eformu ile Türkmenlere ait birçok tarla, bağ ve bahçe kamulaştırıldı. Bu ve benzeri uygulamalar yüzünden 1950'ler boyunca Halep’ten Türk asıllı aileler, Türkiye’ye kaçmaya devam ettiler.

1963'te yaşanan darbeden sonra baskılar artarak devam etti. Türkmenler herhangi bir sivil ya da yasal örgütlenme oluşturamadı. Hafız Esad rejimi “Tek Suriyeli Kimliği” politikası çerçevesinde, Türkmenleri asimile ederek “Araplaştırma” politikası izledi.
Suriye Türkmenleri ve Suriye Türkmen Ordusu tarafından kullanılan bayraklar

Günümüzde Suriye Türkmenleri özellikle Şam, Lazkiye, Hama, Humus, Halep ve Rakka kentlerinde ve köylerinde bulunmaktadır. Şam bölgesinde yaşayanlara "Şam Türkmeni" denirken, Halep ve Rakka bölgesindekilere "Halep veya Culap Türkmeni", Lazkiye Türkmenlerine "Bayır-Bucak Türkmeni" denmektedir. Ülkenin diğer toplulukları tarafından “"Türkmenler"” olarak adlandırılmaktadırlar.

Suriye Arap Cumhuriyeti'nde sadece Ermeniler azınlık kabul edildiğinden nüfus sayımlarında milliyetleri ile sayılmazlar ve bu nedenle sayıları hakkında kesin bilgi yoktur. Çeşitli kaynaklarda 200.000 ilâ 3.500.000 arasında farklı tahminler verilmektedir. ORSAM’ın 2011 tarihli araştırmasında Suriye’de Türkçe konuşan Türkmen sayısı yaklaşık bir buçuk milyon, Türkçeyi unutmuş Türkmenlerle beraber sayılarının 3,5 milyon civarında olduğu belirtilmektedir.

Suriye’de büyük gruplar halinde yaşayan Türkmenler, millî benliklerini koruyabildikleri halde küçük gruplar halinde yaşayanlar önemli ölçüde Araplaşmıştır. Köy ve kasabalarda yaşamaya devam eden Türkmenler kendi aralarında Türkçe konuşmayı sürdürür. Şive ve edebiyatları bakımından Türkiye’nin bir uzantısı gibidir. Suriye’de konuşulan ağız, Hatay bölgesinde konuşulan Türkmen ağızlarının bir devamı niteliğindedir. Hama ve Humus Türkmenlerinin şivesi eski Osmanlı diline son derece yakındır.

Eğitim, Türkmenlerin en ciddi sorunlarından biridir. Türkmen toplumunda okuryazarlık oranı, Suriye genel ortalamasına yakındır ancak Türkçe okur-yazar çok azdır. Türkçe yayın organları, 1922’den 1937’ye kadar, sürgündeki Refik Halit’in de katkılarıyla çıkan “"Doğru Yol"” ve “"Vahdet"” olmuştur. Türkmenler kendine “aydın sınıfı” denilebilecek bir eğitimli sınıf çıkaramamıştır.

Dini yapıya bakıldığında Suriye Türkmenlerinin büyük çoğunluğu Sünni Hanefi mezhebine mensuptur. Çok az sayıda Alevi Türkmen bulunmaktadır.

Suriye Türkmenleri ekonomik olarak genelde alt-orta sınıfta yer almaktadır. Geçimlerini genellikle tarım ve ayakkabı sanayisi ile sağladıkları görülmektedir. Lazkiye ve Tartus Türkmenleri narenciye ve ormancılıkla meşgul olurken Hama ve Humus Türkmenleri hayvancılık ve tarımla uğraşmaktadırlar. Şam’da yaşayan Türkmenler memurluk ve serbest meslek, Rakka ve Deraa’da ise tarım başlıca gelir kaynağıdır.

Fransız mandası döneminde başlayan ve sonrasında da devam eden politikalar sonucu Türkmenler önemli oranda asimile olmuştur. Suriye hükûmeti tarafından Türkçe yer adları Arapça’ya çevrilmiştir. 
Kendilerine örgütlenme hakkı tanınmamış Suriye Türkmenleri, Suriye İç Savaşı’nda muhalif hareketlere katılmışlardır






Yağbasan, Salihli

Yağbasan, Manisa ilinin Salihli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Manisa il merkezine 92 km, Salihli ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Mahallede, ilköğretim okulu yoktur fakat taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.
köyeulaşım için günde sadece bir defa direkt olarak toplu taşıma vardır. Taşımalı sistem öğrenim gören öğrenciler için sabah mahalleden çıkış ve akşam köye dönüş.





Asur kralları listesi

Bu sayfa ilk zamanlardan itibaren Asur Krallarını listelemektedir. Kayıp tarihler için Babil kronolojisi ile senkronize olarak hazırlanmıştır.

Krallar için aşağıda verilen tarihlerde MÖ 14. ile MÖ 11. arasındaki hükümdarlık süreleri sorunludur, tarihleme hangi Asur Kral listesine öncelik verildiğine göre değişmektedir. Bu döneme ait aşağıda verilen kral listesi Asur Kral Listesi B ve C baz alınarak hazırlanmıştır. Bu listelerde Ninurta-apal-Ekur ve Ashur-nadin-apli üç yıl hükümdarlık yapmış gözükmektedirler. Geleneksel Asur Kral Listesi A’ya dayanan bir liste Ninurta-apal-Ekur’a 14 yıl ve Ashur-nadin-apli’ye 4 yıl hükümdarlık süresi vermektedir.

MÖ 11. ile MÖ 9. arasındaki tarihler de MÖ 9.'den sonraki tarihler kadar güvenilir olmasa da, pek çok Asur bilimci tarafından mutabık kalınan tarihlerdir. Asur döneminin sonlarının tarihlenmesi çözülememiş bir konudur. Çünkü MÖ 6. yüzyıl sonrasına ait bir liste mevcut değildir.






"Asur Kral Listesi" olarak bilinen dökümanının sonu; bundan sonraki krallar liste düzenlendikten sonra hükümdarlık yapmışlardır.


MÖ 612'de, Asur başkenti Nineveh Babillilerin eline geçti; Mısır’lılar tarafından desteklenen Asurlu bir general Harran’dan Asur yönetimini birkaç yıl daha sürdürdü. Bu kişi Ashur-uballit II idi.







Marburg Philipps Üniversitesi

Marburg Philipps Üniversitesi, 1 Temmuz 1527 tarihinde Almanya'nın Marburg şehrinde, Hessen Derebeyi I. Philipp tarafından kurulmuştur. Dünyanın ilk ve en eski Protestan üniversitesidir. 
Marburg Üniversitesi 20.000 üniversite öğrencisi ve 7.500 çalışanıyla, nüfusu 80.000 altındaki Marburg şehrini resmi olarak 'üniversite şehri' ("Universitätsstadt") yapmaktadır. Bu özelliğiyle bir kampüs üniversitesi özelliği taşımaz ve çeşitli fakülteleri tarihsel akışla şehrin her yerine dağılmıştır.

Üniversitenin dünya çapında en iddialı bölümleri; kimya, eczacılık ve protestan teolojisidir. Ayrıca Almanya çapında tıp, İngiliz dili ve edebiyatı ve sosyal bilimler alanlarında oldukça meşhurdur. Sırasıyla tıp, hukuk, teoloji, kimya ve eczacılık bölümleri üniversitenin en geleneksel bölümleridir.

Philipps Üniversitesi Almanya'da bilimsel araştırmaya en çok önem veren üniversitelerden biridir. Bilimsel araştırmalar büyük bir çeşitlilik göstermekle beraber, büyük finansal kaynaklarla da desteklenmektedir. 1901'de ilk Nobel Tıp Ödülü üniversitenin virologlarından Emil von Behring'e verilmiştir. Daha sonraki yıllarda Philipps Üniversitesi'nin bilim insanları yedi Nobel Ödülü daha kazanmışlardır. On bir tane Leibniz Ödülü (Almanya'nın en yüksek seviyeli bilim ödülüdür.) ve daha sayısız yurtiçi ve yurtdışı ödüller üniversite tarihi boyunca yerini almıştır.

Marburg Philipps Üniversitesi yaklaşık 500 yıllık tarihiyle Hessen Eyaleti'nin en eski ve en geleneksel üniversitesidir. Philipps Üniversitesi 1 Temmuz 1527 tarihinde dünyanın ilk Protestan üniversitesi olarak Hessen Derebeyi I. Philipp tarafından kurulmuştur. Başlangıçta 11 profesör ve 84 öğrenciyle eğitim hayatına başlayan Marburg Üniversitesi'nin ilk rektörü Johannes Eisermann'dır.

Marburg Üniversitesi dünyanın ilk Protestan üniversitesi olmasının yanı sıra başka ilklere de imza atmıştır. Bunlardan bazıları modern bilim tarihini etkileyerek özellikle tıp, kimya ve eczacılık bilimlerinin akademik ayrışmasında ve gelişiminde rol oynamasıdır.

1609'da dünyanın ilk 'kimya profesörlüğü' olarak kabul edilen kemiatri(chemiatry) kürsüsü Marburg Üniversitesi'nde kurularak, dünyada ilk kez üniversite çatısı altında tıbba hizmet etmek için kimya ve eczacılık bilim dalları doğmuştur. Bu gelişmeyle bir üniversitede ilk kez kimya ayrı bir bölüm haline gelebilmiş, böylece kimya ve eczacılık bölümlerini tıptan bağımsız hale getirecek akademik temellerin atılması tetiklenmiştir. Ancak çok daha sonra kimya tıbba karşı tam özerkliğini kazanabilmiştir. 19. yüzyılda da ne büyük rastlantıdır ki, dünyada ilk defa farmasötik kimya kürsüsünün yine Marburg Üniversitesi'nde kurulması, üniversitelerde akademik olarak bu sefer de eczacılık bölümünün kimyadan özerklik kazanmasına önayak olmuştur. Bugün anladığımız anlamda tıp, kimya ve eczacılık bilimlerinin akademik sınırlarının belirlenebilmesi ve özerk olabilmesi sürecine; zamanına göre radikal kalan bu kürsülerin kurulmasının start verdiği göz önünde bulundurulursa Marburg Üniversitesi'nin modern bilim tarihine olan katkısı yadsınamaz.

Ayrıca 1901 yılında ilk Nobel Tıp Ödülü'nün kazanılması yine dünya çapında kaydedilen birçok ilkten sadece biridir. Pek çok Nobel Ödülü'nün Marburg Üniversitesi kökenli bilim insanlarınca elde edilmesi, çok sayıda Leibniz Ödülü'nün kazanılması ve sayısız diğer ödüller üniversitenin tarihsel ününü günümüzde de pekiştirmektedir.

Marburg Üniversitesi bölümleri itibarıyla geniş bir spektruma sahip olup, özellikle temel bilimler, sağlık bilimleri ve sosyal bilimler alanlarında göze çarpan bilimsel araştırma çeşitliliğine sahiptir. Üniversitede 1970 yılına kadar 5 tane fakülte bulunmaktaydı: 1. Hukuk Fakültesi, 2. Teoloji Fakültesi, 3. Felsefe Fakültesi, 4. Temel Bilimler Fakültesi, 5. Tıp Fakültesi.

1970'ten sonra bu beş fakülte 21 akademik birime ("Fachbereich:FB") dönüştürülmüştür. Günümüzde bunların 17'si varlığını sürdürmektedir:


Marburg Üniversitesi 17 akademik birimin içinde birçok bölüme sahiptir. Bunlardan bazıları şöyledir:


Marburg Üniversitesi'nde okumuş veya öğretim görevlisi olarak çalışmış ünlü bilim insanları:


Marburg Üniversitesi tarihi boyunca her zaman hümanist ekolü benimsemiş bir üniversite olarak bilinmiştir. Bu özelliğini özellikle felsefe ve teoloji bölümlerinde II. Dünya Savaşı'ndan sonra da uzun süre korumuştur. Üniversitede hizmet vermiş ünlü bazı teologlar şunlardır:


Ünlü filozoflar:


Diğer ünlü öğrenciler:







İnsülin direnci

İnsülin direnci, pankreas tarafından üretilen normal miktarda insülinin yağ, kas ve karaciğer hücrelerinde gerekli veya yeterli tepkiyi oluşturamaması durumudur. Yağ hücrelerindeki insülin direnci, depolanmış trigliseritlerin serbest kalmasına ve kan plazmasındaki yağ asidi miktarının artmasına sebep olurken, kas hücrelerine girmesi ve karaciğer hücrelerinde depolanması zorlaştığından kandaki şeker (glikoz) oranı da artar. İnsülin direnci sonucu kan plazmasındaki yüksek seviyelerdeki insülin ve şeker oranı