alus bubalis" diye adlandırılıyorlardı. Ama bunların ikisi de aynı türe ait oldukları için bugünkü modern sınıflandırmalarında artık sırf "Bubalus bubalis" adı kullanılmaktadır. Ama bu türün yanında diğer türlerin var olması bilimcilerin arasında hala tartışma konusu olmaya devam etmektedir. Bazı bilimciler, atasının soyu 3500 yıl evvel tükenmiş olan Çin mandasını ayrı bir tür olarak görüp "Bubalus mephistopheles" adını kullanırlar. Filipinler'de bulunan Tamarau mandasıda, bazı bilimciler tarafından alt tür olarak kabul edilir. Günümüzde mandalar Syncerus ve Bubalus olarak iki ayrıcinse aittir. Syncerus cinsinin tüm türleri yabani olarak Afrika kıtasında yaşarlar. Syncerus caffer caffer (Cape mandası)belgesel filmlerde en çok gösterilen mandadır.





Joss Whedon

Joss Whedon, 23 Haziran 1964 tarihinde New York'ta doğan Joseph Hill Whedon, Buffy The Vampire Slayer, Angel, Firefly televizyon dizilerinin, Firefly'ı takiben çekilen Serenity filminin ve Fray adlı çizgi romanın yaratıcısıdır. Ayrıca, televizyon ve sinema sektöründe yazar, senarist, yönetmen ve uygulayıcı yapımcı olarak da boy göstermiş ve çeşitli ödüller almıştır.

Dizilerindeki karakterlerin çeşitliliği ve derinliği, diyalogların zekice planlanmış olması, hazırladığı kurgunun özgünlüğü ve sunduğu hayal gücünün çarpıcılığı, Whedon'ın özellikle Buffy The Vampire Slayer ile birlikte sıkı bir izleyici kitlesi edinmesindeki en önemli etkenler olarak kabul edilebilir. Senaryolarında birçok sembol ve temayı tekrar tekrar kullanırken, dizi bölümlerinde devamlılık örnekleri sunmayı ve hatta dizileri arasında (Btvs ve Angel) senkronizasyon sağlamayı başarmıştır.

Yapımlarında feminist bir bakış açısı sunmasının yanı sıra, eşcinsel ve biseksüel karakterleri işleyişindeki duyarlılıkla bir kez daha rating kaygısına tutunan ortalama diziler yerine kaliteli ve özgün işler yaratma tutkusunu izleyicilere yansıtmıştır.

Katıldığı Equality Now organizasyonunda, daima karşılaştığı "Neden hep böyle güçlü kadın karakterler yaratıyorsunuz?" sorusuna bu defa "Çünkü bana bu soruyu sorup duruyorsunuz." cevabını vermiştir.

"Gelmiş geçmiş en iyi TV dizisi" olarak tanımladığı Veronica Mars'ın 2. sezonunun Rat Saw God adlı 6. bölümünde, konuk oyuncu olarak bir araba kiralama şirketi çalışanını canlandırmıştır.

Ayrıca 2012'de "The Avengers" ve devam filmi "" filmlerini kendi yazıp yönetmiştir. 2013'te Saturn Award'ta en iyi senariste aday gösterilmiş ve en iyi yönetmen seçilmiştir. Empire Award'ta da en iyi yönetmene aday olarak gösterilmiştir.

Whedon, belirli oyuncularla birden çok projede birlikte çalışır.


Whedon çoğu rol için aynı oyuncularla çalıştığıyla bilinir. Ayrıca çoğu dizi ve filmlerinin yapımında belli senarist, yönetmen, yapımcı ve ekip çalışanlarını kullanır.




Ömer Lütfi Akad

Ömer Lütfi Akad (2 Eylül 1916, İstanbul - 19 Kasım 2011, İstanbul), Türk film yönetmeni ve senarist. Türk sinemasının "Koca Çınar"ı olarak bilinen Akad, 1950'li yıllara değin tiyatrocuların egemenliğinde kalmış olan Türk sinemasının, tiyatrodan bağımsız hale gelmesini sağlayan en önemli isimlerden biri olmuştur. “Sinemacılar Kuşağı”nın ilk temsilcilerinden olan Akad, kendinden önceki sinemacılardan farklı olarak sinemanın kendine özgü dilini ve olanaklarını araştırıp geliştirmiş, imza attığı yapıtlarla kendinden sonra gelen birçok yönetmeni etkilemiş, onlara örnek olmuştur.

1948 yılında "Vurun Kahpeye" ile başladığı yönetmenliğini halk masalları uyarlamalarıyla sürdürmüş, polisiye filmleriyle sinema dilini geliştirmiştir. Ayrıca belgeseller çekip, senaryo yazarlığı yapmıştır. Yazdığı "Işıkla Karanlık Arasında" adlı deneme biyografisi Türk sinemasının başlangıç ve gelişim kesitinin görülebildiği ilginç bir yapıttır.

Akad, Halep'ten İstanbul'a göç etmiş bir babayla İzmitli bir annenin oğludur. Sainte Jeanne d'Arc Fransız Okulu ve Galatasaray Lisesi'nde öğrenim gördü. 1942'de İstanbul Yüksek İktisat ve Ticaret Okulu'nun Maliye Bölümü'nü bitirdi. Askerliğini tamamladıktan sonra bir süre bankacılık yaptı. 1946'da çeşitli dergilerde sinema ve tiyatro üzerine yazıları yayımlandı. O yıl yeni kurulan Sema Film'de mali danışmanlığın yanı sıra yapım yönetmenliğine de başladı ve kuruluşun ilk filmi olan "Unutulan Sır"'da çalıştı. 1947'de Lale Film'e, ertesi yıl da Erman Film'e geçti. Burada çalıştığı sırada, yönetmen Seyfi Havaeri'nin "Damga" adlı filminin eksik kalan bölümlerini çekti. Bu işte gösterdiği başarı üzerine Halide Edip Adıvar'dan uyarlanacak olan "Vurun Kahpeye"'nin senaryo yazarlığı ve yönetmenliği ona verildi.

Romanın sinemaya uygun yapısından da ustaca yararlanarak hareketli bir sinema diliyle gerçekleştirdiği "Vurun Kahpeye" (1949), Akad'ın ilk yapıtı olmasına karşın övgüyle karşılandı ve dönemin yüksek gişe geliri sağlayan filmlerinden biri oldu. Akad 1950'de Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin aynı adlı operetinden uyarlanan "Lüküs Hayat"'ı, ertesi yıl da "Tahir ile Zühre" ve "Arzu ile Kamber" filmlerini çekti. Irak'ta, aynı teknik ekip ve aynı oyuncularla gerçekleştirilen bu iki film, Türk sinemasının dış pazara açılma çabasıydı; ancak, bu girişim başarısızlıkla sonuçlandı. Daha sonra Kemal Film'e geçen Akad 1952'de ilk önemli yapıtı olan "Kanun Namına"'yı çekti.

"Kanun Namına"'nın Türk sinemasının gelişimi içinde önemli bir yeri vardır. Gerçek bir polisiye olay üzerine kurulan filmde kamera ilk kez tiyatro dekorundan gerçek dünyaya çıkıyor ve film, tiplemesi, çevre seçimi, kamera hareketleri, dinamik kurgusu ve ulaştığı gerçekçilikle o güne değin yapılmış filmlerden farklı bir sonuca ulaşıyordu. Ayhan Işık’ı üne kavuşturan film, Akad’ın baş yapıtlarından biridir.

Akad'ın aynı yıl çektiği "İngiliz Kemal Lawrense Karşı" adlı film hareketliliğin ötesinde önemli bir özellik taşımıyordu. Gene gerçek bir olaydan yola çıkarak çekilen 1953 yapımı "İpsala Cinayeti / Altı Ölü Var" ise ustalıklı anlatımına karşın, "Kanun Namına" ile karşılaştırılıp ağır tempolu bir film olarak eleştirildi. Akad gene 1953 tarihli "Katil"'in ve "Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar"'ın ardından 1954'te, Amerikan gangster filmlerinden etkiler taşıyan "Öldüren Şehir"'i çekti.

Art arda yaptığı birkaç filmden sonra Akad, Yaşar Kemal'in bir öyküsüne dayanan "Beyaz Mendil" (1955) ile ilk kez köye yöneldi. Konunun ele alınışı ve oyuncu yönetimiyle, gerçekçi bir çalışma olan ve olumlu eleştiriler alan bu yapıtı, Akad'ın çeşitli yapımevleri için çektiği filmleri izledi. Bu dönemin en çok tartışılan filmiyse, Attila İlhan'ın senaryosuyla Akad'ın anlatımının bağdaşamaması yüzünden başarısız olan 1959 yapımı "Yalnızlar Rıhtımı"'ydı. İstanbul tulumbacıları üzerine ilginç bir film olan "Yangın Var"'ı (1960) ve gene bir dizi iş filmini Akad'ın en önemli filmlerinden biri sayılan "Üç Tekerlekli Bisiklet" (1961) izledi. Akad, ilk dönem filmlerindeki gibi bir kent dekoru içinde titiz bir mekan çalışması yaptığı bu filmden sonra bir süre yönetmenlik yapmadı. 1966'ya değin süren bu dönem sırasında çeşitli senaryolar yazdı; aralarında "Tanrının Bağışı Orman"'ın da (1964) bulunduğu bazı belgesel filmler çekti.

Akad 1966'da, Türk sinemasında yeni bir dönüm noktası oluşturan "Hudutların Kanunu"'nu çekti. Yılmaz Güney'le birlikte çalıştığı bu filmde Anadolu'nun güneydoğu yöresini ve kaçakçılık konusunu yarı belgesel bir yaklaşımla ele aldı, en küçük ayrıntının bile üzerinde durarak sağlam bir yapı oluşturdu. Ertesi yıl, kan davası temasını işleyen "Ana" ve düşman iki aşiret içinde gelişen bir aşk öyküsünü anlatan "Kızılırmak-Karakoyun"'u gerçekleştirdi. Folklorik öğelerin yoğun biçimde yer aldığı bu üç film sonradan Anadolu Üçlemesi olarak adlandırıldı.

Gene 1967 yapımı "Kurbanlık Katil", Akad'ın yönetimi ve Yılmaz Güney'in güçlü oyunuyla Türk sinemasının güçlü çalışmalarından biri oldu. Sait Faik'in bir öyküsünden uyarlanan "Vesikalı Yarim" (1968), Akad'ın kent yaşamı üzerine yaptığı önemli filmlerden biriydi. Bu başarı çizgisi "Kader Böyle İstedi"'de (1968) sürdü. Daha sonra aralarında Orhan Gencebay'lı ve Zeki Müren'li "şarkıcı filmleri"nin de bulunduğu piyasa filmleri yapan Akad 1972'de, gene Sait Faik'ten uyarladığı, sağlam yapısı ve tema çeşitliliğiyle dikkati çeken "Irmak" ile, bir katilin öyküsünün psikolojik boyutuyla işlendiği "Yaralı Kurt"'u gerçekleştirdi. "Gökçe Çiçek"'te ise (1973) göçebelik ile toprağa yerleşme arasında bocalayan iki Türkmen obasındaki yaşamı anlattı.

"Gelin" (1973), "Düğün" (1973) ve "Diyet" (1974), köyden kente göç sorununu ele alan ve daha başından bir üçleme olarak tasarlanmış yapıtlardı. "Gelin" ve "Düğün", göçle başlayan bir değişimin ve bu değişim içindeki var olma savaşının farklı açılardanişlenmiş öyküleriydi. Bu iki filmin devamı sayılabilecek "Diyet" ise, büyük kente göç edenlerin sorunlarını işçi kesimindeki yansımalarıyla veriyordu. "Düğün", Akad'a 1974 Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde en iyi film ve en iyi yönetmen ödüllerini kazandırdı.

Akad 1975'te Ömer Seyfeddin'in "Ferman", "Pembe İncili Kaftan", "Diyet" ve "Topuz" adlı öykülerini televizyon için filmleştirdi. 1979'da Faruk Erem'in anılarından senaryolaştırılan ve gene televizyon için yönettiği dört bölümlük "Bir Ceza Avukatının Anıları", 12 Eylül yönetimi tarafından yasaklanması nedeniyle ancak 1989'da yayımlanabildı. Akad son olarak televizyon için, İstanbul üzerine dört bölümlük "Dört Mevsim İstanbul" (1990) adlı diziyi gerçekleştirdi.

Eğitici yanıyla da önem kazanan Akad, 1975'ten başlayarak sinema dili, senaryo, oyun, yönetim dersleri verdiği ve öğrenci uygulamalarını yönettiği İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ne bağlı Sinema-TV Enstitüsü'nden 1985'te ayrıldı.

19 Kasım 2011 tarihinde, 95 yaşında İstanbul'da hayata gözlerini yumdu.

Kimi zaman ticari kaygıların ağır bastığı filmler yapmış, kimi zaman piyasa koşullarına ayak uyduramadığı için sinemadan uzaklaşmak zorunda kalmış, ama Türk sinemasına kimliğini kazandıran yapıtları ve çığır açan sanatçı kişiliğiyle önemini her zaman korumuştur. Konulara gerçekçi bir yaklaşım, gerçek insan tipleri ve davranışları, sinemaya özgü teknik uygulamalar Türk sinem