n yerine geçti. Türkiye'de çalışmaya geldiği 1943'e değin öğretmenliğini sürdürdüğü gibi kendi bürosunda mimarlık uygulamalarını da yürüttü. Tübingen Üniversitesi Kitaplığı (1910-1912), Hannover Kent Salonu (1910-1914), yarışma projesi olarak tasarladığı basit biçimlerle sağlanmış bir anıtsallıktaki Stuttgart Garı (F.E. Scholer ile birlikte; 1914-1917), mühendislik yapılarının birer mimarlık konusu olabileceğini gösterdiği Neckar Barajı ve Elektrik Santralı (1926-1935), Stuttgart'taki Zepplin Oteli (1931-1933), İsviçre'de Basel Güzel Sanatlar Müzesi (R. Christ ile birlikte; 1932-1936), çeşitli otoyol köprüleri (1938-1941) bu dönem yapıtlarının başlıcalarıdır.

Bonatz, Türkiye'ye ilk kez 1916'da İstanbul'da yaptırılacak Türk-Alman Dostluk Evi proje yarışması için yer görmeye gelmişti. 1942'de bir kez daha gelerek uluslararası Anıtkabir mimari proje yarışmasında jüri üyeliği yaptı. Ertesi yılın başlarında, Hitler dönemi Alman mimarlığını çeşitli ülkelerde tanıtmak amacını taşıyan Alman Mimarlık Sergisi'ni Ankara ve İstanbul'da sunmak üzere yeniden Türkiye'ye geldi. Onun bu göreve getirilmesi, tarafsız kimliğinin, bu girişimin bir Nazi propagandası olarak görülmesini engelleyeceğini düşünen dönemin Ankara'daki Alman büyükelçisi Franz von Papen tarafından uygun görülmüştü. Bonatz aynı yılın sonunda Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı tarafından Teknik Öğretim Müsteşarlığı Yapı Bürosu mimarlık danışmanlığa getirildi.

Bonatz'ın sağlamlık, dayanıklılık, yalınlık ilkelerine dayanan mimarlığı, hiçbir döneme bağlı olmadan çağdaş olmak ("zeitlos") görüşünden yola çıkar, ama o Türkiye'de kaldığı süre içinde II. Ulusal Mimarlık Akımı'ndan etkilenerek, ulusal kültüre sahip çıkma anlayışı içinde, mimarlıkta yerel öğelerin kullanılması ve yapıların bulundukları bölgeyle uyum içinde olması ilkelerine yönelmiştir. Ankara'daki Saraçoğlu Memur Evleri Mahallesi gibi yapılarının tasarımında, geleneksel Türk konut mimarlığının belirgin öğelerini bu doğrultuda kullanmıştır. 1946'da Ankara Opera Sahnesi'ne dönüştürmekle görevlendirildiği, Şevki Balmumcu'nun sergi salonunu çağdaş anlayışta yeniden ele almıştır. Ankara'daki Falih Rıfkı Atay Evi, (eski) Ankara Havalimanı Terminal Binası, İstanbul Bebek'teki Sirel Evi ve Ortaköy'deki bir apartman gibi Türkiye'deki başka uygulamaları dışında "Leben und Bauen" (1950; "Yaşamak ve Yapı Yapmak") ve "Brücken" (F. Leonhardt ile, 1951) adlı iki kitabı yayımlanmıştır.




Hint tavuskuşu

Hint tavuskuşu ya da mavi tavuskuşu ("Pavo cristatus"), sülüngiller familyasında yer alan bir tavuskuşu türüdür.

Subkontinent Hindistan' da bulunan yerleşik bir kuş türü olmakla beraber, Hindistan'ın da ulusal kuşudur.

Tür, kurak ve yarı kurak alanlarda, çalılar, koruluklar ve yaprak döken ormanlarda bulunur. Besini ve yuvası yerdedir, ancak tünemesini ağaçların tepelerine yapar.

Genellikle tohumlarla beslense de bazen böcekler, meyveler ya da sürüngenlerle de beslenebilir.




Pavo




Yeşim bitkisi

Yeşim bitkisi ya da ağacı ("Crassula"), Crassulaceae familyası içinde sınıflanan bir bitki cinsidir.

Dünyanın birçok yerinde doğal olarak bulunurlar, kültür varyeteleri özellikle Güney Afrika'da bulunurlar.

Bu bitkilerin yaprakları ya da gövdeleri çoğaltma amacıyla kullanılır. Kültüre edilmiş formlardan bazıları soğuğa daha dayanıklı olsalar da, çok büyük sıcaklık farklılıkları yeşilliklerini kaybetmelerine ve ölmelerine neden olur.





Beştelsiz, Zeytinburnu

Beştelsiz, İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinde bir mahalledir.

Mahalle, ismini şimdi üzerinde 100. Yıl Ticaret Lisesi'nin olduğu alanda bulunan 1960'lı yıllardaki büyük telsiz alıcılarından adını almaktadır.

Beştelsiz'in 5 mahalleye sınırı bulunmaktadır. Tramvay veya metro istasyonu bulunmamaktadır.

Telsiz-Beştelsiz mahallelerinde Balıklı Yolu çevresinde kumaşçılar bölgesi son yıllarda örme kumaş konusunda Türkiye'nin en büyük toptan ticaret merkezi haline gelmiştir.

Mahallenin iklimi, marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

2000 yılında ilçe nüfusunun %9,9'u Beştelsiz mahallesinde yaşamaktaydı.

2000 yılı verilerine göre mahalle nüfusunun %7,2'si okuma-yazma bilmemektedir. Bu oran Türkiye genelinden (%12,7) daha iyi, fakat İstanbul genelinden (%6,6) ise daha zayıf durumdadır.




İzotoplar tablosu

İzotop tabloları şu ana kadar bilinen tüm kimyasal elementlerin izotoplarını, soldan sağa artan atom numarası ve yukarıdan aşağı artan nötron numarası ile sınıflandırmaktadır.

Yarı ömürler her bir hücrenin rengi (renk ifadeleri sağda verilmiştir) ile ifade edilir. Renkli kenarlar en kararlı nükleer izomer durumları göstermektedir.




Çırpıcı, Zeytinburnu

Çırpıcı, İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinde bir mahalledir.

Mahalleye adını veren Çırpıcı Çayırı 5. yüzyıldan sonra gözde bir mesire yeri olmuştur. Çırpıcı Çayırı, bu özelliğini Cumhuriyetin ilk yıllarında da korumuş ve o dönemde de ilgi gören bir mesire yeri olmaya devam etmiştir.

1990'ların ortasında, mülkiyet sorunlarının geç çözülmesi ve o tarihte imar-ıslah planlarının yapımının gecikmesi nedeniyle eski gecekondulardan geriye sadece Telsiz ve Çırpıcı mahallelerindeki bazı örnekler kalmıştır.

Yeşiltepe'nin 3 mahalleye sınırı bulunmaktadır. Zeytinburnu tramvay ve metro durağı buradadır. Tramvayla Bağcılar ve Kabataş yönüne gidilebilmektedir. Her gün binlerce yolcu buradan geçmektedir. Ayrıca Çırpıcı Çayırı'nda piknik ve koşu yapılabilecek birçok yeşil alan vardır. İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin fidan satış şubesi mevcuttur.

Mahallenin iklimi, marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

2000 yılında ilçe nüfusunun %10,2'si Çırpıcı mahallesinde yaşamaktaydı.

2000 yılı verilerine göre mahalle nüfusunun %7,3'ü okuma-yazma bilmemektedir. Bu oran Türkiye genelinden (%12,7) daha iyi, fakat İstanbul genelinden (%6,6) ise daha zayıf durumdadır.




Gökalp, Zeytinburnu

Gökalp, İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinde bir mahalledir.

Mahalle adını Ziya Gökalp'ten almıştır.

Gökalp'in 5 mahalleye sınırı bulunmaktadır. Kuzeyde "Prof. Muharrem Aksoy Caddesi" ile Beştelsiz mahallesinden, kuzeydoğuda "40. Sokak" ile Telsiz mahallesinden, güneydoğuda "Zübeyde Hanım Caddesi" ile Kazlıçeşme mahallesinden, güneyde "49. Sokak" ile Yenidoğan mahallesinden ve son olarak batıda "58. Bulvar" ile Yeşiltepe mahallesinden ayrılır.

Tramvay veya metro istasyonu bulunmamaktadır. Fakat, mahalle içinden otobüs ve minibüs hatları geçmektedir.

Zeytinburnu içine giren 93 (Zeytinburnu-Eminönü), 93B (Zeytinburnu-Beyazıt) 93T (Zeytinburnu-Taksim) 93M (Zeytinburnu-Mecidiyeköy) otobüsleri mahalleden geçer. Mahalle içinde ya da mahallenin sınırı olan sokak ve caddelerde bulunan otobüs durakları şunlardır:


Mahalleden geçen veya mahallenin sınırı olan caddelerden geçen minibüs hatları şu şekildedir: 

Mahallenin iklimi, marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

2000 yılında ilçe nüfusunun %7,2'si Gökalp mahallesinde yaşamaktaydı. "Zeytinburnu Sosyal Doku Araştırması"na göre, mahallede yaşayan yabancı ülke doğumlular içinde en kalabalık kitle Bulgaristan doğumlulardır. Bunu sırasıyla Afganistan, Makedonya, Yunanistan ve Doğu Türkistan doğumlular izlemektedir.

2000 yılı verilerine göre mahalle nüfusunun %6,4'ü okuma-yazma bilmemektedir. Bu oran hem Türkiye genelinden (%12,7) hem İstanbul genelinden (%6,6) daha iyi durumdadır.




Kazlıçeşme, Zeytinburnu

Kazlıçeşme, İstanbul'un Zeytinburnu ilçesinin alan olarak en büyük mahallesidir.

Osmanlılar zamanında bugünkü Zeytinburnu sınırları dahilinde ilk yerleşim alanının Kazlıçeşme civarında olduğu anlaşılmaktadır. XVII. yüzyıl gezgini Evliya Çelebi, Seyahatnâme'sinde Kazlıçeşme'deki yerleşim ile ilgili bilgiler vermiştir. Fetihten sonra buranın mamur bir semt haline geldiğini, yukarıda sözü edilen Kazlıçeşme Camii'nin dışında yedi mescide, bir hana, bir hamama, yedi sebile, üç tekkeye, çeşitli kârhanelere ve evli ailelerden çok tabakhanelerde çalışan bekarların kaldığı mahallere tesadüf ettiğini dile getirmektedir.

Kazlıçeşme, doğuda Yedikule Zindanları ve Bizans Surlarından başlayarak, batıda Zeytinburnu İstasyonu ile Zeytinburnu Belediye binası arasında kalan, kuzeyinden eski Sirkeci-Halkalı Banliyö Demiryolu'nun geçtiği, güneyinde de Sahilyolu ve Marmara Denizi ile çevrili bulunan ve takriben 170.000 metrekare alana sahip bir bölgedir. Surlardan başlayarak Zeytinburnu Tren İstasyonu yönünde uzanan Demirhane Caddesi ile Kazlıçeşme iki büyük alan olarak bölünür.

Sirkeci-Halkalı eski Banliyö Tren hattı mahalleden geçmektedir. Ayrıca tüm Zeytinburnu otobüsleri mahallenin kuzeyinden geçmektedir. Kazlıçeşme mahallesinin ilçedeki toplam 7 mahalleye sınırı vardır.

Osmanlı döneminde ve Cumhuriyetin ilk yıllarında tabakhaneleriyle bilinen Kazlıçeşme, dericilik ve konfeksiyon sektörlerinin hammadde ihtiycını karşılamıştır. Ancak Kazlıçeşme'de günümüzde deri üretimi yapılmamaktadır. Bölgedeki tüm fabrikalar, 1960'lı yıllardan sonra Tuzla'daki organize sanayi bölgesine ve Çorlu'ya taşınmıştır. Günümüzde tabakhanelerin kaldırılmasıyla ortaya çıkan alan İstanbul'un miting alanlarından biridir.

Mahallenin iklimi, marmara iklimi etki alanı içerisindedir.

2000 yılında ilçe nüfusunun %1'i Kazlıçeşme mahallesinde yaşamaktaydı. Yine 2000 Genel Nüfus Sayım sonuçlarına göre, ilçedeki toplam nüfusun %6,2'sinin yabancı ülke doğumlu olduğu Zeytinburnu'na göre bu oran Kazlıçeşme'de %3,3 olup nispeten daha düşüktür.

2000 yılı verilerine göre mahalle nüfusunun %11,2'si okuma-yazma bilmemektedir. Bu oran Türkiye genelinden (%12,7) daha iyi, fakat İstanbul genelinden (%6,6) ise daha zayıf durumdadır.

Mahallenin güneyinde biri Fatih Sultan Mehmet'in İstanbul'u almadan önce yaptırdığı cami (İstanbuldaki ilk Türk Camisi) olmak üzere iki cami, bir Rum Ortodoks kilisesi ve Eriklibaba cemevi bulunmaktadır. Mahalleye adını veren ama tahrip olmuş kaz figürlü çeşmede bunların yakınındadır.

İlçenin kuzeyinde Kazlıçeşme Mezarlıkları bulunur. Balıklı Rum Hastanesi, Yedikule Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi ve Yedikule Göğüs Hastalıkları Hastanesi bu mahallede bulunur. Ayrıca Abdi İpekçi Spor Salonu da bu mahallededir.