esbus"'tan gelir. Rahip sözcüğü Arapça rahab (korku, hürmet) kökünden gelir. Peder sözcüğü ise "baba" anlamına gelir.

"Papaz" bazı Hristiyan kiliselerinde piskopos ile diyakoz arasında yer alan din adamıdır. Temel görevleri sakramentleri idare etmektir.

Roma Katolik Kilisesi'nde papazlar 6-7 yıllık bir eğitimden sonra piskopos tarafından bu rütbeye çıkarılırlar. Papazlığa adım atma ayini ile beraber bu kişi vaaz etme ve sakramentleri yönetme yetkisini alır. En onemli gorevlerden birisi ayin sirasinda "kurban ibadetini" yerine getirmektir. Kurban ibadeti hıristiyanlık inancında kansız bir sunumdur. Burada kan yerine İsa'nın ekmeği bölerek bu benim vücudumdur ve de şarabı gösterip bu benim kanımdır diyerek kendisini kurban edişi temel alınır ve kurbanın vücudu yerine ekmek ve kanı yerine şarap sunulur.

Papazlığın Ahit]]'te yer almasına karşın bunun tamamıyle ifade bulması 2. yüzyılı bulmuştur. O zamana kadar bütün cemaatler bir piskopos veya presbiter (ileri gelen, rahip) tarafından yönlendirilmiştir. Cemaatler büyüyüp daha çok ruhbana ihtiyaç duyunca piskoposlar daha yüksek seviyeli ruhbanlar haline gelerek yanlarına her şehirde birden fazla cemaatle yapılan Evharistya sırasında yardım eden yardımcı rahipler (papazlar) almışlardır. Diyakonluk (hizmetlilik) da kiliselere ait varlıkları ve yoksullara yardım işlerini idare eden kişiler olarak zaman içinde bu şekilde ortaya çıkmıştır.





Pervane

Pervane, döner bir milin üzerine yerleştirilmiş, uygun bir aerodinamik ya da hidrodinamik biçim verilmiş palalardan oluşan; itme veya çekme gücü sağlayan alet. "Pervaneler" hava ve su taşıtlarında kullanılır.

Pervaneli uçaklarda pervane, motordan iletilen dönüyü itme kuvvetine çeviren sistemdir. İki veya daha fazla palden meydana gelir. Pervane palleri itme kuvveti nedeniyle yaklaşık olarak ileriye ve dönüşü nedeniyle de dönüş (rotasyon) yönünde hareket ettiği için dışarıdaki bir gözlemciye göre "heliks" olarak da bilinen burgu hareketini yapar.

Pervane yarıçapı nedeniyle pal ucunun dönüş düzleminde katettiği mesafe göbeğe göre daha fazla olacağından, pal ucunun açısal hızı, abağa yakın kısımlardaki açısal hızla aynı olamsına rağmen birim zamanda katettiği mesafe (hızı) daha fazladır.




Midye

Midye, birbirine eklemlenmiş iki parçalı kabukları olan yumuşakçalar. Bivalvia sınıfından omurgasızların çoğu «midye» olarak, bir kısmı da istiridye olarak adlandırılır. Tarak ya da deniz tarağı adıyla bilinen türler de bazen «midye» olarak adlandırılır. Bütün Bivalvia sınıfından omurgasızlar ile deniz salyangozu olarak bilinen karından bacaklılar denizkabuğu ortak adıyla anılırlar.

Denizlerin kıyıya çok yakın kesimlerinde kayalara ve birbirlerine sıkıca tutunmuş binlerce "midye" görülebilir. Çenet denen bu kabuk parçaları gerçek midyelerde düz yüzeyli, siyaha yakın koyulukta, oval, birbirine benzer biçim ve iriliktedir. Bünyelerinde bulundurdukları sedef sayesinde zararlı maddelerden kendilerini korumak için onu inciye dönüştürürler. Midyeler sindirim yapmazlar.

Denizkulağı ("Haliotis"): adını kabuk şeklinden alır. Suyosunları ile beslenir.

Zebra midyesi ("Dreissena polymopha"): boyu 2–5 cm'dir. Doğal yaşam alanı Hazar Denizi ve Karadeniz'dir. Bakteriler ve su yosunlarıyla beslenir. Kabuğundaki desen nedeniyle zebra midyesi olarak adlandırılır.

Dev midye ("Tridacna gigas"): en büyük midyedir. Boyu 150 cm, ağırlığı 250 kg kadar olabilir. Su yosunlarıyla beslenirler.

Mavi midye ("Mytilus edulis"): iki parçalı mavimsi siyah bir kabuğu vardır. Boyları 5–20 cm'dir. Yaşam süreleri 15'yıla yakın olabilir. 40 m'yi bulan derinliklerde yaşarlar. Besinlerini suyu süzelerek alırlar ve bir saatte 1,5 litre suyu süzebilirler.

Tarak midyesi ("Pecten maximus"): iki parçalı, yelpaze şeklinde, üzerinde oluklar bulunan bir kabuğu vardır. Mikroorganizmalarla beslenir. Boyu 2,5–15 cm'dir. Kıyıdan başlayarak 250 m derinliğe kadar yaşayabilirler. Türkiye denizlerinde yoktur.

Kelebek midyesi ("Donax variabilis"): boyu 1,5-2,5 cm'dir. İki parçalı bir kabuğu vardır. Deniz kıyısında, dalgalı yerlerde yaşar. Bunun nedeni bu bölgelerin oksijen ve besin açısından zengin olmasıdır. Sürüklenmemek için kendini kuma gömer. Mikroorganizmalarla beslenir. Türkiye denizlerinde yoktur.

Pina: kürek şeklinde, açık kahverengi bir kabuğu vardır. Kabuğunun sivri ucundan deniz tabanına gömülür. Mikroorganizmalarla beslenir. Ayrıca pinalardan inci çıkabilir.

Çin şapkası ("Patella caerulea"), "palette" olarak da bilinir, ayrıca yem olarak da kullanılır.




Süvari

Süvari, Farsça سوار "suvâr=at" kelimesinden gelir, atlı askerdir. Geçmişte daha çok ani baskınlarda ve vurucu saldırılarda kullanılırdı.

Ateşli silahların gelişmesinden önce hedefe büyük bir hızla ulaşan süvari birliklerinin savaşa katılması çoğu kez savaşın akışını değiştirirdi. Bugün süvarilerin yerini tankların kullanıldığı zırhlı birlikler almıştır.

Süvarilerden oluşan müfreze alay vb. birliklerin genel adıdır.Şu anda etkin olan tek süvari birlik Türkiye'nin Van şehrinde terör ve haydutluk olaylarına zıt kurulmuş Kırgız Süvari Birliği'dir.Ama savaşta kullanılmış en son süvari birliği Almanlar'ın Kış Savaşı sırasında Ukrayna'dan 2 tümen topladığı Waffen-SS'e bağlı 1. ve 2. Don (Ukrayna) Kazakları Süvari tümenleridir.
Süvariler orta çağdan beri en hızlı ve güvenilir asker sınıfı görevi görmüşler ve en tehlikeli öncülük,baskın ve hücum görevlerinde kullanılmışlardır.Bu kadar tehlikeli görev onlara iyi bir ekipmanı şart kılmıştır.Süvarilerin Ortaçağ,Rönesans ve İstanbul'un Fethi (Yeni Çağ) ve 19,20. yüzyıl dönemleri vardır.

Ortaçağ döneminde süvariler eldiven,pulluk,gövde zırhı,miğfer,kolluk,çizme,kargı,kılıç gibi ekipmanları olmuştur.

Rönesans yeni bilgiler ve keşifler dönemi olduğu için hızlı askerlere gerek duymaktaydı.Süvarilerin parlama çağıydı bu çağda süvariler üniforma giymeye yeni başlamıştı.Ama bazı birlikler geleneksel zırh giymeyi tercih ediyordu.Silahlar aynı kaldı.

Süvarilerin çoğu üniforma giymeye başlamıştı.Artık dragun adı verilen yeni bir hafif süvari türü ortaya çıkmıştı.Dragunlar tüfek ve kılıç taşıyor öncülük görevlerini başarıyla tamamlıyorlardı.Dragun Latince "ejderha" demekti.Zırh giyen kargı taşıyan süvariler ise daha unutulmamıştı.

19. yüzyılda demir sanayide kullanılmaya başlanmıştı.Bu zırh giyen süvariler için iyi görünmesine rağmen aslında iyi bir şey değildi.Zırh giyen süvarilerin çok dezavantajı vardı.Örneğin zırhın çok ağır olması ve dayanıksız olması gibi.Böylece zırh giyen süvarilerin hepsi zırhlarını ve palalarını bıraktı üniforma giyip,yeni nesil süvari kılıcı kullanmaya,atıcılık öğrenmeye başladılar.I. Dünya Savaşı başladığında süvariler yavaş yavaş unutulmaya başlandı,çünkü neredeyse 1 müfreze süvarinin gücüne sahip olan bir araç yapıldı.Bu araç hepimizin bildiği "tank" idi.II. Dünya Savaşı'nda Kış Savaşı zamanında Almanlar Waffen-SS'e bağlı Don Kazakları'ndan oluşan 2 süvari tümeni kurdular.Ama bu süvari tümenleri Berlin'de göstermelik kaldı.

Günümüzde tank vb. zırhlı araçlar süvarilerin yerini almıştır.Günümüzde aktif olan tek süvari tümeni Türkiye'nin Van şehrindeki Kırgız Süvari Birliği'dir.Bazı devletler süvarileri hatırlatmak için atlı polis ve tören birliklerine bağlı süvari birlikleri düzenlemiştir.Bunlar bugün ülke yıkmış-kurmuş çağ açıp-kapamış süvariler bir nebze bile olsun hatırlatmak için yapılmış bir anmadır.




Sözleşme

Sözleşme, iki ya da daha fazla kişi arasında yapılan ve koşullarına uyulması yasayla desteklenmiş olan hukukî işlemlere denir. Tarafların birbirine uygun irade açıklamalarıyla yapılan bir hukuki işlem olan "sözleşmenin" genel olarak belirli bir biçimde yapılması zorunlu değildir. Ama bazı tür sözleşmelerin belirli biçimde yapılması yasalarda öngörülmüştür. Örneğin, taşınmaz malların satış sözleşmesinin resmi biçimde yapılması zorunludur. Sözleşmenin yazılı biçimde yapılması anlaşmazlık durumunda kanıtlamayı kolaylaştırmak için de yararlıdır.

Bir sözleşmenin geçerli olabilmesi için, sözleşmenin taraflarının irade beyanlarının karşılıklı ve birbiriyle uyum içinde olması gerekir. Bir sözleşmede tarafların karşılıklı çıkarları bulunur. Örneğin herhangi bir malı satın alırken yapılan iş sözlü bir sözleşmedir. Alıcı mala karşılık bir fiyat önerir ve satıcı bu öneriyi kabul ederse parayı alıp malı teslim eder. Bu durumda sözleşme yapılmış ve sözleşme koşulları yerine getirilmiştir.

Bir sözleşmenin geçerli olması için tarafların sözleşmeyi özgür iradeleriyle ve bilinçli olarak yapmış olmaları gereklidir. Taraflardan birinin zorlanması (cebir), korkutulması (tehdit) ya da aldatılması (hile) yoluyla yapılan sözleşmeler geçersizdir. Yasalara göre ergin sayılmayanlar, akıl hastaları, çocuklar sözleşme yapamaz. Konusu yasalara ya da ahlaka aykırı sözleşmeler yapılamaz.

Sözleşmenin taraflarından biri sözleşmede belirtmiş olan yükümlülüklerini yerine getirmezse karşı taraf mahkemeye başvurabilir. Mahkeme haksız tarafı yükümlülüğünü yerine getirmeye zorlar ya da sözleşmeye uyulmamasından doğan zararın ödenmesine karar verir. Tazminat denen bu ödemeye karar verilmesi için zarar gören taraf zararını kanıtlamalıdır.

Sözleşmeler ya tek tarafa borç yükler ya da iki tarafa birden borç yükler. Tek tarafa borç yükleyen sözleşmeler, tek taraflı hukuki işlemler ile karıştırılmamalıdır. Örneğin, bağışlama sözleşmesi, tek tarafa borç yükler ancak bu da iki taraflı bir hukuki işlemdir. Karşı taraf açıkça veya zımnî (örtülü) olarak karşı tarafın bağışlama yönündeki irade beyanını kabûl ederse, bu durumda bağışlama sözleşmesi geçerli olur.

İki tarafa da borç yükleyen sözleşmelerde ise iki taraf da borç altına girer. Satım, kira, eser sözleşmeleri buna örnek olarak gösterilebilir. Bu tür sözleşmelere "sinallogmatik sözleşmeler" de denir. İki tarafa da borç yükleyen sözleşmeler de kendi içinde ikiye ayrılır:
Tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmeler, içtihatlarda "karşılıklı borç doğuran sözleşmeler" olarak da zikredilmektedir. Her iki taraf da borç altına girmekte, taraflardan birinin borcu diğerinin borcunun karşılığını oluşturmaktadır.




Kalça

K