rlık kazandığı Üçüncü ve Dördüncü Duma'lar genelde imparatorluk hükümetinin politikalarını desteklediler. Bu dönemde askeri ve bürokratik bir yapıya dayanan otokrasinin temel özellikleri ayakta kalmakla birlikte, siyasal partiler, basın, sendikalar ve eğitim kurumları görece bir serbestlikten yararlandı.

İmparatorluk düzenini yeniden pekiştirmede önemli rol oynayan Stolipin, tarımı modernleştirerek köylüler arasında imparatorluk için yeni bir dayanak yaratmaya çalıştı. Aynı yıllar sanayide de sürekli bir gelişmeye sahne oldu ve Sibirya'da geniş topraklar yerleşime açıldı. Devrim sırasındaki kazançları geri alınan azınlık milliyetlere karşı yeniden yoğun bir Ruslaştırma politikası uygulanmaya başladı. Orta Asya'da Rus göçmenlerin kurduğu koloniler hızla arttı.

Bürokratların entrikalarıyla konumu sarsılan Stolipin'in Eylül 1911'de öldürülmesinden sonra, hükümet imparatorun çevresini kuşatan danışmanların eline geçti. Grigori Rasputin gibi serüvenci bir mistik, imparatorluk sarayında büyük bir nüfuz kazandı.

Asya'da Japonya ve Britanya ile çatışmaya son veren Rusya, 1906'dan sonra Balkanlar üzerinde nüfuz kazanmak için Avusturya'ya karşı yoğun bir mücadeleye girdi. Balkanlar'da giderek kızışan ortam, Rusya'nın çok geçmeden Britanya ile Fransa'nın yanında I. Dünya Savaşı'na katılmasını getirdi. Bir süre sonra Osmanlı Devleti'nin Almanya ve Avusturya'nın müttefiki olarak savaşa girmesiyle Kafkasya'da yeni bir cephe açmak zorunda kalan Rusya, aynı zamanda Boğazlar'ın açık olmasına bağlı olan ikmal desteğini büyük ölçüde yitirdi. Ciddi silah ve mühimmat sıkıntısı çekmeye başlayan Rus orduları batıda birbirini izleyen ağır yenilgilere uğradı. 1915 sonbaharına gelindiğinde Rusya'nın kayıpları bir milyonu aşmış bulunuyordu.

Savaşın yol açtığı yıkımla birlikte basında ve Duma'da "halkın güvenine sahip bir hükümet" talebi yükselmeye başladı. Ama Nikolay'ın dar bir hizbe dayanan beceriksiz yönetimi, ekonominin hızla bozulmasına ve imparatorluğa karşı tepkilerin derinleşmesine yol açtı.

1917 yılına gelindiğinde Rus ekonomisi iflas etmiş durumdaydı. Vergi sistemi karışık, bozuk ve adaletsizdi. Savaşın finansmanı ancak erimekte olan altın rezervleri ile dış borçlarla sağlanmaktaydı. Buna ek olarak Rusya'da, devlet kurulduğundan bu yana demokratik gelenek ve örgütlerin olmaması, hiçbir biçimde sesini duyuramayan Rus halkına, İmparatorluk rejimine karşı şiddetli başkaldırıdan başka bir seçenek bırakmamıştı. 
Birinci Dünya Savaşı'nın bütün bu koşulları, imparatorluğu yıkmayı hedefleyen liberaller, reformcular ve Bolşevikler için bulunmaz bir fırsat oldu. Her şeyden önce, ülkede genel seferberlik ilan edildiği için, silah bu kez Rus halkının eline geçmişti. 
Mart 1917'de başkentte yayılan grev ve sokak gösterileri, çarlık subaylarının emirlerini dinlemeyen askeri birliklerin de protestoları desteklemesiyle, Şubat Devrimi olarak bilinen bir ayaklanmaya dönüştü. Petrograd İşçi ve Asker Delegeleri Sovyeti ile Duma'nın vardığı anlaşma sonucunda, Prens G. Y. Lvov başkanlığında, ağırlığını Kadetler ve Oktobristlerin oluşturduğu bir Geçici Hükümet oluşturuldu. Hükümete bağlı birliklerce Pskov'da kuşatılan Nikolay'ın 15 Mart 1917'de tahttan çekilmesiyle imparatorluk rejimi sona erdi.




Telme, Şiran

Telme, Gümüşhane ilinin Şiran ilçesine bağlı bir köydür. İlçenin kuzeydoğusunda, Gümüşhane yolu kenarında ve ilçe merkezine uzaklığı 10 km'dir. Kuzeyinde Altıparmak Dağları, doğusunda Gökçeler Köyü, batısında Çağıl ve güneyinde Alacahan Köyü bulunmaktadır.
Dağ eteğinde kurulan köyün kuzeyinde kendi ismiyle anılan geniş ve yeşil, yaz aylarında mesire yeri olarak kullanılan meşhur yaylası vardır.
Köy merkezinin ortasında bir dere geçer. Derenin her iki yakası kumsal toprak yapısına sahip olup köy bu vadiye kurulmuştur. 

Köyün kuruluşu; II. Mehmet'in, Trabzon seferi öncesine dayanır. Köy yaşlılarının anlattıklarına göre; köy halkının ilk yerleşim yeri, şimdiki ismi "Peyler" olan yerde olmuştur.

Rivayetlere göre; Mehmet'in ordusuna silah yapmak, silah tamir etmek üzere çeşitli yerlerden getirilen demirciler, sözü edilen "Peyler" semtine yerleştirilmiştir. Uzun yıllar burada askeri hizmet için çalışanlar daha sonra kendilerine tahsis edilen araziyi de işletmeğe başlamışlardır. Daha sonraları, bulundukları yerden daha uygun olan, şimdiki yere taşınmışlar ve buraya bir cami yapmışlardır. O devirde köy 30 hane kadar imiş ve nerede ise her hane bir başka ilden veye ilçeden gelmiş imiş. Köye bir isim düşünüldüğünde bu durum göz önüne getirilerek "Derme" ismi verilmiş, sonradan derme "Terme"-"Telme" olarak son şeklini almış.

Köyün ilk sakinleri "Oğuzhanoğulları,Karahan oğulları, Emirhanoğulları, Seyyidhanoğulları, Kâtipoğulları, Dorukoğulları, Aydınoğulları ve diğerleridir. Bu boylar zamanla ayrılarak yeni kabile ve soy isimle anılmaya başlamışlardır.Bu soy isimler Dorukoğullarında Toruk, Karahan oğullarında Turan, Aydınoğullarında Aydın Katipoğullarında Yazıcı, Oğuzhanoğullarında Söğüt şeklinde nüfusa işlenmiştir.

İlk yerleşim yeri olan Peyler'e çok yakın olan (1 km) yerde bir de Rum ve Ermeni köyü olduğu rivayet edilir. Köy halkı şimdiki yere taşınınca Rumlar ve Ermeniler de bu halka yakın olmak için (yeni köye yine 1 km mesafede) bir semte taşınmışlardır. Sonradan ismi "Çağıl" olan bu köyün halkı, İstiklal Harbi'nden sonra mübadele gereği köylerini terk etmek zorunda kalmıştır.

Köy sakinleri ile bu Rum köylüleri arasında her zaman iyi komşuluk münasebetleri yaşanmıştır.

OĞUZ TÜRKMEN kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.

Köyün kültürü tam anlamıyla "karma" ve kendine hastır. Ağırlıklı olarak İstanbul (Tuzla, Küçükyalı, Silivri, Selimpaşa yogurtane..), Antalya ve diğer muhtelif illerde yerleşen köylülerin kendi doğduğu topraklara büyük bir muhabbeti ve bağlılığı vardır.

Bir kısmı Kütahya, Söğüt, Aydın, Rize-Batum, Erzurum-Bayburt, Sivas-Kayseri ve Trabzon-Giresun civarından gelen ve ilk yerleşim nufusunu oluşturan halkın; ülkenin her yöresinden derleme olması nedeniyle örf-adet, gelenek ve görenekleri de başlangıçta haliyle farklı olmuş, fakat zamanla bu farklılıklardan yeni ve ortak bir kültür ortaya çıkmıştır. Bu kültürde; düğünler bazında "Erzurum barı"nı, Rize-Hopa kemençe, tulum "Horon"unu; Sivas-Kayseri, Kütahya-Söğüt, Konya-Aydın "Halk oyunları"nın izleri, çok net olarak görülmektedir.

Cenaze defin ve sonrası adetleri de, tamamen köy halkına hastır. Türkülerinde, manilerinde, hikâye, fıkra, bilmece ve masallarında da aynı karma ve bütünlüğü görmek mümkündür.

Yemek kültürü de tamamen köyü halkına has ve karma bir bütündür.

Yayla şenlikleri, gençlerin kış sporu oyunları, boş zamanlarında oynadıkları diğer oyunlarda zamanın derinliklerinden gelen farklılıklar ve bundan doğan yenilik ve bütünlük gözle görülebilmektedir. Bütün bunların yanında, köy halkının, çevrdeki "Rum" komşularıdan da etkilendiği görülmektedir. Rumî yılbaşı kutlamaları ve bu günle alakalı anmalar buna örnek olarak gösterilebilir. Her çeşit yapı ve inşaat kültüründe bile bu husus görülmektedir.

Telme köyünün konuşma tarzı, deyimleri, atasözleri bile tamamen kendine özgüdür. Buna sebep; köyün, yolların kesiştiği bir yere kurulmuş olmasıdır. Trabzon'a, Gümüşhane'ye, Bayburt'a, hatta Erzurum'a, Erzincan'a Sivas'a Şebinkarahisar'a gidecek olanların çetin yolculuklarına başlayacakları ve yine çetin yolculuktan dönerken uğrayacakları en önemli merkez durumundadır.

Köyde en son yıkılan binalar adı geçen bu misafirhaneler olmuştur. Bir kısmının harabeleri hala mevcuttur. Bu misafirhanelere gelip konaklıyan, bazen üç-beş gün kalmak zorunda kalan insanlar, doğal olarak o yerin kültürüne az da olsa katkı sağlamış olurlar. Köyün kültürünün farklı ve kendine has oluşunda bu hususun da etkisi olduğu muhakkaktır.

Gümüşhane iline 106 Km., Şiran ilçesine 8 Km. uzaklıktadır. Köyün coğrafî yapısı, ülkenin çok küçültülmüş bir fotğrafı gibidir. İller bazında ülkeyi en iyi sembolize eden, yani küçük bir Türkiye gibi görünümü olan il, Balıkesir'dir. Denizinden gölüne, ovasından yaylasına, ormanından kıracına, kaplıcasından ılıcasına, ırmağından deresine varıncaya kadar, coğrafî yapı olarak ülkede her ne varsa Balıkesir'de de o vardır. Aynen bunun gibi, (Balıkesir kadar değilse de) köy de; sanki küçük bir Türkiye'dir.

Köyün iklimi, Türkiye'de Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyde, yağmur yağışları gibi kar yağışları da düzenlidir. Kışı tam kış, yazı tam yazdır. 20 Haziran'dan sonra her gün, ikindiden itibaren poyraz eser. Tam gece yarısından itibaren, saat 10-11 civarında, güneyden ve batıdan "Saba" yeli esmeye başlar. Bu rüzgarlar bazen mahsule zarar verebilmektedir.

Yağışlar çok mükemmel ve düzenlidir. 20 Nisan'dan îtibaren nerdeyse her gün, ikindi vakti civarından itibaren, bazen yatsıya kadar yağmur yağar. "Kırk ikindi yağmurları" diye anılan bu yağışlar, köy için "Mahza" berekettir. Haziran ayından itibaren yağışlar azalır. Bazen dolu da yağar. Ekim 15'ten sonra hafiften bir kar yağar, bir iki gün sonra kalkar. Arkasından sanki yaz geri gelmişcesine sıcaklar olur. 15-20 gün devam eden bu sıcakların arkasından, artık kış kendini göstermeye başlar. 15 Aralık'tan itibaren kış hüküm sürmeye başlar.

Köyde bazen sel felaketi de olmaktadır. Sis, çok nadir görülür.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Köy içindeki bahçelerde erik, ceviz, vişne, elma gibi meyveler yetiştirilir. Köyün güneyi ise; sulanabilir, verimli arazi yapısına sahiptir. Şeker pancarı, fasulye, mısır, buğday, arpa, patates gibi ürünler yetiştirilir.Köyün tarımsallık verimi oldukça iyidir.

1950'li yıllara kadar köy insanı tarım, hayvancılık ile geçinirdi. Bu yıllardan sonra bir kısım köy insanı taş ustası olarak gurbete (İstanbul'a) göç etmeye başlamıştır. Bir diğer kısmı da yurt dışına işçi olarak gitmiştir. 1990'lı yıllara kadar köyden dışarıya büyük göç olmuştur.

Büyük şehirlere yerleşen köy insanları taş ustalığı (şömine, taş kaplama, dekorasyon..) ve inşaat sektöründeki başarılarıyla kendilerini kabul ettirmişlerdir.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün hem içme suyu şebekesi