mektedir. Fakat Roma'da bulunan Antonius'un yardımcısı "Enobarbus", Oktavya'nın Kleopatra'dan sonra hiçbir zaman Antonius'u tatmin edemiyeceğini bilmektedir. Bu oyunun ünlü bir söyleyişinde tezatlı sözcüklerle Kleopatra'nin çekiciliğini şöyle anlatır: "Yaş onu kurutamamaz. Ne de alışkanlık bayatlatır/Sonsuz çeşitliği vardır; diğer kadınlar bıkkınlık verirler/Diğerleri iştahları beslerler. Fakat o insanı daha aç yapar/En çok tatmin ettiği zaman."

Bir kâhin Antoni'ye eğer Oktaviyus'la mücadeleye girişirse kaybedeceğini söyler.

Mısır'da Kleopatra Antonius'un yeni evliliğini öğrenir ve bu haberi getiren ulaktan azgınca bir intikam alır. Fakat sonunda kendi saray mensupları onu Oktavya'nin Kraliçe Elizabeth çağı standartlarına göre çok evcil olduğunu (yani kısa boylu, yuvarlak yüzlü, kaşları birbirine yakın ve bozuk saçlı olduğunu) ikna edince biraz sinirleri yatışır.

Triumvirler Pompey ile mütareke yapıp barış konuşmalarına girişirler. Pompey'e Sicilya ve Sardinya adalarının idaresini birakabileceklerini; ancak karşılığında onun deniz korsanlarını ortadan kaldırmak için desteğini ve kendilerine tribünlerini göndermesi şartlarını teklif ederler. Biraz tereddütten sonra Pompey bu teklifi kabul eder. Pompey'in kadırgasında bu anlaşma iyice sarhoş olunarak kutlanır. Menas, sarhoş olmuş üçlü (triumvir)i hemen öldürmelerini Pompey'e önerir. Fakat Pompey bunun şerefsizlik olacağını söyleyerek rededer. Fakat sonradan, Oktaviyus ve Lepidus, Pompey'le olan mütareke barışına son verip savaşa devama karar verirler. Antonius bundan hoşlanmaz ve çok kızar.

Antonius Mısır'a, İskenderiye'ye döner. Kendini ve Kleopatra'yı Mısır'ın ve Roma'nın kendi idaresinde bulunan doğu bölgelerinin mutlak hükümdarı olarak ilan eder ve taç giyme merasimi yapar. Oktaviyus'un Pompey'den eline geçirmiş olduğu bölgelerin bir kısmını adilce vermediği için Antonius şikayetçidir. Ayrıca Oktaviyus'un Lepidus'u hapse atıp triumvirlikten çıkartmasına da kızıp karşı çıkar. Oktaviyus Pompey'den alınan bölgelerin daha adil dağılımını uygun bulur. Fakat o da Antonius'un diğer yaptıklarından çok hoşnutsuzdur.

Antonius, Oktaviyus ile savaşa hazırlanmaktadır. Yardımcısı Enobargus Antonius'a savaşın karada olmasını önerir. Karada Antonius daha avantajlıdır; deniz savaşı için Oktaviyus'un güçleri daha hafif ve daha hareketli olup, askerleri deniz savaşında daha tecrübeli ve eğitimlidir. Antonius bunu redder; çünkü Oktaviyus bir deniz savaşı için kendine meydan okumuştur. Kleopatra Antonius'a kendi Mısır donanmasını vererek ona destek sağlar. Fakat savaş devam ederken Kleopatra 60 tane gemisiyle savaştan ayrılıp kaçar; Antonius onu takip eder ve Antonius'un deniz gücü tamamıyla yok edilir. Kleopatra'ya olan aşkı dolayısyla yaptığı hatadan utanma duyan Antonius, onu bir korkak durumuna düşürdüğü için Kleopatra'ya serzenişlerde bulunur. Ama hâlâ aşkını bütün olanlardan daha üstün tutmaktadır ve Kleopatra'ya "Bana bir öpücük ver ve bu bile benim yapmadıklarıma bir karşılık sağlamış olur."

Oktaviyos Kleopatra'ya bir haberci göndererek Antonius'u bırakıp kendi tarafına geçmesini ister. Kleopatra tereddüt eder ve haberciye kur yapmaya başlar. O sırada Antonius girer ve Kleopatra'yı davranışı için çok ciddi şekilde azarlar. Haberciyi kırbaçla dövdürdükten sonra geri gönderir. Sonunda Kleopatra'yı affeder ve onun için bu sefer karada bir başka savaş yapmaya söz verir.

Savaş başlamadan önce Antonius'un askerleri acayip kötü haberler taşıyıcı sesler duyup, bunları tanrı Herkül'ün Antonius'u korumasını bırakma hareketleri olarak yorarlar. Bunu yanında, Antonius'un uzun zamandan beri yardımcılığını yapan Enobarbus, onu terkederek Oktaviyus'un tarafına geçer. Oktaviyos'a kaçarken bütün şahsi eşyalarını geride bırakmıştır. Antonius bu eşyalara el koyacağına, bütün hepsinin Enobarbus'a gönderilmesine emir verir. Enabarbus Antoni'nin cömertliğinden o kadar ezilmiş ve kendi sadakatsizliğine o kadar çok utanmıştır ki kırık bir kalple ölür.

Antonius için karada harp olumlu geçer; fakat Oktaviyus savaşı bir deniz savaşına döndürür. Tekrar Kleopatra'nın donanması savaşı bırakıp kaçınca, Antonius bu deniz savaşında da yenik düşer. Antonius'un donanması teslim olur. Antonius Kleopatra'ya çok kızgındır. "Bu pis Mısırlı bana ihanet etti." Bu ihanetinden dolayı Kleopatra'yı öldürmeye karar verir. Kleopatra Antonius'un eski aşkını geri almak için tek çıkar yol olarak, ona haberci gönderip Kleopatra'nın son sözlerinin "Antonius" olduğunu ve kendini öldürdüğünu haber olarak gönderir. Kleopatra kendini kendi anıtında kilitleyip Antonius'un geri dönmesini bekler.

Fakat Kleopatra'nın planı doğru çıkmaz. Antonius, pişman olup Kleopatra'nın ölüsünü görmek için geri döneceğine, kendi hayatının artık hiç değeri kalmadığı nedeni ile intihar etmeye karar verir. Yaverlerinden biri olan Eros'a kılıcını saplayarak kendini öldürmesi için yalvarır. Fakat Eros buna dayanamaz ve kendi kendini öldürür. Antonius, Eros'un cesaret ve sadakatinden çok etkilenmiştir ve aynını kendi yapmak ister. Fakat kendini öldürmeyi başaramaz ve ağır yara alır. Yaralarından dolayı büyük acılar içinde iken Antoni Kleopatra'nin hâlâ sağ olduğunu öğrenir. Acılar içinde Antonius'u sedye ile Kleopatra'nın gizlendiği anıta götürürler ve orada Antonius Kleopatra'nın kolları arasında hayatını kaybeder.

Oktaviyus, teslim olmaya ikna etmak için Kleopatra'yla gidip onunla görüşür. Kleopatra çok kızgın bir tavırla telim olmayı rededer. Oktaviyus'un zafer şenliklerinde Roma sokaklarında gezdirilip asırlar boyunca bir hain olarak anılmaktan daha kötü bir hayal olmadığına inanmaktadir. "Hızlı hareketli komedi aktörleri/Bizi zaman boyunca mizansene koyacaklar/Bizim İskenderiye'de bugünkü şenlik günümüz gibi/Antonius sarhoş olarak ortaya çıkartılacak/Ve ben Kleopatra kendimi ve büyüklüğümü gıcırtılı bir ses çıkartan erkek çocuğu gibi göreceğim/Ben bir fahişe gibi poz vereceğim." Bu söylev gibi konuşma bir çeşit söz oyunu, bir dramatik ince alay olmaktadır, çünkü Shakespeare'in bu oyununun temsilinde Kleopatra'yı gerçekten sesi gıcırdayan bir erkek çocuk aktör oynamaktaydı ve bu oyununda gerçekten Shakespeare Antonius'un sarhoşça şenliklerini temsil etmekteydi.

Kleopatra'ya ihanet edilir ve Romalılara esir düşer. Kleopatra Oktaviyus'un kendine karşı yapmak istediklerini anlamak için onu dener. Kleopatra Oktaviyus'a servetinin bir muhasebesini verirken, hazine görevlisine rol yaparak kendisine "ihanet" ediyor gibi görünmesini emreder. Bu görevli Oktaviyus'a Kloepatra'nin bu muhasebe hesaplarında servetinin bir kısmını bildirmediğini söyleyince Oktaviyus onun hiç önemi olmadığını bildirir. Bu kayıtsızlıktan Kleopatra Oktaviyus'un, adil davranmaya söz vermesine rağmen, Kleopatra'yı Roma'da zafer alayında bir esir hükümdar olarak arabası arkasında yürütmeye kararlı olduğunu anlar.

Kloepatra kendini öldurmeye karar verir, Bir zehirli engerek yılanının kendini ısırıp vücuduna zehir saçmasını sağlar. Öbür dünyada Antonius ile tekrar birlikte olacağını hayal ederek huzurlu bir sevinçle ölür. Hizmetkâr kızları olan, İras ve Charmiyan da kendilerini öldürürler. Oktaviyus ölüleri bulur. Kendisini iki birbiriyle çelişkili ruhsal duygu arasında bulur. Antonius ve Kleopatra'nın ölümleri kendini ilk Roma İmparatoru olarak ilan etmesine yol açmıştır. Diğer taraftan da onlara büyük bir sempati duymaktadır: "O kadın Antonius'u ile birlikte gömülecek/Dünyada hiçbir mezar bulunur mu bu kadar ünlü bir çifti/İçine alabilecek..." Her ikisi için de bir askerî cenaze töreni yapılmasına emir verir.







Kızılkuyu, Kazımkarabekir

Kızılkuyu, Karaman'ın Kazımkarabekir ilçesine toplam 700 nüfuslu bir köydür.

Köyün kuruluşu Osmanlı dönemine, yaklaşık 1700'li yıllara dayanmakla birlikte; kuruluşu ile ilgili fazla kaynak bulunmamaktadır.

Bugün Kâzımkarabekir Kasabası denilen ve tarihî adıyla "Gaferyad" ve daha eski ve ilk adıyla "Kasaba'i Mahmudlar (Mahmutlar Kasabası)" denilmiş olan bu büyük Türkmen topluluğu bu dolaylarda; bakımsız olup, devlete İntikal eden Bizans toprakları ve sonraları da Karamanoğulları çağı vakıflarından terk edilmiş arazilerden yer yer, büyük toprak parçalarına sahiplenmişler ve kasaba merkezine çok uzak yörelerdeki topraklara da sahiplenenler bu topraklarının olduğu yerlerde çiftlikler kurup, çokça bu çiftliklerde oturarak tarım ve hayvancılık İşlerini bu çiftliklerinden yürütüyorlardı.

Anlatılanlara göre; Kızılkuyu köyü de Kâzımkarabekir (Kasaba'i Mahmudlar) halkından olup, Kirişler lakabıyla tanınan Hacı Halil Ağalar ve daha bazı toprak sahiplerinin çiftlikleri imiş, burası...

19. yüzyılın ikinci yarısında, Kasabada en kalabalık bir aile olan Hacı Halil Ağaların babaları Kirişçioğlu Hacı Hasan ağa Kasabanın çok nüfuzlu ve otoriter bir ağasıymış. Bu ağayı çekemeyenler; bilinmeyen bir kişi tarafından öldürülerek cesedi bir kuyuya atılan bir garibin ""katili Hacı Hasan ağadır"" diye iftira ve iddiada bulunmuşlar. Araştırmalar ve soruşturmalar sonucu, Hacı Hasan Ağa bu iftiradan kurtulmuşsa da, komşularından nefret eden Hacı Hasan Ağa, çiftliğindeki evlatlarının yanına çekilmiş. Bundan sonra da Kızılkuyu çiftliğinde kalabalık ve ağırlık çoğalınca; 19. yüzyıl sonlarında, Hacı Halil Ağa tarafından, bu çiftlik, bağımsız köy haline getirilmiş.

Burada Kızıltopraklı bir yerde, vaktiyle açılmış olan, adına da Kızılkuyu denilen bu kuyu etrafında kurulan bu çiftliğe "Kızılkuyu çiftliği" denilmiş ve bu ad ile de köy muhtarlığı mührü alınmış.

Köy; Karaman iline 38, Kazımkarabekir ilçesine 15, Karaman-Konya yoluna 2 km uzaklıktadır.

Köyün batı kuzeyinde, Avşar öreni denilen ve kuzeyde de "Hızırlar öreni" denilen; Avşar Türkmenlerine ait, iki İslâm öreni vardır. Buradaki caminin yıkıntısının düzgün taşları, halk tarafından götürülüp kendi yapılarına kullanılmıştır. Batı cihetinde de "Kara kilise" denilen, Bizans kalıntısı bir Ören vardır.

Hacıbaba dağının eteklerinden ovaya doğru inen sık Ardıç ve meşe ormanları bu Kızılkuyu yörelerini de kaplarmıştır. Eski çağlarda bu çiftliğin damlarının direk, dikme ve kirişleri hep bu dolaylardaki ormanlard