kşamı, 36. Texas Tümeni birlikleri tarafından savaş tutsağı yapıldı. Rundstedt başlangıçta Lüksemburg'daki Mondorf-les-Bains'ta bir otelde, ASCHCAN olarak bilinen yüksek rütbeli Alman yetkililerin gözaltına alındığı Müttefik tesisinde kaldı. Rütbesi ve sağlık durumu dikkate alınarak, oğlu Hans Gerd ona eşlik etti. Mayıs sonunda Wiesbaden'de bir Amerikan gözaltı merkezine taşındı.

Temmuz ayında Rundstedt, İngiliz gözaltısına teslim edildi. Buckinghamshire Wilton Park'a, sonra kuzey Lancashire Grizedale Salonu'nda, sonra Güney Galler'deki Bridgend Island yakınlarındaki çiftlikte kaldı. Burada Kalb durumu daha kötü oldu.

Rundstedt, savaş sırasında kariyeri ve eylemleri hakkında ABD ordusunun sorgulayıcılar tarafından sorgulandı. Bu dönemde üst düzey Alman liderleri Nürnberg Mahkemelerinde savaş suçlarından yargılanıyordu. Rundstedt Müttefik gözaltındaki en üst düzey Alman subayı idi. Mayıs 1946 yılında mahkemeye davet edildi. Island Farm'ı terk ettiğinde, orada tutulan tüm 185 üst düzey subaylar kendisini selamlamak için dizilmişti. 19 Haziran günü IMT Komisyonu'nunda duruşmaya çıktı.

İngiltere'ye gönderildi ve burada tutuklu olarak 1948'in temmuz ayına kadar tutuldu. Bu süre içerisine çok sayıda gazeteci ve tarihçiyle röportaj yapıp anılarını paylaştı. Gerd von Rundstedt'in gözaltından dört yıl sonra serbest bırakıldı ama 73 yaşında olarak zayıf düşmüştü ve sağlığı kötüydü. Evi, parası ve geliri hiç yoktu. Kassel'deki aile evi Amerikalılar tarafından kamulaştırılmıştı ve Saksonya-Anhalt'taki evi Sovyet bölgesindeydi ve el konulmuştu. İngiliz kararıyla serbest bırakılmasından Amerikalılar rahatsızdı ve Almanya'nın Nazilerden arındırılması yasaları çerçevesinde halen 1. sınıf savaş suçlusu olarak onu görülüyordu.

Rundstedt ve eşi Bila, geçici olarak Celle yakınlarında bir yaşlılar evine yerleştirildiler. Rundstedt Ağustos 1951 tarihine kadar yeni Alman federal hükümeti tarafından askeri emekli maaşı alamadı. Aynı zamanda kızı Ditha, Hannover'de bir daire kiralamayı başardı ve Rundstedt'ler buraya taşındılar.

Rundstedt, hayatının son zamanlarında ilgi çeken bir kişi oldu ve çeşitli yazarlar ve tarihçiler tarafından kendisiyle röportajlar yapıldı. Eski Kurmay başkanı Günther Blumentritt, sık sık onu ziyaret etti ve 1952 yılında çıkan bir derece sempatik olarak gösterildiği biyografisi üzerinde çalışmaya başladı.

1951 yılında 20th Century Fox tarafından kendisine 3,000 Mark ödenen ve Rommel'i anlatan, Çöl Tilkisi adlı filmde Leo G. Carroll tarafından kendisi sempati ile canlandırılmıştır. Ocak 1952'te eşi Bila kısmen felç geçirdi ve Rundstedt ise zor yürüyebiliyordu. 50 yllık Eşi Bila, 4 Ekim 1952 tarihinde öldü. Gerd von Rundstedt ise 24 Şubat 1953 tarihinde kalp yetmezliği nedeniyle evinde ölmüştür.

Müttefik kuvvetleri başkomutanı Dwight Eisenhower, Rundstedt'i II. Dünya Savaşı'nın en yetenekli Alman komutanı olarak gördüğünü söylemiştir. Siyaset dışında kalmayı ve askeri darbelere karşı olmayı kendisine her zaman ilke edinen Rundstedt, bu nedenle 20 Temmuz suikast girişimine de katılmamış, katılanları yargılayan askeri mahkemenin başkanlığını yapmıştır.





Martin Bormann

Martin Bormann, (d. 17 Haziran 1900, Wegeleben, Prusya, Almanya - ö. 2 Mayıs 1945, Berlin), NSDAP’nin parti sözcüsü, aynı zamanda Adolf Hitler’in özel sekreteri.

Babası Prusya bölgesindeki posta ofisinde yardımcılık yapıyordu. Babasının ölümünden sonra miras olarak kalan çiftliği işletmek için okulu bıraktı. Tarımsal ticaret lisesini bıraktı. I. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, Haziran 1918'de bir topçu olarak 55. Topçu Alayına katıldı. I. Dünya Savaşı'nda sahra topçusu olarak görev aldı. Savaş bittikten sonra çiftliğin bulunduğu Mecklenburg şehrine geri döndü. Burada Rossbach Freikorps'larına katıldı. Kısa zamanda örgüt adına çeşitli olaylara karıştı. Bu olayların hiç birinden ceza almadan kurtulmayı başardı. Fakat 1924 yılının Mart ayında kendisinin de ilkokul öğretmeni olan "Walther Kadow" örgütün bütün gizli sırlarını açıklamıştı ve öldürülmesi gerekiyordu. Bormann ve adamları gereken infazı gerçekleştirdi. Olayın farkına varan polis tarafından tutuklandı ve bir yıl hapis cezası verildi.

Hapishaneden çıktıktan sonra NSDAP'ye katıldı ve üç yıl içerisinde önce Thuringia bölgesi basın müdürü, daha sonra da idari menajer oldu. 1928 ve 1930 yılları arasında SA yüksek komuta merkezinde görev aldı. İdari alanda yükselişini devam ettirdi ve 1933 Ekiminde NSDAP'nin parti sözcüsü, aynı zamanda da Adolf Hitler'in özel sekreteri oldu. Bir ay sonra Nazi Partisi'nin milletvekili olarak meclisteki yerini aldı. Bu zaman zarfı içerisinde Rudolf Hess'in de özel sekreterliğini yapıyordu.

Yaptığı özel sekreterlik bir türlü yardımcılık gibiydi ve bu yardımcılığı sırasında gerek Hitler'in gerekse Hess'in güvenini fazlasıyla kazanmıştı. Partinin bütün mali işleriyle ilgileniyordu. Hitler'in evi olarak bilinen ""Kartal Yuvası"" Berghof fikrini Bormann verdi. Berchtesgaden’in böyle bir ev için çok uygun olduğunu düşünüyordu ve aynı zamanda Obersalzberg’deki büyük Nazi kompleksini de işletiyordu.

1 Mayıs'ta, saat 11:00 civarında, Bormann, Sovyet kuşatmasından kurtulmak isteyen gruplardan birinin üyesi olarak, SS doktoru Ludwig Stumpfegger, Hitler Gençliği lideri Artur Axmann ve Hitler'in pilotu Hans Baur ile Führerbunker'i terk ettiler. Yanında Hitler'in vasiyetinin bir kopyasını taşıyordu. Partinin birçok üyesi Tiger tankı arkasında çömelerek, Weidendammer Köprüsünden Spree Nehrini geçmeye çalıştılar. Bormann, Stumpfegger ve diğer birkaç kişi, sonunda üçüncü denemede nehri geçtiler. Bormann, Stumpfegger ve Axmann diğerlerini bırakarak ters yönde gitmeye karar verdiler. Lehrter istasyonu Demiryolu boyunca yürüdüler. Bir Kızıl Ordu devriyesi ile karşılaştılar. Axmann daha sonra geri döndüğünde Bormann ve Stumpfegger'in cesetlerini gördü.

İlerleyen yıllarda, CIA ve Batı Almanya Hükümeti de dahil olmak üzere çeşitli kuruluşlar, başarısızlıkla Bormann'ı bulmaya çalıştılar. 1964 yılında Batı Almanya hükümeti, Bormann'ın yakalanmasını sağlayacak bilgi için 100.000 Alman markı ödül sundu. Avustralya, Danimarka, İtalya ve Güney Amerika dahil olmak üzere tüm dünyada görüldüğü bildirildi. Otobiyografisinde, Nazi istihbarat subayı Reinhard Gehlen, Bormann'ın bir Sovyet casusu olduğunu iddia ederek Moskova'ya kaçtığını belirtti. Nazi avcısı Simon Wiesenthal ise, Bormann'ın Güney Amerika'da yaşadığına inanıyordu. Batı Alman hükümeti, Bormann'a koyduğu ödül avını 1971 yılında sona erdirdiğini ilan etti.

Ölümü konusunda çeşitli fikirler olsa da gerçek daha sonra ortaya çıktı. Hitler'in özel şoförü Erich Kempka'ya göre Martin Bormann Sovyet hatlarını geçmeye çalışırken tank ateşi ile öldü. Hitler Gençliği ("Hitlerjugend") lideri Artur Axmann'a göre ise Bormann intihar etmişti.

1963 yılında, "Albert Krumnow" adında emekli bir posta işçisi, 8 Mayıs 1945 tarihinde, Sovyet askerlerin emri ile Lehrter istasyonu yakınındaki demiryolu köprüsü yakınında bulunan iki cesedi gömdüğü gerekçesi ile polise haber verdi. Cesetlerinden biri Wehrmacht üniforması giymiş ve diğerinin ise üstünde sadece iç çamaşırı olduğunu söyledi. Axmann ve Krumnow tarafından belirtilen yerlerde 20-21 Temmuz 1965 tarihlerinde yapılan kazılarda cesetleri arama çalışmaları başarısızlıkla sonuçlandı.

Artur Axmann, Bormann'ın intiharı ile ilgili haklı çıktı. 7 Aralık 1972 tarihinde, Krumnow'un onları gömdüğünü iddia ettiği Lehrter İstasyonu'nun yapımı sırasında inşaat işçileri, iki adet ceset buldu. Yapılan Otopsi sırasında iki cesedinde iskeletlerinin çenelerinde cam kırıklarının olduğu ve siyanür içerek öldüğü saptandı. Cesetlerden birinin Hitler’in doktoru Ludwig Stumfegger’e ait olduğu belirlendi. 1973 başlarında yüz kimliklerinin doğrulanması aşamasında testler yapılmıştır. Kısa bir süre sonra, Batı Alman hükümeti, Bormann'ın öldüğünü ilan etti. Aile durumda daha fazla adli inceleme olması gerektiğini belirtip, cesedinin yakılmasına izin vermedi.

1998 tarihinde yapılan genetik testin sonucunda, kafatası ve kemiklerin Martin Bormann'a ait olduğu tespit edildi. Teste, Münih Ludwig Maximilian Üniversitesi'nde, Adli Bilimler Profesörü Wolfgang Eisenmenger önderlik etti. Akrabalarından birinden alınan dokudan kullanılarak yapılan DNA testleri sayesinde, Bormann'ın kafatası olduğu belirlenmiştir. Bormann'ın kalıntıları yakıldı ve külleri 16 Ağustos 1999 tarihinde Baltık Denizi'ne dağıtıldı.




Sovyet Hava Kuvvetleri

Sovyet Hava Kuvvetleri (Rusça: Военно-воздушные силы / "Voenno-Vozdushnye Sily," anlam: "Askerî Hava Kuvvetleri") veya VVS, Sovyetler Birliği'nin hava kuvvetlerinden biriydi. Diğeri Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri'dir.

VVS, "İşçilerin ve Köylülerin Hava Filosu" olarak, Ana Direktörlük statüsünde, Rus İmparatorluğu hava kuvvetleri'nin devamı olarak 24 Mayıs 1918'de kuruldu. Daha sonra 28 Mart 1924'te "SSCB Hava Kuvvetleri Direktörlüğü" ve 1 Ocak 1925'te "İşçilerin ve Köylülerin Kızıl Ordusu Hava Kuvvetleri" ismini aldı. Daha sonra uçak tasarımları yavaş yavaş gelişmeye başladı. İlk zamanlarda organizasyonu, kara kuvvetlerininki gibi, hava ordularından, hava tümenlerinden ve hava alaylarından oluşuyordu.

Sovyet devletinin kuruluşundan sonra etkileyici ve enerjik bir komutan olan General Yakov Alksnis, uçak üretimi ve hava kuvvetlerinin modenizasyonu için büyük çabalar harcadı. Kendisi Stalin'in tecrit politikaları sırasında idam edilmiştir. 1930'lu yılların başında yerli uçak sanayisi önemli bir ilerleme kaydetti ve bu on yılın sonralarına doğru Sovyet Hava Kuvvetleri, I-15 ve I-16 avcı uçakları ile SB-2, SB-2 BIS ve DB-3 bombardıman uçaklarını ortaya çıkardı.

VVS için ilk büyük test, 1936 yılındaki İspanyol İç Savaşı'ydı. Bu savaşta Sovyetlerin ve Almanların son model uçak tasarımları havadan havaya çatışmalarda kullanılıyordu. İlk başta Sovyet Polikarpov I-16'lar diğer bütün Alman Hava Kuvvetleri(Luftwaffe) uçaklarına karşı üstünlük kurarak, kullanıldıkları bölgelerde hava üstünlüğünü elde edilmesinde büyük avantaj sağladırlar. Fakat Sovyetler Birliği'nin yeterli sayıda uçak temin etmek is