1971'de Fransa, 1980'de Belçika, 1981'de İsviçre, 1984'te Hollanda ve 1986'da İspanya merkez ofisleri faaliyete geçmiştir. 1986'da kurulan MSF Lüksemburg da, MSF içinde açılan ilk destek birimi olmuştur.

1990'lar ise MSF destek birimlerinin yaygınlaştığı yıllar olmuştur. 1990'da MSF Yunanistan ve MSF ABD, 1991'de MSF Kanada, 1992'de MSF Japonya, 1993'te MSF İngiltere ve MSF İtalya, 1994'te MSF Avustralya ve MSF Almanya, Avusturya, Danimarka, İsveç, Norveç ve Hong Kong ve daha sonraları da MSF Birleşik Arap Emirlikleri kurulmuştur.

Malhuret ve Brauman, MSF'i profesyonelleştirmek konusunda çok etkiliydiler. 1979 Aralık'ta, Sovyet Ordusu Afganistan 'ı işgal edince; saha görevlerinin bu bölgede yoğunlaşması ve buna göre düzenlenmesi gerekli görülmüştür. Ayrıca, 1980'de, MSF Kızıl Khmerler 'in yaptıklarını ifşa ederek dünyaya duyurmuştur.

1984-1985 yıllarında Etiyopya 'da baş gösteren kıtlık ta, MSF ülke çapında bir beslenme programı uygulamasını oluşturdu. Fakat MSF'in, daha sonra, ülkeye gelen uluslararası yardımın kötüye kullanıldığı konusunu açığa kavuşturup, ilgilileri suçlamasından dolayı; 1985'te bu görev MSF'ten geri alındı. MSF'in Etiyopya hükümetini belirgin biçimde suçlaması, diğer sivil toplum kuruluşları nın tarafsızlıklarını terk ettikleri konusunda eleştirileri de beraberinde getirdi ve Fransa'da insan etiği konusunda tartışmalara yol açtı. Buradaki ekip aynı zamanda 10 Ekim 1986'da San Salvador 'da yaşanan depremin ardından; nüfusa temiz içme suyu sağlamak için malzeme ve ekipman ayarladı.

MSF, açlık, iç savaş (İkinci Sudan İç Savaşı), beslenme yetersizliği dolayısıyla ciddi sıkıntılar yaşayan; ve "anne ölümü" konusunda dünyada en üst sıralarda yer alan Sudan 'a 1979'dan beri tıbbi yardım ve insani destek sağlamaktadır. Açıklandığına göre; 2009 mart ayında, MSF 4,590 kişiyi yalnızca Sudan'da sahada çalışması için görevlendirmiştir. Sudan, salgın hastalıklar, silahlı çatışmalar, sağlık problemleri ve toplumsal dışlanmışlık gibi çok sayıda sorunla mücadele eden bir ülkedir; bu sebeple hala MSF'in en geniş çaplı müdahalede bulunduğu alanlarından biridir. MSF burada Kala-azar tedavisi, yeniden üretimli sağlık hizmeti ve besin takviyeleri sunmakta; ve buradaki nüfusa ameliyatlar konusunda destek vermektedir. Sudan'da hala yaygın olarak görülen hastalıklar verem, Kala-azar, menenjit, kolera, sıtma ve kızamık tır.

Kala-azar (sıtmaya benzeyen bir hastalık) Sudan'daki en büyük problemlerden biridir. Güney ve Kuzey Sudan arasında 2005'te yapılan "Kapsamlı Barış Antlaşması" sonrasında, bölgedeki istikrarın artması, sağlık hizmetlerinin ulaştırılmasını da kolaylaştırdı. MSF, hastalığın tedavi süresini kısaltan bir kombinasyonu ("sodyum stiboglukonat" ve "paromomisin") test etti ve 2008'de kullanmaya başladı. 2010 yılının mart ayında, MSF ilk Kala-azar ücretsiz tedavi merkezini Sudan'ın doğusunda kurdu. Kala-azar tedavi edilmezse, enfeksiyon kapıldıktan sonra 1-4 ay içerisinde, 99% oranında ölümle sonuçlanıyordu. Bu merkezin kurulmasından sonra, 27,000'den fazla hasta yaklaşık 90-95% başarı oranıyla tedavi edildi. Bugün, Malakal - Güney Sudan'da tedavi bekleyen Kala-azar hastaları için ek bir tedavi merkezi kurulması konusunda planlar mevcuttur.

MSF, Sudanlı sağlık çalışanlarına, hastalığın tedavisi konusunda yardımcı olmak için gerekli malzeme ve eğitimi sağlamaktadır. "Sudan Sağlık Bakanlığı" ve diğer ulusal veya uluslararası kuruluşlar hastalığın teşhis ve tedavisi konusunda ortak çalışmalar yapmaktadır. Hastalığın aşısı ve kesin tedavisi için çalışmalar günümüzde de yürütülmektedir. Aralık 2010'da, Güney Sudan, sekiz yıl içerisinde görülen en ciddi Kala-azar salgınıyla karşı karşıya gelmiştir ve bir önceki yıla göre, tedavi bekleyen hasta sayısı sekiz katına çıkmıştır.

Sudan'da yaşanan son iç savaş; 1983 yılında başladı ve 2005 yılında Güney Sudan ve Kuzey Sudan arasında imzalanan bir barış antlaşması ile son buldu. MSF sağlık ekipleri, iç savaş yaşandığı dönemde aktif olarak birçok farklı lokasyonda insani yardımlarını sürdürdü. Ülkenin zaten kötü koşulda olan altyapı sistemi, iç savaş nedeniyle çok daha kötü durumlara geldi ve sağlık hizmetlerinin aksamasına sebep oldu. Hesaplara göre, nüfusun 75%'i temel sağlık hizmetlerinden yoksun kalıyordu ve hamile kadınların 1/7'si, doğum yaparken hayatını kaybediyordu. Bunlara ek olarak, besin yetersizliği ve hastalıklar da ciddi sıkıntılar yaratıyordu. 2011 yılında, Güney Sudan'ın Jonglei eyaletindeki MSF kliniği saldırıya uğradı ve yağmalandı. Yüzlerce insan, kadın ve çocuklar da dahil olmak üzere, öldürüldü. Sağlık hizmetlerinin devamlılığı için hayati olan çok önemli tıbbi malzemeler ve ilaçlar kayboldu ve MSF malzemelerinin büyük bir kısmı da çıkan yangında tahrip oldu. MSF, Jonglei eyaletindeki en büyük tıbbi yardım sağlayıcısı olduğundan; bu olay çok büyük kayıplara sebep oldu.

1990'ların ilk yarısında, MSF'in Brezilya ve Güney Afrika Cumhuriyeti dahil olmak üzere yeni ulusal merkezleri açıldı. Aynı zamanda, tehlike ve stresin hüküm sürdüğü belirli bölgelerde yeni projeler başlatıldı.

1990 yılında, "Liberya İç Savaşı" dolayısıyla, MSF ilk olarak mültecilere ve sivil halka yardım için Liberya 'ya adım attı. Aralıksız devam eden iç savaş, ve ardından gelen "İkinci Liberya İç Savaşı" ; bu bölgelerde aktif olarak besin, sağlık hizmeti, aşı ve tıbbi malzemeler sağlamak amacıyla MSF'in gönüllülerini uzun dönem ülkede tutmasına yol açtı. Özellikle Monrovia 'da, hastane ve besin merkezlerine yapılan saldırılara karşı çıkılarak; bu durumun kontrol altında alınması için çabalandı.

1991 yılında, uygulanan zulmün kanıtlarının toplanmaya çalışıldığı El-Enfal Operasyonu 'ndan sağ olarak kurtulmayı başaran Kürt mülteciler için yeni saha hizmetleri başlatıldı. Bu yıl, aynı zamanda Somali İç Savaşı 'nın başlangıcına tanıklık etti ve MSF iç savaş dolayısıyla burada yeni bir projeye başladı. Birleşmiş Milletler , 1993 yılında ekiplerini bölgeden çekmesine rağmen, MSF; kurdukları klinik ve hastanelerde Somali 'deki zarar görmüş insanlar için hizmetlerini sürdürdü.

1993 yılında, Bosna Savaşı başladıktan bir yıl sonra, MSF; BM konvoyuna dahil olarak Srebrenitsa için çalışmaya başladı. Şehir, Sırp Cumhuriyeti Ordusu tarafından kuşatılmıştı ve kentte yaşayan 60,000 kadar Boşnak'ın hayati güvenliği Birleşmiş Milletler Koruma Gücü tarafından sağlanıyordu. MSF o sırada kentteki nüfusa tıbbi hizmetlerini sürdüren tek organizasyondu. Bu sebeple bölgede yardım görevlerine son verileceği endişesiyle soykırım 'ı ifşa edemediler. Bununla beraber, kuşatılmış bölgeye erişimin kısıtlı olmasından dolayı bu olayın soykırım veya katliam olduğu konusunda kesinlik sağlanamamıştı. Fakat MSF bu ikilemin erişim yoksunluğundan kaynaklandığını dile getirerek bu durumu eleştirmiştir. Sonuç olarak, 1995 yılında, Sırp Cumhuriyeti Ordusu Srebrenitsa'yı ele geçirdiğinde, MSF bölgeden ayrılmaya zorlandı. 40,000 kadar sivil Boşnak tahliye edildi ve yaklaşık 7,000 kişi toplu kıyımlarda hayatını kaybetti.

1994 yılının nisan ayında Ruanda Soykırımı başladığında, ülkede çalışan MSF görevlileri koruma amacıyla Uluslararası Kızıl Haç Komitesi 'ne dahil edildi. İki ekip de, soykırımın en yoğun olduğu dönemde, Ruanda 'nın başkenti Kigali 'deki büyük hastaneleri işler durumda tutmak konusunda başarılı oldular. Gönüllülerin çoğu "Kızıl Haç" bünyesinde çalışmaya devam etmek konusunda ısrarcı olsalar da; tarafsız duruşa sadık kalmak, koşullar dolayısıyla tehlikeye girdiğinden, MSF ve diğer birçok yardım organizasyonu 1995'te ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Bu olay, organizasyon içinde insani yardım çalışanlarının, bir "tanık" olarak rollerinin yanında tarafsızlığını dengelemesi konusunda büyük tartışmalar doğurdu. Ruanda görevi, MSF'in tarafsızlık konusundaki duruşuyla Uluslararası Kızıl Haç Komitesi'ne yakınlaşması ile sonuçlandı. Bu, MSF'in kökeni açısından kayda değer ve önemli bir gelişmeydi.

Ekipleri ülkeden çekme kararı alınması, Uluslararası Kızıl Haç Komitesi'nden 56; MSF'ten ise 100 kadar saygın Ruandalı ve MSF Fransız çalışanın ayrılması ile sonuçlandı. MSF Fransa, ekiplerini ülkeden çıkarmaya karar vermişti; ancak yerel Ruandalı çalışanları ülkede kalmaya zorlanmıştı. MSF Fransa, yaşanan kıyımı duyurarak, soykırımı durdurması için Fransa'dan "askeri müdahale" talep etti ve ""Bir kişi, doktorlarla soykırımı durduramaz"" (""One cannot stop a genocide with doctors"") sloganıyla basında yer aldı. Bu olayın üzerinden daha bir ay geçmemişken, tartışmalı "Turkuaz Operasyonu" "Opération Turquoise" başladı. Bu durum, direkt ve dolaylı yoldan, binlerce Ruandalı mültecinin Tanzanya ve Zaire 'ye akın etmesiyle sonuçlandı. "Büyük Göller Mülteci Krizi" (Great Lakes refugee crisis) olarak adlandırılan bu durum; kolera salgını, açlıktan ölüm ve toplu kıyımlarla kendini gösterdi. MSF Fransa bölgeye geri dönerek, Goma 'daki mülteciler için tıbbi yardım hizmetlerine başladı.

Soykırım süresince; MSF, "Uluslararası Kızıl Haç Komitesi" ve diğer yardım kuruluşları arasındaki rekabet görülmemiş biçimde arttı. Ancak Ruanda'daki durum, bütün insani yardım kuruluşlarının yardım hizmetlerinde gözle görülür değişimlere yol açtı. 1994 yılında, Kızıl Haç , Kızılay hareketi ve afet yönetim programlarına dahil olan sivil toplum kuruluşları için; insani yardım görevlerine bir çerçeve sunan ""The Code of Conduct"" ("Yönetim Prensipleri") , "UKHK" tarafından geliştirildi. MSF de bu belgeyi imzalayanlar arasında yer aldı. Bu prensipler, yalnızca ve yalnızca, "insani yardım"ı savunuyordu ve dahil olan kuruluşların herhangi bir politik veya dini gruba hizmet etmesini, veya yabancı devletler tarafından bir araç olarak kullanılmasını reddediyordu. MSF, hala, (Çeçenistan 'da 1999'da olduğu gibi) hükümetlerin yaklaşımlarının yanlış olduğu durumlarda sesli bir şekilde eleştirilmesi gerektiğini savunuyordu; ancak Ruanda'dan sonra hiçbir zaman askeri müdahale talep etmedi.

1990'ların sonunda, MSF, Aral Gölü çevresindeki nüfusun verem ve kansızlık teşhis ve tedavisi çalışmalarına başladı. Aynı zamanda, ilaca dirençli hastalıklar, kıtlık, ko