.

"Ya" ile ülkenin Yusuf'u olmayı hatırladı. Dünyayı alan Uluğ Keykubad.

Sonunda "Lâ" (hayır) gibi bir harfi görünce hemen üzerine bir çizgi çekti.

Ne mutlu o yeni yetme padişaha ki, ondan ülkeye büyüklük yansımaktadır.

Hece harflerini öğrendikten sonra devlet ona öyle yaslandı ki, harfin sesinden imparator olma işaretleri verdi.

O, her zaman cihana hakim ve muzaffer olsun! Her vakti nevruz bayramı gibi olsun!"





Erdem Akakçe

Erdem Akakçe, (d. 1 Ocak 1976, Konya) Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.

Ankara Özel Yükseliş Koleji'nden sonra Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümü'nü bitirdi. Profesyonel sahne yaşamına ilk kez Dostlar Tiyatrosu'nun sergilediği "Yalınayak Sokrates" adlı oyunla başladı. Ertesi sezon Ankara Ekin Tiyatrosu'nda Slawomir Mrozek'in "Polisler" adlı eserinden uyarlanan "Son Mahkum"'da oynadı. Daha sonra yeniden Dostlar Tiyatrosu'na katıldı. Tankred Dorst'un "Oyuncu", Laurent Baffie'nin "Yarışma", Genco Erkal'ın uyarladığı "Yaşasın Savaş" ve Behiç Ak'ın "Fay Hattı" adlı oyunlarda oynadı.

Yarışma'daki rolüyle Avni Dilligil, Yaşasın Savaş'la Ankara Sanat Kurumu, Fay Hattı'yla Afife Jale Ödüllerini kazandı.

Anlat İstanbul adlı sinema filminde, Biz Size Aşık Olduk, Bir İstanbul Masalı ve 29-30 adlı TV dizilerinde oynadı. Ara filminde başrol oynadı.
Selen Uçer 'le Ara filminden sonra Böyle Bitmesin dizisinde de yer almışlardır. 
Şu sıralar Beni Böyle Sev adlı Trt dizisinde yer almaktadır.









Picasso Müzesi, Paris

Picasso Müzesi, Paris’te, üç binden fazla Picasso eseri ile Picasso’ya ait sanat koleksiyonunun sergilendiği, 1985’ten bu yana hizmet vermekte olan müzedir.

Picasso Müzesi, Paris’in Marais bölgesinde, “"Tuzlu Bina"” anlamına gelen “Hotel Salé”’de yer alır. Bu ismi, 1656-1659 yılları arasında binayı yaptıran tuz vergisi toplamakla zengin olmuş Pierre Aubert’ten alır. Mimarı Jean de Bourges adıyla da bilinen Jean Boullier’dir ve civardaki en güzel tarihi yapılardan birisidir. Çeşitli defalar el değiştiren bina, değişik amaçlarla kullanılmıştır. 1671’de Venedik elçiliği, 1815’te bir okul binası olmuştur. Binanın okul olduğu dönemde bu binada ünlü Fransız romancı Balzac da okumuştur. 1964’te Paris Belediyesi tarafında alınan bina, 1968’de tarihi anıt statüsüne alındı, 1974- 1980 tarihleri arasında restore edildi.

Hotel Salé, çok uzun tartışmalar sonucu Picasso Müzesi olmak üzere seçilmişti. Bir yarışma sonucu 1976’da Roland Simounet müze bölümlerini tasarlamak üzere görevlendirildi.

Müzede sergilenen koleksiyon ise Fransız hükümetinin veraset vergisi konusundaki bir uygulaması sayesinde oluşturuldu. Bir yasa ile çok özel durumlarda veraset vergisinin para yerine sanat eseri ile ödenmesine olanak verilmiş ve ulusal müzeler küratörü, vergi yerine verilebilecek eserleri seçmekle görevlendirilmişti. 1973’te Pablo Picasso, 1990’da ise eşi öldüğünde bu yasa uygulandı; satın alma ve bağışlar yoluyla da koleksiyon genişletildi.

Pablo Picasso, kendisini “"kendi eserlerinin en büyük koleksiyoneri"” olarak nitelendirilmişti. Ayrıca Cezanne, Degas, Matisse gibi sanatçılara ait tablolarla Yeni Gine masklarına, İberya’dan bronz heykellere kadar eserler içeren bir sanat koleksiyonu da vardı. Müzede hem Picasso eserleri, hem de Picasso’nun özel koleksiyonunda yer alan eserler sergilenir.

Müze, Picasso eserlerinin yanından o döneme ve esere ilişkin çok miktarda bilgi sunma özelliğine sahiptir. Örneğin eserler ile birlikte karikatüristlerin bu eserleri ile dalga geçen karikatürleri de sergilenir. Tematik birkaç oda dışında müze kronolojik bir sıra ile eserleri sergiler.




Kuvvetler ayrılığı

Kuvvetler ayrılığı veya güçler ayrılığı, devlet organları olan yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılmış oldukları bir devlet yönetim modelidir. Devletin her biri birbirinden ayrı ve bağımsız güçlerdeki kol ve sorumluluk alanlarına ayrıldığı ve böylece her bir güç ve kolun bir diğeri ile güç ve sorumluluk alanları bakımından bir çatışma yaşamadıkları bu model ilk olarak antik Yunan ve Roma'da geliştirildi. Kuvvetler ayrılığında güçler normal olarak yasama, yürütme ve yargı olmak üzere üç kola ayrılmaktadır.

Kuvvetler ayrılığı sistemi; yasama, yürütme ve yargı olarak tanımlanan kuvvetlerin değişik yollardan göreve gelen ve aralarında fren ve denge mekanizması bulunan farklı organlara verilmesi (Soysal, 1990:47) olarak tanımlanmıştır. Devletin yasama ve yargı dışındaki faaliyetleri yürütme işlevidir. Yasama kural koymak; genel, sürekli, objektif, kişisel olmayan işlemler yapabilmektir. Yargı; yasama ve yürütme organından 'bağımsız mahkemelerce görevlerin yerine getirilmesini ifade etmektedir. Yargıçların bağımsızlığı ise yasama ve yürütme organlarına bağlı olmadan Anayasaya ve hukuka uygun olarak vicdani kanılarına göre hüküm vermelerini amaçlar.

Aristoteles karma hükümet düşüncesini Antik Yunan'daki kent devletlerinin anayasal biçimlerinin hatlarını çizdiği Politika adlı eseriyle ilk ortaya atan kişi oldu. Polybiusa göre Roma Cumhuriyetinde; Roma Senatosu, Romalı konsülleri ve Roma Meclisleri karma hükümetin bir örneğini göstermektedir.
Üç parçalı sistem terimi Fransız Aydınlanma çağı siyaset bilimi düşünürü Baron de Montesquieu'ya atfedilmektedir. Montesquieu politik gücün ayrılmasını; yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrılması olarak tanımlamıştır. Bu modeli Roma Cumhuriyeti ve Birleşik Krallık anayasal sistemi üzerinden geliştirerek açıklamıştır. Montesquieu bu bakış açısını Roma Cumhuriyetindeki ayrılmış güçlerden hiçbirisinin bir diğerinin gücünü elde edemiyor oluşundan almıştır. Locke, Montesquieu’dan önce, yönetimin mutlak gücünün özgürlükçü ve eşitlikçi bir çerçevede ele alınarak mutlaka belirli bir düzeye indirilmesi gerektiğini ve bunun ancak kuvvetler ayrılığı ilkesiyle gerçekleştirilebileceğini savunmuştur. Locke’un yasama ve yürütme güçlerinin birbirinden ayrılığı olarak açıkladığı kuvvetler ayrılığı ilkesi; Montesquieu tarafından yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrılığı olarak geliştirilmiştir.

Montesquieu, İngiliz kralının avam ve lordlar kamarası olarak ayrılmış ve bir diğerini denetler biçimdeki parlamentosunun yasama işleviyle dengelenmiş bir yürütme uygulaması yaptığını gözleminde bulundu. Ardından bunu bir adım ileriye götürerek yürütme ve yasama güçlerinin yanında yargı sisteminin de bağımsız oluşuyla tam bir denge kurulmuş olacağından bahsetti. Montesquieu, iyi bir demokrasi için en iyi hükümet biçiminin yasama, yürütme ve yargı güçlerinin birbirinden ayrıldıkları, her birinin bir diğerini denetleyebildiği ve herhangi birinin aşırı güçlü hale gelmesini engellebildiği hükümet biçimi olabileceği sonucuna ulaştı.

Demokratik yönetim sistemi düzenlenirken başkanlık sistemi ve parlamenter sistem arasında belirli bir seçim yapılır, bu seçim tamamiyle uygulanacak bir düzen seçimi olmak zorunda değildir. Başkanlık sisteminde kuvvetler sert bir şekilde ayrılmışken parlamenter sistemde daha ılımlı bir yapı gözlenir. Kesinlikle parlamenter sistem için kuvvetler birliği ilkesi yapılmaması gerekmektedir. Bununla birlikte "karışık sistemler" de vardır, yönetim sistemi iki ana sistemin ortasında daha yakındır, örneğin Fransa'daki şimdiki yönetim şekli. .

Kuvvetler birliği ilkesine göre bir yönetim birimi (genellikle seçilerek gelen yasama birimi) diğerlerinden üstündür ve diğer birimler bu birime hizmet ederler. Kuvvetler ayrılığı ilkesine göre ise her birim büyük oranda (tamamiyle olmasa da) bağımsızdır. "Bağımsızlık"tan kasıt her birimin diğer birimlerden bağımsız olarak seçilmesi ya da en azından varlığının diğer birimlere bağlı olmamasıdır.

Buna göre, kuvvetlerin birliği sistemlerinde (örnek olarak Birleşik Krallık'taki kuvvetler ayrılığı sisteminde) yasama kurumu halk tarafından seçilir ve yasama daha sonra yürütme birimi hükümeti "yaratır". Kuvvetlerin ayrılığı sistemlerinde ise yürütme birimi üyeleri yasama tarafından değil, başka çeşitli yollarla (örneğin genel seçim yöntemiyle) seçilirler. Parlamenter sistemlerde yasama biriminin süresi dolduğunda yürütme biriminin de süresi dolmuş olur. Başkanlık sistemlerinde ise yürütme biriminin süresi yasama süresine bağlı değildir, süreleri aynı zamanlarda dolabilir veya dolmaz. Burada önemli nokta yürütme biriminin seçiminin yasama biriminden bağımsız olmasıdır. Buna rağmen, yürütme biriminin partisi eğer mecliste çoğunluğa sahipse, başkanlık sisteminde de belirli bir derece "kuvvetlerin birlikteliği" etkisi görülebilir. Böyle durumlar anayasal hedefleri engelleyebilir ve/veya halk tarafından büyük oranda benimsenen "yasama biriminin daha demokratik, halka daha yakın olduğu" fikrini baltalayabilir. Bu durumda yasama birimi sadece bir "danışma meclisi" konumunu alır ve yürütmeyi hatalara ve fiyaskolara karşı sorumlu tutmakta isteksiz olabilir.

16. yy.'da Kalvenizm adı verilen protestan akımın kurucusu John Calvin, politik gücün demokrasi ve aristokrasi arasında paylaştırıldığı bir hükümet biçimini destekledi. Calvin, demokrasinin avantajlarını takdir etti: "Eğer Tanrı bir halka kendi hükümetini ve yüksek görevlilerini seçmesine izin veriyorsa bu paha biçilmez bir armağandır." Politik gücün kötüye kullanım tehlikesini daha da azaltmak için, bir diğerini tamamlayıcı ve denetleyici bir fren (denetim) ve dengelerin olduğu bir sistem içinde bazı politik enstitüler kurulmasını önerdi. Calvin ve izleyicileri politik mutlakiyetçiliğe karşı durdular ve demokrasinin gelişimini ileriye taşıdılar. Calvin'in amacı sıradan vatandaşların haklarını ve faydalarını korumaktı. 1620'de bir grup İngiliz; (devlet-kilise) ayrımı savunan kongre yanlıları ve Anglikan ki bunlar daha sonradan Pilgrim Babaları olarak bilindiler; Kuzey Amerika'ya göç ederek orada Plymouth Kolonisini kurdular. Kendi kendilerini idare ediyor olmaktan memnun halde iki parçalı demokratik bir hükümet oluşturdular. Yasama ve yargılama işini yapacak ve yedi asistanıyla bir yürütme organı işlevini görecek olan bir genel mahkemeyi seçerek oluşturdular.

Massachusetts Körfezi Kolonisi (kuruluş 1628), Rhode Island (1636), Connecti