Bozbelen diye iki adet yüksek tepesi vardır. Genelde arazisi ekilmeye müsaittir. Fazla verimli değildir.D aha çok hayvancılığa müsaittir. Arazisinin ortasından dere geçmektedir ve balık tutulabilir. Gözeler denilen yerde piknik yapılabilir.
Komşu Köyler:Danaören,Karacaören,Bakırcıoğlu(Delikkaya),Yeniköy,Selamet,Seren,Menteşe.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu yoktur fakat taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stapilize olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Yiğitler, Yıldızeli

Yiğitler, Sivas ilinin Yıldızeli ilçesine bağlı bir köydür.

Sivas iline 40 km, Yıldızeli ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi vardır kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stabilize olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Yolkaya, Yıldızeli

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.
Yolkaya köyünün geçmişi bir hayli eskiye dayanmaktadır. Anadolu'ya yerleşen Selçuklu boylarının buraya yerleştiği bilinmektedir.

Köyün eski ismi, Çakraz'dır. Bazen, "Çarkaz" ya da "Çarkraz" şeklinde telaffuz edilmektedir. "Çarkaz" isminin değirmen taşından (çarkından) geldiği rivayet edilir. Ancak eski isimlerde daha önceleri telaffuz sorunu yaşandığı için 1960'lı yıllarında bu köye "Yolkaya" ismi verilmiştir.

İsmi ne olursa olsun, gidilesi görülesi bir köydür Yolkaya. 
Doğal güzelliği, yemyeşil ormanları, yaylaları, piknik alanları, iç anadolu yöresinde ender rastlanan oldukça zengin bir bitki örtüsüne sahiptir. Altyapı bakımından da ne ararsanız vardır bu köyde, internet, alabalık tesisleri, sağlık ocağı, alışveriş olanakları, ulaşım hizmetleri ve saire... ilk bakışta oldukça nostaljik görünüme sahip köy evleri önünde ya bir traktöre ya da son model bir arabaya rastlamak mümkündür. Halkın gelir kaynağının önemli bir kısmı Tarım ve Hayvancılıktan sağlanmaktadır, bunun yanırsıra ticaret ve hizmet sektöründen, ayrıca Avrupa ülkelerinden Yolkaya köyüne önemli ölçüde gelir kaynakları sağlanmıştır.

Yolkaya köyünün güney ve güneybatısında verimli çam ormanları bulunmaktadır. İç Anadoluda yer alan Akdağlara mesafesi sadece 1 kilometredir. Yolkaya köyünün gerçek nüfusu 2000 ile 2500 arasında değişmektedir, ancak nüfusun önemli bir kısmı Avrupa ülkelerinde yaşamaktadır. Turkiye'nin diğer illerine Yolkaya köyünden çok sayıda göç eden olmuştur.

 gelenek, görenekler, hakkinda bilgi yoktur.

Yemekleri:

Yolkaya Köyü'nün en meşhur yemeklerinden biri, "patatesli sıkma mantı"dır

Bulgur çorbası, bulgur pilavı-(pilo), kuru fasulye, erişte, mercimekli herle, yayla çorbası-(togaşı), madımak, ve kabak-çiçeği dolması köyün leziz yemekleri arasındadır.
---------------------------------------------------------------------------------------------

Köyde kullanılan bazı sözcüklerin anlamları:

Elleham: her halde Gop: koş gel Keşik: sıra
Çalhama: ayran Tikan: dükkân Gahirlendi: duygulandı
Asbap: çamaşır Daarmen: değirmen Goya: güya
Bıldır: geçen sene Gayım: sağlam Alence: eğlence
İrelüğün: önceki gün Goşam: avuç dolusu Malamat: rezil
Yarenlik ettim: şaka yaptım Pirçakli: havuç Pinnik: kümes
İşlik: gömlek Bayahtan: az önce Essah mı: gerçek mi?
O faatler: o zamanlar Pelit: meşe ağacı Puhari: baca

Son düzenleyen Aydın Ç.

Yolkaya Köyü, Sivas'ın 84 kilometre batısında, haritada 39:75 Kuzey enlem, 36:25 Doğu boylam kordinatları arasında yer almaktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1263 metre, Yıldızeli ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Köyün etrafında yer alan bazı yörelere verilen isimler: bağ, bahçe, tarla, orman, piknik alanları gibi:
Karamuklu dere, Güllük Gediği, Yukarı Öz, Göynük Yazısı, Kaçak, Değirmen Tepesi, Avşar, Yağmurcuk, Osman Ören, Erikli Dere, Savacak, Armutlu Seki, Elma Dibi, Doruklu, Hadar, Hasancığın Üstü, Keşlik Suyu, Ağcakale, Hezenlik, Kevgir Baba, Hark Üstü, Soğuk Pınar, Komüş Ören, Gürlen Oluk, Isırganlı, Kurban Alanı, Kıvrıl, Tek Mezar, Dipsiz Gölün Dere, Ayı Pınarın Dere, Tavukuçuran, Suözü, Ortaburun, Tavalan, Çamaşırtepesi, Otluk, Arhıçça, Ortaala, Apılın Alaçığı, Tereli, Ağyol.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

2011 (5000

Köyün ekonomisi özellikle tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Avrupa ülkelerinde yaşayan gurbetçiler bu köyün kalkınmasında önemli ölçüde katkıda bulunmuşlardır.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi vardır, kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık evi vardır. Köye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





2,8 cm sPzB 41

2,8 cm sPzB 41 (Schwere Panzerbüchse 41) Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan hafif kalibre uçaksavar tüfeğiydi. Resmi olarak ağır sınıf tanksavar tüfeği ("schwere Panzerbüchse"), ama ismini daha da açacak olursak hafif sınıf tanksavar topu diyebiliriz..

sPzB-41 her ne kadar ağır sınıf tanksavar tüfeği desekte yapısı itibarı ile hafif sınıf tanksavar top demek daha doğru olur. Ayrıca silahın geri tepme mekanizması, sehpası ve önünde kalkanı bulunuyordu. Bu silahın tek eksikliği yükselme ve döndürme mekanizmasının olmamasıydı.

Bu silahın en ilginç özelliği huni seklinde 28 mm ile başlayan ama namlu ağzında 20 mmyi bulan namlu yapısıydı. Merminin iki adet harici çıkıntılı kenarı mermi ateşlendikten sonra çıkıntıları ezilerek ilerliyordu. Namlunun yapısından ötürü mermi namlu ağzından saatte 1400 m/s lik müthiş bir hızla çıkıyordu. Namlunun ağzında ayrıca gaz freni dediğimiz gaz çıkısını kontrol eden parça bulunuyordu. Tüfeğin görüş sistemi kuyruğundaki ateşleme sistemi çeyrek otomatikti. Yani mermi doldurulunca otomatik olarak kapanıyordu. Tüfeğin üzerindeki görüş sistemi 3,7 cm PaK 35/36 tanksavar topunda da kullanılan 500 m mesafeli teleskopik ZF 1X11 modeliydi.

Geri tepme sistemi hidrolik ve yay hareketli geri kazanımlı dipçikten oluşuyordu. Taşıma sehpası süspansiyonlu ve kuyruğu ikiye ayrılabilir türdendi. Tekerlekleri lastikli ve gerekirse çıkartılabilirdi. Bu sayede tüfek yere daha da yakın oluyordu. Bu işlem 30-40 saniyede bitirilebiliyordu. Tüfek herhangi bir alet istemeden rahatlıkla en fazla 62 kg gelen 5 parçaya bölünebilirdi.

Tüfeğin huni namlu tasarımı 1903 yılında Alman tasarımcı Karl Puff tarafından bulunmuştu. 1920 li ve 1930lu yıllarda başka bir tasarımcı Alman mühendis Gerlich, aynı mantık ile çalışan 7 mm lik mermi atan ve namlu çıkış hızı 1800 m/s bulan bir tüfek üzerinde çalıştı.

Bu çalışmalar ışığında, 1939-1940 yılları arasında Mauser-Werke AG firması "Gerat 231" ya da "MK.8202" adıyla bilinen 28/20 mmlik tanksavar silahını geliştirdi. Haziran-Temmuz 1940 aylarında deneme olarak üretilen 94 adet (kimi kaynaklar 30 demektedir) tüfeği denemsi için orduya vermiştir. Yapılan denemeler ve ufak değişiklikler sonucunda 1941 yılında "2,8 cm schwere Panzerbüchse 41"' adıyla tüfeğin üretimine başlandı. Bir tüfeğin maliyeti 4.520 Reichsmarktı (Kıyaslamak açısından bir 5 cm PaK 38 topu 10.600 Reichsmark mal oluyordu). Son tüfek 1943 yılında üretildi. Çünkü tüfeğin kullandığı mermilerin yapımında kullanılan tungsten metali bitti.

sPzB 41 tüfeği bazı motorize tümenler ve hafif piyade sınıfındaki dağcı ve paraşütçü birlikleri kullanmıştır. Bazı tüfeklerse tanksavar ve istihkam birliklerine dağıtılmıştır. Tüfek Batı Cephesinde saldıların ilk başladığı andan itibaren (1 Haziran tarihinde Wehrmacht 183 adet tüfeği teslim aldı) savaşın sonuna kadar ve Kuzey Afrika Cephesi ile Doğu Cephesinde 1944-1945 yılları arasında kullanıldı. .

II. Dünya Savaşı sırasında kısa menzilden yapılan sPzB 41 atışlarında tüfek birçok zırhı delip geçebiliyordu. Hatta şanslı bazı atışlarda buna Kızıl Ordu tarafından kullanılan KV-1 ve IS-2 da dahildir.


sPzb 41'ler ayrıca SdKfz 250/11 yarı paletli kamyonlara takıldı. Birkaç adetide SdKfz 221 zırhlı araba modelinde kullanıldı.

Daralan namlulu silahlar II. Dünya Savaşı sırasında çok az kullanıldı. Bu silahların üretimi için çok ileri teknoloji ve yüksek kalite standartları gerekiyordu. Almanlar haricinde sadece İngilizler Littlejohn adaptor modelinden namluyu (tamamen tüfek veya top olarak üretilmedi) büyük adetlerde üretti. 1940 yılında SSCB tarafından V. G. Grabin önderliğindeki çalışmalar ise teknoloji eksinliğinden ötürü başarısızlıkla sonuçlandı.. Amerikalılar ise, Eylül 1941 yılında sPzB 41 den esinlenerek 28/20 huni namlusu bulunan M3 37 mm top üzerinde çalışmaya başladılar. Savaşın sonuna kadar süren çalışmalardan bir sonuç elde edilemedi..

sPzB 41 hafif ağırlıkta, kısa menzilli ve seri atışlı iyi bir tanksavar silahı olması ayrıca kolayca parçalanıp birleştirilmesi gibi çok iyi bileşenlere sahip bir silahtı. 
Ancak bunların dışında bazı sorunları da bulunuyordu:

Some authors that criticize the sPzB 41 concentrate mainly on short service life of its barrel. However, a chance of survival after 500 short-range shots was slim anyway. It should also be noted that high-velocity guns with "normal" barrel construction also had short service life, e.g. for the Soviet 57-mm ZiS-2 it was about 1,000 shots. In the end, the factor that brought the production of sPzB 41 to a halt was the shortage of tungsten.

sPzB 41 iki tür mermi atabiliyordu: Zırh delici "2,8 cm Pzgr.41" ve parçalı "2,8 cm Sprg.41".

Pzgr.41 mermisinin tungsten karpit başlığının yumuşak çelik kapsülü ve magnezyum alaşımlı kapsülü bulunuyordu. Başlık 40 mm uzunluğunda ve 10,9 mm çapında idi. Yapısında 9,1% tungsten bulunuyordu.





Yukarıçakmak, Yıldızeli

Yukarıçakmak, Sivas ilinin Yıldızeli ilçesine bağlı bir köydür.

Köy adını, etrafta bulunan çakmak taşlarından aldığı zannediliyor.

Köyün gelenek, görenekleri hakkında bilgi yoktur. En meşhur yemek