k-çömlek parçaları gözlenmektedir.

Ayrıca Çayırönü mahallesi, Demirciobası mahallesi ve Yaylak mahallesi çatalında kale ismi verilen bir tepe vardır. Bu mevkide zaman zaman bulunan tarihi kalıntıların Hititler'e ait olduğu düşünülmektedir.




Oba

Oba, çadırlarda yaşayan göçebe ailelerin meydana getirdiği topluluk, çadır halkı.

Oba, Oğuzca bir kelime olan "oba"nın "Divân-ı Lügati't-Türk"te kabile anlamına geldiği belirtilir. İslamiyetten sonra Oğuzlar, oba kelimesini boydan daha küçük şube anlamında kullandılar. 15. ve 16. yüzyıl Osmanlı tahrir defterlerinde oba, cemaat adını aldı. Genellikle boylara bağlı olan cemaatlerin (oba) oturdukları yere "yurd" denir. Bugün, Anadolu'da oba kelimesi göçebelerin aileleri, göçebe çadırları, çadırların bulunduğu yer anlamında kullanılır ve beş-altı çadırdan ibaret bir göçebe ailesine de oba denir. Kırım, Anadolu ve Uygur Türkçesinde göçebe çadırı, çadırda yaşayan aile; Azeri Türkçesinde taştan yapılan çoban kulübesi; Kırgızcada tepe, toprak yığını, Türkmencede köy, Sagay Türkçesinde nezir adamak için yol kenarında yığılı taş yığınından ibaret tepecik, müfreze, karakol mevkii anlamlarına gelir.

Etnografik araştırmalara göre, bugün eski Türk dininin basit bir şeklini sürdüren Altay, Yenisey ve Urenha-Tuba Türklerinde "oba" veya "obo"lar kutsal sayılır. Bunların inanışlarına göre bu obolarda kabileyi koruyan ruhlar veya "yer-su" tanrıları bulunur. Genellikle bu obalar, dağ tepelerinde, ırmak boylarında, yol üzerinde bulunur. Urenha-Tuba Türkleri bugün "oba-tagir" (oba ayini) yaparlar; ayinin yapıldığı yer suni bir tepeden ibarettir ve "oba" adını alır. Bugün Türk [ültürünün etkisi altında kalan Mançular'da bu kelimesi "tepe" anlamına gelir. Eski Türk dininin kalıntılarından olan obo (oba) kültü, İslamiyeti kabul eden Türkler arasında da bir süre devam etti.




Labros Papakostas

Lambros Papakostas (Yunan alfabesiyle Λάμπρος Παπακώστας, d. 20 Ekim 1969, Kardiça) 1995 ve 1997'deki iki Dünya Salon Şampiyonası'ndan gümüş madalyası bulunan Yunan yüksek atlayıcısı. En iyi derecesi 1992'de Atina'da gerçekleştirdiği 2.36 metredir.




J

Jj, Türk alfabesinin 13. harfidir. Hiçbir Öztürkçe sözcüğün içinde "J" sesi bulunmamasına rağmen, yabancı dillerden özellikle Fransızca ve Farsça'dan Türkçeye girmiş sözcüklerde geçer. J harfi, İngilizcede C, Almanca'da Y, İspanyolca'da H, Slav dillerindede Y olarak okunur. Türkçede Lâtin harflerine geçilirken, Fransızcadaki işlevi ile alınmıştır. Psikoloji, jartiyer gibi sözcükler Fransızca kökenli iken, Jale, Müjgân gibi isimler Farsça kökenlidir.




Evangelos Damaskos

Evangelos Damaskos (), Yunan sırıkla atlamacıdır. Atina'da gerçekleşen 1896 Yaz Olimpiyatları'nın sırık kategorisinde 2.60 metrelik dereceleriyle Yunan atlet Yoannis Teodoropulos ile bronz madalya almıştır.




H

Hh Türk Alfabesinin 10. harfidir. Türkçedeki H harfi, yöreden yöreye telâffuz farklılıkları gösterir. Batıdan doğuya gidildikçe, alışılagelmiş "H" sesi, boğazın daha derininden gelen ya da daha hırıltılı bir sese dönüşür. Yunancadaki Χχ, Almancadaki ch ve Arapçadaki خ bu sese örnektir. Türkiye'nin tüm komşularında durum böyleyken (Ermenice, Azerice ve Gürcüce de içinde) Türkiye "H" sesinin böyle kullanıldığı dar bir coğrafyadır. "H" harfi, İngilizce, İspanyolca gibi dillerde de Türkçedeki gibi seslendirilir.

Ayrıca Eski Türkçe'de h sesi yoktu.




Y

Yy Türk Alfabesinin 28. harfidir. Türkçe ismi "ye" dir. Birçok dilde Türkçedeki gibi sesletilirken, Türkmence I ve Lehçe'da I, İspanyolca ve Almanca'da İ olarak okunur.

Daraltıcı, damaksıl ve ötümlü bir ünsüzdür. Türk dilinde azımsanamayacak kadar fazla sözcüğün içindeki "y"'ler d harfinden gelmiştir:

qadın>kayın,

kadgu, kaygı,

adgag> ayak,

quduġ>qudhuğ>quyuğ>kuyu

örneklerindeki gibi.




W

W ya da w, Türk alfabesinde bulunmayan Latince kökenli bir harftir. İngilizcede sahip olduğu ses, dudaklar büzülerek söylenen V harfi gibidir ("Davul, Avukat, Havlu, Kavun" sözcüklerinde dudaklarımızın meğilli olduğu yuvarlaklık gibi). Fakat Lehçe, Türkmence, Almanca gibi birçok dilde V harfinin yerine kullanılır. Alfabemizde yer almamasına rağmen, "W" internet sayesinde sıkça kullandığımız harflerden biri hâline gelmiştir. Günlük hayattaki yaygın kullanımı üzerine Türk Dil Kurumu bu harfi "çift v" adıyla tanımlamıştır.

Türki alfabeler içerisinde Tatarca’da ve Türkmence’de kullanılır. Tatarca'da tıpkı Arapçadaki gibi açık bir V harfidir.

W harfi klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudak ile diş birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin: Tatarcadaki "Yawaş (Yavaş)" kelimesi. Uygur Türkçesindeki V harfine benzeyen bir sesi karşılamak için üç noktalı ۋ harfi kullanılır. Yani aslında harflerin doğru ses değerleri şunlardır:




Shigella dysenteriae

Shigella dysenteriae, enterobakteriler (Enterobacteriaceae) familyasına ait, dizanteriye sebep olan bir bakteri türü.

Çubuk şeklinde, gram negatif bir bakteridir. Seçici olarak oksijenli ya da oksijensiz solunum yapabilir, hareketsizdir, spor üretmez.

Kalın bağırsağa yerleşen bu bakteri, dizanteri hastalığına yol açar. Şiddetli ishal, kusma, halsizlik, karın ağrısına sebep olur. Antibiyotikle tedavi edilir.




T

Tt Türk alfabesinin 24. harfidir. Türkçe ismi "Te"’dir. Bazı dillerde dil ucunun öndişlerin hafifçe ucuna çıkarılması ile oluşturulan sestir.

Osmanlıca sözlüklerde de kulanılan Tı/Dı (ط) Arapça’ya özgü bir harf ve sestir (Ṫ). Osmanlıcada ve Türkçede bu harfle başlayan veya içerisinde kullanılan kelime yoktur. Ancak sonradan Türkçe bazı kelimeler Tı ile yazılmaya başlanmış ve yerleşmiştir. Bunlar genellikle halk ağzında D ile telaffuz edilen sözcüklerdir. Örneğin: طاوشان (Ṫavşan), طاوان (Ṫavan)... Arapçada bu ses dilin üst dişlerin damakla birleştiği yere değdirilerek çıkarılır. Bu nedenle D sesine benzer. Ancak Anadolu Türkçesinde duruma göre harflerden bir olmak üzere normal T veya D harfi ile bu fark ortadan kalkmıştır. Bu harfi içeren kelimelerin büyük bir kısmı halk ağzında D ile de karşılanabilen T sesini ihtiva eder. Örneğin, Osmanlıcada طاش ("Ṫaş": Taş/Daş), طوز ("Ṫuz": Tuz/Duz)... Osmanlıca kaynakların Latin harflerine çevrilmesinde Tı/Dı harfinin T olarak mı yoksa D olarak mı tercih edileceği bir problem olarak daima yer almıştır. Geçmişteki "Ṫavar" (Davar), "Ṫamga" (Damga) kelimelerinin bu harf ile yazılması halinde doğru ses değerlerine örnek teşkil eder.

Ayrıca Osmanlıcada Tı/Dı harfinin D olarak telaffuz edildiği kelimeler vardır. Bunların çoğu daha sonraları Dal ile de yazılmıştır. Örneğin: طامار / دامار ("Đamar"), طاغ / داغ ("Đağ")...

Not: Benzer biçimde Ż harfi Arapçadaki Zı (ظ) sesini karşılar. Ancak Anadolu Türkçesinde normal Z harfi ile bu fark ortadan kalkmıştır.Türkçede yalnızca el yazısında da kimi zaman bu kullanıma rastlanır.




Tenya

Tenya, sığır etinden bulaşan ve Türkiye'de en yaygın olan türü Taenia saginata olarak da bilinen, ince bağırsakta yaşayan, yassı solucanlar takımının sestod familyasına ait, omurgasızlar şubesinden bir hayvan cinsidir.

Vücudu baş (skoleks), boyun ve segmentlere (proglottid) bölünmüş gövdeden meydana gelir. Proglotidler, boyun kısmından gelişir. Boyundan gelişen her proglottid önce genç halkadır, ardından olgun halkaya dönüşür son olarak da iyice gelişerek gebe halka haline gelir. Her gebe halka dişi ve er üreme hücrelerinden ikisini taşır. Tenyalar hermafrodit canlılardır. Son konağı insan ve etçillerdir. Yaşam döngüsü genellikle bir ara konaktan konağa geçişi izler. Konağın dışkısı ile dışarı atılan gebe halkalar parçalanarak, içindeki döllenmiş yumurtalar domuz ve sığır gibi hayvanların yiyeceklerine karışır. Bu yiyeceklerin ara konaklarca yutulması parazit yumurtalarını dokulara taşır ve keseli kurt hastalığına neden olur. Keseli kurt cysticercosis (sistiserkozis) olarak adlandırılan parazitin ara konaktaki halidir. Küçük inci tanesi boyutunda olan domuz sistiserki ve nohut büyüklüğündeki sığır sistiserkinin her ikisi de içi sıvı dolu olup konağa bulaşacak olan skoleks ile boyunu taşır. İnsan ve et yiyen diğer memeli hayvanlarca bu ara konakların tüketilmesi, sistiserkin mide enzimleri ile kılıfının erimesi sonucu serbest kalan skoleksin onikiparmak bağırsağına tutunması ile sonuçlanır. İnce bağırsağa yapışan skoleks ile bağlantılı boyun kısmından gelişen proglottidler 2-3 ay içinde parazitin erişkin formunu almasıyla döngüsünü tamamlar.

Domuz tenyası 3 ile 5 metre arası uzunlukta olup skoleksinde rostellum ve çekmenler barındırır. Proglotidler düzenli yapı ve dizilim gösterir. Sığır tenyası 6-10 metre arası uzunluktadır, skolekste sadece dört çekmeni bulunur, proglottidlerin yapı ve dizilimi düzensizdir. Balık tenyası ise 20 metreye kadar uzanabilmekte, bağırsağa sıkıca tutunabildiği halde baş kısmında çekmen ya da rostellum barındırmaz, proglottidleri çok düzenli ve sık dizilmiştir. Balık tenyasında iki ara konak vardır; Parazitin yumurtaları böceklerde ilk gelişimini, bu böceklerle beslenen tatlı su balıklarında ise esas gelişimini tamamlar. Balıkların tam pişmeden yenmesi ile de insan, köpek, ayı, domuz, yunus gibi memeli hayvanların bağırsağında palazlanma imkanı bulur.

Domuz ve insan dokuları ve özellikle de beyin dokuları birbirine benzer olduğundan, domuzlarda meydana gelen cysticercosis vakaları insanda da görülebilmektedir. Bu bağlamda insanlar, domuz tenyasının konağı olduğu gibi aynı zamanda ara konağıdır da. Beyinde meydana gelen durumlara neurocysticercosis (nöroSistiserkozis) adı verilir, ölümle sonuçlanabilmektedir. Domuz ve insan dokularının bu yapısal benzerliği ikisininde hepçil türler oluşundan sebep alır. Boynuzlu hayvanlardan geçen parazitler, otobur canlıları ara konak aldığından, insanlar sığır tenyasının ara konağı değildir.

İnce bağırsakta enfeksiyona neden olur. Karın ağrısı, bağırsak boşaltımında sorunlara ve kilo kaybına sebep olabilir. En yaygın belirti olarak; yutaktaki hareketleri tükürük bezlerini uyardığı