oldu. Şirket, varolan markalarını da geliştirdi ve yeni yiyecek-içecek kategorilerine adım attı. Bu alandaki en büyük hamle, 1963 yılında Folger's Coffee'nin satın alınması ve çamaşır ürünleri alanındaki başarısını ilk yumuşatıcısı olan Downy ile pekiştirmesi oldu.
Ancak en önemlisi, şirketin gelişmekte olan uluslararası pazara yoğunlaşmasıydı. Yeni coğrafyalardaki başarısının ancak o ülke toprakları üzerinde çalışmaktan geçeceğine inanan şirket, önce Meksika'da, ardından Avrupa ve Japonya'da çalışmalara başladı. 1980 yılına gelindiğinde, P&G dünyanın 23 ülkesinde varlığını sürdürüyordu ve satışları 1945'tekine oranla 35 kat artarak 11 milyar dolara ulaşmıştı.

Procter&Gamble 1980 yılında, 150. kuruluş yılına yaklaşırken, tarihinin en kapsamlı büyüme atılımına hazırlanıyordu. Orta Batı'da küçük bir ortaklık olarak kurulan şirket, Amerika'nın en büyük çokuluslu kuruluşlarından biri haline gelmişti. Bu önemli süreçte, iki değişim yapıtaşı niteliğinde olmuştu.

Birincisi, şirket, sağlık alanında varlığını 1982 yılında Norwich Eaton Pharmaceuticals ve 1985 yılında Richardson-Vicks şirketlerini satın alarak ortaya koydu. Kozmetik ve parfüm alanında ise '80'lerin sonunda ve '90'ların başında Noxell, Max Factor ve Ellen Betrix'i satın alarak kendisini kanıtladı. Bu yeni markalar, şirketin küreselleşme planlarını hızlandırdı. Özellikle de Richardson-Vicks ve Max Factor, P&G'nin uluslararası varlığını büyük ölçüde güçlendirdi. Bu yeni küresel gücü kullanan şirket, dünya çapında bir araştırma-geliştirme ağı oluşturarak ABD, Avrupa, Japonya ve Latin Amerika'da Ar-Ge üsleri kurdu. Bu yapılanma sayesinde, gerçekten dünya markası haline gelen Pampers, Always/Whisper, Pantene Pro-V, Tide, Ariel, Crest, Vicks ve Oil of Olaz gibi markalarla piyasa liderliğini yakaladı.


P&G, 2001 yılında Bristol-Myers Squibb Co.'dan saç boyaları ve saç bakımı sektöründe dünya lideri olan Clairol işini aldı. 2002 yılında 165. kuruluş yıldönümünü kutlayan şirketin Yönetim Kurulu Başkanlığına, halen bu görevi yürütmekte olan A.G. Lafley getirildi. Ürün portföyünde aralarında Pampers, Tide, Ariel, Always, Pantene Iams, Crest ve Pringles gibi güçlü markaların olduğu 12 adet milyar dolarlık markası bulunan şirket, büyümeye, 2003 yılında Wella'nin kontrol hisselerini alarak ve 2005 yılında Duracell ve Gillette şirketiyle birleşerek devam etti. Bu birleşme, şirketin marka sayısı 17 olan milyar dolar'lık marka portföyüne 5 marka daha ekledi.

P&G bugün 80 ülkedeki 138,000 çalışanıyla 140 ülkedeki dünya tüketicilere hizmet etmektedir.Şirketin sloganı "Yaşamlarla iç içe, Yaşamda ileriye" şeklindedir.

P&G Türkiye pazarına 1987 yılında girdi.Şirketin Türkiyede Gebze ve Şekerpınar fabrikalarında deterjan ve bakım ürünleri üretiliyor.Türkiye şu anki zamanda P&G için en büyük ve dinamik pazarlardandır.





Zhōngguó Weíqí Xíehuì

Zhōngguó Weíqí Xíehuì (中国围棋协会), Türkçesiyle Çin Weiqi Derneği Çin'deki en büyük go oyunu örgütlenmesidir. Nihon Ki-in ve diğer benzer yapılanmalar gibi profesyonel go oyuncularına -güçlü amatör oyunculara- yönelik etkinliklere sahip bir idari yapılanmadır.

Go 2000 yıl önce Çin'de keşfedilmiş olmasına rağmen modern çağda popülerliğini biraz yitirmiştir. 1960 yılında, aynı zamanda fanatik bir go oyuncusu olan Çin Dışişleri Bakanı Chen Yi askeri mücadeleler zamanında yanında bir go takımı taşımış ve ziyaret etmek üzere beş Japon profesyonel go oyuncusu ayarlamıştır. Bunun üzerine Çin Hükümeti go oyununu ulusal bir spor olarak nitelendirmiş ve Pekin ve Şangay'da go enstitüleri kurmuştur ama bununla beraber Japon takımı 35 oyunun 32'sini kazanmıştır. İlerleyen dönemde devam eden iki ülke arasındaki yıllık "Süper Go" değişimlerinde Çin takımında daha genç ve gelişmiş oyuncular kendini göstermiş, oyunun Çin'de gördüğü rağbet artmıştır. Kültür Devrimi ile kesintiye uğrayan bu değişimler 1972 yılında yeniden başlamıştır. Çin Weiqi Derneği bugünkü bilinen yapısını 1973 yılında almıştır. 1979 yılına gelindiğinde Çinli oyuncu Nie Weiping 1. Dünya Amatör Go Şampiyonası'nı kazanacak güçte olduğundan dolayı Japon oyuncuların bu zamana kadar karşı koyulmaz üstünlüklerine karşı meydan okumuştur. Bunu izleyen 1980'li yıllarda Çin tabeladaki skoru çevirmeye başlamış, yıllar geçtikçe Japonlara karşı daha iyi sonuçlar elde etmiş ve 1990'lı yıllarda Hankuk Kiwon'dan Koreli profesyonel oyuncuların yükselişi başlayıncaya kadar uluslararası turnuvalarda üstünlük sağlamışlardır.





Harding

Harding :





Hayashi Okulu

Hayashi Okulu , Japonya tarihindeki Dört Go Okulu'ndan biridir. Liderleri aşağıdaki gibidir:

1884 yılında Hayashi Shuei, okulu Honinbo Okulu ile birleştirdi ve Honinbo Shuei ismini aldı. Iemoto sistemine bağlı olarak diğer okullara benzer olarak Gen'etsu'den Hakuei'ye kadar tüm oyuncular liderlikleri boyunca Hayashi Monnyu olarak anılmışlardır.

Hayashi Okulu Meijin seviyesinde bir oyuncusu olamamış tek okuldur.





Doğu Cephesi (II. Dünya Savaşı)

Doğu Cephesi (Almanca: "Ostfront 1941-1945" [Doğu Cephesi 1941-1945], "Rußlandfeldzug 1941-1945" [Rusya Seferi 1941-1945] ya da "Ostfeldzug 1941-1945" [Doğu Seferi 1941-1945]; Rusça: "Великая Отечественная война" [Büyük Vatanseverlik Savaşı]), savaş tarihinin en geniş harekât alanına sahip ve eşi görülmemiş vahşetin ve yıkımın yaşandığı, sayısız insanın yaşamını yitirmiş olduğu bir cephedir. II. Dünya Savaşı'nın en kanlı çatışmaları bu cephede sahne bulmuştur.

Bazı uzmanlar bu cephe için Rus-Alman Savaşı, Sovyet-Alman Savaşı, Nazi-Sovyet Savaşı, Mihver-Sovyet Savaşı adlarını kullanırlar.

II. Dünya Savaşı'nın başlangıcı, pek çok tarihçi tarafından Alman ordularının 1 Eylül 1939'da Polonya'ya saldırması olarak kabul edilir. Alman ordularının Polonya topraklarında savaşı sürerken, aynı yılın sonunda ülkenin doğu bölgelerine yönelik bir SSCB taarruzu başlamıştı. 1939 sonunda Polonya işgal edildi ve Polonya, Almanya ve SSCB arasında bölüşüldü. Polonya birliklerinin büyük kısmı teslim olurken, teslim olmayanlar da başka ülkelere kaçarak burada toparlanmaya ve ülkeyi Alman işgalinden kurtarmak için çalışmalara başladılar.

Yıl bitmeden, 30 Kasım 1939'da Sovyet orduları Finlandiya'ya taarruz etmiştir. Kış Savaşı olarak bilinen muharebeler sonunda, sert Fin direncine karşın Finlandiya, Sovyet orduları tarafından 13 Mart 1940'ta işgal edilmiş oldu.

Ardından 9 Nisan 1940 tarihinde Alman kuvvetleri Norveç'in istilasına başlamıştır. Norveçliler direnmişlerse de 10 Haziran 1940 tarihinde Norveç, Alman istilasına boyun eğmiştir.

Hitler’in bir sonraki saldırısı Fransa’ya olmuştur. 10 Mayıs 1940 tarihinde Alman birlikleri Belçika üzerinden Fransa’ya saldırdılar. Çatışmalar, 14 Haziran’da Alman kuvvetlerinin Paris’e girmesiyle sonuçlandı.

6 Nisan 1941 tarihinde Almanya, Yugoslavya ve Yunanistan’a saldırdı. Yugoslavya, 17 Nisan’da, Yunanistan ise 24 Nisan’da teslim oldu.

22 Haziran 1941 saat 04:45'te, İtalya, Romanya ve diğer müttefik ülkelerin askerlerinin desteğiyle yaklaşık üç milyon Alman askeri sınırı geçti ve Sovyetler Birliği topraklarına üç koldan taarruz başlatıldı. Kuzey Ordular Grubu'nun hedefi Baltık ülkeleri yoluyla Leningrad'dı. Merkez Ordular Grubu ise Brest-Litovsk ve Minsk'e saldırdı. Güney Ordular Grubu'na ise Galiçya'ya ilerlemesi ve Ukrayna'yı işgal etmesi görevi verilmişti. Panzer kuvvetleri yüzbinlerce Sovyet askerini çembere aldı. Bu yıldırım harekâtının bir parçası olarak Alman Hava Kuvvetleri tarafından, harekâtının ilk haftası içinde Rus hava kuvvetlerinin ülkenin batısındaki unsurları neredeyse tümüyle imha edilmişti. En azından etkinlik gösteremeyecek ölçüde yıpratılmıştı.

Kızıl Ordu'nun Dinyeper ve Daugava ırmaklarının arkasına çekilmesi ile birlikte, Sovyet hiyerarşisi bölgede bulunan ağır sanayinin çoğunun sökülüp ve açık yük vagonlarına yüklenerek cephe hattından uzaktaki Ural Dağları ve Orta Asya'da tekrar kurulmasını planlıyordu. Birçok sivil teçhizatla birlikte tahliye edilemedi ve işgalci güçlerin merhametine bırakıldı.

Minsk, 28 Haziran 1941 günü Alman kuvvetlerinin eline geçti. Guderian'ın panzer birlikleri 11 Temmuz'da Dinyeper Nehri'ni geçtiler. Güneyde ise, Güney Ordular Grubu'na bağlı 11. Ordu ve 3. ve 4. olmak üzere iki Romanya ordusu Besarabya’yı geçip Karadeniz liman kenti Odessa’ya ilerlerken Sovyet Güneybatı Cephesi komutanı General Mihail Kirponos’un 4 mekanize kolordusunun karşı taarruzuna uğradılar. Kursk Savaşı'na kadarki dönemde yaşanan en büyük tank savaşıdır bu. Rusların iyi koordine edemedikleri tank birlikleri, Kleist’in manevralarıyla püskürtülmüştür. Bununla birlikte Alman kayıpları da ağır olmuştur. Bu muharebelerin hemen ardından Kleist’in kumandasındaki 1. Panzer Grubu, Kiev yönünde ilerlemekteyken güneye çark ediyor. Güney Ordular Grubu'nun diğer unsurlarıyla birleştiklerinde, bölgede toplanmış olan Mareşal Semyon Budyonni komutasındaki Sovyet birlikleri çembere alındı. Uman Muharebesi olarak bilinen ve 8 Ağustos'a kadar süren çatışmalarda Kızıl Ordu kayıpları ölü ya da tutsak olarak 300.000'i buldu.

Alman taarruzlarının hızı, sertleşen Kızıl Ordu direnci karşısında giderek düşmeye başladı. Panzer birliklerince kuşatılan Kızıl Ordu birlikleri, kuşatmaya karşın direnmeye devam ediyorlardı.

Guderian'ın birlikleri 16 Temmuz 1941'de Smolensk'e girdiler. Smolensk neredeyse Moskova'nın bahçe kapısıdır. Ancak Smolensk batısında kuşatılan Rus birlikleri, Temmuz ayı sonuna kadar direnmeyi sürdürmüştür. Bu bölgede son derece sert çatışmalar yaşandı ve Alman kayıpları da giderek arttı.

Smolensk bölgesinde kuşatılan Kızıl Ordu birliklerinin imhasıyla Barbarossa Harekâtı'nın stratejik hedefine ulaşılmış oldu. Rusya'nın batısındaki Kızıl Ordu kuvvetlerinin imha edilmesi, tam da planlandığı gibi olmasa da gerçekleşmişti. Temmuz ayı sonlarında Merkez Ordular Grubu, diğer kesimlerden aktarmalarla takviye edilmiştir. Bu takviyelerle, tüm Doğu Cephesi kuvvetlerinin % 43 ü ve Doğu Cephesi'ndeki tüm zırhlı birliklerin % 74 ü Merkez Ordular Grubu bünyesinde toplanmış oldu. Bütün bunlar, o günlerde Wehrmacht'ın ana stratejik hedefinin Moskova olduğunu bir kez