ki temel farklılıktan değil, aynı zamanda da iki dünyanın çıkar grubu yapılarındaki ve çeşitli çıkar gruplarının karar alma otoritelerine müdahale etme fırsatını yakalama şanslarındaki farklılıklardan da kaynaklanmaktadır.

Atinalı yöneticilerin herhangi bir çıkar grubunun amaçlarını demokratik olarak gerçekleştirmeyeceğine inandıklarından demokratik prosedürleri terk edebilme ihtimalleri vardı. Ve onların inancı da sağlam biçimde temellendirilmişti; Atina yönetim süreci göz önüne alındığında, mecliste terör, cinayet ya da hile yardımı olmadan üstün gelebilmeleri mümkün değildi.

Yunan dini, aile ve devletle tam anlamıyla iç içe geçmişti; Yönetimin yaptığı işlerin ve masrafların büyük kısmı, tapınakların inşasından, büyük ya da küçük tüm festivallerin düzenlenmesinde dini takvim geleneklerinin yerine getirilmesi ve kurban törenlerinin hazırlanmasına ve askeri ya da sivil nitelikli tüm kamusal eylemlere eşlik eden diğer ayinlere kadar dine ayrılmıştı. Din çok Tanrılıydı ve M.Ö. 5. yüzyıl itibarıyla de oldukça karmaşıktı; Kimileri başka kültürlerden ithal edilmiş, çaprazlama kesişen birçok rol ve işlevleri olan çok sayıda tanrı ve kahraman vardı.Din,dogma olarak nitelendirebileceğimiz pek az şeye sahipti ama çoğunlukla da ritüeller ve mitlerden oluşuyordu. Sonuç olarak eğer din çok Tanrılılığın genel bir özelliği olan hoşgörüye, yani bireye dini tercihlerinde serbestçe hareket edebilme imkânı tanıyan bir uyum sağlama yeteneğine sahip idiyse bile, aynı zamanda da örneğin kutsal değerlere yapılan saygısızlığa ciddi biçimde kamu suçu, Tanrıların sorumlu tutabilecekleri halka karşı işlenmiş bir suç gözüyle bakıyordu. Bu nedenle ceza Tanrılara bırakılmıyor, devlet eliyle gerçekleştiriliyordu.

Yunan 'özgürlük' kavramı toplumun kendi sınırlarının ötesine geçmemiştir; Kendi üyeleri için olan özgürlük ne toplum içinde yaşayan herkes için yasal (sivil) hakları ne de kendi egemenlikleri altındaki diğer toplumların üyeleri için siyasi özgürlükleri içerir. Atinalılar kendilerine tabi olan diğer devletlerde demokratik rejimleri tercih etmişler, hatta zorla dayatmışlardır.

İfade özgürlüğüne gelince Atinalılar ona çok değer verdikleri ve uyguladıkları kadar meclisin hiçbir müdahale hakkı olmamasına da izin vermemişlerdi. Devletin gücüne karşı konabilecek herhangi bir teorik sınır yoktu; Kararın Meclis tarafından geçerli sayılan herhangi bir sebeple düzgün bir içimde alınması şartıyla, devletin yasal olarak müdahale edemeyeceği herhangi bir eylem, herhangi bir davranış biçimi mevcut değildi. Özgürlük,hukuk devleti ve karar alma sürecine katışım anlamına geliyordu,geri alınmaz haklara sahip olmak değil. Atina devleti zaman zaman ifade özgürlüğünü kısıtlayan yasalar çıkarıyordu. Atinalılar özgür ifadenin sınırlarını basitçe sözcüklerin yasadışı eylemlere yol açacağı noktanın önemli ölçüde ötesine geçirmişlerdir.

Yönetimi bağımsız bir konu olarak değil de insanların yasamaya ilişkin faaliyetlerinden farklı olarak, alışıldık ana hatalı bir biçimde 'jüriler' diyebileceğimiz daha değişik ama kıyaslanabilir organlar yoluyla hareket etmeleri tasarlanan Atina yargı sistemi de göz önünde bulundurulmalıdır. Yargı usulleri esasen profesyonel değildi; Yani, sabit yasaların yanı sıra prosedür kurallarının da olmasına rağmen, başkanlık eden resmi görevli yıllık kent görevlileri arasından kurayla belirlenen biriydi. Davalarına hazırlanırken tecrübeli avukatlardan yardım alabilmelerine rağmen tarafların kendi sunumlarını yapmaları bekleniyordu, belgeler okundukları sırada kanıt olarak gösterilseler de sunumun her zaman sözlü olarak yapılması gerekiyordu. Bundan sonra jüri genellikle tek oturumda herkesin görebileceği bir biçimde yapılan gizli oylamada çoğunluk oyuyla, herhangi bir tartışma olmadan bir karara varıyordu. Temelde kamu davalarında ve özel davalarda prosedür aynıydı. Bazı büyük kamu davalarında meclisin kendisi mahkeme görevi yapıyordu, ama normalde altı bin gönüllüden oluşan sürekli bir jüri listesinden kurayla seçilen büyük jüriler çağırılıyordu. Atina’da bağımsız yargıçlar yoktu ve hukukun uygulanmasında "vatabdal" sınıfı hem yargıç hem de jüri olarak sorumluluk üstlenirdi. Kararlar yasalar aracılığıyla oy birliğiyle veriliyordu.

Atinalıların birçoğu yarı eğitilmiş durumdaydı. Atina bu yönetim sistemi altında yaklaşık iki yüz yıl boyunca tüm yunan dünyası içindeki en varlıklı en güçlü en sağlam, içişlerinde en barışçıl ve kültürel olarak en zengin şehir devletleri olarak kalmayı başardı. Bu herhangi bir yönetim biçimi için iyi bir yargı olmayı sürdürdüğü sürece sistem yürüdü. Atina da genç bir adam meclis oturumlarına devam ederek eğitim alıyordu.

Ardından kabaca MÖ 5. yüzyılın ortalarında merkezinde Atina olmak üzere Yunan eğitim sisteminde bir devrim yaşandı. Sofistler adı verilen profesyonel öğretmenler ortaya çıktı. Öğrenmek için boş zamanı ve hatırı sayılır ücretlerini ödeyebilecek serveti olan genç adamlara retorik, felsefe ve siyaset öğretmeyi teklif ediyorlardı -bu sofistlerin hepsi demokrasi karşıtı değildi- onlara göre, tüm inanç ve kurumlar rasyonel bir biçimde incelenmeli ve gerektiğinde değiştirilmeli ya da reddedilmeliydiler. Kutsallık tek başına yetersizdi ahlaki değerle,gelenekler, inançlar ve mitler artık kuşaktan kuşağa otomatik olarak değişmeden aktarılmayacaktı, kendilerini aklın potasında ispat etmek zorundaydılar.






The Gift (Buffy the Vampire Slayer)

"The Gift" (ya da Türkçe adıyla "Ödül"), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin beşinci sezonunun yirmi ikinci ve son bölümü.

Buffy, bir ritüel başlatmak üzere olan Glory ile yüzleşir. Ve Dünya'yı kurtarmak için kendini feda edip ölür. İşte İlk Avcı'nın da demek istediği budur, Ölüm Avcıların ödülüdür- yani avcılar Dünya'yı kurtarmak için canlarını gerekirse feda ederler.

Bölüm Buffy'nin bir ara sokakta genç bir çocuğu öldürmek üzere olan bir vampiri öldürmesiyle başlar. Çocuk da ona "Ama sen sadece bir kızsın!" der. Buffy de "Evet." der, Ben de sürekli bunu düşünüyorum..." Sonra jenerik başlar. Scooby Gang, artık Glory'nin onlardan daha avantajlı olduğunu ve onun şeytanî plânlarını engelleyemezlerse Cehennem Ağzı'nın açılıp kıyametin kopacağını biliyordur. Ancak hiçbirinin Dawn'u ölmemesini, ona zarar gelmemesini sağlayabilecek bir fikri yoktur. Sonunda Anya, daha önce keşfettikleri iki nesneyi önerir: Glory'yi geri itebileceği ihtimaliyle Dagon'un Küresi (Dagon'un Sferi) ve daha önce Olaf'tan aldıkları devasa çekiç. Sonra, Glory'nin plânını nerede gerçekleştireceğini bulmaya çalışırlar. Ama, bir bölüm önce Glory tarafından delirtilen Tara, onlara Glory'nin büyük günü olduğunu ve bir yerlerde olmaya ihtiyacı olduğunu söyleyerek yol göstermeye çalışır. Glory'nin delirtilen kurbanlarının hepsinin içgüdüsel olarak gücünün ve esasının nerede olduğunu anlıyorlardır.

Dawn ise, Glory'nin adamlarının boyutlar arasında geçiş açıp Glory'nin evine dönebilmesini sağlayan ritüeli yapmak için inşa ettikleri bir kulenin tepesindedir. Ama bu ritüel sonucunda, Cehennem Ağzı açılacak ve bütün şeytanî yaratıklar dünyaya gidebilme şansına sahip olacaktır. Grup ayrılmaya ve güneşin doğmasıyla beraber ritüelin gerçekleşip iki boyut arasındaki bariyerlerin çözülmesine engel olmaya hazırlanır.

Tara kuleye varır ve ona burada ne işi olduğunu soran Glory ile karşılaşır. Tam bu sırada Willow onu tuzağa düşürür ve Glory'nin beyninden emerek (-tıpkı onun kurbanlarına yaptığı gibi-) Tara'nın akıl sağlığını yerine getirir, Glory'nin aklında büyüyle bir karışıklığa sebep olur ve gözlerinin güneş ışığı kadar etkili bir ışıkla kamaşmasını sağlar. Glory bu büyünün etkisiyle havalanıp bir duvarın dibine düşer. İki adamı yardıma gelir. O sırada Buffy'yi görürler. Glory adamlarını kulenin üzerine, rehinelerini korumaya gönderir.

Buffy Dagon'un Sferi'ni Glory'ye fırlatır. Sferi tutmak Glory'nin canını ve elini yakar! Bundan faydalanan Buffy hızla yanına koşar ve Glory'ye saldırır. Giles, Spike ve Anya da kulenin temelinde Glory'nin adamlarıyla savaşmaktadırlar. Glory ise Buffy'yle dövüşürken hislerini geri kazanır ve Buffy'nin kafasının kopmasını sağlayan bir yumruk atar. Fakat Buffy'nin kopan boynundan kan yerine kablolar fışkırır. Bu Buffy, Spike'ın yaptığı Robot-Buffy'dir. Glory büyük bir şok yaşamıştır. O sırada arkasından gerçek Buffy gelir ve Glory'ye Olaf'ın çekiciyle saldırır. Devasa çekicin etkisiyle Glory geriye fırlar. Dawn da yukarıdan Buffy'ye seslenir. Glory'nin adamlarını itip kuleye çıkmaya çalışan Buffy'yi yine Glory durdurur. Uzunca bir dövüşten sonra Glory de Buffy de kulenin yüksek bir kesiminden aşağı düşerler. Ayağa kalkıp tekrar dövüşmeye hazırlanacaklarken, Xander'ın kullandığı dev yıkım makinesi Glory'yi metrelerce öteye fırlatır. Buffy elinde Olaf'ın çekiciyle tekrar kuleye yönelir. Anya, Giles ve Spike da pusudadırlar. Dawn da yukarıda beyaz saçlı bir adamdan yardım ister. Fakat bu adam, Glory için çalışan Doc'tur. Doc, cebinden çıkardığı büyük bir bıçakla Dawn'a doğru yürümeye başlar.

Bu sırada, Xander da pusuda olan Anya, Giles ve Spike'a katılır. Spike, vampir olmanın verdiği karanlıkta iyi görme yeteneğiyle, yukarıda, Dawn'un yanında biri daha olduğunu fark eder. Anîden, ona seslenen bir ses de duyar. Bu ses, Spike'la telepatik iletişim kurmaya çalışan Willow'undur. Willow, ona koşarak kulenin tepesine çıkmasını söyler. Spike da söyleneni yapar. Tam Glory'nin adamlarının yanından geçecekken Willow ve Tara el ele tutuşarak büyüyle hepsini sersemletirler. Kulenin tepesine ulaşır. Orada, Doc ile kısa bir kavga ederler. Doc'un bir kurbağanınki gibi uzayabilen yaralayıcı dilinden kurtulur ancak bu Doc'un onu kulenin tepesinden aşağıya atmasına engel olmaz. Glory ve Buffy ise hâlâ dövüşmektedirler. Ben'in görünümüne bürünen Glory, Buffy Dawn'u kurtarmak için gidince bir an kurtulduğuna inanır, fakat Giles gelip onu boğar. Böylece Glory ölür.

Buffy Dawn ile Doc'un yanına gelir ve Spike'ı aşağı atan Doc'u fırlatması bir saniyesini alır. Fakat Doc ölmeden önce ritüel