ydurmuş olan tür binturong hatta kuyruğu ile dallara tutunarak, kuyruğunu tırmanmak için kullanabilmektedir.

Viverrinae alt familyasına ait türler daha çok yerde yaşarlar. Kongo misk kedisi ("Osbornictis piscivora") ve samur misk kedisi ("Cynogale bennettii") türleri hatta yarı sucul bir yaşam sürdürmektedirler.

Çoğu türler yalnız yaşar ve üreme zamanı haricinde diğerlerinden uzak durur. Bazı türler çift olarak ya da küçük bir aile içerisinde yaşar; bu familyada bu grup kuran türler yoktur. Kendilerine ait bölgelerini titizlikle savunan hayvanlardır; bölgelerinin sınırlarını koku ile işaretlerler.

Misk kedisigiller genelde her şey yiyicilerdir. Aralarında birçok usta avcı bulunur; usulca avlarına yaklaşır ya da avlarını saklandığı yerde bulurlar. Küçük omurgalı hayvanlar, böcekler, solucanlar ve kuş yumurtaları ile beslenirler. Bazı türler leş de yiyebilir. Meyve ve fındık gibi bitkisel besinler ile beslenmelerini tamamlarlar.

Genelde bir dişi senede iki kez gebe kalabilir ve 1-6 yavru dünyaya getirir. Yeni doğan yavruların gözleri kapalıdır ama doğduklarında tamamen çıplak değillerdir; tüylü halde dünyaya gelirler. Ömürlerinin en fazla 15 yıla kadar varabildiği tahmin edilir.

İnsanlar bu familyanın birçok türlerinden ticari açıdan faydalanmaktadır. Özellikle Viverrinae türlerinin kokulu anal bezesinden gelen dışkı parfüm üretimi için önemli rol oynamıştır. Günümüzde bu madde artık suni yollardan üretilmektedir. Bayağı palmiye misk kedisi ("Paradoxurus hermaphroditus") türü Kopi Luvak-kahvesi üretiminde bir rol oynamaktadır. Bazı türlerin eti yenilmektedir. Maskeli palmiye misk kedisi ("Paguma larvata") türünün eti yenilmesinin, SARS-virüsünün insanlara geçmesine yol açmış olduğu düşünülmektedir.

Günümüzde misk kedisigiller için en büyük tehlike ormanların her gün daha da küçülmesidir. IUCN'ye göre bazı türleri tehlike altındadır.

Misk kedisigiller Herpestidae familyası ile yakın akrabadır. Eskiden bu familyada yer alan kuyruksüren türleri misk kedisigiller familyası içerisine konulmuştu; artık ayrı familyalar olarak sınıflandırılırlar. Misk kedisigiller etçiller takımı içerisinde kedimsiler alt takımına aitdir.


Eskiden bu familyanın içinde yer alan Afrika palmiye misk kedisi ("Nandinia binotata") fiziksel karakterlerin farklılığı yüzünden günümüzde Nandiniidae familyasında sınıflandırılmaktadır. Fossa, Falanuk ve Fanaloka türleride eskiden bu familya ya sayılmış ama sonradan Eupleridae familyasına eklenmişlerdir.






Screamers

Screamers, "Ermeni Kırımı" 'nı konu alan, müziklerin System of a Down'un yaptığı Carla Garapedian'ın yönettiği, 2006 yapımı belgesel niteliğinde bir filmidir.

Filmin resmi sitesi




Afrika palmiye misk kedisi

Afrika palmiye misk kedisi ("Nandinia binotata"), etçiller (Carnivora) takımından, Orta Afrika'nin ormanlarinda yaşayan bir hayvan türü.

Fazla dikkati çekmeyen bir hayvandır. Rengi koyu kahverengidir, üzerinde düzensiz bir şekilde siyah benekleri ve çizgileri vardır. Bir ağacın gövdesi önünde durduğunda arka plana çok iyi uyum sağlar ve neredeyse hiç görünmez. Uzunluğu 44–58 cm (46–62 cm kuyruk) ve ağırlığı 1,7-2,1 kg'a varır.

Afrika palmiye misk kedisi, Afrika'nın yağmur ormanlarında, ağaçlara bağımlı bir yaşam sürdürür. Yayıldığı coğrafya Gine ve Sudan'dan, Angola ve Zimbabve'ye kadar uzanır.

Geceleri aktif olan, üreme zamanının dışında yalnız yaşayan hayvanlardır. Besinlerini geceleri ağaçlarda; nadir olarak da yerde ararlar.

Afrika palmiye misk kedisi her şey yiyicilerdir. En fazla meyve ile beslenirler. Bunun yanında kemiriciler, Böcekler, leş ve diğer hayvansal besinler de ararlar. Yiyeceklerini, el gibi kullanabildikleri ön ayakları ile tutarlar.

Dişi senede iki defa, 64 gün süren bir gebelikten sonra 2-4 yavru dünyaya getirir.

Afrika palmiye misk kedilerinin sayıları çok fazla olduğu tahmin edilir. İnsanlardan korkmayıp, kümeslere girer ve tavuk çalarlar. Ama sırf geceleri aktif olduğu için avlanılması çok zordur.

Afrika palmiye misk kedisi eskiden misk kedisigiller familyasına konulurdu. Genetik araştırmalardan sonra bunlarla yakın bir akrabalıkları olmadığı ortaya çıkarılmış, ve ayrı bir familyaya konulmuşlardır. Hatta ayrı bir takson olarak, bütün kedimsiler alt takımına kardeş bir kol oluşturduklarına inananlar vardır.





Kaymazyayla, Mahmudiye

Kaymazyayla, Eskişehir ilinin Mahmudiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kaymazyayla'nın kuruluş tarihi kesin olmamakla beraber macır kökenli olduğu ve göçlerle atalardan kalan bir ortak tarihi vardır.

Kaymazyayla bir köy iken 2013'te Eskişehir Büyükşehir Belediyesi'ne bağlanarak mahalle statüsü kazanmıştır. Mahallenin önemli mekanlarından 'Söğüt Altı' pek çok yerli ve yabancı turisti ağırlamaktadır. Mahalle bazı otoriteler tarafından örnek köy seçilmiştir. Ayrıca köy halkı oldukça kültürlü ve tahsillidir. Mahallede okur yazarlık oranı %99 olmakla beraber üniversiteye gidenlerin oranı da hayli fazladır.

Kaymazyayla mahallesi Eskişehir'in Mahmudiye ilçesine bağlıdır. En yakın komşu köyleri Yeniköy ve Zaferhamit'tir. En yakın büyük belde ise Kaymaz'dır.
Yeniköy'e 12 km ve Zaferhamit'e 17 km'dir. Kaymaz'a 4 km uzaklıktadır.

Cografya koordinatları: 39° 29' 0" North, 31° 7' 0" East

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Kışın 100 kişiye düşen nüfus yazın 350 kişiyi bulur. Almanya'dan köye gelen ev sahipleri de vardır.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Bunun yanı sıra seracılık ve arıcılık yapılmaktadır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalttır.





Mehmet Ali Birand

Mehmet Ali Birand (9 Aralık 1941, Beyoğlu - 17 Ocak 2013, Nişantaşı), Türk gazeteci, yazar, köşe yazarı, haber sunucusu, televizyon yapımcısı. 1964 yılının Temmuz ayında Abdi İpekçi'nin vasıtasıyla Milliyet gazetesinde mesleğe başladı. Bu dönem Brüksel'e yerleşerek burada yirmi yıl yaşadı ve 1985 yılında TRT 1'de "32. Gün" adlı bir aylık haber programı yapmaya başladı. Program oldukça başarılı oldu ve Birand, bu programla birlikte tanındı. 1991'de Türkiye'ye dönerek gazeteciliğe ve program sunuculuğa farklı yayın organlarında devam etti. Ayrıca hakkında çeşitli davalar açıldı.

Mürvet ve İzzet Birand çiftinin oğlu olarak 9 Aralık 1941 gecesi Alman Hastanesi'nde dünyaya geldi. Birand'ın kökeni anne tarafından Elâzığ'ın Palu ilçesine baba tarafından ise Karadeniz Ereğlisine dayanmaktadır ve anne tarafından Kürt kökenlidir. Birand, iki yaşındayken babasını kalp krizi nedeniyle kaybetti. İlkokulu Erenköy Zihnipaşa'da tamamladı ve 1955'te Galatasaray Lisesi'nde okumaya başladı. Bu okula, Dışişleri Bakanlığında "küçük bir diplomat" olan dayısının maddi yardımlarıyla gitti. Liseyi 1962'de bitirdi. İstanbul Üniversitesi Filoloji Fakültesi'nde Fransızca bölümüne girerek eğitimini sürdürdü fakat maddi sorunlardan dolayı devam edemedi.

Birand, üç yaşındayken sol bacağına kaynar su döküldü ve bu sebeple toplamda beş ameliyat geçirdi. "Milliyet"'te çalışırken 1971 yılında, "Milliyet" gazetesinin kurucusu Ali Naci Karacan'ın oğlu Ercüment Karacan'ın üvey kızı Cemre Güngören ile evlendi. Çift, evlendikten sonra Brüksel'e giderek burada yirmi yıl yaşadı. 1977 yılında Umur Ali adında bir oğlu oldu. Belçika vatandaşılığı da bulunan Birand ana dili olan Türkçeye ek olarak Fransızca ve İngilizce de bilmekteydi.

Mesleğe 1964 yılının Temmuz ayında Abdi İpekçi'nin vasıtasıyla "Milliyet" gazetesinde başladı. 1971'de evlendikten sonra 500 dolar maaşla Brüksel'de "Milliyet" için çalışmaya başladı ve burada yirmi yıl çalıştı. 1974 Kıbrıs Harekatı'nın meydana gelmesiyle sürekli Washington, Atina, Strasbourg'a (Avrupa Konseyi için) gider oldu. Abdi İpekçi'den sonra kısa bir dönem "Milliyet"in genel yayın yönetmenliğini yaptı.

1985 yılında TRT 1'de "32. Gün" adlı bir aylık haber programını yapmaya başladı. Programda uluslararası ilişkileri ele aldı ve yabancı devlet adamlarını konuk etti. Birand, programı, Avrupa televizyonlarında gördüklerini örnek alarak ve izlediklerinden esinlenerek yaptı. "32. Gün"'ün beğenilmesiyle Birand, oldukça tanındı. Can Dündar, Mithat Bereket, Çiğdem Anad, Ali Kırca, Deniz Arman, Cüneyt Özdemir, Rıdvan Akar, Musa Çözen, Talip Korkmaz, Sacit Baydar başta olmak üzere birçok muhabir, kameraman ve teknisyen program için çalıştı.

1986 yılında Sovyetler Birliği yetkililerini ve "Milliyet"'i ikna edip, Moskova'da da büro açtı. 1988'de Lübnan'ın Beka vadisindeki PKK kampında Abdullah Öcalan ile röportaj yaptı. Bu röportaj, Türkiye'de Öcalan ile yapılan ilk röportajdı ve Haziran 1988'de yayımlanması sonrası "Milliyet" gazetesi toplatıldı ve yayımlanması yasaklandı. Daha sonraki yıllarda çeşitli belgeseller çekti.

1991 yılının Haziran ayında Birand, ailesiyle birlikte Türkiye'ye geri döndü. İstanbul'a yerleştikten sonra "Milliyet"'ten "Sabah"'a geçti ve "32. Gün" programını TRT'den Show TV'ye taşıdı. Fakat 28 Şubat sonrası "Sabah"tan kovuldu ve Show TV'deki programı da durduruldu. 1997'de Aydın Doğan, kendisine CNN Türk'ün kuruluşunda görev verdi ve bu dönem, "Posta" gazetesinde yazmaya başladı. CNN Türk'te "Manşet" adlı günlük siyasi bir talk show yaptı. 2005'te Kanal D Ana Haber Bülteni'nin Genel Yayın Yönetmeni ve bültenin anchor'u oldu. Ocak 2009 hem CNN Türk'ü, hem de Kanal D'nin Genel Yayın Yönetmenliğini üstlendi.

1998'de yakalanan PKK'nın üst düzey yöneticilerinden Şemdin Sakık'ın soruşturma zabtına, yalan ifadeler eklenerek basına sızdırılmasıyla andıç olayı ortaya çıktı. Çevik Bir ve Erol Özkasnak'ın gönderdiği sahte belgeye göre Sakık ifadesinde bazı gazetecilerin ve sivil toplum kuruluşlarının "para karşılığı PKK’ya destek verdikleri" iddia etmişti. Bu gazeteciler arasında Birand'ın adı da geçti. Birand, bu konu hakkında hazırladığı "Son Darbe: 28 Şubat" adlı belgeselindeki anlatımına göre, 24 Nisan günü dönemin Genelkurmay 2. Başkanı Çevik Bir,