elliklerle büyük ölçüde örtüştüğü görülmektedir” gibi belirlemeler yapılmaktadır.

Haydar Avcı’ya göre; sorundaki tıkanma, halk diline uzak oluş ve yabancılıktan kaynaklanmaktadır. Bugün Anadolu’nun birçok yöresinde, halk dilinde halen kullanılan bir sözcük vardır. Bu sözcük “zağmak” sözcüğüdür ki çeşitli anlamlara gelmektedir.

Zağmak: 

Ayrıca Ankara yöresi köylerinde “zağ” sözcüğü "hızla git", "durma", "seğirt", "savuş", "hareket et" anlamında kullanılan bir sözcüktür.

Şimdi bu açıklamaların “zeybek” kavramıyla ne ilgisi var denilebilir. Kısaca bunu açıklayalım. Bilindiği gibi “bek”, “bak”, “pek”, “pak” ekleri Türkçede kavram yaratmak amacıyla kullanılan eklerdir. Söz gelimi; "kaymak" fiilini ele alacak olursak, burada “kay” köküne “pak” eki eklenerek “kaypak” kavramı türetilmiştir ki, anlam olarak ikiyüzlülüğü, tutarsızlığı, dönekliği, güvenilmezliği anlatmaktadır. ”Zağ” köküne ise, “bek” ya da “bak” eki eklendiğinde ise “zağbek” veya “zağbak” kavramları ortaya çıkar ki, bu da "sürekli kaçan", "belli bir yerde kalıcı olarak durmayan", "yeri geldiğinde saldırı durumunda olan"; "bir yere, özellikle sığınılacak ve savunulacak yerlere kaçarak kendini savunan" gibi çeşitli anlamları içerir ki, bu anlamlar da, "zeybekliğin" yapısı ve konumuyla bütünüyle örtüşmektedir.

Bu kavramın yüzyıllar boyunca halk ağzında, yöresel söyleyişlere ve dilin akıcılığına uydurularak “zeğbek”, “zeybek” şekline dönüşmüş olabileceğini de rahatlıkla düşünebiliriz. Söz gelimi, Ege Bölgesi telaffuzuyla Orta Anadalu, Kuzeybatı Anadolu telaffuzuyla, Güneybatı Anadolu telaffuzunun aynı olduğunu söyleyebilir miyiz? Dolayısıyla bu kavramların da bölgeler arası konuşma dilinde böyle küçük değişikliğe uğraması bize göre doğal bir durumdur. Bu tür değişimleri, başka sözcük ve kavramların kullanımında da görebiliriz.

"Zeybek"lerin de "bir yerde duramayan", "belli ve kalıcı bir mekânı bulunmayan", "barınmak ve korunmak amacıyla sürekli kaçış", yani "hareket halinde olan", "ulaşılması zor ve sarp yerlere, özellikle dağlara giden topluluklar" olduğu düşünülürse, bu kavramın pekâlâ bu sözcükten açıkladığımız biçimde türetildiği neden söylenmesin?

Ayrıca kaynaklarda "zeybek" kavramının “ele avuca sığmaz kişi” anlamına geldiği de belirtilmektedir ki, bu da yukarıdaki düşüncelerimizi doğrular niteliktedir.

Biliyoruz ki, "zeybeklik geleneği" içinde "dağa giden", "dağlara çıkan" kişiye “zeybek oldu” denilmektedir. "Zağmak" sözcüğünün anlamlarıyla bir arada düşünüldüğünde, bu anlam ve aktarım, savlarımızı bütünüyle desteklemektedir.

Ayrıca "zağbek" ve "zeybek" kavramlarında olduğu gibi, "seymen" kavramının da Ankara’nın çeşitli yörelerinde "sağmen", "samen", "seymen", "seyman" şekilllerinde kullanıldığı görülmektedir. Yine buna benzer bir biçimde “bey” kavramı da halk dilinde "beğ", "bağ", "ba", "beg" biçimlerinde kullanılabilmektedir. Çoğu zaman halk, “beyim” kavramının “beğim” biçiminde telaffuz eder ki, dildeki bu tür değişimler, yukarıdaki düşüncelerimizi önemli ölçüde onaylamaktadır. Halk dilinde “y” harfinin “ğ” ve “g” harflerine; “g” ve “ğ” harflerinin “y” harfine dönüştüğü çok sık görülen bir durumdur. Aynı durum “zağbek” kavramı için de geçerlidir.

Yine bu şekilde dildeki yöresel değişim sonucu "zeybek bölgesi" olan Ankara dolaylarında "zeybek kavramı"nın çeşitli şekillerde değişikliğe uğradığını, “zibek”, “ziybek” gibi söyleniş biçimlerine rastlanıldığını ve bu şekilde halk arasında kullanıldığını belirtmekte yarar görüyoruz.





Somun (ekmek)

Somun ekmeği, bir çeşit tava ekmeğidir. Altı düz, üstü kabarıktır. Tam daire şeklinde olduğu gibi, söğüt yaprağı biçiminde dar, uzun şekilli yapılanı da vardır. Çoğunlukla fırınlarda yapılan dar uzun biçimli olandır.

Somunun gramajını (ağırlığını) ve fiyatını belediyeler tespit eder. Somunlar, büyük ve küçük olmak üzere iki çeşittir. Yüksek randımanlı undan, francala şeklinde yapılanı da vardır.




Tayın ekmeği

Tayın ekmeği, asker ekmeğidir. Askerler için özel yapılır. Somundan biraz küçüktür. Randımanlı undan yapılır. Kepek ve vitamin bakımından besleyicilik özelliği vardır. Osmanlı döneminde özellikle yeniçerilerin yediği tayın ekmeği ise un ile darıdan yapılıyor ve üzüm suyuyla mayalanıyordu.




Zeybek (oyun)

Zeybek, Batı Anadolu yöresinde görülen halk oyunudur. Zeybek kendi içinde türlere ayrılmaktadır:

Tek kişi tarafından ya da birkaç oyuncunun çember şeklinde dizilmesiyle oynanır. Zeybek, halkı koruyan cesur bir adamı temsil eder. Zeybek oynayan dansçı, kollarını omuz hizasında, elleri başıyla aynı hizada olacak şekilde iki yana doğru açar ve bazı oyunlarda kollarını dirseklerden hafifçe kırar. Büyük adımlar atarak ağır ağır hareket eder. Ara sıra yere doğru eğilip bir dizin yere dokundurulması, bu dansın belirgin hareketlerindendir. Bu tarz zeybekler İzmir, Aydın, Manisa, Denizli, Muğla ve Uşak taraflarında görülen zeybek türleridir. Buna Balıkesir'in Ege sahilleri de dahil edilebilir.

İç Ege illeri olan; Kütahya, Bursa, Afyonkarahisar, Balıkesir'in doğu kısımları, Eskişehir ve Bilecik kaşıklı zeybek tavrı etkisindedir. Yine Ankara taraflarında oynanan oyunlar kaşıklı zeybek kategorisine girer. Kaşıklı zeybek oyun karakteri Sinop'a kadar uzanan Batı Karadeniz Bölümü'nü de içine alır.

Burdur, Isparta, Antalya, Muğla-Fethiye ve Denizli'nin güney kısımları (Acıpayam çevresi) "Teke" zeybekleri içine girer ve kıvrak ezgileri vardır.

Balıkesir'in iç ve güney kısımlarında ise kırık zeybek (güvende) oyunlarına rastlanır.
Aydın Zeybeği olarak da adlandırılır. Genellikle şu türkü eşliğinde oynanır:

Toplu olarak oynanan, eşlik ezgisi "karcığar" makamında olan, Balıkesir'e ait halk oyunudur.





Detective Comics

Detective Comics, DC Comics şirketi tarafından 1937'den beri aylık olarak yayınlanan çizgi roman serisidir.

"Detective Comics", Mart 1937'de, Donenfeld'in yönetiminde tümüyle çizgi roman olan bir "comic book" yayınladı. Bir süre sonra iki üniversite öğrencisi Joe Shuster (desenleri çiziyor) ile Jerry Siegel (senaryoyu yazıyordu) 1933'ten beri tanıtmaya çalıştıkları levhaları yayınladı.




Mustafa Süreyya Paşa

Mustafa Süreyya Paşa, Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde çeşitli valilik görevlerinde bulunmuş bir Osmanlı devlet adamıdır.

Arapgirlidir. Arapgirli Gümrükçü Osman Paşa'nın oğludur. Halep, İzmir (1872-1873), Bursa ve Ankara valiliklerinde bulunmuş ve Şurayı Devlet üyeliği yapmıştır. 1878 yılında vefat etmiştir.





Ahmed Rasim Paşa

Ahmet Rasim Paşa (1826, İstanbul - 1897, İstanbul), Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde çeşitli valilik görevlerinde bulunmuş bir Osmanlı devlet adamıdır. Yazar Ahmet Rasim ile karıştırılmamalıdır.

Tüccar Mustafa Ağa'nın oğludur. Yunanistan’da 12 yıl geometri, fizik ve diğer bilimleri tahsil ettikten sonra icazetname almış ve İstanbul’da Arapça ve Farsça okumuştur. İtalyanca, Arnavutça, Rumca ve Fransızca dillerini de bildiği kaydedilmiştir.

Memuriyete Babıali Tercüme Odası’nda başlamış, çeşitli memuriyetlerde bulunduktan sonra 1867 Seferinde Vidin Sancağı Mutasarrıflığı’na getirilmiştir. Birkaç ay sonra Rumeli Beylerbeyi payesine terfi etmiş, Yanya, Tuna, Trabzon, Aydın (İzmir; 1874-1875 döneminde) vilayetlerinde valilik yapmıştır.

Diyarbakır Valiliği’ne tayin olunduktan sonra istifa etmiş, ardından Şehremaneti görevine tayin edilmiştir. 4 Şubat 1878-18 Nisan]] 1878 tarihleri arasında iki buçuk ay İstanbul Şehremini (Belediye Başkanı) olmuştur. Bu görevdeyken, savaş kırgını göçmenleri II. Abdülhamid'e karşı V. Murat'ı yeniden tahta çıkarmak için örgütlediği yolunda hakkında ispiyoncu(jurnal) kararı verildi ve derhal azledildi. Son olarak 1895'te Trablusgarb valisiyken hastalık nedeniyle İstanbul'a döndü. 1897 yılında Kanlıca'daki yalısında öldü. Rumelihisarı'ndaki Kayalar Kabristanı’na defnolunmuştur. Yalısı aynı yıl çıkan yangında tamamen yandı. Yerine, eskisinin yarısı büyüklüğünde yeni bir yalı yapıldı. Ahşap ve 3 katlı olan yeni yalı taştan yapıldı. Ailesi 1915'te bu yalıyı belediyeye sattı. Ahmet Rasim Paşa Yalısı, 1970'e kadar da okul olarak kullanılmıştır.




Saç

Saç, insanda, baş üzerinde kafa derisi ya da saç derisi denen kısımda bulunan kıl kümesine verilen genel ad.

Saç diğer kıl kümelerine göre daha hızlı uzar. Saçın, büyüme hızı ortalama günde 0,3 mm ile 0,4 mm'dir. Her saç kılının büyüme ve duraklama devreleri birbirinden bağımsız olduğu için bir kıl büyürken diğer kıl dökülebilir. ortalama bir erkek saç teli kalınlığı 0,03-0,04 mm dir. Yeni doğan bebeklerde bütün kıllar aynı devrede bulunur. Bu sebeple 2-3 haftalık bebeklerde aniden saç dökülmesi görülür. 6 aydan sonra saçlar yetişkinlerin saç düzenine uyar.

Yaş, ırk, cinsiyet ve hormonların durumuna göre değişik saç şekilleri meydana gelir. Örneğin Afrikalı birinin saçları yaklaşık 3 kat dokudan meydana gelirken ve kıvrılmaya meyilliyken bu oran Uzak Doğulularda 11 kata kadar çıkar ve saçlar düz olma eğilimi gösterirler.

Folikül, saçın içinde büyüdüğü yapıdır. Saçın içinde bulunduğu gözenekli yapı yağ üreterek deriyi ve saçı yağlandırır. Gözenekli yapının dışında görülen kısımlarda özel kaslar yer alır.

Saça rengini veren pigmentler sarı, kırmızı ve mavi renklidir. Sarı pigmentler en küçük, maviler en büyük hacme sahiptirler. Mavi pigmentler en dışta, kırmızı ortada ve sarı en içte yer alır. Bu nedenle kimyasal yollarla saç rengi açılırken saç önce mavi rengini yitirerek kızıllaşır, son olarak da sarı hale gelir. İşleme devam edilirse beyaz veya beyaza çok yakın bir ton elde edilebilir.

Vücutta pigmentlerin yokluğu, albino denilen durumun ortaya çıkmasına neden olur. Albino canlılarda, genellikle tüm kıllar renksizdir.

Saç ağarması, saça renk veren pigment boya maddesinin zamanla azalmasından ileri gelir. Saçların birden beyazlaşması renk değişiminden olmayıp, siyah kılların dökülmesi ve daha dayanıklı beyaz saçların kalmasından ileri gelir.

Saç renkleri tanımlanırken, mavi ağırlıklı renkler "kül veya soğuk tonlar", kızıl ağırlıklı renkler "altın veya sıcak tonlar" olarak adlandırılır. Saç rengi tanımlanırken harf ve rakamlardan oluşmuş kodlar kullanılır. Numara