yaşındayken öldü, babası iki yıl sonra yeniden evlendi.

13 yaşında küçük kasaba gazetesi "Mountain Reporter"de yazmaya başladı. Hukuk okumak için muhaberlikten kazandıklarını kullandı fakat sonra ekonomik gerekçelerle bundan vazgeçti. Sanayici ve zamanın en zengin insanlarından biri olan Andrew Carnegie ile yaptığı mülakat Hill'in kariyerindeki dönüm noktası oldu. Ünlü insanlarla yaptığı mülakatların bir parçası olan bu mülakatta Hill, Carnegie'nin başarı sürecinin basit bir formülle izah edilebileceğine ve sıradan insanlar tarafından da uygulanabileceğine inandığını keşfetti.

Hill'den aldığı referans mektuplarıyla 500 başarılı ve çoğu milyoner olan erkek ve kadınla başarının formülünü keşfetmek ve yayınlamak için görüşmeler yaptı.

Hill'in araştırmasında görüştüğü ünlü insanlar arasında Thomas Edison, Alexander Graham Bell, George Eastman, Henry Ford, Elmer Gates, John D. Rockefeller, Charles M. Schwab, F.W. Woolworth, William Wrigley Jr., John Wanamaker, William Jennings Bryan, Theodore Roosevelt, William H. Taft, Woodrow Wilson, Charles Allen Ward and Jennings Randolph bulunmaktaydı. Proje yirmi yıldan fazla bir zaman sürdü ve 1928'de "The Law of Success" adıyla kitaplaştırıldı.

1937'de Hill başarı formülünün halen basımı yapılan ve otuz milyondan fazla satış yapan "Think and Grow Rich" kitabında izahını yaptı.







Karademir, Tirebolu

Karademir, Giresun ilinin Tirebolu ilçesine bağlı bir köydür.

Giresun iline 50 km, Tirebolu ilçesine 5 km uzaklıkta olup, Tirebolu ve Görele şehir merkezleri arasında yer almaktadır.

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi başlıca fındık tarımına ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır fakat kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





Tristan Tzara

Tristan Tzara (d. Moineşti, Romanya, 16 Nisan 1896 - ö. Paris, Fransa, 25 Aralık 1963) Rumen asıllı Fransız şair, yazar, Dadacılık akımının kurucularından.

Asıl adı Sami Rosenstock'dır. Dadacılık hareketinin adındaki "dada" kelimesini 1916 yılında arkadaşlarıyla birlikte Larousse sözlüğünün rastgele bir sayfasını açarak buldu. Dadacı Manifesto aynı yıl Tristan Tzara tarafından yazıldı. Tamamen rastlantılara dayalı ve geleneksel yazın kurallarının dışında bir edebiyat anlayışı geliştiren Tzara, şiirlerini gazeteden kesilen sözcükleri bir şapkada karıştırıp rastgele çekerek oluşturmuştur. 1921'de Paris'e yerleşerek, André Breton, Philippe Soupault, Louis Aragon ve Paul Eluard gibi şair ve yazarlarla, dilin yapısında ve kullanımında yaptıkları değişik ve çarpıcı denemelerle kamuoyunu ve sanat çevrelerini sarstılar.

Dil ve estetik kurallarını, bunların denetlemesini, mantık dizgesini yok sayan ve sözcük anlamlarına değer vermeyen, alabildiğine bağımsız çağrışımlarla ilkel ve doğrudan anlatım biçimi arayan bir sanat akımı olan Dadacılık; dünyanın, insanlığın yaşadığı 
yıkımdan umutsuzluğa düşmüş, hiçbir şeyin sağlam ve sürekli olduğuna inanmayan anlayışa sahip bir felsefi yapıdan etkilenmiş, I. Dünya Savaşı'nın yarattığı umutsuzluktan, boğuntu ve dengesizlikten, burjuva değerleri karşısında duyduğu tiksintiden kaynaklanan protesto eylemleri yapan ve güvensizlik ve umutsuzluk içeren yıkıcı bir devinimdi.

André Breton'un Dadacılıktan sıyrılması ve bir grup yazarın da bu sıyrılmayı taşkınlıkla dönemin kamuoyuna taşımasından sonra Dadaizm her ne kadar yaşatılmaya devam edilse de, Breton'un kurduğu Gerçeküstücülük etkisini arttırdıkça, Dadacılık da giderek ortadan kaybolmuştur. Tzara Dadacılık sonrası şiirlerini gerçeküstücülüğe yakın bir tarzda yazmıştır.

Tzara 1937'de Fransız Komünist Partisi'ne katılmış ve II. Dünya Savaşı'nda Fransız direnişçileri arasında yer almıştır.

Nihilist ve asi tavrıyla edebiyata yeni bir bakış açısı getiren Tzara'nın en önemli eserleri, L'Homme Approximatif (Yaklaşık Adam) (1931), Le Coeur à Gaz (Gazlı Yürek) (1938), Midis Gagnés (Hakedilmiş Öğleler) (1939), Parler Seul (Yalnız Konuşmak) (1950), La Face Intérieure (İç Yüz) (1953)dür. Ayrıca yazarın "Dada Manifestoları" adında bir kitabı da bulunmaktadır.





Volksoper

Volksoper, Viyana'nın Alsergrund ilçesinde bulunan Volksoper opera yanında müzikal, klasik müzik konserleri ve dans oyunları sergilenmektedir.

Bina ilk olarak 14 Aralık 1898 tarihinde "Kaiser-Jubiläums-Stadttheater " adı altında açılmıştır.

Bina tiyatro adı altında açılmış olsa da daha çok opera oyunları sergilenmiştir, 1903'ten beridir de sadece opera yapılmaktadır. Bundan dolayıdır ki 1908 tarihinden itibarende ön ismi kaldırılarak sadece "Volksoper – Halk Opera Binası" denmektedir.

Binanın yönetimi 1928 yılında iflasını açıklamış ve daha sonra yönetim değişerek 1929 yılında "Neues Wiener Schauspielhaus" adı altında belli bir zamana kadar yaşamına devam etmiştir.

En son 1938 yılında Viyana Opera ve Tiyatro Müdürlüğü binayı satın alarak halkın hizmetine sunmuştur.

"Volksoper" ilk zamanlar Merkez İlçe - Innere Stadt’daki Staatsoper ile beraber çalışmaya başlasa da daha sonra diğer opera binasından bağımsız olarak opera sahnelemiştir.

Volksoper tiyatro binası 1999dan itibaren Avusturya'nin diğer önemli opera binaları Wiener Staatsoper (Viyana Devlet Operası) ve Burgtheater) ile birlikte Avusturya Federal Devleti'nin sahipliliği altında "Bundestheater Holding AG (Federal tiyatro holding şirketi)" tarafından yönetilip ve gözetimlenmektedir.






Lihtenştayn Sarayı

Alsergrund İlçesi’nde "Fürstengasse 1" numarada bulunan Lihtenştayn Sarayı en son 29 mart 2004 yılında restore edilip yeniden hizmete açılmıştır.
Barok stildeki sarayın odaları günümüzde Lihtenştayn Hanedanlığının kendine ait dünyadaki en büyük ve en zengin özel koleksiyonları olan tablolar ve çeşitli zamanlara ait eşyalar sergilenmektedir.
1687 yılında "Prens Johann Adam Andreas von Lihtenştayn"’in bu çevrede saray yaptırmak için arsa araması ile başlamıştır. Sarayın şimdiki arsası beğenildikten sonra yapılacak saray için 1688 yılında proje yarışması açılmıştır.

Yarışmayı mimar "Domenico Egidio Rossi" kazanmıştır fakat sarayın inşaasına 1962 yılından itibaren mimar "Domenico Martinelli" devam edip bitirmiştir. Mimar binayı eski roma stilinde villa-şehir evi karışımı şekilde inşa etmiştir.

1700 yılında kaba inşaası biten binanın iç düzenlemesi için Bolognalı mimar "Marcantonio Franceschini" görevlendirilmiştir, özellikle birinci kattaki tavan süslemelerini yapmış olan mimar daha sonra Prensin babası tarafından yavaş çalıştığı için işine son verilmiştir ve yerine de diğer kalan iç süslemeleri yapmış olan Venedikli "Antonio Belucci" görevlendirilmiştir ama büyük salondaki tavan süslemesi yine bir ücüncü iç süsleme sanatçısı "Andrea Pozzo"’ya aittir.

Bütün bu sanatçılara rağmen taban katın tavan süslemesi başka bir süslemeci olan "Johann Michael Rottmayr" tarafından bitirilmiştir. Bundan dolayıdır ki tavan süslemelerinin birbirinden farklı olması herkesin dikkatini çeker.

Yine saray kadar önemli olan bahçesi çeşitli heykel ve diğer figürler ile "Giuseppe Mazza" ve "Giovanni Giuliani" tarafından düzenlenmiştir. 1820 yılında diğer bir bahçe düzenleyicisi "Joseph Kornhaeusel" tarafından da elden geçirilip son şeklini almıştır.

Saray bugün müze olarak hizmet vermektedir. Hanedanlığının kendine ait özel tablo, rönesans-biedermaier zamanı eşyalar, ayrıca ressam Peter Paul Rubens’e ait tablolar ve diğer sanat figürleri sergilenmektedir.





Darüşşafaka

Darüşşafaka, İstanbul'da kuruluşu 1863 yılına dayanan parasız, yatılı, karma öğretim kurumudur.

Türkiye’nin eğitim alanındaki ilk sivil toplum kuruluşu olarak 1863 yılında faaliyete geçen Darüşşafaka Cemiyeti tarafından kurulmuştur. Kelime anlamı ""Şefkat yuvası"" olan kurumda, babası veya annesi hayatta olmayan, maddi olanakları yetersiz, sınavla seçilmiş öğrencilere dokuz yıllık, tam burslu, yatılı öğrenim verilmektedir..

Okulun temeli, 30 Mart 1863 tarihli Padişah fermanı ile kurulan ve Osmanlı Devleti'nde eğitim alanındaki ilk sivil toplum hareketi sayılan ""Cemiyet-i Tedrisiye-i İslamiye""nin (İslam Okutma Kurumu) Kapalıçarşı'daki çırakları eğitmek için yürüttükleri çalışmalara dayanır. Bu çalışmaların başarılı olması üzerine eğitimin kapsamı değiştirilmiş ve okul, Fatih’te inşa edilen binasında 1873 yılında faaliyete geçmiştir.

Eğitim içeriği kuruluşundan beri çağın gereklerine göre değişen ve kimi zaman telgraf mühendisi, kimi zaman öğretmen yetiştiren bir okul işlevi gören bu kurumdan 1873-1884 yılları arasında mezun olanlar yüksekokul mezunu sayılmıştır. Günümüzde okul, eğitimi Maslak’taki binasında sürdürür; lise bölümü ""Özel Darüşşafaka Lisesi"" adını taşır ve kolej statüsündedir. Öğrencilere sunduğu eğitim ve sosyal imkanlar açısından ülkenin en iyi eğitim kurumlarından birisi kabul edilir.

Darüşşafaka Giriş Sınavı, her yıl mayıs veya haziran ayında Türkiye çapında düzenlenir. Annesi veya babası hayatta olmayan, ailesinin maddi durumu yetersiz, ilkokul dördüncü sınıf öğrencisi olan, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı, sağlık veya diğer yönlerden yatılı okula kabulünde sakınca bulunmayan her çocuk Darüşşafaka giriş sınavına başvurabilmektedir. Başvurular her yılın ocak ayında alınmaya başlar.

Darüşşafaka öğrencilerinin eğitim, barınma, beslenme, kıyafet, sağlık, kitap, kültürel aktiviteler, cep harçlığı gibi yaşam giderleri ve üniversite eğitimini sürdüren Darüşşafaka mezunlarına sağlanan burslar Darüşşafaka Cemiyeti tarafından karşılanır.

Bir sivil toplum kuruluşu olan Darüşşafaka Cemiyeti varlığını hayırsever kişi, kurum ve kuruluşların bağışlarıyla sürdürmektedir .Cemiyetin destekçileri arasında Atatürk’ün annesi Zübeyde Hanım ile kız kardeşi Makbule Atadan ve manevi kızı Nebile İrdelp, ünlü yazar Sait Faik Abasıyanık gibi kişiler ile Türkiye İş Bankası gibi kurumlar yer almıştır.

Darüşşafaka’nın temelinde, Osmanlı döneminde Müslümanların kurduğu ilk eğitim-öğretim derneği olan “"Cemiyet-i Tedrisiye