ocuklara bilerek bu tür acı çektirme, bütün dünyada yaygındır ve suç olarak kabul edilmektedir.

Bazı ailelerde, ailenin üyelerine bağlı psikolojik, ekonomik, sosyal vb. nedenlerden dolayı çocuklara şiddet uygulanmaktadır. Ailedeki yetişkinlerin bu davranışları çocukların ruh sağlığını olumsuz yönde etkiler. Bunun sonucunda çocuklar çevreye uyum sağlamakta zorlanır. Bu türden eziyet, çocuklarda fiziksel ve kişilik gelişmenin gecikmesi, öğrenme ve davranış bozuklukları gibi sorunlara yol açar. Yaşam boyu iz bırakacak zararlara neden olur. Çocuk büyüklerin uyguladığı şiddeti "normal" sanabilir ve çevrenin haberi oluncaya kadar çok geç olabilir.

Çocuklara eziyetin pek çok biçimi vardır. Dövmek, sigara ile yakmak, günlerce kilit altında tutmak, yedirmeden içirmeden soğukta bırakmak, korku içinde yaşatmak veya aşağılamak ya da aşağılayıcı birtakım cezalar vermek bunların başlıcalarıdır. Çocuklara eziyetin çeşitlilik göstermesi olayın yaygınlık boyutunun algılanmasını zorlaştırır. Üstelik, neyin eziyet olup, neyin olmadığı konusunda insanlar farklı anlayışlara sahiptir. Bazılarının eziyet saydığını başkaları yalnızca ağır bir ceza olarak görebilir. Bu tür toplumsal ve kişisel değerlendirmelere tutulan bir şey olduğu için de kimi zaman çözümü zor olan bir toplumsal sorun halini alır.

Dövülen çocuklar çoğu zaman, "fena" çocuk oldukları için cezayı hak ettiklerini sanır, suçun kendilerinde olduğuna inanırlar.
Çocuklarına eziyet eden yetişkinlerin durumları incelendiğinde, çoğunlukla kendilerinin de çocukluklarında eziyet gördükleri ortaya çıkar. Alkol ya da uyuşturucu bağımlılığı, geçimsizlik, hastalık, yoksulluk, işsizlik gibi çeşitli sorunlar yüzünden gerilim içinde yaşayan bazı ana babalar bunların acısını çocuklarından çıkarma yoluna giderler.

Çocuklara eziyeti önlemek için birçok ülkede özel yasalar çıkarılmıştır. İngiliz Parlamentosu’nda 1884'te bu konuda bir yasa kabul edilmiş ve aynı yıl ulusal bir vakıf kurulmuştur. ABD'de çocukları korumak amacıyla ilk yasa 1875'te New York eyaletinde çıkarılmıştır. Sonraki yıllarda öbür eyaletlerde de benzeri yasalar kabul edilmiştir. Çocuklara eziyet bugün birçok Avrupa ülkesinde suçtur. Bu suçun cezalandırılmasının yanı sıra, ana babayı eğiterek aile içinde daha sağlıklı bir ortam yaratma yönünde de çaba harcanmaktadır. Bu ülkelerde eziyet gören çocuklar gerektiği zaman ailelerinden alınarak başka bir ailenin yanına ya da çocuk evlerine yerleştirilmektedir.

Türkiye'de eziyet gören çocukları korumak amacıyla çıkarılmış özel bir yasa yoktur. Türk Ceza Kanunu çocuklara eziyet olarak kabul edilebilecek eylemleri suç sayar. Yasalara göre, çocuk üzerindeki eğitim ve söz geçirme yetkisini kötüye kullanarak onun sağlığının bozulmasına ya da bir tehlikeyle karşılaşmasına yol açan kişi 18 aya kadar hapis cezasına çarptırılabilir. Koruması altındaki 12 yaşından küçük çocukları terk eden ya da onlara kötü davranan kişiler de 30 aya kadar hapsedilir.




Fil

Fil, hortumlular takımının filgiller (Elephantidae) familyasını oluşturan memeli bir hayvandır. Geleneksel olarak Asya fili ("Elephas maximus") ve Afrika fili ("Loxodonta africana") olmak üzere iki türü tanınır; ancak bazı kanıtlara dayanarak Afrika savan fili ("L. africana") ile Afrika orman filinin ("L. cyclotis") de iki ayrı tür olduğu öne sürülür. Filler, Sahra altı Afrika ile Güney ve Güneydoğu Asya'da bulunur. İçinde mamutlar ve mastodonlar gibi soyu tükenmiş türleri de barındıran hortumlular takımından günümüzde soyunu sürdüren bir tek filler kalmıştır. Karada yaşayan en büyük hayvan olan Afrika filinin erkeği 4 m boya ve 7.000 kg ağırlığa ulaşabilir. Fillerin dikkat çekici ve ayırt edici özellikleri arasında, nesneleri yakalamak gibi çeşitli amaçlar için kullanılan uzun hortumları başta gelir. Çok uzun ve sivri olan kesici dişlerini nesneleri taşımak, yeri kazmak için kullanırlar. Fildişinin kaynağı olan bu kesici dişler aynı zamanda dövüşürken silah olarak da kullanılır. Filin büyük ve geniş kulakları vücut ısısını kontrol etmeye yarar. Afrika fillerinin kulakları daha büyük olur ve sırtları içbükeydir. Asya fillerinin ise kulakları daha küçük olur ve sırtları dışbükey ya da düzdür.

Otçul olan filler; savan, orman, çöl ve bataklık gibi doğal yaşam alanlarında bulunur. Genellikle su kenarlarında kalmayı tercih eder. Çevrelerinde bıraktıkları etki yüzünden kilittaşı türlerden biri sayılır. Diğer hayvanlar fillerden uzak durur ve aslan, kaplan, sırtlan ile yabani köpekler gibi yırtıcılar yalnızca yavru fillere saldırır. Dişi filler, genellikle bir dişi ve yavruları ya da akraba dişiler ve yavrularından oluşan aile grupları hâlinde yaşar. Birkaç dişi ve yavrularından oluşan grubun lideri en yaşlı dişidir. Fillerin oluşturduğu aile grupları zaman zaman bir araya gelerek daha büyük topluluklar oluşturabilir. Ergenliğe ulaşan erkek filler aile gruplarını terk eder veya yalnız ya da diğer erkek fillerle birlikte bir grup oluşturabilir. Erişkin erkekler çiftleşmek için eş aradıklarında aile grupları ile bir araya gelir. Testosteron salgılanmasının arttığı ve aşırı saldırgan davranışların görüldüğü mest adı verilen durum erkek fillerin baskın olmalarına olanak verir ve üreme başarısını artırır. Aile gruplarında ilgi odağı yavru fillerdir ve anneleri tarafından üç yıl kadar bakılırlar. Filler doğal ortamlarında 70 yıl kadar yaşar; dokunma, görme ve işitme yolu ile iletişim kurar. Uzun mesafelerde, filler insanın duyamayacağı kadar düşük frekanslı sesler ve sismik iletişim yolu ile haberleşir. Fillerin zekâsı primatlar ve balinalar ile kıyaslanacak düzeydedir. Kendilerinin farkında oldukları ve kendi cinslerinden ölmekte olan ya da ölmüş hayvanlara karşı empati gösterdikleri gözlemlenmektedir.

Afrika filleri Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği (IUCN) tarafından soyunun tükenme riski yüksek olan hassas türler arasında listelenirken, Asya filleri soyunun tükenme riski çok yüksek olan tehlikedeki türler arasında listelenmiştir. Fil popülasyonları için en büyük tehditlerden birisi kaçak olarak avlanan hayvanların dişleri ile yapılan fildişi ticaretidir. Diğer tehditler arasında doğal yaşam alanı kaybı ve yerel halk ile olan çıkar çatışmaları sayılabilir. Filler, Asya'da yük hayvanı olarak kullanılmaktadır. Geçmişte savaşlarda da kullanılan filler günümüzde hayvanat bahçeleri ve sirklerin üyelerindendir. Çok kolay tanınabilen filler sanat, folklor, din, edebiyat ve popüler kültür alanlarında sıklıkla kullanılmıştır.

Fil adı Türkçeye, Arapçada aynı anlama gelen "فيل" (fil) kelimesinden geçmiştir. Arapçaya Aramice "פיל" (pīl), Aramiceye de Sanskritçe "fildişi" anlamına gelen" पीलु" (pīlu) kelimelerinden geçiş olmuştur. Asya filinin cins adı "Elephas" Latincede "fil" anlamındadır ve Latinceye, Antik Yunancada "fil" anlamına gelen "ἐλέφας" (elephas) kelimesinden geçmiştir. Afrika filinin cins adı "Loxodonta" Antik Yunancada "verev yanlı diş" anlamına gelmektedir.

Filler, hortumlular (Proboscidea) takımı içinde yer alan tek familya olan filgiller (Elephantidae) içinde sınıflandırılır. Yaşayan en yakın akrabaları dugonggiller ve manatigillerden oluşan deniz inekleri ve kırsıçanımsıgillerdir. Bu dört familya, Afrotheria üst takımı içinde Paenungulata klâdını oluşturur. Filler ve deniz inekleri ayrıca Tethytheria klâdında gruplandırılırlar. Geleneksel olarak iki fil türü tanınmaktadır: Sahra altı Afrika'da yaşayan Afrika fili ("Loxodonta africana") ile Güney ve Güneydoğu Asya'da yaşayan Asya fili ("Elephas maximus"). Afrika filleri daha büyük kulaklı olur ve sırtları içbükeydir. Ayrıca derileri daha kırışık, karınları eğimli olur ve hortumlarının ucunda iki adet parmak gibi uzantı vardır. Asya fillerinin ise kulakları daha küçük olur. Sırtları dışbükey ya da düzdür. Derileri daha pürüzsüzdür. Karınları yataydır ve ortada bel verir. Hortumlarının ucunda ise tek bir uzantı bulunur. Asya fillerinin azı dişlerindeki çıkıntılar daha dardır ve Afrika fillerinden bu çıkıntılar baklava şeklindedir. Asya fillerinin tepesinde kamburumsu bir çıkıntı bulunur ve derilerinde bölgesel olarak pigment eksikliği görülür.

İsveçli doğabilimci Carl Linnaeus ilk olarak 1758 yılında "Elephas" cinsini ve o zamanlar Seylan olarak bilinen Sri Lanka'dan bir fili "Elephas maximus" adıyla, Georges Cuvier 1798 yılında Hint filini "Elephas indicus" adıyla, Felemenk zoolog Coenraad Jacob Temminck ise 1847 yılında Sumatra filini "Elephas sumatranus" adıyla tanımladı. İngiliz zoolog Frederick Nutter Chasen ise 1940 yılında bu üç fil türünü de Asya filinin alt türleri olarak sınıflandırdı. Asya fillerinin renkleri ve derilerindeki pigment kaybı coğrafi olarak değişiklik gösterir. Seylan fili ("Elephas maximus maximus") Sri Lanka'da yaşar; Hint fili ("E. m. indicus") Asya kıtasında Hint altkıtası ve Hindiçin'e özgüdür; Sumatra fili ("E. m. sumatranus") ise Sumatra'da bulunur. Tartışmalı olan alt türlerden birisi olan Borneo fili Borneo'nun kuzeyinde yaşar ve diğer alt türlerden daha küçüktür. Kulakları daha büyük ve kuyruğu daha uzundur. Uzun dişleri tipik bir filden daha düzdür. Sri Lankalı zoolog Paules Edward Pieris Deraniyagala bu alt türü 1950 yılında "National Geographic" dergisindeki bir fil fotoğrafını tip tür alarak "Elephas maximus borneensis" adıyla tanımlamıştır. Daha sonraları bu alt tür hem "E. m. indicus" hem de "E. m. sumatranus" içinde sınıflandırılmıştır. 2003 yılında yapılan genetik analizler sonucunda bu fillerin atalarının anakara popülasyonundan yaklaşık 300.000 yıl önce ayrıldığı gösterilmiştir. 2008 yılında yapılan bir araştırmada ise Borneo fillerinin adaya özgü olmadığı ve günümüzde fillerin soyunun tükendiği Cava Adası'ndan 1521 yılından önce Sulu sultanları tarafından Borneo'ya getirildiği ortaya çıkarılmıştır.
Afrika fili, ilk olarak Alman doğa bilimci Johann Friedrich Blumenbach tarafından 1797 yılında "Elephas africana" olarak tanımlanmıştır. "Loxodonta" cinsinin adının Georges Cuvier tarafından 1825 yılında verildiği düşünülmektedir. Cuvier, cinsin adını "Loxodonte" olarak yazmış ve adı bilinmeyen bir yazar tarafından bu isim "Lox