’e gönderilir. Halk arasında “İstanbullu Hoca” olarak tanınır. Bir süre sonra Emine ile evlenir. Bu arada Yunanlar Anadolu’ya girmiştir. “İstanbullu Hoca”, Kuvay-ı Milli-yecilerin ve önderleri Haydar Bey’in karşısında yer alır; Kuvay-ı Milliyecileri vatana ihanetle suçlar ve Padişah’ın desteklenmesini ister.

Ankara’da “İstanbullu Hoca” için “vur emri” çıkarılır. Hoca kaçar, Çakırsaraylı çetesine sığınır. Burada “Küçük Ağa” olur. Kuvay-ı Milliyeciler çeteyi kıstırırlarsa da Küçük Ağa kurtulur; Çerkez Ethem’in ortanca kardeşi Tevfik Bey’in çetesinde bir müfrezenin başına geçer. Küçük Ağa, zaman zaman doğru yolda olup olmadığını düşünür.
I. Dünya Savaşı’nda Arabistan cephesinde çarpışmış ve tek kolunu kaybetmiş olan Çolak Salih’e Hoca’yı yakalama görevi verirler. Çolak Salih, Hoca’yı yakalamak üzere yola çıkar onu bulur, onunla konuşur. Zaman içinde Hoca aslında, Kuvay-ı Milliye hareketinin haklılığını kavramıştır. Çolak Salih’in de etkisiyle artık taraf değiştirir ve Kuvay-ı Milliyeci olur. Kurtuluş Savaşı’nın kazanılmasında önemli roller üstlenir; bir çarpışmada sağ kolundan yaralanır. Hilafet yanlısı olan Küçük Ağa, doğru düşünerek Kuvay-ı Milliye saflarına geçmiş ve Milli Mücadele hareketine destek vermiştir.




Akçapınar, Ayvalık

Akçapınar, Balıkesir'e 135 km, Ayvalık'a 22 km mesafede olan 952 nüfuslu (2000 yılı), Ayvalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür.




Bağyüzü, Ayvalık

Bağyüzü, Balıkesir'e 147 km, Ayvalık'a 32 km mesafede olan 987 nüfuslu (2000 yılı) , Ayvalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Bölgenin iklimi Akdeniz iklimi ile Marmara iklimi geçiş tipidir.

Bağyüzü Köyü’nün adı mahallenin tarihinde hiç değiştirilmemiştir. Köy ve çevresinde üzüm bağlarının bolluğundan dolayı bu ad verilmiştir.

Mahallenin kuruluş tarihi bilinmemekle birlikte Anadolu Selçuklu Devleti döneminde Anadolu’ya göç eden Türkmenler tarafından bu bölgenin yerleşim yeri olarak seçildiği tahmin edilmektedir. Sahildeki yerleşim birimlerinin aksine Bağyüzü Köyü’nün ilk kurulduğu günden beri Türk mahallesi olduğu bilinmektedir. Mahallenin güneybatısındaki “Koca Avlu “ mevkiinde eskiden kalma mezar taşları olması sebebiyle ilk yerleşim yerinin bu bölge olduğu sanılmaktadır. Daha evvel İzmir İli Bergama İlçesi’ne bağlı olan köy 1941 tarihinde Ayvalık ilçesine bağlanmıştır. Köy halkının birçoğu yerli olup Umurlar adlı bir mahallede başlayan salgın hastalık sonucu Bağyüzü Köyü’ne göç edenlerin de burada kalıp köylülerin arasına karıştığı söylenir. Ayrıca Çanakkale İli Yenice İlçesi’nden gelip mahallede kalan küçük bir grup ta mevcuttur.

Bağyüzü Köyü; Balıkesir-Ayvalık İlçesi’ne bağlı olup ilçeye 33 Km. uzaklıktadır ve bu yolun tamamı asfalttır. Daha evvel yer yer bozulmaların görüldüğü yol, 2006 yılı yazında yenilenerek ulaşımın rahat yürütülmesine olanak sağlanmıştır. Yolun panoramik görüntüsü özellikle dikkat çekmektedir. İlçe ile Bağyüzü Köyü arasında sırasıyla Yeniköy, Tıfıllar ve Hacıveliler köyleri vardır. Köy muhtarlığına ait midibüs, Pazar günleri hariç her gün sabah mahalleden hareket edip akşam dönerek ilçe ile bağlantıyı sağlamaktadır. Alternatif olarak Kozak-Bağyüzü tabelasıyla faaliyet gösteren özel bir midibüs ve öğretmen servisi de ilçe merkezine kadar ulaşmaktadır. Ayvalık-Balıkesir yolu ise 122 Km. olup tamamı asfalttır. Ayrıca İzmir ili Bergama İlçesi de köye yaklaşık 35 Km. uzaklıkta olup şehirleşmenin daha yoğun olması sebebiyle köylüler alışveriş, sağlık gibi nedenlerle buraya da gidiş-geliş yapmaktadır.

Bağyüzü Köyü Balıkesir-İzmir arsındaki sınırda olup Ayvalık İlçesi’nin doğudaki en uzak mahallesidir. Mahallenin güneyi İzmir İli sınırı, kuzeyi ve doğusu Gömeç sınırıdır. Güneyde 1,5 Km. uzakta Okçular Köyü, doğuda 8 Km. mesafede Hacıbozlar Köyü, batıda ise 8 Km. uzaklıkta Hacıveliler Köyü bulunmaktadır.

Bağyüzü Köyü bir tarım mahallesidir. Mahallenin esas gelir kaynağı Fıstık, Zeytin ve Üzüm üretimidir. Çam fıstığı Latince adı Pinus Pinea olan Fıstık Çamı ağacının yörede Kozak adı verilen kozalaklarından elde edilir. Kozaklar yılbaşından sonra toplanmaya başlanır. İlkel yöntemlerle, ağaca tırmanılarak toplanan kozaklar depolama alanında depolanır. Yaz aylarının gelmesi ve havanın ısınması sonucu ise bu kozaklar güneşe serilerek kurumaları sağlanır. Kuruyan kozaklar açılarak içlerindeki kabuklu fıstığın çıkması sağlanır. Bu kabuklu fıstığa küner adı verilir. Künerler fabrikalara satılarak gelir elde edilir. Fabrikalarda da kabuğundan ayrılarak ekonomiye kazandırılır. 2010 yılı fiyatlarıyla bir kg küner 10-13 TL , bir kg iç fıstık 50-55 TL civarında alıcı bulmaktadır. Mahallede 3 adet fıstık fabrikası bulunmaktadır(fermanlı tic.iz.bay tarım.hako fermanlı)Mahalledeki evlerin pek çoğu fıstık ağacı sahibidir ve önemli bir geçim kaynağıdır. Besin değeri yüksek ve lezzetli bir ürün olan fıstık evlerde de tüketilmekte, özellikle bal ile karıştırılarak yapılan helvası büyük beğeni toplamaktadır.
Fıstık dışında yine ekonomik getirisi olan diğer bir uğraşı da zeytinciliktir. Kasım-Ocak arası toplanan zeytinler gerek fabrikalara götürülerek yağ elde edilmesinde, gerekse seçilerek sofralık zeytin üretiminde kullanılır. Mahallede üretilen zeytin asit oranının düşük olması nedeniyle kalitelidir. Elde edilen zeytinyağı hem evlerde tüketilmekte, hem de satılmaktadır. Fakat iç tüketim çok fazla olduğu için köy dışına satılan yağ miktarı fazla olmamaktadır.

Mahallede üretilen diğer önemli ürün üzümdür. "Kozak Üzümü" adıyla çevrede nam salmış olan üzümler gerek görüntü, gerekse lezzet bakımından tercih edilmekte ve ilçe pazarlarında kolayca alıcı bulmaktadır. 1940'lı yıllara kadar bağcılık ve yan uğraşıları mahallenin asıl geçim kaynağı iken bu tarihte üzümlerde oluşan bir hastalık ve fıstık çamının daha az zahmetle daha fazla gelir getiriyor olması köylüyü üzüm yetiştiriciliğinden kısmen uzaklaştırmıştır. Yetiştirilen üzümler pazarlarda satılmakla birlikte evlerde pekmez ve şarap yapımında da kullanılmaktadır.

Fıstık, zeytin ve üzüm dışında köylüler seyrek te olsa sınırlı arazilerde sebze yetiştirmekte, ayrıca bahçelerindeki meyve ağaçlarından badem, ceviz, nar, ayva gibi meyveler elde etmektedirler.

Bağyüzü Köyü’nde hayvancılık faaliyetleri sınırlıdır. Sığır, koyun ve keçi üretimi ilkel koşullarda gerçekleştirilmektedir. İklimin nemli olması köy çevresinde ot örtüsünün yoğunlaşmasına neden olmuş, bu da hayvancılığın alternatif bir etkinlik olarak ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bunun yanı sıra yüksek kesimlerde bulunan kovanlarla arıcılık ta yapılmakta, çiçek ve çam balı üretilmektedir.

Mahallede ziraat ve hayvancılık dışında çeşitli işletmeler kurulmuş olup bakkallık, berberlik, kahvehane işletmeciliği, odunculuk gibi alanlar geçim kaynağı olarak seçilmiştir.

İleri yaştaki bayanlar bağ-bahçe işlerine giderken genellikle başörtüsü ve kısa tip şalvar kullanmakta, modaya uygun çağdaş kıyafetler de yaygın olarak giyilmektedir.

Erkek giyiminde ileri yaşlarda şapka ve kasket kullanmaktadır. Çağdaş kıyafetlere rastlanmakla birlikte eski tip pantolon ve yelek giyilmesi de yaygındır.

Mahallede ataerkil aile yapısı hakim olmakla birlikte kadın haklarına da önem verilmektedir. Nüfus planlamasına genellikle uyulmuştur. Genelde aileler 1-2 çocukludur. Fazla çocuklu ailelerde de çocuk sayısı 4-5 civarında kalmıştır.

Mahallede ilk resmi ilkokul 1933 yılında kurulmuştur. Üç yıllık eğitmenli okul olarak açılan kurum daha sonra 1948 yılında 5 yıllık ilkokul haline getirilmiştir. Okul binası iki defa büyük onarım geçirmiştir. Zaman geçtikçe ihtiyaca cevap veremeyen okulun yerine bugün kullanılmakta olan yeni okul binası yapılarak hizmete sunulmuştur. Yeni bina daha sonra ilköğretim okulu haline getirilmiş olup birinci ve ikinci kademe aynı binada eğitim vermektedir.

Okula bağlı bulunan bir de anasınıfı bulunmakta olup okul içinde hizmet vermektedir. Okul çevre köylerden taşımalı olarak gelen öğrencilerle birlikte yaklaşık 110 civarında öğrenciye hizmet vermektedir. Hacıbozlar, Sarılar ve Hacıveliler köyleri öğrencilerini bu okula taşımalı olarak göndermektedir. Eski okul binasında bu öğrencilere her gün öğlende 3 çeşit sıcak yemek verilmektedir. Öğrencilerin taşınması işi ihale ile verilmiş olup minibüs ve midibüslerle gerçekleştirilmektedir.

Okulda; 1 müdür ,1 müdür yardımcısı,5 branş öğretmeni, 5 sınıf öğretmeni, 1 ana sınıfı öğretmeni ve 1 yardımcı hizmetli görev yapmakta olup boş geçen ders bulunmamaktadır. Okul bahçesinde bulunan basketbol potaları ve voleybol sahasında öğrenciler her branşa uygun toplar ve spor malzemeleri ile beden eğitimi derslerini gerçekleştirmektedir. Okul bünyesinde 1 adet kütüphane, fen bilgisi laboratuvarı, bilgisayar sınıfı, hizmetli odası, öğretmen odası, kalorifer dairesi, depo ve tuvaletler bulunmaktadır. Okulun fiziki imkânları iyi olup 2006-2007 eğitim öğretim yılı itibarıyla kalorifer tesisatı kurulmuştur. Okulun 1 adet bando takımı bulunmakta olup resmi bayramlarda gösteri amaçlı kullanılmaktadır. 2009 eğitim-öğretim yılında okula 1 adet bilişim teknolojileri sınıfı açılmış olup , tuvaletler genel bir bakımdan geçirilmiştir. 2010 yılında cam cerçeveleri değişip yeniden boyanmıştır.

Mahallede 1985-1987 yılları arasında yetişkinlere yönelik okuma yazma kursları düzenlenmiştir. 1990 ve takip eden yıllarda biçki-dikiş kursları açılmıştır.

Mahallenin okuma-yazma oranı 1985 sayımına göre %82 dir. 1015 nüfusun 180'i okur-yazar değildir. Okuma-yazma bilmeyenlerin çoğunluğunu yaşlılar ve kadınlar oluşturmaktadır.

Nüfus: 1990 nüfus sayımına göre mahallede 534 kadın, 589 erkek olmak üzere toplam 1.123 kişi yaşamaktadır. Hane sayısı ise 625'dir. Mahallede toplu yerleşme hakimdir. Evler genelde modern betonarme yapıda olup geniş bahçelerle çevrilidir. Köy nüfusunun büyük bir kısmı da Ayvalık'ta ikamet etmekte olup, İnşaat, otomotiv ve sigorta gibi mesleki gruplarda başarıyla faaliyet göstermektedirler.

Köy yerel yönetimi muhtar ve aza heyetinin üyeleri tarafından yürütülmektedir.Aza sayısı 4 dür.

Mahallede bulunan resmi kuruluşlar İlköğretim Okulu ve Sağlık Ocağıdır