na-Albırğan ve Guım şeklinde iki şiveye ayrılır.

Abazacanın yazılı edebiyat ve gramerinin oluşumu 1932 yılına dayanmaktadır. Bu tarihte oluşturulan Latin esaslı Abaza alfabesi, 1938'e kadar kullanılmıştır. 1938 Kril esaslı olarak genişletilmiş Rus alfabesiyle değiştirilmiştir. Abazaca, Karaçay-Çerkes bölgesinde 1930'lu yıllardan başlayarak okul­larda ders olarak okutulmaya başlanmıştır. Abazaca alanında ilk sistemli çalışmalar yapan kişi, Abazaca'da olduğu kadar Adigece'ye de büyük emekleri geçen Tobil Talistan (1879-1956) olmuştur. Jır Hamid başta olmak üzere onu örnek alan sonraki kuşaktaki birçok idealist Abaza ay­dını, Tolestan’ın açmış olduğu yolda ilerlemişlerdir.

Günümüzde Abazaca alanında çalışmalarda bulunan isimler olarak Çkuđu Mikail, Lağuç Camledin, Đıug Vladimir, Mixts Kerim, Khlıç Rauf, Tobil Melbahue Nuriye, Egdza Nazir ve Meremkul Vladimir’i saymak mümkündür.

Abazaca'ya uyarlanan alfabelerin oluşturulmasından sonra Aba­zaca gazeteler, edebi eserler ve çeşitli etnografik yayınlar basılmaya baş­lanmış, bunu takip eden yıllarda ise Karaçay-Çerkes bölge radyosunda Abazaca sesli yayına geçilmiştir. Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nde "Abazaşta" isimli haftalık Abazaca bir gazete yayınlanmaktadır. Ayrıca, Karaçay-Çerkes yerel televizyon kanalında haftada birkaç saat Abazaca yayın yapılmaktadır.





İstanbul Teknik Üniversitesi Elektrik Elektronik Fakültesi

İTÜ Elektrik-Elektronik Fakültesi, Elektrik mühendisliği, Elektronik ve Haberleşme mühendisliği ve Kontrol mühendisliği bölümlerini barındırmaktadır. Ayazağa yerleşkesinde bulunur. Fakülte programları ABET sürecinden geçmiştir ve 2005 yılında akreditasyon almıştır. Eğitim dili İngilizce ve Türkçe'dir. Elektrik-Elektronik Fakültesi öğrencilerinin katılımıyla Arıba, Arıba2, ARIBA3(ITURA), ARIBA4, HydroBee gibi projeler gerçekleştirilmiştir. Ayrıca İTÜRO robot olimpiyatları etkinliği de fakülte öğrencilerinin kurduğu İTÜ Kontrol ve Otomasyon Kulübü tarafından yapılmaktadır.

İTÜ Elektrik Elektronik Fakültesi tarafından Türkiye'de ilk yüksek gerilim laboratuvarı, ilk Televizyon yayını, ilk stereo radyo yayını, ilk mikroelektronik laboratuvarı ve mikro­chip üretimi gerçekleştirilmiştir.

1926 yılında İstanbul Üniversitesi (eski adıyla İstanbul "Dar-ül Fünun"’u) Fen Fakültesi'nde oluşturulan Makine-Elektrik Enstitüsü, 1934 yılında Yüksek Mühendis Mektebi'ne (İstanbul Teknik Üniversitesi), Elektro-Mekanik Şubesi olarak bağlanmıştır. Bu olay İTÜ Elektrik Mühendisliği Bölümü'nün başlangıcı olmuştur.

1944 yılında Yüksek Mühendis Mektebi’nin İstanbul Teknik Üniversitesi’ne dönüştürülmesi sırasında Elektrik Şubesi de Elektrik Fakültesi’ne dönüştürülmüştür. Biri Kuvvetli Akım (Elektrik Mühendisliği) diğeri de Zayıf Akım (Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği) olmak üzere iki öğretim verecek şekilde yapılanmıştır.

1954 yılında kurulmuş olan Maçka Teknik Okulu Elektrik Şubesi de Elektrik Fakültesiyle iç içe sürdürülen dört yıllık bir öğretimle Elektrik Mühendisi yetiştirmiş, 1969 yılında Okul Maçka Mühendislik-Mimarlık Fakültesi’ne dönüştürülmüş, bu yeni fakültenin Elektrik Mühendisliği Bölümü daha sonra Maçka Elektrik Fakültesi biçiminde örgütlenmiştir. Maçka Elektrik Fakültesi 1982 yılında İTÜ Elektrik Fakültesi’ne katılmıştır.

Yine 1982 yılında, İTÜ Elektrik Fakültesi’nin Zayıf Akım Kolu yerine Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği bölümü, Kuvvetli Akım Kolu yerine Elektrik Mühendisliği bölümü kurulmuş, bunların yanı sıra çağın gelişmeleri doğrultusunda bir de Kontrol ve Bilgisayar Mühendisliği bölümü oluşturulmuştur. 1983 yılında fakültenin adı Elektrik-Elektronik Fakültesi olarak değiştirilmiştir.

1998 yılında Bilgisayar Mühendisliği kurulmuştür. 2001 yılında Kontrol Mühendisliği ayrı bir bölüm olarak kurulmuştur. Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği de Elektronik mühendisliği ve Telekomünikasyon mühendisliği şeklinde iki ayrı bölüme ayrılmıştır.

2005 yılında bütün programlar ABET akreditasyonu kazanmıştır.2010 yılında Bilgisayar Mühendisliği bölümü Bilgisayar ve Bilişim Fakültesi'ne dahil olmuştur. Elektronik ve Telekomünikasyon mühendislikleri birleşmiş ve Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği tekrar oluşturulmuştur.







Türkeli





Nogayca

Nogayca veya Nogay Türkçesi, Türk lehçelerinin Kıpçak öbeğine bağlı, Nogaylar tarafından konuşulan lehçe. Ağırlıklı olarak Rusya'nın güney kesiminde konuşulur. Günümüzde Kiril alfabesiyle yazılmaktadır.

Nogaycanın diyalektlerinden Kara Nogayca Dağıstan’da, Ak Nogayca Kuban Irmağı boylarında, o yöredeki Karaçay-Çerkesya ve Mineralnye Vody bölgesinde, asıl Nogayca ise Stavropol Kray’da konuşulur. Ak Nogay ve Asıl Nogay diyalektleri birbirine çok yakındır, Ak Nogayca ise daha çok farklılık gösterir.

Nogaylar, Altın Orda Hanlığı halkının torunlarıdır ve adları Cengiz Han’ın torunu Nogay Han’dan gelir. Nogay Han’ın önderliğinde göçen halklar Tuna Irmağı’na değin ilerlemiş ve bugünkü Ukrayna’nın Karadeniz kıyılarına yerleşmişlerdir.

Adını yine Nogay Han’dan alan Nogayca, önceleri Arap alfabesiyle yazılıyordu. 1928 yılında Latin alfabesine geçildi ve bu alfabenin ortografik sistemini akadamisyen A. Canibekov (Canibek) oluşturdu. Sonra bu sistem bütün Türk dillerine uyarlandı. 
1938 yılında Nogayca Kiril alfabesiyle yazılmaya başladı. Ancak ortografik sistemi Latin alfabesinden alındı.

19. yüzyılda Nogaylar Ukrayna’dan çıkarılınca bu lehçeyi konuşulduğu bölgeler birbirinden kopuk hale geldi. Nogayca nüfusun bir kısmı Türkiye ve Romanya’ya göç etti. Bir bölümü Çarlık Rusya’sında kalarak Dağıstan, Çeçenya ve Stavropol Kray’a yerleşti.

Türkiye’ye yerleşen Nogaylar kısa sürede asimile olmadılar ve Nogayca büyük küçük herkesin konuşabildiği bir Türk Lehçesi haline geldi. Sovyetler Birliği’nde de okullarda Rusça öğretim yapılması nedeniyle Nogayca büyük ölçüde geriledi. Son tahminlere göre Nogayca konuşan nüfus 80.000 dolayındadır.

1973 yılında iki küçük Nogayca gazete yayımlandı. Bunlardan biri Karaçay-Çerkesya’da, diğeri Dağıstan’da basılıyordu. Ancak dağıtım olanaklarının zorluğu yüzünden bu gazeteler Nogay köylerine ulaştırılamıyordu.

Nogayca günümüzde Dağıstan’da Nogay Bölgesi’ndeki okullarda 1-10. sınıflarda okutulmaktadır. Karaçay-Çerkesya’da ise Pedagoji Enstitüsü’nde Nogayca bölüm bulanmaktadır.

Nogayca 1928’den önce Arap-Fars alfabesiyle yazılıyordu. Bu alfabe, Nogay seslerini tamamen karşılıyordu. Bu alfabenin kullanımı çok uzun zaman sürmedi.
Not: sembolleri eklenmişti.

1928 yılında bütün Sovyetler Birliği'nde Latin alfabesine geçiş kampanyası sürecinde bu alfabe ortaokul öğretmeni ve folklorist Abdul-Hamid Şarşembiyeviç Canibyekov (1879-1955) tarafından Nogayca’ya da uyarlandı.
Notlar:

Nogayca’nın Kiril alfabesiyle yazımına 1938’de geçildi. Nogay alfabesindeki son değişiklikler 1950’de yapıldı.
Notlar:





Matthäus Merian

Matthäus Merian (22 Eylül 1593; Basel 19 Haziran 1650; Bad Schwalbach), bakır işlemeci ve yayıncı.

Lise eğitiminin ardından Zürihli bakır işleme ustası Friedrich Meyer'den dersler almaya başladı. Eğitim ve araştırmalarını Fransa, Almanya ve Hollanda'nın çeşitli kentlerinde sürdürdü. Basel çevresinden doğal mekanların konu edildiği 250 adet küçük ebattaki bakır işlemesiyle, Martin Luther tarafından kaleme alınan Almanca İncil için hazırladığı desenlerle isim yapmıştır. Almanca İncil'e katkısı nedeniyle halk arasında kitap uzun süre "Merian İncili" olarak anılmıştır.




Pax Germanica

Pax Germanica, "Alman Barışı"'nın Latince karşılığı. II. Dünya Savaşı'da (olası) bir Alman zaferi sonrasında oluşacak Dünya düzenine isnat edilen bir terimdir. Terim genellikle Alternatif tarih bağlamında ya da edebiyat, sanat ve film için kullanılr. Bu Kendine özgü alternatif tarih formu, oldukça tutulan bir tarz olmuştur. Bu edebiyatın çoğunluğunu bir taraftan gerçek durum ve araştırmalar, diğer taraftan ise hayal gücü oluşturur.

Terim aynı zamanda, Pax Britannica ile aynı zamana denk gelen ve 1871'de Otto von Bismarck tarafından Almanya'da tesis edilen barışı tanımlamak için de kullanılmıştır. Bismarck'ın müttefiklik sistemi, Avrupa'nın diğer güçleri arasındaki geniş çatışmaları engelleyip Avrupa barışını güvence altına alarak yeni, güçlü Almanyayı korumak şeklindedir.








Avrupamerkezcilik

Avrupamerkezcilik, bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde, Avrupa (ve genellikle Batılı) sorunlarına, kültür ve değerlerine, diğer kültürlerden daha çok önem veren anlayıştır. Avrupamerkezcilik bir etnomerkezcilik (bir etniğin diğerinden üstün olduğuna inanan düşünce yapısı) örneğidir ve dünyadaki günümüz ve geçmiş güç yapılarını etkilediği için belki de diğerlerinden daha önce çıkan bir düşünce tarzıdır. Avrupamerkezcilik genellikle Avrupalı veya beyaz olmayan kültürler üzerinde hak iddia etmiş ya da onların varlığını tamamen görmezden gelmiştir.




Svanca

Svanca (Gürcüce: სვანური ენა, Svanuri ena; Svanca: ლუშნუ ნინ / შკა̈ნ , Luşnu nin / şkan), Gürcistan'ın kuzeybatı bölümünde yaşayan Svanların konuştuğu dildir. Güney Kafkas dillerinden biridir.

Svanca, etnik Güney Kafkasyalı olup Svaneti’de yaşayan yaklaşık 30.000 Svan’ın dilidir. Enguri, Tshenistskali ve Kodori nehirleri boyunca, Gürcistan’ın Mestia ve Lentehi ilçelerinde konuşulur. Svanların küçük bir bölümü, Abhazya cumhuriyetinin kuzeydoğu ucunda yaşmaktadır. Bu yörede Svanca konuşa kişi sayısı yaklaşık 2.500’dür.

Svanca, Svanlar arasında aile dili ve toplumsal iletişim dili olarak kullanılır. Yazılı dil olmadığı gibi resmi bir statüsü de yoktur. Svanlar eğitim ve yazı dili olarak Gürcüce’yi kullanır. Svanca, giderek unutulmakta ve genç kuşaklar tarafından daha az konuşulmaktadır.

Svanca, Güney Kafkas dilleri arasında en fazla farklılık gösteren dildir. Değir üç Güney Kafkas dili olan Gürcüce, Megrelce ve Lazca ile anlaşılabilirliği neredeyse yoktur. Svanca’nın bu dillerin kaynaklandığı asıl dilden İÖ 2. binyılda ayrıldığı kabul edilir. Gürcüce’nin diğer iki dilden ayrışmaya ise bin yıl önce başladığı var sayılır.

Svanca, aşağıdaki diyalektlere ve alt diyalektlere ayrılır:






Sovyet insanlı Ay programı

Sovyet insanlı Ay programı, Sovyetler