tepme sistemini kullanıyordu. ML-20 bunların yanında M1910/34 e ait tekerlek, taşıma sehpası ve süspansiyonları kullanıyordu.

ML-15 Nisan 1936 tarihinde başlayan deneme atışları yapılan değişikliklerin ardından Mart 1937 tarihinde yeniden başladı. ML-20 modeli ise Kasım 1936 dan başlayan ve sonraki seneye kadar uzanan denemelere tabi tutuldu. Yapılan elemelerin ardından (en çok da taşıma sehpası ile ilgili sebeplerden) ML-20 modeli seçildi. Üretimi 22 Eylül 1937 tarihinde başlanan topa resmi olarak 152-mm obüs-top model 1937 oldu. (Rusça152-мм гаубица-пушка образца 1937 года (МЛ-20)).

Neden ML-20 modelinin seçildiği tam bilinemiyor. ML-15 daha hafif (500 kg çatışma ve 600 kg taşıma ağırlığı daha azdı.) ve da iyi hareket kabiliyetine sahipti. (azami çekilme hızı 45 km/s). ML-15'in olumsuz tarafı ise karmaşık taşıyıcı sehpasıydı. (bununla beraber ML-20'nin son modellerinde ML-15'e ait sehpanın parçaları kullanıldı). Bazı kaynaklara göre bunun sebebi ML-20'nin daha ucuz olması ve M1910/34 ile benzer özelliklerinden ötürü üretiminin kolay olasıydı.

Top 1937 ile 1946 yılları arasında üretildi. Toplamda 6,884 adet üretilen topun yanından 4,000 adet ML-20S namlu ise SU-152 kundağı motorlu obüste kullanıldı. ML-20 ileride yerini D-20 152 mm topa bıraktı.

Bazı yıllarda azalan üretimin iki sebebi vardı. İlki bu yıllarda üretilen namlular ML-20S'ti ve araçlarda kullanıldı. Ayrıca Almanların cepheye sürdüğü ağır tanklara karşı ML-20 yerine fabrikalar A-19 122 mm top üretimine ağırlık verdi.

ML-20 ler kolordu bünyesinde örgütlendi. 122-mm top A-19'lar ile birlikte kullanılan silahlara kısaca "kolordu çifti" adı takıldı. 1940 ile 1941 yıllarında üç tür topçu kolordu alayı düzeni vardı:

Ancak Büyük Vatanseverlik Savaşının patlak vermesi ile topçu kolorduları dağıtıldı. Bu savaşın ardından tekrar eski hallerine döndüler. Yeni kurulan topçu alaylarında ise 122-mmlik toplar veya 152-mmlik obüsler bulunuyordu. Bazı ML-20 ise aralarında kullanıldı.

1943 yılında ordu bünyesindeki topçu alayları altında organize edildi. Her alayda 18 adet ML-20 bulunuyordu. 1945 yılında savunma ordusu bünyesindeki topçu tugaylarında ise otuz altışar adet ML-20 bulunuyordu.

ML-20ler bunu dışında Genelkurmay Yedek Kuvvetleri bünyesinde topçu alayı (24 adet) ve tugayı (36 adet) şeklinde organize edilmiştir.

Düşman piyadesine karşı dolaylı atış için geliştirilen silah düşman savunma hatlarını parçalamak içinde kullanıldı. Ağır OF-540 yüksek patlayıcılı parçalı mermiler 20–30 mm kalınlığındaki zırhlara karşıda etkiliydi. Kalın zırhlı araçların zırhını delemese bile şasesine zarar veriyor veya araç içerisinde patlamaya sebep oluyordu. Doğrudan yapılan atışlarda tareti orta sınıf tank gövdesinden ayırabildiği gibi ağır tankını da sıkıştırıyordu.

Sahip olduğu zırh delici mermiler ile düşman zırhlılarına karşıda etkili gücü vardı. Ancak büyük yapısı, yavaş yanal dönüş açısı ve düşük atış sıklığından ötürü tanksavar silahı olarak pek de ideal değildi. Ancak 1943 yılında Kızıl Ordu elinde bulunan toplar içerisinde Almanya'nın kompozit zırha sahip ağır zırhlı Tiger I tankına karşı en etkili birkaç toptan birisiydi. Neredeyse bir kilometreden tankı etkisiz kılıyordu.

Kızıl Ordu tarafından Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın tüm çatışmalarında etkili olarak kullanılan top Kış Savaşı sırasında Mannerheim Hattı savunmasının aşılmasında çok başarılı oldu.

Mükemmel bir yapıya sahip olan top, buna kolay üretimide dahil, Kızıl Ordu bünyesinde uzun yıllar hizmet verdi.

Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın ilk dönemlerinde yüzlerce ML-20 topu Wehrmacht tarafından ganimet alındı. Bu toplar Almanlar tarafından 15,2 cm KH.433/1(r) adıyla orduya adapte edildi. Şubat 1943 tarihinde Almanlar bu toplar için mühimmat üretmeye başladı.

Finlandiya Ordusu ise 1941 ile 1944 yılları arasında 27 Alman Ordusunda olmak üzere 37 adet top edindi.Bu toplara "152 H/37" adı verildi. Genellikle sevilen bir silah olmasına rağmen Fin ordusunun elinde için bu büyüklükteki topları çekecek araç bulunmuyordu. Sonuçta bu toplar sabit korunaklar içerisinde ve sahil koruma amaçlı kullanıldı. İki tanesi Kızıl Ordu tarafından tekrar geri alındı. Bazı geliştirilmelerden geçirilen toplar hala ordu servisindedir.

Savaştan sonra ML-20'ler geniş bir şekilde Varşova Paktı müttefiklerine, birçok Asya ve Afrika ülkesine ihraç edildi. Mısır ve Suriye ordularında kullanılan toplar Arap İsrail Savaşı sırasında kullanıldı. 2002 yılında gösterilen bir belgeselde SSCB tarafından Muhammed Necibullah döneminde Afganistana sağlanan ML-20lerin Taliban kuvvetlerine hükümet güçleri tarafından kullanılmasını gösteriyordu.

Namlusu bütün be parçalı olarak iki türü üretildi.

Ana modeli haricinde en çok üretilen namlu ML-20S modeliydi. Bu namlu kundağı motorlu obüslerde kullanıldı.


ML-20 topu Kızıl Ordu tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan en başarılı topçu silahıdır. Silah klasik kısa menzilli havan topu ile uzun menzilli top özelliklerini aynı ayda taşıyordu. Eski toplar ile kıyaslandığında ML-20 daha iyi atış menzili (Alman yapımı 15 cm sFH 18 topunun 13.3 km menzili vardı), sayesinde düşman topçu ateşine maruz kalmadan karşı tarafa atış yapabiliyordu. Hareket yetersizliğine üretim adeti azlığına rağmen ağırlık bakımından avantajlı idi. Örneğin Laman yapımı 15 cm K.18 topunun 24.8 km menzili vardı ancak ağırlığı 12.5 tonde ve sadece 101 adet üretildi. Mükemmel denebilecek 17 cm K.18 Mrs.Laf (23,4 ton, 29,6 km) 338 adet üretildi. Daha hafif olan 10,5 cm K.18 topu (5,6 ton, 19,1 km) ise ML-20 ye en yakın 2,135 adet üretildi. Atabildiği 15 kg mermiler ML-20'nin attığı 44 kg mermiler yanında az tesirli kalıyordu. Almanların Shell ML-20 benzeri bir top yapma çalışmalar başarısızlıkla sonuçlandı. 15 cm s.F.H.40 tasarımı yapım hatalarından ötürü asla seri üretime geçemedi. 15 сm s.F.H.42 menzili kısa olduğundan sadece 46 adet üretildi. 1943 ve 1944'te Wehrmacht 15 santimetre çaplı obüs ihtiyacı olduğunu açıkladı ancak hiçbir tasarım üretilemedi.

Bu topa benzer özelliklerdeki Fransız yapımı 155 mm top model 1917 ve 1918 modelleri uzun menzilliydi ancak ML-20 ye göre 3.5 ton daha ağırdı. Çek yapımı K4 obüsü ise (Almanlar 15 cm s.F.H.37(t) adı altında kullandı) ML-20 ye nazaran 2 ton hafifti ancak menzili 2 km daha kısaydı. Sadece 178 adet üretilebildi. İngiliz yapımı BL 5.5 inç (140 mm) top aynı şekilde kısa menzile sahipti.

ML-20 nin ana eksikliği ağırlığı ve hareket yetersizliğiydi. ML-15 tasarımı bundan ötürü hafif yapılmış ve bu sayede daha kolay taşınabiliyordu. Namlu ağzında kullanılan gaz susturucu ise topun geri tepmesini azaltıyor ve daha hafif taşıma sehpası kullanımına imkân veriyorsa da atış anında çıkan gazların toprağı kaldırmasından ötürü topun yerini belli ediyordu. Ama ML-20'nin böyle tasarlandığı zamanlarda zaten aynı sınıfa ait tüm toplarda bundan kullanılıyordu.







Last Days of Humanity

Last Days Of Humanity, Hollandalı Goregrind Metal grubu. 1989 yılında kuruldu. Grubun adı için LDOH kısaltması da kullanılır.


Grupta daha önce yer almış müzisyenler.










Kaliforniya Üniversitesi

Kaliforniya Üniversitesi (gerçek adı: University of California), ABD'nin Kaliforniya eyaletindeki üç büyük devlet üniversite sisteminden biridir. (Diğerleri "Kaliforniya Eyalet Üniversitesi" ve "California Community College" sistemleridir.)

Eyaletin birçok farklı şehirlerine dağılmış olan Kaliforniya Üniversitesi'nin Berkeley, Davis, Irvine, Los Angeles, Merked, Riverside, San Diego, San Francisco, Santa Barbara, Santa Cruz'da kampüsleri bulunmaktadır. Kaliforniya Üniversitesi eyaletin başlıca "araştırma üniversitesi"dir ve lisans, yüksek lisans ve doktora programları bulunmaktadır.




Afşar, Ağaçören

Afşar, Aksaray ilinin Ağaçören ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün tarihinin M.S. 1450'li yıllara dayandığına dair eski eser kalıntıları mevcuttur. Yırtıcı hayvan çokluğunun "ser"´e dönüşmesi ve av gereksinimi bu köyün önce "Avser" ve sonra "Avşar" ismini almasına neden olmuştur. Bu gün ise çok sakin bir yaşam ortamı söz konusudur.

Avşar köyünün kurucusu kabul edilen Öztürk ailesinin Oğuzların ( Türkmenlerin ) Avşar boyundan olduğu bilinmektedir. Köyün, Osmanlı Devleti'nin kuruluş dönemlerinde (Moğol istilasının olduğu dönemlerde) Orta Asya'dan göçtüğü; Selçuklu hükümdarı tarafından buraya yerleştirildiği ve yerleşenlerin Avşar olmasından dolayı Avşar adını aldığı iddialar arasındadır. Bilindiği üzere Türkler, yerleştikleri yerlere kendi boylarının, ailelerinin, sülalelerinin adını vermişlerdir.

Köyün en ilginç ve tarihi eseri, yaklaşık MÖ 8. yüzyılda oyulduğu anlaşılan, 2 göz, develik ve at mağarasıdır. Bu mağara, el sanatları ve becerinin bir abidesidir. Köyün yüksek bir yerde kurulma nedeni de bu mağaraların verdiği güven ve koruyucu özelliğinden anlaşılmaktadır.

Aksaray iline 59 km., Ağaçören ilçesine 20 km. uzaklıktadır. Bu köydeki coğrafi yapıda deprem ve diğer afetler riski yok denecek kadar azdır.

Köy, Selçuklu, ve Orta Asya kökenli Yörükler'den oluşmuştur. İstanbul, Ankara, Aksaray ve Şereflikoçhisar ilçesine göç eden pek çok sayıda ailesi vardır.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Günümüzde her türlü teknik imkânı kullanmaya özen gösteren köy halkı, aynı zamanda el sanatlarına çok önem vermektedir.

Köyde ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve Sağlıkevi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır. Köyün eteklerindeki zengin doğal su kaynakları, yörenin en sağlıklı ve temiz sularıdır.





Yayalar, Pendik

İstanbul ilinin Pendik ilçesine bağlı bir mahalle.

Velibaba, Güllübağlar, Ramazanoğlu, Şeyli, Ertuğrulgazi ve Sülüntepe mahallelerine komşudur.

Pendik-Kurtköy arası anayol olan Ankara caddesine batıdan komşudur. Buradan şehir otobüsleri ve minibüslerle taşımacılık yapılmaktadır. Bunun yanında Yayalar, Barbaros Hayrettin, Pınar, Çiflik Yolu, Atatürk caddeleri de burada yer alır.

Denetiminde Artukbey ve Yayalar adlarında iki ilköğretim okul