istemini test etmeye başlamıştır. Hemen ardından, deneyi uzun tel antenler ile birlikte yapmaya başlamıştır. Marconi, antenin, yerin üzerinde yükseldiğini keşfetmiştir. Vericinin diğer tarafının yere bağlandığını ve iletim aralığının yükseldiğini gözlemlemiştir.Çok geçmeden; oluşan sinyallerin tepenin üzerine geçişini başardı, bu mesafe yaklaşık olarak 2.4 kilometreydi. O zamana kadar , kablosuz verici ve alıcı elementler, antenler veya terminaller olarak biliniyordu.

Marconi'nin şöhretinden dolayı, onun anten kelimesinin kullanımı, araştırmacılar daha sonra halk arasında yayıldı.




Avrupa Birliği-Türkiye Karma Parlamento Komisyonu

Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu(KPK) (İngilizce: "EU-Turkey Joint Parliamentary Committee", Fransızca: "Commission parlementaire mixte UE-Turquie"), 14 Mayıs 1965 tarihli Avrupa Parlamentosu Kararı, 22 Haziran ve 14 Temmuz 1965 tarihli, sırasıyla Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Cumhuriyet Senatosu kararları, 27 Temmuz 1965 tarihli Türkiye-AET Ortaklık Konseyi kararına dayanarak kurulmuştur. KPK Türkiye-Avrupa Birliği ortaklığının demokratik denetim organıdır.

Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu, Türkiye-AB ortaklığının demokratik denetim organı olarak düşünülmüştür. "KPK" Ankara Anlaşması'nın 27. maddesi uyarınca oluşturulmuş ve bu "Türkiye ve AET Arasında Bir Ortaklık Yaratan Anlaşma"nın 27. maddesi Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu'nun hukuki dayanağı olmuştur.

""... bir yandan Avrupa Parlamenter Asamblesi, topluluğun Ekonomik ve Sosyal Komitesi ve öteki organları ile, öte yandan, Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Türkiye'nin yukarıdaki maddeleri karşılayan organları arasında işbirliğini ve temasları kolaylaştırmak için her türlü tedbiri ..."" alma görevini vermiştir. KPK iç tüzüğünün birinci maddesinde de belirtildiği üzere, 14 Mayıs 1965 tarihli Avrupa Parlamentosu Kararı, 22 Haziran ve 14 Temmuz 1965 tarihli, sırasıyla Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Cumhuriyet Senatosu kararları 27 Temmuz 1965 tarihli Türkiye-AET Ortaklık Konseyi kararı ile faaliyetine başlamıştır.

Komisyon, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne katılım sürecine ilişkin konularda görevlidir. Bu çerçevede Komisyon, 12 Eylül 1963 tarihinde Türkiye ile AET arasında Ankara'da imzalanan Ortaklık Anlaşması yanı sıra 3 Ekim 2005 tarihli Hükümetlerarası Konferans ile başlayan katılım müzakereleri ile mevcut tüm ikili ilişkiler ile Ortaklık Konseyi kararlarının takip edilmesi, analizi ve değerlendirilmesiyle görevlidir. Ayrıca Komisyon, TBMM ve Avrupa Parlamentosu arasındaki ilişkileri güçlendirmekle görevlidir. Komisyon,TBMM ve Avrupa Parlamentosu'na verilen yetki içerisinde Türkiye-AB ilişkileri kapsamında bütün konuları inceleyebilir.

Komisyon, TBMM ve Avrupa Parlamentosu'nun eşit sayıdaki üyelerinden meydana gelmektedir. Komisyon bugün TBMM ve Avrupa Parlamentosunun eşit sayıdaki 25'er milletvekilinden oluşmaktadır. Komisyonun Başkanlık Divanı, KPK iç tüzüğünün dördüncü maddesi uyarınca, Türkiye Büyük Millet Meclisi Heyeti Başkanı ile Avrupa Parlamentosu Heyeti Başkanı ve birden çok başkan yardımcısından meydana gelir. Hâlihazırda KPK TBMM Kanadı Başkanlık Divanı, Eş Başkan ve iki Eş Başkan Yardımcısından oluşmaktadır.

İlke olarak KPK yılda üç kere toplanır. Komisyon, KPK Eş Başkanları tarafından toplantıya çağrılır. Komisyon toplantılarının bir ay kadar öncesinde Başkanlık Divanı üyeleri bir araya gelerek toplantı programı ve gündemini oluşturmaktadır. İlke olarak oturumlar sıra ile Türkiye'de ve Avrupa Parlamentosu'nun toplandığı şehirlerden birinde yapılır.

İç Tüzük uyarınca Komisyon toplantıları, Komisyon aksine bir karar almadıkça, kamuya açıktır. Ortaklık Konseyi üyeleri, AB Komisyonu ve AB Konseyi üyeleri, Türkiye hükümetinin temsilcileri ve diğer kişiler komisyonun Başkanlık Divani kararıyla bir toplantıya katılmaya veya bu toplantıda söz almaya davet edilebilirler.

KPK'nın resmi dilleri Avrupa Parlamentosu resmi dilleri ve Türkçedir.

Komisyonun sekreterlik işleri, Avrupa Parlamentosu'nun Sekretaryası ve "TBMM KPK Uluslararası Delegasyon Sekretaryası" ile işbirliği halinde yürütülür. Sekretarya tarafından her oturumun özet tutanağı kaleme alınmakta, KPK Üyeleri'nin düzeltme önerileri alındıktan sonra, gelecek oturumun açılışında tutanağın son şekli Komisyon'un onayına sunulmaktadır.






P

Pp Türk Alfabesinin 20. harfidir. P harfi aslen Türkçede bulunmaz, içinde "p" sesi geçen sözcüklerin birçoğu B sesinin değişmesi ile oluşmuştur. Bir kısmı ise yabancı dillerden Türkçeye girmiştir.





Tecrit

Tecrit (izolasyon veya hiçleşme), bir insanın dış dünyadan koparılarak kendi haline bırakılması olayıdır. İlişkide bulunduğu topluluktan çıkarmak, sosyal ekonomik ve kültürel olarak yalnızlığa terk etme halidir.

Bunun yanı sıra, kendisine ve çevresine zarar verme ihtimali gösteren, özellikle psikolojik patoloji gösteren bireylerin (şizofreni, mani gibi) tespit edilerek ayrı bir bölümde muhafaza altına alınmasını da içeren bir anlama sahiptir.




U

Uu Türk alfabesinin 25. harfidir. Büyük ünlü uyumuna göre ilk hecesinde U bulunan sözcüklerden sonra yine A, O, I, U ünlülerinden biri gelmelidir. Kelime yapısı olarak kalın yuvarlaktır.




Priştine

Priştine (Arnavutça: "Prishtinë / Prishtina"; Sırpça: "Priština / Приштина") Kosova'nın başkenti ve en büyük şehri.

De facto olarak Kosova’nın Priştine ilinde; de jure olarak Sırbistan’a bağlı Kosova ve Metohiya Özerk Bölgesi’nin Kosovski ilinde yer alır. Ayrıca de jure olarak Birleşmiş Milletler Kosova Geçici Yönetim Misyonu’nun Priştine Bölgesi’nde ("District of Pristina") bulunur.

Kosova’nın ortasından biraz doğuda, cumhuriyetin kuzeydoğu kesiminde Golyak Dağları’nın alt kesiminde yer alır. Tarihî Kosova Ovası’nın üstünde konumlanan şehir, Kosova Ovası, Kastriot ve Graçaniça belediyeleri ile çevrelenmiştir.

Priştine-Mitroviça karayolu üzerinde Sultan Murad Hüdavendigâr’ın şehit olduğu yerde kurulan türbe Meşhed-i Hüdavendigâr ve Gazimestan bulunur.

Priştine, güneyde ana şehirler olarak Prizren (batı koluyla) ve Makedonya’nın başkenti Üsküp’e ulaşan ana karayolunun kuzey ucunda yer alır. Şehrin kuzeyindeki iki ana karayolu ise Mitroviça ve Poduyeva’ya ulaşır.

Roma döneminde Priştine’nin 15 km civarında bulunan Ulpiana şehri bir yerleşim yeri olarak mevcut olmuştur. Bu şehir tamamen yok edilmiş, daha sonraları da İmparator I. Justinianus tarafından yeniden kurulmuştur. Bugün Liplan şehrinin bu tarihi şehrin üzerinde bulunduğu söylenir.

Roma'nın çöküşü sonrasında Priştine, Balkanlar’da konumu gereği, bulundurduğu iyi pozisyonunu, ticaret merkezi özelliğini korumuştur.

Priştine, Sırbistan bölgesi içinde başkent olduğu II. Stefan Uroş Milutin (1282-1321) döneminde önemini daha da arttırmıştır. 1389 yılındaki büyük savaş olan 1. Kosova Savaşı’na kadar diğer Sırp idarecilerin altında bu durum sürmüştür.

1. Kosova Savaşı'nın Osmanlı Türklerince kazanılması sonrasında bütün Kosova bölgesinde olduğu gibi, bu bölgenin önemli şehirlerinden Priştine’de de yeni bir dönem başlamıştır. Yeni dönemde Priştine’de Osmanlı devlet idaresi, kurumlarıyla beraber yerleşmiştir.

Osmanlı hâkimiyetindeki Priştine, kısa sürede İslamî karakter kazanmaya başlamıştır. Bu dönemlerde şehir, yeni kimlik altında gelişmiştir. Osmanlı devrinde bir Balkan şehri olan Priştine, Priştineli Mesihi gibi birçok divan ve halk şairi, ünlü kişilik yetiştirmiş bir kenttir.

1870’lerde Balkanlar’da Osmanlı idaresi aleyhine gelişen hareketler sonrasında Priştine'de bu durumların sonuçları görülmeye başlar.

19. yüzyılda hazırlanan bir Osmanlı atlasına göre ilgili yüzyıl sonlarında, Üsküp, Priştine, Seniçe, İpek, Prizren ve Taşlıca sancaklarından oluşan Kosova Vilayeti'nin sancak merkezlerinden biri olan Priştine 11.000 kişilik nüfusa sahiptir. Söz konusu dönemde Kosova Vilayeti’nin idarî merkezi olan Üsküp’ün nüfusu 25.000'dir. Prizren ise 38.000 kişilik nüfusa sahiptir.

20. yüzyıl başında Balkanlar’da Osmanlı egemenliğinin kalkması sonucunu doğuran Birinci Balkan Savaşı ve İkinci Balkan Savaşı sırasında Priştine büyük sıkıntılar yaşamıştır. Şehre Ekim 1912’de giren Sırp ordusu Priştine’deki Müslümanlara (Türk, Arnavut vb.) ağır saldırılar ve katliamlar gerçekleştirmiştir.

Uzun yıllar Osmanlı idaresinde kalan şehir I. Dünya Savaşı’ndan sonra Yugoslavya'nın bir parçası hâline geldi. Balkan Savaşları'ndan sonra, Kosova'nın birçok yerinden olduğu gibi, Priştine'den de on binlerce Türk ve Müslüman, özellikle Türkiye'ye göç etmek durumunda kalmıştır. Bugün, Türkiye'de yaşayan Kosova Türklerinin az sayılmayan bir kısmı Priştine kökenlidir.

II. Dünya Savaşı sırasında, 1941-1945 yılları arasında Priştine, İtalya ordusunun kontrolüne geçmiştir.

1946’da Priştine, Sosyalist Kosova Özerk Bölgesi'nin başkenti olmuştur. 1953’ten 1999’a kadar şehrin nüfusu 24.000’den 300.000 civarına dayanmıştır. Bu dönemde, şehirde yaşayan her milletin nüfusunda artış görülse de en büyük artış Arnavut nüfusta görülmüştür. Arnavutlardaki büyük nüfus artışının sebebi, son dönemde Kosova'da görüldüğü gibi, dağlık bölgelerden Priştine’ye yapılan göçtür. 1980’lerde şehir nüfus oranının % 70 kadarının Arnavut olduğu söylenmektedir.

Priştine, Kosova’nın başkenti olması sebebiyle, Kosova’da Sırpların başını çektiği Yugoslavya idaresine karşı gerçekleştirilen protesto gösterilerinin de merkezi olmuştur. Kasım 1968’de yapılan öğrenci hareketleri Priştine üzerinden Belgrad’a doğru olmuştur. Bu hareketler, dönemin Yugoslavya güvenlik güçlerince ortadan kaldırılmıştır. Tito idaresi tarafından bu dönemde Priştine Üniversitesi’ne bağımsız bir enstitü özelliği verilmiştir. Ancak, sonraki dönemde Belgrad Üniversitesi’nin karşısında Kosova’daki demokratik faaliyetlerin bilim ve idare merkezi olmaya başlayan üniversiteye baskılar uygulanmıştır.

1989 yılında Sırbistan cumhurbaşkanı Slobodan Miloşeviç’in Kosova’da yaptığı ve Sırpları koruyup diğer halklara gözdağı veren konuşması ardından Priştine’de her alanda durumlar değişmeye başlamıştır. Sıkıyönetim idaresi şeklinde gelişen ve Müslümanları her alanda devre dışı bırakmaya yönelen anlayı