ı Rheinmetalldi. Bu top aslında Alman yapımı PaK 35/36 ile benzer özellikler taşıyordu. Her iki silah aynı mühimmatı kullanıyor ve aynı basit özellikleri taşıyordu. Ancak PaK 35/36 biraz daha gelişmişti. 1-K ayrılabilir taşıma ayakları ve ahşap tekerlekleri vardı.(PaK 35/36 ise süspansiyonu ve yeni lastikleri). Topun kuyruğu yatay ve hidrolik geri tepme sistemi bulunmaktaydı.

SSCB tanksavar silahlarının üretimine 1920li yılların sonlarında başladı. Ancak bu tür çalışmalar Sovyet mühendislerin bu konudaki zayıf tecrübelerinden ötürü başarısızlıkla sonuçlandı. Sonuçta SSCB nin sahip olduğu tophanelerin modernize edilmesi gerekiyordu.

Almanya bu konuda yardım etmeyi kabul etti. İlk tanksavar topu olan 37 mm lik top model 18 – I. Dünya Savaşı sona ermeden geliştirildi. Ama Versailles Barış Antlaşması Almanya nın tanksavar topu üretimini yasaklıyordu. Buna rağmen Rheinmetall firması gizli olarak tanksavar topu geliştirmeye devam etti ve 1926 yılında yeni 37 mm top model 26 tanksavar silahını üretti.

1929 yılında Rheinmetall sahte bir firma üzerinden SSCB ile anlaşmaya vardı. Sovyet Hükümeti Sovnarkom 8 Ağustos 1930 yılında Almanya ile anlaşmaya gitti. Almanlar bu gizli anlaşmayı 28 Ağustos tarihinde kabul etti. Almanlar 6 değişik topçu sisteminin geliştirilmesinde Sovyetlere yardım etme sözü verdi. 
1,125 milyon USD karşılığında Rheinmetall bu toplara ait yarı mamul parça ve çizimleri SSCB devletine sağladı. Bu silahların hepsi günün koşullarında çok gelişmişti. İleride bu silahların birçoğunun benzeri Alman Ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanıldı. Her ne kadar Sovyetler bu silahları kendilerine adapte etmiş iseler de Almanların yardımı olmadan büyük adetlerde üretmeye yetecek endüstrileri yoktu.

Rheinmetall tarafından Sovyetlere verilen 12 adet 37 mm tanksavar topu aslında PaK 35/36 topunun ilk üretilen modelleriydi. Ki bu top Wehrmacht tarafından 1942 yılına kadar en çok kullanılan tanksavar silahı oldu. SSCB bu topa 37-mm tanksavar topu model 1930 (1-K) adını verdi. (Rusça 37-мм противотанковая пушка образца 1930 года (1-К)).

Top "Plant no. 8" fabrikasında (adı daha sonra Kalinin oldu), üretildi. İndeks adı 1-K buradan gelmektedir. Üretiminin yavaş olmasının en önemli sebebi bazı aşamalarda el işçiliğinden yararlanılmasıydı. 1931 yılında fabrika 255 adet top üretti. Ancak hiçbiri kaliteden geçemedi. 1932 yılında üretilen 404 adet top kabul edildi. (1933 yılından 105 adet daha ). Ancak üretim kendisinden daha güçlü 45-mm tanksavar topu M1932 (19-K) modelinin geliştirilmesi ile son buldu.

1-K modelinin 37-mm tank topu B-3 (5-K) tasarımı , BT-2 hafif tankında ana silahı oldu.

1-K modeli Kızıl Ordu (RKKA) tarafından kullanılan ilk tanksavar topu olmuştur. Eğitim ve tanksavar birliklerinde etkin olarak kullanıldı. 1 Ocak 1936 tarihinde RKKA elinde 506 adet top bulunuyordu. 422 adedi kullanıma hazır , 53 adedi tamirde , 28 adedi eğitimde ve 3 tanesi ise bozuk bir şekilde bulunuyordu. RKKA ne zaman 45 mmlik daha güçlü toplara sahip oldu 1-K ler eğitim kamplarına ve depolara gönderildi. 1-K Haziran 1941 tarihinde hala ordu servisinde bulunuyordu. Birçok silah Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında kaybedildi.

Bu ilk Sovyet tanksavar topunun başarılı olduğunu söylemek yalan olur. Aslında kendisi ilerisi için çok değerli tecrübeler kazandırdı. Ayrıca ileride kullanılacak Sovyet 45-mm lik tanksavar top serisinin atası sayılır.

Hafif ve küçük olmasından ötürü mürettebatı tarafından kolaylıkla hareket ettirilebilirdi. En büyük eksikliği süspansiyonu yoktu, mermileri zayıftı (küçük kalibreli olduğundan) ve üretim kalitesi çok düşüktü. RKKA tanksavar tümenleri için daha geniş kalibreli topa ihtiyaç duyuyordu. Bu sebepten 1-K modeli çok çabuk şekilde 45-mm lik modelle yer değiştirdi.

1941 yılında top sadece hafif zırhlı araçlara karşı etkiliydi. Gelişmiş tankların zırhını ancak 300 metrenin altından ve yan yüzündeki zırhtan geçebiliyordu. PaK 35/36 ile karşılaştırıldığında daha az etkili olmasının en önemli sebebi kalitesiz mühimmatıydı. 1-K eğer Alman yapımı mühimmat kullansaydı Sovyet yapımı 45 mm lik topların zırh geçebilme özelliğine sahip olabilirdi. 45 mm lik toplarda ileri kalitesiz mühimmat sorunu yaşadı.





Arch Enemy

Arch Enemy, 1995 senesinde İsveç'in Halmstad kentinde kurulan melodik death metal grubudur.

Carcass, Candlemass gibi metal dünyasını derinden etkilemiş iki grupta gitar çalmış olan Michael Amott, Carcass’ın dağılmasının ardından, 1995 yılında İsveç’in Halmstad şehrinde açtığı bir müzik marketi işletiyordu. Hatta o günlerde Soilwork’ün ilk albümünün çıkması için grubu müzik şirketleriyle tanıştırmışlığı ve bu sayede Soilwork’ün kariyerini başlatmışlığı dahi vardı. Bu sıralarda kendi adına bir grup kurmaya karar veren Mike, kısa sürede bir yıldızlar kadrosu oluşturdu ve ilk albüm hazırlıklarına başladı. İkinci gitarist olarak Armageddon gitaristi ve kardeşi olan Christopher Amott’u yanına alan Mike, basgitarist olarak Witchery, Illwill ve Mercyful Fate’te de çalmış Sharlee d’Angelo’yu, davulcu olarak da Eucharist ve In Flames’te çalmış olan ve At The Gates davulcusu Adrian’ın da kardeşi olan Daniel Erlandsson’u gruba kattı. Vokalist eksikliğini ise o güne dek adı duyulmuş bir grupta yer almamış olan Johan Liiva ile doldurdu.

Bu yıldızlar kadrosuyla şirket bulmakta zorlanmayan Arch Enemy, Century Media Records ile anlaşarak 1996 yılında “Black Earth” albümünü piyasaya sürdü. Melodik ve bir o kadar da sert parçaların yer aldığı bu albüm, kısa sürede grubun adını duyurmasını sağladı. Albümde bir de Iron Maiden “Ides of March” cover’ı yer alıyordu. “Bury Me An Angel” parçasına çekilen klip ve uzak doğu turnesi ardından grup ikinci albümünün çalışmalarına başladı.

1998 yılında, ikinci albüm “Stigmata” piyasaya çıktı. Davulcu Daniel’in bazı sorunları dolayısıyla yer alamadığı bu albümde davullar, sonradan adını çok sağlam bir şekilde duyuracak olan Darkane’in davulcusu Peter Wildoer tarafından çalınıyordu. Aynı dönemlerde In Flames’in “Colony” albümünde davul teknisyenliği de yapan Wildoer, 2000’li yıllarda, kimi kesimlerce İsveç’in en iyi metal davulcusu olarak gösterilecekti.

“Stigmata” albümü, ilk albümün başarısını aşarak grubu özellikle Japonya’da çok sevilir hale getirdi. Grup, Avrupa dağıtımını yapan Century Media’nın ardından, Japonya dağıtımı için de Toy's Factory ile anlaştı. Grup “Stigmata” sonrası In Flames, Dark Tranquillity ve Children Of Bodom’un alt grubu olarak pek çok konser verdi. Albümün Japonya baskısında “Damnation’s Way” (Michael Amott’un en sevmediği Arch Enemy parçası) ve Chris Amott tarafından yazılan “Hydra” adlı kısa bir enstrumantal vardı.

Grup 1999 yılına gelindiğinde üretim hızını hiç kesmeden “Burning Bridges” albümünü yayınladı. Grup pek çok yıldızdan oluştuğundan ve promosyonu çok iyi yapıldığından, çıkardığı her albüm oldukça çok satıyordu. Bu nedenle de grup her sene bir albüm çıkarıyordu. “Burning Bridges”; ünlü Studio Fredman’da Fredrik Nordström ile kaydedildi. Albümde “Burning Bridges” parçasında konuk müzisyen olarak mellotron çalan ve yıllar sonra Opeth’in “Damnation” turnesinde de org çalarak gruba eşlik edecek olan Per Wiberg de vardı.

Bu albümde grup daha melodik, akılda kalıcı ve daha kolay anlaşılan parçalar yazmış, ancak her zamanki teknik öğeleri ve mükemmel sololarını da kullanmıştı. Japonya bonusu olarak da Europe cover’ı “Scream of Anger” yer alıyordu. Basında “müzisyenler grubu” olarak nitelenen grupta eleştirilen tek bir nokta vardı; o da vokalist Johan Liiva’ydı. Kimi eleştirmenler olayı “profesörlerin arasındaki bir stajyer” diye tanımlayıp, Liiva’nın vokal performansının grubun genel havasının çok altında olduğunu söylüyorlardı. Özellikle Stigmata albümünün kayıt dönemi sesi kısılan Liiva, bu albümde istediği performansı yansıtamamıştı. Tüm bu eleştiriler, Mike Amott’u da düşünmeye itti ve grup Johan Liiva ile yollarını ayırdı. Ayrılmanın ardından Johan Liiva: “Gruptan ayrıldığıma üzgünüm tabi ama hayatımda ilk kez böylesine büyük bir grupta yer almış olduğum için çok mutluyum. onlara başarılar dilerim.” diyordu.

Vokalist aramak için verilen arada grup “Burning Japan” adlı ilk konser albümünü piyasaya sürdü. 2000 yılında çıkan bu albümde grup, dünyada en çok sevildiği ülke olan Japonya’daki hayranlarına unutulmaz bir konser veriyordu. Grup, eline ulaşan vokalist adayı kayıtlarını dinleyerek bir süre yeni vokalistini bulmaya çalışırken, Almanya’dan gelen bir kaset, grubun tüm gündemini değiştiriyordu.

“Kaydı dinledikten sonra, şarkı söyleyen kişinin isminin Angela olduğunu gördüm. Kayıttaki vokalist bir kadındı, inanamadım. Bir kez daha dinledim ve ardından gruptaki diğer çocukları çağırıp onlara da dinlettim.” diyordu Mike Amott. Tüm grubu şok eden bu sesin sahibi, Alman bayan vokalist Angela Gossow’du. O sıralarda birkaç ufak grupta vokalistlik ve internetteki bazı metal sitelerinde editörlük yapan Angela, öylesine yolladığı kaydın ardından, hemen İsveç’e davet edildi ve birkaç prova sonrası grubun resmi üyesi oldu.

Grup yeni vokalistine kavuştuktan hemen sonra, 2002 yılında “Wages of Sin” albümüne imza attı. Aslında 2000 yılında tamamlanmış olan albüm, vokalist arayışı nedeniyle 2002’de piyasaya sürülebildi. Grup bu albümde de Studio Fredman’ı kullanırken, albümün miksajını dünyaca ünlü yapımcı Andy Sneap yapıyordu. Opeth ve Nevermore ile de pek çok başarılı albüm yaratan Sneap, “Wages of Sin” albümünü kusursuz bir ses kalitesine ve harika düzenlenmiş parçalarla dolu bir başyapıta dönüştürüyordu.

Grup Angela Gossow hamlesiyle adını büyük bir hızla duyurmaya başladı. Metal dünyasında sayılı olan kadın vokalistler, her daim metal basınının ilgisini çekmiştir. Aynı durum Angela’da da yaşandı ve Angela, birbiri ardına pek çok önemli müzik dergisinde kapak oldu ve bu sayede grup büyük bir reklam yaptı.

Albüm Japonya’da piyasaya çıktığı ilk hafta 22.000 satarak bir metal albümü için ulaşılması güç bir başarı elde etti. “Ravenous” parçasına klip de çekilen albümde özellikle Angela; pek çok müzik severin aklını baş