sonucunda, daha yüksek irtifalardan ve daha uzun menzilden taarruz yapabilecek. Program çerçevesinde uçağın kokpiti de iki adet yeni çok-fonksiyonlu renkli gösterge ve yeni bir HOTAS arayüzünün sisteme eklenmesi ile geliştirilecek. Bu yenilikler pilotun durumsal farkındalığını ve görev performansını arttıracaktır.

A-10, iki adet General Electric TF34-GE-100 turbofan motoru taşımaktadır. Bu motorların her biri 9.565 libre gücündedir. Motorlar gövde üstündedir ve birbirinden ayrılmıştır. Böylece yerden gelebilecek saldırılarda hasar görmemesi amaçlanmıştır. Motorlardan birisi isabet alsa dahi diğer motor göreve devam edebilir. Motor sesi çok değişiktir, hafif bir ıslık sesini andırır. Bu da uçağın saldırı anında erken fark edilmemesini sağlar. Motorlar düşük sıcaklık yaydıklarından stinger gibi yerden atılan ısıya duyarlı füzelerin takibini zorlaştırır. Uçağın radar izi oldukça yüksektir, radar emici malzeme kullanılmamıştır.

Soğuk Savaş döneminde T-62 tanklarının zırhlarını orta irtifadan delmek için geliştirilen 30 mm'lik GAU-8/A Gatling Makinalı Topu uçağın en etkili silahıdır. Top, 7 namluludur ve 0.43 kg-0.75 kg ağırlığında 1.350 adet mermi kullanır. 6500 metreden tank imhası yapabilir, pilotun seçimine göre dakikada 2100-4200 mermi atabilir. Gatling topunda seyreltilmiş uranyumlu mermiler kullanılır, mermi çekirdeklerinin içinde seyreltilmiş radyasyonlu uranyum çubuklar bulunmaktadır. Bu uranyum çubuklar merminin ateşlenmesi ile ısınarak kimyasal ve atomik bir reaksiyona girer. Hedefi vuran mermi bir bomba etkisi yaparak patlar. Dakikada 3900 mermi havadan yağan bomba yağmuru gibidir. Uçak, dahili top cephanesi ve 11 adet harici silah istasyonunda azami 16.000 libre (7.260 kg), tam dahili yakıtla 12.000 libre azami harici silah yükü taşıyabilmektedir. Uçakta kullanılan diğer mühimmatlar; AGM-65 Maverick, AIM-9L Sidewinder (Sadece OA-10 modelinde), GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II, GBU-16 Paveway II ve GBU-24 Paveway III Lazer güdümlü bombalar, Mk-20 Rockeye, BLU-1, BLU-27/B Rockeye II, BL-755, CBU-52/58/71/87/89/97 Demet bombaları, Mk-82/83/84 Genel maksat bombaları, Mk-77 Yangın bombası (Napalm), JDAM (Sadece A-10C modelinde), CBU-105 WCMD (Sadece A-10C modelinde), LAU-68 Hydra 70 mm (2.76 inç) ve 127 mm (5.0 inç) Roket podları taşıyabilmektedir. A-10 ayrıca ALQ-131 elektronik önlem (ECM) podu ve LITENING AT/Sniper XR hedefleme podları (Sadece A-10C modelinde) da taşıyabilmektedir. NVIS (Gece Görüş Sistemi) de Thunderbolt'un sahip olduğu sistemlerden biridir. Bu sistemle uçaklar gece karanlığında da yer hedeflerine saldırı düzenleyebilmektedir.

A-10, I. Körfez, Kosova, Afganistan ve II. Körfez Savaşlarında görev yapmıştır. En büyük başarısı deniz seviyesindeki düz arazide gerçekleşen I. Körfez Savaşı'dır. Uçağın üretim amaçlarına uygunluk gösteren bir coğrafya olan Irak'ta 144 adet A-10 uçağı toplam 8.100 sorti yaptı. % 95.7 göreve hazırlık oranıyla bu filo, tüm savaşta harcanan AGM-65 Maverick'lerin % 90'ını ateşledi. Hedefleri arasında; zırhlı araçlar, personel taşıyıcılar, ikmal konvoyları, Scud lançerleri yer aldı. A-10'lar 987 Irak tankını, 1.200 topçu bataryasını, 9 SAM lançerini, 96 radar istasyonunu ve 2.000 kadar kamyon & taşıyıcı vs aracı tahrip ettiler. Ayrıca Kuveyt sınırında iki adet Mi serisi Irak helikopteri 30 mm Gatling topu ile düşürüldü. I. Körfez Savaşında bir A-10 sağ motoruna 45 adet, sol motoruna ise 20 adet 20 mm lik uçak savar mermisi isabet etmesine rağmen, patlamış iniş takımlarıyla üssüne dönebilmiş ve sorunsuz bir iniş gerçekleştirmiştir. 

I. Körfez Savaşı'ndan sonra ABD Hava Kuvvetleri kuvvet yapısında standartlaşma istemekteydi. A-10 uçaklarının bir kısmının müttefik devletlere transferleri ve yerlerine yakın hava desteği için düzenlenmiş F-16 (A-16) uçaklarının hizmete girmesi planlandı. Türkiye'ye de NATO Güney Kanat Yardımı kapsamında 50 adet A-10 uçağının satışı teklif edildi. Türk tarafının yaptığı incelemeler sonunda bu uçakların yaş ve açık depolama sonucu kullanılabilir hale getirilebilmesinin zor ve pahalı olduğu ve standartların dışında (30 mm makinalı top, motorlar) parçalarının olması gerekçesiyle teklif kabul görmedi. Teklifin kabulü durumunda hizmet ömrünü yarılamış 2 filoluk bir kuvvet için Türkiye'de büyük bir altyapı yatırımı yapılması gerekecekti. Ayrıca, uçakların Hava Kuvvetlerinde mi yoksa Kara Kuvvetlerinde mi görev yapacağı tartışması da yaşanmıştı.

Yakın Hava Desteği uçağının önemini iyi kavrayan ABD Hava Kuvvetlerini, A-10'ların yerine F-16'ları zırhlı hedeflere saldırı ve yakın hava desteği öncelik alınarak modernize edip "A-16" adıyla göreve katmayı planlıyordu. Fakat 1990'ların ikinci yarısında gövde altında 30 mm Gatling toplu F-16 uçaklarıyla yapılan denemelerde problemlerle karşılaşıldı. F-16'nın serbest uçuşlu bomba atışında isabet yüzdesi A-10'dan daha yüksekti fakat yakın hava desteği için yapması gereken düşük irtifa/düşük hızda manevraların uçağın kritik aksamında yüksek oranda yıpranma yaptığı belirlendi. Böylece bu plandan vazgeçildi ve A-10'un modernize edilmesi kararlaştırıldı. Modernizasyon sonucu bu uçakların 2040'a kadar hizmette kalması planlandı. Modernize edilmeyen uçakların Güney Kore, Japonya, Suudi Arabistan gibi müttefik devletlere yardım kapsamında transferi düşünüldü fakat bu ülkeler saldırı helikopteri tedarikini tercih ettiler.

A-10'un tek kullanıcısı ABD'dir. ABD Hava Kuvvetleri (USAF) ve Ulusal Hava Muhafızları (ANG) birliklerine bağlı 150+ A-10A, 100+ OA-10A ve 95 A-10C (Ocak 2008 yılı tahmini verileri) aktif olarak görev yapmaktadır. Çeşitli modernizasyon programları ile bu uçakların 2040'lı yıllara kadar hizmette tutulması planlanmaktadır.






Jeofizik Mühendisleri Odası

Jeofizik Mühendisleri Odası (JFMO) Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği‘nin bir üyesi olan Jeofizik Mühendisleri Odası, 1986 yılında kurulmuştur. Odanın teknik ve bilimsel geçmişi 1961 yılında kurulmuş olan Türkiye Jeofizikçiler Derneği‘ne (TJFD) dayanmaktadır. Gunumuzde 11 üniversite ve 5426 aktif üyeye, 485 SMM ve 447 Tescilli Bürosuna hizmet vermektedir.

6235 sayılı Kanun ile kurulmuş yasal bir organizasyon olarak, JFMO jeofizik meslek disiplininin resmi olarak hükümet nezdinde temsil edilmesinden sorumludur ve üyelerine bu husularda tavsiyelerde bulunmakta ve temsilcileri vasıtasıyla ilgili komisyonlarda fikir ve görüşlerini sürekli kamuoyuna açıklamaktadır. Odanın amaçları JFMO Ana Yönetmeliği'nde tanımlanmıştır.

Jeofizik bilimi ile ugrasanlar ilk orgutleri olan "Türk Jeofizik Derneği"‘ni 25 mayıs 1955‘de kurmuşlardır. Daha sonra, 1956 yilinda, orgut adini "Türk Jeofizikçiler Derneği" olarak değiştirmiştir. Dernek, ilk genel kurulunu 26 Aralık 1958‘de yapmıştır. Derneğin ilk süreli yayını "Jeofizik" 1959 yılından yayinlanmıştır. Orgut, 1959 yılında "Türkiye Jeofizikçiler Birliği" ve 1961 yılında da "Türkiye Jeofizikçiler Derneği" adını almıştır. Dernek, 1980 yılındaki askeri darbe donemine kadar varligini surdurmustur. Takip eden yıllarda ise Jeofizik mühendisleri çoğunlukla Maden Mühendisleri Odası bünyesinde örgütlülük çalışmalarını yürütmüşlerdir. 1986 yılında da tum Jeofizik Mühendislerini çatısı altında toplayan "TMMOB Jeofizik Mühendisleri Odası" kurulmuştur.

Jeofizik Mühendisleri Odası yurtdışında; (Society of Exploration Geophysicists), (European Association of Geoscientists & Engineers) üyesidir. JFMO; EAEG‘nin kurucu üyelerinden ve EAGE‘nin ilgili kuruluşlarından biridir ve bu iki organizasyonun Avrupa Yerbilimcileri ve Mühendisleri Derneği EAGE olarak tek bir çatı altında toplanmasından önce her iki organizasyonun konseylerinde resmi olarak temsil edilmiştir. Balkan, Doğu Avrupa ve BDT ülkeleri ile yakın ilişkiler kuran JFMO, 1993 yılında BGS (Balkan Geophysical Society)‘nin kurulmasına öncülük etmiş ve 1997-2000 yılları arasında da başkanlığını yürütmüştür.

JFMO tarafından her yıl "Türkiye Uluslararası Jeofizik Kongre ve Sergisi" düzenlenmektedir. Kongreye katılan çok sayıda Türk ve yabancı delege, Türkiye‘de ve dünyada jeofizik alanındaki son gelişmeleri teknik oturumlarda tartışma ve sergide izleme olanağı bulmaktadır.

Petrol Jeologları Derneği ve Petrol Mühendisleri Odası ile birlikte iki yılda bir " IPETGAS Türkiye Uluslararası Petrol ve Doğalgaz Kongre ve Sergisi" ortaklaşa düzenlenmektedir.

Ayrıca , , , TJFD ve Kazakistan Jeofizik Derneği ile ortaklaşa Uluslararası Kongre ve sergiler duzenlemektedir.

JFMO üç süreli yayına imza atmaktadır. "Jeofizik Dergisi" bilimsel - teknik içerikli Türkçe ve İngilizce olarak yılda iki sayı basılmaktadır. "Jeofizik Bülteni" ise Odanın Türkçe olarak yılda üç kez yayınlanan ve üyeleri arasında aktif iletişimi sağlayan bültenidir. "Journal of the Balkan Geophysical Society" "Balkan Jeofizik Birliği (BGS)" nin Oda tarafından yayınlanan bilimsel ve teknik içerikli dergisidir. JFMO ayrıca Türkiye‘de jeofizik biliminin gelişmesine katkıları yadsınamayacak teknik içerikli kitaplar da yayınlamaktadır.
Her iki yılda bir yapılan secimlerle görev alan başkanlar;

Merkezi Ankara‘da bulunan JFMO; 11 şube (Adana, Antalya, Bursa, Denizli, Eskişehir, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Sakarya, Samsun ve Trabzon), 5 bölge temsilciliği (Diyarbakır, Elazığ, Erzurum, Gaziantep ve Nevşehir), 57 il, 7 İlçe temsilciliği ile 6 yabancı ülkede (3‘ü ABD olmak üzere, İngiltere, Kanada ve Almanya‘da) temsil edilmektedir.





Reasürans

Reasürans, sigorta şirketlerinin üstlerindeki riskleri tekrar sigortalatarak kendilerini güvence altına alması.

Reasürans işinde uzmanlaşan şirketlere ve bu şirketlerde çalışan reasürans konusunda uzman kişilere reasürör denir.

Reasürans sayesinde, sigorta şirketleri, kendi mali kapasitelerinin çok üzerindeki risklere teminat verebilir. Reasürörlere devredilen riskler, dünyanın her tarafında reasürans yapan şirketlere dağılır. Böylece, özellikle büyük risklerin etkileri bölünür ve uluslararası mali piyasalara dağılarak karşılanabilir hale gelir.

Sigorta şirketleri, reasürans işinde genellikle riski veren taraf olmakla birlikte, bazen risk kabulü de yaparlar. Sigorta şirketl