sekte kare bir alandır. Sol duvarında ahşap yeşil renkli hünkar mahfili asılı gibi durur. Sol duvarda bir Kabe tasviri resmi, sağ duvarda yine bir Kabe tasviri çinisi vardır. Mihrabı sağdan sola kuşatan Kütahya çinisi üzerinde celi sülüs hatla Ayetül Kürsi yazılıdır.

Mermer minber, mukarnaslı tepelikte ajurlu taçla biter. Ahşap kürsü soldaki sütuna bitişiktir. Duvarlar, mahfile kadar hatlı mavi çiniyle kaplıdır.

Son cemaat yeri 6 sütunludur ve pencereleri arasında mihrap nişi ile barok bağdadi balkonlar vardır. Cami içinde kuzeyde iki çeşme vardır. Ayrıca avluda pencereli duvarlara gömülü 4 çeşme daha vardır ancak çeşmeler kurutulmuş, sebil yanındaki büyük çeşmenin iki yanındaki küçük çeşmeler kırılmıştır. Külliyenin diğer bir özelliği ise bazı kitabelerinin Sadrazam Koca Ragıp Paşa ve Şeyhülislam İshak Efendi gibi devrin ünlü devlet adamları tarafından yazılmış olmasıdır.





Hekimoğlu Ali Paşa Kütüphanesi

Hekimoğlu Ali Paşa Camii içindedir. Caminin aynı adlı caddedeki beşik tonozlu cümle kapısı üzerindeki aynalı tonozla fevkani yapılmış kütüphane dikdörtgen planlıdır. Avludan merdivenlerle çıkılır. Cadde tarafı kesme köfeki taşından, yanlar taş-tuğladandır. Cadde tarafında üç, yanlarda ikişer penceresi bulunur. Avlu yönünde bir balkonu vardır. Kemer köşe dolguları kabartma süslemelerle doludur. İçte devre özgü raflar ve pencerelerdeki sergen dikkat çekicidir (Kuban, DBİA,c.4).

Kütüphanenin duvarları kalem işleriyle bezelidir. Kitabesi, Türk ve İslam Eserleri Müzesi'ndedir. Halk kütüphanesi olarak kullanılmıştır. Bin civarında yazma eserleri ve kataloğu Süleymaniye Kütüphanesi'ndedir. Halen Türk İslam sanatı merkezi olarak faaliyettedir.





Dikenli karıncayiyengiller

Dikenli karıncayiyengiller () yumurtlayan bir memeli familyası. Ekidne olarak da bilinir. Ornitorenk ile birlikte tek delikliler takımını oluştururlar. Familya 2 cinse bölünen 4 türden oluşmaktadır: Kısa gagalı karıncayiyen ("Tachyglossus") ve 3 türe bölünen Uzun gagalı karıncayiyen ("Zaglossus") cinsi. Yayılımları sadece Avustralya ile Yeni Gineye kısıtlıdır.

Dikenli karıncayiyenler ilk bakışta bir kirpiye benzeseler de kirpiler ile yakın akrabalıkları yoktur. Dikenleri 6 cm uzunluğa ulaşır ve içleri boştur. Renkleri kahverengi veya sarımsı olur. Bazılarının kılları o kadar uzundur ki, dikenleri kılların arasında görünmez. Soğuk bölgelerde yaşayanların kılları uzun, sıcak iklimde yaşayanların ise kısa olur.

Kısa gagalı karıncayiyen 35–53 cm uzunluğa ve 2,5–7 kg ağırlığa, Uzun gagalı karıncayiyen ise 45–77 cm uzunluğa ve 16 kg ağırlığa ulaşır.

Tüm tek deliklilerde olduğu gibi dikenli karıncayiyenlerde de cinsel organ, idrar çıkış yolu ve bağırsak çıkışı tek bir delikte birleşir.

Türden türe 31° ila 33 °C olan vücut ısısı diğer memelilerde olduğundan düşüktür.

Dikenli karıncayiyenler etoburdur. Çok küçük bir ağızları olduğu için avları da karınca veya solucan gibi küçük hayvanlardan oluşur.

Üreme zamanları haziran ile ağustos ayları arasındadır. Bu zamanda davranışları da tamamen değişir. Normalde yalnız yaşayan dikenli karıncayiyenler kervanlar oluşturup peş peşe gezmeye başlarlar. En önde yürüyen hayvan bir dişidir ve onu sayıları ona kadar varabilen erkek hayvan takip eder. Bu bazen günler veya hatta haftalarca sürebilir. Bu süre içerisinde erkek hayvanlar ağırlıklarının %25'ini kaybedebilir. Dişi hayvan çiftleşmeye hazır olduğu zaman sımsıkı yere tutunur. Erkek hayvanlar dişinin etrafında yeri kazarak ona yaklaşmaya çalışır ve birbirlerini dişiden uzaklaştırmaya çalışırlar. Sonunda en azimli erkek dişi ile çiftleşir. Erkek ve dişi sonra tekrar ayrı yollarına giderler. Dişiler senede sırf bir kez çiftleşirken erkek hayvanlar derhal diğer bir dişinin peşinde oluşmuş başka bir kervan bulup katılırlar.

Dişi çiftleştikten 3-4 hafta sonra genelde bir, nadir olarak bazen 2 ya da 3 yumurta yumurtlar. Bu yumurtalar bir üzüm büyüklüğünde, krem rengi ve yumuşak olur. Dişi yumurtladıktan sonra hemen yumurtayı kuluçka kesesine koyar ve orada 10 gün muhafaza eder. 10 gün sonra dünyaya gelen yavru yaklaşık 15 milimetre büyüklüğünde ve tamamen çıplaktır. Dişinin kuluçka kesesinin içinde de memeleri vardır. Yavru hayvan yaklaşık 8 hafta bu kesede yaşar ve sonra dikenleri büyümeye başladığı için keseyi terk etmesi gerekir. 7 ay sonra süt emmeyi bırakır ve doğuşundan bir yıl sonra annesini terk eder.

Dikenli karıncayiyenlerin doğada 20 yaşına kadar varabildikleri bilinmektedir. Hayvanat bahçesinde 50 yaşına kadar ulaşmış olanları da vardır.

Ayrıca REM uykusuna giremeyen tek memelidirler.

Dikenli karıncayiyengiller ve yakın akrabaları olan ornitorenkler yumurtlamalarına rağmen memelilere sayılırlar. Çünkü memeliler üreme yöntemleri ile değil evrimsel akrabalıkları ile sınıflandırılırlar.

Bütün diğer memeliler ile ortak paylaştıkları özelliklerinin bazıları, yavrularını süt ile emzirmeleri, üç adet kulak kemikcikleri ve postları olması. En ilkel memeliler de büyük olasılıkla tek delikliler gibi yumurtlayarak üremiş olduklarına rağmen etenelilerin veya keselilerin ataları tek delikliler değildir ve bu taksonların ortaya çıkmalarından sonra gelişmişlerdir. Diğer memelilerden farklı olarak yumurtlama özelliklerini muhafaza etmişlerdir.






Kızılderili Tehcir Yasası

Kızılderili Tehcir Yasası (İngilizce "Indian Removal Act"), 28 Mayıs 1830 tarihinde ABD başkanı Andrew Jackson tarafından imzalanan Mississippi Nehri'nin doğusunda yaşayan yerli Amerika Birleşik Devletleri Kızılderililerinin yurtlarından çıkarılmasına yönelik bir Birleşik Devletler hükümet politikasıdır. Mississippi'nin doğusundaki topraklara göçmen akınının hızlandığı 1820'lerin ortalarında beyazlar barışçı Yerlileri bile yurtlarından sürmeye yöneldiler. Başkan Andrew Jackson'ın desteklediği bu tutum Yerli İskân Yasası'yla resmi bir nitelik kazandı. Yasa Yerlileri topraklarından çıkarmak için anlaşmalar yapılmasını öngörüyordu, ama çoğu kez zora başvuruldu. Beş Uygar Kabile olarak anılan güneydoğudaki Çikasov, Çoktav, Seminole, Çeroki ve Krik kabileleri kendi ekili arazilerini bırakıp "sürekli tapu" vaadiyle Yerli Toprakları (bugünkü Oklahoma) denen tanımadıkları bir bölgeye gitmeyi kabul etmediler. Bunların çoğunun kendilerine ait evleri, temsili yönetimleri, misyoner okullarına giden çocukları ve çiftçilik dışında meslekleri vardı. 1830'larda 100 bin kadar Yerli askeri güç kullanılarak batıya göçe zorlandı. "Gözyaşı Yolu" olarak tarihe geçen bu zorunlu göç sırasında çoğu kelepçeli olan Yerlilerin dörtte biri yolda öldü.





Mimar Sinan Mescidi

Mimar Sinan Mescidi, Fatih'de bulunan bir mescid.

Mimar Sinan adını taşıyan bu mescid, Fatih ilçesinde Akşemseddin caddesinin Vatan caddesi tarafında yer alır. Fevzipaşa Caddesinden Vatan Caddesine doğru inerken sol tarafta kalmaktadır. 2011 itibarıyla restorasyon ve çevre düzenlemesi yapılmıştır.1573'de Koca Sinan, kendi hayratı olarak yapmıştır. Tezkiretülbünyan'da "bu fakirin mescidi" diye anlatır. Avlu kapısı mescitle minare arasındadır. Bir sıra kesmetaş, iki sıra tuğla ile örülmüş duvarları olan mescit dikdörtgen planlı ve kırma çatılıdır. Mescit, biri açık diğeri kapalı yazlık ve kışlık iki bölümdür Yanı başında bir çocuk parkı vardır. Yazlık bölüm L şeklinde son cemaat yeridir. Harim pencereleri iki katlıdır. Müezzin mahfili kuzeydedir ve buradan demir merdivenlerle kadınlar bölümüne çıkılır. Kürsü, güneydoğudaki duvara bitişiktir ve ahşaptır. Caminin minaresi kürsüsüz ve pabuçsuzdur ve küfeki taşından yapılma 10 m yükseklikte, mini kubbeli, sekizgen gövdelidir ve köşk tipi minarenin her yüzünde bir pencere bulunmaktadır.

Camii 1970'li veya bu dönemlere yakın bir tarihte yıkılınca Türk mimar ve restoratör Ali Saim Ülgen'in çizimleri, Cornelius Gurlitt'in 1918 yılından önce çizdiği kroki ve 1973 kazıları temel alınarak yenilenmiştir.




Güvercinler

Güvercinler (), kuşlar sınıfına ait bir takımdır.
Orta büyüklükte, küçük başlı, kısa boyunlu ve kısa bacaklı kuşlardır. Gagaları kısa, zayıf yapılı, ucu hafifçe aşağı kıvrıktır. Kanatları orta uzunluktadır. Oldukça hızlı uçarlar. Ayakları iyi gelişmiştir ve arka parmak yere değer. Ağaçlarda ve kayalık yerlerde bulunurlar. Meyveler, taneli veya çekirdekli tohumlarla beslenirler. Genelde iki tane yumurta bırakırlar. Erkek ve dişi kuluçkaya birlikte yatarlar, yavruları birlikte büyütürler. Her iki cinsde kuluçka zamanı kursaklarından süte benzer bir sıvı çıkararak, ilk dönemde yavrularını beslerler. Yavrular yumurtadan gözleri kapalı ve çıplak çıkar.

Kutuplar haricinde her yerde bulunan kuşlardır. Sınıflandırılmaları karmaşıktır.




Bağırtlakgiller

Bağırtlakgiller (), kuşlar sınıfına ait bir familyanın içerdiği iki kuş cinsini kapsayan taksondur.

Sistematikdeki yeri değişkenlik gösteren bir gruptur. Daha önceleri güvercinler takımı içerisinde yer almışlardır.

Eskidünya'da yayılış gösterirler. Stepler ve çöller bulundukları yerlerdir. Tohumlarla beslenirler. Tavukların genel davranışlarını gösterirler. Suyu emerek içerler. Arka parmakları ya kısa ya da yoktur.

Kâşgarlı Mahmud tarafından bağırlak (بغرلق) biçiminde kayda geçirilen kuşun adı "bağırmak" ya da "bağırtmak" fiilinden gelmez; "bağır" ismine "-lak/lek" ekiyle kurulmuştur. Çünkü, insandan uzak bozkırlarda, kurak alanlarda kuluçkaya yatar. Erkekleri karın (= "bağır") tüylerini suya batırarak su depolarlar ve bu şekilde uzun mesafeler uçarak yuvadaki yavrulara su götürürler. Kuşu yuvasında gözlemlemek zordur. En kolay gözlemlenebildiği yerler, avcıların pusuya yattığı su birikintileridir. Kuşun bağrını suya daldırıp çıkarması çok kolay gözlemlenen tipik davranıştır ve halkımız da adını buna dayanarak koymuştur.





Sebastian Kehl

Sebastian Kehl, (d. 13 Şubat 1980 Fulda, Almanya) eski Alman futbolcudur.

Sebastian Kehl, 2001 yılında Almanya millî takımında top koşturmaya başlamıştır. Ve ilk maçı Slovakya millî takımı ile olur. Aynı dönemde SC Freiburg takımından Borussia Dortmund takımına transfer olur. Almanya'nın 2002 ve 2006 Dünya Kupası'ndaki kadrolarında yer almıştır.

Kehl, kız arkadaşı Tina ile beraber yaşamını sürdürme