un’a talebe alınsın"" şeklinde emir verdiği, bu mektebe öğrenci olarak girenlere izne gelişlerinde "enderunlu", buna izafeten yerleşim yerine "Enderun" denildiği, bu kelimelerin daha sonra andıran ve Andırın şeklinde söylenmeye başladığı bilinmektedir.

1908 yılında 2. Meşrutiyetin ilanı ile Maraş Halep’ten ayrılmış ve görülen lüzum üzerine Andırın ilçe teşkilatı lağvedilerek Andırın Göksun’a bağlı bir nahiye şekline getirilmiştir.

20 Ekim 1918’de mondros mütarekesinin imzalanmasından sonra işgal hareketleri ile birlikte Fransızlarla birlikte Ermeniler de Maraş’a girmişlerdir. Ermeniler Fransızların giremediği Andırın’a girmişler, insanlık dışı imha hareketleri ile birçok köyü yakıp yıkmışlar, önlerine geleni akıl almaz bir şekilde öldürmüşlerdir. Andırın Kurtuluş Savaşında Çukurova (Kilikya)'daki savaşın merkezini teşkil etmiştir.

4 Eylül ile 12 Eylül 1919 tarihleri arasında yapılan Heyet-i temsiliye’nin seçildiği Sivas Kongresi'nden sonra Çukurova bölgesi Kuva-yi Milliye Teşkilatının kurulması için, bizzat Mustafa Kemal Paşa tarafından görevlendirilen Osman Tufan Taşa 1920 yılı Ocak ayı başında Sivas - Develi - Göksun güzergahını takip ederek Andırın’a gelmiştir. Andırın’da hemen teşkilatını oluşturan Osman Tufan Paşa, İbrahim ve Ali Yaycıoğlu, Musa Beyazıt, Hacı Zülfikaroğlu, Ahmet Paşa, Musa Kayran ve Şakir Bozdoğan gibi grup ve bölük komutanlarından oluşan birlikleri ile, Andırın, Kadirli, Haruniye, Osmaniye ve Kozan’ın kurtuluş hareketinin öncüsü olmuştur.

İlçenin nüfusu 2007 adrese dayalı nüfus sayımına göre 40.915'tir. Bunun 8.026'si ilçe merkezinde, 32.889'i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır. İlçenin etnik yapısı Türkler ve Çerkezlerden oluşur.

İlçe bağlısı olmak üzere ilçe merkezine bağlı 54 mahalleden oluşmaktadır.
İlçede Akdeniz iklimi görülmektedir. Andırın Kahramanmaraş'ın ve bölgenin en yeşil ve ormanlık ilçesidir. Oldukça engebeli bir arazi yapısı olan ilçenin ortalama rakımı 1.100 m'dir. İlçenin en yüksek noktası Boncuk Tepesi 2.249 m yükseltidedir.





İlçenin karayolu ile; Kahramanmaraş ili, Göksun ilçesi, Kadirli ve Düziçi ilçelerine ulaşımı vardır. Ayrıca ilçeden Adana'nın Saimbeyle ilçesine patika yolu ile ulaşım mevcuttur.




Çağlayancerit

Çağlayancerit, Kahramanmaraş ilinin Akdeniz Bölgesi'nde kalan bir ilçesidir.

Ceviziyle ünlü ilçemizdir. "Çağlayancerit Cevizi" Türk Patent Enstitüsü'ne Coğrafi İşaret Başvurusu yapılarak koruma altına alındı.

Çağlayancerit'in rakımı 1150 metre, yüzölçümü 642 km²'dir.

Çağlayancerit ilçesi coğrafi olarak Akdeniz bölgesi sınırları içindedir. Kuzeyinde Nurhak, doğusunda Adıyaman ili Gölbaşı ilçesi, güneyinde Pazarcık, batısında ise Kahramanmaraş ili Merkez ilçesi bulunmaktadır. İlçenin merkez rakımı 1150 metredir. İlçede Akdeniz iklimiyle karasal iklim arasında geçiş özelliği taşıyan iklim tipi hakimdir. Yaz mevsimi sıcak ve kurak kış ve mevsimi soğuk ve kar yağışlı, baharlar ise ılık ve yağışlıdır.

İlçe merkezi kuzeyde Engizek Dağları, güneyinde ise Öksüz Dağı ile çevrili bir vadide kurulmuştur. Köyler genelde dağlık arazide kurulmuş olup, Düzbağ ve Bozlar beldeleri çevresi genelde düzlüktür. İlçede ekilebilir arazi sınırlı olup, dağlık alanların yüksek kesimlerinde orman alanları mevcuttur.

Çağlayancerit'in cevizi meşhurdur. "Çağlayancerit Cevizi" Türk Patent Enstitüsü'ne Coğrafi İşaret Başvurusu yapılarak koruma altına alındı. Çağlayancerit Cevizi' Coğrafi İşaret başvuruları ilanı 13 Kasım 2012 Salı tarihli 28466 sayılı Resmi Gazete'de yayınlandı.

Çağlayancerit Cevizi, Kahramanmaraş İli’nin Çağlayancerit İlçesi’nin yerli çeşidi olup; dolgun gövdeli, ekstra irilikte, açık sarı iç renginde, yumuşak yapılı ve kolay kırılarak içi tüm olarak çıkarılabilen, antraknoza ve iç kurduna dayanıklı cevizdir. Erkek ve dişi çiçek oluşum zamanları birbirine yakın olduğundan meyve verimi yüksektir.

İlçenin yüzölçümü 642 km²'dir. Bu yüzölçümünün 10.396 hektarı (%16) tarım alanı, 23.566 hektarı (%37) orman ve fundalık, 27.677 hektarı (%38) çayır ve mera, 5.561 hektarı (%9) ise tarım dışı arazidir.

İlçe sınırları içerisinde toplam orman alanı 18.961,5 hektardır. Bu orman alanlarından 1.902,5 hektarı normal koru sahası, 3.676 hektarı normal baltalık sahası, 13.383 hektarı ise çok bozuk koru sahasıdır. Ormanlarda bulunan ağaç türleri ise meşe, sedir, çınar, karaçam ve kızılçamdır. İlçenin Engizek Dağları kesiminde yüksek alanlarda yaylak ve otlaklar bulunmaktadır. İlçe sınırları içinden Göksu ve Aksu çayları geçmekte olup, sulanabilir araziler bakımından bu su kaynakları önem taşımaktadır.

İlçe, Muhsin Yazıcıoğlu'nun vefatından önce son olarak uğradığı yer olarak hatırlanmaktadır.





Ekinözü

Ekinözü İlçesinin tarihçesi ile ilgili olarak yapılan araştırmalarda 1563 yılında hazırlanan Kahramanmaraş tahrir defterinde nahiyeyi nergeleye bağlı karyeyi celengi(karye-köy)olarak geçmektedir ve 150 civarında nüfusa sahip olduğu gözükmektedir. Bu kayıtlara dayanarak köyün tarihinin daha eskilere dayandığını söylenebilir. 1800 lerde ise Osmanlı resmî kurumları arasındaki yazışmalarda köyün ismine "Celaki" olarak rastlamaktayız. Daha sonraları ise ""Cela"" adını almış olup Erzurum, Sivas, Gürün, Darende, Elbistan ve Kahramanmaraş kervan yolu üzerinde ara konaklama yeri olduğundan buradan geçmekte olan yolcular şifalı içme sularının çevrede tanıtılmasına katkıda bulunarak yerleşim yeri olarak büyümesine yardımcı olmuştur.

Cumhuriyetin kurulması ile muhtarlık olan ""Cela"" köyü 1958 yılında Belediye Teşkilatı kurularak Belde haline dönüşmüştür. 01.01.1983 tarihinde ""Cela"" kasabasının adı "Ekinözü" olarak değiştirilmiş ve 20 Mayıs 1990 ve 20523 sayılı Resmî Gazete'de yayınlanan 3644 sayılı kanun ile ilçe haline dönüştürülmüştür. 19.09.1991 tarihinde fiilen ilçe statüsünü kazanmıştır.

İklim ve tabiat şartları olarak İç Anadolu ve Doğu Anadolu bölgelerinin tipik özelliklerini taşımaktadır. Ekinözü İlçesinin doğusunda bulunan Nurhak İlçesi, batısında Göksun İlçesi, kuzeyinde Elbistan İlçesi, Güneyinde Kahramanmaraş ili ve Çağlayancerit İlçesi yer almaktadır.

İlçenin rakımı 1200 metredir. 17 Köyü, 77 Mezrası ile 692 Kilometrekare alana yayılmıştır.

Ünlü Şair Abdurrahim Karakoç'un doğduğu şehirdir.
Ekinözü (cela) nın türkiyede önemi yukarı orta ve aşağı içmelerden kaynaklanmaktadır. Yöreye çevre illerden gelen misafirler günlük haftalık tatilleriyle hastalıklarına çare bulmak gayretindedirler. Ekinözündeki içme suları şifalı olması yönüyle tescillenmiştir.
Bu şifalı sular insan metabolizmasını elektromanyetik yönden düzenleyerek bedendeki rahatsızlıkları iyileştirir. Fakat netice alınması için aralıksız en az 21 gün boyunca bu içme suları içilmelidir.

boyalı kötüköy Altınyaprak (Nergele), Çiftlik, Soysallı,Ortaören, Türkmenler, alişar, ve birçok köyü alişar üzümü ile yörede bilinen köylerimizdir bazı köylerimiz birleşerek mahalleleri oluşturmuşlardır örnek BOYALI ve KÖTÜKÖY TÜRKELİ mahallesini oluşturmuştur





Pazarcık, Kahramanmaraş

Pazarcık, Kahramanmaraş ilinin bir ilçesidir.

İlçenin bulunduğu alanın çok eski bir yerleşim yeri olduğu tarihi bilgilerle sabittir. Bu konuda 1958- 1969 yıllarında Prof. Dr. Kılıç Kökten tarafından yapılan arkeolojik çalışmalarda, ilçenin Sarıl ve Ganidağı yamaçlarında Paleolitik Çağ’ın ilk devrelerine ait olduğu sanılan buluntulara rastlanmıştır. Eski ilçe merkezinin 1 km kuzeydoğusunda bulunan “Kırk Mağaralar” yöresinin MÖ 3500-3000 yılları arasında önemli bir yerleşim merkezi olduğu kabul edilir.

Bugünkü Pazarcık'ın (aşağı Pazarcık) yerleşik bulunduğu alan Osmanlı döneminde tren yolunun buradan gecmesi ve hükümet konağının buraya taşınmasından dolayı yerleşime açılmış olup şehir buraya taşınmıştır.
Şehrin başlıca geçim kaynakları hayvancılık ve tarım iken 1980 lerden sonra özellikle yurtdışına giden işgücünden dolayı değişime uğramıştır.






Türkoğlu

Türkoğlu, Kahramanmaraş iline bağlı bir ilçedir.

Türkoğlu’nun tarihi pek eski değildir. Yaklaşık 160 yıllık bir geçmişi vardır. Türkoğlu’nun ilk sakinleri Oğuzların Avşar boyuna mensup Tecirli aşiretidir. Tecirli aşireti Tombak, Nadir, Ericek köyleri ile Çukurova arasında göçebe bir hayat yaşıyorlardı. Tecirlilerin bu göçebe yaşamları geliş ve gidişlerde çevreye zarar verince, çevre sakinlerinin şikayetleri artar. Osmanlı Devleti Tehcirlileri zorunlu iskana tabi tutmuştur. Derviş Paşa bu işe görevlendirildi. Uzun uğraşlar sonucunda Tecirliler bulundukları yere zorla yerleştirildiler. Bir bölümü de bugünkü ilçe merkezine yerleştirildiler. Hala bu döneme ait yapılar mevcuttur. Genel olarak bu yerler Cumhuriyet mahallesindedir.

İlçemizin eski adı “Eloğlu”dur. Eloğlu ismi verilmesinin çeşitli rivayetleri vardır. Bunlar;

Eloğlu Mondros Ateşkes Antlaşması'ndan sonra Fransız işgaline uğrayan Maraş ile aynı güzergahta olduğundan zaman zaman işgale ve mezalime uğramıştır. Toplu katliamlara maruz kalmışlardır. Ermeniler Fransızlara rehberlik yapmıştır.

Eloğlu bir ara bu mezalimlerden dolayı boşaltılmıştır. Bu sırada Fransızlar merkez Ulu camii'nde ikame etmişlerdir. Eloğlu son olarak 11 Şubat 1920 tarihinden sonra Fransızlar Maraş’tan çekilirken mezalime uğramıştır. Fransızlar çevre çeteleri ile beraber bu bölgeden uzaklaştırılmıştır. (Pusular-Gece baskınları). 12 Şubat 1920 Tarihinde Fransızlar bu bölgeden İslahiye doğrultusunda tamamen ayrılmışlardır.

Eloğlu 1944 yılına kadar köy statüsünde kalmış, 1944 yılında nahiye olmuştur. 11 Şubat 1960 tarihinde dönemin başbakanı Adnan Menderes burayı ziyaret eder, buranın ilçe , adının da Türkoğlu olmasına karar verir. 20 Nisan 1960 tarihli 7033 sayılı yasa ile Kahramanmaraş ilinin 6. ilçesi olur.

Oğuz Avşar boyu gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır.

Kahramanmaraş merkezine 23 km uzaklıktadır.

ilçenin iklimi, Akdeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

ilçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

İlçede mahalli seçimlerde belediye başkanlığı ve meclis üyeliği seçimleri de yapılmaktadır.

Seçildikleri yıllara göre ilçe belediye başkanları:
İlçede 4 adet ilköğretim ve biri pansiyonlu İmam Hatip Lisesi, Anadolu lisesi, çok programlı lis