ek bugünkü boyutlarına ulaştı. 100.000 kişinin oturabileceği boyutlarda inşa edilen Hippodromos'un tribünlerine ait parçalar İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde korunuyor olup, Spina'sında yer alan sütunlardan üçü (Tutmosis Sütunu, Burmalı Sütun ve Örme Sütun) hâlâ ayaktadır.

Kenti çevreleyen Septimius Severus surlarını yıktırarak kendi adıyla anılacak yeni bir sur ve kuleler sistemini inşa ettiren I. Konstantin yeni başkentin planını bizzat çizmiştir. Bugün bile İstanbul kentinin Suriçi'nde kalan kısmı, büyük ölçüde bu plana sadık bir şekilde şekillenmiş durumdadır.

İlk zamanlarından itibaren yeni başkentin tarihçileri kurucusunun adından dolayı kenti Konstantinos'un Kenti; Konstantinopolis diye anmaya başlamışlardır (Yun.: Κωνσταντινούπολις veya Κωνσταντίνου Πόλις). Tarihsel süreçte 'Nova Roma' adı pek tutulmamıştır ve imparatorun ölümünden sonra (337) "ikinci kurucusunun" adıyla anılmaya başlanan kent Konstantin'in şehri anlamına gelen Konstantinopolis adını alır.

Konstantinopolis başkentlik döneminde hızla eski site sınırlarından taşarak batıya doğru yayılmaya başlar. Roma'nın istilası ve yıkılmasıyla onun yerine geçen Konstantinopolis, 330 ile 395 yılları arasında Roma İmparatorluğu'nun başkentiğini yapar. Daha sonra 395'de ikiye bölünen Roma İmparatorluğu'nun ardılı devlet Doğu Roma İmparatorluğu'nun 1453'teki yıkılışına kadar ve son olarak da Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti olur. Kent sırasıyla Roma, Bizans, Latin, tekrar Bizans ve Osmanlı imparatorluklarının yaklaşık on altı asır boyunca aralıksız başkenti olma işlevini sürdürmüştür.





Dumanlı, Karahallı

Dumanlı, Uşak ilinin Karahallı ilçesine bağlı bir köydür.

Köyle ilgili olarak ilk yazılı bilgiler Osmanlı dönemine aittir. Dumanlu cemaati Türkmen olup, Danişmentli aşiretine mensuptur. II. Bayezid devri tahrir defterinde "Karye-i Tumanlu" adıyla geçen köy Hayrebat nahiyesine bağlı olup, köyde 27 hane ve 33 nefera olduğu belirtilmiştir. 1520 yılı tahrir defterinde "Karye-i Dumanlu" adıyla geçen köy Hayrebat nahiyesine bağlı bulunmakta, köyde 25 hane ve 36 nefera olduğu belirtilmiştir. 1570 yılı tahrir defterinde "Karye-i Dumanlu" adıyla geçen köy Uşak kazasına bağlanmış, köyde 54 hane ve 65 nefera kayıt edilmiştir. Bu sayıma göre köyde 27 Derbent (tarih) koruyucusu bulunmaktadır.

Uşak iline 75 km, Karahallı ilçesine 10 km, Denizli ilinin Bekilli ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır. Yağışlar kışın ve ilkbaharda görülür.

Nüfusu emekliler ağırlıkta olmak üzere sürekli azalan bir yapıya sahiptir.
Tarım ve hayvancılığa dayalı olması gereken köyün ekonomisi genel olarak emekli maaşlarına ve gurbetçilerin gönderdiği paralara dayalıdır. Geçmiş yıllarda dokumacılık yapılmakta iken günümüzde teknolojik gelişmeler ve ürün çeşitliliğinin arttırılamaması sebebiyle bırakılmıştır. Araziler az verimli ve sulama imkanı yoktur. Tarımsal faaliyet olarak bağcılık önemli yer tutmakta, ayrıca buğday,arpa, tütün ve bostan ekimi yapılmaktadır.

Köyde ilköğretim okulu, sağlık ocağı ve PTT kuruluşu yoktur. Sağlık evi vardır, ancak faal değildir. Ayrıca köyde içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur.2010 yılında kanalizasyon yapılmıştır.





Dumanlı





İstihdam

İstihdam, ülkedeki mevcut iş gücünün ekonomik faaliyetler içerisinde sürekli biçimde çalıştırılmasıdır. İstihdam kavramı bir ekonomide belli bir dönemde mevcut üretim ögelerinin var olan teknolojik düzeye göre hangi oranda kullanıldığını ifade eder.

İstihdam kavramı dar ve geniş olmak üzere iki şekilde ele alınır. Dar istihdamda emeğin, yani sadece çalışanların üretim sürecinde kullanılması incelenir. Geniş manada ise emek, sermaye, toprak gibi üretim sürecinde rol alan tüm faktörler incelenir.

İstihdam tam, eksik ve aşırı istihdam olarak sınıflandırılmaktadır.






Çanakkale Şehitlikleri

Çanakkale Şehitlikleri, Çanakkale'de Gelibolu Yarımadası bütünüyle bir şehitliktir. Çanakkale'deki şehitlikler, anıtlar, abideler şöyledir:




Tıbbiye, Ertuğrulkoyu, Tekeburnu, tekkekoyu, harapkale, İkizkoyu, sarıtepe, morto, Kanlıdere, Kirte, Maydos, bolayır, Azmakdere, Sarrafin, Yeldeğirmenleri, Aytepe, Zığındere, Kerevizdere, Sargıyeri, Seddülbahir, Alçıtepe, Hisarlık, Soğanlıdere, Haintepe, Domuzdere, Çamtepe, Pilavtepesi, Keskintepe, Şahinsırt, Mestantepe, Pınartepe, Seyitli, Kanlısırt, Kırmızısırt, bombasırtı, albayrak, Düztepe, Keltepe, Kabatepe, Kemalyeri, Kavakdere, Edirnesırtı, Kocaçimentepe, Balıkçıdamları, Düztepe, Abdurrahmanbayırı, Sinanefendi, Kireçtepe, Arslantepe, Projektörtepe, İlyasburnu, Mersindere, Mestantepe, Lalebaba, Kayacık, Ağlı, Merkeztepe, Serçetepe, Keskintepe, Dikdere, Topbayırı, uzunsırt, Keltepe, Sazlıdere, Yeşiltarla, İsmailoğlu.





İş insanı

İş insanı, iş adamı veya iş kadını, ticari kâr amaçlı bir kuruluşun yönetiminde görev alan kişidir. Bu kavram, çoğunlukla "beyaz yakalı" diye tabir edilen çalışan grubunu kapsamaktadır ve özel sektöre aittir.




Duraklı, Karahallı

Duraklı, Uşak ilinin Karahallı ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği hakkında bilgi yoktur. Köy camisinin 19. yüzyılda yapılmış olup, 1800'lü yıllardaki kayıtlarda köyden bahsedilmektedir.

Uşak iline 70 km, Karahallı ilçesine 10 km uzaklıktadır. Külköy köyüne 2 km uzaklıktadır. Köyün kuzeyinde Banaz çayı ve Alfaklar köyü, güneyinde Külköy, doğusunda Coğuplu köyü, batısında ise Paşalar ve Kavaklı köyleri bulunmaktadır.

Köyde karasal iklim hüküm sürer. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlıdır.

Köyün ekonomisi önemli oranda dokumacılığa dayalıdır. Ayrıca tarım ve hayvancılıkta köy ekonomisinde önemli yer tutmaktadır. Hayvancılık faaliyetleri olarak küçükbaş hayvancılık yapılmaktadır. Tarımsal faaliyet olarak bağcılık ön plandadır. Üretilen üzümler çoğunlukla şaraplık olarak satılmaktadır. Ayrıca buğday, arpa, pamuk, nohut ve haşhaş tarımı da yapılmaktadır.

Köyde sağlık ocağı ve PTT kuruluşu yoktur. İlköğretim okulu vardır, ancak faal değildir. Ayrıca köyde içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur.




Duraklı





Fethiye, Kahramankazan

Fethiye, Ankara ilinin Kahramankazan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Köyün eski adının Girindos olduğu bilinmektedir. 2004 yılında 5216 sayılı yasa ile mahalle olmuştur.

Ankara-Merkeze 30 km, Kahramankazan ilçesine 18 km uzaklıktadır.

İklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ankara Lojistik Üssü bu mahallede sınırlarında bulunmaktadır. Buna karşın köy yerleşimine oldukça uzaktır.

ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfaltdır.

Ankara Lojistik Üssü'nden Ankara-Merkez'e 555 hat nolu EGO otobüsleri ile, Kazan merkezine ise ilçe içi dolmuşları ile ulaşılır. Eski köy kısmına herhangi bir toplu taşıma aracı yoktur.




Baki Kuru

Baki Kuru (d.1928 Düzce, Türkiye), Türk hukuk profesörü.

Profesör Doktor Baki Kuru, 1928 yılında Bolu (şimdi: Düzce) ili Akçakoca ilçesinde doğdu. 1940 yılında Akçakoca Merkez İlkokulunu, 1943 yılında Kastamonu Lisesinin ortaokul kısmını, 1946 yılında Bolu Orman Okulunu bitirdi. 1946-1950 yılları arasında Orman Genel Müdürlüğü taşra teşkilatında "orman bölge şefi" olarak görev yaptı. 1950 - 1951 yıllarında, Diyarbakır ve Yozgat Liselerinde, okul dışından lise bitirme ve olgunluk sınavlarını verdi. 1951 - 1955 yıllarında Toprak ve İskan Genel Müdürlüğü teşkilatında "harita teknik memuru" olarak görev yaptı ve aynı zamanda Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesine devam etti. 1955 yılında Ankara Hukuk Fakültesini birincilikle bitirdi.

Alman hükümetinin vermiş olduğu burs ile 1958 yılında, Almanya'nın Münster Üniversitesinde "Hukuk Doktoru" unvanını aldı. Aynı yıl Ankara Hukuk Fakültesine "hukuk tarihi" asistanı olarak girdi. 1960 yılında Nizasız Kaza konusundaki tezi ile doçent, 1966 yılında profesör oldu.

Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde öğretim üyeliği yaptığı dönemdeki asistanları Ejder Yılmaz, Ramazan Arslan ve Haluk Konuralp idi. 1983 yılında kendi isteği ile emekliye ayrıldı ve İstanbul’a yerleşti. Bu tarihten beri, bilimsel çalışmalar yapmakta ve kitaplarını yenilemektedir.

Prof. Dr. Baki Kuru, Kasım 2008'de, Münster Üniversitesi tarafından "Altın Doktora" ödülüne layık görülmüştür.





Balista

Balista ""fırlatmak"" anlamına gelen Yunanca ""ballistra"" kelimesinden türemiştir. Sicilya ve Batı Yunan Kolonilerinin Tiranı I. Dionysius() (MÖ 400) tarafından kullanılmıştır. Yunanlar tarafından bir kuşatma silahı olarak kullanıldı. Yunanların bölgedeki şehirleri Romalılara geçince (MÖ 146) balista Romalılar tarafından geliştirildi ve kullanıldı. Romalılar tarafından fırlatılan mızraklara düştüğü yeri yakacak, küçük ateş topları yerleştirilerek bir nevi ilkel bir füze olarak kullanıldı. Savaş meydanında yüksek menzili ile Romalılara askeri avantajlar sağladı. Ortaçağ boyunca Avrupa ve Orta Doğu'da kullanılan bir savaş aleti oldu. Ortaçağ'da genelde kule tepesine konur, yüksekliğin sağladığı yararla ateş gücü yüksek oluyordu.

Dev bir Tatar yayına benzeyen güçlü bir silahtır ve düşman birliklere kalın oklar yağdırmakta kullanılır. Balistanın kolları ahşaptır ve her biri büyük birer halat tarafından tutulmaktadır. Kollardaki halatlar, yay görevi görmektedir. Kollar geri çekildiğinde ipleri gererler. Kirişler bir vinç tarafından çekilir.






Şahkulu

Şahkulu ya da Şah Kulu Baba Tekeli (Karabıyıkoğlu ve Osmanlı kaynaklarında kötülemek amacıyla Şeytankulu adlarıda verilmiştir.)(ö. 1511), Antalya bölgesinde büyük bir isyan çıkaran Türkmen babası.

Şah İsmail'in babası Şeyh Haydar'ın halifelerinden Hasan Halife'nin oğludur ve Korkuteli'nin Yalımlı köyü halkındandır.

Şahkulu'nun babası Hasan Halife iki defa Şeyh Haydar'ın hizmetine gelmiş, hizmet ederek halifesi olmuş ve sonra memleketi olan Teke havalisine gönderilip halkı Şeyh Haydar'a bağlamaya görevlendirilmiştir. Gerek Hasan Halife ve gerekse oğlu Şahkul