plandaki gibi sağa doğru çark hareketini, sol kanadının açık kalacağı için yapamadı. Bu çark hareketi, 125. Tugay’ın ilerleyerek onun sol kanadını örtmesine bağlıydı.

Öğleden sonra saat 16:30 sonrasında 87. Tugay’ın da desteğiyle merkez bölgedeki 88. Tugay’ın taarruzu da bir ilerleme sağlayamamıştır. Esasen 87. Tugay, plana son aşamasında Alçıtepe’ye taarruzla görevlendirilen, o aşamaya kadar yedekte tutulacak kuvvetti.

Cephenin Fransız kesiminde ise merkez bölge, soldan bir ilerleme yapılmadıkça ilerlemelerinin mümkün olmadığını, sol tarafsa merkez bölümün ilerlemesi olmadan ileri harekat yapamayacaklarını rapor ediyorlardı. Öğleye doğru takviye edilen merkez bölüm 150 m. kadar ilerleyip bir Osmanlı siperini ele geçirdi. Fakat daha fazla ilerlemedi ve sağ kanadın ileri hareketi olmadan ilerlenemeyeceğini rapor etti. Kısa süre sonra da bir Osmanlı taarruzuyla geri atıldı.

Sonuç olarak Fransız cephesi, harekatın ikinci gününde de, İngiliz birlikleri ile dayanak noktası oluşturacak hatta ulaşamamıştır.

Harekatın üçüncü günü (8 Mayıs 1915) General Hunter Weston, 88. Tugay’ın ilerleyememesine bir çözüm buldu. 125. Tugay, ileri harekatla bu tugayın sol yanını örtemiyorsa, bu işi 87. Tugay üstlenecekti. Arıburnu Cephesi’nden 29. Tümeni takviye etmek üzere aktarılan Yeni Zelanda Tugayı da bu ileri harekatı destekleyecekti.

Saat 10:15’de başlayan hazırlık ateşi ardından İngiliz cephesinin merkez bölümünden başlatılan taarruz, o tarihe kadar Gelibolu Yarımadası’ndaki en yoğun topçu ateşi ardından başladı. Albay M.Cay komutasındaki Yeni Zelanda taburu, Osmanlı topçusunun ve tüfeklerinin ateşiyle yarı mevcudunu yitirmekle 300 m. kadar ilerleme sağlayabildi ve durduruldu. Diğer İngiliz birlikleri hemen hemen hiçbir ilerleme sağlayamadan kırıldılar. İngiliz kesiminde taarruz, ortalama 300 m.lik ilerlemenin ardından, saat 15:30 dolaylarında durdurulmuştur. Fransız kesiminde ise tek bir asker bile ilerleyememişti.

Üç günlük muharebeler sonucunda Müttefik kayıpları 6.500, Osmanlı tarafının ise 2.000 kişidir. En fazla ilerlenen noktalarda ileri harekat 500 m. kadar ilerleyebilmişti. Üç günlük çatışmalarda Müttefik kuvvetler toplam 18.000 top mermisi kullanmışlardır. General Sir Ian Hamilton, 8 Mayıs 1915 akşamı Lord Kitchener’e çektiği telgrafta şöyle yazmaktadır. “Hedefime varamadım. Harekat, başarısızlıkla sonuçlanmıştır… bu işin içinden sıyrılmanın bir yolunu da göremiyorum.”

Çıkartmanın ilk günü olan 25 Nisan 1915 tarihinden İkinci Kirte Muharebesi sonuna kadar Birleşik Krallık ve Anzak kayıpları her iki cephede toplam 14.000 ölü ve yaralı olmuştur. İngiliz 29. Tümeni, subaylarının yarıdan fazlasını, eratın da yarısını kaybetmişti.

Taarruz, planlanandan daha geç olarak saat 11:00 dolaylarında başlatıldı. İlk gün taarruzları, makineli tüfek etkisi ve/veya izlenimi yaratacak denli yoğun Osmanlı ateşi karşısında Kanlıdere, Kereviz Sırtı ve Çamlıbel Sırtlarında ortalama 350 m. kadar ilerleme sağlayabilmişlerdir. İkinci gün, 7 Mayıs'taki taarruzlar da aynı şekilde sonuçlanmıştır. Harekatın üçüncü günü Arıburnu Cephesi'nden takviye olarak gelen Yeni Zelanda birliklerinin taarruzları, ağır kayıplarla başarısız olmuştur. Yeni Zelanda tugay komutanı Albay Francis Johnston'un karşı çıkmasına karşın General Hunter-Weston, tugayın taarruza devam etmesini emretmiştir. 8 Mayıs 1915 gününün akşam üzeri devam edilen taarruzla ortalama 450 m. ilerleme sağlanmıştır. Ancak kayıplar yüzde elliyi bulmuştur.

Saat 18:00 dolaylarında Fransız taarruzu da Kerevizdere ağzında başta ilerleme sağladıysa da Osmanlı karşı taarruzuyla geri çekilmiştir.

Üç gün süren muharebelerin sonucunda Müttefik ilerlemesi, ilk gün hedeflerinin de gerisinde kalmıştır.






Picoides

Picoides, ağaçkakangiller (Picidae) familyasından içinde 13 tür ağaçkakan barındıran bir kuş cinsidir. Avrupa ve Asya'da yaşayan bir türü hariç (Üç ayaklı ağaçkakan "Picoides tridactylus") diğer Picoides cinsi ağaçkakanlar Kuzey, Orta ve Güney Amerika'da yaşar.

Aşağıda 2005 tarihli ITIS sınıflandırması kaynak alınmıştır:





Alman Araştırma Cemiyeti

Alman Araştırma Cemiyeti (Almanca: Deutsche Forschungsgemeinschaft-DFG), Almanya'da bilim ve araştırma faaliyetlerinin teşvik edilmesini hedefleyen kurum. 2005 yılında Avrupa genelinde bilimsel projelerin desteklenmesine yaklaşık 1,3 Milyar Euro ayıran kurumun bütçesi 2006'da yüzde 40 oranında artırıldı. Merkezi Bonn'da bulunan kurumun başkanlığı Matthias Kleiner tarafından yürütülmektedir. Uluslararası Bilim Konseyi'ne (International Council for Science-ICSU) üyedir.






Bögü Kağan

Bögü Kağan veya Buğu Kağan (Çince: 牟羽可汗, Pinyin: móuyǔ kěhàn, Wade-Giles: mou-yü ko'han, Orta Çağ Çincesi: Guangyun: mĭəu˩-ĭu˥ kʰɑ˥-ɣɑn˩˥) veya Tengri Kağan (登里可汗, dēnglǐ kěhàn, teng-li ko'han) ve daha sonra Alp Külüg Bilge Kağan (英義建功毘伽可汗, Eski Türkçe tam unvan: Täŋridä qut bolmiš il tutmiš alp külüg bilgä qaγan, Türkiye Türkçesi: Tanrıda kut bulmış il 
tutmuş alp külüg bilge kağan), 759–779 yılları arasında Uygur Kağanlığının kağanı olmuştur.

Tarkan Bögü 761 yılında Soğdlardan aldığı Mani dini'ni devletin resmi dini olarak ilan etmiş, böylece Mani dini'nin en parlak dönemini başlatmıştır.

Eski töresini bırakıp yağmacılık yapan Böğü Kağan, Uygur devlet adamlarınca öldürülmüştür.

Uygur boyları Çin'e karşı akınlar yapıp yağmada bulunmak istiyorlardı. Şahsiyeti biraz zayıf olan Böğü Kağan boyların bu isteklerine uymuştu. Fakat kağanın bu isteğine veziri "Tun Bağa Tarkan" karşı çıkmıştı. Çünkü Böğü Kağan daha önceki Çin akınlarında Türk töresine uygun olmayacak şekilde yağmalar yaptırmış sivil halkı katletmiş, şehirler tahrip etmiş ve dini mabetleri yıktırmıştı. Türk töresine uygun olmayan bu barbarca davranışlar böğü kağanın tecrübeli kayın pederi tarafından engellenmiş tekrar bir düzen sağlanmışsa da bir süre sonra kayın peder vefat etmiştir. Bunun üzerine Böğü Kağan yağmacılık faaliyetlerini yeniden başlatmak istemiştir. Bütün bunların tekrar yaşanmasını istemeyen "Tun Bağa Tarkan" ile Böğü Kağan arasında bir münakaşa başlar. Münakaşa büyür ve en sonunda Tun Baga Tarkan , Böğü Kağan'ı öldürür ve onun yerine kendisini kagan olarak ilan eder..

DİPNOT:
Türk töresince savaşla kazanılan şehirler yağmalanabilir idi ama bu yağma sırasında direniş tehlikesi göstermeyen sivillerin katledilmesi şehir yapılarının tahrip edilmesi (surlar ve saraylar tahrip edilebilirdi) ve hangi dine ait olursa olsun mabetlerin ve tapınakların tahrip edilmesi yasaktır...

Bahaddin Ögel: Türk kültürünün gelişme çağları cilt 1
^ Ahmet Taşağıl, "Uygurlar", Türkler, Cilt 2, Yeni Türkiye, Ankara, 2002, ISBN 975-6782-35-8, s. 218.
http://www.facebook.com/TurkTarihBilinci




Kadmiyum zehirlenmesi

Kadmiyum bir inhibitör olmasının yanında atom yarıçapı da kalsiyuma yakın olduğu için bağırsaklardaki kalsiyum pompalarında emilip kana karışır. Ağır metal olduğu için vücuttan atılamaz, kemiklerde kalsiyum yerine stoklanır. Ayrıca böbrekte üretilen ve kemikler için elzem D vitamini sentez proteinlerinden birini inhibe ederek kemik dokularında yenilenme sürecini yavaşlatır. Ayrıca itai itai sendromuna (Japonca'dan Türkçeye motamot çevirirsek, "anam anam sendromu") neden olur.
Bulaşma başlıca oral ve inhalasyon yolu ile olur. Çeşitli tip et, balık ve meyveler 1-50 mg/kg Cd içerebilir. Tahıllarda 150 mg/kg’a çıkabilir. Midye, istiridye gibi kabuklu deniz hayvanlarında 100-1000 mg/kg’a kadar birikebilir. Çöpe atılan piller topraklara karışan kadmiyumun %50'sinin sebebidir. Uzakdoğuda uzun yıllar bilinçsizce çıkarılan madenler toprakların ve yer altı sularının kirlenmesine ve bu bölgelerde pirinç tarımından beslenen halkın kadmiyuma maruz kalmasına sebep olmuştur. İnhalasyonla alınan kadmiyumun da %30’u absorbe olabilir. Sigara önemli bir kadmiyum kaynağıdır. Bir adet sigara 1-2 mg kadmiyum içerir. Bir insan ergenlik döneminin sonuna kadar 30 mg kadmiyum soluyabilir.
Yutulmasıyla tek bir maruziyet için, kusma veya gastrik lavaj yoluyla gastrik dekontaminasyon, maruziyetten hemen sonra yararlı olabilir. Aktif kömür uygulamasının etkinliği kanıtlanmamıştır. Kadmiyumu gidermek için şelasyon terapileri etkili değildir, bu nedenle en önemli etki ek maruziyetin önlenmesidir.
Kadmiyum
İtai itai sendromu




Bayat, Altıeylül

Bayat, Balıkesir ilinin Altıeylül ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Mahallenin iklimi Akdeniz İklimi etki alanı içerisindedir.

Mahallenin [[Türkiye ekonomisi|ekonomisi]] tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede ilköğretim okulu vardır. Mahallenin hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Bereketli, Altıeylül

Bereketli, Balıkesir ilinin Altıeylül ilçesine bağlı bir mahalledir. Mahallenin Balıkesir merkeze uzaklığı 27 km dir.

Mahallenin cumhuriyetle birlikte kullanılan adı Bereketli, cumhuriyet öncesi İstavra (İstaura), Nastavra daha sonra Mastavra olarak anıla gelmiştir.Çamlı mezar, Türkler mezarı yumaklı dağı, Kale bölgelerinde eski yerleşim yerlerine ait kalıntılara toprak altında rastlanmaktadır. Bu kalıntılardan çıkan bazı kırık dökük tarihi eşyalar mahallenin eski okulunda 25 yıl öncesine kadar saklanmıştır.Köy halkının çoğunluğu Manav olup çok az da olsa 93 Harbi dolayısıyla gelen göçmenler vardır.
Mahallenin iklimi, bozulmuş Akdeniz İklimi etki alanı içerisindedir. yazlar sıcak kışlar ise soğuk geçer, ikizce tepe baraj gölünün yapılmasıyla birlikte kış aylarında daha ılıman bir hava köye hakim olmuştur.

Köy halkının çoğunluğu Balıkesir'e göç etmiştir ve yoğun olarak Plevne mahallesinde ikamet etmektedirler.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Balıkesir'de yaşayan bereketlilerin çoğu esnaftır. Çardaklı mevkiinde bulunan dükkânların çoğunluğu bereketliler tarafından işletilmektedir.

Mahallede ilköğretim okulu vardır. Mahallenin hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acent