Madeira

Tabua Portekiz'de Ribeira Brava belediyesine bağlı olan, 11,10 km yüzölçümüne sahip, 1.105 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Anreade

Anreade Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 5,50 km² yüzölçümüne sahip, 1.168 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Barrô (Resende)

Barrô Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 10,23 km² yüzölçümüne sahip, 1.035 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Cárquere

Cárquere Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 7,86 km² yüzölçümüne sahip, 941 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Feirão

Feirão Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 4,70 km² yüzölçümüne sahip, 131 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Felgueiras (Resende)

Felgueiras Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 8,27 km yüzölçümüne sahip, 315 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Freigil

Freigil Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 4,56 km² yüzölçümüne sahip, 480 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Miomães

Miomães Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 2,77 km² yüzölçümüne sahip, 391 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Ovadas

Ovadas Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 10,19 km² yüzölçümüne sahip, 337 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Panchorra

Panchorra Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 13,25 km² yüzölçümüne sahip, 178 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Paus

Paus Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 13,16 km² yüzölçümüne sahip, 643 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Resende (bucak)

Resende, Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 11,99 km² yüzölçümüne sahip, 2.873 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




São Cipriano (Resende)

São Cipriano Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 6,18 km² yüzölçümüne sahip, 858 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




São João de Fontoura

São João de Fontoura, Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 5,21 km² yüzölçümüne sahip, 857 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




São Martinho de Mouros

São Martinho de Mouros Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 14,67 km² yüzölçümüne sahip, 1.738 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




São Romão de Aregos

São Romão de Aregos Portekiz'de Resende belediyesine bağlı olan, 4,17 km² yüzölçümüne sahip, 425 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: "freguesia").




Akademi Ödülleri töreni sunucularının listesi





Akademi Ödülleri'nin en genç ve en yaşlı kazananları ve aday gösterilenleri listesi




Gencay Gürün

Gencay Gürün (d. 1932 Üsküdar, İstanbul Türkiye), Türk tiyatro yönetmeni, çevirmen.

Ortaokulu günümüz Sainte-Pulchérie Fransız Kız Ortaokulu'nda bitirdi. Notre Dame de Sion Lisesi mezunu olan Gürün, Ankara Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. "London School of Economics"'de Uluslararası ilişkiler ve diplomasi konularında lisans üstü diploma aldı. Dışişleri bakanlığında diplomat olarak görev yaptı. Paris'e Konsolos olarak tayin edilen sanatçı, büyükelçi Kamuran Gürün ile evlenip meslekten ayrıldı. 
Ankara'ya döndükten sonra 1979'da Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü genel sekreterliği ve baş dramaturgluğu görevlerinde bulundu. 1984-1994 yılları arasında İstanbul Şehir Tiyatroları genel sanat yönetmenliği görevini yürüttü.

1995 yılında kendi özel tiyatrosu olan Tiyatro İstanbul'u kuran Gürün, 1996'da İzmir'den XX. Dönem milletvekili seçilerek TBMM'ne girdi. 28 Şubat sürecinde DYP'den istifa eden 37 milletvekili içinde oldu. Gencay Gürün, tiyatro dalında çeviriler yapmış olmanın yanı sıra, Basın Konseyi Yüksek Kurul üyesidir. Fransa Hükümeti "Sanat ve Edebiyat Şövalyesi" (Chevalier dès Arts et dès Lettres) nişanı ve Boğaziçi Üniversitesi Fahri Doktorluk unvanı sahibidir.


sergilenmiştir.






Özyönetim

Özyönetim ya da işçilerin özyönetimi genel olarak, işçi kooperatifleri, işçi konseyleri, katılımcı ekonomi ve iş yerinin patronsuz çalıştırıldığı benzer oluşumlarda kullanılan karar alma modelidir.

Özyönetim, geleneksel iş organizasyonunun aksine, çalışanların iş yerinde—müşteri ilişkileri, genel üretim yöntemleri, zamanlama ve iş bölümü gibi konuları kapsayan—karar alma sürecini bizzat elinde bulundurmasını ifade eder.

Özyönetimin somutlaştığı en önemli örnek, özellikle yönetimlerce kasıtlı iflas ettirilen ve kapatılmak istenen fabrikaların işçiler tarafından işgali ile şirketin konrolünü ele geçirdikleri ispanyolca ifadesiyle "fabricas recuperadas" olarak adlandırılan ve Latin Amerika'da gelişen harekettir. Burada İspanyolca "recuperar" kelimesinin sadece "tekrar ele geçirmek kazanmak" anlamı ile değil ayrıca "iyileştirmek" anlamıyla da kullanıldığını belirtmeliyiz. İlkin sanayi kollarına referansla kullanılmasına rağmen bu kavram diğer iş yerlerine referansla kullanılabilir.

İfadenin İspanyolca “yeniden ele geçirilmiş fabrika” anlamı yanında “iyileştirilmiş fabrika”, “ıslah edilmiş” ve “işçi denetimli fabrika” anlamları en çok kullanılanlarıdır.

Eleştiriler, karar alma sürecinde en küçük ayrıntı için dahi çalışanlara danışılmasını, zaman kaybı, faydasız, ve bu yüzden verimsiz olarak tanımlar. Fakat somut örneklerden görüldüğü gibi sadece önemli kararlar tüm çalışanların katıldığı konsey toplantılarında alınmakta ve diğer kararlar uygulayıcıları tarafından diğerler kararlarla koordinasyon içinde ve daha genel anlaşmalar göz önünde tutularak alınmaktadır.

Özyönetim ilk olarak Pierre-Joseph Proudhon tarafından 19. yüzyılın ilk yarısında kuramlaştırıldı. Ardından kavram, başta devrimci sendikalizmin olmak üzere işçi sendiklarının en önemli öğesi oldu. Fransız işçi sendikası CFDT (“Confédération Française Démocratique du Travail”) 1970 yılında kavramı programına aldı fakat daha sonra programdan çıkardı. Özyönetim düşüncesi hala, uluslararası bir sendika olan "Dünya Sanayi İşçileri" (Industrial Workers of the World-IWW) tarafından geliştirilmektedir.

Pratikte en yetkin özyönetim deneyimi İspanya Devrimi (1936-1939) sırasında yaşandı.

1950’li yılların Soğuk Savaş döneminde, Tito, Sovyetler Birliği ile yolunu ayırmasını sağlayacak sosyalist özyönetim yolunu seçtiklerini duyurdu. Yugoslavya ekonomisi Tito ve Milovan Dilas’ın teorileri ışığında düzenlendi.

68 Mayısını takiben Fransa’da Besançon’da bulunan Lip fabrikası, yönetimin tasfiye kararı ardından 1973’den başlayarak özyönetimle yönetilmeye başladı. LIP, 68 dönemi sonrası Fransasında simgesel bir toplumsal mücadele deneyimi oldu. CFDT’de işçi sendikacısı Charles Piaget üretim araçlarında hak iddiası ile grev başlattı. Radikal Pierre Mendés-France’ında içinde bulunduğu Birleşik Sosyalist Parti (PSU) özyönetim taraftarıydı.

Ekim 2005’de ilk “Encuentro Latinamericano de Empresas Recuperadas” (İşçi Denetimli Şirketlerin Latin Amerika Buluşması” Venezuela’nın başkenti Caracas'ta benzer ekonomik ve sosyal yaşam koşullarına sahip çeşitli ülkelerden 263 iş yeri temsilcisinin katılımı ile gerçekleşti. Buluşmanın en önemli sonucu hareketin taleplerini içeren metin Caracas Taahhütü oldu.

1990’lı yıllar boyunca Arjantin’in güney vilayeti Neuquén’de sonunda halkın ayaklandığı çarpıcı ekonomik ve politik olaylar oldu. İlk hareketin sadece bir fabrikada geçekleşmesine rağmen patronlar eyalet çapında aşama aşama tasfiye edildi ve 2005 yılında gelinen noktada eyalette bulunan fabrikaların çoğunun kontrolü işçilerin elindeydi.

2001 ekonomik krizi sonucu yaklaşık 200 Arjantin şirketi, işçileri tarafından ele geçirilerek kooperatiflere çevrildi. Önemli örnekler arasında Brukman fabrikası, Baven Hoteli ve FaSinPat (eski adıyla Zanon) bulunuyor. 2005 yılında yaklaşık 15.000 işçi denetimlerindeki fabrikalarda çalışıyordu.

İşçi denetimli fabrikalar, Arjantin’de yeni bir gelişme değildir. Aksine bu gibi toplumsal hareketler 1970’lerdeki “Kirli Savaş” döneminde bastırılmıştı. Bu yüzden sol kanattan peronist Héctor Cámpora hükümetinin ilk ayları boyunca yaklaşık 600 toplumsal olay, grevler ve fabrika işgalleri meydana gelmişti.

Bugün işçi denetiminde bulunan birçok fabrika ortaklaşa işletiliyor ve bütün işçiler aynı maaşı alıyor. Önemli kararlar demokratik yöntemlerle, profesyonel idareciler yerine işçi meclislerinde alınıyor.

Tüm bu süreç, içinde sol ve sağ peronist, anarşist ve komünistlerinde bulunduğu çeşitli politik yapılarla bağlantılı işçi denetimli fabrikalar hareketini meydana getirdi. Hareket içinde örgütsel olarak, solda daha büyük olan Movimiento Nacional de Empresas Recuperadas (Ulusal İşçi Denetimli Şirketler Hareketi veya kısaca MNER) ve sağda daha küçük olan Movimiento Nacional de Fabricas Recuperadas (Ulusal İşçi Denetimli Fabrikalar Hareketi veya kısaca MNFR) olmak üzere iki büyük federasyon bulunuyor. Bazı işçi sendikaları, işsiz eylemciler (piqueteros), geleneksel işçi kooperatifleri ve politik gruplarda bu el değiştirmeye destek sağladılar.

Hareketin karşılaştığı en büyük sorunlardan biri geleneksel ekonomik sistemdir, çünkü geleneksel yöntemle yönetilen firmalar çeşitli nedenlerle (özyönetim ilkesine karşı ideolojik karşı konumlanış da aralarında olmak üzere) işçi denetimli fabrikalarla çalışmayı reddediyor. Bu yüzden, izole edilmiş işçi denetimli fabrikalar sıradan kapitalist firmalarla anlaşmayı olanaklı kılacak bir büyüklüğe ve güce ulaşmak için alternatif bir ekonomik sistem inşaası için birlikte çalışmayı önemli görüyor.




Elvanlı, Erdemli

Elvanlı, Mersin ilinin Erdemli ilçesine bağlı bir mahalledir. Ayrıca Mersin ilinin En Büyük Köyü'dür. Rakımı 50-60 metre arasında değişen

Erdemli'ye 18 km, Mersin'e 25 km. mesafededir.

Elvanlı mahallesinde, ilk okul 1924 yılında kurulmuştur. Elvanlı Köyü İlköğretim Okulu çevre köylerden taşıma yoluyla getirilen öğrencilere de hizmet vermektedir.

Mahallede sağlık ocağı faaliyet göstermektedir.

2014 yılı nüfus sayımına göre mahallenin nüfusu 1.081'dir. 

Tarım ve hayvancılık en önemli geçim kaynağıdır.

Mahallede içme