yer en az yedi bin yıllıktır. İçinde çok sayıda iskelet vardır ve bu iskeletlerin çoğunda okbaşı, kemiklerin içine girmiştir. Bunlar, belki de bir savaşın kayıplarıdır. Ancak kimileri, bu iskeletlerin yıllar boyu toplanmış olabileceğini, ve hatta savaştan çok, oradan geçenlerin öldürülmesi sonucu olabileceğini savunmaktadır. Bulunanların yarısı kadındır ve bu da geniş çaplı savaş olasılığını azaltan bir unsur olarak görülmektedir.

Tarımın gelişmesi ve hayvanların evcilleştirilmesiyle insan topluluklarının savaşa daha yatkınlaştığı düşünülmektedir. Tarım sayesinde oluşan "artı değer" sayesinde çiftçiler zamanlarını savaşa ayırabiliyor veya bir savaşçı sınıfını besleyebiliyordu.

Yeni Zelanda Maorileri Güney Pasifik'te bulunan adalarında hemen hemen sürekli savaşırken kendilerini güven altına almak için binlerce müstahkem yer inşa etmişlerdir. Kuşatma silahlarının henüz gelişmediği çağlarda -yani saldıranların sınırlı erzağının bulunduğu durumlarda- tarlalar ve evler talan edilse de müstahkem mevkilerin insanları ve malları korumak için başarılı bir yöntem olduğu görülmüştür. Bu dayanıklı müstahkem yerler tarih öncesi çağdaki toplumlarda önemli ölçüde sosyal örgütlenme olduğunu göstermektedir. Bu, aynı zamanda dolaylı olarak da olsa o çağlarda örgütlü savaşlar yaşandığının da doğal kanıtı olmaktadır.

Kalkolitik dönemde bakırdan yapılmış hançer, balta ve diğer nesneler ortaya çıkmıştır. Bunlar, çok pahalı ve dövülgen oldukları için çoğunlukla etkili silahlar değildi. Birçok bilim adamı tarafından daha çok ayinlerde kullanıldıkları düşünülmektedir. Bronzun bulunmasıyla birlikte keskin kenarlı metal silahlar artık sıradan hale gelmiştir.

Erken Demir Çağında ortaya çıkan Dorların işgali, Eski Yunan sömürgeciliği ile Fenikeliler ve Etrüsklerle olan ilişkileri tarih öncesi döneme denk gelir. Kavimler Göçü'nün savaşçı topluluklarından olan Cermenler yöresel savaşlar yapmışlardır. Anglo-Sakson savaş biçimi ise tarih öncesi ile tarih arasında bulunur, çalışmalar daha çok arkeolojiye dayanmakla birlikte az da olsa yazılı kanıtlar da bulunmaktadır.





Selim İleri

Selim İleri (d. 30 Nisan 1949, İstanbul), Türk yazar, senarist, eleştirmen. Kadıköy'de doğan yazar adını Yavuz Sultan Selim'den aldı. Lise öğretmenleri Vedat Günyol ve Rauf Mutluay'ın etkisiyle edebiyata yöneldi. Lise ikinci sınıftayken Peride Celal'in "Dar Yol" (1949) romanından esinlenerek yazdığı "Unutulmak" adlı romanının yayımlanmasını için yayınevlerini dolaştı fakat reddedildi. 1967'de "Savaş Çiçekleri" adında bir öyküsü "Yeni Ufuklar" adlı dergide yayımlandı. 1968'da Günyol'un da yardımıyla öykülerinin yer aldığı Cumartesi Yalnızlığı/Güz Notları kitabı yayımlandı ve merhum babasına ithaf etti. 1970'lerin başında tanıştığı Halit Refiğ'in etkisiyle senaryo yazmaya başladı. 1971'de "Cennetin Kapısı" adlı ilk senaryosunu yazdı. 1973'te "Destan Gönüller" adıyla ilk romanı yayımlandı. "Dostlukların Son Günü" adlı öykü kitabı 1975'te yayımlanmasının ardından 1976'da Sait Faik Hikâye Armağanı kazandı. Günümüze kadar çeşitli türlerde birçok eser verdi.

Ali Selim İleri, 30 Nisan 1949'da İstanbul'un Kadıköy semtinde doğdu. Selim ismini Yavuz Sultan Selim'den ötürü ablası Meral İleri koydu. Babası yüksek makine mühendisi Hasan Hilmi İleri, annesi ise evhanımı Süheyla İleri'dir. 1953'te konuk profesör olarak Almanya'ya giden babası ailesini yanında götürdü. İlkokula başlayacağı yıl aile İstanbul'a döndü. 1955'te Cihangir İlkokulu'nda birinci sınıfı okudu. Birinci sınıf bitmek üzereyken okumayı sökememiştir. Sonraki sınıfları ise Firuzağa İlkokulu'nda okudu. 1960'ta ortaokul eğitimini Galatasaray Lisesi'nde yatılı olarak aldı. Buradan ayrılıp önce Bakırköy Lisesi'ne ardından Atatürk Erkek Lisesi'ne kaydolur. Burada Kafka'yı Türkçeye kazandıran Fransızca öğretmeni, edebiyatçı Vedat Günyol ve edebiyat öğretmeni, yazar Rauf Mutluay, İleri'nin hayatına etki eder.

İleri, lise ikinci sınıftayken Peride Celal'in "Dar Yol" (1949) romanından esinlenerek yazdığı "Unutulmak" adlı romanının yayımlanmasını için yayınevlerini dolaştı fakat reddedildikten sonra "Dünya" gazetesinde de tefrika edilmemesiyle romanı yırttı. "Cumhuriyet" gazetesinin genç yazarların çalışmalarına şans tanıyacaklarını duyurmasıyla "Karanlık Yüzlü Günün Aydınlığı" adında bir roman yazıp gazeteye götürdü. Roman acemice bulundu fakat İleri'nin yetenekli olduğu ifade edildi. İleri, ikinci romanı "Unutulmak"'ı da götürdüğünde yayımlanması için Remzi Kitabevi'ne yönlendirildi fakat yayınevi basılması için gereken yeterliğe sahip olmadığı gerekçesiyle romanı yayımlamayı kabul etmedi. Bir başka romanını yine "Cumhuriyet" aracılığıyla Varlık Yayınları'na götürdü. Burada Yaşar Nabi Nayır yerli roman basmadıklarını söyleyerek romanı okumadan reddetti. Lise öğretmeni ve "Yeni Ufuklar" dergisinin yönetmeni Günyol'un yönlendirmesiyle öykü yazmaya başladı. Dergide Cemil Meriç, Ferit Edgü, Nermi Uygur, Orhan Şaik Gökyay gibi edebiyatçılarla tanıştı. Temmuz 1967'de "Savaş Çiçekleri" adında bir öyküsü yayımlandı. İki ay sonra "Bi Keman" adındaki başka bir öyküsü dergide yer aldı. 1968'da Günyol'un da yardımıyla öykülerinin yer aldığı "Cumartesi Yalnızlığı/Güz Notları" kitabı yayımlandı ve merhum babasına ithaf etti. Aynı yıl İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne başladı fakat 1972'de fakülteyi yarıda bıraktı.

1971'de ikinci öykü kitabı "Pastırma Yazı" yayımlandı. Kitap, Peride Celal'in "Gecenin Ucundaki Işık" (1963) romanının etkisi altındadır. Fakat yeterli ilgiyi görmez. 1970'lerin başında tanıştığı Halit Refiğ, Türk sinemasının yeni senaryo yazarlarına ihtiyacı olduğunu ve İleri'ye senaryo yazmasını önerdi. Böylece 1971'de "Cennetin Kapısı" adlı ilk senaryosunu yazdı. Yazdığı uyarlama bir senaryo Zeki Ökten tarafından "Kadın Yapar" adıyla filme çevrildi. İlk özgün senaryosu "Bir Demet Menekşe"dir. "Damsız Evler", "Çürüme", "Düşman Gözler" ise filme çevrilmeyen senaryolarıdır.

1973'te "Destan Gönüller" adıyla ilk romanı yayımlandı. "Dostlukların Son Günü" adlı öykü kitabı 1975'te yayımlanmasının ardından 1976'da Sait Faik Hikâye Armağanı kazandı. Attilâ İlhan'ın teşvikiyle "Bu Gece ve Her Gece" adında bir roman yazdı ve İlhan'ın isteğiyle "Her Gece Bodrum" adıyla yayımlandı. 1977'de Türk Dil Kurumu Roman Ödülü kazandı. 1980'de "Bir Denizin Eteklerinde" öykü kitabıyla 1983'te ilk uzun öyküsü "Son Yaz Akşamı" yayımlandı. 1983 yılında yayımladığı "Annem İçin" adlı anı kitabında, annesinin yazarlık yaşamı üzerindeki büyük etkisini dile getirdi. Annesinin ölümüne kadar sekiz yıl süren alzheimer hastalığı yazarın yazarlık anlayışını değiştirdi ve yazarın yaşamında alkolün yeri arttı.

1981'de yazdığı "Kırık Bir Aşk Hikâyesi" senaryonun filme çevrilmesiyle 1982'de Sinema Yazarlar Birliği tarafından yılın en iyi senaryosu ödülüne layık görüldü. Ardından "Seni Kalbime Göndüm" ve "Göl" filmlerinin senaryolarını yazdı. Halit Ziya Uşaklıgil'in "Aşk-ı Memnu"nun son sözünü romanına isim verdiği "Yaşarken ve Ölürken", "Milliyet Sanat" tarafından yılın romanı seçildi. Aynı yıl "Aşkı-Memnû ya da Uzun Bir Kışın Siyah Günleri" adında bir inceleme kitabı yayımladı. "Çağdaşlık Sorunları", "Düşünce ve Duyarlık" (1982), "Seni Çok Özledim" (1986), O "Yakamoz Söner" (1987), "Perisi Kaçmış Yazılar" (1996) gibi kitaplarında Türk edebiyatındaki sorunlara eleştirel gözle yaklaştı. 1983'te "Ölünceye Kadar Seninim" ve 1984'te "Yalancı Şafak" romanları yayımlandı fakat yeterli ilgiyi görmedi. 1985'te "Saz Caz Düğün Varyete" kitabını yayımladı. Asker kaçağı olan İleri, bedelli askerlik çıkacağı söylentileri üzerine gerekli parayı toplamak için "Hürriyet"'te "Hayal ve Istırap" adında romanını tefrika ettirdi. 1987'de bedelli askerliğin çıkmasıyla üç aylık askere gitti. Askerlik dönüşü senaryosunu yazdığı ve yönettiği "Hiçbir Gece", sinemalarda gösterilmedi ve Antalya Film Festivali'nde ön jüri tarafından geri çevrildi.

1990'larda İleri, tiyatro oyunları yazdı. Cahide Sonku'nun hayatından uyarlama olan "Cahide, Ölüm ve Elmas" yazarın yazdığı ilk oyundur. Sonraki oyunu olan "Allahaısmarladık Cumhuriyet" 1997'de hem Afife Jale hem de Avni Dilligil ödüllerini aldı. 1998 sahnelenen "" oyunuyla Devlet Sanatçısı unvanını aldı. Türkiye Yazarlar Birliği Roman Ödülü'nü aldığı "Mavi Kanatlarınla Yalnız Benim Olsaydın"ı 1991'de yayımladı. Nahit Sırrı Örik'in "Kıskanmak" (1946) adlı romanından yola çıkarak yazdığı "Cemil Şevket Bey/Aynalı Dolaba İki El Revolver" 1997'de yayımlanırken 1999'da "Ada, Her Yalnızlık Gibi", 2000'de "Solmaz Hanım, Kimsesiz Okurlar İçin" ve 2001 yılında "Bu Yaz, Ayrılığın İlk Yazı Olacak"ı yayımlandı ve roman 2002'de Orhan Kemal Roman Ödülü kazandı.

2006 yılında "Fotoğrafı Sana Gönderiyorum" adlı kitabı ile öyküye geri döndü. 2007'de "Hepsi Alev", "Kapalı İktisat" ve "İstanbul Lale ile Sümbül" adlarında üç farklı türde üç kitap yayımladı.











Antik çağda savaş

Antik çağlarda savaş yazılı tarihin başlangıcından antik dönemin sonuna kadar geçen dönemdeki savaş tarzıdır. Avrupa'da Eski Çağ'ın sonu genellikle Batı Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla (476) eş tutulur. Çin'de de aynı şekilde beşinci yüzyılın sonu sayılabilir.

Tarih öncesi çağda savaş ile antik çağda savaşı birbirinden ayıran, teknolojiden ziyade örgütlenme farklılığıdır. İlk şehir-devletlerin ve imparatorlukların kurulmasıyla savaşlar önemli değişikliklere uğramıştır. Başta Mezopotamya olmak üzere yeteri kadar tarımsal artı ürün sağlandığından, tam zamanlı yönetici elitler ve asker sınıfı ortaya çıkmıştır. Askerî kuvvetlerin çoğunluğunu hâlâ çiftçiler oluştursa da, topluluk yılın bir bölümünde bunların tarlada çalışmaktan çok savaşmasını destekleyebiliyordu. Böylece ilk düzenli ordular ortaya çıkmıştır.

Bu yeni ordular devletlerin büyümelerine ve merkezîleşmelerine yardımcı olacak ve Mezopotamya'da ilk imparatorluk olan Akkad İmparatorluğu kurulacaktı. Antik çağdaki ilk ordular, tarih öncesi çağda avlanmak için geliştirilen yayları ve mızrakları silah olarak kullanmaya devam edecekti. Eski Mısır ve Çin'deki ilk ordular da aynı şekilde gelişerek yoğun piyade