re içkili ya da içkisiz, saz ya da müzik seti eşliğinde oynananarak düzenlenmektedir.

Halkın ekonomik gelirinin yükselmesi ile düğünler daha görkemli düzenlenirken; düğün tören süresi eskine göre daha kısadır. 10-15 yıl öncesine kadar düğünlerden sonra Pazartesi günleri damat evinde "duvak"; onun iki ya da üç gün sonrasında kız evinde "yumurta yeme"; birkaç gün sonrasında damat evinde "ana kavumu" gelenekleri varken bugün bu geleneklere son verilmiştir.

Ağustos ayı mahallenin en canlı ve hareketli geçtiği aydır. Ağustos ayında fındık toplamak için mahallede bulanan halk her akşam başka bir komşu evinde toplanarak, dostluk ve akrabalık ilişkilerini canlı tutmaya/tazelemeye çalışır.

Halk, köy sınırları içerisinde bulunan iki kaynak suyunun şifalı olduğuna inanır. "Gelin Suyu" adını verdikleri suyun beden ağrılarını; "Köpek Kayası" adını verdikleri kayadan çıkan suyun da sakatları iyileştirdiğine inanmaktadırlar. 20 Mayıs tarihinde civar köylerden kadınlar "Gelin Suyu"na gelip banyo yaparak şifa bulmayı ummaktadırlar.

Köyümüz sınırları içerisinde okul yoktur. öğrenciler taşımalı sistemle Ünye'ye gitmektedirler. Son on/on beş yıl içerisinde mahallesimüz halkının eğitim seviyesi çok yükselmiş, gelir düzeyi artmıştır. 1996 yılında mahallesimüzde o güne kadar üniversite eğitimi alan kişi sayısı 10'u geçmezken bu sayı bugün 50'yi bulmuştur.


Bacı: kız kardeş
Badal: merdiven
Bahça: bahçe
(Fındık) bahçalama: fındık ağaçlarının kökleri etrafında büyüyen ışkın (yöresel dilde şıfka)ların bıçkı (dişli bıçak) ile temizlenmesi 
Bakraç: bakırdan yapılmış su, yoğurt ve ayran ve yemek taşımaya yarayan kova
Balcan: patlıcan
Başak: fındık bahçelerini sahibi topladıktan sonra arta kalan fındıklar 
Becene/bezene: bezelye
Bıçkı: dişli bıçak
Bıldır: geçen yıl
Bitlenme: pörsüme, eprime
Bostan: salatalık
Boyna: sürekli
Böcük: böcek
Böğürmek: hayvanların özellikle sığırların inlemesi 
Bölce: fasulye
Böön: bugün
Buymak: çok üşümek


Çangal: Fasulyelerin sarması için toprağa çakılan ağaç 
Çekiş(me/mek): Sözlü ve çetin kavga
Çenesi kilitlenesice: ölesice 
Çımuk: çamurlu
Çimmek: banyo yapmak, yüzmek 
Çotanak: Birkaç fındıktan oluşan fındık demeti 
Çökelik: lor peynir
Çul: Çuvalların dikilmesiyle yapılan örtü, tente
Çumak: dal parçası,değnek
Çürük ayı: Temmuz ve Ağustos ayları için kullanılır; bu aylarda yılan, kertenkele gibi hayvanların toprakta duramayıp ağaçlarda yaşadıklarına inanılır. Ağaca çıkanlar bu hususta uyarılır.

Darı: Mısır
Darlanmak/daralmak: sıkılmak bunalmak 
Davun ye: Zıkkım ye, öl anlamlarına gelen bir tür beddua 
Davun çıkasıca: devası bulunmaz bir hastalığa yakalanasıca anlamına gelen beddua
Dekmük: Tekme. Demi: Değimli
Dene: tane
Depük: kurumuş olan
Depüklük: odun, kabuk saklanan yer
Deydaha: işte orada
Deynek: el sopası
Dırdır etmek: gevezelik yapmak
Diğmen: değirmen
Dingil: lahana ve piriçnten yapılan keşkek kıvamında bir yemek çesidi
Divan: karyola
Dipek: mısır tanelerini dövüp çorba yapmaya, elmaları dövüp pekmez yapmaya yarayan taştan oyulmuş eşya
Dolama: parmağın iltihaplanıp şişmesi 
Don: Kilot 
Döşşek: Yer yatağı 
Düve: Yetişkin dişi sığır

Eğcek: yün bükmede kullanılan ağaçtan alet
Elleme/elemline: sanırım, tahminimce
Ellik: Eldiven 
Emice/emmi: amca 
Endelek (yılan): engerek (yılan)
Entere: elbise 
Erinsek: üşengeç
Esahtan/esastan: gerçekten.
Eteklik: etek 
Evmek: acele etmek
Eylenmek: oyalanmak

Fasile:fasulye
Ferik: büyükçe civciv 
Fıraktı/fıraktu: tel yerine tahta ve odunlar kullanılarak yapılan bahçe bölmeleri, çit
Fırınkurusu: fırındaki ateşte uğdurulup güneşte kurutulan fasulye 
Fiske: şamar 
Folluk: tavuk yatağı 
Fosul/hosul: fırına atılmış meyve

Gaş: kaş, yamaç 
Galdirik: kavurması ya da turşusu yapılan yabani bir bitki 
Gapcuk: kapçık (fındık şeffaf kabuğu)
Garer: karar
Gazal: ağacın kuru yaprağı 
Geçek: geçilen yer (özellikle fırkatı ya da tellerle yapılan bahçe bölmelerinin önüne yapılır) 
Gelberi: tahta tırmık 
Gero: fındık dallarını çekmeye yarayan ucu eğri ağaçtan yapılma nesne 
Gıdık: küçük sepet
Gıran: kır, güneşe dönük alanlar, tarlalar
Gırkmak: kırpmak kesmek 
Gıymık: odundan çıkan küçük parça 
Girebi: küçük balta
Gocuk: palto
Golan: genelde elde dokunan yük taşımaya yarayan ip 
Gopca: düğme
Goruk: içi fındık kurdu tarafından yenmiş fındık
Gozak: olgunlaşmamış meyve
Göden: kurbağa
Göğ: ham, olgunlaşmamış
Gökgöcemeni: yeşilkertenkele
Göynümek: meyvenin içinin yumuşaması 
Guşlastiği: sapan 
Guşluk vakti: öğleye öncesi
Guzine: ekmek pişirmek için gözü (fırını) de olan bir tür soba 
Gübür: toz 
Gücük ayı: şubat ayı 
Gülk: civcivli tavuk 
Günnükçü/günlükçü: yevmiyeci
Gürcü kavurması: kuşbaşı etlerle, kavrulmuş mısır unuyla ve bol baharatla yapılan yemek. Esenkale ve civar köylerin düğünlerinin vazgeçilmez yemeğidir

Hambar: ambar, kiler
Havuz: ineğin doğumdan sonraki ilk sütü
Haşimdi: şimdi şu anda. 
Habura: burası 
Haçan: ne çabuk
Haset: kıskanç, fesat 
Hark: ark 
Hemi: öylemi 
Hemşüre: hemşire, kız kardeş
Hey: yük taşımaya yarayan küfe 
Hoşuran: mısırların arasında büyüyen boranisi ve kavurması yapılan bir bitki 
Hors: hava, caka, kibir 
Horslanmak: havalanmak, kibirlenmek 
Hoşuran: Mısırların arasında biten, kavurması ve borana (borani)sı yapılan ot
Höngül: bazı köylerde şalgam olarak da adlandırılan, yemeği ve turşusu yapılan bir bitki


İbrik: bakır ve alüminyumdan yapılan su kabı
Îce: büyük anne
İlenme: lanet okuma 
İlistir: bakır elek 
İmeci: İmece, yardımlaşma
İmık: ılık 
İskele: tahta merdiven

Keşik: imece usulsü sıra 
Kelek: eskimiş
Kelem pancar: beyaz lahana 
Kemre: hayvan gübresi
Kesmük: elma, armut ve mısırın yenildikten sonra kalan kısmı 
Kesük: çökelek, lor peynir
Kevük: kuru pancar (karalâhana) ya da mısır sapları 
Kıymık: ince odun parçası 
Kirman: ip Eğirme aracı 
Kiraz ayı: haziran ayı 
Kirmit: yabani mantar
Kozak: olgunlaşmamış meyve ve kuru yemiş 
Kösele (taşı): yuvarlak, demirle döndürülüp su ile ıslatılan kesici alet bileme taşı 
Köz: ateşin koru 
Kürüz: genellikle kırsal alanlarda bahçe ve tarla kıyılarında bulunan dikenli yabani ot topluluğu
Kütmek/tekiç: küçük tahta tabure


Mal: büyük baş hayvan; aptal, salak
Mada: iştah 
Mahna: bahane, mazeret, neden
Maksusdan: yalancıktan 
Melücan: taze diken ucu (kavurması yapılır)
Mıkır: cimri
Mızmızlanmak: nazlanmak 
Mil: tığ
Mudara: zayıfça tutturulmuş sağlam olmayan
Mudara etmemek: eyvallahı olmamak, yalvarmamak
Mudarram mı var: eyvallahım yok
Mükkem: sağlam


Palaz: yuvarlak bir fındık türü 
Pancar: Karalâhana 
Patoz: fındıkları çotanaklarından ayrıma işlemini yapan motorlu alet 
Pers düşmek: çok yorulmak 
Peşkir: havlu 
Perzü: pazı bitki 
Pıtık: misket 
Puar: su gözü, pınar 
Pinek: kümes 
Pıtık: misket 
Pürçek: mısırın saça benzer kısmı 
Pontul: pantolon

Sağan: bakır tabak 
Sakarca: Bazı köylerde “köklüce” olarak da bilinen sarımsaksı kökleri olan, bahar mevsiminin ilk aylarında çiçek açan bitki. Çorbası ve yumurtalı kızartması yapılır.
Sallancak: salıncak 
Sap: mısırın gövde kısmı 
Savruk: savurgan 
Seğirtmek: zıplayıp koşmak
Siğitmek: koşmak
Sele: içine çamaşır konulan sepet 
Sıçan: büyük fare 
Sıfat: yüz, çehre 
Sırgan: ısırgan 
Sırtarmak: sırıtmak
Soyka koyduğum, soykası batasıca: öfke anında söylenen bir söz 
Sülük: salyangoz 
Süzme: Suyu alınmış yoğurt 
Sini: bakır sofra


Tam: ahır
Tekiç/kütmek: küçük tahta tabure
Teneşüre giresice: ölesice
Terek: mutfak dolabı ya da rafları 
Tevek: fasulye ve kabağın büyüyen yeşil uzantısı
Teyin: çok hızlı hareket edebilen bir hayvan türü 
Tıfıl: ufak, minik
Toprağa gelesice: ölesice, toprak olasıca 
Tosun: Yetişkin erkek sığır 
Töngel: bir muşmula türü
Turşu dingili: fasulye turşusu, haşlanmış barbunyalı ve mısır unlu yemek
Tutak: sıcak nesneleri tutmaya yarayan bez


Köyümüz Ordu iline 60 km, Ünye ilçesine 15 km uzaklıktadır. Karadeniz'den 8 km içeride olan mahallemizin rakımı da -engebeli arazisi dolayısıyla- 75-350 arasında değişmektedir. Merkez mahalledeki yerleşim biriminin rakımı yaklaşık 250, Gıraan Tepesi 350, dere kenarları 75'tir. Köyümüzün coğrafi olarak en belirgin özelliği, doğal kaleye sahip oluşudur. Karadeniz iklimi yaşanan mahallemizde yeşilin bin bir tonuna, birçok bitki ve hayvan çeşidine rastlanır. Daha çok büyük baş hayvancılığın yapıldığı mahallemizde çok az da olsa küçük baş hayvancılık, kümes hayvancılığı ve arıcılık da yapılmaktadır. Köy arazisinin yaklaşık yüzde on beşi ormanlık alanlardan oluşmakta, yüzde yetmişi fındık tarlası, yüzde on beşi de mısır ve sebze bahçesi olarak kullanılmaktadır. Ormanlık alanlarda çoğunlukla kestane, meşe, gürgen (kayın), yeykin (kızıl ağaç), pelit (meşe) ağaçları bulunmaktadır. Köyümüzde incir, üzüm, hurma, elma, töngel, armut, ayva ve ceviz; fasulye, bezelye, ıspanak, kara lahana, domates, salatalık, biber ve patlıcan yetiştirilmektedir. Engebeli yapıya sahip olan mahallemizde dört tane derecik ve bir dere bulunmaktadır. Köyümüzün komşu köyleri; Şenyurt, Kaledibi ve Gölcüğez'dir. Gölceğiz mahallesi ile aramızdaki sınır, dereyle ayrılırken; Kaledibi mahallesi ile sınırımız ise dereciklerden biriyle çizilir, bir derecik de Şenyurt mahallesi ile sınırımızın üçte birini belirlemektedir. Köyümüzün nüfusu civar köylere göre azdır. Aşırı göç de nüfusun azalmasında en büyük etkendir. Köyümüzden yurt dışına ilk göç Almanya ve Hollanda'ya yapılmıştır. Son on yıldır Japonya'ya da işçi olarak çalışmaya gidenler vardır. Köyümüz halkından Ünye ve Fatsa şehir merkezinde ikamet edenler, zaman zaman hafta sonları ve ürün yetiştirme dönemlerinde köye gelip gitmektedirler. İstanbul'a göç edenlerin büyük çoğunluğu da Ağustos ayında fındık toplamak ve tatil yapmak amacıyla mahallede ikamet etmektedirler.

Mahallenin iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Uzun yıllar mahallesimüzün ticarî ürünü fındık ve mısır iken, son zamanlarda ticari ürün olarak kivi yetiştiştirilmeye de başlanmıştır.

Mahallede, ilköğretim okulu olmadığı için öğrenciler taşımalı eğitimden yararlanmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi olmayıp PTT acentesi var