kkında sadece küçük bir tüyo vermek için, bayanın kocasını şimdilik odak noktası dışında, yani bulanık tutuyor.





Panthera

Panthera, kedigiller (Felidae) familyası içinde sınıflanan bir cinstir. Çok iyi bilinen ve soyunu sürdürmekte olan aslan, kaplan, pars ve jaguarı içeren "Panthera", bünyesindeki bu dört türle, büyük kedilerin yaklaşık yarısını kapsar.

Kedigiller içinde, kükreyebilmek için gerekli olan anatomik değişiklikler yalnızca bu dört türde bulunmaktadır. Önceleri, kükreyebilmek için temel nedenin hiyoid kemikteki (dil kemiğindeki) tamamlanmamış kemikleşme olduğu düşünülürdü. Ancak yakın tarihli araştırmalarda, asıl nedenin özellikle gırtlaktaki başka bazı yapısal değişiklikler olduğu anlaşılmıştır. Örneğin, bazen "Panthera" cinsi içinde sınıflanan kar parsı "(Uncia uncia)" da kemikleşmesini tamamlamamış bir dil kemiğine sahiptir ama gırtlağı bahsi geçen özel yapıya sahip olmadığı için kükreyemez.

Latince olan "panthera" sözcüğü, Eski Yunanca'daki "πάνθηρ" "(panther)" sözcüğünden gelir ve günümüzün birçok dilindeki yazım, söyleniş ve anlam benzerliği içeren sözcüklere kaynaklık etmiştir.
Örnekler şöyle verilebilir:

Pars ve aslan için önerilmiş pek çok alt tür olmuştur ama bunların çoğunluğu şüpheye açıktır.Yakın dönemde, birbirleri arasında yeterli genetik farklılıkların saptanamaması nedeniyle, tüm Sahra altı parsların ve tüm Sahra altı aslanların aynı pars ve aslan alt türleri olduğu ileri sürülmüştür. Bazı tarih öncesi aslan alt türleri de fosillere ve tarihi verilere dayanarak tanımlanmıştır ancak bunların ayrı türler olması da olasıdır.

"Panthera" cinsi içinde sınıflanan tüm tür ve alt tülerin güncel listesi aşağıda sunulmuştur. Soyu tükenmiş tür ve alt türler "(st)" kısaltması ile gösterilmiştir.






Yeni Dünya

Yeni Dünya, Avrasya ve Afrika dışında kalan ana karaları ifade eden terimdir. Çoğunlukla Amerika ana karasını belirtmek için kullanılır.

Bu terim ilk defa 15. yüzyılın sonlarında Avrupalılar tarafından kullanıldı. Amerika kıtası henüz Avrupalılar için yeniydi zira Dünya'nın yalnızca Avrupa, Asya ve Afrika'dan (Eski Dünya) meydana geldiği düşünülüyordu.





Eski Dünya

Eski Dünya, bugün Avrasya ve Afrika'yı tarif etmek için kullanılan terimdir. Coğrafi keşifler öncesinde yerin bilinen kısımları olan ana karaları ifade etmek için kullanılır.





Batı yarımküre

Batı yarıküre, yerküre Greenwich'ten geçen 0° boylamı ile ikiye bölündüğünde batıda kalan kısmıdır. Jeopolitik anlamda genellikle Amerika kıtalarını kastetmek amacıyla, Yeni Dünya tabiri ile eş anlamlı olarak kullanılır.





Kazete

Kazete, Türkiye İzmir Merkezli ayda bir yayınlanmakta olan Bağımsız Kadın Gazetesi. Yayın hayatına 7 Ekim.1997'de başladı

"KAZETE", Türkiye’nin alanında en eski ve yayınına kesintisiz ara vermeden devam eden en uzun süreli kadın hakları gazetesidir. Tabloid boyda 4 sayfası renkli 24 sayfa olarak ofset basılan KAZETE, abonelik sistemiyle satış politikası izlemektedir. Kadınların renk, dil, din, ırk, engelli ve etnik durumlarına bakılmaksızın yaşamın her alanında eşit temsilini savunmaktadır.

Genel anlamda tüm kadınlar ve gençler; Kazete'nin hedef kitlesi içerisinde yer almaktadır. Öncelikli hedef kitle özellikle bir mesleği olan, aktif olarak çalışan, okumayı ve kendi haklarını öğrenmeye meraklı, gündemi takip eden, cinsiyetler arası eşitliğe inanan ve kadın hakları konularına ilgi duyan kamuoyu önderliğini de temsil edebilecek olan kesimi içermektedir.

KAZETE'nin basılı yayınının yanı sıra haber portalı  2002 yılından beri de yayındadır. 2012 yılı Haziranında, kürtaj yasağına karşı yürüttüğü aktif mücadele karşısında, KAZETE sitesi iktidar yandaşı hacker grubu tarafından hacklenmiş, arsivi büyük ölçüde silinmiştir.

KAZETE'nin İmtiyaz Sahibi ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Berrin Gürçay Dilekçi'dir. Haber Yayın Koordinatörü Ceren Dilekçi'dir. Danışma Kurulu ise Prof.Dr. Feride ACAR, Prof. Dr.Yakın ERTÜRK, Prof. Dr. Huriye KURUOĞLU, Prof. Dr.Serpil SANCAR, Doç. Dr. Kadriye BAKIRCI, Dr.Selma ACUNER, Av. Hülya GÜLBAHAR, Av. Sema KENDİRCİ, Av. Ayşen ERDOĞAN, İlknur ÜSTÜN ve Sevilay T. DÖKMECİ'den oluşmaktadır.






Cengel

Cengel (ya da cangıl), sıcak iklime sahip bölgelerde bulunan balta girmemiş, baskın olarak ağaçların hakim olduğu yoğun bir bitki örtüsüne sahip ormanlar için kulanılan bir terimdir. Günümüzde yağmur ormanı terimi de cengel yerine kullanılmaktadır.

Dünya yüzeyinin yaklaşık %6'sı cangıl olarak sınıflandırılabilir. Varlığı, ekosistemin devamı için hayati önem taşır. Sözcüğün esası Farsçada "susuz yer" anlamına gelen "cangal" dan gelmektedir. 




Ev

Ev, içinde insanların yaşadığı, çevresi duvarlarla çevrili, odalara bölünmüş, kendine ait çatısı ve bazen de bahçesi olan ahşap, toprak veya betonarme yapı. Etrafındaki evlere temas etmeyen ve genellikle kendine has bahçesi olan evlere müstakil ev denir. Ev kavramı mimarî bir terimdir ve apartman dairesi gibi diğer barınak türlerinden farklı bir kavramı ifade eder. Bununla birlikte gündelik kullanımda türüne bakılmaksızın her türlü barınak için de kullanılır. Günümüzde tipik bir evde salon, odalar, mutfak, banyo ve tuvalet bulunur.

İlk barınaklar önceki çağlarda yağış, soğuk hava, yabanî hayvanlardan korunma amacı güdülerek içinde bulunulan çevreye göre değişik şekillerde ortaya çıkmıştır. Buna karşın ilk çağlarda barınaklar insanların sadece kendilerini ve ailelerini doğanın yıpratıcı etkilerinden ve yabanî hayvanlardan korumak için kullandıkları, genelde sadece uyumak için içine girdikleri sığınaklardır. İlk çağlarda insanlar barınak olarak ağaç kovukları veya mağaraları kullanırlardı. Marangozluk ve inşaatçılık bilgilerinin ilerlemesi ile insanlar kendilerine doğadaki malzemeleri kullanarak ev inşa etmeye başladılar.

Evler, birey ya da ailenin sürekli olarak yaşadığı sosyal ünitedir. İçinde bulunulan çağa göre bir yapının ev niteliklerini taşıması için sahip olması gereken bazı kriterler vardır. En az bir tuvalet, yatma ve mutfak ünitesinin bulunduğu yerler ev olarak adlandırılabilir.

Daha ilerleyen çağlarda, günümüzdeki yazlık evlerde olduğu gibi bu dönemlerde de insanlar yaz aylarında ağaç dalları ile kütükleri birleştirip aralarını balçıkla kapatarak kendilerine yazlık evler inşa etmişlerdir. Yağışların evleri yıkması ile de tekrar mağaralarına dönmüşlerdir.
Cilâlı Taş Devri'nde tüketcilikten üreticiliğe geçiş evresi ile birlikte tarıma başlanmıştır.Aynı dönemde insanlar pişmiş tuğla ve kerpiçten evler yapmayı öğrenmişlerdir. Ürdün, Irak, İran ve Türkiye gibi binyıllar boyunca uygarlığın beşiği olan ülkelerde ilk evler ile ilgili birçok bilgiye ulaşmak mümkündür. Anadolu'da keşfedilen en eski evlerin bulunduğu Çatalhöyük bölgesinde insanların evlerde ilk merdiveni kullandıkları görülür. Dört köşesi yüksek engeller ile kapalı, içine bir merdiven ile inilen bu evler, gerek ilk evler gerek ise yerleşik yaşam hakkında önemli bilgiler sunar.

Avrupa'da yerleşik yaşam milattan önce 3000'li yıllara rastlar. Bu dönemde evler duvarları yığma taşlardan yapılmış, tavanları sazdan örülmüş ve daima yuvarlak şekildedir. İnsanlar bu dönemlerde zaman zaman evlerde havyaları ile birlikte kalmışlardır. Isınmak için ise evin içinde, yerde ateş yakmışlar, baca kavramını bilmediklerinden tavanda delikler bırakmışlardır.

Türklerin yerleşik yaşama geçmesi 760 yılından başlayarak Uygurlar zamanında olmuştur dense de Orta Asya Türkmenistan'daki son yapılan kazılarda MÖ 5000'lerde yerleşik düzene geçildiğini gösteren kentsel yerleşmeler, alet- edevat ve sanat eserleri bunun aksini savunmaktadır. Bu kanıtları Aşkabat Devlet müzesinde görmek mümkündür. Türklerin yerleşik düzene geçişleri ve ne zaman göçebe olduklarına dair arkeolojik bilgilere dair büyük bir bilimsel çalışma ve etraflı bir araştıma yapılmamıştır. Orta Asya'da kuraklığın başlamasından önce yerleşik düzene geçilmiş olduğu ancak büyük kuraklıkla mücadele sırasında göçerliğin yaygınlaştığını kanıtlayan bulgular arkeolojik ve antropolojik bulgularla sağlamlaştırılmalıdır. Genel kanı Türkler yazın yaylalarda, kışın ise korunaklı vadilerde "Yurt" adını verdikleri çadırlarda kalırlardı. Hükümdarın kaldığı çadıra "otağ" denirdi. Kuzey bozkırlarında göçebeliğin yaygın olmasına karşın daha sulak bölgelerde yerleşik düzenin devam ettiği anlaşılmaktadır. Uygurlar döneminde Orta Asya -Doğu Türkistan'daki tarım havzasında tarıma devam edildiği sanılmaktadır. Maniheizm'in halk arasında yayılmasının da etkisiyle yerleşik düzen kalıcı olmuştur. Uygurlar evlerini tuğladan ve kerpiçten yaparlardı. Yerlerde halılar bulunur, oturacak minderler serilir ve evlere ayakkabı ile girilmezdi. Uygurlar kurdukları şehirlere "balık" adını verirlerdi. Uygurlardan günümüze pek fazla kalıntı olmasa da, Türklerde ev kültürü yıllar geçtikçe gelişmiş ve bugünkü hâlini almıştır. Safranbolu evleri, Boğaz yalıları bu Türk ev mimarîsinin seçkin örneklerindendir.

Günümüz şartlarında kabul gören ev kavramında, evler çeşitli fonkisyonlarda yararlanılmak üzere bölünmüş, her biri farklı şekilde adlandırılan odalara sahiptir. Bir evde bulunması gereken ya da bulunması muhtemel bölümler şunlardır;


Gelişen dünya ile birlikte, ev kültürü de değişmiş ve bugün ev sadece insanın hayatını sürdürdüğü bir yer olmaktan çıkmış ve daha fazla insan ile birlikte olduğu bir yaşam alanı hâline gelmiştir. Bununla birlikte evlerin görünümüne daha fazla önem verme fikri ortaya çıkmış ve buna bağlı olarak iç mimarlık ve dekoratörlük gibi meslekler ortaya çıkmıştır.

Evlerin döşenmesi dünyanın her yerinde değiştiği gibi, aynı ülkenin çeşitli bölgelerinde bile farklılık gösterebilmektedir. Türkiye'de de batı bölümlerinde ev döşemesinde koltuk, masa, merkezî ısıtma kullanılırken, doğudaki birçok evde minderler, yer sofrası ve şömine kültürü hâlâ devam etmektedir.

Evlerin geneli ele alınacak olursa, ülkelerin gelişmiş kısımlarında apartmanlar, toplu konutlar tercih edilirken, kırsal kesimlerde tek ya da iki katlı ev geleneği sürmektedir. Türkiye'de özellikle büyükşehirlerde hızlı bir kentsel dönüşüm projesi uygulanmaktadır. Proje kapsamında plâ