nemli komplikasyonlarından biridir.

Tedavide üç seçenek esastır.Bunlar:

Kan glikoz düzeyini yükseltmek için damar içi yolla %30’luk glikoz (500–1000 cc) solüsyonu, ağız yoluyla yolla gliserin (500 gr günde iki kez, 5 gün süreyle) veya propilen glikol 225 gr civarında, Günde 2 kez, 2 gün; 3 veya 4. günler 100 gram verilebilir.

Glikoneogenezis'i desteklemek amacı ile tedavide ACTH veya Glukokortikoidler kullanılır. Kullanılabilecek glukokortikoidler; Dexamethasone (0,1-0,3 mg/kg) Prednisolon (125–200 mg dozda ve günde, 3 gün süreyle), Depo ACTH ( Cortrophine-Z; Cortrosyn depot:50–100 IU, insülin (0,5 ünite/kg’a deri altı ya da kas içi enjeksiyonla), methionine verilebilir.

Kloralhidrat ( ilk gün 30 gr Sonraki günlerde 7’şer gr birkaç gün ağız yoluyla) B vitaminleri ve sodyumfosfat gibi maddeler kullanılır.

Ayrıca hayvanlara vitamin B, kobalt ve nikotinik asit gibi ilaçlarda verilebilir.
Ketozise bağlı asidoz şekillenmişse 240 gr Sodyum bikarbonat (NaHCO) 1 lt distile suda çözülerek damar içi uygulanabilir. Ancak kloralhidratla birlikte kullanımı kontrendikedir.
Tüm tedavilerde sonuç 3-4 gün sonra alınır.






Türkiye (gazete)

Türkiye Gazetesi, Enver Ören tarafından 22 Nisan 1970 tarihinde "Hakikat" adıyla yayımlanmaya başlanan günlük gazete. İhlas Holding'in bir parçasıdır ve holdingin ilk kurumudur. 29 Mart 1972 tarihinde "Türkiye" adını aldı.

Dr. Enver Ören'in 1978'de Japonya'da katıldığı FIEJ Kongresinde tanıştığı ve "dünyanın en çok satan ikinci gazetesi" olan Asahi Shimbun gazetesinin "elden dağıtım sistemini" uygulamaya geçiren Türkiye Gazetesi, 1980'e kadar akşam gazetesi olarak yayımlandı. İhlas Haber Ajansı (İHA)'nın hizmet verdiği Türkiye Gazetesi, sağ kamuoyuna seslenen en etkili gazetelerden biridir. 

Türkiye'yi ilk kez abonelik sistemiyle tanıştıran gazete; 10 Aralık 1989 tarihinde ulaştığı 1.424.350 adet günlük satış rakamıyla hâlen kırılamamış olan tiraj rekorunu elinde bulundurmaktadır.

Gazete 16 Eylül 2013 günü yıllardan beri kullandığı logosunu değiştirmiştir. Logo değişiminde “Türkiye” yazısı sadeleştirilmiş, ‘T’ harfi beyazla yazılıp, kırmızı yuvarlağın içine alınmıştır.




İsmail Karakurt

İsmail Karakurt (d. 1964), şair, edebiyat öğretmeni.

Yozgat Sarıkaya Emirbey Köyü doğumlu. İlk ve orta öğrenimini Yozgat ve Kayseri'de tamamladı. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmenliği Bölümünden 1989'da mezun oldu.

Yazmaya üniversitede okuduğu yıllarda başladı. Şiir ve yazıları Aylık Dergi, Al­batros, Araf, Argos, Dergah, Hece, Kanat, Kayıtlar, Kırağı, Kum Yazıları, Milli Eğitim, Palandöken, Yalnızardıç, Yedi İklim’de yayımlandı.

Şiirlerinde varlığın ve hayatın anlamı üzerinde yoğunlaşarak, coşkulu bir edayla; aşkı, ölümü, çocukluğu, bozkır saflığı ve dinginliğini, kendi kültürümüzün klasik ve taşralı katmanlarından devşirdiği unsurlarla yoğurarak, köklü bir ses, yeni bir hazla işledi. Temiz, yumuşak, masalsı bir dili var.

Yazılarında ise hayat, aşk, şiir, şiirin metafizik tartımları, şiirin sorunları, çocukluk üzerine açılımlar, içsel söyleşiler yapan, bir başka deyişle, kendisiyle birlikte okuru, yaşamak ve yürek zarı arasında gezindirdi. Ege’nin bir kasabasında uzayıp giden ovaya, uzayıp giden gökyüzüne bakarak sincabın peşi sıra ağaçlarla arkadaşlık etti, onlarla söyleşti...

İlk şiir kitabı Simurg (MEB 1992) ile Türkiye Yazarlar Birliği tarafından 1992 yılı şiir ödülüne lâyık bulundu. İkinci şiir kitabı Mahrem Mecazlar (1999 Ankara) Hece Yayınları arasında çıktı. Çocukluğum Bir Çocuk (MEB 2005), şairin üçüncü şiir kitabı. Ayrıca Çürük Yeşil (şiir), Şifalı Otlar Dükkânı (şiir), Pörçük Meşkler (deneme), Ağaçlar Kitabı (deneme), İpek Böceği (Masal) adlı dosyaları ise yayıma hazır.

Halen İstanbul Dr. Vasıf Topçu Fen Lisesi'nde çalışmakta ve harflerle yolculuğuna devam etmektedir. Evli, Mevlâna Yusuf ve Selçuk Eren adında iki oğlu var.






Engelleme terapisi

Engelleme terapisi ya da aversiyon terapisi; bir davranış terapisi türüdür ve istenmediği halde tekrarlı olarak yapılan bir davranış biçimini engellemeyi kapsar.

En basit şekliyle, yaramazlık eden bir çocuğu cezalandırmak bir engelleme terapisi sayılabilir. Fakat psikolojik öğrenme ve Pavlov şartlama deneylerinin sonucunda bu teknikler son derece ayrıntılı bir hale getirilmiştir; en önemlisi hastanın engellenmesi istenen davranışlarda bulunduğu zaman rahatsız edici durumlara maruz bırakılması tekniğidir. Tırnak yiyen insanların ellerine sürülen acı tatlı cila bu tekniğin örneklerindendir. Engelleme terapisi çoğu zaman alkolizmde ve cinsel davranış bozukluklarında uygulanır. Ayrıca uyuşturucu madde bağımlılıkları, pedofili ve egzibisyonizm (teşhircilik)de denenmiştir. Eskiden başvurulan ve alkoliklerin içki içmeleri üzerine bulantı ve/veya kusma yaratan apomorfin enjeksiyonları tekniğinin yerini, kesin zaman ayarlaması yapılabilen elektrik şoku teknikleri almıştır.

Aversion terapiler toplumun dışladığı, kabul etmek istemediği kişileri kendi bakış açısına göre, "topluma uydurmaya" çalıştığı, psikolojik işkence sistemleridir. "Toplum kurallarına uymayan" insanları, ki bu kurallar da insanlar tarafından belirlenir, suçlu, ayıplı olarak gören anlayışın ürünüdür. Ellilerden beri uygulanan bu terapinin insanlarda değişim yaratmaktan çok, psikolojik olarak yıpratan bir uygulama olduğu görülmüştür.

Engelleme terapisi 1932'de başlamıştır. Bu terapi, American Society of Addiction Medicine tarafından 2003'te yazılan "Principles of Addiction Medicine, "makalesinde tartışılmıştır.

Engelleme terapisi öncelikli olarak uyuşturucu ve alkolün görüntüsünün, tadının, kokusunun uyandırdığı pozitif duyguları değiştirmek amacıyla yapılmıştır. İnsanlar üzerinde yapılan 6 ila 12 aylık deneyler sonucunda engelleme terapisi olumlu sonuç vermiştir fakat buna rağmen ilaç tedavisi popülerliğini yitirmemiştir.

Ayrıca bu terapi, daha az zararlı davranış bozukluklarının bireysel tedavilerinde de kullanılmıştır. Tedavi için bileğe lastik bir bant bağlanması yeterlidir. Zararlı düşünce veya davranışın kontrol edilemez hale gelmesi durumunda birey bu bandı ısırarak kendini bu düşünce veya davranıştan arındırır.

1967'de kimyasal veya şok etkisiyle yapılan tiksindirme yöntemleri yerini, covert sensitization adı verilen soyut tiksindirme yöntemlerine bırakmıştır.

Engelleme terapisi homoseksüelliğin "tedavisi"nde kullanılmış ancak 1994'te American Psychological Association (APA) bunun tehlikeli ve işe yaramayan bir uygulama olduğunu açıklamıştır. 2006 yılında, engelleme terapisinin homoseksüelliğin "tedavi"sinde kullanılmasının, APA ve American Psychiatric Association'ın yürütme yasa ve yönergesinin ihlali olduğu belirtilmiştir. Bazı ülkeler bu uygulamayı tamamen yasaklamıştır. Avrupa ve Amerika'daki psikolojik terapiler cinsel yönelimini kabullenme(gay affirmative psychotherapy). yönündedir. Bu terapinin yönergesi APA'da bulunmaktadır.

Psikolog Martin E.P. Seligman, bu konudaki çalışmaların tartışmalı olduğunu söylemiştir. Özellikle 1966'da yapılan deneylerin %50'si homoseksüel dürtülerin kaybolmasıyla sonuçlanmasından sonra Seligman homoseksüelliğin değişmesi için gösterilen yeterli gayret ve şevk terapi sınırlarını yıkabileceğini iddia etmiştir. Fakat daha sonra bu sonuçların hatalı olduğu, homoseksüellik duygusunun kaybolduğu zannedilen insanların aslında biseksüel oldukları ortaya çıkmıştır. Yani Seligman'ın deneyleri de başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

Dr. Robert Card, elektro şok tedavisini yürürlüğe sokmuş ve hastanın kişiliğinden homoseksüelliğin ayrılabileceğini savunan yazılar yayımlamıştır. Bu yöntemlerin birinde gönüllü homoseksüel deneklerin cinsel bölgelerine elektrodlar yerleştirilmiş ve homoseksüel porno filmi izletilmiştir. Film devam ederken vücutlarına emetic ilaçlar verilmştir. Daha sonra ilaçlar ve elektro şok kesilmiş ve heteroseksüel porno filmi gösterilmiştir. Süreç boyunca denek suistimal edilmemşitir.

1970'lerde birçok üniversitede engelleme terapisine dair araştırmalar yapılmıştır. Elektro şokla yapılan engelleme terapileri deneklerin akıl sağlıklarını kaybetmeleri veya intihar etmeleriyle sonuçlanmıştır .





Atipik fasiyal ağrı

Yüz nevraljileri grubu içinde, semptom bakımından hiçbir bilinen nevralji tablosuna uymayan bazı hastalıklara da rastlanmıştır. Ağrı anatomik sahalarda belirmez; değişken, atipik, can sıkıcı ve zonklayıcıdır. Analjeziklere cevap vermez. Bu gibi ağrıların «depressif kökenli semptomlar» (bkz.) olduğunun anlaşılması çok yararlı olmuştur. Çünkü bu ağrılar antidepresan tedavisi veya ECT'ye (elektrokonvülsif terapi) cevap vermektedir. Direnç gösteren bazı durumlarda ise sonunda lökotomi gerekmiştir.




Ataksi-Telanjiektazi

Ataksi-Telanjiektazi, bu sendrom akıl anormalliği, serebellar ataksi veya koreoatetosis ve en çok konjonktivada görülen, fakat vücudun başka yerlerinde de belirebilen telanjiektaz'ları (kılcal damarların genişlemesi) kapsar. Genetik kalıtım muhtemelen otosomal resesiftir. Bu sendromda sık rastlanan başka bir semptom da hipogammaglobulinemi'dir.

Ataxia,kasların birbiriyle ilşkisiz çalışması sonucu istemli hareketlerin düzensiz seyretmesi hali,vücut hareketlerinde uyumsuzluk.




Aşırı aktivite

Aktivite artışı veya aşırı aktivite, birkaç durumda psikiyatrik anlam taşıyabilir. Oldukça ani başlayan bir aktivite artışının yanı sıra iyimserlik, coşkunluk, fevri davranışlar ve uyku ihtiyacında azalma, manik hastalıklarda tipiktir.

Demanslı, özellikle Alzheimer hastalığından mustarip kişilerde bazen karakteristik bir amaçsız aşırı aktivite görülür. Örneğin, bir bavulu yerleştirip sonra boşaltmak, yahut tekrar tekrar aynı eşyanın tozunu almak gibi. Ama bu hastalarda genellikle hafıza bozukluğu ve gittikçe artan bir beceriksizlik de belirgindir. Ajitasyonda da amaçsız bir aşırı aktivite mevcuttur, ama bu hastanın gerilim ve korku duygularına sekonderdir.




Asomatognozi

Asomatognozi, Lobus parietalis'in arka kısmındaki fonksiyon bozukluğu nedeniyle kişinin sözel veya davranışsal olarak vücudunun parçalarını tasdik etmemesi veya tanımamasıdır.




Asılma Fetişi

Asılma