u güvenliğinin sağlanamayacağı gerekçesiyle Trabzon'a gönderildi. 11 Eylül 1995'te Trabzon Ağır Ceza Mahkemesi'nde başlayan yargılama süreci, beş yıl içinde otuz bir duruşma yapılarak 3 Mart 2000'de karara bağlandı.

Yargılanan yirmi polis memurundan Adem Albayrak dört kişiyi öldürmekten altı yıl sekiz ay, Mehmet Gündoğan iki kişiyi öldürmekten üç yıl dokuz ay hapse mahkûm edilirken, (cezalar ertelendi), diğer on sekiz sanık polisin ise beraatine karar verildi. Ancak Yargıtay, Albayrak ve Gündoğan hakkında verilen kararı “Haklarında adam öldürme ile ilgili net bir açıklığın olmadığı” gerekçesiyle bozdu. Yargıtay, sanıkların Türk Ceza Kanunu 49. maddesine göre yargılanmasını istedi. Bunun üzerine dava Trabzon Ağır Ceza Mahkemesi'nde tekrar görülmeye başladı. Ancak aileler ve avukatlar Yargıtay kararı ile " "devletin bir kere daha kendini aklayacağı gerekçesiyle" " davadan çekildiklerini bildirdiler. Tekrar görülmeye başlanan dava üçüncü celsede karara bağlandı. Mahkeme heyeti Albayrak ve Gündoğan'a toplam dört yıl otuz iki ay hapis cezası verdi.

Bunun yanında olaydan yıllar sonra çıkan Ergenekon iddianamelerinde olayın içinde emekli Tuğgeneral Veli Küçük'ün parmağı olduğu ileri sürüldü.

Kararın 11 Temmuz 2002'de Yargıtay tarafından onanması üzerine yakınlarını kaybeden 22 kişi Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne başvurdu. Yargılama sonucunda mahkeme 27 Temmuz 2005'te açıklanan kararda Türkiye'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 2. maddesinde düzenlenen, "yaşama hakkı" ve 13. maddesinde düzenlenen "millî makamlara başvuru yollarının kapatılması" hükümlerine aykırı davrandığı sonucuna vardı. Mahkeme Gazi Mahallesi'nde hayatını kaybeden on iki kişi ile Ümraniye'de ölen beş vatandaşın ailelerine tazminat ödenmesine karar verdi. Olaylarda yaşamını yitiren on yedi kişi için ayrı ayrı otuz bin avro tazminat verilmesine hükmeden mahkeme, böylece Türkiye'yi toplam 510 bin Euro tazminat ödemeye mahkûm etti.

Diyarbakır BDP Milletvekili Gültan Kışanak ve 19 BDP milletvekili, 1995’te meydana gelen İstanbul Gazi Mahallesi olaylarının araştırılması amacıyla 12 Mart 2008 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı'na önerge vermişlerdir.





Schwarzenberg Sarayı

Schwarzenberg Sarayı. Landstrasse'de bulunan Viyana’daki sayılı barok stilde bir saray.

1697 yılında Prens Heinrich Franz Belvedere Sarayı’nı da inşa etmiş mimar Johann Lukas von Hildebrandt’ı,Schwarzenberg Sarayı için görevlendirmiştir. Sarayın inşaası sırasında Prens Heinrich Franz’ın beklenmedik ölümü sarayın yarım kalmasına sebep olmuştur. Yapımı bitmemiş sarayı 1716 yılında Prens Fürst Adam Franz Karl von Schwarzenberg satın almış ve yapımı için mimarlar Johann Bernhard Fischer von Erlach ve Joseph Emanuel Fischer von Erlach adlı kardeşleri görevlendirmiştir.Saray ancak 1728 yılında bitirilebilinmiştir.

II. Dünya Savaşı’ın da saray düşen bombalar nedeni ile büyük hasara uğramış ama savaşın bitmesi ile tekrar eski haline kavuşmuştur.

Bugün sarayın bir bölümü 5 yıldızlı otel,bir başka bölümü de İsviçre Büyükelçiliği olarak kullanılmaktadır ve saray hala Schwarzenberg Ailesi’nin malıdır.





Stadtpark

Viyana Şehir Parkı (Almanca: "Wiener Stadtpark"), Avusturya'nın başkenti Viyana'da bulunan bir parktır. 65.000 m²’lik Stadtpark, Viyana'nın Landstrasse ile Innere Stadt ilçeleri arasında bulunmaktadır. Park, yerli ziyaretçiler dışında turistler tarafından da çokça ziyaret edilen bir mekandır.

Eski zamanlarda insanların buluşup şehrin ortasında yeşillikler içinde sohbet edebildikleri ve sevilen bir yer olan alan Viyana, eski Belediye Başkanı Andreas Zelinka tarafından desteklenmiş ve Londra’daki büyük park örnek alınarak Rudolph Siebeck tarafından planlanarak 21 Ağustos 1862’de bitirilmiş ve Viyana'nın halk için yapılan ilk parkı olmuştur.
Ortasından geçen Viyana Nehri nedeni ile iki parçadan oluşan Stadtpark, 1857’de eski ismi Karolin Köprüsü, 1918 yılından beri de yeni ismi Stadtpark Köprüsü ile birleştirilmiştir. 1903 ile 1907 yılları arasında ortasından geçen nehrin etrafı asimile edilerek görünüşü daha hoş bir hale sokulmuştur.

Parkın diğer bir özelliği de altından çıkan içmeler dolayısıyla 1865 ile 1867 yılları arasında Johann Garben tarafından suyun daha iyi kullanabilmesi için Rönesans tarzında bir Kür binası yapılmıştır. Aslında kür amaçlı yapılan bina 1868 yılında Johann Strauss II tarafından verilen konserle daha çok dans baloları ve konserler düzenlenir olmuştur.

Bugün eski şaşaalı dönemleri gibi olmasa da hala bu gibi eğlenceler düzenlenmektedir. Ayrıca büyük bir de kafeteryası vardır.

Stadtpark’ta Anton Bruckner, Johann Strauss II, Franz Schubert, Franz Lehár, Robert Stolz, Hans Makart gibi sanatçıların heykelleri de bulunmaktadır.

1863 yılında çocuklar için yapılan alanlar bugün modern ve güvenli oyun aletleri ile desteklenerek çocukların hizmetine sunulmuştur.




Libretto

Libretto, opera, operet, oratoryo, bale, müzikal, mask gibi müziksel sahne eserlerinin metinlerine verilen ad. Hıristiyan dinî ayinlerinde sesle şarkı şeklinde söylenen dua, ilahi, kantata vb. için yazılan metinlere de "libretto" denilmektedir.

Dilimize İtalyancadan giren sözcük Latince kitap anlamına gelen "libro" (kitap) sözcüğünden türetilmiştir. Ancak libretto ile konu özeti veya senaryo arasında fark vardır. "Libretto" sahnede kullanılan tüm sözcükleri ve sahne düzeni direktiflerini de kapsar; halbuki konu özeti sadece konu ile ilişkili metindir.

Operanın yaklaşık 1600'den itibaren gelişmesi içinde libretto edebi bir janr olarak şiirsel olarak yazılmıştır. Bu 19. yüzyıl ortalarına kadar değişmemiştir. 19. yüzyıl sonlarından itibaren bazı opera bestecileri müziği bestelemek için serbest vezinde şiir veya nesir librettolar kullanmışlardır. Örneğin, George Gershwin'in bestelemiş olduğu Porgy ve Bess adlı operada liberetto düz yazıdır. Opera' "Porgy" adlı nesirsel oyun yazarları "DuBose Hayward" ile "Dorothy Hatyward"'un nesir düz yazısına müzik eklemesiyle oluşturulmuştur. Bu opera içinde bazı şiirsel parçalar da bulunmakla beraber, liberetto, yani sahnede şarkı olarak söylenenler, genellikle nesirseldir.

Bir müziksel opera eserini sahnede yaratabilmek için libretto yazarı ile besteci arasında ilişkilerin değişik şekiller alması mümkün olup ilişkiler yüzyıllar içinde değişiklikler göstermiştir.

Genel olarak 17. ve 18. yüzyıllarda operalar, orotoryolar ve kantatalar için liberettolar çok kere besteciden ayrı olarak ünlü şair kişiler tarafından yazılmıştır. Pietro Trepoassi (1698-1782) "Metastasio" adı altında Avrupa'da çok ünlü bir libretto yazarıydı ve birçok değişik opera bestecisi için opera librettosu yazmıştır. Mozart'ın en ünlü üç operası için libretto yazmış olan Lorenzo di Ponte 18. yüzyılda birçok bestecinin opera eserinin librettosunu hazırlamıştır. 19. yüzyılda Eugène Scribe ise
Meyerbeer, Auber, Bellini, Donizetti, Rossini ve Verdi için librettolar yazmıştır. Fransız Henri Meilhac ve Ludovic Halévy ikilisi birçok libretto hazırlamışlar ve hazırladıkları opera ve operet librettolari Jacques Offenbach, Jules Massenet ve Georges Bizet tarafından bestelenmiştir. "Arrigo Boito", aralarinda Giuseppe Verdi ve Amilcare Ponchielli bulunan, besteciler için birçok libretto hazırlamakla yetinmemiş, kendisi 2 tane opera bestelemiştir.

Libretto her zaman bestelenen müzikten önce hazırlanmamıştır. Mikhail Glinka, Alexander Serov, Rimsky-Korsakov, Puccini ve Mascagni gibi besteciler ellerinde hiç yazılı metin olmadan müziksel pasajlar bestelemişler ve sonra bunların melodilerine uygun librettolar yazılmıştır.

Bazi besteciler kendi müzikleri için kendi librettolarını yazmışlardır. Bunlar arasında en ünlüsü kendine has bazı müziksel ve sosyal tezlerine uygun olmak üzere eser hazırlayan Richard Wagner'dir. Alman milliyetçiliği tezlerini savunan mitolojik konularda kendi opera ve müzik dramlarına kendi librettolarını yazmıştır.

Bazen liberetto yazarı ile besteci librettoyu ortaya çıkartmak için çok yakın işbirliği ile sanki ortak olarak hazırlanmıştır. Örneğin, besteci Rimsky-Korsakov ve libretto yazarı "Bel'sky" arasındaki yakin işbirliği sonucu tamamıyla orijinal bir eser ortaya çıkartılmıştır.

Liberetto ve opera bestesi hazırlaması devamlı birbirine uygun bir sekilde olarak gelişmemiştir. Bir konu seçildikten ve bu konu ile ilgili aksiyonlar bir senaryo şekle sokulduktan sonra ortaya çıkartılan librettolar ve besteler provalar ve ilk sahneleme tiyatrolarında uzaktaki tiyatrolarda denemeler sırasında devamlı değişmelere uğrama olasılığı göstermiştir. Bazan bu değişme prömiyer yapıldıktan sonra, bazen yıllar sonra, yapılmıştır. Örneğin Verdi'nin Don Carlos operası için çeşitli verziyonlar bulunmakta ve yapımcılara bunlar arasında seçim yapmak imkânları olmaktadir.

Opera sanatı İtalya'da doğmuş ve gelişmiş olduğu için genellikle 18. yüzyılın sonlarına kadar opera librettoları İtalyanca olarak yazılmaktaydı. 18. yüzyılda bu geleneğe karşı olarak ilk defa milli dille opera yazma uğraşları önem kazandı. Özellikle İngiltere'de Henry Purcell'in İngilizce operaları, Fransa'da daha önceden beri gelişen Fransızca librettolu operalar, Alman devletlerinde Singspiel ve ballad opera girişimleri ve Hamburg opera temsilleri, İspanya'da Zarzuela janrının geliştirilmesi milli dille liberetto yazımına başlangıç olmuştur. Özellikle Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Almanca opera libretto yazılmasına önem vermiş ve Mozart'ın Almanca operaları ve bunların popülerliği bu yönde büyük değişikliklere öncü olmuştur. 19. yüzyıl sonunda Rusca librettolu operalar bestelenmesi de bir libretto ve operada milli dil kullanılmasında büyük gelişmelere işaret etmiştir.

Diğer taraftan elde bulunan opera eserleri için librettonun asıl metninin yazılma dili ile sahnelenen opera eserinde kullanılan dil arasındaki fark sorunu için çeşitli değişik çözümler bulunmuştur. 

Osmanlı İmparatorluğu döneminde, 1840'ta, Gaetano Donizettinin Belisario operası İstanbul'da sahnelenmek için Türkçeye çevrilmiş ve İstanbul'da İtalyan mimarı Bosco tarafından yeni yapılan tiyatro binasında oynanmıştır. Bu tiyatro