çalışmalara ortak olmuştur. Televizyon dizilerinde ise 42 yapımın 2000'e yakın bölümünde görev yapmıştır.





Chessmaster

Chessmaster Çok özellikli bir satranç oyunudur. İçersinde satranç dersleri, açılış kitabı, sorular, geçmişte yapılmış ünlü oyunlar bulunmaktadır. Ubisoft firması tarafından geliştirilmiştir. Chessmaster'ın en son Chessmaster®: Grandmaster Edition adlı 11. sürümü çıkmıştır.

1999 Yılında Chessmaster 2000 adlı oyunuyla ün salmıştır.




Emocore

Emo ("duygusal" anlamına gelen "emotional" sözcüğünden türemiştir), hardcore tarzının bir ürünü olan müzik türü.

Bir akım olarak ise Emo, üyeleri arasında belirli bir dilde iletişim kuran, genellikle koyu renkli giysiler giyen, kendilerine özgü makyaj biçemleri oluşturmuş bir öbektir.




Lenny Bruce

Lenny Bruce (13 Ekim 1925, Long Island - 3 Ağustos 1966, Los Angeles), gerçek adı "Leonard Alfred Schneider" komedyen, kara mizah ustası.

Yaptıkları büyük tartışmalara yol açan, 1960'larda yaptığı stand-up şovlarla ortalığı ayağa kaldıran ABD'li komedyen, sosyal eleştirmen. Sivri dili, iğneli üslubuyla yaptığı açık espriler resmi makamların dikkatini çekerek "müstehcenlikten" yargılandı. Ölümünden sonra Bob Dylan'dan, Tim Hardin'e, Rolling Stones'tan, John Lennon'a kadar pek çok sanatçıya konu oldu.

1947'den 1966'ya kadar sahnelerde kalan Lenny Bruce, evinin banyosunda aşırı doz uyuşturucudan ölü olarak bulunmuştur.

1974'de Başrolünü Dustin Hoffman'ın oynadığı, Bruce'un hayatını konu alan Lenny adlı bir film çevrilmiştir.





Wisch





Smirni

Smirni (, "Smýrni"; ), İzmir sınırları içinde iki farklı konumda yer alan tarihî kentler.

Erken ve Arkaik Dönem Smirni'si, başlangıçta muhtemelen kurucusu kabul edilen Kral'a atfen "Tantalus Naulokhon" ("Tantalus limanı") şeklinde anılan , sonradan aldığı "Smirni" isminin etimolojisi konusunda çeşitli görüşler öne sürülen, İzmir Körfezi'ne uzanan küçük bir yarımada üzerinde yerleşik arkeolojik sit alanıdır. Başlangıçta bir Aiolis kenti iken, sonradan 13. üye olarak İyonya kentleri arasına katılmıştır. Günümüzde Bayraklı ilçe sınırları içinde yer almakta olup, "Bayraklı Höyüğü" tarihi yerleşim alanı için kullanılan terimlerden biridir. Antik kentteki ilk bilimsel çalışmalar Prof. Dr. John M. Cook ve Prof. Dr. Ekrem Akurgal başkanlığında bir İngiliz-Türk ekibi tarafından 1948'de başlatılmış, Ekrem Akurgal tarafından 1993'e kadar kesintisiz sürdürülmüştür. 

Çalışmalar 1993'ten günümüze Prof. Dr. Meral Akurgal başkanlığında yürütülmektedir. MÖ 3. binyıldan itibaren yerleşime konu olmuş Bayraklı Höyüğü'nde kent olgusunun en yoğun şekilde görüldüğü süreç 650-546 arasındadır.

Klasik Çağ Smirni'si Büyük İskender'in yönlendirmesi ile Kadifekale (Pagos) sırtlarında kurulmuş, en parlak dönemini Roma İmparatorluğu döneminde yaşamış ve günümüzde Konak ilçe sınırları içinde bulunan arkeolojik sit alanıdır. 1830'larda Charles Texier tarafından derinlemesine ilk araştırmalardan sonra, bu arkeolojik sitteki çalışmalar Rudolf Naumann ve Selâhattin Kantar başkanlığında bir Alman-Türk ekibi tarafından 1932-1941 arasında başlatılmış ve Roma dönemi Agora'sının, kentin MS 178'de geçirdiği büyük bir deprem sonrasında yeniden inşa edilmiş halinin büyük bir kısmı ortaya çıkarılmıştır. 1996'da yeniden başlatılmış kazı ve çevre düzenleme çalışmaları, 2007'den itibaren Dokuz Eylül Üniversitesi Öğretim Üyesi Akın Ersoy başkanlığında bir ekip tarafından günümüzde de sürdürülmekte olup, Agora ören yeri ve Basmane mevkiinde İzmir Büyükşehir Belediyesince toplam 30 milyon TL bedelle kamulaştırılan bir alanı kapsamaktadır.





Abajur

Abajur, bir lambanın ışığını belli bir noktaya yöneltmeye ya da yumuşatarak yaymaya yarayan aygıt demektir. Ayrıca üzeri siperlikli lamba anlamına da gelmektedir.

Lambanın abajurla donatılmaya başlanması, Avrupa'da 17. yüzyıla rastlar. İstenilen ışığa göre, abajur ışık geçirmez (kalın kâğıt, metal) ya da yarı saydam olabilir (cam, porselen, kumaş, hasır). Abajurun biçimi ve malzemesi modaya bağlı olarak gelişti. 19. yüzyılda opalinden yarı küresel abajurlar, 1900'de tavan askısı bakır abajurlar; 1930'lu yıllarda yuvarlak lambalara takılan koni biçiminde abajurlar, 1950'li yıllarda silindir biçiminde abajurlar yapıldı.

Çağdaş ışıklandırma gereçlerinde pleksiglastan, kalıba dökülmüş plastikten, lake saçtan, çelikten vb. geometrik biçimde abajurların yapılmaya başlanmıştır.

Abajur, Fransızca "abat-jour" sözcüğünden gelir. Bu sözcük Fransızca kısmak anlamındaki "abattre" eyleminden "abat" sözcüğü ile ışık, gün anlamındaki "jour" sözcüğünün birlikte kullanılmasıyla oluşmuş olup; "ışık kısar", "lamba siperi" anlamlarına gelmektedir.




Svetlana Savitskaya

Svetlana Yevgenyevna Savitskaya (Rusça: Светла́на Евге́ньевна Сави́цкая, d. 8 Ağustos 1948, Moskova), Sovyet pilot ve kozmonotu. 1982 yılına Soyuz T-7 uçuşuna katılarak Valentina Tereşkova'dan 19 yıl sonra uzaya giden ikinci kadın oldu. Sovyet komutan Yevgeniy Savitskiy'in kızı.

Amerika Birleşik Devletleri'nin uzay mekiği projesi için kadın uzayadamları yetiştirmeye başlaması üzerine, Tereşkova'dan sonra 19 yıllık uzun aradan sonra uzaya çıkan ikinci kadının da bir Sovyet olması için SSCB'nin Savitskaya'yı hızla eğiterek uzaya gönderdiği iddia edilir.

Salyut 7 uzay istasyonundaki görevi sırasında 25 Temmuz 1984'te 3 saat 35 dakikalık bir uzay yürüyüşü yaparak uzayda yürüyen ilk kadın oldu. Sovyetler Birliği Kahramanlık Madalyası ile iki kez taltif edildi.

Soyuz T-7'den sonra Ulusal Kadınlar Günü şerefine sadece kadın kozmonotlardan oluşan ikinci bir uçuş daha planlandıysa da gerek yeterli sayıda Soyuz T olmaması, gerekse Salyut 7'deki sorunlar nedeniyle bu proje iptal edildi. Savitskaya 1987'de RKK Energiya uzay teknolojisi kurumuna baştasarımcı olarak atandı.

Savitskaya aynı zamanda bir test ve spor pilotudur. 1974'ten itibaren MİG uçaklarıyla 18 uluslararası dünya rekoruna ve üç paraşütle atlama takım rekoruna imza attı. 1970'teki FAI Dünya Aerobatik Şampiyonasında birincilik kazandı.

Rusya Duma'sına Rusya Federasyonu Komünist Partisi'nden milletvekili seçildi.






Halk ozanı

Halk ozanı veya âşık (Azerice: عاشیق/Aşıq, Ermenice: Աշուղ "Aşuğ", Gürcüce: აშუღი "Aşuği"), Anadolu, Güney Kafkasya ve İran'da sürdürülen, genellikle bağlama eşliğinde söylenen sözlü halk geleneğidir.

Kökeni, Orta Asya'daki Baksı geleneğine dayanır ve Türklerin inancı olan Şamanizm'den izler taşır. Halk ozanları, toplumun değerlerini kuşaklar boyu tanıtmakta önemli aracı olmuş ve bunları kalıcı kılmışlardır. Halk ozanlarının doğaçlama saz çalıp türkü söyleme yetenekleri vardır. Genellikle bu yetenek Tanrısal bir güç tarafından kendilerine bahşedilmiştir. Çoğu zaman bir rüyada üç bade içerler ve bu rüyadan uyandıklarında bu yeteneklerini kazanmış olurlar. Buna "Tanrı Vergisi" denir. Geleneğin koruyucusu ve aktarıcısıdır. Sümerlerdeki gelecekten haber veren kişi anlamına gelen Uzu ile de yakından bağlantılıdır. olarak da adlandırılırlar. Kadın ozanlara ise Akınay denir.

"Halk ozanı veya âşık, Anadolu'da toplumun öncüsü olmuş bir gelenek, halka mal olmuş bir kültürdür. Yaşamını halkla birlikte idame ettiren ozan, sazıyla sözüyle halkın sesidir.

Toplumdaki olumlu ya da olumsuz gelişmeler, ozanın sazına, sözüne ve sesine konu olur. Ozanlar toplumun sorunlarını dile getirmek, olup biteni daha erken görmek ve gelecek nesillere mesaj vermek özellikleriyle de tanınmıştır. Böylece halka mal olmuşlardır. Ozanlık geleneğinde doğa sevgisi vardır, halk sevgisi vardır, vatan sevgisi vardır, hak sevgisi vardır. Halkın bağrından kopar ve temsil ettiği toplumun sorunlarını, mesajlarını sazıyla anlatır. Yaşadıkları dönemlerde her halk ozanının farklı bir yeri vardır. Ama tüm halk ozanlarımızın buluştuğu yer, halkın gönlüdür.

Tarih boyunca ozanlık ve halk edebiyatı çeşitli dönemlerden geçmiş ve günümüze kadar gelmiştir. Halk ozanlığı, değişen yaşam koşulları ve değer yargıları karşısında gerileme yaşasa da kültürün vazgeçilmez simgelerinden biri olma özelliğini korumuştur.

2009 yılının Ekim ayında Azerbaycan âşık edebiyatı, UNESCO tarafından "İnsanlığın Sözlü ve Somut Olmayan Kültürel Mirası Başyapıtları" listesine alınmıştır.

Doğu Anadolu'da söylenegelen "Aşuğ" İstanbul Türkçesinde "âşık" şeklinde ve asıl mânâsında kullanılmaktadır. Türkçede saz şairi mânâsına da gelen "âşık" kelimesi, ağızlarda "aşuh, aşşıh, aşşığ" ve "aşığ" şekillerinde söylenir. "Türkçe şiirler yazıp söyleyen Ermeni âşıklarına verilen ad" şeklinde anlaşılması veya tarif edilmesi yanlıştır. Doğu Anadolu'da saz şairine "aşuğ, aşuh" denir bütün saz şairlerinin ortak sıfatı "aşuğ/aşuh"tur. Türkçe ve irticalen çalıp söyleyen her şaz sairine Türkçede nasıl âşık deniyorsa ağızlarda da bu böyledir. Kelime Arapça aşk, sevgi kökünden ism-i fâil, yapan eden veya olan kişi manasını taşır. Toplumda âşıklara herkes itibar eder, sever, sayar; hatta evliyâ yerine bile koyar. Âşık Emrah ne ise Âşık Şenlik, Âşık Sümmanî, Âşık Vartan veya Âşık İzanî de odur. Türkçe çalıp çığıran Ermenilerin sadece dinleri ayrıdır. Hayatı Âşığ Said’in eserlerini çalıp çığırmakla geçiren Kırşehirli Âşık Garip bunun son örneğidir. Anadolu Ermenileri Türkçeden başka bir dil bilmezlerdi. Bu bakımdan "Aşuğ şairleri" gibi bir kavram kullanmak abestir. Ermeniler eskiden İstanbul ağzı ile değil yaşadıkları bölge ağzı ile konuşup yazdıkları için cönklerinde âşık kelimesi "aşuğ, aşığ, aşuh, aşıh" şekillerinde geçer.

Türkçe söyleyen bazı Ermeni âşıklar: Âşık İzanî, Âşık Vartan, Kul Eflâzî, Kul Agop, Kevkebî, Âşık Ganî, Pesendî, Âşık Civan, Bidarî Serverî, Nâmî


Pek çok halk ozanının, aşığın ve dervişin isminde yer alan Emre sözcüğünün (örneğin, Yunus Emre, Taptuk Emre) Türkçede "Aşık" anlamına geldiği dibilim açısından kesinleşmiş durumdadır. Bu kelimenin İmre kavramı ile bağlantılı olduğu kabul edilmektedir. Türk-Moğol dil bütününde ilaç, ağız, dişilik, işaret bildiren (Am/Em/İm) kökünden türeyen Amramak/Emremek/İmremek fiili aşık olmak demektir ve Emre kelimesi de aşık manası taşır. Amrağ/Amra/Emre dönüşümüne uğramıştır. Anadolu'da "imremek" ve "imrenmek" fiill