sviçre’nin iç kısımlarındaki yerlilerin, Habsburglu valinin zalim ve zorba yönetimine karşı kişisel ve ortak özgürlük savaşını tasavvur eder. Bir sahnede doğal masum haliyle başrol oyuncusunun, zorbanın ölümünden sonra bir daha geri dönemeyişi gösterilir. Oyunun başında Tell sezgili bir biçimde ele alınırken ve suskun hareketlerde bulunurken, beşinci ve son perdede olayları bütünsel olarak algılayan bir kişilik psikolojisindeymiş gibi davranır; ancak 19. Yüzyılda Tell’in sergilediği bu psikolojik sahne ya gösterilmezdi ya da sıkı bir şekilde sansürlenip kısaltılırdı. Ludwig Börne döneminde çok fazla ilgi gören Schiller, özgürlüğün dışavurumunu sorunlu bir biçimde ifade eder. Başkahraman eserin kilit sahnesinde bu Börne yorumuna göre elma yerine okla doğrudan derebeyini hedef alarak bir şehitlik ölümü göze alabilirdi; bu görüş, tam da Napolyon sonrası Avrupa’nın ruh haline uygun düşmektedir.

Nazi Almanyası’nda bu oyun, sonraları Nazi propagandasında kullanılır. Propaganda Bakanı Goebbels ilk yıllarda bu esere “Liderin Draması” der ve sık sık oyun sahnelenir. Başrol Tell’i Werner Stauffacher ideal bir lider rolünde canlandırır. Tell ile ilgili birçok yazı kitaplarda bulunabilir. Naziler için çok değerli olan bu eserin 3 Haziran 1941’de Hitler’in talimatıyla yasaklanması da çok dramatik bir durum olmuştur. 1941 yılında İsviçre Konfederasyonunun 650. kuruluş yıldönümü kutlanır. O zamanlar Schiller’in “Wilhelm Tell” eserine çok fazla karşılaştırmalar yapılır. Böylece Altdorf’daki Tell oyunu taraftarları 1 Ağustos’ta Rütli’de diktatör olan derebeyine karşı yemin sahnesini sergilerler.

“Hile ve Aşk” Schiller’in yazdığı, 5 perdeden oluşan, ilk defa 13 Nisan 1784 yılında sahnelenen dramdır. Bu dram, soylu bir aileden gelen Ferdinand von Walter ve orta sınıftan bir müzisyenin kızı Luise Millerin’in samimi aşkının hain entrikalar sonucu sonlanmasını konu edinir.

İlk ismi “Luise Millerin” olan eser tiyatrocu August Wilhelm Iffland’ın önerisiyle sonradan “Hile ve Aşk” ismiyle ünlenir. Bu eser Alman Dramının en büyük klasiği niteliğindedir ve okullarda edebiyat derslerinde öğretilir. 1848 yılında Giuseppe Verdi tarafından “Luisa Miller” isminde bestelenir, opera haline ise Napolili Salvatore Cammarano tarafından getirilir.

1784 yılında Schiller “Tiyatro sahnesinin etik bir kurum olarak incelenmesi” teorisini yayımlar. Bu makalenin ana düşüncesi; trajediyi bir yazınsal tür olarak tanrıcılığın bir dışavurum aracı olarak tasvir etmektir. Tiyatronun göreviyse; dünyanın düzenini, büyük adaleti sahnede sanki tanrı yapmış gibi göstermeye çalışmaktır. Bu adalet “Hile ve Aşk”ta görülebilir. Bu eserin sonunda dünyevi adaletin yerine tanrının adaleti getirecek son merci olduğu gösterilir. Schiller tiyatronun bir diğer işlevinde ise bu eğitim misyonunda izleyicinin bütün hislerinde durulaşma etkisini (bkz. Aristoteles Poetica’sında Katarsis) uyandırmak, eğitimle onları bir kalıba sokmak ve “tiyatro sahnesi”ni “ahlâki bir kurum” haline getirmek olarak görür. 
Fakat en anlamlı görevi özgürlük ve zorunluluk arasındaki ara roldür. Topluma karşı bireysel savaş, ahlâki ve dinî şiddet, sahnede fikir halini alır ve insanlar bunları içselleştirir.

Bu eser Fırtına ve Coşku (Sturm und Drang) döneminin bir parçası sayılır. Bireysel ilgi ve şiddete karşı özgürlük arayışı gibi öznel duygular figürler için kuvvetli güdülerdir ve en sonunda bir felakete sürüklenirler.

Charlotte von Wolzogen’e olan aşkı yüzünden, Schiller kendisini asalet ve burjuvazi arasındaki büyük uçurumda bulur. 
“Hile ve Aşk” Schiller’in üçüncü dramıdır. 1782 yılının Eylül ayında Württembergli Dük Karl Eugen’in egemenliğinden Mannheim’a kaçar. Dük “Haydutlar” eserinin gösterimi için oradan kaçmış olan Schiller’i gözaltına almak ister ve bundan sonra da yazı yasmasının yasaklanması için uğraşır. Tanıklık ettiği ve bir nevi kurbanı olduğu adaletsizlik ve prenslerin yaşamını “Hile ve Aşk” eserinde ortaya koymuştur.


Alman Prenslik Sarayında Asil unvanı alan Binbaşı Ferdinand; müzisyen Miller’in kızı Luise ile sonu ölümle biten çatışmada bir aşk yaşar. Fakat Ferdinand’ın babası ve yaşlı Miller bu ilişkiyi reddederler.

Başkan von Walter bu ilişkinin yerine, Ferdinand’ı dükün metresi, Lady Milford’la evlendirmeye çalışır, böylelikle sarayın etkisini de daha da artırabilecektir; fakat Ferdinand bu plana karşı isyan eder, söz dinlemez ve Luise’le kaçmak için onu ikna etmeye çalışır. Amacına ulaşmak adına, Başkan ve sekreteri Wurm (solucan) haince bir entrikaya başvururlar. Luise’nin ailesi sebepsiz yere tutuklanır. Luise’ye, ancak saray mareşali von Kalb’e yazacağı bir aşk mektubuyla ailesinin ölümden kurtulabileceği söylenir. Üstelik tanrıya bir ant içmesi gerekir. Bu mektup Ferdindand’ın eline geçer ve kıskançlık gibi kindar duygular uyanmaya başlar. Luise Ferdinand’a olan aşkının saflığını göstermek ve yemini bozmak için intihar etmek ister. Babası ahlâki ve dinsel baskılarla bu düşüncesini uygulamaması için onu ikna eder. Böylece Ferdinand’ın suçlaması karşısında suskun kalır. Öfke ve ümitsizlikten körleşen Ferdinand kendini ve Luise’yi zehirler. Ölüm anında Luise suskunluk yemininden sıyrılmış olduğundan Ferdinand’a bütün hileli entrikayı açıklar, onu bağışlayarak kollarında ölür. Ferdinand ise son anında babasına elini uzatır, babası ise bu hamleyi, oğlu Ferdinand’ın kendisini bağışladığı yönünde yorumlar.

Bir bölümde, asalet ve burjuvazi arasında gidip gelen Lady Milford Luise’nin Ferdinand’a olan saf ve büyük aşkıyla karşı karşıya gelir. Ferdinand’a olan aşkına rağmen evlilik planlarından vazgeçer ve kendi dünyasına umutlu bir şekilde geri döner.





Sami Kohen

Sami Kohen (d.1928, İstanbul), dış siyaset konusundaki köşe yazılarıyla tanınan bir yazar ve gazetecidir.

Sami Kohen 1928 yılında İstanbul'da doğdu. Yahudi bir aileden gelir. Gazeteci Albert Kohen'in oğludur. Sami Kohen babasının 1939-1949 yılları arasında Ladino ve Fransızca dillerinde çıkarttığı "La Boz de Türkiye" (Türkiye'nin Sesi) gazetesini babasının vefatından sonra Türkçe olarak önce "Türkiye'nin Sesi" ve sonra "Haftanın Sesi" adları altında yayınladı. Tan, Yeni İstanbul ve İstanbul Ekspres gazetelerinde çalıştı. 1954 yılında Milliyet gazetesine katıldı. 1960 yılında eşi Mirka ile evlendi. Jale ve Alp ismi olmak üzere iki çocuk oldu.

Milliyet gazetesindeki köşe yazarlığının yanı sıra ABD'de yayınlanan "Christian Science Monitor" ve New York Times gazetelerinde de makaleler yazmaktadır.1954 yılından bu yana aralıksız olarak Milliyet gazetesinde yazarlık yapmaktadır. Gazetecilik anıları 2007 yılında Özer Yelçe tarafından "Sami Kohen Dünyanın Yazısı" adı altında bir kitap olarak yayınlanan Sami Kohen Türkiye'de aynı gazete kurumunda en uzun süre hizmet etmiş yazarlardan biridir.





Hasan Fehmi Ataç

Hasan Fehmi Ataç (1879-1961), Osmanlı Meclis-i Mebusanı'nda iki dönem, TBMM'de de ilk sekiz dönem Gümüşhane milletvekilliği yapmış, iki ayrı hükümette de Maliye Bakanlığı ve Tarım Bakanlığı yapmış siyaset adamıdır.

1879 yılında Gümüşhane'de doğdu. Düzenli bir öğrenim yapamadı. Osmanlı Mebusan Meclisi'nin 2. Dönem ve 3. Dönem'inde Gümüşhane mebusu oldu. TBMM'nin 1. Döneminden 8. Dönem sonuna kadar da yine Gümüşhane milletvekilliği yaptı.

En büyük hizmeti Büyük Taarruz'dan önce seçildiği Maliye Vekilliği'nde (24 Nisan 1922-2 Ocak 1924) oldu. Devlet gelirlerinin azlığına rağmen ordunun bütün ihtiyacını karşılamasını başardı. Doğu ve Batı cepheleri için iki ayrı ordu defterdarlığı kurarak subay maaşlarının düzenli olarak ödenmesi ve masrafların belgelendirilmesini sağladı. Böylece Büyük Taarruz'un mali kaynaklarını bulan, organize eden ve gerekli yerlere ulaştıran kişi oldu. Bu başarısından ötürü TBMM tarafından Kırmızı-Yeşil şeritli İstiklâl Madalyası ile taltif edildi.

22 Kasım 1924-3 Mart 1925 tarihleri arasında Ziraat Bakanlığı yaptı.

1961 yılında vefat etti.

 




Refik Şevket İnce

Refik Şevket İnce (1885, Midilli Adası - 24 Nisan 1955), Türk siyasetçi.

1885 yılında Midilli adasının Polihinit şehrinde doğdu. İlk ve orta öğrenimini Eşme İptidai Mektebi ve İzmir İdadisi'nde tamamladı. 1911 yılında Selanik Hukuk Mektebi'ni bitirdi. Beylerbeyi İhtiyat Zabit (yedek subay) Mektebi'ni mülazım (teğmen) rütbesiyle bitirdi. 1912 yılında Balkan Savaşı'na yedek subay olarak katıldı. Selçuk İstasyonunda tren kazasında sol kolundan sakatlanınca terhis edildi. I. Dünya Savaşı'nda 135. Alay İaşe Subayı ve 21. Kolordu Adli Müşaviri olarak vatani hizmetini yerine getirdi. Yunanların İzmir'i işgal etmesi üzerine Milli Mücadele'ye katıldı.

28 Nisan 1920 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne Saruhan (Manisa) Milletvekili olarak katıldı. 21 Eylül 1920 tarihinde Kastamonu İstiklal Mahkemesi Başkanlığı'na seçildi. 2 Mart 1921 tarihinde TBMM'deki görevine döndü. 1921-1922 yılları arasında III. İcra Vekilleri Heyeti'nde Adliye Vekilliği yaptı.

1931, 1935 ve 1939 seçimlerinde yine Manisa Milletvekili seçildi. 1945 yılında Demokrat Parti kurucu üyeliğinde bulundu. 1950 seçimlerinde bir kez daha Manisa milletvekili seçildi. 22 Mayıs 1950 tarihinde 1. Menderes Hükûmeti'nde Millî Savunma Bakanı olarak yer aldı. 9 Mart 1951 tarihinde 2. Menderes Hükûmeti'nde Devlet Bakanlığı'na getirildi, fakat parti yöneticileri ile ihtilafa düşünce 30 Mart 1951 tarihinde bakanlıktan istifa etti. 2 Kasım 1951 tarihinde Demokrat Parti Meclis Grup Başkanlığı'na seçildi, 17 Haziran 1952 tarihine kadar bu görevi sürdürdü.

24 Nisan 1955 tarihinde İstanbul'da vefat etti. İzmir'de Soğukkuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Ünlü gazeteci-yazar Emin Çölaşan'ın, anne tarafından dedesidir.

 




Ben-Hur

Ben-Hur, tam adı Judah Ben-Hur olan kurgusal bir roman karakteridir. Hikâyeye göre Ben-Hur Yahudi bir aristokratken, İmparator Tiberius döneminde, Romalı arkadaşı Messala'nın ihaneti ile köleleştirilmiştir. Bu andan sonra hayatı büyük bir maceranın içinde kaybolur, maceranın az gözüken ama Ben-Hur'u en derinden etkileyen figürü ise İsa'dır. Ben-Hur İsa'nın çarmıha gerilişine de şahit olur. Hikâye ilk kez Lew Wallace tarafından, 1880'de roman olarak k