stifade ettiği kütüphanede 160 bin cilt kitap bulunuyordu. 1997 sayımına göre kütüphanede 4.700 bin cilt kitap bulunmaktadır. Bu kitapların 153 bin cildi Tatarca, 23 bin cildi de Arap harfli matbu ve el yazmasıdır. Şehirdeki diğer bir önemli kütüphane de Tataristan Milli Kütüphanesi’dir. Bu kütüphanede de 3.700 bin cilt kitap bulunmaktadır ve bunların 80 bin cildi Tatarcadır.

Kazan 27 Mayıs 1920’de kurulan Tataristan Muhtar Cumhuriyeti’nin başkenti olduktan sonra hızla gelişmeye başladı. 1926’da yolcu otobüsleri çalışmaya başladı. 1928’de kanalizasyon inşasına ve yeni konut yapımına başlandı. 1932 yılında havacılık enstitüsü ve sinema filmi üreten bir fabrika açıldı. 13 Nisan 1945’de Rusya İlimler Akademisi’nin Kazan şubesi açıldı. 1954 yılında şehre doğal gaz boru hatları döşenmeye başladı. 
Kazan Üniversitesi, Pedagoji Üniversitesi, Teknik Üniversite, Konservatuvar ve çeşitli yüksek okullar, şehirdeki en önemli öğretim kurumlardır. İlimler Akademisi’ne bağlı çeşitli enstitüler de üniversite sonrası eğitim verilmektedir. 
Galiasker Kemal, Kerim Tinçurin, Musa Celil, Kaçalov drama tiyatrosu şehirdeki en büyük tiyatrolardır. Tukay, Lenin, Musa Celil, Gorki ve Devlet Müzesi (700 bin parça koleksiyonu bulunmaktadır) şehirdeki önemli müzelerdir. Komünist dönemde inşa edilen yeni üniversite binaları, parlamento binası, sirk ve Tataristan oteli şehirdeki görkemli yapılardan bazılarıdır. 1990’dan sonra Türkler tarafından inşa edilen spor sarayı, pramit (eğlence merkezi), Safar oteli ve filarmoni salonu şehirdeki modern yapılardan bazılarıdır. Ayrıca 1990’dan sonra Kazan’ın hemen hemen her mahallesinde inşa edilmeye başlayan değişik mimarideki küçük camiler ve kiliseler de şehre çok dinli bir kimlik vermiştir.
Devlet müzesi, Tukay müzesi, Milli Kütüphane binası, opera binası, Mercanî, Apanay, Burnay, Ecim (Azimov), Peçen Pazarı ve Sultan camileri ile St. Pavel ve St Pyotr kiliseleri, Kazan'daki önemli tarihi eserlerdir.

2010 nüfus sayımına göre şehirde 1.161.308 kişi yaşamaktadır. Şehirde 1897’de 130.000, 1923’de 158.000, 1939’da 406.000, 1959’da 667.000, 1970’de 869.000 kişi yaşıyordu. Etnik Gruplar ise şöyledir:

Kazan’da uçak, helikopter, optik aletler, tıbbi cihazlar, petro-kimya, kompresör, doğal gaz aletleri, ayakkabı, deri, sabun, kürk ve kimyasal madde üreten çok sayıda fabrika bulunmaktadır. Ayrıca pamuklu dokuma, çikolata ve gıda üretimi de yapılmaktadır. Eski SSCB’nin bütün şehirlerinde olduğu gibi Kazan’da da konutlar şehrin dışında, paralel ve dikey olarak planlanmış geniş ve uzun caddelerin kenarlarına inşa edilmiştir. Şehirdeki bütün konutlar merkezi sitemle ısıtılmakta ve sıcak su verilmektedir. Ulaşım tramvay, troleybüs ve otobüslerle sağlanmakta olup 1998 yılında metro inşasına başlanmıştır.

Kazan’da Şark Matbaası (Azyatiski Tipografiya) isimli ilk Arap harfli matbaa 1800 (Rusya’da ilk matbaa 1563 yılında Moskova’da açıldı) yılında açıldı ve 1802 yılından itibaren bu matbaa Abdülaziz Burnaşof isimli bir Tatar tarafından işletilmeye başlandı. Kısa bir süre sonra matbaa Kazan zenginlerinden Apanayof isimli şahsa satıldı. 1802-1810 tarihleri arasında bu matbaada 50 bine yakın çeşitli dini kitaplar ve Kur’an basıldı. İkinci Arap harfli matbaa 1802 yılında Kaan Üniversitesi’nde açıldı. Bu iki matbaa 1829 yılında birleştirildi. Haritanov Matbaası Kazan’daki Arap harfli matbaaların en iyilerinden biri idi. Bu matbaada 1909 yılına kadar 2 milyon civarında İslamî eser basılmıştır. Kazan’daki bu üç 1892-1899 yılları arasında 276 bin Kur’an basılmıştır. 
1917 İhtilali’nden önce şehirde “Yıldız”, “Ahbar”, “el-Islah”, “ed-Din ve’l Edeb”, “Biraderan Kerimoflar”, “Şark (908’den itibaren Örnek)”, “Beyanü’l Hak”, “Millet” gibi müslüman matbaalarının yanı sıra Hüseyinov ve Varisleri Kitabevi (1880), Biraderan Kerimoflar, Ali Kadirof, Millet, Maarif, Sabah, Ahmed Giray Hüseyinof Şürekası gibi çok sayıda İslamî eser satan kitap mağazaları da bulunuyordu.
1871 yılında Kazan’da ilk Tatarca salname (kalendar) Kayyum Nasiri tarafından çıkarılmaya başlandı. 1905 I. Rus İhtilali’nden sonra başlayan yumuşama döneminden 1917 İhtlilali’ne kadar Kazan’da çıkarılan Arap harfli süreli yayınlar şunlar idi: 
Gazeteler:
Dergiler:
Şehirde Ruslar tarafından çıkarılan bazı önemli gazete ve dergiler ise şunlardı:

Kazan’da 200’e yakın Tatarca, Rusça, Çuvaşça gazete ve dergi çıkmaktadır. Şehri Kazan, Vatanım Tatarstan, Respublika Tatarstan, Veçernaya Kazan, Kazan Utları, Süyünbike, Maarif, Miras ve İdil bunların en önemlileridir. Ayrıca şehirde Tatarca ve Rusça yayın yapan televizyon stüdyoları ve radyo istasyonları da bulunmaktadır.






Rosario

Rosario Arjantin'in Santa Fe eyaletinin en büyük, Buenos Aires ve Córdoba'dan sonra Arjantin'in üçüncü en büyük şehridir. Buenos Aires'in 285 km. kuzeybatısında ve Paraná Nehrinin batı kıyısında yer almaktadır. 2001 sayımına göre şehirde 910.000 kişi yaşamaktadır.

Rosario şehri aynı zamanda Rosario ilinin de merkez şehridir ve Arjantin'in "sanayi koridoru"nun merkezini oluşturur. Banliyöleri ve bazı komşu knetlerle birlikte oluşturduğu metropolitan bölge "Gran Rosario" (Büyük Rosario) 1.121.441 kişilik nüfusuyla ülkenin en büyük üçüncü yerleşimidir.

Şehir, demiryolu taşımacılığının başlıca duraklarından biri olduğu gibi, Kuzeydoğu Arjantin'in de en önemli alışveriş merkezidir. Okyanus gemileri Paraná Nehri sayesinde şehre kadar ulaşır. Şehrin limanı 9,75 m derinliğindedir. Rosario limanı sürekli bir alüvyon birikimi tehdidi altında olduğundan periyodik olarak bu alüvyon tabakası kaldırılmak durumundadır. Yakın bir zamanda nehirdeki liman derinliği 10,4 m derinliğe indirilecektir. Buğday, un, saman, keten tohumu ve diğer bitkisel yağlar, mısır, şeker, kereste, et, deri, ve yün bu limandan yapılan ihracatı oluşturur. Şehirde üretilenler arasında un, şeker, et ürünleri ve diğer yiyecek maddeleri sayabilir. 2003 yılında Paraná Nehri üzerinden geçen ve Rosario şehrini Victoria şehrine bağlayan Rosario-Victoria Köprüsü ulaşıma açılmıştır.

Paraná şehriyle birlikte Rosario şehri, kurucusunun belli olmadığı birkaç Arjantin şehrinden biridir. Şehrin koruyucusu Rosary bakiresidir (Virgen del Rosario) (kutlama günü 7 Ekim).

Rosario Arjantin bayrağının beşiği olarak bilinmektedir. Che Guevara'nın ve Lionel Messi'nin doğduğu şehirdir.





Harbiye, Defne

Harbiye, Hatay ilinin Defne ilçesine bağlı mahalle. Binlerce yıllık bir yerleşim yeridir. Tarihsel adı 'Defne' veya 'Daphne' olarak bilinmektedir. Defne bitkisi ve koza ipeği üreticiliğine sık rastlanır.

Harbiye, E-91 karayolu üzerinde bulunur ve Antakya şehir merkezinin yaklaşık 8 km güneyindedir. E-91 karayolu, Harbiye'den 55 km sonra Suriye sınırından geçip Orta Doğu'ya uzanır.

Antakya Bölgesindeki En Eski şelalelerden birisidir. En yukarısından en aşağısına kadar belirli aralıklarla küçük, orta ve büyük şelaleler bulunmaktadır. Ana kaynaktan en aşağıya kadar yaklaşık 1,5 km uzunluğundadır.

Halk, Arapça dilinin kısmen yerelleşmiş ve kreol haline gelmiş bir şeklini kullanmaktadır. Özellikle Arapça okuma ve yazma bilmeyen genç nüfusun günlük konuşmalarda kullandığı bu Arapça'nın içinde, Arapça fonetik ve söyleniş kurallarına uygun hale getirilerek telaffuz edilen birçok Türkçe kelime vardır. Arapça'nın dejenerasyonu ve günlük yaşamda kullanılabilirliğinde giderek artmakta olan yetersizlik, mahallede anadilin özüne uygun korunması ve kullanılması konusunda girişimler yapılması gerektiğini ortaya koymaktadır.

Yeşil alanlarının fazla olması ve şelalelerinin güzelliği ile ünlenmiş olan Harbiye, konumu itibarı ile Orta Doğu’yu Türkiye’ye bağlayan yol üstünde bulunduğundan bu ülkelerden gelen turistlerin hem uğrak yeri, aynı zamanda konaklama ve eğlence yeridir. Oteller (ikisi işletme belgeli olmak üzere toplam 5 adet otel bulunmaktadır) ve çok sayıda pansiyon yanında, halkın bir kısmı evlerininin bir kısmını yaz mevsiminde turistlere kiraya vermektedir. Ayrıca Türkiye'nin dört bir yanından gezi turları düzenlenmektedir.

Harbiye beldesinde yumuşak iklim sayesinde her türlü sebze ve meyve yetişmektedir. Sebze tarımı genellikle ihtiyaca yönelik yapılmakta iken, meyvecilik (erik, nar ve hurma başta olmak üzere) ticari bir artı değer sağlamaktadır. Harbiye beldesi ve çevresindeki yerleşim yerlerinde zeytincilik ve zeytin yağı üretimi de önemli bir tarımsal uğraştır. Defne bitkisi tarih boyunca bölge ile özdeşleşmiş olup, halihazırda hane ihtiyacı için ve daha çok ticaret amacıyla defne sabunu ve defne yağı imalatı devam etmektedir. Bunun yanında bölgede koza yetiştiriciliği ve koza ipeği üretimi yapılmaktadır.
Antik çağın ünlü Daphne kentidir. Efsaneye göre Zeus'un oğlu ışık tanrısı Apollon, ırmak kenarında gördüğü genç ve güzel bir kız olan Daphne'ye aşık olur ve onunla konuşmak ister. Apollon'dan korkan Daphne kaçmaya başlar, Apollon Daphne'yi kovalar. Daphne kurtulamayacağını anlar ve "Ey toprak ana beni ört, beni sakla, beni koru!" diye yalvarır. Daphne ağaca dönüşür. Apollon şaşırır. Bu olaydan sonra kahramanların şiir ve silah zaferleri, defne ağacının dallarıyla mükafatlandırılır ve Daphne'nin gözyaşlarının Harbiye'deki şelaleleri meydana getirdiğine inanılır.

Seleucus döneminde, çağlayanlarıyla tanınan ve bir sayfiye yeri olan Daphne, çok sayıda köşkleri, tapınakları ve eğlence yerleri ile ünlüydü. Stadyumunda düzenlenen olimpiyatların ihtişamı dillere destandı. Ancak şiddetli depremler bu şehri yerle bir etmiş, günümüze gözle görülür herhangi bir eser kalmamıştır.




Hasan Polatkan

Hasan Polatkan (1915, Eskişehir - 16 Eylül 1961, İmralı Adası), Eskişehirli ve Kırım Tatarı kökenli siyasetçi. 1950-60 arasında Adnan Menderes hükümetlerinde çalışma ve maliye bakanlıkları yapmıştır. 27 Mayıs Darbesi sonrası başlatılan Yassıada Yargılamaları sonrası Türkiye Başbakanı Adnan Menderes ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ile birlikte idam edildi.

İlk ve orta öğrenimini Eskişehir'de tamamladı. 1936 yılında Siyasal Bilgiler Okulu'nu (bugün Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi) bitirdi. Aynı yıl Ziraat Bankası'nda müfettiş yardımcısı olarak g