emi kullanılmaktadır.Airbus uçaklarının hemen hemen tamamında bu sistem kullanılır. Joystik ve bilgisayarlar tarafından kontrol edilen fly by wire sistemi Uçuş Dinamiği hesaplayarak (hız, yükseklik, hava durumu, dizayn ve uçağın döneleri) pilota en güvenli kontrolü sağlamaktadır. Bu sistem günümüzde pilotlar tarafından giderek vazgeçilmez bir unsur olmaya başlamıştır.

A320 serisinde kullanılan motorlar CFM 56 ve IAE V2500 model turbofan jet motorlarıdır.


Airbus üretimi A320 NEO (New Engine Option/Yeni Motor Opsiyonu)

A320neo'da Pratt&Whitney'in PW1100G veya CFMI şirketinin Leap-X motorları kullanılabilecek.

Uçağın maliyetleri klasik A320'lere göre yüzde 30 daha düşük olacak.

Kıvrık kanat uçları ‘sharklet= köpekbalığı yüzgeci" ile aerodinamik mükemmellik sağlanacak.

Kompozit hafif malzemeler ve yeni motorlarla uçak 2 ton (4,400 lb) daha fazla yük taşıyabilecek.

A320neo'da menzil 950 kilometre (510 nmi) uzuyor.

Yeni uçak üç ayrı model olarak tasarlandı. Yolcu kapasitesi 150-220 arasında değişiyor. Yani Neo, A319, A320 ve A321'in yerini alacak. A320 Neo'ların yüzde 15 yakıt tasarrufu sağlaması havayolları şirketlerinin her yıl uçak başına 1 milyon dolar tasarruf etmesini sağlıyor. Her uçak için yılda 3.600 ton daha az karbondioksit salımına imkân verecek ve karbon emisyonounda’da çift haneli azaltma sağlayacak ve motor sesini de azaltacak.

Airbus A320 NEO ilk siparişlerini Ocak 2011 de Hindistanlı havayolu şirketi IndiGo ilk teslimatlarını 2016 yılı itibarıyla yapmayı planlıyor.

Yeni dişli kutusu, önde yer alan fanın daha yavaş dönmesini sağlıyor. Özel tasarım, dönüş gücünü artırarak motorun içine veriyor. Böylece malzeme yorgunluğu azaltılarak parçaların hizmet ömrü uzatılıyor.

P&W yüzde 16 yakıt tasarrufunu garanti ediyor.

Çevre kirliliği yüzde 50 düşük olan motor çok sessiz.

Halen Boeing 737 test uçağında denemeler sürüyor. Yeni motor ailesi, A320neo, Bombardier C Series, Mitsubishi MRJ ve Rus MC-21 uçaklarında kullanılacak.

LEAP-X adı verilen motor, çalışma prensibi olarak klasik jet motorlarıyla aynı teknolojiye sahip.

En önemli özelliği, çok hafif, motorun hizmet süresi boyunca bakıma gerek duymayan kompozit paller.

16 bin iniş-kalkış sonrasında büyük bakıma giren motor, rakiplerine göre yüzde 30 daha uzun ömre sahip.

CFMI'ın hedefi, yüzde 16 yakıt tasarrufu.

CFM Leap motor seçeneğine sahip ilk Airbus 320Neo, 2016 yılında Pegasus Havayolları'na teslim edildi.






Piyade tüfeği

Piyade tüfeği, en eski askeri sınıf olan piyadenin ana muharebe silahıdır. Kullanımı standarttır.

1943 yılında tasarlanan StG 44 bilinen anlamda savaş sahasında geniş olarak kullanılan ilk çağdaş piyade tüfeği olarak tarih sahnesinde yerini aldı. Klasik tüfek fişeği yerine onun kovanı kısaltılmış versiyonu olan 7,92x33 Kurz mermisi ateşleyebilen StG 44, hızlı ve atış gücü yüksek bir silahtı. Yüksek gücü ile nispeten geniş bir alanda etkili olabilen StG 44, piyadenin yıllar sonra tekrar tüfeği ile bağımsız hareket edebilmesine olanak sağlıyordu. Her ne kadar ABD tarafından da benzer bir silah olarak tanımlanabilecek M1 Carbine adlı kısa namlulu bir tüfek üretilmiş olsa da bu silah, StG 44'ün başarısını yakalamaktan uzaktı. Çünkü kullandığı mermi sadece tabanca mermisinden biraz güçlüydü.

StG-44'ün açtığı yolda piyade tüfeği anlayışı tamamen değişti. Ne kadar da bu silah üzerinden çalışmalara basladığı söylenen Sovyetler Birliği AK-47, kendi tasarım anlayışı ve geniş katılımlı tasarımcıların sunduğu silahların arasındaki denemeler sonucu nam-ı dığer Kalaşnikov'u geliştirdi. Ne kadar da mekanizma dışında görünüş acısından "StG 44" oldukça silüeti benzeyen "AK-47", üretildiği günden bu yana cereyan eden hemen hemen tüm savaşlarda başarı ile görev alarak bir efsane haline geldi. Basit ama etkili olan tüfek, piyade çatışmalarına dayanan yeni savaş doktrinleri içerisinde büyük etki gösterdi.Tarihi bir ironi olarak bu yıllarda milyarlarca dolar harcanıp geliştirilen çağdaş ve büyük sistemler neredeyse hiç kullanılmazken, birkaç dolarlık bir maliyetle üretilebilen "AK-47", savaşların kaderini etkiledi.

Doğu cephesi Kalaşnikov'un keyfini sürerken, Batı yeni konseptlere yöneliyordu. Çeşitli muharebe raporlarını değerlendiren Batılı uzmanlar, büyük etkiye sahip 7,62 mm mühimmat ateşleyen tüfeklerin gerekenden fazla güçlü olduğu ve bazı dezavantajları da beraberinde getirdiğini fark etti. İlk olarak bu silahlar, taşımak için fazla ağırdı. Yüksek kalibreli bir mermi kullanılması ise geri tepmenin artmasına ve buna paralel olarak seri atışta silah kontrolün sağlanmasında güçlüklere yol açıyordu. Taşınabilir mühimmat sayısının az olması da diğer sorundu.

Tüm bu nedenlerden dolayı NATO, 5,56 mm tüfekleri standartlaştırma kararı aldı. Yeni tüfekler, 200 fişeğin taşınması müsaade eden "7,62 mm"'lerden farklı olarak ağırlıkta bir artış olmadan asker tarafından 300-400 fişek taşınmasını olanaklı hale getiriyordu. Daha düşük ağırlığa sahip "5,56 mm" tüfeklerin geri tepmesi azaldığı için seri atışlarda kontrolü daha kolaydı. Ancak 5,56mm'lik mermilerin çekirdek ağırlığı 7,62'den daha ağır olmuştu. 7,62'lerin kapladığı yer fazla olduğundan hep 7,62 daha ağır olarak bilinmiştir. Hatta kısa süre sonra NATO, 7.62.51 mm NATO mühammatınıda kullanmaya başlamıştır.

Ancak çözülmesi gereken bir konu daha kalmıştı; silahların uzunluğu. Çatışma alanının meskûn mahale kaymaya başlaması ile kullanıcı tarafından döndürülmesi nispeten zaman alan uzun tüfeklerin kullanım etkinliği düşmeye başlamıştı. Bu sorunu çözmek için namluyu kısaltmak, tüfeğin etkinliğini düşüyordu. Namlu boyunu aynı tutarak silahı kısaltmak için Bullpup adı verilen yeni bir tasarım ortaya cıktı. Şarjörün tetiğin ön kısımında yer aldığı klasik Piyade tüfeklerinden farklı olarak "Bullpup" tasarıma sahip tüfeklerin şarjörü kabzanın arkasına yerleştiriliyordu. Böylece aynınamlu uzunluğuna sahip olmakla birlikte daha kısa tüfekler yapmak mümkün olmuştu. Ancak Bullpup da kusursuz değildi. Boş kovanın kullanıcının kafasına çok yakın bir noktadan dışarı atılıyor olması nedeniyle, sağ elle kullanıma yönelik yapılan tüfeklerin solaklar tarafından kullanılmasında ciddi sorunlar ortaya çıktı. Bu sorumu çözmek için ayrıca sol elle kullanıma uygun tüfeklerin üretilmesi ile sorunun çözümü denense de bu doğal olarak maliyetleri yükseltti. Ancak günümüzde farklı çözümler de kullanılmaya başlandı. Örneğin FN Herstal üretimi F2000 tüfeklerinde boş kovan namlu ağzının hemen gerisinde yer alan bir boşluktan dışarı atılıyor. "Bullpup" tasarıma sahip tüfeklerle yapılan atışlarda sorunlarının sadece sağ veya sol elle kullanımdan kaynaklanmadığı fark edildi. Seri atışlar sırasında şarjörün boşalması ile tüfeğin dengesinde de bozulmalar yaşandığı görüldü. Bu sorun ise basit bir çözümle giderildi. Askerlerin bu duruma uyum sağlayarak tüfeğin etkinliğini devam ettirebilmeleri için eğitimleri arttırıldı. Ayrıca bu tip tüfeklerin en iyi bilinen örnekleri olan Steyr Aug,FN F2000, FAMAS, SA-80, SAR-21 ve Tavor gibi tüfeklere atış hassasiyetini arttırmak için standart olarak optik nişangâhlar ilave edildi. Sorunu çözmek için tüfeklere yerleştirilen optik nişangâhların oldukça etkili olduğunun görülmesi üzerine günümüzde klasik tasarıma sahip piyade tüfekleri de bu sistemlerle donatılmaya başladı.

Günümüzde ana muharip sınıfa dönüşen piyadenin en büyük kozu olan piyade tüfekleri farklı birçok görevde kullanmaya uygun bir yapıya kavuştu. Başlangıçta sadece yarı otomatik ve tam otomatik atış yapma kabiliyetine sahip piyade tüfekleri bugün üç farklı modda kullanılabiliyor. Baskı atış için hala tam otomatik mod kullanılırken, savunmada mermilerin tek tek gönderildiği yarı otomatik mod tercih ediliyor.

Taarruz sırasında ise tüfek, tetiğe her basılışta hedefe üç mermi gönderiyor. Bu sayede askerin hedefe ulaşana kadar şarjöründeki fişeğinin bitmemesini hedefliyor. Oldukça yüksek atış hızlarına sahip günümüz piyade tüfekleri, otomatik atışta birkaç saniye içerisinde şarjöründeki tüm fişeği bitiriyor.






Orkun Uşak

Orkun Uşak (d. 5 Kasım 1980, Sakarya), Türk futbolcudur. Kaleci pozisyonunda görev almış olup, futbolculuk kariyerini sonlandırmıştır.

Orkun Usak, 1980 yılında Sakarya'da doğdu. Futbola ise Galatasaray altyapısında adım attı. Galatasaray SK altyapısında yetişen Orkun, son olarak A2 takımına yükseldi ve PAF Ligi'nde 22 maça çıktı. 19 yaşında itibaren profesyonel sözleşme imzaladı ve sırasıyla Beykoz, Bakırköyspor ve Anadolu Üsküdar'a kiralandı. Bu takımlarda sırasıyla 11, 23 ve 20 maça çıkan Orkun, 2002 yılında ise takımda birçok kaleci olması nedeniyle Galatasaray A takımına dönemedi.
Edindiği üç yıllık tecrübe, Orkun’a Süper Lig kapılarını açtı. 2002-2003 sezonunda Elazığspor ile ilk kez 1. Lig tecrübesi yaşayan genç kaleci, 3 yıllık sözleşme imzaladı ve 19 maça çıktı.
Bu takımla Ocak 2004'te ise sözleşmesini karşılıklı anlaşarak fesh etti. ertesi yıl MKE Ankaragücü'ne transfer olarak bu ligde kalıcı olduğunu kanıtladı. Burada geçirdiği üç yılın ardından toplamda 56 maça çıktı.
2006-2007 sezonunda Kayseri Erciyesspor ile anlaştı. Performansı ve gayreti, Kayseri Erciyesspor’un küme düşmesine karşın hafızalara kazındı ve sergilediği mücadelenin mükafatı da gecikmedi. Özellikle Galatasaray maçında kurtardığı penaltı ile dikkat çekti.

2007-2008 sezonunda Orkun, yeniden yuvaya döndü ve Galatasaray'la 3 yıllık sözleşme imzaladı. 2007-08 sezonunda Aykut Erçetin ile dönüşümlü olarak Şampiyon takımın kalesini korudu. İlk sezonunda 21 lig 5 UEFA maçına çıktı ve ilk sezonunda ilk lig şampiyonluğunu yaşadı.
2008-09 sezonunda ise kaleye yapılan Morgan De Sanctis transferiyle takımın 3. kalecisi konumuna düştü ve yalnızca 2 maça çıktı. O sezon takımı ile sezon başında bir de Türkiye Süper Kupası şampiyonluğu yaşadı.

2009 Ağustos ayında Ufuk Ceylan'ın transfer edilmesiyle bonservisi Manisaspor'a verildi. Bu takımla ise yalnızca 4 maça çıktı.
2010 yılında Manisaspor'dan ayrılarak Konyaspor ile anlaştı. Sakatlıklar nedeniyle sadece 5 maç oynayabildi.

2011-2012 sezonu için futbolcu Kardemir Karabükspor ile 1+1