umlu geçmesi sonucunda belirlenen tarihte kız evinde yüzük takma töreni olur. Bunun adına da "söz kesme" denir. Söz kesmeden sonra düğün ise aşağıdaki gibi olur:

Pazartesi oğlan evinde Yanık Ekmeği isimli süslü ekmek tepside yapılır. Üzeri pirinç ve çörek otuyla süslenir. Salı günü oğlan evinden kız evine, geline ve yakınlarına alınan hediyeler mahallenin küçük çocukları ile gönderilir. Kız evi, geline alınanları taşıyan bu çocuklara yemek yedirilir, mendil verilir.

Çarşamba günü de kız evinde de Yanık Ekmeği yapılır. Perşembe günü kızın çeyizi ve oğlan tarafına alınan hediyeleri mahallenin kız evinden küçük çocuklar oğlan evine götürür. Bu çocuklara ikramlar yapılır ve oğlan evi para verir. Bu işlem öğlene kadar biter kızın çeyizi, oğlan evine perşembe günü serilir.

Cuma günü iki tarafında yaptığı Yanık Ekmekler dört köşe şeklinde kesilir, üzerine muska baklava konur ve mahallenin en düşkün 2 kadını tarafından dağıtılırdı. Hazırlanan ekmek ve baklava davetiye görevini görürdü. Bilhassa fakir kadınların ulak görevi görmesinin sebebi ise, davet ettiği her âilenin ona bir tas un vermesidir.

Cuma günü akşamı kız evinde kına gecesi düzenlenirdi. Kına gecesinden sonra sabaha karşı saat 02.00-03.00 sularında evlenmemiş kızlar darbuka ile maniler,türküler söyleyerek damadı uyandırmaya gider. Buna da "damat kaldırma" denir. O saatte gelen davetsiz misafirlere çıkmak istemeyen damat evin bir yerlerine saklanır ve gelin de onu arar. Bu esnada bir taraftan yöresel oyunlar oynanmaya devam eder. Damat bulunduğunda o da oynatılır ve gelinin arkadaşları damattan bahşiş alır. Buna da "tel koptu" derler.

Cumartesi öğlenden sonra kız evinde takı töreni yapılırdı. Ancak bu törende, gelin bir sandalye ile ortaya oturtulur, verilen tüm hediyeler başında döndürülür. Bu hediyeler sadece altın ve para değildir. Geline bir evin ihtiyacı olan her şey verilir. Örneğin; tüp, çaydanlık, yemek takımı v.s.

Cumartesi akşamı oğlan evi tüm misafirlerini çalgılar eşliğinde kız evine getirir. Kız evindeki bu törene "Kadife gecesi" denir. Tüm kadınlar kırmızı kadifelerden dikilmiş, şalvar ve gömlekte meydana gelen "Donanteri" giyerdi.

Yine oğlan evinin çalgıları misâfirlerini alır ve oğlan evine geri götürür. Yol esnasında oynamalar, eğlenceler devam eder. Pazar sabahı 10.00, 11.00 gibi oğlan evinin ahâlisi, mahallenin mezarlığının etrafından dolaşarak kız evine gelir ve gelini alır, kendi evine götürür. Yollarda hep şarkılar ve mâniler söylenir, yöresel oyunlar oynanır. Tabii kızı almadan önce gelinin bekâr arkadaşları, gelinin kapısını kapatır ve damadın yengesinden "Kapı kapatma parası" alır. Bu parayı kızlar kendi arasında eşit bir şekilde bölüşür ve düğünün hatırası olarak kendi çeyizlerine küçük şeyler alırlardı.

Bugün ise;
Mahallede söz kesme, nişan, nikah, kına gecesi ve düğünle evlenme töreni tamamlanır. Mahallenin halkından olmayan bir damat geldiğinde köye, ondan mahallenin gençleri "Toprak bastı" parası alır. Hala Kapı kapatma ve damat kaldırma geleneği sürmektedir. Tuzlu kahve ikramı da yapılmakta eğer damat uzun yoldan geliyorsa ayakkabısına tatlı da dökülmektedir. Kısaca böyle süren düğünün küçük detayları da vardır, bayrak asma, bayrak teslim etme, kahvaltıya gitme damada şakalar yapma vb.

Eskişehir merkezine 13 km uzaklıkta yer alan mahallenin etrafı bugün sanayi siteleri ile gelişmiştir.

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ancak yanlış yapılanma, mirasçılık sistemi ve kentleşmeyle bugün tarım ve hayvancılık bitmiştir. Gençler sanayi işçiliğine yönelmişlerdir. Mahalleye belediye hizmeti ile otobüs ulaşımı sağlanmaya bağladığı zamanlardan itibaren de gençler eğitime daha çok yöneldi ve kent merkezine eğitim için gelip gitmeye başladılar. Bu sayede mahallenin eğitim ve öğretim seviyesi yükseldi. Tahsilli olan gençler edindikleri mesleklerin getirdiği şartlar nedeni ile mahallede yaşamayı tercih etmemektedirler.

ESKİŞEHİR ORGANİZE SANAYİİ BÖLGESİNİN BÜYÜK BİR KISMI KANLIPINAR KÖYÜNDE OLUP TOPRAK HOLDİNG İN ESKİŞEHİR TESİSLERİNİN TÜMÜ KOBİLERİN OLDUĞU ORTA ÖLÇEKLİ FABRİKALARDA KANLIPINAR KÖYÜNDE TOPLANMIŞTIR . BUNUN YANINDA KAVASOĞLU ET ÜRÜNLERİ KÖYÜN EVLERİNİN İÇİNDE FAAİLEYET GÖSTERMEKTEDİR.

Odunpazarı beldesinde kurulu mesire alanı Şehr-i Derya Parkı Eskişehir halkının kullanımındadır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik, sabit telefon,ADSL Bağlantısı vardır.





Karaalan, Odunpazarı

Karaalan, Eskişehir ilinin Odunpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir. Karacaalan olan ismi değişerek Karaalan olmuştur.

Mahallenin gelenek, görenek Çerkes kültürüdür mahallenin 25 hane macur 25 hanede çerkes yaşamıştır 
yemekler:kapama,etli yahni,akıtma, kül çöreği,kıvırma, gözleme, hakiki ünük ve baklava mahallede ve şehirde yapılmaktadır
En ünlü tatlısı çekme helva dır uzun kış gecelerinde her zaman yapılır

Eskişehir merkezine 15 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.




Karacahöyük, Odunpazarı

Karacahüyük, Eskişehir ilinin Odunpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Mahallenin gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Eskişehir merkezine 7 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Karaçay, Odunpazarı

Karaçay, Eskişehir ilinin Odunpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Köy, Romanya’nın Karatay Kasabasına Kırım’dan göç ederek gelip yerleşen ve oradan da Türkiye’ye gelen Kırım Tatarları tarafından 1882 yılında kurulmuştur.

Köy tatar mahallesi olup gelenekleri kırım türklerinin aynısıdır kendilerine has yemekler ise şöyledir.çiğbörek göbete tavalokum kıygaşa bide aytaçıyla ünlüdür

Oldukça zengin bir kültür geçmişine sahip olan mahallede eski kültürel faaliyetlerin çoğu unutulmuş olup, bunlardan bazıları kısmen devam ettirilmeye çalışılmaktadır. Eskiden toylar Perşembe gününden başlar, sogum kesilir, yakın komşular çağrılır, misafirler de aynı gün gelirlerdi. Cuma günü misafirler gelmeye devam eder, cumartesi günü üken toy yapılırdı. Aynı akşam kızların kına gecesi olurdu. Pazar günü gelin gelir, caşlar toquzu alınır, atlara çevre bağlanırdı. Gelin geldikten sonra kız tarafını temsilen gelenlere köbete verilirdi. Müteakiben güreşler yapılırdı. Bu güreşlerde Abdullah Pehlivan, Kireç Mahalleninden Fehmi Pehlivan, Mamure’den Koca Refik Pehlivan, Hayriye’den İbadullah Akay zamanın namlı pehlivanları idiler. Şimdilerde yaşı bir hayli ilerlemiş kartların ağzında güreşlerinde, güreşçilerinde sadece adı kalmıştır. Güreşçilerin çoğu unutulmuştur.

Köy mutfağı geleneksel Kırım tatar mutfağının bütün özelliklerini taşımaktadır. Genel olarak hamuraşı yemekler ön planda olup köbete, çibörek, kalakay, tavalokum, ulkum, kirde, kaşıkbörek, kıygaşa gibi meşhur, Kırım tatar aşları pişirilmekte ve afiyetle yenmektedir. Eskiden toylarda hastalara ikram için yapılan katlama biraz ağır bir yiyecek olduğundan günümüzde artık pek yapılmamaktadır. Yine eskiden yapılan fakat şimdilerde pek yapılmayan tenten helvası da (pişmaniye) Karaçay’ın unutulmakta olan tatlarındandır. Bu helva halen İzmit civarında daha çok yapılan pişmaniyeye bezemekte olup biraz daha kalın yapılmaktaydı. 1970 yılların başlarına kadar kış gecelerinde birkaç hane ya da köy kızları bir araya gelerek ten ten helvası yaparlardı. Daha eskiden de mahallenin delikanlıları ten ten helvası yapan kızların penceresine gelerek birbirlerine karşılıklı maniler ve çınlar söyleşirlerdi. Adet üzere delikanlılar kızlara çeşitli hediyeler getirirler, kızlar da onlara ten ten helvası verirlerdi. Bugün bu adet maalesef devam ettirilmiyor.

Karaçay’da yaşayanlar, artık unutulmaya başlayan bazı adet ve gelenekleri az da olsa devam ettiriyorlar. Yılda bir kere Karakaya Mahalleninde yapılan tepreş eğlencelerine köy halkınca büyük ilgi gösterilmektedir. Tepreş şenliklerinde mahallenin gençleri, düzenlenen müsabakalara iştirak etmektedirler. Şimdiye kadar güreşlerde birçok kez birincilik ve ikincilik kazandılar. Daha eskiden düzenlenen futbol turnuvalarında ise köy takımının şampiyonlukları bulunmaktadır.

Karaçay Köyü, Eskişehir Merkez ilçeye bağlı olup, Eskişehir-Alpu karayolu üzerindedir. Köy, Eskişehir’e 33 km. Alpu İlçesine 8 km uzaklıktadır. Karaçay mahallesinin yaklaşık 1 km kuzeyinden Eskişehir-Alpu karayolu ve Eskişehir-Ankara tren yolu geçmektedir. Mahallenin komşuları da yine muhacir Kırım Tatarlarınca kurulan köylerdir. Karaçay Köyü, doğusunda Fevziye Köyü, batısında Kireç Köyü, kuzeyin de Karahöyük mahallesi ve güneydoğusunda da Gökçeoğlu Köyleri ile komşudur. ea
ender

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

İlk kurulduğunda mahallenin nüfusu 150 civarında imiş. Mahalleden I. Dünya Savaşı sırasında Bağdat, Kutülamare, Kafkasya gibi çeşitli cephelerde ve Türk İstiklal Savaşında 37 şehit verilmiştir. Köy nüfusunun cumhuriyetin ilanından önce 600’den fazla olduğu tahmin edilmektedir. Nüfus 1958'de 90 hanede 280 kişi iken 1983'te 40 hanede 150 k