r prestij kazandı. Sosyalist bir devrimci olan Sankara kullandığı "Ya Anavatan ya ölüm, biz kazanacağız" sloganı doğrultusunda politikasını uygulamış, bu süreçte de Küba modelinden ve Gana devlet başkanı Jerry Rawlings'den etkilenmiştir. Planlı ekonomi aracılığıyla sosyalist bir kalkınma modeli uygulayarak ülkeyi yoksulluktan kurtarmaya çalıştı. Çok sayıda kadının da hükümette olduğu Sankara döneminde, kadın hakları konusunda da önemli adımlar atıldı. Kadın sünnetini yasakladı, çok eşliliğe karşı çıktı ve doğum kontrolünün yaygınlaştırılmasını savundu. AIDS'i Afrika için büyük bir tehdit olarak gören ilk devlet Burkina Faso oldu. Ülkede çölleşmeye ve ormanların tahribine karşı kampanyalar başlatıldı. Hükümetin elindeki Mercedesler satılarak, bakanlara makam aracı olarak Renault 5 marka otomobiller tahsis edildi. Kabile şeflerinin kendi adlarına haraç toplamak ve tabiyetindekilere angarya yüklemek gibi ayrıcalıkları kaldırıldı. Başkent Ouagadougou'daki bir ordu deposu ülkenin tüm halka açık ilk süpermarketi haline getirildi. Ülkede kendisi tarafından gerçekleştirilen devrimin yıl dönümünde, 4 Ağustos 1984 yılında, ülkenin Yukarı Volta olan adını "onurlu insanların yaşadığı vatan" anlamına gelen Burkina Faso olarak değiştirmiştir. İsim değişikliğine paralel olarak yeni bir bayrak ve yeni bir ulusal marş kabul edilmiştir.

Yerli malları kullanmaya teşvik edici çalışmalar yapılarak, hükümet görevlilerinin yabancı kumaşlardan giysiler yerine "faso dan dani" adlı geleneksel kıyafeti giymeleri istendi. Ülkenin ekonomik olarak Fildişi Sahili'ne bağımlı güneybatısının ulusal ekonomiyle bütünleştirilmesine girişildi. Ancak Sankara'nın çabalarına karşın ekonomik hayatta önemli bir düzelme olmadı.

Hoşnutsuzluğun artması sonucu 15 Ekim 1987'de kendisini bir dönem başkanlığa taşıyan Blaise Compaoré'nin yönetiminde yeni bir darbe gerçekleştirilerek görevden uzaklaştırılmıştır. Darbe sırasında çıkan çatışmalarda Sankara'da hayatını kaybetmiş, ölümünün ardından Compaoré'nin sorumlu tutulduğu o süreçte yapılan doktor açıklamalarında ölümün "doğal yollardan" gerçekleştiği ifade edilmiştir.

Michel Kafando'nun devlet başkanlığı döneminde, Mart 2015'te Burkina Faso, Sankara'nın mezarının tekrar açılarak otopsi yapılmasını karar vermiş, yapılan ilk incelemelerde birçok kurşun izine rastlandığı ifade edilmiştir. Bu süreçte Sankara'nın eşi, mezarının Sankara'ya ait olamayacağını bildirmiş, kendisinin Daghnoen mezarlığına gömülmediğini bilinmeyen bir yerde gömülü olduğunu beyan etmiştir. Makamlar DNA testi için verilerin Fransa'ya gönderildiğini açıklamıştır.





Fransa cumhurbaşkanları listesi

Bu sayfa Fransa cumhurbaşkanları listesi'ni içermektedir.





Siyasi Parti:



Siyasi Parti:

Üçüncü Cumhuriyet döneminde Fransa Başbakanı, cumhurbaşkanlığı makamının boş olduğu zaman cumhurbaşkanı vekili olarak görev yaptı.


"Fransa Cumhurbaşkanlığı makamı 1940-1947 yılları arası olmadı."



Siyasi Parti:

Siyasi Parti:




Tejo Nehri

Tejo Nehri veya Tajo Nehri ("Portekizce: Rio Tejo"), İspanya'da doğan ve Portekiz'de Atlas Okyanusu'na dökülen İber Yarımadası'nın en uzun nehridir.

Nehrin toplam uzunluğu 1.038 kilometredir. Bunun 716 km'si İspanya topraklarında, 275 km'si ise Portekiz topraklarındadır. 47 km'si ise İspanya ile Portekiz arasında sınır oluşturmaktadır.

Nehrin içinden geçtiği başlıca şehirler arasında İspanya'da Aranjuez, Toledo, Talavera de la Reina ve Alcántara, Portekizde ise Constância, Santarém ve Lizbon sayılabilir.




Portekiz İmparatorluğu

Portekiz İmparatorluğu (Portekizce: Império Português), tarihteki ilk küresel imparatorluktur. Batı Avrupa'daki koloni imparatorluklarından, 1415 ile 1999 yılları arasında sömürgeciliği en uzun süre sürdüren devlettir.

Portekiz İmparatorluğu, 1415 yılında bir Portekiz filosunun Kuzey Afrika’daki zengin ticaret merkezi Ceuta’yı ele geçirmesiyle başlamıştır. Bunu Atlas Okyanusu’ndaki ilk keşifler izlemiş, Azorlar ve Madeira’nın keşfiyle ilk sömürgecilik hareketleri başlamıştır.

Fakat 16. yüzyıl sonundan itibaren Hollanda, İngiltere, İspanya, Fransa ve Arap koloni imparartorlukların yükselişiyle ve askeri ve ekonomik güçleri ile rekabet edemeyip uzun bir gerileme sürecine girmişti.
1755 Lizbon Depremi sonucu, Portekiz'i son derece olumsuz etkileyen bu afet, Portekiz'de politik tansiyonun yükselmesine, ekonominin çökmesine ve zaten gerileyen koloni imparatorluğunun 18. yüzyılda büyük ölçüde yıkılmasına yol açtı. 19. yüzyılda en büyük sömürgesi Brezilya da ayrılıp bağımsızlığını ilan edince sadece Afrika'da ve Asya'da önemsiz veya küçük sömürgeleri kalmıştı.

İmparotorluğun ilk dönemlerinde denizcilik faaliyetleriyle birçok yeri keşfedip sömürge ve koloniler kurmuştur ama daha sonra iç çekişmeler dış siyasi baskılar yüzünden zayıflayarak sömürgelerini kaybetmiştir. Sömürgelerini kaybetmesine rağmen Brezilya, Angola ve Mozambikte kültürel izler bırakmıştır. Bu devletlerin ve başka sömürgelerinin resmi dili Portekizcedir. 
1999 yılında Asya'daki ilk ve son sömürgesi Makao Çin'e katılınca bu uzun dönem kapanmış oldu.




Pax Hispanica

Pax Hispanica (Latince "İspanyol Barışı") (1598-1621) arası döneme rastlayan Avrupa'daki yirmi üç yıllık İspanyol hakimiyetine istinaden kullanılan bir terim olup, İspanya'nın Avrupa'da, Fransa, İngiltere ve Birleşi Hollanda Eyaletleri arsındaki çeşitli savaşların ardından sağladığı istikrarı ifade eder.

Barış birkaç anlaşmanın ardından sağlanmıştır;

İspanya, o zamanın küresel süper gücü olarak, birçok Hollandalı Katolikliği kabul etmediği için II. Felipe zamanından beri Hollandalılarla savaş halindeydi. Hollandalılar 1579'da Alejandro Farnesio'nun Hollanda eyaletlerindeki birçok toprağı tekrar almasından sonra İngiltere desteği ile Utrecht Birliğini kuruldu. Ostende'nin Ambrosio Spinola tarafından alınmasından sonra, Hollandalılar isyana devam ettiler, sonunda III. Felipe'den Hollanda Ülkesinin bir kısmının özgürlüğünü kazandılar. Bundan sonra İspanya Avrupa'da Oniki Yıl Ateşkesi bitene kadar dokuz yıl daha barışı korudu.





İberler

İberler, "(İsp. los iberos)" antik çağda bugünkü İber Yarımadası'nın doğusunda ve güney doğusunda yaşamış bir halktır. Günümüzde İberler, bu yarımadada yaşayan topluluğun yerli halkı olarak kabul edilebilir.

İberler, boylar halinde ve izole topluluklar halinde yaşamıştır. Metal işleme, bronz ve tarımda gelişmiş bir toplumdur. Sonraki dönemde gelişerek yüksek medeniyet seviyesinde şehirleşmeye ulaşmışlardır. El sanatlarında da oldukça ilerlemişlerdi. Metal başta olmak üzere Fenikeliler, Yunanlar ve Kartacalılar'la ticaret yapmışlardır. Yine Yunan kolonistler başta olmak üzere bu halkların kültüründen de faydalanmışlardır. Kendilerine has bir yazı sistemleri vardı.

Daha sonraları, Keltlerin İberlerle karışarak kaynaşmasından Keltiberler olarak adlandırılan halk ortaya çıktı.





Fogo Adası

Fogo Adası (Portekizce; "Ilha do Fogo") Atlas Okyanusuda, Yeşil Burun Adaları'na bağlı ada.

Batı Afrika kıyılarının 640 km açığında São Tiago ve Brava adaları arasında yer alır. Yüzölçümü 476 km²'dir.Adanın etkin yanardağı olan Fogo Dağı (2,829 m.) Yeşil Burun Adaları takımadalarının en yüksek noktasıdır. Ekonomisi tarım ve balıkçılığa dayanan adada kahve ve şarap üretimi yaygındır. Adanın en önemli yerleşim merkezi batı kıyısındaki São Filipe'dir. Nüfus; 37,409 (2001).




São Jorge Kalesi

São Jorge Kalesi (Portekizce: Castelo de São Jorge), Portekiz'in başkenti Lizbon'da bulunan bir kaledir. Şehrin en yüksek tepesinde bulunan kale, şehrin en çok turist çeken yapılarından biridir.

Arkeolojik araştırmalar sonucunda MÖ 6 yüzyılda İberler ve Keltler tarafından kullanıldığı tahmin edilmektedir.





1755 Lizbon Depremi

1755 Lizbon Depremi ya da Büyük Lizbon Depremi, 1 Kasım 1755 günü saat 9.40'ta meydana gelen depremdir. Tarihteki en yıkıcı depremlerden biri olan Lizbon Depremi sırasında 60.000 ile 100.000 kişi arasında tahmini ölü vardır. Depremi bir tsunami ve kentin pek çok yerinde başlayan yangınlar takip etmiş ve o dönemde Avrupa'nın en büyük dördüncü şehri olan Lizbon'un neredeyse tüm yerleşim alanları kullanılmaz hale gelmiştir. Bu deprem sonucu Portekiz'i son derece olumsuz etkileyen bu afet, Portekiz'de politik tansiyonun yükselmesine, ekonominin çökmesine ve zaten gerileyen koloni imparatorluğunun 18. yüzyılda büyük ölçüde yıkılmasına yol açtı. Jeologlar günümüzde Lizbon Depremi'nin Atlas Okyanusu'nda Cabo de São Vicente'den 200 km batıda meydana gelmiş 9 Richter ölçeğinde olduğunu tahmin etmektedir.

Ekonomi târihçisi Álvaro Pereira, Lizbon'un o esnâda nüfûsunun yaklaşık 200 bin kişi olduğunu ve bunun 30 bin ilâ 40 bin civârında kısmının depremde can verdiğini hesaplamaktadır. Pereira, depremin yol açtığı binâ yıkımından ayrıca, sebep olduğu yangınlar ve tsunamiden dolayı Portekiz’de, İspanya’da ve Fas’ta toplamda 50 bin civârında insanın öldüğünü tahmin etmektedir. Bununla birlikte, 2009 yılında yapılan bir çalışma, toplam ölü sayısındaki yüksekliğin sâdece 1 Kasım'daki depremden kaynaklanmadığını, daha sonra meydâna gelen artçı depremlerle ölü sayısının yükselmiş olduğunu göstermektedir.

Deprem'de, Lizbon'daki binâların %85'i harâp oldu. Yıkılan yerlerin içerisinde, bâzı köşkler ve kütüphâneler de vardır. 16. yüzyılda Portekiz'de başlayan Manuelin tarzı mîmârinin örneğini teşkil eden birçok binâ bu depremde yıkıldı. Depremden sağ çıkabilen bâzı binâlar ise ardından başlayan yangınlarla harâb oldu. Lizbon'un altı ay önce hizmete açılmış olan opera binâsı Ópera do Tejo tamâmen yanarak yerle yeksân oldu. Titian, Rubens ve Corregio'nun birçok tablosunun da dâhil olduğu birçok sanat eserini, ayrıca yaklaşık 70 bin cilt kitaptan oluşan kraliyet kütüphânesini barındıran, günümüzde Terreiro do Paço meydanının olduğu yere denk düşen, Tejo nehrinin kıyısında inşâ edilmiş Ribeira Kraliyet Sarayı, depremde ve ardından gerçekleşen tsunamide yıkıldı. Vasco da Gama ve diğer coğrâfî keşif öncülerinin keşif notları yok oldu. 3. Louriçal markisi Henrique de Meneses’in, içinde 18 bin cilt kitabın bulunduğu kütüphânesini barındıran sa