nak konumundadır.





Desalinasyon

Desalinasyon, tuzsuzlaştırmaktır. Suda mevcut tuzu, mineralleri ve diğer safsızlıkları gidererek; içme, sulama, kullanma amaçlı su elde edilmesini hedefleyen proseslere genel olarak desalinasyon prosesleri adı verilir.

Deniz sularının desalinasyonu özellikle su sıkıntısı çekilen Orta Doğu'da yaygın olarak kullanılmaktadır. Dünyanın en büyük desalinasyon tesisi Ashkelon/İsrail'de bulunmaktadır.




Mahur Beste

Mahur Beste, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın ilk kez 1944 yılında tefrika halinde yayınlanmış olan romanı. İlk olarak 1975'te basılmıştır.

Huzur ve Sahnenin Dışındakiler ile beraber üçlemenin ilk kitabını oluşturur. Roman Eyyübi Ebubekir Ağa'ya ithaf olunmuştur. Eyyübi Bekir Ağa'nın da Mahur makamında bir bestesi bulunmaktadır. Bu nedenle ilk bakışta Ahmet Hamdi' nin bu besteden etkilenmiş olduğu düşünülmektedir.

"Gittin emma ki kodun hasret ile canı bile
İstemem sensiz geçen sohbet-i yâranı bile" 
Neşati'nin bu beyiti roman boyunca ve hatta üçlemenin diğer romanı olan Huzur'da da sıkça tekrarlanmaktadır. Roman Behçet Bey'in hikâyesi olarak başlar ve Behçet Bey'in etrafındaki insanların hikâyeleri olarak devam eder. İlk başta insanda yarım bırakılmış ya da erken kesilmiş izlenimi bırakmaktadır. Hacimce de diğer romanlarından bir hayli küçüktür.
Her ne kadar Klasik Türk Musikisinin diğer unutulmuş besteleri arasında mahur besteyi de sayabilirsek de Tanpınar’ın romanıyla birlikte bu kenarda kalmışlık hüviyetini bir parça da olsa atabilmiş bir makamdır.

Mahur beste, Ebubekir Ağa’nın diğer bestelerinde değişik bir form olarak kullanılmanın yanı sıra, sadece bu adla efsaneleşmiş bir beste olarak da vardır. Ancak romandaki mahur beste, romanın kurmaca karakterlerinden Talat Bey’in yazdığı, Neşati’nin;
“gittin amma ki kodun hasretle cânı bile
İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile”
gazelinden oluşturulmuş muhayyel bir beste olarak anlatılır. Tanpınar’ın romanında bestekârına ithaf etmiş olduğu bu beste “Bir âfet-i meh-peyker ile nüktelerim var” sözleriyle başlayan ve Ebubekir Ağa’nın başyapıtı sayılan bestesidir.

Tanpınar bilinçli bir romancı hüviyetiyle hareket eden şuurlu bir sanatçıdır. Bu özelliğini onun “Mahur Beste” romanında da görebiliriz. Anlatmak istediğini, kendisini o yönde sürükleyecek bir beste bularak göstermiş ve titiz bir seçimle işe başlamıştır.

Mahur beste özellik olarak yüksek perdeden başlayarak kademe kademe düşüş gösteren bir yapıdadır. Anlatmak istediğini kafasında biçimlendiren sanatçı bilinçli bir seçim yapmış, mahur beste’yi seçmiştir. Onun romanındaki kişilerin yaşamları ve karakterleri de bu özelliğe sahip olarak beste ile paralellik gösterir. Bir çıkışla beraber inişe geçerler.

Tanpınar’ın romanlarında mahur beste bir leitmotiv olarak nerdeyse bütün eserlerini bir ağ gibi örmüştür. Mahur beste gittikçe bir roman kişisi olarak karşımızdadır. Huzur, Sahnenin Dışındakiler ve Mahur Beste’de sık sık karşımıza çıkar.





Adolphe Adam

Adolphe Charles Adam (d. 24 Temmuz, 1803 Paris - ö. 3 Mayıs, 1856 Paris), Fransız opera ve bale besteci ve müzik eleştirmenidir. Kendisi çok üretken bir opera ve bale bestecisi oldu. Bugün en ünlü balesi "Giselle" ve "Le Consaire"dir. En son bestesini 1856'da tamamlamıştır.

Adolphe Adam Parisde doğmuştur. Babası da kendisi gibi bestekâr ve Paris Konseravtuarında profesördü. Annesi de bir fizikçinin kızıdır. Çocukken,Müzik üzerine daha fazla eğitim görme yerine kendi kendine çalışmayı seçmiştir. Ardından Paris Konservatuarına girmiştir. Burada org ve armoniyum üzerine çalışmalar yapmıştır. Adolphe Adam ayriyetten Ritim üzerine daha fazla tecrübe kazanmak için triangle çaldı. Buna karşın Grand Prix de Romeda bir başarı yakalayamamıştır. Babası da onu müzik üzerine kariyer yapması için desteklememiştir aslında.

20 Yaşına geldiğinde Paris vodvili evi için şarkı yazıyor ve Gymnasie Dramatique de orkestrada çalıyordu ki daha sonra da burada koro şefi oldu. Diğer Fransız Bestekarlar gibi, daha çok enstrüman çalarak yaşamını devam ettiriyordu. 1825 de Boieldieu'ye yardım ederek "La dame blanche" için bir piano parçası oluşturdu. Biriktirdiği parasıyla Avrupa'yı dolaştı ve Eugène Scribe ile tanıştı. Daha sonra birlikte çalıştırlar. 1830 da toplamda tiyatro için 28 beste yapmıştı.

Adolphe Adam, Montmartre Mezarlığı'na gömülmüştür.







Aydaki Kadın

Aydaki Kadın, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın tamamlanamamış ve öldükten sonra da notları içerisinden toparlanarak yayına hazırlanmış olan romanıdır. 1987 yılında Adam Yayınları tarafından basılmıştır.

Tanpınar'ın, ölümüyle yarım kalmış bu son romanı için Edebiyat Üzerine Makaleleri'nde "Aydaki Kadın diye bundan (Saatleri Ayarlama Enstitüsü'den) çok ayrı, çok başka, daha derin ve ferdî meseleleri ele alan bir romanım var. Fakat ne zaman bitireceğimi bilmiyorum." demiştir. Taslak hâlinde kalmış bu roman, ilk olarak 1982'de Journal of Turkish Studies'in 3. ve 4. ciltlerinde Güler Güven tarafından gün ışığına çıkarılmıştır. 1987'de de Adam Yayınları kitap olarak yayımlamıştır. Eleştirmenlerce otobiyografik bir roman olarak değerlendirilen eseri Tanpınar Evrâk-ı Metrukesinde yer alan şu sözlerle anlatıyor:

"Sembolik bir roman olacaktır. Romanın bir Şahidi, birkaç kahramanı vardır. Romanın kadın kahramanı Leyla'dır. O mihrak noktasıdır.Bütün dikkatler, meraklar ona çevrilmiştir. Suat (Selim), Refik, Hatice H., Leyla'nın kızkardeşi Zeynep (son müsveddede, Sadiye) onun âşıkları ve onunla evlenmek isteyenler. Leyla çocuksuz evli bir kadındır. Evvela Suat'la (Selim'le) sevişmiş, sonra izah edilemeyecek bir hâlet-i ruhiye ile Refik'le evlenmiştir. Leyla'nın ağabeysi (son müsveddede, kardeşi Nail) sansüel, iradesiz, içkiye düşkün bir adamdır. hastadır, fakat hiçbir şey bilmez. Kadınların rahat bırakmadığı adam. Romanda herkes Leyla'ya ve Suat'a (Selim'e) yüklenir. Suat (Selim) devamlı tazyik altındadır. Romancıdır. Muhtelif çevrelerden arkadaşları vardır.Hepsi onun kendilerinden olmasını ister (...)"




Technion

Technion, aynı zamanda İsrail Teknoloji Enstitüsü (İbranice: הטכניון – מכון טכנולוגי לישראל) adı verilen bir üniversitedir. 1924'te İsrail'in en önemli liman kenti Hayfa'da kurulan üniversite, İsrail'in en eski üniversitesi unvanını taşımaktadır. Technion özellikle mühendislik ve temel bilimler alanlarına yoğunlaşmış olsa da, mimarlık ve tıp konularında da başarılı çalışmalar gerçekleştirmektedir. 1,325,000 metrekarelik Technion City adı verilen kampüste 85 binaya yayılmış olan 18 fakültesi bulunmaktadır. Lisans düzeyinde 49, lisansüstü düzeyde 65 programı olan Technion'da şu an 13,000 öğrenci okumaktadır ve bunların 10,000'i lisans düzeyinde eğitim almaktadır. Technion öğretim üyeleri Prof. Dr. Avram Hershko ve Prof. Dr. Aaron Ciechanover 2004 yılında kimya alanında Nobel Ödülü almışlardır.

Teknolojinin, bir milletin tarihini, oluşumunu ve kaderini ne ölçüde belirlediği, tarihsel bilimin sorularından biridir ve Technion-İsrail Teknoloji Enstitüsü, bu konuda dikkat çekici bir örnek teşkil eder. İkinci Sanayi Devrimi’nin ortaya koyduğu yeni iletişim teknolojilerinin yardımıyla artan Yahudi birliğinin sonucu olarak, Technion, İsrail özgürlüğünü ilan etmeden 36 yıl önce doğdu. O zamanlar, eğittiği mühendislerle, modern bir devletin alt yapısını kuracak uzmanlığı oluşturdu . Buna elektriğin temel yapısı, su teminatı ve yol yapımı da dahil oldu . 
1912’de ilk temel taşının yerleştirilmesiyle birlikte, bir asır boyunca, Technion, İsrail Devleti’nin hayatta kalması ve büyümesi için gereken ihtiyaçları fark edip bulmak gibi tarihi bir görev üstlendi . Ünlü bir İngiliz gazeteciye göre, Technion hikayesi, özgür bir millet oluşturma yolunun ortasında kalmış, imkansız sonuçlar bekleyen gruplar için bir örnektir; “Devletin doğmasından uzun yıllar önce, Technion, Modern İsrail Devleti’nin temelini kurdu. Ülkenin bir Bilim ve Teknoloji sahası olmasının temeli, Technion vizyonuna dayanır.”
Technion, bio-teknoloji, uydu araştırmaları, bilgisayar bilimleri, nano-teknoloji ve enerjide bir global öncü olma yolunda, hızlıca gelişti. 2004 yılında, bir Technion profesörü, İsrail’in ilk Nobel Ödülünü bilim dalında aldı. 2011’de Profesör Dan Shectman, Kimya dalındaki Qiasicrystal (ya da Schechtmanite) buluşuyla Technion’un üçüncü Nobel Ödülü kazananı oldu. 2012’de yüzüncü yılını kutlayan Technion, 12,850 öğrenci ve 80 lisans programıyla , dünyanın başarılı bir araştırma ve eğitim merkezi oldu. 2011’de Technion, Cornell Üniversitesiyle partner olarak, Roosevelt Adasında, Technion Cornell İnovasyon Enstitüsü’nü (TCII) kurdu .

Başlangıçta, Yahudi kültürünü yaşamak isteyen Yahudilerin, başka milletlerin kültürleri altında asimile olmadan, İsrail Devleti sınırları içinde meşru bir şekilde kimliklerini yaşamalarını amaçlayan Siyonist hareket, tarihi İsrail topraklarında bir Yahudi Üniversitesi kurma vizyonuna sahipti . Yahudiler genelde teknik ve bilimsel eğitimden uzak kalmıştı ve bu yeteneklere sahip olmadan, Siyonist hareketin bir millet oluşturma vizyonu ancak bir rüya olarak kalacaktı.

1902’de Theodor Herzl, Haifa’yı; “Büyük bir park… tepede elektrikli tren… uygulamalı bilim, mühendislik ve teknoloji sayesinde meydana gelmiş, muhteşem evlerin ve kamu kurumlarının bulunduğu bir şehir” olarak öngördü. Herzl, politik Siyonizm’e yeni ve pratik zorunluluk ekledi. 1901’deki 5. Siyonist Kongresi’yle birlikte, baskı kültürel kurumlar kurma üzerinde oldu. 
20’li yaşlarda 3 gençten oluşan bir grup: Viyana’da felsefe ve Siyonizm öğrencisi olan Martin Buber; Berlinli politik yazar ve editör Bethold Feiwel, Chaim Weizmann, bir Yahudi Üniversitesinin kurulmasını ve üniversitenin ilk amacının teknoloji eğitimi olmasını öncelik olarak tutan bir topluluk kurdu. Bu topluluk, yaşadıkları yerdeki üniversitelere girmek isteyen gençlerin yaşadıkları zorlukları anlatan bir doküman hazırladı . Yahudi öğrenciler için, teknik eğitim almakta yaşadıkları problemlerin diğerlerinden çok daha ciddi olduğunu yazdılar. Problem ekonomik ve sosyaldi. Mesela Rusya’da, Yahudiler ticari işlerde çalışmaya itilmekten, teknik eğitim almaktan mahru