırları içindedir. İki adanın kumul ile bağlanması sonucu oluşan Miquelon-Langlade adasında yaşayanlar sadece Miquelon bölümündedir. Langlade bölümünde kimse yaşamaz.

Diller:


Okuryazarlık:


Din:


Yaş dağılımı:


Adalıların anadili Fransızca'dır; fakat sözcükleri söyleyiş biçimleri daha çok Normandiyalılara benzer. Adada her yıl festivaller düzenlenir. Bunlardan en bilineni Bask Festivali'dir. Bu festivalin en büyük eğlencesi taş kaldırma yarışmalarıdır. Adada en yaygın spor hokeydir. Birçok oyuncu bu adadan yetişmiş ve Fransa'ya gitmiştir. Birçok kez Fransa'yı olimpiyat oyunlarında bu adadan çıkan oyuncular temsil etmiştir. Saint Pierre ve Miquelon'da cadde ve sokak adları genelde kullanılmaz ve büyük bir bölümünün de zaten adı yoktur.

Saint Pierre ve Miquelon'da demiryolu yoktur. 114 kilometre uzunluğunda karayolu ve 45 kilometre uzunluğunda döşenmemiş yol bulunur. Tek ve en büyük limanı Saint Pierre'dedir. Ülkede deniz ticareti yapılmamaktadır. Adalarda, biri 1.524 - 2.437 metrelik, diğeri ise 914 - 1.523 metrelik pisti olan iki havaalanı bulunur. Newfoundland ve Saint Pierre Adası arasında düzenli feribot seferleri yapılır. Havayolu ulaşımı "Air Saint Pierre" adındaki bir şirket tarafından sağlanır. İki ada arasında uçuş seferleri bulunduğu gibi uçak ile birçok Kanada şehrine de ulaşım sağlanır.






Harry Potter ve Ölümcül Takdis





Los Glaciares Ulusal Parkı

Los Glaciares Ulusal Parkı (İspanyolca: "Parque Nacional Los Glaciares" Türkçe: "Buzullar Ulusal Parkı"), Arjantin'in Patagonya bölgesinde Santa Cruz Eyaleti'nde bulunan ulusal parktır. 726.927 hektar (7.27 km) bir alanı kaplamaktadır. Arjantin'in ikinci büyük ulusal parkıdır. 11 Mayıs 1937'de kurulan park, Macellan subpolar ormanlarına ve Patagonya bozkırlarının biyoçeşitliğine sahiptir. 1981 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Listesi'ne alınmıştır.

And dağlarındaki 47 büyük buzulun beslediği Atlas Okyanusu'na akan 13 buzulu barındıran parkın adı, dev buz kabı anlamına gelir. Antarktika ve Grönland dışında en büyük buz örtüsüdür. Dünyanın diğer bölgelerinde, buzullar ortalama olarak deniz seviyesinden en az 2500 m yükseklikte başlar, ama buz örtüsünün büyüklüğü yüzünden bu buzullar 1500 metrede başlar, 200 metre aşağı kaydıktan sonra Los Glaciares Ulusal Parkı'nın sınırına dayanır ve Şili topraklarındaki Torres del Paine Ulusal Parkı'na ulaşır.

Yüzde otuzu buzla kaplı olan Los Glaciares, her biri kısmen park alanı içinde kalan iki büyük göle açılan iki parçadan oluşur: Kuzeyde 1,100 km yüzölçümlü Viedma Gölü ve güneyde 1,466 km yüzölçümüyle Arjantin'in en büyüğü olan Argentino Gölü. Her iki göl de Puerto Santa Cruz'dan Atlas Okyanusu'na akan Santa Cruz Nehri'ni beslemektedir.

Kuzeyde Viedma Gölü'ne akan Viedma Buzulu ve birkaç küçük buzul ile Fitz Roy Dağı ve Cerro Torre'yi de içeren tırmanma ve trekking düşkünleri arasında çok popüler olan bir dizi dağ vardır.

Güney kısmında küçük olan bir dizi buzulun yanı sıra Argentino Gölü'ne akan Perito Moreno Buzulu, Upsala Buzulu, ve Spegazzini Buzulu bulunmaktadır. Spegazzini ve Upsala buzullarına ulaşmanın tek yolu göldeki Onelli koyudur ("Bahía Onelli"); tipik gezi tekneleriyle buzullar arasında seyahat edilerek koya ulaşılır.

And dağları, Pasifik Okyanusu'ndan gelen nemi tutarlar, geriye kalan işe yaramaz buz gibi soğuk ile (Yıllık ortalama sıcaklık 7,5 °C) Arjantin tarafındaki kurak Patagonya bozkırını oluşturur. Bu alan Nanduların, Guanakoların, Pumaların ve Boz tilkilerin yaşam alanıdır. Sığır endüstrisinin işgalinden zarar görmekte ve yok olma tehlikesi altındadırlar. Patagonya boyunca görülen büyük ölçekli hayvancılık nedeniyle çokça otlatma yüzünden bazı türlerin sayısında dramatik bir düşüş olmuştur. Bölgede yalnızca 100 tanesi kayıt altına alınan 1000'den fazla kuş türü bulunmaktadır (Akbaba, Kartal ve diğerleri). Buz örtüsü ile Patagonya bozkırı arasında çoğunlukla Lenga ve Antarktika kayın ağaçlarından oluşan Macellan subpolar ormanları And geyiği ve Torrent Ördeği'nin yaşadığı verimli bir alan oluşturmaktadır.

Los Glaciares dış turizm için önemli bir cazibe merkezi oluşturur. Turların başlangıç ​​noktaları, Argentino gölü kıyısında ancak park dışında yer alan El Calafate kenti ile parkın kuzey kesiminde Fitz Roy dağı eteklerinde yer alan ve aynı zamanda park yönetim merkezinin de yer aldığı El Chaltén köyüdür.






Carl Philipp Emanuel Bach

Carl Philipp Emanuel Bach, (d. 8 Mart 1714, Weimar - ö. 14 Aralık 1788, Hamburg), Alman besteci.

Johann Sebastian Bach'ın ve Maria Barbara Bach'ın beş oğlundan ikincisi olan Carl Philipp Emanuel Bach, klasik öncesi dönemin (pre-classical era) en önde gelen figürlerinden olup klasik dönemin en önemli kurucularından sayılır. Eserleri Rokoko ve Klasik dönemler kapsamında da incelenebilmektedir.

On yaşındayken babasının 1723'de kantörü olduğu Leipzig'deki Aziz Thomas Okulu'na (St. Thomas School) girdi ve aynı zamanda Leipzig (1731) ve Frankfurt(1735) üniversitelerinde hukuk eğitimine devam etti. 1738'de 24 yaşında hukuk derecesini aldı ve aynı andan hukuk kariyerini bir kenara bırakarak kendini tamamiyle müziğe adamaya kesin olarak karar verdi.

Birkaç ay sonra Prusya Kralı Frederick (Büyük Frederick) tarafından (Frederick'in prensliği zamanında), Sylvius Leopold Weiss'in referansıyla kraliyet hizmetine kabul edildi. Frederick'in 1740'ta krallığa yükselmesiyle Carl Philipp kraliyet orkestrasının üyesi oldu. O dönemde Avrupa'nın en önemli klavye ustalarındandı ve 1731'den beri yazdığı eserler arasında 30 kadar sonat, harpsikord ve klavikord için konser parçaları bulunmaktaydı.

Berlin'de solo klavye için, Berlin Portreleri de dahil olmak üzere (en ünlüsü La Caroline'dir) çeşitli müzikal parçalar besteledi.

Ününü Kral Frederick ve Büyük Württemberg Dükü için bestelediği iki sonatla sağlamlaştırdı ve 1746'da oda müzisyeni pozisyonuna yükseltildi.

Berlin'de kaldığı süre içinde, babasının etkilerinin diğer eserlerinde alışılmış olandan daha yoğun bir şekilde kendini hissettirdiği Magnificat (1749), Easter Kantatı (1756), birkaç senfoni, en azından üç şarkı seti, birkaç dini olmayan kantat ve diğer birkaç eser bestelemiştir. Ancak temel olarak klavye üzerine odaklanmış olup yaklaşık iki yüz sonat ve "Mit veränderten Reprisen" (1760-68) dahil olmak üzere diğer solo eserleri bestelemiştir. "Klavye Enstrümanlarını Çalmanın Gerçek Sanatı Üzerine Deneme (Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen)" (1753-62) adlı teorik inceleme eseri, 18. yy ortası müzik uygulamaları konusunda son derece aydınlatıcıdır. 1780 yılında üçüncü baskısına ulaşmış olan eser, besteciyi dönem Avrupa'sının önde gelen müzik kritiklerinden biri yapmıştır.

1768'de Hamburg'da Georg Philipp Telemann'dan "Kapellmeister" görevini devralmış, bu görevin etkisiyle kilise müziğine daha çok yönelmiştir. Sonraki yıl büyük güzelliğinin yanı sıra plan bakımından Felix Mendelssohn'un Elijah'ına benzerliğiyle de ilgiyi hak eden "Die Israeliten in der Wüste" oratoryosunu bestelemiştir. 1769 - 1788 arasında yirmiden fazla Passion, yetmişe yakın kantat, litani, motet ve diğer ayinsel eserler vermiştir. Aynı dönemde, enstrümantal kompozisyondaki dehası, Franz Joseph Haydn'ın kariyenin etkisiyle daha da gelişmiştir. 14 Aralık 1788'de Hamburg'da 74 yaşında ölmüştür.

18. yüzyılın ikinci yarısı boyunca çok yüksek derecede ünlü bir şahsiyet olmuştur. Johann Christian Bach ile de yakınlığı bilinen Wolfgang Amadeus Mozart'ın Bach için ""O baba, biz çocuklarıyız."" dediği bilinmektedir. Ludwig van Beethoven onun dehasına büyük ve içten bir hayranlık beslemiştir. Bu konumunu büyük ölçüde, müzikal formun evriminde çok önemli bir dönemi işaret eden klavye sonatlarına borçludur. Stil berraklığı, anlatımdaki incelik ve dokunaklılık ve yapısal tasarımdaki özgürlük ve çeşitlilikle; İtalyan ve Viyana okullarından tümüyle kopmuş, bunun yerine, birkaç jenerasyon sonra yaygın olarak benimsenecek olan bir yaklaşımla döngüsel ve doğaçlamalı formlara yönelmiştir.

Soyut enstrümantal formların duygusal içeriğini derinleştirmiş ve modern anlamda piyano kullanım tarzının yaratılmasında nihai rol oynamıştır. Yapıtları içerik olarak buluşlarla, daha da önemlisi uç derecede bir öngörülemezlikle doludur ve tek bir yapıtının içinde bile geniş bir duygusal aralığa (gidiş-gelişlere) sahiptir. Lassus, Monteverdi ve Gesualdo'nun zamanından beri armonik rengi kendi için özgürce kullanan, belki de ilk önemli bestecidir. Böyle bakıldığında, Birinci Viyana Okulunun en önemli temsilcileriyle kıyaslanabilecek önemdedir. Kullandığı dramatik sonat stilinin Klasik dönem ustaları Haydn, Mozart ve Beethoven üzerinde çok güçlü etkisi vardır. Etkileri çağdaşlarıyla sınırlı kalmayıp, Felix Mendelssohn ve Carl Maria von Weber'e kadar uzanmaktadır.

Johannes Brahms C.P.E. Bach'a büyük saygı duymuş ve bazı yapıtlarını yeniden düzenlemiş olsa d