de danışman olarak yer vermiş ve 1951 yılında yapılan tasarım iş birliğiyle Gibson Les Paul'un üretimine başlanmıştır.

Bir süre üretimi durdurulmuş, fakat birçok ünlü sanatçının bu gitarı tercih etmesiyle tekrar üretimine devam edilmiştir.






Arakonak, Solhan

Arakonak, 24 Aralık 1995 tarihinde belde sıfatını alan, Bingöl'ün Solhan ilçesi sınırları dahilinde en büyük yerleşim yeri ve tek beldesidir. Eski adı "Girvas"dır.

Belde adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Beldenin gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Arakonak Beldesi; Bingöl ili merkezine 67, Solhan ilçesine 7 km uzaklıkta yer alır. Doğuda; Muş iline bağlı Çengelli Köyü, kuzeyde; Karlıova ilçesine bağlı İsa Köyü, batıda; Solhan İlçesi ve Göksu Köyü, güneyde ise Şimşirpınar Köyü sınırı ile çevrilidir. Ayrıca köyün güney bölgesinde yeleşim yeri ile Kıban Düzlüğü arasında karayolu geçmektedir. Beldenin yüzölçümü yaklaşık 165 km²’dir. Deniz seviyesinden 1620 mt. yüksekliktedir.

Beldenin arazisi genelde engebeli ve dağlıktır. Yer yer 2.500 metre yükseklikte olan dağlar bulunur. Çevrenin en önemli yaylalarından ALOPİN Yaylası havası ve soğuk sularıyla hayati önem taşır. Kıban Düzlüğü ise dağlarla çevrilidir. Ova tamamen susuzdur. Genelde otu biçildikten sonra başıboş bırakılır ve hayvanlar tarafından otlatılır.

Alopin dağlarından doğan en büyük su Hazar Deresi’dir. Bu dere kasabanın ortasından güneybatıya doğru akar. Solhan ilçesinden Bazmanan Deresi ve daha sonra Hazarşah’tan gelen su ile birleşerek Masalla Çayı’nı oluşturur. Daha ileride Turna İstasyonu’nda Murat Nehri’ne karışır.

Beldedeki yaylanın volkanik dağların üzerinde oluşan birçok göl vardır. Bu göllerin en önemlisi Ördekler Gölü’dür.

Beldede Karasal iklim hüküm sürmekte. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve kar yağışlı geçer. İlkbahar ve sonbaharda bol yağmur düşer. Sıcaklık ortalama temmuz ayında 38° bulur. Ocak ayında ise; 0-5 derecedir. Genelde yüksek dağlarla çevrili olan belde ilkbaharda ısnır. Ancak çevredeki dağların havası gündüz serin, gece soğuk geçer. Genelde kuzey rüzgarları görülür. Kuzey rüzgarları kışın zaman zaman şiddetli fırtına şeklinde eser.

Belde nüfusu 2007 Yılı Genel Nüfus Sayımına göre 2.562’dir. 2006 yılı itibarıyla hane sayısı 445’dir. Nüfusun büyük çoğunluğu hayvancılıkla uğraşmaktadır. Beldemizde tarıma elverişli alanlar da mevcuttur. Özellikle Kıban Düzlüğü ve Beldedeki araziler tarım için elverişli bir ortam sağlar. Ancak halkın çoğunluğunun hayvancılıkla uğraşması nedeniyle bu araziler daha çok kış mevsimi için hayvanlara ot olarak kullanılmaktadır. İlkbahar mevsimi ile birlikte halkın büyük çoğunluğu sadece kendi ihtiyaçlarını karşılaması için sebze ve meyve üretmektedir. 
Halkın büyük çoğunluğu hayvancılıkla uğraşmaktadır. En çok küçükbaş (koyun, keçi), Büyükbaş (inek) yetiştirilmektedir. Bunun yanı sıra ticaret ve taşımacılıkla uğraşanlar da vardır.

Özellikle 1990 yılından sonra bölgede yaşanan terör ortamı ve işsizlik nedeniyle büyük kentlere bir göç meydana gelmiştir. Bursa, İstanbul, Mersin, Adana ve Osmaniye en çok göç edilen kentlerdir. İşsizlik nedeniyle birçok genç İstanbul, Bursa, İzmir, Kocaeli ve Antalya gibi büyük şehirlerde çalışmaya gitmektedirler. Beldedeki işsizlik oranı %30 civarındadır.

Beldede 1948 yılında ahşap tipte halk ve devlet işbirliği ile bir derslikli ilkokul açıldı. 1949 yılında da öğretime başlandı. 1986-1987 Eğitim ve Öğretim yılında da ortaokul açıldı. 8 yıllık temel eğitime geçilmesi ile İlköğretim Okulu olarak birleştirildi.

İMKB tarafından yaptırılan 16 derslikli yeni ilköğretim okulu binası 2004-2005 Eğitim ve Öğretim döneminde açılarak halen bu binada öğrenime devam edilmektedir.

Belde halkının eğitim oranı oldukça düşük sayılır. Özellikle 35 yaşın üstündeki kadınlarda bu düşüklük oldukça belirgindir. Ancak son yıllarda Türkiye genelinde eğitime verilen önem ve giderek halkın bu konuda bilinçlenmesi ile artık okuma yazma oranı hızlı bir şekilde artmaktadır.

Beldede, kadınlar genellikle aynı model elbise giymekte ve bu elbiseler belden kesme eteği pileli, kumaşında çok canlı renkler hakimdir. Kadınlar elbiselerin üzerine kuşak sarmaktadırlar. Başlarına yazma ve üzerine tekrar bir eşarp bağlamaları yaygındır. Erkekler ise puşu, küllah tamaktadırlar.

Kadınlar genellikle ev işlerine, bostan ve bahçe işlerine bakmaktadır. Yine hayvancılıkla uğraşanların kadınları hayvanların sağılması gibi görevlerde bulunmaktadırlar. Özellikle kadınların hayvanların sağılması için katetikleri yol boyunca örgü örmeleri de dikkate değer katkılardır.

Erkekler ise evin geçiminden sorumludur. Hayvan sahipleri yaz mevsimine doğru otların biçilmesi ve taşınması işini yaparlar. Hayvanlarına bakıcılık yapar ve kış için gerekli ihtiyaçların teminini sağlar.

Her ne kadar erkek egemenliği ön planda tutulsa da, özellikle aileyi ilgilendiren konularda alınacak kararlarda kadınların da en az erkekler kadar etkin olduğu görülür. Her şey karşılıklı sevgi ve saygı çerçevesinde yapılır.

Kasabada evlilikler genellikle anlaşarak yapılır. Birbirlerini beğenen kız ve erkek, işi aileye bırakırlar. Aileler arasında anlaşma sağlandıktan sonra oğlanın erkek yakınları ve beldenin ileri gelenleri kız istemeye giderler. Kız tarafından olumlu cevap alındıktan sonra oğlanın yakını olan kadınlar hediyelerle beraber gelin görmeye giderler. Bu tören aynı zamanda nişan töreni sayılmaktadır. Törende şerbet içilip çerez yendikten sonra alınmış olan takılar geline takılır. Bu takılar kız tarafının isteği ve oğlan tarafının maddi durumuna göre değişmektedir. Nişanlılık süresinde geline, bayramlarda ve diğer günlerde hediyeler götürmek adettir. Düğünler genellikle sonbahar mevsiminde yapılmaktadır. Gerekli eşyalar alınıp düğün günü tespit edilerek akrabalara ve tanıdıklara duyurulur. Düğünler iki gün sürmektedir. İlk gün erkek tarafı toplanarak kız tarafına kına yapmaya giderler. Gelen misafirlere şerbet ve çerez dağıtıldıktan sonra gelin ortaya konularak oğlanın kız kardeşi veya yakın akrabası tarafından kına yakılır. Bu sırada erkek tarafı ve kızı tarafı kıza takılar takar. Genç kızlar bu arada oyun oynayarak eğlenirler. Bundan sonra gelen misafirler evlerine dönerler. Oğlanın evinde de o gece çeşitli eğlenceler olur. Gençler hazırladıkları kınayı türküler söyleyerek damadın eline yakarlar. Bu arada damada paralar takılır.




İbrahimşeyh, Reşadiye

İbrahimşeyh, Tokat ilinin Reşadiye ilçesine bağlı bir köydür.

Reşadiye İlçe Merkezinin kuzey dogusunda , 16 km uzaklikta , 76 haneli, 174 nüfuslu, Çal dagi etegine kurulmus bir köydür.
Tarihçesi kesin olarak bilinmeyen köy, adını köyün güzlesi olan Çal'daki tarihi mezarlıkta bulunan İbrahim Şeyh'ten alır.Çevrenin en yüksek yeridir. 1656 metre rakima sahiptir. Ibrahim'in mezarinin Nebi ( Nebişeyh ) ve Hasan ( Hasanseyh ) 'in mezariyla ayni hizada (paralel) bulunmasi dikkat çeken bir özelliktir.Nebi, Hasan, Cimsadi (Cimi Tekke), Seyh Yakup gibi Alperen olan Ibrahim'de Anadolu'nun Türkleşmesi zamaninda Sultan Alparslan'in oglu Melik Şah'ın uç beyi olarak görev yapan bir komutandır. Horasan'dan geldikleri söylenen ancak ne zaman geldikleri bilinmeyen Anadolu'da "Horasan Erenleri" diye anilan bu akinci gazi ve mutasavviflarin seyhi Horasanli Ahmet Yesevi'dir.Ibrahimin Seyh'ligininde Buradan geldigi düsünülmektedir.Ibrahim komutasindaki askerleriyle birlikte düsmanlariyla çarpisirken sehid olmus ve şehid oldugu yere gömülmüstür. Ibrahimle birlikte gelenlerin kurmus olabilecegi bu köyede Ibrahimseh adini almistir. Köyün ilk kurulus yerinin su andaki yerinin güneydogusunda 1,5 km uzaklikta "Belen" veya "Eskiköy" olarak bilinen yer oldugu söylenmektedir.

Köyün adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.Gerçeğe bakılırsa köyün adına ait bilgi vardır. Şu anda elimde olmayan ancak daha başkaları ile de paylaştığım bir Osmalıca metinde şu bilgiye rastlamıştım. "İskefsür nahiyesine tâbi [İbrahimşah karyesi]" deniliyordu. Eski tapu tahrir defterlerine bakılınca ismin orada olduğu görülecektir.Bu belgede Köy içine dair bir yazı vardı ama şimdi bulunamıyor. (sabri doğan)

köyün gelenkeleri elbette vardır.çayırda damat tıraşı ve arkasından oynanan oyunlar.(tabi düğünlerin köyde yapıldığı zamanlar) vb.yemeklerinden Helle çorba
sı ile keşkek meşhurdur.

Tokat iline 111 km, Reşadiye ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır.(Ancak yeterli öğrenci olmadığından dolayı okul kapalıdır. Öğrenciler komşu kasaba Nebişeyh'e gitmektedirler.[sabri doğan]Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır ancak kullanılmamaktadır. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Sevgiliye

Sevgiliye şu anlamlara gelebilir:





Firuzabad

Firuzabad (Farsça: فيروز آباد), İran’ın Fars Eyaleti'nde şehirdir.

Eyaletin aynı isimli Firuzabad şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmi nüfusu 58.210 kişi ve 12.888 hanedir.

Şiraz’a 115 km. uzaklıkta bulunan şehir Khoja Nehri'nin suladığı verimli bir ovanın içinde yer alır. Şehir çamurdan yapılmış surlarla çevrilidir ve 4–5 km. kuzeybatısında antik şehrin harabeleri bulunur. Harabeler içerisinde I. Ardeşir'in ünlü ateş tapınağı da yer almaktadır.

Firuzabad'ın bulunduğu ovayı sulayan Khoja Nehri, dağların arasından geçen dar bir boğazdan ovaya girer ve yine dar bir boğazdan ovadan çıkar. İranlı tarihçilere göre şehri ele geçirmeyi başaramayan Büyük İskender, bu boğazın üzerinde bir baraj kurdurtur ve oluşan baraj gölüyle ovayı ve şehri sular altında bıraktırır. 3. yüzyılın sonuna kadar kalan baraj Sasani hanedanlığının ilk hükümdarı I. Ardeşir tarafından yıktırılır. Ova ve şehir böylece bu tehlikeden kurtarılmış olur. Ardaşir, aynı zamanda eski şehrin yerine Gur adı verilen yeni bir şehir inşa ettirir. Şehre, daha sonra Ardeşir’in ardıllarından biri olan Firuz kendi adını verir.

Buğday ve pirinç