etin vatandaşları olarak varlıklarını sürdüren Türklerden, uzun yıllar "Türkler" diye söz edilmiştir. Mustafa Kemal Harbiye Mektebi öğrencisiyken "Bayat Türkleri" demiştir.

Ancak Lozan Konferansı sıralarında İngiliz heyeti "Türkmenler" olarak ifade etmişlerdir. Buna karşılık olarak Türk delegesi başkanı İsmet İnönü Türkmen ile Türk'ün eş anlamlı olduğu ve Türkiye Türkleri'nin de Türkmen olduklarını savunmuştur.

1923 Lozan ve 1926 Ankara antlaşmalarında "Musul Türkleri" denilmiştir.

1959 yılında Abdülkerim Kasım'ın yönetimi ele geçirdikten sonra Irak'ta yaşayan Türkler'e "Türkmen" denilmeye başlamıştır.

Türkmenler sadece Kafkasya’ya değil, birçok coğrafyaya yayılmışlardır. Afganistan’ın "Herat", "Lakay", "Ak Çah", "Ândhui", "Devletabad" ve "Maruçak" bölgelerinde Türkmen boyları bulunmaktadır.

Ayrıca J. H. Kramers, "12. yüzyılda Kerkük civarının, başkenti Erbil olan Türk beyliği Begtekinlilerin idaresinde" olduğunu İslam Ansiklopedisi'nde belirtmek suretiyle, bölgedeki Türk varlığının Osmanlı Devleti'nden önceye dayandığını vurgulamaktadır.

I. Dünya Savaşı'nın sonunda, toprakları İngiliz işgaline uğrayan Musul, Kerkük ve Erbil Türkmenlerinin ileri gelenleri, istilacı güçlere karşı mücadele etmek için, hemen harekete geçmişlerdi.

Anadolu toprakları üzerinde yürütülen Millî Mücadele'ye paralel olarak başlayan, bölgedeki hareketler, gücünü yine Anadolu'dan alıyordu. İlk olarak, İngilizlerin, halkı Osmanlı Devleti aleyhine kışkırtmalarını önlemek için, acil biçimde önlemler alınmaya başlandı. İngilizlerin bölgedeki siyasi hâkimleri, para vererek elde ettikleri bazı aşiret reislerini yanlarına çekmek için büyük gayret gösteriyorlardı. Buna karşılık, Türklerin ileri gelen liderleri, İngilizlerin bu gayretlerini boşa çıkarmak için, olağanüstü çaba harcıyorlardı. Bunların arasında Erbil Türklerinin çok sevilen ve sayılan din alimi Küçük Molla Efendi'nin (1867-1943), halkı İngilizlere karşı mücadeleye davet eden ve işgalcilerin propagandalarına karşı uyanık olmaya yönelik konuşma ve sohbetleri, büyük etki yapıyordu.

Irak Türkmenleri, Irak'ın kuzeyinden itibaren Telafer, Musul, Erbil, Altunköprü, Kerkük, Tuzhurmatu, Kifri, Kara Tepe, Hanekin, Mendeli ve Bağdat'ın güney doğusunda bulunan Bedre'ye kadar uzanan bir şerit üzerinde yerleşmektedir.

Irak’ta Türk/Türkmen nüfusu 2.000.000 ila 3.000.000 civarında belirtilmiştir. 600.000 civarı bir nüfus rakamından söz eden kaynaklar da vardır.

1958 yılında Bağdat'ta yayınlanan ""The Iraqi Revolution 14th July Celebrations Committee"" adlı kaynakta ve 1987'de Londra'da Inquiry Dergisi'nde yayınlanan "The Forgotteen Minority: The Turkomans of Iraq" adlı makalede 1957 yılında yapılan sayımda Irak' ta 567.000 Türkmen'in yaşadığı belirtilmiştir. Bu kaynaklara göre Irak'ın % 8,94'i Türkmen’dir. Daha sonra Irak'ta yayınlanan resmi kaynaklar ise Türkmenleri % 2 olarak göstermiştir.

Ancak Irak Türkmen Cephesi resmi internet sitesindeki ifadesine göre Irak'ta en az 2 milyon Türkmen'in yaşadığını iddia etmektedir. 
Irak'ta yaşayan Türkler 1920'den itibaren kendilerine karşı uygulanan Kuzey Irak'taki asimilasyon politikalar ve Sünni - Şii mezhep anlaşmazlığı sebeplerinden dolayı siyasi olarak birlik gösterememektedirler.

Irak Planlama Bakanlığı'ndan alınan 2013 verilerine göre, Türkmenler Sünni ve Şiilerin bir karışımı ve Irak'taki Araplar ve Kürtlerden sonra üçüncü büyük etnisite. 2013 nüfusu yaklaşık 34.7 milyon olan Irak'ta Türkmen nüfus 3 milyonu buluyor. Irak nüfusunun % 8,64 ünü oluşturmaktadır.

Türkmenler çoğunlukla Müslüman'dır.

Türkmenlerin yoğun olarak yaşadıkları yerlerde Türkçe resmî dildir. Irak Türkçesi konuşma dili olarak Güney Azerice ve Urfa ağzından oluşmaktadır. Resmî yazı ve eğitim dili olarak ise Türkçe kullanmaktadırlar. Türkçe, Kerkük, Telafer gibi kentlerde resmî dildir.






Kufe

Kufe (Arapça: الكوفة, ), Irak'ın Necef ilinde (muhfaza) bir şehir.

Fırat Nehri kıyısındaki şehir Bağdat'ın 170 km. güneyinde, Necef'in 10 km kuzeydoğusunda yer alır ki artık Necefle birleşmiş durumdadır. 2003 yılı verilerine göre nüfus 110.000'dir. Ali bin Ebu Talib döneminde İslam İmparatorluğu'nun başkenti haline getirilen ve başkent olduğu sürece kültürel yapısı geliştirilen günümüzde de çoğunluğunu Şii Müslümanların oluşturduğu kenttir. Halife Ali'nin öldürüldüğü ve türbesinin olduğu yerdir.

Kufe isminin Süryanice ve Farsça olduğu, Arapça olup 'kum tepesi' anlamına geldiği veya buradaki 'Kufan' isimli bir tepeden geldiğine dair tezler vardır.

Kuzeyden doğuya kayan İslam fetihleri sonucunda halife Ömer, bu bölgede Araplar'ın iskan edileceği yerler arayışına girdi. Sonucunda Kufe'nin bulunduğu 'Suristan' bölgesi uygun görüldü. Bu bölge bereketli topraklar üzerinde ve askeri anlamda önemli bir konumda bulunuyordu. Ayrıca ticari açıdan gelişmeye müsaitti. İlk başlarda Arap ordusunun üssü olan şehir daha sonra ticari ve kültürel açıdan çok gelişti. Son halife Ali ve bazı Abbasi halifeleri devlete başkent olarak Kufe'yi seçtiler.

Ortada bir meydanın bulundu dairevi bir planda inşa edilen Kufe'nin nüfusu birçok Arap kabilesinin iskanıyla çok hızlı artmıştır. Mugire bin Şu'be tarafından Kufe Cami genişletildi ve 'dârülimâre' denilen vali konağının yer aldığı sağlam surlarla korunan yönetim kısmı inşa edildi. Bir vilayet merkezi olduğu yıllarda Hemedan, Rey, Kazvin, İsfahan ve Azerbaycan bölgeleri buradan yönetiliyordu.

Kufe İslamın ilk yıllarında pek çok siyasi karışıklığın yaşandığı şehir olmuştur. Halifeler Ömer ve Osman zamnında halk ile gönderilen valiler arasındaki huzursuzluklar çıktı. Osman'ın yönetiminden hoşnut olmayan Basra ve Kufeliler Medineyi kusattı. Osman'ı öldüren grup içinde Kufeliler de bulunmaktaydı. Yeni halife Ali'ye Cemel ve Sıffin savaşlarında destek veren Kufeliler hakem olayında Ali'ye muhalefet ettiler. Hariciler tarafından Kufe Cami'nde öldürülen Ali Kufe'de defnedildi.

Yerine gelen Muaviye isyan eden Kufeli Haricilerle mücadeleye başladı. Vali İbn Ümmü'l Hakem isyanı bastırdı ve Haricileri ortadan kaldırdı.

Kufeliler Muaviye'nin yerine halife olan Yezid'e biat etmeyen Hüseyin'e destek oldular ve onu halife olarak tanıyacaklarına dair haberler gönderdiler. Ancak Yezid'in valisi Ubeydullah bin Ziyad sert önlemleriyle Kufeliler hüseyin'e biatten vazgeçtiler. Bundan habersiz olarak Kufe'ye yola çıkan Hüseyin ve yakınları valinin gönderdiği ordu tarafından 680 yılında Kerbela'da öldürüldü. Bu olaydan etkilenen Kufelileri vali kılıçtan geçirdi. Daha sonra şehri sert önlemlerle yöneten Emevi halifeleri zamnında isyanlar hiç durmadı.

Abbasiler, Emevilere karşı ilk mücadeleyi Kufe'den başlatmıştır. Yine ilk Abbasi halifesi Seffah 749 yılında halifeliğini burada ilan etmiştir. Şehir, Bağdat kurulana dek Abbasi hanedanının başkenti olmayı sürdürmüştür. Abbasiler döneminde de isyanlar yaşayan şehir bu dönemde harap oldu ve gözden düştü.

Ardından unutulan ve imar edilmeyen Kufe Osmanlılar zamanında sadece Kerbela'ya bağlı nahiye merkeziydi.




Hürmüzgan Eyaleti

Hürmüzgan Eyaleti "(Farsça:" استان هرمزگان "Ostān-e Hormozgān)", İran'ın 30 eyaletinden birisidir. Arap Yarımadası karşısında ve kendisine bağlı olduğu adalarıyla oldukça stratejik öneme sahiptir.

Hürmüzgân, ülkenin güneyinde, Fars Körfezi ve Hint Okyanusu kıyısında ve Arap Yarımadası'nın karşısında yer alır. Sahil şeridinin uzunluğu 1000 km.'yi (620 mil) bulur. İran ve Umman'ı birbirinde ayıran Hürmüz Boğazı da yine bu eyaletin karşısındadır.

Eyalet kuzeyden Fars ve Kirman eyaletleri, doğudan Sistan ve Belucistan, güneyden Fars Körfezi ve Hint Okyanusu ve batıdan Buşehr Eyaleti ile çevrelenmiştir. Toplam alanı 70.697 km², nüfusu 1,403,674 kişi, yönetim merkezi Bandar Abbas şehridir.

Hürmüzgân sahip olduğu stratejik konumuyla Pers ve Sasani dönemlerinde daima önemli bir bölge olmuştur. İslam hakimiyetinden sonra bölgenin önemi daha da artmış ve ticaret olanaklarının iyi olmasının avantajıyla bölge zenginleşmiştir. Marco Polo 1272 ve 1293 yıllarında Bandar Abbas'ı ziyaret etmiş ve şehrin çarşılarındaki mücevherlerin ve Çinhindi'nden gelen ipek ve fildişi ürünlerinin bolluğu ve güzelliğinden bahsetmiştir.

Bölgenin önemi I. Dünya Savaşı'nda bölgede petrol bulunmasıyla daha da artmıştır.

Hürmüzgân, Zagros Dağları'nın güneyde sonlandığı engebeli arazinin içinde yer alır. Bu dağlık kısım eyaletin batısını oluşturan (Bandar Abbas'ın batı kısmı) bölgededir. Eyaletin doğusu ise nispeten daha düz bir yapıya sahiptir.

Eyaletin iklimi sıcak ve rutubetlidir. 49 dereceyi aşan sıcaklar görülür. Yıllık yağış miktarı azdır ve kurak bir arazi yapısına sahiptir.






Sistan ve Belucistan Eyaleti

Sistan ve Belucistan Eyaleti (Farsça: استان سیستان و بلوچستان‎, "Ostān-e Sīstān-o Balūchestān"), İran'ın 31 eyaletinden birisidir.

Ülkenin güneydoğu ucunda bulunan eyalet Afganistan ve Pakistan ile sınırdır. Sistan ve Belucistan Eyaleti, 181.785 km ²'lik alanıyla İran'ın toprak büyüklüğü bakımından en büyük eyaleti ünvanına sahiptir. 2005 yılı resmi nüfusu ise yaklaşık 2,4 milyondur. Bu nüfusu ise Sünni Müslüman Beluçlar ve Şii Müslüman Sistaniler oluşturmaktadır. Yönetim merkezi Zahidan olan eyaletin önemli kentleri şunlardır: Çabahar ("İran'ın Umman Körfezi'ndeki en önemli limanı"), Dalgan, Hirmand, İranşehr, Haş, Konarak, Nikşehr, Saravan, Sarbaz, Soran, Zabol, Zaboli ve Zahak.

Eyalet, kuzeyde Sistan ve güneyde Belucistan ismiyle iki bölümden oluşmaktadır. Kuzeydeki Sistan bölümü, İran'ın en kuru bölgelerinden birisiyken, güneydeki Belucistan'ın Hint Okyanusu kıyı bölgelerinde nemde aşikar bir yükseliş olur ve yağış miktarı yükselir.

Eyaletin güney, batı ve doğusunda Beluçlar yaşar ve Beluçça dilini konuşurlar. Belucistan, Farsça'da Beluçların ülkesi anlamına gelmektedir. Sistan ismi ise, eski Farsça'da "sakastāna" isminden gelir ki 'Sakaların ülkesi' anlamına gelir.

Çok bilgin ve edebiyatçı bu eyalette doğmuş ve yetişmiştir. Bunlardan; Farrukhi Sistani, Ya'qub-i Laith Saffari, İran'ın milli kahramanlarından Rüstem ve dini lider Ali Hüseyni Sistani sayılabilir.




Abdülkerim Kasım

Abdülkerim Kasım, (, d. 1914