ikle uğraştığı kavramlar farklıdır. Günümüzde dil felsefesiyle birlikte en aktif felsefe dalı zihin felsefesidir. Bazı felsefeciler, zihin felsefesinin aynı zamanda beyin felsefesi olduğunu ileri sürmüşlerdir.

Guttenplan bir zihin haritası çıkarmıştır. Ona göre zihin ülkesinin üç temel unsuru vardır: Deneyimlemek, Tutum Takınmak ve Eylemek. Ona göre bütün zihinsel içerik(Anlam Coğrafyası) bu üç kategoride toplanır. Örneğin "Sıcak bir bardağı hissetmek", "Deneyimleme"ye girer; "Politik tartışmadan uzak durmak" "Tutum Takınma"ya, "Araba Kullanmak" ise "Eylemek" zihinsel coğrafyasının alanına girer. İnsanda bu üç kategori dışına taşan herhangi bir kavram, eylem ve tutum bulunmamaktadır.

İkicilik (dualism) ve tekçilik (monism) zihin-beden sorununun çözümüne yönelik iki büyük düşünce ekolüdür. İkicilik, Platon, Aristotales ve Hint felsefesindeki Sankhya ve Yoga ekollerine kadar geri götürülebilir. Ancak sorun en kesin olarak 17. yüzyılda Descartes tarafından formüle edildi. Töz ikiciler (substance dualist) zihnin bağımsız bir töze sahip olduğunu savunurlar. Nitelik ikiciler (property dualist) ise zihnin farklı özelliklere sahip olmakla birlikte ayrı bir tözü olmadığını iddia ederler.

Tekçilik (monism) ontolojik olarak zihin ve bedenin ayrı olmadığını iddia eder. Bu görüş Batı felsefesinde ilk kez MÖ 5. yüzyılda Parmenides tarafından dile getirilmiş, daha sonra 17. yüzyılda rasyonalist Baruch Spinoza tarafından da benimsenmiştir.






Coğrafya felsefesi

Coğrafya felsefesi, coğrafyanın insan hissiyatına olan etkisini inceleyen bir felsefe dalıdır.




Fizik felsefesi

Fizik felsefesi, modern fiziğin temelinde yatan felsefi soruların, madde ve enerjinin etkileşimini inceleyen felsefe dalıdır.

Başlıca soruları, uzam, zaman ve parçacıklar ile ilgilidir. Ayrıca evrenbilim, kuantum mekaniği, istatistiksel mekanik, etki ve tepki, determinizm, ve fizik kanunlarının doğası da ilgi alanıdır. Özellikle 20. yüzyılda kuantum kuramının gelişmesiyle evrenin doğasının belirlenimci mi yoksa belirlenemezci mi olduğu çokça tartışılmaktadır. Fizik gibi katı bir bilimin felsefeyle birlikte anılması şaşırtıcı gelebilr. Oysa dış dünyamızın zaman, enerji ve bunun gibi temel kavramları bulanıktır ve tanımlanmaları güçtür.

Günümüzde fizik felsefesi, bilim felsefesinin en etkin koludur.




Meta-felsefe

Metafelsefe veya meta-felsefe, felsefenin konusunun, metotlarının ve amaçlarının felsefesidir. Yani felsefenin felsefesidir.

Çoğu kişi tarafından felsefenin bir dalından ziyade, felsefenin işleyişinin bir parçası olarak görülür. Başlıca sorusu: "felsefe nedir?".




Teknoloji felsefesi

Teknoloji felsefesi, teknolojinin doğası ve sosyal etkileriyle ilgilenen bir felsefe dalıdır. Antik Yunan'da ortaya çıkan teknoloji felsefesi, en eski disiplinlerden biridir. İnsanın araç- gereç yapımını ve bunların sonuçlarını sorgular. Teknolojinin insan toplumuna etkisini Aristoteles ilk defa ayrıntılı biçimde irdelemiştir. Orta çağdan sonra Francis Bacon'ın çalışmaları ardıllarına ışık tutar. John Dewey, Martin Heidegger, Karl Marx modern teknoloji felsefesine yeni yorumlar getirmiştir. Genellikle teknolojinin eleştirisi yapılmıştır. Heraklit ve Demokritus teknolojiyi doğanın taklidi olarak tasvir eder. Platon teknolojiyi tanrı sanatının imitasyonu olarak görür. Aristoteles doğanın imitasyonu açıklamasını kabul ederken: “Teknoloji(tekne, sanat) doğanın tamamlayamadığı işleri bitirebilir” demiştir. Heidegger teknolojiyi insan gelişiminin merkezi kabul ederken, en büyük tehlikeyi de oluşturduğunu söyler. Teknolojiyi İçeren Soru (Die Frage nach der Technik) adlı çalışmasında “çerçeveleme” adını verdiği işlevden söz eder. Buna göre teknoloji hayatı sarar ve bağışık hale getirir. Varlığı ve yokluğu hayati önemde tehlikeli ve kullanışlıdır.Neo-Ludizm ve anarko ilkelcilik gibi akımlar teknolojiyi kınar. Teknolojinin insanı çevreden ayırdığını ve doğayı yok ettiğini ifade eder. Bu akımlar basit yaşamı tavsiye ederken, doğayı yok eden teknolojiyi de kullanmamaya çağırır. Transhümanizm ve Tekno- gelişimcilik ise teknolojinin topluma faydalı olduğunu savunur.




Savaş felsefesi

Savaş felsefesi, savaşları sıradan silah ve strateji konularının dışında inceleyen, savaşın anlamı ve kökeni, savaşın insanlık için anlamı ve savaş etiği felsefesidir.

Savaş felsefesinin bazı çalışma alanları, tarih felsefesi, siyaset felsefesi ve hukuk felsefesi ile örtüşür.




I. Dünya Savaşı'nda Asya ve Pasifik cepheleri

Asya ve Pasifik Cephesi, I. Dünya Savaşı'nın kansız geçen bir cephesiydi. Cephedeki tek gerçek askeri harekat, Japonların Tsingtao saldırısıdır. Bunun yanında, bugünkü Papua Yeni Gine'deki Bita Paka ve Toma'da da küçük çaplı çatışmalar yaşanmıştır. Pasifik'teki diğer Alman bölgelerinde herhangi bir hareket gözlenmemiştir.

600 Alman ve 3.400 Çinliden oluşan güç tarafından korunan Tsingtao, Almanların bölgedeki en önemli üssüydü. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu askerlerinin koruduğu hisar ise Alman donanması ve Avusturya-Macaristan donanmasına ait birkaç gemiyle desteklenmekteydi. Japonlar bölgeye 50.000 asker ve altı savaş gemisinden oluşan bir birlik gönderirken Britanyalılar savaşa 1.600 kişilik bir destek birliğiyle katılmışlardır.

Hisar 31 Ekim'de bombalanmaya başlanıp Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri ve Kara Kuvvetleri 6 Kasım gecesi bir akın gerçekleştirmiştir. Hisar, bir gün sonra ele geçirilirken Almanların 200, Japon güçlerinin 1455 can kaybı olduğu açıklanmıştır.

Tayland hükümeti, müttefikleri Avrupa'daki son savaşlarında desteklemek amacıyla 1284 askeri bu cepheye yönlendirmişti. Bu askerlerin büyük bir kısmı Amerikan ve Britanyalılarla birlikte savaşmış ve en az 19'u ölmüştü. Bunun yanında, Fransız havacılık okullarına kabul edilen 95 askerin savaşta gerçekleştirilen hava akınlarına katılmış olabilecekleri düşünülmektedir.

I. Dünya Savaşı'na katılması Tayland'ın Milletler Cemiyeti'nin kurucu üyelerinden biri olarak tanınmasını sağlamıştır. Alman, Amerikan, Britanyalı ve Fransız yurttaşların Tayland hükümetine karşı sahip oldukları sınırötesi haklar hükümetin savaşa girmekten yana tavır almasını kolaylaştıran bir diğer etkendi. Birleşik Devletler bu hakkından 1921 yılında vazgeçmiş, Britanya ve Fransa da bu hakları 1925 yılında sonlandırmışlardır.

Tsingtao'daki Alman birlikleri deniz güçleri ve sömürge hükümeti tarafından sağlanan donanma personelinden oluşuyordu.

Birleşik Devletler'in savaşa girmesinin hemen ardından bir Alman savaş gemisi Guam'da ele geçirildi ve geminin mürettebatı savaşın ilk tutsakları olarak tarihe geçti.

Japonlar, müttefik güçleri Osmanlı ve Avusturya-Macaristan donanmalarına karşı desteklemek amacıyla 1917 yılında Akdeniz'e bir filo gönderdi. Japon muhribi Haziran ayında Avusturya-Macaristan denizaltısı U27 tarafından ağır biçimde yaralandı.

Amiral Graf Maximilian von Spee tarafından geride bırakılan SMS "Emden" müttefiklere ait ticaret gemilerini yağmaladı ve bunlardan otuzunu batırdı. Cocos Savaşı'nda HMAS "Sydney"'in yanında yer alan bu gemi yok edildi. Hellmuth von Mücke komutasındaki bir grup denizci Arap yarımadası üzerinden kaçmayı başardı.

Alman hükümeti, müttefiklerle birlikte savaşa girme yanlısı olan Duan Qirui'ye karşı Zhang Xun'un askeri darbe girişimini desteklemekle suçlanmıştır. Darbe girişiminin Temmuz 1917'de başarısızlığa uğramasının ardından Duan, bu durumu Almanya'ya karşı savaş açma bahanesi olarak kullanmıştır. Almanya hakkındaki daha ciddi bir iddiaya göre ise hükümet, Çin'in on bir yıl boyunca rakip hükümetler tarafından yönetilmesine parasal destek sağlamıştır.





Tokaçlı, Altınözü

Tokaçlı mahallesi Hatay ilinin Altınözü ilçesine bağlı olan mahalle.

Eski adı Yonta/Cünte'dir.

Hatay iline 26 km, Yapraklı ilçesine 2 km uzaklıktadır. Rakımı 355 m dir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede ilköğretim okulu vardır ama taşımalı eğitim uygulanmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur.





I. Dünya Savaşı Atlantik Cephesi

Atlantik Cephesi, genelde Britanya Adaları ve Atlantik Okyanusu'nda geçen deniz muharebelerinden oluşur. Birleşik Krallık, nüfusunu beslemek ve savaş endüstrisini desteklemek için ithalata bağımlıydı; Alman donanması bu bağı kesmek için denizaltılar ile bir blok uygulamaya çalıştı.

Alman İmparatorluğu'nun hammadde eksikliği Atlantik Okyanusu'nda yeni sömürgeler aramak için bir neden olmaya başlamıştı. Aynı amaç içerisinde olan Birleşik Krallık ise Atlantik Okyanusu'nu Alman U-bootlarından temizleyip tek başına Atlantik'e sahip olmak istiyordu. Bunun sonucunda İngiliz Kraliyet Donanması ve Kaiserliche Marine arasında deniz savaşları başladı. Almanların Atlantik'te İngilizlere yardıma gelen Amerikan gemilerine saldırması üzerine Amerika Birleşik Devletleri I. Dünya Savaşı'na resmen katıldı. Sadece İngiliz Kraliyet Donanması'nın yanı sıra Japon İmparatorluk Donanması, Amerikan Donanması, Brazilya Donanması, İtalyan Donanması ve Fransız Donanması İtilaf Devletleri safında Atlantik'teki deniz savaşlarına katılmıştır.




Arap Ayaklanması

Arap Ayaklanması ( "Al-Thawra al-`Arabiyya", ), I. Dünya Savaşı sırasında Haziran 1916 tarihinde Yemen'de Aden, Suriye'de Halep'i kapsayan bağımsız ve birleşik Arap devleti yaratma amacıyla Şerif Hüseyin bin Ali tarafından başlatılmıştır.

İsyanın laik Arap milliyetçilik açısından köklü bir başkaldırı olarak kabul edilme eğilimi olsa da Şerif, Haziran 1916 tarihinde "Osmanlı Hükümeti'nin Müslümanlığın kutsal değerlerini çiğnediği" ve "Arapların haklarının çiğnendiği" iddialarını sebep göstererek isyan etti. Aksine Türkler, Müslüman topraklarını hakimiyeti altına almaya çalışan güçlere karşı savaşı sırasında Müslüman hilafeti için savaştığını iddia eden kabilelerin isyan ederek "İslam'a ihanet" ettiğini savundu.

Osmanlı Devleti'nin bir vilayeti olan Hicaz, valiler tarafından yönetilmekteydi. Validen başka Peygamber soyundan ve sınırlı yetkilere sahip bir de emir bulunmaktaydı. Bu emirlerden sonuncusu ola