Ortakent (bucak merkezi), Sivas ilinin Koyulhisar ilçesine bağlı bir köydür. Köyün eski adları, "Sisorta" ve "Yılanlıca" idi.

Köyün tarihi hakkında fazla bilgiye rastlanmamıştır. Eldeki bilgilere göre Karamanoğuları Beyliği'nin Osmanlı İmparatorluğu tarafından yıkılmasının ardından, Konya Ovası'nı terk ederek bugünkü yerleşim biriminin 2 Km. kadar kuzeyinde bulunan Melet çayı kenarındaki "Yılanlıca" mevkiine yerleşmiş oldukları görülmektedir. Bu bölgede aşırı yılan olması nedeniyle daha sonra şu an bulundukları yere yerleşmişlerdir.

Sivas iline 212, Koyulhisar ilçesine 38 Km. uzaklıktadır. Ortakent, Sivas-Ordu sınırlarının kesiştiği noktada bulunmaktadır.

Merkez Ortaköy, Damatlar, Yetimler, Eskiköy, Ortamahalle, Kendirler

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Ortakent nüfusuna bağlı 2500 civarında nüfusu vardır. Köy yerleşim yerindeki olanaksızlıklar halkı göçe zorlamıştır. 1970'lerde başlayan göç furyası hızla artmış, 1980'lerin sonunda köyde genç nüfus kalmamıştır. Buna karşılık, büyük şehirlerde sıkılan insanları, yani emekli olanları, son yıllarda köye dönüş yapmaktadır. Bu nedenle yapılaşma büyük hızla devam etmekte olup yazları köyün nüfusu belirgin bir şekilde artmaktadır.

Köyün ekonomisi tarım, hayvancılık,esnafcılıkve ormancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi vardır; ancak kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.

Köyün bulunduğu yerde, halk yerleşmeden önce Ermeni toplumu yaşadığından, eski ermeni mezarları olduğu ve bu mezarlarda değerli eşyalar olduğu söylenmektedir.Bu mezarlar gunumuzde yenı yerlesım alanının yaklasık 1 km'lık alanda oldugu bılınmektetır.Mezarlığın oldugu bolgeye sımdı top tepesi denmektedir.





Sarıharman, Koyulhisar

Sarıharman, Sivas ilinin Koyulhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Sarıharman köyü, Sivas iline 170, Koyulhisar ilçesine 27 km mesafededir.

Köy, karasal iklim etkisi altındadır.

Köyün gelenek ve görenekleri hakkında blgi yoktur. 
Köyün ilköğretim okulu vardır fakat faal değildir. taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. İçme suyu şebekesi ve kanalizasyonu vardır. Sağlık evi ve sağlık ocağı yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur.





Sarıkaya, Koyulhisar

Sarıkaya, Sivas ilinin Koyulhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Halkının önemli bir bölümünü Selçuklu döneminde yöreye yerleşen Türkmenler oluşturur.Adam gibi adamların buradan çıktığı garantidir. Yiğidoların yuvası ve gönül coğrafyasıdır.

Koyulhisar ilçesine bağlı olan Sarıkaya Köyü tam bir Türk yurdudur. Eski gelenekler hiç bozulmadan günümüze kadar gelebilmiştir. Halk dansları oynanır. Düğünler büyük coşkuyla davul ve zurna eşliğinde yapılır. Yapılacak düğünlere komşu köyler de davet edilir. Genellikle akşamları yapılan düğünler üç gün sürer. Davetliler düğün alanına davul zurna eşliğinde getirilir. Dışarıdan gelen konuklar, köyün girişinde yine davul zurnayla karşılanır ve düğün merasiminin yapıldığı yere getirilir.

Dini bayramlarda köy, gruplara ayrılır. Bayram namazı kılındıktan sonra her grup bir büyüğün evinde toplanır. Bayramlaşma yapıldıktan sonra kahvaltı yapılır. Ardından gruplar birbirlerini ziyaret ederler. Halk danslarında kadın ve erkek oyunları farklıdır. Kadınlar daha çok karşılıklı oynarlar ve söyledikleri türkü üzerine figürler geliştirmişlerdir. Yani herhangi bir enstrüman olmadan hem söyler hem de oynarlar. Erkekler oyunlarını harmanda oynarlar.

Sivas iline 190, Koyulhisar ilçesine 13 Km. uzaklıktadır. Sivas ilinin mesire yeridir.

Köyün iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir. Karasal iklim yaşanmakla birlikte geçiş iklimi özellikleri görülmektedir. Ilıman Karadaniz iklimi ile karasal iklim arasında bir geçiş iklim hüküm sürmektedir. Bu yüzden bitki örtüsü gürdür.

Yağmurlar genellikle bahar mevsimlerinde görülmekle birlikte daha çok ilkbahar ve kış mevsimlerinde yağmaktadır. Ocak ve şubat ayları dışında aşırı soğuklar görülmez.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ayrıca kerestelik ağaç yetiştiriciliği ekonomiye önemli katkı sağlamaktadır.

Sebze ve meyvecilik oldukça gelişmiştir. Sivas ilinin en güzel domatesi burada yetiştirilir. Ayrıca biber, patlıcan, fasulye, salatalık yetiştirilir. Elma, armut, kiraz, vişne, kızılcık, erik gibi meyveler de bolca yetiştirilir.

Çok verimli olan topraklarının büyük bir kısmı ekilmemektedir. İnsanların çoğu, geçimlerini daha kolay sağladıkları büyük şehirlere göç etmişlerdir.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamakta, taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık evi vardır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalttır. elektrik ve sabit telefon vardır.





Sugözü, Koyulhisar

Sugözü, Sivas ilinin Koyulhisar ilçesine bağlı bir köydür.

1400’lü yıllardan itibaren yerleşim alanı olarak kullanılmaya başlanan Sugözü Köyü’nde bulunan, Fatih Sultan Mehmet döneminde yapılan cami ve çeşme önemli tarihi yapılardır. Eskiden “Eksi” ismi ile anılan köy, Türkçe isim değişikliği ile birlikte zengin su kaynaklarına sahip olmasından dolayı Sugözü ismini aldı.

Köyün gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Sivas iline 193, Koyulhisar ilçesine 23 Km. uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Kelkit vadisi üzerinde olmasından dolayı ılımandır.

Sugözü’nde, daha çok tarım ve hayvancılık yapılmakla birlikte, son yıllarda arıcılık ve seracılık alanlarında da önemli mesafeler kat edildi. Köyün Baş Yayla, Dağ Eksi ve Sorhun yaylalarında yaz aylarında tarım ve özellikle de hayvancılık yapılmakta. Yaylalar, ayrıca su kaynakları ve bol oksijene sahip olmasından dolayı gurbetten gelen Sugözülüler tarafından tatillerini geçirmeleri için tercih edilmekte.

1960’lı yıllardan sonra büyükşehirlere yapılan göçlerle birlikte, köydeki birlikteliği şehirde de sürdürmek isteyen Sugözülüler, bu amaçla 1966 yılında İstanbul-Bakırköy-Osmaniye’de Sugözü Köyü Kalkındırma ve Güzelleştirme Derneği'ni kurdu. Bu dernek, aynı zamanda yörede kurulan ilk derneklerden biri olma özelliğini de taşıyor. O günkü dernek kurucuları ve üyeleri, köylerine dönük kalkınmanın ve gelişmenin altyapısını oluşturdu. Bu altyapının Sugözü’nün gelişiminde temel olacağını düşünerek, bu yönde çalışmalar yaptı. Dernek ilk iş olarak, 1974 yılında devlet-dernek iş birliği ile Kelkit Irmağı üzerine köprü yapımını gerçekleştirdi.. Köprü, bahar ve kış aylarında ilçe bağlantısı tamamen kesilen köy için bir dönüm noktası oldu. Köprü sayesinde köye ulaşım sağlanmış ve bu yolla Sugözü’nün gelişimi için bir altyapı oluşturuldu.
Köy ile dernek arısındaki iş birliği, o zamanda günümüze kadar herkese örnek teşkil edecek şekilde hizmetler serisini yürütmeye devam etti. Ayrıca, köy içi yolları genişletme çalışmaları ve mezralara giden yolların ıslah çalışmaları yapılmasının yanında, köy ve dernek iş birliği ile yaptırılan modern sağlık ocağı, doktoru, hemşiresi ve sağlık memuru ile Sugözü ve çevre köylere hizmet vermekte.
Toplumsal kalkınma için bir binaya ihtiyaç duyulması üzerine yine köy ve dernek iş birliği ile 2 katlı toplum kalkınma ve eğitim binası yapıldı. İçinde lokali, eğitim salonu, kütüphanesi, misafirhanesi, muhtarlık odası ve santral odası bulunan bina, hem Sugözü’ne hem de çevre köylere hizmet vermekte. Bol su kaynaklarından yararlanmak isteyen Sugözülüler, Y.S.E. ile yapılan temaslar sonucu modern bir sulama tesisini köyün hizmetine sundu. Beş köye hizmet veren otomatik telefon santralı büyük uğraşlar sonucu köye kazandırılırken, yine evlere içme suyu projesi, devlet ve köy dernek iş birliği sonucu gerçekleştirilerek, her ev içme suyuna kavuşturuldu. Kanalizasyon şebekesi bulunun Sugözü’nde, yollar iki arabanın geçeceği şekilde genişletilirken, kaldırımlar yeniden inşa edildi.

Sugözü Köyü Kalkındırma ve Güzelleştirme Derneği, İstanbul’da her yıl piknik ve gece düzenlemekte, belirli zamanlarda üyelerle bir araya gelip, sosyal aktivitelerde bulunmakta.

Coğrafi yapısı dolayısı ile bazı doğal afetlerle karşı karşıya kalan Sugözü, 1939 depreminde bölgede en fazla kayıp veren köy. 17 Mart 2005 tarihinde meydana gelen heyelanda, Kuzulu mezrasında 50 hane toprak altında kalırken, burada 15 Sugözülü, hayatını kaybetti.
2006 yılında seçilen dernek yönetimi, hizmete kaldığı yerden devam etmek için çalışmalara başlarken, birlik ve beraberliği sağlamak amacı ile tüm üye ve eşleri ile birlikte bayramlaşma yaparak birlikteliği daha da sağlamlaştırdı. Dernek, köyün tanıtımı amacıyla TV programlarına da katıldı. Dernek kuruluşunun 41. yıl anısına 10 Mart 2007 tarihinde gece yapmaya karar verildi.

Köyde ilköğretim okulu vardır ancak öğrenci sayısının yetersiz olması nedeniyle okulda öğretmen yoktur. Öğrenciler, köyün bağlı bulunduğu Koyulhisar ilçesinde taşımalı eğitim görmektedir. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. Yapımı tamamen köylülerin maddi desteğiyle sağlanmış olan köy konağı binası ve Kelkit Çay'ı üzerinde yer alan bir köprü vardır. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.

1966 yılında kurulan Sugözü Köyü Derneği, yörede kurulan ilk derneklerden biri olma özelliğini taşımaktadır.





Sütlüce, Koyulhisar

Sütlüce, Sivas ilinin Koyulhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Köyün önceki adı "hais"dır. Rivayetlere göre köyün eskiden Ermeni köyü olduğu ve altın işiyle uğraştıkları bilinmektedir. Çamseki bölgesi olarak bilinen yöreye, Ermenilerden sonra Oğuzların Kayı Boyu'ndan, "Karakeçili" aşiretinden insanlar iskan edilerek günümüz Sütlüce köyü oluşmuştur. Karakeçililer, köye, bugün misak-ı millî sınırlarımız dışında kalan Musul yöresinden iskan edilmişlerdir. Bir kısmı da Elazığ-Keban Piran bölgesinde ve Baskil ilçesinin köylerinde iskan edilmişlerdir

Köyde Türkmen gelenekleri ve görenekleri yaşatılma