toplam masrafı pistonlu motorlarla yarışan gemi pervanelerinin düşük enerji hızlı(300 rpm’den az) yüksek verimli hız ihtiyacının sağlamak için kullanıldı 1894’de, verimli küçültme çarkları gemiler için gerekli yüksek enerji için uygun değildi, yani doğrudan bağlama gerekliydi. Pervane miline doğrudan bağlı olan Turbinia’da, türbinin verimli hızı birkaç denemeden sonra buhar akışını direk bağlamalı seri halinde üç türbine de (her milde bir tane) yönlendirerek azalır –serilerde yaklaşık toplamda 200 türbin basamağı yürütülür. Ayrıca, yüksek hızda çalışmak her milde 3 pervane vardır. Dönemin yüksek mil hızları türbin enerjili USS Smith isimli 1909 yılında açılışı yapılmış olan ve 3 mili 28.35 knots’da 724 rpm’de dönen direk bağlama türbinleri olan ilk US destroyerinde gösterilmiştir. Seride birbirine buhar veren birkaç kasadaki türbinlerin kullanımı aşağıdaki deniz propulsiyonu uygulamalarında standart hale geldi ve bir çift şaftlı formudur. İlk türbin yüksek basınçlı (HP)türbindir, son türbin düşük basınçlı (LP)ve bunların arasında kalan her türbin normal basınçlı (IP)türbindir. Turbinia’dan sonraki düzenlemeler, 1934 yılında açılışı yapılan, her şafta serideki tek kademeli küçültme şanzımanın iki giriş milinin sonuna bağlı dört türbin tarafından enerji sağlanan Long Beach, California’daki RMS Quenn Mary’de görülebilir. Bunlar HP, ilk IP, ikinci IP ve LP türbinleridir.

Gemilerdeki seyir hızları ele alındığında ekonomi en önemli parametrelerden biridir. Seyir hızı, kabaca bir savaş gemisinin maksimum hızının yarısıdır ve bu geminin maksimum gücünün %20-25 ine tekabül eder. Yakıt tasarrufu için uzun yolculuklarda bu hız kullanılmalıdır. Bu, pervane hızlarını verimli bir seviyeye getirmesine rağmen, türbin verimini oldukça düşürür. Bu yüzden eski türbinlerle çalışan gemilerin seyir seviyeleri oldukça düşüktür. Birçok buhar tirbünün propulsiyon evresinde işe yarayan çözümlerden biri seyir türbinidir. Bu, daha fazla safha ekleyebilmek için bir ya da daha fazla şafta direkt olarak bağlı olan, kısmen HP türbini boyunca bir safhanın takip ettiği ekstra bir türbindir ve yüksek hızlarda kullanılmaz. 1911’ de küçültme dişlilerinin bulunmasıyla bazı gemiler, özellikle USS Nevada, bunları, doğrudan sürücülü türbinleri koruyarak seyir türbinlerinde kullanmıştır. Küçültme dişlileri türbinlerin şafta kıyasla çok daha hızlı ve verimli çalışmalarını sağlar ama üretimleri pahalıdır. 
Seyir türbinleri yakıt tasarrufu açısından pistonlu motorlara göre daha verimliydi. Seyir türbinlerinin hızlı gemilerde pistonlu motorların yerini almasına Titani örnek verilebilir. ABD deniz kuvvetleri seyir türbinlerini 1909’ da kullanılmaya başlanan „Delaware-class battleships“ de kullandıktan sonra 1912’ de kullanılan „New York-class battleships“ pistonlu motorlara geri dönmüştür. Daha sonra 1914‘ te „Nevada“ da tekrar türbin kullanmıştır. Pistonlu motorların ikinci plana düşmesinin nedeni ABD donanmasının 1. Dünya Savaşı’ ndan sonra 21 deniz milini aşan gemiler yapmayı planlamamasıdır. Yakıt tasarrufu, yüksek hızdan daha önemliydi. 1898’ de ABD Filipinler’ i ve Havai’ yi ele geçirdi ve İngiliz donanmasının dünya çapındaki kömür istasyonu ağının yokluğunu çekti. Bu yüzden 1900-1940 arasında, özellikle 1. Dünya Savaşı’ndan sonra Japonya ile savaş arayışı içindeyken, ABD donanması yakıt tasarrufu için herhangi bir ülkeye muhtaçtı. Bu ihtiyacı, ABD’nin 1908-1920 arasında hiç kruvazör üretmemesi ve bunun sonucu olarak destroyerleri kruvazörlerin yerine uzak görevlere göndermek zorunda kalınması artırmıştır. Sonuç olarak 1908-1920 arası üretilen destroyerların seyir problemlerine çeşitli çözümler üretilmiştir. Bu çözümlerden biri, bir ya da iki milin üzerine pistonlu motoru ve çarklı veya çarksız seyir türbinini birlikte yerleştirmekti. Ama tam çarklı türbinlerin hem üretim maliyeti hem de yakıt tüketimi bakımından ekonomik olduğu anlaşıldıktan sonra çoğu gemide sadece bu türbinler kullanılmıştır. 1915’ in başlarında İngiliz donanmasındaki bütün destoyerlerin tamamında tam çarklı türbinler kullanılmıştır. Bunu 1917 ABD takip etmiştir.
İngiliz donanmasında Jutland Savaşın’ a(1916’ nın ortaları) kadar hız birincil önem taşımaktaydı. Jutland Savaşı’ nda yüksek hız elde etmek uğruna savaş gemisinin zırhından çok fazla fedakarlık edildiği görüldü. İngilizler 1906’dan itibaren sadece türbinli gemi kullanmaya başladılar çünkü büyük bir imparatorluk olmaları uzak yolculuklara uygun gemileri gerektiriyordu.
1935’ te ABD donanması ”Mahan-class destroyer“ larında ilk defa çift kademeli devir düşürücü dişli donanımı kullandı. Bu türbin hızının mil hızının da üstüne çıkması sağladı.Ayrıca türbinler tek kademeli devir düşürme donanımındakinde daha küçük olabiliyordu. Bununla beraber buhar basıncı ve sıcaklığı da devamlı olarak arttı.
Çift kademeli küçültme şanzımanına bağlı olan eksenel akımlı yüksek basınç türbini ve çift eksenel akımlı alçak basınç türbininden oluşan bir yapı oluştu. Bu yapı ABD donanmasındaki ve İngiliz donanmasındaki buhar türbini döneminde varolmaya devam etti. Bu yapı 2. Dünya Savaşı’ ndan kalan çoğu gemide gözlenebilir. 1950lerin başlarında ABD donanmasında çoğu uçak gemisi ve savaş gemisi 8.28 MPa/510 C buharı kullandı[34]. Buharlı savaş gemileri dönemi 1970’lerde Knox-class frigates in üretilmesine kadar devam etti. 2. Dünya Savaşı‘ ndan 2001‘ de nükleer yakıtlı gemilerin üretilmesine kadar taşıma ve mühimmat gemileri 4.14 MPa buhar basıncını kullanmaya devam etti. Nükleer yakıtlı gemilerin dışında, günümüzde gaz türbinleri ve dizel motorlar kullanılmaktadır.

Turboelektrik sistemi ilk defa 1917’ de USS New Mexico gemisinde kullanıldı. İlerleyen 8 yıl içinde ABD donanması turboelektrik sistemle çalışan 5 savaş gemisi ve 2 uçak gemisi daha üretti. 10 tane daha büyük savaş gemisi üretilmesi planlanıyordu ancak Washington Denizcilik Antlaşması’na aykırı olduğu için iptal edildi. Bu sistem, 4 mile elektrik gücü sağlamak için 2 büyük buhar türbiniyle çalışıyordu. Bu sistem devir düşürme çarklı sisteme nazaran daha az maliyetliydi ve gemi daha fazla manevra kabiliyeti sağlıyordu. Bazı okyanus gemileri, asker taşıma gemileri ve destroyer eskortları da turboelektrik sistemle çalışmaktaydı. Ancak, ABD “antlaşma kruvazör“ lerinde ve sonrasında üretilen gemilerinde çarklı türbinler kullanmıştır.

Ana Makale: Buhar türbinli lokomotif
Buhar türbinli lokomotif motoru, buhar türbini ile çalıştırılan bir motordur. 
Buhar türbinli lokomotiflerin en önemli avantajları dönüş dengelerinin yüksek olması ve düşük tokmak darbelerine sahip olmalarıdır. Dezavantajı ise elde edilen gücün değiştirilememesine bağlı olarak, sadece uzun mesafeli yolculuklar için uygun olmasıdır.
İlk buhar türbinli tren 1908’de Milan’da “Officine Meccaniche Miani Silvestri Grodona Comi“ için üretilmiştir. 1924’te Krupp firması Deutsche Reichsbahn için buhar türbinli tren üretmiştir.

Buhar türbinleri için yapılan testler belirli prosedürler ve tanımlar dâhilinde standardize edilmiştir. Üretici ve tüketici arasındaki anlaşmaya ve türbinin dizaynına bağlı olarak istenen standartlar seçilir. ASME(American Society of Mechanical Engineers) buhar türbinleri üzerine birçok test kodu üretmiştir. ASME PTC 6-2004, ASME PTC 6.2-2011, PTC 6S-1988 bunlardan birkaçıdır. Bu standartları uluslararası geçerlilik taşımaktadır. Bu standartların en önemli özelliği, hata payının minimize edilmediği testleri ticari değer taşımadığını belirtmesidir.
Buhar Türbini ="Buhar Türbini">[http://en.wikipedia.org/wiki/Steam_turbine




Çernobil

Çernobil veya Çornobıl, (Ukraynaca: Чорнобиль) Beyaz Rusya sınırına yakın, Ukrayna'nın kuzeyinde Kiev iline bağlı şehir. 1986'da Çernobil reaktör kazası nedeni ile boşaltılmıştır. Atmosferdeki radyasyon seviyesi, zaman içerisinde azalmıştır.

Çernobil'de günümüzde yaklaşık 3000 kişi çalışmaktadır. Çalışanlar 15'er günlük vardiyalar halinde çalışmakta, 15 gün boyunca çalışan 3000 kişinin yerini, sonraki 15 gün için 3000 kişilik diğer bir grup almaktadır. Bu önlem, çalışanların radyasyondan etkilenme miktarını en aza indirmek için alınmıştır.





Robotech

Robotech, Japonlar tarafından anime (çizgi film) olarak bilinen ve yine japon yapımları olan The Super Dimension Fortress Macross, Super Dimension Cavalry Southern Cross, ve Genesis Climber Mospeada isimli animelerin görüntülerinin birleştirilip yeniden kurgulanmasıyla yaratılmış ABD, Japonya ortak yapımı çizgi film serisidir. Seride savaş uçağından robot savaşçılara dönüşen kahramanlar anlatılmaktadır. Tamamı 85 bölüm olan serinin 4 adet uzun metrajlı çizgi film versiyonu, birçok roman, çizgi roman ve bilgisayar oyunu versiyonu vardır. Türkiye' de 80li yılların sonlarında özel kanalların henüz yayın hayatına başlamadığı dönemde Trt ekranlarında yayınlanmış, Voltron ve Transformers gibi çizgi filmlerle birlikte dönemin çocuklarını televizyon başına toplamıştır.

Uzaydan Macros Adasına düsen ileri teknoloji harikasi bir gemi düstügü yerde dünya federasyonunca incelenerek SDF-1 olarak yeniden insa edilir. amaç hem teknolojik sirları ele geçirmek, hem de böyle muhtesem bir gemiyi yaratanların dünyada bırakmayacak olması gercegidir. Modernizasyonun bittigi geminin acilisinin yapılacağı günlerde beklenen olur. Üstün Zentraedi kuvvetleri dünyaya saldırır ve savunma kuvvetlerini adeta ezer. Bu gücü dünyadan uzak tutmak amaçiyla onları dünyaya getiren arzu nesnesinin dünyadan uzaklastirılması düsünülür. Gemi kaptanina ki Henry Gloval'a her ne olursa olsun dünyadan uzaklasma talimati verilir, ki kaptan daha deneme ucusu bile yapmamis gemiyle uzaya acilma fikrini kabul etmese de baskilara boyun eger ve hatta yabanci teknoloji ürünü daha çok isinlama diye tabir edebileceğimiz KATLAMA olayini kullanarak kacmaya çalışir. Fakat Katlamanin Macrosun çok yakınında yapılmasıyla beraber Macros Adasının yarısida gemiyle beraber uzaya kayar. Ancak bir iyiligi olur, düsman dünyayi yakip yikmayi bırakarak gemiyi aramaya koyulur. İnsanları ekran basina bağlayan serinin ilk bölümü diyebileceğimiz bu olaylardan diğer bölümler SDF-1'in pesindeki mily