yalardır. Dünya barışının küresel ütopyası genellikle tarihin muhtemel dayanılmaz sonu olarak görülür. Sparta Lycurgus tarafından oluşturulan militaristlik bir ütopyaydı. Özellikle Atinalılar bunu bir distopya olarak gördüler). Sparta, Tebler tarafından Leuctra savaşında yenilgiye uğratılana kadar önemli bir Yunan gücüydü.

Bu ütopyalar dini temellidir ve insanlığın başından beri vardır. Üyeleri ütopyayı oluşturan bir dini geleneğe inanmak ve izleme ihtiyacı duyar. Yahudilik ve Hıristiyanlıktaki Adem’in Bahçesi ve Cennet hakkındaki farklı görüşleri özellikle geleneksel din anlayışı açısından ütopya olarak değerlendirilebilir. Böyle ütopyalar varlığın sıkıntılardan uzak olduğu saadet ve aydınlanma yeri olan ‘zevk bahçesi’ olarak tanımlanır. Varlığı günahtan, acıdan, yoksulluktan ve ölümden ayrı olarak hayal ederler ve bazen melekler ve huriler olduğunu iddia ederler. Benzer şekilde Hindulardaki Moksha ve Budistlerdeki Nirvana kavramları da bir çeşit ütopya olarak kabul edilebilir. Hinduizm ve Budizm'de ütopya yer değil aklın halidir. Eğer düşüncelerden bağımsız meditasyon yaparlarsa aydınlığa ulaşabileceklerini düşünürler. Bu aydınlanma ütopya kavramıyla alakalı olarak ölüm ve yaşam çemberinden çıkmayı vadeder.

Ancak alışılagelmiş insan tarafından oluşturulmuş ütopyalar din temelli ütopyalar için daha açık bir kanıttır çünkü üyeleri yitirilen erdemleri ve değerleri Yaşam’dan Sonraki Hayatta yeniden kurmaya çalışır.

19. yüzyılda Birleşmiş Devletler ve Avrupa’da İkinci Büyük Uyanıştan sonra bazı radikal dini gruplar ütopik toplumlar yarattılar. İnsan hayatının tüm yönlerini inançlarına göre yönetebilecek toplumlar oluşturmaya çalıştılar. Bu ütopik toplumlar arasında en bilineni 18. yüzyılda İngiltere'de başlayıp kısa bir süre sonra Amerika’ya yayılan Shaker hareketidir. Diğer iyi örnekler ise; Riker'un Holy City(Kutsal Şehir) ve Kaliforniya’daki 15 ütopik koloni, Kanada ve Fin ‘kolkhozes’ ütopik toplumunu da kapsayan diğer 15 sosyalist ve dini topluluklar ve Sovyetler Birliği’dir.

Bu ütopyalar gelecekte kurgulanmıştır; gelişmiş bilim ve teknolojinin acı ve ölümün yok olması, insan doğasındaki değişiklikler ve insani koşullardaki değişiklikler gibi durumların ütopik yaşam standartlarının oluşmasına yol açacağına inanılır. Bu ütopyacı topluluklar insan hakkındaki her şeyi değiştirmek isterler. Teknoloji insanların uyku yemek ve doğum gibi normal işlevlerini yaşam şekillerini etkiledi ve suni bir anlam kazandı. Bu planlanmış ütopyaların diğer şekilleri insanların teknolojiyle dengeyi bozması ve yaşam koşullarını arttırmasını içerir (örn.:Star Trek-Yıldız Yolculuğu). Ütopyanın durağan mükemmelliğinin yerine liberal transhümanistlerin extropya düşüncesi bireylere ve gönüllü gruplara tercih ettikleri sosyal kurumları oluşturmalarına izin verir.

Garrett Jones, 2004 yılında yayımladığı eseri Ourtopia’da ‘hiçbir yer’ yerine ‘kendi yerimizi’ yapmak için elimizde olan bütün kaynakları iklim değişikliği ve kabileleşmeye karşı kullanmamız gerektiğini tartışır. Buckminster Fuller teknolojik ütopyacılık için teorik bir temel sundu ve bu teknolojik ütopyanın gelişmesini sağlayacak haritalar ve araba tasarımları geliştirdi.

Teknolojik ve liberal sosyalist ütopyanın bir belirgin örneği de İskoç yazar Iain M.’nin Bank Culture adlı eseridir.

Bu türün ilk çeşitleri kalıtsal teorilerle kuruldu. Doğadaki bazı özelliklerin kalıtsal olduğunu düşünen bazı genetikçiler sadece daha sağlıklı değil daha zeki bir ırk yaratılabileceğini ama beceri ya da aksine sarhoşluk ve suçluluk gibi bazı özelliklerin seçilebileceğini düşündüler. Bu durum iyi genlere sahip olanların çocuk yapmasını öneren, kötü genlere sahip olanlarınsa çocuk yapmalarını engelleyen bir durum haline dönüştü.

Teknolojik ütopya idealinin bir diğer çeşidi Jacque Fresco'nun kurmuş olduğu Venüs Projesi'dir. Bu proje teknoloji ve bilimin yardımıyla tüm insanlığa ferah bir dünya kurmayı amaçlar. Dünya kaynaklarının tamamının, kurulacak teknolojik bir sistemle yönetilmesi gerektiğini savunur. Fresco'ya göre üretim kâr sağlamak için değil, ihtiyaç karşılamak için yapılmalıdır. Kâr üzerine kurulan ekonomik sistem savaşların temel sebebidir. Üretim insan gücü ile değil mutlak makine gücü ile yapılmalıdır.




Gerhard Barkhorn

Gerhard Barkhorn, (20 Mart 1919, Königsberg, Doğu Prusya - 8 Ocak 1983, Frechen, Köln, Nordrhein-Westfalen) Alman pilot.

20 Mayıs 1919'da Doğu Prusya'da Königsberg'de doğdu. 1937 yılında Alman Hava Kuvvetlerine girdi. II. Dünya Savaşı'na avcı uçağı pilotu olarak katıldı ve hepsi de Doğu Cephesinde olmak üzere tam 301 Sovyet uçağı düşürdü. Savaş sırasında Binbaşılığa kadar yükseldi.

II. Dünya Savaşı sonunda kısa süre savaş esiri olarak tutuldu. 1956 yılında Batı Alman Hava Kuvvetlerine katıldı ve generalliğe kadar yükseldi, 1976 yılında emekliye ayrıldı. 1983 yılında Köln yakınlarında trafik kazasında öldü.

Fotoğrafta boynunda gördüğünüz madalya, 1. sınıf Alman Demir Haç nişanının Şövalye sınıfıdır, nişana ayrıca meşe yaprağı, kılıç ve pırlanta eklenmiştir ki II. Dünya Savaşı'nda Alman Ordusunda alınabilecek en yüksek madalyadan bir öncekidir ve sadece 27 tane verilmiştir.





Hans-Ulrich Rudel

Hans-Ulrich Rudel (d. 2 Temmuz 1916; Landeshut, Niederschlesien, bugünkü Polonya'nın Kamienna Góra kasabası – ö. 18 Aralık 1982; Rosenheim, Bavyera), II. Dünya Savaşı'nın Alman bombardıman uçak pilotu. 
2 Haziran 1916'da Konradswaldau’da doğdu 4 Aralık 1936’da Alman Hava Kuvvetlerine girdi. Haziran 1938'de subay ve kıdemli bir askeri öğrenci olarak Graz ben. / Sturzkampfgeschwader 168'e katıldı. Rudel, zorlu yeni teknikler öğrendi ve bu yüzden 1 Ocak 1939 tarihinde, muharebe uçuşuna uygun kabul edilerek, operasyonel keşif eğitimi için Hildesheim Keşif Uçuş Okulu'na nakledildi. O tarihte Teğmen rütbesine atandı. Eğitimini tamamladıktan sonra Prenzlau de Fernaufklärungsgruppe 121'e (Uzun Menzilli Keşif Grubu) tayin edildi.

II. Dünya Savaşı'nın başında Polonya Seferi sırasında, Breslau'dan Polonya üzerinde uzun menzilli keşif görevleri için (gözlemci olarak) uçtu. Rudel 11 Ekim 1939 tarihinde 2. Sınıf Demir Haç madalyası kazandı. Oberleutnant (üstteğmen) olarak Britanya Savaşını geçirdi.

Rudel, Sovyetler Birliği'nin Alman işgali sırasında, 23 Haziran 1941'de yaptığı ilk dört savaş misyonlarında uçtu. Gösterdiği pilot becerileri ile 18 Temmuz 1941 tarihinde 1. Sınıf Demir Haç madalyası kazandı. 23 Eylül 1941 tarihinde, Stuka pilotu olarak Leningrad bölgesinde Kronstadt Limanı'ndaki bir hava saldırısı sırasında, Sovyet savaş gemisi Marat'ı batırdı. Savaş gemisini 1,000 kg bomba kullanarak vurmuştur.

Aralık sonunda, onun misyonunu 400 uçakla ve Ocak 1942'de Demir Haç Şövalye Haçı aldı. 10 Şubat 1943 tarihi itibarıyla 1000 sorti yapan tarihte ilk pilot oldu. Kursk Savaşı'nda 1943 sonbaharı boyunca 100 tankı tahrip ettiği iddia edilmiştir.

Kasım 1944 yılında, kalçasından yaralandı ve alçılı haldeki bacağı ile sonraki misyonlarında uçmaya devam etti.

8 Şubat 1945 günü, 40 mm'lik kabuk parçası uçağına çarptı. Sağ ayağından kötü şekilde yaralandı ve Alman hatlarına iniş yaptı. Hayatını kurtarmak için birlikte uçtuğu Dr. Ernst Gadermann, tarafından kanamasını durdurarak, Rudel'in bacağını diz altından ampute etmiştir.

25 Mart 1945 tarihinde operasyonlardan döndü ve Savaşın sonuna kadar 26 tank daha imha ettiği iddia edilmiştir.

II. Dünya Savaşı'nın nerede ise tüm cephelerinde görev almış ve 7 savaş uçağı düşürmüştür. Fakat asıl ününü kullandığı ju 87 tipi savaş uçağı ile Doğu cephesinde yer hedeflerine yaptığı saldırılarda edinmiştir.

Çıktığı toplam 2530 görev uçuşu sonucu 519 Rus tankını, 1 savaş gemisini, 1 destroyeri, 70 botu, 800'den fazla motorlu aracı, 150'den fazla topu imha etmiştir. Bunların dışında Rus sabit hedeflerine ağır hasar vermiştir.

Stalin tarafından kellesine 100.000 Ruble ödül konulan Hans Ulrich Rudel, savaş sonunda Sovyetlerin eline düşmemeye kararlı olarak 8 Mayıs 1945'te ABD güçlerine teslim oldu. Savaş kamplarında esir olarak on bir ay tutuklu kaldı. Amerikalılar tarafından serbest bırakılarak, 1948 yılında Arjantin'e taşındı.

Savaştan sonra, bir süre için Arjantin Cumhurbaşkanı Juan Peron ve Üçüncü Reich hayranı Paraguay diktatörü Alfredo Stroessner ile yakın arkadaşı ve sırdaşı haline gelerek Güney Amerika'ya taşındı. Bir bacağı eksik olsa da, tenis ve kayak yaparak aktif bir sporcu oldu, ve hatta Amerika'daki en yüksek tepe olan Aconcagua'ya (6.962 metre veya 22.841 feet) tırmandı. Ziyareti sırasında azılı Nazi toplama kampı doktoru ve savaş suçlusu Josef Mengele ile tanıştı.

1953 yılında döndüğü Batı Almanya’da neonazi faaliyetlere katılarak ve milliyetçi siyasi parti, Alman Reich Partisi'nin (Deutsche Reichspartei) önde gelen bir üyesi oldu. Almanya'ya dönmeden önce, Kasım 1949 yılında Buenos Aires'te "Dürer-Verlag" tarafından yayımlanan ("Bununla birlikte" ya da "her şeye rağmen") Trotzdem başlıklı bir savaş günlüğü yayınladı. Rudel, bilinen bir Nazi olduğundan kitabının yayınlaması için izin verilmesi Almanya'da tartışmaya yol açtı. Kitapta, Ulusal Sosyalist politikayı destekledi. Bu kitap daha sonra yeniden düzenlenerek, Sovyetler Birliği'nin Alman işgalini destekleyen Stuka Pilot denilen anılarının bir kitap şeklinde yoğun olarak ABD'de yayınlandı.

Hans-Ulrich Rudel savaş sonrası Almanya'da başarılı bir iş adamı oldu. 1976 yılında, Rudel Skandalına dahil olan İki yüksek rütbeli Bundeswehr generali, Karl Heinz Franke ve Walter Krupinski, erken emekliliğe zorlandı.

Hatıralarını 1958 yılında “Stuka Pilotu” adı ile yayınlayan Rudel, 18 Aralık 1982’de Rosenheim’da ölmüştür. 22 Aralık 1982 tarihinde Dornhausen'e gömülmüştür. cenazesinde yas tutanlar Nazi selamı vererek fotoğraflandı ve Nazi sembollerinin sergilenmesini yasaklayan bir yasa altında incelenmiştir.

II. Dünya Savaşı'nda Alman Ordusunda alınabilecek en yüksek madalyası olan Altın meşe yaprağı, kılıç ve pırlanta ilaveli Şövalye Demir Haç (Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit goldenem Eichenlaub, Schwertern und Brillanten) savaş boyunca sadece bir tane Hans-Ulrich Rudel'e