er yerleşimciler, Kozanoğullarının büyük çoğunluğunun Elbistan'a göç etmesi sonucu, bu durumu kabul etmek zorunda kalmışlardır.

Köy mimari açıdan taş evlerden oluşan tek katlı, çatısız ve dış cephesi beyaz görünümlü yapılardan oluşuyor. Geneleksel yemekleri arasına sacta kömbe, dongoş, sac kavurma ve daha birçok yemek türü vardır.

Kahramanmaraş iline 196, Elbistan ilçesine 36 km uzaklıktadır. Dağlık bir yerde bulunmaktadır. Çevresi son yıllarda ağaçlanmıştır.

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Mahallede ilköğretim okulu vardır ama kapalı cay ocoğı olarak kullanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi kısmi olarak vardır ancak su akmıyorkanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır.ama ambar olarak kullanılıyordu Yalnız uzun süre sağlık memuru verilmediği için şu an faaliyetini sürdürememektedir. Mahalleye ulaşımı sağlayan yolun bir kısmı asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır. GSM operatörleri kısmî olarak kapsama alanındadır.





Çatova, Elbistan

Çatova, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Eski adı "Maraba" olup. 1973 yılında, coğrafi konumundan dolayı "Çatova" adını almıştır.tarihi 1250yıllarına dayanır.İlhanlılar ve Memlukluler arasındakı savaşta burada yerleşim merkezının olduğu iskendurun'da yaşayan 1954 yılında bir tarihçi köy halkından Mevlüt yıldız durumu izah etmiştır.Osmanlı dönemınde de Elbistan'nın merkezi mahallesi olup Osmanlı kadısı tarafından ferman verilip cuma namazı kılınıyormuş.Köyun eski camii nin olduğu yerde bir pınarın olduğu gül kız bacı isimli bilir kişi tarafından söylenmektedir.Cumhuriyet dönemine geçiş tarihinde 140 haneli(1914]köydür.
İsmide Maraba olarak Selçuklular tarafından verilmiş günümüzde icarda denilen çifçilik sistemınden gelmektedir.

OĞUZ TÜRKMEN kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.

Yemekleri: Bölgede genel olarak bulgur, patates ve et yemekleri tüketilmektedir. "içli köfte, içli kıyma, kıyma (elbistan tavası meşhurdur) , kömbe(bir çeşit cevizli ve susamlı kurabiye) meşhur yemekleridir. Bunun yanında aban aşı, gendime çorbası, yağl omaci, davar sayılabilir.

Düğün: Mahallede düğünler 3 gün sürer. Cuma günü, Cuma Namazının ardından başlar ve pazar sabah gelinin getirilmesi, misafirlere yemek verilmesi ve takı töreninin ardından sona erer.Cuma akşamı, her iki taraf da kendi evlerinde çalgılı eğlence düzenler.Cumartesi sabah kuaför, fotoğraf gibi hazırlıkların ardından o gece düğün salonunda iki aileyi bir araya getiren çalgılı eğlence düzenlenir. Bu gece "Kına gecesi" olarak adlandırılır. Kına yakılır.Ertesi gün, pazar günü sabah erkek tarafı toplanır ve saat 10 civarı araba konvoylarıyla kız evine yola çıkılır. Evde hazır bekleyen kız ailesi, ufak şartların yerine getirilmesinden sonra kızı aileye teslim eder. Kızı alan erkek tarafı 50 veya daha fazla sayıyı bulan konvoyla gelini gezdirirler ve damat evine gelinir. Burada misafirlere yemek verilir. Ardından takı töreni gerçekleşir ve düğün dağılır.Ayrica bir de "Bey(bâ) gecesi" vardIr. Halk arasında "damadın başı" diye adlandırılır. Bu gecede de özel oyunlar ve ağır şakalar yapılır. Özellikle damadın yakınlarına, eğlencelerde çalgı olarak davul, zurna veya orkestra kullanılır.Mahallenin kendine özgü gelenekleri ve renkli simaları ayrı bir şivesi de vardır.

Kahramanmaraş iline 167, Elbistan ilçesine 7 km. uzaklıktadır. Elbistan'ın büyük köylerindendir.

Mahallenin iklimi karasal iklim içerisindedir

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede ilkokul ve ortaokul vardır. Mahallede 3 cami bulunmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Çıtlık, Elbistan

Çıtlık, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Çıtlık mahallesi adını kendi başına yetışen bir süpürge otundan almıştır.

Kahramanmaraş iline 165, Elbistan ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamakta, taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır. Köy Elbistan merkeze 7 km. gibi çok yakın bir mesafede olduğundan tüm ihtiyaçlarını şehir merkezinden karşılamaktadır.





Çiçekköy, Elbistan

Çiçekköy, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kahramanmaraş iline 165 km, Elbistan ilçesine 5 km uzaklıktadır. 

Elbistan İlçesinin okuma oranı yüzdesi en fazla olan mahellesidir,köyüdür memuru çoktur, tarım ve hayvancılıkla uğraşılır.Mahellenin,köyün İlçe merkezine yakınlığından dolayı köyün arazileri arsa değeri kazandığı için tarım yapan çiftçi sayısı çok aza düştü, köylüler daha çok İstanbul ağırlıklı olmak üzere büyük şehirlere göç etmekte, Elbistana bağlı dağ köyleri sakinleri ise merkeze yakınlığından dolayı bu köye göç etmektedir.  

Mahallede ilköğretim okulu vardır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve Kanalizasyon sistemi vardır.Ptt şubesi ve ptt acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi vardır. Mahalleye ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır. 2 tane Camii var olup 1 tane de inşaat halindedir. Ayrıca Şu an yapılmakta olan Elbistan Anadolu öğretmen lisesi Çiçekmahallesi tüzel kişiliği tarafından hibe edilip çiçek mahallesi sınırlarına yapılmaktadır.Aynı zamanda köy Elbistanın en fazla okur yazar ve Memur yetiştiren mahallesidür. Köy Elbistana yakın olması nedeniyle sürekli göç almaktadır. Bu nedenlede mahallede örf ve adetler unutulmaktadır.




Dervişçimli, Elbistan

Dervişçimli, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

tarihi tam olarak bilinmemekle beraber aluçan soyuna baglı oldugunu söylenmektedir.bugünkü yerleşim yerlerinde daha önce ermeni halkının yaşadıgı bilinmektedir.

dervişçimli mahallesi alevi kültürünü yaşayan bir köy olup aleviler için önemli maneviyat taşıyan ocaklardan biri bu mahallede yer almaktadır.köy kültürünün alevilikte dede kavramı ile öne çıktıgı tarih böyunca görülmüştür.bunun içindir ki dervişçimli mahallesinin halkına dede soyu denmektedir.

Kahramanmaraş il merkezine 210 km, Elbistan ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olmayıp mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.





Minyatür

Minyatür, çok ince işlenmiş ve küçük boyutlu resimlere ve bu tür resim sanatına verilen addır. Orta Çağda Avrupa'da elyazması kitaplarda baş harfler kırmızı bir renkle boyanarak süslenirdi. Bu iş için, çok güzel kırmızı bir renk veren ve Latince adı “minimum” olan kurşun oksit kullanılırdı. Minyatür sözcüğü buradan türemiştir. Türkiye'de eskiden resme “nakış” ya da “tasvir” denirdi. Minyatür için daha çok nakış sözcüğü kullanılırdı. Minyatür sanatçısı için de “resim yapan, ressam” anlamına gelen nakkaş ya da musavvir denirdi. Minyatür daha çok kâğıt, fildişi ve benzeri maddeler üzerine yapılırdı.

Minyatür, doğu ve batı dünyasında çok eskiden beri bilinen bir resim tarzıdır. Ama minyatürün bir doğu sanatı olduğunu, batıya doğudan geldiğini ileri sürenler vardır. Doğu ve batı minyatürleri resim sanatı yönünden hemen hemen birbirinin aynı olmakla birlikte renk ve biçimlerde, konularda ayrılıklar görülür. Minyatür, kitapları resimlemek amacıyla yapıldığından boyutları küçük tutulmuştur. Bu ortak bir özelliktir. Doğu ve Türk minyatürlerinin bazı başka özellikleri de vardır. Bu minyatürlerin çevresi çoğu kez "tezhip“ denen bezemeyle süslenirdi. Minyatürde sulu boyaya benzer bir boya kullanılırdı. Yalnız bu boyaların karışımında bir tür yapışkan olan arapzamkı biraz daha fazlaydı. Çizgileri çizmek ve ince ayrıntıları işlemek için yavru kedilerin tüylerinden yapılan ve "tüykalem“ denen çok ince fırçalar kullanılırdı. Boyama işi için de çeşitli fırçalar vardı. Resim yapılacak kağıdın üzerine arapzamkı katılmış üstübeç sürülürdü. Renklere saydamlık kazandırmak için de bu yüzeyin üzerine bir kat da altın tozu sürüldüğü olurdu.

Bilinen en eski minyatürler Mısır'da rastlanan ve MÖ 2. yüzyılda papirüs üzerine yapılan minyatürlerdir. Daha sonraki dönemlerde Yunan, Roma, Bizans ve Süryani elyazmaları'nın da minyatürlerle süslendiği görülür. Hıristiyanlık yayılınca minyatür özellikle elyazması İncil'leri süslemeye başladı. [Avrupa]'da minyatürün gelişmesi 8. yüzyılın sonlarına rastlar. 12. yüzyılda ise minyatürün, süslenecek metinle doğrudan doğruya ilgili olması gözetilmeye ve yalnızca dinsel konulu minyatürler değil dindışı minyatürler de yapılmaya başlandı. Baskı makinesinin bulunuşuna kadar Avrupa'da çok güzel ve görkemli minyatürler yapıldı. Bundan sonra minyatür daha çok madalyonların üzerine portre yapmak için kullanıldı. 17. yüzyıldan sonra fildişi üzerine yapılan minyatürler yaygınlaştı. Daha sonra minyatür sanatına karşı ilgi azalmakla birlikte dar bir sanatçı çevresinde geleneksel bir sanat olarak sürdürüldü. Selçuklular döneminde de minyatüre önem verildi. Selçuklular'ın İran ile ilişkileri nedeniyle minyatür sanatı İran etkisinde kaldı. Mevlana'nın resmini yapan Abdüddevle ve başka ünlü minyatür sanatçıları yetişti. Osmanlı Devleti döneminde ise 18. yüzyıla kadar İran ve Selçuklu etkisi sürdü. Fatih döneminde, padişahın resmini de yapmış olan Sinan bey adlı bir nakkaş, II. Bayezid döneminde de Baba Nakkaş diye tanınan bir sanatçı yetişti. 16. yüzyılda Reis Haydar diye tanınan Nigarî,Ahmetcan Barlas,Haydar Kay,İsmail Can,Gazi Capır, Nakşî ve Şah K