mün ilk yapımı ve yönetmenin ilk filmi, on iki dakikalık bir kısa film olan "Nān o Kūche"'dir. ("Ekmek ve Sokak") Bir çocuğun saldırgan bir köpekle karşılaşmasını anlatan "yeni gerçekçi" tarzda bir filmdir. Bunu, 1972'de çektiği "Zang-e Tafrīh" adlı kısa film izledi. Bu süreçte, enstitünün film yapımı bölümü de gelişerek İran'ın en ünlü film stüdyolarından biri haline geldi ve Kiyarüstemi'nin filmlerinin yanı sıra, "Davandeh" ve "Bashu" gibi başka başarılı İran filmlerinin de yapımcılığını üstlendi.

1970'lerde İran sinemasındaki yeni dalganın bir parçası olarak Kiyarüstemi, bireysel film yapımı anlayışını tercih etti. Bir ropörtajında, ilk filminden söz ederken;

Yine bir kısa film olan 1973 yapımı "Tajrobe"'den sonra, yönetmen, 1974'te "Mossafer" adlı filmi çekti. Mossafer, İran'ın küçük bir köyünde yaşayan Hassan Darabi adında on yaşında sorunlu bir çocuğun öyküsünü anlatır. Hassan, İran millî futbol takımının Tahran'da yapacağı önemli bir maça gitmek için arkadaşlarını ve komşularını oyuna getirir. Bir dizi olaydan sonra, tam maç zamanında Tahran stadına varır. Film, çocuğun amacına ulaşmadaki kararlılığını ve davranışlarının başkaları, özellikle de en yakınları üzerindeki etkilerine aldırmazlığını konu alır. İnsan davranışları ile doğru-yanlış arasındaki dengeyi sorgular. Kiyarüstemi'nin gerçekçilik, stilize karmaşıklık gibi özellikleriyle birlikte, fiziksel ve ruhsal yolculuğa olan ilgisine ilişkin ününü de artırmıştır.

Kiyarüstemi, 1975'te "Man ham Mitoumam" ve "Dow Rahehal Baraye yek Massaleh" adında iki kısa film yönetti. 1976 yılının başında ise, önce "Rang-ha", daha sonra bir düğün elbisesi için tartışan üç genç üzerine kırk dört dakikalık bir film olan "Lebāsī Barā-ye Arūsī"yi çekti. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi, 112 dakika uzunluğundaki "Gozāresh"'tir. (1977) Rüşvet almakla suçlanan bir vergi memurunun hikâyesidir. Ayrıca, intihar da, filmin temalarından biridir. Yönetmen, 1979'da ise, yapımcılığını da üstlendiği "Ghazieh-e Shekl-e Aval, Ghazieh-e Shekl-e Dou Wom" adlı filmi çekti.

1980'lerin başında, aralarında "Behdasht-e Dandan" (1980), "Be Tartib Ya Bedun-e Tartib" (1981) ve "Hamsarayan"'ın da (1982) bulunduğu çok sayıda kısa film çekti. 1983'te "Hamshahri" adlı filmi çeken yönetmenin İran sınırları dışında tanınmaya başlaması, "Arkadaşımın Evi Nerede?" filmiyle oldu. (1987)

"Arkadaşımın Evi Nerede?", küçük bir çocuğun komşu köyde oturan arkadaşının evini, arkadaşının kendisinde kalan defterini geri vermek için arayışını konu alır. Basit gibi görünen hikâye, insanların bireysel yükümlükleri, vicdan, sadakat ve günlük kahramanlıkları sembolize ederek anlatır. İran köylülerinin gelenekleri ve inançları da filmin pek çok yerinde görülür. Film ayrıca, Kiyarüstemi filmlerinin önemli unsurlarından olan İran köy manzaralarının şiirsel kullanımı, gerçekçiliği ve mizahın dokunaklı kullanımıyla da dikkat çeker. Yönetmen filmdeki öyküyü, çocukları konu alan diğer çoğu filmdeki küçümseyici tondan uzak şekilde, bir çocuğun bakış açısından anlatmayı tercih eder.

"Arkadaşımın Evi Nerede?", "Ve Yaşam Sürüyor" (1992) ve "Zeytin Ağaçları Altında" (1994), hepsi de Kuzey İran'daki Köker köyünde geçtiğinden, "Köker Üçlemesi" olarak adlandırılır. Üç film de, 50 binden fazla kişinin hayatını kaybettiği 1990 İran depremi çevresinde geçer. Yaşam, ölüm, değişim ve devamlılık, bu filmleri birbirine bağlayan ortak temalardır. Üçleme, 1990'larda önce Fransa, ardından Hollanda, İsveç, Almanya ve Finlandiya gibi ülkelerde başarılı oldu. Yönetmen Kiyarüstemi ise, bu filmlerin bir üçleme oluşturmadığı; ancak, "Ve Yaşam Sürüyor" ile "Zeytin Ağaçları Altında"'nın 1997 yapımı "Kirazın Tadı" ile bir üçleme oluşturabileceği görüşündedir. Bunun nedeni ise, bu üç filmin aynı temayı, yani, "yaşamın değeri"ni işlemesidir.

Yönetmen, 1987'de İbrahim Forouzesh'in yönettiği "Kelid" adlı filmi yazdı ve kurgusunu yaptı. 1989'da ise, "Mashgh-e Shab" adlı filmi yönetti.

Kiyarüstemi, 1990 yılında, ünlü yönetmen Mohsen Makhmalbaf olduğunu söyleyerek zengin bir aileyi kandıran bir kişinin gerçek öyküsünden yola çıkarak, en ünlü filmlerinden "Yakın Plan"'ı yönetti. Olayda, aile söz konusu kişi Hüseyin Sabzian'ın amacının hırsızlık olduğunu düşünse de, Sabzian böyle davranma sebebinin daha karmaşık olduğunu belirtir. Yarı-belgesel nitelikteki film, Sabzian'ın kendisini Makhmalbaf olarak tanıtmasının ahlaki gerekçelerini incelerken, seyircinin, onun kültürel ve artistik yeneğini de anlamasını sağlar. Film, Quentin Tarantino, Martin Scorsese, Werner Herzog, Jean-Luc Godard ve Nanni Moretti gibi ünlü yönetmenlerce övüldü ve Avrupa'da da gösterildi.

Yönetmen, 1992'de eleştirmenlerce "Köker Üçlemesi"nin ikinci filmi kabul edilen "Ve Yaşam Sürüyor"u çekti. Film, bir baba-oğlunun 1990 İran depreminin ardından Tahran'dan Köker'e, hayatlarından endişe ettikleri iki çocuğu aramak üzere yaptığı yolculuğu anlatır. Yıkıntıların arasında yol alırken, yaşadıkları trajediye rağmen hayatlarına devam eden kişileri görürler. Aynı yıl Kiyarüstemi, profesyonel sinema yaşamının ilk ödülü olan Roberto Rossellini Ödülünü, bu filmle aldı. Köker Üçlemesinin üçüncü filmi sayılan "Zeytin Ağaçları Altında" (1994) ise, "Ve Yaşam Sürüyor"un geri plandaki sahnelerinden birinin çekim öyküsünü konu alır.

Adrian Martin gibi kimi eleştirmenler, Köker Üçlemesini, ""diyagramsal"" olarak nitelendirdi. Bunun nedeni, fimler arasındaki bağlantılar kadar, filmlerde görünen yüzey şekilleri ile yaşamın ve dünyanın gücünün geometrisidir. "Ve Yaşam Sürüyor"daki bir flashback sahnesi, seyircinin serinin depremden önce, 1987 yılında çekilmiş olan ilk filmi "Arkadaşımın Evi Nerede?"yi hatırlamasını sağlar. Bu iki film, aynı şekilde, depremden sonraki "yeniden yapılanmayı" sembolize eden üçüncü film "Zeytin Ağaçları Altında"'ya bağlanır.

"Zeytin Ağaçları Altında", 1995'te Miramax tarafından ABD'de ticari gösterime sokuldu.

Daha sonra yönetmen, eski asistanı Cafer Panahi'nin "Safar" (Yolculuk) ve "Badkonake sefid" (Beyaz Balon, 1995) adlı filmlerinin senaryolarını yazdı. 1995-1996'da 40 yönetmenin ortak projesi olan "Lumière et Cie" için çalıştı.

1997'de ise, intihar etmeyi düşünen bir adamın öyküsünü anlatan ve ahlak, intiharın meşruiyeti ve merhametin anlamı gibi temaları işleyen "Kirazın Tadı" adlı filmiyle, Cannes Film Festivalinde "Altın Palmiye" ödülünün sahibi oldu.

Kiyarüstemi, 1999 yılında, "Rüzgar Bizi Sürükleyecek" filmiyle, Venedik Uluslararası Film Festivalinde Büyük Jüri Ödülü ("Gran Premio Speciale Della Giuria") aldı. Film, kentli ve köylü bakış açılarıyla emeğe verilen değeri karşılaştırırken, yöreye yabancı birinin ücra bir İran köyüne yerleşmesi ekseninde, cinsiyet eşitliği, gelişimin yararları gibi temaları da ele alır. Filmin ilginç bir özelliği ise, pek çok karakterin sesinin duyulmasına karşın, filmde görünmemesidir. En az 13-14 karakter, film boyunca hiç gözükmez.

2002'de alışılagelmişin dışında bir anlayışla ve senaryo yazımında o güne dek izlenmiş geleneği terk ederek 10 adlı filmini yönetti. Bu filmde, İran'daki sosyo-politik manzaraya ve Tahran sokaklarında günlerce arabasıyla dolaşan bir kadının gördüklerine odaklandı. Filmde kadının yolculuğu boyunca, aralarında kızkardeşi, otostop çeken bir fahişe, kaçak bir gelin ve onun on yaşındaki oğlunun da bulunduğu 10 yolcuyla olan diyalogları yer alır. Yönetmenin 10'da uyguladığı tarz, aralarında "The New York Times" yazarı A. O. Scott'ın da bulunduğu çok sayıda profesyonel sinema yazarından övgü aldı.

2001'de Kiyarüstemi ve asistanı Seifollah Samadian, Birleşmiş Milletler Uluslararası Tarımsal Kalkınma Fonu'nun talebiyle, Ugandalı yetimlere destek programlarıyla ilgili bir belgesel çekmek amacıyla, Uganda'nın başkenti Kampala'ya gitti. Yönetmen burada 10 gün kaldı ve ABC Africa adlı belgeseli çekti. Yolculuk başta filmin çekimi için bir araştırma gezisi olarak düşünüldüyse de, Kiyarüstemi dönüşte yaptığı çekimlerin tamamını kurgulayarak filmi tamamladı. Uganda'da çocukların yetim kalması çok büyük oranda AIDS'in bir sonucu olsa da, "Time Out" dergisi editörü ve "National Film Theatre" şefi programcı Geoff Andrew'a göre film, "Önceki dört filmi gibi ölüm hakkında değil; ancak, yaşam ve ölüm hakkında - bunların nasıl birbirine bağlı oldukları ve sembolik kaçınılmazlıkları karşısında nasıl bir tavır takınabileceğimiz üzerine."

2003'te diyalog ve karakterizasyon içermeyen şiirsel filmi "Panj"'ı çekti. Her biri tek çekimlik sekanslardan oluşan beş uzun doğa çekiminden oluşan film, DV el kamerasıyla, Hazar Denizi kıyılarında çekildi. Filmin net bir konusu yoksa da, Geoff Andrew'a göre,"Panj", "güzel fotoğraflardan daha fazlasıdır." Yazar, ayrıca, basit görünen betimlemelerin ardında gizli ustalığa da dikkat çeker.

Yönetmen, 2004'te "10 on Ten" adlı, film yapımı üzerine 10 dersten oluşan belgesel filmi yönetti. Kiyarüstemi, film boyunca, önceki fimlerini çektiği mekanlarda arabayla dolaşırken görülür. Film, arabanın içine sabitlenmiş bir kamerayla dijital olarak çekildi. Bu çekim tarzı, yönetmenin "Kirazın Tadı" ve "10" filmlerini akla getirir.

2005 ve 2006'da, kendi ilham kaynaklarını göz önünde tutarak, şiirsel gözlemlerlerle sade siyah-beyaz fotoğrafları, müziği ve politik açıdan provoke edici finali birleştirdiği ve doğa manzaralarının gücünü yansıttığı 32 dakikalık belgesel "The Roads of Kiarostami"'yi çekti.

İngiliz yönetmen Ken Loach ve İtalyan yönetmen Ermanno Olmi ile birlikte "Tickets" adlı filmi yönetti. Bu filmde, toplu taşıma araçlarındaki insanlar ile günlük sokak hayatı anlatılır.

Toscana'da çektiği ve başrolünde Fransız oyuncular Juliette Binoche ile William Shimell'in oynadığı "Aslı Gibidir", Kiyarüstemi'nin şimdilik son filmidir.

Kiyarüstemi, Satyajit Ray, Vittorio de Sica, Éric Rohmer ve Jacques Tati gibi yönetmenlerle karşılaştırılsa da, filmlerinde genellikle kendisine özgü bir tarz görülür ve genellikle kendi bulduğu teknikleri kullanır.

1970'te Nān o Kūche'nin çekimleri sırasında, deneyimli görüntü yönetmeniyle, küçük çocuk ve saldırgan köpeği nasıl filme alacakları konusunda ciddi