ik gibi şehrin takımı değildir ) A.E.L.'dir.






İdeoloji teorisi

İdeoloji kuramı ya da teorisi, bir bilinç formasyonu olarak ideolojinin yapısı, işleyiş mekanizmaları, ideolojinin fonksiyonları ve öteki (toplumsal) bilinç biçimleriyle (bilim, felsefe, din vs.) ilişkileri ve ayrımlarını konu edinen ve kuramsal olarak bu alanı açıklamaya çalışan teorik çabaların toplamını ifade eder. Tek tek "ideolojilerle" ilgilenmektense, genel olarak "ideoloji" denilen şey ile ilgilenmektedir.

Birçok farklı ideoloji teorisi söz konusu olmakla birlikte, genel olarak bu alanda iki temel/ana eğilim olduğunu söyleyebiliriz. Destutt de Tracy'den itibaren ideoloji teorisi bu iki ana yönde önemli gelişmeler kaydetmiş ve her iki eğilim de önemli argümalar geliştirmişlerdir.

Bunlarda biri, ideolojiye "pozitif" yaklaşımdır, ki buna göre ideoloji "toplumsal bir bilinç biçimi olarak" zorunlu bir yapıdır ve doğruluk-yanlışlık meselesiyle ilgili degildir. Bu yaklaşım doğruluk-yanlışlık, ideoloji-bilim vs. noktasında ideolojiyi değerlendirmenin olanaklı olmadığını ileri sürer. İkinci yaklaşım bunun tam tersi olarak, meseleye epistemoloji düzleminde yaklaşmaktadır.Buna göre, ideoloji bir "yanlış biliş" meselesidir, yani yanlış bilinçtir. Dogal olarak bu yanılsamalı bilincin karşısına, hakikatın temsilcisi olan başka bir düşünce yapısı çıkarılır.Bilim-ideoloji ayrımının temeli de bir anlamda budur.

İdeoloji adlı kitabıyla,hem ideolojinin açıklanması hem de ideoloji teorisinin kapsam ve niteliginin ortaya konulmasında önemli bir calışma ortaya koyan Terry Eagleton'da, epistemolojik ideoloji anlayışı ve sosyolojik ideoloji anlayışı olarak iki ana geleneğin tarihini ortaya koymaktadır.Ilki, dogru-yanlış meselesine odaklanır, ideolojiyi yanılsama, yanlış biliş ve mistifikasyon bağlamında değerlendirir.İkinci yaklaşım ise, ideolojinin toplumsal rolü ya da işlevini ele alır ve değerlendirir.Eagleton, her iki yaklaşımın güclü ve zayıf oldukları yanları, etkileşimlerini ve içerdikleri kuramsal sorunlarını en ince detaylarına kadar göstermektedir bu çalışmasında.

Marksist ideoloji teorisinin belirgin bir şekilde (özellikle Marks'ın başlangıç metinlerinde ve buna dayanan Marksizm yorumlarında) ideolojiye yaklaşımın bu bağlamda durduğu söylenebilir. Marx'ın kuramsal çalışmasında farklı yönelimler gösterir ideoloji teorisi.Bunlar farklı Marksizmlerde ya da Marksizm-dışı değerlendirilmelerinde kendilerine belli bir alan bulurlar. Antonio Gramsci ve Louis Althusser gibi isimler, Marksist ideoloji teorisini ortodoks olmayan bir yönde gelişmeye zorlamışlardır ve önemli açılımlar (özellikle 20.yüzyilin ikinci yarisinda önemli olmak üzere) ortaya koymuşlardır. İdeolojinin epistemeoloji-dışı değerlendirilmesinde u iki isim oldukce belirgin bir yer tutarlar. Ama yine de temel tez, yani ideolojinin yanlışlıkla ilgi olduğu tezi devam etmektedir.Bu açıdan, ideoloji teorisinin özellikle Marx'a ve Marksizme çok şey borçlu oldugu görülür.

Karl Mannheim'ın İdeoloji ve Ütopya çalışması, ideoloji teorisi açısından öncü çalışmalardan birisidir. Hem konunun derlenip toparlanması hem de meselelere ışık tutulması bakımından bir temel kaynak sayılabilir. Epistemolojik ve epistemoloji-dışı ideoloji degerlendirmesinin izini süren ve bu eğilimlerin yürüttüğü tartışmalar doğrultusunda ideoloji teorisini belirgin bir çerçeveye oturtan, ilk olarak Karl Mannheim olmuştur.Bahsedilen bu iki ana eğilim, Marx'tan Foucault'ya gelindiğinde, yani bir anlamda Modernizm'den Postmodernizm'e ulaşıldığında birkaç yön değiştirmiş, başka bağlamlarda yeniden değerlendirilmiş ve her zaman önemini korumuştur. Psikanaliz, antropoloji ve dilbilim disiplerinin gelişiminden sonra ise, ideoloji teorisi, çok daha derinlikli bir yer edinmiştir.

İdeoloji teorisinin önemi, onun çok yönlü içerimleriyle ilgilidir esas olarak. Her zaman "disiplinlerarasılığı" şart koşan bir içeriktir bu. Ayrıca farklı "düşünce yapılarının" kesişim noktasında duran bir "kuramsal alana" tekabül etmektedir ideoloji teorisi ve gerçek önemi de buradan gelmektedir.Bilim-felsefe-ideoloji ve bunların alt-başlıkları olabilecek meselelerin tamamı, neredeyse, ideoloji teorisi başlığı altında değerlendirilmesi gereken meselelere dönüşmektedir. Değer yargıları, inançlar, bilgi, bilim, kimlik, Özne'lik, Din, Felsefe, Bakış açısı, Dünya görüşü, vb.türde kavram ve kategorilerin tamamı bir şekilde ideoloji ile ilişkilidir ve bu nedenle de "ideoloji teorisinin" içinde değerlendirilmeye tabi tutulurlar.
Ayrıca, hem ideoloji teorisinin bütün bir tarihi seyrini ve tartışmalarını kavramak ve hem de özgün bir ideoloji teorisi ile karşılaşmak üzere bakınız:





Bad (albüm)

Bad, Amerikalı sanatçı Michael Jackson'ın yedinci stüdyo albümüdür. Albüm, Jackson'ın önceki stüdyo albümü ve dünyanın en çok satan albümü unvanına sahip "Thriller"dan beş yıl sonra, 31 Ağustos 1987'de Epic/CBS Records etiketiyle yayımlandı. "Bad" tüm dünyada otuz milyondan fazla sattı ve bu miktarın sekiz milyon kadarı yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde satıldı. Dünyada tüm zamanların en çok satan albümlerinden biri olan "Bad", Amerikan müzik tarihinde beş single'ı Amerikan müzik listesinin bir numarasına yerleşen ilk ve tek albümdür. Jackson'ın önceki çalışmalarına benzer şekilde bu albüm de R&B, pop ve rock unsurları içermektedir.

"Bad" 1987 yılında kaydedildi. Sözler genellikle paranoya, aşk ve kendini geliştirmek hakkındadır. "Bad", Jackson'ın en iyi müzik projelerinden biri olması ve solo kariyerinde yükseliş sağlamasının yanı sıra, Jackson'ın 1980'lerin en başarılı sanatçılarından biri olma unvanını sağlamlaştırıldı. Albümün ticari başarısına rağmen, "Thriller" ile karşılaştırıldığında daha az başarılı olarak görülebilir.

"Bad" albümündeki on bir şarkıdan onu single olarak yayımlandı. Biri promo single oldu ve bir diğeri Kuzey Amerika dışında yayımlandı. Albümde Jackson'ın Epic'ten çıkan önceki iki albümüne ("Off the Wall" ve "Thriller") göre sanatsal anlamda daha özgür olduğu gözlemlenmektedir. "Bad"de yer alan on bir parçadan dokuzunu Jackson besteledi ve tüm albümün ikinci prodüktörü olarak görev yaptı. Albüm, 80'lerin sonlarında Jackson'ın ticari başarısını devam ettirdi ve aday olarak gösterildiği altı Grammy'den ikisini kazandı. Ticari başarısının yanı sıra dönemin eleştirmenlerinden de olumlu yorumlar aldı. "Bad" albümü 2009'da VH1'ın düzenlediği "MTV Neslinde Tüm Zamanların En Büyük 100 Albümü" listesinde kırk üçüncü sırada yer aldı. Ayrıca "Rolling Stone" dergisinin Tüm Zamanların En Büyük 500 Albümü Listesi'nde 202. sıradaydı. Albüm, Jackson ile yapımcı Quincy Jones arasındaki son iş birliğidir.

Jackson, kariyerinin büyük bölümünde The Jackson 5'ın bir üyesiydi. Bu dönemde ona ve kardeşlerine kendi projeleri için şarkı yazmalarına izin verilmiyordu. Jackson, grubun hâlen üyesi olduğu dönemde solo projelere yöneldi ve "Off the Wall" (1979) ve "Thriller" (1982) gibi başarılı stüdyo albümlerinde yaratıcılık anlamında daha özgür oldu. Bu durum "Bad" albümünün müziğine de yansıdı.

Jackson'ın önceki albümlerinden "Off the Wall", eleştirmenlerden olumlu yorumlar aldı. Ticari anlamda da başarı yakalayan albüm, tüm dünyada yirmi milyon sattı. Jackson'ın sonraki stüdyo albümü "Thriller", selefi gibi eleştirel ve ticari alanda başarılı oldu. "Thriller" albümünün dünya çapında yüz milyon kopya sattığı bilinmektedir ve 1980'lerde piyasaya çıktığından bu yana en çok satan albüm unvanına sahiptir.

"Bad", Jackson'ın The Jackson 5'dan ayrıldıktan ve "Thriller"dan beş yıl sonra yayımladığı ilk stüdyo albümüdür. 
"Bad", Jackson ile Quincy Jones'ın üçüncü ve son iş birliğidir. Albümün prodüksiyonunu Jones ve Jackson ortak üstlendi. Jackson, albüm için ilk demoları 1984'te The Jackson 5 ile birlikte çıktığı Victory Tour'dan birkaç ay sonra kaydetmeye başladı. Kayıtlar 5 Ocak – 9 Temmuz 1987 tarihleri arasında gerçekleşti.

Jackson albüm için altmış şarkı yazdı ve otuzunu kaydetti. Bunların tümünü üç disklik bir set hâlinde yayımlamak istedi. Jones on parça içeren tek LP olmasını önerdi. Albümün CD baskısı yayımlandığında, "Leave Me Alone" adında on birinci bir bonus parça içeriyordu ve bu parça, sonradan single olarak yayımlandı. Jackson albümdeki on bir parçadan dokuzunu yazdı. Diğer yazarlar ise "Just Good Friends"i yazan Terry Britten ve Graham Lyle ve "Man in the Mirror"ı yazan Siedah Garrett ve Glen Ballard'dır.

"Bad"in Jackson ve Prince arasında bir düet olması öngörülmekteydi. Albümde konuk olacak diğer sanatçılar arasında Whitney Houston, Aretha Franklin ve Barbra Streisand da yer almaktaydı; ancak bu düetlerin hiçbiri gerçekleşmedi. Albümdeki şarkıların sözleri genelde aşk ve paranoya üzerinedir; özellikle paranoya Jackson'ın önceki albümlerinde de sıklıkla kullandığı bir konudur. Allmusic, "Bad" albümünün Jackson'ı "stüdyo zanaatını artırarak ve özellikle Thriller'ın her bölümünden birşeyler alarak, daha derin hard rock, daha derin duygusal çağdaş müzik, daha derin sert dansa taşıdığını" belirtti.

"Dirty Diana" eleştirmenler tarafından "kadın düşmanı" olarak görüldü. Şarkının sözleri bir seks avcısı hakkındadır. "Billie Jean"in "karanlığını" hedeflemek yerine, bir cinsel meydan okumanın endişeli eşit ilgisini taşımakta, kabul etme ya da reddetme şansı tanımaktadır. "Leave Me Alone" "paranoyak bir marş" olarak nitelendirildi. "Açık sözlü bir kişisel bağlılık sadakati vaazi" veren "Man in the Mirror"ın Jackson'ı "bir adım ileriye" taşıdığı düşünülmektedir. Bu durum şarkının sözlerinde de görülmektedir: "Aynadaki adamla başlıyorum/Ondan huylarını değiştirmesini istiyorum/Ve hiçbir mesaj daha net olamazdı/Eğer dünyayı daha iyi bir yer yapmak istiyorsan/Kendine bir bak ve sonra değişiklik yap." "Speed Demon"ın sözleri sürat yapmak hakkındadır. "Bad" "övüngen" sözleriyle "Hit the Road, Jack"ten koparılmış bir ilerleyiş olarak görüldü.

"Liberian Girl"ün sözleri içerdiği "sevilen birinin varlığına duyulan minnet" konusuyla eleştirmenlerce "parıltı" olarak değerlendirildi. "Smooth Criminal"ın müziği "Thriller"ın "patlamış mısır kıtırtısı tavrıyla" benzerlik g