eçimlerinde de İstanbul'dan milletvekili seçildi. 27 Mayıs Darbesi sırasında tutuklanarak Yassıada mahkemelerinde yargılandı. Serbest kaldı.

I., II. Dönem Ankara, IV., V., VI., VII., VIII. Dönem Konya, IX. Dönem Eskişehir, X., XI. Dönem İstanbul milletvekilliği yaptı.

10 Ocak 1968 tarihinde İstanbul'da hayatını kaybetti. Hiç evlenmemişti. Geyve civarındaki Alifuatpaşa beldesinde Merkez Camii'nin avlusunda gömülüdür. Ailesi yerinde kalmasını istediğinden Ankara'daki Devlet Mezarlığı'na nakledilmemiştir. Aynı beldedeki müzede kendisine ait kişisel eşyalar, fotoğraflar ve dokümanlar mevcuttur.





İrâde-i Milliye

İrade-i Milliye, İtilaf Devletleri’nin işgallerine karşı 1919'da Anadolu’da başlayan kurtuluş hareketinin ilk yayın organı olarak Sivas’ta çıkarılan gazete.

Gazetenin çıkarılmasına Sivas Kongresi’nde karar verilmişti. İlk sayısı 3 gün sonra (14 Eylül 1919) çıkarılan gazetede niçin bağımsızlık savaşına girişildiği ve son durumun ne olduğu halka ve dünya kamuoyuna aktarılmış olduğu için bu yayın, Kurtuluş Savaşı ve Türkiye tarihi açısından büyük önem taşır. Ayrıca Damat Ferit Paşa kabinesinin düşürülüp Ali Rıza Paşa başkanlığında yeni bir kabinenin kurulması; Osmanlı Meclis-i Mebusanı için seçimlerin yapılması; Meclis-i Mebusan’a millî mücadele taraftarı kimselerin girmesinde rol oynamış bir yayın organıdır.

"İrade-i Milliye", Heyet-i Temsiliye'nin Sivas'ta bulunduğu günlerde 16 sayı çıkarılmış; heyetin Sivas'tan ayrılıp Ankara'ya gitmesinden sonra bir yerel gazete hüviyetine bürünmüş; yayın hayatına 1922’nin sonuna kadar devam etmiştir. Heyet-i Temsiliye'nin Ankara'ya gidişinden sonra, millî mücadelenin yayın organı olma görevini "Hakimiyet-i Milliye" gazetesi üstlenmiştir.

Milli Mücadele’nin esaslarını anlatmak, millî mücadele karşıtı propagandalara yanıt vermek üzere bir gazete çıkarılması Sivas Kongresi’nin 11 Eylül 1919’da gerçekleşen sekizinci oturumunda kararlaştırıldı. Gazeteye mesul müdür bulma görevi kongrenin Sivas delegesi Rasim Bey (Başar)’e verildi. İttihat ve Terakki ile ilgisi olmayan birini bulması Bey’den özellikle istendi Rasim Bey, o sırada 22 yaşında bir genç olan "Demircizade Selahaddin'i (Ulusalerk)" Mesul Müdür olarak belirledi. Heyet-i Temsiliye üyesi Mazhar Müfit Bey yazı işleri müdürü oldu. Gazete, Vilayet Matbaası’nda basıldı.

Gazetenin başlığında haftada iki gün yayınlanır ifadesi yer alıyordu ancak başlangıçta hafta bir gün çıkarıldı . Zaman içinde haftada iki kere ve daha sonra günlük olarak çıkarılmıştır.

Kimi kaynaklara göre gazetenin adı bizzat Mustafa Kemal Paşa tarafından konuldu ancak bu adının konuluşu hakkında kesin bilgi yoktur. Gazetenin başlık altında "Metâlib ve Âmâl-i Milliyenin Müdafiîdir" ("Milletin arzu ve isteklerinin savunucusudur") ibaresi yer almıştır.

İrade-i Milliye, 30X50 santimetre boyutlarında iki sütunlu dört sayfadan ibaret bir gazete olarak hazırlandı. Şekil ve sütunlarının durumu sermürettip Mahmut Efendi tarafından yapılıyordu. Dördüncü sayısından itibaren sütun sayısı üçe çıkarıldı.

14 Eylül 1919’da çıkan ilk sayıda, gazetenin yayınlanmasından 10 gün önce toplanan Sivas Kongresi'nde Mustafa Kemal'in kongreyi açış nutku ile padişaha, sadrazama ve itilaf devletlerine çekilen ariza ve muhtıralar yer almaktadır. Gazetede imzalı yazı yayımlamama kararı alınmıştı. Ancak “"Harekât-ı Milliyenin Es-babı"" adlı yazı, Sivas Kongresi’nin İstanbul delegesi olarak katılan gazeteci İsmail Hami Bey adıyla yayımlandı.

Gazetenin ikinci sayısında Damat Ferit Paşa kabinesine karşı duyulan güvensizlik ve bu kabine ile her türlü ilişkinin kesildiğine dair her bölgeden, ilden ve kazadan İstanbul'a, itilaf devletlerine ve Heyet-i Temsiliye'ye çekilen telgraflar yer almaktaydı. Ayrıca İsmail Hami ismiyle ""Ferit Paşa Kabinesiyle Kat-ı Münasebet"" başlıklı yazı yayımlanmıştır.

İlk sayılardaki haberlerin yüzde kırkını telgraf metinleri oluşturmuştur. İç ve dış basından kaynak göstermeden pek çok haber aktarılmıştır.

O güne kadar Sivas’ta çıkan gazetelerin tirajı birkaç yüz olmasına rağmen; İrade-i Milliye’nin ilk sayısı bin adet basıldı. Gelen yoğun talep üzerine her sayıda baskı sayısı arttırılmış, 5000 adede kadar çıkarılmıştır. Nüshalar propaganda için Müdafaa-i Hukuk Cemiyet’lerine ve diğer cemiyetlere belediyelere gönderilmekteydi. İstanbul'a ve işgal altındaki diğer illere ulaştırılabilmesi için çeşitli resmî kurumlardan alınan zarflara konulup sanki resmî evrakmış gibi gönderilmesi sağlandı.

Heyet-i Temsiliye, Sivas’tan ayrılırken gazeteyi de beraberinde Ankara’ya götürmek istediyse de Sivas ileri gelenlerinin isteği üzerine İrade-i Milliye, yayın hayatına Sivas’ta devam etti. 10 Ocak 1920’de Ankara’da yayına başlayan "Hakimiyet-i Milliye", Heyet-i Temsiliye’nin resmî yayın organı olarak İrade-i Milliye’nin yerini aldı.

Gazete ikinci döneminde Milli Mücadeleyi savunan bir çizgi izlemeyi sürdürdü. Bir süre İttihat ve Terakki Cemiyeti üyesi Halis Turgut’un mesul müdürlüğünde çıkarıldı. 1921’de Halis Turgut’un yönetiminde iken iki defa İstiklal Mahkemesi tarafından kapatıldı. Gazetenin yayın hayatı 1922’de sona erdi.




Çizmeli Kedi

Çizmeli Kedi (;), insanları aldatarak yoksul efendisi için zenginlik ve saygınlık elde etme peşinde koşan bir kedi hakkındaki Avrupa masalıdır.

Masal yazılı olarak ilk defa İtalyan yazar Giovanni Francesco Straparola’nın “"Hoş Geceler"” adlı derlemelerinde (1550-1555), 1634'de İtalyan şair Giambattista Basile tarafından toplanan Avrupa halk hikayeleri arasında, daha sonra Fransız yazar Charles Perrault tarafından 1697'de toplanan "Anne Kazın Hikayeleri"'nde yayımlanmıştır.

16. yüzyılda Venedik'te yayımlanmış bir masal kitabındaki Bohemyalı bir kadının oğlu olan ve ona yardım eden becerikli kedi kılığına girmiş peri sayesinde Bohemya kralı olup çıkan yoksul köylü çocuğu hikayesinin bu masala kaynaklık ettiği öne sürülmüştür. Sözlü gelenekten beslenen masalın insanlığın çok eski dönemlerindeki gelenek ve inanışları yansıttığı düşünülür. Kimi yazarlar kökeninin Anadolu'ya kimileri Avrupa'ya dayandığını iddia eder. Çoğu Batı klasik masallarına kaynaklık eden Hint masalları derlemesi "Panchatantra"'nın kaynağı olduğu öne sürülür. Kimi yorumlara göre öykünün ana kaynağı Eski Mısır’dır; nehirde yıkanma, yeni elbiseler giyme metaforu ile geleceğin kralının tahta hazırlanışını anlatır. Öykünün bir benzerine Zanzibar folklorunda “"Darai Sultanı"” adı ile rastlanır; ancak orada Çizmeli Kedi, ceylan olarak geçer. Öykünün Moğol folklorundaki anlatımında kedinin yerini tilki alır.
Bir değirmencinin ölürken değirmenini büyük oğluna, eşeğini ortanca oğluna, kedisini küçük oğluna bırakmıştır. Elinden hiçbir iş gelmeyen delikanlı kediyle ne yapacağını bilemez. Ancak kedi dile gelir, ona yardım edeceğini söyler. Bir çift çizme ve bir torba ister.

Evden uzaklaşan kedi, bir tepenin yamacında ölü taklidi yapar ve torbasına koyduğu havuçla şalgamı yemeye gelen tavşanı boğar. Saraya gidip tavşanı Efendisi Karabas Markisi’nin armağanı olarak krala sunar. Çizmeli kedi, uzun süre bu şekilde krala armağan götürmeyi sürdürür; Karabas Markisi hakkında kralın meraklanmasını sağlar. Bir gün kralın, kızını nehir kıyısında gezintiye çıkacağını öğrenince değirmencinin oğlunun onların geçeceği saatte nehre girip boğuluyor taklidi yapmasını ister ve araba yaklaşınca kraldan yardım ister. Kralın adamları boğulma taklidi yapan genci kurtarır. Çizmeli kedi, efendisinin elbiselerinin çalındığını söylemiş olduğundan gence kralın yedek elbiseleri giydirilir. Kralın kızı, şık kıyafetlerle çok göz alıcı görünen gence aşık olur.

Kral arabasına genci de alıp yola devam ederken denizler gibi uzanan tarlaların önünde arabayı durdurup orada çalışan işçilere tarlaların kimin olduğunu sorar ve “Karabas Markisi”’nin yanıtını alır. Çünkü kedi, kestirme yoldan koşup eğer böyle söylemezlerse kılıçtan geçirileceklerini söyleyerek işçileri korkutmuştur.

Aslında tarlalar o civarda kocaman bir sarayda yaşayan ve istediği hayvanın kılığına girebilen Ogre türü bir deve aittir. Çizmeli kedi onu ziyaret eder ve yeteneğini sergilemesini ister. Kedinin isteği üzerine dev önce aslan, sonra fare kılığına girer. Fare kılığına giren devi kedi hemen yiyiverir. Kralın arabası devin sarayına gelince onu “Karabas Markisi’nin sarayına hoşgeldiniz” diyerek karşılar. Markinin zenginliğinden etkilenen kral, güzel kızını değirmencinin oğlu ile evlendirir.




Melez dövüş sanatları

Melez dövüş sanatları, çeşitli dövüş sanatlarından teorileri ve teknikleri bir araya getirerek oluşturulmuş dövüş sanatları.

Karma dövüş sanatları gibi diğer terimler melez dövüş sanatları ile yakın anlama sahip olmakla birlikte karma dövüş sanatları veya KSS (Mixed Martial Arts) belirli müsabakalarda kullanılan bir mücadele sporuna atıfla kullanılmaktadır.







Zen Do Kai

Zen Do Kai, Avustralya'da geliştirilen serbest stil bir savaş sanatıdır. Etkili bir kendini koruma sistemi arayan insanlar için geliştirilmiştir.

Bir karate formu olarak görülmesine karşın Thai kick boksa oldukça benzeyen bir sistemdir ve duruşları Tai kickboksu andırmaktadır. Çalışmalarında Tai kick boks talimlerinde kullanılan teknikler ve uygulamalar bulunmaktadır.




Antônio Carlos Zago

Antônio Carlos Zago (d. 14 Mart 1969, Presidente Prudente), defans pozisyonunda görev yapmış Brezilyalı Millî futbolcu ve teknik direktördür.

Zago, São Paulo eyaletinin, Presidente Prudente şehrinde doğdu. İtalyan kökenlere sahipti. Futbola São Paulo takımında başladı. 2 yılda 64 kez forma giydi ve 4 gol attı. 2 yerel şampiyonluk dışında, bir Brezilya Ligi Série A şampiyonluğu, bir tane de Copa Libertadores şampiyonluğu gördü. 1992-93 sezonunda ise ilk yurtdışı deneyimini yaşadı. La Liga'nın yeni takımlarından Albacete Balompié'ye transfer oldu. Ancak sadece 12 maçta forma giyebildi. Takım lig 17.si olunca, ülkesine geri döndü.

1993'te bir başka São Paulo takımı ve eski takımının ezeli rakibi Palmeiras'a transfer oldu. Parmalat'ın sponsorluğunu aldıktan sonra suskun günlerine son veren Palmeiras'ın yenilenme politikaları çerçevesinde takıma geldi. Edmu