os başkanlığı altında yüksek saray bürokratları, soylular ve hadımlar bir hükumet darbesi yapıp İrini'yi tahttan indirip Midilli (Lesbos) adasına sürgüne gönderdiler. Sabık İmparatoriçe kısa bir zaman sonra bu adada öldü. Bizans İmparatorluğu tahtına da 31 Ekim 802'de komplo lideri I. Nikiforos getirildi.

Nikiforos imparatorluğun çok zayıf durumunu çok iyi bilmekteydi ve kararlı ve güçlü bir hevesle ile durumu iyileştirmeye çabaladı. Saltanatına ilk aksi tepki 803'de askerlerden geldi. Zamanın en yetenekli generallerinden olan "Bardanes Turkos" isyan etti; kendi askerleri onu imparator ilan ettiler ve diğer askerî komutanlardan destek gördü. Bunlar arasında sonradan imparator olacak olan V. Leon ve II. Mihail Amroyalı da bulunuyordu. Fakat Nikiforos bu iki generali kendine çekmeyi başardı. Bardanes'in ordusu dağıldı; kendisi de bir manastıra çekilmek zorunda kaldı. Bu arada sarayda soylular arasında "Arsaber" tarafından yöneltilen bir komplo da harekete geçemeden ortaya çıkarıldı.

Bundan sonra Nikiforos imparatorluğun içişlerini yeniden organize etmeye koyuldu. Balkanları İmparatorluğa daha sıkı bağlamak için bir Helenleştirmek politikası uygulamaya başlayarak Anadolu'dan çok sayıda aileyi Balkanlara göç ettirdi; onlara toprak verip çok sayıda Helenik asıllıların çoğunluğu oluşturduğu yerleşkeler kurdurdu. Balkan sınırlarındaki kaleleri pekiştirdi. Bunları devamlı uygulayıp kontrol için Balkanlarda yeni thema idareleri kurdu.

Askerî gücünü artırmak için vergi gelirlerinin artması gerekmekte idi. Bu nedenle yeni vergiler ihdas etti; eski vergilerin haddini artırdı ve vergilerin daha etkin olarak toplanması için yeni merkezi ve yöresel bürokrasiyi geliştirdi. Bu vergilerin bazıları kiliseler ve manastırlara yüklenmişti. Bu yeni, daha ağır ve daha etkin toplanır vergiler dolayısıyla halk, özellikle zengin yüksek soylu tabaka, toprak sahipleri ve kilise mensupları, Nikeforus'un idaresinden şikayetçi olmaya başladılar. Çoğunluğu putsevenler partisinden olan halka ve kilise mensuplarına ödün vermek için yine "I. Nikiforos" isimli bir papazı Konstantinopolis Patriği olarak görev verdi. Böylece kendini kilise ve manastır mensuplarına beğendirmeye çalıştı. Fakat yine de pek başarılı olmadığı elimize geçen ve başka eşleri bulunmayan zamanın kilise tarihçilerinin eserlerinde görülmektedir. Örneğin bunlardan "Günah Çıkartıcı Theofanis"in imparator Nikiforos'u tarihte eşi olmayan bir hain olarak tanımlamaktadır.

803'de Nikiforos Batı Roma İmparatoru olarak Papa tarafından taç giydirilmiş olan Şarlman ile "Pax Nicephori" adı verilen bir barış anlaşması imzaladı; ama bunda bile Şarlman'ın imparatorluk niteliği kabul edilmemektedir. Batı ve İtalya ile Bizans arasındaki ilişkiler gerginleşmeye devam etti. 806–810 arasında Batı ile Venedik yüzünden İtalya'da bir savaş çıktı. Nikiforos o zaman Bizans yetkisi altında bulunan Venedik'de 807de çıkan isyanı bastırmayı başardı. Ama İtalya'da bulunan birçok Bizans kalıntıları Franklara karşı zayiata uğradılar. Bu savaşın barışla sonucu ancak Nikiforos'un ölümünden sonra gerçekleşmiş; Roma, Ravenna ve Pentapolis'in Batı'ya ait olduğu kabul edilmiş; Venedik, İstirya, Dalmaçya sahilleri ve Güney İtalya'nın Doğu'ya Bizansa' bağlı olduğu teyit edilmiştir.

İmparatoriçe İrini barış karşılığı Abbasi halifesi Harun el-Reşid'e yıllık tazminat ödemeyi kabul etmişti. Nikiforos bu yıllık tazminatı ödemeyerek Abbasiler ile Bizans arasında bir harp çıkmasına neden oldu. 805'de en iyi generali olan Bardenes'in isyanı nedeniyle Bizans ordusunun idaresi Nekeforos'un elinde bulunuyordu. Bizans ordusu Anadolu'ya hücuma geçen Arap orduları karşısında Frigya'da "Krasos" mevkinde yapılan savaşı kaybetti. 806'da ise 135.000 kişilik halifenin kendi komutanlığı altındaki yeni bir Arap hücumu ta Kapadokya içlerine kadar girdi ve o zaman önemli bir Bizans şehri olan Tyana (şimdi ufak bir köy olan Kalehisar) Arapların eline geçti. Nikiforos ve Bizanslılar hemen 50.000 Bizans altını ve her yıl tazminat olarak 30.000 Bizans altını ödemeyi kabul edip Abbasilerle barış yaptılar. 809'da Harun el-Reşid'in ölümü ve Abbasiler arasında çıkan taht kavgası nedeniyle de Anadolu'da Arap tehlikesi sona ermiş gibi göründü.

Nikiforos dikkatini bu sefer Balkanlara döndürdü. Balkanlarda Slavlar büyük bir tehlike arzetmekteydiler. 805'de bir büyük Slav ordusu Korint Körfezinde olan Patras'a hücum etti ve zorlukla geri püskürtüldü. Nikiforos bunun tekrar edilmesini önlemek için Balkanlara ve özellikle Mora'ya Anadolu'dan getirdiği Hristiyan Helen göçmenleri yerleştirmeye başladı. Bu yerleştirme politikası ve kurulan yeni yerleşkeler sadece Nikiforos zamanında değil, çok daha sonra da Bizans'ın Balkanlarda tutunup kalmasını mümkün kılmıştır.

Diğer taraftan Bizans orduları 807-809 arasında ortaya yeni çıkan Bulgar Hanlığı ve bunların yeni hükümdarları Han Krum idaresinde Bizans'ın Balkanlardaki kuzey sınırlarına hücumları ile uğraşmaktaydılar. 808'de Han Krum Ustrumca Nehrinin ağzında kampa girmiş olan bir Bizans ordusunun tahrip etti. 809'da Bulgarlar önemli bir stratejik mevkii olan "Serdica (Sofya)"'yı bir aldatmaca ile ele geçirip oranın 6.000 kisilik Bizans garnizonunun askerlerinin hepsini öldürdüler. Bunun üzerine hemen Nikiforos idaresinde bir Bizans ordusu Bulgaristan'a sefere çıktı. Nikiforos, Han Krum'un ordularını bu seferde iki defa mağlup etti. Bulgarların başkenti olan Pliska ele geçirdi; talan etti ve yakıp yıkıp yerle bir etti. Serdica'ya geçip kaleyi yeniden alıp pekiştirdi ve bu zaferle Konstantinopolis'e döndü.

Nikiforos Bulgar hanı Krum'un barış önerilerini geri çevirdi. Fakat Han Krum ve ordusu tahrip edilmemişti. 811'de ise yeni bir seferle Nikiforos idaresindeki Bizans ordusu Bulgaristan'a hücuma geçti. Yeniden "Pliska"yı ellerine geçirip talan ettiler. Han Krum'un idaresindeki Bulgar ordusunu Balkanlık-dağlık taraflarda takibe koyuldular. 14 Temmuz 811'de Bizans için bir facia olan Pliska Muharebesi başladı. Bir dağ geçidinde Bulgar ordusu Bizanslıları bir tuzağa düşürüp onları kuşattılar ve 16 Temmuz'da hücuma geçip Bizans ordusunu ağır bir yenilgiye uğrattılar. Çok az kişi kaçabildi. Kaçamayıp ölenler arasında Bizans İmparatoru "I. Nikiforos"da bulunuyordu.

Onun ortak imparatoru olan oğlu Stavrakios ise bir kılıç darbesi dolayısıyla omuz ve omurga kemiğinden yaralı ve felçli olarak Konstantinopolis'e getirildi ve orada ancak acı içinde 6 ay kadar yaşayıp güya İmparator olarak hüküm sürüp sonra bir komplo ile tahttan indirildi ve bir manastırda 11 Ocak 812'de öldü. Nikiforos'un damadı I. Mikhail Rangabe de bu faciadan kurtulmuştu ve imparatorluk tahtını komplo ile eline geçirdi.

Nikiforos'un cesedi Bulgarlar tarafından bulundu. Kafası kesilip bir mızrağa takılıp Bulgar kampında birkaç gün gezdirilip onlar tarafından alaya alındı. Bu sanki yetmiyormuş gibi Bulgar hanı Han Krum, Nikiforos'un kafatasını gümüşle kaplattı ve içki kâsesi olarak kullandı.

I. Nikiforos'un karısının ismi bilinmemektedir. İsimleri bilinen iki çocuğu vardı:





Cassius Dio

Cassius Dio (Yunanca: Δίων ὁ Κάσσιος; d. 155 - 163 civarı/164 – ö. 229 sonrası), İngilizce Cassius Dio, Dio Cassius, belki de Claudius Cassius Dio ya da (yanlış olarak) Cassius Dio Cocceianus olarak bilinen Romalı tarihçi ve kamu görevlisi. Dio, Roma tarihini yaklaşık 983 yılı kapsayan bir zaman dilimi içerisinde, Aeneas'ın İtalya'ya gelerek Roma'yı kurmasından MS 229 yılına kadar geçen süre olarak yayınlamıştır. Yirmi iki yıl içerisinde yazılan seksen kitap, Roma tarihi hakkında detaylı bir bakış açısı sağlayarak, tam ya da parçalar halinde günümüze kadar ulaşmıştır.

Cassius Dio, Romalı bir senatör olan Cassius Apronianus'un oğludur. in Bithynia eyaletindeli Nicaea'da (şimdi İznik) doğmuş ve büyümüştür. Bizans söylencelerine göre Cassius Dio’nun annesi Yunan bir tarihçi, hatip ve filozof olan Dio Chrysostom'un kızıdır ancak bu ilişki Dio'nun asla bahsetmediği gibi tüm olasılığına rağmen yanıltıcıdır. Praenomen'i (ilk adı) büyük ihtimalle Claudius'tur. Roma ve Yunan soyluydu. Yunanca yazmıştı ancak Yunan ve Roma dünyasının soyluları arasında var olan göreli uyum ve Senatoryal pozisyonuna istinaden bir Roma'lı olarak değerlendirilmiştir. Buna rağmen Dio her zaman bir Yunan kenti olan Nicaea'i (İznik) "evim" olarak adlandırmış buna karşın İtalya'daki villasını İtalya'daki ikametgâhı olarak tanımlamıştır.

Cassius Dio, hayatının büyük bölümünü kamu hizmetinde geçirmiştir. Commodus zamanında senatör ve Septimius Severus'un ölümünün ardından Smyrna (şimdi İzmir) valisi, daha sonra ise 205 yılında suffect Konsül ve aynı zamanda Afrika ve Pannonia prokonsül'ü olarak görev yapmıştır. Alexander Severus kendisine en yüksek itibarı vermiş ve Praetorian Muhafızlar'ın onun sertliğinden rahatsız olmalarına rağmen tekrar kendi Konsül'ü yapmıştır. İkinci konsüllüğü sırasında yıllar sonra öldüğü yer olan ülkesine geri dönmüştür.

Dio'un yayınlamış olduğu seksen kitaptan oluşan "Roma Tarihi", araştırmalarının ve yirmi iki yıllık emeğinin meyvesidir. Dio, Roma Tarihini yaklaşık 983 yılı kapsayan bir zaman dilimi içerisinde, Aeneas'ın İtalya'ya gelerek Roma'yı kurmasından MS 229 yılına kadar geçen süre olarak yayınlamıştır. Jül Sezar'ın öldürüldüğü dönemin olaylarının sadece bir özetini verir, bundan sonra daha fazla detaya girer ve Commodus'tan sonra gözü önünde olup bitenler hakkında daha dikkatli davranır.

Günümüze kadar ilk 36 kitaptan parçalar kalmıştır ancak Lucullus'un Pontus'lu Mithridates VI'e karşı olan savaşı hakkındaki 35. ve korsanlarla yapılan savaşlar ve Pompey'in Pontus Kralı üzerine düzenlediği sefer hakkında olan 36. kitapların hatırı sayılır bir bölümü sağlam olarak günümüze kalmıştır. Takip eden kitaptan 54. kitaba kadar olan bölümün kitapları neredeyse tamdır ve MÖ 65'den MÖ 12 yılına kadar olan dönemi ya da Pompey'in doğu seferi ve Mithridates'in ölümünden Marcus Vipsanius Agrippa'nın ölümüne kadar olan dönemi kapsar. 55. kitap oldukça eksiktir. 56. kitaptan 60. kitaba kadar olan 9 ile 54 yılları arasındaki bölüm tamdır ve Varus'un Almanya'da bozguna