etin gerektirdiği ve Amerika kıtasındaki pazarların beklediği işlenmiş ürünlerin sağlanamasından dolayı kolonilerle hep bir çekişme hali bulunmakta, ticaret hep tek taraflı kalmaktadır. Askeri açıdan bakıldığında Napoli ve Sicilya’nın 1734 yılında geri alınması, 1742’de İngilizlerin yenilmesi önemli gelişmelerdir. Ayrıca Amerikan Bağımsızlık Savaşı (1775-83) sırasında İspanyollar İngilizlerin elindeki Bahama Adalarını ele geçirecektir. Özellikle Amazon vadisindeki durum ise karmaşıktır. Portekiz denetimindeki alan için Guarani Savaşı 1756 yılında çıkacaktır. İspanyol İmparatorluğu hala eski görkemli günlerinde olmasa da karanlık bir dönemden çıkmış, artık diğer Avrupa ülkelerinin merhametinde değildir. Ekonomisi de kontrol altındadır ancak zaman aleyhine akmaktadır. Malaspina’nın önerisi daha verimli bir yönetim şekli önermektedir: Önerilen yönetim imparatorluk yerine dağa dağınık bir yapıya sahip konfederasyondur. Bu şekilde hem yönetim daha kolay olacak hem de siyasi gerilimler törpülenecektir. Öneri kolonileri kaybetmekten korkan monarşi tarafından reddedilecektir. Ancak tüm İspanyol kolonileri yaklaşan Fransız Devrimi ve Napolyon Savaşlarıyla bir anda elden çıkacaktır.

19.yüzılda İspanya’nın kaybedeceği ilk toprak uçsuz bucaksız Louisiana topraklarıydı. Bu topraklar Kanada’ya kadar uzanmaktaydı ve 1763 yılında Fransa’dan devralınmıştı. Fransızlar Napolyon Bonaparte liderliğinde bu toprakları 1800 yılındaki San Ildefonso Antlaşmasıyla geri alacak ve 1803 yılında Birleşik Devletlere satacaklardı. Trafalgar Deniz Savaşında ise Fransız donanmasının safında İngilizlere yenilecek olan İspanyol donanması artık denizaşırı kolonileri koruyamayacak düzeye düşecektir. Napolyon ordularının İspanya’yı 1808 yılında işgal etmesiyle çıkan savaş sırasında İspanya’nın kolonilerle bağı tamamen kesilecektir. Louisiana’nın el değiştirmesiyle berabe artık ABD ile İspanya sınır komşusu olacak ve sürekli sınır anlaşmazlıkları yaşanacaktır. Florida’da yaşanan ayaklanma sayesinde burası da ABD egemenliğine geçecektir. 1808 yılında Fransa tarafından işgale uğrayan İspanya, gerilla savaşı vererek uzun ve kanlı bir ayaklanmayla Fransızları ülkeden atacak, izleyen yıllarda yaşanan iktidar boşluğunda iç savaş yaşanacaktır. Cumhuriyet yanlıları monarşi yanlılarıyla savaşacaktır. Bu yıllarda İspanya tüm kolonilerini kaybedecek sadece Küba, Portoriko ve Asya’da izole olan Filipinler, Guam Adaları ile Afrika’da İspanyol Sahrası, İspanyol Ginesi ve Fas’ın bazı kısımları İspanyol denetiminde kalacaktır. Latin Amerika’daki bağımsızlık savaşları ise bölgenin İngilizler tarafından işgaline karşı yerel halkın verdiği kavganın bağımsızlık savaşına evrilmesiyle başlayacak ve başarıya ulaşacaktır. Amerikan Bağımsızlık Savaşından dersler çıkartan Latin Amerika halkları uzun savaşlardan sonra birer birer bağımsız olacaktır: Paraguay (1811), Uruguay (1815), Arjantin (1816), Şili (1818) ve Peru (1821) San Martin ve Bolivar gibi komutanlar sayesinde bağımsız olacaktır. Bu ülkeleri Venezuela, Kolombiya, Ekvador ve Bolivya izleyecektir. Meksika ise 1821 yılında bağımsızlığın ilan edecektir. Santo Domingo da bağımsızlığını ilan edecek ve Bolivar’ın Büyük Kolombiya Cumhuriyetine katılmak istese de kölelerin kurduğu cumhuriyet olan Haiti tarafından ele geçirilecektir. Amerika kıtasında İspanya’nın elinde sadece Küba ve Portoriko kalacaktır.İspanya’da ise Napolyon savaşlarından sonra ülke egemliğin kimde olduğunun bilinmediği bir geçiş döneminden geçmektedir. 1870’lerdeki XII. Alfonso yönetimi sayesinde merkezi iktidarda bir toparlanma yaşansa da kralın erken ölümü durumu yine içinden çıkılmaz hale getirecektir. Kolonilerdeki milliyetçi ayaklanmalar 1898 yılındaki İspanya-ABD Savaşının çıkasında etken olacak ve yayılmaya başlayan ABD egemenliğinin hedefi Küba olacaktır. Küba’nın ABD’ye bağımlı şekilde bağımsızlığını ilan etmesinden sonra İspanya 20 milyon dolar karşılığında Portoriko, Filipinler ve Guam’ı ABD’ye devredecektir. Filipinlerdeki askeri üs 1899 yılında boşaltıldığında bölgedeki 400 yıllık İspanyol egemenliği de sona erecektir. Pasifik Okyanusunda kalan son ufak adalrını da Almanya’ya satan İspanya’nın sadece Kuzey Afrika’da kolonileri kalacaktır.

1481 yılında Papalığın dünyayı Portekiz ile İspanya arasında pay etmesiyle beraber Kanarya Adaları Portekiz egemenliğinde kalır. İspanyol hakimiyetinde ise Melilla, Villa Cisneros, Mazalqivir, Gomera, Oran, Cezayir, Bugia, Trablus, Tunus ve Ceuta şehirlei vardır. 1778 yılında Portekiz ile yapılan El Pardo antlaşmasına göre Nijer deltasını alan İspanya bunun karşılığında Latin Amerika’da bazı topraklarını Portekiz’e devreder. 19.yüzyılda ise Tetuan Savaşından sonra Fas, Sıdi İfni’yi İspanya’ya bırakacaktır. 1884 Berlin Konferansında da bu durum değişmez. Gine’nin durumu belirsizdir. 1911 yılında Fas Fransızlarla İspanyollar arasında pay edilir. Abdülkerim önderliğindeki Berberiler ayaklanacak ve İspanyolları 1921 yılındaki Annual Savaşında hezimete uğratacaklardır. İsyan sırasında ordunun yaşadığı dağınıklık ve hezimet üleknin de içinde bulunduğu durumu resmetmiştir adeta. 1923 yılında Tanca, uluslararası açık şehir ilan edilecek ve Fransa, İspanya, İngiltere ve daha sonradan katılan İtalya tarafından denetlenecektir. Afrikadaki İspanyol ordu komutanlarından Francisco Franco’nun seçilmiş hükümete karşı başlattığı ayaklanma İspanya İç Savaşına yola açacak, Franco önderliğindeki Falanjistler özellikle Hitler Almanyası ve Mussolini İtalyasının desteğiyle zafer kazanacak ancak 1936-39 yılları arasında ülke mahvolacaktır. 2.Dünya Savaşı sırasında Vichy Fransasına bağlı birlikler Tanca'da yenilgiye uğratılacaktır. İspanya, Afrika’daki sömürgelerinde ekonomik altyapı oluşturacak yatırımları bölgeye yapmayacak, ancak sınırlı şekilde bölgeyle ilgilenecektir. Bioko adasında Nijeryalı işçilerin çalıştığı kakao çiftlikleri kurulacaktır. 1956 yılında Fas bağımsızlığını ilan edince İspanya, Fas’daki topraklarından çekilecek ancak Sidi İfni’yi vermeyecektir. Fas sultanı V.Muhammed ise İspanyol Sahrasına saldıracak ve ele geçirecektir. Bugünkü Ekvator Ginesi olan ülke toprakları ise İspanyol Ginesi topraklarıdır. Buradaki bağımsızlık yanlılarının ve Birleşmiş milletlerin baskıları sonucu 1968 yılında ülkenin bağımsızlığını vermeye razı olacaktır. yine aynı yıl İspanya Sidi İfni’yi Fas’a verecektir. İspanyol Sahrasının durumu ise hala belirsizdir. Kanarya Adalarındaki ve Kuzey Afrika’daki İspanyol şehirleri ise ülkenin ve Avrupa Birliğinin birer parçası sayılmakta ancak farklı vergi yapılarına sahip olarak yönetilmektedir. Fas hala Ceuta, Melilla üzerinde hak iddia etmektedir. Ayrıca Fas birliklerinin 11 Temmuz 2002 gecesi işgal ederek ilhak etmeye çalıştıkları Perejil Adası ise İspanyol donanması tarafından silah kullanılmadan geri alınmıştır.

İmparatorluğun varlığının kimi alanlarda etkisi kalıcı olmuştur. Amerika kıtasına İspanyolca dili ve Katoliklik yerleşmiştir. Amerika kıtasındaki insan topluluklarının birbirleriyle karışmasının da etkileri günümüze kadar gelmektedir. Latin Amerika halklarının kökleri hem yerel halklara, hem Avrupalılara hem de Afrikalılara dayanmakta, kültürel bir bileşim oluşturmaktadır. Bu duruma belki istisna olarak çok sayıda Avrupalı göçmenin bulunduğu Arjantin ve Uruguay dahil edilmeyebilir. İspanyol İmparatorluğu, Portekiz ile beraber dünyadaki ilk küresel ekonomik ticaretin önünü açmıştır. Okyanus ötesi deniz ticareti başlatılmış, İspanyol dükası dünyanın ilk küresel para birimi olmuştur. Küresel ticaretin ilk etkisi ise kıtarlar arasındaki gıda alışverişinde olmuş, okyanusun her iki tarafındaki halklar yeni gıdalarla tanışmışlardır: Amerika için yeni olan ürünler; buğday, arpa, soğan, elma, karpuz, inek, koyun, domuz, at ve eşek olurken Avrupa ise; mısır, çikolata, patates, kırmızı biber, pul biber, domates, yerfıstığı, tütün ve hindiyle tanışmıştır. Ayrıca halklar arası bu kaynaşmanın etkileri müzikten sanata spordan hukuka kadar birçok alanda ve birçok ülkede görülebilir.



İspanya’nın Avrupa kıtasındaki İspanya harici topraklarının büyük kısmı 1710 yılındaki Utrecht Barışıyla elinden alınacaktır.


Özellikle Amerika kıtasındaki İspanyol İmparatorluğu topraklarında Kastilya’da geçerli olan yasalardan yola çıkan ancak kıtada bulunan farklı ırklara ve sosyal sınıflara göre değişen kanunlar uygulanmıştır.
Bu grup Avrupa’dan gelenleri kapsamaktaydı. Amerika’da doğanlar ve doğmayanlar ayrılmaktaydı.İspanyollar hiçbir kolonide çoğunluğu oluşturmamakta sadece yönetim merkezlerinde yoğunlaşmaktaydılar. Amerika’ya göçün artmasıyla buradaki yöneticilerin sıkıntıları da artmaya başladı.
İspanyol keşiflerinin demografik etkisi çarpıcıdır. 16.yüzyıl başlarında 80 milyon olan Amerika kıtasındaki yerli halklarının nüfusu sadece bir yıl içinde 12 milyona düşecektir. Bunun temel sebebi kaşiflerin kıtaya getirdiği hastalıklar, fetih savaşları, zorla göç ettirmeler ve zorunlu çalışma politikasıdır.Yerel halkların hakları konusu dönemin ünlü üniversitesi Slamanca’da tartışılacaktır. I. İsabel’in hükümranlığı döneminde tüm yerlilerin Kastilya hanedanına bağlı olduğunu ilan eden açıklaması onları kölelikten azad etmiş, köleler özellikle Afrikalılardan olacaktır. ancak bu ayrım sadece yasalarda ve kâğıt üzerindeydi, pratikte bir anlamı olmadı. Ayrıca conquistadorların bir açmazı da sürekli madenlerde çalıştırılacak işçiler bulmaya çalışırken yerlileri Hristiyanlaştırmaya çalışan rahiplerle yaşanıyordu. Hristiyanlığın yayılması, köle ve yerel işçilerin çalışmasını engelleyen bir şeydi. Bu durumu zorlaştıran bir etken de özellikle Katoliklik karşıtı cizvit papazlarının Portekiz idaresindeki bölgelerdeki yoğun faaliyetiydi. İspanyollar daha sonra kıtadan cizvitleri atıncaya kadar sorun olarak sürmüştür.

Kıtanın keşfinden ve işgalinden sonra İspanyol kolonilerinde daha önce Fransız ve İngiliz kolonilerinde bulunmayan bir melez yönetici sınıf belirir. Melezler farklı ırkların birleşmesinden olabilmekteydi. İlk başlarda sayıları az olsa da sonradan her kolonide çoğunluğu ele geçireceklerdir.
Yerel halkların tem