Chant de Mai" adlı eserdi. 1893-4’de Karłowicz, Varşova Üniversitesinin Doğa Bilimleri bölümüne de gitti.1895’de Joseph Joachim ile keman çalışmak için Berlin’e gitti. Joachim'in sınıfında başarılı olamadı, sonra Florian Zajic’tan özel dersler aldı fakat sonunda bir besteci olmaya ve Heinrich Urban’ın öğrencisi olmaya karar verdi, aynı zamanda Berlin Üniversitesinde müzik tarihi, filozofi tarihi, psikoloji ve fizik ile de ilgilendi. Karłowicz 1895 - 1896 yılları arasında 22 solo şarkı besteledi. Berlinde iken, EMTA için müzik yazarıydı. Boş yıllarında Henryk Urban ile Jozefat Nowinski’nin draması olan "The White Dove" için küçük parçalar besteledi.1890’ların sonunda Karłowicz Rebith Symphony projesine girişti, bu eseri ile öğrencilik yıllarını tamamladı ve 1901’de Warsaw’a döndü. 1903’de Warsaw Müzik Derneğine girdi, bir yaylı çalgılar orkestrası oluşturdu.

Mieczysław Karłowicz o sıralarda kendini tek bir şeye adadı, Senfonik şiirlerine. 1904’ten 1909’a kadar altı senfonik şiir yazdı. Op.9-14. 1906’da Zakopane’ye yerleşti, Tatra dağlarında bir dinlenme yerinde huzurlu anlar geçirdi. Tatra Derneğine üye oldu, uzun yürüyüş turları ve çok büyük isteği olan dağcılık, kayak ve fotoğrafçılık yaptı. Gerçekten, O Dağlarında bir tırmanış öncüsüydü.

Bununla birlikte Mieczysław Karłowicz sadece bir senfoni yazdı ve bunu okul zamanlarında yazdı, onun altı senfonik şiiri kuşkusuz bi şekilde göstermektedir ki O Polonyanın en büyük bestecisidir. Bunlardan başka birkaç eseri daha vardır, yaylı çalgılar için Serenade Op.2, Keman için oldukça zor bir konçerto Op.8 La Majör (Richard Strauß'un müziğine olan yakınlığı bu eserinde oldukça bellidir) ve gençlik şarkıları. O en verimli zamanları olan 30’lu yaşlarında Tatra'da kayak yaparken bir çığın altında kalarak öldü, belli ki varlıklı bir insandı, fakat ne olursa olsun onun senfonik eserleri başarılıydı.




Besteci bu eserini tamamlayamadan ölmüştür ve Grzegorz Fitelberg tarafından tamamlanmıştır.




İhsan Özsoy

İhsan Özsoy (1867-1944). Sanayi-i Nefise'nin heykel bölümünün ilk öğrencisidir. Okula 1883'te girmiş, 1891 yılında birincilikle mezun olarak Paris'e gönderilmiştir. Orada önce Jean Baptise Gustav Deloye'nin atölyesine girmiş, daha sonra oradan ayrılarak Ecole Deus Beux-Art'a devam etmiştir.

1895'te eğitimini bitirerek dönmüş, 1897'de Asarı Atika (Arkeoloji) Müzesine antik eserler restaratörü olarak atanmıştır. 1908'de akademinin heykel bölümünün başına geçmiş, 1933'te emekli olmuştur. Günümüze kalan eserleri: Kadıköy Süreyya Sineması'nın sahnesi önündeki Dans Eden Çocuklar isimli friz ve iki uca yerleştirdiği iki figür, Resim Heykel Müzesi'ndeki Nimet hanım ve Osman Hamdi'nin kızı Salahur hanım portresidir. çalışmalarında natüralist bir anlayış hakimdir.




İsa Behzat

İsa Behzat (d. 1875-ö. 1916). 1893'te Sanayi-i Nefise'ye girmiş, 1898 yılında heykel bölümünü bitirmiştir. 1913'te Yıldız Çini Fabrikası'nın başına getirilmiştir. Heykelin yanı sıra tiyatroyla da ilgilenmiştir.

Saz Şairi (alçı), Yahudi (alçı, kabartma), Sultan Abdülaziz'in büstü (alçı) önemli çalışmalarıdır. Osgan Efendi'den etkilendiği açıkça belli olsa da, natüralist ve ifadesi güçlü bir tarzı vardır.




1 Mayıs İşçi Bayramı

1 Mayıs İşçi ve Emekçiler Bayramı, işçi ve emekçiler tarafından dünya çapında kutlanan, birlik, dayanışma ve haksızlıklarla mücadele günü. Dünya üzerindeki pek çok ülkede, resmî tatil olarak kabul edilmektedir. Türkiye'de ilk kez 1923'te resmî olarak kutlanmıştır. 2008 Nisan'ında, ""Emek ve Dayanışma Günü"" olarak kutlanması kabul edilmiştir. 22 Nisan 2009 tarihinde TBMM'de kabul edilen yasa ile 1 Mayıs resmi tatil ilan edilmiştir.

İlk kez 1856'da Avustralya'nın Melbourne kentinde taş ve inşaat işçileri, günde sekiz saatlik iş günü için Melbourne Üniversitesi'nden Parlamento Evi'ne kadar bir yürüyüş düzenlediler.

1 Mayıs 1886'da Amerika İşçi Sendikaları Konfederasyonu önderliğinde işçiler günde 12 saat, haftada 6 gün olan çalışma takvimine karşı, günlük 8 saatlik çalışma talebiyle iş bıraktılar. Şikago'da yapılan gösterilere yarım milyon işçi katıldı. Luizvil'de (Kentaki) 6 binden fazla siyah ve beyaz işçi, birlikte yürüdü. O dönemde Luizvil'deki parklar, siyahlara kapalıydı. İşçiler, sokaklarda yürüdükten sonra hep birlikte Ulusal Park'a girdi. Her eyalet ve kentte, siyah ve beyaz işçilerin birlikte yaptığı gösteriler, gazeteler tarafından, 'Böylece ön yargı duvarı yıkılmış oldu' şeklinde yorumlanmıştı.

Bu gösteriler 1 Mayıs'ı izleyen günlerde tüm harareti ile devam etti ve 4 Mayıs'ta kanlı Haymarket Olayı'na yol açtı.

Uygulanan yasal baskılarla bu gösterinin tekrarlanması engellendi. 14 Temmuz-21 Temmuz 1889'da toplanan İkinci Enternasyonal'de Fransız bir işçi temsilcisinin önerisiyle 1 Mayıs gününün tüm dünyada "Birlik, mücadele ve dayanışma günü " olarak kutlanmasına karar verildi. Böylece ikinci gösteri 1890 yılında yapılabildi.

Zamanla 8 saatlik işgünü birçok ülkede resmen kabul edildi. 1 Mayıs böylece işçilerin birlik ve dayanışmasını yansıtan bir bayram niteliğini kazandı. Günümüzde sosyalist ülkelerde (Çin, Kuzey Kore, Vietnam, Laos, Küba, Venezuela, Nepal, Bolivya) ve daha birçok ülkede tatil günü olan 1 Mayıs'ı işçiler büyük kitle gösterileriyle kutlar; bazı ülkelerde 1 Mayıs siyasal bir eylem biçimini de alır.





Hüseyin Cöntürk

Hüseyin Cöntürk (d. 1918, İzmir - ö. 22 Haziran 2003, Ankara) Türk eleştirmen.

İlk ve orta öğrenimini İzmir’de tamamladı. 1941’de İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi’ni bitirdi. İnşaat mühendisi ve yönetici olarak çeşitli devlet kurumlarında çalıştı. Cöntürk, özellikle 1950’li ve 1960’lı yıllarda, Yenilik, Pazar Postası, Türk Dili, Yeni Ufuklar, Varlık ve Ataç gibi edebiyat dergilerinde, ayrıca yayıncıları arasında yer aldığı Dönem ve Yordam dergilerinde çıkan yazılarıyla "öznel eleştiri"ye ya da eleştiride denemeci tavıra karşı çıkarak Türkiye’de “nesnel eleştiri” anlayışının öncülerinden oldu.

Genç şair, yazar ve eleştirmenlere verdiği destekle tanındı; özellikle 1960 Kuşağı’nın bir eleştiri kuşağı olarak yetişmesine büyük emeği geçti. Yıllarca her çarşamba evinde gerçekleştirdiği "Çarşamba Toplantıları" ile, ilgi alanları birbirinden çok farklı gençleri bir araya getirdi, pek çok konunun gençler arasında derinlemesine irdelenip tartışılmasını sağladı.

1958’de çıkan ilk kitabı "Eleştirmeden Önce"de, New Criticism (Yeni Eleştiri) hareketinden etkilenerek (kendi deyişiyle) “eleştirme” kuramı üzerinde durdu.

İkinci kitabı "Çağının Şairi"nde (1960) ise şiir kuramını ele aldı. Sonraki kitaplarında kuramdan uygulamaya geçti: "Günlerin Götürdüğü"nde (1962) eleştirmen Suut Kemal Yetkin’i, "Turgut Uyar" (1961) ile "Behçet Necatigil ve Edip Cansever Üstüne" (1964) kitaplarında ise bu şairleri inceledi. 1960’lardan sonra edebiyattan uzaklaştı ama özellikle genç yazar ve şairlere ilgisini ve desteğini sürdürdü. 
Ölümünden sonra, kitaplarıyla birlikte, makaleleri, tartışma yazıları, deneme yazıları, daha önce kitaplaşmayan "Eleştirme Sözlüğü" ve "Şairler Sözlüğü" çalışmaları, Haluk Aker ve Nuran Tezcan'ın da katkılarıyla, Ege Berensel tarafından kitaplaştırıldı ve Yapı Kredi Yayınları tarafından iki cilt olarak basıldı.




Airbus A330

Airbus A330, Airbus ailesinin yüksek kapasiteli, orta ve uzun menzilli bir uçağıdır. Teknik olarak aynı A340 gibi geniş gövdeli, iki koridorlu yapıda olup A340'dan farklı olarak iki adet turbofan motora sahiptir. Bu özellikteri ile Airbus ailesinin A350 modelinden sonraki çift motorlu en büyük ikinci üyesidir.

A330 ilk uçuşunu 1992'de yaptı. Airbus'ın ve havacılık otoritelerinin testlerinden sonra ilk hizmetine 1993'te başladı. İlk imal edilen A330'un 300 serisiydi. Üç sınıfta toplam 295 yolcu taşıyabilen uçağın menzili 10 bin 400 kilometreydi. Havayollarının biraz daha küçük, iki motorlu bir uçak istediklerini saptayan Airbus Endüstri, 1990'ların başından itibaren A330-300'ün alt modeli olan A330-200 üzerinde çalışmaya başladı. İlk siparişler uçak kiralama şirketi ILFC'nin yanı sıra Swissair, Sabena, Avusturya, Emirates ve Gulf Air gibi şirketlerden geldi.

Serinin bir alt üyesi olan A330-200 ilk uçuşunu 13 Ağustos 1997'de gerçekleştirdi. Testler ve sertifikasyon çalışmalarından sonra uçak ilk olarak Nisan 1998'de Canada 3000 Havayolları'nda hizmete girdi. A330-200 modelinin gövdesi 300 serisine oranla yaklaşık 4.7 metre daha kısa. Ancak menzili A330-300'den 2 bin kilometre daha uzun. Menzil farkı A330-200'ün gövde altına konulan ve A340'larda da kullanılan özel bir yakıt tankı sayesinde sağlandı. Artan ağırlığı karşılamak için özel iniş takımları da eklendi.

Ekonomik uçuşuyla birçok havayolu tarafından seçilen A330-200, 150'ye yakın sipariş aldı. Bunlardan 102 tanesi teslim edildi. Havayolları A330-200'leri filolarındaki A300, A310, DC10-10, eski nesil B767-200'leri değiştirmek amacıyla seçiyor. Swissair, Avusturya, Sabena, Air France, Kore, TAM, Qatar, Air Transat, Canada 3000, LTU, Aer Lingus, Air Tours, British Midland, JMC Air, Monarch, Srilankan Havayollarının yanı sıra Türk Hava Yolları da A330-200 kullanan operatörler arasındaki yerini aldı.

İlk nesil çift motorlu Airbus uçakları olan A330-300 serisinde farklı motor seçenekleri mevcuttur. Bu uçaklar için (67,500 lb) 300.3 kN'luk itiş gücüne sahip iki adet General Electric firmasının CF6-80E1/A2 motorlarını ya da 284.7 kN'luk (64,000 lb) Pratt & Whitney firmasının PW-4164 motorları tercih edilebilir. Ayrıca bir başka seçenek olarak (68,000 lb) 304.6 kN'luk itiş gücü ile RollsRoyce Trent 768 ile Trent 772 turbofan motorları da seçenekler arasındadır. 
Uzun menzilli A330-200 uçaklarında ise Pratt & Whitney firmasına ait PW-4164 motorları ya da PW-4168 serisi turbofan motorları ile üçüncü bir seçenek olarak da yeni nesil 324 kN (73,000 lb) itiş gücüne sahip RR Trent 768 serisi veya 772 opsiyonu kullanılabilir.

A330'un KC-45 adı altında havadan yakıt ikmali sağlayan tanker uçağıdır. EADS ve Northrop Grumman ortaklığı 29 Şubat 2008'de ABD'de 35 Milyar $ değerinde 179 adet KC-45 tedariğini içeren sözleşme imzalamış ve Boeing'i safdışı bır