125 kN (28,200 lbf) itme ile Su-27'de bulunandan daha güçlü Luylka AL-31FM(AL-35F) turbofan motoruyla donatılmıştır.

Ayrıca merkezinde N011 pulse-Doppler radarının bulunduğu yeni atış kontrol sistemi vardı. Radar 15 hava hedefini aynı anda takip etmesinin yanı sıra aynı hedefe altı füzeye kadar kılavuzluk yapabilir. Kuyruk "stinger" Phazotron N-012 geri dönük radarına ev sahipliği yapar. Uçak çeşitli bombaları (napalm, serbest düşüş ve parça tesirli bombalar dahil) ve hem hava-hava hem de hava-kara füzeleri; ve ilave iki kanat altı pilonlara ev sahipliği yapar. Kokpit modernize edilmiş, çok fonksiyonlu renkli LCD ekranlarıyla donatılmış ve K-36DM fırlatma koltuğu g-kuvveti töleransını arttırmak için 30° eğimle monte edilmiştir. Menzil 4,000 km'ye (2,222 nmi) çıkarılmıştır. Yakıt ikmali sondası alımıyla menzil daha da genişletilebilir. Uçak ikiz burun tekerleği - sonuç olarak daha yüksek yük kapasitesi - ve daha geniş uçları karbon fiber kaplı kuyruk yüzgeçleri ile tanınmaktadır.   

Su-27M (T-10S-70) prototipinin ilk uçuşu 28 Temmuz 1988 tarihinde Sukhoi'nin şef pilotu Oleg Tsoi tarafından gerçekleştirildi. İlk prototip daha sonraki örneklerden biraz daha farklıydı: kırpılmış tepe dışında standart Su-27 dikey dengeleyicileri korunurken; ateş idare sistemi bulunmuyordu; başka küçük farklarla birlikte üç tonlu gri/mavi kamuflaj şemasına sahipti. T10M-1'den T10M-10'a kadar isimlendirilen, ilk on prototip Komsomolsk-on-Amur Uçak Üretim Ortaklığı (KnAAPO) tarafından Sukhoi müşterekiyle inşa edildi. (Sovyet askeri - endüstriyel yapısının uçak tasarımcısı ile üreticisini ayrı tuttuğu için) Küçük farklılıkları olan bu uçakların dördü Su-27'den dönüştürülürken, geri kalanı yeni üretim uçaklardı. İkinci prototip Ocak 1989'da uçuşa başlarken, üçüncü prototip 1992 ortalarında onu takip etti. Prototipler kanardlları ve yeni uçuş kontrol sistemini doğrulamak için kullanıldı.

1990'da, ilk prototip Savunma Bakanlığı görevlilerine Kubinska Hava Üssü'nde tanıtıldı. Uçağın ilk hava gösterisi 13 Şubat 1992'de BDT liderlerinin önünde Machulishi, Minsk'te aynı yılın Farnborough Hava Gösterisindeki ilk halk tanıtımından önce yapıldı. Üçüncü prototip T10M-3, 1993 yılında Sukhoi avcı jetini Su-35 olarak yeniden isimlendirdiğinde Dubai Hava Gösterisinde göründü. T10M-3, Kobra manevrası dahil olmak üzere it dalaşı manevralarını potansiyel ihracat müşterilerine sergiledi. Akabinde Viktor Pugachyov prototipi Su-30MK ile yapılan bir suni savaşta uçurdu. Takip eden yılllarda Su-35 1993 ve 1995 MAKS Hava Gösterisi ve 1994 ILA Berlin Hava Gösterisi dahil olmak üzere birçok hava gösterisinde boy gösterdi. Su-27'den dönüştürülenler dışında, üç Su-35'in üretimi 1996 yılında tamamlandı ve Rus Hava Kuvvetleri'ne (VVS) test için teslim edildi.

Su-35'in uçuş test programı boyunca, Kobra manevrası ve kuyruk üstü kayma gibi manevralar sırasında aktif kontroller idame ettirilemedi. Onbirinci Su-27M (T10M-11) KnAAPO taradından inşa edildi ve itme - vektör özelliklerini sağlayacak seçkin sistemlerin montajı için 1995 yılında teslim edildi. Sonuç olarak ortaya çıkan Su-37 teknoloji göstergeci ilk uçuşunu Nisan 1996'da yaptı. İkinci bir Su-35, 1990 yılının sonlarında Su-37'ye modifiye edildi. 2001 yılında, sabitlenmiş enjektörler, yükseltilmiş fly-by wire kontroller ve geliştirilmiş kokpit sitemleri içeren AL-31F motorları Su-37'ye test için yerleştirildi.

Toplamda, iki koltuklu prototip Su-35UB ile birlikte iki statik test protitipi dahil olmak üzere 15 uçuşa elverişli Su-35 (Su-27M) üretildi. İki modifiye edilmiş, itme-vektör enjektörlü AL-31FP motorundan güç olan Su-35UB, ilk uçuşunu 7 Ağustos 2000 tarihinde yaptı. Aviyonik test kalıbı olarak kullanılmadan önce ülkenin F-X avcı jeti yenileme ihalesinde Güney Kore'ye tanıtıldı. Orijinal Su-35 yeterli fon olmaması sebebiylehiçbir zaman seri üretime geçemedi ve Sovyet Hava Kuvvetleri Su-27 filosunu kullanmaya devam etti. Su-35'in otomatik kanard kontrol özelliği ve Su-37'nin itme-vektör teknolojisi Sukhoi Su-30MKI'ya uygulandı. Su-35'lerden biri, T10M-10, Rusya'nın geliştirilmekte olan PAK FA beşinci nesil jetinde kullanılması planlanan Saturn 117 (AL-41F1) motoruna test kalıbı olarak kullanıldı.

2003 yılında, Rusya Su-27M ihraç etmeyi hedeflese bile, Sukhoi Su-27M ve Su-30MK'nın yükseltilmiş varyasyonları ile Rusya'nın beşinci nesil jet avcı uçağı Sukhoi PAK FA arasında köprü olacak bir avcı jet üretmek için proje başlattı. Projenin amacı PAK FA'da kullanılacak çeşitli özellikleride katarak Su-27'nin gövdesinde ikinci bir modernizasyondu. Bu nedenle 4++ nesil olarak sınıflandırıldı. Bununla birlikte, uçak ihraç pazarında Su-30 ailesine alternatif olacaktı. Tasarım evresi, uçağın satışa hazır olacağı 2007 yılına kadar tamamlanacaktı. Daha sonra programın PAK FA projesinin karşılaşabileceği bütçe kesintileri kaygısıyla başlatıldığı aktarıldı. Projenin kurum içi ataması T-10BM ("Bolshaya Modernizatsiya", "Büyük Modernizasyon") olurken, uçak Su-35 olarak pazarlandı.

Uçak Su-27 ile güçlü bir yüzeysel benzerlik sergilerken, Su-35'in gövdesi, aviyonik, tahrik ve silah sistemleri iyice elden geçirildi. Ağırlık merkezinin uçağın arka tarafına kaydırılması, radar gibi teknolojik gelişmeler daha kompakt ve daha hafif donanım üretti. Bu iyileştirmeler canard'a olan ihtiyacı ortadan kaldırdı ve birkaç Su-27 türevinde yer alan çift pilotlu tasarım tamamen terk edildi. Ayrıca, Su-27'nin dikey stabilizatörlerin diferansiyel eğrilmesi ile yer değiştiren hava freni de kaldırıldı. Dikey stabilizatörlerin yüksekliğinin azaltılması, daha küçük bir kıç-kokpit kamburu ve daha kısa arkadan çıkıntı yapan "sting" uçakta yer alan diğer aerodinamik arıtmalardır.

Titanyum alaşımlarının yoğun kullanıldığı güçlendirilmiş gövde, uçağın kullanım ömrünü 30 yıla veya 6,000 çalışma saatine kadar artırarak ve maksimum kalkış ağırlığını 34,5 tona yükseltiyor. İç yakıt kapasitesi % 20'den fazla artışla 11.5 tona çıkarılırken bu miktar düşürme tanklarının eklenmesiyle 14.5 tona yükseltilebilir; Ayrıca görev sürelerinin uzatılması amacıyla uçuş sırasında yakıt ikmali de kullanılabilir.

Sukhoi, temelinde insan-makine etkileşimini güçlendiren bilgi yönetim sistemi olan aviyonik paketini revize etti. İki dijital bilgisayara sahip olan bu sistem, çeşitli taktik ve uçuş kontrol sistemlerinden gelen verileri toplayıp işleyerek ilgili bilgileri camlı kokpiti oluşturan üç temel ikincil çok fonksiyonlu ekranla birlikte iki ana çok fonksiyonlu ekran aracılığıyla pilota sunar. Uçakta, dijital fly-by-wire uçuş kontrol sistemi, Head-up display ve gece görüş gözlüğü gibi diğer aviyonik ve elektronik sistem yenilikleri de yer alıyor.






Sukhoi Su-37

Sukhoi Su-37 (NATO kod adı ile Flanker-F) Rusya'nın çok amaçlı jet motorlu avcı uçağıdır.

Su-37 tek kişilik, tüm hava koşullarına uyumlu avcı ve yer saldırı uçağıdır, Su-27 'Flanker' modelinden geliştirilmiştir. Su-27 20'den fazla ülkenin kullandığı başarılı bir 4. nesil Sovyet avcı uçağı dır. Su-37'nin test üretimleri ilk uçuşlarını 1996 yılında Moskova yakınlarındaki Zhukovsky test uçuş merkezinde 1996 Nisanında yapmıştır.

Su-37, SU-27 üzerine yapılmış tüm hava şartlarında çok fonksiyonlu sentetik fotoğraf açığı arazi sakınması, arazi haritalandırma vb bulunan radar gibi bir takım geliştirmeler içerir. Uçak iskeleti, tamamen metal Su-27'nin aksine büyük oranda kompozit malzeme içerir. Ek olarak, dikey itici ile donatılmış AL-37FU motorları bulundurur. Su-37'nin nozulları sadece eğimli olarak ayarlanabilir ve +15 -15 derece ile yolculuk yapılabilir fakat dönme momentini arttırmak için farklı açılarda da ayarlanabilir. Su-37 ayrıca Rusya'nın ilk HOTAS ( "Hands On Throttle and Stick") sistemine sahip ilk uçağıdır. Ek olarak kuyruk konisinde uçağın arkasına füze atabilmeye izin veren bir radar bulundurur .
Motor sadece TVC içermez, ayrıca klasik, ters ve yatay dönüşlerde bile motor dalgalanmasına dayanıklılık ve güç veren, AOA'nın 180 derece kadar yükselmesi gibi daha iyi güvenirlilik ve manevra kabiliyeti verir.

Su-37 , gövdesindeki 12 istasyonunda, havadan havaya ve havadan yere silahları taşıyabilir. Taşıyabildiği füze ve bomba sayısı çoklu yükleme raflarının kullanımıyla 14 'e yükseltilebilir.

Rusya hiç SU-37 siparişi vermedi ama uçak yurt dışında , şu andaki geniş çaplı Sukhoi paylaşımının olduğu pazarda müşteri bulabilirdi. Çeşitli prototipler yapılmıştır fakat uçak üretimde değildir.

Su-37'nin geliştirilmesine dair en büyük söylenti, projenin kaynak yetersizliği nedeniyle iptal edildiğidir. İki Su-37 prototipi bir başka Sukhoi avcısı olan Su-35 'Flanker-Es' şeklinde değiştirildi







Avlonya ilçesi

Avlonya (Arnavutça: "Rrethi i Vlorës", Avlonya) Arnavutluk'un otuz altı ilinden biridir. 2004 yılı tahmilerine göre nüfusu 147,000. Yüzölçümü 1,609 kilometrekaredir ve merkezi kendi ile aynı adı taşıyan Avlonya kentidir. Diğer önemli yerleşim merkezleri Himara, Dhërmi, Palase, Kocul ve Selenica'dir. Vlorë Arnavutluk sahil şeridinin, İtalya Yarımadası'na en yakınlaştığı noktadır.

İlçenin Dukat köyünde Osmanlı zamanından kalan ve Bektaşi tarikât'a ait olan Derviş Ali Kulesi bulunmaktadır.





Mehmet Çağlarer

Mehmet Çağlarer ( d. İstanbul) Türk fotoğraf sanatçısıdır. Sahne sanatçılarının portre ve sahne arkası fotoğraflarını çekmesiyle ünlenmiştir. Bu fotoğrafları çoğunlukla İş Sanat'ta sergiler. 2007 başında "Son on dakika" ve "Aşk Halleri" adlı iki sergi açtı.




Tropojë ilçesi

Tropojë (Arnavutça: "Rrethi i Tropojës") Arnavutluk'un otuz altı ilinden biridir. 2004 yılı tahmilerine göre nüfusu 28,000 olan il Arnavutluk'un kuzeyinde bulunur. Yüzölçümü 1,043 kilometrekare kadardır. Merkezi Bajram Curri kentidir.




Bulqizë ilçesi

Bulqizë (Arnavutluk: "Rrethi i Bulqizës") Arnavutluk'un otuz altı ilinden biridir. 718 kilometrekarelik yüzölçümüne sahip olan ilin nüfusu 2004 tahminlerinde 43,000 olarak açıklanmıştır. Ülkenin doğu topraklarında bulunan ilin merkezi kendi ile aynı adı taşıyan Bulqizë kentidir.




Asier del Horno

Asier del Horno (d. 19 Ocak 1981, Barakaldo), İspanyol millî futbolc