ndeydi. Nükleer fiziğin geleneksel hedefi , nükleon çiftleri veya nükleon-nükleon kuvvetleri arasındaki ‘yalın’ etkileşim açısından atom çekirdeklerinin özelliklerini anlamaktır.
Nötronun keşfinden sonra aylar içinde, Werner Heisenberg ve Dmitri Ivanenko çekirdek için proton-nötron modelleri önermişti. Heisenberg çekirdekteki proton ve nötronların tanımına kuantum mekaniğiyle yaklaştı , o zaman pek açık olmayan bir yaklaşımdı. Heisenberg’in çekirdekteki proton ve nötron teorisi “çekirdeği bir kuantum mekanik sistemi olarak anlamaya doğru büyük bir adım”dı. Heisenberg nükleonları bağlayan nükleer değiş tokuş kuvvetlerinin ilk teorisini tanıttı. O proton ve nötronların aynı taneciğin farklı kuantum durumları olduğunu düşünüyordu , mesela nükleer izospin kuantum numaralarının değeriyle fark edilen nükleonlar.
Çekirdeğin en eski modellerinden biri 1930’larda geliştirilen sıvı damlası modeliydi. Çekirdeklerin bir özelliği nükleon başına ortalama bağlama enerjisinin tüm sabit çekirdekler için yaklaşık olarak aynı olmasıdır, ki bu bir sıvı damlasına benzer. Sıvı damlası modeli nükleonları bir sıvı içindeki moleküller gibi davranan çekirdeği sıkışmayan bir nükleer akışkan damlası olarak kabul ediyordu. Model ilk olarak George Gamow tarafından önerildi ve sonra Niels Bohr , Werner Heisenberg ve Carl Friedrich von Weizsacker tarafından geliştirildi. Bu ham model çekirdeğin tüm özelliklerini açıklamadı ama çoğu çekirdeğin küresel şeklini açıkladı. Ayrıca model çekirdeklerin nükleer bağlama enerjisi için iyi tahminlerde bulundu.
1934’te Hideki Yukawa nükleer kuvvetin doğasını açıklamak için en eski girişimi yaptı. Onun teorisine göre, çok büyük bozonlar (mezonlar) iki nükleon arasındaki etkileşime aracılık eder. Kuantum kromodinamiğinin ( QCD ) ışığında mezon teorisinin artık esas olarak algılanmamasına rağmen mezon değiş tokuşu kavramı (hadronların basit tanecikler olarak kabul edildiği ) bir sayısal NN potansiyeli için en iyi çalışma modelini sunmaya devam ediyor. Yukawa potansiyeli g’nin bir büyüklük ölçme sabiti , çokluk potansiyeli , ‘nin Yukawa tanecik kümesi , r’nin taneciğe dairesel uzaklığı olduğu yapının bir potansiyelidir :
Potansiyel tekdüze artıyor , kuvvetin her zaman çekici olduğunu gösteriyor. Sabitler deneysel olarak belirlenir. Yukawa potansiyeli sadece tanecikler arasındaki mesafeye bağlıdır , bu yüzden o merkezi bir kuvveti örnekler.
1930’lar boyunca I.I.Rabi’nin öncülük ettiği Columbia Üniversitesi’ndeki bir grup, çekirdeklerin manyetik anlarını belirlemek için manyetik titreşim teknikleri geliştirdi. Bu ölçüler 1939’daki dötronun da bir elektrik kuadrupol ( dört kutup) momentine sahip olduğunun keşfine yol açtı. Dötronun bu elektriksel özelliği Rabi grubu tarafından yapılan ölçülerle çatşıyordu. Bir proton ve bir nötrondan oluşan dötron en basit nükleer sistemlerden biridir. Keşif dötronun fiziki şeklinin simetrik olmadığı anlamına geldi, k bu nükleonları bağlayan nükleer kuvvetin doğasına değerli bir anlayış sağladı. Özellikle sonuç gösterdi ki nükleer kuvvet merkezi bir kuvvet değildi ama bir gerici (açan) karaktere sahipti. Hans Bethe dötronun kuadrupol momentinin keşfini nükleer fiziğin biçimlendirici yılları boyunca en önemli olaylardan biri olarak tanımladı.
Tarihi açıdan, nükleer kuvveti görüngüsel olarak tanımlama görevi zorlu değildi. Woods-Saxon potansiyeli(1954) gibi ilk yarı-deneysel sayısal modeller1950’lerin ortalarında geldi. 1960’larda ve 1970’lerde nükleer kuvvete ilişkin deney ve teoride önemli gelişme vardı. Bir etkileyici model Reid potansiyeliydi (1968). Son yıllarda deneyciler nükleer kuvvetin yük bağımlılığı , πNN eşleşme sabitinin tam değeri gibi incelikleri üzerine yoğunlaştılar, evre kayması analizini , yüksek hassasiyetli NN verisini , yüksek hassasiyetli NN potansiyellerini , orta ve yüksek enerjilerde NN saçmasını geliştirdiler ve kuantum kromodinamiğinden nükleer kuvveti elde etme girişimlerinde bulundular.
Nükleer kuvvet daha temel baskın kuvvetin veya güçlü etkileşimin artık bir etkisidir. Güçlü etkileşim , nükleonları kendileri oluşturmak için birlikte olan kuark ( temel zerre) denilen basit tanecikleri bağlayan çekici kuvvettir. Bu daha güçlü kuvvete glüonlar tarafından aracılık edilmiştir. Glüonlar kuarkları elektrik yükününki gibi ama çok daha fazla büyük bir kuvvetle bir arada tutar. Kuarklar , glüonlar ve onların dinamikleri çoğunlukla nükleonların içine hapsedilmiştir ama artık etkiler nükleer kuvvete sebep olmak için hafifçe nükleon sınırlarına uzanırlar.
Nükleonlar arasında yükselen nükleer kuvvetler, nötr atomlar veya Londra kuvvetleri denilen moleküller arasında kimyadaki kuvvetlere paraleldir. Böyle atomlar arasındaki kuvvetler, atomları kendileri bir arada tutan çekici elektriksel kuvvetlerden çok daha zayıftır ve onların atomlar arasındaki aralığı daha kısadır, çünkü onlar nötr atom içindeki yüklerin küçük ayrılığından meydana gelirler. Benzer şekilde nükleonlar çoğu glüon kuvvetini iptal eden kombinasyonlar içindeki kuarklardan yapılmasına rağmen kuarkların ve glüonların bazı kombinasyonları bir nükleondan yakındaki bir başka nükleona genişleyen kısa mesafeli nükleer kuvvet alanları formunda nükleonlardan sızıp uçar. Bu nükleer kuvvetler nükleonların içindeki direkt glüon kuvvetleriyle karşılaştırıldığında çok zayıftır ve nükleer kuvvetler sadece birkaç nükleer çap üzerinden genişler, mesafeyle katlanarak düşer. Fakat onlar kısa mesafeler üzerinden nötronları ve protonları bağlamak için yeterince güçlüdür.
Bu nükleer kuvvet kuantum kromodinamiğinden meydana gelen güçlü etkileşimlerin aksine “artık güçlü kuvvet “ diye adlandırılır. Bu ifade 1970’ler oyunca kuantum kromodinamiği kurulurken ortaya çıktı. O zamandan önce güçlü nükleer kuvvet nükleon arası potansiyele işaret ediyordu. Kuark modelinin doğrulanmasından sonra güçlü etkileşim QCD anlamına gelmeye başladı.
Dötron gibi iki nükleon sistemleri , bir döteryum atomunun çekirdeği , yanı sıra proton-proton veya nötron-proton saçma NN kuvveti çalışmak için idealdir. Böyle sistemler bir potansiyeli nükleonlara atfederek ve potansiyelleri bir Schrödinger denkleminde kullanarak tanımlanabilir. Uzun mesafeli etkileşim için mezon değiş tokuşu teorileri potansiyeli yapılandırmaya yardım etmesine rağmen potansiyelin formu görüngüsel olarak (ölçmeyle) türetilmiştir. Potansiyelin parametreleri enerjiyi bağlayan dötron veya NN elastik saçan çapraz kesitler gibi deneysel bilgiye uyarak belirlenir.
En geniş çapta kullanılan NN potansiyelleri Paris potansiyeli , Argonne AV18 potansiyeli , CD-Bonn potansiyeli ve Nijmegen potansiyelidir.
Yakın bir yaklaşım nükleon-nükleon ve üç nükleon kuvvetlerinin istikrarlı bir tanımı için etkili alan teorileri geliştirmektir. Özellikle kiral simetri bozma , değiş tokuş tanecikleri olarak piyonlu nükleonlar arasındaki etkileşimlerin tedirgin edici hesaplamalarına izin veren etkili bir alan teorisi açısından analiz edilebilir.
Nükleonlardan Çekirdeklere
Nükleer fiziğin temel hedefi, nükleonlar arasındaki temel etkileşimlerden bütün nükleer etkileşimleri tanımlamaktır. Buna nükleer fiziğin mikroskobik veya başlangıç yaklaşımı denir.Bu rüya gerçek olamadan önce üstesinden gelinecek iki büyük engel var :
1)Çoğu cisim sistemlerindeki hesaplamalar zor ve ileri hesaplama teknikleri gerektiriyor.
2)Üç nükleon kuvvetinin önemli bir rol oynadığına kanıt var. Bu üç nükleon potansiyellerinin modelin içine dahil edilebileceği anlamına gelir.

Bu , nükleer kabuk yapısının daha iyi ilk-ilkeler hesaplamalarına yönlendiren bilgisayımsal tekniklerde süregelen ilerlemelerle aktif bir araştırma alanıdır. İki ve üç nükleon potansiyelleri nüklitler için A = 12 ‘ye göre uygulanmaktadır.
Nükleer etkileşimleri tanımlamanın başarılı bir yolu , tüm nükleon bileşenlerini düşünmek yerine tüm çekirdek için bir potansiyel yapılandırmaktır. Buna iriölçekli yaklaşım denir. Örneğin, çekirdeklerden nötronların saçımı bir gerçek ve bir hayali bölüm içeren çekirdeğin potansiyelindeki bir uçak dalgası düşünerek tanımlanabilir. Bu modele sıklıkla optik model denir çünkü opak bir cam küreden saçılan ışığın durumunu andırır.
Nükleer potansiyeller yerel veya küresel olabilir : Daha çok parametreleri olan ve daha az kesin olan küresel potansiyeller enerjinin ve nükleer kütlenin işlevleriyken ve bu yüzden daha geniş uygulama dağılımında kullanılabiliyorken yerel potansiyeller dar bir enerji dağılımıyla veya dar bir nükleer kütle dağılımıyla sınırlıdır.




Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu

Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu ABD'li yazar Eleanor Coerr tarafından 1977 yılında yazılmıştır. 
Konusu Japonya'da 1943'ten 1955'e kadar yaşamış olan küçük bir kızın gerçek hayat hikâyesine dayanıyor.

II. Dünya Savaşı'nı sona erdirmek amacıyla, Amerika Birleşik Devletleri'nin Hava Kuvvetleri tarafından Hiroşima'ya atom bombası atıldığında küçük kız bu şehirde yaşıyordu. Atom bombasının yaydığı radyasyon sonucu Sadako Sasaki 10 yıl sonra öldü. Sadako'nun gösterdiği cesaret, onu Japon çocuklarının gözünde kahraman yaptı. Bu Sadakonun hikâyesi'ydi.

1954 yılının bir ağustos sabahı Sadako giyinir giyinmez dışarı koştu. Japonya'nın sabah güneşi koyu renk saçında ışıltılar saçıyordu. Gökyüzü masmaviydi, buluttan eser yoktu. Bu aslında iyi işaretti.

Sadako her zaman bir şansın doğacağını umut ederdi. Evine döndüğünde kız kardeşiyle iki erkek kardeşini hala mışıl mışıl uyurken buldu. Sadako birçok iyi şans işaretleri daha bulmuştu ancak bu iyi şans işaretleri kötüye gitmişti.

Sadako okulun atletizim takımındaydı yarışa çıkmıştı.Yarış sonunda bambu sınıfından öğrenciler Sadako'nun atletizmi takımlarına girmelerini istemişlerdi.Sadako'da kabul etmişti.İkinci yarışta Sadoko yedekteydi. (yedekler en son yarışırlardı) Sıra Sadoko'ya gelmişti. Sadako yarışı bitirdikten sonra başı dönmeye başladı ve bayıldı.Hemen onu doktora götürdüler. Sadoka atom bombası yüzünden lösemiye yakalanmıştı.Bu acı haberi öğrenen Sadoko çok üzülmüştü.

'Kâğıttan Bin Turna Kuşu' efsanesi der ki: Bir insan kâğıttan 1000 turna kuşu yaparsa dileği kabul olurmuş.Bunun üzerine