Başbakanı olarak çeşitli vesilelerle görev yapan Jayalalithaa tarafından yönetildi. Parti, Tamil Nadu Yasama Meclisi'nde yedi kez çoğunluk kazandı ve böylece eyaletin tarihindeki en başarılı siyasi hareket oldu. Parti merkezi 1986 yılında MGR'ın karısı Janaki Ramachandran tarafından partiye bağışlanan Royapettah, Chennai, Tamil Nadu'da bulunuyor.




Janata Dal (United)

Janata Dal (United) Hindistan'da Bihar ve Cakhand olmak üzere siyasi varlığı olan merkez sol bir siyasi partidir. 30 Ekim 2003 tarihinde Lokşakti Partisi ve Samta Partisi arasındaki Şarad Yadav grubunun birleşmesiyle kuruldu.




Hindistan Ulusal Kongresi

Hindistan Ulusal Kongresi () Hindistan'da bulunan bir siyasi partidir.

Parti, 1885 yılında A.O. Hume tarafından kurulmuştur. Partinin liderliği 2006 yılı itibarıyla Sonia Gandhi tarafından yürütülmektedir. Parti'nin "Congress Sandesh" isimli bir yayın organı bulunmaktadır. Hindistan Gençlik Kongresi (Indian Youth Congress) ise partinin gençlik koludur.





Devrimci Sosyalist Parti (Hindistan)

Devrimci Sosyalist Partisi (), Hindistan'da 1940 yılında kurulmuş komünist bir siyasi partidir.

"Revolutionary Youth Front", partinin gençlik koludur.




Hindistan Komünist Partisi

Hindistan Komünist Partisi (CPI) ("Bhāratīya Kamyunisṭ Pārṭī") Hindistan'daki komünist bir siyasi partidir. 26 Aralık 1925 tarihinde kuruldu.

Hindistan Komünist Hareketi'nde, Hindistan Komünist Partisi'nin tam olarak ne zaman kurulduğuna dair farklı görüşler bulunmaktadır. Ancak, CPI tarafından kuruluş günü olarak belirlenen tarih 26 Aralık 1925'dir. Ancak, CPI'den ayrılan Hindistan Komünist Partisi (Marksist), 1920'de kurulduğunu kabul etmektedir.




Hindistan Komünist Partisi (Marksist)

Hindistan Komünist Partisi (Marksist) (kısaltılmışı CPI (M) veya BGBM) Hindistan'da komünist bir siyasi partidir. Parti, 1964'te Hindistan Komünist Partisi'ndeki bir ayrıklıktan çıktı. CPI (M), 31 Ekim-7 Kasım 1964 tarihleri arasında Kalküta'ta düzenlenen Hindistan Komünist Partisi'nin Yedinci Kongresinde kuruldu. CPI (M) Kerala, Batı Bengal ve Tripura eyaletlerinde yoğunlaşmıştır. 2016'dan itibaren, CPI (M), Tripura ve Kerala'daki eyalet hükümetlerine liderlik etmektedir. Aynı zamanda Batı Bengal Sol Cephesini yönlendirir. 2014 yılı itibarıyla, CPI (M) 10.48.678 üyesi olduğunu iddia etti. Partinin en üst organı politbürodür.




Batı Bengal Sosyalist Partisi

West Bengal Socialist Party Hindistan'da sosyalist bir siyasi partidir. Partinin liderliği Kiranmoy Nanda tarafından yürütülmektedir.




İstiklâl Partisi

İstiklâl Partisi (, "Ḥizb Al-Istiqlāl"; ), Fas'ta muhafazakâr ve monarşi yanlısı bir siyasi partidir.




Demokratik Birliği - Emek Partisi Hareketi

Ligue Démocratique-Mouvement pour le Parti du Travail Senegal'de sosyalist bir siyasi partidir. Parti, 1975 yılında kurulmuştur.

Partinin Genel Sekreter Abdoulaye Bathily tarafından yürütülmektedir.

Mouvement de Jeunesse Démocratique, partinin gençlik koludur.

Parti 2001 parlamento seçimine katıldı




İstiklal ve Emek Partisi

İstiklal ve Emek Partisi ("Parti de l'Indépendence et du Travail") Senegal'de komünist bir siyasi partidir.

Parti, 1957 yılında kurulmuştur.

Partinin Genel Sekreter Amath Dansokho tarafından yürütülmektedir.

Parti, Daan Doole yayınını yayınlamaktadır. Union de la Jeunesse Démocratique Alboury Ndiaye , partinin gençlik koludur.

2001 parlamento seçiminde, parti 1 koltuk kazandı.




Avusturya Komünist Partisi

Avusturya Komünist Partisi (Almanca: "Kommunistische Partei Österreichs"), Avusturya'da komünist bir siyasî partidir.
Parti, 1918 yılında kurulmuştur. 2006 Millî Meclis Seçiminde 47.578 oy alan (1.01%) parti, parlamentoda herhangi bir koltuk kazanamamıştır. Partinin genel başkanları Melina Klaus ve Mirko Messner'dir.

Avusturya Komünist Partisi'nin Alman-Avusturya Komünist Partisi adı altında kuruluşu 3 Kasım 1918’de Sovyet Ekim Devrimi’nden sonra gerçekleşti. Kuruluş konferansı Viyana Favoriten’de yapıldı.

Komünist partinin ilk dönemi farklı ve kısmen birbiriyle çatışma halinde bulunan gruplardan oluşuyordu: Elfriede Friedländer çevresindeki grup, Franz Koritschoner çevresindeki sol sosyal-demokratlar, I. Dünya Savaşı sırasında Avusturya Sosyaldemokrat Partisi'nden (SPÖ) uzaklaştırılan gençlik derneği üyeleri ve daha sonraları aralarında Karl Tomann ve Johann Koplenig’in de bulunduğu Sovyetler Birliği’nden geri dönen eski savaş tutukluları.

Partinin ilk eylemi 12 Kasım’da cumhuriyetin ilanı nedeniyle yapılan kitlesel gösteri sırasında yapıldı. Parlamentonun önüne üzerinde “yaşasın sosyalist cumhuriyet!” yazılı bir pankart asan komünistler, ayrıca parlamentonun girişinde asılı bulunan kırmızı-beyaz-kırmızı çizgili Avusturya bayrağını indirerek, bayrağın ortasındaki beyaz şeridi çıkarttılar ve kırmızı şeritlerin uçlarını birbirine bağladılar. Böylece kendilerine göre yeni cumhuriyetin bayrağının hangi renkte olması gerektiğini gösterdiler.

Avusturya’da konseylerin (sovyetlerin) oluşması Almanya’nın ve Rusya’nın aksine sadece büyük kentlerle sınırlı kaldı. Ayrıca kurulan Kızıl Muhafızlar kısa süre sonra sosyal-demokrat güvenlik birlikleri içinde eridiler. 12 Kasım 1918’de komünistler tarafından gerçekleştirilen darbe girişimi birkaç saat içinde bastırıldı.

Birinci Cumhuriyet döneminde KPÖ sosyal-demokrasiden kopan Josef Frey çevresinde örgütlenen geniş Yeni Sol grubunun 1921’deki katılımına karşın fraksiyon kavgaları nedeniyle etkisiz kaldı. Ulusal parlamentoya giremedi. Ancak Aşağı Avusturya, Yukarı Avusturya, Salzburg ve Steiermark’ta yerel parlamentolara katılabildi. Bununla birlikte KPÖ işsizler hareketinde ve yaklaşan faşizme karşı önemli bir rol oynadı.

1933 yılında KPÖ Engelbert Dollfuß’un yönetimindeki Avusturya Faşizmi tarafından yasaklandı ve çalışmalarını yasadışı olarak sürdürmeye başladı. Zaten parti 1920’lerden beri yeraltı çalışmasına hazırlanıyordu. Sosyal-demokrat partinin de yasaklanmasıyla birçok eski SPÖ taraftarı yeraltında KPÖ ile birlikte çalışmaya başladılar.

KPÖ 12 Şubat 1934’te Sosyal demokratlara yakın "Republikanischer Schutzbund"’un (Cumhuriyetçi Savunma Birliği) faşizme karşı başlattığı işçi ayaklanmasına aktif bir şekilde katıldı. Ancak ayaklanma başarısız oldu. 1920’li yıllardan itibaren dünya komünist hareketinde hakim olan sosyal-demokrasinin sosyal faşizm olduğu yolundaki tespitlerden vazgeçen KPÖ, Komintern’in 1935’teki 7. kongresindeki temel ilkeleri benimsedi ve kapılarını hayal kırıklığına uğramış sosyal-demokratlara açtı. Şubat ayaklanmasının bastırılmasından sonra kısa süre içinde KPÖ’nün üye sayısı 4.000’den 16.000’e yükseldi.

1930’lu yılların sonlarında KPÖ’nün önemli isimlerinden Alfred Klahr tarafından Alman ulusundan bağımsız bir Avusturya ulusu bulunduğuna dair ilk teorik yaklaşım ortaya atıldı. O zamana kadar birçok sosyal-demokrat için de Alman ulusuna dahil olmak normal kabul ediliyordu. Bu yüzden 1938 yılında Avusturya’nın Hitler Almanya’sı tarafından ilhak edilmesine karşı KPÖ tarihi “Avusturya Halkına!” başlıklı çağrıyla karşı koydu ve birçok siyasi partinin aksine bağımsız bir Avusturya’yı savundu.

Nazizm döneminde KPÖ Avusturya direnişinde önemli bir rol oynadı. Komünistler kısmen Hristiyan demokratlar, Katolikler ve Köylüler gibi eski politik rakipleriyle birlikte mücadele verdiler. Direniş sırasında 2.000’den fazla komünist yaşamını yitirdi.

Avusturya Cumhuriyeti’nin yeniden kuruluşundan sonra KPÖ Sovyet işgal yönetiminin de desteğiyle ulusal bir öneme kavuştu. Karl Renner’in kurduğu ilk hükümette 10 sosyalist ve 9 hıristiyan sosyal bakanın yanında, 7 tane de komünist bakan görev yaptı. Johann Koplenig yardımcı şansölye, Franz Honner içişleri bakanı ve Ernst Fischer de eğitim bakanı oldu. Ülkenin yeniden kuruluş yıllarında KPÖ “kapitalist yeniden kuruluşa” karşı çıktı ve Marshall Planı’nı reddetti.

25 Kasım 1945’te yapılan ilk serbest genel seçimde sadece 174.257 oy (% 5,42) alan KPÖ sadece 4 üyeyle parlamentoda temsil hakkı kazandı.

Bununla birlikte kimi sanayi ve maden bölgelerinde (Grünbach ve Hüttenberg gibi) KPÖ % 30’dan daha yüksek oy aldı. Karintiya’nın Sloven bölgesinde de yüksek oylara ulaştı. Slovenlerin çoğunlukta olduğu Zell bölgesinde parti % 54,8 oy aldı. Ancak bu pozisyonunu Tito Yugoslavya’sının Sovyetler Birliği ile ilişkilerini kesmesinden sonra sürdüremedi.

Buna karşın Leopold Figl’ın kurduğu hükümet KPÖ’ye bir bakanlık önerdi. Karl Altmann enerji bakanı oldu. Soğuk Savaş’ın başlaması ve Marshall Planı görüşmeleri sonucu 1947’de Altmann bakanlıktan istifa etti ve KPÖ muhalefet partisi haline geldi. 1949 yılındaki genel seçimlerde sosyal-demokratlardan ayrılan Erwin Scharf’ın Sosyalist İşçi Partisi (SAP) ile seçim ittifakı yapan KPÖ 213.066 oy alarak oyların % 5,08’ini elde etti ve 5 sandalye kazandı. Scharf böylece yeniden parlamentoya girdi. 1953 Şubat seçimlerinde de parti Halk Muhalefeti (VO) adıyla 228.159 oy (% 5,28) elde etti ve parlamentoda 4 sandalye kazandı.

26 Eylül-6 Ekim 1950 tarihinde ücret artışlarının iki katı fiyat artışı öngören bir tasarıya karşı büyük bir grev hareketi başladı. Amerikan işgal bölgesinde başlayan grev daha sonra Sovyet işgal bölgesinde ağırlık kazandı. 4 Ekim’de girişilen genel grev başarısız oldu. Sosyalist partiye yakın duran sendika konfederasyonu ÖGB greve karşı çıktı. İnşaat ve Ağaç İşleri Sendikası’nın başkanı Franz Olah’ın örgütlediği grupların uyguladığı terör üzerinde grev sona erdi. KPÖ bu grevde yönetici rol oynadı. İktidarda bulunan Hıristiyan demokrat ÖVP ve sosyal demokrat SPÖ koalisyonunun temsilcileri grevi “halk demokrasisi kurmak yolunda bir darbe girişimi” olarak adlandırdılar. Komünistler bu suçlamaları reddettiler. Aslında komünistlerin ulaşmak istedikleri, burjuva-demokratik sistemi bu grev yoluyla istikrarsızlaştırarak yeniden politik önem kazanmaktı. İktidarı hedefleyip hedeflemedikleri günümüzde halen tartışmalıdır. Sendikanın şiddeti kadar Prag darbesinin hemen sonrasındaki greve karşı hükümetin antikomünist propagandasının da grevin yenilgisinde etkisi oldu. Amerikalılarla çatışma yaşamak isteme