Kültür Şenliği en büyük şenliklerdendir.

Anlatıla gelen meşhur Çeşnigir Köprüsü efsanesi ve Tavalı Kaya efsanesi vardır. Tarihi Çeşnigir köprüsü asırlar sonra Karakeçililerin Uluslararası Kültür Şenliklerinde amblem olarak kullanılmış, amblemde keçi figürü kullanılarak köprü sembolize edilmiştir. Köprü, Kızılırmak’ın üzerinde kurulu, dokuz yüz sene önce yapılmış, muhtemelen Selçuklu devleti zamanından kalma, yüz on iki metre uzunluğunda on üç kemerden oluşmuştur. Köprünün çok büyük bir kemeri var. O kemeri zamanın mimarları bir türlü tutturamamışlar. Çok uğraşmışlar ama tutturmak bir türlü mümkün olmamış. Köprü yapılmadan evvel zamanın hükümdarı sefere giderken Kızılırmak’ın sığ yerinden geçip gidermiş. Yine bir sefer esnasında hükümdar mimarlarına ve köprü ustalarına ‘’Ben seferden dönünceye kadar buraya bir köprü yapılsın’’ diye emretmiş. Ustalar Mimarlar yedi-sekiz defa köprüyü yapmaya uğraşmışlar ama her defasında ortadaki büyük kemeri tutturamadıkları için köprü yıkılmış.Neticede Rum asıllı Hıristiyan bir mimar bu köprünün yıkılmaması ve büyük kemerin tutturulabilmesi için Allah’a gece boyunca yalvarıyor. Bir ara dalıp rüyasında kızı ile oğlunun kurban edilip onların kanı ile yoğrulan iki taşın köprüye konulması ile büyük kemerin tutturulmuş ve köprünün kurulmuş olacağını görüyor. Bu rüya üzerine adamcağız kızı ile oğlunu kurban ediyor, onların kanı ile yoğrulan taşları köprünün büyük kemerine yerleştiriyor ve büyük kemer tutuyor. Köprüde o kanlı iki taş hala görülmektedir. Hükümdar seferden dönerken köprüyü beğeniyor ve mimarlarını çağırıyor. 'Çok kısa sürede çok güzel köprü yapmışsınız' diyor. 
Mimarlarda: 'Sayenizde hükümdarım' diyorlar. Hükümdar bu söze sinirleniyor. Nasıl olur da siz benim sayemde yaparsınız, bu yapılan eserler Allah’ın sayesinde yapılmıştır. Ben sizin köprünüzden geçmem' diyor. Hükümdar Kızılırmak’ın yine sığ yerinden geçip otağına gidiyor.

Karakeçilide ağıtlar önemli bir yere sahiptir. Karakeçililerin ağıt söyleyişlerinde Yörük saflığı ve berraklığı görülmektedir. Kadınlar yapısal olarak nazik, duygusal oldukları için daha çok ağıt yakmaktadırlar. Ağıtlar ölen kişinin dünyada iken iyilikleri üzerine kurulur, yiğitlikleri ve mertlikleri anlatılır. Karakeçililerde sadece cenazelerde ağıt söylenmez. Yaşanan herhangi bir üzücü olay, uzun süre çekilen hastalık, ana baba, kardeş hasreti, memleket özlemleri gibi temalar üzerine de ağıtlar söylenir.

Karakeçili Yörüklerinin takvimi hayvanların yaşam ritmine ve bitkilerin ekim-hasat zamanına göre adlandırılmaktadır; 

Karakeçili de halk sporları genelde eğlence olarak görülür. Güreş en yaygın spordur. Genelde düğünlerin son gününde yapılmaktadır. Güreş dışında Cirit, Sinsin, Tura-tura gibi oyunlar Karakeçili halk sporlarına birkaç örnektir.

Karakeçili de kadınlar kısa bir zaman öncesine kadar yaygın olarak 'Kilim, Çırpı, Don çulu, Haral, Çuval, gibi el emeği göz nuru sanat eserleri ortaya koymaktaydılar. Bu el sanatlarının yapımında usta-çırak ilişkileri gözetilmez, evin büyükleri küçükleri tarafından örnek alınarak öğrenilir. Kilim, don çulu, çırpı, haral, çuval, heybe gibi sanat eserleri 'ısdar' denilen tezgâhlarda dokunmaktadır.

Kadınların kıyafetleri: Çarpa, Yemeni, Çar, Şal, Kaftan, Entari, Tuman.

Erkeklerin kıyafetleri: Fes, kasket, Kalpak, Takke, Köynek, Cepken,

Gençler evlenecek çağa gelince, babalarının yanında aynanın karşısına geçip saç tararlar, evde basit olaylara sinirlenirler, analarına evlenmek istediklerini söylerler. Babalara söylemek uygun görülmez. Genç kızlar da sevdikleri delikanlılar var ise, onlara mektup yazarlar, düğünlerde onlardan gözlerini ayırmazlar, aracılar vasıtasıyla haberleşmeye çalışırlar. Birbirlerini seven gençler, karşılıklı maniler ve türküler söylerler.

Eğer bir gelin evlendikten sonra hamile kalmazsa Karakeçili de pek hoş karşılanmaz. Çünkü kısırlık uğursuzluk işaretidir. Kadının hemen hamile kalması erkek için de bir güç gösterisidir. Doğuran kadının değeri daha fazladır. Eğer kadının her türlü önlemlere rağmen çocuğu olmuyor veya sürekli kız çocuğu oluyorsa, kadının kocası ikinci evliliği yapar. Eşinin evlenmesine kadın müsaade eder.

Çocuğa isim verme işleminde imam çocuğun sağ kulağına ezan, sol kulağına kamet getirir, çocuğa verilmek istenen ismi kulağına üç defa söyler. Yeni doğum yapan kadının ve çocuğun yanına kırk gün boyunca kimse girmez, sadece aileden kişiler çocuğu görebilirler, aile dışından ve yabancı kimselere çocuk ve doğum yapan kadın gösterilmez,çünkü bu dönemde yabancıların gelip çocuğu ve anneyi görmesi durumunda her ikisinin de nazar’a geleceğine ve hastalanacaklarına inanılır.

Askere gidecek gençler türbeleri ziyaret ederler. Buralar ziyaret edildiğinde ve dua edildiğinde askere giden gençlerin eksiksiz, tamamının geri döneceğine inanılır. Askere gidileceği gün halk meydanda toplanır ve imam eşliğinde dualar edilir. Dua bitince askere gidecek gençler orada bulunan yaşlıların elini öperler ve akrabalarıyla vedalaşırlar.

Hasta öldüğünde ölünün yakınlarından bilhassa kadınlar ağıt yakmaya başlarlar. İmama haber verilir, imam ‘’Salâ’’ vererek, hasta kişinin öldüğünü ahaliye ilan eder. Cenaze işlemlerinde akrabalar birbirlerini yardımcı olur. Bir taraftan mezar kazılırken, diğer taraftan cenaze yıkama hazırlıkları başlar. Karakeçililerde cenaze ve düğün işlerinde tam bir dayanışma örneği vardır. Akraba olsun olmasın duyan herkes gelir üzerine düşen görev ne ise sonuna kadar yapar.

Bunu yazdırmasının sebebi ölünce sorgu meleklerine (Münkir ve Nekir) rahat cevap vermeyi düşündüğünden dolayı dır. Bu kağıdı ölen adamın kefeninin içine koyarlar. Böylece ölen kişinin sorgu meleklerine doğru cevap vererek Cennete gideceğine inanılır. Eğer bir odada bir canlı varlığa ait resim asılıysa, bu ister insan resmi ister hayvan resmi olsun, o odada namaz kılınmayacağına inanılır. İmamın söyledikleri yapılır, onun arkasından atılmaz, kötü söz söylenmez, imama kötü söz söyleyen kişinin evinin dağılacağına inanılır.Çocuklar küçük taşlardan beş tane toplayarak oynarlar. Yaşlılar bu oyunu oynayan çocukları görünce kızarlar. Eğer çocuklar beş taş oyunu oynarsa yağmur yağmayacağına inanılır. Kuraklığın olmasından endişe edilir. Gece vakti, tırnak kesince, şeytanların ve cinlerin sevineceğine inanılır. Soğan sarımsak kabukları yakılmazlar.





Keskin

Keskin, Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. Daha önce Ankara iline bağlı olan Keskin, Makina Kimya Endüstrisi Fabrikaları ve Tüpraş Rafinerisi ile gelişerek Türkiye'nin önemli sanayi şehirlerinden olan Kırıkkale iline bağlanmıştır. Keskin şu anda merkez de dahil olmak üzere tüm ilçelerden yüzölçümü bakımından büyüktür.

1850 yılına ait Osmanlı arşiv belgelerinden edinilen bilgiye göre Keskin halkının kökeni Türkmenistan kökenli olup Erzurumdan gelmektedir.

1690-91 yıllarında kurulmuştur. 1849 senesine kadar Sivas Eyaletine sancak merkezi olmuş, daha sonra cumhuriyetin ilk yıllarına kadar (1924) Kırşehire bağlanmıştır. 1924 yılından sonra Ankara'ya yakın olduğu için Ankara'ya bağlanmıştır. 1989 yılında Kırıkkale il olunca ilçe kırıkkale'ye yakın mesafede kaldığı için kırıkkale'ye bağlanmıştır. İlçe ve köylerinin halkı çoğunlukla en yakın komşusu Bala ilçesi gibi Bozulus Türkmenleridir.Başta Bala olmak üzere Keskin'de de birçok köyler kurmuşlardır.

Bozulus Türkmenlerinin en büyük oymaklarından biri olan Cerid, Küçüklü, Yabaltun, Tecerlü, Harbendelü, Karaca, Araplu, Danişmendlü, Şeyhlü aşiretlerine mensupturlar. Bu Türkmen aşiretleri yaylak-kışlak hayatı bırakıp Erzurum'dan göçerek bugünkü Keskin ilçesi topraklarına gelmişlerdir.

Böylece Bozulus Türkmenlerinin Keskin'e yerleşip kurmaları 1690 yılında gerçekleşmiştir. İlçeye Keskin ismi verilirken Bozulus aşireti isminden esinlenerek verilmiştir.

Yörede Türkmen/Abdal kültürü vardır. Birbirine komşu olan Keskin ve Bala'daki folklorik oluşum ve Türkmen/Abdal türkülerinin anonimleşme sürecindeki farklı ve ağırlıklı yerini vurgulayan bu söz, bir bakıma birbiriyle komşu Keskin ve Bala bu iki yörenin karekteristik özelliklerine de işaret eder. Yöre türkülerinin ağırbaşlı ve durulmuş lirizmi hemen fark edilir. Keskin Orta Anadolu'nun en zengin halay bölgelerinden biri olduğu kadar,halayların eşlik sazı olan davul zurnanın da en iyi icra edildiği yörelerden biridir. Keskin ve Bala yöresi halayları ayak ve bel hareketlerine dayanır. Ağır fakat gösterişlidir. 20- 30 kadın kendi aralarında halay çekerler. Sin sin oynanır. Aynı zamanda ilçede Tatar ve Yörük kültürü de vardır.

Ayrıca Nuri Bilge Ceylan'ın Bir Zamanlar Anadolu'da bu ilçede gerçeklekmiştir.




Sulakyurt

Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. Çok az sayıda kamu dairesi ve kuruluşu vardır. 2014 yerel seçimlerinde belediye başkanı İsmail Bildik olmuştur. Halen süren bir baraj yapımı vardır.





Yahşihan

Yahşihan: Kırıkkale ilinin merkeze en yakın ilçesidir. Kırıkkale Merkez ile bitişiktir.

İlçenin tarihçesi hakkında bilgi yoktur.

İlçenin gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

İlçe, karasal iklimi etki alanı içerisindedir.

Köyün ekonomisi tarıma dayalıdır. Kırıkkale Sanayi Bölgesi ilçe sınırlarında kalır.

1956 yılında Belediye olan Yahşihan, 09.05.1990 gün ve 3644 sayılı kanunla ilçe olmuş ve 17 Ağustos 1991 tarihinde ilçe Kaymakamının atanması ile fiilen ilçe olarak faaliyete geçmistir.





Demirköy

Demirköy, Kırklareli ilinin bir ilçesidir. Bulgarca "Малък Самоков" (Malık Samokov) olarak bilinir. 1914 yılında ilçe olmuştur. 15 köyü 1 bucağı vardır. Yıldız Dağlarının 400 metre yüksekliğinde ormanlar içinde kuruludur.





Kofçaz

Kofçaz, Kırklareli iline idari olarak bağlı olan bir ilçedir. Kofçaz kelimesi, Pomakça'dır. Kofçaz, Merkez Belediyesi, ona bağlı 16 köy ve 2 mahalleden oluşmaktadır. Kofçaz aynı zamanda Bulgaristan ile sınır komşusudur. Türkiye'nin en kuzey noktası olan ilçedir.

1369 yılında Osmanlı topraklarına katılan ilçenin, ne zaman kurulduğu kesin olarak bilinmemektedir.

Genel olarak Bulgar ve Yunan işgaline uğramıştır. İlçe nüfusu kendilerini Gacal olarak adlandıran yerli Türk nüfusu ile Balkan bozgunu sonrası gelen