yer almıştır. Eserin "Particularis di compitus e scripturis" (defter tutma ve ona ait evrak üzerine bir etüd) bölümü çift taraflı kayıt yönteminin esaslarını açıklamaya ayrılmıştır. Eser içerisinde son iki yüz yıldaki uygulama sistematik bir biçimde anlatılmıştır. Bu eser bazı kaynaklarda bu konudaki ilk çalışma olarak yer alsa da gerçekte bu konudaki ilk çalışma 1363 yılında Abdullah İbn Muhammed İbn Kiya Al Mâzandarani tarafından kaleme alınan "Risale-i Felekiyye/Kitab-us Siyagat" (Muhasebe Kitabı) adlı eserdir. Elyazması olan bu eserin aslı İstanbul'da Beyazit kütüphanesinde bulunmaktadır. Farsça kaleme alınan kitapta "Rüznamçe" (Yevmiye), "Evârece" (Defteri Kebir), "Tahvilat" (Şahis Tali Hesapları) gibi çağdaş muhasebenin temel ögeleri açıklanmıştır. (Daha fazla bilgi için bkz. Mevlüt ÖZER, "Belgesiz Kayıt Ortamında Denetim, Doktora Tezi, Ankara, 2012, s.xv; Prof. Dr. Orhan Sevilengül, Genel Muhasebe, Gazi Kitabevi, 6. Baskı, 1997, s.12-13; İsmail Otar, Risâle-i Felekiyye - Kitab-us Siyagat Hakkında, İ.Ü. İşletme Fakültesi Muhasebe Dergisi, Ağustos 1984, No:34)




Göklerin Hakimi

Göklerin Hakimi 2004 yapımı Howard Hughes'ın hayatını konu alan biyografik film.

Film BAFTA En İyi Film Ödülü ve Drama dalında En İyi Film Altın Küre Ödülü'nü kazandı. En İyi Film dahil 11 dalda Oscar'a aday gösterildi. 5 Oscar kazandı. Teknik dallarda verilen ödüllerin çoğunu toplamasına, BAFTA ve Altın Küre'de En İyi Film ödülünü almasına rağmen En İyi Film Akademi Ödülü'nü ödülünü alamadı.

Ergenlikten yeni çıkmış Howard Hughes, babasının matkap ucu fabrikasından kalan serveti, I. Dünya Savaşı'nda savaşan uçakları konu alan "Cehennem Melekleri" adında bir film çekmek için kullanmak gibi çılgın bir karar alan Hughes, benzeri olmayan bir film yapmak üzere yola çıkar ve bu yol ona büyük bir şöhreti de beraberinde getirir.

Scorsese’nin filmi, Hughes’ın gençlik yıllarını ele alıyor. Özellikle de aşk yaşamı, uçma sevdası ve sahip olduğu ruhsal hastalık (obsesif kompulsif bozukluk) üzerinde duruyor.





Sahtekâr

Sahtekâr, şu anlamlara gelebilir;





Foodfight!

Foodfight, Threshold Entertainment adlı firma tarafından yapılmış, yönetmeni Larry Kasanoff olan animasyon türünde bir filmdir. Dağıtımcı firması, Lions Gate Films adlı bir şirkettir. Filmin ilk gösterim tarihi 11 Nisan 2008 (ABD) olarak açıklanmıştır.

Karakterleri, Charlie Sheen, Hilary Duff, Wayne Brady, Eva Longoria, Greg Ellis, Haylie Duff, Chris Kattan ve Christopher Lloyd gibi ünlü isimler seslendirmiştir.





Sahtekâr (film, 2006)

Sahtekar 2006 yapımı bir film.
Filmin kahramanları Clifford Irving ve Richard Suskin zengin olmak için Howard Hughes’un hayatını Hughes'ten izinsiz kaleme alırlar ve bir gazeteye bunu pazarlarlar. 




XII. Alfonso

XII. Alfonso (d. 28 Kasım 1857, Madrid, İspanya - ö. 25 Kasım 1885 El Pardo Sarayı, Madrid, İspanya) , 1874-1885 arasında İspanya kralı. Kısa süren hükümdarlığı İspanya'da anayasal monarşi umutlarının yeşermesine yol açmıştır.

Kraliçe II. Isabel'in hayatta kalan en büyük oğluydu. Babasının Cadiz dükü olduğu sanılmaktadır. Eylül 1868'deki devrimle tahttan indirilen annesiyle birlikte Alfonso da sürgüne gönderildi. Eğitimini Viyana'daki Theresianum'da ve İngiltere'de, Sandhurst'teki Kraliyet Askeri Okulu'nda yaptı. İsabel, Haziran 1870'te haklarını oğluna devrettiyse de Alfonso ancak dört yıl sonra (29 Aralık 1874) İspanya kralı ilan edildi. 1875 başlarında ülkesine döndü.

Alfonso'nun hüküm sürdüğü dönemin büyük bölümü, İspanya için alışılmamış bir sükûnet içinde geçti. Siyasi yaşama, 1875-81 arasında başbakan olan ve Ocak 1884'ten sonra yeniden başbakanlığa getirilen Antonio Canovas del Castillo yön veriyordu. O sırada ülkenin en ivedi iki sorunundan biri, yalnızca erkek soyundan gelenleri İspanya tahtına geçebileceğini savunan Carlismo hareketi yanlılarının körüklediği iç savaşın sona erdirilmesi, ötekisi de anayasanın hazırlanmasıydı. Her iki sorun da 1876'da çözüldü. Zanjon Sözleşmesi'yle de Küba'da barış sağlandı.

Alfonso Ocak 1878'de Montpensier dükünün kızı Maria de las Mercedes ile evlendi. Karısı altı ay sonra ölünce kral ertesi yıl Avusturya arşidükü Karl Ferdinand'ın kızı Maria Cristina ile evlendi. Ondan iki kızı ve XIII. Alfonso adıyla tahta geçecek olan oğlu oldu.

Alfonso, siyasi açıdan deneyimsiz olmakla birlikte, sağlam bir muhakeme gücüne ve üstün karar verme yeteneğine sahipti. Kralın bu nitelikleri, 1876'da kabul edilen demokratik anayasanın tam uygulanması halinde monarşinin sağlam bir temele oturacağı umudunu doğurdu. Ekim 1878'de ve Aralık 1879'da krala karşı girişilen suikastler ve askerlerin 1883'te rejime karşı verdiği muhtıra, güçlü monarşiye karşı genel bir hoşnutsuzluk anlamına gelmiyordu. Tersine bütün bunlar Alfonso'nun saygınlığını artırdı.

25 Aralik 1885'de tüberkülozdan erken yaşta ölümü, İspanya'daki anayasal monarşi taraftarları için büyük bir düş kırıklığı oldu.





Antik Yunanistan'da ekonomi

Antik Yunanistan'da ekonominin en önemli özelliği Yunanistan'ın yetersiz topraklarında tarımın öne çıkan önemidir. Daha sonra, MÖ 6. yüzyılda sanatçılık ve deniz ticareti başta olmak üzere alım-satım işleri gelişmeye başladı. Klasik Çağ'da önemi artarak tarımı da geri de bıraktı.

Antik Yunanlardaki "ekonomi" olgusunun bugünkü ile karşılaştırılması yanlış bir düşüncedir. Yunanca sözcüğü ya da kısaca "ikos" ev ya da ocak anlamına gelirdi. Bununla birlikte Ksenofon'un "Ekonomi" (Oeconomicus) adlı eserinde belirttiğine göre Antik Yunan'da ekonomi terimi tarım ve evin geçimi ile ilgiliydi. Yunanlar, "ekkonomi" sözcüğünü üretim ve alım-satım işlemleri ile ilgili özel bir terim kullanmıyorlardı ve bunu karşılayacak herhangi bir sözükleri yoktu. Ancak ekonomist Murray Rothbard'un söylediklerine göre Antik Yunan filozofları bugün ekonomi olarak nitelendirilebilecek soru ve sorunlarla sık sık karşı karşıya geliyorlardı.

Tarım, Antik Yunanistan'da ekonominin temelini oluşturmaktaydı. Çok eski zamanlardan beri, Yunan tarımı üç öge üzerine yoğunlaşmış bir biçimde yapılmaktaydı. En çok tahıl, zeytin ve üzümün yetiştirildiği Yunan tarımında doğal şartlar tarıma pek elverişli değildi ve bunun sonucunda ürünler zamanla talepleri karşılayamamaya başladı. Yunanların "stenohôría" adını verdikleri, toprağın "cimriliği" ve elverişizliği Yunanları, Yunanistan dışında koloni devletleri kurmaya yöneltti. Başta Anadolu olmak üzere pek çok şehir devleti kurarak buğday üretimini arttırmaya yöneldiler. Zeytin ağacı ve asma yetiştiriciliğini otlar, sebzeler ve yağ elde edilebilecek diğer ürünlerle tamamlanıyorlardı. Hayvan yetiştiriciliği elverişli otlakların azlığı nedeniyle çok az gelişmişti. Az oranda beslenen hayvanlar içinde en yaygın olanları koyun ve keçilerdi. Ormanlardan elde edilen tahtalar önce günlük yaşam gereksinimlerinde daha sonra "triremeler" yapmak için kullanılırdı. Bal elde edebilmek için arcılık da yapılan bir işti. Bal bu dönemde Yunanlar tarafından bilinen tek tatlandırıcıydı.

Bu kadar yoğun bir emek gerektiriyor olmasından, tarım Antik Yunanistan'da nüfusun neredeyse %80'ine iş sağlıyordu. Tarım işleri mevsimlere göre yapılırdı ve işçiler bunlara göre çalıştırılırdı. Zeytin toplama ve asmaları budama işlemleri güzün başlangıcında, tahılların hasadı yazın, ağaç kesimi ve tohum ekim işlemleri ile üzümleri toplama ise güzün yapılırdı.

Antik dönemlerde, toprakların büyük bölümü soylular tarafından elde tutulurdu. MÖ 7. yüzyıl boyunca nüfusun aşırı artışı ve buna bağlı olarak az işin bulunması nedeniyle köylüler ve soylular arasında baş kaldırmalara varan problemler yaşanıyordu. Bu sorun Atina'da hukukçu Solon'un çıkardığı yasalarla çözüldü. Bu yasalar para karşılığı köleliği yasaklayan ve köylü kesimi koruyordu. Geniş topraklara sahip olan Yunan soylularının mülkleri Roma dönemindekiler ile karşılaştırıldığında yine de oldukça küçük kalmaktadır.

Antik Yunanistan'da el sanatları genellikle evde kullanılan eşyaların yapımı çevresinde gelişmişti. Ancak bu durum MÖ 8. ve 4. yüzyıllar arasında Yunanistan ekonomisinde ticari dışa açılımların gerçekleşmeye başlaması ile yavaş yavaş değişim göstermeye başladı. Batı Avrupa'da çok önemli bir yere sahip olan dokumacılık ve pişirilmiş toprak eşyaların yapımı MÖ 6. yüzyıla kadar yalnızca kadınlar tarafından yapılıyordu. Ekonominin hızlı büyümesi karşısında köleler de üretimin gerçekleştirildiği bu işyerlerinde yaygın bir biçimde kullanılmaya başlandı. Bu dükkânlarda yalnızca renkli mendiller üretilirdi. Metal işçiliği, ahşap işçiliği, çömlekçilik ve dericilik özel işlerdi ancak pek çok Yunan tarafından hor görülür ve yapmaktan kaçınılırdı.

Dükkân ve işyerleri genelde bir aile tarafından işletilirdi. Bazı durumlarda, Yunanlar kölelerin işgücüne başvurma yoluna giderlerdi. Askerler için zırh üreten bir atölyede neredeyse 120 köle çalıştırıldığı belirtilmektedir. Demostenes'in kılıç üreten babasının dükkânındaysa 32 köle vardı. Perikles'in İ.Ç. 429 yılındaki ölümünden sonra Yunan dünyasında yeni bir toplumsal sınıf ortaya çıktı. Varlıklı dükkân ya da atölye sahiplerinin oluşturduğu bu sınıf yeni hakları da elde etti. Daha sonra bu sınıf içinde tabakçılar ve lir üreticileri de çıktı.

Özgür işçilere çalışmaları karşılık paraları, bu atölyeler düzenli ve sürekli bir iş garanti edemedikleri için önceden belirlenerek verilirdi. Atina'da şehrin yararına olan işlerde çalışan işçilere bir günlük çalışma karşılığı bir drahmi verilirdi. Paralar ödenirken kişinin hangi işi yapmış olduğuna bakılmazdı. Çalışma saatleri genelde güneşin doğuşuyla başlar, öğleden sonra biterdi.

Bir çömlekçinin işi en uygun toprağı seçerek ürüne en iyi biçimi vermek ardından kurutup fırınlayark cilalama işlemini gerçekleştirmekti. Çömleklerin üretim büyük ölçüde gaz lambası, tabak, testi ve büyük kaplar gibi ev eşyalarına yönelikti. Bunun yanında ticareti yapılacak malların saklanması için gereken kaplar, dinsel nesneler ve bazen de sanatsal içerikli çömlekler yapılırdı. Çömlekçilikte kullanılan yöntem ve teknik Tunç Çağı'ndan beri bilinmekteydi. Çömlek yapımında kullanılan dönen mekanizma da