ve eşi Sultan'ın yakın aralıklarla vefatından sonra 1940yılı civarında Derviş'in Büyük oğlu İsmail kardeşlerini de alarak köyden göç etmiş, daha sonra zaman içinde diğer akrabaları da köyden ayrılmışlardır.

köyün adı Şeyh Hasanların dinsel töre içerisinde işlevini sürdüren (Çavdarlı Dede Ocağı) ocağından almıştır. köyün adı bu inanç ocağından gelmektedir. Dersim hasretini gidermek için kutsal ocağın adını vererek ocağa olan bağlılığını pekiştirmiş oluyor-
lar.Yine Dersim’deki Girlevik Dağı, Yılanlı Dağı, Büyüktepe, Mendik Tepesi, Gölükbaba Tepesi, Dereağlı daha buna benzer Dersim’deki dağ tepe isimlerini getirip Çavdar’daki dağve tepelere ad olarak koymuşlardır. Böylece Dersim hasretine çözüm getirdiklerine inanmış-
lardır. Zaten bölge olarak da, iklim olarak da bölgemiz Dersim’e benzemektedir. 400 yıldan bu yana köyün bu inanç ocağından gelen ismi değişmemiştir.

Çavdar Köyü'nde okuma yazma oranı yüksektir.

Kebap, Babuko, Kömbe, Keşke, Haşıl, Zerbet köyün ünlü yemeklerindendir.

Köyün hemen üstünde Çal-a cori (çukur) denilen, yanında büyük bir ardıç ağacı ve su kaynağı bulunan eski bir ziyaret yeri bulunmaktadır.

Koyunoğlu Mağarası olarak bilinen tarihi çok eski bir mağara köy sınırları içindedir.

Köyün yaklaşık 1 km. doğusunda Selçuklular zamanından kalma eski bir han mevcuttur.

Sivas iline 85 km, Ulaş ilçesine 48 km uzaklıktadır. Dağlık bir arazi yapısına sahip olan Çavdar köyü, suyu ve yeşil çam ormanları ve meşe ormanları bol olan köylerimizdendir.
Çavdar terimi, çavdur boyunu tanımlanaktadır.Başbakanlık arşivi Osmanlı belgelerinde, buranın bu topluluk tarafından 1700 yılı itibarıyla Koyunoğlu oymağı tarafından yaylak olarak kullanıldığı anlatılmaktadır. Yani Halep Türkmenlerinin Rakka'dan buraya zorunlu iskanına dayanmaktadır. 1700 yılından itibaren buraya iskan edilen Türkmenlerden Yeni İl kurulur. Bu yeni ilin sınırları, bugünkü Divriği, Gürün, Şarkışla, Ulaş ve Kangal ilçeleridir. Ancak Çavdar'ın konumu farklıdır. Çünkü burası Padişah ı.Ahmet'in kızı Atike Valide Sultan'a Tuzla geliri nedeniyle tahsis edeilen Aşudu kazası sınırları içindedir.Yani bugünkü Karabel bölgesidir.Yerleşikleri, 1800 yılında askerlikten ve vergiden muaf olan Dersim eyaletinden baltacı olarak gelenlerdir.Nüfus kayıtlarındaki sülaleler ve topluluğun kendi kabulleri ile tarihsel belgeler bunu doğrulamaktadır. Sitenizdeki rivayete dayalı anlatım tekniği tüm topluluklarda görülmektedir.Bu nedenle; Köyünüzle ilgili, Anadolu Aleviliği ve kanlı Aşireti, Karabelin tarihi ve Kanlı Aşireti-2 ve Karabelin tarihi -3 adlı çalışmalarımda orijinal belgeleri görebilir ve çevirisini yaptırabilirsiniz. Sizlere bu konuda ayrıca yardımcı da olabilirim. Site kurmanız da sevindirircidir. Coğrafyam adına teşekkür eder, sizleri kutlarım.Hüseyin Düzenli

Bahsettiğiniz Koyunoğlu oymağı benim dedemin atalarılır.Koyunoğlu oymağı hakkında bilğisi olan varsa eklesin buraya lütfen.Orhan KUZU.
Sevgili Orhan, Koyunoğlu oymağı, Alevi Bektaşi edebiyatında Koyun Abdal Ocağı olarak geçmektedir. Sana bir ip ucu. İlginç bilgilere ulaşacaksın. Kolay gelsin.

Koyunoğlu kabilesi, Kucur (Koçur) Avşarlarının bir koludur. Cengiz Orhonlu'nun "Aşiretlerin İskânı", Yusuf Halaçoğlu'nun "İskân Siyaseti" ile ilgili kitaplarına bakabilirsiniz. Kucurların Avşarlığı hakkında Cevdet Türkay ve Halaçoğlu'nun eserlerine müracaat ediniz.

ALEVİ TÜRKMEN ve KUCUR AVŞARLARI kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.dil olarak zazaca konusulur.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Eskiden bu köyde kilim ve halı dokumacığı ön planda iken bugün bu uğraş kalmamıştır.

Az miktarda sebzecilik ve meyvacılık da yapılmaktadır.

Köyde Krom, Amyant, Talk, Asbest gibi madenler bulnmakta olup, bu madenlerin bazıları 1990 yılına kadar işletilmekte idi.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi var. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur.Köyde elektrik ve sabit telefon ve GSM Operatöru vardır.Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt yapılmamaktadır.





Demircilik, Ulaş

Demircilik, Sivas ilinin Ulaş ilçesine bağlı bir köydür.

Ulaş ilçesinin doğusunda ve ilçe merkezine 8 km. mesafede bulunan Demircilik köyü 1700 yılında kurulmuştur.

Sivas iline 45 km, Ulaş ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.


Demircilik köyünün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol toprak olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Ekincioğlu, Ulaş

Ekincioğlu, Sivas ilinin Ulaş ilçesine bağlı bir köydür.

Sivas iline 42, Ulaş ilçesine 9 km uzaklıktadır. Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir. Karasal iklime sahiptir. Bitki örtüsü bozkırdır. Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Küçük ve büyükbaş hayvan yetiştirirler. Tarımda ise buğday, arpa, yulaf, çavdar, pancar, ve kendilerine yetecek kadar patates yetiştirirler. Diğer ürünleri ihraç ederler.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Eskikarahisar, Ulaş

Eskikarahisar, Sivas ilinin Ulaş ilçesine bağlı bir köydür.

Köyü, KÂYE takımı olarak bilinen sülalenin (Koçtürk, Cesur, Hatip, Ünal) ataları İran Türkmen Horasan'dan gelerek kurmuştur. Anadolu'nun fetih süreci devam ederken Horasandan göç eden bu ailenin bir kısmı Elazığ civarlarına yerleşmiş, bir kısmı Eskikarahisar köyünün bulunduğu yerde kalarak köyün temellerini atmış ve bir kısmı da daha ilerilere giderek Şarkışla civarına yerleşmişlerdir.

17. yüzyılın ilk yarısında Kâye Takımının atası olan Şah Hüseyin köye yerleşen ilk ailedir. Şah Hüseyin'den sonra köye gelen ikinci aile Kocaimam'dır. İmam Takımı olarak bilinen sülalenin atası olan Kocaimam, Erzincan-Kuruçay-İslam köyü'nden Zara Tuzlagözü'ne gelmiş orada bir müddet kaldıktan sonra Gezbel'den aşıp Eskikarahisar köyüne gelerek köye ikinci yerleşen kişi olmuştur. 6 oğlu ile birlikte köye yerleşen Kocaimam'ın oğullarından biri daha sonra Tokat'a göçerek Tokat Merkez'e bağlı Gazi Osman Paşa Köyü'ne yerleşmişdir. Şu anda Gazi Osman Paşa Köyünde Kocaimamın soyundan 45 aile vardır.

Köy nüfusunun artışıyla birlikte artan ihtiyacı karşılamak üzere 17. yüzyılın II. yarısında köyde bulunan mescidin yerine bir cami inşa edilmiştir. Yapılan caminin duvarlarında kullanılan siyah kesme taşlardan esinlenilerek köye de "Karahisar" adı verilmiştir.
Şah Hüseyin'in torunu Kara Osman Ağa, sürüleri ve çadırları ile birlikte mevsimlik olarak Hamurkesen mevkiine yaylaya çıkmakta iken daha sonra Kara Osman Ağanın soyundan gelenler yayla olarak kullandıkları bu bölgeye yerleşerek bir köy daha kurmuşlardır. Kurulan bu yeni köye, Karahisar'dan bölünmüş olması nedeniyle Yeni Karahisar anlamına gelen "Karahisar-ı Cedid" adı verilmiştir. Karahisar'ın adı da bu tarihten sonra Eski Karahisar anlamında "Karahisar-ı Atik" olarak değişmiştir. Cumhuriyet döneminde "atik" ve "cedid" kelimeleri kaldırılarak Eskikarahisar ve Yenikarahisar isimleri kullanılmaya başlanmıştır. Yenikarahisar köyünü kuranlar Eskikarahisardan ayrılıp gelenler olduğu için iki köy arasında akrabalık bağları vardır.
Eskikarahisar köyüne gelerek yerleşen üçüncü aile Recep Kâyeler (Muhit) olarak anılmaktadır. Dördüncü aile olan Velioğullarının Şarkışla'dan geldiği bilinmektedir. Köye beşinci olarak gelen aile ise Şeyhler'dir. Müderrisler olarak da bilinen bu aile, köye İmranlı'nın Durucin köyünden gelerek 22. ev olarak yerleşmişlerdir. Şeyhlerin İmranlı-Durucin de kalan akrabaları "Sarıgül" soyadı ile anılmakta olup, Eskikarahisarda bulunanlar ise "Alim" soyadını taşımaktadır. Şeyhlerin aslı Azerbaycan-Bakü'ye kadar dayanmaktadır. Buradan göçtükten sonra Erzincan da bir müddet konaklamışlar ve (Erzincan'daki "Terzi Baba" isimli evliya bu soydandır) ailenin yarısı göçe devam ederek İmranlı'ya yerleşmiştir.
Köye gelen altıncı aile Deliceler'dir. Bu aile de İmranlı-Durucin Deliceler köyünden gelmişlerdir.Delicelerin bir kısmının soyadlarıda Dolmuş olarak geçmektedir. Köye gelen yedinci aile Tokat-Zile'den gelmiş olduğundan "Zileliler" adıyla anılmaktadır. Daha sonra tamamı da Malatya-Hekimhan'dan Hanımoğlugil, Kızkapanlar, Sarıyusufgil, Köseler, Pangulotlar isimli aileler gelerek köye yerleşmişlerdir.durgun soyadı ile bilinen ağagiller ailesi ise kangal ağlarından ayrılaiş olup alibaz ağanın torunlarından ömer eski karahisara yeleşmiştir olup halen soyu devam etmektedir
Yetiştirdiği din adamları, ilim adamları ve müderrisler nedeniyle Eskikarahisar alimler yurdu olarak bilinir.

TÜRKMEN kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.

Köyde bilumum bulgur yemekleri, kulakli mantı, icli kofte, kömbe, etli köfte, Loluk, hamur çorbası, madımak mıhlaması, ayran çorbası, karamuk hoşafı, kuşburnu hoşafı, hurma tatlısı ve sulu köfte gibi yemekler ün kazanmıştır.

Sivas iline 58.560, Ulaş ilçesine 20.050 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ayrıca Yazıcı Grup bünyesinde bulunan Pema Madencilik'e ait krom zenginleştirme fabrikası bulunmaktadır

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Köyde Sağlık evi vardır ve bir ebe görev yapmaktadır. Ayrıca Ulaş'tan haftada bir mobil sağlık ekibi gelmektedir. Köyün ulaşımı asfalt karayolu ve tren yolu ile sağlanmaktadır, köyde elektrik ve sabit telefon vardır. Turkcell ve Türk Telekom baz istasyonu bulunur.





Ezentere, Ulaş

Ezentere, Sivas ilinin Ulaş ilçesine bağlı bir köydür.

Ulaş ilçesinin doğusunda yer alan Ezentere köyü, ilçe merkezine 25 km. uzaklıktadır. Kö