Nalbantlar, Söke

Nalbantlar, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Özbaşı, Söke

Özbaşı, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Özbeyyeniköy, Söke

Özbeyyeniköy, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Pamukçular, Söke

Pamukçular, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Sayrakçı, Söke

Sayrakçı, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Serçin, Söke

Serçin, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Sofular, Söke

Sofular, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Tuzburgazı, Söke

Tuzburgazı, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Yamaç, Söke

Yamaç, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Yeniköy, Söke

Yeniköy, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Yeşilköy, Söke

Yeşilköy, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Yuvaca, Söke

Yuvaca, Aydın'ın Söke ilçesine bağlı bir mahalle.




Kutup martısı

Kutup martısı ("Larus hyperboreus"), martıgiller (Laridae) familyasından kuzey yarımkürede kutup dairesi çevresinde ve Avrupa'nın Atlas Okyanusu kıyılarında yaşayan iri bir martı türü.

Kutup martıları oldukça iri ve güçlü hayvanlardır ve tüm tüyleri oldukça açık renklidir. Kuyruklarında ya da kanatlarında siyah tüy bulunmaz. Yetişkin bireyler mat gri renkte ve koyu sarı gagalı olurlar. Daha genç bireyler daha açık gri olurlar ve gagaları siyah - pembe olur. Benzerleri olan İzlanda martılarından daha büyük ve kalın gagalıdırlar. Bir yavrunun olgunluğa ulaşması yaklaşık dört yıl alır.

Bu martılar kıyı bölgerlerinde, kayalıklar üzerinde sürüler hâlinde ya da tek olarak çiftleşme ve yavrulama işlemlerini gerçekleştirebilirler. Kayalıklar üzerinde yaptıkları kuluçkaya yatarlar. Genelde üzerlerinde koyu benekler olan açık kahvrengi 2 - 4 yumurta yumurtlarlar.

Birçok "Larus" türü martı gibi kutup martıları da hepçil canlılardır. Yiyebilecekleri küçük canlılar aramalarının yanı sıra aç kaldıklarında yiyecek bulmak için leş de ararlar. Yüzerken ya da yürürken avlanırlar. Bazen su yüzeyine yakın canlıları avlar bazen de uçarken gökyüzündeki küçük kuşları yerler. Balıkçı teknelerini takip ederler ve martı türleri arasında en yırtıcılardan biri olarak bilinirler.

Kışları, Atlas Okyanusu'nun ve Büyük Okyanus'un kuzeyinden, Britanya'nın güney kıyılarına kadar inen bölgelerde geçiren göçmen bir kuştur. Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzey eyaletlerinde ve Büyük Göller çevresinde de görülürler. Kimi kuşlar bazen daha güney eyaletlere ve Meksika'ya dek ulaşabilirler.




Stymphalian Kuşları

Stymphalian Kuşları, Savaş Tanrısı Ares'in evcil hayvanları olarak anlatılan Stymhalian Kuşları, insan yiyen efsanevi mitolojik canavarlardı. Herkül'ün 12 görevinden altıncısı, bu kuşları yerleşip etrafa önemli zararlar verdikleri, Stymphalia Gölü bölgesinden kovmaktı.

Pirinçten yapılmış pençeleri, keskin metalden yapılma tüyleri olan bu hayvanlar, insanlara bu silahları ile saldırıp onları avlıyorlar, ya da o çevredeki tarlalara veya meyve bahçelerine zarar veriyorlardı.

Kuşları sık ormanlarla kaplı Stymphalia Gölü Bölgesinden görüp okla vurmak cok zor olduğu için, Herkül kuşları sık ağaçların arasında göremiyordu. Tam bu sırada yine ilahi kudretlerin araya girmesi ile Herkül, Athena ve Hephaistos'tan ufak bir yardım almış, bu tanrıların onun için özel olarak ürettirdiği çıngırakların çıkardığı sesler ile kuşların bulundukları ağaçlardan kaçmasını sağlamış, daha sonra zehirli okları ile kuşların birçoğunu öldürmüş, kaçanlar ise bir daha geri dönmemek üzere uzak diyarlara kaçmışlar, bir daha da izlerine hiçbir yerde rastlanmamıştır.




Çalışlı





Çavdar (anlam ayrımı)





Çayır incir kuşu

Çayır incir kuşu ("Anthus pratensis"), ötücü kuşlardan, Kuzey Avrupa ve Asya'nın büyük bir bölümüne dağılmış olan bir kuş türü.

Dünya genelinde oldukça yaygın ve tehlike altında bulunmayan bir türdür. Toprak üzerindeyken bakıldığından çoğu zaman ayırt edilemez bir durumdadır. Tüyleri sırt bölümlerinde büyük ölçüde kahve, karın bölgesinde ise devetüyü renktedir. Tüylerinin renkleri uçlarda bir miktar daha koyulaşır. Açık pembe ince ayakları ve gagası vardır.

Çayır incir kuşları, işlenmemiş topraklara, bozkır ve çayırlara özgü bir türdür. Yuvasını toprak üzerinde yapar ve kuluçkaya burada yatar. Başlıca besin kaynakları toprak üzerindeki küçük böcekler ve bulabildiği tohum, çekirdek vb. taneciklerdir.

Anayurdu İrlanda, İngiltere ve çevresindeki kıyı bölgeleri olan bu kuşlar göçmenlerdir ve kışları güney Avrupa, kuzey Afrika ve Asya'da geçirirler. Anayurtlarında da yaşamlarını büyük ölçüde kıyılarda ve ovalarda sürdürürler.




Gölbent





Güzeltepe





Karaatlı





Girit Boğası

Girit Boğası diye adlandırılan yaratık Yunan Mitolojisinde 2 hikâye içerisinde yer almakta, bunlardan birinde Avrupa'yı Girit Adası'na getiren boğa olarak tasvir edilirken, diğer hikâyede Herkül'ün 12 görevi içerisinde yer alan ve Girit adasında halka zarar veren bir canavar olarak tasvir edilmektedir.

Herkül'ün 12 görevi içerisinde 7.sırada gerçekleştirdiği Girit Boğası vazifesinde, Herkül, Girit Adası kralı Minos'tan aldığı izin ile, hayvanı önce yorup daha sonra kolları ile kavrayarak yakalamış ardından Atina'ya, Eurystheus'a ulaştırmayı başarmıştır. Eurystheus'un hayvanı Hera için kurban etmek istemesi üzerine, Hera bunun Herkül'e daha fazla şan ve şöhret kazandıracağını düşünerek reddedip, hayvanın salıverilmesini emretmiştir.




Kaygılı

Kişi adları:

Köy adları:




Stickler sendromu

Stickler sendromu (David-Stickler sendromu veya Stickler-Wagner sendromu), otozomal dominant kalıtım gösteren bir hastalıktır. Her 10.000 doğumda bir görünme olasılığına sahiptir. Hastalarda yüzün orta kısmında hipoplazi, yarık dudak, eklemlerde hipermobilite, miyopi, retina dekolmanı iletim tipi veya ilerleyen sensorinöral işitme kaybı görülür.

İlk kez 1965 yılında Gunnar Stickler tarafından tanımlanmıştır.




Azot döngüsü

Yaşamın başlangıcından beri, atmosfer ve okyanuslar azot içerir. Azot canlılar için önemli bir maddedir. Canlılar yaşamlarını sürdürebilmek için oksijen ve karbondioksite ihtiyaç duydukları gibi, büyüyebilmek için de azota (N) ihtiyaç duyarlar. Çünkü proteinlerin ve DNA’nın önemli bir bileşenidir. Azot, canlı vücudunda özellikle nükleik asitlerin, proteinlerin ve vitaminlerin yapısında %15 oranında bulunmaktadır. Gaz halindeki azot (N), atmosferin %78'ini oluşturur. Üçlü kovalent bağı, bu iki azot atomunu sıkıca bir arada tutar. Azot Döngüsü, daha çok biyosferin ince bir tabakasında gerçekleşir. Azot bileşikleri bu ince kabuk içinde birbirine dönüşür. Bu işlemlere azot döngüsü denir. Azot döngüsü yaşamın sürekliliğini sağlayan bir doğa olayıdır. Bu döngüde azot bileşikleri sürekli olarak topraktan canlılara ve sonra tekrar toprağa geri dönerler. Ancak bir miktar azot atmosfere gider ve tekrar geri alınır. Canlılar havadaki bu azotu, ihtiyaçları olmasına rağmen doğada bulunduğu gibi bünyelerine alamazlar. Bu gazın bir şekilde canlıların kullanabileceği hale dönüştürülmesi ve canlılar tarafından tüketilip bitirilmemesi için bir döngü şeklinde atmosfere geri dönmesi gerekmektedir. Bu zorunluluğu ise mikroskobik bakteriler ve baklagiller karşılamaktadır.

Azot çok az organizma tarafından gaz haliyle alınarak kullanılabilindiğinden.

Ekosistemlerdeki canlıların kullanabilmesi için öncelikle atmosferik azot gazının inorganik formda fikse edilmesi gerekmektedir. Azot gazının çeşitli şekillerde bağlanarak kullanılabilir bileşikler haline dönüşmesi olayına fiksasyon denir. Fiksasyon sonucu elde edilen inorganik form genellikle amonyak ve nitrattır. Dünyadaki azot fiksasyonu, bazı canlılar tarafından ("Rhizobium", "Azotobacter", "Oscillatoria", "Anabeana") biyolojik süreçlerle gerçekleşebildiği gibi, fizikokimyasal (şimşek, yıldırım gibi etkenlerle azotun nitrata dönüşümü) ve endüstriyel süreçlerle (sentetik nitratlı gübre üretimi) de gerçekleşmektedir. Yapılan hesaplamalara göre yıllık azot fiksasyonunun en önemli miktarını biyolojik fiksasyon oluşturmaktadır. Gübre üretimi ile yapılan sunni fiksasyon, biyolojik fiksasyonun yaklaşık yarısı; şimşek, yıldırım ve yanardağ hareketleri gibi fizikokimyasal yolla oluşan fiksasyon ise yaklaşık 1/8'i kadardır.

Biyolojik fiksasyon yapan "Rhizobium" cinsi bakteriler, bazı baklagillerin kökünde simbiyotik olarak yaşamaktadır. Sucul ekosistemlerdeki biyolojik azot fiksasyonunun çok önemli bir kısmı Anabeana ve Oscillatoria cinsi mavi-yeşil algler tarafından gerçekleştirilmektedir. Toprakta ise "Azotobacter" ve "Clostridium" cinsi bakteriler önemli derecede biyolojik fiksasyonu gerçekleştiren canlılardır (Kormondy, 1984).

Fiksasyona uğramış olan azotun, diğer canlılar tarafından kullanıla­bilmesi için öncelikle bitkiler tarafından alınarak özümlenmesi (organik bünyeye katılması) zorunludur. Her ne şekilde olursa olsun, fiksasyona uğrayarak toprağa ve suya karışan nitrat formundaki inorganik azot (NO), suda erimek suretiyle bitkiler tarafından alınabilir. Bitkiler tarafından emilen nitrat, protein ve nükleik asit gibi biyomoleküllerin üretiminde kullanılır. Böylece azot, abiyotik çevreden biyotik unsurlara geçmiş olur. Bitkilerden beslenme yoluyla tüm canlılara ulaştırılır. Azot, bitkiler ve hayvanlar atık ürettiklerinde ya da öldüklerinde, ayrışma tekrar toprağa döner. Toprakta bulunan denitrifikasyon bakterileri de nitrit ya da nitratı tekrar azot gazına dönüştürür. Böylece azot tekrar atmosfere karışır.

Bakteriler azot bağlama işlemi için nitrojenaz enzimi kullanırlar. Bu enzim, iki proteinden oluşur. Bu proteinler iki atom arasındaki bağları kırmak ve 1 molekül N'den 2 molekül amonyak elde etmek için 1-2 saniyede 8 kez ayrılıp birleşirler.




Diomedes'in Kısrakları

Yunan mitolojisi'nde, Diomedes'in kısrakları diye adlandırılan 4 adet at, kontrol edilmesi mümkün olmayan, son derece vahşi ve görünüşleri muhteşem insan yiyen canavarlardı. Ares ve Cyrene'nin oğlu, Trakya Kralı dev Diomedes'e ait bu atları Herkül'ün tek başına yakalaması mümkün değildi.

Bunun üzerine Herkül, ona aşık olan erkek sevgililerinden Abderus'u ve birkaç arkadaşını yardıma çağırarak