den yararlanmaktadır. Buna ek olarak MIDI, kayıt cihazların yanında, canlı performanslarda kullanılan sahne ışıkları ve efekt pedalları gibi birimlerin de kontrol edilmesine olanak sağlar. 

MIDI yardımıyla birbirini kontrol eden ve sistem verisi alışverişi yapan cihazlar şunlardır;


Yeni nesil ses kartları MIDI uyumlu olmasına rağmen, kendi MIDI sentezleyicileri yardımıyla yarattıkları seslerin kalitesizliği, bilgisayarların bir MIDI enstrümanı olarak görülmesine engel oldu. Gerçekte, MIDI protokolü ile yaratılan sesin kalitesi arasında hiçbir bağlantı yoktur; kalite ses kartına, kullanılan ses örneklerine veya sentezleyicilere göre değişmektedir.




Bayağı şempanze

Bayağı şempanze "(Pan troglodytes)", Primates (primatlar) takımının Hominidae (büyük insansı maymunlar) familyasına dahil "Pan" (şempanze) cinsini oluşturan iki türün daha iri yapılı olanıdır. "Şempanze" adı daha çok bu türü ifade etmek için kullanılsa da bu durum teknik açıdan hatalıdır. Yakın geçmişe dek daha çok "pigme şempanze" ya da "cüce şempanze" adları ile anılmış olan "Pan paniscus" (bonobo), "Pan" cinsinin diğer türüdür.

Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nin ormanlarıyla sınırlı bir dağılım alanı olan bonobonun aksine, bayağı şempanzenin Batı ve Orta Afrika'da daha geniş bir dağılım alanı vardır ve bu dağılım alanları içinde ayrı bölgelerde izlenen dört alt türü bulunur. Bu alt türler şöyle sıralanabilir:





Babi Yar

Babi Yar (Rusça: Бабий Яр, Babiy Yar; Ukraynaca: Бабин Яр, Babyn Yar), 1941 yılında Alman askerleri tarafından Ukrayna Kiev'de 33.771 Yahudinin 2 gün içerisinde katledilmesiyle tarihe Babi Yar Katliamı geçmiştir.

Einsatzgruppen tarafından 29-30 Eylül 1941 günleri 33.771 Yahudi, bütün Alman işgali süresince ise 100-150 bin kişi öldürüldü. Babi Yar'da vurulan Sovyetlere ait vatandaşlar için resmî bir anıt 1976 yılında dikildi. Katledilen yahudiler için olan anıt, 1991'de Babi Yar parkına yerleştirildi.

Rus şair Yevgeni Yevtuşenko'nun ""Babiy Yar"" isimli şiiri ve Dimitri Şostakoviç'in 13. Senfoni'sinin 1. bölümü ""Babi Yar"" bu katliama ithaf edilmiştir.





Ezeli Doğanay

Ezeli Doğanay, (d. 1966) Ozan, Araştırmacı ve yazardır.

1986 yılında Almanya’ya gitti ve “Halk Ozanı” adlı derginin çıkışına katkı sundu. 1989 yılında “Yaban Gülü” adlı kültür sanat dergisini çıkardı. 1989-1992 yılları arasında TD-1 televizyon’da Toplumbilim/Halk Kültürü konulu programlar hazırladı.

1993'de Türkiye’de Haftalık bir gazetede sürekli yazdı. 1994-95 yıllarında “Çağdaş Halk Ozanı” dergisini çıkardı. 1996 yılında haftalık bir gazetede “Ufukta Görünen” adıyla köşe yazarlığı yaptı. Doğanay, 1998'de Alman Yazarlar Birliği Üyesi ve Uluslararası basın kartı sahibi oldu. 1999 yılında "Ozanca Yayınları'nı" kurdu.

2002 yılında Belçika'da bir radyoda "Baharın Kokusu" adıyla bir yıl boyunca programlar hazırladı. 2003-2004 yıllarında Berlin'de iki kültür kurumunda Edebiyat ve Sanat Tari dersleri verdi. 2006'da kısa bir süre Düzgün TV'de çalıştı.

Ezeli Doğanay'ın yayınlanmış 5 araştırrma ve 5 şiir kitabı var.







Kuzey keten kuşu

Kuzey keten kuşu ("Carduelis flammea"), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü.

Kuzey keten kuşu 12–14 cm uzunluğuna varır, ve 13–17 cm kanat genişliğine sahip olabilir. Ağırlığı 13-16 gramdır. Bu küçük kuşun üst kısımı gri ve kahverengi çizgili, karın kısmı beyaz renklidir. Kafasının üstü kırmızı renk olur. Yavru kuşların ve dişilerin, erkek kuşlarda olduğu gibi pembe renk bir göğsü yoktur. Uçarken "Çet-çet-çet.." diye bir ötüşü vardır.

Kuzey keten kuşu Avrupa'da İzlanda, İskandinavya, İrlanda, İskoçya ve Alp dağları ve Türkiye'de bulunur. Kışın güneye doğru göç edip, Orta ve Doğu Avrupa ile Anadolu'ya kadar gelirler. Kuzey Amerika'da da bulunur.




Ahududu

Ahududu ya da frambuaz ("Rubus idaeus"), gülgiller (Rosaceae) familyasından, yaz ve sonbahar mevsiminde kırmızı renkli ve tatlı meyveler veren bir bitki türü. Adı, ceylan anlamına gelen "ahu" ile "dut" kelimelerinden tamlamadır; harfiyen «ceylan dutu» anlamındadır.

Genelde ormanların açık verdiği yerlerde veya önceden yangın ya da ağaç kesimi ile açılan alanlarda büyür. Ahududu çiçeği, arılar için temel bir nektardır. Nemli iklime sahip bölgelerde kolayca üretilebilir ve kesilmedikçe kendiliğinden ürer.

İki türü ticari olarak mevcuttur: yazın çok kısa bir dönemde yetişen vahşi türü ve sürekli meyve veren türü.

Ahududu yaprakları, taze veya kurutulmuş olarak bitki çaylarında kullanılır. Yaprakları 3'lü veya 5'li gruplar halinde bulunur ve altları gümüş-beyaz renktedir.

Ahududu, taze ürünler pazarı ve ticari işleme için yetiştirilir. Geleneksel olarak yaz sonu mahsülü olan ahududu, yeni bir teknoloji, çeşitlilik ve yenilikler sayesinde tüm yıl boyunca tüketilebilir. Ahududunun tam olgunluğuna erişebilmesi için bol güneş ışığına ve suya ihtiyacı vardır. Kuş dışkısı ile yayılan tohumlarla ahududular bahçelerde sık sık yabani ot olarak baş gösterirler.

Ahududuların yetiştirilmesine normalde kışın dip sürgünlerden başlanır. Bu sürgünler bir metre aralıklarla verimli, iyi kanalize edilmiş topraklara ekilmelidir. Dikimden önce toprağı derinlemesine kazarak ve gübre gibi organik maddeler ekleyerek hazırlayın.

İlk sene, bitkinin rezervlerini depolaması ve büyüyebilmesi için bütün çiçekler toplanır. İkinci seneden itibaren bir önceki senenin fidanları ilkbaharda çiçeklenecek ve yazın meyveler olgunlaşacaktır. İlkbahar ve yaz boyunca bitki iyi sulanır, fakat sonbahar döneminde su miktarı azaltılır. Bu, fidanların kışı geçirebilmeleri için sertleşmelerini sağlayacaktır.

Kış boyunca eski, çiçeklenmiş fideler toprak seviyesinde budanır. Yeni fidelerin de küçük ve zayıf olanları ayıklanır. Birbirilerine çok yakın büyüyen fideler sökülür, fidelerin arasında 10–15 cm mesafe olmalıdır. Çoğu ahududu çeşidinin kazığa bağlanması gerekecektir.

Ahududular kuvvetlidir ve biraz istilacı olabilirler. Bitkinin biraz uzağında sürgün verebilirler. İlkbaharda bitkinin sınırları işaretlenir ve bu bölge bir bel ile kazılır. Bu işlem sürgünleri ayıracaktır. Bölgenin dışındaki sürgünler kazıp çıkartılır.

Koyu kırmızı rengini almış ve göbeğine dokunulan meyveler toplanır. Meyveler bu zamanlarında en tatlı hallerine ve olgunluklarına erişmişlerdir. Fazla meyvelerden ahududu reçeli yapılabilir veya bu meyveler dondurulabilirler.

Son yıllarda yapılan iyileştirme çalışmalarıyla dikensiz ve destek gerektirmeyen dik boylu kültür ırkları elde edilmiştir. Ayrıca Rubus cinsinin diğer üyeleriyle yapılan çaprazlamalar sonucunda çok sayıda hibridler elde edilmiştir.

Kara ahududu ("Rubus occidentalis") Kuzey Amerika'ya özgü farklı bir bitki türüdür. Farklı yörelerde ahududu olarak adlandırılan diğer "Rubus" türleri şunlardır:

"Rubus" subgenus "Idaeobatus":

Ahududu bazı kelebek (Lepidoptera) türlerinin larvaları için ana besin kaynağını oluşturmaktadır.





Gölyaka (anlam ayrımı)






Bayağı çaprazgaga

Bayağı çaprazgaga ("Loxia curvirostra"), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü.

Bayağı çaprazgaga 15–17 cm uzunluğuna ve 40 gram ağırlığa varır. Gagasının iki ucu bir çapraz oluşturur ve ismide bundan alır. Dişileri gri yeşil, erkekleri ise sarı, kavuniçi ya da kızıl renk olurlar. Bir grubun içinde uçmayı seven bu kuşlar, grup halinde dalgalana dalgalana uçma oyunları yaparak uçarlar. Ötüşü "gib gib" diye tarif edilebilir.

Bayağı çaprazgaga ladin ve göknar ormanlarını tercih eder, ama parklarda ve bahçelerde de görülür. Orta ve Kuzey Avrupa'da,Asya'da ve Kuzey Amerika'da yaygındır. Anadolu'da ise Batı ve Doğu Karadeniz, Uludağ ve Kazdağı bölgesinde bulunur.

Bayağı çaprazgaganın gaga şekli iğne yapraklı ağaçların kozalaklarını kırmak ve içindeki tohumları ayıklamak için çok uygundur.




Bayağı çütre

Bayağı çütre ("Carpodacus erythrinus"), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü.

Bayağı çütre 15 cm uzunluğuna ve 20.25 gram ağırlığa varır. Yavrular ve dişiler zeytin yeşili olurlar. Erkeklerin kafaları ve göğüsleri kızıl renk, karın kısımları beyaz ve gözleri siyah renk olur. Ötüşü "vüğ" ya da "cüğ" diye tarif edilebilir.

Mayıs'tan Ağustosa kadar orta ve doğu Avrupa'nın sulak kır, park ve çalılık alanlarında ve meyve bahçelerinde görülür. Kış aylarını Türkiye'den Hindistan'a kadar varan bir bölgede geçirir.

Bayağı çütre, böcekler, çekirdek ve tomurcuklar ile beslenir.




Alay

Alay, bir albayın komutası altında üç ya da dört taburdan oluşan askeri birimdir. Bir askeri teşkilatlanma olarak çok eski tarihe dayanmaktadır. 16. yüzyıl ortalarında Fransız süvari birliklerine de alay denmekteydi. Daha sonraki yüzyıllarda alayların kendi sancak, üniforma ve armaları geliştirilmiş ve belirli alaylar belirli bir kişilik, askeri kariyer edinmişlerdir.

20. yüzyıl başlarına kadar Avrupa ve Birleşik Devletler ordularında alaylar 10 bölükten oluşmaktaydı. Napolyon ise alay teşkilatında yeni düzenlemelere gitmiş ve komutası aldındaki alayları, birisi karargâhta, diğer ikisi de arazide olmak üzere üç tabur şeklinde teşkilatlandırmıştır. 20. yüzyılın hemen başlarında Birleşik Devletler ordusu da bu tertiplenişini benimsemiştir. Alayların bu yapısı I. Dünya Savaşı, II. Dünya Savaşı ve Kore Savaşı sırasında değişmemiştir.

Türk Silahlı Kuvvetleri'nde alaylar, aynı sınıftan unsurların ya da aynı ana silah temelinde teşkillenmiş en büyük çaptaki birliklerdir.

Motorize Piyade Alayları, yeni den yapılanma ile Kara Kuvvetleri kuruluşunda;Alay Karargâhı ,Alay/Tugay Tipi Kışla Hizmet Birliği,üç Motorize Piyade Taburu, Bir Lojistik Destek Taburu,bir İstihkam Savaş Bölüğü, bir İstihkam İnşa Bölüğü, bir Muhabere Takımı, bir Dağ Komando Bölüğü ve bir Kimyasal Savunma Müfrezeden oluşmalıdır.

MOTORİZE PİYADE ALAYİ (BAĞIMSIZ VEYA MOTORİZE PİYADE TUGAYI KURULUŞUNDA)

MOTORİZE PİYADE ALAY KARARGAHI VE KARARGAH DESTEK BÖLÜĞÜ
Motorize Piyade Alayı Muharebe Grubunu oluşturan Muharip ve Muharebe Ateş Destek Birlikleri :

Ana silahı çeşitli çap ve modeldeki toptan oluşan, alay düzeyindeki askeri birliktir. Ana silah olan topun bağımsız olarak hareket edebilmesi