kmamalıdır, sadece onların daha dikkatli kullanılması gerektiği anlamına gelir.

Eğer bir kabloya iki tane aygıt bağlanırsa bir tanesi "ana aygıt" (master) diğeri "yan aygıt" (slave) olarak davranır. Bilgisayarın BIOS'ı ve/veya işleyici sistem i uygun aygıtları taradığı zaman ana aygıt ilk görünendir. Eski BIOS'larda (486 era ve daha öncekiler) aygıt bios tarafından ana aygıt için "C", yan aygıt için de "D" olarak isimlendirilirdi.

Eğer kabloda sadece bir aygıt varsa, çoğu durumda o aygıt "ana aygıt" olarak düzenlenir. Ama bazı sürücüler bu düzenleme için "tek aygıt" isimli özel ayara sahiptirler (Western Digital).
Tabii ki, uygun yazılım ve donanımlara bakılırsa, kablodaki tek bir sürücü "yan sürücü" olmasına rağmen, güvenilir biçimde çalışabilmektedir (bu düzenleme genellikle CDROM kanala sahip olduğu zaman görülmektedir).

"Kablo seçimi" adlı sürücü ayarı ATA-1 de istemli olarak bulunmaktaydı ve daha sonra ATA-5 ve sonrasında yaygın biçimde kullanılmaya başladı. Bir sürücü "kablo seçimi"’ni otomatik olarak kendini kablodaki duruma göre ana aygıt ya da yan aygıt pozisyonuna ayarlar. Kablo seçimi pin28 tarafından kontrol edilir. Ana adaptör bu pini topraklar; böylece aygıt eğer o pin topraklanmışsa ana aygıt, topraklanmamışsa yan aygıt konumuna ayarlanır.

40 telli kablolarda kablo seçimi ,basitçe iki aygıtın bağlayıcıları arasındaki teli keserek yerine getirilirdi. Bu uygulama yan aygıtı kablonun sonuna ana aygıtı "orta" bağlayıcıya getirirdi. Bu uygulama neticede daha sonraki versiyonlarda standart hale getirilirdi. Eğer kabloda tek aygıt bağlıysa , bu kablonun kullanılmayan "kök" durumunu ortaya çıkarırdı. Fiziksel uygunluk ve elektriksel koşullar açısından bu istenmeyen bir durumdu: yüksek transfer değerlerinde kök sinyal yansıması’na neden olur.

80 telli kablolar UDMA4 ile kullanılmak için çıktıklarında bu detaylar değişti. Ana aygıt kablonun sonuna gider ve böylece eğer kabloda tek aygıt varsa, "stub" durumu ortadan kalkacaktır. Yan aygıt içinse , bağlantı gövdesinden aygıtın ilişkisini ihmal ederek, görevini sağlar. 80 telli kablolar özel bağlayıcılara ihtiyaç duysa bile bu ekstradan küçük bir işlemdi.

Renk kodlu bağlayıcılar, yükleyicinin ve kablo üreticisinin daha kolay tanımlayabilmesi için, standart hale gelmiştir.

Genellikle kullanılmasına rağmen, "ana aygıt" ve "yan aygıt" terimleri ATA’nın eski versiyonlarında görülmemektedir. İki aygıt "aygıt 0"(ana aygıt) ve "aygıt 1" (yan aygıt) olarak adlandırılır. "ana sürücü hangi aygıtın kanalı kullanmasına hakemlik eder" düşüncesi eski ve yaygındır. Aslında Ana işleyici sistem de aynı işi yapar. Bu yüzden ATA protokolünde bir aygıt diğerine kanalı kullanması için talepte bulunmaz. İkisi de Ana İşleyici sistemi için "yan aygıt"tırlar.

ATA-3 e kadar olan Paralel ATA lar , bir komut kanala verildiği zaman diğer bir komut gelene kadar işlemin bitirilmesine ihtiyaç duyarlar. Yani başka bir deyişle , ATA ana arayüzü dikkate alınarak, tek bir komut işleme alınacak biçimde serileştirilmesi işlemine ihtiyaç duyar. Bu işlem genellikle Ana işleyici sistemde bir sürücü tarafından yapılırdı.

Örneğin ; bir okuma komutunun bir sürücü tarafından kabloya verildiğini düşünelim. Sürücü okuma işlemini bitirene kadar, başka bir sürücünün talep ettiği komutu işleme almak ya da aynı sürücünün diğer ek komutlarını ilk yolladığı işlem bittikten sonra kabloya almak mümkün değildir (bu işlem "sınırı aşmış" (overlapped) ve "kuyruk" (queued) fonksiyonlar olarak da bilinir).

En mantıklı model, Ana ATA arayüzünün aldığı ilk komutu işlerken işlem bitene kadar diğer komut talebini almayandır.

ATA-4 ve alt versiyonlar "sınırı aşma ayarı" (overlapped feature set) ve "kuyruk ayarı" (queued feature set) denen iki istemli özellik içerirler. Ama bu özellikler Paralel ATA larda pek desteklenmezler.

Fakat, bazı durumlarda sınırı aşma ve kuyruk işlemleri diğer kaydetme veriyollarında görülür. etiketlendirilmiş komut kuyruklama (tagged command queueing) SCSI nın karakterinde görülür ve bu işlem ATA ya göre SCSI nın büyük bir önemli avantajı olarak görülür. Seri ATA nın ilk çıkan sürümünde doğal komut kuyruklama görülür ama bu özellik sadece birkaç (genellikle pahalı olan) Seri ATA sürücülerinde vardır.

Şöyle bir yanlış kanı vardır: eğer iki aygıt tek kabloya bağlıysa veri transferi yavaş olanın hızına göre yapılır. Bu kanı sadece çok eski çiplerde ya da içe ekle adaptörlerinde (add-in) geçerlidir.
Bütün modern ATA arayüzleri, veri transferini en iyi hızda yapan, "bağımsız zamanlama" yöntemini destekler.

Fakat, Paralel ATA lardaki sınırı aşma ve Kuyruklama ayarlarının ihmali nedeniyle, önceki paragrafta söylenenler düzeltilmelidir. İşlem veri transferi fazına uygulanır ama bu genellike yazma ya da okuma işleminin küçük bir bölümüdür. Her aygıt giriş çıkış işlemi için farklı sürelere ihtiyaç duyar ve kabloda tek aygıtın komutları çalıştırılır ve diğer aygıtların performanslarını etkiler.

Örneğin DVD-ROM gibi bir optik aygıt düşünelim ve ana sürücüyle aynı Paralel ATA kablosuna bağlı olsun. Hızlı tipik bir Paralel ATA ana sürücüsü bir okuma ya da yazma işlemini 10 milisaniyeden daha az sürede yaparken, DVD-ROM için bir okuma işlemi ortalama 100 milisaniye sürer.

Bu, eğer ana sürücü serbestse (yani kabloda tekse) saniyede 100 den fazla işlemi yapabileceği anlamına gelir. Ama, kabloda başka aygıtlarda olduğundan dolayı, eğer DVD-ROM a bir kez okuma komutu geldiği zaman DVD-ROM işlemi bitirene kadar ana sürücü kabloyu kullanamaz. Eğer DVD-ROM ortalama süreç istemleriyle meşgulse ve ana işleyici sistem sürücüsü iki aygıta da komut gönderiyorsa. Bu yüzden ana sürücü DVD-ROM kullanılırken saniyede 10 işlem yapabilirliğiyle limitlendirilirdi (veriler ana sürücüden ya da ana sürücüye transfer olurlarken bile).

Bu durumun etkisi uygulamanın türüne bağlıdır. Örneğin ; optik bir sürücüden ana sürücüye veri alırken bu durum görülmez. Ama ana sürücüden aynı zamanda diğer görevler için iyi çıktı vermesi beklenir, bu yüzden optik sürücü ile aynı kabloda olmamalıdır.

Başka bir şey ise, bu vurgulanan durum, sadece yavaş sürücü kabul edildiği zaman etkili olur. Eğer gereksiz ise, bu durumun varlığı diğer aygıtların çalışma hızını etkilemeyecektir.

Alttaki tablo, ATA versiyonlarının isimlerini, hepsinin desteklediği transfer modlarını ve oranlarını göstermektedir. Her modun transfer oranının kablodaki maksimum teorik transfer oranını verdiğine dikkat edilmelidir (örneğin : UDMA4 için 66.7 MB/s , genelde "Ultra-DMA 66" olarak adlandırılır.).

İlave olarak, ATA hard disk 80 MB/s üzerindeki ölçülen transfer oranına muktedirdir. Ayrıca, teste uğrayan transfer oranı, birçok iş yükü için, realistik olarak üretilen iş varsayımını vermez : Onlar spesifik olarak karşılaşma için dizayn edilen hemen hemen arama süresinden ya da devirsel gecikme süresinden, etkilenmeyen I/O girdileri kullanırlar. Çoğu iş yükü altındaki hard disk performansı 1. ve 2. olarak bu iki faktörden etkilenir; yoldaki transfer oranı ise 3. derecede önem taşır. Bundan dolayı, 66 MB/s üzerindeki transfer oranı; gerçekten sadece hard diskin dahili ön belleğinden bütün I/O okuma taleplerini giderebildiği kadarki performanstan etkilenir; Özellikle göz önünde bulundurulan böyle bilgilerin, genellikle operatör sistemi tarafından önbelleklenmiş olması çok sıradan olmayan bir durumdur.




TVNET

TVNET, 8 Nisan 2005'te kurulmuş bir haber kanalı. 2006 yılında ATR adıyla test yayınına başlamış olan kanal, 1 Ocak 2007 tarihinde adını TVNET olarak değiştirerek yayın hayatına devam etmiştir. TVNET, Türkiye'de ulusal yayın hakkı olan 21 kanaldan biridir.

TVNET KabloTV, D-Smart, Digiturk, Türksat 4A uydusu, Tivibu ve karasal anten üzerinden İstanbul, Ankara, İzmir ve Isparta'da yayın yapmaktadır.

Kanal, 8 Nisan 2008 tarihinde yeni bir logo ile izleyicisinin karşısına çıkmıştır.

Ayrıca TVNET, 18 Eylül 2014'te Türksat 4A uydusu üzerinden Şifresiz ve Ücretsiz HD yayına başlamıştır.

TVNET Radyo, 30 Temmuz 2016 tarihinde yayına girmiştir. Merkezi İstanbul'da olan, TVNET'e ortak yayın yapan radyo kanalıdır. 24 saat haber ağırlıklı yayın yapmaktadır. İstanbul'da 93.5 ile Ankara'da 90.2 ve İzmir'de 98.2 Frekansından yayın yapmaktadır.






Tretman

Treatman veya geliştirim senaryosu, genellikle film, televizyon programı ve radyo oyunu için tasarlanır. Sahne kartları ve senaryonun ilk aşaması arasındaki adımdır. Treatman genelde sinopsisden uzun, film öyküsünden kısa olur.
İdeal bir tretmanın uzunluğunun ne kadar olduğuna dair bir fikir birliği yoktur. Treatman, bir sanat eserinden ziyade filmi, yapımcılara ve ajanslara pazarlama metnidir. Öykü geliştirilirken, çekilecek filmin akışı ve her görüntüsü bu evrede tasarlanır. Öyküdeki her çekim içeriği ve bunun ayrım içindeki yeri tam olarak belirlenerek tıpkı perdede görüntüleneceği biçimde yazılır. Lakin yeri tanımlayıcı görüntüler yazılmaz. Örneğin; 20 planda Paris Kulesi gösterilicekse bu ve bunun gibi şeyler treatmana yazılmaz.

İki tür treatman vardır. Biri orijinal treatman taslağı, yazının gelişimi sürecinde oluşur;diğeri sunum treatmanı, sunum materyalı olarak tasarlanır.

Genel olarak uzun ve detaylı olur. Sahnelerin tamamı ana-hatlarıyla belirlenir ve bir araya getirilir. Genelde, 30 standart A4 sayfasından fazla (Courier New yazı tipiyle 12 punto büyüklüğünde) ve 80 sayfadan az olur. Ortalama 40 sayfa civarında olur. Örneğin "Terminatör" filminin orijinal treatmanı 44 sayfadır.

Genellikle sunum treatmanları emir verilmesi üzerine yazılır. Bunlar sadece sahneleri meydana getiren olmazsa olmaz ve önemli hikâye olgularını içerir.Tüm hikâye basit bir kalıptadır. Bir konsept(fikir) ile başlar, sonra tema,sonra karakterler ve sonra önemli sahnelerin 4-8 sayfalık geliştirilmiş sinopsisi şeklinde yazılır. Bu yönetmen için çekim notlarının senaryonun içinde nasıl şekil alacağını belirler. Ve film yapımcısının gözden geçirmesi içindir. Ya da potansiyel yatırımcılar için yapılan öngösterimden sonra arkada bırakılan bir sunum notudur. Eğer bir yazılı metin sunulması gerekiyorsa bu treatman olmalıdır.Bunlar genel