iydi ve yapıtları bir anlamda ilk felsefeyi kurmaya yönelikti.

Aristoteles'in ortaçağ felsefesinde de çok önemli bir rolü vardır; Aristotelesçiliğin bir biçimi bu tarihsel dönemde şekillenir. Bu dönemde, özellikle de Skolastik felsefe içinde temel dayanak noktası Aristotales felsefesidir. Hıristiyan dogmaların felsefe ile temellendirilmesini hedefleyen bu dönem felsefeleri, önemli bir kaynak olarak Aristotales'i bulmuşlardır. Bundan kaynaklı olarak Aristotales denildiğinde aynı zamanda akla Skolastik felsefe gelir. Rönesans felsefesi skolastikle savaşın içinde geliştiğinden dolayı, başlangıçta Aristotales'e tepkili bir tavır geliştirir; ancak bu dönem felsefesi genel olarak antikçağ düşüncesini yeniden değerlendirmeye yöneldiğinden, Aristotales'e tümden yadsınmaz.

Rönesans felsefesinin Aristotales'le ilgisi, temel yönelimi olan hünmanizmayla bağlantılıdır. Hümanizm öncelikli olarak antik çağ felsefesine ait metinlerin orijinal olarak konulmasını ve öyle değerlendirilmesini hedefler. Ortaçağ felsefesinin bu bakımdan Aristotales'e kattıkları böylece ayıklanmaya çalışılmıştır. Rönesans felsefesinde Aristotelesçilik, ortaçağın ve Skolastik felsefenin Aristotales üzerine eklemelerin ayıklanması biçiminde meydana gelmiştir diyebiliriz. Theodoros Gaza (1400'lü yıllar), Aristotelesçiliğin başlatılarından olan bir Bizanslı bilgindir.
Aristotelesçiliğin belirli bir akademisi olmamıştır, bu bakımdan Platonizmden daha farklı yönelimleri sözkonusudur. Hümanistlerin yanı sıra İbni Rüştçüler (Avveroistler) ve Alexandristler olarak adlandırılan akımlar anılmaya değerdir. Birinciler İbni Rüşt'ün ortaçağda Platon etkisininde işe karıştığı Aristo yorumunu temel alıyorlardı. İkincilerse, antikçağ sonlarında en büyük Aristotales yorumcusu kabul edilen Aphrodisiaslı Alexandros'a dayanıyorlardı. Bu son iki eğilim Aristotales doğrudan kaynaklardan değil yorumcularından hareketle değerlendiriyorlardı. Rönesans döneminde bu aristotaleçi yönelimler arasında çelişki ve çatışmalar meydna gelir.

Aristotelesçiliğin merkezi 14. yüzyıldan itibaren İbn Rüşdcülüğün etkili olduğu Padova'dır. Bütün Aristotalesçi kadroların burada toplanması sözkonusudur. Bu dönem en büyük filozof Pietro Pomponazzi'dir (1462-1524). Birçok üniversitede görev yapan Pomponazzie, Aristotelesçiliğin merkezi tartışması olan ruhum ölümsüzlüğü konusunda doğalcı-materyalist bir düşüncenin savunusunu geliştirmiştir. "Çifte doğruluk" düşüncesiyle akli olan ile tanrısal olanı ayırmaya çalışmış buna regmen kilise tarafından aforoz edilmekten kurtulamamıştır. Röneans felsefesindeki Aristotelesçiliğin ortacağdan farkı, dindışı bir yönelimle Aristo felsefesini degerlendirmesidir.





İhsan Şurdum

İhsan Şurdum (d. 1930 Konya) Türk uzman restoratör ve ressam.

1947 yılında Güzel Sanatlar Akademisi’ne girdi. 1954–55 öğretim yılı döneminde Bedri Rahmi Atölyesi Yüksek Resim Bölümü’nden mezun oldu. 1956 yılında Fransa’ya gitti ve 1961'de Türkiye'ye döndü. 1963 yılında Balıkesir Devlet Güzel Sanatlar Galerisi’ni kurdu. 1965 yılında İstanbul Resim ve Heykel Müzesi’nde görevlendirildi. 1967'de İtalyan hükümeti bursu ile Roma Merkez Restorasyon Enstitüsü’nde çalıştı ve sertifika aldı. 1949 yılından beri pek çok karma sergilere katıldı.

İhsan Şurdum, 1976 yılı devlet sergisinde Başarı Ödülü aldı. 1978’de Belçika hükümetinin davetlisi olarak Belçika’ da mesleki araştırma yaptı. 1982’de Mimar Sinan Üniversitesi’nde Restorasyon Atölyesi’ni kurdu. 1995’te emekli oldu.

İlk kişisel sergisini 1975’te, son kişisel sergisini de 1999’da açtı. İstanbul, Ankara ve İzmir müzelerinde eserleri vardır.





Omurilik soğanı

Omurilik soğanı veya medulla oblongata, beyinsapının parçası olan, beyinle omurilik arasında yer alan bölge. Böylece beyin ve diğer vücut organları arasındaki bağlantıyı sağlar. Üstündeki ponstan sulcus pontobulbaris, altındaki omurilikten (medulla spinalis) foramen magnum ile ayrılır.

Beyne giren bütün sinirler omurilik soğanından geçer. Omurilik soğanı, istemsiz çalışan iç organların kontrol merkezidir. Solunum, sindirim, hapşırma, kusma, yutma, çiğneme, idrar yapma gibi refleksleri kontrol eder. Ayrıca burada, kortikospinal yolun parçası olarak beynin sağ lobundan gelen motor sinirlerin çoğunluğu vücudun sol kısmına, sol lobundan gelen sinirler sağ kısmına gönderilir.

Omurilik soğanının işlevleri şunlardır:




Fenerbahçe (futbol takımı) 1961-62 sezonu

Fenerbahçe (futbol takımı) 1961-62 sezonu, Fenerbahçe'nin kuruluşundan itibaren 55. ve ulusal ligdeki 4. sezonudur.

1961 yılında tarihindeki 11. Türkiye şampiyonluğunu ve 2. Millî Lig şampiyonluğunu kazanan Fenerbahçe (aynı dönemde Beşiktaş'ın 8, Galatasaray'ın ise 1 Türkiye şampiyonluğu vardı), 1961-62 sezonunu iniş-çıkışlarla geçirdi ve bitime üç hafta kala lider Galatasaray'ı 1-0 yenmesine rağmen, son iki haftada Vefa ve Beşiktaş'a yenilerek ligde ikinci kez ikinci oldu. Galatasaray tarihindeki ilk Millî Lig şampiyonluğuna ulaştı. Maçlarına 1960-61 sezonunda başlanana Balkan Kupası'nı ise son maça kadar şampiyonluk potasında götürmesine rağmen dördüncü bitirdi.

Fenerbahçe 1961-62 sezonunda 70 maç oynayarak kuruluşundan beri en çok maç yaptığı sezonu geride bıraktı. Bu maçların 5'i resmi olmak üzere 13'ü yabancı takımlarlaydı. 8 Haziran 1962 tarihinde son iki yılın Avrupa Şampiyonu Benfica ile oynayarak sezonu kapattı. Fenerbahçe, tarihinde bir sezonda en fazla yenilgiyi (20 maç) 1961-62 sezonunda aldı.

Fenerbahçe bu sezon büyük yıldızı Can Bartu'yu ACF Fiorentina'ya kaybederek girdi. Birinci kalecisi Özcan Arkoç'u askerlik görevi nedeniyle çoğu maçta oynatamazken, ikinci kalecisi Şükrü Ersoy'un da sakatlığıyla birçok maça üçüncü ya da dördüncü kalecileriyle çıkmak zorunda kaldı ve özellikle ligde kilit puanlar kaybetti.

Özcan Arkoç, Şükrü Ersoy, Atillâ Altaş, İsmail Kurt, Özcan Köksoy, Basri Dirimlili, Naci Erdem, Osman Göktan, Kadri Aytaç, Avni Kalkavan, Mustafa Güven, Lefter Küçükandonyadis, Yüksel Gündüz, Şeref Has, Can Bartu, Ergun Öztuna, Hilmi Kiremitçi, Nedim Doğan, Bülent Tanyeri, Hüseyin Yazıcı, Cahit Zeren, Aydoğan Çipiloğlu, Selim Soydan, Selâhattin Torkal, Özer Kanra, Necati Toker, Üner Zonguralp, Mehmet Ali Çiçek, Artin.



Türkiye Futbol Federasyonu'nun düzenlediği ve Sporcuları Koruma Derneği ile Cüzzamlılara Yardım Derneği yararına düzenlenen turnuvaya 1960-61 Millî Lig'i ilk dört sırada bitiren Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş ve Beykoz katıldılar. İlk gün maçlarında zayıf bir kadroyla Beykoz maçına çıkan Fenerbahçe rakibine 2-1 yenilirken, Beşiktaş ile Galatasaray 1-1 berabere kaldılar. 30 Ağustos günü Fenerbahçe ile Galatasaray karşı karşıya geldi. Zafer Bayramı'nın ve iki takımın da as kadrolarıyla çıkmalarının da etkisiyle 12.759 seyircinin toplandığı maçta sarı-lacivertliler ezelî rakiplerini 2-0 yendiler. Aynı gün Beşiktaş Beykoz'u 4-3 yendi. Şampiyonu belirleyecek Fenerbahçe-Beşiktaş maçının Galatasaray-Beykoz maçıyla birlikte Mithatpaşa Stadı'nın ışıklandırması tamamlandığında yapılması kararlaştırıldı. Ancak, Türk futbol tarihinde finali sonraya bırakılan birçok örnekte görüldüğü gibi, bu maçlar oynanamadı ve turnuvanın şampiyonluğu ortada kaldı (Mithatpaşa Stadı'nın ışıklandırması 1962 Mart ayında tamamlanabilmiş, Fenerbahçe Kasımpaşa ile Türkiye liglerinin ilk gece maçını 28 Mart 1962 tarihinde oynamıştır)

Fenerbahçe ve Beşiktaş devre arası hazırlıkları kapsamında İzmir'de düzenlenen dörtlü turnuvaya katıldılar. Altay ve Karşıyaka'nın evsahipliğindeki turnuvada ilk gün Fenerbahçe Karşıyaka'yı yenerken, Altay da renktaşı Beşiktaş'ı 2-0 mağlup etmeyi başardı. Turnuvanın ikinci gününde Karşıyaka Altay'ı 4-1 yenerken, Fenerbahçe ve Beşiktaş 1-1 berabere kaldılar. Fenerbahçe 3 puanla birinci oldu. Turnuva sonunda kupa tevdi edilmedi.
Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş ve Vefa Türkiye'nin doğu illerine yardım sağlamak amacıyla İstanbul'da hasılat amaçlı bir dörtlü turnuva düzenlediler. Buna rağmen, 31 Ocak 1962 tarihindeki maçları sadece Beşiktaş ciddiye aldı ve as kadrosuyla çıktığı maçta yedek ağırlıklı bir kadroyla oynayan Fenerbahçe'yi 3-0 mağlup etti. Diğer maçta ise Vefa'nın yedek takımı Galatasaray'ın yedek takımını 2-1 yendi. Yardım amaçlı bir turnuvada üç takımın yedek kadrolarla oynaması kamuoyundan tepki gördü. Bunun üzerine takımlar kalan maçlarında daha kuvvetli kadrolarıyla sahaya çıktılar. 6 Şubat'ta Fenerbahçe Vefa'yı 2-0 yenerken, Galatasaray da Beşiktaş'ı 3-2 mağlup etti. 14 Şubat'taki son maçlarda Fenerbahçe'nin Galatasaray'ı 3-2 yenmesi yeterli olmazken, Vefa'yı 1-0 yenen Beşiktaş averajla turnuva şampiyon oldu. Fenerbahçe ikinci oldu.

1960-61 sezonunda Süper Lig şampiyonu olan Fenerbahçe, tarihinde ikinci kez Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'na katıldı. Birinci turu bay geçerek atlayan Fenerbahçe'nin karşısına Batı Almanya şampiyonu 1. FC Nürnberg takımı çıktı.

O dönemde Alman Futbolu her zamanki istikrarlı çizgisini sürdürüyordu. Almanya millî futbol takımı 1954 FIFA Dünya Kupası şampiyonluğundan sonra, 1966'da final oynamış, 1958'de Dünya dördüncüsü olmuş, 1962'de de çeyrek finalde elenmişti. Kulüp takımları da başarılı olmuş, Eintracht Frankfurt 1960'ta final, Hamburg SV da 1961'de yarı final oynamışlardı.

Fenerbahçe o tarihe kadar Alman takımlarıyla 17 maç yapmıştı. Birinci Dünya Savaşı günlerinde müttefik Alman kuvvetleri takımlarıyla yaptığı 9 maçın 7'sini galibiyet, 2'sini beraberlikle bitiren sarı-lacivertliler 29 gol atıp 5 gol yemişler, Savaş sonrasında yapılan 8 maçın da yine 7'sini galibiyetle, 1'ini de beraberlikle tamamlamış, 11'e karşı 28 gol atmışlar, dolayısıyla 1961'e dek hiçbir Alman takımına yenilmemişlerdir .

Galatasaray'ın 1921 turnesi sırasında 2 Ekim 1921'de (o dönemde de Almanya şampiyonu iken) 6-0 yenildiği bu takımla oynanacak bu maç bir anlamda Türk futbolunun Nürnberg ile rövanşı olacakken, Türk futbolu bir anlamda kendini çelmelemiştir. Zira 18 Ekim'de oynanan maç öncesinde Fenerbahçe 14 Ekim'de deplasmanda Ankara Demirspor ile oynamış, 15 Ekim'de yine Ankara'da oynanması gereken Gençlerbirliği maçı da 1961 Türkiye genel seçimleri nedeniyle T