lip Çevik İlköğretim Okuludur. Köyün içme suyu şebekesi vardır. kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. sağlık evi vardır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.

eğitime çok önem veren bir geleneği hasebiyle köyde yaşayan ailelerin çocuklarının %85'i lise, %45 Üniversite,%5 mastır ve doktora yapmıştır. ayrıca köy bir milletvekili, emniyet müdür yardımcısı,şirket yönetim kurulu başkan ve üyeleri, okul müdürü ve öğretmen yetiştirmiş ve yetiştirmeye devam ettirmektedir.
Ayvalı'da kuru kavak
Doruğunda yeşil yaprak
Elim kına başım duvak
Uyan Salim Bey'im uyan

Ayvalı'dan indirdiler
Otomofile bindirdiler
Bir daracık aralıkta
Salim Bey'i öldürdüler

Ayvalı'nın yazıları
Ava çıkmış tazıları
İyil iyil iyildiyor
Salim Bey'in kuzuları

Vaktiyle Ayvalı'da zengin bir koyun tüccarı olan Salim Bey adında birisi varmış.Güzel de bir kız varmış.Bu kızla bir genç delikanlı birbirlerini severlermiş.Fakat her ikisi de fakir olduklarından bir türlü arzularını bir türlü büyüklerine duyuramazlarmış.Gel zaman git zaman günün birinde Salim Bey bu kızı görmüş ve çok beğenmiş.Kızı babasından istemiş.Ee...Zengin ya Salim Bey, babası ondan iyisine mi versinmiş.Hemen düğün hazırlıklarına başlanmış.

Kızı seven delikanlı, kendilerini rahat bırakması için Salim Bey'e haber yollamış, karşısına çıkmış ama gönül bu Salim Bey bir türlü bu işten dönememiş ve sonunda evlenmişler

Salim Bey zenginliğine güvenip kızı alırken, diğeri çete kurup kızı kaçırmayı ve Salim Bey'i öldürmeyi planlamışlar.Bir gece Salim Bey'in evine baskın yapıp Salim Bey'i öldürmüşler ve kız da böylece ortada kalakalmış.

Yöreliler böylece bu olay üzerine bu türküyü yakmışlardır.Türkü oldukça eskilere dayanır.
yazar barış acar



Aşağıçayırcık, Taşköprü

Aşağıçayırcık, Kastamonu ilinin Taşköprü ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği hakkında kesin bir bilgi yoktur.Ancak tarihinin çok eski olduğu bilinmektedir.köyün kuruluşunda ve türk-islam yerleşiminin HACIPEHLİVANZADEOĞULLARI ailesi tarafından çobanoğulları döneminde yapıldığı ve iran horasan dan geldikleri rivayet edilmektedir.Ailenin diğer kolları taşköprünün ayvalı köyü-ömür köyü-incesu köylerine yerleşmiş olup şu anda gülşen soyadlarını taşımaktadırlar

Kastamonu iline 35 km, Taşköprü ilçesine 3 km uzaklıktadır.

KÖYÜN İKLİMİ her mevsimin ayrı güzelliği vardır.her mevsimi mevsim özelliğine göre yaşar.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.tarımda sarımsak,pancar,buğday,arpa,mısır,fiğ,yonca olurken hayvancılıkta büyük baş hayvancılık yapılmaktadır.

Köyde taşımalı sistemle eğitim-öğretim yapılmaktadır.kanalizasyon yıllar önce yapılmıştır.köy yolları asfalttır.köyün iki bölümünde
çocuklar için modern çocuk parkları vardır.köyde 2 adet derinkuyu
sondajı olup tarımsal sulama yapılmaktadır.2009 yılında morglu cenaze yıkama aracı alınmıştır.





Aşağıçit, Taşköprü

Aşağıçit, Kastamonu ilinin Taşköprü ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenekleri Türk geleneklerine dayalıdır.Köyde etli ekmek,tarhana ve kuyu kebabı vardır.
Ayrietten koyumuz de iyi yerler vardır gelip gezip gormenizi isteriz

Kastamonu iline 35 km, Taşköprü ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.
koyumuzun sarımsakları iyi olur

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu yoktur fakat taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Aşağıemerce, Taşköprü

Aşağıemerce, Kastamonu ilinin Taşköprü ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün, bölgeyi fetheden Türk-İslam komutanının "emir beyleri"(veya "emirci"leri)tarafından(yukarı emerce ile birlikte) kurulduğu; köyün isminin de "emirci"den geldiği yönünde rivayetler vardır. Köyün başlangıçta yedi aile(hane) tarafından kurulduğu, yaygın bir görüştür.İlk başlarda "emirce" olan köy adının daha sonraları "emerce" olarak söylenmeye başlandığı rivayet edilmektedir. İlçenin bazı köylerinde köyün ismi "Ömerce" olarak da telaffuz edilmektedir.Köy mezarlığının büyüklüğünden köyün geçmişinin oldukça eskilere dayandığı anlaşılmaktadır. Köyün yukarı tarafında bulunan ve halen "harmanyeri" olarak kullanılan yerde eski yerleşimlere ait kalıntılara da rastlanılmaktadır.

Köyde,Anadolu'da egemen Türk-İslam kültürü özellikleri hakimdir.Evlilikle ilgili olarak "söz kesme-nişan ve düğün gelenekleri" diğer birçok yöredekine benzer bir nitelik gösterir. "Kız isteme",söz ve nişan sırasında "şerbet içme",kadınlar arasında "kına gecesi" yapma, yörede "hak'a gitme" olarak adlandırılan "gelin alma" törenleri, halen yaşayan kültürel etkinliklerdir.Kandil geceleri mevlit okuma,vefat etmiş aile bireyleri için mevlit okutma ve yemek verme,askere ve hacca gidenleri "uğurlama ziyaretleri" yapma; yakınları vefat edenlere "başşağlığı ziyaretleri" yapma, yaşayan gelenkler arasındadır.Dini bayramlarda ve kandillerde "mezar ziyaretleri" de yapılır.Eskiden dini bayramlarda arefe günü topluca mezarlığı ziyaret etme, bu sırada katılmacılara "saraylı" diye adlandırılan ekmek ile helva, şeker, kuruyemiş vb. dağıtmayı içeren ve "zîrata (ziyarete) çıkma" diye adlandırılan adet, son zamanlarda seyrekleşmiştir. Kurak mevsimlerde, "yağmur duasına çıkma" eski bir gelenektir. Ekonomik faaliyetlerde yardımlaşmaya dönük gelenekler arasında "ödünce gitme" diye adlandırılan imece uygulaması, önemlidir.Son yıllarda biraz zayıflamış görünen su bendi tutma/onarma ve sulama "arkları"nı (kanallarını) temizleme, yol yapımı vb. amaçlı "ortak çalışmalar" da yapılır.

Sosyal ilişkilerde, yaşa ve cinsiyete göre roller farklılaşır. Toplantılarda "üst" yerlerin(köşelerin) büyüklere bırakılması,büyükler ayaktayken gençlerin oturmaması, büyüklerin sözünün kesilmemesi, el öpme vb. yaşayan adetlerdir.Kadın-erkek ilişkileriyle ilgili olarak, "tanıdık olmayanlarla pek konuşmama", erkeklerin önünü kesmeme, kadın ve erkeklerin ayrı ayrı eğlenmesi gibi adetler de varlığını sürdürmektedir. Geleneksel çocuk oyunları olarak, "met(çelik-çomak) oynama", "taş dikme(ce)", misket(bilye), minber ağacından "patlangıç" yapma, "zeddirme", bahar aylarında söğüt ve kavak ağaçlarından "hipçi", "düdük" ve "boru" yapma, kış mevsiminde "kızak kayma" (ayakları "kiren" (kızılcık) ağacından yapılan kızaklar, daha makbüldür), saklanbaç, esir alma.. sayılabilir.

Misafirlere öncelikle "açlık-tokluk sorma" ve ikramda bulunma önemli bir görenektir. Ayrıca, tarımsal faaliyetlerde istihdam edilen (ücretli)"günlükçü"lere,yemek ve çay ikramında bulunma halen uygulanan bir gelenektir.Ramazan ve kurban bayramlarında birkaç ailenin bayram namazı sonrası "bayram yemeği" vermesi; yaşlı ve hastalarla akrabaların ziyaret edilmesi gelenekleri devam etmektedir.

Giyim kültürü, zaman içinde değişime uğramıştır.Erkekler, pantolon, gömlek,kazak,ceket, palto ..giyerler.Şapka ve "fes" olarak adlandırılan başlıkların ve yün "kuşak" kullanımında bir azalma söz konusudur.Günlük kadın giyiminde "entari",genellikle "çar" diye adlandırılan yazma türü başörtüsü kullanılır.Eskiden yaygın olan ve ev tezgâhlarında dokunan bordo ve mavi renklerin hakim olduğu "önlük"lerin kullanımında bir azalma vardır.Misafirlikte ve dış ziyaretlerde "pardesü, manto,atkı, eşarp" gibi giysiler kullanılır.Özellikle kış mevsimlerde yaşlıların "mes(t)-ayakkabı" giymesi, halen yaşayan bir giyim kültürüdür.

Yemek kültürü içinde "ekmek", "(pirinç) pilavı, tarhana çorbası,ayranlı çorba,keşkek,mercimek, bulgur, hamur işleri ("tatar" diye adlandırılan sarımsaklı-yoğurtlu ve "makarna" denilen cevizli-yağlı erişte türü yemekler), et ve sebze (fasulye, patlıcan, patates (kallesi),ıspanak)yemekleri önemli yer tutar.Pirinç ve bulgurdan yapılan ve "alakarışık" diye adlandırılan bir pilav türü de yöreye özgü yemekler arasındadır. Bölgede yaygın "etli ekmek" ile "patatesli, ıspanaklı, mantarlı ekmek" türleri, köyde de yaygındır. Tatlılar arasında, eskiden "kıvrım" diye de adlandırılan "baklava", önemlidir.Salata,"hoşaf", "ekşi ezmesi",turşu,"ayran" ve "cacık" tipik sulu-soğuk yemeklerdir.Elma,pancar,erik gibi meyvelerden pekmez, ekşi, "pelverde" yapma adeti, azalmasına rağmen sürmektedir.Seyrek olarak, saraylı, cizleme, "terekmek"(yufka) diye adlandırılan ve saç üzerinde pişirilen ekmek türleri de yapılır.Köyde hemen her evde bir odunlu "ekmek fırını" vardır. Son yıllarda,Taşköprü'deki fırınlardan temin edilen şehir ekmeğinin kullanımında bir artış olmakla birlikte,söz konusu fırınlarda pişirilen "somun" ekmeğinin kullanımı hala yaygındır.

Hemen hemen her yemek sonrası "çay demlenmesi" yaygındır.

"Yapı kültürü", son yıllarda, önemli bir değişime uğramıştır. Eski yapılar, esas olarak "ahşap" ağırlıklı genellikle 2 katlı yapılardır. Eski evlerin altında "dam"(ahır) yer alır. "Samanlık" genellikle evden ayrı tek katlı bir yapıdır.Yapıların üzeri, kiremitli çatıyla kaplıdır. Son yıllarda, bu yapı biçimi değişmektedir. Yeni yapılar, betonarme tipinde ve genellikle iki katlıdır.Yeni evlerin giriş katlarının tamamen veya kısmen "mağaza" diye adlandırılan ve depo ve garaj olarak kullanılması, yagındır. Yerleşim yerinin düz olmasına da bağlı olarak, köy yerleşimi "toplu" hatta sıkışık bir nitelik gösterir.

Kastamonu iline 46 km, Taşköprü ilçe merkezine (kuzey doğu istikametinde) 4 km uzaklıktadır.Kızılırmak'ın önemli kollarından biri olan Gökırmak vadisinde bulunmaktadır.Hemen köyün önünden "çakmak çayı" geçmektedir.Köy,çukur ve düz bir alanda kurulmuştur.Özellikle bahar aylarındaki sel taşkınlarından köyü korumak için 1950'li yıllarda Çakmakçayı ile köy arasına yapılan yaklaşık 1,5 km uzunluğunda,yaya ve kısmen taşıt yolu olarak da kullanılan ve köyde "tonç" diye adlandırılan bir set vardır.

Köy arazisi, Gökırmak ve Çakmakçayı'ndan sulanan "ova" ve ova dışında kalan "kır" diye tabir edilen araziler ile "mera" ve "koru"(orman)lardan oluşur. Ova arazi