radham'ın tüm çabalarına rağmen şirket iflas etti. İflas işlemleri sırasında Caleb Bradham içeceğin tarifini federal mahkemeye sunması üzerine kim olduğu bilinmeyen bir milyarder tarafından tarif satın alındı. Bazı kaynaklarda bu kişinin Roy C. Megargel adlı bir iş adamı olduğu geçer.

Bu olaydan sekiz yıl sonra, 1931 yılında şirket tekrar iflas etti. Bu kez işletmeyi “Loft Inc” şirketinin sahibi olab Charles Guth satın aldı.1922 ve 1933 yıllarında arasında üç kez, Coca-Cola Şirketi Pepsi-Cola şirketini satın almak için teklifte bulunsa da, türlü bahanelerle bu talepler reddedildi. Büyük Buhran yıllarında "Pepsi" başarılı pazar politikası sürdürerek rakiplerini ve özellikle Coca-Cola'yı sıkıştırmayı başardı. 12 onsluk "Pepsi-Cola" camları 5 sente satılıyorken, aynı dönemde "Coca-Cola" nın 6 onsluk şişesi 5 sentti. Böylece, "Pepsi-Cola" rakibinin müşterilerini kendine çekmeyi başardı. 1934 yılında markanın yaratıcısı Caleb Bradham öldü. 1936 ile 1938 yılları arası şirketin gelirleri iki kat artarak 2 milyon dolara yükseldi.

1939 yılında "The Pepsi Cola Company" yeniden satılması gündeme geldi ve şirket, "Phoenix Securities" in başkan yardımcısı olan Walter Staunton Mack Jr. tarafından satın aldı. Pazarlama konusunda mükemmel bir zekaya sahip olan Mack eski İngiliz balladının müziğini kullanarak reklamlar hazırladı. Bu reklam Pepsi'nin başarısına büyük katkı verdi ve 55 dilde yayımlandı. Mack'in olağanüstü çabaları sayesinde Pepsi hem ABD hem de ABD dışında Coca-Cola'nın en büyük rakibi haline geldi. İkinci Dünya Savaşı döneminde ise Pepsi, rakipleri olan Royal Crown ve Dr. Pepper'i geride bırakarak, pazar konumuna göre Coca-Cola'dan sonra ikinci içecek olarak bilinir hale geldi. Ayrıca, Amerikan askerlerine destek olmak amacıyla camlarının tasarımını kırmızı-mavi-beyaz renginde tasarladı. 1956 yılında artık dünyanın 61 ülkesinde Pepsi-Cola'nın 149 fabrikası faaliyet gösteriyordu.

1963 yılında şirketin başkanı olan Donald M. Kendall ve Frito-Lay'in başkanı Herman Lay 1965 yılında şirketlerini bir çatı altında birleştirerek PepsiCo şirketini kurdular. Bugün dünyanın birçok ülkesinde şişeleme ve üretim fabrikası bulunan Pepsi, hemen hemen tüm ülkelerde satılmaktadır ve dolayısıyla büyük bir pazar payına sahiptir.

Rakibi Coca-Cola'dan farklı olarak Bradham, Pepsi'nin tarifini gizli saklamayı başaramamıştı. Şirketin iflası sürecinde, ürünün tarifini mahkemeye sunması sonucunda bu gizlilik bozulmuştu.

1923 yılında Bradham'ın mahkemeye verdiği belgeye göre Pepsi'nin içeriği şöyledir: 7500 libre şeker, 1200 galon su,12 galon karamel,12 galon misket limonu suyu, 58 libre fosforik asit, 0.5 galon Etanol, 6 ons limon yağı, 5 ons portakal yağı, 4 ons tarçın yağı, 2 ons hindistan cevizi yağı, 2 ons kişniş yağı bulunuyordu.

Amerika Birleşik Devletleri'nde Pepsi, karbonatlı su, yüksek fruktozlu mısır şurubu, karamel, şeker, fosforik asit, kafein, sitrik asit ve doğal tatlar ile yapılıyor. 12 ons Pepsi'nin içinde 41 gram karbonhidrat, 30 mg sodyum, 0 gram yağ, 0 gram protein, 38 mg kafein, 150 kalori bulunmaktadır. Ağustos 2010'da, Pepsi yapay yüksek potansiyelli tatlandırıcıların geliştirilmesi için Senomyx ile 4 yıllık anlaşma imzaladı.

Sözleşme kapsamında, PepsiCo 30 milyon dolar karşılığında Senomyx teknolojisini kendi ürünlerinde kullanacaktır. Bu işbirliği ile Pepsi'nin tatlı arttırıcılara ilişkin keşfi, bunun geliştirilmesi ve ticarileştirilmesi sağlanarak daha düşük kalorili içecekler piyasaya sürülmesi hedeflenmiştir. Eylül 2012'de Pepsi % 30 daha az şeker içeren Pepsi Next adında yeni bir ürün ve sıfır kalorili tatlandırıcı olarak Stevia ürününü piyasaya sürdü.
2012 yılında Coca-Cola ve Pepsi şirketleri ABD yasaları uyarınca ürünlerinin üzerine kanser uyarı etiketi konulmaması için içeceğin ayırdedici rengi olan karamel rengini veren 4 - metilimidazol maddesini azaltmışlardır. Şirketler ürünlerinde herhangi bir kanser riski olmamasına rağmen bunun yine de bir önlem olarak gerekli olduğunu ifade ederken bu değişimin, ürünlerin tatlarında herhangi bir yansıması olmadığını belirttiler.





1996 Eurovision Şarkı Yarışması

1996 Eurovision Şarkı Yarışması 18 Mayıs 1996 tarihinde düzenlenmiş 41. Eurovision Şarkı Yarışması'dır. Yarışmayı Eimear Quinn'in seslendirdiği "The Voice" adlı şarkıyla İrlanda kazanmıştır.




2002 Eurovision Şarkı Yarışması

2002 Eurovision Şarkı Yarışması TRT'nin Almanya'dan puan alınamamasına şüphelenip itiraz etmesiyle 2003 Eurovision Şarkı Yarışması'na doğrudan katılma hakkını kazandığı yarışmadır. Bu itiraz, Eurovision tarihini değiştirmiş, Türkiye ilk birinciliğini 2003 yılında yaşamış, ve etnik/oryantal parçaların temsil egemenliğinin, Doğu Avrupa ülkelerinden Birleşik Krallık'a uzanmasına vesile olmuştur.

Öte yandan EBU, katılan ülke sayısını daha da fazlalaştırmak için, elenmiş olmalarına rağmen İsrail ve Portekiz'i de yarışmaya davet etmiştir. Fakat Portekiz katılmamış, bu Letonya'nın katılmasını sağlamıştır. Letonya, şampiyonluğunu bu anlamda Portekiz'e borçludur.




Celaliye, Lüleburgaz

Celaliye, eski ismi Yuvanköy, Kırklareli ilinin Lüleburgaz ilçesine bağlı bir köydür.

Yuvan adlı bir Yunan şahsın çiftliği olduğu ve ismini de buradan aldığı söylenmektedir.
ilk demircilik mesleki okul (bugünkü meslek lisesi ayarındaki okul) yuvan çifliği yakınlarında eğitim vermiştir.

Kurutulmuş zeytinyağıyla yapılmış takır takır biber dolması, kurufasülye, bayram çorbası, yoğurt (göbek) tatlısı, baklava.

Kırklareli il merkezine 47 km, Lüleburgaz ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Köyün iklimi, Trakya Karasal iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün hem içme suyu şebekesi hem kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı vardır ancak sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.





1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı

1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı, 1683-1699 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşı'nın bir parçasıdır. II. Viyana Kuşatması sonrasında çok sayıda Avrupa ülkesi Osmanlı İmparatorluğu'na karşı birleşerek saldırıya geçti. 1686 yılında Rusya da Kutsal İttifak ülkelerine katıldı. 1687 ve 1689 yıllarında Kırım'a, 1695 ve 1696 yıllarında ise Osmanlılara ait Azak'a saldırıya geçtiler. Kırım'da başarılı olamayan Rusya, Azak'ı ele geçirmeyi başardı. Savaş 1700 yılında İstanbul'da imzalanan bir antlaşmayla sona erdi.

2 Mayıs 1687 tarihinde Çar Vasili Golitsin komutasındaki 132.000 kişilik bir Rus ordusu Kırım'a karşı sefere çıktı. 30 Mayıs'ta bu orduya sol kıyı Kazaklarının atamanı İvan Samoyloviç'in komutasındaki 50.000 kişilik bir Kazak ordusu katıldı. Yaz sıcağında ilerleyen bu büyük ordu yiyecek ve su sıkıntısına uğradı. 17 Haziran'da ulaşmaya çalıştıkları Perekop Kıstağı'ndan 6 hafta uzaklığındayken geri dönmeye karar verdiler.

1689 yılında Ruslar bir kez daha aynı sefere çıktılar. Bu sefer Şubat ayında yola çıkarak yaz sıcağından sakınmak istiyorlardı. 20 Mayıs'ta Perekop Kıstağı'na ulaştılar ama Kırım Hanlığı'nın saldırısına uğradılar. Su sıkıntısı baş gösterdi. Golitsin yine geri çekilme emri verdi. Her iki Kırım seferi de başarısız olmuştu. Yine de bu savaş, Kırım Hanlığı'nı meşgul ederek Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nda Osmanlıların yardımına koşmalarına engel olmuşlardı.

Rusların ilk Azak seferi 1695 yılının baharında başladı. 27 Haziran'da Ruslar Azak Kalesi'ni kuşattılar. Ancak Osmanlıların nehir yoluyla kaleye erzak ve cephane getirmelerini engelleyemediler. Ruslar 5 Ağustos ve 25 Eylül'de iki defa saldırıya geçtiler. Ancak başarısızlığa uğradılar. 1 Ekim'de kuşatmayı kaldırmak zorunda kaldılar.

Bu kuşatmanın başarısız olması üzerine Rus Çarı I. Petro hemen bir donanma inşa edilmesini emretti. 1696 yılının Nisan ayında Aleksei Shein komutasındaki 75.000 kişilik bir ordu kara yoluyla Azak Kalesi'ne doğru yola çıktı. Aynı zamanda yeni inşa edilmiş Rus donanması Voronej Nehri ve Don Nehri yoluyla Azak Kalesi'ne doğru yelken açtı. 27 Mayıs'ta bu donanma Azak Kalesi'ni kuşattı. 14 Haziran'da 4.000 asker ve 23 gemiden oluşan Osmanlı donanması Azak Kalesi'nin yardımına yetişti. Ancak Rus Donanması 2 Osmanlı gemisini batırmayı başardı. 19 Temmuz'da Azak Kalesi Rusların eline geçti.

Kırım'da fazla bir başarı elde edemeyen Rusya bu savaşta Azak Kalesi'ni ele geçirmeyi başarmıştı. Bu savaş ayrıca Rus donanmasının ilk büyük başarısıydı. 14 Temmuz 1700 tarihinde Osmanlı Devleti Rusya'yla İstanbul Antlaşması'nı imzalayarak Azak Kalesi'ni Ruslara bıraktı. Ayrıca Rusların Taganrog'da inşa ettikleri kaleyi kabullenmek zorunda kaldı.




1676-1681 Osmanlı-Rus Savaşı

1676-1681 Osmanlı-Rus Savaşı veya Moskof Seferi, Osmanlı İmparatorluğu ile Rus Çarlığı arasında yapılan ilk büyük savaştır. Bu savaş, sırasında Merzifonlu Kara Mustafa Paşa sadrazam olmuştur. 5 yıllık savaş sonucunda henüz güçlenemeyen Rus Çarlığı yenilgi aldı ve 31 Ocak 1681 tarihinde Bahçesaray Anlaşması ile günümüzde Çigirin olarak adlandırılan yerde bulunan Çehrin Kalesi'ni ve Ukrayna'nın geri kalan kısmını Osmanlılara bıraktı.

Rus Çarlığı, güçlenmekte olan bir hükümdarlıktı. Rus Çarı I. Aleksey (1645-1676) güneye açılma stratejisine uygun olarak önce Lehistan-Litvanya Birliği idaresinden serbest kalan Ukrayna'da bulunan Kazakların ellerindeki topraklara gözünü dikmişti. Ancak Osmanlı Devleti'nden çekiniyorlardı. 1667de Rusya Çarlığı ve Lehistan-Litvanya Birliği, Kazaklara hiç danışmadan, Andrusovo Antlaşması'nı imzaladılar ve "Sol-Ukrayna Kıyıları (Livoberezhna Ukrayina)" Kazaklarını Rusya Çarlığı idaresine bağladılar. Çehrin merkezli "Sağ-Ukrayna Kıyıları (Pravoberezhna Ukrayina)" Kazakları Atamanı Petro Doroşenko ise 1669'dan beri Osmanlı koruması altında girmeyi tercih etti.

Osmanlılar, 1672-1676 Osmanlı-Lehistan Savaşı sonucu olarak 27 Ekim 1676'da İzvança Antlaşması ile Podolya bölgesinin idaresini ele aldılar ve Osmanlı koruması altında yarı-özerk Kazak Atamanı Doroşenko idaresinde olan "Sağ-Ukrayna Kıyıları (Pravoberezhna Ukrayina)" ile komşu oldular. Rusya Ç