“Hum” günahlardan arınma olarak çevrilir.

Yedi heceden oluşan bu mantra, Tibet Budizm’inde duyguların, davranışların ifadesidir. Ezberden okunmasıyla mükemmellik gerçekleşir, yeniden doğum döngüsünden sıyrılır ve Nirvana’ya ulaşılır. Çeşitli mantraların hiçbiri Mani mantrasından üstün olamaz. “Om” bilinen ve kullanılan en eski ifadedir ve meditasyon yaparken söylenmektedir. “Hum” evrenin yok olmasıyla ilgili bir hecedir. “Mani” taş ya da mücevher anlamına gelmektedir. Tibet Budizm’inde erkekler için cinsel bir sembol olarak da anlaşılmaktadır. “Padme” ise dişilerin saflığını ifade eden Lotus çiçeği anlamına gelmektedir. Bu hecelerin birlikte okunmasıyla oluşan “Om Mani Padme Hum” acılardan kurtulmaya, ruhun rahatlamasına yarayan bir mantradır. Yukarıda bahsedilen dişilik ifadesi çoğu Budist kültürde Tanrıça için kullanılmaktadır. Tamamen kültürel bir olgudur ve çoğu Lamaizm’de (Tibet Budizm’i) usta bilgelerce de kullanılmaktadır.

Ayrıca, mantra "motto" anlamınada gelmektedir.

Taoizm'de Dafan yinyu wuliang yin (大梵隱語無量音) ve Tibet Budizmindeki Om (唵) gibi mantralar kullanılmaktadır.

İbrahimî de denilen üç monoteistik dinde (Musevilik, Hristiyanlık ve İslamiyet) ve tek tanrılı olmakla birlikte İbrahimî olmayan Zerdüştlükte Doğu ve Uzak Doğu ruhsal geleneklerindeki mantralara benzeyen kısa veya uzun dinsel ifadeler, dini metinlerden alınma parçalar kullanılmaktadır. Her ne kadar bu ifadeler doğu dillerindeki mantra kelimesiyle tanımlanmamış olsalar da gördükleri işlevler mantraların gördükleri işlevlerle birebir aynılık sergilemektedir. Ortadoğu bölgesinde doğan üç monoteistik din ve Zerdüştlükte kullanılan mantra benzeri dua formülleri tıpkı mantralarda olduğu gibi bilgeliğe erişmek veya sağlık, huzur, düşmanların yok edilmesi gibi amaçlarla da işlev gösterirler.

Musevi mistik geleneği Kabala'da Tanrı'nın isimleri mantra olarak kullanılmaktadır. Tanrı'nın üç harften oluşma 72 isminin her birinin ayrı bir titreşim seviyesiyle etki ettiğine inanılır. Sağlık, korunma, bereket, neşe vb. doğurmak için isimler kullanılmaktadır. Musa'nın dahi bu kelimeleri kullanarak Kızıldeniz'in yarılmasını sağladığına inanılır.

Hristiyanlıkta İsa Duası veya Kurtarıcı İsa duası mantra olarak kullanılmaktadır. İsa Duası (Yunanca: Η Προσευχή του Ιησού, "i prosefchí tou iisoú"; Suriyece: ܨܠܘܬܐ ܕܝܫܘܥ , "Slotho d-Yeshu"' ) veya "Dua" (Yunanca: Η Ευχή, "i efchí̱" – kelime anlamı "Dilek") Doğu Ortodoksluğu ve Doğulu Ortodoks kiliselerinde kullanılan kısaca formüle edilen bir duadır. 

Anlamı:

"Tanrı'nın Oğlu Rab Mesih İsa, ben günahkara merhamet et"

Ortodokslukta "İsihazm" (Antik Yunanca'da: ἡσυχάζω, "hesychazo", "sükuneti korumak") denilen mistik gelenekte ruhsal pratiğin tamamlayıcı parçası olarak kullanılır. İsihazm geleneğinin manevi önderleri Kalp Duası  (Καρδιακή Προσευχή) da dedikleri bu duayı manevi bilinç anlamına gelen kalbin (kardia) açılması için bir metot olarak kullanmışlardır. Kalp Duası Yeni Ahit'de (İncil) Sürekli Dua olarak tanımlanmıştır. Aziz Münzevi Theophan İsa Duası'nı içeriğindeki İsa'nın kutsal adı sebebiyle diğer dualardan daha güçlü görmüştür.

İslamiyetin tasavvuf denilen mistik yönünde çeşitli dua formülleri ve tanrısal isimler seyr-i süluk denilen ruhsal erginleştirme yolunda anma, tekrarlama anlamına gelen Zikir şekliyle sıkça kullanmıştır. Yaratıcının zât ismi veya Lafza-ı Celal (Celal sıfatı içeren lafız) de denilen Allah kelimesi veya 99 isim (Esma-ül Hüsna) veya "La İlahe İllallah" (Allah'tan başka tanrı yoktur) en sık kullanılan dini ifadelerdir. Tasavvufun sistemleşmesi, kurumlaşması anlamına gelen tarikatlarda kullanılan zikir formülleri mürit ya da sâlik denilen bağlıların ruhsal durumlarına, kurucuların yaklaşımlarına uygun olarak farklılıklar gösterir. Örneğin kimi tarikatlarda Kelime-i Tevhid denilen "La İlahe İllallah" tümcesi ile kişinin uygulamaya başlaması istenilirken kimilerinde de doğrudan Allah kelimesi ile zikre başlatılır. Ancak her durumda kişinin ruhsal bir rehber olmadan zikre başlamaması aksi durumlarda önüne geçilemeyecek ruhsal kargaşa veya tehlikelere maruz kalınabileceğine inanılır.




Ingrid Bergman

Ingrid Bergman (d. 29 Ağustos 1915, Stokholm - ö. 29 Ağustos 1982, Londra), İsveçli sinema ve tiyatro oyuncusu.

29 Ağustos 1915 tarihinde İsveç'in Stokholm şehrinde doğdu. 1934'te sinemaya başladı, (1939) filmiyle ilgiyi çekti. Daha sonra ABD'ye giderek birçok filmde oynadı. Özellikle İngiliz yönetmen Hitchcock'un filmlerindeki rolleriyle unutulmaz oldu.

Gaslight / Işıklar Sönerken (1944) ile Oscar kazanan sanatçı, 1950 yılında, İtalyan yönetmen Rosselini'nin çağrısıyla İtalya'ya giderek oraya yerleşti.

1956 yılında, Paris'te Çay ve Sempati oyunuyla tiyatroya döndü. Anastasia (1956)'daki rolüyle ikinci Oscar'ını kazandı.

Üçüncü ve son Oscar'ını da Doğu Ekspresinde Cinayet (1974) filmindeki rolüyle kazanan Bergman, 1978 yılında ülkesi İsveç'e dönerek anılarını yayımladı. Yine 1978 yılında ünlü İsveçli yönetmen Ingmar Bergman ile uzun zamandır beklediği film yapma projesini gerçekleştirdi. Ve Höstsonaten / Gün Sonatı (1978) adlı filmde rol aldı.

29 Ağustos 1982 tarihinde İngiltere'nin Londra şehrinde hayata gözlerini yumdu. Bergman'ın cenazesi yakılarak külleri ülkesi İsveç'e götürülmüştür.





Karın (anlam ayrımı)

Karın sözcüğü çok anlamlıdır:




FIBA Basketbol Dünya Kupası

FIBA Dünya Şampiyonası (ya da Basketbol Dünya Şampiyonası), ulusal erkek basketbol takımlarının dört yılda bir katıldığı dünya turnuvasıdır. FIBA tarafından düzenlenir. 2014 yılından itibaren FIBA Basketbol Dünya Kupası adıyla düzenlenecektir.

Bayan takımları için paralel bir etkinlik, Bayanlar Dünya Şampiyonası da dört yılda bir düzenlenir. Erkek takımların etkinliği ile aynı yıl, fakat başka bir ülkede düzenlenir. Benzerlik göstermesine karşın, FIFA Dünya Kupası’ndan yapısal olarak farklıdır.




Kent sosyolojisi

Kent sosyolojisi, tanım olarak Batı'da 19. yüzyıl sonlarında ortaya çıkmış olan disiplinin adıdır. Sosyoloji disiplinleriyle aynı zemini paylaşmakla birlikte büyük ölçüde bu disiplinlerden ayrılan yönlere sahip olarak şekillendi. Kent sosyolojisinin ana sorunu ya da meselesi, modern kent toplumlarının yapısal özelliklerini ve sorunlarını anlamaya çalışmak olarak şekillenmiştir. Buna göre, kent sosyolojisi alanı içinde, belirli bir yöntemsel tercihle araştırmacılar, kentte meydana gelen sosyal gruplaşmaları, bu grupların birbirleriyle olan ilişkilerini, etkileşim ve çatışmalarını, kentsel kurumlaşmaları ve örgütlenme biçimlerini, demografik dağılımın sosyal bağlantılarını ve söz konusu grupların kent sosyal yaşamına uyum problemlerini vb. ele alıp irdeleyebilirler.

Toplumbilimsel düşünce tarihi içinde kent, geleneksel toplumdan modern topluma geçişin bir parçası olarak ele alınmıştır. Marx, Weber, Durkheim Simmel gibi düşünürlerin endüstriyel toplum analizleri daha sonra gelişen kent teorilerini etkilemiştir. Kentin ayrı bir çalışma konusu olarak ele alınması 1920'li yıllarda Chicago okulu ile birlikte başlamıştır. 1960'lı yıllardan sonra ise kent, ekonomi politik bir yaklaşımla analiz edilmiştir.

1920'li yıllarda hızla göç alan Chicago kenti, ticaret, finans ve taşımacılık olarak önemli bir kentleşme deneyimi yaşadı. Chicago'nun kentleşme deneyimi üzerine yapılan araştırmalardan oluşan yaklaşım "sosyal ekolojik yaklaşım" olarak nitelendirilmektedir. Bu okul içinde kent araştırmaları yapan en önemli isimler Robert Park, Roderick D. McKenzie, Ernest Burgess, Louis Wirth olarak sayılabilir.

Sosyal ekolojik yaklaşımın kurucusu Robert Park'tır. Chicago'nun kentsel büyüme şekli ve şehrin farklı bölgelerinde farklı Altkültür'lerin oluşması Park'ın ilgisini çekmiştir. Park kentte oluşan mekansal yapılarla sosyal yapılar arasında nasıl bir bağlantı olabileceğini düşünmüş ve Darwin'in türlerin gelişimi ile ilgili geliştirdiği yaklaşımı kentlerin gelişimine uyarlamaya çalışmıştır. Buna göre, doğadaki canlılar nasıl kendi yaşamları için en uygun çevre koşullarını seçiyor ve varlıklarını sürdürmek için rekabet ve mücadele içine giriyorlarsa, kentlerde de benzer bir süreç yaşanmaktadır. Doğadaki bitki ve hayvan türleri için geçerli olan istila, yerine geçme ve egemenlik kurma biçimleri kentlerde de yaşanır.

Park'a göre kent hayatı "biyotik" ve "kültürel" olmak üzere iki düzeyde örgütlenir. Biyotik düzey, yaşamak için gerekli olan kentin kıt kaynaklarını ve bu kaynaklara ulaşmak için yaşayanların en uygun çevresel koşulları seçmek için verdikleri mücadeleyi içerir. Örneğin kente yeni gelen bir aile için en temel ihtiyaç bir konuta ulaşmaktır. Kentlerde konut ve toprağın kıt olması beraberinde rekabeti de getirir. İş merkezlerine yakın yerlere yerleşmeye çalışmak ya da ucuz konut ve arsaları ele geçirmek biyotik örgütlenme düzeyinde gerçekleşir. Konut, iş ve ticaret alanları insanların kıt kaynaklar için yaptıkları rekabet ve çatışma ile oluşur. Kentsel yerleşimde oluşan bu bölgelere "doğal alan" adı verilir. Bu alanlar temelinde kentin bir haritası çıkartılabilir. İş bölgelerinin genişlemesi sonucunda, konutlarda yaşayan insanlar alanlarını koruyamaz hale gelir ve yerlerini ticaret alanlarına bırakırlar. "Biyotik alan" sert bir rekabet alanıdır. Konut, mahalle, alışveriş merkezleri, iş ve ticaret alanları gibi biyotik düzeyler oluştuktan sonra bunun üzerine kentin kültürel düzeyi inşa edilir. Kültürel düzey, o biyotik alanda yerleşen insanların değer yargılarını, okullarını, cami ve kiliselerini, aile ve akrabalık ilişki ve örgütlerini belirtir. Kültürel düzey kent yaşamının ortak duygulara göre düzenlenmesini ve sembolik/psikolojik uyum süreçlerini ifade eder. "Kültürel düzey" biyotik alanın tersine bir iş birliği alanıdır.

Park'ın öğrencilerinden McKenzie ve Burgess, sosyal ekolojik yaklaşımı kentin merkezden dış bölgeleri doğru genişleme sürecini açıklamak için kullandılar ve büyümeyi ortak merkezleri olan ve dışa doğru halkalar şeklinde oluşan bir şey kabul ettiler. McKenzie'ye göre bireyler, gruplar, firmalar kentte yer edinmek için rekabet ederler. Bu rekabette başarılı olanlar kentin en i