dönemi boyunca yazılmış bazı fügler, öğrencilere kontrpuantal tekniği öğretmek amacıyla yazılmışlardır. Johann Joseph Fux (1660–1741) tarafından 1725 yılında yayınlanmış Gradus Ad Parnassum ("Parnassus’un basamakları") bu konudaki en etkili yazılı eserdir. Bu çalışma kontrpuan türlerinin bilimsel terimlerini ortaya koyar ve füg yazımının öğrenilebilmesi için bir dizi egzersiz içerir. Fux’un çalışması çoğunlukla Palestrina’nın modal fügleri üzerinde yapılan alıştırmadan uyarlanmıştır. Mozart bu kitabı çalışmış ve bu eser 19. yüzyıl boyunca da önemini korumuştur. Haydn’da kontrpuanı bu kitaptan çalışmış ve biçimsel yapının temeli olarak düşünmüştür.

Bach’ın en ünlü fügleri çembalo için yazdığı Eşit Düzenli Klavye isimli yapıtında bulunur ve çoğu besteci ve teorisyen bu eserleri fügün en büyük örnekleri olarak kabul eder. Eşit Düzenli Klavye iki cilt halinde Bach’ın hayatının farklı dönemlerinde yazılmışlardır ve her biri her majör ve minör tonda 24 prelüd ve füg içerir. Bach ayrıca bir toccata veya prelüd ile başlayan org fügleri de bestelemiştir. BWV 1080 numaralı Füg Sanatı isimli eseri 4 kanon ve bir temanın aşamalı olarak devirler halinde dönüşüm geçirdiği bir seri fügler içerir. Bach ayrıca daha küçük tek başına fügler de yazmıştır ve çeşitli eserlerinin içine füg kesitler ve bölümler eklemiştir.

J.S. Bach’ın etkisi oğlu C.P.E. Bach and teorist Friedrich Wilhelm Marpurg (1718–1795)’ de etki etmiş ve Marpug Abhandlung von der Fuge ("fügün bilimsel incelemesi", 1753) isimli eserini çoğunlukla Bach’ın eserlerin temel alarak yazmıştır.

Klasik dönem boyunca füg artık bir müzik kompozisyonunda temel yapı taşı ve hatta doğal bir biçim olarak görülmemiştir. Yine de Haydn ve Mozart kariyerlerinin çeşitli dönemlerinde füg yazım stilini yeniden keşfetmiş ve eserlerinde kullanmışlardır.

Haydn klasik dönemde füg stili besteciliğin lideri olmuştur. Haydn’nın en ünlü fügleri üç adet füg şeklinde final içeren Sun quartets (op. 20, 1772) isimli eserinde bulunur. Haydn daha sonra bunu sadece bir kere op. 50 no. 4 (1787) numaralı kuvartetinde tekrar etmiştir. Haydn’nın bazı erken dönem kontrpuan kullanımı (No. 3, No. 13, ve No. 40) numaralı senfonilerinde de bulunmaktadır. Haydn’nın Baryton trioları ve senfonilerindeki erken dönem fügleri Haydn’nın zamanında dikkatle incelediği Joseph Fux’un Gradus ad Parnassum (1725) isimli bilimsel incelemesinin etkisini gösterir. Haydn’nın ikinci füg yazım dönemi 1791–1793, 1794–1795 yılları sırasında gerçekleştirdiği Londra yolculukları sırasında dinleme fırsatı bulduğu Handel’in oratoryoları sonrasında gerçekleşmiştir. Haydn Handel’in tekniklerini incelemiş ve Handel stili füg yazım stilini Yaratılış ve Mevsimler isimli oratoryolarında ve No. 88, No. 95, No. 101 numaralı senfonileri de dahil birkaç son dönem senfonisinde kullanmıştır.

Mozart henüz gençken Bologna’da Padre Martini ile kontrpuan çalışmıştır. Aslında Mozart’ın füg yazımındaki asıl etki 1782 yılında Viyana’da Baron Gottfried van Swieten yanında bulunduğu sırada gerçekleşmiştir. Van Swieten Berlin’deki diplomatik görevi sırasında Bach ve Handel’in birçok el yazısını olabildiğince toplayabilme fırsatı bulmuş ve Mozart’ı bu çalışmaları incelemesi için davet ederek onu bu eserleri diğer enstrüman kombinasyonlarına uyarlaması için cesaretlendirmiştir. Bu eserlerden açıkça etkilenen Mozart, Bach’ın Eşit Düzenli Klavye’sinden füglerin yaylı trio için bir dizi uyarlamalarını yaparak onların kendi yazdığı prelüdlerle sunumlarını yapmıştır. Mozart o zamanlar Barok stilini taklit ederek bir dizi kendi fügünü bestelemiştir. Bu fügler K. 405 (1782) numaralı yaylı kuvartet için yazılmış fügleri ve iki piyano için K. 426 numaralı (1783) Do Minor fügü de içerirler. Mozart daha sonra Sihirli Flüt operasında ve 41. Senfonisinin final kısmında füg yazım stilini kullanmıştır..

Requiem’in tamamlanmış kısımları da ayrıca birkaç füg içerir (en dikkat çekici olanlar Kyrie ve Domine Jesu bölümünde üç füg. Ayrıca Mozart Amen kısmı için bir füg taslağı bırakmıştır. Bazı kişiler bunun Sequentia kısmının bitimi için yazıldığını düşünmüştür). Ludwig van Beethoven’da çocukluk yıllarındaki piyano eğitiminin önemli bir kısmını oluşturan Eşit Düzenli Klavye çalma çalışmaları sebebiyle füg yazım stiline aşinaydı. Viyana’daki erken dönem kariyerinde, Beethoven bu füglerde gösterdiği performansla oldukça dikkat çekmiştir. Beethoven’ın erken dönem piyano sonatlarında füg kesitler vardır. Ayrıca Eroica Senfonisi’nin (1805) ikinci ve dördüncü bölümlerde füg yazım stili görülür. Beethoven fügleri sonatlarına dahil ederek epizotun amacını ve kompozisyon tekniğini sonraki dönemin bestecileri için yeniden şekillendirmiştir. Yine de Beethoven’nın eserlerinde fügler son dönem eserlerine kadar gerçek anlamda esas nokta olmamıştır. Beethoven’nın Hammerklavier Sonat’ının final kısmı bir füg içerir. Bu eser aşırı teknik zorluğu ve uzunluğu sebebiyle 19. yüzyılın geç dönemlerine kadar fazla yorumlanmamıştır. Ayrıca Op. 102 No. 2 numaralı Çello Sonatının son bölümü ve La majör Op.101 ve La bemol majör Op.110 numaralı piyano sonatlarının son bölümleri de bir füg içerir. Rosen’e (1971, p. 503) göre “110 numaranın final kısmında Beethoven füg yazımının en geleneksel unsurlarının önemini tekrar tasarlamıştır”. Füg stili pasajlar ayrıca Missa Solemnis ve Dokuzuncu Senfoni’nin üçüncü bölüm hariç tüm bölümlerinde bulunur. Bir büyük uyuşumsuz (disonant) füg Op. 130 numaralı(1825) yaylı kuvartetinde bulunur. Bu füg daha sonra Op. 133, the Große Fuge ("Great Fugue") ismiyle yayınlanmıştır. Aslında Beethoven'nın Op. 131 numaralı Do diyez minör yaylı kuvartetindeki açılış kısmındaki füg birçok kişi için Beethoven’nın en büyük başarılarından biri olarak kabul edilir. Joseph Kerman (1966, p. 330) bu fügü “bütün füglerin en akıcısı” olarak tarif etmiştir. Sullivan (1927, p. 235) “Beethoven’nın yazdığı en insanüstü müzik parçası” olarak tarif etmiştir. Philip Radcliffe (1965, p. 149) ise “Bir biçimsel ana hattın açık tanımı bu fügün olağanüstü etkisinin fikrini az da olsa verebiliyor” şeklinde tanımlamıştır.

Romantik dönemin başlangıcında füg yazımı özellikle Barok dönemin normları ve stiline bağlı hale gelmiştir. Felix Mendelssohn Bach’ın müziğinden esinlenerek birçok füg yazmıştır. Franz Liszt’in Si minor piyano sonatı (1853) çalan kişinin keskin virtüözitesini gerektiren güçlü bir füg içerir. Verdi Falstaff operasının bitimine enteresan bir füg örneği eklemiştir. Bruckner ve Mahler ayrıca senfonilerine fügler eklemişlerdir. Buna örnek olarak Mahler’in 5. Senfonisi’inin final kısmı gösterilebilir.

20. Yüzyıl bestecileri fügü önemli pozisyonuna tekrar geri getirmişler, ful enstrümantal eserlerdeki kullanımının, giriş ve gelişme kısımlarındaki öneminin, füg stili kompozisyonun gelişimsel kapasitesinin farkına varmışlardır. Ravel'in Le Tombeau de Couperin (1917) isimli piyano suitindeki bir fügü Roy Howat (200, p. 88) “Jazz’ın kıvılcımının bir inceliği” olarak tanımlamıştır. Pierre Boulez (1986, p. 346-7) Bartók'un Music for Strings, Percussion and Celesta (1936)’sının açılışındaki ağır bir fügü "Bartok’un incelikli stilinin kesinlikle en karakteristik ve en iyi örneği… muhtemelen Bartok’un bütün eserlerinin en ebedi olanı, füg maksimum yoğunluğun bir noktasına bir yelpaze gibi açılıp daha sonra kapanıyor ve açılışın gizemli atmosferine geri dönüyor" sözleriyle övmüştür.

Igor Stravinsky ayrıca Symphony of Psalms ve Dumbarton Oaks Konçerto gibi birçok eserinde kullanmıştır. Stravinsky Bach’ın kompozisyon tekniklerini tanımış ve Symphony of Psalms (1930)’ın ikinci bölümünde Barok dönemi füglerine çok benzeyen bir füg kullanmıştır. Bu kısım iki farklı konulu bir çifte füg kullanır, birincisi Do ile ikincisi ise Mi bemol ile başlar. Stretto bölümler ve konu girişleri bölüm boyunca sıklıkla duyulur.

Olivier Messiaen, "Vingt regards sur l'enfant-Jésus" (1944) isimli solo piyano için 20 süitten oluşan derlemesindeki "Par Lui tout a été fait" ("By Him were all things made") isimli altıncı parçası hakkında şunları yazmıştır:

Bu yaratılışın bütün şeylerini temsil ediyor: Uzay, zaman, yıldızlar, gezegenler-ve Tanrının yüz ifadesini (daha çok tassavurunu) arkasındaki ateşleri ve kaynamayı. Bunun hakkında konuşmak bile imkansız. Bunları tanımlamaya teşebbüs etmeyeceğim. Onun yerine füg formunun arkasına sığınacağım. Bach’ın Füg Sanatı ve Beethoven'nın Opus 106 numaralı (Hammerklavier sonata) fügünün akademik fügle bir ilgisi yoktur. Bu büyük örnekler gibi, eğitsel olmayan bir fügdür.

György Ligeti Requiem’nin ikinci bölümü ve her bölümü (S,M,A,T,B) şeklinde bir kanon oluşturan 4 sesli alt bölümlere ayrılmış Kyrie için beş kısımlı füg yazmıştır. Fügdeki melodik materyal tamamıyla kromatik, sıçrayan aralıkların üzerine binen melizmatik sesler ve poliritmin kullanılması (birden fazla ritmik yapının aynı anda kullanılması), armonik ve ritmik her şeyi bulanıklaştırarak, işitme bütünlüğü oluşturuyor. Böylece fügün bir form ya da doku olup olmadığı konusunda sonraki kısmın teorik/estetik sorusunu vurguluyor.

Benjamin Britten The Young Person's Guide to the Orchestra (1946) isimli eserinin son kısmında füg kullanmıştır. Henry Purcell’ın temasından yapılan alıntı eserin sonunu bir koral füge dönüştürür.

Kanadalı piyanist ve müzik düşünürü Glenn Gould So You Want to Write a Fugue? Isimli kendi müzikal formunu açıklayan bir metin üzerine tam ölçek bir füg bestelemiştir.

Emerson, Lake & Palmer’ın Trilogy isimli albümündeki "The Endless Enigma" isimli şarkının orta kısmında iki dakikalık bir piyano fugato bulunur.

Alec Templeton tarafından bestelenen ve Benny Goodman tarafından 1938 yılında kaydı yapılan Bach goes to Town ve John Lewis tarafından bestelenip Modern Jazz Quartet tarafından 1955 yılında kaydı yapılan Concorde jaz füglerine iki önemli örnektir.

Fügün müzikal formdan ziyade (bu anlayışa göre sonat formu müzikal formdur) bir besteleme tekniği olduğu konusunda yaygın bir bakış açısı vardır.

Avusturyalı müzikolog Erwin Ratz fügün biçimsel düzeni sadece tema ve epizotların dizilişlerinden ol