Naissus savaşından sadece birkaç ay sonra Alamanni'leri 268 yılı sonlarına doğru Benacus Gölü Savaşı'nda (Garda Gölü) bozguna uğrattı. Ardından yönünü yaklaşık on beş yıldır tahtta hak iddia eden birisi tarafından yönetilen ve Britanya, Galya ve İberya Yarımadası'nı içine alan Galya İmparatorluğu'na çevirdi. Birkaç zafer kazandıktan sonra Hispanya'nın ve Galya'daki Rhone Nehri vadisinin kontrolünü yeniden ele geçirdi. Bu, Galya İmparatorluğun Aurelian dönemindeki nihai yıkımı safhasını hazırladı.

Her nasılsa, Claudius İmparatorluğun kaybedilen tüm topraklarının tekrar birleştirilmesini tamamlayacak kadar uzun yaşamadı. 269 yılı sonlarında Pannonia eyaletine akınlar düzenleyen Vandallar'a karşı sefer hazırlığı yaparken Hıyarcıklı Veba salgının kurbanı oldu ve 270 yılı Ocak ayı başlarında öldü. Ölümünden önce yerine, her ne kadar Claudius'un kardeşi Quintillus kısa bir süre için gücü eline geçirse de, Aurelian'ı düşündü.

Senato Claudius'u hemen "Divus Claudius Gothicus" olarak tanrılaştırdı.

"Historia Augusta", Claudius ve Quintillus'un Crispus adında bir kardeşi olduğunu ve onun da bir yeğeni olduğunu aktarır. Adı geçen bu Claudia adlı yeğen aktarılanlara göre Eutropius ile evliydi ve Constantius Chlorus'un annesiydi. Tarihçiler bu durumdan, her nasılsa gelecekteki imparatorlardan Constantine I'in ailesiyle bir bağlantısı olduğu bağlamında şüphelenirler.




Cornelia Salonina

Cornelia Salonina (d. ? - ö. 268, Milano), "Augusta", Roma İmparatoru Gallienus'un karısı ve Valerianus, Saloninus, ve Egnatius Marinianus'un anneleri olan Roma İmparatoriçesi.

Latin işaretli sikkelerde adı "Cornelia Salonina" olarak, Yunanca işaretli sikkelerde ise, "Iulia Cornelia Salonina", "Publia Licinia Cornelia Salonina", ve "Salonina Chrysogona" ("altından olan" anlamında) olarak geçer.

Gallienus'la 242 yılından önce evlenmiştir.

Salonina, 268 yılında, kuşatılmış olan Milano şehri duvarları önünde kocasının öldürülüşünü görmüştür.





Çelik Gülersoy

Çelik Gülersoy (d. 23 Eylül 1930, Hakkari - ö. 6 Temmuz 2003, İstanbul), İstanbul üzerine kitaplarıyla ve eski yapıların onarılması konusunda gösterdiği çabayla tanınan yönetici, turizmci, yazar, hukukçu.

1930 yılında Jandarma Subayı olan babası Akif Müftüoğlu'nun görevi sebebiyle Hakkari'de doğdu. 1933 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin 10. yılı kutlanırken ailesi İstanbul'a, günümüzde Kariye Müzesi olarak turizme açılmasında önemli rol aldığı, semte taşındılar. Bir yıl sonra, 1934 yılında, Yıldız'a taşındılar. İlk ve orta eğitimini İstanbul'da tamamladı. Beyoğlu Erkek Lisesi'ni en başarılı şekilde tamamladı ve İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi. 1959 - 1960 yıllların askerlik görevini yaptı.

Öğrenciliği sırasında girdiği Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu'nda (TTOK) önce hukuk müşaviri ardından da genel müdür oldu. TTOK'nın kültür ve turizm alanındaki çalışmalarını geliştirdi. Bu çalışmaları nedeniyle 1978 yılında İtalya Cumhurbaşkanı tarafından "cavaliere", 1979 yılında Fransa Cumhurbaşkanı tarafından "Ordre National du Merite" nişanları ile 1980'de Türkiye Kültür ve Turizm Bakanlığı'nca "şeref plaketi" verildi. 1986'da Karadeniz Teknik Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi tarafından "onursal doktor" unvanı verildi.

Çelik Gülersoy, İstanbul'da TTOK'nın olanaklarıyla Çamlıca Tepesi, Kariye Camisi, Sultanahmet'teki Soğukçeşme Sokağı gibi kentsel mekanları yeniden düzenleyerek ve Yıldız Parkı'ndaki Malta Köşkü, Çubuklu'daki Hıdiv Kasrı, Sultanahmet'teki Yeşil Konak, Emirgan Korusu'ndaki Sarı ve Beyaz köşkler gibi tarihsel yapıları onartarak bunlara yeni işlevler kazandırılmasını sağladı.

Gülersoy, pankreas kanseri nedeniyle, 6 Temmuz 2003 günü İstanbul'da yaşamını yitirdi. Demirciköy (Kilyos) Mezarlığı'nda defnedildi.


Turing Çelik Gülersoy anısı




Evcil hayvanlar

Evcil hayvanlar.

Doğada besinini ve barınağını kendisi bularak, düşmanlarına karşı kendini savunarak yaşamını ve soyunu sürdüren yabani hayvanların bir bölümü insan eliyle evcilleştirilmiştir, yabani hayvanların evcilleştirmeye başlandığı tarih öncesi devirlere dayanır. Bu hayvanların, doğal çevrelerinde özgür ve yabanıl yaşarken tutsak edilerek insan eliyle bakılıp beslenmeye ve insanla birlikte yaşamaya alıştırılması evcilleştirmenin yalnızca ilk aşamasıdır. Oysa bu uzun sürecin asıl amacı, yabani hayvanları yeni koşullara uyarlayarak insana daha yararlı, örneğin et, süt ya da yumurta verimi daha yüksek, yük ya da binek hayvanı olarak daha dayanıklı, avda iz sürmeye ya da bekçilik etmeye daha yatkın evcil soylar üretmektetir. Bu da yüzyıllarca süren titiz seçme, çaprazlama ve ıslah çalışmalarının bir sonucudur.

İnsanlar yerleşik düzene geçip tarım yapmaya başlamadan çok daha önceleri, yiyeceklerini ve giyiceklerini sağlamak için hayvanlardan yararlanıyorlardı. Başlangıçta, karınlarını doyurmak için çevrelerindeki yabani hayvanları avlamakla yetindiler. Zamanla, bu hayvanları yakalayıp bir yere kapatmanın av peşinde koşmaktan daha güvenilir bir yol olduğunu fark ettiler ve kendilerini en yararlı olabilecek hayvanları evcileştirmeye öğrendiler. Bütün düşmanlarına karşı kendini savunmayı ya da saldırmayı içgüdüleriyle bilen yabani bir hayvanı insanın yakalayıp tutsak etmesi kuşkusuz etmesi kolay olmamıştır. Bu yüzden insanlar büyük olasılıkla yaralı ya da ormanda kaybolmuş genç hayvanları kendilerine alıştırıp beslemekle işe başladılar. Bir süre sonra da hangi hayvanların daha uysal, evcilleştirilmeye daha yatkın ve kendilerine daha yararlı olduğunu öğrendiler. Başlangıçta yalnızca etini yiyebilecekleri hayvanları bakıp besliyorlardı. Atın ve köpeğin evcilleştirilmesi bile böyle başladı. Bu hayvanların gücünden et, süt, yumurta, yapağı, kıl, deri, boynuz gibi çeşitli ürünlerinden yararlanmaya başlamaları daha geç tarihlere rastlar.

At, inek gibi yararlanılan hayvanların yavruları insanoğluna çok sevimli gelmeye başlamış, özellikle çocukların ilgisini çekmiştir. Her evcil hayvan evde beslenemeyeceği gibi, bazı evcil olmayan hayvanları da insanlar evinde beslemeye çalışmıştır (aslan, jaguar, timsah vb.). Fakat bu hayvanlar evcilleştirilemedikleri ve doğal dürtülerindeki vahişliği kaybetemedikleri için insanoğluna saldırmıştır.

Evde hayvan beslemenin belli başlı kuralları vardır. Hayvanların yemeğini ve suyunu temin etmek, onları temiz tutmak, bazı konularda eğitmek vb. unsurlar bu kuralların başlıcalarıdır.

İnsanların yetiştirdiği memeli hayvanlar arasında sayıca ilk sırayı sığır alır. Bütün dünyada hem gücünden, hem de etinden, sütünden, yağından ve derisinden yararlanılan 1 milyardan fazla sığır ve manda yetiştirilir. Uygarlık tarihinin ilk yazılı belgelerinden anlaşıldığı kadarıyla, o çağlarda insanlar sığırları en değerli malları olarak görürlermiş. Çünkü eti ve sütüyle insanın en önemli besin kaynaklarından biri olan sığır bir yandan da yüzyıllar boyunca pulluk ve sabanları çekerek, ağır yükleri taşıyarak, arabalara koşularak insana en yararlı çiftlik ve hizmet hayvanlarından biri olmuştur. Makineli tarım ve motorlu taşıtların yaygınlaşmasından sonra sığır çift ve koşum hayvanı olarak önemini yitirmiştir. Buna karşılık uzun çaprazlama ve ayıklama çalışmaları sonucunda, kasaplık et sığırları ile süt sığırlarının pek çok soyu geliştirilmiştir.

Koyun da sığırla birlikte insanın ilk evcilleştirdiği hayvanlardan biridir. Etinden ve sütünden başka, yününün doğal yumuşaklığı ve sıcakliğıyla koyun postu ilkel insanın giyisisi olmuş, dokumacılığın gelişmesinden sonra da koyun yününden dokunmuş kumaşlar ayrıcalıklı yerini her zaman korumuştur. Bugün dünyadaki koyun sayısı 1 milyarı bulur. Değişik iklim koşullarına uyum sağlayan yüzlerce koyun ırkı geliştirdiği için her ülkenin mutlaka bir ya da iki yerli koyun ırkı vardır.
Özelikle Afrika ve Asya'da yaygın olarak yetiştirilen keçinin süt verimi, yediği yeme oranla ineğinkinden daha fazladır. Dünyanın en lezzetli peynirlerinden bazıları keçi sütünden yapılır. Ankara keçisinin moher denen uzun, beyaz ve ipek yumuşaklığındaki tiftiği ide dokuma ve örgü sanayisinde en değerli liflerden biri sayılır.

İslam ülkelerin dışında, en çok yetiştirilen evcil hayvanlardan biri de domuzdur. Çiftliklerde beslenen evcil domuzların sayısı yarım milyarı bulur. Et ve yağ verimi çok yüksek olan bu hayvanların yetiştiriciler açısından öbür önemli özelikleri de çok doğurgan olmaları ve hemen hiç yiyecek seçmemeleridir. Domuzlar atalarının yabani yaşamına bütün evcil hayvanlardan daha kolay geçebilir ve ormana salıverdiklerinde, insan eliyle beslenmeye alışmış öbür hayvanlar gibi açlıktan ölme tehlikesiyle karşı karşıya kalmazlar.

Tavuk, hindi, ördek, kaz gibi kümes hayvanları da eti, yumurtası ve tüyleri için beslenir. Ayrıca bazı yırtıcı kuşlar, özelikle doğan, atmaca, şahin ve çakır, avcılıkta yararlanmak amacıyla evcilleştirilmiştir.

Hayvanlar âleminin en kalabalık üyeleri olan böcekler arasından evcilleştirilmiş türlerin sayısı ikiye geçmez. Bunlardan biri, Cilalı Taş Devri (Neolitik Çağ) gibi çok erken tarihlerde evcilleştirilmiş olan balarısı, öbürü de MÖ 3000 yıllarında Çin'de evcilleştirilen ipekböceğidir.

Tarımda ve yük taşımacılığında kas gücünden yararlanılan evcil hayvanlar arasında da ilk sırayı sığır alır. Ama binek ve koşum hayvanı olarak atın yerini hiçbir hayvan tutmaz. Tarih boyunca yolculukta, savaşta ve günlük yaşamda at her zaman insanın en büyük yardımcısı ve en değerli dostu olmuştur. Traktörün, öbür tarım makinelerinin ve hızlı ulaşım araçlarının gelişmesinden bu yana, çiftliklerde günlük işlerde kullanılan ya da kentlerde arabaları çeken atların sayısı giderek azalıyor. Buna karşılık Arap atı ve İngiliz atı gibi değerli soylar binicilikte, at yarışlarında, törenlerde ve gösterilerde hâlâ eski önemini korumaktadır. Atın akrabası olan eşek ve at ile eşeğin melezi olan katır da gücünden yararlanmak amacıyla yetiştirilen evcil hayvanlardır. Öbür yük hayvanlarının dayanamayacağı en ağır koşullara dayanıklı olan ve çöllerde günlerce aç ve susuz yol alabilen deve ise Asya ile Afrika'da bugün bile insan ve yük taşımakta kullanılır.

Bu iki büyük grubun