tırı olan "Paulinerkirche"de ilk Protestan vaazı verildi. Bunu takip eden asırlar boyunca halk Lüteranlığı seçti. Hannover Protestan Lüteran kilisesine bağlı olan şehirde Lüteran olmayan Protestan kiliseler de bulunur. 1746'da üniversite öğrencileri için açılan Katolik ayinleri sonradan halka da açıldı. Reformdan sonra 1787'de ilk Katolik kilise olarak Saint Michael sonra da 1929'da Saint Paul Katolik Kilisesi açıldı. Bugün bölgedeki nüfusun çoğunluğu Lüteran ve Katoliktir. Ayrıca 1894'te kurulan Baptist cemaati, 1946'da kurulan Mennonit ve Mormon cemaatleri bulunur.

16. yüzyıldan beri Yahudilerin bölgedeki varlığı belgelenmiştir. Nazi Almanyası döneminde 9 Kasım 1938'de gerçekleşen Kristal Gece olaylarıyla, Almanya'nın diğer şehirlerinde olduğu gibi Göttingen'deki sinagog da yerle bir edilip yıkıldı. Yahudiler öldürülüp sağ kalanlar toplama kamplarına götürüldü. Yakın zamanda Sovyetler Birliği'nden gelen Yahudi göçmenlerle şehirdeki Yahudi cemaati tekrar canlanmaktadır.

1960 ve 1970'lerde gerçekleşen Türklerin Almanya'ya göçüyle, diğer Alman şehirlerinde olduğu gibi Göttingen'de de İslam cemaatleri kuruldu. Çoğunluğu Türk olmak üzere Pakistanlı, İranlı ve Hint Müslümanları bulunan şehrin camisi Grone ilçesindedir.





Aleksandros İpsilantis

İstanbul'un seçkin Fenerli Rum ailelerinden olan İpsilantis ailesinin Aleksandros İpsilantis adlı dede-torun iki üyesi vardı:





Muhammedilik (tasavvuf)

Muhemmedîlik, tasavvuftaki "Muhammedî" olarak da anılan çeşitli akımları bünyesinde barındıran terim.





Avast!

Avast Antivirus, bir antivirüs yazılımıdır ve Avast Software tarafından geliştirilmiştir. Şirket Prag Çek Cumhuriyeti'nde bulunmaktadır. Yazılımın ilk sürümü 1988 yılında yapılmıştır. Şu an yazılım 27 dile sahiptir. Nisan 2014 tarihi itibarıyla 9. nesil ürün ailesi yayındadır.

Virüslerin yanı sıra diğer zararlıları da tespit edebilen yazılımın bulduğu zararlı yazılımlardan bazıları şunlardır:


Programın kolay kullanılabilir bir kullanıcı arabirimi, eposta koruması ve güncelleme işlemi tamamlandığında sesli olarak kullanıcıyı uyaran otomatik güncelleme gibi özellikleri vardır. Avast Pro sürümün bazı önemli özellikleri;





Furkan

"Furkan" aşağıdaki anlamlara gelmektedir:





Lağımcılık

Lağımcılık, en basit anlamıyla, her türlü tahkimatı (siperler, kale duvarları ya da surlar) aşmak için kuşatmalarda kullanılan bir tekniktir. Bu teknikte lağımcılar, ucu tahkimata yönelen tüneller kazmak suretiyle ulaşırlar ve çoğu uygulamada patlayıcı madde kullanarak tahkimatta gedik açmaya çalışırlar. Zaman zaman da bu tüneller tahkimatın hemen önüne ya da hemen gerisine, değişen büyüklükte birlik aktarmak için kullanılır. Bu teknik günümüzde de savaşlarda kullanılmaktadır.





Halepçe Katliamı

Halepçe Katliamı veya Halepçe'ye zehirli gaz saldırısı, İran-Irak Savaşı esnasında Saddam Hüseyin'in, 1986-1988'de Irak'ın kuzeyinde Kürtlere karşı düzenlettiği El-Enfal Harekâtı adlı isyanı bastırma operasyonunun bir parçasıdır. Kanlı Cuma olarak da bilinen bu zehirli gaz saldırısı (Kürtçe: Kîmyabarana Helebce کیمیابارانی ھەڵەبجە) Kürt halkına yapılmış bir soykırım olarak kabul edilir.

Saldırıda 3.200 ile 5.000 arasında kişi öldürüldü ve 10.000 ile 7.000 arası sivil yaralandı. Saldırıdan sonra komplikasyonlar, çeşitli hastalıklar meydana geldi ve yapılan doğumlar sağlıklı neticelenemedi. Bu saldırı o bölgelerde Kürt halkına, sivil nüfusa karşı yapılmış en büyük kimyasal saldırı olarak bilinir.
Irak Yüksek Ceza Mahkemesi 1 Mart 2010 tarihinde soykırım eylemi olarak Halepçe Katliamı'nı tanıdı ve karar Kürdistan Bölgesel Hükümeti tarafından memnuniyetle karşılandı. Saldırı bazı ülkelerde parlamentolar tarafından insanlığa karşı işlenmiş bir suç olarak tanımlanıp, kınandı. Ayrıca Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne bu katliamın tanınması için kanun teklifi verildi.

Saddam Hüseyin'in 23 Şubat-16 Eylül 1988 tarihleri arasında El-Enfal Harekâtı'nı şiddetlendirdiği dönemde Mart ayının ortasında İran ordusu Zafer-7 Harekâtı adlı genel taarruzu başlattı. Celal Talabani liderliğindeki Kürdistan Yurtseverler Birliği'ne bağlı Peşmergeler de İran ordusu ile işbirliği yaparak Halepçe kasabasına girdi ve isyan başlattı.

Saddam Hüseyin İran ordusunun ilerleyişini durdurmak için Irak Ordusunun Kuzey Cephesi Komutanı olan Korgeneral Alî Hasan al-Majîd al-Tikritî'ye (batı medyası tarafından 'Kimyasal Ali' lakabı ile bilinir) zehirli gaz bombaları kullanmayı emretti.

16 Mart 1988'de zehirli gaz bombalarını taşıyan sekiz MiG-23 uçağı tarafından Halepçe kasabasına bombardıman düzenlendi. Halepçe sakinleri, İran askerleri ve Peşmergelerle birlikte 5.000'den fazla insanın öldüğü, 7.000'den fazla insanın da yaralandığı tahmin ediliyordu. Ancak Irak Savaşı'ndan sonra bölgeye giren yabancılar tarafından bu rakamın daha da büyük olduğu tespit edildi.

19 Ağustos 1988'de Irak ve İran, ateşkes anlaşmasını imzaladılar. Irak ordusu ateşkesten 5 gün sonra Halepçe'yi geri aldı ve bu işgal esnasında 200 sakinin öldürüldüğü söylenmektedir.

Süleymaniye Üniversitesi Tıp Fakültesi öğretim üyesi Prof. Fuat Baban, 7 Aralık 2002 tarihli 'The Sydney Morning Herald' gazetesinde yayımlanan 'Experiment in Evil' başlıklı makalesinde, Halepçe'de özürlü doğum oranının Hiroşima ve Nagasaki'nin 4-5 katı olduğunu iddia etti. Amerika Birleşik Devletleri ise bu iddiayı suistimal ederek Zayıflatılmış Uranyum mermilerini kullanmasını meşrulaştırmaya çalıştı.

Saddam Hüseyin, Halepçe Katliamı'nda Kürtlere karşı soykırım yaptığı suçlamasıyla da yargılanırken, başka bir katliam suçundan Duceyil Katliamı'nda, insanlığa karşı işlenen suçlardan mahkûm edildi ve asılarak idamına karar verildi. (5 Kasım 2006)

2004'te CIA'nın eski Orta Doğu'dan sorumlu yüksek araştırmacısı ve 1988-2000 arasında Amerika Kara Harp Okulu öğretim üyesi görevinde bulunmuş olan Prof. Stephen Pelletier tarafından hazırlanan ve söz konusu zehirli silahların İran'a ait olduğunu gösteren rapor açıklandı.

Mart 2007'de Halepçe'yi ziyaret eden bir Japon heyeti Hiroşima'ya yapılan atom bombası saldırısından hasar gören Aogiri (İmparatoriçe Pavlonyası) fidesi hediye etti.


1 Mart 2010'da Irak Yüksek Ceza Mahkemesi "Halepçe Katliamı" soykırım olarak tanıdı. Kürdistan Bölgesel Yönetimi tarafından memnuniyetle karşılandı.







Piyade

Piyade, kara ordusundaki temel muharip sınıftır. Muharebede en önde bulunan, gerektiğinde düşmanla göğüs göğüse muharebe edecek olan askerlerden oluşur. Piyadeler, timden tabura kadar müstakil kuruluş içinde görev yaparlar.

TSK'da piyade sınıfı yakalarındaki yeşil zemin üzerine çapraz tüfekten ayırt edilebilir. Piyadenin temel silahı piyade tüfeğidir. 

Piyadenin muharebede vazifesi: Ateş ve manevra ile düşmana yaklaşmak, onu esir almak, imhâ etmek veya ateş, yakın muharebe ve karşı darbe ile düşmanın taarruzunu durdurmak ve püskürtmektir. Bir bölgenin tam olarak ele geçirilebilmesi ve kontrol altına alınabilmesi, ancak piyade birliklerinin mevcudiyeti ile mümkündür.





Şövalye

Şövalye, Ortaçağ Avrupa'sında seçkin ve profesyonel bir atlı asker (süvari) sınıfı. "Şövalyelik" günümüzde, bazı ülkelerde önemli bir hizmet nedeniyle verilen bir unvana dönüşmüştür.

Şövalye sözcüğü Türkçeye, Fransızcada aynı anlama gelen "chevalier" kavramından geçmiştir. Sözcüğün kökleri Ortaçağ Latincesindeki "caballus" (yük atı) ve "caballarius" (atlı) sözcüklerine dayanır. Modern İngilizcedeki "cavalry" (süvari) sözcüğü de aynı kökten gelir.

Ortaçağdaki ilk şövalyeler profesyonel atlı askerlerdi. Bir kısmı feodal bir beyin veya hükümdarın -tımar sistemine benzer şekilde- toprak tahsis ettiği vasallardı ve gerektiğinde efendilerinin birliklerinde savaşıyorlardı; ancak toprak tahsis edilmeyen şövalyeler de vardı. Bazen efendi, şövalyeleri tek tek hizmetine alıyor ve onlara toprak tahsis ediyordu; bazen de kendisine toprak tahsis edilen bir şövalye, yanında başka şövalyeleri getiriyordu.

Şövalye efendisine korumalık yapıyor, keşiflerde eşlik ediyor, şatosunda bekçilik yapıyor ve gerektiğinde onun adına savaşlara katılıyordu. İngiltere'de sadece hükümdarın şövalye istihdam etmesine izin veriliyordu. Fransa'da ise diğer soylular da şövalye istihdam edebiliyordu. Bu durum zamanla bazı soyluların çok güçlenmesi sonucunu doğurdu.

Önceleri şövalyeler yılda sadece 40 gün çalışıyorlardı. 12. yüzyıldan itibaren şövalye sayısında azalma görüldü ve hizmet süreleri uzadı. Şövalyeler askerî hizmet yerine "scutage" (koruma parası) denen bir vergiyi vererek, seferlere katılmamaya başladı. 14. yüzyıla gelindiğinde, savaşta süvarilerin öneminin azalması, paralı askerlerin tercih edilmesi, toprak kiracılarının isteksizliği gibi nedenlerle şövalye sayısında ciddî bir azalma görüldü.

Şövalye olarak yetiştirilecek olan bir erkek çocuğu, yaklaşık 7 yaşındayken babasının evinde "page" (ayakçı) olarak çalışmaya ve eğitim almaya başlıyordu. Page eğitimi, muharebenin yanı sıra -çocuğun ailesinin sosyal sınıfına da bağlı olarak- avcılık, dans, müzik gibi konuları da kapsıyordu. Çocuk yaklaşık 12 yaşındayken efendisinin evine taşınıyor ve eğitimine -daha kapsamlı olarak- burada devam ediyordu. Bu dönemde aday "damoiseau" veya "valet" (Almanya'da "knappe") olarak adlandırılıyordu. Bir seferde efendisinin kalkan veya zırh taşıyıcısı veya bir şövalyenin yardımcısı (esquire) olarak görev yaptıktan sonra, şövalyeliğe uygunsa ve gerekli silah, zırh ve ekipmanları alacak parası varsa şövalyeliğe terfi ediliyordu.

Şövalyelik unvanı bir törenle veriliyordu. Tören bazen bir festival veya bayram günü, gösterişli şekilde gerçekleştiriliyordu. Şartlara bağlı olarak, bazen de muharebe alanında basit bir tören gerçekleştiriliyordu. Unvan verilirken genellikle kılıcın bir yüzü, efendi tarafından, şövalyenin omzuna değdiriliyordu. Bu gelenek günümüzde de devam ettirilmektedir.

Şövalyelerin uyması ya da benimsemesi gereken 10 temel ilke vardı. Bunlar:

Birleşik Krallık'ta günümüzde de, sanat, iş, siyaset, spor vb. her alandan üstün hizmetlerde bulunmuş başarılı kimseler şövalyelik nişanı ile ödüllendirilirler. Ödüllerini ve unvanlarını tören