tı. Kısa bir süre sonra, İspanyol hükümeti tarafından verilen bir Nansen pasaportu (uluslararası vatansız mültecilere Milletler Cemiyeti tarafından verilen kimlik kartı) yardımı ile Madrid'e taşındı. Orada küçük bir mühendislik işi kurdu. Nisan 1950 tarihinde Fransız gazetesi Le Figaro'nun Skorzeny'nin anılarını yayımlaması sonucu 1500 komünistin derginin merkezi dışında isyan etmesine neden oldu.

Otto Skorzeny Francisco Franco’un isteği üzerine İspanya'da yaşamına devam etti. 1959 - 1969 yılları arasında zamanının bir bölümünü İrlanda'da Kildare ilçesinde satın aldığı çiftlikte geçirdi.

Skorzeny, eski General Reinhard Gehlen tarafından 1953'te Mısır'a gönderildi. Skorzeny'ye, Mısır ordusunu eğitmek için eski SS subaylarından oluşan bir personel istihdam etti. Bu subaylar arasında, SS Generali Wilhelm Farmbacher, Panzer Generali Oskar Munzel, Polonya'da Yahudi İşleri Gestapo Bölümü başkanı Leopold Gleim ve Joachim Daemling'de Skorzeny'ye katıldı. Skorzeny, Mısır Ordusunun eğitimine ek olarak Süveyş Kanalı bölgesinde konuşlanmış İngiliz birliklerine karşı muhtemel saldırı için komando taktikleri vererek Arap gönüllüleri eğitti. Bu görevden sonra Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdül Nasır'a bir danışman olarak hizmet etti.

Skorzeny 1966 yılında kurulmuş olan İspanyol neonazi grup CEDADE'nin liderliğini yaptı ve bu gruba bir danışman olarak hareket etmesinden dolayı bu örgütün kurucu babalarından biri olarak sayılır.

1970 yılında, Otto Skorzeny'nin omurgasında kanserli iki tümör keşfedildi. İki tümör Hamburg'da yapılan ameliyat ile çıkarıldı ancak yapılan ameliyatdan sonra belden aşağısı felç kaldı. Skorzeny yeniden yürüyebilmek için bir fizyoterapist ile her gün uzun saatler geçirdi ve altı ay içinde tekrar kendi ayakları üzerinde yürümeyi başardı. Otto Skorzeny sonunda, 5 Temmuz 1975 tarihinde, Madrid'te kanser hastalığına yenik düştü. Öldüğünde 67 yaşındaydı. 7 Ağustos 1975 tarihinde Madrid'de Katolik cenaze töreni yapıldı fakat cesedi yakıldı ve külleri daha sonra Viyana'ya getirilerek Döblinger Friedhof'da Skorzeny aile mezarlığında toprağa verildi. Cenaze töreninde "eski yoldaşları" kendisini Hitler selamı ile selamladı ama aynı zamanda Mossad'tan eski meslektaşları, ona saygı işareti olarak cenaze törenine katılmıştır.




Erich Raeder

Erich Johann Albert Raeder (d. 24 Nisan 1876, Wandsbek – ö. 6 Kasım 1960, Kiel), II. Dünya Savaşı öncesi ve sırasında Almanya'da bir amiraldi.

Babası bir okul müdürüydü. Birinci Dünya Savaşına götüren yıllarda Kaiser II. Wilhelm'in özel yatında yüzbaşı oldu ve hızla rütbesi yükseldi. 1894'te Kaiserliche Marine'ye (İmparatorluk Donanması) katıldı. 1912 yılında Franz von Hipper'in kurmay Başkanı oldu. 1915 yılında Dogger Bank Savaşı'nda ve 1916 yılında Jutland Savaşı'nda yer alarak I. Dünya Savaşı sırasında bu pozisyonlarda görev yaptı.

1920 yılında savaştan sonra, iki yıl denizcilik tarihi okudu. Ayrıca deniz savaşı ile ilgili bir dizi çalışmalar yazdı. Bundan sonra donanma hiyerarşisinde düzenli olarak rütbe almaya devam etti. 1922 yılında bir Konteradmiral (Tuğamiral) oldu ve 1925 yılında Vizeadmiral (Koramiral) oldu. I. Dünya Savaşındaki başarılarıyla 1928 yılında Oramiralliğe terfi ederek Weimar Cumhuriyeti'nin Deniz Kuvvetleri (Oberbefehlshaber der Reichsmarine) Reichsmarine Başkomutanı yapıldı.

Genellikle Nazi Partisi'ni sevmemesine rağmen, Adolf Hitler'in girişimi ile Kriegsmarine'nin yeniden kuvvetlenmesini destekliyordu. Hitler, 20 Nisan 1936 tarihinde Raeder'i 60. doğum gününden birkaç gün önce, Generaladmiral rütbesine terfi ettirdi.

NSDAP'nin siyasal politikalarından pek hoşnut olmasa da Adolf Hitler'in Almanya'yı yeniden canlandırma fikrinin arkasındaydı. Bunu fark eden Hitler 1939 yılında Raeder'i Büyük Amiral rütbesine çıkarttı. Bu unvan Alfred von Tirpitz'den sonra kendisine verilmişti ve gerçekten bir denizcinin ulaşmak istediği son noktaydı.

Alman donanmasının İngiliz donanmasıyla boy ölçüşebilecek seviyeye gelmesini istiyordu. Dönemin ekonomisini yöneten Hermann Göring de eski bir havacı olduğu için, kalkınmanın öncelikle hava kuvvetlerinden başlamasını istiyordu. Bu durum Göring'le Raeder arasında gerginliklere sebep oluyordu. Hitler gerekli bütçe desteğini vermesine rağmen beklenilen başarı elde edilemeyince 1943 yılında istifa ederek yerini Karl Dönitz'e bıraktı.

II. Dünya Savaşı bittikten sonra, Nürnberg Mahkemeleri'nde ömür boyu hapis cezasına mahkûm edildi fakat ilerleyen yaşı ve sağlık problemleri nedeniyle 26 Eylül 1955 tarihinde serbest bırakıldı. 1957 yılında Mein Leben isimli kitabını yayınladı.

6 Kasım 1960 tarihinde öldü. Kiel'de, Nordfriedhof'a (Kuzey Mezarlığı) gömüldü.




Karl Dönitz

Karl Dönitz (16 Eylül 1891, Berlin - 24 Aralık 1980, Aumühle), Alman Donanma Komutanı, Büyük Amiral ve II. Dünya Savaşı sonlarında Almanya'nın Cumhurbaşkanı.

Karl Dönitz 1910 yılında Kaiserliche Marine'ye (Alman Donanması) subay olarak katıldı. 4 Nisan 1911'de bir deniz öğrencisi (Seekadett) oldu. 15 Nisan 1911 tarihinde, bir deniz harp okulu öğrencisi (Fähnrich zur See) ve subay çırağı olarak bir yıl görev yapmıştır. 27 Eylül 1913'de Dönitz bir Teğmen (Leutnant zur See) olarak görevlendirildi. I. Dünya Savaşı başladığında, Akdeniz'de hafif kruvazör SMS Breslau'da görev yaptı. 1914 yılının Ağustos ayında Akdenizde İngiliz donanmasından kaçan ve Osmanlı Devleti'ne sığınan Breslau ve savaş gemisi SMS Goeben, Osmanlı Donanmasınına satıldı; gemilere sırasıyla Midilli (Midilli Kruvazörü) ve Yavuz Sultan Selim adı verildi. 1916'da Denizaltı Kuvvetleri'ne geçti. 22 Mart 1916 tarihinde Dönitz, Deniz Üsteğmenliğine (Oberleutnant zur See) terfi etti. Midilli'nin onarımı için yuvasına yerleştirdiğinde geçici olarak Çanakkale'de havaalanı komutanı olarak atandı. Oradan, Ekim 1916 yılında denizaltı kuvvetlerine transferini istedi. O zaman, U-39'un nöbetçi subayı olarak görev yaptı ve Şubat 1918'den itibaren denizaltı "UC-25"in komutanı olarak görev yaptı. 5 Eylül 1918'de Akdeniz'de faaliyette olan "UB-68"in komutanı oldu.

4 Ekim 1918 günü komutanı olduğu denizaltının Akdeniz'de bir harekat sırasında ağır hasar görmesi üzerine, yüzeye çıkarak mürettebatı ile birlikte bir İngiliz kruvazörüne teslim oldu. Malta'da esir olarak kaldığı süre içerisinde iyi bir denizaltının ne gibi özelliklere sahip olması gerektiğini, hangi taktiklerle kullanılırsa daha etkili olacağının planlarını yaptı.

Savaş 1918 yılında sona erdi ama Dönitz Temmuz 1919'da tahliye olana kadar savaş esiri olarak Sheffield yakınlarındaki bir İngiliz kampında kaldı. 1920'de Almanya'ya döndü.

İki savaş arası dönemde, Dönitz Weimar Cumhuriyeti'nin Silahlı Kuvvetleri'nin (Reichswehr) deniz kolundaki deniz kariyerine devam etti. 10 Ocak 1921 tarihinde yeni Alman Donanması'nda (Vorläufige Reichsmarine) bir Teğmen (Kapitänleutnant) oldu. 1923-1924'te Torpido ve Mayın İşleri Müfettişliği'nde Denizaltılar Şube Müdürü oldu. 1924'te Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nda eğitim gördü. 1924-1927 yılları arasında Reich Savunma Bakanlığı Deniz Kuvvetleri Bölümü'nde şube yöneticisi oldu. 1928'de Torpido botlarına komuta etti. Dönitz aynı yıl 1 Kasım'da Binbaşı (Korvettenkapitän) oldu. 4. Torpido Halbflotille Komodoru oldu.

1930'dan 1934'e kadar Kuzey Denizi'ndeki deniz kuvvetleri üssünde Deniz Kuvvetleri Birinci Subayı, 1933'te ise Deniz Yarbayı oldu.

1 Eylül 1933 günü, Dönitz Yarbay (Fregattenkapitän) oldu ve 1934 yılında Emden Kruvazörünün komutanı oldu. Emden, Harbiyeliler ve gemi adamlarının gelecek subayların komisyonu hazırlıkları için bir yıllık bir dünya gezisi aldığı gemiydi.

1 Eylül 1935 tarihinde, Dönitz Albay rütbesine terfi etti. 1. U-bot Flotilla Weddigen'e komuta etti. Buna U-7, U-8, U-9 denizaltıları da dahildi.

1936'da Deniz Kuvvetleri Komutanı ve 1939'dan itibaren Başkomutan oldu.

1935 yılında Versailles Antlaşması'nın geçerliliğini yitirmesiyle Alman Donanması atağa kalktı. Weimar Cumhuriyeti'nin Deniz Kuvvetleri olan Reichsmarine, Nazi Almanyası'nın Donanması, Kriegsmarine olarak değiştirildi. Aynı yılın yazında donanma komutanı Büyük Amiral Erich Raeder, 28 Ocak 1939 tarihinde ise Dönitz Alman Denizaltı Komutanlığına getirildi.

Karl Dönitz 1 Ekim 1939 tarihinde Tümamiral (Konteradmiral) olarak "Denizaltı Komutanı" (Befehlshaber der Unterseeboote, BDU) oldu; 1 Eylül 1940'da Koramiral (Vizeadmiral) rütbesine terfi etti.

Tüm enerjisini etkili bir denizaltı filosu yaratmaya harcadı. 1937-1939 yılları arasında Kuzey Denizinde geniş çapta planlar hazırladı ve ünlü denizaltı taktiği Wolfpack'i (Kurt Kapanı) geliştirdi. Kurt Kapanı taktiği ile Alman U-Boot’ları 1939-1942 yılları arasında muazzam başarılar elde etti.

1942'de Oramiral oldu. 30 Ocak 1943'e kadar denizaltı filosu kumandanlığını yapan Dönitz, bu ay içinde Amiral Erich Raeder'in yerine geçerek, 1943'te Büyükamiral ve Deniz Kuvvetleri Başkomutanı oldu. Karl Dönitz savaşın ancak denizaltılar sayesinde kazanılabileceğine inanıyordu. İngiltere'yi bir U-bot ablukası altına alan Dönitz U-botlarıyla neredeyse İngiltere'ye diz çöktürmek üzereydi. Savaşın ilerleyen zamanlarında Alman ordusunun kısıtlanan Lojistik ve malzeme imkânlarından dolayı denizaltılara gerekli hassasiyeti göstermeyen Hitler yüzünden Alman U-botları zaman içinde avcı pozisyonundan av pozisyonuna düştüler. Karl Dönitz 1945 yılının başlarında Rus işgali karşısında bulunan Baltık bölgesindeki 2 milyon Alman askerini buradan tahliye etmeyi başardı. Bu, tarihin gördüğü en büyük tahliye harekatıydı. Denizüstü ve Denizaltı filosunun etkisinin azalmasına rağmen Dönitz, Hitler'in güvenini hiç kaybetmedi. Öyle ki Hitler onu kendisinden sonra devlet başkanı ilan edecekti.

30 Nisan 1945'te Hitler sığınağında (Führerbunker) intihar edince Dönitz sadece 20 gün Flensburg Hükûmeti adına Almanya'nın Cumhurbaşkanı oldu. Kendisi teslim olmadan önce Mareşal Wilhelm Keitel'e Almanya'nın kayıtsız şartsız teslim olması talimatını verdi. 8 Mayıs 1945'te Keitel Almanya adına teslim antlaşmasını imzaladı. Dönitz ise 23 Mayıs 1945'te Flensburg'ta Müttefikler'e teslim oldu.

Savaş sonrasında Nürnberg M