e"'nin kurucusu Halide Nusret Zorlutuna'dır. Haziran 1971'de yayına başlayan dergiyi Emine Işınsu yönetti. Mayıs 1985'e kadar yayınlandı. Milliyetçi, mukaddesatçı fikir ve edebiyat dergisi idi.

Dergiye emeği geçenler Dündar Taşer, Erol Güngör, Mehmet Çınarlı, Necmettin Hacıeminoğlu, Mehmet Eröz, Ayhan Tuğcugil (İskender Öksüz), Agah Oktay Güner, Turan Yazgan, Tarık Buğra, Amiran Kurtkan, Aclan Sayılgan, Faruk Kadri Timurtaş'tı. Şiirleri ve yazıları yayınlananlar arasında Arif Nihat Asya, Yavuz Bülent Bakiler, Sadi Somuncuoğlu, Bahattin Karakoç, Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu Hüseyin (Bozok) Kılıçaslan gibi şair ve yazarlar vardır.




Armadillo

Armadillo ya da yaygın adıyla tatu, ana yurdu Güney Amerika olan plasental memelidir.

Ortalama 75 cm. uzunluğundadır. Armadilloların vücudu bir tür zırhla korunur ("ismini de İspanyolcada zırhcık anlamına gelen kelimeden alır"), bu özelliğiyle tesbih böceğine benzerler. Temel yiyeceği böceklerdir. Yiyecek bulmak için toprağı kazarlar, koku alma duyuları çok geliştiğinden böcekleri bulabilirler. Toprağı kazarken çok hızlı davranır ve bu süre içinde burunları toprak ile temas hâlinde olduğundan nefesini tutarlar.

Armadilloda yumurtalıklarda yalnız bir tane yumurta oluşmasına rağmen üreme olayları sonucunda dört tane yavru meydana gelir. Armadilloların bir defada 4 yavruları olur. Bu olay bir annenin her defasında tek yumurta dördüzleri doğurmasına benzer ve 4 yavrunun da cinsiyetleri aynıdır. Ayrıca yapay besiyerlerinde üretilemeyen cüzzam etkeninin (M. leprae) üretilmesinde kullanılır.

Armadillo, Brezilya'da yapılacak olan 2014 Dünya Kupasının maskotu olarak belirlenmiştir. Armadillo'nun maskot olarak çizimine ise "Fuleco" adı verilmiştir.

Takım CINGULATA




Ubıhça

Ubıhça veya Ubıh dili (Adigece: "Vıbıh", Rusça: "Ubıh"), Kafkas dillerine bağlı, Kuzeybatı Kafkas dilleri ya da Abhaz-Adige dillerinden biridir. Ekim 1992'de, bu dili konuşan son kişi Tevfik Esenç'in ölmesiyle ölü dillerden biri haline gelmiştir.

'Ubıh' sözcüğü, Adigece "Vıb Irmağı aşağısında oturanlar" anlamına gelen "Vıbıyıh" ("Uıbıyıx"-"Убыих") deyiminden gelmiş olmalıdır. Ubıh dili "Ubih", "Ibıh" ya da "Wıbıh", "Vubıh" ya da "Wubıh" gibi değişik biçimlerde de yazılmaktadır. Adıgece özgün telaffuz biçimi "Vıbıh" (Убых) ya da "Wıbıh" olanıdır, diğerleri Rusça telaffuzdan aktarma olanlarıdır.

Ubıh dili, 1864'te Ubıhların diğer Çerkes toplulukları ile birlikte Türkiye'ye sürülmelerinden önce, Çerkesya'nın Karadeniz kıyısında, kuzeyde Şahe (Şex-Шэх) Irmağından güneyde Adler'e değin uzanan bir alanda yayılmış olan Ubıhların diliydi. Fransız Lullié'ye göre, 1846'da sadece 1-2 köy halkı tarafından konuşulmaktaydı. Lavrov'a göre de Ubıhların bir bölümü, Ubıhça dışında Adıge ve Ciget Abhazcasını benimsemişti.

1864'te Osmanlı Türkiyesi'ne yapılan göçler sonucu Ubıhların bir bölümü, diğer Çerkezle birlikte, Kuzey Anadolu ve Balkan topraklarına yerleştirildi, boşaltılan yerler ise gerilla tipi direnişlerin temizlenmesinden yani 1880 yılından sonra Rus yerleşimine tahsis edildi.

Balkanlara yerleştirilen Ubıhların tamamı, 1878 Berlin Antlaşması gereğince, diğer Çerkeslerle birlikte, Osmanlı Asyası ve Afrikası topraklarına aktarıldılar. Ubıhça konuşmakta olan küçük kalıntı gruplar da şimdiki Kocaeli'nin Maşukiye köyü ile Sakarya ilinin Sapanca ilçesinin Kırkpınar ve Yanık köylerine, ayrıca ve daha fazla sayıda olmak üzere Manyas'ta yerel halkın Boğaz, Adıgelerin Psışha (Псышъхьа) dedikleri Kocaçay ırmağı (Adıgece: K'ey psı/К1эй псы) vadisi boyunca yukarı doğru sıralanan Hacıyakup (hepsi Ubıh), Işıklar (birkaç hanesi Ubıh), Değirmenboğazı (hepsi Ubıh idi), Darıca (200 hane içinde en son 20 hanesi Ubıh kalmıştı) ve Hacıosman, Manyas (Ubıhça adı: Lek'uaşe/Лэк1уашэ,hepsi Ubıh) köylerine yerleştiler.Ubıhça en son Hacıosman köyü yaşlıları arasında konuşuluyor,diğer köylerin yaşlıları arasında biliniyor,ama artık konuşulmuyordu. Hacıosman köyünden olup Ubıh dilini konuşan son birey olarak kabul edilen Tevfik Esenç'in 8 (7?) Ekim 1992'de ölmesiyle de Ubıh dili ölü diller arasında sayılmaya başlandı.Ubıhların tamamı Adigece, azı da Adigece ile birlikte Ubıhça konuşuyordu. Kafkasya'da iken üç dil (Adige, Ubıh ve Ciget dili) konuşan Ubıhlar da vardı.Bugün sadece Adigece konuşmakta olan Ubıhlar diğer Adıgelerle karışık ya da yan yana yaşamaktadırlar (Sakarya,Balıkesir,Bilecik,Sinop,Samsun,K.Maraş ve birçok ilde). 1864'te Orta Laba Irmağı soluna yerleştirilen ya da saklandıkları dağlardan sağ kurtulup Kuban Irmağı boylarına yerleşmiş olan Ubıhların çoğu,daha sonraları,Rus yönetiminin baskıları sonucu, özellikle 1878 yılından sonra, diğer Adigelerle birlikte Türkiye'ye göç etmişler, böyece Kafkasya'da artık bir Ubıh yerleşimi kalmamış, Kafkasya'da kalmış Ubıh sayısı 1880'de 80'e düşmüş,bu Ubıh kalıntıları da,oralardaki Şapsığ ve diğer Adıgelere karışmışlardır (Örneğin İlk Adigey Cumhuriyeti Devlet Başkanı Aslan Carıme Ubıh asıllıdır).

Ubıhlar kendilerine "Peh'ı" ("Пэхы"-Pexı-Kıyılı) ya da (T'ah'e-"Tvaxe"-"Т1ахэ"- /tʷaχə/) adını veriyor, dillerine de, "Karadeniz kıyısında oturanların dili anlamında" "Pexıbze" ya da "T'ah'ebze" diyorlardı. "Bze", Ubıh ve Adıge dillerinde "dil, lisan" demektir. Ubıh dili üzerine Dirr, Dumézil, Mészaros, Vogt ve Özsoy gibi dilbilimciler çalışmalarda bulunmuşlardır. Ubıh dilinin Abhaz-Adıge dil grubu içindeki konumu halen araştırılmaktadır.





Lecco

Lecco, kuzeybatı İtalya'nın Lombardiya bölgesinde ismini verdiği Lecco ili merkezi olan orta büyüklükte bir komün ve yerleşimdir. Lecco şehri belediye sınırları içinde alanı 45 km²; nüfusu (1.1.2011 tahminine göre) 46.477 kişi; nüfus yoğunluğu 1.058,08 kişi/km² olur.

Milano'ya 50 km uzaklıkta, Como golünün doğu kısmında yer alır.

Ekonomisi daha çok endüstri üzerine kurulmuştur.

Politecnico di Milano Üniversitesi'nin Makine Mühendisliği, İnşaat Mühendisliği ve Mimarlık bölümlerinin bir kısmı da burada bulunmaktadır.

Lecco su kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:









Yüxexes

Yüxexes, İpek Atcan’ın sunduğu her hafta Dream TV 'de Türk rock müziğinden son haberlerin, en yeni kliplerin gösterildiği ve alternatif müziğin başarılı isimlerinin katıldığı tv programıdır.




Yakut tepeli çalı kuşu

Yakut tepeli çalı kuşu ("Regulus calendula"), çalı kuşugiller (Regulidae) familyasından çok küçük bir ötücü kuş türü.

Erişkinlerin üst yüzeyi zeytuni-gri alt yüzeyi açıktır. İnce siyah bir gaga ve kısa bir kuyruk ile beyaz göz halkası ve beyaz kanat barları bulunur. Erişkin erkeklerin kışkırtıldığı zaman kırmızı yamalı tacı ortaya çıkar.

Kuş, kozalaklı ağaç dalına yaptığı fincan şeklindeki derin yuvasına bir seferde on iki kadar yumurta bırakabilir.

Yakut tepeli çalı kuşu populasyonunda yapılan sayımlara göre yükseliş yaşanmaktadır. Bunun nedini ise bu bölgelerde pek rahatsız edilmemeleridir. Bu da daha başarılı beslenme olanaklarına izin verir. Bu kuşlar, kışın güney Birleşik Devletler ve Meksika'ya göç eder. Bazıları, batının sürekli sakinlerindendir.

Ağaç ve fundalarda yem ararken oldukça hareketlidirler; daha çok küçük böcek, örümcek ve bazı küçük yumuşak meyvelerle beslenirler. Beslenirken bir dalın üzerinde asılı durabilirler ve bazen de uçarken havada böcekleri yakalamaya çalışırlar.

Yaz ötüşü yüksek, ahenkli bir şakımadır, ama kışın sesleri, "Jdit" gibi azarlama biçiminde, çoğunlukla peşin sıra devam eder.

Anayurdu, Kanada, Alaska, kuzey New England ve batı Birleşik Devletler'inin kozalaklı ormanlarıdır.




Yapraklı deniz ejderi

Yapraklı deniz ejderi ("Phycodurus eques"), denizatı ile ilgili olan bir tuzlu su (deniz) balığıdır. Phycodurus cinsinin tek üyesidir. Bu canlılar güney ve batı Avustralya sularının yerlisidir ve genellikle sığ, ılık sularda kalırlar. Adları görünümlerinden gelir, uzun yaprak görünümlü çıkıntılar tüm vücutlarından çıkmaktadır. Bu çıkıntılar itici amaçla kullanılmazlar, yalnızca kamuflaj için kullanılırlar. Yapraklı deniz ejderi, boynunun kabarık kısmındaki göğüs yüzgeci ve kuyruğun sonuna yakın olan sırt yüzgeci ile ilerler. Bu küçük yüzgeçler neredeyse saydamdır ve su üzerinde sakince ilerlerken yüzgeçlerini ince ince dalgalandıkları için zor farkedilirler, bu nedenle suda yüzen bir deniz yosununu andırırlar.

Denizatı gibi, adı bilinen bir yaratığa (efsanevi bir yaratık) benzerliğinden gelmektedir. Deniz canavarı standartlarına göre büyük olmamasına rağmen, denizatlarından çok büyüktürler, 45 santimetreye (18 inch) kadar büyüyebilirler. Plankton, deniz yosunları ve diğer küçük yiyeceklerle beslenirler ve insan dışında herhangi bir canlı tarafından avlanmazlar. Dişiler yumurtalarını erkeklerin kuyruklarında biriktirirler ve yumurtalar burada olgunlaşır. Kirlilik, endüstriyel atıkların karışması ve görüntülerinden etkilenerek toplayan dalgıçlar nedeniyle tehlike altındadırlar. Bu tehlikeler nedeniyle Avustralya hükümeti tarafından koruma altına alınmışlardır.

İlgili bir tür olan Otlu deniz ejderi yeşil renklidir, ot benzeri yüzgeçlere sahiptir ve Yapraklı deniz ejderinden daha küçüktür, bununla birlikte National Geographic dergisinin Kasım 2006 sayısına göre yapraklı ve otlu deniz ejderleri aynı tür içinde olabilirler.

Yapraklı deniz ejderi Güney Avustralya eyaletinin resmi deniz amblemidir.





Politika (gazete)

Politika , İsmail Cem, Ercan Arıklı, Kadri Kayabal ortaklığında 15 Eylül 1975'te yayına başlayan günlük ulusal gazete. Politikanın başlıkaltında 'savaşsız sömürüsüz bir dünya için', sağ tarafta 'bir ekmek bir politika' yazıyordu. Daha önce "Ekonomi Politika" adıyla yayımlanan gazetenin el değiştirmesiyle "Politika" adını alan gazetenin sahibi Ercan Arıklı, başyazarı İsmail Cem'dir. Aynı zamanda Ahmet Kahraman da önemli yazılar yazmıştır. 1976 sonlarında Vedat Dalokay'ın uhdesine geçen gazete, 1977 yılında DİSK'in yayın organı olmuştur. Daha sonra tekrar el değiştirmiş, politik çizgisini belirginleştirmiştir. Yazarları 141 ve 142. maddelerden yargılanmışlar, 1978 yılında gazetenin yazı işleri sorumlusu Ali İhsan Özgür kaçırılarak öldürülmüştür. Gazete temelde sol yayın politikası izlemiştir.

Y