öyün başlıca gelir kaynakları; küçükbaş hayvancılık (nadir olarak büyükbaş hayvancılık) tır. Yılda bir kez satılan kuzular ile hayvanlardan elde edilen peynir, tereyağı ve yünden yıllık gelir elde edilir. Ayrıca, yetiştirdiği bazı tahılları satarak geçimine destek sağlayan birkaç aile vardır. Bazı köylüler, elde ettikleri gelirlerle traktör ve otomobil sahibi olmuşlardır. Her evde televizyon ve çoğunlukla uydu anteni vardır. Buna rağmen köylülerin yaşam standartları çok düşüktür. Genellikle hayvansal ürünlere dayalı bir beslenme düzeni hâkimdir. Üretilen besin ve tahılları, genellikle köylünün kendisi tüketir. Köyün ekonomik bakımdan güçlü olmayan yapısı; kuruluştan bu yana elli kadar ailenin başka köylere veya ilçelere ve illere göç etmesine neden olmuştur.

Köyde ilköğretim okulu vardır ancak faal olmadığından eğitim taşımalı olarak yapılmaktadır. Ayrıca köyde içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. Köyde sağlık kurumu bulunmamaktadır. Köyde sabit hatlı telefonlar faal olup yaklaşık her evde ev telefonu vardır. GSM operatörleri de, dere yatakları hariç, her yerde çekmektedir.





Narlı, Eşme

Narlı, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve yerleşim tarihi hakkında bilgi yoktur.

Uşak iline 55 km, Eşme ilçesine 22 km uzaklıktadır. Devlet yoluyla bağlantısı asfalt olmayan tek köylerden biridir.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır.

Köyün ekonomisi tarım vehayvancılığa dayalıdır. Tarımsal faaliyet olarak; arpa, buğday, tütün ve bağcılık ön plandadır. Hayvancılık olarak az sayıda küçükbaş ve büyükbaş hayvan yetiştirilmektedir.





Oymalı, Eşme

Oymalı, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün eski ismi "Zaptiyeli"'dir. Köye ilk yerleşenin "Zaptiye Ahmet" isimli kişi olduğu ve köyün adının buradan geldiği söylenmektedir.

Uşak iline 82 km, Eşme ilçesine 18 km uzaklıktadır. Köy dağınık olup, uzak mesafelerdeki küçük çiftlikler, mahalleler, evler de bu köye bağlıdır. Müdürlü, Şalvarlı, Molla Halilli, Gedik Kümesi ve Tomlu mahalleleri köye bağlı mahallelerdir.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır.

Genç nüfus Denizli başta olmak üzere civar illerde iş bulmak için ayrıldığından, köyde daha çok orta yaş ve üstü nüfus yaşamaktadır.
Köyün ekonomisi tarım vehayvancılığa dayalıdır. Köyde koyun ve inek yetiştiriciliği öne çıkmıştır. Tarımsal üretim olarak; buğday, arpa, turşuluk salatalık ve darı üretimi yapılmaktadır. Köyün gübeybatısında bulunan gölet sulaması sayesinde köy halkı turşuluk salatalık yetiştirmektedir.





Poslu, Eşme

Poslu, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün tarihi ve adının nereden geldiğiyle ilgili bilgi bulunmamaktadır.

Uşak iline 77 km, Eşme ilçesine 13 km uzaklıktadır. Köy içerisinden "Köy deresi" geçmekte olup, köyün batısında dere üzerinde sulama amacıyla inşa edilmiş gölet bulunmaktadır.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışlar kışın ve ilkbaharda görülür.

Köydeki geçim kaynaklarını tarım ve hayvancılık oluşturmaktadır. En çok üretilen tarım ürünleri; buğday, arpa, nohut, tütün ve mercimek'tir. Hayvancılık olarak, büyükbaş ve küçükbaş hayvan yetiştirilmektedir.





Neriman Altındağ Tüfekçi

Neriman Altındağ Tüfekçi, (d. 14 Mart 1926, İstanbul - ö. 3 Şubat 2009, İstanbul), 
İlk kadın Türk Halk Müziği solisti ve ilk kadın şefidir. Türk sanat müziği sanatçısı Perihan Altındağ Sözeri ile kardeştir.

Ailesi aslen Amasyalıdır, babası Amasya'lı Nurettin Behiç Bey'dir anne tarafı ise Erzurumludur. İlkokulu, Nene Hatun İlkokulu'nda, Ortaöğretimini ise Nişantaşı Kız Lisesi'nde 1942 yılında bitirdi. Liseyi bitirdiği yıl olan 1942'de sınavla Ankara Radyosu'na girdi.

Türk Halk Müziği'nin bağımsız bir dal olarak ayrılmasından sonra bu ihtisas dalını seçen ilk kişidir. 1949 yılında Yurttan Sesler Korosu Şef yardımcılığına atandı. 1950 yılında repetitörlük ve 1953 yılında solist öğretmenliği unvanını aldı. 1957 yılında Kadınlar Korosu"nu kurdu ve yönetti. 1959 yılında İstanbul Radyosu'na atandı. İstanbul Radyosu'nda solistliğin yanı sıra Yurttan Sesler Kadınlar Korosunu kurdu ve yönetti. Türk Müziği Şube Müdür Yardımcılığı görevini de yürüttü.

1972 yılında tekrar Ankara Radyosu'na dönerek solistlik ve şeflik görevlerini burada sürdürdü. İstanbul'da kurulmakta olan Türk Musikisi Devlet Konservatuarı'nın kuruluş çalışmalarına katılamak amacıyla, 1976 yılında TRT'den ayrılarak Konservatuar'a Kurucu Yönetim Kurulu Üyesi ve Öğretim görevlisi olarak atandı.

Muzaffer Sarısözen'le evliliğinden Memil Sarısözen (1952) adlı bir oğlu, Nida Tüfekçi ile evliliğinden Gamze (Tüfekçi) Yazıcı (1958) adlı bir kızı vardır.

Sanat yaşamı boyunca çeşitli görevler üstlenmiş olan Neriman Altındağ Tüfekçi, repertuarında yer alan tüm öğelere ait türkü ve özellikle uzun havaları aslına ve yöre üslubuna uygun yorumuyla solist olarak büyük başarı ve ün kazanmıştır. Zamanın akademik eğitim veren tek kuruluşu olan Ankara Radyosun'da oluşturulan büyük jürilerce yapılan sınavları üstün başarı ile kazanarak; İlk kadın solist, İlk kadın öğretmen, İlk kadın şef ve bugüne kadar Halk Müziği dalında verilen ilk ve tek kadın artist-öğretmen unvanlarına layık görülmüştür. Hançere özelliği ve sesinin genişliği yanı sıra çok titiz çalışması onun, gerek uzunhavalar gerekse kırıkhavalar konusunda en geniş repertuara sahip Halk Müziği sanatçısı olmasını sağlamıştır. 
Yüzden fazla derlemesi bulunan Neriman Altındağ Tüfekçi'nin Nida Tüfekçi ile birlikte yazdığı "Memleket Türküleri" adlı bir de kitabı vardır.

Gerek şef ve gerek solist olarak çeşitli radyo ve televizyon konserlerinin yanı sıra, Japon Kültür Bakanlığı'nın özel davetlisi olarak Tokyo ve İşikava'da açıklamalı konserler vermiştir. Ulusal ve Uluslararası kongre, rostrum ve sempozyumlarda çeşitli bildiriler sunan Neriman Altındağ Tüfekçi, Halk Müziği ile ilgili değişik konularda konferanslar vermiştir. Bugün Halk Müziği'nin ön sıralarında yer alan sanatçıların çoğu onun öğrencileridir.

İTÜ Türk Müziği Devlet Konservatuarı'nın yüksek ve lisansüstü bölümlerinde öğretim görevlisi ve Danışma Birimi üyesi olarak çalışmalarına devam etmiştir.

Neriman Altındağ Tüfekçi, 3 Şubat 2009'da geçirdiği kalp krizinin ardından tedavi altına alındığı hastanede vefat etti.




Klinker

Klinker, çimento üretimi sırasında pişmiş kil ve kalkerlerin birleşiminden oluşan iri taneli malzemedir. Çimentonun bir önceki safhası olarak adlandırılabilir. Yapısında pişirilmiş biçimde %30 kil ve %70 oranında kalker içerir. Çimento haline getirilmeden önce ağırlıkça %2-6 oranında alçıtaşı ile karıştırılır ve iyice öğütülür.Klinker çok değişebilen bir malzemedir.Bu nedenle asfalt yapımında kullanılması durumunda uygun şartnameler kullanılır.

Klinker kendi başına da bağlayıcı özellik gösterir ve su ile reaksiyon vererek hızla donar. Alçı ile beraber öğütülen klinker (çimento) ise daha yavaş donarak betona şekil verilmesine ve kalıplara düzgün yerleştirilmesine fırsat sağlar.

Klinkerlin temel yapısını oluşturan bileşikler:





Saraycık, Eşme

Saraycık, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün eski ismi Saracık olup, sonraları Saraycık adını almıştır. Köy, 1800'lü yılların sonlarında Sarac Yörüklerinin burada yerleşik hayata geçmesiyle kurulmuştur. Adını da bu Yörük cemaatinden almıştır.

Uşak iline 79 km, Eşme ilçesine 14 km uzaklıktadır. Köy; Çolaklar, Kılınçlar, Hacı Bekirli, Kadılar ve Abdurrahmanlı olmak üzere 5 mahalleden oluşmaktadır. Saraycık köyünün en yüksek mevkisi Kurt tepesidir.Ayrıca efsaneleşmiş olan Dipsiz mevkisi vardır. sarp ve kayalıktır burada bulunan bir kuyudan ismini almış olup, yöre halkı oradaki kuyunun dibi olmadığına inanmaktadır.

Köyde karasal iklim özellikleri hakimdir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar ise soğuk ve yağışlıdır.

köyün geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Tarımda en önde gelen ürün tütündür. 2006 yılından itibaren köyde kornişon yetiştiriciliği de yaygınlaşmaktadır. Ayrıca buğday, arpa, fiğ üretimi de yapılmaktadır. Hayvancılık olarak büyükbaş hayvan yetiştiriciliği yapılmaktadır.





Şehitli, Eşme

Şehitli, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür. Şehitli ve Yeni Şehitli olarak iki mahalleden oluşur.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Uşak iline 80, Eşme ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışlar kışın ve ilkbaharda görülür.

Köyün ekonomisi ekonomisi tarıma dayalıdır. Tarımsal faaliyet olarak; tütün, buğday, arpa, nohut ve susam üretimi ön plandadır.





Takmak, Eşme

Takmak, Uşak ilinin Eşme ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün Yörük Türkmenler tarafından Germiyanoğulları beyliği döneminde kurulduğu bilinmektedir. Takmak adının Yörük aşireti isminden geldiği düşünülmektedir. İlk yerleşim bozdoğan Yörüklerinden olan Burhanlı Yörük cemaati tarafından kurulmuştur. 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Takmak, Selendi, Sirge, İnay ve Güre' den oluşan "Beş-Kaza" olarak bilinen nahiyelerden birisidir. 1867 Vilayet Nizamnamesine göre Eşme nahiye merkezi Takmak köyünde kurulmuştur. 1894 yılında Eşme yöresi Güre nahiyesi ve 79 köyden oluşan bir kaza merkezidir. Bu dönemde Takmak' a bağlı 41 köy bulunmaktadır. O tarihte Kaza merkezi olan Takmakta 4000 kişi yaşamakta olup, bunun 3892'si Türk, 108'i Rum'du. 1898 yılında İzmir-Uşak demiryolu Elvanlar'dan geçince kaza önemini yitirmeye başlamıştır. Takmak, 1920 yılında Yunan kuvvetlerince ele geçirilmiştir. 3 Eylül 1922 yılında Yunan güçleri Takmak' ı terk etmek zorunda kalmış ve çekilme esnasında yerleşimi yakıp yıkmışlardır. Harap bir duruma düşen Takmak' ın yeniden imar edilmesinin zorluğu nedeniyle kaza merkezinin Elvanlar İstasyonu yanındaki araziye kurulması kararlaştırılmış ve 26 Mart 1934'de Kaymakamlık Elvanlar'a taşınmıştır.

Takmak köyü dünyaca ünlü Takmak kilimiyle meşhurdur. Ancak günümüzde kilim üretimi oldukça azalmıştır.

Uşak iline 70 km, Eşme ilçesine 6 k