üğüne, yakalanan uygulamaya yönelik işleme gereksinimlerine ve diğer birçok faktöre bağlı olarak değişir.

Bazı şirketler ekran görüntülerinin, programında telif hakkı ihlali olduğuna inanmaktadır; çünkü yazılım için oluşturulan widget'ların ve diğer sanatın türev bir çalışmasıdır. Telif hakkı ne olursa olsun, ekran görüntüleri yine de ABD'de adil kullanım ilkesi kapsamında yasal olarak veya diğer ülkelerdeki adil ticaret ve benzeri yasalar kapsamında kullanılabilir.






Süleymanlı, Onikişubat

Süleymanlı, Kahramanmaraş ilinin Onikişubat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Maraş'ın batısında, Ceyhan nehri ile Göksun çayı arasında ve yüksek dağlar arasında dar bir vadi içindeki Zeytun çayı üzerinde kurulmuş eski bir yerleşim merkezidir. Bölgenin yüzeyi suyu bol ve şiddetli akışa malik birçok dereler ile kesildiği için çok girintili ve çıkıntılı bir yapısı vardır. Bu nedenle evler dik yamaçlara yaslanmış düzensiz bir görünüm arz etmiştir.

Süleymanlı'nın eski adı "Zeytun" idi. (Arapça "Zeytin" diye geçmektedir.) Bu ad, Cumhuriyet döneminde, Zeytun Ermeni Fedai Alayıyla savaşırken ölen Maraş Jandarma Bölük Komutanı Binbaşı Süleyman Bey'in ismine izafeten değiştirilmiştir.

Uzun süre Ermenilerin yaşadığı bu belde 1923-1924 yıllarında Yunanistan'ın Selanik ilinin Ayvalık ve Karaferya kasabalarından mübadele ile gelen Türkleri barındırmaktadır. 700 yillik tarihi olan köy sayili tarihi eserleriyle göz doldurmaktadır. Selçuklular döneminden kaldığı tahmin edilen çeşme (soğuk çeşme) ve kanlı köprü ile tarihi hamam bulunmaktadır.

Mahallenin gelenek görenek ve yemekleri hakkında: Yaklaşık yüz yıl geçmesine rağmen hala batı Trakya gelenekleri gösteren köy halkı yemeklerde de hamur işlerini tercih etmektedir.

Kahramanmaraş merkezinin kuzeyinde 69 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, Akdeniz iklimi etki alanı içerisindedir. Bozulmuş Akdeniz iklimi görülmektedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. İş alanı olmayan köy, hızla dışarıya göç vermektedir. Üzüm bağları meşhur ve çoktur.

Mahallede ilköğretim okulu vardır. Mahallenin içme suyu şebekesi var kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur Sağlık ocağı ve sağlık evi vardir. Mahalleye ayrıca ulaşımı sağlayan 69 km. yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır. Ayrıca AVEA ile mahallenin her yerinde görüşme yapılabilmektedir.





Süleyman Efendi (Maraş)

Süleyman Efendi, (d. ? Osmanlı İmparatorluğu - ö. 25 Mart 1914, Süleymanlı, Kahramanmaraş) Türk nâib ve asker.

Maraş Jandarma Bölük Komutanlığı görevi esnasında, Zeytun İsyanı nedeniyle bölgeye sevk edilen Maraş Jandarma Bölük Komutanı Süleyman Efendi komutasındaki askeri birlik ile Zeytun Fedai Alayı adlı Ermeni çetecilerin kurduğu örgüt arasında, 25 Mart 1915 günü sabahtan akşama kadar süren çarpışma sonucunda 8 kişiyle beraber öldü. Daha sonra hatırasına saygı amacıyla Süleyman Efendi'nin anısına Zeytun'a Süleymanlı adı verilmiştir.

1895 yılının Temmuz ayında, iki asker Nâib Süleyman Efendi tarafından istenen bir suçluyu Zeytun Hükümet Konağı'na getirirken Zeytun'daki isyancı Ermeniler bu askerlere saldırdılar. Saldırı sonucunda 2 asker hayatını kaybetti.




Erich von Falkenhayn

Erich von Falkenhayn (11 Eylül 1861, Burg Belchau, Batı Prusya - 8 Nisan 1922, Schloss Lindstedt, Brandenburg), Alman general ve Osmanlı mareşali.

Prusya Eyaleti'nde Graudenz yakınındaki Burg Belchau'da doğdu. 1896 ve 1903 yılları arasında Çin'deki Qing hanedanı'nda hizmet etti ve Boxer Ayaklanması sırasında aktif görevde bulundu. Daha sonra, askeri kariyerinde giderek artan rütbesiyle, sırasıyla Brunswick, Metz ve Magdeburg'a gönderildi. 1913 yılında, Prusya Savaş Bakanı oldu.

14 Eylül 1914 tarihinde I. Marne Muharebesi sonrasında Alman Ordusu Genelkurmay Başkanı olarak Helmuth Johann Ludwig von Moltke'nin yerine getirildi.

I. Dünya Savaşı'nın başında Prusya Devleti Harbiye Nazırlığı ve daha sonra Almanya Genelkurmay başkanlığı yapmış, Genelkurmay Başkanlığı sırasında Verdun Savaşını kaybetmiştir. Falkenhayn ardından Transilvanya Dokuzuncu Ordu komutasını devraldı ve Ağustos ayında August von Mackensen ile Romanya'ya karşı ortak bir saldırı başlattı. Falkenhayn'ın güçleri dört ay'dan az bir süre içinde Romanya'nın başkenti Bükreş'i ele geçirdi.

Bu başarının ardından sonra da Türk-Filistin askeri komutasını almak için 7 Mayıs 1917 tarihinde İstanbul'a geldi. Suriye ve Irak'ta bir inceleme yaptıktan sonra görevi kabul ettiğini hükümetine bildirdi. Almanya İmparatoru II. Wilhelm, 5 Haziran 1917'de General Erich von Falkenhayn'ın Yıldırım Ordular Grubu Komutanlığına tayinine ait kararı imzaladı. Osmanlı Ordusu'nda göreve başlayınca Müşir rütbesine terfi ettirildi.

Mayıs 1917'den itibaren Falkenhayn'a ayda 200.000 Türk altını tahsis eden Almanya, Yıldırım Harekatı için 5 milyon altın lira harcamaya hazırdı. Tabii bütün bu paralar Türkiye'nin hesabına borç olarak yazılıyordu. Almanya'nın gelecekteki emperyalist çıkarlarına hizmet etmek üzere gönderilen bu altınlardan bir kısmını Mustafa Kemal Paşa'yı yanında tutmak amacıyla ona gönderdi. Fakat Mustafa Kemal Paşa bu altınları bağlı bulunduğu ordunun kayıtları altına aldırdı ve bunları iaşe giderlerinde kullanmak üzere teslim etti. General Falkenhayn'ın emrinden çıktığında ise karşılıklı imzaladıkları tutanağı geri istedi ve ona bu yolla verdiği rüşveti belgeletmiş oldu.

Aralık 1917'de Kudüs'ün alınmasında başarısız oldu ve görevinden alındı. Şubat 1918'de, Belarus'taki Onuncu Ordu komutanı oldu.

1919 yılında ordudan emekli oldu ve malikanesine çekildi. Burada çok sayıda savaş, strateji kitapları ve otobiyografisini yazdı. Savaş anıları "Genel Merkezde Kritik Kararlar" olarak İngilizceye tercüme edildi.

1922 yılında Potsdam yakınlarındaki Schloss Lindstedt'de öldü.





Yunanistan Türkleri

Yunanistan'da yaşayan Türk azınlıkları şunlardır:

Günümüzde Yunan vatandaşlık hakkını kaybetmiş ve Lozan Mübadelesi ile tüm bireylerinin Türkiye'ye göçe zorlandığı bazı önemli Türk topluluklar şunlardır;




Ege Adaları'nın silahlandırılması

Ege Adaları'nın silahlandırılması, 1923 yılında imzalanan Lozan Antlaşması ve 1947 yılında imzalanan Paris Antlaşması gereğince Yunanistan tarafından Limni, Semadirek ve Doğu Ege Adaları (Midilli, Sakız, Sisam, Nikarya) ile On İki Ada'da (Stompalya, Rodos, Kalki, Skarpanto, Kasas, Piskopis, Misiros, Kalimnos, Leros, Patmos, Lipsos, Sömbeki, İstanköy ve bağlantısı olan adalar ile Meis Adası) Kolluk Kuvvetleri dışında silahlı kuvvet bulundurulmaması ve tahkimat yapılmaması hükme bağlandı.

1960 sonrasında Ege Denizi üzerindeki adalarda taraflar arasında egemenlik, denetim ve güvenliği sağlamaya yönelik anlaşmazlık başladı. Yunanistan, askeri amaçlarla da kullanılabilecek havalimanı ve diğer tesislerin ilkini 1952'de Leros adasında kurdu. Türkiye de buna karşı tepki olarak Kıbrıs Harekâtı'ndan sonra karargâhı İzmir olmak üzere Ege Ordusu'nu kurdu. Karşılıklı hamlelerden sonra silahlandırma hız kazandı.

Uluslararası antlaşmalar, bu adaları üç kategoriye ayırmaktadır:


Yunanistan'a göre, antlaşmalar yapıldığı sıradaki koşullar köklü biçimde değişmiştir (rebus sic stantibus), dolayısıyla adalar üzerindeki sınırlama ortadan kalkmıştır. (Ayrıca Boğazları silahtan arındıran Boğazlar rejimini düzenleyen Lozan Sözleşmesi'nin yerine 1936 Montreux Antlaşması geçmiş ve Boğazlar tekrar silahlandırılmıştır. 1923 Lozan Boğazlar Sözleşmesi tamamen sona ermiştir. Boğazlar tekrar silahlandırıldığı için, bu sistemin bir parçası olan adalar da silahlandırılabilir. Türkiye'ye göre ise Montreux'den Boğaz-önü adalarının silahlandırılabileceği şeklinde bir anlam çıkarılamayacağı, çıkarılsa bile, Lozan Antlaşması'nın 12. maddesi vardır. Bu madde, anılan adaların 1914'te silahsızlandırıldığını doğrulamaktadır. Yunanistan, ayrıca, Türkiye'nin 1947 Paris Antlaşması'na taraf olmadığını, bu nedenle de hak ve yükümlülükler doğurmadığını iddia etmektedir. Türkiye ise, her ne kadar taraf olmasa da, Paris Antlaşması'nın bir "objektif statü" yarattığını, bu nedenle de kendisini ilgilendirdiğini belirtmektedir.





İngiliz Muhipleri Cemiyeti

İngiliz Muhipleri Cemiyeti (İngiliz Dostları Derneği) Damat Ferit Paşa ve Sait Molla gibi üyeleri bünyesinde bulundurmuş ve hararetli bir şekilde İngiliz Mandasını savunan Türk millî varlığına düşman cemiyet. 20 Mayıs 1919'da kuruldu. İngilizlerden para yardımı alan bu cemiyet, Anadolu'da karışıklıklar çıkarmayı ve Kurtuluş Savaşı'nı engellemeyi amaçladı. Kurtuluş Savaşı'na karşı yapılan tüm yıkıcı eylemlerin ve örgütlenmelerin destekleyicisi oldu. İngiliz casusluğu görevini de yürüten Muhipler Cemiyeti üyeleri, İngiliz ajanı Frew’in talimatıyla, İstanbul’un en yoksul semtlerindeki Türk ailelerine her gün çok miktarda et dağıtarak işe başladı.
Hürriyet ve İtilaf Fırkası ile işbirliği yapmıştır.

İstanbul'un işgalinden sonra özellikle kentin zenginleri ve ileri gelenleri, mevcut durumlarını muhafaza etmek ve işgalden menfaat sağlamak maksadıyla bu derneğe üye olmuşlardır.

İngiliz ekonomik sermayesiyle güçlenen teşkilat, desteklediği diğer yan kuruluşlarla Anadolu’da oluşan Kuvâ-yı Milliye’yi yok etmeye yönelik hareketini hızlandırdı. 
Marmara ve Ege bölgelerinde çıkan isyanlar dahil, Konya-Bozkır ayaklanmaları ile Konya Delibaş Mehmet İsyanı hareketinde de büyük rolleri olan cemiyetin yayın organı “İstanbul” gazetesiydi.

Türk Millî kuvvetlerin Anadolu’ya hakim olmalarıyla siyaset sahnesinden silindiler.

Atatürk, Nutkunda bu dernek ile ilgili şunları söylemiştir:
"İstanbul'da çeşitli maksatlarla gizli ve açık olmak üzere kurulmuş, parti veya dernek adı altında birtakım kuruluşlar da vardı."

"İstanbul'da önemli sayılabilecek kuruluşlardan biri İngiliz Muhipleri Cemiyeti (12) idi. Bu addan, İngilizlere dost olanların kurduğu bir dernek anlaşılmasın. Bence, bu derneği kuranlar kendi şahıslarını ve kendi çıkarlarını gözetenler ile, kendi çıkarlarının korunma çaresini Lloyd George (Loyt Corc) hükûmeti aracılığı ile İngiliz himâyesini sağlamakta arayanlardır. Bu zavallıların, İngiliz Devleti'nin Osmanlı Devleti'ni bir bütün ol