lerde toplum tarafından çok itibarlı addedilmiş ve diğer medreselerin hocaları burada ders vermeyi bir şeref bilmiştir. Sonraki yüzyıllarda caminin iç mekânını süsleyen ve alışılmışın dışında büyük ebatlı yazılar toplumsal ilgi ve itibarın nedenlerinden biri olmuştur.

İnşasından kısa bir süre sonra Yıldırım Bayezid’in Ankara Savaşı’nda esir düşmesinin ardından Timur’un Bursa’yı işgali sırasında ve Fetret Devri’nde Karamanoğlu Mehmed Bey’in Bursa kuşatmasında(1413) cami, dış cephelerine odun yığılarak yakılmaya çalışıldı. Bu yangınlar sonucu dış cephe kaplaması tahrip oldu. Ortaya çıkan moloz duvar dokusu kalın sıva ile örüldü; bu durum 1950’lerdeki restorasyona kadar böyle devam etti. 1958 Büyük Çarşı yangınında kuzey avlusunun da yanmasından sonra gördüğü tadilat sırasında sıva kaldırılmıştır.

Fetret devrinden sonra 1421 yılında tekrar ibadete açılan caminin ilk tamir vesikası 1494 yılına aittir. 1862 yılına kadar 23 tamir vesikası daha vardır.
Müezzin mahfili 1549 yılında yapıldı. 1517 yılında Yavuz Sultan Selim tarafından Mısır'ın fethi ve hilafetin Osmanlı'ya geçtiği dönemde getirilen Kabe-i şerif kapı örtüsü padişah tarafından Ulu Cami’ye hediye edildi ve minberin soluna asıldı. Müezzin mahfilin karşısındaki taş vaiz kürsüsü 1815’de yapıldı.

Cami, 1855 yılı büyük depreminde büyük hasar gördü. On sekiz kubbesi çöken caminin sadece batı minaresinin dibindeki kubbe ile mihrap önü kubbesi ayakta kalabildi. Depremden sonra esaslı bir tamir gördü. Bu dönemde Sultan Abdülmecid’in emri ile İstanbul’dan gönderilen ünlü hattatlar camideki büyük yazıları elden geçirdiler. Ayrıca yeni hüsn-ü hatlar da ilâve edildi.

1889 yılında çıkan bir yangında minarelerin ahşap olan külahları yanmış, sonrasında kâgir olarak yeniden yapılmıştır.

Dikdörtgen planlı cami yaklaşık 5000 metrekare boyutlarında olup 20 kubbe ile örtülüdür. Sekizgen kasnaklara oturan kubbeler mihrap duvarına dik beş sıra halinde dizilmiştir. Kasnaklar mihrap ekseni üzerindekiler en yüksek olmak üzere yanlara doğru gidildikçe her sırada daha alçak düzenlenmiştir.

Düzgün kesme taşlarla inşa edilmiş kalın beden duvarlarının masif etkisini hafifletmek için cephelerde her kubbe sırası hizasına gelmek üzere sağır sivri kemerler yapılmıştır. Her kemerin içinde iki sıra halinde ikişer pencere yer alır. Bunların gerek biçimleri gerek boyutları her cephede farklıdır.

Son cemaat yeri bulunmayan yapının kuzey cephesinde köşelerde sonradan yapılan iki minare vardır. Minarelerin ikisi de beden duvarına oturmaz, yerden başlar. Batı köşesindeki minare I. Bayezid tarafından yaptırılmıştır. Sekizgen biçimli kürsüsü bütünüyle mermerden, gövdesi tuğladandır. I. Mehmet'in yaptırdığı söylenen doğu köşesindeki kare kürsülü minare, caminin beden duvarından da 1 metre kadar ayrıktır. Şerefeler her iki minarede de aynı olup tuğlalı mukarnaslarla bezelidir. Kurşun kaplı külahlar 1889'daki yangında ortadan kalkınca, bugünkü boğumlu taş külahlar yapılmıştır.

Ana kapısı kuzeyde olan caminin, doğu ve batıdakilerle birlikte üç kapısı vardır. Ayrıca sonradan Sultanın namaz kılması için ayrılan Hünkar Mahfili’ne açılan bir kapı pencereden bozularak yapılmış; böylece kapı sayısı dörde çıkmıştır.
Bursa Ulu Cami’nin sert ceviz ağacından kündekari tekniği ile yapılmış minberi Hacı Abdülaziz oğlu Mehmed isimli bir sanatkar tarafından yapılmıştır. Selçuklu oyma sanatından Osmanlı ahşap oymacılığı sanatına geçişin önemli örneklerinden biri olan minberi yapan ustanın kim olduğu hakkında kaynaklarda yeterli bilgi yer almaz. Ustanın ismi minberin sağ yanında oyma sülüs yazı ile yazılmıştır. İsmini yazdığı ifadenin son kelimesi farklı şekillerde okunmuş;kimi kaynaklarda Antepli olduğu; kimi kaynaklarda Tebriz’in Devak köyünden olduğunu ifade edilmiştir.

Minberde form açısından Selçuklu geleneği hakimdir. On dört basamaklı minberin girişinde kapı kanatları bulunur. Üçgen şeklindeki minber tacı delikişi tekniğinde bitkisel olarak süslenmiştir. Üçgenlerin kenarlarından gelen Rumilerle taç dalgalı bir forma sahiptir. Aynalıkaltı 12 panoya bölünmüştür. Yan aynalıklarda yüzey çok kollu yıldızlarla geometrik taksimatlara ayrılmış ve her bir parçanın içi bitkisel motiflerle doldurulmuştur.
Minber korkuluğu her iki yönde birbirinden farklıdır. Doğu yönünde, delikişi tekniğinde sekiz kollu yıldız ve sekizgenlerden oluşan geometrik kompozisyon korkuluk bütününe yerleştirilmiştir. Diğer yönde ise zemin oyma ve delikişi tekniğinde işlenen panolar dönüşümlü olarak kullanılmıştır. Minber kapısının üstündeki kitabede inşa tarihi ve banisinin adı yer alır.

Ulu Cami minberine bazı gizemler atfedilmiştir. 1980 yılında minberin doğu yönündeki geometrik kompozisyonun güneş ve etrafındaki gezegenlere simgelediği; aralarındaki uzaklıkların gerçek uzantıları ile orantılı olduğu; batı yönündeki kompozisyonun ise galaksi sistemini simgelediği iddia edilmiştir.
Caminin iç mekanında, yirmi kubbeli yapının ortasındaki üstü açık kubbenin altında yer alan şadırvan, Ulu Cami’nin dikkat çekici özelliklerinden biridir.
Selçuklu yapılarında yaygın olan tepe açıklığı ve altında havuz yer alması geleneğinin bir devamı olan bu özellik, camiyi Selçuklu geleneğine bağlar. Şadırvanın altında bulunduğu açık kubbe günümüzde camekanla kapatılmıştır.




Fee Buzulu

Fee Buzulu, Wallis Alpleri 'nde Saas-Fee idari bölgesi sınırlarında bulunan Mischabel dağ grubunun, doğu yamacında yayılım gösteren bir sıradağ buzulu. Buzul 5 km uzunluğunda olup, birçok kayalık kabugadan geçen yukarı kesiminde 6 km genişliğe ulaşır. Toplam 17 km² alanı kaplar.

Buzul Kuzey-Fee Buzulu ve Güney-Fee Buzulı olarak bölümlere ayrılır. Kuzey-Fee Buzulu'nun kaynağı 3400 m den 3800 m ye kadar yükseklikte, Mischabel grubunun dik doğu kanadının altlarında bulunur. Yer yer % 50 üstünde eğim ile uçurumlaşmış şekilde 2 km uzunluğunda ama sadece 200–300 m genişliğinde, 1950 m yükseklikteki diline akar. Bu dilin bir bölümü 1954 yılında bir dağ kayması sonucu dökülmüştür. Takip eden 30 yıl içinde buzul yayılmış ve kayma bölgesinin üzerindeki enkazdan geçmiştir. !988 yılından beri buzun hızlı bir geri çekilişi gözlemlenmektedir.

Güney-Fee Buzulu Alphubel (4208 m) ve Allalinhorn'un (4027 m) kuzeydoğusunda, daha doğrusu kuzey kanadında oluşur. Kuzey-kuzeydoğu istikametinde akar 2500 m yükseklikte birçok buzul dili ile sona erer. iki buzul da, "Saas Vadisi" 'nden Rhône Nehri'ne açılan ve "Saaser Vispa" Nehri'nin yan kolu olan "Feevispa" 'yı besler.
Küçük Buz Çağı'nın yüksek evresinde ,19. yüzyıl ortalarında Fee Buzulu kısmen vadi çanağına, "Saas Fee" 'nin ardına kadar uzanıyordu.

Fee Buzulu, İsviçre'nin en önemli yaz kayak bölgesini oluşturur. İki teleferik hattı bağlantısı vardır. Fee Buzulu'ndaki buz mağarası önemli bir turizm unsurudur.




İskeçe (anlam ayrımı)





Pekmez toprağı

Pekmez toprağı %50-90 oranında kireç içeren beyaz renkli bir toprak türüdür. Pekmez yapımında şırayı durultmak için kullanılır. Yöresel olarak ak toprak, marın veya Kilis yöresinde havara adlarıyla da bilinse de Amasra bölgesinde pekmez yapiminda herhangi bir toprak türü kullanilmamaktadir.

Meyvelerin kaynatılmasıyla elde edilen şıranın pH'ı 3-4 arasındadır ve asidik olduğundan ekşidir. Aynı zamanda içindeki meyve parçaçıklarından dolayı bulanık bir görüntüsü vardır. Ph'ı ve bulanıklığın düzenlenmesi pekmez toprağı ile sağlanır. %80'in üzerinde kalsiyum karbonat içeren beyaz görünümlü pekmez toprağı 100 kg şıraya 1-1,5 kg katılır. 5-10 dakika kadar kaynatılır. Tortular dibe çöker ve asitlik giderilerek pH 6-6,5 arasında sabitlenir, bu şekilde ekşiliği azaltılır..

Pekmez toğrağının oluşumu ve içeriği: Pekmez toprağı çoğunlukla Toros Dağları bölgesinde dağların tektonik hareketlerle kırılması sonucu görünür hale gelen genellikle 30 cm ile 1 metre arası bir kalınlıkta bir katman şeklinde bulunan, çoğunlukla kalsiyum karbonattan oluşan fosil tortusudur. Bu tortu tabakasının oluşumunun 250 milyon yıldan daha öncesine dayandığı öngörülmektedir. Bu toprak türü güneş ışığı alamayacak kadar (3000 metreden daha derin) derin deniz tabanında, dibe çöken ölü deniz canlılarının henüz bu organik tortuları ayrıştıracak olan çürükçül bakterilerin tam olarak gelişmediği 250 milyon yıl öncesi dönemde deniz tabanında yüzeysel fosilleşmesi sonucu oluşmuştur.

Burdur, Muğla ve Antalya bölgesinden elde edilen pekmez toprağı incelendiğinde içinde paleozoik döneme ait olduğu öngörülen deniz kabukları ve deniz canlısı fosillerine rastlanmıştır. Kıtaların hareketi sonucu önceleri deniz tabanından 3000 metreden daha derinde olan bu tabakaların yükselmesi sonucu bugün itibarıyla deniz seviyesinden yukarıda, Batı Toros Dağları boyunca çoğunlukla 1000 metre rakımlarında rastlanmaktadır. Deniz tabanında yüzeysel fosilleşme ile oluşan bu tabakanın ve diğer doğal olaylar sonucu oluşan kil tabakalarının tektonik hareketler ile üst üste yığılması sonucu Toros Dağlarının yumuşak topraklı tepelerinde görülen renkli katmanların arasında beyaz renkli 30–100 cm kalınlıkta pekmez toprağı görülebilmektedir.

Pekmez toğrağının her ne kadar bu toprağın üretimi ile geçimini sağlayan kişiler tarafından zararsız olduğu iddia edilse ve içerik olarak çoğunlukla Kalsiyum Karbonattan oluşsa da, derin deniz tabanında oluştuğundan içeriğinde Kurşun (Pb)'un da bulunduğu ağır metallere rastlanmaktadır. Bu nedenle pekmez yapımında PH dengeleyici olarak kullanılırken pekmez içeriğine az veya çok ağır metallerin eklenmesi kaçınılmazdır. Bu nedenle dağlardan elde edilen bu toprak türünün mutlaka resmi bir kurum tarafından analiz edilmesine ihtiyaç duyulmaktadır.

Pekmez toprağına alternatif olarak, daha güvenli bir şekilde, pekmeze saf kalsiyum karbonat eklemesi yaparak PH dengelemesi de yapılmaktadır.




2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası

2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası 2003 yılının Haziran ayında Fransa'da düzenlendi. Fransa, 2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda olduğu gibi bu turnuvada da şampiyon oldu ve kupayı kazandı.

Turnuva, bir oyuncunun ölümüyle gölgelendi. Kamerun millî futbol takımından Marc-Vivien Foé, Kamerun ile Kolombiya arası