savaşıp, 18 Nisan 1690 günü aniden ölmüştür.




Demirdağ, Divriği

Demirdağ, Sivas ilinin Divriği ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün bilinen eski adı Purunsur'dur. Purunsur köyü çağlar boyu çeşitli uygarlıklara yurt olmuş eski bir yerleşim yeridir. Türklerden önce Ermenilerin yaşadığı bilinmektedir. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra, çevresindeki dağların zengin demir madenine sahip olmasından dolayı Demirdağ adı verilmiştir. Divriği'ye 6 km uzaklığındadır. Köyün iklimi karasal iklimidir. Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Divriği'ye 6 km. Sivas'a 170 km. uzaklıktadır. Doğusunda Akdağ, batısında A kafa, kuzeyinde Murmana köyü, güneyinde Venk (Oyuktepe) köyü, Divriği bulunmaktadır.Divriği - Erzincan karayolu köyün içinden geçmektedir. Köyün alt tarafından Ulusu(Çaltı Çayı)ırmağı akmaktadır.


Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır. 2012 yılında Efendi Dağı'na yol yaptırılarak burada bulunan su köyün mevcut içme suyu şebekesine ilave edilmiştir. Yine 2012 yılında dağdan sulama suyu kapalı şebekeyle getirilmiş ve köyün sulama suyu ihtiyacı karşılanmıştır. Köyün kanalizasyon şebekesi 2010 yılı Temmuz ayında tamamlanmıştır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol Ağustos 2008 de asfaltlanmıştır. Köye elektrik 1979 yılında gelmiştir. Evlerde sabit telefon vardır.





Derimli, Divriği

Derimli, Sivas ilinin Divriği ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Sivas il merkezine 200, Divriği ilçesine 22 km. uzaklıktadır.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol toprak olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Dikmeçay, Divriği

Dikmeçay, Sivas ilinin Divriği ilçesine bağlı bir köydür.

Sivas iline 220 km, Divriği ilçesine 48 km uzaklıktadır.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stabilize olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Diktaş, Divriği

Diktaş, Sivas ilinin Divriği ilçesine bağlı bir köydür.
Köyün kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Ancak kuruluş yılları 1850 yıllarına kadar inmektedir.Köy; birisi İlice deresinden gelen ve adı Tatlıçay olan bir çay ile köyün kuzey doğusunda bulunan Ovacık köyünden gelen ve adına Acıçay denilen iki çayın birleştiği yerde kuruludur. Bu iki çayın suyu arazi sulamasında kullanılmaktadır. Köyün kalabalık olduğu yıllarda bu çaylardan gelen suların özellikle yaz aylarında azalması sonucu arazileri ve ağaçları sulama konusunda sıkıntılar yaşanmıştır. Ancak son yıllarda ekili ve dikili arazilerin azalması sonucunda bu sıkıntılar yaşanmamaktadır.
Diktaş Köyü'nde eğitim-öğretime köy kurulduğu günden beri çok önem verilmiştir. Köylüler her zaman gelişmeye ve ilerlemeye açık olmuşlardır. Teknolojik ve bilimsel gelişmeleri izlemeye çaba harcamışlardır. Bu gelişmelere ayak uydurmaya, bu yeniliklerden yararlanmaya çalışmışlardır. Nitekim köye 1966 yılında traktör alınmıştır. Bu tarihlerde Divriği köylerinde traktör yok denecek kadar azdır. Kısa sürede köydeki traktör sayısı altıyı bulmuştur. Üstelik köyün traktörle işlenebilecek arazisi diğer köylere göre çok daha azdır ve tarıma elverişsizdir.
Köyün bugün en önemli sorunu çalışabilir insan yokluğudur. Bundan dolayı sulu tarım yapılmakta güçlük çekilmektedir. Köyün arazisini sulamakta kullanılan suların beton kanallara alınarak köye ulaştırılması köyün yeniden canlanmasına önemli katkı sağlayacaktır.

Diktaş Köyü Kangal-Sincan-Divriği karayolu üzerinde, Sincan bucağının 3 km kuzeyinde, Divriği ilçesine 38 km Sivas il merkezine 213 km uzaklıktadır. 
Köyün arazi yapısı dağlıktır. Ekilebilir tarlalar küçüktür. En geniş tarla alanı 10 dönümü geçmemektedir. Sulanabilir arazi köyün çevresinde yer almaktadır. Bu arazi şu anda otlak olarak kullanılmaktadır. Köy arazisinin geniş bir bölümü ise köye 4–5 km. kadar uzaklıktaki Cırlavuk diye adlandırılan yörededir. Bu arazide daha önce Kayacık köyüne ait yaylalar yer almaktaymış. Köy yerleşimcileri bu araziyi onlardan satın almışlar. Kayacık yaylacılarına ait yayla kalıntıları yörede hâlâ mevcuttur. Bu arazi daha çok orman alanıdır. Köylüler yakacak ihtiyaçlarını bu ormanlık alandan sağlamaktadır. Önceleri ekili alanları olan bu yöre hayvancılık yapmak için kullanılmıştır. Şu anda bu arazi boştur. Arıcılık ve hayvancılık yapmak için de son derece uygundur.

Yapılan bir araştırma sonucunda şu anda köy dışında yaşamını sürdüren 70 dolayında ailenin olduğu saptanmıştır.
1960'lı ve 70'li yıllarda köyün nüfusu 225 - 250 arasındadır. Ancak geçim sıkıntısı, yetişen çocukların eğitim sorunları, kalabalıklaşan aileler, ulaşım ve sağlık sorunları, insanların daha kültürel bir ortamda yaşama istekleri gibi benzeri bütün Türkiye'de görülen türlü nedenlerden dolayı genç kuşaklar Divriği'ye ve büyük kentlere göç etmiştir. Bu illerden özellikle Ankara başta gelir. Daha sonra ise İstanbul'a göçler yapılmıştır. Diğer illere giden insan sayısı azdır. Köyün son yapılan nüfus sayımına göre nüfusu 31'dir. Ancak bu sayı kış aylarında daha da azalmaktadır. Çünkü köyde yaşayanlar kışı geçirmek için kış aylarında büyük kentlerde yaşayan yakınlarının yanına gitmekte, yazın ise köye dönmektedirler. Ancak her geçen yıl köy nüfusu azalmaktadır. Şu anda yaz-kış köyde yaşayan genç nüfus sayılabilecek bir aile vardır. Çalışabilir insan sayısı gittikçe azalmakta, köydeki nüfus gün geçtikçe yaşlanmaktadır. Zaten köyün en başta gelen sorunu da şu anda köyde ihtiyaç duyulan insan gücü eksikliğidir. Bazen en temel ihtiyaçları gidermek için parayla bile gerekli insan gücü bulunmamaktadır.

Köyün geçimi ilk başlarda tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Özellikle hayvancılık önemli geçim kaynağıdır. Hayvan olarak keçi, koyun ve sığır beslenmektedir. Hayvanları besleyebilmek için hemen hemen her aile özellikle yaz aylarında köy yakınlarında yaylaya çıkmaktaydı. Ancak köy nüfusunun artması sonucunda yaşanan geçim sıkıntısı bütün Türkiye'de olduğu gibi 1960'lı yıllardan başlamak üzere köyden büyük kentlere göçü hızlandırmıştır. Köyde genç nüfus azalmış, bunun sonucu olarak da hayvancılık önemini yitirmiş, ekili ve dikili alanlar azalmıştır. Zaten keçilerin ormanlara zarar verdiği anlaşılınca köy halkı keçi beslemeyi bırakmıştır. Keçi beslemeyi ilk bırakan köylerden biri Diktaş köyüdür. Şu anda köyde tarımla uğraşan aile yok gibidir. Köyde yerleşik aileler kendilerinin hayvansal ürün ihtiyacını karşılayacak 1 - 2 tane inek beslemektedirler.
Köyün ilk yıllarda geçim kaynaklarından biri de kavak ve selvi yetiştiriciliğidir. Özellikle 1970'li yıllarda Divriği'de yakacak ve inşaat için kavak ağacına ihtiyaç duyulması köylüleri ağaç yetiştiriciliğine yöneltmiştir. 
Köyde yaşayanların çoğu şu anda emekli maaşlarıyla ve ürettikleri küçük çaptaki tarımsal ürünlerden elde ettikleri gelirle geçimlerini sağlamaya çalışmaktadırlar.
Köyün sulama suyu sorununun az oluşu köyde ağaç yetiştiriciliğini kolaylaştırmıştır. Kavak ve meyve ağaçları köyde geniş yer kaplar. Köy yeşillikler içindedir. Ancak 1971 yılında yaşanan soğuk kış mevsimi meyve ağaçlarının çoğunu kurutmuştur. Ondan sonra meyve bahçeleri eski güzelliğine kavuşmamıştır. Çünkü aynı yıllarda köyden göçler de başlamıştır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol stablize olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.
Köyü, Sincan bucağına bağlayan yol YSE tarafından 1996 yılında yapılmıştır; yol asfalt değildir, stabilize bir yoldur. Aynı yolun devamında Ovacık Köyü ve İlice Köyü vardır. Sincan bucağını 2 km geçtikten sonra ayrılan bir yol, köyü 65 km uzaklıktaki Zara ilçesine bağlamaktadır. Köy, Sivas il merkezine 130 km uzaklıktadır. Köyü diğer yerleşim merkezlerine bağlayan karayolları yılın bütün mevsimlerinde açık durumdadır.
Köyün ulaşım sorunu uzun süre devam etmiştir. İlk yıllarda köyün dışarıya bağlantısı Sincan bucağı yoluyla sağlanmıştır. Ancak gerek Acıçay, gerek Tatlıçay üzerinde köprü olmaması özellikle bahar ve kış aylarında ulaşımı olanaksız kılmıştır. 1996 yılındı köyü Sincan'a bağlayan yol Tatlıçay'ın doğusuna geçirilmiş, böylece ırmak üzerine köprü yapımına gerek kalmadan ulaşım sağlanmıştır. Ayrıca 1995 yılında Acıçay üzerine geniş bir köprü yapılmıştır. Böylece bütün yıl boyunca köyün dışarıya bağlantısı sağlanmıştır. Ayrıca Ovacık ve Susuzlar köylerinin yolu da Diktaş'tan geçmektedir.
Köyün içme suyu sorunu uzun yıllar çözümlenememiştir. Çünkü köyün arazi sınırları içinde içme suyu olabilecek su kaynakları sınırlıdır ve türlü nedenlerle köye getirilmeye uygun görülmemiştir. Uzun yıllar köyün içme suyu Karaağaç denilen ve köye 2 km kadar uzaklıktaki bir kaynaktan elde ve omuzda evlere taşınarak sağlanmıştır. Daha sonra bu su 1971 yılında köye getirildi. 1995 yılında Tatlıpınar mevkiindeki su köye getirilmiş, 1996 yılında ise Ovacık köyü arazisi içindeki Karataş mevkiindeki su köye getirilmiştir. Bu sular 1996 yılında sular kapalı şebeke ile evlere verilerek köyün su sorunu çözümlenmiştir.
1966 yılında Sincan Jandarma Karakolu vasıtasıyla telefona kavuşturulmuştur. Evlere telefon ise 1994 yılında bağlanmıştır. 1994 yılında köyde kadastro çalışmaları yapılarak arazi tapuları dağıtılmıştır.




7,5 cm PaK 41

7,5 cm Pak 41 (tam adı 7,5 cm Panzerabwehrkanone 31), 7.5 sm çapında Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullandığı tanksavar toplarından biriydi.

7,5 cm Panzerabwehrkanone 41 Krupp firması tarafından geliştirilen Alman ordusu için geliştirilen geniş namlulu bir toptu. Bu top birçok gelişmiş özel