bıraktı, KPD'ye de yakınlaştı.

Tucholsky'nin Nazilere karşı olan uyuşmaz tutumu gözönünde bulundurulursa, Tucholsky'nin kendi adını III. Reich'ın ilk vatandaşlıktan çıkarılma listesinde bulması ve eserlerinin 1933'ten sonra yasaklanması da kaçınılmazdı.

10 Mayıs 1933 tarihinde Berlin ve diğer şehirlerde üniversitelilerin kitapları yakma eylemi sırasında, özellikle Tucholsky ve Ossietzky'nin adı geçiyordu: ""Küstahlık ve kibre karşı, ölümsüz Alman ruhuna saygı ve hürmet için. Tucholsky ve Ossietzky'nin yazılarını da yakın, yok edin!"" Tucholsky bu haberlere karşı kayıtsız kalıyordu. Walter Hasenclever'e 17 Mayıs 1933 de yazdığı bir mektuptaki yorumu şöyleydi:

-Kurt Tucholsky|"Politische Briefe" ("Politik Mektuplar"). Reinbek 1969, Sayfa: 23

Savaş sonrasında ve Federal Almanya'da, Weimar Cumhuriyeti'nin başarısız olmasında, Tucholsky ve Bertolt Brecht gibi solcu edebiyatçıların da suçunun olduğu görüşü vardı. Suçlamalar, Weltbühne gibi gazetelerin acımasız eleştirilerinin Nazilerin işine geldiğini ima ediyordu. Bu tezin en tanınmış temsilcilerinden birisi tarihçi Golo Mann'dı. 1958 yılında şunları yazıyordu:
-Golo Mann "Deutsche Geschichte des 19. und 20. Jahrhunderts" ("19. ve 20. Yüzyıl Alman Tarihi"). Frankfurt a.M. 1982 Sayfa: 727

Buna karşılık Tucholsky kendi eleştirilerini hep yapıcı bulmuştu: O zamanlar, 1949 yılından sonra "savaşa hazır demokrasi" olarak adlandırılan demokrasiye sahip çıkmıştı. Onun gözünde, Weimar'ın başarısızlığında kendisi gibi yazarların etkilerinin çok olması değil, bilakis etkilerinin az olması rol oynamıştır. 1931 Mayıs ayında gazeteci Franz Hammer'a şunları yazıyordu: 
-Kurt Tucholsky"Briefe. Auswahl 1913–1935" ("Mektuplar. 1913-1935 Seçmeler"). Berlin 1983, Sayfa: 255

Sanki, savaş sonrası eleştirmenlerinin ağzından lafı alırcasına 17 Mayıs 1933'te Hasenclever'e yazdığı mektupta (Sayfa: 24) şunları yazıyordu:

Tucholsky kendisini işçi sınıfına sahip çıkan solcu bir aydın olarak görüyordu. I. Dünya Savaşı'ndan önce SPD (Alman Sosyal Demokrat Partisi) için çalıştı. Parti yönetiminin tabana ihanet ettiği suçlamasını yaparak 1918 yılından itibaren partiyle arasına giderek büyüyen bir mesafe koydu. Parti başkanı Friedrich Ebert, Kasım Devrimi esnasında ordu başkomutanı Wilhelm Groener ile, parti yönetimine göre sosyalizme doğru giden devrimin bastırılması konusunda, gizli bir anlaşma yaptı ve yeni kurulacak cumhuriyette, ordu, hukuk ve devlet idaresinde eski imparatorluk yapısının korunmasına onay verdi.

1920 - 1922 yılları arasında Tucholsky USPD üyesi oldu. Sol sosyal demokrat parinin ikinci kez bölünmesi sonucu, Tucholsky'nin de içinde bulunduğu grup SPD ye katılınca, Tucholsky de kısa bir müddet SPD üyesi oldu. (Üyeliğinin süresi konusunda kaynaklar net bir süre belirtemiyor). Komünist olmamasına değer vermesine rağmen, 1920'li yılların sonuna doğru Almanya Komünist Partisi'ne (KPD) yakın oldu. Fakat genelde tüm işçi partilerine karşı, parti disiplininin dışında, bağımsız bir noktada kalmakta direnmiştir.

Tucholsky, "Weltbühne" yi dogmatik bir organ olarak değil de, tüm solun tartışma platformu olarak görüyordu. Bu nedenle komünist gazete "Die Front" (Cephe) 1929 yılında onu şöyle eleştiriyordu:

Tucholsky, bu yazıya "Die Rolle des Intellektuellen in der Partei" (Aydınların partideki rolü) adlı yazısıyla yanıt verdi:-"Die Rolle des Intellektuellen in der Partei" (Aydınların partideki rolü) "Die Front", No:9, Sayfa: 250

Savaştan sonra, Federal Almanya'dan farklı olarak DDR, Tucholsky'yi kendi yeni oluşturduğu geleneklerin içerisine çekmeyi denedi. Ama Tucholsky, solun parçalanmasından ve Nazilerin başarısından sorumlu tuttuğu KPD'nin Moskova'dan yönetilmesini kesinlikle reddetmişti. Hitler'in başa geçmesinden kısa bir zaman sonra, tüm Avrupa'da Almanya'ya karşı boykot yapmanın tartışıldığı sırada, 7 Nisan 1933'te gazeteci Heinz Pol'e bir mektupta şunları yazıyordu:-Kurt Tucholsky "Politische Briefe" Reinbek 1969, Sayfa 76

Aynı adrese 20 Nisan'da yazdığı mektupta da yazdıkları şöyle:-Kurt Tucholsky "Politische Briefe" Reinbek 1969, Sayfa: 77

Kurt Tucholsky, edebiyat eleştirmeni olarak zamanının en etkili gazeteci yazarlarından birisiydi. "Weltbühne" 'deki birçok sayfadan oluşan "Auf dem Nachttisch" isimli köşesinde, her seferinde, genellikle yarım düzineye yakın kitap üzerine yazılar yazıyordu. Toplamda 500'ün üstünde edebi eserin eleştirisini yapmıştı. Ama Tucholsky, kitap eleştirilerinde, 'kraldan çok kralcı' olmamak için yoğun çaba gösteriyordu.

Bu konudaki başarılarından birisi de Franz Kafka'nın eserlerini tanıtan ilk kişilerden birisi olmasıdır. Kafka'nın yayınlanan ilk düzyazı kitabı "Bakış" (Betrachtung) için daha 1913 yılında ""derin ve ince düşünce ile ve çok hassas parmaklarla yapılmış"" diye yazmıştı. Romanımsı eser Dava (Der Process) için yaptığı eleştiride ise ""Son yılların en güçlü ve korkunç kitabı"" tanımını yapmıştı. Buna karşılık James Joyce 'ın eseri Ulysses 'i eleştirirken de şunları yazmıştı:""Ulysses 'in tüm bölümleri sıkıcı""

Şarkılara ve kantolara söz yazan bir şair olarak Alman dilinde, şarkı sözü yazarlığını geliştirmek istiyordu. Yazdığı ""Kolayca, bir sihir gibi"" başlıklı yazısında, "" Alman diline kantoyu zorla da olsa sokmanın zahmeti, kantonun önemine oranla çok fazla"" diye şikayet ediyordu. Ama kendisini şair olarak, ""Asrın adamı"" olarak nitelendirdiği Heinrich Heine 'nin yanında, sadece bir ""yetenek"" olarak görüyordu. 1929 yılında "AIZ" da yayınlanan şiiri ""Annelerin Elleri"" günlük sorunları dile getiren şiir türünün tipik bir örneğidir. Tucholsky, asıl temsilcisi Erich Kästner olan bu şiir akımını bir yazısında da anlatmıştı. Tucholsky'nin ""Büyük Şehirdeki Gözler"" ve ""İdeal"" şiirleri, okullardaki okuma kitaplarında yer almıştır.

Tucholsky'nin Yahudiliğe karşı duruşunun değerlendirilmesinde görüş ayrılıkları ortaya çıkmıştı. Yahudi bilim adamı Gershom Scholem onu ""en yetenekli ve can sıkıcı Yahudi aleyhtarı"" olarak nitelendiriyordu.. Bu suçlamanın nedeni, diğer nedenlerin yanı sıra, Scholem'e göre Yahudi burjuvazisini, bütün çıplaklığı ile acımasızca tasvir eden ""Wendriner"" hikâyeleridir. Buna karşılık Tucholsky'nin "Bay Wendriner" karakterinde Yahudileri değil, ama burjuvaziyi rezil ettiği de ileri sürülmüştü. Tucholsky için önemli olan, ona göre, muhafazakâr Yahudi burjuvazisinin, ticari işlerine dokunulmadığı sürece, Nazilerin en çirkin aşağılamalarına katlanan bölümünün karaktersiz zihniyetini rezil etmekti.

Scholem'in eleştirisi daha dikkat çekiciydi. Çünkü Tucholsky, tutucu ve aşırı sağcıların eline - Alman milliyetçisi Yahudilere de - kendi aralarında bölünmüş Yahudi yazarları açık açık düşman olarak kendisi teslim etmişti. Tucholsky'nin Yahudi cemaatinden ayrılmış ve Protestanlığa geçmiş olması da bu eleştirmenler için önemli değildi. Bugün dahi Yahudilerin kendi açıklamaları yüzünden Yahudi düşmanlığını tahrik ettikleri iddiası, Tucholsky'ye karşı olmak için ortaya sürülmektedir. Josef Nadler, 1941 yılında yazdığı "Alman Halkının Edebiyat Tarihi" kitabında, Nazilerin ölmüş olanlara karşı da hala kin güttüklerini açıkça ortaya koyuyordu: ""Yeryüzünde hiçbir halk, Tucholsky'nin Almanlara yaptığı gibi, kendi dili ile bu kadar hakarete uğramamıştır. ""Son uzun mektubunu Tucholsky, hayret verici bir şekilde Alman Yahudiliği'nin içinde bulunduğu duruma ayırmıştı. Filistine göç eden Arnold Zweig'a şöyle yazıyordu:""Almanların yahudileştirildiği doğru değil. Alman Yahudileri Almanlaştırıldı.""

 Lisa Matthias'ın otobiyografisi ""Ben Tucholsky'nin Metresiydim"" yayınlandıktan sonra Tucholsky araştırmacılarının elinde, Tucholsky'nin kadınlara karşı davranışları ile ilgili, teoriler üretmeye yetecek kadar bilgi oluştu. Matthias anılarında Tucholsky'yi, bir sevgiliyi bile aynı anda birçok kadınla aldatan, kadınlara düşkün birisi olarak gösteriyordu. 1962 yılında yayınlanan bu anılar bir skandal olarak nitelendirildi. Çünkü edebiyat eleştirmenlerine göre, Matthias, Tucholsky'nin seks hayatını çok fazla ön plana çıkarmıştı. Onun Tucholsky'i, Walter Karsch'ın dediği gibi ""neredeyse külotsuz"" olarak göstermesi doğruyu yansıtmıyor. İlk karısı Else Weil de Tucholsky'nin sadakat konusunda çok da hassas olmadığını doğruluyordu. Onun şöyle bir cümlesinin olduğu söylenir: ""Yatağıma gitmek için kadınların üstünden atlamak zorunda kaldığımda, boşandım"". Buna karşılık Tucholsky'nin ikinci karısı Mary Gerold kocasının özel hayatından asla bahsetmedi.

Biyografi yazarları, Tucholsky'nin iki evliliğinin de boşanmayla sonuçlanmasını, genellikle annesiyle olan kötü ilişkilerine bağlarlar. Babasının erken ölümü sonucu Tucholsky, annesinin idaresi altında zor günler yaşamış ve acı çekmişti. Tucholsky ve iki kız kardeşi yazılarında, hemfikir olarak baskıcı bir tip olan annelerinden ""yalnız yaşayan Megaire"" olarak bahsederler. (Megaire, Yunan Mitolojisi 'nde kızgın kötü kadını temsil eder. Ç.N.). Bu durum onun bir kadınla sürekli yaşamaya katlanmasını olanaksız kılıyordu. Ölümünden kısa bir süre önce, Hedwig Müller ve Gertrude Meyer'le birlikte olduğu zamanlarda, tekrar ikinci karısına döndü ve onu tek mirasçısı yaptı. Ona yazdığı veda mektubunda Tucholsky kendisi hakkında şunları yazıyordu: ""elinde bir altın külçesi vardı ve onu kıytırık bir kuruşa değiştirdi; anlamadı ve aptallıklar yaptı. Gerçi ihanet etmedi, ama aldattı ve anlamadı.""

Gerhard Zwerenz kendi biyografisinde Tucholsky hakkında şu tezi ileri sürüyordu:"" Kadınların aydın düşüncelere sahip olmalarını, onları bir erkek gibi görmeden, kabul edemiyordu."" Bununla ilgili olarak da ileri sürdüğü kanıtlar, Tucholsky'nin şu konuşmalarıdır: ""Frankfurt iki büyük adam (erkek) yetiştirmiştir: Goethe ve Gussy Holl"" (Gussy Holl: 1920'li yılların bayan şarkıcısı olarak, Kurt Tucholsky ve Carl Zuckmayer gibi zamanın önemli edebiyatçıları ile çalışmıştır. Ç.N.), veya Mary Gerold'a yazdığı mektupların çoğunda, ona bir erkekmiş gibi hitap etmesi gerçeği. Sonuçta bu sonradan yapılan psikolojik değerlendirmeler bir kurgudan ve spekülasyondan öteye gitmez. Şurası kesin ki, Tucholsky "Rhe