95 ton yük taşıyabilirken Saturn V, yaklaşık 130 ton taşıyabiliyordu. ABD'nin sıvı hidrojen jet motorlarıyla erken başlayan tecrübeleri, üst kademelerde bu yüksek performanslı yakıtı kullanmaya cesaret etmelerine izin vermişti, böylece roket ağırlığını ciddi miktarda düşürebilmişlerdi.

N1'in en büyük sorunu, çok sayıda küçük motoru yakıt ve oksijan tanklarına bağlayan boruların karmaşık tesisatıydı. Saturn V'nin devasa F1 motorunun mu, yoksa N1'in çok sayıda küçük motorunun oluşturduğu tesisat karmaşasının yarattığı sorunları çözmenin mi daha kolay olduğu, roketçilik tarihinin ilginç sorularından biridir. Saturn V'nin sadece beş motorunun bile tesisat sorunları çıkardığı düşünülürse, N1 Blok A'daki 30 motor, felakete davetiye çıkarmaktaydı.

Bir diğer sorun, N1'in fırlatıldığı Baykonur Uzay Üssü'nün deniz kenarında olmaması nedeniyle tüm ulaşımın demiryoluyla yapılmasıydı. Bu nedenle roket parçalara ayrılarak naklediliyor, üste tekrar monte edildikten sonra rampaya dikiliyordu. Bu nedenle motorlarda meydana gelen karmaşık sorunların önceden görülmesi ve giderilmesi mümkün olmuyordu.

Bu sorunlar nedeniyle N1 asla başarılı bir uçuş yapamadı. Dört fırlatma testi de başarısızlıkla sonuçlandı. Bunlardan birinde Baykonur Üssü büyük zarar gördü. En uzun uçuş, hemen hemen birinci kademenin ayrılmasına kadar, 107 saniye sürdü. 1969'da iki, 1971 ve 1972'de birer sınama fırlatması yapıldı.

Vasili Mişin, Apollo tasarısının başarısından sonra da ABD'nin Skylab'ına benzer büyük bir uzay istasyonunu yörüngeye taşıyabilme umuduyla sınama uçuşlarına devam etti. 1974'te proje resmen sona erdirildi ve Mişin'in yerine rakibi Valentin Gluşko geçti. İki N1F uçuşa hazırlanıyordu ancak bu da gerçekleşmedi.

N1 projesini dev Proton roketine benzer hipergolik bir roket olan Vulkan, 1976'dan itibaren ise Energiya/Buran programı izledi.


Son iki N1 aracı, Sovyetlerin Ay projesinin gizli kalması için imha edildi. Sovyetler, bir Uzay Yarışı'nın var olduğunu inkâr ederek kendi Ay projelerinin ABD'yi kandırmak için hayal edilen kâğıt üzerindeki bir proje olduğunu iddia ettiler. Bunların yalan olduğu ancak Perestroyka ve Glasnost'tan sonra ortaya çıktı.

N1 roketlerinden geri kalan bazı yakıt tankları, uzun süre Baykonur Üssü civarında yere saçılmış vaziyette bırakıldı, bir kısmı gölgelik olarak kullanıldı.

İlginç bir şekilde, N1F'nin ileri model motorları sağlam kaldı. Roket bir bütün olarak güvensiz olsa da, tek tek motorların güvenilir ve sağlam olduğu düşünülmektedir. Sağlam kalan 50 motordan 36 tanesi, Rusya tarafından tanesi 1,1 milyon dolara Aerojet General şirketine üretim lisansıyla birlikte satıldı. Aerojet, daha sonra bu motorları Japon J-1 ve J-2 roketlerinde kullanılmak üzere sattı. Motorların başka projelerde de kullanılması için özel şirketlerin çalışmaları aralıklı olarak devam etti.





Ovacık altın madeni

Ovacık altın madeni İzmir'in Bergama ilçesi Ovacık köyü bölgesinde Koza Grubu tarafından işletilen Türkiye'nin ilk yerli altın üretim tesisidir.

Koza Grubu, daha önce Normandy Madencilik A.Ş.'ye ait olan Ovacık Altın Madeni'nin bütün hisselerini Newmont Mining Corporation şirketinden satın alarak bu madenin işletme haklarına sahip oldu. İlk olarak 2001 yılında üretime başlayan tesis halen altın üretimine devam etmektedir.




Lavanta

Lavanta, ballıbabagiller (Lamiaceae) familyasından "Lavandula" cinsini oluşturan Akdeniz kökenli bitki türlerinin ortak adı.

Atlas Okyanusu adalarından Akdeniz çevresi ülkelerine ve Hindistana kadar uzanan geniş bir alanda yetişen, lavanta cinsi üyeleri, çalı görünümlü, toplu başak biçiminde mavi, morumsu ya da kırmızı çiçekler açan bitkilerdir. Lavanta, dağlarda, 1000–1800 m arasında yüksekliklerde yetişir.

Kurutularak dolaplara konan çiçekleri giysileri böceklerden korur. Yaklaşık 500 metrede yetişen İngiliz lavantası ("Lavandula angustifolia") türünden boyacılıkta kullanılan esans elde edilir. Batı Anadolunun maki bölgelerinde yetişen karabaş otu ("Lavandula stoechas") çiçeklerinden ağrı kesici, balgam söktürücü olarak yararlanılır.




Mastra altın madeni

Mastra altın madeni, Gümüşhane'nin Demirkaynak köyünde Koza Grubu tarafından işletilen altın madenidir. Madene köyün eski adı olan Mastra verilmiştir. Mastra, Ovacık altın madeninden sonra ikinci Türk altın madeni olacaktır.




Hamilton, Ontario

Hamilton, Kanada'nın Ontario eyâletinde, Ontario Gölü'nün güneybatı kıyısında yer alan bir kenttir. 662.401 nüfuslu kent, Ontario'nun en büyük üçüncü, tüm Kanada'nın ise en büyük dokuzuncu kentsel alanını oluşturur.

Geleneksel olarak çelik ve ağır sanayi üzerine gelişen kent ekonomisi, son dönemde sağlık ve bilim sektörleri üzerine evrilmektedir. Hamilton, televizyon ve film endüstrisinin yoğunlaştığı, birçok kayıt stüdyosuna ve sanat galerisine sahip bir kenttir.

Kentte McMaster Üniversitesi ("McMaster University") bulunmaktadır.






Gürağaç, Güneysınır

Gürağaç, Konya ilinin Güneysınır ilçesine bağlı bir köydür.

Eski adı Armusun'dur. Selçuklu döneminde Gürağaç köyü ve çevresini Karamanoğulları ele geçirmiştir (1200). Aktürbe Selçuklu zamanında inşa edilip günümüze kadar ayakta kalmayı başarmıştır. 2006 yılının son aylarında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından restorasyon çalışmalarına başlandı.

5 km yakınında Güneysınır belediyesi bulunmaktadır.

Köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır.

Köyün ilköğretim okulu vardır.Gürağaç İlköğretim Okulu Güneysınır/Konya 
( www.guragacioo.meb.k12.tr ) İçme suyu şebekesi vardır kanalizasyonu vardır Sağlık evi vardır fakat faal değildir. Sağlık ocağı yoktur. PTT şubesi yoktur fakat PTT acentesi vardır.





Kitchener, Ontario

Kitchener, Kanada'nın Ontario eyâletinin güneybatı bölümünde yer alan bir kenttir. Kitchener'ın kent merkezindeki nüfusu 214.000 olsa da, kentsel yerleşim alanının nüfusu, komşu kentler Cambridge ve Waterloo'yu kapsayacak şekilde 508.000'i bulur. Kent, bu haliyle Ontario'nun dördüncü, tüm Kanada'nın ise onuncu en büyük kentsel yerleşim alanını oluştururlar.

Kitchener yerleşim alanı içinde Wilfrid Laurier Üniversitesi ve Waterloo Üniversitesi bulunmaktadır.





Ğuaze

Ğuaze (Гъуазэ; Rehber), 1911-1914 yılları arasında, İstanbul'da yayınlanmış Çerkes gazetesi. Bütün sayılarında Türkçe kullanıldığı gibi, Arapça ve Arap harfleriyle yazılmış Çerkesçe yazılara da yer vermiştir. Gazetenin günümüz Türkçesine çevrilerek yeniden yayınlanmasına çalışılmaktadır.

Gazete, daha çok politik, tarihi ve kültürel içerikli yazılara yer vermiş, yeniden Kafkasya'da bir araya gelme olanaklarını araştırmıştır.




Dayı (unvan)

Dayı, tarihsel bakımdan Osmanlı döneminde 1671 yılından itibaren seçilerek göreve getirilen Cezayir Eyaleti, Trablusgarp Eyaleti ve Tunus Eyaleti yöneticilerinin unvanıdır.

1671'den son Cezayir Dayısı olan Hüseyin Dayı'nın Fransa tarafından görevden uzaklaştırıldığı 1830 yılına kadar toplam 28 dayı hüküm sürmüştür. Bunlardan 14'ü seleflerinin katledilmesi üzerine, iktidar mevkiine geçmişlerdir.

1591'de bu 40 dayı, ağa ile birlikte, ordunun kumandanlığını yapmak üzere, içlerinden birini seçmişlerdir. Bu suretle seçilen dayı, çok geçmeden, hükumetin yegane reisi oldu ve nüfuzu Bab-ı Alinin mümessili (vekili) olan paşanın nüfuzunu gölgede bıraktı. Fakat 17. yüzyılın ikinci yarısından itibaren, ordunun ikinci derecedeki kumandanları olan beyler, dayıların yerini almaya başladılar. 18. yüzyılın başlangıcında İbrahim Bey dayı unvanını aldı; sonraları bu unvan 1705'te, Husayn bin Ali tarafından kaldırıldı.

Dayılık, Cezayir'de bir ihtilal neticesinde meydana çıkmıştır. 1671 senesinde ağaların keyfi idarelerinden usanan reisler veya korsan gemisi kaptanları içlerinden birini, dayı adı ve kayd-ı hayat şartı ile, ağaların yerine geçirdiler. Başlangıçta reisler tarafından seçilen dayılar, 1689 senesinden itibaren yeniçeri zabitleri seçmeye başladılar. 

Dayılık için hiçbir ehliyet ve menşe şartı aranmazdı. En aciz ve cahil yeniçeri bile bu makama göz dikebilirdi. Dayı nazırlarını kendi seçer, eyalet beylerini istediği gibi tayin eder, adaleti yerine getirir ve ecnebi devletler ile müzakerelere girişirdi. Dayılar yeniçerilerin aldıkları aylıktan (ayda 50 sağ akçe ve tayın) başka, para almazlar; fakat beylerden ve diğer memurlardan tevcih (yöneltmek) hakkı ile korsanların aldıkları ganimetlerden hisse alırlar, vazifeye başlayan konsoloslardan ve barış anlaşmalarının imzası veya yenilenmesi halinde, ecnebi devlet reislerinden hediyeler kabul ederlerdi. Sonra müslüman ve yahudi tüccarlar ile ortak olarak para kazanabilirlerdi. Dayıların, devlet hazinesinden ayrı, hususi hazineleri vardı. Birçok dayılar muazzam servetler toplamışlardı; fakat bu servetler, dayılar idama mahkûm olurlarsa devlet hazinesi hesabına geçirilirdi.

Dayılar makamlarından indirilmek ve katledilmek korkusu ile, yeniçerilerin istediklerini yapmak mecburiyetinde idiler. Özel hayatları da gayet sıkı kurallara bağlı idi. Göreve kabul edildikten sonra, ailelerinden ayrılırlardı ve saraylarına, resmi kabullerden başka, hiçbir kadın giremezdi. Yalnız perşembe öğleden sonra ve cuma günleri evlerine gitme hakları vardı.




Honda VTR1000

Honda VTR1000; Honda tarafından üretilen, 1 litrelik V-twin superbike tarzı motosiklet. Amerika içi "SuperHawk", Amerika dışı pazarda ise "Firestorm" olarak pazarlandı.

V-twin, Ducati 916'nın 1997'deki popüleritesinden sonra Honda (İsim atası: CB77 Superhawk, Paralel çift silindir) V-Twin SuperHawk (Firestorm) yaptı.

SuperHawk'da yeni tip 90-derece açılı V-twin motor kullanıldı.

Bu yeni tasarım konseptinde "eksensiz şase", yanlara konulan radyatörler, daha geniş karbüratörler kullanıldı.

Bir motosiklet dergisi (circa 200), bu motor için 0–100 km/h en çabuk ulaşan ürün olduğunu vurgulamıştı.





Asmapınar, Yakakent

Asmapınar, Samsun ilinin Yakakent ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adı içinden geçen pınardan alınmış olup üzüm asmaları çok olduğu için bu isim verilmiştir. mahallenin eski adı congara olarak bilinmektedir.

Mahallede bazı gelenek devam etmektedir örneğin bayramlarda köy odalarında köye gelen mis