yrı ayrı dönemlerde kah Albanya'nın, kah Atropatenanın içinde olmuştur. K. Hubşman ve İ.Markvart ise Süniki genellikle Alban vilayeti olarak kabul ediyorlar. MS 1. yüzyılında hakimiyet başına gelen ilk Albanya hükümdarını Sünik soyu ile kapatıyorlar. Aynı kaynaklarda belirtilir ki, Parfiya şahı Valarşak Sisakan soyundan Aryani'yi Albanya'ya başkan atadı. Aynı Valarşak MS I. yüzyıldan "Sisan" denilen Kafkas geçişlerini korumak amacıyla düzenlenmiş şah ordusuna önderlik etmek hakkını Sisakan soyuna vermişti. Feride Onur gösteriyor ki, antik dönemde olduğu gibi, erken ortaçağda da Albanya'nın topraklarının aynı sınırlar olduğunu iddia etmeye her türlü temel var. 




Albania

Albania, aşağıdaki anlamlara gelebilir:




Primum non nocere

Primum non nocere, "Önce, zarar verme!" anlamına gelen Latince deyiştir. Ayrıca primum nihil nocere olarak da kaydedilmiştir.
Almanca "zuerst einmal nicht schaden", Fransızca "D'abord, ne pas nuire" ve İngilizce "first, do not harm" şeklinde çevrilmiştir.

Tıp okullarında öğrencilere öğretilen ana kurallardandır ve hekime her şeyden önce herhangi bir tıbbî müdahalenin yol açabileceği olası zararları hatırlatma vurgusu taşır. Aşikâr bir zarar riski barındırıp daha düşük bir fayda şansı taşıyan (veya taşıdığı iddia edilen) tıbbî müdahaleler tartışılırken sık sık kullanılır.

Sanılanın aksine deyiş Hipokrat yemininde geçmez. Deyişin kaynağı kesin olarak tespit edilememiştir. Ancak 19. yüzyılda anglosakson kaynaklarda kullanılmaya başlandığı ve 'a atfedildiği bilinmektedir.






Osmanlı Müellifleri

Osmanlı Müellifleri, Bursalı Mehmet Tahir Bey tarafından yazılan 3 ciltlik Osmanlı biyografyasıdır.

Kitap, ilk defa 1915 yılında Arap alfabesiyle basılmış, ardından 1972 yılında latin alfabesiyle çevrilmiştir. Osmanlı tarihi araştırmalarında Sicill-i Osmanî ile birlikte en çok kullanılan biyografya kitabıdır. Kişilerin mesleklerine göre tasnif edildiği birinci ciltte, mutasavvıflar, alimler; ikinci ciltte, şairler ve edipler; üçüncü cillte, tarihçiler, tabibler, matematikçiler ve coğfrafyacılar konu edinilir.

30 yıllık bir araştırmanın ürünü olan eserde toplam 1691 önemli Osmanlı şeyh, fakih, şair, tarihçi, hekim, matematikçi ve coğrafyacısının biyografilerini faaliyet alanlarına göre düzenlenmiş şekilde içermektedir. Bu yazarların 9000’i aşkın eserinden bahsi verilmiş, belirli konularda liste ve tablolar eklenmiştir.





Dudaktan Kalbe (anlam ayrımı)

Dudaktan Kalbe, Reşat Nuri Güntekin'in 1925'de yazdığı romandır. Ayrıca romandan uyarlanan yapımlar da bulunmaktadır:






ISO 216

ISO 216, dünyanın çoğu ülkesinde kullanılan kâğıt boyutlarının standartlarını belirleyen ISO kısmıdır.

Standart ilk olarak DIN tarafından DIN 476 adıyla 1922 yılında Almanya'da kabul edildi. Bu boyutların bazıları Fransızlar tarafından icat edilmişti, ancak sonradan unutulmuştu.

ISO 216 iki tür kâğıt boyu tanımlar: A ve B. Bir de ISO 269'da tanımlanan, zarflar için C serisi vardır.

A serisindeki kâğıtlar formula_1 oranına sahiptir, ancak bu en yakın milimetreye doğru yuvarlatılır. A0 kağıdın kapladığı alan, yuvarlama öncesinde, tam olarak bir metrekare (m²)'ye eşittir. A1 kağıdının uzun tarafı A0'ın kısa tarafına eşit, kısa tarafı ise A0'ın uzun tarafının yarısına eşittir (yine, en yakın milimetreye yuvarlama yapılır). Bu şekilde, bu seride her kâğıt bir öncekinin yarı alanına eşit bir alana sahiptir. En sık kullanılan kâğıt boyu A4'tür (210 × 297mm).

B serisindeki her kâğıdın eni ve boyu (dolayısıyla da alanı), A serisindeki aynı numaralı kâğıt ile ondan bir sonraki büyük kağıdın eni ve boyunun geometrik ortalaması şeklinde tasarlanmıştır. Örneğin: B1 kağıdının eni ve boyu (dolayısıyla da alanı); A1 ve A0 kâğıtlarının en ve boylarının (dolasısıyla da alanlarının) geometrik ortalamasıdır. B1 kağıdının eni: W = formula_2*formula_2 mm; B1 kağıdının boyu: L = formula_4*formula_4 mm'dir. B1 kağıdının alanı: A = formula_6m²'dir.

C serisindeki biçimler, B ve A serisindeki aynı numaralı kâğıtların geometrik ortalamasıdır (örneğin, C2, B2 ve A2'nin geometrik ortalamasıdır). C serisi biçimleri genelde zarflar için kullanılır. Örneğin, bir A4 sayfası bir C4 zarfına konabilir. Veya bir A4 sayfası ortasından ikiye katlandığında, yani A5 boyutuna getirildiğinde, bir C5 zarfına sığar.

Standartta belirlenen tolerans değerleri şöyledir:






Kromozom 4 (insan)

Kromozom 4, 22 çift otozomal insan kromozomlarından 4. olanıdır. İnsanlarda normalde bir çift halinde bulunur. 186 milyon baz çiftine ve toplam hücre DNA'sının %6 ve %6,5'ine sahiptir. Kromozom 4 muhtemelen 700 ile 1,100 arasında gen içermektedir.

Kromozom 4'te bulunan genlerden bazıları;


Kromozom 4 üzerinde bulunan genlerin yol açtığı hastalıklardan bazıları şöyledir;


Uzun ve kısa kollarda trizomiler ve "4q Sendromu" denilen uzun kolun 1/3-1/2 oranında delesyonu ile Wolf-Hirschhorn Sendromu en karakteristik düzensizliklerdir. Wolf-Hirschhorn sendromu düşük doğum ağırlığı, vücudun orta çizgisinde defektler ve mental gerilik ile sonuçlanan kısa kol delesyonudur.




Proteobakteriler

Proteobakteriler (Proteobacteria) bakterilerin ana gruplarından birini meydana getirirler. Çeşitli hastalık etmenleri ("Escherichia", "Salmonella", "Vibrio", "Helicobacter" gibi) ve pek çok başka ünlü cinsler bu gruba dahildir. Bazıları kendi başlarına yaşar, aralarında azot fiksasyonundan sorumlu pek çok bakteri türü vardır. Bu grup ribozomal RNA (rRNA) dizinlerine göre tanımlanmıştır. Bakteri biçimlerinin çeşitliliğinden dolayı grup, ismini Yunan mitolojisinde yer alan, her şekle girebilen tanrı Proteus'tan almıştır. (Proteus aynı zamanda Proteobakterilerde yer alan bir cinsin de adıdır.)

Proteobakteriler Gram-negatif özelliklidir, dış zarları başlıca lipopolisakkaritlerden oluşur. Çoğu flagella ile hareket eder ama bazıları hareketsizdir veya bakteriyel kayma kullanırlar. Bu sonuncu yöntemi kullananlar arasında bulunan Miksobakteriler, kümeleşerek çok hücreli "meyve gövdeleri" oluştururlar. Metabolizma tipleri bakımından da bu grupta büyük bir çeşitlilik vardır. Çoğu seçmeli veya zorunlu anaerobik ve heterotrofiktir ama pek çok istisna da mevcuttur. Birbiriyle yakın ilişkisi olmayan bazı cinsler fotosentez yoluyla ışığı enerjiye dönüştürürler. Bunlar kırmızımsı pigmentlerini kullanan mor bakterilerdir.

Ribozomal RNA dizinleri arasındaki benzerliklere bağlı olarak proteobakteriler beş bölüme ayrılmışlardır, bunlar Yunan alfabesindeki alfa ile epsilon arasındaki harflerle adlandırılır. Bu bölümler genelde taksonomik sınıflar olarak değerlendirilir. Beta proteobakteriler gamma proteobakterilerden türemiş oldukları için gamma proteobakterilerin parafiletik bir grup olduğu söylenir.

Alfaproteobakteriler ışıkla beslenen (fototrof) çoğu cinsi içerir, ama bunlara ek olarak C1-bileşikleri metabolize edebilen cinsler, hayvan ve bitki simbiontları (örn. "Rhizobia") ve tehlikeli bir patojen grubu olan "Rickettsiaceae" 'yı da kapsar. Ökaryotik hücrelerdeki mitokondrinin atasının da bu bakteri grubundan kaynaklandığı düşünülmektedir (bkz. endosimbiont teorisi)

Betaproteobakteriler, yıkım yetenekleri bakımından zengin olan aerobik veya seçmeli anaerobik bakteri gruplarından oluşur, ama kemolitotrofik cinsler (örn. amonyak yükseltgeyen "Nitrosomonas") ve bazı fototroflar ("Rhodocyclus" ve "Rubrivivax") de içerir. Çoğu doğada, örneğin atık sularda veya toprakta bulunur. Bu sınıfta yer alan patojen türler Neisseriaceae familyasındaki (frengi ve meningoensefalit etmenleri) ve Burkholderia cinsindeki türlerdir.

Gammaproteobakteriler arasında, "Enterobacteriaceae", "Vibrionaceae" ve "Pseudomonadaceae" gibi tıbben ve bilimsel olarak önemli sayılan gruplar bulunur. Çok büyük sayıda patojen bu gruba aittir, örneğin "Salmonella" (enterit and tifo etmeni), "Yersinia" (veba), "Vibrio" (kolera), "Pseudomonas aeruginosa" (hastanede yatan veya kistik fibroz hastalarında görülen akciğer enfeksiyonu).

Deltaproteobakteriler büyük oranda aerobik cinslerden, meyve gövdesi oluşturan miksobakteriler ve zorunlu anaerobik cinslerin bir dalından oluşur. Bu gruba ait zorunlu anaeroblar arasında sülfat indirgeyici ("Desulfovibrio", "Desulfobacter", "Desulfococcus", "Desulfonema", v.s.) ve kükürt indirgeyici (örn., "Desulfuromonas") bakteriler ve farklı fizyolojileri olan bazı başka anaerobik bakteriler (örn., demir-III indirgeyici "Geobacter" ve sintrofik Pelobacter ve Syntrophus türleri) bulunur.

Epsilonproteobakteriler yalnızca birkaç cinsten oluşurlar bunlar başlıca burgulu "Wolinella", "Helicobacter" ve "Campylobacter" 'dir. Bunlarin hepsi insan ve hayvan sindirim sisteminde ya simbiont olarak (ineklerde "Wollinella") ya da patojen olarak (midede "Helicobacter", duodenumda "Campilobacter") yaşarlar.




Yatağan, Serinhisar

Yatağan, Denizli'nin Serinhisar ilçesine bağlı bir mahalle.

Serinhisar ilçesinin Yatağan kasabasında, Yatağan Baba’nın yadigârı olan demircilik sanatı köyün kurulduğu tarihten beri devam etmektedir. Buna bağlı olarak bıçakçılık sanatı gelişmiş olup, bıçak, çakı, tahra, balta, makas, kırklık, saban demiri ve pala gibi iş aletleri günümüzde de yapılmaktadır. Ülkenin her yerine gönderilerek, Yatağan insanının maden sanatındaki yaratıcılığı ve tarihten beri süregelen ata sanatı tanıtılmaktadır. Yatağan adıyla özdeşleşen palalar, literatüre “Yatağan” olarak girmiştir. XIII. Yüzyılın başlarında Osman Gazi’nin askerleri de, kendi sanatkârları tarafından imal edilerek, erleri tarafından kılıç yerine kullanılmış, Türkiye’nin her yerinde Yatağan palası adını taşımaktadır.

Yatağan Bıçakları:

Yatağan'da yüzyıllara dayanan demircilik sanatı halen devam ettiği şekliyle az çok eskiyi andırmaktadır. Neticede demircilik mesleği günümüzde de tamamen değişmemiş, ileri düzeyde makineleşmeyle birlikte gelişmiştir. Bıçak yapımına geçmeden önce, Yatağan'da geleneksel metotlara göre üretilen bıçak malzemelerini sıralamak istiyoruz. Bunlar; demir, meşin körük ocağı, çekiçler, örs, mengene, keser, kıskaç, suntıraç, kalıp, keçe, zımpara taşı, bileği taşı, çark, aşkı takımı, kömür, zeytinyağı, kemik, tel,