e hayal edilmiş olabilen "Şoför" (The Driver) adlı bir kovalamaca filmi yazdı ve yönetti. Sam Peckinpah'nin "Firar" (The Getaway,1972) adlı filminin senaryosunu yazan, Jim Thompson tarafından yazılan bir romandan uyarlama yapan ve bunun yanında iki tane de sıkı dedektif filmini uyarlayan ("Hickey ve Boggs", (Hickey and Boggs 1972) filminin orijinal senaryosu için ve Hammett ve Chandler'a edebi olarak yol gösteren Ross Macdonald'ın romanından uyarlanan "Boğulma Havuzu" (The Drowning Pool, 1972) adlı filmi için) Hill; 1970'lerin kara filminde açık bir biçimde ana kişilik olmuştur. 1970'in en güçlü kara filmlerinden bazıları, klasiklerin yeniden uyarlanmış şekliydi; yeni-kara filmler ise varsayılan biçimde yapıldı: Altman'ın; Ray'in "Gece Yaşarlar" filmi ile aynı kaynak üzerine kurulu olan üzücü filmi; "Bizim Gibi Hırsızlar" (Thieves Like Us, 1973) ve Mitchum'un rol aldığı, daha sonradan Chandler tarafından "Cinayet, Tatlım" (Murder, My Sweet) şeklinde değiştirilen; "Elveda Güzelim" (Farewell My Lovely, 1975) filmi buna örnek olarak gösterilebilir. Dönem boyunca Amerikan televizyonunda yaygın olan dedektif dizileri, köklü gelenekleri farklı biçimlerde değiştirdi; fakat en derin kara film tarzını isteyen izlence, "Uzun Elveda" (Long Goodbye) tarzında mizah içeren bir korku geçidi idi: genellikle doğaüstü olaylar gibi tuhaf araştırmalar yapan bir Chicago gazetesi muhabirinin önemli bir rol oynadığı; "Gece Avcısı" (, 1974–75) filmi buna örnek olarak gösterilebilir.

80'lerle birlikte Scorsese'nin (Schrader'la beraber yazmışlardı) siyah beyaz filmi "Öfkeli Boğa" (Raging Bull) çekildi; eleştirmenlerden onaylı bir başyapıttı – 1980'lerin en harika filmi olarak görülüyordu – ve aynı zamanda film bir geri dönüştü: bir boksörün ekseninde çürümeyi anlatıyor, hem tematik olarak hem de görsel ambiyans olarak "Beden ve Ruh" (Body and Soul, 1947) ve "Şampiyon" (Champion, 1949) gibi filmleri hatırlatıyordu. 1981'de Lawrence Kasdan tarafından yazılıp yönetilen popüler film "Vücut Isısı" (Body Heat) klasik kara film unsurlarına başvuruyor ve bu sefer mekân olarak nemli, erotik bir Florida dekoru kullanıyordu. Filmin başarısı büyük Hollywood stüdyolarının riskten kaçındığı bir dönemde, yeni-kara filmin ticari olarak geçerli olduğunu onaylıyordu. Yeni-kara film akımı, "Kara Dul" (Black Widow, 1987), "Paramparça" (Shattered, 1991) ve "Son Tahlil" (Final Analysis, 1992) gibi filmlerde iyice belirgin hale geliyordu. Geride kalan 25 yıl boyunca, yeni kara film üslubunda en sık ve yüksek bütçeli işler çıkaran yönetmen, "Hırsız" (Thief, 1981), "Öfke" (Heat, 1995), "Soydaş" (Collateral, 2004) filmleriyle ve 80'lerde çektiği "Miami Vice", "Suç Öyküsü" (Crime Story) gibi dizilerle Michael Mann oldu. Mann'ın çalışmaları, klasik kara film temalarının ve mecazlarının çağdaş bir dekor ve güncel bir görsel stille harmanlandığı, rock ya da hip hop müziğin kullanıldığı çalışmalar oldular. "Çin Mahallesi" (Chinatown) filmine benzer bir şekilde, onun daha karmaşık halefi olan Curtis Hanson'un Oskar ödüllü "L. A. Sırları" (L.A. Confidential, 1997) adlı filmi James Ellroy'un romanından esinlenilmişti. Bu film karşıt bir eğilimi ifade etmektedir; bir retro kara film özelliği taşır, çürümüş polisler ve femme fataller sanki 1953'ten filmin çekildiği tarihe alınmış gibidir.

Çok daha düşük bütçelerle çalışan Joel ve Ethan Coen kardeşler klasik kara film esinleri taşıyan önemli çalışmalar yaptılar. "Kansız" (Blood Simple, 1984), "Fargo" (1996) gibi filmler yeni kara film üslubunun en önemli çalışmaları arasındadır, "Orada Olmayan Adam" (The Man Who Wasn't There, 2001) filmi, yukarıda adı anılan 'Darağacımı Yükseğe Kur' filmini aynalıyor gibi duran bir sahne barındırmaktadır. Coen kardeşler Dashiell Hammet'ın "Kızıl Hasat" ve "Cam Anahtar" filmlerinden esinlenilen "Miller Kavşağı" (Miller's Crossing, 1990) filmiyle kara filmle gangster filminin diğer türlerini çaprazlama yoluna gittiler. Bir komedi filmi olan "Büyük Lebowski" (The Big Lebowski, 1998), Chandler'a bir adak ve Altman'ın "Uzun Elveda"'sına (The Long Goodbye) bir saygı gösterisiydi. Ancak çağdaş filmler arasında belki de hiçbiri, senarist-yönetmen Quentin Tarantino'nun çektiği "B filmi ruhu taşıyan A filmleri" kadar iyi bir biçimde klasik kara filmi yansıtabilmiş değildir; onun çektiği "Rezervuar Köpekleri" (Reservoir Dogs, 1992) ve "Ucuz Roman" (Pulp Fiction, 1994) filmleri, Coen kardeşleri hatırlatır bir biçimde umarsızca özgönderimseldir, bıyık altından gülen bir duyarlılığa sahiptir. Dönemin dikkate değer kara filmleri arasında (bunların kimisi retrodur kimisi ise çağdaş) John Dahl'ın "Red Rock West" (1992) ve "Son Ayartma" (The Last Seduction, 1993) filmleri, Jim Thompson'dan yapılan "Toplu Cinayet" (The Kill-Off, 1989), "Karanlıktan Sonra, Tatlım" (After Dark, My Sweet, 1990), Yasak İlişkiler (The Gifters, 1990) ve "Kaçış" (The Getaway, 1994) adlı 4 roman uyarlaması, "Sıcak Bölge" (The Hot Spot, 1990), "Miami Blues" (1990) ve "Olağan Şüpheliler" (The Usual Suspects, 1995) gibi filmler vardır. Televizyonda "Ek İş" (Moonlighting, 1985-89) adlı dizi klasik dönemde bulunan espri anlayışına duyduğu sıra dışı bir saygı gösteriyordu. 1983 ve 89 arasında Mickey Spillane'in özel dedektifi Mike Hammer Stacy Keach tarafından oynandı ve daha sonra 97-98'de bunun başarısız bir tekrarı çekildi. İngiltere'de çekilen ve Dennis Potter tarafından yazılan mini dizi "Şarkı Söyleyen Dedektif" (The Singing Detective, 1986) Philip Marlow adlı gizemli bir yazarın hikâyesini anlatıyordu; bu dizi en başarılı yeni-kara filmlerden biri olarak görüldü ve bazı eleştirmenler onu tüm zamanların en başarılı televizyon yapımı olarak gösterdi.

2000'lerin en önde gelen kara film yönetmenleri arasında "Memento" (2000), "Uykusuz" (Insomnia, 2002) ve "Batman Başlıyor" (Batman Begins, 2005) filmlerinin yönetmeni Christopher Nolan vardır. Son dönemdeki bazı örnekler "Soğutucu" (The Cooler, 2003) ve "Buz Hasatı" (The Ice Harvest, 2005) ve "Max Payne"in bilgisayar oyunu olabilir. 2005 yılında yönetmen Shane Black, ilk öykülerini 1920'lerde basan Bretty Halliday'in bir suç romanından kısmen etkilenerek "Öp Öp Vur Vur" (Kiss Kiss Bang Bang, 2005) adlı filmi çekti. Filmin yalnızca kara filmin değil yeni-kara filmin konvansiyonlarının da farkında oluşu onu belki de yepyeni-kara film yapmaktadır. Sean Penn'in "Rehin" (The Pledge, 2001) adlı filmi Friedrich Dürrenmatt'ın özgönderimsel romanından uyarlanmış olmakla birlikte, bir dereceye kadar kara film özellikleri göstermekteydi. Yeni-kara filmin belki de en büyük ticari başarısını Robert Rodriguez'in yönettiği, siyah beyaz stilize, tuhaf görüntülerin kullanıldığı "Günah Şehri" (Sin City, 2005) adlı film kazandı. "Günah Şehri", Spillane'in ve diğer ucuz roman yazarlarının çalışmalarına çok şey borçlu olan Frank Miller'in çizgi romanından uyarlanmıştı. Benzer bir şekilde Sam Mendes'in yönettiği "Azap Yolu" (Road to Perdition, 2002), David Cronenberg'in yönettiği "Şiddetin Tarihi" (A History of Violence, 2005) filmleri de çizgi romanlardan esinlenilmişti. Özellikle bu ikinci film pek çok eleştirmene göre son on yılın en iyi kara filmiydi. Bazıları televizyon dizisi olarak ortaya çıktı (Veronica Mars, 2004) ve "Tuğla" (Brick, 2005) adlı dizi "teen noir" (ergenlik çağındaki gençleri konu alan kara filmler) akımı olarak çıktı. Böyle filmlerde gençler tehlikedeki arkadaşlarını kurtarmak için yetişkin rolüne girerler. Veronica Mars adlı dizinin –feminist etkiler de taşımaktadır - aynı adlı başkahramanı babası için özel dedektif olarak çalışan ve boş zamanlarında cinayetleri çözen bir ergendir.

Bu akımın kökeni "Taksi Şoförü" (Taxi Driver), "Beyin Fırtınası" (Brainstorm), "Zirve" (White Heat) ve "Üçüncü Kattaki Yabancı" (Stranger on the Third Floor) hatta Fritz Lang'ın filmi "M"ye kadar izlenebilir. David Lynch'in çalışmaları olan "Mavi Kadife" (Blue Velvet, 1986), "Benimle Ateşte Yürü" (Fire Walk With Me, 1992), "Kayıp Otoban" (Lost Highway, 1996), "Mulholland Çıkmazı" (Mulholland Drive, 2001) adlı filmler, "İkiz Tepeler" (Twin Peaks, 1990-91) serisiyle birlikte kara filmin giderek kendine özgü bireysel bir bakışa yöneldiğini gösterdi ve ruhsal sorunları olan yahut sosyopat eğilimler gösteren başkahramanlar, Lynch'in o kadar karakteristik yönleri haline geldi ki, çalışmaları diğerlerinden ayrı bir sınıfa, psiko-kara film sınıfına dahil edilmeye başlandı. "Mavi Kadife" filminin ardından David Cronenberg tarafından yönetilen "Çıplak Şölen" (Naked Lunch, 1991) ve "Çarpışma" (Crash, 1996) filmleri iki benzer adaptasyondur. Yönetmen David Fincher da bunu "Yaratık 3" (Alien 3, 1992), çok başarılı bir yeni kara film olan "Yedi" (Se7en, 1995) ve artık piyasaya sürüldüğü zamankinden daha çok ses getiren bir psiko-kara film olan "Dövüş Kulübü" (Fight Club, 1999) filmleriyle izledi. Nolan'ın "Memento"'su da, "Takip" (Following, 1998) adlı filmiyle birlikte bir psiko-kara film sayılabilir. 2000'li yıllarda Park Chan-wook adlı Güney Koreli yönetmen psiko-kara film türündeki en ünlü yönetmenlerden biri haline gelmişti.

Klasik dönemden sonra kara filmi etkileyen en önemli trendlerden biri bilim kurgu oldu. "Groundstar Komplosu" (The Groundstar Conspiracy, 1972) adlı film Welles adlı amansız bir dedektif olan amnezik bir karakteri merkezine alır. "Soylent Green" (1973) distopik bir yakın gelecek dünyasını resmeden ilk büyük örnektir. Başrolünü Charlton Heston'un oynadığı filmde kara filmin izleri açıktır. Filmin yönetmeni Richard Fleischer daha önce pek çok başarılı B türü kara filme imzasını atmıştır, bunlar arasında "Zırhlı Araç Soygunu" (Armored Car Robbery, 1950) ve "Dar Sınır" (The Narrow Magrin, 1952) gibi filmler vardır. Klasik kara filmin kinik ve üslupçu perspektifi, 1980'lerin başında bilim kurgu türünün siberpunk alttürüne ilham verdi ve yönetmenliğini Ridley Scott'un yaptığı "Blade Runner" (1982) adlı film bundan doğrudan etkilenenlerin başında gelir. Film klasik kara film türüne pek çok açık saygı gösterisinde bulunur (Scott sonradan keskin bir kara suç melodramı olan "Biri Beni İzliyor" (Some