bugününe uzanan hikâyesini binlerce Osmanlı arşiv belgesi, fotoğraf, yüzlerce belgesel film, bugünün Adalar'ını belgeleyen video klipler, Adalar'da hizmet veren kamu kurumlarının arşivlerinden elde edilen dokümanlar, sözlü tarih kayıtları, Adalılar'ın bağışlarından oluşan bir koleksiyon ile sunmaktadır.
Bizans döneminde adalarda yaşamın merkezi, dini işleve sahip oldukları kadar siyasal mücadelelere de fon teşkil etmiş manastırlardır. Sonraki dönemlerde bulunan kalıntılar, batmış bir adacık olan Vordonos kayalığı dahil, adaların tümünün üzerinde manastırlar bulunduğunu göstermektedir. Bugün bazılarının sadece kalıntıları görülen Bizans ve sonrası dönemlere ait manastırlarının ve kiliselerinin en önemlileri Büyükada'daki Aya Yorgi Manastırı, Kadınlar Manastırı, Ayios Nikolaos, Hristos (Metamorfosis); Heybeliada'da Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Ayios Trias (Aya Triada), Ayios Spridon (Arsenios) kiliseleri; Burgazadası'nda Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Kınalıada'da Hristos (Metamorfosis), Yassıada'da Teofilos manastırları; Sivriada'da Ohia Manastırı, Tavşanadası'nda İynatios (Neandros) Manastırı, Sedefadası'nda Andrevitos (Saint Michel) Manastırı'dır.
Bizans döneminde Adalardaki ana uğraş, özellikle manastırlara ait topraklar üzerinde tarım, bağcılık, hayvancılık ve balıkçılıktır. Osmanlı döneminde de aynı uğraş ve işlevler etrafında yoğunlaşan bir yaşam 19. yüzyıl ortalarına kadar sürüp gitmiş; bağcılık ve şarapçılık geleneği keşişlerin ve manastırların tekelinden zengin Rumlara, Fransız şarap tüccarlarına geçerek devam etmiştir. Büyükada'da aynı adı taşıyan tepedeki Aya Yorgi Manastırı'nın şarabı 19. ve 20. yüzyıllarda da ünlüdür ve kilisenin bulunduğu tepelerin yamaçları bağlarla kaplıdır. Heybeliada'da şarapçılık 1886'dan sonra Ege adalarından göç edenlerin etkisiyle gelişerek sürmüş; 19. yüzyıl sonlarında İstanbullular, eğlenmek ve adanın özel şaraplardan içmek için Heybeli'ye gelmişlerdir. Adalara da uğrayan Corneille Le Brun (1714), Domenico Sestini (1779), Von Egmont (1759), Guillaume-Antoine Olivier (1793) gibi Batılı gezgin ve yazarlar, notlarında Heybeliada ve Büyükada şaraplarının kalitesini överler.
Bütün bu özellikleriyle adalar, 19. yüzyılın ortalarına gelene kadar "Müslüman İstanbul"a yabancı kalmıştır. Adalardaki kilise ve manastırlarda canlı bir dini yaşam sürmekte, dini bayramlar, yortular, ayinler coşkuyla kutlanmakta, fener alayları yapılmaktadır. Burgazadası'ndaki Metamorfosis Manastırı, Paskalya Yortusu sırasında yakılan meşalelerin İstanbul halkını yangın telaşına düşürdüğü gerekçesiyle, IV. Murad tarafından yıktırılmıştır.

Bugün bile, özellikle Paskalya Yortularının kalabalık ve canlı kutlandığı Büyükada'daki Aya Yorgi Kilisesi aynı zamanda bir adak yeridir. Hıristiyan halk adalara bu ayinlere, yortulara, bayram eğlencelerine katılmak veya kutsal yerlere adak adamak için de gelmektedir. Paskalya Yortusu sırasında, Aya Yorgi Kilisesi'ne çıkan yaklaşık 1 km uzunluğundaki dik yokuş, çalılara bağlanmış ipler, üst üste konmuş taşlar ve tırmanırken yolda açılmış makara makara iplerle dolar. Yaygın inanışa göre bu yolu hiç konuşmadan çıkan ve yoldaki çalılara ip bağlayan kişinin dileği gerçekleşir ve işleri çözülür, yolu bir makara ipi aça aça çıkan kişinin ise kısmeti açılır.

Adaların ilk yazlıkçıları, 18. yüzyılın sonlarına doğru gelen Fransızlardır. O zamanlar Tophane'den kalkan büyük pazar kayıklarıyla yapılan ada yolculukları üç saate yakın sürmekteydi. 20. yüzyıl başlarında Avrupa "Belle Epoque" yaşamının küçük bir örneği adalarda da gözlenecekti. Büyükada Yat Kulübü bu hayatın bir parçası olarak bir İngiliz avukatın önderliğinde "Prinkipo Yacht Company" adıyla kurulmuştur. Artık adalar özellikle Hıristiyan nüfus ve Osmanlı yüksek bürokrasisi için şık, seçkin, eğlencesi bol bir yazlık bölge haline gelmişti. Azınlıklar, İstanbul'da sahip olamadıkları veya sergilemekten çekindikleri daha özgür ve parıltılı yaşamı burada uygulama imkanı bulmuşlar; İstanbul'da yaşayan zengin yabancılar ve tüccarlar 20. yüzyıl başında adalarda yapılan otellerde kalmaya başlamışlardı.

Adalarda manastırlar ve kiliseler dışında, köşklerin, okulların, otel olarak kullanılan binaların yapılmaya başlaması 1820'lerden daha erken değildir. Köşklerin yapımı 1850'lerden sonra hızlanmıştır. Halen faal durumda olan ve çoğu 19. yüzyılın ikinci yarısından sonra inşa edilmiş kiliselerin, kilise okulları ve manastırların mimarisinde, eklektik ve neogotik etkiler görülür. 20. yüzyılın başında art-nouveau üslubu, yerleşik zevke uyan süslemeciliği ve ahşaba uygulanabilirliğiyle adalar mimarisine hakim olmuştur. Art-nouveau'nun ahşaba uygulanmasının başka hiçbir yerde görülmeyen örneklerine, adalardaki köşklerde rastlanır.

Dar cepheli, çoğu iki katlı bahçeli sıra evler ve büyük bahçeler içinde neoklasik, neobarok, neogotik, ampir, özellikle de art-nouveau üsluplu birkaç katlı ahşap köşkler, adaların yerel yerleşme ve mimarisinin temel öğeleridir. Bu mimari üslup çeşitliliği 20. yüzyıl başlarındaki Batılılaşma sürecini yansıtmaktadır.
Günümüzde adalar, yerleşik 10 bin-20 bin nüfusu, yaz aylarında yüzbinlere vardıran yazlıkçıları ve günübirlik ziyaretçileriyle; sık vapur, deniz otobüsü ve motor seferleri, sayıları artan otelleri, pansiyonları, en seçkininden en sıradanına kadar lokantaları, gazinoları, kulüpleri, eğlence ve mesire yerleriyle ve belli bir korumacılık anlayışı içinde, dış görünüşleri geçmişten çizgiler taşısa da içleri çok daireli apartmanlar olarak düzenlenmiş ahşap köşklerin hemen yanında yükselen kagir villaları, apartman yavrusu yapılarıyla geçmişin izlerini sönük de olsa sürdürmektedir.

Adalar Belediyesi'nin kardeş kentleri;





Demans

Demans (Latince "de-" "uzak" + "mens" (masdar mentis) "mantık"), düşünce bozukluğudur. Halk arasında bunama da denir.

Demans, beyinde hasardan kaynaklanan ve ilerleyen bir bozukluk olup kişide yaşından beklenen beyin performansını gösterememesidir. Özellikle etkilenen bölgeler hafıza, dikkat, dil ve problem çözme alanlarıdır. Durumun ileri aşamalarında kişi zaman, yer ve kişi oryantasyonunu kaybeder.

Demansın yaygın olan bir şekli Alzheimer hastalığıdır.




Medeniyetler İttifakı

Medeniyetler İttifakı fikri ilk olarak İspanya Başbakanı Luis Rodríguez Zapatero'nun 21 Ekim 2004'te Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda yaptığı konuşmada ortaya atıldı. Başbakan Luis Rodriguez Zapatero ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın başlattığı, BM`nin desteğini alan Medeniyetler İttifakı projesi çerçevesinde ilk toplantısını 27-29 Kasım 2005 tarihlerinde İspanya'nın Palma de Mallorca kentinde gerçekleştirdi.

Eylül 2005'de inisiyatifin çerçevesini belirlemeleri amacıyla çeşitli ülkelerden bilim adamı ve devlet adamlarından oluşan Üst-Düzey Akil Adamlar Grubu oluşturuldu. 25-28 Şubat 2006 tarihleri arasında Katar'ın Doha kentinde ikinci toplantı yapıldı. Üçüncü toplantısını ise Mayıs 2006'da Dakar'da gerçekleştirdi. Medeniyetler İttifakı girişiminin nihai taslağının kamuoyuna açıklandığı dördünücü toplantı 13-15 Kasım 2006 tarihlerinde İstanbul'da yapıldı. Raporda Batı ve İslam dünyası arasındaki gerilimin dini değil politik olduğunun altı çizildi.





Kokainli Roman

Kokainli Roman (Rusça: "Роман с кокаином"), ilk olarak 1934 yılında Paris'te bulunan "Numbers" adlı dergide yayımlanmış daha sonra ise kitaplaştırıldı. Hikâyenin yazarının M.Ageyev ismini kullanan Mark Abramoviç Levi olduğu sanılmaktadır.

Rus Edebiyatı uzmanları, Kokainli Romanı'nın, kokaine çok düşkün genç bir adamın hayatını açık sözlü biçimde betimleyen, Dostoyevski'nin psikolojik romanları tarafından etkilenmiş hikâye olduğunu düşünmektedirler. Bu öykü, anlatıcı Vladim'in, kokaine düşmekten önce, okul ve aşk yaşantılarında nasıl geliştiğini betimliyor.

Vladimir Nabokov'a göre Kokain Romanı, çöken günümüzün iğrenç ürünüdür. Her şeye rağmen hikâye, 1983 yılında Fransızcaya çevirilerek yayımlanıp birçok kişinin övgüsünü almıştır. İngilizce çevirisi (Michael Henry Heim tarafından) 1984 yılında yayımlandı. 1988'de ise Almanca'ya çevrildi (Daniel Dubbe tarafından).

Fransız basını bu kitaba övgüler yağdırmıştır:

Le Figaro

L' Express

Les Nouvelles Litteraires

Kitabın kim tarafından yazıldığı bilinmemektedir. Kitabı Fransızcaya çeviren Rus asıllı Fransız Lydia Chweitzer'e göre bu eser Nabokov tarafından kaleme alınmıştı. Bu tezi yine Rus asıllı bir Fransız olan ve Slav ırkıyla ilgilenen Prof. Nikita Struve'de desteklemekteydi. Nabokov'un eşi Vera Nabokov ise bu kitabı kocasının yazmadığını belirtmişti. Bu açıklamadan sonra gizemi giderek artan merakı Lidya Çervinskaya adlı bir Rus körüklemişti.

Çervinskaya 1907 yılında Kiev'de doğmuş, 1919 yılında ise ailesi ile birlikte İstanbul'a göç etmişti. Yaşı 19'a geldiğinde ise Paris'e gitmişti. Her yıl ailesini İstanbul'da ziyaret eden Çervinskaya göçmen dergisi olan Numbers'in editörünün yardımı ile bu gizemli yazarı ortaya çıkarmak istiyordu. Yazar, yazılarını dergiye İstanbul'dan gönderiyordu. Çervinskaya İstanbul'a gelerek kendisine verilen adrese gitti. Burası o dönemler bir Musevi mahallesi olan Galata'daki Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ydi. Burada Mark Levi'yi bulan Çervinskaya onun bu hastanede olma sebebini ellerindeki titremelere ve halüsinasyonlara bağlamıştı. Mark Levi savaşa katılmış ve çıkan bir çatışmadan sonra yaralanmış ve devamında elleri sürekli titremeye başlamıştı. İstanbul'da birbirlerine aşık olan ikilinin ilişkileri Mark Levi'nin Berlin'e kaçması ile son buldu. Mark Levi bir iz bırakmadan Berlin'e gitmiş ve 1933 yılında Hitler'in iktidara gelmesiyle tekrar İstanbul'a dönmüştü. Çervinskaya'nın başından geçenler gerçekten doğru muydu belli değil ancak kitabı Fransızca'ya çeviren Lydia Chweitzer İstanbul'a giderek bu konuda bilgi edinmek için araştırma yapmıştı.

Chweitzer, İstanbul'daki Türkiye Yahudi cemaat'in hahambaşısından edindiği bilgiye göre 12 Şubat 1936'da Mark Abramoviç Levi adında birinin hastanede hayatını kaybettiğini ve Kimsesiz Yahudi Mezarlığı'na defnedildiğini öğrendi.

Bir başka kaynağa göre ise M.Ageyev İstanbul'dan Erivan'a göç etmiş ve