e hazırlık amacıyla ortaokul yerine dikiş nakış kursuna yollanır. Oysa o Mudanya’dan ayrılıp okumak için can atmaktadır. Kasabanın çocukları onunla ‘Kasabanın Şerifi’ diye dalga geçtikleri için uzun yıllar isminden nefret eder. Yirmi yaşında Paris’e gittiğinde Fransızlar'ın kendisine ‘Şeri’ diye hitap etmesiyle adıyla barışma sürecine girer. Evlenip Ankara’da yaşadığını bildiği ama ailesinin korkusundan irtibat kuramadığı annesi, Mudanya’da yaşayan bir arkadaşının yardımıyla kızıyla haberleşmeye başlar. Anne kızın birlikte yaptıkları planla Şerif Sezer, sadece ilkokul diploması ve nüfus kağıdını alıp evden kaçar. Bursa’da annesine kavuşur, babasına ‘Ankara’da annemin yanındayım, dönmeyeceğim’ diye bir telgraf gönderir.

On dört yaşında annesinin sayesinde ortaokula gitmek istese de kendisinden iki yaş küçük çocuklarla okumaya cesaret edemez. Kız enstitüsüne yazılır. Derslerdeki başarısını gören öğretmenin verdiği cesaretle enstitünün yanındaki ortaokulun müdürüne gidip müraacat eder. Ortaokul bir ve ikinci sınıf derslerini alacağı özel bir sınıfa gitmesi, bunun için de valilikten özel sınav izni alması gerekmektedir. Hem gerekli izinleri alır, hem de sınavı kazanıp, orta üçe gitmeye hak kazanır. Lise birinci sınıfta konservatuvar yatılı öğrencilerinin bir oyununu seyretmeye gider ve konservaturda okumaya heveslenir. Ertesi yıl bir sınıf arkadaşı konservatuvara başvurunca, o da cesaretlenip girişimde bulunur. Tüm adaylardan sadece ikisi yatılı kabul edilir. Alev Sezer ve Arsen Gürzap’la sınıf arkadaşı olmuştur. Aynı sene on sekiz yaşında kaçtığı Mudanya’ya dönüp babasını ve ailesini ziyaret eder. Ailesi oyuncu olacağı haberinden hiç memnun kalmamıştır. Okulunu bitirdikten sonra Ankara Devlet Tiyatrosu’na girer. İlk olarak Ahmet Kutsi Tecer’in "Köşe Başı" oyununda rol alır.
Okul çevresinde tanışmış olduğu Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden bir gençle ilk evliliğini yapar. Eşinin kazanmış olduğu bir burs dolayısıyla Paris’e gitmeleri gerekmektedir. Tiyatroyu bırakıp Paris’te yeni bir hayata başlar. Geçimlerine ek gelir sağlamak için hem çocuk bakıcılığı yapar, hem moda evlerinde dikiş diker, hem de fotomodellik yapar. Altı yıl sonra Paris’ten İstanbul’a giden bir arkadaşının otomobiline atlayıp Türkiye'ye döner. Paris’e eşyalarını toplayıp, eşinden boşanmak için döner. İki yıl sonra ise Paris’te tanıştığı Sorbonne’da felsefe doktorası yapan Azmi Arna ile 1971 yılında İstanbul’da evlenir. 
İstanbul’a yeniden yerleşmiştir ama İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda boş kadro olmadığından para kazanmak için Sheraton Oteli’nin barında garsonluk yapar. Dört yıl sonra Devlet Tiyatrosu’nun müdürünün değişmesiyle eski mezunlara yapılan çağrıyla Şerif Sezer tiyatroya döner. İlk sinema filmini 1980 yılında Sinan Çetin ile yapar. Bir Günün Hikâyesi adlı film, 12 Eylül darbesi sonrasında uzun süre rafta kalır. 1981 yılı Şerif Sezer'in kariyerinde bir dönüm noktası olur. Şerif Gören yeni filminde oynatmak için Şerif Sezer’in fotoğraflarını Yılmaz Güney’in yattığı cezaevine götürür. Yılmaz Güney, Sinan Çetin'in çektiği siyah-beyaz fotoğrafları çok beğenir ve Şerif Sezer’in rol arkadaşı olmasını kabul eder. Büyük yankı uyandıran Yol filmi, 1982 yılında Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülünü alır. Aynı senede oynadığı Erden Kıral'ın Hakkari’de Bir Mevsim filmi de 1983 senesinde Berlin’de Gümüş Ayı’yla ödüllendirilir. 1986 yılında kızı Deniz doğar. 1988 yılından başlayarak çok sayıda başarılı sinema filmi, televizyon dizisi ve televizyon filminde rol almasında rağmen, Türkiye'de çok geniş izleyici kitlesinin onu tanıması 2002 yılında Asmalı Konak dizisinde Ali Hamzaoğlu’nun kız kardeşi Kader rolüyle olur. Kapadokya'da çekilen dizinin yönetmenliğini yapan Çağan Irmak, bir yandan da Mustafa Hakkında Her Şey filminin senaryosunu yazar. Başroldeki Mustafa’nın annesi rolünü yazarken Şerif Sezer’i düşünmektedir. Şerif Sezer dizinin bitmesi sonrasında 2003 yılında çekilen bu filmde oynar. 2003 yılından bu yana Şerif Sezer her yıl aralıksız olarak çeşitli sinema filmi, televizyon dizisi, televizyon filmi ve ara sıra tiyatro projelerinde yer almaktadır. Sanatçı başarılı oyunculuğu ile çok sayıda ödül kazanmıştır.






Munis Tekinalp

Munis Tekinalp (Moiz Kohen, 1883, Serez - 1961, Nice), Türk milliyetçilik akımının önde gelen üyelerinden olan yazar ve düşünürdür.

Tekinalp, 1883'te Serez'de, bir hahamın oğlu olarak Yahudi bir aile içinde "Moiz Kohen" adıyla dünyaya geldi. İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne üye oldu. Selanik'te çıkan "Asır" adlı bir Türkçe gazetede yazılar yazdı. Balkan Savaşı'ndan sonra İstanbul'a geldi. İsmini "Munis Tekinalp" olarak değiştirdi. Türkiye'deki Yahudileri Türkleşmeye ikna etme amaçlı yazılar yazdı. 1961 yılında tedavi amacıyla gittiği Fransa'nın Nice şehrinde öldü.

2004 yılında Liz Behmoaras tarafından kaleme alınan "Bir Kimlik Arayışının Hikâyesi" adlı kitap Munis Tekinalp'in yaşam öyküsünü konu almıştır. Tekinalp hakkındaki en önemli kitap Jacob M. Landau tarafından kaleme alınan "Tekinalp: Bir Türk Yurtseveri" (1996) başlıklı kitaptır. Kitapta Tekinalp'in II. Meşrutiyet'ten Cumhuriyet'e uzanan düşünsel serüveni, hem kendi yazılarından örneklerle hem de Landau'nun değerlendirmeleriyle izlenebilir.




Mustafa Necati Uğural

Mustafa Necati Uğural (d. 1894, İzmir - ö. 1 Ocak 1929, Ankara), Türk siyasetçi, avukat, öğretmen.

Atatürk’ün yakın düşünce ve mesai arkadaşlarından, Kuva-yi Milliye hareketinde yer almış, TBMM’nin ilk üç döneminde milletvekilliği, Mübadele esnasında Bayındırlık ve İskan Bakanlığı, 1924 Anayasası’nın yürürlüğe konulduğu sırada Adalet Bakanlığı, Tevhidi Tedrisat sürecinde ve Harf Devrimi esnasında Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı yapmış siyasetçidir. Özellikle Millî Eğitim Bakanlığı döneminde (20 Aralık 1925 - 1 Ocak 1929) yaptığı hizmetleri ile hatırlanır. Necatibey Eğitim Fakültesi’ne adı verilmiştir. Altay Spor Kulübü’nün kurucularındandır.

1894 yılında İzmir’de dünyaya geldi. Babası Darendeli Halit Bey, annesi Elbistanlı Mustafa Efendi’nin kızı Naciye Hanım’dır. İlk ve orta öğrenimini İzmir’de tamamladı. İzmir İdadisi’ni bitirdikten sonra yüksek öğrenim için İstanbul’a gitti. İstanbul Hukuk Mektebi’nden 1914 yılında mezun oldu ve İzmir’e döndü.

Mustafa Necai Bey, I. Dünya Savaşı yıllarında İzmir’de avukatlık, eğitimcilik, gazetecilik yaptı. 1915 yılında arkadaşı Hüseyin Vasıf Bey ile Özel Şark İdadisi adlı bir okul kurdu; bu okulda müdürlük ve edebiyat öğretmenliği yaptı.

Kısa bir süre Aydın-Kasaba Demiryolları’nda hukuk müşavirliği yapmış olan Mustafa Necati Bey, savaştan sonra itilaf devletlerince işlerine son verilen demiryolu işçilerinin haklarını savunmak, savaştan dönen işsiz yedek-subayların sıkıntılarını gidermek için çalışmalar yaptı. İzmir Türk Ocağı’nın aktif bir üyesi oldu ve spor kolu çalışmalarını yürüttü. Altay Spor Kulübü’nün kurucuları arasında yer aldı. Yaklaşmakta olan işgal tehlikesine karşı demiryolu işçileri, işsiz yedek-subaylar ve sporcu gençlerle olan ilişkisini kullanarak önlemler almaya, direniş örgütlemeye çalıştı. İzmir’in işgali üzerine İstanbul’a kaçarak amcasının kızı ve nişanlısı Halide Nusret Hanım’ın evine sığındı.

İzmir’in işgali üzerine İstanbul’a giden Mustafa Necati Bey, İçişleri Bakanlığı’nda görev aldı ve Balıkesir’e atandı. Şehre vardıktan sonra görevinden istifa etti ve Balıkesir’de kaldığı 7 ay boyunca millî mücadele hareketine hizmet için çok yoğun çalıştı. Kuvayi Milliye kumandanı olarak Yunanlar ve Ahmet Anzavur kuvvetlerine karşı yürütülen mücadelede yararlılıklar gösterdi. Hüseyin Vasıf ve Mehmet Esat kardeşlerle ile birlikte ""İzmir’e Doğru"" adlı bir gazete çıkardı. Millî hareketin yayın organı olan ve 74 sayı çıkan bu gazetede millî duyguları geliştirici yayınlar yaptı. Balıkesir’de kaldığı sürede bir gençlik ve spor kulübü olan Balıkesir İdman Yurdu’nu kurdu. Bu dönemde herhangi bir dava alıp takip etme fırsatı olmasa da bir avukatlık bürosu açtı. Şehirde faaliyet gösteren 11 avukattan birisi olarak 1920’nin Ocak ayında kurulan baronun yönetim kurulunda yer aldı. 29 Nisan 1920 günü Saruhan milletvekili olarak TBMM’ne katılmak üzere şehirden ayrıldı.

TBMM 1. Dönem Saruhan milletvekilliği sırasında önce Sivas İstiklal Mahkemesi üyesi olarak görevlendirildi (11 Eylül 1920 - 17 Şubat 1921); daha sonra Kastamonu İstiklal Mahkemesi Başkanlığı (18 Ağustos 1921 - 1 Ağustos 1922) ve ardından Amasya İstiklal Mahkemesi Başkanlığı (17 Ağustos 1922- ) yaptı. Bu görevleri nedeniyle çoğunlukla Ankara dışında bulundu.

Kastamonu’da görevli olduğu bir yıl içinde Himaye-i Etfal Cemiyeti (Çocuk Esirgeme Kurumu) ve Kastamonu İlim Cemiyeti’nin kurulmasına öncülük etti. Hilâl-i Ahmer Cemiyeti (Kızılay), Gençler Mahfeli (Derneği) ve Muallimler Derneği’nin çalışmalarına destek verdi. Tüm bu çalışmalarından ötürü belediye tarafından fahri hemşehrilik unvanı verildi.

Mustafa Necati Bey, TBMM 2. Dönem’de İzmir milletvekili olarak yer aldı. Altı arkadaşı ile kurduğu komisyon, hükûmete "mübadele, imar ve iskân” işlerinden sorumlu bir bakanlık kurulması önerisini getirdi. Bu öneri üzerine kurulan Mübadele, İmâr ve İskân Vekâleti’ne vekil olarak seçilen ilk bakan Mustafa Necati Bey oldu, beş ay boyunca bu görevi yürüttü. Bakanlık teşkilatının kuruluşu; savaşta yakıp yıkılan ülkenin imarı ve gelen göçmenlerin yerleştirilmesi ile ilgili hizmetler verdi.

Özellikle Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi esnasında mübadillerin Türkiye’ye taşınması gibi büyük bir organizasyonun denizyoluyla yapılmasını sağlamıştır. Ancak açılan ihaleyi İtalyanların kazanması genç Türkiye’nin bağımsızlık siyasetine uygun düşmüyordu. Mustafa Necati Bey’in bu ihalenin iptal edilmesi ve nakliyenin Türk gemileriyle yapılması hususunda önemli rolü olmuştur.

Mustafa Necati Bey, 6 Mart 1924’te kurulan 2. Hükûmet’te adliye bakanı olarak yer aldı. Bakanlığı döneminde şer’î mahkemeler kaldırılmıştır.

24 Ağustos 1924 tarihinde "Türk Muallimler Birliği” (Türk Öğretmenler Örgütü) genel başkanı olarak seçildi. Millî Eğitim Bakanı olarak atandığında genel birlik başkanı idi.

Mustafa Nec