en, TBMM 1. Dönem Batum Milletvekili seçilmiştir. 3 Haziran 1920'de Meclis'e katıldığı bilinmektedir. Hal Tercümesi Kağıdını doldurmamış olması dolayısıyla özgeçmişine dair bir bilgi edinilemediği gibi nüfus kaydı da bulunamamıştır. 13 Temmuz 1920'de PTT komisyonuna seçildiği, 9 Eylül 1920'de memuren bila müddet -süresiz- mezuniyetine karar verildiği, II. yılda beş kez yoklamalarda bulunmadığı, üç ay izin aldığı, III. yılda sekiz ay, son yılda yine üç ay izinli olduğu, 4 Mart 1922'de Şeriye-Evkaf komisyonlarına seçildiği, ancak bulunamadığı kayıtlıdır.

Kaynakça: Diyanet İşleri Başkanlığı




Râgıb el-İsfahânî

Râgıb İsfahânî (Kasım 954, İsfahan - 1108), 11. asrın Arapçata hâkim Kur'an tefsîri konusundaki İslâm âlimlerindendir. Doğum tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Adnan el-Cevherî, doğum tarihini Hicrî 343 olarak vermektedir. Hicret'ten sonra 'de ölmüştür. Aslen İsfahanlı olup Bağdat’ta yaşamıştır.

El-Râgib El-İsfahânî, isminden de anlaşıldığı üzere İsfahan'da doğmuştur, fakat kesin doğum tarihi belli değildir.

El-İsfahânî'nin kelâmdaki ekolü Eş'arî'ye yakındır. "El-Îtiqâdât" adlı bir eserinde El-İsfahânî, hem Mu'tezile'yi, hem de Şia'yı reddederek bu iki itikada bağlı olduğu görüşlerinin gerekçesiz olduğunu gösterir. Mu'tezile fırkasına mensup olduğunu iddiâ edenler varsa da Fahreddîn-i Râzî Esâs üt-Takdîs adlı eserinde onun Ehl-i Sünnet îtikâdında olduğunu bildirmiştir.

El-İsfahânî İhvan-ı Safa'nın serbestçiliğine karşıydı ve yaratılışçılığı tercih ederdi. Adâlet mefhumu, el-İsfahânî'nin tarifine göre kötülüğü "aynısıyla misilleme"dir.

Eserleri ahlâktan dil bilimine ve İslâmî felsefeye kadar muhtelif konuları işler.

Râgıb el-İsfahânî’nin ilmî gücü kendisini daha çok tefsir alanında göstermektedir. Onun Mâide sûresinin sonuna kadarki kısmı hakkında bilgi bulunan hacimli tefsiri ve tefsir usulüyle ilgili mukaddimesi önemlidir. Mukaddimede dil-anlam ilişkisine dair konulara temas eder. İlk üç bölümde kelimenin taksimi ve lafız-mâna ilişkisi üzerinde yoğunlaşır.

Edebiyatçı olarak el-İsfahânî, Arap edebiyatına da hâkimdi. Dikkatli bir şekilde konularına göre sınıflanmış edebî antolojisi münevver kesimde ağırlığı fazla olup hürmete şayan bir eser olarak bilinirdi. Kendisi ayrıca dinî ve felsefî ahlâkı kaynaştıran erken dönem Müslüman yazarlardandır.







Kabakça, Çatalca

Kabakça, İstanbul ilinin Çatalca ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kabakçı karyesi (köyü),İstanbul’daki Sultan Beyazıt Han-ı Veli Camii’nin vakıf arazisinde 1505 yıllarında Kastamonu vilayetinden getirilmiş olan Tahtacı Türkmenlerinin Kabakçı oymağına ait ailelerce kurulmuştur.Türkmenlerin yerleşik olanlarına Rumeli'de "gacal"denmektedir.Onun için

Kabakça Köyü'nün yerli halkı gacal'dır.Kalfa (Halife) köy halkları ile Kabakça Köyü halkları akrabadırlar.

13 Kasım 1912 tarihindeki Balkan Savaşında Bulgar orduları Çatalca’ya kadar dayandılar. Bulgar askerlerinin yapmış oldukları mezalimden korkan halk,başta Kabakça mahallesi halkı olmak üzere, en önce Sultanahmet’e gittiler. Oradan da İstanbul’un Anadolu yakasına dağıtıldılar. Kabakça mahallesi halkı İçerenköy’e yerleştirildi. İstanbul tehlikeye düştüğü için padişah Sultan Mehmet Reşat Han, Başkumandan Nazım Paşa komutasındaki Şark ordusunu Çatalca’ ya gönderdi.3 Aralık 1912’de Çatalca tren istasyonunda Bulgarlarla ateşkes anlaşması yapıldı. Çatalca’daki bu Şark ordusuna bağlı bulunan Kabakça mahallesindeki Tümende görevli bulunan Ahmet oğlu Bnb. Halit (Karsıalan), Kabakça köy halkının Kabakça’yı terk etmesini fırsat bilip,mahallenin arazisinin büyük bir kısmını mülkiyetine geçirmiş ve çiftlik olarak kullanmaya başlamıştır.İçerenköy’den dönen köy halkı bu çiftliğin etrafındaki ormanlık araziyi açarak kırsal araziye çevirmişler ve orada yaşamaya başlamıştır. Bnb.Halit Tümgeneralliğe kadar yükselmiştir. Sertliğinden ve cesaretinden dolayı Deli Halit Paşa unvanını almıştır. Kars Milletvekili olarak görev yapmıştır. 19.02.1925 tarihinde vefat etmiştir. Daha sonraları Kabakça köy halkı ve Rumeli’den gelen muhacirler birlik olup, aralarından seçmiş oldukları 7 kişi üzerine çiftliğin mülkiyetini Deli Halit Paşa mirasçılarından satın almışlardır. Bu 7 kişide daha sonra bu arazi için para ödeyen kişilere tapu dairesinde ferağ vererek 3 değirmen,1 ipek böceği evi ve bir sürü bağ, bahçeden oluşan bu büyük araziyi aralarında paylaşmışlardır. 1996 yılından başlayıp 5-10 yıl süren Kadastro çalışmalarından sonra köy arazisi bugünkü halini almıştır.

İstanbul iline 68, Çatalca ilçesine 13 km uzaklıktadır. Büyükçekmece Gölü'nün kuzeybatı vadisinde, Istıranca Dağları'nın eteklerinde, ormanların arasına kurulmuş tarihi bir yerleşim yeridir. Deniz seviyesinden yüksekliği 62 m'dir. Kuzeybatısında İhsaniye, güneydoğusunda İnceğiz, güneyinde Silivri'nin Akören ve Bekirli köyleri bulunmaktadır. Ulaşım, İstanbul'dan demiryolu ve karayolu ile sağlanmaktadır.

İklim koşulları genel olarak kara iklimi özelliği göstermektedir

Halkın çoğu gacal ve muhacir olarak adlandırılır. Gacal kelimesi aslında "yerli" anlamında kullanılmaktadır. Değişik tarihlerde gelen göçmenlerin ilk gelenleri de gacal olarak anılmaktadır. Tahminen Türkmen, Karamanoğlu, Pomak, Tatar ve Oğuz ırklarından oluşan melez bir halktır.

Mahallenin ekonomisi tarım, hayvancılık ve ((ticaret)) e dayalıdır. Mahallede üretilen başlıca tarım ürünleri; ayçiçeği, arpa ve buğdaydır. Şu sıralar mısır üretimi oldukça fazlalaşmıştır. Ticaret oldukça gelişmiştir. Maden işletmesi, mobilya fabrikaları, torna atelyeleri, odun ekmeği fırınları, inşaat malzemeleri ve hafriyat şirketleri, bulunmaktadır. Emlak büroları, lokantaları, nalburları, elektrik malzeme ve tesisatçısı, internet kafesi, pastahanesi, kuaförleri, açık hava düğün merkezi, piknik alanları, tuhafiyeleri, çocuk parkı, çaybahçesi ve terzisi bulunmaktadır. 1960 yıllarına kadar odun kömürü imalatı, odun ticareti ve nakliye için deve yetiştiriciliği idi. Daha sonraları makinalı tarıma ve büyük baş hayvancılığa yöneldiler. Bu gün ise arazilerin değerlenmesiyle birlikte gayrimenkul ticareti ve Emlakçılık yapmaya başladılar. Alıcıları tarafından arazilere çiftlik evleri ve yazlıklar yapılması sonucunda inşaat, hafriyat, organik gıda, ağaç fidancılığı, nalburiyecilik, peyzaj gibi yan sektörlerde gelişmeye başladı. 100 kişiye istihdam sağlayan parfümeri fabrikası kuruldu.Hızlı trenin Kabakça Köyü istasyonundan geçecek olması da, bu köye olan ilgiyi arttırdı.

Mahallede ilköğretim okulu vardır. Mahallenin içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. PTT şubesi yoktur ancak PTT acentesi vardır. Sağlık ocağı vardır. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit dijital telefon hattı, ADSL bağlantısı mevcuttur. Mahalledeki konutların bir kısmını yazlık villalar oluşturmaktadır. Yaz aylarında şehrin stresinden kurtulmak isteyenler için ideal piknik alanları mevcuttur.
Mahallede; ortaokul, 4 adet lokanta, 2 adet ekmek fırını, 2 adet kasap dükkanı,4 adet market,öğrenci yurdu,6 adet kıraathane, bir tane etnografya müzesi ve birkaç tane günü birlik piknik alanı işletmesi mevcuttur.





Köprülü, Makedonya

Köprülü (Makedonca: Велес, "Veles" Yunanca: Βελεσά "Velesa"), Vardar Nehri üzerinde Makedonya'nın orta kısmında bulunan şehir.

6. yüzyılda Köprülü’yü de içine alan bölgeye Slav nüfus gelmeye başlamıştır. Bu dönemde bölgede Slavlar yayılmıştır. Şehrin Slav dillerindeki adı olan "Veles", Slav Tanrısı Veles’ten gelmektedir. 1004 yılı itibarıyla bölge Doğu Roma egemenliğinde olmuştur. Çar Samoil bölgeyi Doğu Roma’nın elinden almaya çalışsa da 1014 yılında yapılan savaşta yenilgiye uğramıştır. Bu yılların sonrasında şehir ve civarı Çar Kaloyan önderliğindeki Bulgarların eline geçmiş, Kaloyan’ın ölümü sonrasında da Sıpr jupan Stefan Nemanjić bölgenin kontrolünü almıştır. Stefan Nemanjić’in ölümünün akabinde ise bölge Selanik muhitine hükmeden Latinlerin kontrolüne girmiştir. 14. yüzyıl sonlarına kadar bölge sık sık el değiştirmiştir.

Köprülü, 14. yüzyıl sonunda (1395) Türklerin egemenliğine geçmiş, bölgede Osmanlı İmparatorluğu’nun idaresi kurulmuştur. İdari düzenlemede Köprülü, Rumeli Beylerbeyliği sınırları içine alınmıştır.

1445 yılına ait bir kayıtta Köprülü Kalesi’nde yerleşimin olduğu yazılmıştır. 1395 yılından 20 yıl kadar sonraya ait bir kayıt kalede yerleşimin olmadığı, şehrin bu tarihten sonra iskân bakımından gelişmeye başladığı belirtilmiş. Bu dönemden itibaren şehrin adı “Köprülü” (كوپريلى) olarak kullanılmış, bu kullanım Türkçede Osmanlı dönemi sonrasında da aynen devam etmiştir.

Köprülü Sancağı 1494-1875 yılları arası Rumeli Eyaleti'ne, 1875-1912 yılları arası Selanik Vilayeti'ne bağlıydı.

Köprülü, 14. yüzyıl sonlarından Balkan Savaşları dönemine (1912-1913) kadar Osmanlı hâkimiyetinde kalmıştır. Enver Paşa İkinci Meşrutiyet’in ilan bildirisini bu şehirde duyurmuştur.

Osmanlı tarafından inşa edilen Kara Cami hâlen kullanılmaktadır. Osmanlı köprüleri hâlen kullanılmaya devam edilmektedir. Köprülü'den Türkiye'ye göç etmiş birçok aile olduğu gibi hâlen şehirde yaşayan Türkler toplumun etnik yapısının bir kısmını oluşturmaktadır. Köprülü'deki Türkler nüfusun %7.3 temsil etmekte, ve şehrin Makedonlar'dan sonra en büyük etnik grubu oluşturmaktadırlar.

Şehir Osmanlı Tarihinde bir çok önem taşımaktadır. Köprülü kökenli bir çok kişi Osmanlı Devletinde önemli rol almış ve devlet erkanında söz sahibi olmuştur. Köprülü Ailesi'de bu şehre mensuptur 1656-1735 yılları arasında toplamda 7'tane Vezir- i Azam Osmanlı Devletini yönetmiştir. Bu yüzden şehre 18-20 yüzyılda Paşaların Şehri olarak adlandırılmış. Köprülülü Hamdi Bey, Fuat Köprülü ve daha nicesi bu şehirden çıkıp Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasında ve İstiklal Savaşının oluşmasında büyük rol oynamıştırlar. 

Osmanlı İmparatorluğu dönemi sonrasında, küçüklü büyüklü birçok muharebe sonrasında Köprülü bölgesi, Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı egemenliğinde kalmıştır. Krallık, sonrasında Yugoslavya Krallığı olarak 1943 yılına dek egemen olmuştur.

1943 yılı ile beraber Yugoslavya Krallığı ortadan kalkmış, yerine Yugoslavya Sosyalis