u kentlere göç etmiştir. Kırklareli Organize Sanayi Bölgesi ve Üsküp’te çeşitli işyerlerinin açılması ile göç azalmıştır.

Yıllara göre nüfusu;

2000 2.752

1997 2.708

1990 3.017

1985 3.333

1980 3.473

1975 3.707

1970 3.669

1965 3.756

1960 3.825

Yetiştirilen ürünler: Buğday, ayçiçeği, arpa, yulaf, çavdar, üzüm, mısır, baklagiller,
çeşitli meyve ve sebzeler.

Hayvancılık azalmıştır. Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık gelişmiştir.
Sanayi gelişme göstermiştir. Beldede parke, bıçak, un, hayvan ürünleri, ahşap mutfak fabrikaları vardır.Çorap fabrikası inşa halindedir.

Özellikle bağcılık önemli bir faaliyettir. Kaliteli şarap üretmek amacıyla araştırmalar yapan bir sanayici, bütün Türkiye’yi taramış ve en kaliteli şarap yapımı için elverişli toprakların Üsküp’te olduğunu yaptırdıkları analizden anlaşıldığını beyan etmiştir. Hemen hemen herkesin bağı mevcuttur. Hardaliye ve üzüm pekmezi yapılmaktadır. Üzümlerin bir kısmı yıllarca Tekirdağ şarap fabrikası tarafından satın alınmıştır.

Kasabamızda 20-25 sene çavdar sazından şerit örülmüştür. Örülen şeritler şapka, çanta, dekoratif malzemeler, turistik eşya yapımında kullanılmıştır
İlk Belediye Başkanı Hüseyin YILMAZ olup sırasıyla; Ahmet SAİN, Raşit ENGİN, İsmail SAİN, Hasan ARAS, Remzi SAİN, (Rasim PEKER 1960 ihtilali atamayla belediye başkanlığı yapmıştır.), Durmuş AKSU, Süreyya PEKER SAİN, (Kazım ZÜLFİKAR ve Ferhat KÖKEN, 1980 ihtilalinde atamayla belediye başkanlığı yapmışlardır.) Erdoğan KIYICI (2004-2014) ve son başkan Hüseyin Kasap'tır(2014-...).
Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır. Seçildikleri yıllara göre köy muhtarları:

Cevatpaşa Mahallesi:

Gündoğdu Mahallesi:

Kemalpaşa Mahallesi:

Mehmetçavuş Mahallesi:

Köyde bir ilköğretim okulu ve bir ortaokulu bulunmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi mevcuttur, herhangi bir su sorunu yaşamamaktadır. Ptt acentesi bulunmaktadır. Ulaşımı sağlanan asfalt yolları mevcuttur. Aynı zamanda köyde elektrik ve telefon gibi hizmetler mevcuttur.





Koruköy, Kırklareli

Koruköy, Kırklareli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür. Kırklareli merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu olmasına karşın bu okul kullanılmamamkta ve taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu ve kanalizasyon şebekesi, sağlık tesisi ve PTT şubesi yoktur, ancak PTT acentesi vardır. Köye ulaşımı sağlayan yol yeni duble asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Karıncak, Kırklareli

Karıncak, Kırklareli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ile ilgili farklı rivayetler vardır. Bunlardan ikisi şöyledir;

Bir rivayete göre köy; savaş zamanı Bulgaristan ve Yunanistandan kaçan bir grup tarafından kurulmuştur. Köyün yol üstünde değil de tol kenarı ve çukurda kurulmasının sebebide saklanmakmış.Bu insanlar ekilecek alanlarıda, o zamanki kısıtlı olanaklar ile kendileri açmışlardır. Taşları temizleyip, ağaçları kesip, köklerini çıkararak vs. hiç yoktan bilek gücüyle bir yaşam yaratan bu insanların çalışması karıncalara benzetilmiş ve Karıncak ismi zamanla bu köyle özdeşleşmiştir.

Diğer bir rivayet ise köyün yaşlılarından Ali Soycan'ın (1916) anlattıkları doğrultusunda şekillenmektedir. Şöyle ki; köy halkıOsmanlı-Rus Harbinde Bulgaristan'dan göç etmiştir. Önceleri şu anda Koca Gürlük denilen mevkiiye yerleşmişilmiş fakat çevredeki insanların gerek tacizleri, gerekse yapılan kulübe ve barakaların saldıran kişiler tarafından yakılmasından dolayı köy; şu anki yerleşim yerine kurulmuştur. Burası saklanmak için uygun ve kuyuda bulunduğu (Melek Kuyu) için buraya yerleşilmiştir. İlk geldiklerinde 40 hane geldikleri için arazide gelenlere yetecek kadar veilmiştir. Daha sonra Köy halkının nüfusu 40 hane daha artar ve bunun akabinde köyün muhtarı sık sık bağlı olduğu sancağa(Edirne) giderek köy halkı için daha fazla arazi ister ve bu ziyaretler sıklaştıkça sancaktaki memurlarla hem dost olur hem de ziyaret sıklığı biraz arttığı için tepkilere neden olur. Bu sık ziyaretler sonucunda memurlar " Kanınca " arazi verirler. Daha sonra bu "Kanınca" olmuş Karıncak. Bu arada köyün ilk muhtarı Kocaağa sülalesindenmiş.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Karıncak köyü 1.Viyana Seferi esnasında Kanuni Sultan Süleyman tarafından kullanılan sefer yolu güzergahı üzerindedir. Bu güzergah günümüzde yeniden keşfedilerek Sultanlar yolu ismiyle doğa, kültür ve tarih sevenlerin kullanımına açılmıştır. Sultanlar Yolu işaretlemeleri Karıncak köyü içinde ve çevresinde köy imamı Sedat Soycan ve Sultanlar yolunu yeniden keşfeden Sedat Çakır tarafından yapılmıştır. Sultanlar Yolu Viyana-Simmering' den İstanbul Topkapı Sarayı'na kadar uzanan bir yoldur.

Kırklareli merkezine 12 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım sebzecilik ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı vardır fakat içinde sağlık görevlisi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.




Asılbeyli, Kırklareli

Asılbeyli, Kırklareli Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Köy, 2000 yılı aşkın bir süredir, yerleşim yeridir. Köyün tarihinin çok eski olduğu muhakkak ve yine Osmanlı döneminde de Kırklareli eşrafının tercih ettiği bir mesire yeri olduğu görülüyor...Zira, alınan bilgilere bakılırsa, köyün bitişiğinde tarihi belirsiz ve Trak mezarlığı olduğu sanılan (takribi 1500 yıllık) mezarlık ve yine köyün bitişiğinde bulunan (takribi 2000 yıllık tümülüs) köy tarihi hakkında bilgi veriyor. Ve yine köyün yakınlarındaki eski köy kalıntıları, yerleşimin eskiliğini anlatıyor. Ve yine, halen arkeolojik kazısı devam eden ve Kırklareli ile Asılbeyli arasında yer alan tarihi bölgeler mevcut. Köyün yerli halkı (Gacal) olarak bilinen halktır. Bunun dışında, köyde Romanya ve Bulgaristen göçmenleri ve Tatar aileleri tam bir mozaik oluşturuyor İncelemelerde, Uz veya Peçenek Türklerinin 900-950 li yıllarda Trakyaya (Kırklareli, Vize, Babaeski,Keşan v.s.) ve belki de bu köye yerleştikleri sanılıyor.Ancak bu bilgi kanıtlanmış bir bilgi değildir. Diğer bir görüş de Osmanlı nın Trakya ya geçişi ile 1350 yılları sonrasında Karaman bömlgelerinden gelen Türk Yörükler olduğu yönündedir. Zira Gacallar hakkındaki bilgiler bunlar. Ve yine 25 yıl öncesine kadar milli geleneğimiz olan hıdrellezin tüm Kırklareli çapında yoğun olarak kutlandığı bir köy olması da geçmişinin derinliklerini anlatmaktadır.

Köyde, Trakya yerli halkının tüm gelenek ve kültürü yaşıyor. İnsanlar arasında, köyün ismine yakışır bir birliktelik ve dayanışma mevcuttur. Nüfus artışı yok denecek kadar azdır. Köydeki okuma yazma oranı %100 civarındadır.

Kırklareli merkezine 5 km uzaklıktadır.Düzleşmiş tepeler ve vadilerden oluşan köye, yakınından geçen Şeytan deresi, tüm tahrip edilmişliğine rağmen hayat vermektedir.Köy sınırları içinde bulunan ve yaşlandığı tespit edilen meşe koruluğu kesilerek yeniden ağaçlandırılmış ve Balkan Harbi dönemlerinde orman örtüşünün bulunduğu çataklar ve yamaçlar, keçi sayısının ve tahribinin önlenmesi nedeni ile yeniden fışkırmaya başlamıştır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Nüfus 500 civarındadır. 
Köy yoğun üretimi olan ve oldukça çalışkan bir köydür. Modern tarım sayesinde tahıl dışında, hayvancılık ve sebze yetiştiriciliği öndedir.
Sulama kanalları, toprak ve suyun yeterliliği üretimi arttırmakta ve kolaylaştırmaktadır.
Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi inşaatı devam ediyor.Yaygıt telefon şebekasi mevcuttur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.Köyün eğlence yeri olarak köyün ortasında bulunan park, nezih kahvehaneleri ve internet cafe örnek gösterilebilir.Köyün her yerinde bulunan çeşmelerle içme suyu sıkıntısı çözümlenmiştir. Alt yapı çalışmaları devam etmektedir.

 ASILBEYLİ FACEBOOK U İZLEYİNİZ




Değirmencik, Kırklareli

Değirmencik, Kırklareli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Eski ismi lefeci olan köyün adı "Ulufe" kelimesinden gelmektdir. Ulufe, Osmanlı mali sisteminde kullanılan bir terimdir. 
Başlangıçta süvari askerlerinin hayvanları için verilen yem parası manasına kullanılırken sonradan yeniçeri askeri ile diğer memurlara verilen maaş hakkında kullanılır olmuştur. Şimdiki ismi Değirmencik olan bu köyde de ulufecilik yapıldığı için köyün ismi Ulufeci olarak kullanılagelmiştir. Daha sonra köyün ağız özelliklerine bağlı olarak kelimenin başındaki "u" sesinin düşmesiyle de "Lefeci" olarak kullanılmıştır. Köyde yaşayan yaşlı kesim arasında halen de bu kelime mevcuttur. Bu kesim arasında köy hala Lefeci olarak söylenmektedir. En nihayetinde de Osmanlı Devleti'nin civarlardakı tek değirmeni oldugu için Değirmencik konmuştur. Osmanlı Devleti'nin mübadele yıllarında yaşanan göçler bu köye doğru da olmuştur. Çoğu Trakya köylerimizde olduğu gibi bu köyde de Balkan ülkelerinden getirilip yerleştirilen Türk vatandaşı olan muhacirler mevcuttur. Bunlar arasında Romanya'dan göç eden muhacirlerimiz çoğunluktadır. Bunun yanında köyde daha geniş bir yer kaplayan köyün asli sakinleri de mevcuttur.

yemek:
Kurufasülye,Kapama,Lokma,Cantık,Çiğbörek

Kırklareli merkezine 15 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ayrıca köyün yakınında bir boya fabrikası da mevcuttur. 
2 Okul binası 1 yemekhane 1 kalorifer dairesi olmak üzere 4 binadan oluşmaktadır.
Okula Değirmencik köyü Kavakdere köyü Karabayır Köyü Erikleryurdu Köyü ve Mudurnu Tavuk Çiftliğinin öğrencileri taşımalı olarak gelmektedir. İlköğretimde 1-8 132