köylerinden gelmektedir. Osmanlı-Rus harbinden sonra göç eden halkın bir kısmı ise Kütahya-Eskişehir bölgesine yerleştirilmiştir.

Silistre gelenek ve görenekleri yaşatılmaktadır. Afyon bölgesinde pişirilen yemekler de köy mutfağına girmiştir.

Afyonkarahisar merkezine 18 km, Gazlıgöl kaplıcalarına ise 3 km uzaklıktadır.

Köy, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır, ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur, ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır. Köyde çocuklar için park alanı vardır.





Küçükkalecik, Afyonkarahisar

Küçükkalecik, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Afyonkarahisar merkezine 13 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Omuzca, Afyonkarahisar

Omuzca, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Eski adı Mecidiyedir.

Köy Hicri 1293( Miladi 1877)Osmanlı İmparatorluğu - Rusya savaşında Bulgaristan Plevne'den gelen muhacir kökenlilerin kurduğu bir köydür.

Köy gençlerinin çoğu iş nedeniyle ilde veya il dışında bulunmaktadır.

Afyonkarahisar merkezine 22 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





İsmailköy, Afyonkarahisar

İsmailköy, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Afyonkarahisar merkezine 8 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Değirmendere, Afyonkarahisar

Değirmendere, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adı daha önceki adı Ümraniye ,sonra Kumrallı idi, daha sonra Değirmendere ismini aldı. Meşhur Torfilli Çiftliği köyün hemen yanında yer almaktadır.

Köyde 3 ana kesim vardır,

Başta gelenleri Ahıska Türkleridir. 93 harbi sırasında, 1878 yılında göç etmişlerdir. Önce Bursa'ya sonra Kumrallı'ya gelmişlerdir. Bulgaristan göçmenleri de köyde mevcuttur. Sıddıkzade Ahmet Efendi ve oğulları bu köyde yaşamış ve buradan civardaki köylere de ırşad için gitmişlerdir. Mehmed Efendi Sülümenli'ye, Mustafa Efendi Çobanlar'a gitmiştir. Mezarları da oradadır. Mehmed Efendi İstanbul Medrese-i Kuzat (İstanbul Hukuk Fakültesi) mezunudur.

Balkan göçmenleri , Bulgaristan başta olmak üzere diğer bazı Balkan vilayetlerinden gelmişlerdir. 93 harbi sırasında baslayan sonra balkan savaşları ile devam eden süreçte gelmişlerdir. Ayrıca yerli Türkmen nüfus vardır. Ahali tarafından Türk mahallesi adı verilen mahallede otururlar.

Eski Maliye Bakanı İsmet Attila ile amcası eski Milletvekili ve şair merhum Osman Attila , Bayatlıoğulları'ndan olup değirmen işletmek üzere bu köye yerleşmiş Türkmen'dirler.. Köyün güzelliğine ve doğallığına avantaj katan dere mevcuttur. Köyün adının Değirmendere olması değirmen işletilmesi ve dereden gelmektedir.

Ahıska Türklerine ait olan Hinkal adlı yemek vardır. Daha çok kafkas mutfağında yer alan bu yemek Türkiye'de bütün kafkas göçmenleri tarafından bilinir. Afyon'un yöresine aitliği yoktur. Rumeliden göçen Balkan Türklerine ait yemek kültürleri de bulunmaktadır.

Konya -Afyon karayolu üzerinde olan köy, Afyonkarahisar şehir merkezine 24 km. uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.Ayrıca köyde bir Cami, Muhtarlık Binası, Düğün Salonu ve Köy Kahvesi de vardır. Cumartesi günleri köyde pazar da kurulmaktadır.





Demirçevre, Afyonkarahisar

Demirçevre, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir mahalledir.

Demirçevre köyü eski adıyla (inaz)köy ismini 1936'da köyün etrafından geçen demiryolundan almıştır.

Afyon Karahisar'a has kültür ve gelenekleri bu köyde görebilirsiniz.
özellikle düğünleri tamamen geleneklere göre yapılır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.vişne,kiraz,üzüm ve haşgeş(haşhaş)başlıca ürünler.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Erenler, Afyonkarahisar

Erenler, Afyonkarahisar ilinin merkez ilçesine bağlı bir köy iken Afyonkarahisar Belediyesinin aldığı kararla Merkeze bağlı mahalle olmuştur.

Kuman Türklerinin o bölgede kurdukları bir köydür. Daha önceleri boş olan köye,parlak taş ismi verilmiştir. Mesken tutulmaya başlandığında ise`, parlak taş diye anılan bölgeyi,kumru kuşları mesken tutmuştur[yuva yapmıştır.]Hızla çevre, yerleşkelerden belli başlı sebeplerden aldığı göç nedeni ile Köy halini almıştır. Osmanlı zamanlarında Aşık oyunu denilen oyunun paralı kumar halini alması sonucu Aşırı göç vermiştir. Köyün ismi Kumartaş olmuştur. Sütten ağzı yanan köy halkı yoğurdu üfleyerek yemeye başlar.yeni nesil özenle yetiştirilip,edep, erkan, ilim öğretilmiştir.1996 da köy halkı ile yapılan referandumda bilinen 4 varsayılan 7 yatırın olması sebebi ile ERENLER adını almıştır.

Kaynak Olarak:

Dağıstan, Yukarı-Kür Çıldır ve Çoruk boylarında adına rastlanan Kuman

oymaklarından biri de Kumar ya da Komar oymağıdır. Bölgede bulunan Komarit

(Komarlar anlamında, şimdi Barış köyü / Of), Komara (şimdi Yalıncak köyü / 

Trabzon) köy isimleri bu oymağın bir kolunun da Trabzon bölgesinde yerleşmiş 

olduğunu göstermektedir(7,177). Bu boya Kumar ve Kamar biçimlerinde 

Anadolu’nun değişik yerlerinde boy ve yer adı olarak da rastlanmaktadır. 

Şimdi, Afyon Karahisar’ın kuzeyindeki şu yer adlarına bakalım: Kumartaş 

(Kuman), Eski Eymir (İmi > Emir < Eymür), Eylet, Tatar-mutat (Tatar soyu). 

Ayrıca Bayındır (Şaruhan ve Aydın dolayı). Bu boylar içinde Kuman/Kıpçak, 

Eylet, Eymür, Tatar ve Bayundur boylarının hepsi Kimek federasyonundandır. 

Nitekim Hududa’l-Alam (1982) ya da Gardizi (1982) bu boyları teker teker 

saymıştır. 

 7b- Mamafih, Kıpçakların Menderes Vadisi’ne geçmelerini sağlayan olaylar 

onlardan bağımsızca gelişmiş olabilir. Bu konuyu irdelemek için önce Menderes 

Vadisi’nin 13. yüzyılın ortalarındaki (1240-1256) iktisadi ve siyasi durumuna 

bakmalıyız. Bilindiği gibi, 1206 yılında Latin başatlığından bezen Bizans, 

Konstantinopolis’ten vazgeçmemek kaydıyla, İznik’te Laskaris devletini kurdu. 

Sultan Keyhüsrev onu hemen tamdı. Böylece, bir süre için hem Selçuklular 

Bizans’ı unutup, ülkenin doğusunu çatırdatan iç sorunlarina döndüler, hem de 

Bizans Türkleri unutup, Ege’de Latinlerin çevirdikleri dolapları durdurmaya 

çalıştılar. Bu yumuşamadan yararlanmasını bilen bir kişi vardı. Küçük Asya’nın 

ünlü Rum askeri soylularından olan Comnenus sülalesinden Alexis, bu gevşemeyi 

fırsat bilerek Trabzon Comnenus Devleti’ni kurdu (1204). Selçuklular, bu oluşuma 

ses etmediler. Böylece, Konya ile İznik barışmış oldu. Bu süreç, her iki toplumda 

radikal değişmelere yol açtı. Özellikle, Rum soyluları arasında Türkleşme 

eğilimleri artıyordu (Vryonis, 1986). Bunlardan biri, kendisi de önemli bir 

Commeneai olan Emir Comnenus Maurozomes’dir (Bayram, 2003 s. 132- 140). 

Mehmet Bey diye de anılır. Hem Gıyaseddin Keyhüsrev’in kaynatasıdır, hem 

Alexis’in akrabasıdır. Ayrıca, Denizli ve Honas uçbeyidir. Ve bundan dolayı, 

Menderes Vadisi denize kadar ona dirlik olarak verilmiştir. Koca bir pronoia olan 

bu topraklarda sırtını bir yandan Selçuklu sultanına, öte yandan Trabzon krallığına 

dayamış olan Maurozomes’in bu topraklarda “reaya” bulmak gibi herhangi bir 

sorunu olamazdı. Zira köylü-savaşçı yaratmak üzere bölgeye getirilip yerleştirilen 

on bin Kuman gibi, iki kardeş savaşından sonra Düzağaç’da serbest kalan 

Kıpçakları da zorla ya da iyilikle Menderes Vadisi’ne getirmiş olmalıdır. 

 8- Aşağıdaki çizelge 2’de Ponto-Hazar (sütun-I) ve Kafkas-Çoruh (sütun II) 

Kıpçakçasından derlenen boy ve bey adlarına ait örnekler, dipnot 6’da belirtilen 

15. yüzyıl ve sonrası Saruhanlı Beyliği ile ilgili Osmanlı belgelerinde bulunan bey 

ve boy adlarıyla eşleştirilince ortaya çıkan sonuç (sütun-III) sevindiricidir. Burada, 

handiyse tıpatıp bir benzeyiş söz konusudur. Aşağıdaki çizelgeden şu sonucu 

çıkarabilir miyiz? “Ponto-Hazar ve Kafkas-Çoruh bölgelerinden derlenen Kıpçakça 

örnekler, Ege-Saruhanlı ilindeki örneklerle eşleştiğinden bir zamanlar bu 

topraklarda, sayısına bakmaksızın, güçlü bir Kıpçak topluluğunun yaşamış olduğu 

anlaşılıyor”. Bu iddianın doğruluğu onun çürütülmesine kadar geçerlidir.  

Sütun I Sütun II Sütun III

Şaruhanlu Kıpçak Saruhanlı 

Ponto-HazarKafkas-Çoru