erek siyah bir mini etek giymeye başladı. "Insieme" ve "Io e te da soli" gibi Mogol ve Lucio Battisti döneminin ilk şarkıları Mina'nın blues ve soul müzik konusundaki yeteneklerini sergiliyordu. Bu birliktelik sırasında ise müzikal olarak middle-of-the-road pop'a doğru yönelmeye başladı. Battisti'nin ezgileri daha sofistike olup karmaşık akor düzeni barındırmaktaydı. Bu şarkılar genel olarak ritimdeki sık değişiklikler, duraklamalar, ses ve orkestra arasındaki diyaloglar şeklinde kendini gösteriyordu. Bir diğer yenilikse ritmik bir temel olmaksızın enstrümantal olarak yapılan girişlerdi.

Bossa nova müziğinin hayranı olan Mina, kariyerinin başından itibaren İspanyolca ve Portekizce kayıtlar yaptı. Bu sebepten dolayı İspanya ve Latin Amerika ülkelerinde günümüzde halen var olan bir hayran kitlesi elde etti. İspanyol yönetmen Pedro Almodóvar, film müziklerinde pek çok kez Mina'nın müziklerine yer verdi. 2001'de sanatçı "Colección Latina" adlı bir derleme yayımlayarak İspanyol klasiklere ve kendi şarkılarının İspanyolca uyarlamalarına yer verdi. 2003'te Mina şarkıları baz alınarak hazırlanan "Mina... che cosa sei?" müzikali Arjantin'de sahnelendi ve Elena Roger tarafından oynandı. Bu çalışma, 2003 ve 2004'te "En İyi Müzikal" de dahil olmak üzere dört "" ödülüne aday gösterildi ve yine "" kapsamında en iyi müzikal ödülünü kazandı. 2007'de Mina İspanyolca ve Portekizce şarkılar içeren "Todavía"yı yayımladı. Bu albüm İspanyol albüm listesinde 36 numaraya yükselirken İtalya'da 1 numarayı gördü. Albüm bunun yanında Joan Manuel Serrat, Miguel Bosé, Diego Torres, Chico Buarque ve Diego El Cigala ile düetler içeriyordu.


Mina 77 albüm ve 71 tekli ile İtalyan listelerinde kendisini gösterdi 1965'ten başlayarak beş on-yılın her birinde İtalyan albüm listesinin zirvesini gören albümlere sahip tek sanatçıdır. Cumhurbaşkanı Carlo Azeglio Ciampi, 1 Haziran 2001'de Mina'ya İkinci Sınıf İtalyan Şövalye Nişanı takdim etti.

Britanyalı şarkıcı Dusty Springfield, Mina'ya performanslarında gönderme yaptı. Pek çok Mina şarkısı dünya çapında farklı dillerde hit oldu. Bunlardan ilki Matt Monro tarafından "Softly, as I Leave You" olarak uyarlanan "Piano" olup Birleşik Krallık müzik listesinde 10 numaraya kadar yükseldi. 1964 yılında aynı şarkı Frank Sinatra sürümüyle Amerikan müzik listesinde 27 numaraya erişti. "Se telefonando" İtalya ve diğer ülkelerde pek çok kez uyarlandı. Bu uyarlamalar başta Françoise Hardy olmak üzere, Iva Zanicchi (1966), Delta V (2005), Vanessa and the O's (2007) ve Neil Hannon (2008) tarafından söylendi. "Grande grande grande", Shirley Bassey tarafından "Never Never Never" adıyla 1973'te kaydedilerek ABD, Birleşik Krallık, Avustralya, Güney Afrika ve Singapur listelerinde kendine yer edindi. Bir sene sonra Dalida ve Alain Delon, "Parole parole"nin Fransızca sürümünü kaydetti ve şarkının uluslararası bir üne kavuşmasını sağladı. Meksikalı şarkıcı José José, "Sono, come tu mi vuoi"nin İspanyolca sürümünü "Soy como quieras tú" adıyla kaydetti. İngiliz müzisyen Elvis Costello, Mina'nın "Un bacio è troppo poco" şarkısının müziğinden bir kısmı alarak "When I Was Cruel" albümünde kullandı. Tanita Tikaram, Mina'nın "And I Think of You - E penso a te" şarkısını İngilizce kaydederek "The Best of Tanita Tikaram" albümüne dahil etti. "Süperstar" olarak da bilinen Türk şarkıcı Ajda Pekkan'ın da bir düzineden fazla Mina şarkısını uyarlayıp kaydettiği bilinmektedir. Bunlar arasında "Parole parole" ("Palavra"), "Senza fiato" ("Son Yolcu"), "Il cigno dell'amore" ("Düşünme Hiç"), "Giorni" ("Ya Sonra"), "Mi mandi rose" ("Kim Olsa Anlatır") ve "Ancora, ancora, ancora" ("Aldatma") yer almaktadır. 2010 yılında, Chicago'lu grup La Scala, Mina'nın "Tu farai" adlı şarkısını Gretta Rochelle vokalleri eşliğinde rock türünde yorumladı.

İspanyol sanatçı Mónica Naranjo, 1999'da Mina'nın İspanyolca uyarlamalarının bulunduğu "Minage" adlı albümü piyasaya sürdü. Albümde "Ancora, ancora, ancora", "Io é te da soli", "Fiume azzurro" ("Sobreviviré" adıyla) ve "L'immensità" yer almaktaydı. Mina ayrıca "Él se encuentra entre tú y yo" şarkısında düet olarak albüme dahil oldu.

Mina'nın 70. yaşı şerefine la Repubblica gazetesi bir okuyucu anketi yaparak tüm zamanların en iyi Mina şarkısını seçti. 30.000 kişinin katıldığı oylamada "Se telefonando" listenin zirvesinde yer aldı.

Mina, ergenliğinin ilk yıllarında Cremona'da burjuvazi elitleri tarafından sıklıkla ziyaret edilen Canottieri Baldesio spor kulübünde yüzücülük yaptı. İlk erkek arkadaşı 16 yaşında yüzme havuzunda tanıştığı, US Cremonese futbol takımında defans olarak oynayan bir gençti.

Mina 1962'de aktör Corrado Pani'ye aşık oldu. Pani'nin, ayrı yaşadığı karısından halen boşanmadığı halde Mina ile başladığı birlikteliği İtalyan halkını şaşırttı. İkilinin oğlu 18 Nisan 1963 tarihinde dünyaya geldi. Mina bu birlikteliği gizlemeyi reddedince İtalyan televizyon ve radyolarından engellendi. Ancak satışları düşmeyince halk isteği sayesinde RAI 10 Ocak 1964'te bu yasağı kaldırdı. Bir yıl içinde de Pani ile olan birlikteliği son buldu.

Mina'nın erkek kardeşi Alfredo Mazzini 1965'te bir trafik kazasında vefat etti. Bir yıl sonra da babasıyla beraber İsviçre'nin Lugano şehrine yerleşti. Ancak sanatçının ilişkileri İtalya'da kaldı zira aktör Walter Chiari'ye açık olarak duygusal bir ilgisi bulunmaktaydı. Daha sonraları bir başka aktör Gian Maria Volonté ile başladığı ilişki, Volontè'nin bir aktrisle ilişkilerinin olduğu ortaya çıkınca bitti. Mina 1960'lar sonunda besteci Augusto Martelli üç yıllık bir birlikteliğe başladı ancak beklenenin aksine evlilik gerçekleşmedi. Mina'nın ikinci kocası Il Messaggero'da gazeteci olarak çalışan Virgilio Crocco'ydu. 1970'teki bu evliliğin sonucunda yasal olarak Anna Maria Mazzini Crocco adını aldı. Kızları 11 Kasım 1971'de dünyaya geldi. Crocco ise 1973'te bir trafik kazasında hayatını kaybetti.

Mina, şu anki kocası olan İsviçreli kardiyolog Eugenio Quaini ile 1981'de nişanlandı. 1989 yılında İsviçre vatandaşlığı elde etti. İkili, 10 Ocak 2006'da Lugano'da evlendi. Ülkedeki yasal zorunluluk nedeniyle de Anna Maria Quaini adını aldı. Buna rağmen umumi olarak Mina Mazzini adını taşımakta olup resmi internet sitesi de bu şekildedir.



Mina, 1965'te gıda şirketi Barilla ile bir anlaşma imzalayarak 1971'deki on makarna reklamında oynadı. Bu seri Piero Gherardi ve Valerio Zurlini tarafından yönetildi. 2005'te sanatçının Barilla için yaptığı reklamlar VHS ve DVD formatında "Nei caroselli Barilla" adıyla piyasaya sürüldü. 16 Eylül 1972'de La Bussola Club'ta verdiği konser de PDU kayıt şirketi tarafından "Mina alla Bussola Live '72" adıyla piyasaya sürüldü. Polivideo TV şirketi tarafından kaydedilen konser, Sky Italia'da 1 ila 21 Ocak 1973 tarihleri arasında bir seri olarak gösterildi.






Layne Staley

Layne Staley (22 Ağustos 1967 - 5 Nisan 2002), ABD'li müzisyen. Gitarist Jerry Cantrell ile birlikte kurduğu Alice in Chains grubunun eski solisti ve söz yazarı. Grunge hareketinin temsilcilerinden olan grup, 1990'ların başında uluslararası şöhrete kavuştu. Grubu dikkat çekici yapan öğelerden biri, Staley'nin sesinin üstüne Jerry Cantrell'ın harmonik vokallerinin eklenmesiyle oluşan özgün bir vokal tarzına sahip olmasıdır. Staley, aynı zamanda Mad Season ve Class of '99 süpergruplarının da üyesiydi. Hayatı boyunca mücadele ettiği ileri derece uyuşturucu bağımlılığına 2002'nin nisan ayında yenik düşmüştür.

Layne Thomas Staley 22 Ağustos 1967'de Phil Staley ve Nancy McCallum'un oğlu olarak Kirkland, Washington'da doğdu. 7 yaşındayken anne ve babasının boşanmasından sonra üvey babasıyla yaşamaya başladı ve bir süreliğine onun soyadını benimsedi. 2002'de, ölümünden kısa süre önce annesiyle babasının boşanmalarına dair deneyimlerini şöyle dile getirmiştir: "Hayatım bir kâbusa dönüştü, her yanımda sadece gölgeler vardı. Bir gün birisi telefonda bana babamın öldüğünü söyledi, zaten ailecek babamın her türlü uyuşturucuyu kullandığını biliyorduk. O günden sonra hep "Babam nerede?" sorusunu sordum. Onun için çok üzüldüm ve onu özlüyorum. 15 yıl boyunca hayatımda yoktu." Aynı röportajda Staley, ailevî sorunlarının uyuşturucu bağımlılığında kısmen de olsa pay sahibi olduğunu üstü kapalı olarak ifade etmiş ve geçmişte, ünlü olursa babasının kendisine döneceğinin hayalini kurduğunu söylemiştir.

Staley müzik hayatına 12 yaşında bateriyle başladı ve gençliğinde birkaç glam grubunda çaldı. O zamanlara kadar, hep şarkıcı olmayı istemişti. 1985'te, Johnny Bacolas ve James Bergstrom'la tanışarak Sleze'i kurdu. Daha sonra 1986'da, o zamana kadar adı Sleze olan grubun adı gitarist Nick Pollock'un katılımıyla Alice N' Chainz oldu. Grup, Seattle çevresindeki performanslarında Slayer ve Armored Saint şarkıları çaldı. Staley, Music Bank prova stüdyosunda çalışırken gitarist Jerry Cantrell ile tanıştı. Daha sonra bu stüdyoda iki müzisyen beraber prova yaptıkları bir odayı paylaştılar. O sıralarda Alice N' Chainz dağıldı ve Staley geçici olarak bir funk grubuna katıldı. Gruba gitarist lazım olduğu için Cantrell'dan kendisine katılmasını rica etti. Cantrell, bu teklifi Staley'nin, Mike Starr ve Sean Kinney ile kurduğu kendi grubu Diamond Lie'a katılması karşılığında kabul etti. En nihayetinde funk grubu dağıldı ve Staley Diamond Lie'ın tam bir üyesi oldu. Bu grup olarak daha sonra Kuzeybatı Pasifik sahilindeki kulüplerde, uzunluğu 15 ilâ 45 dakika arasında değişen konserler verdiler. Grubun adı da bu sırada Alice in Chains oldu.

Grubun ilk yıllarında, Layne Staley'nin ruhunda bulunan underground kültürüne karşı Jerry'nin piyasaya çıkmaları gerektiği isteği nedeniyle grup içinde anlaşmazlıklar çıktı. Birçok açıdan 90`lı yılların başında ortaya çıkan heavy metal gruplarından biri olarak kabul edilen Alice In Chains post-punk türünü benimsedi ve Grunge ile Heavy Metali harmanlayarak eşi benzeri olmayan bir tarz yarattı.

Ancak Layne Staley'nin uyuşturucu bağımlılığı artık çok üst düzeye çıkmıştı. Dirt albümünde yer alan şarkı sözleri solist ve şarkı sözü yazarı Layne Staley`nin madde bağımlılığını