s.

Yaklaşık olarak 1910 yılında Harar şehrinde doğmuştur. Küçük yaştan beri kendisini İslami bilgileri öğrenmeye vermiş, yedi yaşındayken Kur'an'ı tertilen ezberlemeye başlamıştır. İslami ilimlerin tahsilini uluslararası düzeyde sürdürmüştür. Ahbaş Cemaati'nin (habeşiler) kurucusu olarak bilinir ve Vehhabilere karşı yaptığı reddiyelerle tanınmaktadır.






Işıklandırma

Işıklandırma; tiyatro, dans, opera gibi sahne sanatlarında kullanılan aydınlatma yöntemi. Sahne ışıklandırması amaçlı da kullanılan yöntem son yıllarda bina, tarihi eser ya da dikkat çekilmesi istenen bölgenin görsel olarak zenginleştirilip, dikkat çekici bir şekilde aydınlatılması amacıyla da kullanılmaktadır.

Farklı ışıklandırma amaç ve prensipleri için sahne ışıklandırma araçlarının birçok farklı türü kullanılmaktadır. 






Hakediş

Hakediş, devlete bağlı olarak çalışılan müteahhitlik işlerinde belli dönemlerde (aylık) yapılan kazı, dolgu, kanal açma, boru/künk döşeme, kablo çekme, yol bakım onarım gibi işlerin devlete bağlı teknisyen tarafından yazılan şantiye defterinin, hakediş programında hazırlanması. Tüm hakedişlerin sonunda bir kez kesin hesap hakedişi yapılır.




Hi

Hi (; büyük harf Χ, küçük harf χ), Yunan alfabesinin yirmi ikinci harfi.

Ses değeri Türk alfabesindeki "h" sesine denk gelse de boğazın daha derininden gelerek hırıltılı bir şekilde telaffuz edilir. Türkçe transkripsiyon esasında /h/ harfiyle gösterilir ve /e/ ile /i/ harflerinin önünde (h)iç kelimesindeki gibi telaffuz edilirken diğer durumlarda ta(h)t kullanımındaki gibi telaffuz edilir. Türkçe transliterasyonda ise Türk Tarih Kurumu sistemine göre /ch/, Milli Kütüphane sistemine göre /kh/, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi sistemine göre /h/ şeklinde ifade edilir.





Pi (harf)

Pi (Π π) (Yunanca:Πι, "Pi"), Yunan alfabesinin onaltıncı harfidir. Fenike alfabesi'nin pe harfinden gelmektedir. Türkçedeki /p/ sesine karşılık gelir. "Pi" olarak adlandırılır ve matematik terimi olarak da kullanılmaktadır.

Παπούτσι (Papuçi) = Papuç

Παλαμίδα (Palamiđa) = Palamut

Πανηγύρι (Paniyiri) = Panayır

Πράσο (Praso) = Pırasa 
Πολωνία (Polonia) = Polonya




Topçu roketi

Topçu roketi, roketatarlarla için donatılan bir roket türdür. Topçu roketi sistemleri çeşitleri arasında çok namlulu roketatar bulunmaktadır.





Αlfa

Alfa (Α α) (Yunanca: Άλφα, "alfa") Yunan alfabesinin ilk harfidir. Türkçe'deki /"a"/ sesine karşılık gelir. Alfa, Fenike Alfabesi'nin ilk harfi, alef 'den türetilmiştir. Türkçe "alfabe" kelimesi de Yunanca'nın ilk iki harfi olan Alfa ve Betadan gelir.

Aγγαρεία (angaria) = Angarya

Αχούρι (ahuri) = Ahır

Αχλάδι (ahlađi) = Armut, Ahlat

Αυλή (avli) = Avlu




Kısa film

Kısa film ya da kısa metrajlı film, uzun metrajlı film kriterlerini karşılayacak uzunlukta olmayan film. Tanımı üzerinde evrensel bir uzlaşma yoktur. Oskar ödüllerini dağıtan Amerikan Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisine göre kısa filmlerin süresi -jenerik dahil- 40 dakika veya daha kısa olmalıdır. Aynı kuruluşa göre şunlar kısa film sayılmaz:


"Kısa film" terimi 1910'larda uzun metraj filmlerin daha uzun çekimlerinin ortaya çıkışı üzerine kullanılmaya başlandı. Bu dönemde en bilinen kısa filmler Charlie Chaplin, Buster Keaton, Laurel ve Hardy'nin filmleriydi.

Animasyon filmler de kısa film alanında önemli bir yere sahiptir.

1930'lardan sonra film şirketleri tiyatro salonlarında gösterilecek uzun filmler ve animasyon/çizgi filmler çekmeye başladılar. 1960'lardan bu yana ise kısa filmler daha çok bağımsız film yapımcılarınca ve özel büyük stüdyo projeleri için yapılmaktadır.

Kısa filmler uzun metrajlı ticari filmlerin genellikle bir kenara bıraktığı daha güç konular üzerine yoğunlaşır. Kısa film yapımcıları daha geniş özgürlüğe sahiplerdir ve filmleri için daha büyük risk alabilirler ancak kamu gösteriminde başarıya ulaşmaları genellikle festivaller ve sanat gösterilerinde aldıkları tepkilere bağlıdır.






Osmanlı tarihçileri listesi

Osmanlılarda tarih yazıcılığı, Osmanlı Beyliği'nin kuruluşundan 100-150 yıl sonra başlamıştır. Osmanlı tarih yazıcılığının geç başlaması, Anadolu’da Osmanlılardan önce tarih yazıcılığının gelişmemesi ile bağlantılıdır.

Anadolu’da 13. ve 14. yüzyılda yazılmış olan eserlerde Anadolu Selçukluları ve Anadolu Beyliklerinin tarihi anlatılmış, olaylar Osmanlı devletinin kuruluşuna kadar getirilmiştir.

Anadolu Selçukluları ve Beylikler döneminde (1075-1318) Anadolu’da daha çok Arapça ve Farsça eserlerin yazıldığı görülmektedir. Bu dönemde Arap dili “din ve hukuk” alanında, Fars dili “sanat ve edebiyat” konularında egemen olmuştur.

Türkçe olarak yazılmış “Danişmendname” ve “Battalname” gibi eserler, Anadolu’da Türkçe tarih yazıcılığını başlatmıştır. Ayrıca Taberi, İbn Kesir gibi İslam tarihçilerinin eserleri Türkçeye çevrilmiştir.


13. yüzyılın sonunda kurulmuş olan Osmanlı Devleti hakkında bilgi veren tarih kaynakları ancak 15. yüzyılın başlarından itibaren yazılmaya başlanmıştır. Bu bakımdan 15. yüzyılın ilk yarısı, özellikle II. Murat devri, Osmanlı tarih yazıcılığının başlangıcı olarak kabul edilmektedir.


Osmanlı tarihinden bahseden en eski eser, Ahmedî’nin "İskender-nâme" adlı eserine müstakil bir kısım olarak ilâve ettiği “Dâsitân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i 'Osmân” isimli manzum parçadır. 8754 beyitten oluşan ve uzun bir mesnevî özelliği taşıyan İskendername bir “evrensel tarih"tir; Âdem ile başlar, Makedonya kralı Büyük İskender’in hayatı ve kahramanlıklarını anlatır. 1390 yılında tamamlanmış ve Germiyanoğlu Süleyman Bey’e sunulmuştur. Ahmedî, daha sonra bu eserinin sonuna Yıldırım Bayezid’e kadar gelen bir Osmanlı tarihi eklemiş ve bunu 1410 yılında I .Bayezid’in oğlu Emir Süleyman’a takdim etmiştir. “Dâsitân-ı Tevârîh-i Mülûk-i Âl-i 'Osmân” adını taşıyan 340 beyitlik bu bölüm, Ertuğrul Gazi’den başlayarak Emir Süleyman’a kadar gelen ilk 200 yıllık Osmanlı tarihi hakkında bilgi verir. 
Bu eserin İÜ'de kayıtlı olan en eski tarihli nüshasının, 1983 yılında İ. Erünsal tarafından tıpkıbasımı yapılmıştır.


II. Mehmed (Fâtih, 1451-1481) devri tıpçılarından Şirvanlı Şükrullah ile karıştırılan müellif; 1456’da yazmaya başladığı eserini 1458’de tamamlamış ve devrin meşhur sadrazamı Mahmut Paşa’ya ithaf etmiştir. "Behcetü't Tevârîh" adlı eseri, 13 kısımdan meydana gelen umumî bir tarihtir. 13.kısım, II. Mehmet’in tahta çıkmasına kadar gelen Osmanlı tarihinden bahseder.

Çelebi Mehmet, II.Murat ve II. Mehmet zamanlarını (1413-1481) idrak eden müellifin 1407’den itibaren verdiği bilgiler çok önemli olup ana kaynak mahiyetindedir. Farsça olan eser Kanuni devrinde Türkçe’ye tercüme edilmiştir. 
Eser Karamani Mehmet Paşa, Sarıca Kemal, Ruhi Çelebi, Mehmet Zaim ve pek çok tarihçi tarafından kaynak olarak kullanılmıştır.
Türk Boyları ve Osmanlı'larla ilgili son kısmı Nihal Atsız tarafından 1939-49'da iki defa Türkçe’ye çevrilerek neşredilmiştir.

3. Kaşifi "Gaza-name-i Rum"

"Gaza-name'-i Rum";Fatih Sultan Mehmed'in saray şehnamecisi Kaşifi tarafından yazılan ve padişaha sunulan en eski gazavat-name örneklerindendir. Farsça olarak kaleme alınan eser, Sultan II. Murad'ın tahttan çekilerek yerine oğlu II. Mehmed'i geçirmesiyle başlar ve Varna Savaşı'nın ayrıntılı bir biçimde tasvir edilmesinden sonra, Sultan II. Murad'ın tekrar tahta davet edilmesi ve akabinde meydana gelen olaylarla devam eder. Eserin en önemli özelliği; diğer tarih kaynaklarında Sultan II. Murad'ın ikinci kez tahta geçişi müstakil bir padişahlık gibi ele alınırken, Kaşifi'nin diğer kaynaklarda rastlanmadık bir biçimde II. Mehmed'in saltanatını hala devam eder gibi göstermesidir. Bunda kuşkusuz müellifin, II. Mehmed'e duyduğu özel yakınlığın büyük rolü olmalıdır. 
Eserin günümüze ulaşan yegane nüshası, İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi, Farsça Yazmalar, nr.: 1388'de kayıtlıdır. 2005 yılında M. Esmail'in doktora tezine konu olan eser, dönemin diğer kaynaklarında yer almayan ciddi bilgiler içerdiği için, II. Murad döneminde yazılmış en eski ve en önemli vekayinameler arasında yer alır.

4. Oruç b. Âdil el-Edrenevî (Oruç Beg) "Tevarih-i Al-i Osman",

1503’e (H. 908) kadar gelen olayları anlatır. Fatih Sultan Mehmed ve II. Bâyezid devirleri için ana kaynaktır. Her iki dönemi de ayrıntılarıyla verir. Yahşi Fakih’in "Menâkıb-nâme"sinden söz eder. Aşıkpaşazade ile Neşrî tarihlerini tamamlayacak değerdedir. Nesir tarzında yazılan en eski Osmanlı tarihidir.

5. Nişancı (Karamani) Mehmet Paşa "Tevarihü's-Selatinü'l-Osmaniyye"

Uzun yıllar nişancılık yaptığı için nişancı vasfı ile ün yapan Mehmet Paşa aslen Karamanlı bir Türk’tür.1 478-1481 senelerinde II. Mehmet’in sadrazamı iken padişahın ölümünü müteakip yeniçeriler tarafından öldürülen Karamani Mehmet Paşa, iki kısımdan ibaret bir Osmanlı Tarihini Arapça olarak kaleme aldı. 1.risale Osman Gazi’den II. Mehmet’in cülusuna kadar (1451), 2.risale 1451’den Mart 1480 arasındaki olayları anlatır. Bu eser yalnızca Osmanlı tarihinden bahsettiği için evrensel bir özellik taşımaz.

6. Aşıkpaşazade (1393-1481) "Tevarih-i Al-i Osman"

Çorum Elvançelebi’de 1393’te dünyaya gelen ve bu asrın sonlarına kadar yaşamış olan müellif,kendini Derviş Ahmet Aşıki olarak tanıtır. II. Murat’ın Balkan seferinde bulunmuş ve II. Mehmet’in bütün seferlerini yakından takip etmiştir.
15. yüzyıl Osmanlı devleti tarihi için en önemli kaynak mahiyetinde olan bu “menkıbe” tarzındaki eser tarih yazma amaçlı yazılmamıştır. Karşılıklı konuşma tarzında yazılan bu eser,Osmanlı padişahlarını birer Gazi olarak gösterir.Eser adeta gazaya giden ordunun maneviyatını artırmak için destani bir şekilde kaleme alınmıştır.Aynı zamanda bir halk destanı şeklindedir.Türkçe nesir (düzyazı) olarak yazılmış ilk Osmanlı tarihidir ve bütünüyle Osmanlı tarihini ele alan ilk Türkçe eserdir.
Bu eserinde ilk defa Osmanlı devletinin kuruluşunda rol oynayan 4 önemli zumreden bahseder: Gaziyan-ı Rum, Ahiyan-ı Rum, Abdalan-ı Rum ve Baciyan-ı Rum. Aşıkpaşazade, tarihini şahit olduğu yıllardan önceki devirlerini Orhan Gazi’nin imamının oğlu Yahşi Fakih’in menakıbnamesinden ve II. Murat devrinde Bursa naibi (