ğişik bir akım başlattılar. Ayrıca grunge ve rap müziğin, heavy metalin önüne geçtiği yıllarda heavy metali yeniden eski popülerliğine kavuşturan grup olarak anıldılar. Daha sonra Groove Metal ve Southern Metal adı verilen türün ilk örneklerinden olan bu albüme genelde sert bir Heavy Metal/Thrash Metal havası hakimdi. Kesik, hareketli, sert ritimler ve Dimebag'in şok edici gitar soloları çok kısa sürede ilgi topladı. Grup 2003 yılında resmi olarak dağılana kadar bu tarzda müzik yapmaya devam etti. Dağılmanın sebebi vokalist Phil Anselmo'nun uyuşturucu bağımlılığı yüzünden ortaya çıkan sorunlar, aynı zamanda yine Anselmo'nun ikinci grubu Down'a daha çok önem verip, ona daha çok vakit ayırmasıydı. Dimebag Darrell'ın 3 tane solosu dünyanın en iyi 100 solosu içinde yer buldu. 57. sırada Walk 35. sırada Cemetery Gates ve 15. sırada Floods .

Pantera dağıldıktan sonra Dimebag ve kardeşi Vinnie müzik kariyerlerine kurdukları bu grup ile devam ettiler. Grubun vokali Rob Halford'un gitaristi Pat Lachman, basçısı ise dövme yaptırırken tanıştıkları Bob Zilla oldu. Grubun tarzı genelde Pantera'ya yakındı fakat biraz daha modern bir havası vardı. 2004'de ilk albümleri New Found Power'ı çıkarmış Drowning Pool ve SOiL ile tura çıkmışlardı fakat aynı yılın sonunda Dimebag Darrell bir konserdeyken cinayete kurban gitti.

8 Aralık 2004 tarihinde Ohio eyaletindeki bir Damageplan konserinde Dimebag Darrell, Nathan Gale adında ordudan atılmış şizofren bir Deniz Subayı tarafından sahnede vuruldu. Vurulduğunda 38 yaşındaydı. Silahlı saldırıda 3 kişi daha hayatını kaybetti: Konser görevlisi Nathan Bray (23), kulüp görevlisi Erin Halk (29) ve Damageplan'ın güvenlik görevlilerinden birisi olan Jeff Thompson (40). Saldırgan etraftakiler için tehlike olmaya devam ettiğinden ve bir kişiyi rehin aldığından olay yerine gelen ilk polis görevlisi onu bir pompalı tüfekle vurarak öldürdü.

Cinayetin sebebi ile ilgili teoriler, cinayeti işleyen şahsın kaçık bir Pantera hayranı olduğu ve grubun dağılmasından Dimebag'i sorumlu tuttuğu için bu eyleme yöneldiği yönündedir. Ancak katil arkasında bir not bırakmadığı için cinayetin gerçek sebebi asla öğrenilememiştir.

Cinayetten sonra Rock ve Metal dünyasının tüm ünlü isimleri bu konudaki üzüntülerini dile getirdi ve Dimebag'in anısına birçok etkinlik düzenlendi.

Elektro Gitarları:

Dimebag kariyerinin başlangıcından 1996 yılına kadar "Dean" gitarların "ML" modellerini tercih etti ve onları kendiyle bütünleştirip dünyaya tanıttı. Dean gitarlarının üretiminin durduğu 1996'dan 2004'e kadar geçen sürede Washburn gitarlarla anlaştı ve adına çeşitli modeller piyasaya sunuldu. Gitarlarında "Bill Lawrence" marka XL500 model manyetikler kullandı. Kariyerinin ilerlemesiyle "Seymour Duncan" manyetikler onun için "SH-13 Dimebucker" modelini çıkardı ancak Dimebag kendi gitarlarında Bill Lawrence kullanmaya devam etti. Gitarlarının köprülerinde daima orijinal Floyd Rose tremolo sistemi yer aldı. Ölümünden kısa bir süre önce tekrar üretime başlayan Dean gitarlara geçti, yeni Razorback ve Razorbolt gitarlarını tasarladı.
DR firmasının kendisine özel olarak ürettiği "DBG-9" setini kullanmaktaydı.

Amfileri:

Dimebag, kariyerinin başından 2004 yılına kadar Randall marka amfileri tercih etmiştir. Randall'ın Dimebag Darrell Signature Model amfileri de üretilmiştir.

2004 yılında Krank Amps ile anlaşmıştır.




Somerset Arthur Gough-Calthorpe

Sir Somerset Arthur Gouch Calthorpe (d. 1864; Londra - ö. 1937), İngiliz amirali. I. Dünya Savaşı sonunda İtilaf Devletleri Akdeniz donanması komutanı olarak Mondros Mütarekesi'ni imzaladı.

Kurtuluş Savaşı yıllarında İstanbul'da İngiliz yüksek komiseri olarak görev yaptı. Osmanlı yönetimine direniş yanlısı subayların halkı silahlandırmaması yönünde baskı yaptı. 14 Mayıs 1919'da İzmir Valisi İzzet Paşa'ya İzmir'in işgal edileceğine dair bir not verdi. Haziran ve temmuz 1919'da Harbiye Nezareti'ne gönderdiği yazılarla defalarca Mustafa Kemal'in Anadolu'dan geri çağrılmasını istedi. 5 Ağustos 1919'da İstanbul'dan ayrıldı. Yerine Amiral jean de Robeck atandı. 1939'da Londra'da öldü.




Diyalektik materyalizm

Diyalektik materyalizm (diğer adları: eytişimsel maddecilik, eytişimsel özdekçilik). Materyalizm'in Karl Marx tarafından yorumlanmış biçimi. Marksist felsefenin adlandırılma biçimi ya da Marksizmin felsefi öğretisi.
Marx ve Engels'in öncülük ettiği, ancak Marx'tan çok -sistematik bir felsefe olarak- Engels'te açılımları bulunabilecek felsefe akımı. Engels, Marx daha hayattayken söz konusu kuramı şekillendirmeye başlamıştır ve Marx'ın bunlara yönelik bilinen itirazlari yoktur. Bununla birlikte, Marx kendi felsefi çalışmalarını bu şekilde adlandırmaya ve kategorize etmeye çok eğilim göstermemiştir.

Marx, diyalektik yöntemin üstünlüğünü ve Hegel'de "idealist bir kabuk" içinde saklı ve "başaşağı çevrilmiş" olarak bulunan diyalektiğin rasyonel özünü ortaya çıkarabilmek için onu tamamen materyalist temelde yeniden ele almak gerektiğini savunmuştur. Bu anlamda, Marx'ın diyalektik materyalizmden söz ettiği ve onu çalışmalarında kullandığı bilinir, ancak sistematize edilmiş "bir disiplin ya da yöntem olarak" diyalektik materyalizm daha çok Marx'ın ardılları tarafından onun teorik çalışmalarından ve analizlerinden yararlanılarak geliştirilmiştir.

""Benim diyalektik yöntemim, Hegelci yöntemden yalnızca farklı değil, onun tam karşıtıdır da. Hegel için insan beyninin yaşam-süreci, yani düşünme süreci —Hegel bunu "Fikir" ("Idea") adı altında bağımsız bir özneye dönüştürür— gerçek dünyanın yaratıcısı ve mimarı olup, gerçek dünya, yalnızca "Fikir"in dışsal ve görüngüsel (Phenomenal) biçimidir. Benim için ise tersine, fikir, maddi dünyanın insan aklında yansımasından ve düşünce biçimlerine dönüşmesinden başka bir şey değildir."" (Das Kapital,Almanca İkinci Baskıya Önsöz)

Diyalektik materyalizm uzun bir felsefi geleneği, karşıt eğilimleri ve çatışmalarıyla birlikte mas ettiği ve onu aştığı iddiasındadır. Bir yandan Hegel'den diyalektiği, öte yandan Feuerbach'tan materyalizmi almıştır. Bunlar belirli bir anlamda işlemlerden geçirilmiş ve birleştirilerek her iki eğilimin kendinde taşıdıkları teorik sorunların bu şekilde aşıldığı ve yepyeni bir felsefi düzleme ulaşıldığı savunulmuştur. Böylece teorik düzlemde, diyalektiğin değişimci teorisi ile materyalizmin maddeci açıklaması birleştirilmek istenmiştir. Buradan da bilginin, düşüncenin, doğanın ve toplumun açıklanmasında başka tür bir teorik modellemeye gidilmiştir. Buna göre sürekli bir değişkenlik içindeki madde bu değişkenliği ile birlikte bilinebilmekte, ve bilgi bu süreçlerin akışı içinde maddi gerçekliğe her gecen gün daha çok yaklaşmaktadır. Dolayısıyla tek ve biricik olan gerçeğin, biricik yöntemi ve teorisi de diyalektik materyalizmdir. Diyalektik materyalizmin bu noktada hem bir yöntem hem de teori niteliğini kazanır.

Diyalektik Materyalizm, genel felsefi kategorileri ve kavramları (var oluş-öz, biçim-töz, gerçeklik-yanılsama, nesnellik-hakikat, nedensellik-olasılık, zorunluluk-özgürlük vb.) da kullanır ve onlarla çalışır. Aydınlanma Çağı'nda ki felsefi akımların çatıştıkları ve çözümleyemedikleri konuları (bilginin kaynağı, düşüncenin temeli, aklın yapısı ve işleyişi, duyumların yeri vb.) özgün -ve pozitif bilimlerce de kanıtlandığı üzere- çözümlere bağlamış, temel aldığı yasaların, gerçekliğin yasaları olarak formüle etmiştir. Yani, buna göre gerçekliğin(doğanın) işleyiş süreçlerinin "yasaları", diyalektik materyalizmin bilgi mekanizmalarının da yasalarıdır. Düşünceyi maddenin, bilgiyi gerçekliğin bir yansıması olarak alması dolayısıyla Yansıma Teorisi olarak bilinen teoriyle aynı zemine dayandığı söylenebilir. Böylece de kendisini gerçekliğin isleyiş süreçlerine uyduran, daha doğrusu o süreçlerin zihinsel yansımalarının sonucu olan bir teori olarak ayrıcalıklı bir yere oturtur.

Rus Marksizminin kurucusu Georgi Plehanov ve ardından İlyiç Lenin diyalektik felsefi materyalizmi çeşitli eserlerinde geliştirmeye çalıştılar. Plehanov "Militan Materyalizm", "Monist Tarih Anlayışının Gelişimi" gibi eserlerinde, Marks ve Engels'in ölümlerinin ardından Avrupa Marksizminde etkisini giderek arttıran "yeni-Kantçılık" eğilimine savaş açtı. E. Bernstein gibi düşünürlerin başını çektiği bu yeni eğilimin Marksist felsefeyi ileriye değil, geriye götüren bir hareket olduğunu kanıtlamaya çalıştı. Lenin de onun izinden giderek materyalist diyalektiğin çok yönlü ve gelişmiş bir bilimsel yöntem olarak vazgeçilmezliğini savundu. Rusya'da kapitalist üretim biçiminin gelişimi üzerine ayrıntılı çalışmalarında bu yöntemi uygulamaya çalıştı ve diyalektik materyalizmin yeterince kavranamamasından doğan yanlış anlayışları göstermeye çalıştı. Lenin bir dizi makalesinde "Felsefe Defterleri"'nde Marks, Engels ve Plehanov'un izinden giderek diyalektik düşünceye Hegel'in yaptığı katkıların önemini ve büyüklüğünü vurguladı.

Lenin'in bu alandaki en önemli katkısı 1908 tarihinde yayınlanan "Materyalizm ve Ampriokritisizm" oldu. Burada Lenin bir tür fideizm olarak gördüğü ve özellikle Avusturyalı fizikçi Ernst Mach'ın felsefi çalışmalarının etkisinde kalan Bogdanov, Bazarov, Lunaçarski gibi bazı önde gelen Rus Marksistlerinin "diyalektik materyalizmi aşan" ve "en yeni bilimsel bulgulara uygun bir felsefe" olarak sundukları yeni-Kantçı "Ampiriokritisizm" felsefelerini kıyasıya eleştirdi. Bu eser aynı zamanda Lenin'in 1905 Rus devriminin yenilgisinden sonra gerek halk kesimleri, gerekse de aydınlar arasında hızla yaygınlaşan kaderci, fideist, tanrı-yaratıcı görüşlere karşı sert bir tepki niteliğindeydi. Lenin'in eseri Rus marksistleri ve devrimci çevreleri arasında derhal büyük bir yankı uyandırdıysa da, Avrupa'daki marksistler arasında Lenin'in uluslararası işçi hareketinin önde gelen bir otoritesi olarak kabul göreceği Ekim devrimi sonrasına kadar hemen hiç bilinmeden kaldı. Lenin bu eserinde ayrıca Marx, Engels ve Plehanov'un çalışmalarından olduğu kadar, "diyalektik materyalizm" felsefesini Marx ve Engles'den bağımsız olarak geliştiren işçi-filozof Joseph Dietzgen'in