kaynakları Fransızca idi. Joseph von Hammer-Purgstall’in Osmanlı tarihini de Fransızca’dan okumuştur. Eseri III. Ahmet devrine (1603-1617) kadar gelir.

2. Atabey (1810-1880) "Ata Tarihi"

Asıl ismi Tayyarzade Ataullah Ahmet olan müellif büyük memuriyetler işgal etmiş olan Ata’nın kaleminden "Ata Tarihi" ismiyle bilinen beş ciltlik Osmanlı tarihini yazmıştır.

Bu eser özellikle tasnif (düzenleme) özelliği ile ve bu zamana kadar belli olmayan bazı eski kaynaklardan yararlanılarak yazılmasından dolayı kendisinden önceki tarihlerden çok farklıdır. Saray hayatında teşrifat (protokol), sadrazamlardan, Osmanlı siyasetinde rol oynayan diğer büyük şahsiyetlerden ve alimlerden bahsedilmektedir.

Özellikle II. Mahmud ve Abdülmecid devri için çok önemlidir.

3. Mustafa Nuri Paşa "Netaicü'l-vuu'at"

Asıl adı Seyyid Mustafa Nuri Paşa’dır. Mısır’dan yahut Tunus’tan İzmir’e gelen Mansur zade ailesine mensup olup 1814’te İzmir’de doğdu. Defter-i Hakani (Osmanlı yönetiminde tapu ve kadastro genel müdürlüğü'nün karşılığı olan kuruluş- Osmanlıca hukuk terimi, meali: tapu sicili.) nazırı (bakani) iken Osmanlı tarihine ait Netayicü’l-Vuku’at adlı bir eser yazmıştır.
O, eski vakanüvisçilerin yazış tarzını bırakarak vakaları tenkitçi (eleştirel) gözüyle görmek ve anlayışlı bir dil kullanmak yolunu seçmiştir. Eser 4 cilttir.

4. Ahmet Vefik Paşa (1823-1891) "Fezleke-i Tarih-i Osmanî"

XIX. asrın en büyük Türk bilginlerinden olan Ahmet Vefik Paşa, Türk dilinden başka Osmanlı tarihi ile de meşgul olmuş ve bir tarih el kitabı hazırlamıştır. Sultan Abdülaziz’e kadar Osmanlı tarihini içeren eseri "Fezleke-i Tarih-i Osmanî"’dir.

5. Ahmet Cevdet Paşa (1822-1895) "Mecelle", "Tarih-i Cevdet"

6. Sadullah Enveri ( ? - 1789)
7. Halil Nuri (? - 1798) 
8. Mehmed Emin Edîb (?- 1881) 
9. Ahmed Vâsıf (? 1806) 
10. Mehmed Pertev (?-?) 
11. Ömer Âmir ( ?- 1814)

XVII. yüzyılda kurulan resmi kronolojik tarih yazarları olan Osmanlı vakanüvisleri ve anlattıkları dönemler sırasıyla şöyledir: 

 Abdulbaki Uçan, XVIII. VE XIX. YÜZYILLAR ARASINDA OSMANLI DEVLETİNDE TARİH YAZIMI VE OSMANLI VAKANÜVİSLERİ, http://yyu.academia.edu/AbdulbakiUcan




Gama

Gama (Γ γ) (Yunanca: Γάμμα, "Gama"), Yunan alfabesinin üçüncü harfidir. Γ harfi, Fenike alfabesi'nin gimel harfinden gelmektedir.

Sözcük, içinde bulunduğu yere, kendinden önce ve sonra gelen harfe göre birçok değişik şekilde okunur.

Eğer kendinden sonra bir ince ünlü alırsa Türkçedeki "Y" sesi gibi okunur.

Eğer kendinden sonra bir kalın ünlü alırsa Türkçedeki Y ile Ğ arasında bir ses gibi okunur. (ne g kadar kalın, ne y kadar ince)


Yanında ünsüz harfler olursa da harfin okunuşu değişmektedir. Duruma göre "g", "ng", "ngh" olarak okunabilir.





Delta (harf)

Delta (Δ δ) (Yunanca: Δέλτα, "Delta"), Yunan alfabesinin dördüncü harfi. Dildeki ismi "delta"dır. Yunancadaki sesin Türk alfabesinde karşılığı yoktur. Dil ucu ön dişlere dokundurularak çıkarılır. İngilizcedeki the", they" sözcüklerindeki "th" gibi okunur. Fenike alfabesindeki Dalet harfinden türemiştir.

Δίπλομα (điploma) = Diploma

Δαντέλα (đantela) = Dantel

Δέρμα (đerma) = Deri

Δανία (Đania) = Danimarka




İta

İta (Η η) (Yunanca: Ήτα, "İta"), Yunan alfabesinin yedinci harfidir. Eta olarak da bilinir. Yunancadaki sesletimi i'dir. Fenike alfabesinin heth harfinden gelmektedir. Büyük harf şekli olan "Η", Lâtin sessiz harfi olan "H" ( Kiril Alfabesi'nde N ) ile karıştırılmamalıdır. Yunan "Η η"si bir sesli harftir. I'ya yakın bir İ sesi verir.

Hθική (itiki) = Etik

Hλεκτρίζω (ilektrizo) = Elektriklendirmek

Ημέρα (imera) = Gün




Panlojizm

Panlojizm (Fransızca: "Panlogisme"), her şeyin mantıksal ilişkilerden meydana geldiğini ileri süren öğreti. Özellikle Marburg okulu mantıkçı filozoflarının yaklaştırılabilir.




Thita

Thita (; büyük harf Θ ya da ϴ, küçük harf θ ya da ϑ) Yunan alfabesinin sekizinci harfi. Fenike alfabesinin Teth harfinden gelmektedir.

Dil ucunun, hafifçe ön dişlerin dışına çıkarılmasıyla çıkarılan peltek bir "t" sesi ile telaffuz edilir. Okunuşta verdiği sesin Türk alfabesinde karşılığı yoksa da romanizasyonlarda "th" olarak ifade edilir.





Pankapitalizm

Pankapitalizm, işletmelerdeki ücretlilerin, global olarak hisse senedi veya mali yılda otofinansman yoluyla yapılmış yatırımların bir kısmını temsil eden tahvilleri her yıl aldıkları takdirde, yavaş yavaş ve hep birlikte bu işletmelerin başlıca sahipleri olabileceklerini savunan doktrin.




Papa (anlam ayrımı)

Papa kelimesinin farklı anlamları:





Çerçeve oranı

Bir resmin çerçeve oranı eni ve boyu arasındaki oransal ilişkiyi tarif eder.

Çoğunlukla aralarında iki nokta bulunan iki numara şeklinde ifade edilir; örneğin, "16:9". Bir "a":"b" çerçeve oranı için, görüntünün ne kadar büyük veya küçük olduğunun önemi yoktur

no matter how big or small the image is, if the width is divided into "x" units of equal length and the height is measured using this same length unit, the height will be measured to be "y" units. For example, consider a group of images, all with an aspect ratio of 16:9. One image is 16 inches wide and 9 inches high. Another image is 16 centimeters wide and 9 centimeters high. A third is 8 yards wide and 4.5 yards high.

Sinema salonlarındaki filmlerin sunuşunda, günümüzde kullanılan en yaygın çerçeve oranı 1.85:1 ve 2.39:1dir. Yaygın iki videografik çerçeve oranı; 20. yüzyılın evrensel video formatı olan (1.3:1) ile yüksek çözünürlüklü televizyon ve Avrupa dijital televizyonu için evrensel olan dir (1.7:1). Başka sinema ve video çerçeve oranları da vardır, fakat seyrek olarak kullanılır.

In still camera photography, the most common aspect ratios are 4:3, 3:2, and more recently being found in consumer cameras 16:9. Other aspect ratios, such as 5:3, 5:4, and 1:1 (square format), are used in photography as well, particularly in medium format and large format.

With television, DVD and Blu-ray Disc, converting formats of unequal ratios is achieved by enlarging the original image to fill the receiving format's display area and cutting off any excess picture information (zooming and cropping), by adding horizontal mattes (letterboxing) or vertical mattes (pillarboxing) to retain the original format's aspect ratio, by stretching (hence distorting) the image to fill the receiving format's ratio, or by scaling by different factors in both directions, possibly scaling by a different factor in the center and at the edges (as in "Wide Zoom mode").

Sinema formatlarında, dişli performasyonların arasındaki film alanının fiziksel boyutu resmin boyutunu belirler. Evrensel standart, (1892'de William Dickson ve Thomas Edison tarafından kurulan) dört perforasyon yüksek olan bir çerçevedir. Filmin kendisi 35 mm genişliğindedir (1,38 inç), fakat perforasyonlar arasındaki alan 4:3 veya 1.33:1 "de facto" oranını bırakarak 24,89 mm×18,67 mm'dir (0,980 inç×0,735 inç). 4:3 oranı 4:3,075 olan (hemen hemen aynı) 155°h x 120°v insan gözü için görüş açısını taklit eder.

With a space designated for the standard optical soundtrack, and the frame size reduced to maintain an image that is wider than tall, this resulted in the Academy aperture of 22 mm × 16 mm (0.866 in × 0.630 in) or 1.37:1 aspect ratio.

The motion picture industry convention assigns a value of 1.0 to the image’s height; thus, an anamorphic frame (actually 2.39:1) is described (rounded) as 2.40:1 or 2.40 ("two-four-oh"). In American cinemas, the common projection ratios are 1.85:1 and 2.40:1. Some European countries have 1.6:1 as the wide screen standard. The "Academy ratio" of 1.37:1 was used for all cinema films until 1953 (with the release of George Stevens's "Shane" in 1.6:1). During that time, television, which had a similar aspect ratio of 1.3:1, became a threat to movie audiences, Hollywood gave birth to a large number of wide-screen formats: CinemaScope (up to 2.6:1), Todd-AO (2.20:1), and VistaVision (initially 1.50:1, now 1.6:1 to 2.00:1) to name just a few. The "flat" 1.85:1 aspect ratio was introduced in May, 1953, and became one of the most common cinema projection standards in the U.S. and elsewhere.

Development of various film camera systems must ultimately cater to the placement of the frame in relation to the lateral constraints of the perforations and the optical soundtrack area. One clever wide screen alternative, VistaVision, used standard 35 mm film running sideways through the camera gate, so that the sprocket holes were above and below frame, allowing a larger horizontal negative size per frame as only the vertical size was now restricted by the perforations. However, the 1.50:1 ratio of the initial VistaVision image was optically converted to a vertical print (on standard 4-perforation 35 mm film) to show in the projectors available at theaters, and was then masked in the projector to the US standard of 1.85:1. The format was briefly revived by Lucasfilm in the 1970s for special effects work that required larger negative size (due to image degradation from the optical printing steps necessary to make multi-layer composites). It went into obsolescence largely due to better cameras, lenses, and film stocks available to standard 4-perforation formats, in addition to increased lab costs of making prints in comparison to more standard vertical processes. (The horizontal process was later adapted to 70 mm film by IMAX.)

Super 16 mm film is frequently used for television production due to its lower cost, lack of need for soundtrack space on the film itself (as it is not projected but rather transferred to video), and aspect ratio similar to 16:9 (the native ratio of Super 16 mm is 15:9). It also can be blown up to 35 mm for theatrical release and therefore is sometimes used for feature films.

Standart televizyon için 4:3 (1.3:1) (genellikle ""Dörde Üç"" olarak okunan) has been in use since the invention of moving picture cameras and many computer monitors used to employ the same aspect ratio. 4:3 was the aspect ratio used for 35 mm films in the silent era. It is also very close to the 1.375:1 aspe