enin iyi bir yolu olduğuna karar verdiler ve dizide istekli bir şekilde ölen tek karakter Charlie oldu. Charlie'nin hayatındaki problemlere karşın yazarlar Charlie'nin iyi bir insan olduğuna inandılar ve karakterin hayatındaki en mutlu anları göstermeyi istediler. Monaghan, "Greatest Hits" bölümünün, izleyicilerin [canlandırdığı karakterin kaderi hakkında] oturup düşünmeleri, kendilerini [finalde] neler olacağına hazırlamaları için yeterli süreyi verdiğini söyledi.

"Greatest Hits" bölümünde, ikinci sezonun on dokuzuncu bölümünden beri görünmeyen Rose ve Bernard çifti ilk kez göründü ve dizinin fanları, çiftin tekrar görünmesini hoş karşıladılar. Yazarlar, dizide görünmeyen oyuncuların dizide görünmeme nedenini oyuncuların diğer projelerine bağladılar. Üçüncü sezonun ilk bölümlerinde diğer oyuncular gösterilirse ve bunun sonucunda dizinin sınırlı yayın süresinin harcanmasıyla izleyicilerin yakınılmasından korkuldu. Yazarlar, ayrıca sadece arka planda oturan bir çift göstermek istemediklerini ve Bernard ile Rose'un ilginç hikâyelerine değinmek istediklerini belirttiler.

"Greatest Hits", "Lost" dizisinin haftanın en çok izlenilen programı yaparak 12.32 milyon Amerikalı tarafından izlenildi ve aynı dönemlerde yayınlanan önceki "Lost" bölümüyle izlenme oranı açısından birbirleriyle tutarlı oldu. İlk yarım 11.9 milyon kişi tarafından ve ikinci yarım 12.8 milyon kişi tarafından izlenildi. Bölüm, 18-49 yaş arasındaki izleyici kitlesinde 5,2/14 oranında izlenilerek gecenin en çok seyredilen programı oldu. "Greatest Hits", Kanada'da 875.000 kişi tarafından izlenildi ve hafta boyunca yayınlanan programlar arasında yirmi yedinci oldu. Birleşik Krallık'ta bölüm, 1.21 milyon kişi tarafından izlenilerek "Katie & Peter: The Next Chapter" programından sonra karasal yayın yapmayan kanallarda haftanın en çok izlenilen ikinci programı oldu. Avustralya'da ise "Lost" bu bölümüyle 1.001 milyon kişi tarafından seyredildi ve haftanın en çok izlenilen elli birinci programı oldu.

Bölüm hakkında medyada çıkan eleştiriler olumlu yöndeydi. "Los Angeles Times"'tan Patrick Pay, büyük finalin yayınlanmasından önceki bölümlere oranla Greatest Hits'in, yüksek bir paritenin üzerinde olduğunu düşündü. Pay, Jack'in can sıkıcı olmaktan çıkmasını, Rose ile Bernard çiftinin tekrar görünmesini ve Michael Giacchino'nun müzikal partisyonundaki davulları beğendi. "Entertainment Weekly"'den Jeff Jensen, "Monaghan'in Lost'taki en iyi performansını hâlâ sergileyemediğini" ve özel efekttiyle bölümün Emmy'e layık olduğunu yazdı ve final sahnesini harika anlatımıyla "nefes kesici" olarak tanımladı. E!'den Kristin Veitch, Monaghan'in oyunculuğundan zevk aldı ve bölümü, yüksek kaliteli dizinin "mükemmel örneği" olarak gösterdi. "San Jose Mercury News" yazarı Charlie McCollum, sonraki bölümün kesinlikle heyecanlandıracağını yazdı. IGN'den Chris Carabott, bölüme 10 üzerinden 8.5 verdi ve Jack ile Charlie karakterlerindeki gelişimi ve Ben Linus'ı canlandıran Emerson'ın oyunculuktaki yeteneğini yorumladı. "Television Without Pity"'den Lulu Bates, bölüme "A-" verdi. AOL'in TV Squad yazarı "Greatest Hits" bölümüne 6/7 verdi ve sezon finali için iyi bir momentumun inşa edildiğini fakat pilot bölümündeki Charlie'nin yüzmedeki yeteneği/yeteneksizliği ile tutarsız olduğunu belirtti. The Trades'ten Juba, Greatest Hits'in üçüncü sezonun en iyi bölümü olduğuna karar verdi ve flashbacklerin insan duygularını ifşa ettiğini bunun da Lost'un başarısını artırdığını, pilot bölümündeki düğüm veya gizemlerle dizinin gerçek dahilerinin yalan söylemediğini yazdı. BuddyTV'den Jon Lachon, bölümün Charlie'yi diğer karakterlerle bağlayarak ve onu hoş göstererek "yabani başarı" elde ettiğini yazdı.

"Greatest Hits", Golden Reel Ödülleri'nde "En iyi ses düzenleme (televizyonda); kısa form-diyalog ve otomatik diyalog değişimi" dallarında ödüle aday gösterildi fakat bu dört dalda hiçbir ödül kazanamadı. Bölüm, Emmy'nin "Drama dizisinde en iyi senaryo" ile "Drama dizisinde en iyi yönetmen" dallarında aday adayı olduğu açıklandı fakat bu iki dalda da adaylık elde edemedi. Bölüm E! Tater Top Ödülü'nü kazandı.




152-mm obüs M1943 (D-1)

152-mm obüs model 1943 (D-1) (Rusça: 152-мм гаубица образца 1943 года (Д-1)) SSCB tarafından geliştirilen 152.4 mm çapında obüs sınıfında bir tür ateşli silahtı. Kızıl Ordu tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan obüs 20nci yüzyılın ortası ve sonlarına kadar serviste kalmıştır.

D-1 tasarımı temelde 152-mm obüs model 1938 (M-10) modelinin namlusu ve 122-mm obüs M1938 (M-30) modelinin taşıma sehpasından oluşuyordu.

Taşıma sehpası M-30 modelinin birebir benzeriydi. Süspansiyonu bulunan taşıyıcının çelik tekerlekleri lastik kaplamaydı. Taşıma sehpasının önce perçinle birleştirilmesi düşünüldü ancak üretimi esnasında kaynakla birleştirildi. Taşıma sehpası üzerinde keson bulunmuyordu ve sadece topu çekiyordu. Azami hızları asfalt yolda 40 km/s , düz yolda 30 km/s ve arazide 10 km/saatti. Topun kalkanı mürettebatı şarapnel ve hafif düşman ateşinden koruyordu.

1941 yılında 152-mm obüs model 1938 (M-10) modelinin üretimine son verildi. Sonuçta Kızıl Ordu ya bağlı topçu kolorduları hafif ağırlıkta 152-mm lik obüs eksikliği duyuyordu. Ellerinde bulunan 152-mm top-obüs M1937 (ML-20)den daha hareketli ve 122-mm obüs M1938 (M-30) dan daha güçlü bir topa ihtiyaçları vardı.

1942 yılında F. F. Petrov başkanlığındaki tadarım ekibi yeni bir obüs üzerinde çalışmaya başladı. Temel tasrım M-10 model top namlusu ile M-30 model taşıma sehpasıydı. 1943 yılının başlarında Petrov Sovnarkoma bağlı Silahlandırma Bakanı Dmitriy Ustinov yeni proje hakkında bilgi verdi. 13 Nisan Ustinov Savunma Bakanlığının cevabını Petrov a iletti. Bunu takiben 1 Mayısda 5 adet top deneme için hazırlandı. 5 Mayıs tarihinde 2 adet top atış testlerine başladı ve 7 Mayıs tarihinde ordu servisine alınmasına onay verildi. 8 Ağustos tarihinde topa resmi olarak 152-mm obüs model 1943 adı verildi.

D-1 modeli 1943 ile 1949 yılları arasında Plant no. 9 (UZTM) adındaki fabrikada üretildi.

D-1 modeli topçu kolordusu ve Genelkurmay yedek birlikleri bünyesinde kullanıldı. 1944 yılında Kızıl Ordu bünyesindeki piyade kolorduları içerisinde birer alay bulunuyordu. Bu alaylar beşer adet bataryadan (toplamda 20 top)tan oluşuyordu. Bu alayların içerisinde D-1 ler diğer 152-mm obüs, 122 mm top M1931/37 (A-19), ML-20 ya da 107-mm top M1910/30 ile beraber görev yapıyordu.

D-1 modeli düşman piyade ve savunma hatlarına karşı kullanıldı. Beton delen mermileri zaman zaman düşman zırhlılarına karşı kullanıldı. Top kısa sürede güvelilirliği ve hatasız atışalrından ötürü haklı bir ün kazandı.

Savaştan sonra obüs dünya çapında birçok ülkeye satıldı. Bunlar içerisinde Varşova Paktı ülkeleri örneğin Polonyada vardı. 2000li yılların başlarında Afganistan, Arnavutluk, Çin, Küba, Macaristan, Irak, Mozambik, Suriye, Vietnam tarafından hala kullanılıyordu. Obüs Arap İsrail Savaşı sırasında ve eski SSCB ülkeleri arasındaki çatışmalarda kulanıldı.

Çekli obüs olarak üretilen D-1 topunun Petrov ve ekibi tarafından araç monteli tasarımıda geliştirildi. Top KV ağır tankına monte edilmek üzere düşünüldü. D-5 adı verilen 85 mmlik toptan yararlanıldığından adı gayri resmi olaraktan D-1-5 konuldu. Ardından D-15 resmi adı verildi. Sadece bir adet üretildi. Topun KV tankına takıldığıyla ilgili herhangi bir bilgi bunmamaktadır. Başka bir düşünce ise T-34 şasesi üzerine yerleştirilecek D-15 ile yapılması düşünülen "SU-D15" kundağı motorlu obüs prosesiydi. Ancak iki kusurdan ötürü araç üretilmedi. İlki büyük topun aracı süspansiyonlarına vereceği zarar ikicinsi ise mühimmat depolama sorunuydu. Ayrıca ordunun elinde gereğinden fazla ISU-152 model araç bulunuyordu.

D-1 projesi 152-mm lik obüsler ile RKKA (Kızıl Ordu) topçu kolordularına hareket ve ateş gücü üstünlüğü kazandırdı. Aynı kalibreye sahip obüsler ile kıyaslandığında daha kısa menzile sahip olamsına rağmen D-1 ler daha hafifti. Örneğin Nazi Almanyası yapımı 15 cm sFH 18 menzili 13,325 m - D-1 e göre 1 km daha uzun menzilli- ama ağırlığı neredeyse iki katıydı. (5,510 kg taşıma ağırlığı). Yine Amerikan 155-mm obüs M1 (14,600 m, 5,800 kg) veya İtalyan yapımı 149-mm obüs (14,250 m, 5,500 kg) idi. Almanlar tarafından geliştirilen ve genel özellikleri D-1 benzeyen - 15 cm sFH 36 – asla seri üretime alınmadı. Daha eski model Fransız yapımı Schneider model 1917 (11,200 m, 4,300 kg) ile kıyaslandığında D-1 hala ağırlık ve menzil olarak üstündü.

D-1 ayrı şekilde yüklenen 8 değişik mermi atabiliyordu. Bunlardan biri "özel yüklemeli" BP-540 HEAT mermisiydi. Diğer yüklemeler "tam yüklü" Zh-536 ve daha küçük "birinci" ve "altıncı" yüklemeler diğer mermilerde kullanılıyordu.

Parça tesirli OF-530 mermisi 70 m genişlik ve 30 m derinlikte bir alanda etkli oluyordu. Yüksek patlayıcı kullanımında ise 3.5 m çapında 1.2 m derinliğindde bir krater açıyordu.

BP-540 HEAT mermileri Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında kullanılmadı. 250 mmlik zırhı 90°, 220 mmlik zırhı 60° , 120 mmlik zırhı 30° çarpışma açılarıyla delebiliyordu.

1950li yılların sonlarına doğru D-1 modeli ordu servisinden çıkartıldı. OF-530, O-530, G-530 / G-530Sh ve kimyasal mermi atabilen modeller serviste kaldı. Kızıl Ordu nun elinde 152-mmlik nükleer başlıklı mermiler bulunduğu biliniyor ama bu mermilerin D-1 için tarafından kullanıldığı kesin olarak bilinmiyor.






Javier Zanetti

Javier Adelmar Zanetti (d. 10 Ağustos 1973, Buenos Aires), Arjantinli eski futbolcudur. 1999 yılından 2014 yılına kadar Inter'in takım kaptanlığını yapmıştır. Haziran 2014'ten itibaren İnter'de iki yıl başkan yardımcılığı yapacaktır. Inter'de 4 numaralı forma emekliye ayrılmıştır. 2013-14 sezon sonunda futbolu bırakma kararı almıştır.

1994 yılından bu yana formasını giydiği Arjantin millî takımının da gelmiş geçmiş en fazla millî olan oyuncusudur. Millî takım kariyerinde 1996 Atlanta Olimpiyatları da dahil olmak üzere 1998, 2002 Dünya Kupaları ile daha birçok organizasyonda da ülkesini temsil etme fırsatı yakalamıştır. Ayrıca, 2009-10 sezonunda Inter il