zerinde Rīgas HES, Ķeguma HES ve Pļaviņu HES isimli üç baraj bulunmaktadır. Bir dördüncüsü olan Daugavpils HES planlanmış, ancak güçlü itirazlarla karşılaşıldığı için yapılmamıştır.

Nehrin Letoncadaki ismi, eski Baltık kökenli kelimelerden gelen "büyük su"dur (daudz ūdens). Daugava'nın diğer dillerdeki isimleri, Dyna – Düna – Двина – Дзьвіна – Dźwina – Dvina'nın kökenleri belirsizdir. Bu ad, Max Vasmer'in ""Etimoloji Sözlüğü""ne göre, Viking destanları ve "Nestor'un Günlüğü"nde "Dvina"nın toponimisi açıkça Ural dillerinden kaynaklanıyor olamaz, muhtemelen "nehir akışı" anlamında kullanılan Hint-Avrupa kökenli bir sözcükten gelir.

Nehrin toplam havza alanı 87.900 km'dir, 33.150 km'si Beyaz Rusya topraklarındadır. Aiviekste, Pałata, Kasplya, Mezha, Dysna, Pērse adlarında altı kolu vardır.





Ortaokul

Ortaokul, ilkokulu takip eden eğitim dönemine verilen isimdir.

1997 yılı öncesinde 5 yıllık ilköğretim eğitimi sonrasında öğrencinin eğitim gördüğü 3 yıllık eğitim kurumuydu. Bu öğretimden sonra ise öğrenci bir başka eğitim kurumu olan liseye devam ediyordu.

1997'de çıkarılan bir yasayla Türkiye'de ortaokul, ilkokulla birleştirilerek ilköğretim adını aldı.

2012 yılında yapılan düzenlemelerden sonra; öğrencilerin öğrenim gördüğü birinci 4 yıl "(1, 2, 3, 4. sınıflar)" ilkokul, ikinci 4 yıl "(5, 6, 7, 8. sınıflar)" ortaokul ve üçüncü 4 yıl "(9, 10, 11, 12. sınıflar)" ise lise şeklinde isimlendirilmiştir.





İstanbul Murat Paşa Camii

İstanbul Murat Paşa Camii, İstanbul'un Fatih ilçesinin Yusufpaşa semtinde Millet Caddesi ile Vatan Caddesi'nin kesiştiği noktada Aksaray Meydanı'ndaki camidir.

Has Murat Paşa 1465-1471 arasında yaptırdı. İki fonksiyonlu Bursa Okulu üslubundadır. Duvarlar kesme taş ve tuğladır.

Aslında külliyedir. Ancak günümüze sadece cami ve hazinesinin bir kısmı gelebilmiştir. 
Erken Osmanlı plan tipini gösterir. Zaviyeli cami plan şeması içinde değerlendirilen bir yapıdır. Bursada gelişmiş bir plan tipidir. Ters T Plan şemalı bir yapıdır.

Önü revaklı, son cemaat yeri olan, arka arkaya iki kubbesi bulunan, 2 hücreyle konumlandırılmış bir külliyedir.

Almaşık bir yapıdır, taştan yapılmıştır. 2 sıra tuğla, bir sıra kesme taş tekniği kullanılmış.

Bir sağda, bir solda mihrap var. Kubbeye pandantiflerle geçilmiş. Cephede iki kat pencere var. Üstteki pencereler yuvarlak ve dışarı açılmaz. Alt pencereler dikdörtgendir ve dışa açılır.

Sütunlar farklı yükseklikte ve farklı malzemelerle yapılmış.

Son cemaat yerinin önünde 2 küçük mihrap var.

Portalı mermerden yapılmış. Sade ve yüksek.

Pencerelerde vitray kullanılmamıştır.

Mukarnaslı pandantifler görülür.

Büyük tarihçi Halil İnalcık bir konuşmasında, çocukluk yıllarında bu camide zaman geçirdiğini belirtmiştir.




Melbourne

Melbourne, Avustralya'nın Victoria eyaletinin başkenti ve 3.7 milyon nüfusuyla ülkenin ikinci en kalabalık şehri (2006 sayımına göre). Melbourne bir milyon nüfusu aşmış şehirler arasında dünyanın en güneyinde bulunanıdır.

Melbourne, 2011 yılında "The Economist" dergisi tarafından yayınlanan Dünyanın En Yaşanabilir Şehirleri listesinde kültürel nitelik, iklim, yaşama ücreti, ve sağlık, suç oranı gibi sosyal koşullar bakımından birinci seçilmiştir.

Melbourne, Avustralya'nın en büyük üç şirketine ev sahipliği yapmaktadır: Telstra, BHP Billiton ve National Australia Bank. Avustralya Ticaret Konseyi, Avustralya Sendika Konseyi ve Avustralya Menkul Kıymetler Borsası'nda işlem gören şirketlerin çoğunluğu Melbourne'da bulunmaktadır.

Avustralya'nın spor kenti olarak adlandırılan Melbourne, ülkenin büyük spor musabakalarına ev sahipliği yapmaktadır. Bunlar Melbourne Bahar At Yarışları Festivali (Melbourne Kupası buna dahildir), Avustralyan Formula Bir Grand Prix, Avustralya Açık Tenis Turnuvası ve AFL Büyük Finali. Melbourne güney yarımkürenin ilk Olimpiyatlar'ına 1956 yılında ev sahipliği yaptı. 2006 İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları da Melbourne'da düzenlendi.

Şehir adını Derbyshire kasabasının Melbourne köyünde evi bulunan Birleşik Krallık Başbakanı William Lamb, 2. Vikont Melbourne'dan aldı. Kelimenin kökü Eski İngilizce'ye dayanır ("mylla burne") ve "değirmen suyu" anlamına gelir.

Avrupalı yerleşimciler Melbourne'a ilk 1835 yılında arazi bulmakta zorluk çektikleri Tazmanya'dan geldiler (o zamanki adıyla "Van Diemen'in Toprağı").

Bölgede daha önce yaşayan topluluk Kulin aborjinleriydi. 600,000 dönümlük bir alan için sekiz Wurundjeri temsilcileri ile anlaşma sağlanmasına rağmen, Avustralya'yı o dönem yöneten Yeni Güney Galler hükümeti bu anlaşmayı feshetip yeni yerleşimcilerin masraflarını telafi etti. Sonuçta bölgede yerleşim yerli halkı umursamaksızın devam etti.

1851'de Victoria'daki Altına Hücum ismi verilen keşiften sonra Melbourne kenti hızla büyüdü. Sadece 14 yıl içinde Avustralya'nın en kalabalık kenti haline gelen kent, işlek limanı sayesinde yoğun bir göç aldı. Avrupa'dan ilk önemli göçleri İrlanda, İskoçya ve Almanya'dan alan Melbourne, aynı dönemde Çinlilerin de akınına uğradı.

19. yüzyılın sonuna doğru İtalyan ve Yunan göçleriyle Avrupalı nüfusu artan Melbourne, 1 Ocak 1901'de Avustralya'nın federasyonlaşması ile birlikte ilk genel parlamentoya da ev sahipliği yaparak başkent oldu. Bugün kentin kalbindeki Federation Square, federasyon ilanının 100. yılında hizmete açıldı.

1927'ye kadar başkent olarak kalan Melbourne, daha sonra Victoria eyaletinin başkentine dönüştü.

1956 Olimpiyat Oyunları, Melbourne için bir dönüm noktası oldu. İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki yapılanma hareketleri içinde özel önem verilen kent, güney yarım kürede düzenlenen ilk oyunlara, 22 Kasım-8 Aralık tarihleri arasında ev sahipliği yaptı. 72 ülkenin mücadele ettiği oyunlar için kent merkezinde tasarlanan Olimpik Park, organizasyonun kalbiydi. Merkezinde Melbourne Cricket Ground'un bulunduğu parkta yüzme yarışlarının yapıldığı havuz, Collingwood FC kulübünün tesislerine dönüşen West Pac Centre'nin içinde halen kullanımdadır. Aynı parkta Avustralya Açık Tenis Turnuvası'nın oynandığı Ulusal Tenis Merkezi kortları ve onun merkez kortu olan Rod Laver Arena bulunmaktadır.

Melbourne'un kardeş şehirleri:





Böcüzade Süleyman Sami

Böcüzade Süleyman Sami Osmanlı Devleti'nde uzun bir bürokratlık kariyerinden sonra, 1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı'nda (emekliliğini istediği 1911'e kadar) Hamid-i Abad (Isparta) mebusluğu yapmış, emeklilik yıllarında da çok kapsamlı bir Isparta Tarihini kaleme almış Osmanlı yazarı, bürokrat ve siyasetçisidir.

5 Ocak 1851'de Isparta'da doğmuştur. 14 yaşında hafız ve hattat oldu. Isparta Rüşdiyesi'ni ve İstanbul Hukuk Mektebi'ni bitirerek hakimlik icazeti aldı. 18 yaşında kâtip olarak girdiği devlet hizmetinde hep Isparta'da kalarak 10 yıl boyunca Isparta şehremini (belediye başkanı) oldu. II. Meşrutiyet'in ilanı ile Isparta mebusu seçilerek Meclis-i Mebusan'a girdi. 1911'de emekliliğini isteyerek ayrıldı. 1899'da İzmir Hizmet gazetesinde yayınlatmış olduğu Isparta Tarihi'ni yeniden elden geçirerek 1000 sayfaya yakın bir kaynak kitap haline getirdi.

30 Mayıs 1932'de Isparta'da vefat etti. 1961-1965 arasında Isparta Senatörlüğü ve bir süre Sağlık Bakanlığı yapmış olan Süleyman Suat Seren'in dedesidir.

Böcüzade’nin keskin bir gözlemci ve yaşadığı dönemin çalkantı ve kavgalarını iyi analiz eden bir düşünür olması, gelecekle ilgili düşüncelerini biçimlendirmiştir. Döneminin, içinde bulunduğu çaresizlik, teslimiyetçilik ve kadercilik anlayışına karşın, onun ayakları yere basan çözümlemeleri, bu gün için bile geçerliliğini korumaktadır.

1297 (M/1870) de çekirge afeti olacağı tahmin edildiğinden, çekirge yumurtalarının kıştan toplattırılıp yok edilmesi için, çekirgenin konduğu yerleri saptayacak ekipler kurmak üzere Vilâyetten ödenek istenmişti. Vilâyetten İngiliz Ali Bey adında bir uzman gönderilmiş, giderlerin Menafi Sandıkları Sermayesinden ödenmesine izin verilmişti.

Memleket ileri gelenleri ile, Ulema ve Askeri erkândan kurulan bir komisyon, ilçelerde mülki ve askeri memurlardan kurulacak ekiplerin Çekirge Mücadelesi yapmak üzere görevlendirilmesine karar verildi. Bu toplantıda, İngiliz Ali Beyin, gerektiğinde uçkun haldeki çekirgeleri öldürmek üzere Tophaneden birkaç yüz kilo Barut alınmasını önermesi üzerine kıyamet koptu. Ulemadan biri çekirgelerin iki kanadında, Süryani harfleriyle yazılmış bir ayet bulunduğunu, bu ayetin «Çekirge sürülerinin, Tanrı tarafından, memlekette fesat ve zulüm görüldüğü zaman, şehirleri ve kasabaları tahrip etmek üzere, kullarına musallat ettiği» anlamında olduğunu bir kitapta okuduğunu söylemesi üzerine Müftü Tahsin Efendi («bu yaratıklara ateşle ceza vermek Tanrıya mahsustur!.») şeklinde bir iddia ortaya atmış, Yavruzade Şeyh Mehmet Efendi'de («—Hükümetin aldığı önlemlere bizim karışmamız gerekmez. Çekirgelerin ne şekilde yok edilmesi gerekiyorsa, hükümet gereğini yapar. Bize dua etmekten başka bir şey düşmez. Biz simdi yerlerimize gidip duaya başlayalım. Papaz efendiler de ayni şekilde kiliselerinde dua edip ayin yapsınlar.») şeklinde konuşunca, İngiliz Ali Bey («Şeyh efendi, bu hurafeleri ve Yahudi masallarını bırakalım da, düşündüğümüz ve karar verdiğimiz tedbirleri uygulayalım.») der demez, ulema ve şeyhler ayağa kalkarak «— Biz ayeti celile ve doğru rivayetler okuyoruz.. Ayeti celileye sizin Yahudi masalı demeniz küfür'dür. Biz şimdi gider, durumu Hilâfet Makamına arzederiz. Fakat Mutasarrıf Beyin, geldiği gündenberi, yaptığı icraatı görerek — iman-ı kâmil sahibi olduğuna inandığımız için — bu şikâyeti kendilerinin yazmalarını ümit ve taleb ederiz.») demeleri üzerine, Mutasarrıf Ali beye hitapla «— Bey efendi, bu dakikada özür dilemez ve düşüncelerinizi değiştirmezseniz, durumu yüksek makamlara arzetmeye mecbur kalacağım.» deyince Ali Bey ayağa kalkarak, Müftü ve Şeyh efendilerin ellerini öpmüş ve okunan ayetin farkında olmadığını beyan ederek özür dilemişti.

O sırada, Kuleönü köyünden Deli Hafız adında birisi, 95 yaşında olan Isparta naibi Tevfik Efendiye baş vurarak, tarlasındaki buğdayların, çekirgeler tarafından yok edilmesini önlemek üzere, çekirgelere hitab