binkarahisar

Uğurca, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Giresun iline 139 km, Şebinkarahisar ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Köyde karasal iklim görülmektedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, Uğurca Köyü İlkokulu vardır. Köyün elektrik şebekesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stabilize olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.




Yakınca, Şebinkarahisar

Yakınca, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Yakınca Köyü Şebinkarahisar’a 35 km mesafede, Sivas’ın Akıncılar İlçesine 15 km mesafededir. Akıncılar’ın İkizyurt, Ortaköy, Ballıdere, Yusufşeyh, Kelkit Çayı hudutları içerisindedir. Köyün kuruluşu çok eskiye dayanmaktadır. Eski ismi Kıraç, Mahalle Görene olarak Rumlar ikamet ederken 1927 yılında Mustafa Kemal Atatürk’ün verdiği kanun ile Selanik’de ikamet eden Muhacirler ile Rumların değişme dönemi olarak, Muhacirler köye yerleşmişler.

Köyde bayramlarda, bayram namazı kılındıktan sonra cemaat topluca mezarlık ziyaretinde bulunur. Köyde madımak bitkisi bolca yetiştiğinden madımak çorbası çok yaygındır. Ayrıca muhacir ekmeği, kete(çökelekli, ıspanaklı), köme gibi yemek kültürü mevcuttur.

Giresun iline 148 km, Şebinkarahisar ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Sivas iline yakın olduğundan dolayı karasal iklim hakimdir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi yoktur. Köyde kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi de yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stablize yok olup köyde elektrik ve sabit telefon yoktur.





Yaycı, Şebinkarahisar

Yaycı, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Yaycı Köyü Şebinkarahisar'ın batısında, şehir merkezinden 4 km uzaklıkta Dikmen Tepesi eteklerinde kurulmuştur. Köy iki mahalleden (Yaycı ve Kozluca) ibaret olup doğusunda Şebinkarahisar, batısında Kınık Köyü, kuzeyinde Ekecek Köyü ve güneyinde Bayram Köyü bulunmaktadır. Yaycı Köyünün kuzey yamaçları yabani fındık ağaçları ile kaplı meralar, güneyinde ise tarım arazisi ve bahçeler bulunmakta olup karasal iklim hüküm sürmektedir.
Köy 35 haneden oluşmasına rağmen birçok hane sakini İstanbul, Ankara gibi büyük şehirlere göç etmiştir. En son yapılan nüfus sayımına göre köy nüfusu 100 kişidir. Büyük şehirlere göç edenlerden emekli olanlardan bazıları yeni evler yaptırıp, yaz aylarını köyde geçirmektedirler. Son zamanlarda gurbettekilerin tatillerini geçirmek üzere köye gelmelerine bağlı olarak yaz aylarında nüfus artmaktadır. Ankara'ya göç eden Yaycılılar PTT başta olmak üzere kamu sektöründe çalışmaktadırlar ve çoğunlukla Dikmen, Abidinpaşa ve Keçiören gibi semtlerde ikamet etmektedirler. İstanbul'a göç edenler ise genellikle özel sektörde çalışmakta veya ticaretle uğraşmakta ve şehrin dört bir yanına dağılmış vaziyettedirler.
Köyde yaşayan Yaycılılar çoğunlukla büyük baş hayvancılıkla uğraşmakta ve buğday, arpa tarımı ile geçimini sağlamaktadırlar. Ayrıca ceviz, dut, pestil, dut kurusu, elma, armut, alıç, ahlat, çilek (böğürtlen), kuşburnu, yabani fındık köyün diğer geçim kaynaklarıdır. Köyde uzun yıllar tütün ekimi yapılmış ancak son yıllardaki kota uygulaması nedeni ile tütün ekimi yapılmamaktadır. Kavak, söğüt, fındık çalısı, pelit ağaçları köylünün yakacak ve diğer ihtiyaçlarını karşılamaktadır. 
Köy, çeşmelerinin bolluğu ve sularının soğuk olması ile meşhurdur. Köyün belli başlı çeşmeleri; Köy Çeşmesi, Soğuk Pınar, Çam Pınarı, Haçinik Çeşmesi, Şabanağa Gözesi'dir. Köyün belli başlı mevkileri Köy Önü, Büyük Yama, Çinçine, Kavaklık, Tuzlak, Venk, Üç Gözeler, Töngel, Çingen Çayırı, Haçinik'dir. Köyde elektrik, telefon, su ve kanalizasyon alt yapıları tamamlanmış, alt yapı sorunu kalmamıştır. Köy yolu 1972 yılında köy halkı ve Y.S.E.'nin katkıları ile stabilize olarak yapılmıştır, ancak son yıllarda ihtiyaca cevap vermekte yetersiz kaldığından 2004 yılında genişletilmiş ve asfaltlama çalışması için gerekli hazırlıklar yapılmıştır.
Yaycı Köyü'nde ilkokul 1960 lı yıllarda açılmıştır. Ancak; göçler sebebi ile öğrenci yetersizliğinden mevcut okul kapatılmıştır. Taşımalı sisteme geçilerek öğrencilerin Şebinkarahisar'da eğitim ve öğretim görmesi sağlanmıştır. Köylülerimizde eğitim seviyesi oldukça yüksektir, Cumhuriyetimizin ilk öğretmenlerinden Mehmet Demiralp (Muallim) Yaycı Köyü'ndendir. Oğlu Kemal Demiralp ise Türk Silahlı Kuvvetleri'nde Korgeneralliğe kadar yükselerek emekli olmuştur. Köy halkından olup öğretmenlikten emekli olan Hüseyin Demiralp Şebinkarahisar'da ilk dernekçilik faaliyetlerini başlatan kişidir.1970 li yıllarda yaklaşık 15 köyde dernek kurulmasına öncülük etmiştir. Şu anda İstanbul'da ikamet eden Hüseyin Demiralp sosyal faaliyetlerine Alibeyköy'de devam ettirmektedir. Bunlarla birlikte; Sururi Demiralp, Hamdi Demiralp de öğretmenlik yapmıştır, Yrd. Doç. Dr. Mehmet Demiralp üniversitede öğretim üyeliği yapmaktadır. İlçemizin tek Yüksekokulu olan Cumhuriyet Üniversitesi Şebinkarahisar Meslek Yüksekokulu da Yaycı Köyü toprakları ile iç içedir.
Yaycı Köyü kemençe ve davul-zurna sanatçıları ile de meşhurdur. Hakkı Demiralp, İsmail Demiralp, Ahmet Demiralp,geçmişteki kemençe sanatçılarımızdır. Günümüzde ise bu sanatı Ankara'da ikamet eden Metin Demir ve İstanbul'da ikamet eden Orhan Aksoy aktif olarak devam ettirmektedir. Gurbette yaşayan Yaycılılar bayram ve düğünlerde bir araya gelerek davul-zurna ve kemençe eşliğinde gelenek ve göreneklerini en iyi şekilde sürdürmektedir. Ayrıca köy taş ve fırın ustaları ile de meşhurdur. Geçmiş yıllarda bu işleri yapan ustalar; Şaban Usta, Hakkı Usta, Şakir Usta'dır. Günümüzde bu işi yapan fazla kişi kalmamasına rağmen Mustafa Bilgin bu sanatı halen sürdürmektedir.
Yaycı Köyü'nde ilk dernek çalışmaları 1970 li yıllarda Yaycı Köyü Yardımlaşma ve Güzelleştirme Derneği adı altında başlamıştır. Derneğin o yıllardaki en önemli faaliyetleri Köy Camisi nin yaptırılması, köy sınırları içerisinde kalan yabani fındık alanlarının koruma altına alınması ve ormanlık alan kapsamı içine dâhil edilmesi, köy mezarlığının etrafının çevrilerek koruma altına alınması olmuştur. Yaycı Köyü Yardımlaşma ve Güzelleştirme Derneği 12 Eylül 1980 askeri darbesi ile kapatılmıştır. 2004 yılında merkezi İstanbul olmak üzere; İstanbul ve Ankaradaki Yaycılılar ile köyde yaşayanlar Yaycı Köyü Yardımlaşma ve Güzelleştirme Derneği adı altında dernek faaliyetlerine tekrar başlamışlardır.Derneğin Kurucu Üyeleri Hasan Demiralp,Hüsamettin Karataş,Sururi Demiralp,Ataman Demiralp,Vedat Demiralp,İlhan Demiralp,Şakir Bilgin olmuştur.2004 Aralık ayında yapılan ilk Olağan Genel Kurulda yeni yönetim ve denetim kurulları oluşturulmuş;Yönetim Kurulu Başkanlığına Hasan Demiralp,II.Başkan Sururi Demiralp,Muhasip Hüsamettin Karataş,Sekreter Cavit Demiralp,Veznedar İlhan Demiralp,Denetim Kuruluna;Muammer Demir,Hamdi Demiralp ve Ataman Demiralp seçilmişlerdir.Derneğin ilk faaliyeti köy çeşmelerinin onarımını yapmak olmuştur. Önümüzdeki yıllar içerisinde köy konağının yapılması, ağaçlandırma çalışması, muhtaç öğrencilere burs verilmesi, köy kütüphanesi kurulması ve köy konağı bünyesinde köydeki öğrencilerin kullanımına yönelik internete bağlı bilgisayarlar alınması planlanmaktadır.
Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü tarafından yürütülmekte olan kadastro çalışmaları tamamlanmıştır.
Muhtarımız iki dönemdir Kozluca Mahallesinden Nizamettin Aslandır.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Giresun iline 122 km, Şebinkarahisar ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra [[Türkiye'de eğitim|taşımalı eğitim]]den yararlanılmaktadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Yedikardeş, Şebinkarahisar

Yedikardeş, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Eski adı Darabul olan Yedikardeş Köyü, Yedikardeş, Darabul, uluyazı ve Hamzalı mahallelerinden oluşmuştur. Köy 70 hanedir. Taşçılı, Ahurcuk, Tepeltepe, Uğurca köyleri ile çevrilidir.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri Karadeniz bölgesinden çok İç Anadalu bölgesine benzerlik göstermektedir.

Giresun iline 133 km, Şebinkarahisar ilçesine 15 km uzaklıktadır. Köyün bitki örtüsünü ahlat, aluç, daum, kuşburnu, böğürtlen, tavşan kirazı, dut, kiraz, kavak, söğüt ağaçları teşkil etmektedir.

Köyde karasal iklim hüküm sürmektedir. Kışları soğuk ve kar yağışlı, yazları sıcak geçmektedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tarım üreticileri buğday, arpa, fiğ, nohut, fasulye, patates, soğan yetiştirmektedirler. Sebze üretimi yetersizdir. İhtiyacı karşılamaz. Hayvan üreticileri et ve süt hayvanı beslerler. Her aile ihtiyacı kadar tavuk yetiştirir.

Köyde, ilköğretim okulu yoktur fakat [[Türkiye'de eğitim|taşımalı eğitim]]den yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi bulunmaktadır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.2011 yılında köye köy halkının katkılarıyla yeni bir cami yaptırılmıştır.





Yeniyol, Şebinkarahisar

Yeniyol, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün eski adı Anna'dır.

Giresun iline 136 km, Şebinkarahisar ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak öğrenci yetmezliğinden dolayı faal değildir. Köyün içme suyu şebekesivardır.Ama kanalizasyon şebekei yoktur.Sağlık evi vardır ve faal durumdadır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Yeşilyayla, Şebinkarahisar

Yeşilyayla, Giresun ilinin Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının ne