em içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Devletlibaba, Sındırgı

Devletlibaba, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adı Osmanlı devleti zamanından gelmektedir. 1800’lü yıllarda kurulmuştur.
Karakeçili yörükleri tarafından kurulmuştur.Kurulduğu bölge karakeçili yörüklerinin kışlak merkezidir. 
Yörükler yer seçiminde, göç ettikleri bölgenin hayvan otlatmaya müsait olup olmadığına, su bolluğuna ve iklim şartlarının elverişliliğine bakar; şartlar olumsuzlaştığında ve ‘öletlik’ diye tabir edilen salgın hastalık zuhur ettiğinde, şartların uygun olduğu bölgelere göç ederlerdi. Devletlibaba Yörüklerinin de ilk çıkış yeri Bilecik Söğüt’tür. Söğüt’ten Kütahya Domaniç yaylasına, Domaniç yaylasından da bir ilkbahar günü Akdağ’a göç etmişlerdir. Burada sonbahara kadar kalmışlar, iklim elverişsizliğinden Çayır adı verilen mevkie yerleşmişlerdir. Çayır’da uzunca süre konakladıktan sonra öletlik zuhur etmiş; hastalıktan sağ kalanların bir kısmı Bigadiç’in Karkın Köyü yakınlarına, bir kısmı da Binmurt yakınlarına göç etmiştir.
Sultan Abdulaziz Yörüklerin konar-göçer özelliği sebebiyle, orduya asker bulmakta zorluk çekmektedir. Bunun üzerine tüm uç beylerine Yörüklerin yer gösterilerek, yerleşik düzene geçmesi gerektiği fermanını göndermiştir. Çorum beyi (=Düvertepe) Gece Kuşu Ahmet Vefik Paşa Devletlibaba Yörüklerine Osmanlar mahallesi yakınlarında bir yer göstermiştir; ancak arazinin yapısı (toprağının et çamuru oluşu) ve hayvan otlatmaya müsait olmayışı sebebiyle, Paşadan kendilerine başka bir yer göstermelerini istemişler; Paşa da yer seçimini tamamen kendilerine bırakmıştır. Bunun üzerine mahallenin şu an bulunduğu mevkii yurt edinmişlerdir. Böylece uzunca bir sürelik konar-göçer serüveni son bulmuş; yerleşik düzene geçilmiştir. Devletlibaba ismini de bu sebeple Ahmet Vefik Paşa kendisi vermiştir. Mahallenin adının mezarlıkta Osmanlıca olarak da yazıldığı görülmektedir.Milli direnişte İbrahim Ethem Akıncı’nın bölge halkının örgütlemek için kullandığı yerlerden birisidir.

Bu mahallenin ahalisi, Osmanlı döneminde Konar-göçerdi. Bu yüzden civarda sonradan yerleşik hayata geçen köylere yörük mahallesi denmektedir. Yani Köyümüz yörük (müslüman türk) mahallesidir. Geleneklerinin en başında düğünlerimiz yer alır. Düğünlerimiz genelde 3 gün 3 gece sürer. Bu süreç cuma günü davulcuların gelip kız evinde sepi serilmesiyle başlar. Sepi serme denilen şey gelin kızın çeyizinin serilmesi olayıdır. Sepi serildikden sonra davul zurna ile gidilip dibek taşında keşkek dövülür. Aynı günün gecesinde yerel olarak "çırakman" diye tabir ettiğimiz çıraların yakılmasıyla oluşan ateş etrafında davullu zurnalı eğlence düzenlenir. Bu eğlence arasında tiyatro kabiliyeti olan kişilerce yine yerel dilde "matrak" adını verdiğimiz 2-3 kişilik kısa tiyatro sergilenir. Düğünün ikinci günü "düğüncü birikme" diye tanımlanan yemekli düğün ziyafetidir. Düğüne gelen misafirler yemekten sonra takısını takar. Yemek gün boyu sürer akşamına ise kız evinin önünde yine "çırakman" tertip edilir. Düğünün üçüncü günü kızın eşyaları gelin gideceği eve taşındıktan sonra erkek evinden gelin almaya gidilir ve ikindiden sonra gelin davul zurna ile erkek evine getirilir. Gelin, eve girdikden sonra düğün sahipleri peksimet dağıtır ve düğün biter.

Balıkesir il merkezine 99 km., Sındırgı ilçesine 40 km. uzaklıktadır. Kütahya'nın Simav ilçesine ise 45 km.'dir. Mahalleye ulaşım Sındırgı ilçesinden veya Kütahyanın Simav ilçesinden belirli aralıklarla kalkan şehirlerarası otobüs firmasıyla yapılabilir. Köy, Sındırgı-Simav karayoluna sadece 2 km. mesafededir.

Mahallenin iklimi, Marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

Kuzey Batısında yer alan Güneş Tepesi (yerel olarak güni kıranı denir) mahallesi kuzey batıdan esen sert ve soğuk rüzgarlardan koruduğu için kışları genelde ılık geçer. Yazları mahallenin buluduğu konumdan dolayı öğlen civarı ve akşam kızıllığında lokal rüzgarlar esmektedir. Bu durum yazlarıda mahallenin serin olmasını sağlar. Mahallenin havasının içerdiği yüksek oksijen ve düşük nemden dolayı astımı ve bronşiti olanlar için iyi bir dinlenme yeridir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Mahallenin başlıca gelir kaynağı bir zamanlar tütün idi. Fakat genel olarak tütüne uygulan kota köylülerin tütünü bırakmasına ve kendilerine alternatifler geçim kaynakları aramasına yol açtı.

Hayvancılığın iyi gelir getirmemesi mahalledeki 35-40 yaş altı kişilerin büyük şehirlere göç etmesini neden oldu. Mahalleden göç edenlerin büyük bölümü İstanbul'u seçerken birkaç kişi İzmir'e gitmeyi tercih etti. Çok kısa bir sürede Bahçelievler Devletlibaba'nın mahallesi gibi oluverdi. Bahçelievler de artık köylünün ikinci mekanıdır.

Mahallede okul olmasına rağmen öğrenci azlığından dolayı taşımalı eğitimle öğrenciler Düğüncüler Köyü İ.Ö okulunda eğitim görmektedir. Mahallede içme suyu şebekesi vardır. İçme suyu Koca Dağ diye bilinen dağın Akpınar mevkisindeki kaynaktan gelmektedir. Emsal memba sularından içimi daha güzel olmasına rağmen uzmanlarca sıfır kireç dolayısıyla gelişim çağındaki çocukların içmesi pek uygun değildir. 2008 yılı itibarı ile mahallede Muhtar Süleyman AKDAĞ'ın üstün gayretleri ile kanalizasyon sistemine geçilmiştir. Mahallede etraftaki köylerle birlikte kullanılan yarı dijital telefon santrali bulunmaktadır. Ancak henüz ADSL hizmeti verilememektedir. Mahallenin yolu asfalttır.





Düğüncüler, Sındırgı

Düğüncüler, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

On birinci yüzyılda Orta Asya’dan göç eden ve göçebe hayat yaşayan Oğuzlar, İran’dan geçerek, Malazgirt Zaferi'nden sonra Anadolu’ya geldiler.İlk zamanlar Türkmen adıyla anılan Oğuzların bir kısmı yerleşik hayata geçti. Anadolu'nun İslâmlaştırılıp Türkleştirilmesi sırasında, Oğuz boyları, Anadolu'nun her tarafına yayıldı. Bir kısmı yerleşik hayata geçerek Türkmen adını aldı, bir kısmı da göçebe hayatını sürdürüp Yörük ismiyle anıldı. Osmanlı İmparatorluğu tarafından 18. ve 19. yüzyılda daha sistemli hale getirilen iskanla Yörükler'in çoğu yerleşik yaşama geçti.

Horasan'dan, Kütahya-Domaniç'e ve bugünkü Düğüncüler'e gelen Hacı Ahmet,Hacı Mehmet ve Hacı İsmaildir.Köy çeşmesindeki Rumi 1223 (Miladi 1807) tarihi en eski tarihtir.Köy camisinin kıblesindeki üç mezar bu üç kişiye ait olduğu sanılmaktadır.Mahallenin ilk adı Yüncüler'dir.

Bölgede Çavdar, Avşar, Yağcıbedir, Çepni ve Karakeçili Yörükleri mevcut olsa da, köye gelen Yörükler Söğüt-Domaniç dolaylarından göç etme nedeniyle, Oğuzların, Boz-ok Kolunun, Kayı Boyunun, Karakeçili Aşiretine mensup olma olasılığı çok yüksektir. Bundan dolayı Osmanlı Devletini kuranlarla doğrudan akraba sayılabilir.

Anadolu’da Türkmen ve Yörük halılarında her rengin bir dili ve bildirisi bulunur: kırmızı renk dostluğu, sevgiyi; mavi umudu; yeşil ayrılığı; sarı nazarı dile getirir. Türkmen halılarında kırmızı renk egemendir ve güneşi temsil eder. Mahallede ve bölgede dokunan Yağcıbedir halılarının çözgü ve atkısı yün iplik olup, halılarda, lacivert, kırmızı, bordo (koyu kırmızı), beyaz ve az da olsa siyah renkler kullanılmaktadır; Türkmenler bu halıların ipliklerini boyamada parlak kırmızı rengi kullanırlar, Yörükler, koyu fes rengini seçerler.

Balıkesir'in Sındırgı ve Bigadiç köylerinde Yörükler tarafından dokunan ve dokuyan insanların yaşamlarını halılarına aktardığı bir halı türüdür. Üç çeşidi vardır:
Yağcıbedir Halılarında 4 ana renk (Al, nariç, ak, ve gök) hakim renktir. Kök boyası ile boyanan iplerin renkleri halılar kullanıldıkça parlar.

Dünyada Türk düğümü olarak bilinen Gördes tekniği ile ilmeklenir. 1 dm²'sinde 1400-1600 düğüm, 1 cm'sinde de 30-35 ilmek bulunur. Bu yüzden halıların ömrü 150-200 yıldır. Dokunan motiflerin tamamının bir anlamı vardır.

Yağcıbedir olarak tanınan oymak Balıkesir ve Bergama çevresinde 24 mahallede yerleşmiştir. Bir zamanlar orduya yay imal etmelerinden dolayı yaycıbedir olarak tanınan bölge zamanla değişerek yağcıbedir'e değişmiştir. Bergama'nın batısında Geyik dağının eteklerindeki Mazılı, Çağlan, Kıroba, Kocaoba Samanlık gibi köylerde; halı, kilim, heybe, torba, çuval ve çul dokunmaktadır.

Yağcıbedir halılarının eskileri ve iyileri zarif ve güzeldir. Yüz cm² de 800-1000 düğüm vardır. Renk olarak mavi, fes rengi güvez ve koyu kırmızı kullanılmaktadır. Bu renkleri uzun süre muhafaza ederler. Ekseriyetle 80*120 cm ebatlarındadır.

Yaklaşık 80 90 yıl öncesine kadar Bergama çevresi Yağcıbedir dokumalarında kullanılan ilmek ipi renklerini Osman Bayatlı şu şekilde derlemiş bulunmaktadır.
Bu boyaları sabitlemek için şap, tuz ve yoğurt suyunda paslandırılmış demirden faydalanılı. Yine sabitlemek için 3 gün süre ile gübreli toprak suyunda bekletmek te kullanılır.

Balıkesir il merkezine 109 km, Sındırgı ilçesine 50 km uzaklıktadır.Kuzeyinde Dedeler Köyü, doğusunda Pelitören Köyü, güneyinde Mumcu Köyü, batısında ise Çamalanı Köyü bulunmaktadır.
Mahallenin iklimi, Marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

Bu tabloya bakıldığında nüfusun yıllara göre önemli ölçüde düştüğü görülmektedi r.

Mahallenin hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır.





Düvertepe, Sındırgı

Düvertepe, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin eski adı Çörüm'dür.

Balıkesir il merkezine 90 km, Sındırgı ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, Marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

Mahallede yatılı bölge ilköğretim okulu vardır. Mahallenin su şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. [[sağlık evi ve lojmanları mevcuttur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol [[asfalt]] olup mahallede [[Türkiye'de elektrik dağıtımı|elektrik]] ve sabit [[telefon]] vardır.


[[Kategori:Sındırgı'nın mahalleleri]]



Eğridere, Sındırgı

Eğridere, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Balıkesir il merk