nun alarmı çalması üzerine, hızlıca oradan ayrılır. Fakat giderken telefonunu düşürür ve bunu da Austin alır. Austin onu tekrar bulmak istemektedir.

Sonradan Sam kendini Austin’e açıklamama konusunda kötü hissetmeye başlar. Bu arada üvey kızkardeşleri bilgisayarını karıştırır ve tüm okulun merak ettiği "Princeton Girl"ün kim olduğunu öğrenirler. Bunu Austin’in yeni ayrıldığı kız arkadaşı Shelby’e söylemekte gecikmezler. Bunun üzerine Shelby Sam’in Austin’i ondan çaldığını düşünerek Sam’i okulun önünde rezil ederek, kimliğini açıklamanın planlarını yapar. Okulun kalabalık olduğu bir sırada Princeton Girl‘ün kimliğini açıklar ve herkes çok şaşırır.
Bu olaylardan sonra Sam yıkılır ve işten istifa ettiğini Fionna’ya söyler ve lokantadaki Rhonda ile kalmaya karar verir. Bütün utancına rağmen bütün okulun izlediği Austin‘in oynadığı futbol maçına gider. Austin maçın ortasında oyunu bırakıp babasını aşarak tribünlere çıkar ve Sam'i öper, kalabalık da bunun üzerine onları alkışlar.

Tüm bu olaylar çözümlendikten sonra, babasının Sam'e küçükken verdiği masal kitabının arasında babasının gizli vasiyetnamesini bulur. Fionna’nın lokantasının aslında miras olarak Sam’e kaldığı, onun bazı belgeleri saklamakla suç işlediği ortaya çıkar. Sam ve Austin Princeton‘a kabul edilirler, Fionna ve üvey kardeşler Brianna–Daniella cezalarını lokantada çalışarak çekerler. Austin ve Sam sonsuza dek mutlu yaşarlar.







Mehdi Mehdevikiya

Mehdi Mehdevikiya (Farsça: مهدی مهدوی کیا Mehdī Mahdavī-kiyā; d. 24 Temmuz 1977, Tahran,) İranlı orta saha oyuncusu. Futbola İran'da Bank Melli kulübü alt yapısında başlamıştır. 1995-1998 yılları arasında İran Azadegan (İran ikinci ligi) Ligi futbol takımlarından Persepolis takımında oynamıştır. 1998 yılında Bundesliga futbol takımlarından Vfl Bochum'a transfer olmuştur. Mehdi Mahdavikia, 1 yıl sonra yine Bundesliga ekiplerinden Hamburg'a transfer olmuş ve bu takımda 8 yıl futbol oynamıştır. 2007 yılında Eintracht Frankfurt takımına transfer olan Mahdavikia, bu kulüp ile 3 yıllık anlaşma yapmıştır.

2003 yılında Asya'da Yılın Futbolcusu ödülüne layık görülen Mahdavikia, Bundesliga'da oynadığı 233 maçta 29 gol atmıştır.




Çukurköy, Köklüce

Venets (Kokluce - Венец)

Çukurköy(bulgarca "Yasenkovo") , Tuna nehrinin doğusunda, Deliorman bölgesinde bulunur. Şumnu'ya 43 km, Razgrad'a 35 km, bağlı olduğu Венец (Köklüce)'ye 7 km uzaklıktadır.
Komşuları; kuzeyde - Голяма вода , doğuda - Борци (Pıyıklıköy) , güneyde - Капитан петко ( Terbi Köy ) ' dür.
Şumnu iline bagli Köklüce(Венец) ilçesine bağlı 14 köy vardir. Bunlardan en büyük köy olan Çukurköy adı 1934 yılında Ясенково olarak Bulgarca'laştırılımıştır. Köklüce (Venets) 5 mahalleden olusmaktadir, bunlar: Karsi Mahalle., Dere Mh., Mokanlar Mh., Karsi Mh. ve Merkez Mh. Çukurköy 1989'a kadar nüfusu 3000 kisi civarındadır, ancak göc olaylarinda bu nüfus yariya düşmüştür. Köy 1200 haneden ve tamamen Türklerden oluşmaktadır. Osmanlı döneminde Şumnu sancağının en büyük köylerinden biridir. Köyde hala Osmanlı'nın izleri görülmektedir. Küçükhasanlar köyün en büyük en saygın ailelerinden biridir. Çukurköy insanı misafirperver ve bir o kadar candandır. Köy halkı atalarından almış olduğu örf ve adetleri devam ettirmektedir.




İvan'ın Çocukluğu

İvan'ın Çocukluğu, (Rusça: Ива́ново де́тство, "Ivanovo detstvo"), Sovyet yönetmen Andrei Tarkovsky'nin 1962 tarihli ilk uzun metrajlı çalışması. Mosfilm şirketi tarafından yapılan film Vladimir Bogomolov'un 1957'de yazdığı kısa öyküsü "Ivan" 'dan (Rusça: Иван) uyarlanmıştır.

Film ilk defa 6 Nisan 1962'de Moskova'da izleyici önüne çıktı. SSCB dışında ilk gösterimi Venedik Film Festivali kapsamında Ekim 1962'de gerçekleşti.

"8 kişiyiz. Hiçbiriniz 19 yaşından büyük değil. Bir saat içinde kurşuna dizileceğiz. İntikamımızı alın." Askerlerin mevzilendiği kilise yıkıntısının duvarlarında bu sözler yazılıdır ve bu Ivan'ın çocukluğunun özeti şeklindedir.

Film bir yaz günü genç bir ağacın arkasındaki Ivan'ın görüntüsüyle başlar. Ivan 12 yaşında bir erkek çocuktur. Çiçeklenen bir çayır, kelebekler, bir karaca ve öten guguk kuşunun sesi ve Ivan'ın annesinin görüntüsü ile mutlu bir çocukluk resmedilir ve bu mutlu çocukluk bir kâbus olarak sona erer. Söz konusu görüntüler terk edilmiş bir değirmende uyuyakalmış olan Ivan'ın düşüdür. Ivan aceleyle gerçekliğe döner, dumanların, aydınlatma fişeklerinin altında bataklığı geçerek Dinyeper ırmağının öte tarafına doğru düşman bölgesi içinden geçer.

Irmak Ukrayna cephesinde Sovyet bölgesini Nazi işgalcilerden ayırmaktadır. Ivan Kızıl Ordu için casusluk yapmakta, düşman bölgesinin planlarını çıkartmaktadır. Irmağın öte tarafına vardığında Ivan'ın geldiği genç teğmen Galtsev'e bildirilir. Galtsev onun orduya çalıştığına inanmaz, ancak karargâha haber verdiğinde kendisinden Ivan'ı iyi ağırlaması istenir. Yüzbaşı Kholin Ivan'ı almak üzere yola çıkar. Bu arada uyuyakalan Ivan yeni bir düş görür. Ivan'ın annesiyle birlikte içine baktığı bir kuyu içinden resmedilir. Annesi eğer kuyunun içine yeterince bakılırsa bir yıldızın görünebileceğini söyler. Elini suyun üstünde yansıyan ışığa uzatan Ivan artık kuyunun dibindedir. Silah sesleri gelir. Ivan'ın annesi cansız kuyunun yanında yatmaktadır. Ivan'ın annesini ve kızkardeşini Naziler kurşuna dizmiştir. Babası da sınırda ölmüş bir askerdir. Ivan'ın ailesinden kimsesi yoktur. Ivan yetimhaneden kaçmış, partizanlara katılmış ve Nazilerin ölüm kampından kurtulmuştur. Şimdi de kendisini koruyup gözeten subaylar Katasonov, Kholin ve Gryaznov'dan kaçmaya çalışmaktadır. Çünkü bu askerler, Ivan'ı cephe gerisindeki askeri okula göndermek istemektedir. Bunun nedeni filmde açıkça belirtilmez. İzleyiciden sonuç çıkartması beklenir. Ivan devam etmek ister ve kaçar.

Yolda evinden geriye kalanları bir araya getirmeye çalışan, şaşkın, aklını yitirmiş yaşlı bir adamla karşılaşır. Düş, savaşın gerçekliği, kâbus ve hayal iç içe geçmiştir. Ivan'ın inadı galip gelir ve Gryaznov Ivan'ın orduda kalmasına ikna olur. Kholin ve Galtsev görevine devam etmesi için bir botla Ivan'ı ırmağın öte tarafına bırakırlar. Irmağın öte tarafında Naziler iki Kızıl Ordu askerini öldürüp bir ağaca asmışlardır. Ivan karanlıkta kaybolur ve bir daha kendisinden haber alınamaz.

1945. Kızıl Ordu Berlin'e girmiştir. Galtsev Gestapo karargâhındaki askerlerden biridir ve Nazi bürokrasisinin kurşuna dizilen ve idam edilen herkes için tuttuğu dosyaları gözden geçirmektedir. Sonunda bir dosyanın üzerinde Ivan'ın resmini görür. 12 yaşındaki Ivan, sahilde oyun oynayarak geçirilecek bir çocukluğu cephede geçirmiş ve darağacında sonlandırmıştır.

Tarkovski hızlı ve keskin sahne geçişleriyle savaş gerçeğinin düşle, hayalin kâbusla iç içe geçmişliğini yansıtır. Kızıl Ordu'yu Berlin'de resmeden sahnelerdeki belgesel anlatım, filmin düşsel-gerçekçi kurgusuyla iç içe geçer. Kayın ormanında geçen sahneler birlik doktor yardımcısı Masha'yla Kholin ve Galtsev arasındaki savaşla gölgelenmiş bir aşk üçgenini ima eder. Ancak bir yandan her şeyi kuşatan orman, bir yandan tehdit edici, labirent benzeri bir görüntüye sahiptir. Savaş insani olan her şeyin üzerini örtmüştür ve geriye kalan insanilikle insan dışılık arasındaki dehşettir. Düşlerin ve düşle gerçek arasındaki sahnelerin dışında, gerçeklik sürekli karanlıktır. İnsanların gölgeleri keskindir ve kendilerinden büyüktür. Savaş sessizlikle temsil edilir. Kholin'in bir sahnede söylediği gibi savaş sessizliktir ve sahne zaferi kutlayan askerlerin, yani barışın gürültüsüyle kesilir. İlk sahnede genç bir ağacın arkasında gördüğümüz Ivan, son sahnede ölü bir ağacın önünde karşımıza çıkar. Ivan çocukluğu olmayan bir çocuktur. Kendini intikama adamıştır, ancak öldürmek düşüncesiyle karşı karşıya kaldığında paniğe kapılır. Böylece Tarkovski bir yandan insanın insanüstü yanını, savaşın insanüstü kahramanlıklara yer vermediğini, bir yandansa insanın hem başkasını, hem de kendini yıkıcı yanını dile getirir. Ön plana çıkan doğanın yaratıcı, kuşatıcı yanı, insanın yıkıcı yanıyla bir araya gelir. Böylece sosyalist gerçekçiliğin mekanik insan ve doğa algısı diyalektik bir şekle dönüştürülür ve ideal kahramanların olmadığı bir savaş karşıtlığı belirginlik kazanır. Bu yanıyla film dönemdaşı olduğu başka Sovyet 2. Dünya Savaşı filmlerinden ayrılır.

Tarkovski'nin filmde sosyalist gerçekçilikten ayrıldığı bir diğer nokta anlatısıdır. Gerçekliği kendi "devrimci gelişimi" içinde resmetmeyi öneren sosyalist gerçekçiliğin aksine, Tarkovsky anlatısal bir belirsizlik ve nedensel bir muğlaklığı tercih eder. Bu özellikle İvan'ın neden cephe gerisine gönderilmek istendiğinin açıkça belirtilmemesinde, daha çok izleyicinin yorumlarına açık kapı bırakılmasında kendini gösterir. Bu da, her ne kadar film Tarkovski'nin Sovyet yöneticileri tarafından en olumlu olarak karşılanan filmi olsa da, İvan'ın Çocukluğu'nun politik olarak eleştirilmesini getirmiştir.

Filmde Tarkovski bir çocukluğun savaşla nasıl mahfolduğunu gösterir. Gerçeklik sürekli yabancılaştırıcı anılar ve düşlerle kesilir. Bu anılar ve düşler bir çocuğun elden kaçmış mutluluğuyla şiddeti ve savaşı karşı karşıya getirir. Savaşın korkunçluğunun gelecekteki uzantısı da filmde ön plana çıkar. Böylece çocuksuluk ve aslında gerçek olmayan bir kahramanlık arasındaki geçiş karamsar bir tabloya dönüşür.

Filmin çekimi ilk olarak Eduard Abalov'un yönetmenliğinde başlamıştı. Ancak yapımcı şirket Mosfilm sonuçtan memnun kalmayınca, Abalov'un işine son verdi ve genç yönetmen Tarkovski'yle anlaşmaya vardı. Tarkovski senaryoda kimi değişiklikler yapmak koşuluyla filmi tamamlamayı kabul etti. Bununla birlikte filmi tümüyle baştan çekti. Ancak film için hali hazırda çokça para harcanmış olduğu için sadece filmin bütçesinin yarısını kullanabildi.

Tarkovsky'nin tek başına çektiği ilk film diploma çalışması olan Silindir ve Keman'dı (Katok i skripka, 1960). Bu film bir işçiyle kemana eğilimli bir çocuk arasındaki arkadaşlık gibi bilindik bir konuyu ele almakla birlikte, aşırı ve alışılmadık kamera açıları ve karmaşık bir montajla dikkat çekiyordu. İvan'ı