sun Visconti için bir şey değişmez, çünkü onun için önemli olan toplumsal ilişkilerin çözümlenmesi ve olduğu gibi yansıtılmasıdır.

Onun filmleri insanın iç dünyasını, mutluluğa duyulan özlemi, cesareti yansıtır. Çözümleme-eleştiri, şiirsellik-dram onun sanatının en belli ve önemli öğeleridir. Visconti filmlerinde, yenilgiye uğramış insanın karşısına toplumsal bilinçlenme sürecine girmiş insanı çıkartır.






Patlıcan

Patlıcan, bilimsel adıyla Solanum melongena, Solanaceae familyasına ait olup, ılık iklimlerde tek yıllık, tropik iklimlerde ise küçük bir ağaç şeklinde büyüyen çok yıllık bir kültür bitkisidir.Patlıcanın ilk yetiştiriciliği M.Ö 5. yüzyılda Hindistan'da gerçekleştirilmiştir. Bu tarihten sonra Afrika'ya sonra Doğu Akdeniz'e ve Avrupa'ya getirilmiştir. Avrupa'ya getirilmesi 16. yüzyılda İspanyollar tarafından gerçekleştirilmiştir.

Avrupa'ya ilk getirilişinde süs bitkisi olarak kullanılan patlıcan, dünyada üretilen yaş sebzeler arasında 6. sırada yer almaktadır. İçeriğinde düşük nikotin barındırması nedeniyle patlıcanı tüketen tek canlı türü insandır. Tropik bölgelerde çok yıllık bitki özelliği gösterirken bu kuşağın dışındaki iklim kuşaklarında bir yıllıktır.

Türkiye'de daha çok imambayıldı, karnıyarık yemekleri ve kızartması şeklinde tüketilir. Ayrıca salatası da yapılır.

Patlıcanın insan sağlığındaki yerinin diğer sebze türlerinden küçümsenmeyecek düzeyde olduğu bilinmektedir. 
100 gr patlıcanın kalori değeri 24’dür. 100 gr patlıcanda 1.1 g protein, 2 g yağ, ve 5.5 g karbonhidrat vardır. 
Vitamin içeriği bakımından ise; 100 gramında 30 IU A vitamini, 0.4 mg B1 vitamini, 0.5 mg B2 vitamini ve 5 mg C vitamini bulunmaktadır.

Doğada patlıcanı besin olarak tüketen tek canlı insandır. Bunun nedeni bünyesinde az miktarda nikotin bulunmasıdır.

Patlıcan; dünyada üretilen sebzeler içerisinde; domates, biber ve hıyar üretiminden sonra gelmektedir.

Dünya patlıcan üretimi 1994 yılından itibaren düzenli olarak artarak, 2003 yılında %84 artışla 29,5 milyon tona ulaşmıştır. Bu artışta önemli patlıcan üreticisi ülkelerin payı olduğu görülmektedir. Nitekim dünyada önemli üretici ülkeler olan Çin, Hindistan, Türkiye, Mısır, İtalya ve İspanya’da patlıcan üretimi son on yılda %21 ile %118 arasında artmıştır.

Son on yıllık veriler incelendiğinde; dünya patlıcan üretiminde Çin’in%50.6, Hindistan’ın %30.1,Türkiye’nin %3.8 ile ilk üç sırayı paylaştıkları, özellikle son beş yılda Çin üretiminin arttığı; Hindistan ve Türkiye üretimlerinin ise fazla değişmediği görülmektedir. Dünya üretiminde ilk üç sırayı %84,5 oranı ile Çin, Hindistan ve Türkiye almaktadır. 2003-2004 yılına ait dünya patlıcan üretimi istatistikleri, FAO Birleşmiş Milletler'in Gıda ve Tarım Örgütü verileri șu tabloda özetlenmektedir:

Bu ülkelerin ihracattaki payları incelendiğinde ise; Çin’in ihracatının %5,5, Türkiye ihracatının %1,5 olduğu, Hindistan ihracatının ise kayda değer olmadığı görülmektedir. Diğer yandan dünya patlıcan ihracatının %21.8’ini İspanya, %21,7’sini Meksika, %5,5’ni Çin, %3,4’ünü İtalya, %1,5’ini ise Türkiye karşılamaktadır. Son verilere göre üretilen patlıcanın yaklaşık %2’si ticarete (ihracat-ithalat) konu olmakta, taze olarak stok olmadığı için de kalan miktarın tüketimde kullanıldığı varsayılmaktadır.

Türkiye’de farklı iklim ve toprak yapısı nedeni ile birçok sebze türü üretilebilmektedir. Patlıcan da bu sebze türlerinden biridir, Türkiye şartlarında patlıcan üretimi hem tarlada hem serada yapılabilmekte, fakat iklim ve toprak isteği yanında bakım şartları ve ekim nöbeti tercihinden dolayı her bölgede yetiştirilememektedir. Türkiye’de patlıcan üretimi yapılan en önemli iller; İçel, Antalya, Şanlıurfa, Hatay, Aydın, Bursa, Adana ve Samsun’dur. Türkiye’nin 1997-2002 yılları arasında patlıcan üretimi 1992 ve 1993 yılında 750.000 ton olarak gerçekleşmiş, 1994 – 1998 yıllarında ise, 750.000 ton ile 850.000 ton arasında değişim göstermiştir. 1998 yılından sonra da üretim 900.000 tonu asarak 2002 yılında 955.000 tona ulaşmıştır. 1991- 2002 yılları arasında Türkiye patlıcan verimi hektara 19.621 kg ile 29.216 kg arasında değişmiştir. Türkiye’nin patlıcan ihracatı 2.600 ton ile 5.600 ton arasında değişmektedir. ihracat, 1993 yılında olduğu gibi bazı yıllarda 1.000 ton seviyesine düşerken, 2001 yılı gibi bazı yıllarda ise 5.500 tona ulaşmıştır. Diğer yandan Türkiye’nin en fazla patlıcan ihraç ettiği ülkeler arasında Almanya, Avusturya, Bulgaristan, Hollanda, Romanya, Rusya ve Belçika yer almaktadır.




Kabuklular

Kabuklular (Crustacea), Eklembacaklılar şubesinin ait bir altşubedir.

Yaklaşık 25.000 kadar türü bilinmektedir. Çoğu deniz ve tatlı sularda, az bir miktarı ise karaların nemli bölgelerinde yaşar. Hepsi kanatsızdır. Kabuklu dış iskeletleri, yarık ayak şekilli bacakları, iki çift antenleri ve solungaç solunumları karakteristiktir. Böceklerde bir çift anten bulunur. Akrep ve örümcekler ise antensizdir.

Vücutları baş, göğüs ve karın bölmelerinden meydana gelir. Bazılarında baş ve göğüs kaynaşmıştır. Bunlara, başlıgöğüs ("sefalotoraks") denir. Vücut, kitinden bir kabukla örtülüdür. Deri hücrelerinin salgısı olan bu kutikula, dış iskelet vazifesini görür. Bu kabuklar, vücudu dış etkilerden korur, kaslara tutunma yeri sağlar ve su kaybını önler. Büyümeye mani olduğundan zaman zaman atılarak değiştirilir. Bazılarında CaCO ve SiO'in birikmesiyle direncini arttırır. Kabuk, vücudun her tarafında aynı kalınlıkta değildir. Oynak yerlerde incelerek hareketi kolaylaştırır.

Çoğu ayrı eşeyli, iri yapılıdır. Türlere göre bacak sayıları farklılık gösterir. Bazı kabuklularda, göğüs bacaklarının dibine bağlı olan ve dışarı doğru sarkan solungaçları, kabuğun yanlarında bulunan birer odacık içinde yer alır. Bazı türlerde ise, düzleşmiş karın bacakları solungaç görevini ifa eder. Küçük türlerde ise hiç solungaç bulunmaz, bunlar vücutlarının bütün yüzeyiyle solunum yaparlar. Tespih böcekleri, kütükler veya taşlar altında ve çürümüş bitkisel yiyecekler üstünde bulunur. Havanın oksijenini alabilen hassas solungaçlarının nemli kalması için rutubetli yerlerde yaşamak zorundadırlar. Yengeç, karides, ıstakoz, su piresi ("Daphnia"), siklops ("Cyclops"), langust, balina biti ve tesbih böcekleri en iyi bilinen kabuklulardır.





Salim Kadıbeşegil

Salim Kadıbeşegil "(d. 1954, Ankara)", Stratejik İletişim ve Kurum İtibarı Yönetimi uzmanı.

1977 yılında Ege Üniversitesi Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu'nu bitirdi. Çalışma yaşamına 1975 yılında gazetecilik yaparak başladı. Turizm ve Tanıtma Bakanlığında Basın Müşaviri, Washington'da Basın Ateşe Yardımcısı, Ege Bölgesi Sanayii Odası ve Turyağ'da Halkla İlişkiler Müdürü olarak görev yaptı. 1990 yılında İzmir'de iletişim şirketi ORSA'yı kurdu ve 1993 yılında merkezini İstanbul'a taşıdı.

1985 yılında İzmir Halkla İlişkiler Derneği kurucuları arasında yer aldı ve üç dönem bu derneğin Yönetim Kurulu Başkanlığı'nı yaptı. Türkiye Halkla İlişkiler Derneği ve Halkla İlişkiler Danışmanları Derneğinin üyeleri arasındaydı.

Üniversitelerde dersler veren, seminer, forum, panel ve benzerî meslekÎ etkinliklerde konuşmacı olarak görev alan Kadıbeşegil'in yurt içinde ve dışında yayımlanmış makaleleri bulunmaktadır.

Salim Kadıbeşegil, CIPR (İngiliz Halkla İlişkiler Enstitüsü) ve IPRA (Uluslararası Halkla İlişkiler Derneği) üyeliklerinde bulundu. İletişim Danışmanlığı mesleğinin Dünyadaki en geniş tabanlı meslek örgütü olan ICCO (Uluslararası İletişim Danışmanlıkları Birliği)'nun Yönetim Kurulu'nda Türkiye'yi altı yıl temsil eden Salim Kadıbeşegil, (1998-2004) bu oluşumun ülkemizdeki yerel örgütü olan PRCI (PR Danışmanlıkları Birliği, şimdiki adı İDA) ve yine Türkiye'nin ilk medya ölçümleme ve değerlendirme şirketi olan PRNET'in kuruluşunda da etkin görevler almıştır. 1990'lı yılların sonunda Türkiye'de halkla ilişkilerin ölçülebilir standartlara sahip stratejik yönetim disiplini olması yönünde önemli katkılarda bulunmuştur.

2001-2010 yılları arasında Reputation Institute'un Türkiye temsilcisi olan Kadıbeşegil Türkiye Kurumsal Yönetim Derneği'nde iki dönem Yönetim Kurulu Başkan Yardımcılığı görevlerinde bulundu. Türkiye Bilim Merkezi Vakfı ve Buğday Ekolojik Dönüşüm Derneklerinde Yönetim Kurulu Üyesi olarak görev yaptı. Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesinde "Global halkla ilişkiler uygulamaları ve liderlik yönetimi" dersleri verdi. Buğday Ekolojik Dönüşüm Derneği gönüllüsüdür.

Ülkemizde itibar yönetiminin tanınmasında önemli katkıları olan Kadıbeşegil 2006 yılında RepMan İtibar Araştırmaları Merkezini kurdu. Kar amacı gütmeyen bir platform olan merkez www.repman.com.tr adresinden dünyada ve ülkemizde itibar yönetimi İle ilgili çalışmaları paylaşmaktadır. Merkezin yerli ve yabancı danışma kurulu üyelerinin katkısı ile her yıl düzenli gerçekleştirdiği forumları, beyin fırtınaları toplantıları, sertifika programları ve araştırmaları vardır.

Kadıbeşegil'in geliştirdiği RepMan İtibar Araştırması modeli Türkiye'de yerli ve yabancı şirketler tarafından en yaygın kulanılan araştırma modelidir.

Marka, itibar, liderlik, sosyal sorumluluk, etik, sürdürülebilirlik, kriz yönetimi gibi konularda güncel yazılarını Brandmap'de aylık, Türkiye Etik ve İtibar Derneği'nin yayın organı IN'de üç ayda bir paylaşmaktadır.

Kadıbeşegil güncel yazılarını www.salimkadibesegil.com 'da sürdürmektedir.
Makaleleri ve şirket çalışmaları ile ilgili bilgiler; www.orsa.com.tr 'de bulunmaktadır.


[http://www.salim.kadibesegil.com
www.repman.com.tr




Peksimet

Peksimet uzun yıllar bayatlamadan dayanabilen ve genellikle savaş, kıtlık gibi durumlarda tüketilen ekmek çeşidir. Yunan kökenli bir kelimedir. Genellikle İzmir başta olmak üzere ege bölgesinde sıkça kullanılır




Emilia Galotti

Emilia Galotti, Alman yazar Gotthold Ephraim Lessing'in oyunu. İlk kez 7 Mart 1772'de sahnelendi.

Burjuva trajedisi ("Bürgerliches Trauerspiel") olarak tanımlanan oyun bu özelliğini, karakterlerini burjuvalar oluşturduğundan değil, eserin temsil ettiği burjuva bakış açısı nedeniyle kazanıyor.

Oyunun dahil olduğu Romantik sanat akımını da kalıp