ya tekneye alınır ya da teknenin yedeğinde limana kadar çekilir.

Ernest Hemingway’in Yaşlı Adam ve Deniz adlı romanında, oltayla büyük bir balık yakalayan yaşlı bir balıkçının, bu balığı kıyıya çekebilmek için verdiği mücadele ayrıntılarıyla anlatılmıştır.

Deniz balıklarının bazıları su yüzeyine yakın yaşarlar ve bunlara yüzey balığı denir. Örneğin ringa, sardalye, hamsi, orkinos ve uskumru yüzey balıklarıdır. Deniz dibine yakın ve dipte yaşayan balıklara da dip balığı adı verilir. Dip balıklarına örnek olarak morina, mezgit, berlam ve bütün yassıbalıklar verilebilir.

Ticari amaçla yapılan balıkçılığın temeli ağla avlanmaya dayanır. Avlanmada balığın özelliğine, yaşadığı suyun derinliğine göre değişik ağlar kullanılır. Yaygın olarak kullanılan ağların başında trol ağı gelir. Trol ağı, külah biçiminde büyük bir torbaya benzer ve ağzı yaklaşık 30 metre genişliğindedir. Ağ atılırken ağzı açık tutmak için her iki yanına tahta levhalar yerleştirilir. "Kapı" denen bu tahta levhalar da çelik kablolarla trol teknesine bağlanır. Deniz dibinin engebeli olmadığı yerlerde dip balıklarını avlamak için genellikle dip trolü kullanılır. Trol teknesinden denize bırakılan trol ağı, tekneyle sürüklenir ve ağ deniz dibini tarayarak yolunun üzerindeki balıkları toplar. Ağı sürükleme işi 1,5-3 saat kadar sürer. Sonra ağ bir vinç yardımıyla çekilir ve içindeki balıklar tekneye boşaltılır. Balıklar temizlenip yıkandıktan sonra, teknenin ambarında buzların arasına gömülerek saklanır. Bazı büyük ve gelişmiş trol teknelerinde balıklar temizlendikten sonra soğutma aygıtlarında dondurulur. Bu tür tekneler denizde daha uzun süre kalıp avlanmaya devam edebilir.

Bazı dip balıklarını avlamada kullanılan yöntemlerden biri de paraketedir. Kalın bir misina (olta ipi) olan paraketenin üzerinde aralıklı olarak dizilmiş 1.000'e yakın yemli iğne bulunur. Avlanma sırasında parakete deniz dibine bırakılır ve yeri şamandıralarla belirlenir. Parakete 24 saate bir denizden çekilerek yakalanan balıklar alınır ve iğnelerine yeniden yem takılır. Orkinos gibi bazı yüzey balıkları ise şamandıralara bağlanan su üstü paraketeleriyle yakalanır. 
Dip balıklarının yakalanmasında çevirme ağları da kullanılır. Bu avlanma biçiminde önce balığın yoğun olduğu bölge ağlarla çevrilir, sonra balıklar ağın torba biçimindeki bölümüne doğru sürülür.

Yüzey balıklarının avlanmasında gırgır ve orta su trolü en çok kullanılan avlanma biçimleridir. Gırgırla avlanmada, balık sürüsü, suya dik indirilen ağla çevrilir. Daha sonra ağın alt bölümü, halatları çekilerek büzülüp kapatılır. Bir vinç yardımıyla gırgır teknesine çekilen ağın içindeki balıklar büyük kepçelerle ya da suyla pompalanarak tekneye alınır. Orta su trolünde ise, dip trolündekinden daha büyük bir ağ balıkların bulunduğu derinliğe bırakılır ve bir ya da iki tekneyle çekilir.
Deniz balıklarını avlamada kullanılan en eski yöntemlerden biri de dalyandır. Bu yöntem ilkçağlardan beri kullanılmıştır. Yakın tarihe kadar İstanbul'da Fenerbahçe ve Beykoz gibi pek çok yerde dalyanlar kurulurdu. Bu yöntemde, kıyıya yakın yerlerde ağla çevrili havuzlar oluşturulur. Havuzların ağzı açık bırakılır ve dalyanın içine balık girdiğinde ağız kısmı başka bir ağla kapatılır. Dalyandaki balıklar başka bir ağla toplanarak tekneye alınır.

Palamut, lüfer, uskumru, istavrit gibi bazı balıkların avlanmasında galsama ağı (düz ağ) kullanılır. Genellikle 1 km ya da daha uzun olan galsama ağları, bir perde gibi asılı duracak biçimde denize bırakılır. Bu avlanma yönteminde ağ ya demir ağırlık bağlanarak bir ucu dibe indirilir ya da tekneyle su yüzeyinde sürüklenir. Bu sırada ağa doğru hızla yüzen balıkların başı ağın deliklerinden geçer, ama solungaçları (eski terimiyle galsamaları) takıldığı için delikten geri çıkamaz. Tekneye çekilen ağdaki balıklar silkelenerek dökülür.
Orkinos, uskumru, lüfer gibi bazı balıklar suda parıldayan herhangi bir şeyi yem sanırlar. Bu tür balıkları avlamak için ucunda üçlü iğneler bulunan ve biçimi küçük bir balığı andıran parlak metal kaşık'lar kullanılır.

Balıkçıların yakaladığı balıklar çeşitli biçimlerde değerlendirilir. Taze olarak tüketilecek balıklar, ya kıyıya gelir gelmez müşterilere satılır ya da buzlarla kasalara yerleştirilerek iç bölgelere gönderilir. Balıklar dilimlendikten ya da fileto çıkarıldıktan sonra dondurularak özel ambalajlar içinde satılır. Özellikle sardalye, orkinos (tonbalığı), hamsi ve sombalığı konserve olarak işlenir.

Bazı ülkelerde ringa, morina ve mezgit tütsülenerek saklanır. Türkiye'de torik denen iri palamutlar iyice temizlenip tuzlanarak lakerda yapılır. Uskumru ise tuzlanıp güneşte kurutulduktan sonra çiroz halinde tüketilir. Hamsi gibi bazı balıklar pişirilip öğütülerek un haline getirilir. Balık unu çiftlik hayvanları için yem olarak ya da gübre olarak kullanılır.

Bazı balık türlerinin pullarından yapay inci ve sedef yapılır. Köpekbalığı ve morina derisi çanta, ayakkabı ile eldiven yapımında kullanılır; ayrıca tutkal elde edilir. Morinanın karaciğerinden çıkarılan yağ, ilaç sanayisinde değerlendirilir.

Ticari balıkçılık 15. yüzyılın sonlarında ortaya çıktı. Sonraki iki yüzyıl içinde de büyük bir balıkçılık sanayisi oluştu. Yakalan balıkları işleyen, çeşitli aygıtlarla donatılmış büyük balıkçı filoları kuruldu.

Ne var ki aşırı avlanma zamanla balıkçılığı tehdit etmeye başladı ve günümüzde ciddi bir sorun haline geldi. Bazı avlanma biçimleriyle yavru balıkların ya da yumurta dökmeye hazırlanan dişilerin de yakalanması, birçok balık türünün soyunu tükenme noktasına getirdi. Günümüzde bu sorunu aşmak için birçok ülkede avlanacak balık miktarını kısıtlamak ve üreme mevsiminde balık avını yasaklamak gibi önlemler alınmaktadır.

Türkiye, üç yanı denizle çevrili olmasına ve bir içdenizin bulunmasına karşın, balıkçılıkta gelişmiş bir ülke değildir. Avlanan balık miktarı yılda 400 bin tonu biraz aşar; bunun yaklaşık 240 bin tonu hamsi, 20 bin tonu kefal, 20 bin tonu sardalya, 15 bin tona yakını da istavrittir. Tatlı su ürünleri üretimi ise 50 bin ton dolayındadır.




Demonoloji

Demonoloji veya diğer adıyla demonizm, cin ve şeytanleri sistematik olarak inceleyen çalışma dalı. Genelde dinlerin kutsal metinlerinin yorumlanmasını içerir ve teoloji yani "dinbilim"in bir dalıdır. Osmanlıca karşılığı Şeytaniyattır. "Cinler bilimi" de denmektedir. Vatikanın sonradan yönetmeliğe koyduğu bir derstir. Demon, Latincede Daemon olarak yazılır ve Şeytan anlamına gelir. Yunancada Daimon olarak yazılır ve ilahiyat, güç anlamına gelir. Demonolojinin en önemli özelliği insanların cinler yardımıyla güç kazanmasını sağlamasıdır. Tüm dinlerde cin ve melek inanışı bulunur. İslam'dan önce Arap topraklarında cinlerle iletişimde olan ve onlara tapan Araplar vardı. Musevilik gelmeden önce de Mezopotamya topraklarında sihir ve büyü çok meşhurdu. Bu bilim dalı gizli olan ilimleri ve cinleri araştırır. Cinlerin yaşamını, onlarla iletişimi, büyüyü hatta hüddam ilimini bile kapsar. Bazı Hristiyan ülkelerde Demonoloji ders olarak verilir. Ancak Müslüman ülkelerin hiçbirinde demonoloji öğretilmez. Çünkü İslam'da cinlerle iletişime geçmek, onlardan bir şeyler istemek yasaktır. Fakat Müslüman ülkelerdeki birçok falcı, iyileştirici ve şifacı bu ilimi öğrenip cinlerden yardım alır ve insanlara hizmet ederler. Demonolojinin en ilginç yanı cinlerle iletişim kurmak ve onlardan yardım istemektir. Bu bilim dalı hüddam ilimini bile dolaylı olarak ilgilendirir. Hüddam, cinlerin insanlar tarafından kontrol edilmesidir.

Demonoloji dinlerde bildirilen belirli Tanrı isimlerini kullanarak paralel boyutlarda kapılar açmayı öğreten bir ilimdir. Örneğin İslam dininde Allah'ın isimleri belirli günlerde ve belirli sayılarda tekrarlanırsa cinler alemine kapılar açılabilir. Ancak bunlar Demonolojinin en son öğretileridir. Eğer bunlar tecrübesiz birisi tarafından uygulanırsa sonuçları çok kötü olabilir. Bu konu ile ilgili Gabon'un en eski yerlileri olarak bilinen Mpongwe Halkının yazıtlarında şöyle yazar: "Cinler eğlence olsun diye çağrılmamalıdır eğer biri zevk için cin çağırırsa bunun bedelini ağır öder. Cinler iki sebepten dolayı çağırılmalıdır; Ya antlaşma için ya da çok mühim bir konu ile ilgili soru sormak için." Birçok Demonoloji öğretisi cinleri acil bir şey olmadığı zaman çağırmanın yanlış olduğunu söyler. Cinler aynı zamanda birini lanetlemek için de çağrılabilir ama bunun için hem hüddam hem de demonoloji bilmek gerekir.
Demonoloji ve hüddam birlikte öğrenilirse cinler kukla olarak kullanılıp birçok insana zarar verilebilir ve güç elde edilebilir. Cinler farklı boyutta olduğu için o boyutun kapılarını açmak için bazen kan dökmek gerekebilir. Antik Mısır ve Roma'da bulunan sunaklar aslında cinlerin bu boyuta giriş yapabilmesi amacıyla edilen kurbanlar içindir. Demonoloji aynı zamanda büyüde önem taşır. Karı-koca arasını açma, aşık etme, zengin olma gibi büyülerin yapılması için cinlerin yardımı gereklidir.
Eski Yunan filozofu Porphyry insanların cinlerle arkadaş olarak Dünya'da istediklerini elde edebileceklerini iddia eder. Cinlerle iletişime geçmede önemli iki nokta vardır. Birincisi dinlerdeki Tanrıların adlarını belirli zamanlarda ve belirli tekrarlarlar okuyarak onlara bu boyut için kapılar açılabilir. İkincisi onların bu boyutta kalabilmesi ya da kapıların açılması için kan dökülmesi gerekir bu kan dökmenin kanıtı olarak Antik medeniyetlerdeki sunaklar gösterilir. Bu sunaklarda Demonolojiinin ne kadar eski bir ilim olduğunu kanıtlar.

İslam dinine göre Demonoloji'nin her alanı günahtır. Bunlar İslam dininde yasaklı ilimlerdir. Kuran'da büyü yapanların ve şeytanlarla iletişime geçip güç elde edenlerin cehenneme gideceği yazar. Hristiyanlıkta demonoloji günah değildir ve İncil'in birçok yerinde cinlerle iletişime geçilebileceği ve onlardan fayda sağlanabileceği yazar. Aynı zamanda İncil'in belli bölümlerinde Süleyman'ın cinleri kontrol ettiğini ve bunun günah olmadığını yazar. Musevilikte Demonoloji günah değildir ancak cinlerden yardım alıp insanlara hükmetmek ya da sihir yapmak yasaktır. Fakat cinlerle iletişime geç