1965’te eserin Türkiye'de yayımlandığında elde 17.000 mısra kalmıştır. 
Eserin birinci bölümü İstanbul’da, Haydarpaşa Garı’nda 1941 yılında başlar. 15.45’te Eskişehir’e hareket eden trenin 510 numaralı üçüncü mevki vagonunda 18.38’de Ankara’ya ulaşılana kadar devam eder. Vagonun yolcuları sıradan köylü, asker, işçi ve tutsaklardır. Bazı yolcuların hayat hikâyeleri, dünya görüşleri ve düşündükleri ile bütün destanı takip eder.

İkinci kitap başka bir trenin yine Haydarpaşa garından hareket edecek olan yolcularını ele alır. Bu sefer yolcular siyasetçi, diplomat, tüccar, fabrika sahipleridir. Kurtuluş Savaşı Destanı’ndan bazı bölümler esere alınmıştır.

Üçüncü kitap hapishane ve hastanede geçer. Dördüncü kitap Sovyetler Birliği ve Fransa’da faşizme karşı direnenlere değinir. Tamamlanmamış beşinci kitapta Türk toplumunda savaşın yansımaları, çekilen zorluklar ve katı yaşam koşulları aktarılır.

Eserin birinci bölümü Nâzım Hikmet’in doğumunun 100. yılı olan 2002’de Ankara Sanat Tiyatrosu tarafından bir tiyatro oyunu olarak kurgulanarak Rutkay Aziz yönetmenliğinde sahneye konmuştur.

Nâzım Hikmet’in "Memleketimden İnsan Manzaraları"ndan Onbir Tablo adlı oyun, bu kitaptan seçilen sahnelerin Nihat Asyalı tarafından tiyatroya uyarlanması sonucu ortaya çıkmış ve 2010 yılında dünya prömiyeri yapılmıştır.




Diaohi

Diaohi (Gürcüce: დიაოხი), Güney Kafkasya’da, Karadeniz’in güneydoğu kıyısında tarihsel bölgenin ve buradaki ilk devletlerden birinin adıdır.

Gürcülerin atalarının, Hitit İmparatorluğu, Asur, Urartu gibi Doğu’nun eski güçlü devletleriyle ilişkileri vardı. İlk olarak Asurlular, Muşkilerin (Moshiler ya da Meshiler) kabile birliğini yenilgiye uğrattılar. Birkaç yıl sonra ise kuzeye sefer yaptılar ve orada yaşayan halkların büyük birliğiyle savaştılar. Bu koalisyonun "(Diaohi ya da Diaeni’nin)" başında bir kral vardı. Diaohi, güçlü bir Gürcü boyları birliğiydi. Merkezleri Pasinler, Tortum, ve Oltu arasında yer alan bir krallıktı. MÖ 9-8. yüzyıllarda Urartu kralları Menua ve I. Argişti, uzun süren bir direnişle karşılaştılar. Urartu kralları, Diaohi kralı Utupuri’yi kesin yenilgiye uğratamadılar ve egemenlikleri altına alamadılar. Öte yandan Kolha krallığıyla da savaşan Diaohi, sonunda zayıf düştü. Neticede Kolhalar ve Urartular Diaohi Krallığı’nın topraklarını aralarında paylaşarak bölgedeki Diaohi egemenliğine son verdiler.




Hekim İsmail Paşa

Hekim İsmail Paşa, (d. 1807, İzmir Türkiye - ö. 1880), Osmanlı siyasetçi.

Sakız Adasından İzmir'e hicret eden bir Rum ailesine mensuptur. Rum fetretinde esir olarak Hacı İshak Efendi isimli bir cerrah tarafından satın alınmış, efendisinin iyi davranışı dolayısıyla kalbi İslam'a ısınmış ve Hicri 1230 (1814-15) senesinde ihtida etmiştir. Efendisinin yanında cerrahlığı öğrenmiştir. Hassa Üçüncü Piyade Alayı'na cerrah tayin olunmuş, bir süre tıp tahsilinde bulunduktan sonra mesleğini geliştirmek üzere Paris'e gitmiştir.

İstanbul'a dönüşünde önce Cerrahhane-i Hassa Müdürlüğü'ne tayin edilmiş, Hekimbaşı olmuş ve Mekteb-i Tıbbiye Nazırlığı yapmıştır. Daha sonra Nafıa ve Ticaret Nazırlığı, 1855 yılında Meclis-i Vâlâ-yı Tanzimat üyeliği, Girit, İzmir ve Selanik valilikleri Şura-yı Devlet üyeliği yapmıştır. 11 Temmuz 1873 - 30 Ekim 1873 tarihleri arasında Şehremaneti görevine getirilen İsmail Paşa, kısa bir süre sonra tekrar Ticaret ve Nafıa Nazırlığı'na getirilmiştir. Aynı yıl 17 Şubat 1874 - 13 Mart 1874 tarihleri arasında yeniden Şehremaneti görevine nasbedilmiştir. Bu görevde iken rahatsızlık geçirmiş ve emekli edilmiştir. hicri 1297 senesinde 73 yaşında iken vefat etmiş, II. Mahmut Türbesi bahçesinde gömülmüştür.

İzmir valiliği esnasında Atça'nın Yağdere köyü merkezli olarak patlayan Sinanoğlu (oğul) efe isyanına Arnavutluk'tan özel olarak getirttiği birliklerin yardımıyla son vermiş ve Sinanoğlu'nu idam ettirmiştir.

Şair ve müzisyen Leyla Saz Hanımın babasıdır.




Fernand Braudel

Fernand Braudel (d. 24 Ağustos 1902, Meuse – ö. 27 Kasım 1985), Fransız tarihçi.

Bir köy öğretmeninin oğludur. 1923'te Sorbonne'da tarih bölümünden üniversite diploması aldıktan sonra 1924-1932 yılları arasında Cezayir'de, 1932-1935 yılları arasında da Paris liselerinde öğretmenlik yapmıştır. 1935'te Brezilya'ya giderek Sao Paulo'da Sâo Paulo Üniversitesi’nde ders vermiştir. 1937'de Paris'e dönerek Uygulamalı Yüksek Araştırmalar Okulu'nda öğretim üyesi olmuştur. Nazilerin 1940'ta Fransa'yı işgali sırasında Fransız ordusunda teğmen olan Braudel, Almanlar tarafından yakalanarak Lübeck'te bir esir kampına gönderilmiş ve 1945'e kadar orada kalmıştır. Savaş esiri olarak Almanya’da geçirdiği beş yıl içinde, 1949’da yayımlanacak olan "La Mediterranée et le monde mediterranéen à l’époque de Philippe II (İkinci Filip Döneminde Akdeniz ve Akdeniz Dünyası)" adlı doktora tezini hiçbir kaynağa başvurmadan yazmıştır. Bu tezle 1947'de Sorbonne Üniversitesi'nce doktora derecesine değer görülmüştür. Tez 1949'da "La Mediterranée et le monde mediterranéen à l’époque de Philippe II (Akdeniz ve Akdeniz DÜnyası, 1990)" adıyla iki cilt olarak yayımlanmıştır. Bu eser, 16. yüzyılda İspanya ve Osmanlı imparatorlukları arasında 1571 İnebahtı Deniz Savaşı'yla noktalanan mücadeleyi, dönemin tarih, coğrafya, tarım, teknoloji ve düşünsel çerçevesi içinde ele almaktadır.

1946'da Marc Bloch ile Lucien Febvre’in kurdukları Annales dergisinin yayın kuruluna seçilmiş; Collège de France’da hocalık yapmıştır. Lucien Fébvre’in ölümüyle, tarih ve diğer sosyal bilim çalışmaları arasındaki ilişkileri teşvik amacıyla kurulan "VI ème section de I‘École des Hautes Études"’ün başkanlığına getirilmiştir. 1962’den itibaren "Maison Sciences de I’Homme"’un baş yöneticisi olmuştur. İkinci büyük eseri olan "Civilisation Matérielle et Capitalisme 1400-1800 (Maddi Medeniyet ve Kapitalizm, 1400-1800)" 1979’da yayımlanmıştır. Bunlardan başka, çok sayıda makalesi yayımlanan Braudel 1985'te ölmüştür. Tamamlanmamış eseri Fransa’nın Kimliği, ölümünden sonra yayımlanmıştır.

Esir tutulduğu kampta yazdığı kitap, tarihin öznesinin ne olduğuna dair tartışmalarda önemli bir dönüm noktasıdır. Annales ekolünün zaten tarihi, küçük insanların tarihine dönüştürme çabasına ek olarak Braudel, coğrafi yapıları, iklimi, gündelik hayatta kullanılan her türlü araç gereci de tarihin öznesi haline getirmiş ve aynı zamanda gerek zaman gerekse mekân algısını kökünden sarsmıştır. Tarihçilerin o devirde kullandığı Newton zamanını dışlamış ve kitabın anlatımını göreceli zaman üzerine kurmuştur. Zamanın hızı gerek mekândan mekâna gerekse hangi zaman türünden bahsedildiğiyle ilgili olarak farklılık gösterir. Mekân algısı ise, Akdeniz'in sınırlarının konudan konuya göre değişiyor olmasıdır, yani anlatılan sabit bir Akdeniz bölgesinin olmayışıdır.

"Maddi Medeniyet ve Kapitalizm" ise Braudel'in artık olgunluk dönemi eseri olup, üç ciltte dünya tarihini anlatmak istemiştir. Bu yapıt, tüm dünya tarihini piramit bir yapı olarak alır ve kitaptaki her şey bu üçleme üzerinden anlatılır. En aşağıdan yukarıya doğru, kitaplar sırasıyla ilerlerken, zaman ve mekân algısı da bu piramit yapıyla beraber ilerler. Braudel, piramidin en altına gündelik hayatın temel gereksinimlerini koymuş, ve bunları zamansal açıdan da en yavaş ilerleyen yani değişen zaman yapısı olarak nitelemiştir. Bunların tarih içinde gelişimlerini ve bir sonraki aşamalarını anlatmış ve üçüncü ciltte de en aşağıdan en yukarıya doğru incelediği tüm yapıyı kapitalizme vardırmıştır. Böylece kapitalizmin gelişimi, en temel bileşenlerinden başlayarak son derece detaylı ve uzun şekilde aktarılmıştır. Ayrıca Braudel modern devletin 15. yüzyıl-18. yüzyıl arasında gelişememesini o dönemin kapitalizmden yoksun olmasına bağlamıştır.






Çevirmen

Çevirmen bir metni veya sözlü iletişimi bir dilden başka bir dile çevirmeyi meslek edinen kişiye denir. Yazılı çeviri yapan kişiye mütercim", sözlü çeviri yapan kişiye de tercüman"' adı verilir. Çevirmenler kitap, film, video oyunu, makale, tez, ticarî yazışma ve sözleşmeler, hukukî dokümanlar, vize evrakı gibi belgeleri tercüme eden veya toplantılarda, seminerlerde, konferanslarda ardıl veya eş zamanlı çeviri yapan kişilerdir.

Çeviri (tercüme), değişik insan topluluklarının kullandıkları farklı dilleri birbirlerine aktarmak için kullandıkları yönteme verilen addır. Farklı bölge ve iklimlerde yaşayan insanlar farklı diller kullanırlar ve birbirleriyle kültürel, ticari, hukuki, edebi anlamda tanışıp kaynaşabilmek için birbirlerinin dillerini anlamaya ve aktarmaya ihtiyaç duyarlar. İşte bu noktada devreye çeviri (tercüme) girer.

Sözlü ve yazılı çeviri olmak üzere iki ana gruba ayrılır. Aktarma işi yazılı olduğunda işi yapan kişi "mütercim", sözlü olduğunda ""tercüman"" adını alır. Ancak günümüzde her iki gruba da yaygın olarak tercüman ya da çevirmen denmektedir.

Çeviri çalışmalarında dil, kaynak ve hedef dil olarak iki kısma ayrılır. Hedef dil aktarımın yapılacağı dildir. Örneğin, İngilizceden Türkçeye çeviri yapılacağında hedef dil Türkçe, kaynak dil ise İngilizcedir. Bu örnekte, yani hedef dilin Türkçe olduğu durumlarda, anadili Türkçe olan bir kişinin çeviriyi yapması en uygun çözümdür.

Bir konuşmanın ya da metnin söylendiği ya da yazıldığı andan daha sonra gerçekleşen çeviriye verilen isimdir. Çevirmen, konuşmacının söylediklerini not alır veya hafızasında tutar ve daha sonra da diğer dile sözlü olarak aktarır. Konuşmacı her 3-5 cümlede bir durur, çevirmen de aldığı notlara dayanarak, o kısmı diğer dile aktarır. Profesyonel anlamda not tutma tekniklerine hakim çevirmenler çok daha uzun konuşma bölümlerini de kesintisiz çevirebilirler.

Yapılan konuşmaların konuşma anında çevrilmesi olup çevirmen, konuşmacının sözlerini eş zamanlı olarak bir dilden diğer dile aktarır. Farklı dili konuşan insanların katıldığı toplantı ve konferanslarda sık sık karşılaşılır. Çevirmenler, ses yalıtımlı ve en az iki kişinin rahat çalışabileceği aydınlatma ve havalandırma sistemi olan kabinlerde çeviri yapar. Çevirinin bu modunda çevirmen, konuşmacının 1-2 saniye ardından gelir. Yoğun konsantrasyon ge