e, düz lise okulları vardır. 2011-2012 Eğitim Öğretim Yılında Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi'ne bağlı Türkoğlu Meslek Yüksekokulu öğrenci almaya başlayacaktır. İlçenin içme suyu şebekesi vardır . Kanalizasyon şebekesi vardır PTT şubesi online vardır. Emniyet amirliği, jandarma, Sağlık ocağı ve 1 adet Fizik tedavi ve Rehabilitasyon Merkezi hastanesi ve sağlık evi vardır. İlçe ayrıca ulaşımı sağlayan yol asfalt Türkiye'nin her tarafına kolaylıkla ulaşım vardır. Kahramanmaraş 22 km, Osmaniye 80 km Adana 120 km, Mersin 200 km, Gaziantep 70 km 'dir. Ayrıca Devlet Demir Yolları tren seferleri de vardır. elektrik ve sabit telefon ayrıca tüm cep telefon vericileri mevcuttur. İlçede Fizik Tedavi Merkezi de bulunmaktadır. Bu hastane sayesinde merkez il ve Türkiye'nin dört bir tarafından hastalar şifa bulmaktadır. Hastanenin ilçe ekonomisine de büyük bir faydası olmuştur.





Ayrancı

Karaman ilinin bir ilçesidir. İlk çağlardaki durumu bilinmeyen Ayrancı'nın Hitit Devletinin egemenliğinde kaldığı bilinmektedir. Daha sonra batıdan gelen Frigler tarafından MÖ 1200 yıllarında Hitit Devletinin yıkılmasından sonra MÖ 323 yıllarına kadar Tuvana Krallığı egemenliğinde kalmıştır. Tuvana Krallığının yıkılması ile önce Büyük İskenderin daha sonra da Romalılar, Bizanslar, Selçuklular ve Osmanlıların egemenliğinde kalmıştır.Halkın büyük çoğunluğu Avşar Türkmenlerindendir. 1903 yılında Kırım Türklerinin yerleştirilmesi ile Osmaniye adında bir köy kurulmuştur. Değişik evrelerden sonra bugünkü halini alan Ayrancı, şimdilerde Ereğli-Karaman karayolunun ortasından geçtiği ve gelişmeye çalışan bir ilçedir.

Konya Ereğli'ye 38 km Karaman merkeze 44 km mesafededir. Obruk deri peyniri, Ağızboğaz Köyünün koyun yoğurdu ve beyaz kirazının yanı sıra Böğecik köyünde yetişen "Tokaloğlu" kayısısı ile ünlüdür. Türkiye'nin en kurak coğrafi alanlarındandır. Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Belli başlı köyleri: Ağızboğaz, Hüyükburun, Üçharman (Divle), Sarayköy, Dokuzyol, Karaağaç, Kaleköy, Çatköyü, Akpınar, Melikli, Kıraman, Sarayköy, Ambar, Böğecik, Berendi, Kavaközü ve Büyükkoraş köyleridir.

Ağızboğaz Köyü özellikle Tuvana Krallığı döneminde önemli bir mesire yeri ve av alanı olarak kullanılmıştır. Bugünkü "Saracık Yaylası" diye bilinen mevkide o dönemde avlanmaya çıkan Tuvana Kralının kaldığı küçük bir saray yapılmış ve adınıda "Saraycık" olarak buradan almıştır. Daha sonra halk arasında Saracık olarak söylene gelmiştir. Antik Romalılar döneminde yakılmış yıkılmış olmasına rağmen az da olsa kalıntıları mevcuttur. Dağlarındaki bitki örtüsünün özelliğinden kaynaklanan yaylak alanlarında otlayan koyunların sütünden yapılan koyun yoğurdu aranan bir damak tadıdır. Ayrancı ilçe merkezine 16 km'dir.




Sarıveliler

Sarıveliler, Karaman ilinin bir ilçesidir.

Sarıveliler ilçesi Akdeniz Bölgesinin kuzeyinde Orta Torosların Güney yamaçlarında Göksu havzasını kapsayan, Taşeli Platosunda yer alan ilçenin doğusunda Ermenek, kuzeydoğusunda Başyayla, kuzeyinde Taşkent, güneyinde Gazipaşa, güneybatısında Alanya ilçeleri ile çevrilidir. İlçe sınırları aynı zamanda Karaman-Konya ve Karaman-Antalya il sınırlarının bir kısmını oluşturmaktadır. İlçeye bağlı 1 belde ve 10 köy bulunmaktadır. Bunlar Göktepe Belediyesi ile Civler, Civandere, Çevrekavak, Uğurlu, Esentepe, Günder, Işıklı, Daran, KOçaşlı ve Dumlugöze köyleridir. İlçeye en yakın köy Çevrekavak, en uzak köy Dumlugöze köyüdür.

İlçenin ilk kuruluşu ve yerleşim yeri oluşu hakkında elimizde kesin bir bilgi olmamakla beraber, Romalılar devrinde ilk yerleşim yeri olarak kurulmuş olabileceği tahmin edilmektedir. Ancak çevresinde bulunan tarihi kalıntılar ile Göktepe ve Uğurlu Körüstanlarındaki kabartmalar ve kaya mezarlarının incelenmesinden MÖ 2000'li yıllarda yerleşim yeri olarak kurulduğu tahmin edilmektedir. Karamanoğlu Beyliği zamanında Ermenek'e bağlı bir yerleşim yeri olmuştur ve Avşar Türkmenleri bu bölgeye yerleşmiştir. Selçuklu Sultanlarından Alaaddin Keykubat'ın Alanya'nın fethi sırasında Erenler Dağında ve Civandere köyümüzdeki At Meydanı mevkiinde konakladıkları rivayet olunmaktadır.

Osmanlı Devleti zamanında Ermenek'e bağlı bir yerleşim yeri olarak kalan ilçe, Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren 1967 yılına kadar köy statüsünde olup, 1967 yılında Turcalar ve K. Karapınar köyleri ile Sarıveliler köyünün birleşmesi ile kasaba olmuş, 27 Mayıs 1990 tarihinde ise 3644 sayılı yasa ile İlçe olmuş, 30 Ağustos 1991 tarihinde İlçe Kaymakamının göreve başlaması ile İlçelik statüsüne kavuşmuştur. 2009 yılında yapılan yerel referandum ile Ortaköy ve Adiller Köyleri de İlçeye bağlanarak mahalle statüsüne kavuşmuştur.

İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği ortalama olarak 1650 metre olup, bu yükseklik yaylalarda 1850 metreye kadar ulaşmaktadır. İlçe 343 km² lik bir alanı kaplamaktadır. Yerleşim olarak Orta Torosların eteklerinde kurulduğundan dolayı bölge dağlık olup, tarım arazileri ise kıt, yamaç arazilerde tarım yapılmaktadır. İlçeden Göksu ırmağının kolları geçmekte olup, bu çaylar derin vadiler oluşturmuştur. İlçenin tamamında %30 eğim bulunmaktadır

İlçenin tamamında karasal ile Akdeniz geçiş iklimi hakimdir. Yazları oldukça sıcak ve kurak, kışları ise sert ve kar yağışlıdır. Kış aylarında bol kar yağışı olduğundan dolayı bol miktarda su kaynakları vardır. İklime dayalı olarak İlçe genelinde geniş orman arazileri bulunmakta olup, yine yaz aylarında İklime dayalı olarak Alanya, Gazipaşa, Anamur ilçelerinden aşiretler ilçe sınırları içerisinde bulunan Barcın Yaylasına yaylaya çıkmaktadır.. 
İlçenin 2000 yılı nüfus sayımına göre merkezde 6718, kasaba ve köylerde ise 14590 olmak üzere toplam 21308 nüfus bulunmaktadır. 343 km² alana sahip olan ilçede 1 km² ye 57 kişi düşmektedir Nüfus artış hızı ise İlçe merkezinde %25,07, köylerde ise %22,85 olup, ilçe genelinde ise %23,54 dür. Karışık kökenli nüfus bulunmamakta, tamamı Türkçe konuşmaktadır. Nüfus yoğunluğu bakımından, il içerisinde en yoğun nüfus bulunduran ilçedir. Nüfus artış hızı yüksek ve genç nüfusa sahiptir. Nüfusun % 50'si 21 yaşın altındadır.

İlçede başta gelen tarımsal ürün elmadır. Yoğun olarak Uğurlu ve Esentepe Köylerinde yetiştiriciliği yapılır. Elmayı, ceviz ve son yıllarda yetiştiriciliği hızla artan kiraz takip etmektedir. Taşeli yöresinde son turfanda kiraz Sarıveliler ilçesinden temin edilebilir.




Akyaka

Akyaka, Kars ilinin bir ilçesidir.

Bilinen ilk ismi Şöregel (Azerice: "Şörəqel"; Rusça: "Шурегель") olan daha sonra Kızılçakçak (Rusça: "Кызылчакчак") adını alan Akyaka 1534 yılında Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Osmanlı İmparatorluğu ile Çarlık Rusyası arasında 1877-1878 yılları arasında yaşanan ve 93 Harbi olarak bilinen savaşın ardından Akyaka kırk yıl kadar Rusya'nın kontrolünde kaldı. 1918'de Bolşevik İhtilali nin ardından yapılan Brest-Litovsk Antlaşması ile Osmanlılar'a bırakıldı. Kısa bir süre sonra, önce Ermeni egemenliğine giren yöreyi daha sonra İngilizler ele geçirdi. Bölgeyi daha sonra Ermeniler'e ve Gürcüler'e bırakan İngilizler buradan çekildi.
25 Nisan 1918'de Akyaka, kırk yıldan sonra tekrar Osmanlı topraklarına dahil edildi. Nisan-Mayıs 1918'de Ermeniler tekrar şehre girmiş, Osmanlı ordusu buradan çekilmeye mecbur kalmıştı. Buna engel olmak isteyen bölge halkı kendi imkânları dahilinde, 5 Kasım 1918'de "Milli İslam Şurası" adıyla demokratik bir yerli hükümet kurdu. Akyaka’nın da dahil olduğu bu hükümet 18 Ocak 1919'da Güneybatı Kafkasya Cumhuriyeti adını aldı.
Akyaka, Kurtuluş Savaşı'yla 30 Ekim 1920'de Türk kuvvetleri tarafından alındı. 1921 yılında yapılan Moskova ve Kars Antlaşmaları'yla yeni sınırlarına kavuşmuş, Cumhuriyet'in ilanından sonra Kars ilinin bir ilçesi yapılmıştır.

Akyaka’ nın doğusunda Ermenistan Cumhuriyeti, batısında ve güneyinde Kars il merkezi ve kuzeyinde Arpaçay vardır. Ermenistan ile 52 kilometre sınır boyuna sahiptir. Türkiye-Ermenistan arasında bulunan ve 1993 yılında kapatılan Doğu Kapı (Tiknis) sınır kapısı bu ilçede bulunmaktadır. Akyaka içinden geçerek Ermenistan'a giden demiryolu sınır kapısı kapatılana kadar kullanılmış iki ülke arasında yolcu ve ve yük nakli yapmıştır. 
İlçenin yüksekliği 1477 metre olmasına rağmen geniş düzlükler ve boz kırlara sahiptir. Ancak iklimin çok sert olmasından dolayı arazilerden verim elde edilememektedir.
Kaynağını Sarıkamış ilçesinden alan Kars Çayı ile kaynağını ilçe sınırları içerisinde bulunan Terelik mevkiinden alan Karahan Çayı ilçeden geçerek Akyaka’nın doğusunda bulunan Arpaçay Barajına dökülmektedir. Ayrıca Kars Çayı Türkiye'nin Ermenistan ile olan sınır boyunuda belirlemektedir.

İklimi karasal karakter göstermesiyle birlikte kışları çok sert ve soğuk, yazları ise ılık ve yağışlı geçer. Yazın ortalama sıcaklık 19.5 °C, kışın ortalama -4.5 °C dir.
Kar yağışında ortalama kar kalınlığı ilçe merkezinde 40 cm olmakta, yağmur ise m² ye 30–40 kg arası düşmektedir.

2011 yılı Adrese Dayalı Nüfus Sistemi sonuçlarına göre Akyaka’da toplam 12.139 kişi yaşamaktadır. Nüfusun 2.219’u ilçe merkezinde, 9.920’si ise köylerde bulunmaktadır. 
Akyaka'nın nüfus bakımından en büyük köyleri ilçenin doğusunda bulunan Demirkent köyü ile ilçenin kuzey doğusunda bulunan Esenyayla köyleridir.
Akyaka'da, Karapapaklar, Azeri Türkleri yoğun olarak yaşamaktadır. Ancak batı kentlerine yoğun bir biçimde göç vermiştir.

Akyaka nüfusunun tamamına yakın bir kısmını Azerbaycan ve Kafkasya göçmenleri oluşturmakta, Azeri Türkçesi ile konuşulmaktadır. Ayrıca İstanbul ve İzmir'de ilçeden göç eden birçok kişi olmasından dolayı Akyaka ve köylerinin isimleriyle açılmış Cami ve dernekler bulunmaktadır. Bu derneklerde Akyaka kültür ve mirası yaşatılmaya çalışılmaktadır.

1922 ve 1926 yılları arasında ilçe teşkilatı olan Akyaka 1926 yılında Arpaçay ilçesine bağlı bir bucak haline dönüştürülmüştür. 1961 yılında Türkiye genelinde yapılan isim değişikliği sırasında Kızılçakçak ismini değiştirerek bugünkü ismi olan Akyaka adını almıştır.

İlçe 27 köy ve merkezinde bulunan 3 mahalleden oluşmaktadır. 4 Haziran 1972 yılına kadar muhtarlıkla idare edilen Akyaka Bucağı yapılan