eklikle, kendisiyle, ötekilerle ilişkisini düzenler". Dil dolayımıyla Kültür'e giriş, bilinç dışının oluşumunu ve öznelliğin kuruluşunu ifade eder. Bu, Oidipus Karmaşası'dan geçerek mümkün olmaktadır. Lacan’a göre dil ile belirlenme, yani kültüre girişin simgesel kodlarının edinimi Oidipus evresiyle aynı sırada ve düzlemde gerçekleşir.

Bu geçişin gerçekleştiği yer ise aile'dir.Artık bu bağlamda ailenin bir "aile" olarak düşünülmesi anlamlı olmaz; kültürel yapının taşıyıcısı ve birey düzeyinde oluşturucusudur, yani simgesel düzenin gerçekleşmesi, somutlaşması, maddileşmesi zeminidir. "Çocuk, aile aracılığıyla Dil dolayımından geçerek kültürel düzene girer". Şu halde belli başlı kültürel söylemlerin, ideolojik yapıların salt birer düşünsel tasarım ya da projeler olarak değil, dil ile taşınan ve aile aracılığıyla uyarlanan, "maddi yapılar" olduğunu belirlemek mümkündür. Althusser’in oluşturmaya çalıştığı ideoloji teorisi Lacan’ın bu yönde ki açıklamalarından özellikle beslenir. Çünkü burada anlaşıldığı gibi, dil dolayımında bilinç dışının oluşumunun açıklanması hem bir özne teorisine kapı açmakta hem de bu zeminde "ideolojinin yeniden düşünülmesine" yeni bir olanak yaratmaktadır.

Bu bağlamlarda yapısalcı antropoloji'nin yerine de işaret edilebilir: Levi-Strauss'un, en basit biçimleri akrabalık ilişkileri olan kültürel yapıları açıklarken göstermiş oldugu gibi, kültürel ögelerin, dilsel ögelerin birbirleriyle ilişkileri çerçevesinde belirlenmesine tam anlamıyla uyan bir yapısı vardır. Ayrıca, bu kültürel ögeler de dilin düzeninde (Dil'de) tanımlanmıştır ve bir kültür eski kuşaklardan yenilerine bu yolla taşınır. Demek ki, simgenin düzenine girmekle birey kendi kültürel konumunu, her şeyden önce kültürel bir kurum olan ailenin yapısı içindeki konumunu da kazanmış olur. Böylece birey kültürün düzeni içinde ayrımlaşmış bir özne hâlini alır. Söylemin belirleyici boyutu buradan ileri gelmektedir. Su halde "dil'e giriş" "kültüre giriştir" ve aynı zamanda, bu süreç, Lacan'ın analizinde, bilinç dışının oluşumunun ve işlevinin açıklanmasını verir.

Lacan'ın Freud'un çalışmasından ısrarla aldığı ve kendi kuramında merkezi bir yere koyduğu formülasyonlardan birisidir Oidipus Karmaşası ya da başka bir isimle Oidipus Kompleksi. Bu Lacanci psikanaliz teorisinde Oidipus Yasası olarak belirir.

Oidipus karmaşası, kültüre ve dolayısıyla insan olmaya giden zorunlu bir süreçtir; "Oidipus’suz kültür ya da uygarlık olamaz" Lacan’a göre. Ancak bu "doğal bir karmaşa" değil, simgesel bir karmaşadır. Simgesel yapının devreye girmesiyle insan yavrusunun simgesel sisteme geçişini ve bu geçişte oluşan evreleri açıklar.Örnegin; burada da "gerçek bir babadan" söz edilip edilmediği önemli değildir, önemli olan Oidipus yasasını geçerli kılmak üzere simgesel baba işlevidir, ki bunun tanımı Babanın Adı olarak belirtilir. Böylece simgesel düzene giren çocuk, kendi kültürel konumunu bu "simgesel adı" tanımakla edinmeye başlar. Burada dikkat edilmesi gereken nokta, "Oidipal Yasa'nın özünde simgesel bir yasa" olmasıdır.

Oidipus aracılığıyla simgesel sisteme geçiş öznenin kuruluş sürecidir. İnsan yavrusu, böylece "kendi bütünsel gerçekliğinden" koparılarak "simgesel gerçekliğin" alanı içinde insan olma yoluna girer. Bu sırada, Oidipus yasası gerçek gerçeklik ile kişinin kendi arasında ve daha da öte "kişinin kendi gerçekliği ile gerceklik düşüncesi arasında" bir yarılmaya / bölünmeye yol açar. Çünkü kendini Kültürel Düzenin simgeleriyle düşünen özne, bu anda kendine yabancılaşmakta, kendine ve çevresine dair bakışı "dolayımlanarak" mesafelenmektedir. Simgenin anlamı burada açıktır; "dolayımsız ikili ilişkinin (anne-çocuk) arasına giren üçüncü bir ögedir" burada "simge".

İnsan yavrusu, bu simgeyi kullanmakla kendini ötekinden ayırma imkânı edinir, ancak bu imkânın kendisi, kendini bir zorunluluk olarak kabul ettirir. Yani bir Yasa olarak. İşte, bu noktada simgesel düzenin başlıca yasasını "Babanın Adı" olarak ortaya çıkar. "Baba", burada simgesel olarak Fallus’a sahip olan yetkeyi temsil eder. Fallus, cinsel organ anlamında değil simgesel yasanın yetkesini temsil etme anlamındadır.Fallus’a sahip olan Babanın Adı’dır ve çocuk bu adı "tanıyarak" kültürün ve dilin dünyasına girer ve özne olarak o dünyaya tâbi olur. Açıktır ki Hadım Edilme Korkusu denilen süreçte aynı şekilde simgesel bir süreçtir.

Lacan’a göre, Oidipus karmaşasıyla simgesel düzene dâhil olmak, daha önce, Dil dolayımıyla belirtilmiş olan iki temel noktanın geçekleştirilmesi anlamına gelir.

Oidipus karmaşası olarak belirtilen karmaşa ya da Yasa, anne ile çocuğun doğal ilişkisinin yasaklanması ve bu yasakla doğan bilinç dışı arzunun Babanın Adı'yla yeni imgesel biçimlerle ikame edilmesiyle çözülür. İnsan yavrusu böylece toplumsal biçimleri edinir ve birey-özne olur.Özetle, kültürel düzene girişin anahtarı bu kökensel bastırmayla söz konusu olmaktadır.

Lacan’ın teorik psikanalizinin ana kavramlarından başlıcaları İmgesel, Simgesel ve Gerçeklik olarak belirtilebilir. Biyolojik bir varlık olan insan yavrusunun "insan olmaklığa", yani "kültürel bir özne olmaya" giden yolu açıklarken Lacan bu kavramları değerlendirir.

Ego ve onun yaşam dünyası başlangıçta "İmgesel" alana aittir. Daha doğal olandan kopulmamış olunan bir evredir bu. Daha sonra Babanın Adı'nın devreye girmesiyle, yani Simgesel yapı ile imgesel olan bastırılır. Simgesel burada, Kültürel Düzen'in simge sistemini ifade eder. Bilinç dışı bunun sonucu oluşur. "Gerçeklik" ( "gerçek gerçeklik" bu anlamda, simgeselin kurduğu gerçeklikten ayrı olarak Simgeselin ötesinde kalır. Gerçeklik, Simgesel bastırmanın sonucunda Uçurum'un ötesinde kalmış olan "eksiklik yeri/ya da noktası" olarak ifade edilir. Bu bağlamda Simgesel’den Gerçeklik’e bir köprü ya da bağlantı noktası yoktur. Gerçeklik, Bilinç dışı Arzu'nun ötesinde kalmıştır. Gerçeklik’e asla ulaşamayacak olunması nedeniyle Bilinç dışı Arzunun "doyurulması" olanaklı olamaz. Arzu, bu anlamda asla ulaşılamayacak ve tamamlanamayacak olan kökensel bastırmadan kaynaklanan "eksiklik yeri"'dir.

İçgüdüler, Lacan'ın anladğı anlamda, doğuştan gelen biyolojik ihtiyaçlardır.Bunlar anne tarafından doyurulur, ancak bu "dolaysız doyum ilişkisine" belli bir noktada Simgesel Yasa ile müdahale edilir ve doğal içgüdülere bu andan itibaren Cinsel Kimlik anlamı verilmiş olunur. Simgesel sistemin devreye girmesi, yani Babanın Yasası'nın ortaya çıkmasıdır söz konusu olan. Cinsel Yasak’ın işletilmesiyle, "kendinde hiçbir anlamı olmayan biyolojik bir içgüdü cinsellik adını alır" ve böylece biyolojik içgüdüler cinsellik olarak anlaşılmaya başlanır. Böylece içgüdüler bilinç dışı arzular olarak yerleşir.Bu, Lacan’ın değisiyle, "insanlaştırıcı kastrasyon"dur. (Kastrasyon: Hadamet, hadım etme.)İnsan yavrusunu "biyolojik bir canlı" olmaktan "kültürel bir özne olmaya" dönüştüren bu kastrasyon'dur.

Lacan Gustave Courbet'in kışkırtıcı tablosu L'Origine du monde (Dünyanın Kökeni) isimli tablosunun son sahibidir. Üvey kardeşine, ressam André Masson, tablonun sürrealist bir varyantını yaptırtmıştır. Tablo Lacan'ın ölümünden sonra mirasçıları tarafından, Lacan'ın büyük miktarda vergi borcu nedeniyle, Fransız Devletine verilmiştir. Tablo şu anda Musée d'Orsay'dedir.






Rahmi Aksungur

Rahmi Aksungur, (d. 4 Şubat 1955) Türk heykeltıraş, akademisyendir.

2006-2010 yıllarında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörü olarak görev yapmıştır.

4 Şubat 1955 günü İzmir'de doğdu. Orta öğrenimini 1967-1973 yılları arasında İzmir Batı Koleji'nde tamamladıktan sonra, 1973-1979 yılları arasında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Heykel Bölümü'nde eğitim gördü. Ali Teoman Germaner, Özer Kabaş, Altan Gürman, Şadi Çalık, Hüseyin Gezer ve Tamer Başoğlu'nun öğrencisi oldu. 1979 yılında diploma projesiyle "Üstün Başarı Ödülü"ne layık görülerek mezun oldu. Aynı kurumda 1982'de asistan oldu, 1983'te sanatta yeterlik çalışmasını tamamladı. 2000'de profesör unvanını aldı

2001 yılında "Cumhuriyet Tarihi Düzenlemesi Sanat Eserleri Yarışması"'nda birincilik ödülü alarak Ankara'daki Devlet Mezarlığı'nda projesini uygulamıştır. Bu heykel projesi aynı alanda gerçekleştirilen, Türkiye'deki ilk büyük kapsamlı heykel düzenlemesi olma özelliğini taşır.

2002-2006 yılları arasında Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanlığı görevinde bulundu; 2006-2010 yıllarında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörü olarak görevini sürdürdü ve İstanbul'da yaşamaktadır.

Ünlü heykeltıraş şu anda, 2010 yılında Atatürk Harp Oyunları ve Kültür Merkezi'nin girişine dikilecek olan Mareşal kıyafetli Atatürk heykeli üzerinde çalışmaktadır






Voyvodina

Voyvodina, Güneydoğu Avrupa'da, Sırbistan devleti sınırları içinde kalan ve denize çıkışı olmayan ve Macaristan, Hırvatistan ve Romanya'yla komşu olan, özerk bir bölgedir.

Eski Yugoslavya 6 devlet ve 2 özerk bölgeden oluşuyordu. Bu özerk bölgelerden biri de Voyvodina'dır. Voyvodina, kuzeyde Macaristan, doğuda Romanya ve batıda Hırvatistan ile çevrilidir. Başkenti Novi Sad'dır. Sırbistan-Karadağ'ın oluşturduğu yeni Yugoslavya'da da özerk konumunu sürdürmüştür. Karadağ'ın ayrılmasından sonra Sırbistan Cumhuriyeti altında özerk konumunu korumaktadır. Nüfusu 2.000.000'dur.

Voyvodina 7 ilçeye (Sırpça "okrug") ve 46 kente (belediye) ayrılmıştır. İlçeler: 

Voyvodinanın en büyük kentleri (nüfusuna göre): 




Hızlı moda

Hızlı moda ("fast fashion"), en yeni, en son moda ürünleri, uygun fiyatlarla, alışveriş özgürlüğü ve heyecanı yaratacak tarzda şık mağazalarda müşteriyle buluşturmaktır.
Bütün dünya gibi Türkiye de bu global fast fashion akımından oldukça etkilenmiş, hazır giyim pazarı yabancı fast fashion perakendecilerin istilasına uğramış durumdadır. Avrupa'nın en büyük moda firması olan Marks&Spencer bile, İngiltere ve Avrupa hazır giyim pazarındaki pazar payını H&M, GAP ve Zara gibi yabancı fast fashion zincirlere kaptırmaya devam etmektedir. Mintel'in en son araştırma sonuçlarına göre, 2002 yılı rakamlarına göre avrupa'nın en büyük hazır giyim şirketleri şu şekilde sıralanmaktadır:


1998-2002 yılları arası