elerini” ifade etmek için için sahnede dev bir balyoz bulundurmayı seçti; eser , “"Trajik Senfoni"” olarak tanındı. Bu umutsuzluktan kurtulma çabasındaki Yedinci Senfoni (1904-1905) kimilerince “"Gecenin Şarkısı"” olarak bilindi. Bu üç senfoni, enstrümantal eserlerdir. Dinsel temalar üzerine görkemli bir senfoni olan Sekizinci Senfoni çok fazla enstrüman ve vokal ses gerektirdiği için “"Binler Senfonisi"” adıyla anıldı.

Mahler, Viyana Orkestrası’nda görev yapmaya devam ederken 1902 yılında kendisinden 20 yaş küçük Alma Schindler ile evlendi. Ressam Emil Jakob Schindler’in güzelliği ile ünlü kızı olan Alma, küçük yaştan itibaren müzik eğitimi alan ve şarkılar besteyelen bir genç kadındı. Mahler’in isteği üzerine evlendiklerinde beste yapmayı bırakan Alma, 1902 Kasımında kızları Maria’yı ve 1904’te ikinci kızları Anna’yı dünyaya getirdi. Mahler “"Kindrtotenlieder"” ("Çocuk ölümü üzerine şarkılar") adlı eserini eşinin ilk çocuklarına hamileliği sırasında bestelemeye başladı. Arkadaşı şair Friedrich Rückert'in kaybettiği çocukları üstüne yazdığı şiirlerini besteleyen müzisyen, kendi kızı Maria’yı 1907’de difteriden kaybetti; Anna ise kardeşi ile birlikte yakalandığı bu hastalıktan kurtuldu; yetişkin yaşa erişerek bir heykeltıraş oldu.

1907’de kızını kaybeden, kendisinin kalp hastası olduğunu öğrenen Mahler, aynı yıl Viyana’daki görevini bırakmak zorunda kaldı. Bu gelişmeler üzerine şeflik kariyerine ABD’de devam etti. Metropolitan Opera ve New York Filarmoni Orkestrası’nın konserlerini yöneten sanatçı; her yaz Avusturya kırlarına gidip, orada besteler yapmayı sürdürdü.

Gustav Mahler'in son dönem yapıtlarında varoluşun sorgulanması ve ölüm temaları ön plana çıktı. Bu yapıtlardan ""Das Lied von der Erde"" ("Yeryüzü Şarkısı") gerçekte bir senfoni formundadır ve bestecinin senfonileri arasında dokuzuncu sırada yer alır. Ama Mahler batıl inançları nedeniyle, Beethoven ve Anton Bruckner örneklerine bakarak dokuzuncu sıradaki senfoninin ölümünden önceki son senfonisi olacağına inanmış ve Yeyüzü Şarkısı'na "Dokuzuncu Senfoni" adını vermemiştir. Daha sonra Dokuzuncu Senfoni'ye başladığında şaka yollu artık tehlikenin geçtiğini, çünkü bu senfoninin gerçekte onuncu senfoni olduğunu söylemiştir. Oysa Dokuzuncu Senfoni Mahler'in de son senfonisi oldu, New York’a taşındığında bestelemeye başladğı "Onuncu Senfoni" bitmeden taslak olarak kaldı. Son senfonisini yazmaya başladığı sırada sağlık sorunlarına kendisini aldatan eşi Alma ile sorunları eklenmişti; bu ortamda kaleme aldığı eserde dinginlik arayışını ifad etti Son dönem eserlerinin hiçbiri Mahler hayattayken seslendirilmedi.
1910 sonlarında sağlık durumu bozulmaya başlayan Mahler, son konserini 21 Şubat 1911’de New York’ta yönettikten sonra fenalaştı. Streptokoksik bir enfeksiyon yüzünden rahatsızlanan sanatçı, tedavi görmek için Paris’e gitti; Mayıs ayında Viyana’da bir senatoryuma transfer oldu; ve 18 Mayıs 1911’de 50 yaşında hayatını kaybetti. Son sözü “"Mozart, Mozart"” oldu. Cenazesi Viyana’da Grinzinger Mezarlığı’na defnedildi.

Mahler’in eserleri, 1920’li yıllarda Avrupa’da giderek daha fazla kabul görmeye başlasa da, 1930’larda en tanınmış olduğu ülkelerde Naziler tarafından yasaklandı: 1933’te Almanya, 1938’de Avusturya ve 1940’tan itibaren Hollanda’da . Bu yasaklanmanın nedeni; Yahudi olması ve müziğinin huzursuz edici modernitesi idi. Takipçisi olan müzisyenlerin kariyeri mahvedildi; hayatları sürgün ve savaşlar nedeniyle söndü 1945’ten itibaren Mahler’in müziği pek ender seslendirildi. 
1960’ların sonuna doğru Mahler’in müziği devrin müzisyenleri tarafından yeniden keşfedildi.







Santa Barbara, Kaliforniya

Santa Barbara, ABD'nin batısında Büyük Okyanusu sahilinde, denize dikçe inen "Santa Knez Sıradağları" eteklerinde Kaliforniya eyaletinde bir tatil şehridir. "Santa Barbara Kontluğu (County)"nun merkez şehridir. 
Los Angeles'ın merkezinin kuzeybatısındadır. Ilıman iklimi, uzun kumlu sahilleri ve eski tip kırmızı kiremitlerle kaplı çatıları bulunan ve bazıları Amerika'ya göre gayet eskiden yapılmış binaları ile "Birleşik Amerika Rivierası" takma adını almıştır. Santa Barbara şehri Birleşik Amerika'da, New York şehrinin Manhattan beldesi (borough), Seattle ve Miami'den sonra en yüksek gelirli kişilerini konsantre olup ikamet ettikleri şehirsel yerleşkedir. Nüfusu şehir sınırları içinde 1 Nisan 2010 tarihli nüfus sayımına göre 88,410 kişi ve 2014 son nüfus tahminine göre 91,196 kisidir. Şehre bağlı olan varoşlar "Goleta", "Montecito" ve "Carpinteria" olup şehirde ve bu varoşlarla birlikte toplam yaklaşık 400,000 kişi yaşamaktadır.

Yapılan arkeolojik araştırmalara göre Santa Barbara ve civarındaki sahillerde ilk yerli insan yerleşim izleri 13.000 yıl öncesine kadar gitmektedir. Bu yerleşimlerin bu civarda yerli olarak Çumaşlar adını taşıyan yerli Kızılderililer kabilesinin asılları olduğu kabul edilmektedir. Çumaşlar adlı yerli halk İspanyol koloniciler gelene kadar çok mütevazı ahşap kulübeler ve Santa Ynez Dağları'nda bulunan mağaralarda yaşamaktaydılar. İlk beyaz ırktan keşifçi gemiciler Santa Barbara Kontluğu arazilerine geldikleri zaman bu arazilerin güneyinde bulunan 5 köy yerleşiminde 8,000-10,000 kişi Çumaş yerli halk yaşamaktaydı.

İlk beyaz ırktan Santa Barbara mevkine gelen kişi İspanya Krallığı adına keşif yapmaya çıkan Portekiz asıllı João Cabrilho olup bu keşifçi denizci gemisi ile 1542'de modern adı "Santa Barbara Boğazı (Channel)" olan deniz bölgesini geçti ve modern Santa Barbara liman mevkinde kısa bir müddet demir atıp kaldı. Bu boğaza "Santa Barbara Boğazı" ve şehrin mevkine "Santa Barbara" adını veren ve bu boğaz adalarının birine de ad veren 1602'de İspanyol denizci Sebastián Vizcaíno oldu. 1779'de İspanyol Gaspar de Portolà karadan bir keşif seferi ile şehrin mevkine geldi ve bu keşif seferine iştirak eden Fransisken keşiş Juan Crespi burada bulunan yerli halkın yaşadığı köye "Laguna de la Concepçion" ismini verdiğini ilan ettiyse de bu isim tutulmayıp yerleşke ismi daha önce Vizcaíno'nın adlandırdığı gibi "Santa Barbara " olarak kaldı.

1780'de Amerika kıtasında İspanyol kolonisi olan Yeni İspanya Genel Valiliği (Virreinato de Nueva España)'ne bağlı olan Las Californias eyaleti (Provincia de las California) genel valiliğinin kuzey sınırlarını daha iyi idare etmek için yapılan koloniyel idare reformu ile "Kuzey Vilayetler Genel Kaptanlığı (Capitanía General de las Provincias Internas )" vilayeti adı altında genel valilikten daha bağımsız olarak reorganize edildi ve bu yeni vilayet kısmının valilik ve komutanlığına Yeni İspanya Genel Valisi'nin yeğeni olan Teodoro de Croiz getirildi. Teodoro de Croiz kendine bağlı olan vilayetlerin merkezi yerleşkelerinde "Presedio" adı verilen tahkimli idare konakları bina ettirmeye başladı.

Santa Barbara'ya ilk gelip burada yaşamak için yerleşen beyazlar 1782'de Felipe Neve komutasında altınde bulunan İspanyol birlik askerleri, aileleri ve İspanyol kesişleri olmuştu. Askerler aileleri ile birlikte geldiler. Bu yerleşimciler ilk defa günümüze kadar gelen tahkimli idare konağı olan Santa Barbara "Presidio" binasını inşa ettiler. Yerleşmeciler ve ailelerinin yaşaması için bu binanın etrafına kerpiçten ikamet evleri inşa ederek ilk beyaz Santa Barbara kasabasını kurdular. Katolik FransiSken tarikatından kesişlerse Santa Barbara ve çevresinde arazilerde yaşayan Çumaş kabilesinden olan yerlileri Hristiyanlığa dönüştürmek amacı ile Papaz Junipero Serra idaresine bir seri Fransisken Tarikatı Misyonu kurmaya başladılar. 4 Aralık 1786'da "Santa Barbara Misyonu" binasını kurup yerli halka açtılar. Santa Barbara Misyonu'na su getirmek için kurulan bir baraj, bir su kemeri ve suyolları yerli Çumaş işçileri kullanılarak yapıldı. 1790lı yıllarda Çumaş yerlileri beyazların Avrupa'dan taşıdığı hastalıklara (özellikle çiçek hastalığına) doğal bağışıklıkları bulunmadığı için büyük sayıda öldüler ve sayılari gayet azaldı.

Santa Barbara'nın İspanya kolonisi olduğu dönemde en önemli olay 1812'de olan tahminen 7.1 şiddetinde deprem ve bundan ortaya çıkan tsunami oldu. Bu felaket yeni kurulmakta olan kasaba ve Santa Barbara Misyon binasının yerle bir olmasına neden oldu. Kesişler 1820'yede daha büyük yeni bir Misyon binası yaptırdılar. Günümüze kadar gelen ve İspanyollarca kurulmuş Kaliforniya misyon binalarının en iyi korunmuş olanı Santa Barbara Misyon binası bu yeni yapıdır.

Santa Barbara'ya ilk gelip burada yaşamak için yerleşen beyazlar 1782'de Felipe Neve komutasında altında bulunan İspanyol birlik askerleri, aileleri ve İspanyol kesişleri olmuştu. Askerler aileleri ile birlikte geldiler. Bu yerleşimciler günümüze kadar gelen Santa Barbara "Presidio " binasını inşa ettiler ve yerleşmecilerde bu binanın etrafına kerpiçten ikamet evleri inşa ederek ilk beyaz Santa Barbara kasabasını kurdular. Katolik Fransisken tarikatından keşişlerse Santa Barbara ve çevresinde arazilerde yaşayan Çumaş kabilesinden olan yerlileri Hristiyanlığa dönüştürmek amacı Papaz Junipero Serra idaresinde bir seri Fransisken Tarikatı Misyonu kurmaya başladılar. 4 Aralık 1786'da "Santa Barbara Misyonu" binasını kurup yerli halka açtılar. Santa Barbara Misyonu'na su getirmek için kurulan bir baraj, bir su kemeri ve suyolları yerli Cumas işçileri kullanılarak yapıldı. 1790lı yıllarda Cumas yerlileri beyazların Avrupa'dan taşıdığı hastalıklara (özellikle çiçek hastalığına) doğal bağışıklıkları bulunmadığı için büyük sayıda öldüler ve sayılarai gayet azaldı.

Santa Barbara'nın İspanya kolonisi olduğu dönemde en önemli olay 1812'de olan tahminen 7.1 şiddetinde deprem ve bundan ortaya çıkan tsunami oldu. Bu felaket yeni kurulmakta olan kasaba ve Santa Barbara Misyon binasının yerle bir olmasına neden oldu. Kesişler 1820'yede daha büyük yeni bir Misyon binası yaptırdılar. Günümüze kadar gelen ve İspanyollarca kurulmuş Kaliforniya misyon binalarının en iyi korunmuş olanı Santa Barbara Misyon binası bu yeni yapıdır.

Santa Barbara Los Angeles şehir merkezinden 145 km batıkuzeybatı yönünde Büyük Okyanus sahilinde kurulmuş bir yerleşim merkezidir. Santa B