nmaktadır.

14 Nisan 1612 tarihinde aşağı yukarı 28 yaşına gelmiş olan Musaşi, nodaçi (iki elle kullanılan bir çeşit uzun kılıç) kullanan rakibi Sasaki Kojiro ile en ünlü düellosunu yapmıştır. Musaşi belirlenen yere — uzaktaki Funajimu adası, Kiyuşu'nun kuzeyi, saçları dağınık bir halde ve geç gelmiştir. Düello çok kısa sürmüştür ve Musaşi rakibini kürekten yaptığı nodaçiden daha uzun bir bokken ile bir samuray veya kılıç ustasının standartlarının üzerinde bir ustalık ile öldürmüştür.
Musaşi'nin geç gelişi tartışmalıdır. Sasaki'nin öfkeli taraftarları bunun onursuz ve saygısız bir hareket olduğunu düşünürken diğerleri rakibinin cesaretini kırmak için uygun bir davranış olduğunu düşünmekteydi. Başka bir teori ise Musaşi'nin geliş saatini akıntıya göre ayarlamış olmasıdır. Akıntı onu adaya taşıdıktan sonra değişmiştir. Musaşi'nin dövüşü bittikten sonra hemen sandalına atlamış ve akıntı sayesinde kendisinden intikam almak isteyen Sasaki taraftarlarından kurtulmayı başarmıştır.

1614-1615 yıllarında Musaşi, Toyotomi ve Tokugava arasındaki savaşta yer aldı. Savaşın nedeni Ayeyasu'nun Toyotomi ailesini Japonya'yı yönetmesine engel olarak görmesiydi. Tarihçilerin çoğu Musaşi'nin Toyotomi tarafında yer aldığına inanmaktadır. Osaka Kalesi savaşın merkeziydi. İlk savaş (Osaka'nın Kış Savaşı; Musaşi'nin dördüncü savaşı) antlaşma ile sonuçlandı ve ikincisi (Osaka'nın Yaz Savaşı; Musaşi'nin beşinci savaşı) 1615 Mayısında Hideyori'nin ordularının yenilgisiyle sonuçlandı. Söylenenlere göre Musaşi, Ayeyasu ile düelloya girmiş fakat Ayeyasu düelloyu sezince Musaşi'yi yanına almıştır.

Diğer bilgilere göre Musaşi, Tokugava'nın yanında yer almıştır. Sasaki Kojiro ile olan düellosunda Tokugava'ya bağlı olanlar ile yakın bir ilişki içinde olsa da bu kanıtlanamamış bir iddiadır. Kaybeden tarafta olduğu için rahatsız edileceği düşüncesinin aksine takip eden yıllarda Musaşi ortadan kaybolmamış, Lord Ogasavara ve Hosokava tarafından desteklenmiştir.

1615 yılında Harima eyaletinden Lord Ogasavara Tadanayo'nun davetiyle sanatta hüner kazandıktan sonra "İnşaat Denetçisi" olarak Ogasavara'nın hizmetine girmiştir. Akaşi Kalesi'nin inşaası ve Himeji kasabasının organizasyonuna yardım etmiştir. Kaldığı süre zarfında dövüş sanatları konusunda eğtim vermiş ve bir erkek çocuğu evlat edinmiştir.

1621 yılında Musaşi, Lord Himeji'nin önünde Miyake Gunbeyi ve diğer üç Togun riyu üstadını yenmiştir. Bu sıralarda Musaşi "Enmeyi Riyu" için birkaç mürit edinmiş olmasına karşın ilk okulunu çok önceleri 22 yaşında iken açmıştı. Enmeyi Riyu öğretilerini kaleme aldığı "Kılıç Tekniği Enmeyi Riyu Üzerine Yazılar" ("Enmeyi riyu kenpo şo")isimli eserinde yazılı hale getirmişti. "En", daire veya mükemmelik; "meyi", ışık veya beraklık ve "riyu", okul manasına gelmektedir. Bu isim iki kılıcı ışığa doğru çember oluşturacak şekilde tutma fikrinden esinlenilerek ortaya çıkmış gibi görünmektedir. Okulun temel amacı samurayların kullandığı çift kılıcı etkin bir şekilde kılıç ve jitte gibi kullanma eğitimini vermektir.

1622 yılında Musaşi'nin evlatlık edindiği oğlu Miyamoto Mikinosule Himeji derebeyliğine bağlı bir hizmetli oldu. Muhtemelen bu olay Musaşi'nin ayrılmasını teşvik etti. Böylece Musaşi yeni yolculuklarıa başlayıp 1623 yılında Konfiçyüsçü bir akademisyen olan Hayaşi Razan ile arkadaş oldu. Musaşi Şoguna kılıç ustası olarak başvurdu ancak halihazırda iki adet kılıç ustası (Ono Jiroemon ve Yagyu Munenori) olması sebebiyle başvurusu reddedildi. Musaşi Edo'yu terk etti ve Yamagata'ya geldiğinde Miyamoto Iyori isimli ikinci evlatlığı edindi. Daha sonra ikisi yola devam ettiler ve yolculukları Osaka'da noktalandı.

Miyamoto Mikinosuke 1626 yılında junşi geleneğini takip ederek bağlı bulunduğu lord öldüğü için seppuku yaptı. Bu yıl Miyamoto Iyori Lord Ogasavara'nın hizmetine girdi. Diğer denemelerinde olduğu üzere Musaşi'nin Lord Ovari'nin hizmetine girme denemesi başarısız oldu.

Musaşi 1627 yılında tekrar seyahat etmeye başladı. 1634 yılında Iyori ile birlikte Kokura'ya yerleşti ve sonradan Şimabara İsyanın'da büyük rol oynayacağı Ogasavara Tadazane'nin hizmetine girdi. Iyori isyanı bastırmada mükemmel bir hizmet sergiledi ve karo rütbesine (politik başkana eşit bir rütbe) yükseldi. Söylendiğine göre Musaşi ön saflarda keşfe çıktığı sırada atılan bir kaya parçası nedeniyle sakatlandı ve böylece yararlılık gösteremedi.

 (1798-1861).
Musaşi "niten'içi" (二天一, "İki cennet tek gibi") veya nitoyiçi (二刀一, "iki kılıç tek gibi") ya da "Ni-Ten İçi Riyu" (Kongen Budist Sutra iki cennete Buda'nın koruyucusu olarak atıfta bulunmaktadır) adı verilen çift-kılıçlı bir kenjutsu tekniği geliştirdi ve bu teknikte ustalaştı. Bu teknikte dövüşçü katana ve vakizaşi gibi bir uzun kılıç ve bir eş kılıcı beraber kullanmaktadır.

Söylendiğine göre bu stil; tapınaktaki davulcuların çift elli hareketlerinden ilham almıştır. Ne var ki Musaşi'nin dövüş tecrübesi nedeniyle doğal olarak gelişmiş ya da babasından aldığı jitte eğitimi sayesinde ortaya çıkmıştır. Yaşadığı dönemde sol eldeki uzun kılıç "gyaku nito" olarak nitelendirilirdi. Bugün Musaşi'nin kılıç kullanma stili Hiyöhö Niten İçi-riyü olarak bilinir.

Musaşi aynı zamanda atıcılık konusunda da uzmandı. Kısa kılıcını sıklıkla atardı ve Kenji Tokitsu "vakizaşi" için "şuriken" metodlarının "Niten İçi Riyu"'nun gizli teknikleri olduğuna inanır. Doğrusu Meyji dönemi öncesi çok-yönlü yetenekler bir gereklilikti. Dolayısıyla bu bilgiler tutarlıdır.

Ölümünden sonra birçok efsane ortaya çıkmıştır. En fazla bahse konu olan kenjutsu ve diğer dövüş sanatları üzerine olan ustalığı hakkındadır. Bazıları; insanları 1,5 metre uzaklığa tersine fırlatıp atması, bazıları da hızı ve tekniği hakkındadır. Diğer efsaneler Musaşi'nin dev kertenkeleleri öldürmesini anlatır. Başka bölgelerde de nüleri öldürmesi anlatılır. Kılıçtaki ustalığından dolayı Kenseyi "kılıç azizi" unvanını kazanmıştır. Bazıları insan ötesi hızlarda koşabildiğine, havada ve suda yürüyebildiğine hatta bulutların arasında uçabildiğine inanır.


Altı tanesi "Miyamoto Musaşi" olmak üzere toplam otuz altı adet film ve bir adet televizyon dizisi Musaşi hakkındadır. Musaşi döneminde bile çizgiromana benzer hikâyeler vardı. Musaşi hakkında gerçek ve kurguyu ayırmak, özellikle internet ortamında çok zordur. Eiji Yoshikawa'nın romanı bu konuya öncülük etmiş, hatta Musaşi'nin hayatını anlatan kaynak olarak görülme hatasına bile düşülmüştür.

Miyamoto Musashi’nin 11ci halefi Iwami Toshio soke ile :

Aşağıdaki Dış bağlantılar İngilizcedir




Yer çekimi (M. C. Escher)

Yer çekimi, M. C. Escher tarafından yapılmış bir litograf baskıdır. İlk kez Haziran, 1952'de basılmıştır. Eserde kenarlarında yarı-dikdörtgenel kapı boşlukları barındıran bir polihedron (çokyüzlü) betimlenir. Bu kapı boşluklarından kabuksuz 12 kaplumbağanın baş ve bacakları çıkmaktadır. Nesneyi bir ortak kabuk gibi kullanmaktadırlar. Kaplumbağaların renkleri kırmızı, turuncu, sarı, magenta (morumsu kırmızı), kahverengi ve indigodur.

Eser siyah-beyaz basılmış ve kaplumbağalar elle suluboya ile boyanmıştır.





Eppur Si Muove

Eppur Si Muove, Alman senfonik metal grubu Haggard`ın 3. albümü. 26 Nisan 2004 tarihinde Drakkar Entertainment`tan çıkmıştır. "Eppur Si Muove" albüm boyunca hikâyesi anlatılan Galileo' nun ölmeden önce söylediği son sözleridir. Yaşamı süresince Vatikan'ın baskıları yüzünden kabul ettiği Dünya'nın dönmediğine ilişkin teze göndermede bulunarak "Eppur Si Muove" - (Yine de Dünya dönüyor) demiştir. Albüm adını aynı adlı parçadan alıyor.





Pis Yedili

Pis Yedili, şansla birlikte taktik faktörünün de esas olduğu bir iskambil oyunudur.













Kördüğüm (Mor ve Ötesi şarkısı)

Mor ve Ötesi grubunun, 8 Mayıs 2006'da piyasaya sunduğu "Büyük Düşler" isimli albümün ikinci parçası.




Çakal

Çakal, köpekgiller (Canidae) familyasına dahil olan "Canis" cinsi içindeki türlerden dört tanesine, Afrika ve Asya'da bulunan ve küçük-orta boyutlu olan "Canis adustus", "Canis aureus", "Canis mesomelas" ve "Canis simensis" türlerine verilen ortak addır.

Küçük avcı ve leşçil canlılar olan çakalların Kuzey Amerika'daki karşılığı, Türkçede "kır kurdu" ya da yine "çakal" olarak adlandırılan "Canis latrans" (İng., "coyote" ya da "prairie wolf") türü canlıdır.

Uzunlukları 30–35 cm’lik kuyrukları birlikte 85–95 cm, ağırlıkları 7–11 kg arasında değişir. Altın çakalın ("C. aureus") sırtı karaya, karnı beyaza çalar ve öbür bölümleri kirli sarıdır. Kara sırtlı çakalın ("C. mesomelas") sırtı kara, postu pas kızılıdır. Boz renkteki çizgili çakalın ("C. adustus") iki yanında belirsiz çizgiler vardır, kuyruğunun ucu da beyazdır. "Canis" cinsinin bütün öbür üyeleri gibi çakallarda akşamları ulurlar. İnsanlar çakalın ulumasını genellikle sırtlanınkinden daha ürkütücü bulurlar. Çakallar, kuyruk dibindeki bir bezin salgısı nedeniyle etraflarına pis bir koku yayar.

Altın çakal, Doğu Avrupa ve Kuzey Afrika’dan Güney Asya’ya kadar olan bölgede, kara sırtlı çakal ile çizgili çakal Güney ve Doğu Afrika’da yaşar. Türkiye’de en çok kıyı bölgelerindeki sık ormanlık ve çalılıklarda ayrıca Güney Doğu Anadolu’nun alçak kesimlerinde yaşar; iç bölgelerde görülmez. Açık arazilerde yaşamakla birlikte, çoğu kez yerleşme yerlerinin çevresine kadar sokulur.

Çakallar, kırlık yerlerde yaşayan gececi hayvanlardır; gündüzleri genellikle çalılıkların ağaçlıkların arasına gizlenir, alacakaranlıkta avlanmaya çıkarlar. Bazen yalnız, bazen çiftler ya da sürüler halinde yaşar buldukları küçük hayvanlar ya da leşleri yiyerek beslenirler. Sürüler halinde dolaştıklarında antilop ya da büyük hayvanları avladıkları da olur. Yalnızken bazen aslan bazen kaplan gibi yırtıcıların ardından giderek bu hayvanların ardından kalanları yerler.

Çakallarda gebelik süresi 57-70 gün arasında değişir; dişi çakal bir oyuk ya da kavuğa sığınarak 2-7 arasında yavru doğurur. Kurtlar ve kır kurtları gibi çakallar da evcil köpeklerle çiftleşebilir.

Encyclopaedia Britannica’nın İngilizce Jackal başlığından Türkçeye çevrilmiştir.

Afrika'da yaşayan çakallar hakkında bilgiler içeren İngiliz