amidaşi", "miğfer-kırıcı" olarak kullanılırdı. "Yoroy-doşi", güçlü yapısı ile yaralanmış olan düşmanın zırhını kesip, kafasını koparmak için kullanılırdı. Kafayı kesmek suretiyle idam ederken de çok kullanışlıydı. 
"Aykuçi (合口, 匕首 "Gizli Kılıç"):" Genellikle el koruması ya da "suba" kısmı olmayan tantolara "aykuçi" adı verilir. Ne var ki, bıçak "vakizaşi" kadar da uzun olabilir. Aykuçi ya da gizli kılıç, el koruması ve kabzaya sahip olmadığından kolayca gizlemek mümkündür. Bu nedenle "yakuza" ve "ninja"ların favori silahıydı. Kılıç; uzunluğuna bağlı olarak, elbise içerisine aşağı doğru ya da açılı bir şekilde asılabilecek şekilde tasarlanmıştı. Yedek silah ya da gizli kılıç olma özelliğine sahipti. Bu sebeple hızlı bir şekilde çekmeye elverişli olabilecek bir yere gizlemek en doğru kullanım şekli olacaktır.
"Kayken" (ya da "Kvayken") 8 ila 16 santim uzunluğunda bir bıçaktı. Genel olarak kendini korumak için ve geleneksel bir intihar şekli olan "sepuku" (onurunu kurtarmak için intihar etmek) için kullanılırdı. "Kayken" kadınlarca elbiselerinin altında saklı olarak taşınılırdı.

Farklı işler için kullanılan "Kozuga"'da tanto çeşitlerindendir.

"Kubikaki-Katana" ("Kubikiri" ya da "Kubitori"'de denir); bu yarı-halka şeklindeki kılıcın keskin tarafı yarı-halkanın iç kısmında bulunur. Bu kılıçlar sadece, birisi idam edileceği zaman kullanılırdı.

"Ken"(iki ağzı da keskin), kılıç için'de kullanılan bir terimdir. "Ken-Tanto" denildiğinde iki tarafı da keskin tanto olduğu anlaşılır. "Ken-zukuri"'de bir tanto çeşididir.

"Yari-tanto" mızrak ucu ("Yari") olarak üretilir. Iki tarafıda kesicidir ve köşeli geometrik bir ucu vardır. "Yari-tanto"'lar elde kullanımı için tutulacak uzantısı ile üretilir ancak bir mızrağın ucuna takılacaksa pırazvana kısmının ("nagako") kesilerek kısaltılması gerekebilir. Kısaltılırken, onu üreten demircinin imzası ("meyi") kaybolabilir.

Batılı pazarlarda "Tanto-bıçağı" isimini taşıyan bıçaklar bulmak mümkündür. Bu isim, kesici kısmı düz ve bıçağın şekli ile uyumsuz olan bıçaklar için kullanılmaktadır ancak bunun orijinal Japon tanto stili ile alakası yoktur.





İsmail Kara

İsmail Kara, (d. 1955, Güneyce, İkizdere, Rize), Türk ilahiyatçı.

İstanbul İmam-Hatip Lisesi’ni (1973), İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsü’nü (1977) ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümü’nü bitirdi (1986). Yüksek İslâm Enstitüsü’nde eğitim gördükten sonra Dergâh Yayınları’nda çalışmaya başladı, bu müessese içinde "Fikir ve Sanatta Hareket" dergisi, "Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi", "İslamî Bilgiler Ansiklopedisi" ve "Dergâh" dergisinin yayın heyetinde yer aldı, Yayın Müdürlüğü yaptı. 1980’den itibaren öğretmenlik de yapan Kara, “İslâmcılara göre meşrutiyet idaresi 1908-1914” başlıklı teziyle siyaset bilimi doktoru oldu (1993). Osmanlı-Türk düşünce tarihi, din-modernleşme ve din-siyaset ilişkileri üzerindeki araştırmaları "Hareket", "Dergâh", "Tarih ve Toplum", "Toplum ve Bilim" dergilerinde yayınlandı. Halen Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde öğretim üyesidir. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi hocalarından Prof.Dr. Mustafa Kara'nın kardeşidir.






Ömer Lütfi Kanburoğlu

Ömer Lütfi Kanburoğlu (d. 28 Mayıs 1960), Türk gazeteci ve yazar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve Harp Akademileri/Millî Güvenlik Akademisi mezunu olan Kanburoğlu, genç yaşta gazeteciliğe başladı.

Türk Atlantik Antlaşması Derneği Gençlik Kolları Genel Sekreter Yardımcılığı, Avrupa Konseyi Derneği Genel Sekreterliği, Ulusal Güvenlik ve Stratejik Araştırmalar Derneği Genel Sekreterliği yaptı.
Yeni Forum Dergisi ile başladığı yayıncılık hayatını bu derginin Yazı İşleri Müdürü olarak uzun yıllar devam ettirdi.

Yirmi yılı aşkın bir zaman Yeni Forum Dergisi'nde çalışarak bu dergide yazılar yazdı ve yöneticilik yaptı. Yeni Forum Dergisi'nde yöneticilik yaptığı yıllarda, o zaman Dışişleri Bakanlığı'na bağlı olan ve Türk İşbirliği ve Kalkınma Ajansı tarafından finanse edilen, Türkçe, İngilizce, Kazakça, Türkmence, Kırgızca ve Özbekçe dillerinde yayımlanan Avrasya Etüdleri dergilerinin yayınını organize etti.

Almanya'da çalışan Türk toplumunun sorunlarını dile getiren dergiler çıkarttı. Daha sonra, 1999 yılında Basın Müşaviri olarak Başbakanlık'ta göreve başlayan Kanburoğlu, çeşitli hükümetler dönemlerinde müşavirlik görevine devam etti.

2011 yılında Başbakanlık'tan emekli olarak Milliyetçi Hareket Partisi/Rize Milletvekili Adayı olmuştur. Yazarın yayınlanmış yüzlerce makalesi ve "Teröristin Anatomisi", "Yakın Tarihimizde Siyasal Partiler" ve "Demokrasi Zorunluluk mu?" isimli üç kitabı vardır.





Kök bulma algoritması

Kök bulma algoritması, verilen bir fonksiyonda fonksiyonun değerini sıfır yapacak bir "x" değerini bulmaya yarayan bir sayısal metot ya da algoritmadır (öyle bir "x" bul ki "f"("x") = 0 olsun). Böyle bir "x" değerine fonksiyonun kökü denir.

"f" - "g" kökünü bulma işlemi, "f"("x") = "g"("x") denklemini çözmekle aynı işlemdir. Buradaki "x" değerine ise denklemin bilinmeyeni denir. Bunun yanında her denklem, denklem çözmenin fonksiyonun bilinmeyenini bulmaya eşit olduğu "f"("x") = 0 şeklinde bir kanonik form alabilir.

Bütün nümerik kök bulma metotları tekrarlama, sonunda kök olacak bir limite yakınsayacak sayı serisi üretme, yöntemini kullanır.

Kök bulma algoritmalarının davranışları nümerik analizde incelenir.

En basit kök bulma algoritması ikiye bölme metodudur. Yalnızca "f" sürekli fonksiyonsa uygulanabilir. Ayrıca iki ilk tahmine ihtiyacı vardır. Bu ilk tahminler "a" ve "b" öyle değerler olmalıdırlarki; "f"("a") ve "f"("b")'nin birbirine zıt işaretli olmalıdır.

Bunun yanında Newton metodu, sekant metodu, yanlış pozisyon metodu, Müller metodu ve Brent metodu gibi algoritmalar kök bulmada kullanılmaktadırlar.

Polinomların köklerini bulmak için özel algoritmalar geliştirilmiştir. Bunlar genel olarak, polinomların kompanyon matrisinin bulunması, Laguerre metodu, Bairstow metodu, Durand-Kerner metodu ve daire bölme metodu gibi algoritmalardır.




Theater an der Wien

Theater an der Wien, Viyana-Mariahilf'de bir tiyatro binası.

Mariahilf'de Linke Wienzeile 6 numarada bulunan Theater an der Wien geleneksel oyunlar sergilenen bir tiyatro salonudur.
Franz Jaeger tarafından 1798 yılında kurulan tiyatronun binası 1801’de bitirilmiştir.

Tiyatro,1962 yılından beri her yıl mayıs ve haziran aylarında düzenlenen ve beş hafta süren Kültür ve Sanat Festivalinin (Wiener Festwochen) merkezi olarak kullanılmaktadır.

Zaman zaman opera gösterileri için denenmiş ama salonun uygun olmadığı görulerek yalnız müzikal ve tiyatro oyunları sergilenmesine devam edilmiştir.

Bina 2006 yılında büyük bir restorasyon ve tamirattan geçmiştir.

Tiyatroda sergilenmiş bazı oyunlar ile yazarları ve sergilendiği yıllar






Medici Hanedanı

Medici ailesi 14. ve 17. yüzyıllar arasında Floransa'da (İtalya) yaşamış güçlü ve etkin bir ailedir. Aile üç papa (X. Leo, VII. Clement, XI. Leo), çok sayıda Floransa hükümdarı ve daha sonra Fransa kraliyet mensupları yetiştirmiş, ayrıca İtalyan Rönesansı'nı etkilemiştir.

Medici isminin kökeni kesin olarak bilinmese de tıp kökenli olduğu düşünülmektedir (medico). Aile mütevazı bir başlangıçtan sonra ilk defa bankacılık ile güç kazandı. Medici Bankası Avrupa'nın en başarılı ve saygın bankalarından biri olmuştur. Buradan yola çıkarak Mediciler önce Floransa'da, sonra da İtalya ve Avrupa'da politik güce kavuştular.

Giovanni di Bicci de' Medici Bankacılık işine giren ilk Medici idi ve Floransa devlet yönetiminde etkinleşti. Daha sonra oğlu Cosimo de' Medici 1434 yılında gran maestro olarak Floransa şehir devletinin gayri resmi başı oldu. Alessandro de' Medici 1537'de ilk Floransa dükü unvanını aldı.

Sanatçılara destek vererek tiyatro alanına katkı sağlamışlardır. 1485'te İtalya kentlerinde özellikle burjuva sınıfı oluşmaya başlıyordu. Tiyatro alanındaki gelişmeler, oyunların popülerliği İtalyancaya çevrilmeye henüz başlanmış olmasıyla daha geniş bir kitleye ulaşmıştır. Böylelikle 16. yüzyılda Latincenin yerini yerel dil alıyor.

Medici ailesi, 15. ve 16. yüzyılda iktidar mücadelesi, servetleri ve itibar yönünden Floransa’yı oldukça etkilemiştir. Usta taktikleri ve entrikalarıyla önemsiz zengin bir aile konumundan İtalya’da zengin ve güçlü bir aile konumuna gelmiştir.

Medici’lerin servetlerinin kaynağı loncaların (Arte della Lana) yaptığı tekstil ticaretinden gelmekteydi. Güçleri ise Floransalı halk grubu Popularen (halkın gözdeleri) ile yapmış oldukları iyi ilişkilerden kaynaklanmaktaydı. Bu temeller üzerine modern bankacılığın temellerini atarak ve de Papalık ile ilişkilerini geliştirerek o zamanki Avrupa ekonomisini yönetmişlerdi. Medici’lerin desteği altında tüccarlar ve diğer bankacılar; Floransa, Venedik, Milano, Cenova ve Roma şehirlerini o zamanki Avrupa’nın önemli kültür ve ekonomik açıdan gelişmiş metropolleri haline getirmişlerdi. Böylece Rönesans’ın ortaya çıkmasında etkili olmuşlardır.
Medici’ler ilk kez 13. yüzyılın 2. yarısında loncalarda görev alarak Floransa’da ortaya çıkmıştır. Salvestro di Alamanno (1331–1388), Ciompi-Ayaklanmasını (dokumacıların isyanı) bastırarak Floransa yönetimine ilk defa ayak basmıştır. Yeğeni Giovanni di Bicci de’ Medici (1360–1429) ile beraber Medici Bankası gelişmeye başlamıştır. Giovanni, papalığın bankacılık işlerini de alarak halk ve soylular (Albizzi) arasında arabuluculuk yapmıştır. Eski bir Medici olan Medici di Cafaggiolo, 1537 yılına kadar Floransa’yı yönetmiştir. Cosimo de’ Medici (1389–1464) ve torunu Lorenzo I. de’ Medici (Muhteşem Lorenzo) (1449–1492) Floransa yönetiminde etkili olmuştur.

Ailenin yükselişi, ailenin ilk soylularından ve Nemours’un Dükü olan Lorenzo’nun üçüncü oğlu ile anlam kazanmıştır. Lorenzo’nun ikinci oğlu Giovanni, X. Leo olarak papalık görevine gelmiştir.

Lorenzo’nun kardeşiI. Giuliano de’ Medici, Pazzi’lerin 1478 yılında yapmış oldukları komplolar ile yönetimden düşürülmüştür. Lorenzo’nun en büyük oğlu alan II. Piero de’ Medici, Girolamo Savonarola’nın teokratik bir yönetim kurduğu sırada şehirden kovulmuştur. Sa