Amerikalı yazar Mickey Spillane'den çevirdiği “Mayk Hammer” dizisi büyük ilgi gördü. Orijinal kitapların tamamını çevirdikten sonra ""Mayk Hammer'in Yeni Maceraları""'nı yazmaya devam etti; böylece Kemal Tahir’in kaleminden dört yeni Mayk Hammer romanı ortaya çıktı.

6-7 Eylül olayları sırasında bir kez daha tutuklandı, Harbiye Cezaevi’nde 6 ay yattı. 14 ay kadar Aziz Nesin ile birlikte kurdukları Düşün Yayınevi'ni yönetti. Metin Erksan, Halit Refiğ, Atıf Yılmaz ile senaryo çalışmaları yaptı.

Kemal Tahir’in ilk önemli eseri olan 4 bölümlük "Göl İnsanları" başlıklı uzun öykü, "Tan" gazetesinde tefrika olarak yayınlandı. Eser 1955'te de kitap olarak neşredildi. Bu eserde yıllar sonra ilk defa kendi adını kullandı.

Göl İnsanları'nı yayımladığı 1955 yılında bir köy romanı olan "Sağırdere" yayımlandı. Sağırdere ve onun devamı olan "Körduman"’da (1957) Çankırı'nın Yamören köyünden Mustafa’nın serüvenini merkez alarak köylünün sorunlarını, etik değerlerini, köyün ekonomik yapısını, tarih içindeki bağlarından koparmadan sergiledi.

Mütareke dönemi İstanbul’unu konu alan Esir Şehrin İnsanları’ndan (1956) sonra yayımlanmış olan "Körduman"'ı, eşkiyalık olgusuna eğildiği "Rahmet Yolları Kesti" (1957), Çorum bölgesi insanlarını anlatan roman üçlemesinin ilk iki kitabı "Yediçınar Yaylası" (1958) ve "Köyün Kamburu" (1959) izledi. (Üçlemenin son kitabı, 1970'de yayılanan "Büyük Mal" adlı romandır).

1960’tan sonra tüm dikkatini Osmanlı tarihi ve toplum yapısına yönelterek, devlet, Doğu-Batı çatışması, Batılılaşma ve mülkiyet gibi sorunları derinden kavramaya uğraştı. Araştırmaları sonucu resmî tarih söyleminin karşısında, Osmanlı Devleti'nin kültürel ve siyasî mirasını sahiplenen bir romancı haline geldi.

Kemal Tahir’in kendisiyle, Osmanlı Devleti, cumhuriyet ve batılılaşma ile hesaplaşmasının sonucu olarak, 1965 yılında Yorgun Savaşçı adlı roman ortaya çıktı. Resmî tarih söylemine aykırı görüşler içeren bu eser, tarihi çarpıtmakla eleştirildi. 1980 yılında romanın TRT tarafından filme çekilmesi ile yeniden gündeme gelen eleştiriler, 1983’te filmin başbakan Bülent Ulusu’nun emri ile yakılmasına yol açtı.

1965 yılının nisan ayında Cumhuriyet gazetesinde tefrika edilen ""Bozkırdaki Çekirdek"" romanı, Kemal Tahir’in çok tartışılan eserlerinden birisi oldu. Bu eserde Köy enstitüleri'nin tepeden inmeci bir yaklaşımla kuruluşunu eleştirerek iktidarla ters düştü.

1967’de en önemli eserlerinden birisi olan "Devlet Ana" yayımlandı. Osmanlı Devleti'nin kuruluşunu ele aldığı bu romanda “"kerîm devlet"” kavramını ortaya attı. Batılılaşmayı eleştirdi. Yerli bir sosyalizm oluşturmaya çalışarak marksistlerin tepkisini çekti.

1968’de "Yorgun Savaşçı" ile Yunus Nadi Ödülü’nü, "Devlet Ana" ile Türk Dil Kurumu roman ödülünü kazandı.

Kemal Tahir, 1968'de aldığı davet üzerine SSCB'ye gitti. 1970'de akciğer ameliyatı geçiren Tahir, 21 Nisan 1973’te geçirdiği bir kalp krizi sonucu İstanbul’da yaşamını yitirdi. Naaşı, Sahrayıcedîd Mezarlığı’na defnedildi.

Yazarın “"Namuscular"”, “"Karılar Koğuşu"”, “"Hür Şehrin İnsanları"”, “"Dam Ağası"”, “"Bir Mülkiyet Kalesi"” romanları ölümünden sonra yayımlandı.

Kemal Tahir kitaplarının yayının devam etmesi için ölümünden sonra eşi tarafından "Kemal Tahir Vakfı" kuruldu. Kadıköy’deki hayatının son yıllarını geçirdiği ev, müze hâline getirilerek ziyarete açıldı.

Yazarın kitapları, Halit Refiğ, Metin Erksan, Atıf Yılmaz gibi yönetmenler tarafından sinemaya aktarıldı.

Düşüncelerindeki çıkış noktası marksizm ile Türkiye gerçeği arasındaki bağlantı sorunuydu. Siyâsî eylemlere de katılmış bir yazar olarak, Türkiye'de kendi algıladığı siyasal, sosyal, kültürel yapı ile marksizmin sunduğu çözüm arasında bir çelişki görüyordu. Türk toplum yaşamına uymadığına inandığı batılılaşmaya ilişkin yargısı da marksizmi yetersiz bulmasına bağlıydı. Çünkü marksizm, ""Türkiye'de 2. Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemlerinin siyasal ve kültürel uygulamalarını bir ticaret burjuvazisi devriminin sonucu"" olarak değerlendiriyordu. Kemal Tahir ise böyle bir sınıfın varlığından kuşkuluydu. Böylece hem marksizmin, hem de batılılaşmanın ürünü olan cumhuriyet dönemi resmi tarih görüşünün aşılması düşüncelerinin temel noktası oldu.

Marx ve Engels'in doğu toplumlarıyla ilgili görüşlerini araştırdı. Cumhuriyet dönemi resmi ideolojilerinin dışında kalan Ömer Lütfi Barkan, Mustafa Akdağ, Halil İnalcık, Niyazi Berkes, Şerif Mardin gibi bilim adamlarının eserlerinden vardığı sonuca göre, Osmanlı-Türk toplumu, marksizmin toplumların sosyo-ekonomik süreçte birbirini izleyen zorunlu aşamalar olarak gördüğü ilkel topluluk / kölecilik / feodalite / kapitalizm sürecinde yer almaz. Kendi kültürel ve sosyal yapısından kaynaklanan çok daha özel bir gelişme süreci, dinamikleri ile yapısal farklılıkları vardır. Bu nedenle batılılaşma, gerekli altyapısı olmayan bir topluma, soyut ve biçimsel bir üstyapı getirme çabasından başka bir şey değildir. Köklü bir ekonomik ve toplumsal devrim yapılmadan başlatılan tepeden inme uygulamalar taklitçiliktir.

Bu ana fikir çerçevesinde eserlerinde Osmanlı toplumunun kölecilik ve feodalizmden çok farklı ve insancıl bir temel üzerine kurulduğunu anlatmayı amaçladı. Romanlarında da ""Türk insanı ve Türkiye özeli"" olgusunu ortaya çıkarmaya çalıştı.

Roman tamamen içinden çıktığı toplumun yapılanmasına bağımlıdır. Romanı diyalektik bir tür olarak anlamak ve insan muhayyilesine katkısını kavramak, romanın dünyayı belirlemek için sarfettiği çabaların biçimsel gerçekçilik tekniklerinin kullanımına bağlı olduğunu da anlamaktır. Don Kişot' un şövalye romanlarının kahramanlarına benzeme teşebbüsünün gülünçlüğü sadece model imkânsızlığı ışığı altında kavranabilir. Tam bu noktada Kemal Tahir'in önemi belirir. Zira Türk romanında bu meselenin taşını kaldıran ilk romancıdır. Romanları, Osmanlı Devleti'nin 14. yüzyılda kuruluşundan 20. yüzyıla kadar Türk toplumunda bir Osmanlı sürekliliği arayışıdır.

Toplumsal gerçekçi çizgide sürdürdüğü yazarlık yaşamında eserlerinde yalın bir dil kullandı. Bilhassa Orta Anadolu Türkçesini dilinin odak noktasına koydu. Diyaloglarla zenginleştirdi, karizmatik karakterler yarattı.

Kemal Tahir'in fikir değişimleri, Oğuz Atay tarafından dinamik, kendini yenileyen, kendisiyle hesaplaşan bir yazar olmasına bağlandı.











FK İrtış

Ertis Futbol Kulübü 1965 yılında Pavlodar'da kuruldu. Adını İrtış Irmağından alan kulüp, çeşitli dönemlerde farklı adlar altında futbol yaşamını sürdürdü. Kazakistan'ın SSCB döneminde 26 mevsim SSCB şampiyonalarında da boy gösterdi (B klasmanında 6; ikinci ligde 18 ve birinci ligde 2 mevsim). Kazakistan'ın bağımsızlığından sonra kurulan Kazakistan Premiyer Ligası'nde 5 kez şampiyon olarak bu ligde Aktöbe en çok şampiyonluğu bulunan 2 kulüpten biridir. Yurtdışındaki en büyük başarısını 2001 yılında AFC Şampiyonlar Ligi'nde yarı final oynayarak kaydetmiştir.









Ron Rifkin

Ron Rifkin (d. 31 Ekim 1939 New York City), asıl ismi "Saul M. Rifkin" olan Yahudi kökenli Amerikalı tiyatro oyuncusu, aktör ve yönetmen.

1998'de "Cabaret müzikali" için en iyi yardımcı oyuncu Tony Ödülü'nü aldı. Alias adlı TV dizisinde (2001-2006) "Arvin Sloane" adlı karakteri canlandırmaktadır.

Iva Rifkin ile evlidir.









Enneadlar

Antik Filozof Plotinus'un sözlerinden derlenen her biri dokuz bölüm kapsayan altı kitaptan oluşan ve Plotinus'un öğrencisi Porfiri tarafından hazırlanan derleme. Enneadlar Dokuzlular anlamına gelmektedir.







Ammonius Sakkas

Ammonius Sakkas (M.S. 3. yüzyıl). Neoplatonik okulun kurucusu.

Ammonius Sakkas yaşamına İskenderiye limanlarında hamal olarak kazanmaktaydı ve bu yüzden takma adı çuval taşıyıcı anlamında Sakkas'dır. Hayatının ayrıntıları bilinmemektedir. Baş öğrencileri Herennius Orijen (ünlü Hristiyan Babalarından ve mistiklerinden biri), Cassius Longinus ve Plotinus'dur. Herhangi bir şey kaleme almamış ve Pisagorcularda olduğu gibi öğrencileri dışında öğretisini gizli tutmuştur.







Osman Pamukoğlu

Osman Pamukoğlu (d. 27 Aralık 1947, Sinop), emekli Türk tümgeneral, yazar ve siyasetçi. Hak ve Eşitlik Partisi'nin (HEPAR) kurucusu ve ilk genel başkanıdır.

Sinop'un Gerze ilçesinde doğan Osman Pamukoğlu, 11 yaşından 55 yaşına kadar askeri üniforma giymiştir. Selimiye Askeri Ortaokulu, Kuleli Askeri Lisesi , Kara Harp Okulu, Piyade Okulu, Kara Harp Akademisi, Silahlı Kuvvetler Akademisi ve Milli Güvenlik Akademisi'nde öğrenim görmüştür. 10 yıl piyade subayı, 16 yıl kurmay subay olarak, kıta komutanlıkları ve karargâh subaylığı görevlerinde bulunmuştur. 1990-1992'de Edirne-Uzunköprü'de 42'nci Piyade Alay Komutanlığı, 1993-1995'de Hakkari'de Dağ ve Komando Tugayı ve Güvenlik Komutanlığı, 1998-2000'de Kıbrıs'ta 28'nci Mekanize Piyade Tümen Komutanlığı, 2000-2001'de İstanbul'da Piyade Okul Komutanlığı vazifelerini yapmıştır.

1993'de Tuğgeneralliğe terfi etmiş, 1997'de Tümgeneralliğe yükselmiştir. 2002'de Tümgenerallikten emekli olan Pamukoğlu toplamda 43 yıl askeri üniforma giymiştir. Osman Pamukoğlu, 1. Dereceden Altın Üstün Cesaret ve Feragat Madalyası, 2 kez Üstün Cesaret ve Feragat Nişanı ve 5 kez Üstün Birlik Yetiştirme Nişanı almıştır. Pamukoğlu, Türk Ordusu'nda 5 tane Üstün Birlik Yetiştirme Nişanı'na sahip tek kişidir.

1993-1995 yılları arasında Hakkari'de sorumlu olarak PKK'ya karşı yönettiği operasyonlar örgüte bağlı dağdaki militan sayısını 12.000'den 5.500-6.000 aralığına düşürmüştür. 30'a yakın kere yapılan sınır dışı askeri harekatların neredeyse tümü onun yönetiminde yapılmıştır. Dönemin Genelkurmay Başkanı Doğan Güreş "Üç tane Pamukoğlu Paşa olsa terörü bitiririz." demiştir.

Pamukoğlu, o dönemde yapılan operasyonlara rağmen PKK'nın varlığını korumasını üç nedene bağlıyor: İlk olarak gerçek bir siyasi irade kurulamaması, ikincisi tam bir istihbarat olmaması ve son olarak her yerde yayılmış asker bulunması diye tanımlıyor. Kendisinin yazdığı kitaplarda ve konuk olduğu birçok televizyon programında PKK'ya karşı yapılan mevcut mücadelenin uygun tarz ve strateji olmadığını ve ancak daha fazla askerî kayıp verilmesine sebep olduğunu söylem