llenium adı altında hizmet verenler olarak satışa çıkarılmıştır.

Denildiği gibi MIPS Magnum 3000 25 MHz veya 33 MHz ile işleyen bir MIPS R3000 A işlemci içermektedir.
MIPS Magnum R4000 PC-50 ise sadece saat hızı 50 MHz (mikroişlemcide 2 katına çıkıyor) ve 16KB L1 (L2 önbellekli değil) önbelleği olan bir işlemci içeriyor. 
MIPS Magnum R4000 SC-50 Magnum R4000 PC’yle aynı ancak ilk önbelleğe ek olarak 1 Mb’lık ikinci bir önbellek içeriyor.

Ana hafıza için, MIPS Magnum 3000, en fazla 128 mb’a çıkabilen 80ns SIMM, 30-pin kabul ediyor. 
MIPS Magnum R4000 ise 72-pin eşit SIMM kabul ediyor, en fazla 256 Mb.

SCSI ( Küçük Bilgisayar Sistemleri Arabirimi)

MIPS Magnum R4000 (R4000 PC-50 VE SC-50) tek SCSI NCR 53c94 hızlı ve dar SCSI işlemcidir. 50-pin bağlantılı SCSI iç cihazlara bağlı, aynı zamanda ara birim dış SCSI cihazlarına

The MIPS Magnum R4000 SONIC Eternet işlemci ve AUI Eternet bağlayıcı içeriyor. Dört adet 50-pin içeren bir SCSI aygıtına ve kutunun arka tarafına yerleştirilmiş bir SCSI dış arabirim aygıtına bağlanıyor.

Video girişi Magnum R4000 için tescilli mevcut bir framebuffer içeriyor-G364. G364 SUN 13W3 stili giriş içeriyor ve 640x480, 800x600, 1024x768 veya 1280x1024 piksel çözünürlüğe sahip çünkü sade bir framebuffer. G364 hızlandırılmış grafik fonksiyonları yok.

MIPS Magnum R4000 aynı zamanda, iki standard seri arabirim kapasiteli RS232 ve IBM AT bağdaşabilir paralel arabirim içeriyor.

MIPS Magnum R4000 IBM AT bağdaşabilir disk kontrolcüsü ve bir tek bir disk yürütme bölümü içeriyor.

MIPS Magnum 3000 Digital Equipment Corporation (DEC)’den tescilli bir anakart olan MIPS R3000’i kullandı. MIPS Magnum 3000 sadece MIPS Bilgisayar Sistemleri’nin, BSD Unix’in patentli ve sistem V özellikleri içeren RISC/os’unu çalıştırıyor. Sonraki Magnumlar, MIPS Magnum R4000PC ve MIPS Magnum R4000SC, da MIPS mikroçiplerini kullandılar. 
MIPS Bilgisayar Sistemleri Ltd. olarak, MIPS Magnum R4000, MIPS’in Windows NT işletme istasyonu marketine girişi olarak tasarlandı. Ancak MIPS Bilgisayar Sistemleri’nin MIPS temelli Windows NT sisteminin tasarımı ertelemeler yaşadığı için, MIPS Teknolojileri bundan vazgeçip onun yerine, Microsoft’un Windows NT’yi kolaylaştırmak için 1990’da geliştirdiği Jazz tasarımını lisans etti. MIPS Magnum R4000, Intel temelli bilgisayarlara yakın birçok özellik ile birleştirildi. Örneğin, MIPS Magnum R4000 EISA içeriyor ve IBM PS/2 ile uyuşabilir klavye ve Mouse kullanabiliyor.

MIPS Magnum R4000 Windows NT 3.1’den 4.0’a kadar olan versiyonları tarafından desteklenmekteydi. Ancak Windows NT 4.0 versiyonunun piyasa sürümüyle Microsoft tarafından desteklenen tüm MIPS Sistemleri sona erdi ve Windows ve MIPS için gerekli bilgisayar yazılımları zor bulunuyordu.
MIPS Magnum 3000 MIPS Magnum R4000’den farklı olarak Windows NT’yi çalıştıracak durumda değildi.

Tüm magnumlar RISC/os’u çalıştırabiliyor. Ancak RISC/os’u MIPS Magnum R4000’de çalıştırmak için MIPS monitör ürün bilgisi gerekiyor.

Önceki RISC/os için, sadece MIPS Magnum 3000 makinelerde, doğru kapı NetBSD/işlemci. Sonraki için Windows NT kapasiteli MIPS Magnum R4000 için doğru kapı NetBSD/ar.

MIPS Magnum R4000, Nisan 1995’de başlayan, Linux’u MIPS’e çevirme çabaları sırasında desteklenen ilk makineler arasında. Magnum R4000’in desteği 2.1’in gelişmesi sırasında sabit hale gelmesine rağmen, Linux’un desteklenmesi köreldi.

MIPS Magnum makinelerinin üretimi 1990’larda durduruldu ancak hobisi olan veya sistem geliştirenler için kurcalamak amaçlı birkaç makine hala mevcut. MIPS Magnum R4000 İLE neredeyse aynı olan Olivetti M700 GXemul projesi ile birleştirildi.




Beyaz başlı yunus

Beyaz başlı yunus ("Cephalorhynchus hectori"), "Cephalorhynchus" cinsinde bulunan dört tür arasında en çok bilinen yunus türüdür.

Beyaz başlı yunus, 1,4 metrelik boyu ile en küçük deniz memelileri arasındadır. Yeni Zelanda yunusu ya da Hector yunusu olarak da bilinir.

Beyaz başlı yunusun bilimsel adı, şu anda Yeni Zelanda Te Papa müzesi olan Wellington'daki Koloni Müzesi'nin müdürü olan Sir James Hector'un (1834-1907) anısına verilmiştir. Hector, bu yunusun bulunan ilk örneğini inceleyen kişidir.

Beyaz başlı yunusun ağzı belirgin bir şekilde çıkıntılı değildir. Kendine özgü yuvarlak bir sırt yüzgeci bulunur. Kuyruğunun uçları sivridir ve arka kenarları içbükeydir. Genel rengi soluk gri olmasına karşın yakından bakıldığında aslında karmaşık bir renk yapısına sahip olduğu görülür. Alın içinde siyah çizgiler bulunan gri renktedir. Ağzının ucu siyahtır. Boğazı ve göğsü beyazdır. Göğsün üzerinde koyu gri renkteki yan yüzgeçlerden gözlere kadar giden koyu gri bir leke vardır. Beyaz olan karın bölgesinde de sırt yüzgeçinin altında yanlarda yer alan bir kuşak bulunur. Sırtın büyük kısmı ve yanlar ağızla aynı gri renktedir. Kuyruk bağlantısı dardır.

Yaklaşık dokuz kilogram doğan yunus erişkin olduğunda 40 ile 60 kg arası büyüklüğe erişir.Yaklaşık yirmi yıl yaşar.

Beyaz başlı yunuslar iki ile sekiz bireyden oluşan gruplar hâlinde yaşar. Çok hareketli hayvanlardır, hemen hemen her zaman teknelerin baş dalgasını takip eder, su yosunlarıyla oynarlar. Denizden sıçrayan yunuslar yan olarak denize düşer ve büyük bir ses çıkarır. Dik ya da yatay düştüklerinde çok daha az ses çıkarırlar.

Beyaz başlı yunus yalnız Yeni Zelanda'nın kıyı bölgelerinde bulunur. Güney Adası'nın her iki yanında yer alan başlıca iki popülasyon vardır. Bu iki popülasyonun Cook Boğazı'ndaki ve Güney Adası'nın güneybatı ucundaki derin su nedeniyle birbirlerinden koptukları düşünülmektedir. Türün ya derin suyu geçemediği ya da geçmek istemediği sanılmaktadır. 1980'lerin ortalarında toplam popülasyonun 3.500 civarında olduğu tahmin edilmişti. Yakın geçmişte yapılan bir araştırma sonucu sayılarının 2.000-2.500 civarında olduğu sanılmaktadır. Hatırı sayılır bir popülasyon Yeni Zelanda Christchurch yakılarında Akaroa'da bulunur.

Beyaz başlı yunuslar yazları kıyıya 10 km'den az mesafelerde kışları da biraz daha uzak bir mesafede gözlemlenir. Avustralya ve Malezya'da bu yunusların görüldüğü bildirilmiştir ancak bunlar yanlış tanımlanan başka tür yunuslardır.

Maui alttüründe yaklaşık 100 birey bulunmaktadır

Balık ağları beyaz başlı yunuslar için oldukça önemli bir tehdit oluşturur. Balık ağlarına yakalanma nedeniyle ölümlerin 1970'lerden beri yunus popülasyonunu yarıya düşürdüğü tahmin edilmektedir. 1988 yılında Banks Yarımadası etrafında yaratılan deniz koruma alanında balık ağı ile avlanma yasaklanmıştır. Bu sayede popülasyonun azalışı önlenmiştir ancak henüz bir artış gözlemlenmemiştir. Tekne pervanelerine takılma gibi diğer tehditler bu artışı engellediği düşünülmektedir.

Mart 2004'te Yeni Zelanda Koruma Bakanlığı üç beyaz başlı yunusu işaretleyerek uydu ile takip etmeyi test etmeye başlamıştır. Eğer bu yunusların hareketleri başarılı bir şekilde izlenebilirse bu sistem türleri büyük tehlike altındaki Maui alttürünün izlenmesi için kullanılacaktır.

("Cephalorhynchus hectori maui") Yeni Zelanda'nın Kuzey Adası'nın kuzeybatı kıyısının açıklarında bulunan bir beyaz başlı yunus alttürüdür. Deniz memelileri arasında en tehlikeli durumda olan tür Maui yunusudur. Benzer durumdaki diğer deniz memelileri yalnızca nehir ve haliçlerde yaşar. Doğal yaşam alanında yaklaşık 100 kadar Maui yunusu kaldığı söylenmektedir. Maui yunusunun soyu balık ağlarına yakalanarak ve tekne pervanelerine takılarak oluşan ölümler nedeniyle tükenmeye başlamıştır. Erişkin Maui yunusları genellikle 1,2 - 1,4 metre boyunda ve 50 kg ağırlığındadır. Yuvarlak sırt yüzgeçleri vardır ve karın kısımları beyaz, yanları ise gridir. Maui yunusları 90 saniyelik kısa dalışlarla okyanus tabanındaki küçük balıklar ve kabuklu deniz hayvanlarıyla beslenir.






Elektrostatik

Elektrostatik duran veya çok yavaş hareket eden elektrik yüklerini inceleyen bir bilim dalıdır.

Eski devirlerden beridir kehribar gibi bazı maddelerin sürtünmeden sonra bazı hafif maddeleri çektiği bilinirdi. Yunanca kehribar(amber, elektron),) elektrik kelimesinin kaynağıdır. Elektrostatik elektrik yüklerinin bir birine kuvvet uygulamasından doğar ve Coulomb yasası ve Gauss yasası ile incelenir. Elektrostatiksel olarak oluşturulan kuvvet zayıf olarak düşünülse de, hidrojen atomundaki elektron ile proton arasındaki elektrostatik kuvvet kütleçekim kuvvetinin büyüklük olarak 40 katıdır.

Elektrostatik fenomeni elinizle plastik ambalaj kağıdını çıkarırkenki hissettiğiniz çekimden, tahıl ambarlarının kendiliğinden görünülebilir patlamalarına, fotokopi makinasının çalışması kadar basit örnekler içerir. Elektrostatik bir yüzeyin başka bir yüzeyle temas etmesi sonucu yüklerin bir yüzeyde birikmesine yol açar. Yük değiş tokuşu yüzeylerin birbirine her temas edişinde gerçekleşmesine rağmen, yük değiş tokuşunun etkisi sadece yüzeylerin en az birinin daha elektrik akımı için daha yüksek bir rezistans değerine sahip olduğu zaman görülür. Çünkü yüksek rezistanslı yüzeyden gelecek veya yüzeye girecek yükler kendi etkilerinin görünebilmesi için daha az veya daha çok süre orada kalacaktır. Bu yükler toprağa boşalana kadar veya aniden deşarj ile nötr hale gelene kadar objenin üzerinde kalacaktır; örneğin bilinen bir olay olan durgun 'şok' cismin yalıtkan bir yüzeye dokunması sonucu cismin üzerindeki yüklerin nötrleştirilmesi sonucu oluşur.

Elektrostatiğin temel denklemi iki yük arasındaki kuvveti açıklayan Coulomb Kanunudur. İki yük formula_1 ve formula_2 arasındaki Elektrostatik kuvvetin büyüklüğü yüklerin büyüklüklerinin çarpımı ile doğru orantılı iken, yarıçapı yükler arası uzaklığa eşit olan kürenin yüzey alanı ile ters orantılıdır.

ε dielektrik sabiti olarak tanımlanır ve değeri;

Herhangi bir noktada tanımlanan elektrik alan (birimi volt/metre'dir) o noktadaki birim yüke etkiyen kuvvet olarak tanımlanır :

Bu tanımlama ve Coulomb Kanunu düşünülecek olduğunda tek noktasal yükün "Q" oluşturduğu electrik alanın "E" büyüklüğü :

Hacim yük yoğunluğu formula_7 verilmiş olan belirli bir yük dağılımı tarafından oluşturulan elektrik alan bir vektör fonksiyonunun üçlü integrali ile bulunabilir: