ştirilmesine rağmen pek çok telefondaki kalitesiz lensler ve görüntü algılayıcılar yüzünden bunlardan orta kalitede bile baskı alınması mümkün olmamaktadır.

Bazı ticari fotoğrafçılar ve sanatsal fotoğrafla ilgilenen bazı amatörler sayısal kamera ile çekilen resimlerin kalitesinin filmli makinelere göre hala çok düşük olduğunu ve filmli makine ile orta kalitede çekilen bir fotoğrafın kalitesini yakalamanın bile sayısal kamera ile neredeyse imkânsız düşündüklerinden sayısal kamera kullanmamakta ısrarcıdırlar. Bazıları değişen bilgisayar teknolojisi yüzünden sayısal fotoğrafların gelecekte erişilemez olacağı yönündeki endişelerini ifade etmektedir. İlgili bir endişe ise özellikle adli olaylarda kanıt olarak sunulan sayısal fotoğrafların orijinal olup olmadığının anlaşılmasındaki zorluktur. Bazı üst düzey filmli yansıtıcılar hala en iyi sayısal yansıtıcılardan daha iyi optik çözünürlük sağlamaktadır.

Diğer ticari fotoğrafçılar ve pek çok amatör esneklik ve uzun dönem maliyetlerinin düşük olması gibi avantajlar yüzünden sayısal fotoğrafçılığı coşkuyla benimsemiştir. Sayısal fotoğrafın hemen hemen tek maliyetinin ilk ekipman edinme maliyeti olduğu söylenilebilinir. Birkez ekipman edinildikten sonra resim çekme, saklama ve kopyalama maliyeti ihmal edilebilir düzeydedir. Filmli fotoğrafçılık sarf malzemesi ve ekipmanlar hızlı değişmemesine rağmen sürekli geliştirme için harcama gerektirmektedir. Bazı profesyonel fotoğrafçılar bilgisayar ortamındaki geniş redaksiyon olanakları yüzünden sayısal fotoğrafa geçmektedir. Fotoğrafçı çektiği resmin renk dengesini ayarlama ve karanlık odada yapamayacağı çeşitli etkiler verebilme imkânına sahiptir. Film kullanıcıları da aslında film tarayıcısı kullanarak aynı işlemleri yapabilirler. Kameradan monitör ve yazıcıya kadar tamamen renk dengesi olan sistemlerle fotoğrafçı ekranda gördüğü görüntüyü aynen kağıda aktarabilir.

Ancak sayısal kameralar sıkça pil değiştirme ya da şarj gerektirmektedir. Bu da fotoğrafçının elektrik prizlerine ulaşabilme zorunluluğu anlamına gelmektedir. Sayısal kameralar aynı zamanda aşırı soğuk ve neme daha duyarlıdırlar. Günümüzde pek çok üst düzey DSLR makinede hava şartlarına dayanıklı donanım olmasına rağmen, dış ortam çekimlerinde pek çok fotoğrafçı hala filmli SLR kamera tercih etmektedir. Orta ve büyük formatlı filmli kameralar en üst düzey fotoğraf kalitesi isteyen bazı dergiler tarafından hala tercih edilebilmektedir.

Sayısal fotoğraf kamudan çok önce astronomi alanında kullanılmış ve 1980'lerin başında neredeyse tamamen fotoğrafik aynaların yerini almıştır. Bunun nedeni CCD'lerin ışığa aynalardan daha duyarlı olmasının yanında çok daha düzenli ve kestirilebilir tepki vermesidir. Astronomide kullanılan CCDler genel kullanım için olanlarla benzer olmakla birlikte çoğunlukla tekrenklidirler ve ısıdan kaynaklanan gürültüyü düşürmek için sıvı nitrojen ile soğutulurlar. Çoğu astronomik ekipman toplamı bazen milyara yakın pikseli bulan pek çok CCD dizisinden oluşmaktadır. Günümüzde amatör astronomlar da çoğunlukla sayısal kamera kullanmaktadır.

35mm film boyutundan küçük sayısal algılayıcıya sahip kameralar aynı odaksal uzunluğa sahip bir lensle kullanıldığında daha küçük bir görüş açısına sahiptirler.

DSLR kameralarda APS-C boyutu gibi, 35mm tam-çerçeve film formatından daha küçük bir algılayıcı kullanılırsa görüş alanı 35mm tam çerçeve film formatının görüş alanından daha küçük olur. Görüş alanındaki bu daralma çoklukla tam çerçeve bir kamerayla aynı görüş alanına erişmek için gerekli objektif odaksal uzunluğu olan odaksal uzunluk çarpanı ya da kırpılma faktörü cinsinden ifade edilir.

Eğer sayısal algılayıcı 35mm film alanıyla yaklaşık olarak aynı çözünürlüğe (birim alan düşen etkin piksel) sahipse (24 x 36 mm), sonuç filmli kameradan alınan resmi algılayıcı boyutunda kırpmakla eşdeğer olur. APS-C boyutunda bir algılaycı için bu yaklaşık olarak resmi merkezdeki %50 si boyutuna indirmek anlamına gelir. SLR olmayan daha ucuz makinalarda genelde daha küçük boyutta algılayıcılar kullanıldığından küçülme daha fazla olmaktadır.

Eğer sayısal algılayıcı filmli eşdeğerine göre birim alanda daha az ya da fazla sayıda piksel yoğunluğuna sahipse yakalanan bilgi miktarı da mütekabil oranda değişecektir. Çözünürlük birim alana düşen piksel sayısı olarak hesaplandığı için, pek çok sayısal algılayıcı her bir pikselde sadece bir renk kaydedebildiğinden ve farklı tipte fotoğraf filmleri farklı etkin çözünürlüğe sahip olduğundan karşılaştırma yapmak oldukça güçtür. Daha büyük algılayıcıların üretim maliyeti daha yüksektir ve daha büyük objektiflere gereksinim duyarlar, ayrıca birim alanda daha fazla piksel ihtiva eden algılayıcılarda gürültü seviyesi daha yüksek olmaktadır. Bu nedenle sayısal algılayıcı kullanımında belirli kısıtlamalar vardır.
Bu sebeplerden ötürü 35mm filme göre çok daha küçük algılayıcı boyutuna ancak daha yüksek piksel adedine sahip ucuz sayısal kameralar ile hala yüksek çözünürlükte resimler elde edilebilir. Bu tip kameralar, daha küçük bir algılayıcı kullandıklarından 35mm filmli bir kameraya göre aşırı oranda geniş açılı sayılabilecek ve buna rağmen daha küçük boyutlu ve ucuz objektiflere sahip olabilirler. Örneğin 1/1.8" algılayıcıya sahip bir kamera 5.0x bir kırpılma faktörü ne sahiptir, dolayısıyla 5-50mm zum objektif ile, 25–250mm lens kullanan 35mm filmli bir kamerayla benzer nitelikte görüntü üretecektir. Bunun yanı sıra görüntü dairesi daha küçük olduğundan filmli kameraya göre çok daha kompakt bir yapıdadır.

Ekstra telefoto erişimi gerektiğinde bu özellik faydalı olabilir. APS algılayıcı üzerindeki belirli bir lens 35mm filmli makinada çok daha uzun lens ile elde edilecek uzaklıktaki bir nesnenin hemen hemen aynı nitelikte görüntüsünü verebilir. Bu bazen odaksal uzunluk çarpanı olarak da adlandırılır, ancak odaksal uzunluk kameranın değil lensin fiziksel bir özelliğidir. Bunun istenmeyen yönü küçük algılayıcının yakalanan görüntü alanının dar olması dolayısıyla geniş açılı fotoğraflamanın görece zor olmasıdır. Bu sorunu gidermek için zaman zaman sayısal görüntüler balık gözü lens ile çekilip sonra bilgisayarlı görüntü işleme teknikleriyle geniş açılı bir lens ile çekilmiş gibi bir fotoğrafa dönüştürülür.

Canon 1DS, 1DS II, and 5D, Kodak Pro DCS-14n ve Contax N Digital, tam çerçeveli (35mm ye eşdeğer algılayıcı boyutunda) sayısal kemeralardır. Mamiya ZD (22MP) ve Hasselblad H3D serisi DSLR makineler haricinde büyük format filmli kameralardaki çözünürlük oranına yaklaşabilen sayısal kamera yoktur.

DSLR makinelerdeki görüş alanı kırpılmasında görülen tipik değerler, Canon algılayıcılarda 1.3x, Nikon, Pentax ve Konica Minolta makinelerde kullanılan Sony APS-C algılayıcılarda 1.5x ve Fujifilm algılayıcılarında 1.6x dır. Sigma firmasının Foveon algılayıcılarında ~1.7x, Olympus ve Panasonic makinelerde kullanılan Kodak ve Panasonic "4/3" algılayıcılarında ise 2.0x dır. SLR olmayan kompakt tip makinelerde kırpılma faktörü 4x gibi daha yüksek değerlerdedir.

Sayısal kameralarda depolama aygıtları zaman içinde kapasite olarak büyümüş, fiziksel boyut olarak küçülmüştür. 1975'lerdeki manyetik teyplerden taşınabilir disklere ve sonrasında flash belleğe doğru değişim göstermiştir.

Çoğu sayısal kamera tek başına çalışan bir ünite olarak üretilir. Bu yapı özellikle sabit zum lensli ve flaşlı alt düzey kameralarda böyledir. Ancak bazı üst düzey sayısal kameralar sofistike bir ışık algılayıcı ünitesinden başka bir şey değildirler. Tecrübeli fotoğrafçılar bu tip profesyonel SLR kameralarının arkasına "Sayısal Kamera Arkamodülü" takarak çekikleri fotoğrafı sayısal dosya olarak kaydedebilirler.

İki tip "Sayısal Kamera Arkamodülü" vardır, bunlar:


Doğrusal dizili kamera arkamodülleri aynı zamanda tarama arkamodülü olarak adlandırılır.

Taramalı ve çok çekimli kamera arkamodülleri genellikle sadece stüdyolarda hareketsiz nesnelin resmini çekmekte kullanılır.
Pek çok eski sayısal kamera arkamodülü yüksek çözünürlükte bir görüntüyü oluşturması saniyeler hatta dakikalar alabilen doğrusal dizili algılayıcılar kullanmaktadır. Doğrusal dizili algılayıcı muadili olan görüntü tarayıcı gibi yukarı aşağı hareket ederek sayısal görüntü oluşturur.

Eski kamera arkamodüllerinin çoğu ile yalnızca siyah-beyaz görüntü oluşturulabilmekteydi. Renkli bir resim oluşturmak için dönen bir renk filtresi ile üç ayrı tarama gerekiyordu. Bunlar çok-çekimli arkamodüller olarak adlandırılmaktaydı. Diğer bazı kamera arkamodülleri standart kameralardaki gibi CCD dizileri kullanmaktadır. Bunlar ise tek-çekimli arkamodüller olarak adlandırılır.

Sadece birkaçbin pikselden oluşan yüksek kaliteli bir doğrusal CCD dizisi üretmek milyonlarca pikselden oluşan bir CCD matrix üretmekten çok daha kolay olduğundan çok yüksek çözünürlükte doğrusal CCD kamera arkamodülleri CCD matrix muadillerinden çok önce piyasaya sürülmüştür. Örneğin 1990'ların ortasında yüksek fiyatlı olmasına rağmen 7,000 pikselin üzeri yatay çözünürlükte bir kamera arkamodülü alınabilirken, 2004 yılı itibarıyla bu çözünürlükle kıyaslanabilecek bir CCD matrix modül bulabilmek halen zordur. Döner hatlı kameralar 2005 yılı itibarıyla algılayıcı hattındaki 10,000 in üzerindeki renk hücresiyle, 360 derecelik bir tam turda yaklaşık 120,000 çizgi yakalayabilmekte, böylece 1,200 Megapiksellik bir sayısal görüntü oluşturabilmektedir.

Çoğu modern sayısal kamera arkamodülü çok büyük CCD matrixler kullanmaktadır. Bu sayede taramaya ihtiyaç kalmamaktadır. Örneğin "Phase One" firması 2008 yılında üzerinde 49.1 x 36.8 mm CCD olan 39 milyon piksellik bir sayısal kamera arkamodülü üretmiştir. Bu CCD dizisi 35mm filmden (36 x 24 mm) çok daha büyük, 120 film çerçevesine yakındır. Karşılaştırılacak olursa amatör bir sayısal kamera 1/2.5 inç ya da 7.176 x 5.329 mm (~ 1/1.8 inç) gibi çok daha küçük bir CCD algılayıcıya sahiptir. Bunun ötesinde 1/2.5 veya 1/1.8 inç diyagonal ölçüm tüm çipin alanı olduğundan ışığa duyarlı alanın gerçek boyutu çok daha küçüktür.

Günümüzde büyük format filmli kameralarla boy ölçüşebilmek için yeterli büyükl