ortaya çıkmıştır. Kral 14. Louis sonrasında saray sanatçılarında ve genel olarak sanat akımlarında çeşitli değişimler meydana gelmiştir; zengin ve ağır Barok stilinin yerini daha hafif, kıvrımlı ve doğal öğelerle bezenmiş tasarımlar almıştır. Bu karakteristikler örneğin Fransız sanatçı ve heykeltıraş Nicolas Pineau'nun eserlerinde gözlemlenebilir.

Kral 14. Louis'nin ölümünden sonra 15. Louis'nin 1715'te tahta geçmesiyle başlayan La Régence döneminde (1715-1723) saray sakinleri Versay Sarayı'ndan taşınmış ve dönemin sanat anlayışındaki değişim önce aristokratlarda, sonra da yüksek sosyetenin diğer kesimlerinde ortaya çıkmıştır. Rokoko tarzındaki eserlerin bol süslemeli ve işlemeli hatları Kral 15. Louis'nin aşırılıklarla dolu hükümdarlık yönetimiyle uyumlu olduğu düşünülmektedir.

Rokoko tarzının Fransa'da en popüler olduğu yıllar 1730'lardır. Rokoko stilinde; Barok'un kompleks şekilleri ve karmaşık motifleri kullanılmaya devam edilmekle beraber, asimetrik düzenlemeler ve doğu sanatlarından çeşitli etkiler taşıyan desenlere de yer verilmiştir.

Fransız Neoklasisizmi’i iki dönemden oluşmaktadır : birincisi "14. Louis stili" olarak anılır ve 1762-1768 tarihleri arasında inşa edilen Petit Trianon binasının mimarı Ange-Jacques Gabriel’le örneklendirilir. Bu dönemde iç mimari alanında ise, saray tarzı yerine Paris tarzı "Goût grec" (Yunan stili) ön plana çıkmıştır. Kral 14. Louis’in 1771’de tahta çıkmasının ardından, modaya düşkün Kraliçe Marie Antoinette "14. Louis stili"ni saraya getirmiştir.

"Directoire" veya "Empire" adını taşıyan ikinci dönem ise 1806’da tasarlanan Arc De Triomphe anıtının mimarı Jean Chalgrin’in çalışmalarıyla örneklendirilir. 1800’lü yıllardan itibaren Antik Yunan mimarisi’nden esinlenilen sanat eserlerinin yaygınlaşması ile, neoklasisizmde Yunan canlandırmacılığı (Grek Canlandırılması veya Grek Uyanışı veya Yunan Uyanışı) adı verilen yeni bir dönem açılmıştır.

Neoklasisizm, Neogotik ve Klasisizm stillerine karşısav olarak değerlendirilerek 19. yüzyılda da akademik sanatlarda önemli bir yer sahibi olmuştur. 19. Yüzyıl sonlarına doğru ise eleştirmenler tarafından anti-modern ve hatta gerici olarak betimlenmiştir.

Neoklasisizm, 19. Yüzyıl ortalarına doğru Avrupa’da St. Petersburg, Atina, Berlin ve Münih gibi başlıca şehirlerde en çok kullanılan mimari stil olmasına rağmen, Fransa’da ne yönetici kesimde ne de halk kesiminde popülarite kazanmayı başarabilmiştir. Bu stilin ilk kullanımına mimar Charles de Wailly’nin tasarladığı St Leu-St Gilles (1773–80) kilisesinde, ve mimar Claude Nicolas Ledoux’nun tasarladığı "Barriere des Bonshommes" (1785-89) binasında rastlanılır.

Neoklasisizm’in fazla takdir edilmeme sebebinin fransız rahip ve mimari teorisyen Marc-Antoine Laugier’nin doktrinleri olduğu düşünülmektedir. Teorisyene göre, Antik Yunan prensiplerini teorik olarak anlamaya çalışmak, bu prensipleri körlemesine uygulamaktan daha önemliydi. Bu sebepten ötürü Fransa’da Yunan Canlandırmacılığı, Fransız mimar Pierre-François-Henri Labouste’un ön plana çıkardığı İkinci İmparatorluk Neo-Grek stili çerçevesinde çok nadir kullanılmıştır.

İkinci İmparatorluk stili, Paris şehrine özgü bir mimari stildir.

19. yüzyılın ortalarında III. Napoleon İkinci Fransız İmparatorluğu’nu kurduğunda Paris heybetli binalardan oluşan gösterişli bir şehir haline gelmiştir. III. Napoleon’un emri üzerine, Seine bölgesi valisi Georges-Eugène Haussmann 1853 ve 1870 yılları arasında Paris şehirinin renovasyon projesini hayata geçirmiştir. Bu proje çerçevesinde; ortaçağdan kalma mahalleler yıkılmış, geniş ana cadde ve bulvarlar gibi yok çalışmaları yapılmış, yeni park ve bahçeler düzenlenmiş, yeni kanalizasyon sistemleri, çeşmeler ve süs havuzları, ve de su kanalları inşa edilmiştir. Günümüz Paris’inin şehir planı ve mimari genel görünüşü büyük oranda Haussmann’ın renovasyon projesinin sonucunda ortaya çıkmıştır.

Bu dönemde pek çok konut binası çifte kolonlar ve ferforje dam yeleleri gibi detaylarla süslenmiştir. Bu dönemin en göza çarpan mimari unsuru ise dik açılı mansart çatılar olmuştur. Mansart; tepesi az meyilli ve eteği daha dik açılı bir çatı tipidir. Görsel olarak görkemli bir izlenim uyandırmakla beraber, çatı katında kullanışlı bir yaşam alanı da oluşturmaktadır.

İkinci İmparatorluk mimari stilinin başlıca örnekleri mimar Charles Garnier’nin tasarladığı Opera binası, mimar Gabriel Davioud’nun tasarladığı place Chatelet üzerindeki tiyatro binaları, ve birçok belediye sarayı binasıdır. Ayrıca Saint-Eugène-Sainte-Cécile kilisesi, Sainte-Trinité kilisesi, Saint-Ambroise kilisesi ve Saint-Augustin kilisesi de dönemin önemli yapılarındandır.

İkinci İmparatorluk stili gibi Güzel Sanatlar stili de (fransızca Style Beaux-Arts) özellikle Paris’e özgü bir mimarlık akımıdır. Eklektik bir stil olan Güzel Sanatlar, adını Fransız Güzel Sanatlar Akademisi’nden almıştır. Mimarlar tarafından 1860’lı yıllardan Birinci Dünya Savaşı’na kadar yayılan bir dönem boyunca kullanılmıştır.

Güzel Sanatlar stili ; neo-klasik, neo-rönesans, neo-barok ve hatta neo-roma ve neo-bizans gibi birbirine uyum gösterdiği farz edilen mimari stillerin yeniden kullanımıyla tanımlanır. Bu stil çerçevesinde mimari öğelerin 14.Louis stiline benzer ahenkli bir şekilde kullanımı hedeflenmiştir. Dekoratif unsurlar ve taşıyıcı sistemler ise Antik Çağ mimarisinden esinlenerek tasarlanmıştır. Bu stili neoklasisizmden ayırd eden özellik ise, Dor, İyon, Korint, Toskana ve Kompozit gibi Greko-Romen mimari düzenlerin harmanlanarak kullanımı olmuştur.

Bu stilin en önemli örnekleri Paris’te Grand Palais, Petit Palais, III. Alexandre köprüsü, Güzel Sanatlar Akademisi, Sacré-Coeur Bazilikası, Trocadero Sarayı, Orsay Garı; Nantes şehrinde Güzel Sanatlar Müzesi, ve Sainte-Etienne şehrinde Sanat ve Tasarım Yüksek Okulu binasıdır.

Türkiye’de Yeni Sanat veya « 1900 Sanatı » ismi verilen Art Nouveau, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başlarında etkin olmuştur. Sanayi devrimine ve neoklasik stillerin aşırı kullanımına tepki olarak ortaya öne sürülen bu akım çerçevesinde tasarlanan eserlerde zarif dekoratif süslemeler, kıvrımlı şekiller ve bitkisel desenlere yer verilmiştir. Fransa’da bu stil, arabesk desenlerin yoğunluğu sebebiyle « style nouille » (erişte stili), ve mimar Hector Guimard’ın tasarladığı Paris metro girişleri sebebiyle « style Guimard » (Guimard stili) olarak da anılır.

Art Nouveau sanat akımının mimari eserlerde kullanılmaya başlanmasının başlıca sebeplerinden biri Fransız mimar ve teorisyen Eugène Viollet-le-Duc’ün (27 ocak 1814 – 17 eylül 1879) teorileri olmuştur. Viollet-le-Duc ; taş ve tuğla duvarlarla kaplanmış çelik taşıyıcı sistemlerin kullanımı sayesinde eski mimari stillerin ötesine geçilebileceğini öne sürmekteydi. Uygulama yöntemiyle teste tabi tutmadığı bu tekniğin, taşıyıcı sistemlerin bir parçası olarak kullanılan tonozlu tavanların ve dayanma kemerlerinin yerini alabileceğini düşünüyor ve geleneksel inşaat metotlarını farklı bir açıdan ele almayı amaçlıyordu.

Bu fikirler, Louis Sullivan, Victor Horta, Francis Jourdain ve Auguste Perret gibi mimarlar tarafından Art Nouveau döneminde uygulamaya geçirilmiştir. Bu stili mimari alanında ilk kullanan kişi ise Belçikalı mimar Victor Horta olmuştur. Horta’nın Brüksel’de 1893 yılında gerçekleştirdiği Tassel Oteli, Paris’li birçok mimar için doğrudan esin kaynağı olmuştur. Örneğin fransız mimar Hector Guimard, Paris‘te Castel Béranger konut binası ve metro durağı girişleri gibi eserlerin tasarımında bu stilin kıvrımlı şekillerini kendine özgü bir tarzda yorumlamıştır.

Art Nouveau’nun etkileri Fransa’da en çok Paris ve Nancy şehirlerinde gözlemlenir. Paris Art Nouveau’su stilindeki restoran ve dükkanlar gibi pek çok eser, az tanınan mimarlar tarafından gerçekleştirilmiştir. Ünlü restoran Maxim's veya ünlü mücevher tasarımcısı Georges Fouquet’nin mağazası Paris’teki başlıca örneklerdendir.

Nancy Art Nouveau’su ise, çeşitli sanayi ve sanatsal akımların etkisi altında kalmıştır. Fransız mimar Henri Sauvage’ın (10 mayıs 1873 – 21 mart 1932) dekoratör Louis Majorelle için ortaçağ mimarisi ve Art Nouveau stilini bir araya getirerek tasarladığı villa, Nancy bölgesindeki önemli örneklerdendir.

Fransa genelindeki diğer başlıca Art Nouveau eserler ise aşağıdaki gibidir : 
Fransa’da 1890 yılında başlayan Art Nouveau stilinin 1905’de doruk noktasına ulaştığı kabul edilir. Birinci Dünya Savaşı’nın başlangıcından hemen önce ise, bu stil yerini daha geometrik bir tarz olan Art déco’ya bırakmıştır.

Etkileri özellikle 1910-1940 yılları arasında gözlemlenen Art déco stili Fransa’da ortaya çıkmıştır ve dünya çapında etkili olan ilk mimari ve dekoratif akım olarak tanımlanır.  İsmini “Art décoratifs » (Türkçe Dekoratif Sanatlar)’in kısaltmasından alan bu stil, 1925’te Paris’te gerçekleştirilen Exposition internationale des Arts décoratifs et industriels modernes (Uluslararası Dekoratif ve Sanayi Sanatlar Fuarı) sırasında ilk kez lügata geçmiştir.

İç mimaride Art déco; duvar kağıtları, vitraylar, dekoratif resimler ve heykeller, ahşap işçilikleri, seramikler ve altın işlemeler gibi unsurlarla karakterize edilir.

Mimaride ise, Art Nouveau’nun kıvrımlı ve organik şekillerine tepki olarak simetri, yeniden yorumlanmış mimari düzenler ve kesme taş duvarlar kullanılır. Stilin ana prensipleri ise düzen, renk ve kübist geometridir.

Fransa genelindeki başlıca Art déco eserler aşağıdaki gibidir : 

Modern akım veya modernizm olarak da adlandırılan Modern mimari, Birinci Dünya Savaşı sırasında veya sonrasında ortaya çıkmış çeşitli mimari konseptlere verilen genel isimdir. Bu akımın ana prensipleri fonksiyonalizm ve rasyonalizm olmuştur. 19. yüzyıl’ın eklektist tarzına tepki olarak ortaya çıkmış ve 20. yüzyıl mimarlık anlayışına kalıcı bir şekilde yön vermiştir.

Modern mimarinin belli başlı mimarları Walter Gropius, Adolf Loos, Auguste Perret, Ludwig Mies van der Rohe, Oscar Niemeyer, Robert Mallet-Stevens olmakla beraber, öncü çalışmalarının İsviçre asıllı Fransız mimar Le Corbusier (Charles-Edouard Jeanneret 1887-1965) taraf