t ve Zaza alfabelerinde 7. harftir. E harfi sesini temsil ederken, Ê harfi sesini temsil eder .

Vietnam Alfabesi'nin 9. harfidir ve veya sesini temsil eder. Ê harfinin farklı tonları için aşağıdaki işaretler kullanılır:

Ê harfi Çince'de sesini temsil eder.





Arnavutköy, İstanbul

Arnavutköy, İstanbul'un Avrupa yakası'nda bulunan bir ilçesidir.

Doğusunda Eyüp, güneydoğusunda Başakşehir ve Esenyurt, güneyinde Büyükçekmece ve batısında Çatalca ilçelerine komşudur. Ayrıca bu ilçenin kuzeyden Karadeniz'e kıyısı vardır ve ayrıca Durusu Gölü'nün doğu, Küçükçekmece Gölü'nün kuzey ve Büyükçekmece Gölü'nün kuzeydoğu kıyıları ilçe sınırlarında kalır.

Arnavutköy'ün yerleşim yeri olarak kurulduğu tarihi saptamak güç, ancak arşivlerden çıkan haritalardan bölgenin 1850'li ve 1890'lı yıllarda dahi (Arnaout Kevi) Arnavutköy ismiyle anıldığı, haritalarda da bu isimle yer aldığı bilinmektedir. Daha detaylı bilgilere ise 1920'li yıllardan itibaren ulaşılabilmektedir.
Arnavutköy, mübadeleden (yaşayan halkların değişimi) önce yaklaşık 180 haneden oluşan Rum köylülerin yaşadığı ve şimdilerde “Eski Köy”, “Köy içi”, “Aşağı Köy” gibi değişik adlarla anılan bir bölgede yer alıyordu. 1923 Lozan Anlaşması çerçevesinde; Yunanistan ve Türkiye arasında yaşayan halkların değişimi “mübadele” protokolünün imza altına alınmasıyla birlikte karşılıklı göçler başlamıştır. Halkların karşılıklı değişimini öngören Protokol gereği bu bölgede yaşayan Rum Köylüler Yunanistan’a, Yunanistan Drama (il) bölgesinde yaşayan Türkler ise bu bölgeye yerleştirilmişlerdir. Türkler, bu bölgeye yerleşim esnasında Rum köylüleri ile 2 ay beraber yaşamışlardır. Daha sonra Rumlar kendilerine ait bir kilisenin de bulunduğu bu bölgeden evlerini bırakarak anlaşma gereği kendi topraklarına göç etmişlerdir.

Eski dönemlerde bu bölgede yaşayan Arnavut bir köylü Arnavutköy’ün isim babası olarak bilinir. Şöyle ki; bölge en eski dönemlerinden bu yana Edirne’ye ve dolayısıyla Avrupa’ya gidiş güzergâhı üzerinde yer almıştır. Yol üzerinde oluşu ve burada bir Arnavut’un yaşamasından dolayı bu güzergâhtan geçenler zamanla bu mevkie Arnavut’un Köyü ismini takmışlardır. Geçen süre içerisinde de “Arnavut’un Köyü” “Arnavutköy” olarak değişmiş ve halkın diline bu şekilde yerleşmiştir. Bir tane okul ve bir tane bakkalı olan yolcuların konakladığı han ve kahvehanesi olan köyde ulaşımın ve yolların bulunmamasından dolayı İstanbul’a at arabaların kullanıldığı araçlarla konvoy yapılarak gidilebiliyordu. Edirne asfaltı olarak bilinen yol güzergâhı 1939 yılından sonra ulaşımın kolay olması açısından yeniden düzenlenmiştir. Bu bölgeye Bulgaristan ve Yunanistan’dan mübadele yolu ile gelen Türklerin yerleşimi ile hane sayısı 350’ye ulaşan Arnavutköy 1951 yıllarında yeni yerleşimlerle bugünkü merkez isimli bölge şekillenmeye başlamıştır. 1963'e kadar Arnavutköy Çatalca'nın Boyalık Bucağı'na (merkezi Hadımköy) bağlı bir köyken o yıl Eyüp'ten ayrılıp ilçe olan Gaziosmanpaşa'ya bağlanmıştır.

Belde de İmrahor adı verilen bölge isim itibarıyla Osmanlı İmparatorluğu döneminde padişahın atlarına ve onlarla alakalı araçlara bakmakla yükümlü olan kişinin adıdır. Rivayet olunur ki, İmrahor, Osmanlı döneminde Fatih Sultan Mehmet’in atlarının bulunduğu bir hara ile anılmıştır. 1893 yılında Tatar Türklerinin yerleşimi ile faaliyete geçmiştir. İmrahor tarihi dokusu ve doğal zenginliği ile tartışılmaz güzellikte olan bir mesire yeridir.
Yıllar itibarıyla ülke genelinde köylerden şehirlere doğru yaşanan göç furyasından Arnavutköy’de nasibini almış ve giderek büyük bir merkez haline gelmiştir. 22 Mart 2008 tarihli Resmi Gazetede yer alan ve 1 Ocak 2009'da yürürlüğe giren kanun ile Arnavutköy'ün kaderi değişmiş ve Çatalca'ya bağlı Durusu ve Hadımköy beldeleriyle Gaziosmanpaşa'dan Haraççı, Bolluca ve Taşoluk beldelerini de alarak ilçe olmuştur.

2018 yılında ilçe sınırlarında açılması beklenen havalimanı bölgenin hızla gelişmesine imkan sağlayacak.

İlçede haftalık ve günlük olarak yerel gazeteler yayınlanmaktadır.






É

Éé vurgulu E harfidir. Vurgu pek çok dilde sesli harfin uzatılması ile sağlanır.

Macarca, İzlandaca, Kaşubyan, Çekçe, Slovakça ve Uygurca'da bulunan bir harftir. Ayrıca "e" harfinin değişik bir biçimi olarak Katalanca, Fransızca, İrlandaca, İtalyanca, Oksitanca, Portekizce, İspanyolca ve Vietnamca'da da bulunur.

İzlanda alfabesi'nin 8. harfidir ve sesini temsil eder.

Macar Alfabesi'nin 2. harfidir ve sesini temsil eder.

Çek ve Slovak Alfabeleri'nin 12. harfidir ve sesini temsil eder.

Kaşubyan Alfabesi'nin 8. harfidir ve sesini temsil eder.

Ê harfi Uygur Latin Alfabesi'nde sesini temsil eder.






Arnavutköy





Sınır açısı

Sınır açısı; ortam değiştiren bir ışığın, ortamları ayırıcı yüzeyden geçmesi olayına denir. Sınır açısı olayı yalnızca çok yoğun ortamdan az yoğun ortama geçerken görülür. Çünkü çok yoğun (kırıcılığın fazla olduğu) ortamdan az yoğun (kırıcılığın az olduğu) ortama geçen ışık yüzey normalinden uzaklaşacak şekilde kırılır. Normalden uzaklaşan ışın ayırıcı yüzeye yaklaşır, kırılma açısının 90° olduğu durumdaki gelme açısına sınır açısı denir.

Işık ışınları çok yoğun ortamdan az yoğun ortama geçişte sınır açısından daha büyük bir açı ile gelirse, tam yansımaya uğrar. Sınır açısı ile gelirse, yüzeyi yalayıp yoluna devam eder.




Boğazköy, Arnavutköy

Boğazköy, İstanbul'un Arnavutköy ilçesine bağlı bir belde. Arnavutköy'ün aşırı büyümesi nedeniyle diğer beldeler ortaya çıkmıştır. Boğazköy de bunların en büyüğüdür. 6000 haneden oluşan beldenin 3 mahallesi bulunmaktadır. İstiklâl Mah., Merkez Mah., Atatürk Mah. Arnavutköy ile Şirindere mevkinden ayrılmaktaydı. Daha önce Gaziosmanpaşa ilçesine bağlı bulunmakta olan Boğazköy tarihi bir mahalledir. Osmanlı döneminde başkent Edirne'ye gidilirken geçiş yolu olmuştur. Rum esirlere hapis olmuştur. Boğazköy İstiklâl mahallesinde eski bir kilise bulunmaktadır.

Boğazköy’ün tarihi ile ilgili şu ana kadar bulunabilen en eski belge, Osmanlı Arşivi’nde 1497 yılına ait tapu tahrir defteridir. Bu belgeye göre Boğazköy’de o yıllarda 4 Hristiyan Rum hane ve ayrıca 86 adet Hristiyan Rum esir vatandaş gözükmektedir. Yaşayan halk geçimini tarım ve hayvancılıkla karşılamaktaydı. Başlıca yetiştirdikleri ürünler buğday, keten, üzüm ve yaygın olarak da arıcılık yapılmaktaydı. Yetiştirdikleri bu ürünlerden devlete yıllık olarak 1675 akçe vergi ödedikleri anlaşılmaktadır. Ayrıca tek taşlı bir değirmenin olduğu ve değirmenden de yıllık 25 akçe vergi alındığı belirtilmektedir. 1497 tarihinde Boğazköy Haslar kazasına tabi olup, bu kazaya bağlı 163 köy bulunmaktaydı. 110 tanesinde ortakçı kul olarak nitelendirilen Hristiyan savaş esirleri bulunan bu köylerden birisi de Boğazköy’dür. Fatih Sultan Mehmet Mora ve Balkanları ele geçirdiği zaman hür vatandaş ve esirler olmak üzere iki ayrı sınıf insanı buralardan alıp İstanbul’un çevresindeki bu köylere yerleştirmiştir. İlk kayıtlarda ayrıntılı bir şekilde mevcut olan bu ortakçı kullar daha sonraki kayıtlarda gözükmemektedir. Çünkü devlet zaman içerisinde bu esir statüsündeki vatandaşların özgürlüğünü iade etmiş ve bunlara da hür vatandaş statüsü vermiştir. Gerek 1497 tarihli tapu defterinde ve gerekse daha sonraki defterlerde Boğazköy’ün bir diğer adı daha kayıtlıdır. Fakat bu isim bütün kayıtlarda farklı şekillerde yazılmıştır. Boğazköy’ün diğer adı İmberin olduğu yazılı iken daha sonraki kayıtlarda bu isim Emberin şeklindedir. Belirtilen isimler Arnavutça kutsal belde anlamına gelmektedir. Boğazköy ile ilgili daha sonraki kayıt 1553 yılına ait tarihli tapu tahrir defteridir. Bu tapu defterinde Boğazköy ve civarı Beyazid Camii’nin banisi Sultan Beyazid Veli’nin vakıf arazisi olarak kayıtlı olup daha sonraki defterlerde de bu şekilde kayıtlıdır. Bu kayıtlara göre Bakırköy, Çatalca ve Sarıyer arasında kalan bütün bu bölgeler vakıf arazisi olarak gözükmektedir. 1553 yılındaki kayıtlarda Boğazköy nüfusun artığı gözükmektedir. 1497 yılındaki kayıtlara göre 4 olan hane sayısı 8 haneye çıktığı görülmektedir. Bu defter fazlaca yıpranmış olduğundan bazı isimler okunmamaktadır. Köyün yıllık vergi tutarı 1390 akçe olup elde edilen ürünler şunlardır; yulaf, keten, üzüm, bal, arpa ve buğday. Bu tarihte Boğazköy Vize sancağının Çatalca kazasına bağlı olup Osmanlı Dönemindeki tüm kayıtlarda Çatalca’ya bağlı bir köy olarak gözükmektedir. Osmanlı Arşivi’nde 16. yüzyıla ait diğer bir tapu defterinde Boğazköy ün nüfusunun 12 haneye çıktığı görülmektedir. 16. yüzyıldaki kayıtlara göre alınan yıllık toplam vergi tutarı 1302 akçe olup vergi alınan ürünler buğday, yulaf, keten, arpa, bal ve üzümdür. Boğazköy Edirne yolu üzerinde bulunması sebebi ile önemli geçit noktalarına verilen derbent mevkii statüsündedir. Padişahların Edirne seyahatlerinde bu yolu kullandığı, Balkanlar tarafına yapılan seferlerde ordunun bu yoldan geçtiği yönünde kayıtlar mevcuttur. Osmanlı Arşivi’nde DH.MKT.1492/40 nolu ve 6 Mart 1888 tarihli kayıtta Boğazköy’den İstanbul’a gelen su yollarının olduğundan bahsedildiği görülmektedir. Ayrıca Boğazköy’de kömür ocaklarının olduğu ve birde hububat ambarının inşa edildiği kayıtlardan anlaşılmaktadır. Osmanlı Arşivi’nde İrade Dahiliye tasnifi 95376 numarada Boğazköy’deki kilise ile ilgili kayıtlar vardır. 8 Eylül 1880 tarihli bu kayıtlarda eski kilisenin harap olduğu belirtilerek kilisenin Ayatıryada ismiyle yeniden inşası için ruhsat talep edilmiş ve sonuçta gerekli izin alınarak kilise yeniden inşa edilmiştir. Kilisenin iç ve dış görünüşü resmedilmiş inşaat için toplam 157 bin kuruş harcanmış olup bu para köydeki eski kiliseye tahsis olunan gelirlerden karşılanmıştır. İstanbul’un işgali yıllarında Boğazköy ve civarında olaylar meydana gelmiştir. İngilizler tarafından silahlandırılan Arnavutköy ve Boğazköy’deki bazı Rumlar bir araya gelerek bir çete kurmuşlardır. Bu çeteye mensup silahli şakiler 4 Haziran 1921 yılında İstanbul’dan evlerine dönmekte olan Müslümanlara Arnavutköy-Boğazköy arasındaki Kanlı Bostan Mevkiinde saldırmışlar. Kendilerini dövüp mallarını gasbettikten sonra yine yoldan geçen, 3 kişiyi ö