orris, Stokholm'de bir ABD diplomatı olarak görevde bulundu.

Daha çok "Hiroşima'nın Çiçekleri" (1959) romanıyla tanınır. Romanı yazarken japonolog oğlu Ivan Morris'in ABD Deniz Kuvvetleri'nde çalışırken Hiroşima'ya atom bombası düştükten hemen sonraki ziyaretten kalan deneyimlerinden yararlanır. Kitap 39 dile çevrilmiştir.

Varlıklı ailelerden gelen karı-koca Hiroşima'da bir hastane yaptırdılar. Ölümünden sonra Edita ve Ira Morris Hiroşima Kurumu Barış ve Kültür için Ödül, daha çok Hiroşima Ödülü olarak bilinen ödül tanınmaya başlanmıştır.





Tortul kayaçlar

Üç ana kayaç türünden (diğerleri; magmatik kayaçlar, metomorfik kayaçlar ya da başkalaşım kayaçları) biri olan tortul kayaçlar, yeryüzünün yüzeyinde en çok görülen kayaç türüdür. Dünya'nın yüzeyinin yaklaşık yüzde 75'ini yerkabuğunun ise yaklaşık yüzde 8'ini kaplarlar. Bu kayaçlar genellikle tabakalı olarak bulunurlar ve içerlerinde organizma kalıntıları (fosil) bulundururlar. Sarkıt ve dikitler bu kayaçların oluşturduğu jeolojik yapılara örneklerdir. Tortul kayaçların büyük bir kısmı dış etmenler tarafından yeryüzünün aşındırılmasıyla meydana gelen çeşitli büyüklükteki unsurların (sediman) taşınarak çukur sahalara (göl, deniz ve okyanus tabanları gibi) biriktirilmesi sonucu oluşmuşlardır. Bu olaya genel anlamda tortullaşma denir. Biriken unsurlar önceleri boşluklu gevşek bir yapıya sahiptirler. Fakat zamanla sıkışıp sertleşirler. Bir birikme sahasında, sonradan biriken unsurlar öncekiler üzerinde birikerek ağırlıkları vasıtasıyla basınç yaparlar. Bu basınç sonucu unsurlar, aralarındaki boşlukların küçülmesi ve büyük ölçüde ortadan kalkmasıyla sıkışır ve sertleşirler. Tortul depoların veya kayaçların oluştukları ortamlar yerden yere farklılık gösterirler.

Yeryüzünde yüzeylenmiş magmatik kayaçlar (ya da başkalaşım kayaçları), iklim olayları ve çeşitli dış etkenlerle (akarsu, sel suları, rüzgarlar vb.) karşılaştıklarında zamanla parçalanarak çözülürler. Bu şekilde dağılan küçük parçalar yine çeşitli dış etkenlerle taşınarak çukur olan göl ve deniz sahalarında birikir ve buralarda sıkışmaya uğrarlar. Bu şekilde tortullanıp sıkışan küçük parçalar tortul kayaçları oluştururlar. Tortul kayaçların oluşmasında dört önemli süreç vardır. Bunlar erozyon, taşınma, birikme ve sıkışmadır.

Tortul kayaçlar dört değişik şekilde oluşabilirler:

Kayaçların parçalanması ile oluşan kırıntılı malzemelerin oluşturduğu kayaçlardır. Başlıcaları: konglomera, kum taşı ve kil taşıdır.
İri çakıllardan oluşanlara çakıl taşı (konglomera) denir.

Kimyasal yoldan çözünmeye uğrayan kayalardan geçen sular bünyelerine çözünmüş hâlde çeşitli klorür, sülfat ve bikorbonatlar mineralleri taşır. Bu minerallerin yüksek doyguluğa ulaşmasından sonra inorganik olarak çökelmesi sonucunda oluşan tortullar kimyasal tortul kayaçlar olarak adlandırılır. Bu kayaçlara örnek olarak evaporitler (halit, barit, jips, bor mineralleri vb.) verilebilir. Bu minareller, özellikle sığ göl ortamında suyun buharlaşması ile çökelir. Bunun yanında mağaralarda tavandan sızan kireçli suların buharlaşması ile sarkıt, tabana damladıktan sonra buharlaşması sonucu dikit, yayıldıkları sahalarda buharlaşması ile travertenler oluşur. A

Bitki ya da hayvan kalıntılarının belli ortamlarda birikmesi ve zamanla taşlaşması sonucu oluşur. Organik tortul taşların en tanınmış örnekleri kireç taşı, mercan kalkeri, tebeşir ve kömürdür.

Mercan iskeletlerinden oluşan organik bir taştır. Temiz, sıcak ve derinliğin az olduğu denizlerde bulunur. Ada kenarlarında topluluk oluşturanlara atol denir. Kıyı yakınlarında olanlar ise, mercan resifleridir.

Derin deniz canlıları olan tek hücreli Globugerina (Globijerina)’ların birikimi sonucu oluşur. Saf, yumuşak, kolay dağılabilen bir kalkerdir. Gözenekli olduğu için suyu kolay geçirir.

Bitkiler öldükten sonra bakteriler etkisiyle değişime uğrar. Eğer su altında kalarak değişime uğrarsa, C (karbon) miktarı artarak kömürleşme başlar. C miktarı % 60 ise turba, C miktarı % 70 ise linyit, C miktarı % 80 – 90 ise taş kömürü, C miktarı % 94 ise antrasit adını alır.
Başlıca tortul kayaçlar kum taşı, kil taşı, kireç taşı (ve diğer karbonatlı kayaçlar), evaporitler (kaya tuzu, halit, bor mineralleri, vb.) ve organik tortul kayaçlardan kömür, şeyl, çörttür.




Karapınar, Sultandağı

Karapınar, Sultandağı ilçesinin 30 km doğusunda yer alır.Afyonkarahisar’ın Konya sınır kasabalarından biridir. Yörük-Türkmen beldesidir.

Batısında Çukurcak (2.5 nm), kuzeyinde Eydemir (6.9 nm), doğusunda Karakışla (5.0 nm) ile Kiliseliköy (5.0 nm) ve güneyinde Üçkuyu (3.9 nm) gibi yerleşim yerleri konumlanır.

Malazgirt Savaşı'ndan sonra göçebe Türkmenlerin bölgeye gelmesiyle su kaynaklarının bulunduğu yaylalar canlanmıştır. Köy yamacındaki "Su Akan Kaya" etrafında bir çiftlik kurulmuştur. Buraya ""Kaya Pınar"" denilmiş,zamanla,pınardan akan suyun azalmasıyla Karapınar olarak değişikliğe uğramıştır.Bölgede II. Mehmed döneminden itibaren,Elvanbeyli Cemaati oturmuştur.

1691 yılına kadar tenha bir yerdir. Devlet, Balıkesir çevresindeki göçebe Karabağ Türkmenlerini, Bolvadin'e 30 km uzaklaklıkta bulunan Büyük Karabağ köyü civarında zorunlu iskana tutunca 1691 - 1710 yılları arasında Karapınar köyü kurulmuştur. Köy halkı, Azerbaycan-Karabağ Türkmenler3i ile Yörüklerden oluşmuştur. Ağcaşehir, Bolvadin, Büyükkarabağ, Dişli, Yunak-Yeşilyayla, Çay-Deresenek, Akşehir-Gölçayır, Cihanbeyli, Gülbahçe gibi yerlerden zamanla,göç almıştır. Çevredeki Yörüklerin bir kısmanın da buraya yerleşmesi ile büyük bir köy halini almıştır.

Çoğunluğu Azerbaycan Karabağ Türklerine dayanan Karapınar, eski Türk kültürünün bütün sadeliği ile yoğrulduğu ve yaşatıldığı bir yer olmuştur.

Karapınar genel olarak 1923 yılına kadar Akşehir Sancağı'na bağlıdır. 1923-1958 yılları arasında kendine bağlı Yörük mahalleleri ile birlikte İshaklı bucağına ve Bolvadin ilçesine bağlı kalmıştır. 1958 yılında kurulan Sultandağı ilçesine bağlanmıştır. 1966 yılında belediye olmuştur.

Mevcut kaynaklar artan nüfusu besleyememiştir. Özellikle karasal iklimin hakim olması, sulu tarım yapılamaması, mevcut iş ve eğitim olanaklarının kısıtlı olması bunun en temel sebeplerindendir. Göç Karapınar için yeni bir kavram değildir, ancak 1980 sonrası göç daha da hızlanmıştır. Bundaki en büyük neden de ekonomiktir.Karapınar' ın gençleri bu imkansızlıklardan dolayı okumaya önem vererek ülkenin dört bir yanına dağılmışlardır. Özellikle göç yönün en yoğun olduğu olduğu iller Denizli başta olmak üzere, Bursa, Eskişehir, İzmir, Sultandağı olmak üzere Türkiye'nin çoğu ilinde Karapınar köyünde olan kişi vardır. Günümüzde göç hala devam etmektedir. 1966 belde olan Karapınar 2009 belediye seçimlerinde nüfusunun azalmasından dolayı belde özelliğini kaybetmiştir, ,ilçeye gidip gelen bir adet özel otobüsü mevcuttur.

Yaşlılar arasında Türk kültürünün kendine has özellikleri yaşatılmakta, bu arı kültür Karapınar, Büyükkarabağ, Gülbahçe köylerinde keşfedilmeyi ve araştırmacılarını beklemektedir.

İç Anadolu Bölgesinde konumlanan Karapınar ve çevresinde, yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlı karasal iklim hakimdir. Özellikle son yıllarda yağış miktarı azalmıştır. Evler genellikle taştan ve düz çatılıdır. Evlerin çatıları Akşehir Gölünden getirilen kamışlar ve göl toprağı ile kapatılır.Göl toprağının yasaklanmasıyla beraber,evler etermit tarzı sac çatıyla kapatılmaya başlanmıştır.

Ana geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Kuru tarım ağırlıklı olsa da 1990 yılı sonraları bölgede gelişen bahçecilik faaliyetleri ile birlikte bahçecilik de 2005 yılına kadar kuru tarımın yanı sıra yapılır hale gelmiştir, zamanla bu yönünü yitirmiştir.ürünlerin verimi yağış durumuna göre değişiklik gösterir. Buğday, arpa, yeşil mercimek, anason, kimyon Nohut gibi tarım ürünleri ekilir. Eskiden küçük baş hayvan özellikle koyun yaygın iken günümüzde meraların azalması ve kuraklık yüzünden sadece birkaç aile tarafından yapılır hale gelmiştir. Büyük baş hayvan genelde ailenin süt ihtiyacını karşılamak amacı ile her evde 1-2 adet bulunsa da az sayıda ticari amaçlı besicilik yapan aileler de vardır.

Düğünleri:
Düğün öncesindeki hafta da tanıdık eş ve dostlara "oku" adı verilen hediyeler verilir.
Genelde 3 gün sürmektedir. Eş Dost akrabanın şehir dışından gelecegi düşünülerek genelde düğün cuma günü ikindi namazı vaktinde erkek evinden çıkan bayraklı grubun düğünlü eğlenceli kız evine gidip eğlenmesi ile başlar.Kız evine hayırlı olsun denir ve evin çatısına bayrak dikilir.Buna Bayrak dikme denir ve düğünün başladığını gösterir.

Cumartesi günü, gün boyu misafirlere yemekler yedirilir ikramda bulunulur oyun havaları ile oynanılır. Davul,klarnet ve saz düğünlerde en çok kullanılan ensturmanlardır.. Pazar günü düğün alayı kızı evinden alıp oturacakları eve getirir. Bu ev genelde Baba ocağıdır.
Bu 3 gün içerisinde bayrak çalma damadın ayakbasını ya da damadı kaçırma gibi damadın arkadaşlarınca oynanılan oyunlarda vardır.
Düğünlerde genellikle keşkekten yapılan yoğurtlu düğün çorbası, yaprak sarması, pilav ve et kavurma yoğurt ile baklava ikram edilir. 
Halen eski köy düğünleri devam etmekte ve bu gelenekler sürdürülmeye çalışılmaktadır.





Rayleigh saçılımı

Rayleigh saçılımı, ışığın veya diğer elektromanyetik radyasyonun, ışığın dalga boyundan daha küçük tanecikler tarafından saçılımını ifade eder. Bu isim, İngiliz fizikçi Lord Rayleigh'ın adına ithafen verilmiştir.

Işık, saydam katı veya sıvıların içinden geçtiğinde de meydana gelse de en çok gazlarda gözlenir. Gökyüzünün mavi görünmesinin temel nedeni, açık atmosferde güneş ışığının Rayleigh saçılımına uğramasıdır.

Rayleigh saçılımını ortaya atan bilim adamı Lord Rayleigh ilk olarak gaz moleküllerini incelemiştir. Lord Rayleigh, Rayleigh saçılımında artı ve eksi yüklerin ışık dalgasından geçerek dağıldıklarını ve titreşmeye başladıklarını görmüş ve bu konuda araştırmalar yapmaya başlamıştır. Bu titreşmeler bir ışık kazanımıyla sonuçlanır. Titreşmeyi oluşturan dalga kendine has bir yolda yayılırsa da, molekülün saldığı ışık, hemen hemen bütün doğrultularda ışınl