Konya üzerinden Ereğli'ye ilerlemeye başladı. Bu Haçlı ordusu çok geçmeden bu yolu takip etmenin bir hata olduğunu anladı; çünkü önceki Baronlar Haçlı seferi yol etrafına sanki kıran getirmişti. Bu ordu iaşe ve hayvan yemi bulamamaktan bitik bir hale düştü. Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ve Danişmend Gazi süvari ordularıyla Merzifon'dan Ağustos sonunda gelip Ereğli'de hemen hücuma geçerek bu orduyu da hemen imha etmek imkanını buldular. Bu ordunun komutanı Nevers'li Giyom bir Türk asıllı bir Bizans askerinden (Türkopol) kılavuz bularak Antakya'ya erişmeyi başardı.

Bu orduyu bir hafta zaman gecikmesiyle Akitanya'li Giyom idaresinde Fransızlar ve Bavyera Dükü Wolf komutasında Almanlardan oluşan üçüncü bir Haçlı sefer ordusu takip etmekte idi. Bu Haçlı sefer ordusu askerleri ve asker olmayan kamp takipçileri de açlık ve özellikle susuzluktan tam harabe olarak yine Ereğli (Heraclea)'ya erişebildiler. Orada bulunduğunu gördükleri bir çaya kendilerini atıp susuzluklarını giderdiler. Ne yazık ki bu su Selçuklular tarafından zehirlenmişti ve I. Kılıç Arslan ordusuyla pusuda beklemekteydi. Böylece bu üçüncü Haçlı sefer ordusu da, askerlerinin çoğu ölüp, yaşayanlar da esir alınıp, elimine edildi. Bu ordu komutanları Akitenya'li Giyom ile Bavyera Dükü Wolf şahsen Antakya'ya kaçabilmeyi başardılar . Bu 1101 ek Haçlı seferi öyle korkunç ve büyük bir fiyasko sonuçlu olmuştur ki, bu sonuç bu seferin Avrupa dünyası tarafından tümüyle hemen hemen unutulmasına yol açmıştır.





T-62

T-62, Sovyet yapımı ikinci nesil bir Ana Muharebe Tankıdır. İlk kez 1961'de hizmete girdi. T-55'in geliştirilmiş halidir.

T-62 tankı, dünyanın en çok üretilmiş ve en çok ülke tarafından kullanılmış tankların arasındadır. Sovyetler Birliği tarafından üretimine başlanmıştır ve sonraki yıllarda üretimi Varşova Paktı ve tüm dünya ülkelerinin hepsine dağıtılmıştır.

T-62’nin üretimi SSCB’de 1961-1975 yılları arasında sürmüştür. Çekoslovakya ise 1975-1978 arasında 1.500’de fazla üretmiştir. Bunların çoğu ihraç için üretildi. 1980 yılında Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti 1980 yılında Ch'ŏnma-ho adıyla üretmeye başladı.

T-62; Sovyet tank birliklerinin standart tankıydı. Fakat daha sonra daha ileri ve elit birliklerde T-64,T-72 ve T-80'lerle değiştirilmiştir. Bununla birlikte T-62 en çok ihraç edilen tanklardan biridir; ucuzluğu ve basit yapısı sayesinde üçüncü dünya ülkelerinin ve Arap ülkelerinin tercih ettiği ana muharebe tanklarından biri haline gelmiştir.

Sovyet askeri liderliği T-55 tankının kullandığı standart zırh delicilerinin yeni nesil batı tanklarının ön zırhlarını geçemeyeceğni anlamıştı, 100mm'lik HEAT mermileriyle Centurion (tank) ve M48 Patton gibi tankların zırhını geçmek mümkündü fakat daha pahalı ve tank mürettebatı için ayriyeten daha fazla eğitim gerektiriyordu.Bunun üzerine yeni nesil modern 115mm'lik APFSDS mermilerini kullanabilen bir top geliştirdi. Yeni taret ve top T-55 gövdesine uymuyordu.

Sınırlayıcı özellikleri T-54 tanklarıyla aynıdır.







T-54

T-54, Birinci nesil bir Sovyet savaş tankıdır. İlk kez 1947'de hizmete girdi. T-34 tankın yerine yerini almış ve SSCB ve Varşova Paktı ülkelerinin kullandığı temel tank sınıfı oldu. T-44 tank tasarım ve üretim aşamasının kısa bir zamana sıkışması ve diğer aksaklıklar nedeniyle Kızıl Ordu tamamen yeni bir tank tasarımına yöneldi, Kızıl ordu tarafından 1960'lı yıllara kadar sürecek olan yenilemeler sonucu ana silahı ve motoru geliştirildi, harekat menzili arttırıldı, NBC donanımları eklendi.





Ermenistan bayrağı

Ermenistan bayrağı, takma adıyla üç renkli (), Ermenistan'ın resmî bayrağıdır. Kırmızı, mavi ve turuncu üç eşit genişlikli yatay şeritten oluşan bayrak 24 Ağustos 1990'da Ermenistan Sovyet Prezidyumu tarafından kabul edilmiş ve 15 Haziran 2006'da Ermenistan Ulusal Bayrağı Kanunu ile, Ermenistan Millî Meclisi tarafından onaylanmıştır.

Tarih boyunca Ermenistan'ı simgeleyen bayraklar birçok kez değişmiştir. Geçmişte Ermenistan'da hüküm süren her bir hanedan ailesi kendi bayrağına sahip olduğu için, genelde üzerlerinde farklı hayvan sembolleri bulunan bu bayraklar Ermenistan'ı temsil etmiştir. Bunun yanı sıra 20. yüzyılda Sovyet egemenliği altında da birçok kez bayrak değişikliğine gidilmiştir.

Ülkenin anayasasına göre bayraktaki kırmızı; Dağlık Ermenistan'ı, Ermenilerin hayatta kalma mücadelesini ve Hristiyan inancının korunmasını, mavi; Ermenistan halkının barışçıl bir gökyüzü altında yaşama iradesini, turuncu ise Ermenistan halkının yaratıcılığını ve çalışkan mizacını simgelemektedir.

Ermenistan bayrağında bulunan renklerinin ne anlama geldiği Ermenistan Anayasası'nda şöyle belirtilmiştir:
Ermenistan bayrağı kırmızı, mavi ve turuncu renkli, eşit genişlikli 3 yatay şeritten oluşur. Dikdörtgen şeklindeki bayrağın boyutları 1:2 oranındadır.

Ermenistan Bayrak Yasası'nda, bayrak tonları tanımlı olmadığı için gerek halk, gerek resmi kuruluşlar tarafından kullanılan bayrakların renkleri çeşitlilik gösterir. (Bu sayfada bulunan, içinde Ermenistan bayrağı olan çeşitli fotoğraflarda da bunun örnekleri görülebilir.) Bunun bir sorun olduğu, bayrağın renk kodlarının resmen verilmesi gerektiği basında dile getirilmiştir. Bayrağın yaygın kullanılan iki farklı versiyonu vardır. Yaygın olan bayrakta daha parlak renkler kullanılırken, daha az yaygın olan versiyonun renkleri daha sönüktür. Aşağıdaki tabloda her iki bayrakta kullanılan RGB değerleri yaklaşık olarak verilmiştir.

2012 yılında National Institute of Standards (SARM), Ermenistan bayrağının teknik bilgileri ve renkleri hakkında bilgi içeren bir şartname yayınladı.

Ermenistan bayrağının ilk örnekleri ile bugünkü bayrak arasında herhangi bir benzerlik yoktur. Ermenistan'ı geçmişte temsil etmiş bayraklar genelde kartal, ejder başları ya da tanrıları temsil eden gizemli simgelerden oluşurdu. Eski Ermenistan bayrakları savaşlarda sopalara bağlanır ve orduya en önde eşlik ederdi. Hıristiyanlığın Ermenistan kültüründe yayılması ile çok tanrılı inançtan sıyrılan her hanedan kendine yeni bayraklar hazırladı.

Örneğin Artaksiad'ı temsil eden, kırmızı zemin üzerinde ortada bir çiçek ve çiçeğin iki yanında birbirine bakan iki kartaldan oluşan bayraktı. 
Hıristiyanlığın kabulünden sonra Ermeniler "haçvar" olarak adlandırdıkları, üzerinde altın sırmalı bir haç olan bayrağı (Ermenice: "var") kabul ettiler. Ermeni Apostolik Kilisesi Hıristiyanlığın ilk asırlarında ikinci bir bayrak tasarımı seçmiştir, bunda mor bir zemin üzerinde eskisinden daha belirginleştirilmiş, altın sırmalı bir haç vardı.

Arsak hanedanının çöküşünden sonra Ermenistan'ın doğu tarafı, Sasani kralları tarafından atanan, Marzban adı verilen valiler tarafından yönetildi. Marzbanlar Ermeni derebeylerinin içişlerine karışmıyordu. Sasanilerin Ermenileri zerdüştçülüğe çevirmeye çalışınca Ermeniler ayaklandılar, çarpışmalar sonunda dinî özgürlüklerini korumayı başardılar. 5. ile 7. yüzyıl arasındaki bu Marzbanlık döneminde üzeri haçlı bir bayrak Ermenilerin Sasanilere karşı isyanının birleştirici sembolü oldu.

Tarihî verilere göre Marzbanlık dönemindeki prensliklerden olan Mamikonyan hanedanının bayrağının iki versiyonu vardır, birinde pençelerinde bir hayvan tutan, çift başlı bir kartal vardır. İkincisinde pençelerinde bir yay tutan kartal vardır. Bayrağın kırmızı olduğu bilinmektedir.

Marzbanlık dönemi Ermenistan'ın 7. yüzyılda Araplar tarafından fethiyle sona erdi. Araplara karşı mücadelelerde güçlenen bir hanedan, Bagratuniler (Bagratlı hanedanının Ermenistan kolu) oldu. Bunların bayrağında, pençesinde koyun tutan bir kartal vardı. 
II. Levon, Kilikya Kralı olarak Papa III. Celestine tarafından 1197'de tasdik edildiğinde krallığı için kendisine Roma'dan bir bayrak gönderildi. Bayrakta ayakta duran kırmızı bir aslan bulunmaktaydı. Ortaçağlardaki Kilikya'nın da bayrakları vardı, bunlar üzerinde haçlar olan mor bayraklar olarak tarif edilir, bu tariflere dayanan bazı çizimler mevcuttur ama tarihî doğrulukları şüphelidir. Bu bayrakları gösteren resimler günümüze kalmamıştır.
Lüzinyanlar, Kilikya'yı işgal edip oraya yerleşen bir hanedandı. Lüzinyan hanedanın kraliyet bayrağı beyaz-kırmızı-mavi-sarı olarak tarif edilir.

1706'de Ermeni millî özgürlük hareketinin başı olan melik İsrael Ori (1658-1711) batılı devletlerden destek istemek için Amsterdam'a gittiğinde orada Ermeni bağımsızlık hareketının bayrağını göstermiştir. Bu bayrak Lüzinyanlıların kırmızı-mavi-sarı-beyaz bayrağına benzemekte ama bir takım eklemelere sahipti. Üzerindeki iki kılıç, Ermenilerin Osmanlılar ve Safevilere karşı özgürlük mücadeleleri temsil etmekte, 11 adet yıldız ise ortak bir mücadele için 1699'da Karabağ'da yapılmış gizli bir toplantıya katılmış olan Ermeni meliklerini temsil etmektedir. Bu toplantıda melikler hep birlikte Avrupa güçlerinden yardım istemeye karar vermişlerdir. Bu bayrak bilinen ilk milliyetçi Ermeni bayrağıdır.

Rus egemenliği sırasında Ermenistan için bir bayrak yoktu.

Ermenistan'ın yıkılıp Osmanlı Devleti ve Safevî Devleti arasında bölüşülmesinden sonra Ermenistan için bayrak kavramı bir süreliğine duraksama gösterdi. Fakat 1885 yılında hayatını kaybeden Fransız yazar Victor Hugo'nun cenazesine Ermenistan'ı temsilen katılmak isteyen Paris Ermeni Öğrenciler Vakfı üyeleri, dönemin Paris Ermeni Katolik Kilisesi rahibi Gevont Alişan'a danıştılar ve Alişan renk bakımından bugünkü Bulgaristan bayrağının ters çevrilmiş hâlini andıran bir bayrak hazırladı. Hiçbir tarihi dayanağı olmayan bu bayrak tasarımı ile ilgili yaptığı açıklamada, bayrağın en üstünde bulunan kırmızı yatay şeridin Ermeni Kilisesi takvimine göre Paskalya'nın dördüncü pazarı olan Kırmızı Pazar'ını, yeşil şeridin, içinci pazar olan Yeşil Pazar'ı temsil ettiğini, beyazın ise kombinasyonu tamamlamak için seçildiğini belirtti. Bu bayrağın ardından Alişan iki bayrak daha hazırladı. Bunlar, Hıristiyanlık inancına göre Nuh'un Ararat'a ayak bastığında görünen gökkuşağı renklerine dayanarak, Tanrı'nın Ermenistan bayrağını o anda yarattığı varsayımıyla, biri sarı-kırmızı-yeşil, öbürü mavi-kırmızı-yeşil iki tasar