deniz platformudur, Kuzey Denizi'nde 34/10 Bloğunda yer almaktadır. Statoil tarafında inşa edilen Gullfaks C, deniz seviyesinden 217 metre yüksektedir. Deniz yüzeyinden toplam yüksekliği ise 380 metredir.





Gurgum Krallığı

Gurgum Krallığı Hititlerin dağılmasından sonra bugünkü Kahramanmaraş'ta kurulan dağ prensliğidir. Gurgum Krallığı hakkında geniş bilgiler Asur Kralları II. Asurbanipal ve III. Salmanassar'a ait belgelerde verilmektedir. Diğer Geç Hitit Devletleri gibi bu krallıkta imparatorluk zayıflayınca müstakil bir devlet gibi hareket etmeye başlamış, imparatorluk yıkılıncada bir süre bağımsız bir devlet olarak varlığını sürdürmüştür. Ancak bu bağımsızlık çok sürmemiş Asurlular bu krallığı MÖ 1232'de kendilerine bağlamışlar, MÖ 711'de de ortadan kaldırmışlar ve bölge Asurluların Marqasi eyaleti olmuştur. Kahramanmaraş Müzesi'ndeki ünlü Maraş Arslanı bu döneme aittir. Maraş bölgesinden çıkan çok sayıda eser 19. yüzyıl sonları ile 20. yüzyıl başlarında Hıristiyan misyonerlerce Avrupa ve Amerika'ya kaçırılmıştır.

http://www.yesilafsin.com/m/?id=247&t=makale

Aslan heykeli Afşin'e bağlı Arıtaş Kasabasında bir yol yapımı esnasında tesadüfen bulunmuştur. Bölgede hiçbir resmi çalışma yapılmadığı için bulunan tarihi eserler kaçakçılar tarafından yağmalanmaktadır.Bulunan önemli eserlerin yağmalanmış halini bölgedeki herkes gösterebilir.





Seferîler

Seferîler veya Saffârîler (Farsça: سلسله صفاریان), İran'ın güneydoğusu ile Afganistan'ın güneybatısında yer alan Sistan'da kurulmuş ve 861-1003 yılları arasında faaliyet göstermiş kısa ömürlü bir Fars hanedandır.

Seferîler'in merkezi bugün Afganistan sınırları içinde kalan Zaranc şehridir. Hanedan geçmişi hakkında pek bilgi bulunmayan fakat doğu İran'da bakırcılık yapan Yakup bin Lait es-Sefer tarafından kurulmuş ve adını ondan almıştır. Es-Sefer topladığı güç sayesinde kumandan olmuş ve Sistan bölgesini, daha sonra da günümüz İran ve Afganistan toprakalrının büyük bir kısmını fethetmiştir. Es-Sefer ölümünden önce Tahirîler'in elinde bulunan Horasan'ı ele geçirerek, onlara son vermiş ve Bağdat yakınlarına kadar ulaşmıştır.

Saffarî İmparatorluğu kurucusu Yakub'un ölümünden sonra pek fazla yaşamadı. Kendinden sonra tahta geçen kardeşi Amr bin Lait 900 yılında Samanîler'e bir savaşta yenildi. Daha sonra Horasan'ı teslim etmek zorunda bırakıldı. Geçen yıllar içinde iyice zayıflayan devlete 1003 yılında Gazneliler tarafından son verildi. 1029'da hanedanın Nasri kolu, Seferîleri yeniden kurmuş ve Sistan valisi sıfatıyla sırasıyla Gaznelilere, Selçuklulara, Gurlulara, Harezmşahlara, Moğollara ve İlhanlılara bağlı yaşamıştır. 13. yüzyılın başında hanedanın Mihrabani kolu Sistan'da yönetimi ele geçirmiştir. Seferiler İlhanlıların çöküşüyle yarım yüzyıl bağımsız yaşadıktan sonra sırasıyla Timurlulara, Özbeklere ve Safevîlere bağlı olarak Sistan'ı yönetmiştir. 1537'de Seferilere kesin olarak Safevîler son vermiş ve bölgeyi kendilerinin atadığı valilerce yönetmeye başlamıştır.






Baldpate Platformu

Baldpate Platformu, Lousiana kıyılarında bulunan deniz platformu 579,7 metre yüksekliğindedir. Baldpate Platformu "Hudson Engineering" tarafından inşa edilmiştir.





Vincent-Marie Viénot de Vaublanc

Vincent-Marie Viénot, Vaublanc Kontu (Doğumu: 2 Mart 1756, Fort Dauphin, Saint-Domingue bugünkü Fort Liberté, Haiti. Ölümü: 21 Ağustos 1845, Paris). Katolik, kralcı eğilimli (Royalism), Fransız yazar ve siyaset adamı.

Siyasal kariyeri Viénot’nun XVI. Louis, Paul Barras, Napoléon Bonaparte, Artois Kontu, X. Charles ve sonunda XVIII. Louis ile omuz omuza olmasını sağladı. Değişen siyasal rejimlerin sonucunda dört defa sürgüne yollanıp, her seferinde bağışlanarak geri çağırıldı. Uzun ve çalkantılı meslek hayatı boyunca, Devrim ve Directoire yönetimleri altında ardı ardına monarşist milletvekilliği görevini üstlendi. Terör döneminde sürülen, Napoléon’un gözdesi olan, XVIII. Louis döneminde İçişleri Bakanlığı yapan Viénot, siyasal dönemini ultra kralcı milletvekili olarak bitirdi. Konuşmalarının sert ve ateşli dili ve 1816’da İçişleri Bakanı görevindeyken Académie Française’deki tartışmalı yeniden yapılandırmasıyla hatırlanır.
Öne çıkan karakter özelliği “"düzen adamı"” olması ile, Liège Devrimi’nin (1789) ılımlı bir değişim yanlısı idi ve siyasal kariyerini Fransız Restorasyonu (1814-1830) döneminin radikal anti-devrimcisi olarak tamamladı.

Bourgogne’un asil bir ailesinden gelmekte olan, Fort-Dauphin’deki Saint-Louis Kalesi komutanı Binbaşı Vivant-François Viénot de Vaublanc’ın büyük oğlu olarak dünyaya geldi. Babasının garnizonu olan Saint-Domingue (Haiti)’de doğdu ve büyüdü. Fransa’ya ilk olarak yedi yaşında ayak bastı.
La Flèche’teki l’Ecole de Cadets ve Paris’teki l’Ecole Militaire’de 1770’ten 1774’e kadar aldığı askeri eğitimin sonrasında, henüz okuldan mezun olmamasına rağmen Provence Kontu ve geleceğin XVIII. Louis’si tarafından Saint-Lazare Nişanı'na layık görüldü.
Amcası Charles’ın yarbayı olduğu ve Liancourt Dükü’nün kontrolünde olan La Sarre Alayı’nda 1776’dan 1782’ye kadar teğmenlik yaptı. Sırasıyla Metz, Rouen ve Lille garnizonlarında görev aldıktan sonra Saint-Domingue’e çağırıldı.
Orada evlendiği bayan De Fontenelle’den bir kız çocuğu dünyaya geldi ve 1782’de Fransa’ya geri döndü. "Tribunal des Maréchaux de France" olarak bilinen Fransız Mareşal Mahkemesi’nin Melun’deki Dammaire-les-Lys bürosunu ve aynı zamanda bölgeden de bir ev satın aldı. Buradaki görevi bölgedeki aristokratların aralarında çıkan anlaşmazlıkları çözmek olduğundan soylular arasında çok geniş bir çevre elde etti. Bu iş kendisine tarım, edebiyat ve sanatla uğraşabilecek zamanı da tanıdı.

İlk zamanlarda Fransız Devrimi'nin yeni fikirleri tarafından cezbedilerek siyaset mesleğine atıldı ve 1789'da Melun derebeyliğinin "(baillage de Melun)" üyesi oldu ve Louis-Marthe de Gouy D'arsy başkanlığındaki bu birliğe sekreter seçildi. Birlik, krala cahier de dolérance denilen bir rapor hazırlamak ve Genel Konsey'e (Etats Généraux) bir delege göndermekle mükellefti. Delege olarak, sonrasında Kurucu Meclis üyesi olan, Melun derebeyliğinin üyesi Fréteau de Saint Just'ün adaylığını destekledi ve seçilmesini sağladı.

1790'da, daha sonra başkanlığını yapacağı Seine-et-Marne genel konseyine üye olarak çağırıldı. Bu göreviyle, bu departmanın idari yönetimine başkanlık etme hakkı elde etti.

Kurucu meclisin feshinden sonra derebeyliklerdeki seçici kurullar yeni delege seçimi için bir araya geldiler. Vaublanc, Seine-et-Marne'daki kurulun başkanı seçildi. 1 Eylül 1791'de yapılan oylamada, on bir kişilik bir listede, 345 oyun 273'ünü alarak 8. sıradan, Yasama Meclisi'ne delege seçildi. Yeminlerine sadık kalarak, hiçbir Kurucu Meclis üyesi yeni mecliste yer almadığından, deneyimsiz delegelerden kurulan meclis içinde, Antil kolonilerinde siyasal tecrübesi olan birkaç kişiden biri oldu.

Meclisin ilk mesai gününden itibaren, XVI. Louis'nin meclis tarafından düşürüleceği zor durumu anlatan konuşmalar yaparak dikkat çekti. Bunun üzerine 92'ye karşı 104 oyla (bu 92 oyu Girondins Liderlerinden Brissot almıştı), çoğunluğu kralcılardan oluşan (royalist) meclise ikinci başkan seçildi (3-15 Kasım 1791). 15-28 Kasım 1791 tarihleri arasında da başkanlık görevini yürüttü.

Vaublanc 29 Kasım'da, krala; tamamen din adamları ve soylular tarafından teşvik edilen yoğun göçün engellenmesini amaçlayan ve Fransız soylularının (Artois Kontu, Condé Prensi, vb.) ordularına sığınak sağladığı için Alman prenslerini misilleme ile tehdit eden, meclisin 9 Kasım tarihli kararnamesine verdiği vetoyu geri almasını isteyen bir mesaj hazırlamakla görevlendirildi. Meclis Vaublanc'nın hazırladığı mesajdan o kadar tatmin oldu ki; seçilmiş 24 kişilik bir delege heyetinin başında kralın huzuruna çıkarak, bu mesajı şahsen okumasını istedi. XVI. Louis, meclisin mesajını titizlikle değerlendireceğini söyledi ve birkaç gün sonra konuyla ilgili kararını Vaublanc'a şahsen iletti.

Bu sayede Vaublanc, (bir ilk olma şartıyla krala boyun eğdirmesiyle), mecliste büyük sükse yaptı. Bu anekdot meşruti erkin değişimini de haber veriyordu: Meclis, yasama gücünü temsil etmiş, yürütmenin nüfuzunu XVI. Louis'nin elinden almıştı; XVI. Louis artık sadece ""Fransızlar'ın Kralı""ydı.

745 meclis üyesinden, 263 kişi ile birlikte Vaublanc, anayasal monarşist parti bünyesinde yer alarak, ""Club des Feuillants""a üye oldu. "Barnave" ve "Lameth"'nin gidişiyle, Jacques Claude Beugnot, Mathieu Dumas ve François Jaucourt ile beraber, liderlik pozisyonuna yükseldi. Devrimci hükümetlere sert muhalefet sergileyerek krala bağlılığı ile dikkatleri üzerine topladı. Sert muhalefeti; inatçı din adamları, göçmenlerin mallarına el koyan kanunlar, Avignon Katliamı'na (Maasacre d'Avignon) kadar varıyordu. Tartışmalar giderek sertleşiyordu. Tartışmalara katılan kalabalık, Charles de Lacretelle gibi meslektaşlarına olduğu gibi Vaublanc'na da sıklıkla "" A la lanterne!"" diye bağırıyorlardı. Kendisine düşman olan Yasama Meclisi'nden meslektaşı Nicholas de Condorcet Vaublanc için; «"Bütün meclislerde böyle gereksiz saçmalıklarla etki yaratan boş kafalı, çığırtkan konuşmacılar oluyor"» diyordu. Brissot da ona « "Çiftmeclisçilerin şefi" » lâkabını takmıştı.

1792'de meclis önünde Rochambeau Kontu'nu savunarak beraatini sağlayanlardan biriydi.
Antiller'de köleliği kaldırmaya çalışan meclis çoğunluğunu izleyerek, kolonilerdeki yaşama dair az bilgisi olan Brissot, Saint Dominigue'de etnik ve sosyal ayrımdan kaynaklanabilecek olası bir iç savaşa karşı, 20 Mart konuşmasıyla uyardı. Diğer yandan bütün « renkli (beyaz ırktan olmayan) ve özgür zencilere » vatandaşlık hakkı tanıyan 4 Naisan 1792 yasasını da savundu. Danimarka ve Büyük Britanya örneklerini izleyerek, 10 Nisan toplantısında kolonilerde giderek artan köle ticaretinin yürürlükten kaldırılması taraftarı olduğunu açıkladı.

3 Mayıs 1792'de Jean-Paul Marat'nın (Fransız gazeteci ve siyaset adamı. 24 Mayıs 1743, 13 Temmuz 1793) ve başrahip Thomas-Marie Royou'nun (1743-1792) ihamı için kanun hükmünde kararnamesini, radikallere hitaben şu cümlelerle de