yürütemeyeceğini görür. 10 Mayıs 1941 tarihinde Başbakanlık görevinde istifa etse de Muhafazakar Parti liderliğini bırakmaz. Kral VI. George Chamberlain'in yatıştırma politikasına karşı çıkan Winston Churchill'i hükümeti kurmakla görevlendirir. Churchill kurduğu yeni koalisyon hükümetini İşçi Partisi, Muhafazakâr Parti, Liberal Parti ve partisiz bakanlardan kurar.

Tuhaf Savaş kapsamındaki askeri harekât genellikle denizde olmuştur. Atlantik Savaşı'nın önemli bir bölümü Tuhaf Savaş döneminde geçmiştir. Diğer önemli olaylar şu şekilde sıralanabilir:
Resmi savaş ilanından yaklaşık 8 ay sonra 10 Mayıs 1940 günü Almanlar Belçika, Hollanda ve Lüksemburg'u işgal ederek Tuhaf Savaş dönemini sona erdirir.






Boer Savaşı

Boer Savaşı, Birleşik Krallık ile Boerler arasında günümüzde Güney Afrika Cumhuriyeti'nin kurulu olduğu topraklarda gerçekleştirilen askeri çatışmalara verilen isimdir.





Volksstimme

Volksstimme (Halkın Sesi) Avusturya Komünist Partisi'nin eski yayın organı. Günlük Österreichische Volksstimme gazetesi ilk sayısının yayınlandığı 5 Ağustos 1945 tarihinden itibaren Avusturya Komünist Partisi'nin merkez yayın organıydı. 22 Şubat 1957'den itibaren gazetenin adı sadece Volksstimme'ye dönüştü. Gazetenin üretim ve dağıtımını partiye ait Globus-Verlag gerçekleştiriyordu. Bir parti konferansında, parti yöneticileri Walter Silbermayer ve Susanne Sohn'un önerilerine uyularak gazetenin yayınını sona erdirme kararı alındı. Günlük gazetenin son sayısı 3./4. Mart 1990 tarihini taşıyordu. Gazetenin devamı olarak Nisan 1991 - Şubat 1993 arasında haftalık sosyalist Salto dergisi yayınlandı. 5 Ocak 1994'ten itibaren Volkstimme, bu sefer haftalık olarak yeniden yayınlanmaya başladı. 2003 yılında partinin mali kaynaklarının çoğunu kaybetmesine yol açan ve partiyi mali olarak yıkıma götüren bir mahkeme kararı (Novum Kararı) sonucu parti gazetenin masraflarını daha fazla karşılayamadı ve gazetenin yayınına son verildi. 1 Mayıs 2004 tarihinden itibaren gazetenin yerine parti, aylık Volksstimmen dergisini yayınlamaktadır.




1988 Yaz Olimpiyatları'nda Türkiye

Türkiye 1988 Yaz Olimpiyatlarında mücadele etti. Güney Kore'nin başkenti Seul'deki organizasyonda Türk sporcular 1 altın ve 1 gümüş madalya kazandı.















Sinan Kukul

Sinan Kukul (d. 1956, Beşikdüzü, Trabzon - ö. 16 Nisan 1992, Kadıköy, İstanbul), Devrimci Sol örgütünün kurucularından biriydi.

1974 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi'nde Devrimci Gençlik taraftarı olarak siyasi hayata atıldı. 1977'de İstanbul Yüksek Öğrenim Derneği yönetim kuruluna seçildi. İstanbul Devrimci Gençlik genel sekreteri oldu. Devrimci Sol grubunun Devrimci Yol'dan ayrılması sırasında önemli rol oynadı. Aralık 1980 tarihinde tutuklandı. Davutpaşa, Metris Askeri Cezaevleri, Sağmalcılar Özel Hücre Tipi Cezaevi ve Bayrampaşa Kapalı Cezaevi'nde kaldı. Devrimci Sol ana davasında yargılandı. Örgütün siyasi savunmasının hazırlanmasında önemli bir rol oynadı. 2 Ocak 1990 tarihinde cezaevinden firar etti. Kendisine örgüt içi darbe girişimi öncesinde kurulması planlanan partinin genel sekreterliği teklif edilmişse de durumu süreci değerlendirerek kabul etmemiştir. 16 Nisan 1992 tarihinde Üstbostancı'da yapılan bir polis operasyonu sonucu bulunduğu hücre evinde diğer örgüt mensuplarıyla birlikte öldürülmüştür.

Bedri Yağan'ın örgüt içi darbe planında yer aldığı devletçe iddia edilmiş; fakat bu durum kanıtlanamamıştır.





Güreşte Olimpiyat madalyası kazananlar listesi

Bu liste 1896 yılından 2004 yılına kadar güreşlerde Olimpik madalya alanları göstermektedir.





Niyazi Aydın

Niyazi Aydın, (d. 1950, Tunceli - ö. 12 Temmuz 1991, İstanbul), Devrimci Sol örgütünün kurucularından, üst düzey yöneticilerinden ve teorisyenlerinden biriydi.

Politikaya 1970'li yıllarda İYOKD içinde başladı. Devrimci Sol'un Devrimci Yol'dan ayrılan ilk kadroları arasında yer aldı. Kasım 1981'de tutuklandı. 1985'e kadar cezaevinde kaldı. 12 Temmuz 1991'de polisin gerçekleştirdiği bir operasyon sonucu, bulunduğu hücre evinde öldürüldü.




Saharasya

Saharasya. Kuzey Afrika, Yakın Doğu, ve Orta Asya'yı kapsayan aşırı kurak çöl kuşağı ve bu kuşağın temsil ettiği kültür yapısı. Bu kültür, çocuk ve bebeklerin travmatize edilmesi, cinselliğin baskı altına alınması kadınların toplumdaki düşük konumları ve şiddete eğilimlilik ile karakterize edilir. (James DeMeo, 1990, Kyoto)

Saharasya kuramı, antropolog ve sosyologlar tarafından yaygın şekilde kullanılan Murdock Etnoğrafik Atlası'ndaki 1170 topluma ait antropolojik verilerin James DeMeo tarafından haritalandırılması ile ortaya çıkmıştır. Bunun sonucunda, ana-çocuk ve kadın-erkek bağını engelleyen, baskıcı, acı verici, travma yapıcı, şiddet dolu ve kişilik zırhlı davranış biçimi ve sosyal kurumlarının en şiddetlisinin bu çöl kuşağında olduğu görüldü. James DeMeo bu davranış biçimine İngilizce ataerkil, "patriarchal" kelimesinden türetilen "patrist" adını vermiştir. Arkeolojik ve tarihi verilerin sistemli bir şekilde incelenmesi sonucu patrizmin, yaklaşık olarak MÖ 4000 sonrasında, yağışlı bir sistemden kurak çöl koşullarına geçiş sırasında Saharasya bölgesinde ortaya çıktığı görülmüştür. Patrizmin bu bölgenin dışında görülmesini anlayabilmek için ise patrist halkların anavatanlarından dışarıya göç edişleri ve yerleşimleri incelenmiştir. Patrizme karşılık olarak "matrizmin" insanlığın en eski, orijinal ve doğal davranış ve toplumsal örgütlenme şekli olduğu, patrizmin ise travma yaratıcı toplumsal kurumlarla desteklenip sürdürülerek, ilk önce ağır çöl koşulları, açlık, ve göç baskısı altında Saharasya halkları arasında geliştiği öne sürülmektedir.

Wilhelm Reich'ın psikoanalizden gelişen teorisine göre insan türünün yıkıcı saldırganlığı ve sadistik şiddeti, tam solunumun, duyguların özgürce ifadesinin ve zevk amaçlı güdülerin travma yoluyla kronik bir şekilde engellenmesinden (inhibisyon, tutulma) kaynaklanan anormal bir durumdur. Bu görüş açısına göre engelleme, acı verici ve zevk-engelleyici rituel (adet) ve toplumsal kurumlarla birey içerisinde kronik hale getirilir ve ana-çocuk, kadın-erkek bağı ile bilinçli ya da bilinçdışı ilgi kurarak bunları bozar. Bu rituel ve kurumlar, en ilkellerinden, teknolojik olarak en gelişmişlerine kadar bütün toplumlarda bulunabilir. Bazı örnekleri: yenidoğanlara ve çocuklara bilinçdışı veya rasyonalize edilmiş nedenlerle çeşitli şekillerde acı verilmesi; bebeklerin annelerinden ayrılarak izole edilmesi, ağlamalarına aldırış etmeme, hareketsiz hale getirme, düzenli bir şekilde kundaklama, yeterli şekilde emzirmeme ve sütten erken kesme, genelde cinsel organlar olmak üzere etlerini kesme, travmaya neden olacak şekilde tuvalet eğitimi, maddi cezalar ve tehditlerle korkutarak sessiz, meraksız, ve uysal olmasını istemek olarak sayılabilir. Diğer toplumsal kurumlar çocuğun gelişen cinselliğini kontrol etmeye ve ezmeye çalışır, örneğin ataerkil tanrılara tapan bütün toplumlarda olduğu gibi kızlardan istenen bekaret tabusu, ve suçluluk duygusu destekli mecburi evlendirme gibi. Acıya dayanıklılık, duyguların bastırılması, "büyüklere" itaat gibi talepler, bu toplumsal kurumların ayrılmaz bir parçasıdır. Bu tür gelenekler toplumdaki ortalama birey tarafından, acı verici, zevk engelleyici veya hayatı tehdit edici sonuçlarına aldırış edilmeksizin "iyi", "karakter geliştirici" veya "geleneğin bir parçası" tecrübeler olarak desteklenir ve savunulur. Wilhelm Reich'a göre, acı verici ve bireyi ezen bu toplumsal kurumların sonucu, insan davranışının nörotik, psikotik, kendini yıkıcı, sadistik bileşenleri ve bireyde oluşan fiziksel ve duygusal "zırh"tır.

James DeMeo'ya göre, acı verici ve zevk engelleyici bu tür gelenek ve kurumlar, geçmişte ve günümüzde pek çok toplumda bulunmasına rağmen, hiçbir zaman evrensel değildirler. Azınlıkta olmakla birlikte, bu tür gelenek ve kurumların bulunmadığı toplumlar da vardır. İlginç şekilde bunlar aynı zamanda şiddetten uzak, sağlam tek eşli evililiklerin ve samimi dostça ilişkilerin hüküm sürdüğü toplumlardır. Bu tür topluluklara ilk işaret eden Trobriand adalarındaki araştırması ile etnoğraf Malinowski olmuştur. Daha sonra bunlara Elwin (1947,1968), Hallet & Relle (1973) ve Turnbull'un (1961) Afrika ve Hindistan'daki tanıklıkları eklenmiştir. Kültürlerarası çalışmalar çocuk ve gençlerini travmatize edip cinsel baskı altına almayan sorunlu/şiddete eğilimli herhangi bir topluluk bulmanın imkânsız olmadığını göstermiştir. DeMeo'ya göre dünya tarihinin sistematik bir araştırması bu buluşları destekler, yani savaşçı, despotik, otoriter merkezi devletlerle, çocukluk travmaları, cinsel baskı, aile içi şiddet ve erkek egemenliği arasında belirgin bir korelasyon sözkonusudur.

DeMeo, Taylor'un (1953) patrist/matrist kavramlarını Reich'ın anlayışına göre geliştirerek aşağıdaki şemayı oluşturmuştur.

Klinik, kültürlerarası ve tarihsel literatür araştırmaları, yetişkin şiddetinin kaynağı olarak erken çocukluktaki travma ve cinsel baskıyı gösterdiğine göre doğal olarak ortaya çıkan soru, bu travma-şiddet-baskı kültürünün (patrizm) ilk önce ne zaman belirli toplumlarda kültürün bir parçası haline geldiğidir. Patrizmin insan doğasının bir parçası olmaması bunu gerektirir.

DeMeo yukarıdaki sorunun cevabını küresel antropolojik, arkeolojik kayıtlarda bulmuştur. Belirli bölgelerin en derinlerindeki, yani en eski arkeolojik tabakalarındaki veriler barışçı/matrist yaşam koşullarına işaret ederken, daha sonraki dönemlerde şiddete ve erkek egemenliğine bir geçiş gözlenir. Bazı araştırmacılar bu bulguları inkar edip görmezden gelirken, artan sayıda çalışma, eski zamanlardaki barışçı, demokratik, eşitlikçi koşullardan sonraki zamanlarda erkek egemen ve savaşa, şiddete eğilimli bir yapıya geçişi göstermektedir. (Bell 1971; Eisler 1987a, 1987b; Huntington 1907, 1911; Gimbutas 1965, 1977, 1982; Stone 1976; Velikovsky 1950, 1984) 
Bu tür bulguların sistematik incelemesinin ortaya çıkardığı sonuçların en önemlisi, Kuzey Afrika, Yakın Doğu ve Orta Asya'da matrizmden patrizme geçişin iklimsel değişimlerle, yani nemli koşullardan, kurak