ayatı ve hiçbir zaman yüzünü görmediği,sadece maddi destek aldığı zengin bir dul olan Nadejda von Meck ile 13 yıl süren mektuplaşmasının sona ermesi sayılabilir. Özel hayatındaki hengâmeye rağmen ününü günden güne artırmış, Çar tarafından yaşam boyu maaşa bağlanmış ve dünya çapında konser salonlarında eserleri takdir görmüştür. 53 yaşında ani ölümüne kolera salgınının sebep olduğunu söylense de bazı kaynaklar bunun intihar olduğunu ileri sürmüştür. .

Dünya üzerinde konser izleyicileri arasında çok popüler olmasına rağmen Çaykovski zaman zaman eleştirmenler, müzisyenler ve besteciler tarafından sert eleştirilere maruz kalmıştır. Ancak günümüzde önemli bir besteci olduğu konusunda artık bir şüphe kalmamıştır. 20. yüzyılın başında ve ortalarında batılı eleştirmenler Çaykovski'nin müziğini bayağı bulmuşlar ve gerisinde bir düşüncenin yatmadığını öne sürmüşlerdir. Ancak bu küçümseme zamanla ortadan kaybolmuştur.

Pyotr İlyiç Çaykovski 7 Mayıs 1840'ta o zamanlar Rus İmparatorluğu'nun Vyatka eyaletinde bulunan günümüz Udmurtya'sında küçük bir maden şehri olan Votkinsk'te doğdu.

Ukrayna vatandaşı olan babası İlya Petroviç Çaykovski, çeşitli Rus şehirlerinde fabrika yöneticisi olarak çalışmış olan bir devlet maden mühendisiydi. Büyükbabasının adı Pyotr Fyodoroviç Çayka'dır (sonradan adını Çaykovski olarak değiştirmiştir), Çayka (Ukrayna dili: "Чайка", anlamı martı) geleneksel bir Ukrayna soyadıdır. Pyotr Çayka 1745 yılında Ukrayna'da Poltava yakınlarında Nikolaevka'da doğmuştur. 1785 yılında soylular siciline kaydedilmiştir. Pyotr Çayka, Kiev'de ilahiyat fakültesinde okuduktan sonra Sankt-Peterburg'da tıp eğitimi görmüş olan Fyodor Çayka (yak. 1695–1767) ile eşi Anna'nın (1717–?) ikinci çocuklarıdır.

Bestecinin annesi Aleksandra Andreyevna (kızlık soyadı d'Assier) kısmen Fransız asıllıydı ve İlya'nın üç eşinden ikincisiydi.

Pyotr, babasının ikinci evliliğinden olan altı çocuğunun ikincisiydi. Dört erkek kardeşi (Nikolay, İppolit, ve ikiz Anatoli ile Modest, sonuncusu oyun yazarı, libretto yazarı, ve çevirmendir), ve Aleksandra adlı bir kızkardeşi vardı. Babasının ilk evliliğinden Zinayda adlı bir üvey kızkardeşi de vardı.

1843 yılında Çaykovski'nin ebeveyni Fanny Dürbach adında bir Fransız mürebbiye tuttular. Fanny'nin çocuklara gösterdiği ilgi ve şefkatin bir yaşam öyküsü yazarı tarafından soğuk, mutsuz, uzak bir anne olarak tanımlanan Aleksandra'nın açığını kapadığı söylenir. Ancak diğer yazarlar Aleksandra'nın oğlunun üzerine titrediğini söylemektedir.

Çaykovski beş yaşında piyano dersi almaya başladı. Üç yıl içinde öğretmeni kadar yetkin bir şekilde müzik okuyabilecek kadar yetenekli bir öğrenciydi. Anne ve babası müziğe karşı olan yeteneğini çok destekliyordu. özel hoca tutmanın yanı sıra bir org almış ve piyano çalışması konusunda şevk vermişlerdi. Ancak ailesinin müzik yeteneği karşısındaki arzuları kısa zamanda köreldi. 1850 yılında aile Çaykovski'yi Sankt-Peterburg'ta bulunan İmparatorluk Hukuk Okuluna göndermeye karar verdi. Bu okul daha çok küçük soylu ve seçkin tabakanın çocuklarına hitap ediyordu ve öğrencilerini devlet memuru kariyerine hazırlıyordu. Okula giriş yaşı 12 olduğu için Çaykovski evinden 1.300 km. uzakta okulun hazırlık sınıfında iki yıl geçirmek zorundaydı. Bu iki yıl geçtikten sonra Çaykovski yedi yıllık öğrenim almak üzere İmparatorluk Hukuk Okuluna geçti.

14 yaşındayken çok bağlı olduğu annesini kaybetti ve bu daha sonra eserlerinde bile kendisini gösterecek olan depresif yanının gelişmesine katkıda bulundu.19 yaşında eğitimini tamamlayarak devlet memuru oldu. 21 yaşındayken Sonradan Petersburg Konservatuvarı’na dönüşecek yeni bir müzik okuluna kaydoldu. 1865 yılında mezun oldu ve Moskova Konservatuvarı’nda müzik öğretmenliğine başladı. Bu kurumda çalıştığı 11 yıl boyunca birçok büyük eser yaratan Çaykovski, ilk defa "Alınyazısı" adlı senfonik şiirde kendi bestecilik üslubunu ortaya koydu: Tutku ve özlem dolu, küçük şarkıları yeğleyen bir üslup.

Eşcinsel eğiliminin dedikodulara yol açmasını önlemek için 1877’de konservatuvardan bir öğrencisi ile evlenen Çaykovski’nin bu evliliği çok başarısız olmuş ve intihar girişiminde bulunmasına yol açmıştır. Dokuz hafta sonra eşini ve Moskova’yı terk eden ancak boşanamayan besteci 1878’de varlıklı bir müziksever olan Nadezhda von Meck ile tanıştı. 11 çocuklu bu genç kadın Çaykovski'yi maddi olarak destekledi ancak ilişkileri sadece mektuplaşma yoluyla sürdü, von Meck'in isteğiyle birbirlerinin yüzünü görmediler. Aldığı maddi destek sayesinde Çaykovski öğretmenlikten ayrılıp kendisini bestelerine verdi. 1878 - 1885 yıllarını Avrupa-Rusya arasında gidip gelerek geçiren besteci, gittiği ülkelerde orkestralar yönetti. 1891’de ise [[Amerika Birleşik Devletler
'ye giderek kendi eserlerinden oluşan dinletiler gerçekleştirdi.

Çaykovski, [[1875]]’de ilk kez seslendirilen "1. Piyano Konçertosu" ve 1876’da sehnelenen "[[Kuğu Gölü]]" balesi ile büyük başarı kazanmıştı; en başarılı operası olan "[[Yevgeni Onegin (Opera)|Eugene Onegin]]" 'i [[1879]]’da tamamladı; [[1880]]'de "[[1812 Uvertürü|1812 Yılı]] Uvertürü" 'nü yazdı;[[1881]]’de ilk kez seslendirilen "Keman Konçertosu" zamanla keman dağarcığının en gözde eserlerinden birisi oldu; "5. Senfoni" [[1888]]’deki ilk seslendirilişinden itibaren büyük başarı kazandı; [[1889]]’da "[[Uyuyan Güzel]]" balesi sahnelendi; [[1890]]’da yazdığı "[[Maça kızı (opera)|Maça Kızı]]", o yıl [[Çarlık Operaevi]]’nde sahnelendi. Sanatının doruğuna çıktığı sırada Nadezhda von Meck onu parasal olarak desteklemeyi ve mektuplaşmayı kesti. Ancak Çaykovski beste çalışmalarını sürdürdü ve [[1892]]’de Rusya’da bir turne gezisine çıktı. Moskova yakınlarında bir ev alarak burada "6.Senfoni (Patetik)"’yi besteledi, "[[Fındıkkıran Balesi|Fındıkkıran]]" balesini yazmaya başladı. [[1893]]’te kolera salgını sırasında kaynatılmamış bir bardak su içmesi sonucu yatağa düşerek [[Petersburg]]’da öldü.

Çaykovski, 7 senfoni, 2 opera, üç bale, üçü piyano, biri keman olmak üzere dört konçerto, üç yaylı dördül, en ünlüsü "Andante Cantabile" (1. yaylı dördülün ağır bölümü) olan çeşitli oda müziği eserleri bestelemiştir.


[[Kategori:Peter İlyiç Çaykovski| ]]
[[Kategori:1840 doğumlular]]
[[Kategori:1893 yılında ölenler]]
[[Kategori:Rus besteciler]]
[[Kategori:Rus opera bestecileri]]
[[Kategori:Rusya'da LGBT kişiler]]
[[Kategori:LGBT besteciler]]
[[Kategori:Romantik dönem bestecileri]]




Dicle Üniversitesi

Dicle Üniversitesi, Diyarbakır'da bulunan bir devlet üniversitesidir.

1966 yılında Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi bünyesinde öğrenime açılan Diyarbakır Tıp Fakültesi, bugünkü Dicle Üniversitesinin temelini oluşturmuştur. 1969 yılında öğrencilerini Diyarbakır'a naklederek Ankara Üniversitesine bağlı bir fakülte olarak faaliyetini sürdürmüş ve 1974 yılında Fen Bilimleri Fakültesinin de açılması ile Diyarbakır Üniversitesi fiilen kurulmuştur. 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra 1982 tarihinde çıkartılan 41 sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca Diyarbakır Üniversitesi'nin adı Dicle Üniversitesi olarak değiştirilmiştir.

Bugün Dicle Üniversitesi bünyesinde ; 13 Fakülte, 11 Meslek Yüksekokulu, 5 Yüksekokul, 1 Konservatuvar, 3 Enstitü, 8 Uygulama ve Araştırma Merkezi, 1 Eğitim ve Araştırma Hastanesi yer almaktadır.

Dicle Üniversitesi'nde önceleri düzensiz ve ayrı olarak yapılan sosyal ve kültürel etkinlikler zaman içinde birleştirilerek bu etkinliklerin daha eğlenceli geçmesi sağlanmıştır.

Dicle Üniversitesi öğrencileri tarafından kurulan Dicle Üniversitesi Kültür Mutfağı, profesyonelce çalışmalar yapmaktadır. Yılda on oyun sahneye koyan DÜKM, hazırladığı bu oyunları halka ve öğrencilere sergilenmektedir.

Dicle Üniversitesi öğrencilerinin en fazla rağbet ettiği etkinliklerden biri olan halk oyunları alanından her yıl şenlikler yapılmaktadır. Ayrıca bu etkinliğe katılan öğrenciler her yıl yapılan üniversiteler arası yarışmalara katılmaktadır.

SKS Daire Başkanlığına bağlı olarak öğrenci ve personelden oluşan Türk Sanat Müziği Korosu ve Türk Halk Müziği Korosu her yıl çeşitli tarihlerde Dicle'de yapılan etkinliklerde konserler vermektedir.

Öğrencilerin hazırladıkları resim, seramik ve fotoğraf çalışmaları çeşitli tarihlerde Dağkapı Güzel Sanatlar Galerisinde sergilenmektedir.

Dicle Üniversite bünyesindeki fakülte ve yüksek okulların katılımı sağlanarak futbol, basketbol ve voleybol karşılaşmaları düzenlenmektedir. Bu alanlarda çeşitli turnuvalar da yapılmaktadır üniversite kapsamında. Ayrıca güreş, judo, masa tenisi, kros, atletizm dallarında ekipler oluşturulmuş ve Üniversiteler arası yarışmalara katılmaları sağlanmış olup çeşitli tarihlerde bu dallarda Dicle Üniversitesi dereceye girmiştir.





















Dokuz Eylül Üniversitesi

Dokuz Eylül Üniversitesi ya da kısaca DEÜ, Eğitim kurumlarıyla sağlıktan ekonomiye,sanattan mühendisliğe geniş bir yelpazede yetiştirdiği ve yetiştireceği beyin gücünü Türkiye'ye kazandırarak toplumsal kalkınmaya katkıda bulunmayı amaç etmiş ve 20 Temmuz 1982`de "Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Hakkında 41 Sayılı Kanun Hükmündeki Kararname" ile kurulmuştur.

Kuruluşunda, Ege Üniversitesinden
Milli Eğitim Gençlik ve Spor Bakanlığından
Kültür ve Turizm Bakanlığından
Ankara İktisadi ve Ticari Bilimler Akademisinden
Dokuz Eylül Üniversitesi`ne geçti ve yeni kurulan;
olmak üzere Dokuz Eylül Üniversitesi toplam 24 birimle eğitim-öğretim çalışmalarına başlamıştır.

Ege Bölgesinin 5 büyük iline (İzmir,Manisa,Aydın,Denizli,Muğla) yayılan Dokuz Eylül Üniversitesi, kuruluşunun 10. yılında

13 fakülte, 5 enstitü, 13 yüksekokul, 6 merkez, 4 bölüm olmak üzere toplam 41 birime ulaştı.

1992 yılında Ege Bölgesindeki 4 yeni üniversitenin kurulmasına destek veren Üniversitemizden,
bağlandı.


















Üniversite birimleri sayısı 92'ye ulaşan Dokuz Eylül Üniversitesi bugün; Alsancak, Balçova, Bornova, Buca, Karabağlar, Narlıdere, Torbalı, İnciraltı, Urla, Seferihisar, Foça, Bergama ve Selçuk'da olmak üzere 12 değişik yerleşim biriminde 14 fakülte, 4 yüksekokul, 7 meslek yüksekokulu, 1 konser