lementlerden uyarlanır. Her epizotun asıl görevi konunun yeni girişini farklı bir tona aktarmak olup, ayrıca sergi kısmından ve orta girişlerden alınan materyalin katı formundan sıyrılmayı sağlama görevi de görebilir. André Gedalge'a göre fügün epizot kısmı genellikle konunun fragmanlar halindeki bir seri taklitlerinden uyarlanır.

Konunun sonraki girişleri veya orta girişler füg boyunca oluşmaya devam eder. Konunun sonraki girişleri veya orta girişler konu ve cevap olarak fügün tamamı içinde en az bir kez sunulmalı ve bunlar ayrıca sergiden karşıkonularla, yeni karşıkonularla, özgür kontrpuan veya bu kombinasyonlardan herhangi biriyle kombine olarak duyulabilir. Konunun serginin orta girişlerinde tek ses olarak girmesi seyrek bir durum olup çoğunlukla karşı konulardan veya özgür kontrpuanlardan biriyle birlikte işitilir. Orta girişler ön seslerden ziyade aralıklarda oluşma eğilimi gösterirler. Yukarıdaki tipik yapıda da görüleceği üzere perde yapısı füglerde çok çeşitli olmasına rağmen bunlar çoğunlukla altçeken ve çeken gibi ilgili perdelerle yakından ilişkilidir. J. S. Bach’ın füglerinde ilk orta girişleri çoğunlukla eserin ana tonuyla ilişkili majör ve minör tonlarda gerçekleşir ve fügün tonal konusu bir cevap gerektirdiği zaman ilişkili majör veya minör tonun çeken notasında bir giriş bunu takip eder. Daha erken dönem bestecilerin füglerinde (en dikkat çekici örnekler olarak Buxtehude ve Pachelbel), orta girişlerde çeken ve altçekenden başka aralıkların kullanılması sıra dışı ve modülasyon içermeyen bir örnek oluşturur. Buxtehude’nin Praeludium (Fugue and Chaconne) in C, BuxWV 137 isimli eseri bir diğer modülasyonsuz füglere gösterilebilecek örneklerden biridir.

Konu girişi ve cevap materyali olmadığı durumlarda, besteci konuyu değişime uğratarak bir konu geliştirebilir. Bu duruma epizot ya da bu terim bazen eş anlamlı olarak orta girişlerle bir çifte füg içindeki (örnek yukarıda) tamamen yeni konuların sergisini tanımlamak için kullanılsa da ters çevirme ismi verilir. Bir füg girişlerinin içindeki herhangi bir konu ters çevirme, permütasyon (bütün bir konunun tersten duyulması şeklinde gerçekleşen ve daha az sıklıkla görülen form) azalma (bir kesin değişken tarafından konunun ritmik değerlerinin azaltılması) ve arttırma (bir kesin değişken tarafından konunun ritmik değerlerinin çoğaltılması) veya bu kombinasyonların herhangi biri kullanılarak değiştirilebilir.

J. S. Bach'ın Eşit Düzenli Klavye kitap 1’deki Füg no. 2 in Do minor, BWV 847’deki 7–12 ölçü arasından alınmış küçük bir parça yukarıda anlatılan çoğu karakteristik uygulamaları göstermektedir. Füg klavye için üç sesli ve düzenli karşı konularla yazılmıştır. Bu parça serginin son girişiyle açılmaktadır. Konu bas partisinde duyulur, konunun karakteristik ritmiyle sonuçlanan orta ses ikinci karşı konunun bir ikinci versiyonunu duyururken ilk karşı konu soprano da duyulur ve bu daima ikinci karşı konunun ilk versiyonu ile birlikte kullanılır. Bu epizotun ardından bir dörtlü aralık içindeki eşlikli bir kanondan oluşan bir melodiyle birlikte eksenden ilişkili bir majör tona modülasyon yapılır. İkinci sistem içindeki ikinci ölçünün ilk vuruşuna, ilk ölçünün vuruşunun son çeyrek notasından ve ilk orta girişten Mi bemol majöre geçiş yarı mükemmel bir kadans ile gerçekleşir. Burada Bach tonun değişimine uyum sağlayabilmek için karşı-konu 2'yi değişime uğratır.
Fügün herhangi bir noktasında konunun "sahte girişleri" olabilir ancak bu konunun başlangıcını içerse de tamamlanmış halini içermez. Sahte girişler konunun başının kısaltılmış şeklidir ve konunun gerçek girişine hazırlık görevi görür ve gerçek konunun etkisini arttırır.
Karşı-sergi bir ikinci sergidir. Aslında sadece iki giriş vardır ve girişler ters sırada gerçekleşir. Bir füg içindeki karşı sergi bir epizot ile karşı sergiden ayrılır bu orijinal sergideki aynı perdede gerçekleşir.

Bazen karşı sergiler veya orta girişler sıkışma (Stretto) içinde gerçekleşir. Bu durum konu/cevabın girişi tamamlanmadan önce bir ses konu/cevap ile karşılık verdiğinde gerçekleşir. Bu genellikle müziğin yoğunluğunu arttırmak için kullanılır. Konunun sadece bir girişi strettonun tamamlanmasında duyulmalıdır. Aslında konu/cevap bir strettonun tamamlanması sırasında bütün seslerde duyulabilir ve buna stretto maestrale veya grand stretto adı verilir. Strettolar permütasyon, azalma ve arttırma esnasında da gerçekleşebilir. Bir fügün açılış sergisi stretto formunda da gerçekleştiği zaman buna close fugue veya stretto fugue ismi verilir (Örnek olarak Bach’ın Si Minör Missa’sındaki the Gratias agimus tibi ve Dona nobis pacem koroları verilebilir).

Bir fügün kapanış kısmı sıklıkla bir veya iki karşı sergiler, eksen içinde muhtemelen bir sıkışma, bazen de eksen ve çeken pedal notası üzerinde bir sıkışma içerebilir. Konunun son girişini izleyen herhangi bir materyal son koda olarak bilinir ve genellikle kadans şeklinde olur.

Sadece tek bir konuya sahip füg olup ters çevrilmiş kontrpuandan yararlanmaz.

Bir çifte füg sıklıkla aynı anda gelişme gösteren iki konuya sahip olur. Benzer şekilde üçlü fügün de üç konusu olur. İki çeşit çifte füg vardır: a) İkinci konusu aynı anda sergideki konuyla sunulan füg (örnek olarak Mozart'ın Re minör Requiem’indeki Kyrie Eleison kısmı) b) ikinci konusu sonraki bir kısımda kendi sergisine sahip olan ve iki konusu sonraya kadar birleşmeyen füg. (Örnek olarak Bach’ın Eşit Düzenli Klavye, Kitap 2’deki 14 numaralı Fa diyez minör füg ve Bach’ın BWV 552 numaralı "St. Anne" Fa bemol 3 sesli org fügü).

Karşı füg ilk cevap konu ters çevrilmiş durumdayken sunulan fügdür ve ters çevrilmiş konu ağırlıklı olarak fügün tamamı boyunca sunulmaya devam eder. Bach’ın Füg Sanatı isimli eserindeki Contrapunctus V ve Contrapunctus VII karşı füge örnek gösterilebilir.

Permütasyon füg fügün elementleri ile katı bir kanonun birleşmesi ile oluşan kompozisyon tipini (ya da tekniğini) tanımlar. Her ses konuyla art arda bir şekilde giriş yapar, her giriş eksen ve çeken arasında birbirini izler ve her ses ilk konuyu sunduktan sonra iki veya daha fazla temayla (veya karşı konularla) devam eder. Bu doğru bir ters çevrilmiş kontrpuan oluşturmalıdır (diğer bir deyişle konu ve karşı konular kabul edilemeyen uyuşumsuz sesler yaratmadan hem altta hem de üstte bütün diğer temalarla çalınabilmelidir). Her ses bu şablonu örnek alır ve bütün konu/temalar aynı düzende sunulur (ve bütün temalar sunulduğu zaman materyal kendini tekrarlar, bazen bir esten sonra olur). Her zaman çok küçük yapısal olmayan/tematik materyal vardır. Permütasyon füg boyunca, oldukça sıra dışı olmasına rağmen temaların her mümkün tek ses kombinasyonu (veya permütasyon) duyulmuş olur. Bu limit doğrudan orantılılığın sonucu oluşur: Bir füg içindeki daha fazla ses, daha büyük miktarda muhtemel permütasyonlardır. Sonuç olarak besteciler en müzikal permütasyonlarının ve oraya yönlendiren süreçlerin editoryal karar çalışmasını yaparlar. Bach’ın BWV182 numaralı Himmelskönig, sei willkommen isimli kantatının açılış korosu permütasyon füge bir örnek olarak gösterilebilir.

Permütasyon fügler ne bağlayıcı epizotlar ne de ilgili perdelerdeki temaların anlatımını içermedikleri için geleneksel füglerden ayrılırlar. Örneğin Bach’ın BWV 582 numaralı Do minor Passacaglia ve Füg’ü permütasyon sergileri arasında epizotlar içermesine rağmen tamamıyla permütasyon füg değildir. Ters çevrilebilir kontrpuan permütasyon fügler için esastır ancak basit füglerde bulunmazlar.

Fügle aynı karakteristik özelliklere sahip küçük füg. Kontrpuantal yazım çoğunlukla çok katı olmaz ve daha az biçimseldir. Beethoven'nın Op. 120 "Diabelli Varyasyonları"’ndaki 24. Varyasyon buna örnek gösterilebilir.

Fuga teriminin kullanımı Ortaçağa kadar uzanır ancak bu terim bugün fügden farklı olarak kabul edilen kanon gibi her çeşit imitasyona dayanan kontrpuan türünü de tanımlamak için kullanılıyordu. 16. yüzyıldan önce füg aslen bir tarzdı. 16. yüzyıla kadar füg tarzı yazım tekniği bugünkü enstrümantal ve vokal eserlerde görüldüğü şekilde anlaşılamamıştır. Füg tarzı yazım tekniği fantazilerde, riçerkarlarda ve kanzona gibi türlerde bulunabiliyordu.

Teorik bir terim olarak “füg” 1330 yılında Jacobus of Liege’un Füg hakkında yazdığı Speculum musicae isimli eserinde kullanılmıştır. Füg aynı müzikal materyalin farklı bir notada tekrarlandığı imitasyon tekniğinden ortaya çıkmıştır. Gioseffo Zarlino isimli Rönesans dönemi teorisyeni, bestecisi ve yazarı iki çeşit imitasyona dayalı kontrpuantal tür olan füg ve kanon (Zarlino kanonu imitasyon olarak adlandırmıştır) arasındaki ayrımı yapan ilk kişilerden biridir. Başlarda doğaçlamaya destek olması için uygulanıyordu ancak 1550’li yıllardan itibaren bir kompozisyon tekniği olarak kabul edilmiştir. Rönesans dönemi bestecisi Giovanni Pierluigi da Palestrina (1525?–1594) modal kontrpuan ve imitasyonlar kullanarak missalar bestelemiş füg stili yazım şekli motetlerinin yazım şeklinin temelini oluşturmuştur. Palestrina’nın imitasyona dayalı motetleri metnin içindeki her ifadenin, ayrı ayrı sunulup işleyen farklı konusu olması sebebiyle füglerden farklılık gösterir. Oysaki bir füg bütün bir eser boyunca aynı konu ve konularla işlenmeye devam eder.

Barok döneminde füg yazımı bestecilik uzmanlığının bir göstergesi olarak bestenin esas öğesi haline gelmiştir. Bu dönemde fügler çeşitli müzikal formlarla birleştirilirdi. Jan Pieterszoon Sweelinck, Girolamo Frescobaldi, Johann Jakob Froberger ve Dieterich Buxtehude gibi bestecilerin hepsi fügler yazmışlardır. George Frideric Handel’de birçok oratoryosunda füglerden yararlanmıştır. Zamanın klavye için yazılan süitlerinde füg şeklinde yazılmış gigue bölümü olurdu. Domenico Scarlatti 500’den fazla çembalo süitinde sadece birkaç füg kullanmıştır. Fransız üvertürü ağır bir giriş kısmından sonra hızlı füg stilinde bir kesit içerir. Bir sonata da chiesa ikinci bölümü Arcangelo Corelli ve diğer besteciler tarafından genellikle füg stilinde bestelenirdi.

Barok dönemi ayrıca müzik teorisinin öneminin artışına tanıklık etmiştir. Barok