udovkin ile birlikte çoğunlukla en önemli ve eski erken Sovyet film yapımcılarından biri olarak gösterilir.

Alexander Dovzhenko, Petro Semenovych Dovzhenko ve Odarka Yermolayivna çocuğu olarak Dovzhenko Chernihiv Oblast Sosnytsia şehrinin bir parçası olan Chernigov Valiliği, Rus İmparatorluğu 'da bulunan' 'Viunyshche' 'nin mezarlığında doğdu.Petro Semenovych Dovzhenko ve Odarka Yermolayivna Dovzhenko.Ataları, Poltava komşu vilayetinden geldi ve on sekizinci yüzyılda Sosnytsia'ya yerleşti Ukrayna Kazakçılar (Chumaks idi). On dört çocuğun yedincisi olan Alexander , korkunç çocuk kaybı oranından ötürü on bir yaşına geldiğinde (yalnızca Alexander ve kız kardeşi Polina hayatta kaldı) en yaşlı çocuk haline geldi.

Ebeveynleri eğitimsiz olsa da, Dovzhenko'nun yarı okur-yazar dedesi onu 19 yaşında bir öğretmen olabilmek için okumaya gönderdi. Kalp rahatsızlığı yüzünden I. Dünya Savaşı sırasında askerlik görevinden kaçtı ancak Sovyet-Ukrayna Savaşı Kızıl Ordu'ya karşı Ukrayna Halk Cumhuriyeti ordusunda savaştı. 1919'da Zhytomyr da esir alınarak toplama kampına gönderildi.1920'de Dovzhenko Borotbist partisine katıldı. Varşova da bulunan Büyükelçinin yanı sıra Berlin de asistan olarak görev yapmıştır. 1923'te Sovyetler Birliği 'ne döndükten sonra kitap yazmaya ve Kharkiv' de karikatür çizmeye başladı.

Dovzhenko, 1926'da Odessa 'ya geldiğinde filme döndü. Hareketli iddialılığı, ikinci ü senaryosundaki, (aynı zamanda birlikte yönettiği) " Reformer Vasya " nın üretilmesine yol açtı. 1928'de " Zvenyhora filmi ile daha büyük bir başarı kazanmış ve onu döneminin önemli bir yapımcısı yapmıştır. Arsenal ve " Earth " adlı sonraki "Ukrayna Üçlemesi" (" Zvenigora ", " [[Arsenal (1929) , Bazı güncel Sovyet eleştirmenleri (gerçekçiliğini karşı-devrimci bulan) eleştirmenler tarafından beğenilmemesine rağmen, Batı'da en tanınmış eseridir. Dovzhenko filmi [[Shchors (film)|Shchors]] için [Stalin Ödülü] (1941); Sekiz yıl sonra, 1949'da ['[[Michurin (film)|Michurin]] adlı filmi için bir başka [[Stalin Ödülü]] aldı.

Dovzhenko, [[II. Dünya Savaşı]] sırasında [[Kızıl Ordu]] için savaş zamanı gazeteci olarak görev yapıyordu. [[Moskova]] 'da [[Mosfilm | Mosfilm Studios]]' da yazarak, ortak yazarak ve film üreten birkaç yıl geçirdikten sonra roman yazmaya başladı. Dovzhenko, 20 yıllık kariyeri boyunca sadece 7 filmi kişisel olarak yönetti.

Genç [[Sovyet halkı|Sovyet]] film yapımcıları [[Larisa Shepitko]] ve [[Serhiy Paradzhanov]] için bir rehber oldu. Dovzhenko, 25 Kasım 1956'da [[Perşemenko]]'daki bir [[daça]]da [[miyokard infarktüsü|kalp krizi]] nedeniyle öldü. Karısı, [[Yulia Solntseva]], Dovzhenko'nun yaratamadığı kendi ve tamamlanan projelerinin filmlerini üreterek mirasına devam etti.

[[Kiev]] 'deki [[Dovzhenko Film Stüdyoları]], ölümünden sonra onun şerefine seçildi.



[[Kategori:Sovyet yönetmenler]]
[[Kategori:1894 doğumlular]]
[[Kategori:1956 yılında ölenler]]
[[Kategori:Moskova'da defnedilenler]]



Sergey Yesenin

Sergei Alexandrovich Yesenin, (d. 3 Ekim 1895 - ö. 28 Aralık 1925), Rus şair.

Rusya'nın Ryazan bölgesinde Konstantinovo (bugün Yesenino) köyünde çiftçi bir ailenin çocuğu olarak doğdu. Dokuz yaşındayken şiir yazmaya başladı. 1912'de düzeltmen olarak çalıştığı yayınevi tarafından Moskova'ya gönderildi. Ertesi yıl Moskova Devlet Üniversitesinde dışarıdan öğrenci olarak katıldı ve bir buçuk yıl boyunca orada çalıştı. 1915'te Alexander Blok, Sergei Gorodetsky, Nikolai Klyuev ve Andrey Bely gibi şairlerle tanışmak için Sankt-Peterburg'a gitti. Alexander Blok'tan şairlik kariyeri açısından büyük destek aldı.

1916-1917'de, askere çağrıldı. I. Dünya Savaşının patlak vermesinden sonra devrimin daha iyi bir yaşam sağlayacağına inandı ve Ekim Devrimini destekledi. Fakat daha sonra Bolşevizmin kurallarını kritize ederek bunları şiirlerine yansıttı. Ağustos 1917'de, daha sonra Vsevolod Meyerhold'un eşi olan aktris Zinaida Raikh ile evlendi. Eylül 1918'de kendi yayınevini kurdu.(Трудовая Артель Художников Слова)

1921'in sonuna doğru ressam Gheorghi Yakulov'i ziyaret ettiği sırada, 44 yaşında olan dansçı Isadora Duncan ile tanıştı. 1922 yılında evlendiler. Birlikte Avrupa ve Amerika seyahatleri yaptılar. Yesenin'in içki sorunu; onu otel ve lokanta gibi yerlerde taşkınlık yapmasına sebep oldu. Mayıs 1923'de Duncan'den ayrılıp Moskova'ya döndü. 1924'te "Tavern Moscow" ve "Confessions of a Hooligan", 1925'te ise "Desolate and Pale Moonlight" ve "The Black Man"'i yayınladı.

Sergey Yesenin, psikolojik bir rahatsızlık yaşadı ve bir ay akıl hastanesinde kaldı. Noel için hastaneden çıkarıldıktan birkaç gün sonra, 28 Aralık 1925'te İngiltere Oteli'ndeki odasında kendini asarak intihar etti. Cesedinin yanında, intiharından bir gün önce bileklerini kesip kendi kanıyla Mayakovski'ye yazdığı veda şiiri bulundu. Sergei Yesenin, Moskova'nın Vagankovskoye mezarlığına defnedildi.

Rusya'nın en popüler şairlerinden birisi olması ve cenazesi için devlet töreni düzenlenmesine rağmen Josef Stalin ve Nikita Khrushchev'in Başkanlığı esnasında, eserlerinin büyük bölümü Kremlin tarafından yasaklandı. Nikolay Bukharin'in Yesenin'i eleştirisi, önemli şekilde yasaklamaya katkıda bulundu. Eserleri yeniden ancak 1966'da yayınlandı.





Kansu Gavri

Kansu Gavri ya da Gansu Gavri tam adıyla El-Eşref Kansu el-Gavri (Arapça: الأشرف قانصوه الغوري; d. 1440 - ö. 1516), Memlük Sultanı. Burci Hanedani'ndan olup 1501-1516 yılları arasında Memlük hükümdarlığı yapmıştır. Memlük Devletinde hükümdarlar, birbirini takip eden iki hanedandan seçilmiş olup, bu hanedanlar Memalik-i Bahriye ve Memalik-i Çerakise (Burci)'dir. Kansu Gavri Çerkes asıllıdır. Edebiyat ve sanata olan desteğiyle bilinirdi; sarayında minyatür atölyesi barındıran tek Memlük hükümdarıdır. Arapça ve Türkçe şiirler yazdı; Farsça bilmesine rağmen "Şehname"yi Türkçeye çevirtti.

Kendinden önce Memluk Sultanı olan "Al-Adil Sayf ad-Din Tüman bay I" saklanıp kaybolmasi ile Çerkes Memlûklu emirler yeni bir sultan aramaya koyuldular ve ancak bir hafta kadar sonra El-Ashraf Kansu al-Gavri'nin üzerinde anlaştılar. El-Eşref Kansu al-Gavri bir Cerkes asıllı kölemen idi ve köle olarak Sultan El-Eşref Sayfaldin Kayıtbay'in hizmetindeydi. Kırk yaşına geldiği zaman bir Memlûk rütbesi olan "Onların Emiri" oldu ve serbestisini kazandı. Sonra yeteneğine bağlı olarak çok çabuk ilerledi Tarsus, Halep ve Malatya'ya Memlûk valisi oldu; "Binlerin emiri" rütbesi verildi; Memlûk Sarayı'nda saray nazırı ve Baş Vezir oldu. Sultanlığa aday olarak kabul edilince, önce bu görevi almak istemedi. Fakat nufûzlu emirler israr ettiler ve kendisine sadakatle hizmet edeceklerine dair yeminler ettiler. En sonunda Kansu Gavri 1501de Memluk Sultanığını kabul ettiğinde 60 yaşında bulunmaktaydı. Fakat hala aklen ve fiziksel olarak zindedeydi; kendi fikirleriyle ve hareketleriyle sert kararlar alabilmekteydi ve hiçbir Emirin, ne kadar güçlü olursa olsun, kuklası olmamıştır.

Tahta geçince ilk önemli icraatı, her Memlûklu hükümdarı gibi, daha önceki Sultanın taraftarlarının elimine edilmesi ve kendinin taraftarlarının devlet ve ülkenin en önemli görevlerine atanmaları oldu. Eski Sultan taraftarları tahta zarar verirler diye araştırıldılar, yakalandılar, tutuklandılar veya ülkenin merkezinden uzak taraflarına sürgüne gönderildiler ve bütün malları müsadere edildi. Buna karşılık Kansu Gavri'nin yakın taraftarlarının köleliklerine son verilip azatlandılar ve sarayda ve ülkede ileri devlet görevlerine atandılar. Tuman bay I saklandığı yerden yeni rejime karşı komplolar planlamaktaydı. Fakat Kansu'nun Sultanlığı ele almasından birkaç ay sonra ihanete uğradı. Fakat Kansu Gavri'nin kendisi bu sabık sultanı ele geçiremeden, kendi saltanatı zamanında idam ettirdiği bir emir'in kölemenleri tarafından bulunup öldürüldü. Bu surette Kansu Gavri şahsen eski Sultanı öldürme ithamı altında kalmadı. Diğer taraftan, Tuman bay I'in idam ettirdiği bir önceki Memluk Sultanı "El-Eşref Canpolat"'ın ölüsünün gömülmüş olduğu İskenderiyeden Kahireye getirilerek eski Memluk Sultanlarına uygun bir mezara gömüldü.
Kansu Gavri bundan sonra devletin maliye sorunlarına el attı. Hazine boşdu. Kansu Gavri yeni çok ağır vergiler koydu. Bu birçok vergi yükümlüsünün 7-10 aylık gelirine eşitti ve dinsel kurumlar ve hayır kurumları bile bu ağır vergilerden muaf tutulmadı. Verginin tam toplanmasına ve hiç vergi kacırılmasına çok onem verildi. Müslüman, Hristiyan ve Yahudi ayrımı olmadan butun dinsel kurumlar sikayete başladı. Kahire'de vergi tahsildarları taşa tutuldu; Şam Valisi bir vergi protestocusunun suikastına kurban gitti. Bu ağır vergiler iç ve dış ticarete büyük ayakbağları olmaya başladı. Yükseltilen vergilerden alınan miras vergisi dolayısıyla kimse ailesinden gelen mirası eline geçiremiyordu. Sultan'ın bir malî danışmanı kölelere vergi konulmasını savundu ve Sultan önce bu vergiyi uygun gördü. Fakat bu özellikle nufuzlu Memluklular arasında o kadar büyük aksi tesir yarattı ki sonunda Sultan bu vergiyi uygulamaktan vazgeçmek zorunda kaldı. Fakat Sultan'ın zalim tabiatına uygun olarak, Sultan bu danışmanı işinden atmakla yetinmedi; onun dilini kestirdi; kırbaçlatıp dayak attırdı; giysisiz olarak bir deveye bindirtip şehir sokaklarında gezdirtti ve sonunda kendine atılan taşlardan ölmemiş olan adamı idam ettirip öldürttü.

Vergilerden elde edilen hasılat önce kendini Sultanlığa getiren Memlûk emirlerine yeni, çoğu ülke dışından, bir sürü köle almasına harcandı. Sonra Sultan imar işlerine girişti. İskenderiye, Raşid ve diğer kaleler onartıldı. Nil Nehiri kıyılarında su sistemlerini ve kanalları yenileştirildi. Kahire'ye kendi ismini taşıyan ("Vékalet Al-Gavri") bir büyük cami, bir medrese, bir han, bir sebilden oluşan bir külliye yaptırdı. Kahire kalesinde yeni binalar yapıldı ve kalenin duvarlarının önü bağlık bahçelik yapılıp hatta Suriye'den getirilen çiceklerle bezendi. Mısır dışında Mekke-Medine'de de büyük imar yapıldı: Hac için gelenlere su sağlamak için yeni su yolları yapılıp Kutsal şehirlerin su şebekeleri yenileştirildi ve Mekke'nin güzelleştirilmesi yeni binalar yaptı