zlu, öbür Asya türü ile iki Afrika gergedanı çift boynuzludur. İçlerinde en irisi olan Beyaz gergedanın ağırlığı beş tonu bulur. Gergedanların boynuzu öbür hayvanlarınki gibi kemikten değil, saç, kıl ve tırnakların yapısındaki ("keratin") denen lifsi bir proteinden oluşmuştur. Bazı Asya ülkelerinde bu boynuzların doğaüstü güçler taşıdığına inanılır.

Otçul hayvanlar olan gergedanlar genellikle tek başlarına ya da aile grupları hâlinde geniş otlaklarda, çalılık ve bataklık bölgelerde yaşarlar. Yalnız Sumatra gergedanı sık ormanlarda yaşar. Görme duyularının zayıf olmasına karşılık koku alma ve işitme duyguları çok gelişmiştir. Hayvanlar arasında kendilerinden daha güçlü düşmanları olmayan gergedanlar insanla karşılaştıklarında da genellikle kaçarlar.

Ama bazen kızgın bir erkeğin ya da yeni doğum yapmış bir dişinin alışık olmadığı bir koku ya da sesle uyarıldığında körlemesine saldırdığı olur. Gergedan bütün iriliğine karşın hiç de hantal bir hayvan değildir. Saatte 45 km hızla koşabilir ve bu körlemesine koşu sırasında koca gövdesinden hiç beklenmeyen bir çeviklikle bir anda yönünü değiştirebilir.

Günümüzde yalnız 5 türü kalmış olan Gergedanın geçmişte, özellikle 19. ve 20. yüzyılda yapılan aşırı avlanma sonucunda türün büyük kısmı yok edildi. Öyle ki 1960'lı yıllarda 70.000 civarında olan siyah gergedan türünün , 20 yıllık bir süre içerisinde %96'sı tükenmiştir. Fakat 1995 yılında 2.410'a inmiş olan siyah gergedan sayısı , sonrasında alınan önlem ve avlanma yasaklanmaları ile son yıllarda tekrar yükselmiş ve 2007 rakamlarına göre 4.180'e ulaşmıştır.

Genelde boynuzlarının ticareti için avlanan Gergedan, boynuzunun özellikle Yemen ve Çin'deki talep sebebiyle, avcıların hedefi olmakta. Yemen'de hançer sapı olarak kullanılan Gergedan Boynuzu, Çin'de ise geleneksel tıpta kullanılmaktadır. Ayrıca Gergedan Boynuzunun cinsel gücü artırıcı (afrodizyak) etkisi olduğuna inanıldığından, Gergedanlar avcıların hedefi olmayı sürdürüyor.

At ve eşek gibi tek toynaklılardan olan bu memeli hayvan günümüzde yalnızca Afrika, Hindistan, Malezya ve Endonezya'da yaşar. Ama fosillerden anlaşıldığı kadarıyla tarih öncesi çağlarda Avrupa'da da gergedanlar varmış. Bu soyu tükenmiş türlerin daha soğuk olan Avrupa iklimine uyum sağlayabilmek üzere yumuşak tüylü bir postla örtünmüş olduğu da gene fosillerden anlaşılmaktadır.

Bugün doğada yabani yaşamlarını sürdüren gergedanların sayısı iyice azalmıştır. Bunun nedeni bir yandan insanların yerleşmesi sonucunda doğal yaşam alanlarının daralması, bir yandan da özellikle boynuzları için gergedanların kaçak olarak avlanmasıdır.




Senegal papağanı

Senegal papağanı ("Poicephalus senegalus"), papağangiller (Psittacidae) familyasından kafa, boyun ve gırtlağı ve yanakları gri renkli bir papağan türü.

Gri renk, sivri bir üçgen şeklinde göğsünün üst kısmına kadar uzanır. Göğüs, göğsünün yanları ve karnı portakal-sarısıdır. Sırtının üst bölümü ve kanatlar yeşildir. Kanat altı örtüsü sarıdır. Gaga siyahtır. Gözlerinin iris'i yetişkin kuşlarda saman sarısı, yavru kuşlarda gridir. Boyu 24 cm'dir. Dişi ve erkek aynı renktedir.

Senegal, Gambiya, Fildişi Sahili, Gana, kuzey ve kuzeydoğu Nijerya, kuzey Kamerun, güneybatı Çad'da yaşar. Bulunduğu bölgeye sadık olup ancak, yiyecek aramak için kısa mesafeli yer değişikliği yapar. Senegal papağanına 1000 m yükseklikte bile rastlanmıştır.

Senegal papağanı orta seviyeli papağan grubuna girer. Islık çalar ve bazı tiz tonda sesler çıkarır. Diğer tür papağanlara oranla oldukça sessizdir. Gün içinde daha çok ses çıkardığı periyotlar olur.Çok cabuk yorulur ve gagası cok güclüdür bazen yaptıgınız hareketleri taklit ederek sizi sasırtabilir




Kar maskesi

Balaklava, Türkçede halk arasında "kar maskesi" diye de bilinen başlıktır. İsmini, batı dillerine "Balaclava" olarak geçen Kırım'daki Balıklava şehrinden almıştır. Türkçe kökenli bir kelime olarak kabul edilir.
Şapka gibi giyilmekle da kapsayacak şekilde uzanır. Kimisinde yüz kısmı tamamen, kimisinde ise sadece gözlere denk gelen yerler açıktır. Bu şekilde kafanın soğuktan azami biçimde korunması amaçlanır. Genellikle yün ya da sentetik kumaşlardan üretilir. Rüzgâr geçirmeyen modelleri de vardır.

Motosikletçilerin kullandığı balaklava modellerinde ise genellikle kaskın içine denk gelen kısımları ince dokumadan yapılmıştır, ancak boyun ve göğüsü rüzgârdan koruyan bölüm daha kalındır. Ayrıca kaskın içinin temiz kalmasını da sağlar.
Yarış pilotlarının kullandığı balaklavalar ise yanmaz niteliktedir ve terlemeyi önler.




Levent Tülek

Levent Tülek (d. 1964), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.

Fenerbahçe Lisesi'nde okudu ve kısa sürelerle İstanbul Üniversitesi Sosyal Antropoloji Bölümü, Mimar Sinan Üniversitesi Edebiyat Bölümü ve A.Ö.'de okudu. 1979 yılında Kadıköy Deneme Sahnesi'nde tiyatroya başladı. Daha sonra sırası ile İAST, Hadi Çaman Yeditepe Oyuncuları, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Tiyatrokare, İstanbul Komedi Tiyatrosu ve Bakırköy Belediye Tiyatroları'nda oyunculuğuna devam etti.

Sinema, TV ve radyo alanında birçok eserde oynadı, yazdı ve yönetti.

Halen Bakırköy Belediye Tiyatroları'nda oyunculuk ve rejisörlük yapıyor.
2007 / 2008 sezonunda Özen Yula'nın "Gözü Kara Alaturka" adlı oyununu sahneye koyan Tülek, aynı zamanda tek kişilk bir Hamlet yorumunu da yazıp oynuyor.

Yazarlık hayatına da devam eden Levent Tülek'in Sel Yayıncılık'tan çıkan kitabı LÜMPEN SÖZLÜĞÜ ise
Ağustos 2007'de 2. baskısını yaptı. Şu sıralar İstanbul'da Küçükçekmece Cennet Kültür ve Sanat Merkezi'nde, sanat yönetmenliği yapmaktadır.





Ahmet Fikri Tüzer

Ahmet Fikri Tüzer (1878, Şumnu - 16 Ağustos 1942), Türk bürokrat ve siyasetçi.

1924-1927 yılları arası Sağlık Bakanlığı Müsteşarlığı yaptı. III, IV, V. ve VI. dönemlerde (1927-1942) Erzurum Milletvekilliği yaptı. 1942 yılında 12. ve 13. hükümetlerde İçişleri Bakanlığı yaptı. 7 temmuz 1942'de başbakan Refik Saydam kalp krizi geçirip vefat edince, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, o zamanın içişleri bakanı olan Ahmet Fikri Tüzer'e vekaleten başbakanlık görevi vermiş. Bir gün sonra da Şükrü Saracoğlu yeni kabineyi kurunca İç İşleri Bakanlığına geri döndü -9 Temmuz 1942) başbakanlık yaptı. 16 Ağustos 1942'de görevi başında iken vefat etti.




Mir

Mir (Rusça: Мир, anlamı: "dünya" veya "barış"), 1986 yılından 2001 yılına kadar alçak Dünya yörüngesinde kalan, Sovyetler Birliği ve ardından Rusya tarafından yönetilen uzay istasyonu. İlk modülü 19 Şubat 1986'da uzaya gönderildi. İnsanlığın uzayda uzun süre düzenli olarak içinde yaşadığı ilk uzay araştırma istasyonudur. Yapılan uluslararası iş birliği sayesinde, çeşitli milletlerden uzay adamlarının kullanımına açıldı. Yörüngede 1986 ile 1996 yılları arasında gönderilen pek çok modül ile başarılı bir şekilde kenetlendi. 23 Mart 2001 tarihinde görevi sona erdi ve atmosfere girerek yanması sağlandı.

Mir, daha önce Sovyetler Birliği tarafından gönderilmiş olan Salyut serisi uzay istasyonları baz alınarak yapılmıştır (1971 yılından sonra yedi Salyut uzay istasyonu gönderilmişti). Esas olarak Rus yapımı insanlı Soyuz roketleri ve Progress kargo gemileri tarafından onarımı yapılmıştır, fakat ayrıca sonraki uçuşlarda Buran uzay mekiği için bir varış noktası olması planlanmıştır. Yörüngedeki Mir'in öncelikli amacı uzayda geniş ve yaşanabilir bir bilimsel laboratuvar sağlamaktır.

Amerika Birleşik Devletleri, Mir'in kendine ait bir kopyası olarak Space Station Freedom istasyonunu yapmayı planlamış, ancak bu proje Sovyetler Birliği'nin yıkılmasının ardından uluslararası iş birliği yolu açılması üzerine durdurulmuştur (bkz. Uluslararası Uzay İstasyonu). Ayrıca, Challenger Uzay Mekiği Mir'in kalkışından bir aydan daha kısa bir süre önce patlamıştı (bkz. Challenger Uzay Mekiği kazası). Daha sonraki yıllarda, Soğuk Savaş döneminin ardından, Shuttle-Mir programıyla Rusya'ya ait olan Mir'in yetenekleriyle Amerika'nın uzay mekiklerinin yetenekleri birleştirilmiş; bir takım Amerikalı ve diğer batı ülkelerinden astronotların istasyonu ziyaret etmesi veya istasyondaki uzun dönemli bilimsel çalışmalara katılması sağlanmıştır. İstasyonu ziyaret eden Amerikan mekikleri, Space Station Freedom için tasarlanmış bir kola bağlanmış ve esas olarak Sovyet Buran mekikleri için tasarlanmış bir kenetlenme halkası kullanmışlardır. Mir ve ona kenetlenmiş olan uzay mekiği, 250 tonluk ağırlığıyla uzay çalışmaları tarihinin en büyük yörünge aracı unvanını almıştır.

100 tonluk Mir'in içi, hortumlar, kablolar ve bilimsel araçlarla olduğu kadar, günlük yaşama ait eşyalarla dolu –fotoğraflar, çocukların yaptığı resimler, kitaplar ve bir gitar– dar bir labirente benzerdi. Genellikle üç kişilik mürettebat kalmakla birlikte, bazen bir aya kadar bir süre boyunca altı uzay adamını ağırladığı da olmuştur. İki kısa dönemin haricinde, Mir Ağustos 1999'a dek sürekli olarak görevdeydi.

15 yaşındaki Rus uzay istasyonunun yolculuğu, 23 Mart 2001 tarihinde, Fiji yakınlarında Büyük Okyanusun güneyine düşmesiyle son bulmuştur. Son günlerine kadar, pek çok girişimcinin, muhtemelen ilk yörünge televizyon/film stüdyosunu kurmak için, Mir'i almak gibi planları vardı. Ne var ki istasyon daha fazla kullanılamayacak kadar güvensizdi. Uzay topluluğundan pek çok kişi hala Mir'in en azından bazı parçalarının kurtarılabilir olduğunu, ayrıca yörüngeye materyal çıkarmanın yüksek maliyeti göz önünde bulundurulduğunda, Mir'in yok edilmesinin büyük bir fırsat kaybı olduğunu düşünür.

Sovyet ve Rus kozmonotların yanı sıra Mir uluslararası biliminsanlarına ve Amerikalı astronotlara da ev sahipliği yapmıştır.

Mir uzay istasyonu, – Uzay mekiği tarafından Mir'e getirilen kenetlenme modülü hariç – her biri ayrı ayrı Proton roketiyle yörüngeye taşınan pek çok Mir modülünün yörüngede birleştirilmesiyle oluşmuştur.

Rus Devrimi öncesinde "mir", bir köylü topluluğu tarafından işlenen toprak parçalarına verilen isimdi. Bu topraklarda yaşayan köylülere, yüksek vergiler alınarak çok büyük bir sosyal baskı uygulanırdı. Eğer bazı köylüler miri terkederlerse, kalanlar daha yüksek vergi ödemek zorunda kalırdı.

"