alan Angelico, gene bir "Kutsal Konuşma" resmi yaptı. Resmin ortasına, yüksek bir taht üstünde Meryem ve İsa yerleştirmiş, her iki yanında, aralarında Medicilerin koruyucu azizleri Cosmas ve Damianus'un da bulunduğu azizler geriye doğru sıralanmıştır. Arka planda derinlikli ama ton farklılıkları olmayan bir gökyüzü önünde servi, palmiye ve çam ağaçlarının oluşturduğu sık bir koru yer almaktadır. Buradaki figürler, insanlara özgü tutkulardan arınmış, büyük bir ruh huzuruna kavuşmuş gibidir. Yapıtı bütünleyen "predella"'nın ortasında, Medicilerin iki koruyucu azizinin yaşamından alınmış sekiz küçük öyküyü birbirinden ayıran "pietá" (İsa'nın bedenini kucaklamış Meryem resmi) bulunur. Bu resimler bugün birçok müzeye dağılmış durumdadır. Fra Angelico'nun bütün bu sahnelerdeki anlatımı, eski resimlerine göre daha düzenli ve yalındır. Burada kullandığı bazı yaratıcı öğeleri daha sonraları duvar resimlerinde geliştirmiştir.

Fra Angelico'nun sanatının doruk noktası olan resimler Floransa'daki San Marco Manastırı'nın duvarlarındadır. Papazlar meclisi için yaptığı büyük boyutlu "Çarmıha Geriliş" tablosu, dünyanın geçici nimetlerinden vazgeçip kurtuluşu yalnızca İsa'da aramak gerektiğini telkin eden 14. yüzyıl "İbret" resimlerini anımsatır. Bu tabloda, gökyüzünün oluşturduğu fon önünde çarmıha gerilmiş üç figürün yanı sıra, ritmik biçimde düzenlenmiş dinsel figürlerle şehitler korosu, tarikat kurucuları, münzevilerle Dominiken tarikatının savunucuları ve Medicilerin iki koruyucu azizi görülür. Fra Angelico bu yapıtının kapsamlılığı içinde, önceki altar panolarında pek az ele aldığı bir kavramı geliştirmiştir.
Angelico manastırının ön dehlizi ile keşiş hücrelerinin duvarlarına da İsa'nın vecdini canlandıran resimler yapmıştır. Koridor duvarlarından birindeki "Beşaret" resmindeki düzenlemeyi, daha önce Cortona'da yaptığından daha geniş tutmuş ve geri plana parlak bir ışık altında bir "Kutsal Konuşma" eklemiştir. Hücrelerde yer alan manastır yaşamına ilişkin en az 20 resmi de, çarmıha gerilmiş İsa figürüne olan bağlılığını dile getirir. Bu dar mekânlardaki ayrıntılı freskler büyük olasılıkla, Angelico'nun yönetiminde çalışan yardımcı ressamların ürünüdür. Bunlar arasında en önemlileri öğrencisi Benozzo Gozzoli, daha çok minyatürcü olarak tanınan Zanobi Strozzi ve ilk çalışma arkadaşı Battista Sanguigni'dir. Fra Angelico'nun kendi elinden çıktığı saptanabilen resimler, manastırın doğu yanında bulunan ilk 10 hücrededir. Bunlar arasında en çok dikkate değer olanlar "İsa'nın Dirilişi" ve "Meryem'in Taç Giymesi" ile, yumuşak anlatımı özellikle belirgin olan "Beşaret" sahnesidir. Beyaz renkli bir galeride yer alan bu müjde sahnesinde, Meryem'e ve haberci meleğe dönük olarak olarak ürkekçe dua eden Şehit Aziz Petrus'un renkli giysisi Meryem ile meleğin giyisilerindeki uçuk pembe tonlarla karşıtlık içindedir. İnziva kuralına dayanan manastır yaşamı gereğince halka açık olmayan bu hücrelerdeki resimler, ressam - keşişin öbür keşişleri tefekkür ve dua etmeye yönelten arınmış figürler yaratmaktan duyduğu gizli mutluluğu ortaya koymaktadır.

1445'in sonunda Papa IV. Eugenius tarafından Roma'ya çağrılan Fra Angelico y. 1450'ye değin orada kaldı. Bu arada 1447 yazında, Orvieto Katedrali'ndeki San Brizo Kilisesi Şapeli'nin bezenmesi işini üstlendi. Burada, başta Gozzoli olmak üzere, yardımcılarıyla sıkı işbirliği içinde çok figürlü iki resim üzerinde çalıştı. İsa'nın, birinde tüm birinde tüm melekler, öbüründe de tüm peygamberler arasında "Yüce Yargıç" olarak resmedildiği bu iki tuvalin yalnızca bir bölümünü Angelico gerçekleştirdi. Resimleri aradan 50 yıldan fazla bir zaman geçtikten sonra Luca Signorelli tamamladı.

Fra Angelico'nun Roma'da San Pietro Bazilikası'nın bir şapelinde (y. 1446 -1447), Vatikan'daki Ayinler Şapeli'nde (1447'de ya da daha sonra) ve Papa V. Nicolaus'un çalışma odasında (1449) yaptığı fresklerin tümü tahrip edilmiştir ama Vatikan'daki V. Nicolaus Şapeli'ndeki freskleri hâlâ durmaktadır. İncil yazarları ve aziz figürlerinin yanı sıra, Aziz Stephanus ile Aziz Laurentius'un yaşamlarından sahnelerin bulunduğu bu fresklerde Angelico, San Marco'daki altar panosunun "predella"'sındaki düzenlemelerden bazısını yinelemiştir. Aziz Stephanus ve Aziz Laurentius'un kutsanma sahnelerinin her ikisi de heybetli katedral içlerine yerleştirilmiş, Aziz Laurentius'un bağış verişi ise bir tapınak önünde canlandırılmıştır. Özellikle bu sahnede Fra Angelico, Aziz Laurentius'un çevresindeki yoksul ve sakatlara, onları arındıran ve içten aydınlatan huzurlu bir görünüm vererek, altar panolarındaki azizlerle eşit düzeyde görünmelerini sağlamıştır. Bu resimlerin düzenlenişi ve içerdikleri mimari anlatımlar, bir Rönesans sanatçısı olarak Angelico'nun gelişmesinin doruğa eriştiğini de vurgular.
Angelico 1450'de Floransa'ya dönerek Fiesole'deki San Domenico Manastırı'nda keşiş oldu (1450 - y. Haziran 1452). SS. Annunziata Kilisesi'ndeki bir gümüş dolabın kapakları için hazırladığı ve İsa'nın yaşamından sahnelerle daha başka konuları işlediği 35 resimlik dizi, bu dönemin en önemli yapıtıdır. Sonraları yeniden boyanan bu resimler büyük bir olasılıkla, Angelico'nun V. Nicolaus Şapeli'nde yaptığı, ama bugüne ulaşmamış resimlerinden de izler taşımaktadır. Bu dizinin Angelico'nun yapıtı olup olmadığı tartışmalıdır; ama "Çocukların Öldürülmesi", "Mısır'a Kaçış" ve "İsa'nın Tapınağa Götürülüşü" gibi resimlerdeki narin figürlerin canlılığı ile çevrede ve manzarada görülen mekân derinliği de onun duvar resmi konusunda engin deneyimi sonucu kazandığı üslup özellikleridir. Bu dizideki resimlerin çoğunda, Fra Angelico'nun benzersiz şiirselliğine uzak düşen ve bunların öğrencilerinin elinden çıktığını düşündüren bir yorgunluk ve içtensizlik göze çarpar. Angelico'nun Mugello'daki Bosco ai Frati Manastırı için yaptığı ve bugün Floransa'daki San Marco Müzesi'nde bulunan altar panosunda hâlâ belli bir anıtsallık egemendir. Bu altar panosu ile öteki birkaç önemsiz yapıtın tamamlanması ile, Angelico'nun resimdeki verimli dönemi de sona ermiştir.

Fra Angelico, 1453'te ya da ertesi yıl gene Roma'ya döndü ve orada, kente ilk gelişinde kaldığı Dominiken manastırında öldü. Mezarı manastırın yakınındaki St. Maria della Minerva Kilisesi'ndedir.

Fra Angelico, doğrudan onun yolunu izleyenler üzerindeki etkisi bir yana, özellikle 1440 - 1450 döneminde, Fra Filippo Lippi gibi yetkin ustaların bile uzak duramadığı güçlü bir etki yarattı. Keşiş kimliğiyle Angelico'dan, 15. yüzyıl ve sonrasındaki kaynaklarda övgüyle söz edildi; hatta bazı kaynaklarda efsanevi bir kişiliğe büründürüldü. Ressam olarak değeri ise, daha 1438'de, meslektaşı Domenico Veneziano tarafından onaylanmıştı.

Giorgio Vasari "Le Vite de'rici eccelenti architetti, pittori, et scultori italiani" (1550; Ünlü İtalyan Mimar, Ressam ve Heykel Sanatçılarının Yaşamları) adlı kitabının Fra Angelico'ya ayırdığı bölümünde; yaşamı konusunda bazı yanlışlara düşmesine karşın, Fra Angelico'yu Rönesans çerçevesi içinde doğru yerine oturtmuştur. 18. yüzyıl sonuna değin bu konumda değerlendirilen Fra Angelico, felsefi ve didaktik değerler kullanan yeni-klasik dönem yazarlarınca yaşadığı zamanın öncesine, hatta 14. yüzyıla yerleştirilerek bir geçiş dönemi sanatçısı gibi yorumlanmıştır. Modern sanat eleştirmenlerinin hemen hemen tümü onu Rönesans dönemine almıştır. Fra Angelico klasik ölçülerle derin bir dinsel yaklaşımı dile getirmiştir.





TCN-45 sınıfı hücumbot

Lürssen’in en geniş pazara ulaşan ürünlerinden biri olan TNC-45; Arjantin, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri, Ekvator, Kuveyt, Singapur ve Tayland donanmalarının envanterinde yer almaktadır. Arjantin ile Ekvator bu gemileri MM-38 Exocet ile donatırken Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Kuveyt’in hücumbotlarının ana silahı MBDA üretimi MM-40 modeli Exocet’lerdir. Singapur ve Tayland donanmaları ise Gabriel füzelerini kullanmaktadır. Bu gemiler, farklı ülkelerde 35, 40, 57 ve 76 mm’lik toplar ile donatılmıştır. Singapur, 1991 yılında gerçekleştirdiği modernizasyonla kıç topunu Sadral hava savunma sistemi ile değiştirmiş ve gemiye elektronik harp kabiliyeti kazandırmıştır. 1970 yılında verdiği siparişle TCN-45’lerin ilk kullanıcısı olan Tayland, Gabriel füzelerini Saab üretimi RBS-15’lerle değiştirmektedir. 1980 yılında altı gemilik sipariş veren Kuveyt, 1991 yılında Irak tarafından işgal edildiğinde bir hücumbotu kaçırmayı başarmış; diğerleri ise savaş sırasında kullanılmaz hale gelmiştir. Birleşik Arap Emirlikleri, 2004 yılında başlattığı modernizasyon ile kara hedeflerine taarruz yetenekli MM-40 Block III füzelerini bu hücumbotlara yerleştirmiştir. Yalnızca Arjantin’de kullanılan TCN-45’lerde torpil kovanı bulunmaktadır.




Apelles

Apelles (ü. MÖ 4. yüzyıl), Erken Helenistik dönemde yaşamış Yunan ressam.

Antik Çağın sanat yazarları tarafından öylesine yüceltilmiştir ki, günümüze hiçbir yapıtı ulaşmamış olmasına karşın, hâlâ o dönemin en büyük ressamı olarak anılır. Yaşamı ile ilgili bilgi çok azdır. İon kökenliydi, ama Yunanistan'ın güneyindeki Sikyon Dor okulunda ressam Pamphilos'un öğrencisi oldu. Yapıtlarında Dor üslubunun inceliğini birleştirdiği söylenir.

Apelles, Makedonya kralı II. Philippos ve oğlu Büyük İskender 'i elinde şimşek tutarken betimlediği resmi en önemli yapıtlarından sayılır. Başka önemli çalışmaları arasında çeşitli portreler, iftira konusunu işlediği büyük bir alegorik resim ve Aphrodite'yi denizin içinden yükselirken gösteren başka bir resim sayılabilir. Bu yapıtların kopyaları bile kalmamışsa da kitaplarda anlatılan betimlemeleri, özellikle Rönesans'ta Apelles'in resimlerini taklit etmek isteyen sanatçılara esin kaynağı olmuştur.

Apelles'in dış çizgilerle desen oluşturmaya büyük önem verdiği ve her gün bu konuda çalışma yaptığı söylenir. Protogenes'e yaptığı ziyaret sırasında, iki ustanın en güzel ve en düzgün çizgiyi kimin çizebileceği konusunda iddiaya tutuşması ünlüdür. Hakkında yazılanlardan, Apelles'in yapıtlarında kısıtlı renklerle çalıştığı ve ayrıntılı perspektif kullanmaktan kaçındığı anlaşılmaktadır. Kompozisyonlarını