dan en azından 250 milyon $ kâr elde etmiştir. Ancak, bu tahminler sorunludur çünkü Rwanda'nın kendi koltan maden yatakları bulunmaktadır, bu nedenle kaçırılan mineralin miktarının belirlenmesi zordur.

Ayrıca koltan kaçakçılığı, Kongo askeriyesi için önemli bir gelir kaynağı olmuştur. Birçok kişiye göre elmas çatışmasındakine benzer etik sorunlara yol açmaktadır. Yasal maden çıkartılmasını yasal olmayandan ayırt etmenin zorluğu, çeşitli elektronik üreticilerinin orta Afrika koltanından vazgeçme kararına ve farklı kaynaklara yönelmelerine sebep olmuştur.

Birleşmiş Milletler tarafından koltan kaçakçısı olarak tanımlanan üç ülke de bunu yalanlamıştır. Avusturyalı gazeteci Klaus Werner çok-uluslu şirketler ve yasa dışı koltan trafiği arasındaki bağlantıları belgelemiştir.

Ayrıca koltan madenciliğinin bölgedeki ormanlara ve vahşi yaşama ağır çevresel zararlar verdiği iddia edilmektedir, özellikle Goriller.

İnternet spekülasyonları ve çoklu siparişlerin sebep olduğu 2000'deki dramatik fiyat artışı ile Afrika madenlerindeki koltan ve niyobyum üretiminde ve satışında dikkat çekici düşüş olmuştur. Bu Amerika Birleşik Devletleri Jeolojik İncelemesi'nin rakamları ile de onaylanmaktadır.

Geleneksel olarak Kongo ile ilişkisi olan Belçika'da bulunan Tantal-Niyobyum Uluslararası Çalışma Merkezi, uluslararası alıcıları Kongo koltanını etik sebepler ile almalarını engellemek için cesaretlendirmeye çalışmaktadır:

Ancak etik nedenlerden çok ekonomik nedenlerle, Avustralya gibi geleneksel kaynaklardan Mısır gibi yeni sağlayıcılara kaydığı görülmektedir. Bu Dünya'nın en büyük sağlayıcısı olan Australia's Sons of Gwalia Ltd.'in iflas etmesi nedeniyle olabilir, ancak şirket madeni üretmeye ve ihraç etmeye devam etmektedir.





Dirijan

Dirijan, Direjan ya da Drejan aşireti, (Kürtçe: Dirêjan), Türkiye'nin Doğu ve Güneydoğu bölgesinde ve İran'da bulunan bir Kürt aşiretidir.

Malatya'nın Hekimhan, Arguvan ve Yazıhan' ın bazı köylerinde yaşar. Göçebe olan bu aşiret genelinde yaylalarda (Yama dağlarında) Malatya'nın Hekimhan, Sivas'ın Divriği kazalarının sınırları içerisindeki yaylalara yerleşirler. Kışın daha sıcak olan Malatya'nın Yazıhan, Arguvan ovalarına inerler. Genellikle 500 - 700'e varan koyun sürüleriyle bölgenin en cok koyun sürülerine sahip olan aşiretidir. Kürtçe'nin Kurmanci lehcesini konuşur.

Drejan aşiretinin kökenleri İranın Mahabad ve Horasan bölgelerine dayanır. İslamiyetin gelişmesi dönemlerinde, istila savaşları nedeniyle Urfa, Antep, Adiyaman, Malatya, Sivas'ın Kangal ve Divriği, Kars'ın Digor, Tunceli, Elâzığ'ın Baskil ilçesinin Emirhan ve Geçili mezralarına kadar dağılmıştır.

Kürt aşireti olan Dirêjan aşireti, Osmanlı - İran savaşlarında sınır bölgesini oluşturmuştur. İslam öncesinde, Kürtlerinin ilk dinlerinden biri olan Zerdüşt dinine mensup olan bu aşiret, İslam şemsiyesi altına girerken ilk önce Alevi inancının ve 1638 yılından itibaren, Osmanlı Devleti'nin bu bölgeleri İran şahına karşı tampon bölge olarak kullanmasından dolayı, Hanefi mezhebinin tesiri altında kalmıştır. Drejanlılar, İpek Yoluna hakim olma uğraşlarıyla birlikte Horasan'ın genelinde büyüyüp Meşhed, Tus ve Horasan'ın nüfusunun önemli bir kısmını oluşturmuştur. Bu aşiretin, hala Tus ve Meşhed şehirlerinde belli aileler düzeyinde devam etmekte olan kolu Ehli Beytin sekizinci imamı Ali er-Rızâ'nın türbesinin, Moğol ve Oğuzlara karşı koruyuculuğu ve bekçiliğini yapmışlardır. Şah İsmail'in politikalarına karşı Yavuz Sultan Selim'in yönlendirmesiyle, Şii Şah İsmail'le uzun yıllar süren bir savaşa girişmişlerse de hâlâ Alevilik ve Şii bakış açılarına sahiptirler.

Civarındaki aşiretlere nazaran atlara ve at sporlarına olan ilgileri onların tanınmasında önemli etkenlerdir. Diğer Kürt aşiretlerinde olduğu gibi Direjanlilarda aşireti idare eden bir ağaları yoktur. Aşiretin en yaşlısı ve en bilgesi söz sahibidir. Bilge kararları yaşlılar heyetiyle birlikte alır ve diğer kürtlerde olduğu gibi aşiretin adli yönetimi Töre adı verilen kurallarla yapılmaktadır. Çeşitli varlıklı aileler zaman zaman ağalık yapmaya calışmışlarsa da, bütün aşirete teysir edebilecek bir konuma gelememişlerdir.

Halep de akrabaları olduğu gibi Orta Anadolu'ya dağılmış olan akrabaları da bulunmaktadir. Diyarbakır, Pülümür, Mazgirt, Pertek ve Akpazar bölgelerinde önemli bir nüfusları vardır. Çuğuri aşiretiylede akrabalardır. Doğu'daki Şafii aşiretlerin aksine Hanefi mezhebini seçmişlerdir ve aşiretin büyük bir bölümü bu mezhebe tabidir.

Dünya genelinde 180.000 kadar nüfusa sahip olan Direjan 578 köy ve mezrada oluşmuştur.Dirijan Aşireti'nde daha önceleri göçebe hayatı yaşamakla birlikte eğitim-öğretim e büyük önem verilmiştir.Hemen hemen her meslek grubunda yetişmiş üyelerinin bulunması bunun en büyük kanıtıdır. Girişkendirler,sosyal aktivitelere önem verirler. Yılın belli günlerinde bir araya gelerek hasret giderirler.

Dersim İsyanında da önemli bir rol oynayan bu aşiretin Dersim'deki bir kolu Haydaran (Haydêran) aşiretidir. Dirêjanların sadece Türkiye'de değil, büyük çoğunluğu İran'dada halen köyleri vardır. Ermenistan'da da Dirêjanla aynı kökenden gelen 4 aşiret vardır. Dirêjan aşireti çok büyük bir aşiret olduğu gibi sadece tek aşiretten oluşmaz ve Dirêjan soyundan gelme yaklaşık irili ufaklı 20 aşiret daha vardır.




Cihangir

Cihangir veya tam adıyla Ebü'l-Muzaffer Nûreddîn Muhammed Cihângîr b. Ekber, (d. 31 Ağustos 1569, Fetihpur Sikri -ö. 28 Ekim 1627, Keşmir), Babür İmparatorluğu'nun 4. Hükümdârı (1605-1627).

Ekber Şahın oğlu olup, asıl adı Selim'di. Küçük yaşta babası Ekber tarafından tahtın varisi ilan edildi. Ama 1599'da, Ekber Dekkan'dayken, bir an önce tahta çıkma isteğiyle ayaklandı. Kendisini doğru yola getirmek isteyen Ebülfazl'ı öldürttü. Babası Ekber ölüm yatağında onun ardılı olacağını doğruladı. Babasının 1605'te ölümü üzerine Selim, “Cihangir” (Farsça: "Dünyaya hükmeden") adıyla tahta çıktı.

1569’da doğan Selim, babasının ölümü üzerine 1605’te “Nûreddîn Cihangir” unvanı ile tahta çıktı. Ancak oğlu Hüsrev, Sihleri etrafında toplayarak Pencab’da isyan etti. Cihangir Şah, âsî kuvvetleri Cullandar Nehri kenarında bozguna uğrattı. Yakalanan oğlu Hüsrev’i Burhanpur’a sürgüne gönderdi. Hüsrev orada 1622 yılında öldü.

Cihangir Şahın saltanatının son yılları, huzursuzluk içerisinde geçti. Eşi Nurcihân ve veziri Mehabet Hanın sık sık devlet işlerine karışmaları sağlığını bozdu. Tabiplerin isteği üzerine iklimi daha müsait olan Lahor’a giderken, yolda 28 Ekim 1627 günü vefat etti. Cesedi Ravi Nehri kıyısındaki, Şah Dârâ denilen yerde toprağa verildi. Daha sonra mezarının üstüne büyük bir türbe yapıldı.

Âdil bir hükümdar olan Cihangir, alimleri sever, onlara izzet ve ikramda bulunurdu. Babasının Müslümanlara karşı uyguladığı ağır baskıyı kaldırdı. Ancak devrinin büyük âlimi İmâm-ı Rabbânî Ahmed Fârûkî Serhendî' yi Gwalyar şehrinde hapsettirdi. İki yıl sonra hatasını anlayıp bu büyük âlimi hapisten çıkaran Sultan, 1000 rupye ihsân edip bağışlanmasını diledi. İmâm-ı Rabbânî'nin Cihangir Şâh'a yazdığı mektuplar, Mektûbât isimli eserinde mevcuttur.

Cihangir Şah, bayındırlık işlerine de önem vermiştir. Agra’dan Etek’e ve Bengâl’e giden ağaçlıklı yollar ve Agra ile Lahor arasında her üç kilometrede bir işaret kuleleri ve sulu gölgelikler yaptırmıştır. Tüzük-i Cihângîrî ismi ile yazdığı hatıratı, kıymetli bir eserdir.

Kendisinden sonra oğlu Şihâbuddîn Muhammed, Şah Cihan unvanı ile tahta geçmiştir.

Miras aldığı imparatorluk o dönemde dünyanın en güçlü imparatorluklarından biriydi. Ülke o kadar güçlüydü ki, içki ve afyon düşkünü ve bahçe tutkunu olan imparator, savaşmak yerine, kendini zevk ve eğlenceye verebiliyordu.

Babasının başlattığı askeri siyaseti sürdürdü. Ancak hemen hemen hiçbir askerî başarı elde edemedi ve Kandahar şehrini İranlılara kaptırdı. Mevar'daki Racput Prensliği ile girişilen savaş 1614'te büyük kazanımlarla sona erdirildi. Ekber'in Ahmednagar'a karşı başlattığı seferler, ordunun ve diplomasinin de desteğiyle zaman zaman şiddetlenerek sürdü; ama saldırıların çoğu güçlü Habeşi Melik Amber tarafından savuşturuldu. 1613'ten itibaren savaşmayı, bu konuda çok usta olan oğlu Şehzade Hürrem'e (sonradan Şah Cihan) bıraktı. 1617 ve 1621'de Hürrem zafer kazanarak barış anlaşmaları yaptı.

Zayıf iradeli bir hükümdar olan Cihangir zamanında saray ve entrikalarına kadınlar da karışmaya başladılar. Gevşek yönetimi yüzünden oğulları ile arası açıldı. 1611'den sonra Cihangir, İranlı karısı Mihrü'n-Nisa (Nur Cihan, Farsça: "dünyanın ışığı") ile kayınpederi İtimadü'd-Devle ve kayınpederi Asaf Han'ın etkisi altına girdi. Nur Cihan kızı Mümtaz Mahal'i Hürrem ile, kız kardeşini ise Hürrem'in küçük kardeşi Şehriyar ile evlendirdi. 
Şehzade Hürrem'in de aralarında olduğu bu hizip 1622'ye değin siyasal yaşama egemen oldu. Daha sonra, Cihangir'in gücünün azaldığı yıllarda Nur Cihan ile Şehzade Hürrem arasında çatışma başladı. Hürrem 1622'de ve 1625'te açıkça ayaklandı. 1621'den 1627'ye değin süren taht kavgalarından Şehzade Hürrem (Şah Cihan) galip çıktı ve tüm rakiplerini öldürttü. Şah Cihan'ın kardeşi Şehriyar'ı destekleyen Nur Cihan ise, 1645'te Lahor'da sürgündeyken öldü. 1626'da Cihangir, Nur Cihan grubunun başka bir rakibi olan Mehabet Han tarafından baskı altına alındı. Keşmir ve çevresine duyduğu sempati nedeniyle zamanının büyük bir bölümünü bu bölgeye ayırdı. Cihangir, Keşmir'den Lahor'a giderken yolda öldü. Türbesi Lahor'dadır.

Yönetiminin ilk yıllarında ünlü 12 hükmünü çıkararak taşradaki tımar sahiplerinin vergi toplamasını önledi. Issız yerlerde kervansaray ve mescitler, kentlerde de hastaneler yaptırdı. Kendi doğum gününde hayvan kesimini yasakladı. Miras konusunda yeni bir düzenleme getirdi. Konutlara zorla girilmesini önledi; suçluların kulak ve burunlarının kesilmesi gibi cezaları kaldırdı. Halkın elindeki topraklara beyler ve devlet yöneticileri tarafından el konmasını önledi.

Babası Ekber Şah'ın İslâm ve Hindu dinleri arasındaki ayrılıkları giderip birlik oluşturmayı ve böylece ortak bir dinî yol bulmayı ve Müslümanlarla Hinduları kaynaştırmay