arasındaki irili ufaklı 220 adayı kapsamaktadır.Başlıcaları; Amorgós, Anáfē, Andros, Antíparos, Dēlos, Eschátē, Íos, Kéa, Kímōlos, Kýthnos, Milos, Mikonos, Naksos, Páros, Folégandros, Sérifos, Sífnos, Síkinos,Sýros, Tēnos, ve Thera ya da Santorini'dir. Bu adalardan en büyüğü Naksos'tur.

Bugünkü Yunanistan'ın "Kyklades", Kiklad Adaları vilayetinin merkezi Syros adasındaki Hermoupolis kentidir.
Dünya turizmi için de tanınmış adalar olan Mikanos ve Santorini de Kiklad Adaları arasındadır.

Kiklad Adalarının tarihteki önemi;Geç Neolitik ve Erken Tunç Çağı'nda bu adalarda ortaya çıkan, mermerden yapılmış küçük idollerle tanınan ve "Kiklad Kültürü" adı verilen kültürden ileri gelir. Bu kültür, Orta Tunç Çağı'nda, güneyde, Girit'te ortaya çıkan Minos kültüründen yüzyıllar önce var olmuştur. Özellikle M.Ö.3.Binyılda Kiklad Adaları ile Batı Anadolu Kıyıları ve İç Batı Anadolu arasında güçlü karşılıklı etkileşmeler olduğu bilinmektedir.






Doğan Yayın Holding

Doğan Yayın Holding, Doğan Holding bünyesinde bulunan gazete, dergi, kitap, radyo ve televizyon yayıncılık, yapımcılık, basım, dijital medya, dağıtım, perakende ve alternatif telekom alanlarında faaliyet gösteren bir şirkettir. 1997 yılında kurulmuştur. 26 Ağustos 2014 tarihinde Doğan Holding ile birleşmesi sonucu sona ermiştir.

Kaynak: Doğan Yayın Holding











Ahaya (il)

Ahaya (Νομός Αχαΐας), Yunanistan'ın Batı Yunanistan coğrafi bölgesine dahil bir il.




İlhan Atış

İlhan Atış (d. 1948 Kağızman), Türk bürokrat.
İlk ve orta tahsilini Kağızman ilçesinde, lise öğrenimini ise İzmir Atatürk Lisesi'nde tamamlamıştır. 1970 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olmuştur. 1971 yılında İzmir Maiyet Memurluğuna atandı. 1972-73 yıllarında Senirkent, İvrindi Kaymakam Vekilliği yaptı. Daha sonra Şarkikaraağaç, Posof, Alaçam, Elbistan Kaymakamlıklarından sonra 1984 yılında Mülkiye Başmüfettişliğine geçti. Mülkiye Başmüfettişliği sırasında 1990 yılında İngiltere’de altı ay süreyle Mahalli İdareler konusunda inceleme ve araştırmada bulundu.

2001 yılı Kasım ayına kadar Mülkiye Başmüfettişliğini yürüttü. Kasım 2001'den 31 Ocak 2003 tarihine kadar İçişleri Bakanlığı Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü yaptı. Bu görevi esnasında Mernis projesinin gerçekleştirilmesini sağladı. 9 Şubat 2003 tarihinde Kahramanmaraş Valiliğine, 2007 yılında Adana Valiliğine ve 17 Ağustos 2011 tarihinde Resmî Gazetede yayımlanan bakanlar kurulu kararıyla merkez valiliğine atandı. 2013 yılında yaş haddinden emekliye ayrıldı. Evli ve bir kız, bir erkek çocuk babasıdır.




Etolya-Akarnanya

Etolya-Akarnanya ("Aetolia-Acarnania" Νομός Αιτωλοακαρνανίας), Yunanistan'ın Batı Yunanistan coğrafi bölgesinbe dahil bir il.




Mermercilik

Mermerler klâsik billurlardan oluşmuş taşlardır. Bunlar kalkerlerin ve bazen de dalomitik sıcaklık ve basınç etkisiyle değişikliğe (metamorfizm) uğraması sonunda meydana gelmişlerdir. Mermerlerin bileşimi kalsiyum karbonat ve pek az da kalsiyum ve magnezyum karbonattır.

Tarihi çok eskilere Hellen dönemine rastlayan mermer ocakları Afyon'a 25 km uzaklıkta bulunan İscehisar ilçesinde yoğunluk kazanmıştır. Mîlâdi tarihlerde kullanılan bu mermer ocakları hâlâ işletilmektedir. Eskiden ilkel metotlarla parçalanan taşlar, bugün modern araçlarla (elmas tellerle) kesilmektedir. Böylece bloklar hâlinde çıkartılarak zayiat önlenmektedir.

Antik çağlarda da çıkartılan mermerlerin; karayolu ile Efes antik kentine, oradan da gemiler ile Roma'ya taşındığı; Vatikan ve Roma'da birçok yapıda kullanıldığı ve bu mermerlerin İscehisar'dan gittiği belgelenmiştir.

Mermercilik sektörü, Türkiye'de son yıllarda gelişen, kullanım alanı ve yaygınlığı artan bir konumdadır.

Türk mermerinin içte ve dışta tanınmasıyla mimarîde estetik ve tabiî malzeme olarak kıymeti kavranmıştır. Turistik tesislerin çevre tanziminde, şehirlerde peyzaj mimaride, anıt ve süslemecilikte kullanılmaktadır. Mermer yekpare kullanıldığı gibi, bakır, alüminyum, metal, ahşap, çini, mozaik ve çelikle kullanımı sonucunda da kullanıldığı yere göre tabiî görünüş sağlamaktadır. Turizm sanayini etkilemekte ve aynı paralelde gelişmektedir.

Hediyelik eşya ve el sanatlarında, ocak, lâvabo, mutfak tezgâhı, masa ve masa üstü sehpa (yuvarlak, oval, elips, dikdörtgen, kare asimetrik), süs ve büro malzemesi, satranç takımı, abajur, aplik, avize, saksı, vazo, metalli ve metalsiz sigara küllüğü, şekerlik, fincan, likör takımı, çerçeveler, kurnalar ve daha çok çeşitli eşyalar yapılmaktadır.

Afyon mermerinin tane çapları, damarları ve görünüşleri de yer yer değişiktir. Bu farklara göre taşlara beyaz, pamuk beyaz, beyaz sarı, pembe sarı, gri, menekşe, kaplanpostu, güvercin göğsü ve gök mermer gibi adlar verilmiştir. Bunlar arsında en çok işlenen cinsler Afyon kremi, Afyon sarısı, Afyon sumakisi, Afyon dumankiri, Afyon bulgurlusu ve kaplanpostu çeşitleridir. Bacasız sanayi olarak adlandırılan mermer işlemeciliği her geçen gün gelişmekte, mermer sanayii dallarına, bilinçli bir şekilde yatırım yapılmakta ve beyaz altının değeri artık daha iyi anlaşılmaktadır.mermercilik sektörü son yıllarda ülke ihracatının büyük bölümünü oluşturmaktadır.




Türkiye Şeker Fabrikaları

Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. (kısaca Türkşeker), ana faaliyet alanı kristal şeker üretimi olan ve bünyesinde 25 şeker fabrikası, 5 makina fabrikası, 4 alkol fabrikası, 1 tohum işleme fabrikası, 1 emaf, 1 araştırma enstitüsü barındıran büyük bir KİT'tir. Ortadoğu şeker pazarının %65'ine hakim olan Türkşeker, şekeri şeker pancarından elde etmektedir. Yan ürün küspe hayvancılığın gelişmesini teşvik eder. Diğer yan ürün melas ise maya, yem ve alkol sanayisinin en temel hammaddesidir.

Türkiye’de şeker üretimi ile ilgili çalışmaları 19. yüzyılın başlarına kadar geri götürmek mümkündür. Bu konuda ilk teşebbüs 1839’da Necip Paşa’nın bizzat ilgilenmesi neticesinde bir fabrika kurulması için Almanya’dan makine ve teçhizat getirtmesiyle yapılmış, ancak kendisinin ölümüyle bu faaliyet gerçekleşememiştir. 1840 yılında Arnavutköylü Dimitri Efendi tarafından bir diğer teşebbüste bulunulmuştur. Bundan sonra sırasıyla 1867 yılında Davutoğlu Karabet’in, 1879 yılında Fenerler İdaresi Müdürü Michel Paşa’nın, 1890 tarihinde Yusuf Bey’in, asrın sonlarına doğru da Rauf Paşa’nın teşebbüsleri vardır. Bu teşebbüslerden sonra, bazı müteşebbislerin Akşehir civarlarında, Birinci Dünya Savaşı sıralarında da yabancılar tarafından Adapazarı ve Karacabey havalisinde fabrika etütleri yaptığı görülmüştür. Ankara, Kastamonu, Bursa, Çanakkale, Sivas ve Elâzığ'da yapılan etütler ve nihayet 1917 yılında kurulan Zenit Şirketi’nin teşebbüsleri de diğerleri gibi neticesiz kalmıştır.

Türkiye, gerek Birinci Dünya Savaşı, gerekse Kurtuluş Savaşı sırasında çok büyük şeker sıkıntısı çekmiştir. Bu sıkıntıyı gidermek amacıyla Türkiye’de ulusal nitelikte şeker sanayiini kurma girişimleri Cumhuriyet döneminde olmuştur. 24 Temmuz 1923 tarihinde imzalanan Lozan Antlaşması’nın getirdiği geniş olanaklar şeker sanayiin kurulmasına yol açan ilk hareketlere zemin hazırlamıştır. Birçok müteşebbisin katılımıyla 19 Nisan 1923 yılında "Uşak Terakkii Ziraat T.A.Ş." kurulmuştur.

1925 yılında çıkarılan 601 numaralı kanunla; şeker fabrikası kurulması teşvik edilmiş, şeker fabrikası kurmak isteyen özel girişimcilere ayrıcalıklar tanınmış, şeker ithalatı zorlaştırılmıştır. Böylece Lozan Antlaşması'nın hükümleri, devletin gümrük tarifeleri serbestisini kullanmasını ve dolayısıyla şeker ithalat vergisini artırmasını beş yıl için kısıtlarken çıkarılan bu kanunla şeker üretimini desteklemek için çeşitli ayrıcalıklar getirmiştir. Ulaştırma ve tarım sektörlerini de canlandıracak olan şeker üretiminin devlet tarafından bu şekilde desteklenmesi şüphesiz ki tesadüf değildir. Nitekim Hükümet tarafından Büyük Millet Meclisi'ne sunulan gerekli sebepler layihası ve Ticaret – Kavanini Maliye ve Muvazene-i Maliye Encümenleri’nin mazbatalarında şeker üretiminin ülke ekonomisi için düşünülen fayda ve gayeleri son derece önemlidir:

5 Nisan 1925 tarih ve 601 sayılı kanunla şeker fabrikaları, tanınan imtiyaz ve muafiyetlerle devlet himayesine alınınca 6 Aralık 1925 yılında Uşaklı Molla Ömerzade Nuri öncülüğünde Uşak Şeker Fabrikası'nın temelleri atıldı. Bu tarihten kısa bir süre sonra başka bir müteşebbis heyet tarafından kurulan "İstanbul ve Trakya Şeker Fabrikaları T.A.Ş." tarafından 22 Ocak 1925'de Alpullu Şeker Fabrikası'nın temelleri atıldı. 26 Kasım 1926'da Alpulu Şeker Fabrikası'nın, 17 Aralık 1926'da da Uşak Şeker Fabrikası'nın açılış törenleri yapıldı. 1926 yılında açılan bu iki fabrikadan 7 sene sonra 1 Şubat 1933'de Eskişehir Şeker Fabrikası'nın temeli atılarak, 5 Aralık 1933'te açılışı yapılmıştır. Eskişehir Şeker Fabrikası'nın montajı devam ederken 7 Ekim 1933'de Turhal Şeker Fabrikası'nın temeli atılmış, 19 Ekim 1935'te de açılış töreni yapılmıştır. Bu dört şeker fabrikası, 18 Haziran 1935 tarih, 2850 sayılı Bakanlar Kurulu Kararına istinaden, 6 Temmuz 1935 tarihinde "Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş." adıyla birleştirildi.





Argolis

Argolis, Yunanistan'ın Mora coğrafi bölgesine dahil bir il.




Lakonia

Lakonya İli (Yunanca: Νομός Λακωνίας / Nomos Lakonias), Yunanistan'ın Mora coğrafi bölgesine dahil bir il.





Kökboya bitkisi

Kökboya bitkisi ("Rubia tinctorum"), köklerinden alizarin ve parparin adlı boyar maddelerin (kök boya) elde edildiği bir çiçekli bitki türüdür. Anadolu'da çok değişik isimleri vardır. En sık bilinenleri boya çili, boyalık kökü, boya pürçü, boya sarmaşığı, kuş dolaştıran otu, dil karartan, kırmızı boya, kırmızı kök, yapışkan yumurta boyasıdır.
Anavatanı Akdeniz bölgesidir. Orta ve Batı Anadolu bölgelerinde çok yetiştirilir. Türün köklerinden elde edilen Alizarin ve Parparin maddeleri ile hazırlanan boya, Dünya'da "Türk kırmızısı" adıyla bilinir. İplik boyamacılığında kullanılan ilk bitki olduğu bilinmektedir. İlk olarak Manisa-Alaşehir'de kullanıldığı sanılmaktadır.




Messinya

Mesinya ili (Yunanca: Νομός Μεσσηνίας / Nomos Messenias), Yunanistan'ın Mora coğrafi bölgesine dahi