aydı. İran’da bütün eyaletlerde Araplar tarafından tahrip edilmemiş birçok “Ateşgâhlar” "(pyrées)" da mevcûttu. Bunların başında en meşhurlarından olan "“Azür Ferbegû”," "“Azür Güşnasb”" ve "“'Azür Bürzin Mihr”" adındaki üç büyük "“Ateşgêde”" gelmekteydi.




Tepedelenli Ali Paşa

Tepedelenli Ali Paşa (Arnavutça: Ali Pashë Tepelena; 1744 – 24 Ocak 1822), Osmanlı Devletine isyan etmiş olan Yanya valisi. Yanya Aslanı olarak anılırdı.

Tepedelenli Ali Paşa 1744 yılında bugünkü Arnavutluk'un Tepelen (Arnavutça: Tepelena) kasabasında doğdu. Zengin ve nüfuzlu bir ailenin çocuğu olmasına rağmen 1758 yılında babasının öldürülmesinden sonra ailesi nüfuzunu büyük ölçüde kaybetmişti. 1768 yılında zengin bir paşanın kızıyla evlendi ve Osmanlı Devleti hizmetinde hızla yükselmeye başladı. 1788 yılında Yanya valiliğine getirildi.

Bu dönemde bölgedeki Rumlar Filiki Eterya Derneği gibi dernekler kurarak Osmanlı Devleti'den bağımsızlıklarını kazanmak üzere çalışmalara başlamışlardı. Tepedelenli Ali Paşa bu bağımsızlık hareketlerini bastırmak için sert önlemler aldı. Fakat Osmanlı Devleti'nin o dönemdeki zayıflığından yararlanarak Arnavutluk ile Yunanistan arasındaki Epir bölgesinde nüfuz bölgesini genişletti. Osmanlı Devleti'nden yarı-bağımsız bir şekilde davranmaya başladı. Değişik Avrupa ülkeleriyle çıkarlarına göre doğrudan ilişkiler kurdu. 1809 yılında İngiliz yazar/şair Lord Byron Tepedelenli Ali Paşa'yı ziyaret etmiş ve bu ziyareti yazılarına konu almıştır. Ayrıca Fransız yazar Alexandre Dumas Monte Cristo Kontu romanında Tepedelenli Ali Paşa'nın kızını konu almıştır. Osmanlı Devleti Tepedelenli Ali Paşa'nın gitgide artan gücünden rahatsız olmakla birlikte başka sorunlarla uğraşmaktan dolayı uzun süre fazla bir şey yapamadı.

Tepedelenli Ali Paşa'nın oğullarıyla birlikte bağımsız bir devlet kurma aşamasına gelmesi üzerine II. Mahmut mühürdarı Mehmet Sait Halet Efendi'nin de etkisiyle Tepedelenli Ali Paşa'yı görevden aldı. Fener Rum Patrikhanesi'nin de II. Mahmut'un bu kararı üzerinde etkili olduğu söylenir. Tepedelenli Ali Paşa bu kararı dinlemedi ve bir isyan başlattı. Bu isyanı bastırmak üzere II. Mahmut sadrazam Hurşit Ahmet Paşa'yı Tepedelenli Ali Paşa'nın üzerine gönderdi. Bulunduğu yerden ayrılmama yasaklarını çiğnedi ve Osmanlı Devleti'ne gard aldı. Hurşit Ahmet Paşa, Tepedelenli Ali Paşa'nın işgal ettiği yerleri geri alarak Tepedelenli Ali Paşa'nın oğullarıyla birlikte ordusunu yendi. Canına dokunulmaması şartıyla 24 Ocak 1822'de teslim olsa da, ilerde tekrar isyan çıkarma riskine karşı olarak bu karar bozuldu ve idam edilmesi kararına varıldı. Bu haberi alınca silahına davrandığı için, kurşunla vurularak öldürüldü. Daha sonra da başı kesilerek İstanbul'a gönderildi.

Bu isyan böylece bastırılmış olmasına rağmen ortaya çıkan kargaşalık bağımsızlık isteyen Rumların işine yaradı. Gitgide örgütlerini güçlendirdiler ve taleplerini arttırdılar. Sonunda 1829 yılında Yunanistan, Rusya'yla yapılan Edirne Antlaşması'yla bağımsızlığını kazandı.






Karahayıt, Çine

Karahayıt, Aydın'ın Çine ilçesine bağlı bir mahalle.




Inti

Inti, İnka mitolojisinde güneş ve gökkuşağının tanrısıdır.

Yuvarlak altın bir yüzeyde insan yüzü olarak canlandırılmıştır. Mitolojiye göre Manco Capac ve Mama Ocllo'nun babasıdır. Karısı Mama Quilla olarak adlandırılmıştır. Inti kültü, 15. yüzyılın ilk yarısında 9. İnka hükümranı Pachacutec Yupanqui tarafından ortaya atılmıştır.




Rektör

Rektör, bir üniversitenin akademik ve yönetimsel olarak en üst düzey yetkilisidir. Latince kökenlidir ve bu Latincede 'yöneten' anlamına gelir. Sözcük, Hristiyanlık dininde kilisedeki yöneticilerden türetilmiştir. Özellikle Anglikan ve Katolik kiliselerinin bazılarında rektörler vardır.

Türk yüksek öğretim sistemine göre devlet üniversitelerinde rektör, üniversitenin öğretim üyeleri tarafından yapılan oylama sonuçlarının YÖK tarafından yapılacak sıralamanın Cumhurbaşkanı'na sunulmasından sonra Cumhurbaşkanınca değerlendirilip adaylardan birinin atanması sonucu göreve başlar. Görev süresi dört yıldır ve en fazla iki dönem bu görevde kalabilir.

Vakıf üniversitelerinde ise rektör, mütevelli heyeti (yönetim kurulu) tarafından seçilir ve YÖK'ün onayıyla göreve başlar.




Afrika Ulusal Konseyi

Afrika Ulusal Konseyi (İngilizce: African National Congress, kısaca ANC), Güney Afrika Cumhuriyeti'nde çoğunluk yönetiminin kurulduğu Mayıs 1994'den bu yana hükümette bulunan merkez-sol çizgideki partidir. Parti Güney Afrika Sendikalar Birliği (COSATU) ve Güney Afrika Komünist Partisi'yle (SACP) birlikte bir üç parçalı ittifak içinde yer almaktadır.

İlk kez 8 Ocak 1912'de Bloemfontein'de toplanan Kongre kabile şeflerini, halk temsilcilerini, kilise organizasyonlarını ve yerli halkın hak mücadelesinin önde gelen kişiliklerini bir araya getirdi. 1923'e kadar Güney Afrika Yerli Ulusal Kongresi adını kullandı. ANC başlangıçta özellikle ağır şartlar altında çalışan Siyah işçilerin haklar mücadelesi üzerinde yoğunlaştı. 1919'da işçilerin hayatını zorlaştıran seyahat özgürlükleriyle ilgili kısıtlamalara karşı düzenlenen kampanyayı yönetti. 1920 yılında, Afrikalı maden işçilerinin militan grevine destek verdi. Yine de bazı ANC liderleri grevler ve protestolar gibi militan mücadele yöntemlerine karşı çıkıyorlardı. Onlar İngiliz sömürgeci yönetiminin ikna edilmesi gibi daha ılımlı mücadele yöntemlerinden yanaydılar. Bu nedenle Kongre 1920'lerde fazla etkin olamadı. Ayrıca bu sırada ilk güçlü işçi sendikaları ve partileri kurulmaya başladı. 1919 yılında kurulan Endüstri ve Ticaret İşçileri Sendikası (ICU) kırsal ve kentsel bölgelerde kısa zamanda en etkin örgütlenme haline geldi. Sendika militan mücadele yoluyla işçiler için birçok büyük kazanım elde etti. Ancak ICU varlığını sürdüremedi ve 1920'lerin sonuna doğru dağıldı. 1921'de ise Güney Afrika'nın ırk esasına dayanmayan ilk partisi olarak Güney Afrika Komünist Partisi kuruldu. 1920'lerde sömürgeci yönetimin politikaları daha da baskıcı ve ırkçı bir biçim kazandı. Siyah işçileri yarı-kalifiye işlerden dışlayan bir renk-engeli getirildi. 1927'de ANC başkanı seçilen J.T.Gumede hareketi bu ırksal ayrımcılığa karşı mücadele edecek biçimde yeniden örgütlemeye çalıştı. Gumede militan işçiler arasında etkin olan Komünistlerle işbirliğinin ANC'yi kuvvetlendireceğini görmüştü. Ancak Kongre yönetiminin tutucu çoğunluğu tarafından 1930 yılında yönetimden uzaklaştırıldı.

Ancak 30'lu yıllar boyunca ırkçı baskı ve saldırılar daha da arttı ve buna karşı giderek büyüyen bir tepki hareketi gelişti. 1944 yılında kurulan ANC Gençlik Birliği, harekete yeni bir soluk getirdi. Gençlik hareketinin Nelson Mandela, Walter Sisulu ve Oliver Tambo gibi etkili liderleri görüşlerini Afrika milliyetçiliğine dayandırdılar. Afrika halkının ancak kendi mücadelesiyle kurtulabileceği görüşünü ön plana çıkardılar. Gençlik birliğinin önerdiği grevler, boykotlar ve direnişlere dayalı etkin bir mücadeleye çağrı yapan Eylem Programı, ırkçı Ulusal Parti'nin (afrikaans: Nasionale Party) iktidara gelmesinden bir yıl sonra, 1949'da, ANC yönetimi tarafından kabul edildi.




İçerenköy, Ataşehir

İçerenköy, İstanbul ilinin Ataşehir ilçesine bağlı bir mahalledir. 2008 yılına kadar Kadıköy ilçesine bağlı olan mahalle, bu tarihte ilçe olan Ataşehir'e bağlanmıştır.

İçerenköy her geçen gün hızla artan nüfusuyla Türkiye'nin önemli mahallelerinden biri olmuştur. 2013 yılında sahip olduğu 75.436 kişilik nüfusuyla İstanbul'un en kalabalık 2. mahallesi olan İçerenköy, Türkiye'nin de en kalabalık 4. mahallesi olmuştur.

Semtte 5 yıldızlı Hotel Greenpark, Rixsos Oteli, Carrefour, İsviçre Hastanesi gibi binalar bulunur. Ayrıca ABD'deki otel zincirlerinden biri olan Mariott Otelleri'de ilk şubesini İçerenköy'de açmıştır. Mahalle bünyesinde Ataşehir'in ilköğretim okulu olan İçerenköy Yahya Kemal Beyatlı İlköğretim Okulu bulunmaktadır. Ayrıca ilçede Hasanleyli Ortaokulu da bulunmaktadır. Mahalleye ulaşımın kolaylığı ve düzenli gelişimi nedeniyle İstanbul'un en gözde mahallelerinden biri haline gelmiştir. Kozyatağı, Bostancı gibi semtlerdeki yığılmaların aksine, halen imara açık yapısı sayesinde de her geçen gün değeri artan bir semttir.

İçerenköy, 1980'li yılların başında mısır tarları ve bostanları olan, yanından geçen Çamaşırcı Deresi'nde balık avlanabilen küçük bir mahalleydi. Zemin yapısı nedeniyle imar planında kat yüksekliği sınırı olmamasından dolayı yoğun yüksek katlı binalarla donatılmıştır.

İstanbul çevresindeki ilk insan yerleşimleri ancak M.Ö.3000-5000 yılları arasında ortaya çıkarken, İçerenköy'de taş devrine ait el baltalarına rastlanması, bu bölgenin tarihini yüzyıllar öncesine taşıyor. Bu tarih için Devlet Arşivlerinin Osmanlı kayıtlarında şu bilgilere ulaşılıyor: "Orhan Gazi, Kartal-Cevizlik’te Bizans Kralı III. Andronicus’u yenerek Üsküdar’a yürüdü. Bölgede Komutanlarından Konuralp da, Aydos Kalesi'ni, Kayışdağı’nın batı eteklerindeki Ayazma Köyü'nü (şimdiki İçerenköy) alarak Üsküdar’da Orhan Bey ile birleşti. Bugünkü İçerenköy o dönemde Hıristiyan topluluğun yerleşim yeriydi. Günümüzde kalıntılarına rastlanan kilise, bölgenin tek ibadet yeriydi. Ayrıca çok geniş bağlar, bir hamam, bir sarnıç vardı.
Bölge Türklerin eline geçince, Anadolu’dan getirilen halk, başta Merdivenköy olmak üzere bölgeye yerleştirildi. Geyikli Babanın öğrencilerinden Gözcü Baba, Eren Baba, Kartal Baba, Ali Gazi, Sarı Gazi gibi savaşçı din adamları ve bunlara bağlı yüzlerce kişi, Hıristiyan köylerine ryerleştirildi. Bu savaşçılar korsan baskınlarından korunmak için Rumlarla birleşiyorlardı. 1335 yılında Tekkebağ Köyü böyle kurulmuştu. Köyün tek sıkıntısı su kıtlığıydı. Bu bölge Eren Baba ile Ali Gazinin yönetimindeydi. 1465’ten sonra bölge Erenköy diye anılmaya başlandı. 1639 yılından sonra, Kayışdağı suyu künklerle şimdiki Erenköy’e getirilince, Karaman Çiftliği ve Tekkebağ halkı Erenköy’e göç etti. 1872’de bölgenin batısında tren yolu geçti ve istasyon yapıldı. Hat komutanı Ulaştırma Yüzbaşı Ali Beyin önerisiyle Erenköy adı şimdiki bölgeye verildi. Asıl Erenköy içerde kaldığından mahalle İçerenk