belirtmişti.

Bu yazılardan sonra 15 Aralık 1945'te bahsedilen öğretim üyeleri aktif eğitimden çıkarıldı ve bakanlık emrine alındı. Bunun üzerine öğretim üyeleri Danıştay'a başvurdu; Danıştay, 26 Mart 1946 günü oy birliği ile tasfiye kararını iptal etti.

Komünistlik ile suçlanan öğretim üyelerinin üniversiteye geri döndüğünü duyan milliyetçi görüşlü öğrenciler Millî Eğitim Bakanlığına başvurarak Behice Boran ve Pertev Boratav'ın üniversiteden çıkarılmasını istediler. Bununla da kalmayıp Boratav'ın o gün konferans vereceği salonu bastılar, burada eylem yapıp rektörün istifasını istediler; rektör Şevket Aziz Kansu'ya zorla istifa dilekçesi imzalattılar.

Rektör Kansu'yu polis ve jandarma fakülteyi abluka altına alarak odasından çıkartabildi; öğrenciler de fakülteden çıkıp Halkevleri'nin bulunduğu binayı kuşattılar ve solcu olarak tanınan Türkiye Gençler Derneği şubesine girerek büyük tahribat yarattılar.

Olaylardan sonra Boratav, Boran, Niyazi Berkes ve Muzaffer Şerif Başoğlu hakkında soruşturma açıldı.

Soruşturmalarda diğer öğretim üyelerinden milliyetçi öğrencilere kadar iki yüz tanığın ifadesi alındı. Boratav, Boran ve Berkes Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinde yargılandı. Yargılama sonucu Boratav aklandı ama Boran ve Berkes "görevi kötüye kullanmak"tan ceza aldılar ancak bu ceza kararı Yargıtay tarafından bozuldu. Netice itibarıyla, yargılanan tüm profesörler beraat etmiş oldu.

Yargıtay'ın kararı bozması sonucu CHP hükûmeti öğretim üyelerinden kurtulmak için onların kadrolarını kaldırmaya karar verdi. 5 Temmuz 1948 günü TBMM'de görüşülen tasarı gereği bu öğretim üyelerinin kadroları kaldırıldı.

Farklı siyasi görüşlerin hem öğrenim hem de öğretim kademesinde sıkça karşı karşıya geldiği Ankara Üniversitesi DTCF'de meydana gelen bu olaylar ülke genelinde politik sağ-sol kavgalarının daha da alevlenmesine yol açtı. Zaten Tan Gazetesi Baskını ve Irkçılık-Turancılık Davası ile iyice gerilen siyasi ortam daha da gerginleşti. Bu olaylar sonrasında komünistlikle suçlanan profesörler Demokrat Parti grubuna yaklaştı; bu Demokrat Parti'nin komünistlik suçlamaları almasına hedef oldu; bunun üzerine Demokrat Parti ve onlara yakın duran Fevzi Çakmak da Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'in komünistleri himaye ettiğini belirtip CHP'yi suçladı.





Mikrokimerizm

Mikrokimerizm bir bireye ait az sayıda hücre veya DNA'nın başka bir bireyde bulunması haline verilen isimdir. Birçok çalışmada gebelikte anne ile fetüs arasında, kök hücre geçişleri olduğu gösterilmiştir. Bu hücreler veya DNA, alıcı kanında veya dokularında onyıllar boyunca kalarak fizyolojik mikrokimerizm durumunu oluştururlar.

Mikrokimerizmin birçok farklı hastalıkların oluşumunda sebep olabileceği düşünülmüştür. Ancak otoimmün olmayan hastalıklarda ve sağlıklı bireylerde de mikrokimerizmin gösterilmesi, mikrokimerizmin hastalık nedeni olmaktan ziyade doku hasarını onarma amaçlı görev aldığını öne süren alternatif bir teoriyi yaratmıştır.




Alev Koral

Alev Koral (Gerçek adı Hatice Alev Emre; d. 1931, İstanbul - ö. 17 Temmuz 2005, İstanbul), sinema ve tiyatro oyuncusu ve seslendirme sanatçısı.

Sinema dünyasında tanınan Alev Koral, 1954 yılında başladığı sanat hayatında, sinema filmlerinde oynamanın tiyatroda ciddi bir kariyer yapmanın dışında özellikle Türkân Şoray başta olmak üzere, birçok sanatçıyı seslendirmiş olmasıyla da bilinmektedir. Sanatçı alzheimer hastalığı nedeniyle yaşamını yitirmiştir.

Çılgınlar (1974) filminde Türkân Şoray'ı seslendirmiştir.





Bulhasan, Gemerek

Bulhasan, Sivas ilinin Gemerek ilçesine bağlı bir köydür.

Köy halkı, Oğuz Türkleri yani Türkmenlerinin İlbeyli boyundandır. BOLASANLU CEMAATİ Salur Boyuna mensup olup Türkmen taifesindendir. Grubu ise BAZEKİ Cemaatidir. Bolasanlu Cemaati (Sivas Gemerek Bulhasan, Malatya Bolhasan/Bolasan, Antalya Manavgat Bolasan) ile alakalıdır. Bu Bolhasan ya da Bulhasan ismi Anadolu’nun Fethi ve Ebu’l-Hasan Harakanî'den aldığı net olup Kars'ın Bulhasan köyü bunu daha net göstermektedir. Osmanlı arşivlerinden alınan bilgilere göre köy, Emlak yöresi köylerinden olup kuruluşu 18. yüzyıl sonlarına uzanmaktadır. Köyünün kuruluşuyla alakalı pek fazla resmi bilgi olmayıp elde olan bilgiler de rivayetlere dayanmaktadır. 1500'lü yıllarda Bulhasan köyü yakınlarındaki Körhane mevkinin bir köy olduğu bilinmekte olup Osmanlı dönemine ait evraklarda Döger namı diğer Körhane olarak isimlendirilmektedir. Köy halkının Türkmenlerin Salur ve Döger boylarına mensup olduğu düşünülmektedir. Tahmini olarak 1750 -1800 yıllarında Afganistan dolaylarından gelen ve göçebe olarak hayat süren halkın izine ilk olarak Gemerek ilçesine baglı Burhan köyü civarında, Kızılırmak kenarında rastlanır. Buradan da göçen halk Bulhasan bucağı denilen Keklicek köyünün güneydoğusundaki Kızılırmak kenarındaki mevkiye yerleşmişlerdir. Bir süre hayatlarını orada sürdürdükten sonra köyün şu anda bulunduğu 2100 rakımlı Karababa dağının eteklerindeki vadiye yerleşmişlerdir. (bu bir varsayımdır.kaynak yoktur.)

İlk rivayete göre; Bulhasan bucağında otağı kurmuş ailelerden birinden baba ve oğlu, o tarihte ormanlık olan Karababa dağına gezmeye gitmişlerdir. Baba ve oğul, bir pınarın başında dinlenirken (edindiğimiz bilgiye göre bu pınar köy içinden geçen derenin kenarındaki Çatıöz pınarıdır) karşılarına altın sarısı büyük bir yılan çıkar. Baba ve oğul irkilirler. O sırada yılan gözden kaybolur. Babası oğluna "oğlum bul Hasan" diye seslenir ve yılan o sırada gözden kaybolur. Sonra bu mekanlar hoşlarına gider ve Kızılırmak kıyısında bulunan diğer aileleleri buraya davet ederler.

Aynı rivayetin başka versiyonunda Hasan'ın ormanda kaybolduğu ve babası oğlunu günlerce ormanda aradığını ve bulunca da sevinip "Buldum Hasan'ı" diyerek nidalar attığını, sonraları diğer aileleri buraya çağırdığı, köyün de böylece kurulduğu rivayet edilir.

Diğer ve daha güçlü olan rivayete göre ise, şu anki köy sınırları içinde yer alan Ziyaret dağı adı verilen dağda metfun bulunan zatın yedi kardeşi vardır. Yedi kardeş Afganistan’ın Kuzeydoğusunda yer alan Bulhasan adı verilen bölgeden gelmişlerdir. Yedi kardeşin tamamı, yapılan bir savaşta şehit olurlar ve cenazeleri birbirini görür konumdaki yedi ayrı dağa defnedilir. Ziyaret dağında metfun bulunan zatın adının da Bulhasan Devlet-lû olduğu, köyün adının da buradan geldiği diğer bir rivayettir. Zaten köyün yaşlılarından alınan bilgiye göre köy, kuruluşu itibarıyla de yedi hanedir ve köydeki sülaleler de bu ailelerden gelmektedir.

Sivas iline 156 km, Gemerek ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Köyde yaşam asıl olarak tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamakta, taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Charles Péguy

Charles Péguy (7 Ocak 1873 - 5 Eylül 1914) Fransız şair, denemeci ve editör. İki ana ilhamı sosyalizm ve milliyetçilik, ama 1908 de bir dindar katolik oldu. Ondan sonra Katoliklik, işleri üstünde majör bir etki gösterdi.

Benito Mussolini Faşizm için "kaynak" olarak Péguy'a başvurdu. Ama, Virginia Quarterly gibi kaynaklara göre, Peguy umulduğu gibi bu kendine mal etmeden dehşete düşmüştür.
(translated into English as "The Portal of the Mystery of Hope")




Anadolu Çocuk Oyunları Kolu

Anadolu Çocuk Oyunları Kolu (AÇOK), İstanbul'un Anadolu yakasında 1973 yılında kurulmuş yarı-profsyonel bir özel çocuk tiyatrosudur. 

Türkiye'nin ilk özel çocuk tiyatrosu olan AÇOK, modern özgün çocuk piyesleri sergilemek üzere Muhsin Ertuğrul ve Haldun Taner'in tavsiyesi üzerine kuruldu.Kendisini sahnesi olmadığı için ""oyun kolu"" olarak niteledi; İstanbul'un Anadolu yakasındaki çocukları hedeflediği için adını ""Anadolu""' olarak belirledi ve böylece ""Anadolu Çocuk Oyun Kolu""adını aldı; daha çok AÇOK kısa adıyla tanındı. 

Oyunlarında yerel ve geleneksel ögeleri; yeni görsel biçimlerle sahneye taşımıştır. Topluluğun dramaturg, yazar ve yönetmeni Turgut Denizer ile Ümit Denizer'dir. Çocuk oyunlarının yanı sıra gençlik ve yetişkin oyunları da sergilemiştir.

Tiyatronun ilk oyunu Ümit Denizer'in Oscar Wilde'in ""Genç Kral"" öyküsünden uyarladığı ""Mutluluklar Ülkesi"" adlı oyun idi. İlk gösterisini, 26 Aralık 1973'te Cumhuriyet döneminin ilk taş mekteplerinden birisi olan Üsküdar'daki Üçüncü Selim İlkokulunda yaptı. Anadolu Yakasındaki ilkokullarda oyunu sergilemeye devam etti. Çalışmalarına Üsküdar Şehir Tiyatrosu'nda devam eden topluluk, ikinci oyunu olan ""Mor Gezegen"" ile olumlu eleştiriler aldı.

Ayla Algan ve Beklan Algan'ın öğretmenliğinde kendilerini geliştiren gençler, İstanbul'da ve Anadolu'nun birçok yerinde çıktıkları turnelerde, postmodern Türk Tiyatrosu anlayışını hayata geçirdiler. AÇOK oyuncuları, Stanislavski'nin ünlü sanat öğretisindeki gibi; "Sanatta kendilerini değil, kendilerinde sanatı sevme" yolunda ilerlediler. 

AÇOK ilk yetişkin oyunu olan üçüncü oyunu "Ferhat ile Şirin"'i 1974-1075 sezonunda sergiledi ve 1975 yılında ""İsmet Küntay Ödülü""ne layık görüldü. Aynı yıl Almanya'nın Hamburg kentindeki ""Welt-Festival Der Kindertheater"" festivaline davet edildi ve Ümit Denizer'in yazdığı, ""Keloğlan"" adlı oyunu Turgut Denizer'in yönetmenliğinde sahneledi. 28 Eylül 1975 günü Tik Theatre sahnesinde ilk gösterimi yapılan oyun, Türkiye'de de ilgi gördü; sekiz yıl sahnelendi ve 1976'da Tiyatro/76 dergisi tarafından "Yılın Oyunu" ödülüne layık görüldü. 1978'de İsviçre turnesine çıkarak 27 kez sahnelendi.

1992'de 100. doğum yıldönümü vesilesiyle Muhsin Ertuğrul'un hayat hikâyesini yetişkin seyirciler için oyunlaştıran AÇOK, "Perdeci"" adlı oyunu dört ayrı tiyatro ekibinin desteği ile Ortaköy’den hareket eden Boğaziçi vapurunda o sahneledi.

Açok'un 20. kuruluş yıldönümünde, Turgut Denizer ve Ümit Denizer "Oyun Yazarlığı ve Yönetmenlik" dersleri başlattılar. Türkiye'de ilk kez, çocuk tiyatrosu oyunculuğu ile birlikte, yönetmen ve yazar da yetişti