ın düşmandan kolayca korunma ve savunma şartlarına uygun bir yere yapılmıştır. Höyüğün (Karnak) (455) denilen dolgun göbeği gelecekteki arkeoluğlar ve tarihçiler için birçok kıymetli yadigârlara gebedir. İshaklı’dan başlayarak Karahüyük’te biten ve Sultandağ ile Akşehir Gölü arasına sıkışan dar kısım orta Anadolu’nun en mühim kapılarından birisidir. Küçük Asya’nın en büyük yollarından birisi buradan geçer. Orta Anadolu’da tutunmak isteyenler daima bu geçidi ellerinde bulundurmuşlardı. İshaklı, Yasayan, Nadir, Akşehir ve Karahüyük müstahkem mevkileri orta Anadolu’nun kilitleridir. Bu beş köy ve kasaba eskiden beri kalelerle tahkim edilmişti. Çok eskiden Karahüyüğün etrafını bir sur sarıyordu. Surun doğuya ve Batıya açılan iki kapısı vardı.

İstanbul’un Davut Paşa ve Siyavüş Paşa kasırları. Konya’nın Rube horozlu su ne ise Akşehir’in Karahüyük de bütün tarih boyunca öyle olmuştur. Burası Akşehir’in bir çeşit karşılama ve uğurlama yeridir. Eski Akşehirliler kıymetli misafirlerini. Hükümdarları, büyük komutanları burada karşılarlar ve burada uğurlarlardı. Karahüyüğün Konya Selçukluları zamanında da büyük önemi vardı. İbni Bibi bu köyü «Karayüg» şeklinde yazar. İkinci Gıyaseddin Keyhüsrev Moğol Hanı ile bir barış antlaşması yapacağı zaman kendisine İsfahanlı Naib Sahib Şemseddin’in başkanlığında bir heyet göndermişti. Amasya kadısı Fahreddin ile tercüman Mecdiddin Mehmet de bu heyete dahildiler. İbn Bîbî bunların muvaffakiyetle döndüklerini anlatırken aynen şunları söyler:

Araplar Akşehir’i, beyaz çiçek açmış elma ve erik ağaçlarının görüntüsünden dolayı "Belde-i Beyza" (Beyaz Şehir) olarak anmışlardır. Ancak sonra Anadolu’ya yayılan Türkler, Kutalmışoğlu Süleyman Şah komutasında kenti almışlardır. Haçlı Seferleri, Selçuklu taht kavgaları, Moğol istilası sıralarında sürekli savaşlar yaşayan Akşehir (Akşar) büyük yıkımlar yaşamak zorunda kalmıştır. 1381 yılında Padişah Murat Hüdavendigâr'a satılarak Osmanlı egemenliğine girerse de Y. Bayezit’in Timur’a yenilmesi ile Moğolların, Fetret döneminden sonra Karamanoğulları’nın eline geçer. Nihayet Fatih Sultan Mehmet 1467 yılında Akşehir’i fethederek Osmanlı topraklarına katar. 19. yüzyıl sonlarında Akşehir’de Kaymakamlık yapan Bereketzade İsmail Hakkı’nın hatıralarında verdiği bilgilere göre; Akşehir’in çevre kasabalarıyla birlikte 100.000'den fazla nüfusu vardır. Türkler, Yörükler, Kürtler, Ermeniler, Rumlar vb. diğer milliyetlerden insanların bir arada yaşadığı sosyal ve ekonomik bakımdan canlı, bir merkezî yerleşme birimidir. Mevlana'nın kızı'nın türbesi bu kasabada bulunur.

Kurtuluş Savaşı'nın dönüm noktası Sakarya Meydan Muharebesi’nden sonra, 18 Kasım 1921 tarihinden itibaren Garp (Batı) Cephesi karargahı Akşehir'e yerleşir. Kumandan İsmet (İnönü) Paşa TBMM’den ve Başkomutan Mustafa Kemal (Atatürk) Paşa’dan aldığı emirlerle "Büyük Taarruz"un hazırlıklarını 9 ay boyunca Akşehir'de yapar. Akşehir, bir anlamda sinesinde Büyük Taarruz'u doğuma hazırlar. M. Kemal Paşa’nın da katılımıyla son hazırlıklar tamamlanır ve 24 Ağustos 1922 tarihinde, Batı Cephesi Karargahı ve bağlı kuvvetler Büyük Taarruz için Akşehir’den Afyon’a doğru hareket ederler. Akşehirli ünlü yazar Tarık Buğra, Küçük Ağa romanında işte o günlerin Akşehir’ini anlatmıştır. 24 Ağustos her yıl Akşehir Onur Günü olarak coşkuyla kutlanır.

Bu ilçede bulunan Nasreddin Hocanın maya çaldığı Akşehir Gölü Türkiye'nin 5. büyük gölüdür (353 km²) ve 2006 yılında göl tamamen kurumuştur.

Kasabanın diğer adı olan 'Tepeköy' adının verilmesini sağlayan tepenin kuzey cephesine, kasabada yaşamış ve burada vefat etmiş olan devrin evliya ve velileri defnedilmiştir. Özellikle Kasabada yapılan yağmur dualarından önce burası ziyaret edilerek dua edilir. Mezarlıkta 12 tane eski yazıyla yazılmış mezar bulunmaktadır.





Sosyalist Parti (Türkiye, 1988)

Sosyalist Parti, Şubat 1988 tarihinde Ferit İlsever tarafından kurulan Türk siyasî partisi.

Şubat 1988'de kuruldu. İlk genel başkanı Ferit İlsever'di. Partinin amblemi elinde güneş tutan emekçi, partinin marşı da 1 Mayıs Marşı'ydı. 1989'da yapılan ilk kongresinde İlsever yeniden başkan seçildiyse de, Ekim 1991'deki genel seçimlerden önce yerini Doğu Perinçek'e bıraktı. 1991 genel seçimlerinde 108.000 oy aldı. Sosyalist Parti, 10 Temmuz 1992'de Anayasa Mahkemesi tarafından kapatıldı.





Dil Cemiyetleri

17. yüzyılda Alman dili Böhme gibi mistiklerin eserleriyle dil hazinesi bakımından gelişmiştir.Bu dönemlerde kurulan Dil Cemiyetlerinin (Sprachgesellschaften) amacı da Almanca'yı yabancı tesirinden kurtarmak ve arılaştırmaktı.Almanya'daki dil kurumlarının bir örneği de Fransa'da Richelieu'nun 1635'te kurduğu Academie Française'dir.Prens Ludwig von Anhalt-Köthen,Floransa'daki "Accademia Della Crusca" (1602) adlı dil akademisini destekleyip, 1617'de de Almanya'da İtalyan örneğine göre yapılandırılmış olan "Fruchtbringende Gesellschaft" adlı dil kurumunu açmıştır."Palmenorden" adlı başka bir dil kurumunun da açılmasının amacı yalnızca Almanca'nın "Alamode Wesen" yani Fransız tesirinden kurtulması değil,sınıf ve mezhep farkı gütmeyen bir kültür faaliyetinin gerçekleşmesini sağlamaktı.Üyelerinden de kültür seviyesini bakımlı bir dille yükseltmek istiyordu.Bu kurumun faaliyetleri arasında yabancı dillerden yapılan tercümeler,poetik çalışmaları,yani dile hizmet verebilecek eserler vardı.Bunun yanı sıra Zesen, 1642'de Hamburg'da "Deutschgesinnte Genossenschaft" 'ı, Löwenhalt, 1633'de Strassburg'da "Aufrichtige Tannengesellschaft" 'ı, Harsdörffer ise 1644'de Nürnberg'de "Pegnitzschhæfer" 'ı kurmuştur."Heidelberger Dichterkreis", "Königsberger Kreis", "Elbschwanenorden" Sprachgesellschaft'lar arasındadır. Barok döneminin diğer önemli karekteristiği de poetikle ilgili çalışmalardır. Edebiyat sanatının tekniğini saptayıp bunları da bir ders kitabı şeklinde hizmete sunan bazı poetikçiler ve eserleri ise; Harsdörffer'in 1647'daki "Poetischer Trichter", Zesen'in 1641'deki "Hochdeutscher Helikon", Büchner'in 1636'daki "Verskunst", Schottel'in 1641'deki "Teutsche Sprachkunst" eseridir ve tesiri 18. yüzyıla kadar gelmiş olan Martin Opitz ve eseri 1624'deki "Buch von der deutschen Poeterei" 'dır.




Diocletianus

Gaius Aurelius Valerius Diocletianus (d. 245–ö. 312) 20 Kasım 284 ile 1 Mayıs 305 tarihleri arasında görev yapmış Roma imparatorudur.

Diocletianus tarihçiler tarafında Üçüncü Yüzyıl Krizi (235-284) olarak bilinen döneme son vermiştir. Otokratik bir hükümet kurmuştur. Roma İmparatorluğu'nun Dominate, Tetrarşi ya da "Roma İmparatorluğu'nun sonraki dönemi" olarak bilinen (Augustus tarafından oluşturulan Principate sistemine karşılık) ikinci dönemi için zemini hazırlamıştır. Diocletianus'un reformları devlet yapısını temelden değiştirmiş ve imparatorluğun ekonomik ve askerî açıdan dengeye oturmasını sağlamış, bu sayede imparatorluk bir yüzyıl daha bütünlüğünü korumuştur.

Alt tabakadan bir İlliryalı (Solin yakınlarındaki Dioklea) olarak dünyaya gelen Diokles ordu kademelerinde yükseldi. Aşağı Tuna'nın savunmasından sorumlu olarak Moesia kumandanlığı yaptığı biliniyor. 282'de yukarı Tuna'daki lejyonlar Carus'u imparator ilan ettiğinde Diokles de yeni imparatorun güvenini kazanmaya başladı. 283'de konsül oldu ve imparatorluk muhafızlarının süvari bölümünün kumandanlığına getirildi.

Roma İmparatorluğu'nun yükselen yıldızı Carus'un oğlu Numerian'ın kayın pederi Flavius Aper'di.283 yılında Carus Batı'yı en büyük oğlu Carinus'a emanet ederek Numerian, Aper ve Diokles ile birlikte Doğu'ya Sasani İmparatorluğu üzerine yürüdü. Carus Sasanilerin başkentini talan etti ve büyük bir zafer kazandı. Ancak anlatılana göre yıldırım çarpması sonucu Temmuz veya Ağustos ayında öldü. Böylece arkasında yeni Augustus olarak Numerian'ı ve imparatorluk topraklarına geri götürülmesi gereken bir ordu bırakmış oldu. Aper Numerian'ın hasta olduğunu iddia etti, bu yüzden de imparator kapalı bir arabada seyahate başladı. Askerler gelen kokudan şüphelenerek arabayı açtıklarında Numerian'ın ölmüş olduğunu fark ettiler. Fırsattan yararlanan Diokles, Aper'i Numerian'ı öldürmekle suçladı ve askerlerin önününde bizzat kendisi öldürdü. Hemen akabinde askerler Diokles'i imparator seçtiler.

Ancak Batı'da bir başka meşru imparator daha vardı: Carus'un büyük oğlu Carinus. Carinus ve Diocletianus Belgrad yakınlarında Margus Muharebesi'nde karşılaştılar. Diokles Carinus'u öldürdü ve Diocletianus adıyla Roma İmparatorluğu'nun tek yöneticisi oldu. Kaynaklar muharebe sırasında yaşanalar konusunda çelişmektedir. Aurelius Victor'un anlattığına göre Carinus savaşı kazanmak üzereydi ancak karısının baştan çıkarttığı subaylarından biri kendisini arkadan vurmuştu. Eutropius ise ordusunun Carinus'u yüzüstü bıraktığını anlatmaktadır. Diocletianus alışılmadık bir merhamet göstererek Carinus'un "Praetorian prefect"i ve konsülü Aurelius Aristobulus'u öldürmedi ve görevinde bıraktı. Daha sonra Aristobulus'u Afrika konsülü yaptı ve "Urban prefect" mertebesine getirdi. 285'in Aralık'ında Diocletianus subaylarından Maximian'ı Sezar yaptı. 286'da Maximian Augustus konumuna yükseltildi.

235 ve 284 yılları arasında 20-25 imparator, yaklaşık olarak her iki, üç yılda bir yeni bir imparator başagelmişti. İkisi haricinde bunların hepsi ya suikaste kurban gitmişti ya da savaşta öldürülmüştü. Başlangıçta 284 ile 298 yılları arasında Diocletianus da selefleriyle aynı kaderi paylaşacakmış gibi gözüküyordu. İmparatorluğun bir ucundan öbür ucuna uzun savaşlarda yeralıyor, geniş sınırları muhafaza etmeye çalışıyor ve iç isyanları bastırmakla uğraşıyordu. Ancak 298 yılına gelindiğinde Tuna ve Ren üzerindeki Germen istilacıları defetmiş, Suriye ve Filistin'deki Sasani saldırılarını durdurmuş ve siyasi düşmanlarını yenilgiye uğratmıştı.

Roma İmaparatorluğu'nu neredeyse yıkılmanın eşiğine getiren elli yıldan uzun süren iç dengesizliklerin ardından Diocletianus konumunu güvenli hale getirerek kayda değer bir başarı sağlamıştı. Diocletianus Roma'nın mevcut devlet yapısının sürdürülemez olduğunu düşünüyordu. Önceki nesillerde yaşanan kargaşaları engellemek ve impara