klasikler" için yeni orkestral partisyonlar yazma alanında uzmanlaştılar. Günümüzde de Ben Model, Neil Brand, Phillip C. Carli, Jon Mirsalis, Dennis James ve Donald Sosin gibi birçok sessiz film müzisyeni piyano ya da org ile canlı müzik besteleri yapmakta ve icra etmektedir.

Sessiz filmin doğası, beden dili ve mimikler üzerine önemli ölçüde vurgu yapmayı gerektiriyordu. Böylelikle seyircinin, filmdeki aktörün ne hissettiğini, nasıl bir karakter yaratmaya çalıştığını anlaması kolaylaşacaktı. Modern zamanların seyircisi, birçok sessiz filmde ortak olan jestleri basite indirgeyici ya da kadınsı bularak bunlardan irkilme eğilimindedir. Bu nedenle, modern zamanda sessiz komediler dramalardan daha popülerdir; çünkü komedilerde abartılı oyunculuk kabul gören bir durumdur. Bununla birlikte, yönetmenlerine ve oyuncularının yeteneklerine bağlı olarak, bazı sessiz filmlerde son derece incelikli oyunculuklara da rastlamak mümkündür. Sessiz filmlerdeki abartılı oyunculuk bazen aktörlerin tiyatro deneyimlerini sinemaya aktarmasından kaynaklanıyordu ve tiyatrodan farklı olarak sinemanın getirdiği yakınlığı anlamış olan yönetmenler oyuncularını bundan vazgeçirmeye çalışıyorlardı. Sunset Boulevard filmindeki Norma Desmond sessiz filmlerinden birini izlerken bunu şöyle ifade etmiştir: "Bizim sese ihticayımız yoktu, çünkü bizim yüzümüz vardı."

1925’lere kadar, çoğu sessiz film sesli filmlerden daha yavaş hızlarda (daha yavaş "kare hızlarında") çekilmiştir. Tipik olarak sessiz filmlerin çekim hızı saniyede 24 kare yerine, filmin yılına ve film stüdyosuna bağlı olarak saniyede 16 ila 23 kare arasında farklılık göstermektedir. Bu filmler orijinal kare hızlarında gösterilmezlerse, filmdeki hareketler doğal olmayan biçimde hızlı ve kesik kesik görünür. Bunun yanında, bazı sahneler hareketi hızlandırmak için çekim esnasında kasıtlı olarak hızlı çekimde filme alınmıştır. Bu uygulama özellikle fars türündeki komedi filmlerinde yaygındır. Aslında sessiz filmlerin çekim esnasında planlanan kare hızları belirsiz de olabilmektedir. Çünkü o zamanın teknolojisinde kameranın yan tarafındaki kol çevrilerek çekim yapılıyordu ve kameramanın bu kolu sürekli olarak aynı hızla çevirmesi mümkün olmayabiliyor, dolayısıyla aynı film içinde farklı kare hızları söz konusu olabiliyordu. Sessiz filmlerin gösteriminde seçilecek film hızı, konunun uzmanları ve film tutkunları çevreleri arasında genellikle can sıkıcı bir konu olmaktadır. Özellikle restore edilmiş sessiz filmlerin DVD sürümleri söz konusu olduğunda, bu tartışma iyica kızışmaktadır. 1927 Alman yapımı bir film olan Metropolis’in 2002 restorasyonu sırasında bu tartışmaların en alevlilerin biri yaşanmıştı.

Eskiden beri film gösterimcileri, sessiz filmleri çekildikleri hızdan daha yüksek hızlarda gösterme eğiliminde olmuştur. Çoğu sessiz film saniyede 18 veya daha fazla kare hızında, hatta bazı filmler, (saniyede 24 kare olan) sesli film hızında oynatılmıştır. Çünkü bir film, çoğu zaman "sessiz film hızı" olarak kabul edilen saniyede 16 kare hızıyla çekilmişse bile, nitrat bazlı 35 mm’lik filmlerin böylesine yavaş bir hızda projeksiyonlarında hatırı sayılır ölçüde alev alma riski vardır. Eskiden projeksiyon görevlileri, film dağıtıcılarından belirli film makaralarının ya da belirli sahnelerin hangi hızlarda çekildiğine dair talimat alır, bu bilgiyi canlı müzikle görüntünün senkronunu sağlamak durumunda olan müzik yönetmeninin programına yansıtırdı. Bunun yanı sıra, sinema salonları kârlarını arttırmak üzere günün saatine ya da filmin popülaritesine göre de gösterim hızlarında değişiklik yapabilmekteydi. 

Sesin sinemaya gelişinden önceki yıllarda binlerce sessiz film yapılmıştı, fakat bazı sinema tarihçilerinin hesabına göre bu filmlerin büyük bir bölümü kaybolmuştur.

20. yüzyıl’ın ilk yarısında çekilen filmlerde kararsız ve yanıcı özellik gösteren nitrat bazlı film makaraları kullanılmıştı; dolayısıyla bu filmlerin zaman içinde bozulmalarının önüne geçmek için özenle korunmaları gerekmektedir. Fakat çoğu sessiz film sinemalarda gösterildikten sonra artık herhangi bir ticari değer taşımadığı gerekçesiyle ya hiç korunmamış ya da kötü şartlarda saklanmıştır. Geçen on yılların ardından birçoğu eskiyip, toz gibi ufalanmıştır. Bazı filmlerin üzerine yeniden kayıt yapılmış, bazılarıysa stüdyo yangınları ve yer açma operasyonlarında yok edilmiştir. Bunun bir sonucu olarak, sessiz filmlerin korunması sinema tarihçileri arasında yüksek derecede öncelik taşıyan bir konu haline gelmiştir.


Birçok film yapımcısı eserlerinde sessiz dönemin komedilerine saygılarını sunmuşlardır. Jacques Tati "Les Vacances de Monsieur Hulot" (1953), Mel Brooks "Silent Movie" (1976) ve İndi film yapımcısı Eric Bruno Borgman "The Deserter " (2006) filmleriyle bu yapımcılar arasında yer almışlardır. Tayvanlı yönetmen Hou Hsiao-Hsien'nın alkış alan dramı "Three Times" (2005) filminin üçüncü yarısı, ortalarından itibaren arabaşlıklarla bezeli bir sessiz film olarak çekilmiştir; Stanley Tucci'nin "The Impostors" filmi de eski sessiz komediler tarzında sessiz bir sahneyle başlamaktadır. 1999 yapımı bir Alman filmi olan "Tuvalu"’da da bu tarza yer verilmiştir. Guy Maddin’in Sovyet dönemi sessiz filmlerine saygı gösterisi mahiyetindeki "The Heart of the World" isimli kısa filmi birçok ödül kazanmıştır. "Vampirin Gölgesi" (2000), Friedrich Wilhelm Murnau'nun klasik sessiz vampir filmi 1922 yapımı "Nosferatu, Bir Dehşet Senfonisi"’nun büyük ölçüde kurgulanmış halidir. Werner Herzog, aynı filmi (1979) adlı filmiyle onore etmiştir. Bazı filmler sessiz dönem ile sesli film dönemi arasındaki zıtlıklara dikkat çekmiştir. Sunset Bulvarı, sessiz film yıldızı Gloria Swanson’nın canlandırdığı Norma Desmond karakterinde iki dönemin bağlantısızlığını ortaya koymayı amaçlayan bu tarz bir filmdir.

Sesli film çekme düşüncesi, 1896’da bu konuda çalışmalar yürüten Edison’dan beri var olsa da, bu teknoloji ancak 1920’lerin ilk yarısında geliştirilebildi. Bunu izleyen birkaç yıl; rakip ses formatları tasarlamak, uygulamak ve pazarlamak üzerine bir yarış halinde geçti. 1927’de çekilen ilk sesli film "Jaz Şarkıcısı" filminin ticari başarına rağmen, 1927 ve 1928 yıllarında çekilen filmlerin büyük çoğunluğunu yine sessiz filmler oluşturmuştur. Sesli filmler ancak 1929 yılından itibaren hakim duruma geçebilmiştir.
Sesli dönemde, sanatsal nedenlerle sessiz olarak çekilen filmlerin listesi aşağıda verilmiştir:


Aşağıdaki filmler, film arşivlerinde bozulmadan kalabilen ya da özel koleksiyonlarda bulunan filmlerdir:








Polis devleti

Polis devleti, yöneticilerin halka karşı hiçbir hukuk kuralıyla bağlı olmadığı yönetim biçiminin adıdır. Günümüzde "Hukuk Devleti" kavramının karşıtı olarak kullanılan terimin tarihsel kaynağı, mülk devlet kuramından sonra Orta Çağ'da ortaya çıkan polis devleti kuramıdır.

Bu kurama göre hükümdar Devlet adına yetkilerini kullanırken yalnızca Tanrı'ya ve vicdanına karşı sorumluluk taşır. Hükümdarın emirlerini uygulayan memurlar da halka karşı hiçbir hukuk kuralıyla bağlı değildir. Hükümdarın emirleri birer hukuk kuralı sayılır; halkın kayıtsız şartsız bunlara uyması gerekir.

Modern çağ siyasal terminolojisinde, polis devleti terimi monarşik olmayan siyasal biçimler için de kullanılır. Bu bakımdan askeri ya da sivil diktatörlüklerin ya da otoriter rejimlerin hukuk karşısındaki konumu değerlendirilirken, "polis devleti" nitelemesi kullanılır. Özellikle klasik faşist rejimler (Nazizm ve İtalyan faşizmi) buna örnektir.





Radyo Viva

Radyo Viva, 12 Haziran 1999'da yayına başlayan ulusal radyo istasyonu. Türkçe Pop ve fantezi müzik tarzında yayın yapmaktadır. İstanbul'dan 90.0 FM frekansından "Türkçe müziğin keyfi" sloganıyla yayın yapan radyo kanalıdır.

Radyo Viva, 2011 itibarı ile, TMSF tarafından İlbak Holding'e satıldı.






Queer as Folk (dizi, 2000)

Queer as Folk Kanada ve Amerikalı yapımlı, Showtime kanalında yayınlanan beş gey, bir lezbiyen çift ve Michael karakterinin annesinin, Pennsylvania eyaletinde bulunan Pittsburgh şehrindeki hayatları ekrana getirildiği bir televizyon dizisidir. Serinin tamamında Pittsburgh, Pennsylvania'da yaşayan 5 eşcinsel erkek; Brian, Justin, Michael, Emmett, Ted, bir lezbiyen çift olan Lindsay ve Melanie, Michael ve annesi Debbie ana ile başka bir ana karakter olup diziye ikinci sezonda katılan Ben'in trajik, komik, duygusal hayatları anlatılmaktadır.

İlk bölüm Babylon adlı popüler bir gey kulüpte bir gece sonu birbirini bulup tanışan dört arkdaşla başlar. Brian adlı olgun yaşlardaki ve tek gecelik sekslere alışmış birinin Justin adlı henüz 17 yaşında olan bir gençle tanışması ile diziye konu olan aşk hikâyelerinden biri de dizinin ilk sezonunda başlamış olur. Lindsay'ın Brian'dan o gece bir oğlu olur.

Dizide ara sıra Brian olayları seslendirerekte anlatmaktadır. Ayrıca Brian'ın yakın arkdaşı Michael'ın görünüşte gizliden Brian'a karşılıksız aşk hisler mevcuttur. Aniden çıkmaya başlayan Justin ve Brian'ın tomurcuklanan ilişkisi Brian ve Michael'ın yaşamları üzerinde beklenmedik etkiler doğurur. Brian'ın sevgilisi Justin'in ise düz lise arkadaşı ve ilk çıktığı en iyi dostu Daphne, Justin'in, lise eğitiminde sınıfındaki homofobik sınıf arkadaşlarına karşın Daphne onun yanındadır. Justin boşanan anne ve babasının neden olduğu ailevi problemlerlede karşı karşıyadır. Craig babası ve Jennifer annesidir. Justin'in ayrıca Molly adında kız kardeşi vardır.

Lindsay ve Melanie tarafından yetişen Brian'ın oğlu Gus ise Brian'ın hayatı ve ilişkilerinde ön plana çıkmaktadır.

Queer as Folk'un Amerikan versiyonu hızla Showtime listesi üzerinde bir numaralı dizi olmuştur. Gösterinin öncelikli hedef izleyici kitlesi eşcinsel erkek ve bir dereceye kadar, lezbiyen kadınlardı. Ancak dizinin yayına başlamasının ardından yapılan kamuoyu anketlerinde filmin izleyicilerinin büyük bir kesimi heteroseksüel kadın olduğu ortaya çıkmıştır.

İlk bölümüyle beraber çığır açan sahnelerinde olduğu Amerikan televizyon dizisi Queer as Folk'da iki erkek arasında olan açık seks sahnesi içeren karşılıklı mastürbasyon, anal