han Karahan (basgitar), Özkan Kurt (basgitar) grupta yer aldılar.

İlk albümü olan "Ölüme De Tilili"nin ardından Ankara Birlik Tiyatrosu'nun sahneye koyduğu Pir Sultan Abdal adlı oyunun müziklerini yaptı. İlkay Akkaya ve Tuncay Akdoğan da aynı oyunda oyuncu olarak yer aldı. Bu oyunda seslendirilen türküler "Geçmişten Geleceğe Pir Sultan Abdal" adlı albümle dinleyicilerle buluştu. Bu albümde Zeki Göker anlatıcı olarak yer aldı. 1992 yılında "Gidenlerin Ardından" adlı albüm yayınlandı. Bu albümde de Musa Anter anlatıcıydı. "Aynı Göğün Ezgisi", "Güneşin Olsun", "Pir Sultan'dan Nesimi'ye Anadolu Türküleri", "Çığlık", "Rüzgarla Gelen", adlı albümlerden sonra 1997'de "Günde Dün" yayınlandı. Bu albümde, ilk yılların ekonomik, dolayısıyla teknik yetersizliğinden dolayı bazı şarkılar üzerinde hayata geçirilemeyen düşünceler, yeni düzenlemelerle dinleyiciye sunuldu.

"Günde Dün" albümünden sonra grubun kurucularından Tuncay Akdoğan gruptan ayrıldı..

Kızılırmak, "Sır" adlı albümle müzik yolculuğuna devam etti. "Sır"dan sonra da, Şivan Perver'in de konuk sanatçı olarak yer aldığı "Gölge" albümü, kısa bir süre önce dinleyiciye sunuldu. Bu albümlerin yanı sıra, grubun solisti İlkay Akkaya'nın "Kül" adlı solo albümü 1998'de yayınlandı. 2000 yılının Aralık ayında ise İlkay Akkaya'nın ikinci solo albümü olan "Unutma" sevenleriyle buluştu.

Adını Şair Hasan Hüseyin Korkmazgil’in "Kızılırmak" isimli şiirinden alan grup, daha sonra da aynı şiiri ABT ile birlikte müzikal bir oyun olarak sahneledi. Ayrıca yurtdışında yine ABT ile birlikte İbrahim Kaypakkaya'nın yaşamının anlatıldığı "Güneşten Bir Parça" adlı oyunun müziği ile "Bir Küçük Bulut" adlı filmin müziğini yaptı.

Yurt ve dünya sorunlarına, ezilenlere karşı duyarlılıklarını, yaptıkları müzik çalışmalarıyla gösteren grup, birçok kurum ve kuruluşun etkinliğine de dayanışma amacıyla katıldı, destek oldu. Kızılırmak, yurtiçinde ve yurtdışında sayısız etkinlik, konser, dinleti ve festivallere katıldı. Kurulduğundan bu yana konserleri yasaklandı, üyeleri gözaltına alındı.

Kızılırmak başka sanatçılar veya müzik gruplarıyla birlikte kolektif çalışmalar yapmış, onlara gönüllü olarak destekte bulunmuştur. Grubun yapmış olduğu kolektif çalışmalara örnek olarak, Grup Mavi, Ali Asker, Grup Hasat, Ekrem Ataer, Salkım Söğüt, Nevzat Karakış, Mayıs Rüzgârı gibi sanatçı ve grupların albümleri gösterilebilir.






Juno (mitoloji)

Juno, Iuno, (Latince: IVNO) Roma mitolojisinde baş tanrı Jüpiter'in kız kardeşi ve eşi, aile ve doğum başta olmak üzere birçok alanda tezahürü ve ilgisi bulunan, eski ve güçlü bir tanrıçaydı. Yunan mitolojisindeki Hera'nın Roma mitolojisindeki dengi olarak da tanımlanabilir; aynı Hera gibi onun da kutsal ve sembolik hayvanı tavus kuşudur, ve yine Hera gibi başında taç ile tasvir edilirdi. Etrüsk mitolojisindeki tanrıça "Uni"'nin ismini Latince bu tanrıçanın ismi olan "Iuno"dan alır. Tanrıların kralı Jüpiter'in karısı ve tanrıların kraliçesidir. Aynı Jüpiter gibi şimşek gönderebilir. En önemli Roma tanrılarından Mars'ın da annesidir. Roma tarihi boyunca çeşitli dönemlerdeki olaylar Juno'ya atfeledilir veya çeşitli olaylarda yer aldığı iddia edilirdi.

Juno yaratıcı gücü ve hayatı, gençliği sembolize eder, doğum ile ilişkilidir. Ayrıca Jüpiter ve Minerva ile birlikte Capitol Üçlemesini oluştururdu. Juno'nun ayların başına rastlayan, tanrıçanın farklı yönlerine, tezahürlerine adanmış birçok kült günü mevcuttur; 1 Şubatta Juno Sospita, 1 Martta Juno Lucina ["(o ki) ışığa/aydınlığa getiren (kadın)"] -ki bu kutlamaya veya bayrama "Matronalia" denirdi-, 1 Haziranda Juno Moneta ["(o ki) uyaran (kadın)"], 1 Ekimde Juno Sororia olarak kutlanır. Diğer mitik figürlerle ilişkilendirilmiş bazı kült günleri ise ayların birinci gününe rastlamazdı. Juno'nun en rağbet gören ve yaygın olan tezahürü "Juno Regina" yani "Kraliçe Juno" idi. "Juno Moneta" tezahürü ile Roma İmparatorluğunun ekonomisini korurken, "Juno Lucina" olarak, doğum ve aile ile ilgili yönlerini vurgular, "çocukları ışığa (veya aydınlığa) getirir"di. Ayrıca "Pomona" yani meyve tanrıçası olarak da literatürde yer almıştır.





Jüpiter (mitoloji)

Jüpiter ("Iuppiter"), tanrıların en güçlülerinden birisi olan Zeus ile denktir. Satürn ile Ops'un en genç çocuğudur. Bir tanrı olan Atlas'a evreni taşıma görevini o vermiştir. Ayrıca Romalıların büyük bir sevgiyle taptıkları yüce tanrılarından biridir. Etrüks mitolojisinde ise Tinia olarak bilinir. Juno'nun eşi olup Juno, Minerva, Mars ile büyük tanrıları oluşturur. Ayrıca Pollux'un babasıdır.




Mars (mitoloji)

Mars, Roma mitolojisindeki savaş tanrısıdır. Juno ile Jüpiter'in oğludur. "Mars" sözcüğünün herhangi bir Hint-Avrupalı türevi olmadığına göre, büyük ihtimalle Etrüsk ziraat tanrısı Maris'in Latinize edilmiş bir biçimidir. Başlarda Romalı bereket ve bitki tanrısı, çiftlik hayvanlarının, ekin alanlarının koruyucusuyken daha sonraları savaşla özdeşleştirilmiştir; sonunda Yunan mitolojisindeki Ares'in Roma mitolojisindeki dengi olmuştur.

Mars Roma'nın kurucusu Romulus'un efsanevi babasıydı ve bu nedenle Romalılar atalarının Mars olduğuna inanırdı. Romada erkek tanrılar arasında en güçlü ikinci konumdadır. Asil görünüşlü ve asla yenilmeyen bir tanrıdır. Romalılar Yunanistan'ı feth edince Aresle bir tutulmuştur.





Sitokin

Sitokin, hayvan ve bitki hücrelerince üretilen, hücrelerin birbirleriyle iletişimini sağlayan protein ve peptidlerin bir grubudur. Hücre yüzeyi sitokin reseptörleri aracılığıyla görevlerini yaparlar. Yangı (enflamasyon) ve bağışıklık reaksiyonlarında, aktif lenfositler, makrofajlar, endotel, epitel ve konnektif dokular tarafından oluşturulurlar. Salınımları geçicidir. Sitokinler, hücrelerdeki reseptörlere bağlanarak hücre çoğalmasını uyarırlar.

Sitokin ailesi başlıca suda çözünebilir küçük proteinlerin ve glikoproteinlerin (şeker zinciri eklenmiş proteinler) 8 ila 30 kDa'lık birimlerini içerirler. Hormonlar ve nörotransmitterler gibi işlev görürler, fakat hormonlar özgül organlardan kana salınır ve nörotransmitterler nöronlarca üretilirken, sitokinler bazı hücre tiplerince salınırlar. Bağışıklık sistemindeki temel rolleriyle sitokinler, çeşitli immünolojik, enfeksiyonöz ve enflamasyon hastalıklarında salınırlar. Bununla beraber, tüm fonksiyonları bağışıklık sistemiyle sınırlı değildir, embriyogenezde bazı gelişimsel süreçlerin bazı basamaklarında da görülürler.

Bağışıklık sistemi bir patojenle savaşırken, sitokinler, T hücresi ve makrofajlar gibi bağışıklık sistemi hücrelerini sinyal verir ve enfeksiyon bölgesine gitmeleini sağlarlar. Uygulamada, sitokinler daha fazla sitokin üretmeleri için onları uyarırarak bu hücreleri etkinleştirirler.

Sitokinler oldukça çeşitli hücreler (hemopoietik ve non-hemopoietik hücrelerin hepsi) tarafından üretilirler ve hücrelerin civarlarında veya canlının bütün her yerinde etkili olabilirler. Bu etkiler bazen diğer kimyasal ve sitokinlerin bulunmasına oldukça bağlıdır.

Her sitokin özgül bir hücre yüzeyi reseptörüne bağlanır. Sonra hücreiçi sinyallemenin kaskadları hücre fonkisyonlarını değiştirir. Bu, diğer moleküller için reseptör yüzeylerinin sayısının artması ya da dönüt uyarılmasıyla kendi etkilerinin baskılanmasını, diğer sitokinlerin üretilmesiyle sonuçlanan bazı genlerin üst ve/veya alt düzenlemesini ve onların transkripsiyon faktörlerini içerebilir.

Hücrece verilen bir sitokinin kısmen etkisi, onun hücre dışı bolluğuna, hücre yüzeyindeki tamamlayıcı reseptörün çokluğuna ve sunumuna, reseptör bağlamasının sinyallerinin aşağıakımla etkinleştirmesine bağlıdır, bu son iki faktör hücre tipince değişebilir. 
Sitokinler oldukça "fazla" olmalarıyla tanımlanırlar, bu yüzden bazı sitokinler benzer fonksiyonları paylaşıyor görünmektedir. Fonksiyonları genelleştirme sitokinklerde mümkün değildir; her şeye rağmen, etkileri şu şekilde gruplandırılabilir:

Öyle görünüyorki, sitokinlerin antikorları bağlamasıyla oluşan bağışıklık etkisi, tek başına bir sitokinden daha güçlü olarak kısırdöngü gibi görülmektedir.

Sitokinlerin fazla uyarılması "sitokin patlaması" olarak bilinen tehlikeli bir sendromu tetikleyebilir, bu, klinikal TGN1412 duruşması sırasında bazı ters olayları nedeni olabilir.

Sitokinler, lemfokinler, interlökinler ve kemokinler gibi fonkisyonlarına, salgılalamadaki hücrelere veya işlev hedeflerindeki farklılıklara göre isimlendirilmişlerdir. Çünkü sitokinler fark edilir derecede çoklukları ve pleiotropizmle ayırt edildikleri gibi, istisnalara da izin verilir, eskilerine oranla az gelişmiştir. karakterize edilirler. 
Because cytokines are characterized by considerable redundancy and pleiotropism, such distinctions, allowing for exceptions, are obsolete.


Yapısal benzerlik kısmen fazlalığı çarpıcı derecede göstermeyen sitokinler arasında ayırt edebilir, bu yüzden 4 tip olarak gruplandılırılar:

Bu altailelerden ilki en büyük olan gruptur. Eritropoietin (EPO) ve trombopoietin (THPO) gibi bazı non-immünolojik sitokinleri içerir. Ayrıca, dört α-sarmal zincirli sitokinler uzun-zincirli ve kısa-zincirli olarak da gruplandırılabilirler. 

Klinikte ve tecrübe edilmiş pratikte immünolojik sitokinlerin, proliferasyonu ve yardımcı T hücrelerinin işlevselliğini arttıranlar tip 1 ( IFN-γ vb.) ve tip 2 (IL-4, IL-10, IL-13, TGF-β, vb.) olarak ayrı ayrı bölen sınıflandırmanın daha yararlı olduğu ispatlanmıştır. Bu altkümelerin birindeki sitokinlerin diğerinin etkilerini baskılamaya meyilli olarak bulunması ilginçtir. Bu eğilimin otoimmün hastalıkların patojenitesinde bir rolü olabileceği düşüncesiyle yoğun çalışma altındadır.

Geçtiğimiz yıllarda sitokin reseptörleri, kısmen önemli özelliklerinden ve kısmen savunmanın bir sitokin reseptörüyle doğrudan ilişkili olmasıyla malum bağışıklık savunma halini zayıflatmasından dolayı araştırmacılar tarafından sitokinlerin kendisinden daha fazla dikkat noktası haline gelmiştir.

Bu bakımdan ayrıca sitokinlerin çokluk ve pleiomorfizimi, gerçekte onların benzer reseptörlerinin bir sonucudur, bazı yazarlar sitokin reseptörlerinin sınıflandırılmasında daha çok klinik ve deneyimleri