n dolayı okul öğrencileri geçici olarak Uğurder Okulu'na nakil edilmiştir. 1933 yılında öğrenciler geri alınarak 200 küsür kişiyle okul eğitim-öğretim hayatına başlamıştır.
İki yıl içinde, duvar kenarlarına ağaçlar dikilmiş, okul bahçesi ve okul düzene sokulmuştur.
Okulun ilk adı olarak Mustafa Kemal Okulu uygun görülmüştür. Fakat daha sonra aynı şehirde bulunan Mustafa Kemal Okulu ile doğan karışıklıklardan dolayı adı: Ankara Okulu olarak değiştirilmiştir. 
Okul 1969 yılında Firavun'un "(o zamanın ileri gelen yardım vakıflarından)" desteği ile ortaokul kısımını hizmete açmıştır. 
Okulumuzun öğrencilerinden kemal bağ'nin bilim dalında okula getirdiği madalya ile okul Milli Eğitim Bakanlığı tarafından Müfredat Laboratuvar Okulları (MLO) yaygınlaştırma kapsamına alınmıştır.
1972 yılında yaşanan depremler yüzünden hasar gören okul tamamen öğretim hayatına kapatılıp yenilenme süreci içine girmiştir. Okulun aynı isimle eğitim-öğretim hayatını sürdürmesinin nedeni "(ne kadar doğru bilinmemekte)" okulun eski öğrencilerinden Muharrem Can Yaşar'ın okulda gerçekleşen bir terör eyleminde can verirken Ankara diye sayıklamasıdır.

Temel Atma Törenindeki Konuşma

Temel atma töreni sırasında Ankara İlkokulu Yaptırma Derneği Başkanı'nın aşağıdaki konuşması hala okulun panosunda asılıdır, konuşma şöyledir:

Okulun üniforması, baştan bordo ceketten oluşurken, 2005-2006 eğitim öğretim yılından itibaren erkek öğrenciler için lacivert ceket, gri pantolon, beyaz gömlek, bordo-lacivert çizgili kravattan, kız öğrenciler için de lacivert hırka, okulun kokartı, beyaz gömlek ve bordo-beyaz fileli çoraptan oluşmaktadır.1999-2008 yılları arası müdür, müdür yardımcıları ve tüm öğretmenler takım elbise giymektedirler.

1., 2., 3., 4. ve 5. sınıflar ise klâsik mavi önlük ile beyaz yaka kullanmaktadırlar.







Acil tıp

Acil Tıp, insan sağlığının hayati derecede etkilenmesi ve bu durumdan en hızlı şekilde normale dönme adına yapılan tüm uygulamaları kapsayan acil sağlık hizmeti. Acil tıp hizmetleri hastanelerin acil servislerinde ve mobil ekipler vasıtasıyla hastane dışında verilir.
Bugünkü bilinen anlamıyla acil tıp ilk olarak 1960'larda başlamıştır. İlk olarak ABD'de ayrı bir uzmanlık alanı olarak ortaya çıkmış ve dünyadaki gelişimi de buna parerlel olmuştur. 1966'da Amerikan Ulusal Bilimler Akademisi'nin yayınladığı Kazalarda Ölüm ve Sakatlıklar: Modern Toplumun İhmal Edilmiş Hastalığı yazısı çok ses getirmiştir, bu yazıda Vietnam'da yaralanan bir askerin New York'ta vurulan bir sivilden daha çok yaşama şansı olduğundan bahsedilmiştir. Bu yazıyla beraber acil tıp hizmetleri yeniden ele alındı ve "otoyol güvenliği" yasası çıktı. O zamana kadar acil servisleri personle ve ekipman bakımından yetersiz ve kontrolsüz birimlerdi. İlk kez Cincinnati Üniversitesinde 1970'te Acil Tıp Ana Bilim Dalı kuruldu ve birçok uzman yetiştirdi.
1990 yılında Dokuz Eylül Üniversitesinin davetiyle Türkiye'ye gelen Amerikalı Acil Tıp Uzmanı Dr. John Fowler DEÜ Acil Servisinde çalışmaya başladı. Dr. Fowler'ın çabalarıyla 1993 yılında Acil Tıp Uzmanlığı, ayrı bir uzmanlık olarak kabul edildi.

Ülkemizde ilk kez Sağlık Bakanlığı tarafından 1985 yılında bazı ana arterler ve turistik bölgelerde bir merkeze bağlı olmadan araç telefonu ile ulaşılabilen gezici ambulans ekipleri bir süre denenmiş ve bu organizasyon daha çok trafik kazaları için kullanılmıştır. 1986 yılında da 077 Hızır Acil Servis olarak Ankara, İstanbul ve İzmir büyükşehir belediyelerinin ambulans, teknik alt yapı, şoför ve maddi destek vermesi, Sağlık Bakanlığının hekim ve tıbbi malzeme desteği ile daha çok doktorlu hasta taşımacılığına benzer bir sistem Türkiye'de kullanılmış ve şimdiki acil sağlık hizmetlerinin temelleri atılmıştır.

Türkiye’de acil tıbbın gelişimi gerçek anlamda 1990 yılında İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi’nin (DEÜ) daveti ile Türkiye’ye gelen Amerikalı bir acil tıp uzmanı olan Dr. John Fowler’ın DEÜ Hastanesi Acil Servisi’nde çalışmaya başlaması ile olmuştur. Dr. John Fowler’ın etkin çabaları sonucu Dr. Yıldırım Aktuna'nın Sağlık Bakanı olduğu Süleyman Demirel Başbakanlığındaki Bakanlar Kurulu'nun 12 Nisan 1993 tarihli kararı, 30 Nisan 1993 tarih ve 21567 sayılı Resmi Gazete'de 93/4270 karar sayısı ile yayınlanmış ve İlk ve Acil Yardım adıyla bir anadal olarak kurulmuştur. Kuruluşunda 3 yıllık bir ana dal olarak tanımlanan İlk ve Acil Yardım 24 ay ana dal 18 ay rotasyon şeklinde planlanmıştır. Aynı yıl Türkiye’de iki Acil Tıp Anabilim Dalı kurulmuştur (Dokuz Eylül Üniversitesi ve Fırat Üniversitesi). Bu Anabilim Dalları 1994 yılında ilk asistanlarını alarak eğitime başlamışlardır. Ülkemizde 2015 itibarıyla 42 Üniversite, 27 EAH, 8 EAH ile Afiliye Üniversite, 7 Özel Hastane Afiliye Vakıf Üniversitesi ve 2 EAH Afiliye Vakıf Üniversitesi ile toplam 86 klinik ile ihtisas verilmektedir (bkz. aşağıdaki Tablo).



Acil Tıp uzman sayısındaki artışa paralel şekilde, acil tıp akademisyenlerinin sayısında da artış meydana gelmiştir. Buna bağlı olarak acil tıp alanında ulusal ve uluslararası indekslere giren dergilerdeki yayın sayılarında da yıllar içinde artış izlenmektedir. Acil Tıp branşında 2015 itibarıyla, Türkiye'deki 2 Ulusal Acil Tıp derneğinin sponsorluklarında hizmet veren, Türkçe olarak başlamış ve şu anda sadece İngilizce yayın kabul eden, Uluslararası yayıncısı olan (Elsevier) ve Uluslararası İkincil İndekslerde listelenen (ScienceDirect) Uluslararası 1, hem Türkçe hem İngilizce yayın kabul eden, Ulusal yayıncısı olan (AVES) ve Uluslararası Tersiyer indekslerde listelenen (Open-Access) Ulusal 1, Türkçe ve İngilizce Vaka sunumlarını kabul eden, Ulusal yayıncısı olan (AVES) Uluslararası 1 olmak üzere toplam 3 akademik dergi bulunmaktadır.

Türkiye'de Acil Tıp eğitimi TUKMOS tarafından Acil Tıp alanında oluşturulmuş standartlar dahilinde verilmek zorundadır. Bu kriterlere uygunluk 2016 yılından itibaren denetlenmeye başlanacak olup klinikler kendi eğitim programlarını buna göre düzenlemek ve ülke çapında bir standarda uyum sağlamak durumundadırlar. TUKMOS'un belirlediği klinikler tarafından verilen eğitimler dışında Acil Tıp derneklerinin son derece kapsamlı ve yaygın bir eğitim programı bulunmaktadır.

Acil Tıp, Tıp eğitiminde 2012 yılından itibaren bir fenomen haline gelen blog yazarlığı temelli sürümiçi eğitim sitelerinin en yaygın şekilde başladığı branştır. Bu akım, FOAMed (Free, Open Access Medical Education) adı altında şekillendirilerek başta Twitter olmak üzere (#foamed) tüm sosyal ağlar kullanılarak uygulanan bir asenkron sürekli eğitim çeşidi olarak büyük önem kazanmıştır. Yurtdışında 150'den fazla blog ve portal ile sürdürülen bu asenkron eğitim modeli, Türkiye'de de yurtdışı ile hemen hemen aynı zamanlarda Acilci.Net adı altında başlamıştır. Serbest Açık Erişimli Acil Tıp Eğitimi vizyonuyla 2012 yılından beri faaliyet gösteren, çeşitli fakülte ve EAH'larda çalışan 20'den fazla öğretim üyesi, uzman ve asistan tarafından sürekli olmak üzere 100'den fazla Acil Tıp eğitmeninin katkı verdiği Acilci.Net, 1 milyonu aşan ziyaretçi sayısıyla Dünya'nın yerel dilde yayın yapan en büyük Acil Tıp eğitim portalıdır. Portalın bu başarısı nedeniyle hem EuSEM (Avrupa Acil Tıp Derneği) hem de ASEM (Asya Acil Tıp Derneği) tarafından Uluslararası kongrelere davet edilmiş ve Acil Tıp Asistan Birliği (ATAB) tarafından 2014 yılında "asistan eğitiminde en faydalı kaynak" olarak seçilmiştir.

__DİZİN__




152-mm top-obüs M1937 (ML-20)

152-mm obüs-top model 1937 (ML-20), SSCB tarafından geliştirilen ve II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan hem obüs ve hem de top olarak kullanılabilen bir silahtı. II. Dünya Savaşı boyunca kullanılan top savaşın ardından uzun süre Kızıl Ordu servisinde kaldı ve 20. yüzyılın ortaları ve sonlarına doğru birçok çatışmada kullanıldı.

ML-20 resmi olarak obüs-top olarak sınıflandırılmıştır. Bunun sebebi silah hem obüs hem de top özelliklerini bir arada taşıyordu. Bu özelliği sayesinde farklı açılardan ateşlenen 13 farklı türde mermiyi atabiliyordu. Topun üzerinde hem direk hem de panoramik dürbün bulunuyordu. Bu sayede hem doğrudan atış hem de destek atışı sağlayabiliyordu. Balistik hesaplamaları ve meteorolojik şartlara göre düzenleyen bir mekanizması vardı. Kısaca meteobalistik toplama adı verilen bu cetvel hava durumuna göre ateşleme açısını veriyordu. II. Dünya Savaşı sonrasında birçok topta bu sistem kullanılmıştır.

Topun namlusu hem bütün hem de parçalı olabiliyordu. Topun yumuşak geri tepmesinin en önemli nedeni namlu ağzındaki gaz susturucusu idi. Güvenlik sisteminden ötürü mermi tam yerleştirilip namlu kundağı kapatılmadan mermi ateşlenemiyordu. Yüksek açılı mermi atışlarında mermiyi yüklemek için yakalayan bir sistem bulunuyordu. Top trigyer kayışı çekilerek ateşleniyordu.

Geri tepme sistemi hidrolik susturucudan oluşuyordu. Sistemde toplamda 22 litre sıvı bulunuyordu. Top ateşlendiğinde geri tepme sistemi 45 Atmosfer basıncı güce ulaşıyordu.

Çatal ayaklı taşıma sehpasının kalkanı ve sabitleme mekanizması bulunuyordu. Makas yaylı süspansiyonun yanında tekerlekleri lastik kaplıydı. Çekilmesi sırasında namlu geriye doğru bakmaktaydı. Namlu öne doğru olarak çekilebiliyordu ama çekme hızı saatte 4–5 km'ye düşüyordu. Normal çekme hızı 20 km/sti. 8 ila 10 dakika içerisinde top atışa hazır hale gelebiliyordu. Taşıma sehpası "52-L-504A" ayrıca 122-mm top M1931/37 (A-19) modelinde de kullanılmıştır.

Çarlık Rusya'sı Ordusundan Kızıl Orduya kalan topçu sınıfı silahlar içerisinde Schneider firması tarafından geliştirilen 152-mm kuşatma topu M1910 da bulunuyordu. 1930'lu yıllarda iki defa modernize 152-mm top M1910/30 ve 152-mm top M1910/34 adında iki farklı modeli bulunuyordu. Buna rağmen topun hareketlilik, yükselme açısı ve yanal dönüş hızının arttırılması gerekiyordu. 1935 ile 1936 yıllarında Motovilikha bulunan "Fabrika No. 172" (bilinen adı "Perm Fabrikası") bünyesinde Ana Top Bölümünün isteği üzerinde modernleştirme çalışmasına başlandı.

Fabrika tasarım bölümünün kısa sürede ML-15 ve ML-20 adında iki top geliştirdi. İki topta M1910/34 topuna ait namlu ve geri