tadan yapılırlar, farklı boylara sahiptirler. Hava kasası ya da somya'nın üzerinde, ağızları hava almaya uygun biçimde altta olmak üzere, düşey biçimde sıralanmışlardır. Borunun boyu kısaldıkça verdiği ses tizleşir. Boruların öteki ucu kapalı ya da açık olabilir. Ucu kapalı bir boru, iki katı uzunluktaki ucu açık bir boru ile aynı sesi verir. Org büfesinin içinde çok sayıda boru vardır; bunlar dudaklı (çentikli) borular ve dilli borular olmak üzere iki gruba ayrılır. Çentikli boruların işleyişi sıradan bir düdük gibidir. Hava kasasından gelen hava, borunun içindeki çentikten geçerken titreşir ve flüt sesine benzeyen bir ses çıkarır. Çentik­li borulardan sayıca daha az olan dilli borula­rın içinde hava sütununu titreştiren, metalden bir dilcik (kamış) vardır. Büyük orglarda birden fazla boru takımı olabilir. Bir boru takımı, aynı yapıda olan ve aynı tınıyı verebilen borular bütünüdür, boru takımları da dip, değişim ve dilli olarak adlandırılan üç aileden oluşur.

Orgun boruları, oldukça karmaşık bir yapıya sahip büyük bir kutu olan somya’ya yerleştirilir. Bu şu şekilde gerçekleşir; boruların ayakları, somya üzerine vidalanmış olan uzun tahta parçalarındaki deliklere girer. Borular dikey olarak dizilir. Somya tabanı ise havanın basınç altında tutulduğu ve gerektiğinde registerler yoluyla borulara gönderildiği bölmedir.

Konsol, ses tonları ve notaların denetlenmesi için gereken düzenek­leri içerir. Orgun klavyesi, piyanodaki gibi tuşlardan oluşur ve pedal takımıyla birlikte boru takımlarını yönetir. Her tuş, aynı notayı farklı tınılarla seslendiren birkaç boruyla bağ­lantılıdır. Büyük orglarda birden çok klavye ve pedal takımı vardır. Klavyenin sağında ve solunda ses denetle­me düğmeleri bulunur. Bu düğmeler, boru takımlarının körükten gelen basınçlı havayla ilişkisini sağlayan tahta sürgülere bağlıdır. Ses elde etmek istenilen boru takımının altındaki sürgünün düğmesini çekmek suretiyle borula­rın ağzını açılır ve içeri hava girmesi mümkün kılınır. Klavyedeki tuşlara basınca da hava kasasından gelen havanın borunun içinde titreşmesiyle ses elde edilir. Orgcu düğmeyi ittiğinde sürgü geri kayar ve borunun ağzını kapatarak sesin kesil­mesini sağlar.

Ortaçağda org üç biçimde bulunur: portatif org (nymphaion), pozitif org, solo çalgı olarak kullanılan büyük org. 13. yüzyılda kromatik tuşlar ve tek klavye için kolektif supaplar kullanılmaya başlandı. 14. yüzyıl sonunda yapılan ekler; pedalye, ikinci el klavyesi, pedalda bağımsız ses dizileri ve yaylı kasanın yerini alan düğmeli kasadır. Klavyelerde tuş sayısı arttı; el klavyelerinde 35'ten 61'e, pedalyede ise 12'den 32'ye çıktı. Boru takımlarının tını aileleri olan dip, değişim ve dilli; Rönesans sırasında sayı ve çeşit bakımından genişledi. Organum Plenumda bütün dip boruları birleştirildi ve bunlara yeni diziler katıldı. Solo boruları eklendi (nasard, flüt, kromorn, trompet, kornet). 17. yüzyılda bir recitativo yarım klavyesi, daha sonra dip, karma, üst kornet, obua ve insan sesi borularından meydana gelen bir yankı yarı klavyesi ortaya çıktı. Bu yarı klavyenin fonksiyonu bazı şarkıları değerlendirmek veya büyük orgun çıkardığı gür seslere pianissimo olarak karşılık vermekti. 18. yüzyılda bombarda denilen tam bir klavye daha eklenince güçlü dil takımı esas klavyeden ayrıldı. Çoğalan boru takımlarından dolayı artan basınçlı hava ihtiyacını karşılamak amacıyla köşeli körüklerin yerine sürgülü körükler getirildi.

Klasik çağda ünlü büyük org yapımcıları yetişti. Romantizmin etkileri ise 1840'lardan itibaren orgda kendini göstermeye başladı. Org yapımcıları yeni müzik estetiğine uygun çalgılar yapmak ve aynı zamanda ayrıca çalgının yüzyıllar boyu adeta kökleşmiş olan dini niteliğini değiştirmek istiyorlardı. Bu dönemde çok sayıda mekanik yenilik geldi. Bunlardan bazıları Barker kolu, denkleştirici, kıvrımlı körük takımı, sese denge sağlayan sarsıntı önleyiciler ve tıkaçları kutuların içinde bulunan somyalardır. 19. yüzyılda orkestra çalgılarının seslerini taklit eden yeni boru takımları çıktı: viola de gamba, armonik flüt, İngiliz kornosu, klarnet ve benzeri. Somya üzerindeki basıncı kuvvetlendirerek ses gücünü artıran solo klavyesi ve bunun yanında daha kullanışlı pedal ve konsol takımı da getirilen yeniliklerdendir. Son olarak 1865'te Peschard, somyayı elektrikle çalıştırmayı denemeye karar verdi. Hava basınçlı çekiş sistemi özellikle A. Cavaillé-Coll tarafından kullanıldı. Bazı org yapımcıları ise senfonik müziğe daha uygun orglar yapabilmek için tüp sisteminden yararlandı. Romantik çağın bu yeni geliştirilmiş orgu konser salonlarında ve kiliselerde 1914'e kadar yaşadı; ancak o tarihlerde J. S. Bach’ın ve eski ustaların org eserleri bulundu ve yayınlandı. Bu durum eski klasik orga dönüşü gerektirdi; elektriğin getirdiği yeniliklere ve tüp sistemi sayesinde konsol borularının kasaya daha kolay çekilebilmesine rağmen çekmede daha çok mekanik çekim sistemi uygulandı. 1930'da Cavaillé-Coll’un mekanik yenilikleriyle 17. yüzyıl estetiğini bağdaştıran yeni klasik bir org sistemi ortaya çıktı. Bu sistem ile hazırlanan orgların bazılarına dip boru takımlarının üzerine yerleştirilen ve hafif bir basınçla öten bir organum plenum, bazılarına kornet sesine yaklaşan ayrıntılı supaplar, diğerlerine ise Alman, Fransız, İspanyol şarkılarında olduğu gibi çeşitli ses tınılarına sahip parlak sesli diller eklendi. Elektrik, hava basıncı veya mekanik düzenekler büyük orgların kullanımını kolaylaştırdı; pes veya ince oktavların ikilenmesi ise gereksiz görüldüğünden kaldırıldı





Klasik müzik (anlam ayrımı)





Yoann Gourcuff

Yoann Miguel Gourcuff (;) d. 11 Temmuz 1986, Ploemeur), Fransız millî futbolcudur. Kariyerine Rennes kulübünde devam etmektedir. Genelde Ofansif orta saha'da oynamaktadır, fakat asıl yeri forvet arkası'dır. Gourcuff, Fransa'nın efsane futbolcularından David Ginola'ya göre en iyi oyuncudur. Gourcuff'un oyun stili Fransızların efsane futbolcularından Zinedine Zidane'a benzetilmektedir.

Babası Christian Gourcuff, şu an Ligue 1 takımı olan Rennes'i çalıştırmakta, Gourcuff futbola bu takımda başladı. 2001 yılında babasının izini takip etti ve Rennes'de devam etti. Gourcuff, Rennes'de yavaş yavaş kendini geliştirmeye başladı ve Rennes'te profesyonel oldu. Gourcuff, daha 20 yaşındayken İtalya'nın en köklü kulüplerden Milan'a transfer oldu. Gourcuff, Ligue 1 takımlarından Bordeaux'a kiralandı ve ülkesine geri döndü. İlk sezonunda ilk 11'de fazla forma şansı bulamamasına rağmen Ligue 1 ve Coupe de la Ligue şampiyonluğu yaşadı. Gourcuff, 2009 yılında Ligue 1'de ve France Football'da yılın en iyi oyuncusu seçildi. Ağustos 2010'da, Olympique Lyonnais ile 5 yıllık sözleşme imzaladı.

Gourcuff, Fransa forması altındaki ilk kupasını 19 yaş altı formasıyla 2005 Avrupa 19 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'nı kazandı. Gourcuff, ilk A Millî formaı Ağustos 2008'de giydi. Bundan iki ay sonra ilk golünü Romanya karşısında attı. Gourcuff, Fransa millî takım formasıyla 2010 FIFA Dünya Kupası'nın kadrosunda yer aldı. Gourcuff, millî takım formasıyla 2006'da futbolu bırakan Zidane'ın yerini "oyun kurucusu" olarak doldurdu.

Gourcuff, 11 Temmuz 1986 tarihinde Ploemeur'da doğdu. Annesi Dr. Marine Thalouarn ve babası Christian Gourcuff, anne ve babasının aileleri de Breton kökenleridir. Gourcuff çok atletik bir aileden geliyor. Annesi, eskiden bir basketbolcuydu. Babası; Fransa, İsviçre ve Kanada gibi ülkelerde futbol oynarken ağabeyi Erwan, rekabetçi bir yüzücü ve bisiklet sporcusuydu. Baba Gourcuff, daha sonra Rennes, Le Mans, Lorient (iki kez), ve Katar takımı olan Al-Gharafa'yı çalıştırmıştır. 2003 yılından 2014 yılına kadar Lorient'i çalıştıran Baba Gourcuff 2016 da oğlunun bulunduğu Rennes'e geçmiştir. Gourcuff, 12 yaşındayken futbol ve teniste çok iyiydi ama tercihini futboldan yana yaptı. Gourcuff, futbola başlarken 1970'li yılların en iyi oyuncusu, Brezilya millî futbol takımının efsane ve en golcü oyuncusu Pelé'yi izledi ve ilham aldı. Gourcuff, sık sık Pelé'nin taklitlerini yapmaya çalıştı. 2015 yılından sonra Olympique Lyonnais macerası sona erip serbest bırakılmıştır. Eylül 2015'de eski kulübü olan Rennes e dönmüştür.

Rennes

Milan

Bordeaux

Lyon

Fransa






Modül

Modül sözcüğü birçok anlama gelebilir:

Diğer biçemler:



İsa Çelebi

İsa Çelebi (d. 1380 - 1406) Osmanlı Sultanı Yıldırım Bayezid ile Devlet Şah Hatun'un oğludur. Ankara Savaşı'ndan sonra 1402–1413 döneminde ortaya çıkan Fetret Devri başında Bursa ve civarlarında Timur beratı ile hükümdarlık yapmış ama sonra kardeşi Mehmed Çelebi tarafından 1403 yılında saf dışı bırakılmıştır. İsa Çelebi hükümdarlığı tekrar eline geçirmek için başarısız kalan birkaç girişim daha yapmış ama sonunda 1406 yılında Eskişehir'de öldürülmüştür.

İsa Çelebi daha çok küçük çocuk yașlarında iken 1390'da Antalya merkezli Teke sancakbeyi olarak atandi. Ankara Muharebesi'ne sancak askeri olarak katıldı. 28 Temmuz 1402'de Çubuk Ovasi'nda yapılan savaşa babası Yıldırım Beyazıd'in komuta ettigi merkez cenahinda savasti. Timur'un sol cenah komutani Şahruh Mirza altindaki birliklerin yaptiklari seri manevralarla Osmanlı ordusu kuşatma altına alındı. Osmanli vezirleri bu kuşatmayı yararak , İsa Çelebi (ve kardeşleri olan Süleyman Çelebi ve Mehmet Çelebi'nin) muharebe alanindan kaçmalarını sağladılar.

Ankara Muharebesi'nde yenilgiden hemen sonra İsa Çelebi önce Balıkesir (Karesi) civarında yerleşti. Timur ordusu Bursa şehrine yürüyüp şehri ele geçirip talan etti. Sonra kardeşi Musa Çelebi Bursa'da Timur'un beratı ile emir olarak hükümet sürmeye başladı. İsa Çelebi Bursa'yı eline geçirmek için kardeşi ile mücadeleye girişti. Musa Çelebi önceki çatışmalarda üstün geldi. Fakat sonra Balıkesir civarında yapılan bir çarpışmada İsa Çelebi galip gelip Bursa'da Timur'dan beratlı emir olarak hüküm sürmeye başladı .

Amasya'da bulunan Kardeşi Mehmet Çelebi 1403de Yıldırım Beyazid zamanının ünlü komutanlarından olan Subaşı Eyne Bey'in tavsiyesini uyarak İsa Çelebi'ye bir mektup gönderdi. Anadolu topraklarının ikisi arasında bölüşülmesini önerdi. İsa Çelebi bu ön