gelir bir daha asla bırakmaz.

Diye admını sıkı sıkıya tembihler. Maraba gidip Hov'a bu milletin hepsi senden davacıdır.

Sen nasıl ismail ağayı hapse atmışsın öylede bırak.

Hov kızar niye ben onların lafıylamı ismail ağa yı hapse attım da onların lafıyla bırakacam.

Hatun'un tahmin ettiği gibi; Hov adamlarına emir verir gidin hapishanenin kapısını açın ismail ağa gitsin der.

İsmail ağa zindandan çıkınca Kelaya gidip Hov ile vedalaşmak ister. 

Annesinin gönderdiği adam atılır, ismail ağa ya der annen dedi ki sakın sakın Hov'un yanına gitmesin görünmesin ona.

Annen, eğer görüşürse o zaman öfkesi ve acısı aklına gelir seni asla bırakmaz dedi diye annesinin dediklerini aktarır.

Bunun üzerine İsmail ağa hemen atına biner evine döner. 

Bir süre sonra Hov gelir hapise bakar. ismail ağa gitti mi diye sorar.

Adamları sen bırak dedin biz de bıraktık diye cevaplarlar.

Hov, ismail ağanın kaldığı koğuşa girer bir o duvarı bir öteki duvarı yumruklar.

İsmail ağa buraya girdi buradan mı çıkıp gitti öylemi...

Söylene söylene duvarları yumruklar. İsmail ağa burada mı oturdu, burada mı kaldı, buradan mı çıktı.

Hırsından söylene söylene yumruklar duvarları.

Bu hırs ve öfkeyle kafasını duvarlara vura vura çatlar ölür.

1994 yılında köy boşaltılmıştır. Bugün yaşayan kimse bulunmamaktadır.

Alevi Kızılbaş inancı hakimdir. Geçmişte Kürtçe, Zazaca ve Ermenice konuşulurken. Günümüzde Zazaca ve Türkçe konuşulmaktadır.

Birinci bayram: Aşure,

İkinci bayram: Gağan (21 Aralık-13 Ocak)

Üçüncü bayram: Hızır (Şubatın ilk haftası ile başlar)

Dördüncü bayram: Heftemal, Bahar bayramıdır. üç aşamalıdır. Küçük, ortanca ve büyük Heftemal vardır.

Beşinci ve son bayram: Beri'dir. Mayıs ayına denk gelen bu bayram çalışma, yaylalara gitme, iş güç zamanını işaret eder. Beri, Thüye adlı kuşun hikâyesiyle başlar.

Köyde Abasan Aşiretinden Kopo Rayber den dolayı, Ferhadan Aşiretinden Memiş Ağanın oğlunu Saan vurulduktan sonra kan dökülmesi nedeniyle Memiş Ağa ve ailesi cem'lere katılmaz. Bu tarihten sonra köyde bir daha Cem kurulamamıştır.

Köyün mezarlığında Seyit Rızanın dedesi Abasanlı Baba e Hersı derg (Baba e Haçeli)'nin, Ferhadanlı Mamud Ali ve Memiş Ağa'nın oğlu Saan'nın mezarının üzerinde koç heykelleri bulunmaktadır. Kime ait olduğu bilinmeyen diğer koç heykelli mezar taşları ile ermenilere ait olan mezarlar bulunmaktadır.

İlk dönem Xaçeli'lerden İmam'e Laç adında Dersim yöresinde tanınan Ozanları vardı. Bu Ozan'nın Cemlerde sazlar çaldığı başka köylerde bilinir.

Ayrıca, Xaçeli köyünün kadın simaları cemaatlerde yer alır, söz sahibiydiler. Bunların başında Zekina, Çıbuxe, Çubuk, Gare..

Köyün girişinden itibaren...

Doğe Memiş, Ağaye Memiş, Bibere Memiş

Dalik'te,Seyde Hese HulXıde Gare

Xaçeli'de, Xıde Ali Kadir, Xıde Seber, Usewe Ali, Menese, Rayber

Çene Teslim, Meneş Bilmez, Alekbere Bıray, Bıra Xede Kup

Taner'de, Boruçlar, İbe Boruc, Use Boruc

Deua Memed, Xerbe Memed, Ule Mene

Çe Sensen, İbe Sensen, Şixe Sensen

Zenikan, Alekber'e Babay, Ale Pun

Bin insanın yaşadığı, çarşısı, üç değirmeni olan köyde bugün yaşayan yoktur...

Xaçeli Köyü mahalle ve haneleri:

 1. Merkez Köy, 47 hane

2. Döwa Memed, 25 hane

3. Zeynikan, 32 hane

4. Dalik, 2 hane

5. Hega Teğt, 4 hane

6. Xoşirik, 23 hane (ermeni)

7. Hopik, 9 hane (ermeni)

8. Dere Bane Mık, 6 hane (ermeni)

9. Çarşı- Pe Arey 13 dükkân (ermeni) 

Toplam: 170 hane her ev beş nüfustan, 850 insan yaşıyordu anlamına gelir bu, yani bir kasaba anlamına gelir.

1938 sonrası 90 haneye düştü, 1970’lerde elli haneye kadar geriledi, şimdi kimse yaşamıyor.

1. Merkez köy, Xaçeli: Dört mahalleydi, mahalle isimleri: Oba Chalı (çalı olarak okuyabilirsiniz, çal, çukur demek,

Meneş Bilmez’in mahallesi yani) On üç evden oluşurdu. 

Oba Corene (yukarı mahalle, Ali Ekber Karaca, eski kilisenin bulunduğu mahalle) On hane.

Oba Konağ, (Rayber’in yani konakın bulunduğu mahalle) on bir hane bulunurdu.

Bıne Çalı: Meneş’in evlerinin altı, üzerinde ceviz olan yerin altı Ermeni mahallesiydi, hane sayısı bilinmiyor.

Çarşı: İki derenin birleştiği yer, Pe Arey dediğimiz mevki, 13 dükkân ve bir Değirmen vardı.

Oba Mahmud Ağay (sonradan Oba Memiş) Dört haneden oluşurdu. Memiş, Mahmud, Alo Kır, Uhl...

2. Döwa Memed: 25 hane ve üç mahalleden oluşurdu. Oba Çe Sensen, Oba Ali-e Men’ı Çe Memed-e Muzır (Garip amcanın babası, köyü o satın aldığı için onun adıyla anılır) Oba Çe Sebır (İmam-e Laç, Bıra-e Laç onlar burada otururdu)

3. Zeynikan- Zeynko, 32 hane üç mahalleden oluşurdu. Oba Xıde MariOba çe Xıde MemliOba çe Babay, (Ali ekber amca) Oba Çarekan, Çaroğlu mahallesi (Bahtaryanlılar üzerine sayılırdılar)

4. Hega-e Text (teğt Döwa Memed’in altı) Dört ermeni evi bulunurdu, sonradan Xıdı Alikadir’in babası Ali Kadir oraya bir konak yapar, 1 Ev Boruç’lardan, 1 Ev Fezlıkan ve 1 Çarekanlı oturdu..

5. Dalik: (1876 öncesi Ermeni mahallesi, Seydali Amca’nın evleri o yıkıntının üzerine yapılmıştı) İki hane. 

6. Dere Bane Mık, Ermeni 6 Ermeni evi vaardı, terk edildikten sonra yayla yeri oldu. 

7. Xoşirik- Hoşirik, (Dere Sıle Merx’in arkası, Tilek’e giderken) 23 hane bulunurdu, tamamen Ermeni yerleşimiydi, Dersim Ermenilerinin başı Hov’un karargâhı buradaydı, evler ortadaki büyük tepenin altında kalmıştır. Haçeli’yi Feratanlıların başı Kahraman Ağa Hov’dan aldı. 

8. Hopik, Keke Zerec’in oturduğu Boker Dağı’nın dibi, tamamen Ermeni yerleşimiydi, Kırganlılar, Abasanlılar ve Feratanlılar boşalan bu köyden dolayı uzun yıllar mahkemelik olmuştur.

9.Tanıder, dört ev vardı, daha sonra buraya İbe Boruç'un üç çocuğu yerleşir. Bunlara buradan göç ederek Hozat'ın Karataş köyüne yerleşirler, Tanıder'in büyük de bir mezarlığı vardı.

10.Korte, yerleşim yerinden ziyade tarlalar ve ekim alanı, Bend, Kurno, Mazmano, Dalik'in karşısı, Tape Kurçe'nin altı tarlalardı, bakımsızlıktan buralar bayır ve dağ haline geldi, Kort tepesinde, toprak damlı evlerin üzerindeki toprağı sıkıştırmak için kullanılan bir silindir taş bulunmuştu. Daha önce kaç yerleşim olduğu bilinmiyor.

1994 yılında köy boşaltılmıştır. Bugün yaşayan kimse bulunmamaktadır.

Tunceli merkezine 44 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Dilek, Tunceli

Dilek, Tunceli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Tunceli merkezine 20 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Doluküp, Tunceli

Doluküp, Tunceli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Tunceli merkezine 18 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Düzpelit, Tunceli

Düzpelit, Tunceli ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Tunceli merkezine 34 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu yoktur. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt değildir. Köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Ülkü Tamer

Ülkü Tamer (d. 20 Şubat 1937, Gaziantep - ö. 1 Nisan 2018, Bodrum, Muğla), Türk şair, gazeteci, oyuncu ve çevirmen.

1950'li yıllarda ortaya çıkan İkinci Yeni şiir akımının önde gelen temsilcilerinden biridir. Yetmişin üstünde kitap çevirmiş, şiir antolojileri hazırlamıştır.
1937'de Gaziantep'te dünyaya geldi; çocukluğu ve ilköğrenim yılları bu kentte geçti. Ortaöğrenimine İstanbul'da devam etti. Robert Kolej'den 1958 yılında mezun oldu. Lise yıllarında şiirleri edebiyat dergilerinde yayımlanmaya başladı. İlk şiiri 1954 yılında Avni Dökmeci'nin yönetimindeki Kaynak dergisinde yayınlandı: ""Dünyanın Bir Köşesinden Lucia"".

Öğrenimine bir süre Gazetecilik Enstitüsü'nde devam etti. 1964-1968 yıllarında oyunculuk yaptı. Milliyet Yayınları'nda danışman-editör olarak çalıştı. Yayıncılık ve çevirmenlik yaptı; Milliyet, Karacan Yayınları'nı yönetti. "Milliyet Çocuk" ve "Sanat Olayı" dergilerini çıkardı.

Şiirleri 1954'ten itibaren "Kaynak, Pazar Postası, Yeditepe, Yeni Dergi, Papirus, Sanat Olayı" gibi dergilerde yayımladı. İlk şiir kitabı "Soğuk Otların Altında 1959"'da çıktı. 1950'li yıllarda ortaya çıkan İkinci Yeni şiir akımının önde gelen temsilcilerinden biri oldu. İkinci Yeni'ye, bu akımın ana karakteristikleri oluştuktan sonra dahil olduğu halde, kendine özgü imge dünyası ve süssüz, sade söyleyişiyle dikkati çekti. Çoğunlukla keskin bir ironiyle örülmüş derin acıların ve beşeri trajedilerin dile geldiği şiirlerinde 1970'lerden sonra toplumsal duyarlıklar da öne çıktı. Yayımladığı yedi şiir kitabını 1986'da ""Yanardağın Üstündeki Kuş"" (1986) adlı kitapta bir araya getirdi.

1991 yılında dört öyküsünü içeren ""Alleben Öyküleri"" adlı öykü kitabını, 1997'de ise ""Alleben Anıları"" adlı öykü kitabını yayımladı. Bunu, 1998'de yayımlanan ""Yaşamak Hatırlamaktır""