ahkemesinde yargılandı ve 10 yıl hapis cezası aldı.

Karl Dönitz, hapisten çıktıktan sonra Kuzeybatı Almanya'nın Schleswig-Holstein eyaletinde, Aumühle belediyesine bağlı küçük bir köyde inzivaya çekildi. Anılarını yayınlamak için iki kitap üzerine çalışmalar yürüttü. 1 Ekim 1956 tarihinde kitapları yayınlandı. "Zehn Jahre, zwanzig Tage" (Anılar: On Yıl ve Yirmi Gün) isimli kitabı 1958 yılında Almanya'da ortaya çıktı ve bir İngilizce çevirisi ertesi yıl yayınlandı. Bu kitap, U-bot komutanı olarak (10 yıl) ve Almanya Cumhurbaşkanı olarak (20 gün) Dönitz'in deneyimlerini anlattı. Kitabında, Nazi hükümetinin temelde kusurlu biçimini, diktatörlüğü eleştirmekte ve Nazi dönemininin başarısızlıklarını suçlamaktadır.
Hayatının son döneminde kendisine gönderilen yazışmaları cevapladı ve gönderilen kartpostalları imzaladı. 24 Aralık 1980 tarihinde, kalp krizi sonucu 89 yaşında öldü. Büyük Amiral rütbesiyle son Alman subayı olarak, 6 Ocak 1981 tarihinde yapılan cenazesinde saygılarını sunmak için gelen pek çok eski asker ve yabancı deniz subayları tarafından onurlandırıldı. Askerî cenaze töreni yapılmadı ve Aumühle'de, Waldfriedhof Mezarlığına gömüldü. Cenazeye gelen askerlerin üniforma giymesi yasaktı ancak bir dizi Alman donanma subayları bu emre uymadı ve ayrıca İngiliz Kraliyet Donanması üyeleri de cenazesine katıldı.

Dönitz'in her iki oğlu İkinci Dünya Savaşı sırasında öldürülmüştür. Genç oğlu Peter, U-954 denizlatısında bir gözetleme subayı idi ve 19 Mayıs 1943 tarihinde öldürüldü. Denizaltısı Kuzey Atlantik açıklarında batırılmıştır. Bu kayıpdan sonra ağabeyi Klaus'un muharebe görevinden ayrılmasına izin verildi ve deniz doktoru olmak için eğitime başladı. Diğer oğlu Klaus 24. yaş gününde 1944'te İngiltere kıyılarında bulunduğu denizaltı batırılarak öldürülmüştür.





Adolf Eichmann

Otto Adolf Eichmann (19 Mart 1906, Solingen - 31 Mayıs 1962, Ramla), Nazi Almanyası'nın Yahudiler konusundaki politikasının belirlenmesinde önemli katkıları olan ve bu konudaki Nazi uygulamalarında etkin rol oynayan bir Alman subaydır.

Avusturya'ya yerleşmiş olan tutucu bir Protestan ailede dünyaya gelen Eichmann, bütün gençliğini bu ülkede geçirmiştir. Mühendislik okulundaki başarısızlığından sonra bir elektrik ve inşaat firmasının satış departmanında, daha sonra da bir petrol firmasında satış elemanı olarak çalıştı.

Vatandaşı olan ve daha sonraki yıllarda Üçüncü Reich’ın en önemli isimlerinden biri olacak Ernst Kaltenbrunner’in önerisi üzerinde Avusturya Nazi Partisi’ne 1 Nisan 1932’de üye oldu. 1933 yılından itibaren 14 ay Avusturya Bölüğünde askeri eğitim aldı. 1934 Eylülünde Himmler’in SD (Güvenlik Servisi)’yi açmasıyla kendini gösterme fırsatını yakaladı.

1935 yılının başında Yahudi problemi ile yakından ilgilendi. Avusturya’nın Almanya ile birleşmesinden sonra Viyana’dan Yahudiler için çıkış izni verilmeye başlanarak Almanya'daki toplama kamplarına aktarılmaktaydı. Bu sırada SD’nin üst kademelerine kadar yükselen Eichmann, 18 ay içerisinde 150.000 Avusturyalı Yahudi’nin toplama kamplarına aktarılmasını sağlamıştır.

Alman Ordusunun 1939 yılında Polonya’ya girmesiyle beraber Eichmann Gestapo’ya transfer oldu. Gestapo’nun IV B4 bölümü yani Yahudi sorunu bölümünün başına geçti. Bu yılı takip eden 6 yıl boyunca “Nihai Çözüm” projesinin karargahı burası oldu. Nihai Çözüm, Yahudi nüfusun kitleler halinde yok edilmesini amaçlayan projenin kodadıydı. 1941 yılında toplama kamplarının yenilenip elden geçirilmesi, yeni kampların açılması, gaz ve tren sistemlerinin geliştirilmesiyle bizzat ilgilendi.

20 Ocak 1942 yılında yapılan Wannsee Konferansı sonrası Adolf Eichmann “Yahudi Uzmanı”, diğer deyişle soykırım uzmanı haline gelmişti. “Nihai Çözüm”ün en büyük akıl hocası şüphesiz Eichmann’dı. Yıllardır Yahudi sorunu ile yakından ilgilenmişti. Himmler’den sonra gelen en büyük "Yahudi uzmanı"ydı. Himmler Eichmann’a dozajı arttırma emrini verince hiç tereddüt etmeden Mobilize Ölüm Birlikleri’ni (Einsatzgruppen) kullanmaya başladı. Bu şekilde iki milyona yakın Yahudiyi öldürdüğü tahmin ediliyor.

Savaş bittikten sonra 1946 yılında gözaltına alındığı kamptan kaçıp Arjantin’e gitti. Adını değiştirerek başkent Buenos Aires’in San Fernando semtine yerleşti. 11 mayıs 1960 yılında İsrail'in Gizli Servis'leri Mossad ve Lakam ajanları Peter Zvi Malkin, Zvi Aharoni ve Rafi Eitan tarafından yakalandı. İsrail'deki ilk sorgularına, bir dönem Türkiye'de İsrail Başkonsolosu olarak görev yapan ve THKP-C adlı sol örgüt tarafından kaçırılıp öldürülen Efraim Elrom da katıldı. İki yıl süren davası sonucunda 31 Mayıs 1962 yılında Ramleh Hapishanesinde gece yarısından hemen önce idam edildi. Eichmann'ı Cellatı Shalom Nagar oldu.

İddiaya göre önerilen son yemeğini yemeyi reddetti ve onun yerine Carmel Şaraphanesi tarafından üretilen yarım şişe İsrail kırmızı şarabı içmeyi tercih etti. İdam için geleneksel siyah kaput giymeyi de reddetti. Temyiz duruşmaları 22 ve 29 Mart 1962 tarihleri ​​arasında gerçekleşti. Eichmann'ın karısı "Vera", İsrail'e uçtu ve Nisan ayı sonunda kocasını son kez gördü. 29 Mayıs'ta, İsrail Yüksek Mahkemesi, itirazını reddetmiş ve Bölge Mahkemesi idam kararını onamıştır. Eichmann, hemen dilekçe yazarak İsrail Cumhurbaşkanı Yitzhak Ben-Zvi'den merhamet diledi. Hugo Bergmann, Pearl Buck, Martin Buber ve Ernst Simon gibi önde gelen kişiler onun adına konuştular. Ben-Gurion, 31 Mayıs'ta Eichmann'a saat 20:00'de itirazının reddedildiği bilgisini verdi. Eichmann, İsrail, Ramla'da, bir cezaevinde kısa süre sonra 31 Mayıs 1962 tarihinde gece yarısından önce idam edildi.

Önde gelen Holokost tarihçisi ve Londra Üniversitesi Tarih Araştırmaları Profesörü David Cesarani'ye göre, Eichmann son sözleri şöyle olmuştur: "Almanya uzun yaşa. Arjantin uzun yaşa. Avusturya uzun yaşa. Bunlar benim en bağlı olduğum üç ülke. Eşimi, ailemi ve arkadaşlarımı selamlıyorum. Ben hazırım. Tüm erkeklerin kaderi olduğu gibi biz, yakında tekrar buluşacağız. Tanrı'ya inanarak ölüyorum".

İnfaz edilmesinden sonra Eichmann'ın cesedi özel olarak tasarlanmış bir fırında yakıldı ve ertesi sabah, 1 Haziran'da, sabah karşı saat 04.00'da, külleri bir İsrail Deniz Kuvvetleri devriye botu tarafından İsrail'in karasularının ötesinde, Akdeniz'e dağıtıldı.





Gerd von Rundstedt

Karl Rudolf Gerd von Rundstedt (d. 12 Aralık 1875; Aschersleben - ö. 24 Şubat 1953; Hannover), Almanya'nın subayı ve Nazi Almanyası'nın Generalfeldmarschall'i.

Rundstedt, soylu bir Prusya asker ailesinin çocuğu olarak 12 Aralık 1875 tarihinde Almanya’nın Aschersleben kasabasında doğdu. I. Dünya Savaşı'nda General von Seeckt yönetiminde Osmanlı Devletinin Genelkurmayı'nın yeniden örgütlenmesinde görev aldı. Doğu Cephesine çağrıldı ve binbaşı rütbesiyle bir kolordunun kurmay başkanlığını yaptı.

Savaştan sonra orduda kaldı ve öğretmeni Seeckt ile birlikte Wehrmacht'ın yeniden silahlanmasını yönetti. 1932'de Franz von Papen tarafından Berlin garnizonu komutanlığına getirildi ve onun sosyalist Prusya hükümetine karşı yaptığı darbeyi destekledi. Nazi rejimine karşıydı. 1938'de ordu başkomutanı Fritsch'e karşı açılan eşcinsellik suçları davasının aslında bir Gestapo dalaveresi olduğu anlaşılınca emekliye ayrıldı.

Fakat II. Dünya Savaşı başlayınca üstün yeteneklerinden ve büyük saygınlığından yararlanmak isteyen Adolf Hitler onu yeniden göreve çağırdı. Polonya ve Fransa seferlerinde Ordular Grubu A'nın başkumandanı olarak "Blitzkrieg" yıldırım savaşılarını yönetti ve Mareşalliğe yükseltildi.

Sovyetler Birliği'ne karşı başlatılan Barbarossa Harekâtı'nda Güney Ordular Grubu'na komuta etti. 1941 güz mevsiminde kalp krizi geçirdiyse de görevini bırakmadı Kiev ve Kırım'ı aldı ve tüm Ukrayna'yı temizleyip Donets Havzasını ele geçirdi. Kış taarruzuna karşıydı. Ancak Hitler'in verdiği doğrudan emir karşısında taarruza devam etti. Rostov'u aldıktan sonra Kızıl Ordunun karşı taarruzu karşısında Mius Nehrine çekilmesini istedi. Ancak Hitler çekilmesini yasaklayınca istifa etti. 
Hitler Rundstedt'i Fransa'da bir Müttefiklerin olası istilasına karşı "Atlantik Duvarı" denilen kıyı savunma sistemlerini düzenlemesi için OK West (Batı Başkomutanı) olarak görevlendirdi ve Ordular Grubu D'nin başına getirdi. Batıda bulunan diğer bir ordu grubunun başında ise Erwin Rommel bulunuyordu. Rundstedt ve Rommel çıkartmanın yapılacağı yerin Pas de Calais olacağı konusunda tam bir anlaşma içinde olsalar da çıkartmayı karşılama yöntemi konusunda anlaşmazlığa düştüler. Rommel mobil kuvvetlerin kıyıda beklemesinden ve çıkarma başlar başlamaz karşı taarruza geçmesinden yanaydı. Rundstedt ise birliklerin cephe gerisinde bekletilmesi böylelikle donanmanın kıyıdaki baraj bombardımanı tehlikesinden kurtarılması ve sonrasında bir karşı taarruz yapılması gerektiğini düşünüyordu. Normandiya'ya yapılan çıkartma başarılı olunca Rundstedt azledildi ve yerine Kluge getirildi. Fakat Hitler Eylül ayında bir kere daha Rundstedt'i Batı Cephesinin başına getirdi. Rundstedt hemen kuvvetleri iki önemli noktaya toplayarak Müttefik ilerleyişini durdurdu.
Aralık ayında Hitler'in planladığı Ardenler Taarruzu uyguladı. Harekat, başta müttefikleri gafil avladıysa da, Amerikalı Orgeneral George S. Patton'ın emrindeki Tank Ordusunu süratle Ardennes bölgesine yöneltip muharebeye katılmasıyla Almanya bu son hücumunda mağlubiyete uğradı. Hitler martta Rundstedt'i bir kere daha gorevden azletti. 9 Mart 1945'te Hitler, Rundstedt'i telefonla aradı ve kendisinin yerine Albert Kesselring'i göreve atadığını söylemiştir. Bu olay 52 yıl sonra Gerd von Rundstedt'in askeri kariyerinin sonu oldu.

11 Mart tarihinde, Rundstedt'in sadakati için Hitler ona teşekkür etti. Rundstedt daha sonra Kassel'deki evine döndü, ama düşman bombardımanı ve Batı Almanya'ya Müttefiklerin ilerlemesi sonucu, daha sonra Weimar'da, Kassel'in güneyinde bir köye ailesini taşımaya karar verdi sonra Bayreuth'a ve nihayet Bad Tölz'e gittiler. Rundstedt'in kalp durumu kötüleşmişti.

1 Mayıs'ta, Berlin'de Hitler'in intiharından sonra Amerikan güçleri tarafından işgal edilinceye kadar Bad Tölz'de kaldı. O günün a