göre ise fiziksel medyumluk ve zihinsel medyumluk olarak iki grupta ele alınır: 

Medyumlar sıklıkla modern falcılar olmakla itham edilirler ve eleştirilirler. Ruhçuluğa göre, medyumluk gelecek hakkında bilgi almak değildir; aksine, bu gibi soruların sorulduğu ruhsal irtibat seansları genellikle beraberinde obsesyon tehlikesini getirdiğinden, ruhçular seanslarda bu tip sorular sorulmasından kaçınılması gerektiğini bildirirler. Ruhçular, maddi çıkar sağlamak, eğlenmek, vakit geçirmek,gelecekten bilgi almak amacıyla kalitesiz soruların sorulduğu ve obsesyonla sonuçlanan bu gibi ruhsal irtibatlara “abes irtibat” adını verirler.





Demirciköy





Unkapanı (anlam ayrımı)




Küçük iskete

Küçük iskete ("Serinus serinus"), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından Avrupa'da, Türkiye'de ve Kuzey Afrika'da yaygın bir kanarya türü. Yaban kanaryası ("Serinus canaria") ile çok yakın akrabadır.

Küçük iskete 11-11,5 cm uzunluğuna ve 11-13 g ağırlığa ulaşır. Kanat açıklığı 20–23 cm olur. Erkek kuşlarda göğüs, boğaz ve gözlerinin üstü sarı renktedir. Vücutlarının geri kalan kısımlarıda yeşilimsi sarı çizgili ve kuyrukları koyu kahverengidir. Dişilerin biraz daha yeşilimsi bir sarı renkleri vardır ve göğüsleri gri ve sırtları kahverengimsidir.

Ötüşleri „tirrilillit“ ve „zirrirrilit“ gibidir. Diğer kuşlarla iletişim kurmak için „çizik“, „çit-çitçit“ şeklinde öter. Diğer kuşları tehlikelere karşı uyarmak için „neç“ ya da „veyi“ gibi bir ses çıkarır. Bu sesleri şarkı söylerken, uyarmak için şarkısının arasına da ekliyebilir.

Küçük isketeye Kuzey Afrika, Türkiye ve Avrupa'da rastlanır. 19. ve 20. yüzyıllarda eski dağılım alanını Güney Avrupa'dan kuzeye doğru genişletmeye başlamıştır.




Ceride-i Havadis

Ceride-i Havadis, Türk basın tarihinin yarı resmî olan ilk Türkçe gazetesi.
Ceride-i Havadis, Osmanlı'da İlk yarı resmi gazete olarak İngiliz misyonundan William Churchill tarafından 1840'ta çıkartılmıştır. Bu konuda Ahmet Hamdi Tanpınar hayıflanarak şöyle bahseder: ""İlk yıllarda iktidar mevkiinde bulunanların hiçbiri memleket içinde matbuatın kuvvetinden istifadeyi ciddi surette düşünmemiş.""

Devletten teşvik yardımı aldığından ötürü gazete yarı resmî bir kimliğe sahip olmuştur. İlk sayılarında sadece haber içerikli olan gazete yayınlanmaya başladığı günlerde hiç ilgi görmemiş hatta ilk üç sayı bedava dağıtılmıştır. Bu yüzden gazete haftalık olarak çıkarılmaya başlanmış ardından on günde bir çıkarılması kararlaştırılmıştır. 1843 yılında bir süreliğine kapatıldıysa da, daha sonra yayın hayatına tekrar döndü.

Bilimsel, ahlaki ve edebi içeriğiyle her ne kadar zamanın "üdeba"sını başına toplasa da gazetenin asıl çıkış amacı; İngilizlerin ekonomik ve siyasi çıkarlarına yönelik bir kamuoyu oluşturmak idi. Zira 1830-1837 yılları arasında İstanbul'da İngiliz elçiliği yapmış olan David Urguhard, yaptığı araştırmalar sonucu; zengin hammadde kaynaklara ve geniş bir pazara sahip Osmanlı İmparatorluğu'nun İngiliz çıkarları için yararlı olacağını Kraliyet ailesine rapor etmişti.

William Churchill, Ceride-i Havadis'te kullandığı Ermeni iktisat yazarlarla İngiliz çıkarlarını örtülü bir şekilde Osmanlı kamuoyuna benimsetmeye çalışır. Nitekim, bu yılları takiben İngiliz sanayisinin hammadde ihtiyacı Osmanlıdan karşılanacak ve İngiliz mallarının sürümü -Osmanlı sanayiinin iflası pahasına- artacaktır. Niyazı Berkes bu durum hakkında İngilizlerin hayretlere düştüğünü, Osmanlı devlet adamlarının bu kadar saf ve ahmak olmalarıyla alay ettiğinden bahseder.

Gazetenin döneminde çeşitli ilanlara yer vermiş ayrıca ilk ölüm ilanları bu gazetede yer almıştır. Kırım Savaşına, savaş muhabirlerini de göndererek döneminde uluslararası haberciliğe öncü olmuştur. 1864 yılında 1212 sayıyı geride bırakarak kapanmıştır.





Aleksandr Hanjonkov

Aleksandr Hanjonkov (1877-1945) Rus sinemasının ilk kurucularındandır.

Don Nehri'ni kıyısında küçük bir kasabada 1877'de doğdu. 1911 yılında Rusya'nın ilk stüdyosu olan 1. Sinema Fabrikası'nı banker ve politikacı, (Государственный Совет) üyesi İvan Ozerov'un finansal desteği ile kurdu. Ekim Devrimi sonrası bu stüdyo 1922 yılında Ermolev'in 3. Sinema Fabrikası ile birleşerek Mosfilm stüdyolarının temelini oluşturmuştur.





Erich Kästner

Emil Erich Kästner (d. 23 Şubat 1899, Dresden - ö. 29 Temmuz 1974, Münih) Alman yazar.

I. Dünya Savaşı'na katıldı. Savaştan sonra liseyi bitirdi ve Üniversite de Alman dili, tarih, felsefe ve tiyatro tarihi okudu. Gazetelerde redaktör ve tiyatro eleştirmeni olarak çalıştı. 1933'te iktidardaki nasyonal sosyalistler bütün kitaplarını yaktılar. İki kez Gestapo tarafından tutuklandı ve 1943 yılında yazı yazması yasaklandı. Savaştan sonra tiyatro ve film alanlarında çalıştı. 1966 yılında edebiyat çalışmalarına son verdi. 1974 yılında Münih'te öldü. Yaşamı boyunca yapıtları için pek çok ödül aldı. Çocuklar için yazmış olduğu kitaplarbütün dünyada çeşitli dillere çevrildi. Kästner, Alman çocuk edebiyatında yeni bir çığır açmış, çocuk kitaplarını gerçekçi temeller üzerine oturtmuştur.





Off the record

Off the record, bir habercilik terimi. Haber kaynağının, gazeteciye kayda almaması koşulu ile açıkladığı bilgidir. Haberin içeriğinde yer verilmeyecek olan bu bilgi, olayın haber üzerinde çalışan gazeteci tarafından etraflıca anlaşılması için kendisine söylenir. Gazetecilik etiği gereği gazetecinin bu bilgiyi açıklamaması gerekir.




Üçüncü sayfa haberciliği

Üçüncü sayfa haberciliği, habercilikte, adını aldığı gazetelerin üçüncü sayfasında yayınlanan ve ağırlıklı olarak, kaza, yangın, gasp, darp, cinsel şiddet, bıçaklama, adam yaralama, öldürme gibi adli olayları işleyen haberlere verilen addır. Bu terim orijinalinden ("third page news") birebir çeviri yoluyla Türkçeye ve habercilik alanımıza katılmıştır. Günlük hayatta da sıklıkla kullanılmaktadır.

Türk basınında ilk olarak ana akımda yer alması, 1968'de Haldun Simavi tarafından çıkartılan Günaydın Gazetesi ile gerçekleşen üçüncü sayfa haberciliğinin basınımızdaki ilk örneği, Zekeriya Sertel'in 1924'te çıkarttığı Resimli Ay Dergisi'nde görülmektedir. Daha sonra, Harman Gazetesi'nde geniş yer tutmuştur. Başlangıçta bu tür haberler asparagas olduğundan, gazetelerde kanlı fotoğraflar yer almamaktaydı. Günaydın Gazetesi ile birlikte, bu tür habercilik asparagas kimliğinden kurtulmuş ve gerçek olayların sayfası olarak yayınlanmaya başlamıştır. Yetkili kaynaklarda ve akademik ortamlarda Günaydın Gazetesinin 1970'lerde 1 milyon satış rakamına ulaşmasının nedeni olarak, Türk okurunun ilk defa kanlı fotoğraflarla karşılaşması olduğu belirtilmektedir.




Diegesis

Diegesis, Gerald Prince'ın "A Dictionary of Narratology" çalışmasına göre, "(1) Anlatılan durumlar ve olayların gerçekleştiği (kurgusal) bir dünyadır; (2) Göstermenin, canlandırmanın karşıtı olarak anlatma, aktarmadır."

Diegesiste anlatıcı öyküyü "anlatır". Anlatıcı dinleyiciye ya da örtük bir okura karakterlerin eylemlerini (ve belki de) düşüncelerini sunar (zorunlu olmamakla birlikte, karakterlerin imgelemlerinde, fantezilerinde ve düşlerinde bulunan her şey de buna dahil olabilir).




Vera Muhina

Vera İgnatyevna Muhina (Rusça: Вера Игнатьевна Мухина) (d. 1 Haziran 1888 - ö. 6 Ekim 1953) Sovyet heykeltıraş.

Vera İgnatyevna, Riga'da zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelir. Konstantin Yuon ve İlya Maşkov gibi Rus ressamlarının da bulunduğu değişik sanat okullarında okuyacağı Moskova'ya gider ve sanat eğitimi alır. 1912 yılında Paris'e gider ve Académie de la Grande Chaumière'de Emile-Antoine'den dersler alır. Paris'den sonra rönesans dönemi eserlerini, özellikle heykellerini incelemek için İtalya'ya gider. 1918'de askeri cerrah olan Alex Zamkov ile evlenir.

En ünlü eseri olan İşçi ve Çiftçi Kadın Anıtı 1937 yılında Paris'de Uluslararası Fuar'da büyük ilgi görür. 24 metre uzunluğunda 75 ton ağırlığındaki heykel, tabaka paslanmaz çelikten ilk kez denenen nokta kaynak metodu ile yapılmıştır.

Heykelde komünizm sembolü olan orak ve çekiç bir işçi ve çiftçi kadın figürü tarafından havaya kaldırılır. 1947'de heykel Mosfilm stüdyolarının da sembolü olarak kullanılmaya başlanır.

1940'larda Muhina'nın stili Stalin dönemi estetik standartlarına uygun görülmediğinden bu dönemde hiçbir heykeli dikilmez. Lenin ve Yakov Sverdlov heykeli projesi de Stalin tarafından destek görmediği için bitirilemez. Heykeltıraşın Moskova'ya dikilmek üzere yaptığı Gorki heykeli ise Moskova için uygun bulunmayacak ve Gorki şehrine dikilecektir.

Sanatçı 1953 yılında Moskova'da 65 yaşında hayata veda etti. Ölümünden önce "Bir Heykeltraşın Düşünceleri" adlı bir kitap yayınladı.

Kırım Özerk Cumhuriyeti'ndeki Feodosya kentinde adına adanmış bir bulunmaktadır.





Torino Kefeni

Torino Kefeni, İsa'nın çarmıhtan indirildikten sonra sarıldığı iddia edilen sakallı bir adama ait önden ve arkadan silüetin olduğu keten kumaş.

4. yüzyılda bir kaynak Thaddaeus ya da Addai'nin Edessa'da (Urfa), "seçme boyalarla" İsa'nın bir resmini yaptığını nakletmektedir. 6. yüzyılda bir başka kaynak, İsa'nın yüzünü bir havluya sildiğinde üstünde görüntüsünü bıraktığını bildirmiştir. İsa bu havluyu, Edessa Kralı Abgar'ın bir elçisine vermiştir. Edessa'da İsa'nın resmi olduğu hikâyeleri, Bizans ordusunun görüntüyü Konstantinopolis'e (İstanbul) götürdüğü 944 yılına kadar devam etmiştir. Resim burada 1204'e kadar kalmış, o yıl Dördüncü Haçlı Seferi şövalyeleri kenti yağmalamışlar ve bu arada resmi de almışlardır. Kefenin 14. yüzyıl Fransa'sında sergilenebilmesinin açıklaması bu olabilir.

İlk kez 1350'lerde Fransa’da sergilendi. 1578’de İtalya’ya getirilerek Torino'da San Giovanni Battista Katedrali’nde muhafaza edilmeye başlanmıştır. Pek çok kişi bunun mucizevi bir şekilde olduğuna inanırken, kuşkucular sahtekarlık olduğunu düşünüyordu.

1988 yılında kefenin bir kısmı karbon-14 yaş belirleme testine tabi tutuldu ve kefenin 700 yaşındaki keten bitkilerinden yapıldığı belirlendi.

1260-1390 arası bir tarihe ait olduğunun belirlenmesiyle gözden düşmesine rağmen, kumaş dini çevrelerde değerini hala korumaktadır.




Metinlerara