ve fazla sayıda can kaybına neden olur.





Manyetometre

Magnometre, (Manyetometre) Manyetik alanın yoğunluğunu ölçmeye yarayan bir araçtır. Magnometre, ortamdaki demir cevheri oranına göre çalışır.

Manyetometrelerin önemli kullanım alanlarından biri de dünyamızın manyetik alanının ölçülmesidir. Dünyanın manyetik alanındaki düzensizliği ile bir manyetometre demir, bakır cevheri gibi metal yeraltı kaynaklarının nerede olduğunu tespit edilebilir.

Manyetometre ile günlük hayatta en fazla karşılaştığımız alanlardan biri de güvenliktir. Havaalanları, emniyet kontrol noktaları, alış-veriş merkezleri yani toplu alanlara giriş yapanların üzerinde silah vb. metal olmadığı taranır. Eğer kontrol noktasından giriş yapan kişinin üzerinde manyetik bir nesne varsa, kontrol noktasından geçerken manyetik cisim alanda bozulmaya yol açar ve bozulma tespit edildiğinde alarm çalar.

Manyetometre’nin çalışma prensibi ile define avcıları yer altında gizlenmiş olan değerli cevherleri bulabilmektedir.

Ayrıca yer altına gizlenmiş mayınları bulmaya yarayan mayın dedektörleri manyetometre’ye bir örnektir.





Eğrekkaya Barajı

Eğrekkaya Barajı, Ankara' ya 70 km, Kızılcahamam'a 3 km uzaklıkta Hamam Çayı ve Salın Çay'larını depolamak,Akyar barajından aktarılan su ile birleştirerek Ankara’nın su ihtiyacını karşılamak üzere 1985-1992 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 3.407.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 100,00 m., normal su kotunda göl hacmi 113,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 3,94 km²'dir. Baraj 90 hm³'lük su sağlar.

Eğrekkaya Barajı'nda çok çeşitli tatlısu balıkları avlanmaktadır.




Verhoyansk

Verhoyansk (Rusça: Верхоянск), Saha Cumhuriyeti'nde bir kasaba.

2005 yılının verilerine göre nüfusu 1354'tür.

En soğuk sıcaklık: * - 75 °C (gayriresmî)

En soğuk sıcaklık: * - 67,8 °C (resmî, 1892 yılında)

En yüksek sıcaklık: * +16,6 °C

Ocak ayının ortalama sıcaklığı: * - 48,9 °C

Temmuz ayının ortalama sıcaklığı: * + 15,3 °C

Yılın ortalama sıcaklığı: * - 15,7 °C




Dev kalamar

Dev kalamar, "Architeuthis" cinsinden kalamarların ortak adı. Bir zamanlar efsanevi yaratıklar olduğu sanılan dev kalamarlar, derin okyanuslarda yaşayıp, çok büyük boyutlara ulaşabilen "Architeuthidae" familyasına ait deniz yumuşakçalarıdır. Erkek kalamarların boyu 10 metreye kadar ulaşabilirken, dişiler için bu oran 13 metreye kadar çıkmaktadır. 25 metre uzunluğa ulaşan örnekler olduğunu öne sürenler olsa dahi, bu tip bir varsayımı destekleyecek herhangi bir bilimsel kanıt bulunmamaktadır.

Sahip oldukları uzunluklarının önemli bir kısmını kafalarına bağlı 2 adet kola borçlu olan kalamarlar, doğadaki en büyük rakipleri olan kaşalot balinaları ile karşılaştırıldığında ağırlık olarak oldukça zayıf kalmaktadır. Ölçülen en yüksek ağırlık dişilerde 275 kg., erkeklerde ise 150 kg. kadardır. Dünya üzerindeki en büyük gözlerden birine sahip olan dev kalamarın bir gözünün çapı 30 cm'yi bulmaktadır. Beslenirken avını yakalamak için kullandığı kollarının üzerinde yüzlerce vantuz bulunur. Avını hem bu vantuzların emici kuvveti hem de bu vantuzların etrafına dizili küçük dişler sayesinde yakalayarak ağzına doğru çeker. Doğal ortamdaki tek düşmanları kaşalot balinaları olan dev kalamarlar vücutlarındaki amonyak fazlalığı nedeni ile eti insanlar tarafından makbul görülmemektedir.

Dev kalamarların türlerini gösteren en geniş liste aşağıdaki maddelerden oluşmaktadır.


30 Eylül 2004 tarihinde Japonya Milli Bilim Müzesine ait bir grup bilim adamı tarihte ilk kez yaşayan yetişkin bir dev kalamar ait fotoğrafları Tokyo'nun 970 km güneyinde bir kaşalot balinası takibi sırasında elde etmişlerdir. 2 yıla aşkın bir süre devam eden proje, bir yeme asılı kamera'nın çektiği 500 fotoğraf ile başarıya ulaşmış, yakalanan 5.5 metrelik örneğin, DNA testi sonucunda Dev kalamar olduğu teyit edilmiştir.

4 Aralık 2006 tarihinde ise yine aynı bilim adamı grubu tarafından yetişkin canlı bir kalamar video kaydı ile görüntülenmiş, görüntülenen örneğin ise 3.5 metre boyunda bir dişi hayvan olduğu ve daha sonra tekneye alınma esnasında öldüğü kayıtlarda belirtilmiştir.




Nagykanizsa

Nagykanizsa ([], anlam: Büyük Kanije, Osmanlı döneminde: Kanije, Almanca: "Großkirchen", Sırpça: "Велика Кањижа", "Velika Kanjiža"), Güney Batı Macaristan'da bulunan orta büyüklükte bir şehirdir. 2015 yılı itibarıyla, şehir nüfusu 48.241'dir. Budapeşte-Zagrep karayolu ve demiryolu buradan geçer.

Şehrin adı olan Nagykanizsa, "Büyük Kanije" anlamına gelir ve "Kanije" adı, ilk olarak 1245 tarihli bir belgede yer almıştır. Kanije Kalesi 13. yüzyıl sonu ya da 14. yüzyıl başlarında inşa edildi. Kale adını arazinin sahibi olan Kanizsai ailesinden almaktadır. Kanizsai ailesi hakimiyetinde kale genişletildi. Burayı yöneten aile buraya bir kale yapmış ve sonrasında kale etrafında yerleşim başlamıştır. 1532 yılında Kanizsai ailesinin son erkek varisi de ölünce, I. János tarafından toprakların mülkiyet hakkı tek varis olarak kalan Orsolya Kanizsai'ye verildi. Orsolya' nın Tamás Nádasdy ile evlenmesiyle kale ve topraklar onun denetimine geçti. 1566 yılında Zigetvar' ın Osmanlı denetimine geçmesiyle kalenin önemi daha da arttı. Osmanlı tehditi üzerine kale Habsburg krallığına bırakıldı. Habsburglar tarafından kalenin komutanlığına György Thury getirildi. György Thury' nin 1571 yılında Osmanlı kuvvetlerince pusuya düşürülerek öldürülmesinden sonra kaleye saldırılmış ancak Osmanlı kuvvetleri kayıplar vererek çekilmek zorunda kaldı. 1600 yılında Sadrazam Damat İbrahim Paşa tarafından 40 günlük kuşatma sonrasında, savunucularının teslim olmasıyla Kanije kalesi Osmanlı egemenliğine geçti.

Kanije Kalesi, Osmanlı İmparatorluğu'nun en geniş topraklara sahip olduğu zamanda Osmanlı İmparatorluğu'nun en batıdaki kalesi olmuştur. 1601'de Avusturya Arşidükü olan Prens Ferdinand komutasındaki Habsburg kuvvetlerince kuşatılmış ancak Tiryaki Hasan Paşa'nın ünlü Kanije Savunması ile Osmanlı egemenliğinde kalmıştır. Önceleri Zigetvar'da bulunan eyalet merkezinin buraya taşınmasıyla Kanije Eyaleti'nin merkezi oldu. Kale, 1664 yılında da Hırvat soylusu Miklós Zrínyi tarafından kuşatılmış ancak ele geçirilememiştir. 1690'da Habsburg ordusu tarafından ele geçirilmiş ve 90 yıllık Osmanlı egemenliği son bulmuştur. Osmanlılar bölgeden çekilince şehir stratejik önemini kaybetmiş ve Kanije Kalesi Viyana'dan gelen bir karar ile 1702 yılında yıkılmıştır.




Cülûs

Cülus, Osmanlı Devleti'nde padişah tahta çıkarken Babüssaade önünde yapılan törene verilen addır.

Cülus Arapça bir kelimedir ve "oturmak" anlamına gelir. Bir padişahın vefatı veya tahttan indirilmesi sonrasında yeni padişahın, tahta çıkma törenidir. Cülus, Babüssade önünde yapılan en önemli ve görkemli törendi. İlk önce tahta Babüssaade önüne çıkartılır. 2. avluda askerler, ulema ve devlet adamları olur. Taht kapının önüne çıktıktan sonra desturla padişah gelip kapının önündeki tahta oturur. Daha sonra devlet adamları kıdemlerine göre gelip padişahın eteğini öpüp padişaha bağlılığını bildirirler. Sırasıyla ilk önce şeyhülislam edep icabı padişahın eteğini öpmez. Saltanatının devamı için dua eder. Sonra ilk veziriazam ve diğer vezirler, sonra kaptanıderya, defterdarlar, nişancılar, kazaskerler ve ulema padişahın eteğini öper, bağlılıklarını bildirirler. II. Mahmud'un cülusuyla beraber devlet adamları padişahın eteğini öpmez, yanına konulan bir örtüyü öperler. II. Abdülhamid ile beraber artık kimse padişahın eteğini öpmez, yakından veya uzaktan kişi kendisinin dört parmağını öpüp önce kalbine sonra alnına dokunup padişahı selamlarlar. Tören esnasında valide sultan veya haseki sultanlar adalet kulesinden töreni izlerler. Bu süre zarfında tören esnasında padişahın konuşması uygun değildir. Tören bittikten sonra Babüssaade'nin kapıları açılır ve padişah içeri girer. Böylece tahta çıkan kişi resmen padişah olur. Bu tören yapılmadan padişah olunamaz. Daha sonra tellallar bütün payitahtı sokak sokak gezip yeni padişahın tahta çıktığını halka bildirirler. Törenden sonra bütün vilayetlere yeni padişahın tahta çıktığı bildirilir ve ilk cuma namazında padişah adına hutbe okunur. Cülus merasiminin ardından kapıkulu askerlerine cülus bahşişi (cülusiye) dağıtılırdı. İki türlüdür, biri belli ve kanunda belirtildiği gibi bir defaya mahsus olarak verilir, diğeri ise askerlerin ulufelerine zam suretiyle verilmiş olurdu. Tahta çıkan her padişahın; ""Kullarımın bahşiş ve terakkileri makbulümdür, derhal verilsin"" suretinde bir belgeyi onaylaması gerekiyordu.

Osmanlı tarihinde ilk defa cülus bahşişi, 1389 tarihinde Kosova'da padişah seçilen Yıldırım Bayezid tarafından kapıkullarına verilmiş ve bu usul, Vahdettin'in cülusuna kadar devam etmiştir.

Cülus bahşişi verilmesi, Fatih Sultan Mehmet tarafından kanun haline getirilmiş, Yavuz Sultan Selim de cülus bahşişinde ödenecek paraları tespit etmiştir.

İlk zamanlar yeni padişahın bir iyiliği olarak dağıtılan bu bahşişler, ilerleyen dönemde devlet geleneği halini almış ve cülus bahşişi almak için padişah değiştirilmesini isteyen asker topluluğunun oluşması gibi sapmalar görülmüştür. I. Abdülhamid ve III. Selim' in cülusları savaş zamanına denk geldiği için bahşiş verilmemiştir

Fatih Sultan Mehmet'ten Vahdettin'e kadar Osmanlı saltanat gelenekleri içinde padişahların tahta çıktıklarında kılıç kuşanıp ata bindikleri, cülus törenlerinin yapıldığı Eyüp Sultan Camii arkasındaki tarihi yoldur. Bostan İskelesi Sokak olarak da bilinir. Yol üzerinde içerisinde bir imaretinde bulunduğu Mihrişah Valide Sultan Külliyesi yer almaktadır.





Erkan Can

Erkan Can (d. 1 Kasım 1958; Çiçeközü, Yenişehir, Bursa), Türk sinema ve dizi oyuncusu, yapımcı.

1 Kasım 1958'de Bursa'da doğdu. 1975 yılında Bursa Devlet Tiyatrosu, Ahmed Vefik Paşa sahnesine giderek tiyatro hayatına başladı. 1985 yılında İstanbul Belediye Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'ne girdi ve 1990 yılında oradan mezun oldu. 1991-1992 yılları arasında Bakırköy Belediye Tiyatrosu'na girdi. 1992 yılında sevilen dizi Mahallenin Muhtarlarında Temel karakteri ile