diği sinema tarihçilerince tartışma konusu olmaktadır. Abidenin yıkımını gerçekleştiren Bahri Doğanay'ın da 30 Haziran 1950 tarihli "Tarih Dünyası" dergisinde yayınlanan yazısında yıkımın fotoğraflandığını belirtmesine rağmen film çekiminden söz etmemesi de kuşkuları derinleştirmekle birlikte Doğanay'ın yazısının gerçeklerle ne kadar uyuştuğu da tartışmalıdır.

Filmin Türk sinema tarihindeki önemi Nurullah Tilgen'in 18 Temmuz 1953 tarihli "Yıldız" dergisinde yayınlanan "Türk Filmciliği: Dünden Bugüne 1914-1953" başlıklı çalışmasıyla ilk kez gündeme gelmiştir. Tilgen filmin ne zaman, kim tarafından, nerede çekildiğine dair bilgilere yer verdiği makalesinin ardından 10 Haziran 1954 tarihli "Yirminci Asır" dergisinde Fuat Bey ile röportaj gerçekleştirerek filmin nasıl çekildiğine dair detayları yayınlamıştır. Tilgen'in bu çalışmaları daha sonra Nijat Özön tarafından 1962'de yayınlanan "Türk Sineması Tarihi" ve 1970'te yayınlanan "Fuat Uzkınay" kitaplarının temel kaynağını teşkil etmiştir. Günümüzde de filme dair bilgilerin ve varsayımların çoğu Tilgen ve Özön'ün çalışmalarına dayanmaktadır.

Film üzerine araştırmalar yapan Özön, "Fuat Uzkınay" adlı kitabında Tilgen'i kaynak alarak aktardığı bilgilerin ardından verdiği dipnot ile filmin henüz bulunamadığını ve Fuat Bey'in bu konu hakkında hiç konuşmadığını aktararak filmin henüz Fuat Bey hayattayken kaybolmuş olabileceği çıkarımını yapmıştır.

Sinema yazarı Burçak Evren de Kasım 1984 tarihli "Gelişim Sinema" dergisindeki "İlk Türk Filmi Üstündeki Kuşkular" başlıklı yazısında Tilgen'in 1951'de "Film ve Öğretim" dergisinde yazdığı "Türk Filmciliğinin Tarihi" başlıklı yazısında "Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı"ndan bahsetmemesini ve o tarihte hayatta olan Fuat Bey'in de kendisinden bahsedilmeyen bu çalışmayı tenkit etmemesini kuşku uyandırıcı bulduğunu yazmıştır. Ayrıca yine Tilgen'in "Türk Filmciliği: Dünden Bugüne 1914-1953" adlı makalesinde alıcının abidenin birkaç metre yakınına yerleştirildiği bilgisinin yer almasına karşın daha uzak mesafelerden çekilen fotoğraflarda alıcının görünmemesi ile iki farklı makalesinde filmin uzunluğu hakkında 150 metre ile 300 metre olarak iki farklı bilginin yer almasını eleştirerek yazının ne ölçüde gerçeklere dayandığını sorgulamıştır.

Filmin varlığına dair olasılıkları dört başlıkta toplayan Evren ilk olasılığı daha önce Burhan Arpad'ın "Cumhuriyet" gazetesinde yazdığı bir yazıya dayandırmaktadır. Buna göre Fuat Bey kendisine verilen kısa süre içerisinde film çekmeyi öğrenememiş, oldukça verimsiz geçen çekim sonrası film yanmış, gösterilecek tepkilerden çekinmesi nedeniyle de bu başarısız denemeden hiç bahsetmemiştir. İkinci olasılık abidenin yıkılışının gazetelere birçok kez haber olmasına karşın böyle bir filmden hiç bahsedilmemesinden ve hiçbir kayıtta yer almadığından dolayı filmin hiç çekilmemiş olabileceğidir. Üçüncü olasılık aslen böyle bir film çekme planının hiçbir zaman olmamış olması ve bunu Nurullah Tilgen'in ortaya attığıdır. Evren, bu noktada Tilgen'in 1951'deki makalesinde filmden hiç bahsetmemesine karşın 1953'teki makalesinde geniş yer vermesini şüphe uyandırıcı bulmaktadır. Son iddia da filmin çekilmiş ancak zaman içerisinde kaybolmuş, başka kayıtlar ile karışmış ya da başka bir yere gönderilerek unutulmuş olabileceğidir. Ayrıca Fuat Bey'in kızları Mualla Uzkınay ve Mutena Uzkınay ile de röportaj yapan Burçak Evren filme dair hiçbir belgenin olmadığı ve filmi kendilerinin de izlemedikleri cevabını almıştır.

Evren, olumsuz görüşlere karşın dürüst bir kişi olarak tanımladığı Fuat Bey'in filmi nasıl çektiğine dair verdiği röportajı ve cumhuriyet döneminde Türk Silahlı Kuvvetleri Foto Film Merkezi Komutanlığı adını alacak olan Merkez Ordu Sinema Dairesinde her ne kadar içi boş olsa da üzerinde filmin adı ile kayıt kodunun bulunduğu bir kutunun bulunmasını göz önüne alarak filmin çekildiği ancak çeşitli nedenlerle günümüze kadar ulaşamadığı değerlendirmesinde bulunmaktadır.

Filmin varlığına kuşkuyla yaklaşanların yanı sıra filmin kesin olarak çekildiğini savunan görüşler de mevcuttur. Sinema tarihçisi Rekin Teksoy, "Sinema Tarihi" adlı yapıtında filmin muhafaza edildiği Merkez Ordu Sinema Dairesinde bulunduğu sırada birkaç kez komutanlara gösteriminin yapıldığını ancak dairenin ve arşivinin 1941 yılında İstanbul'dan Ankara'ya taşınması sırasında diğer filmler arasında karıştığını savunmaktadır. Merkez Ordu Sinema Dairesinde yirmi yıl müdürlük yapmış olan Nusret Eraslan da filmin varlığından emin olduklarını, taşınma sırasında diğer filmler ile karışma ihtimali nedeniyle filmi arşivde defalarca aradıklarını ancak bulamadıklarını ve filmin arşivde olmadığından emin olduğunu açıklamıştır. Ayrıca filmlerin fazla ısındığı takdirde alev alabilen bir malzemeden üretildiğini ekleyerek arşivin Yıldız Sarayı'nda bulunduğu dönemde sarayı yangın tehdidinden korumak adına diğer birçok filmle birlikte denize atılmış olabileceğini ya da yurt dışına kaçırılmış olabileceğini belirtmiştir. Bunlara ek olarak Fuat Bey ile Merkez Ordu Sinema Dairesinde çalışan Gafuri Akçakın 1930 yılında 150 metre uzunluğundaki filmi izlediğini ve komutanlarına izlettiğini iddia ederek Nijat Özön'ün "Fuat Uzkınay" kitabında editörlük yaptığını açıklamıştır. Kunt Tulgar da 20 Temmuz 1959 tarihinde İstanbul Belediyesi Film Deposu'nda çıkan yangın sonrası sağlam kalan filmleri ayırdıkları sırada bu filmin bir kopyasının da karşılarına çıktığını ancak hasarlı olması ve tarihî önemini bilmemeleri nedeniyle çöpe attıklarını iddia etmiştir.

"Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı", ilk Türk filmi olarak kabul edilip çekildiği yıl Türk sinemasının doğum yılı, çekildiği gün de Türk Sineması Günü olarak kutlansa da bu konu son yıllarda tartışılmaktadır. Burçak Evren, "Hayal Perdesi" dergisinin Kasım-Aralık 2013 tarihli sayısında Türklük anlayışını etnik köken değil vatandaşlık tabanlı olarak ele alarak Osmanlı tebaası olan Manaki Kardeşleri ilk Türk sinemacılar, 1905'te çektikleri filmleri "İp Eğiren Kadınlar"ı da ilk Türk filmi olarak değerlendirmenin doğru olduğunu savunmaktadır. Manaki Kardeşler üzerine çalışmalar yürüten Makedonya Sinematek Kurumu Film Arşivi Direktörü İgor Stardelov da aynı yaklaşımı sürdürmekle birlikte "İp Eğiren Kadınlar"dan önce çekildiğini belirttiği "Büyükanne Despina"nın ilk Türk filmi olarak kabul edilmesi gerektiğini öne sürmektedir.

Dilek Kaya Mutlu ise Donanma Cemiyetinin 1910'ların başında çektiği filmlerin "Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı"ndan daha önce çekilmiş olabileceği üzerinde durmaktadır.






Kadri Yamaç

Kadri Yamaç, (d. 1958, Ankara, Türkiye), Türk doktor.

TED Ankara Koleji mezunudur. 1982 yılında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesini bitirdi. 1989 yılında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesinde İç hastalıkları uzmanı, 1993 yılında Hematoloji uzmanı oldu. 1993-1994 yıllarında ABD'de Arkansas Tıp Merkezinde eğitimini sürdürdü. 1995 yılında doçent, 2002 yılında profesör oldu. 1996-1999 yıllarında Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Gazi Hastanesi'inde Başhekim yardımcılığı yaptı. Yayınlanmış iki tıp kitabı ve çeşitli kitaplarda bölümleri bulunan Prof. Dr. Yamaç, daha çok Hodgkin ve Non-Hodgkin lenfoma hastalığı ile ilgilenmektedir. Üniversite ve Toplum Dergisinin kurucusudur. Nisan 2009'da Sözcü gazetesinde haftada bir köşe yazısı yazmaya başlamıştır.

2004-2008 yılları arasında Gazi Üniversitesi Rektörü olarak çalışmıştır. 2004 yılındaki Rektör seçimlerinde rakibi eski rektör Rıza Ayhan'a oranla düşük oy almasına karşın, Cumhurbaşkanı' Ahmet Necdet Sezer'e YÖK tarfından sunulan adaylar arasından dört yıl için Rektör atandı. Kastamonu, Çorum Hitit ve Çankırı Karatekin Üniversitelerinin de tedviren kurucu rektörlüğünü yaptı. Bu üniversiteler Gazi Üniversitesi bünyesinde bulunan fakültelerden meydana gelmiştir. 2008 yılındaki seçimlerde eski rektör Rıza Ayhan'a oranla yüksek oy almıştır. Bu seçimlerde birinci olmasına karşın YÖK tarafından Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'e sunulan listede adaylar arasında yer almadı ve seçimde ikinci olan eski rektör Prof. Dr. Rıza Ayhan rektörlüğe atandı. Yamaç aynı yıl emekli olarak üniversiteden ayrıldı. Hematoloji uzmanı olarak serbest hekimlik yapmaktadır.


 




Şeytantersi

Şeytantersi ("Ferula assafoetida"), maydanozgillerden anavatanı İran olan bir "Ferula" türüdür. Şeytantersinin çiğ halde iken sarımsağa benzer kuvvetli bir kokusu vardır ancak pişirildiğinde pırasayı andıran yumuşak bir tadı vardır. İsmi çok kötü kokusu yüzünden verilmiştir. Halk arasında "şeytanboku" olarak da anılır. Diğer pek çok dilde de Türkçedekine yakın manalara gelen isimleri vardır. Kokusu o kadar kuvvetlidir ki hava almayan kaplarda saklanması gerekir yoksa kokusu diğer baharatlara geçer.

Hazmı kolaylaştırıcı ve gaz giderici etkisi dolayısıyla hazmı zor veya gaz yaptığı bilinen bazı yiyeceklerle yapılan yemeklere tad ve koku verici bir baharat olarak kullanılır. Pişirildiğinde tadı soğan ve sarımsağı andırır. Bu sebepten çoğu zaman hazım sorunları yüzünden soğan yemenin sakıncalı olduğu durumlarda bir alternatif olarak kullanılır. Ayrıca soğan ve sarımsak yemenin yasak olduğu bazı Hindu tarikatlarında ve özellikle tüccar Hint kastları tarafından kullanılır.

Hazmı kolaylaştırıcı ve gaz giderici etkisi vardır. Astım ve bronşit tedavisinde kullanılır. Ayrıca gebelik önleyici ve çocuk düşürücü etkisi olduğu da bildirilmiştir ve etkisi daha güçlü olan ancak şu an nesli tükenmiş olan, akrabası "Ferula silphium" bitkisinin yerine kullanılır. Ayrıca Unani tıbbına ait yazılarda epilepsiyi önlediği söylenir.




Wong Kar-wai

Wong Kar-Wai (王家衛; mandarin dilinde Wáng Jiāwèi), (d. 17 Temmuz 1958, Şanghay), daha çok Hong Kong'da çalışan Çinli sinemacı, yönetmen, senaryo yazarı.
Beş yaşındayken ailesi Şanghay'dan Hong-Kong'a taşındı. Hong-Kong Politeknik okulunda okudu ve 1980'de grafik bölümünden mezun oldu. Hong Kong TV'sinde önce yapım yardımcısı oldu, daha sonra senaryo yazmaya başladı. Senaryosunu yazdığı, 1981 yapımı pembe dizi "Don't Look Now" başarı kazandı.

1982'de TV'den ayrıldıktan sonra,