'nde kullanılmasının yanı sıra Türk Silahlı Kuvvetlerinde Subay, Astsubayların kadro silahıdır.







Sayvancık, Beşikdüzü

Sayvancık, Trabzon ilinin Beşikdüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin Osmanlı dönemi ve öncesindeki orijinal adı İstil olup, Özhan Öztürk'e göre Yunanca stilos "direk" anlamına gelmektedir. Yazara göre İstil aynı zamanda Rumlarca erkek adı olarak kullanıldığından mahallesin kurucusunun adı olması da muhtemeldir..
Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Mahallenin gelenek, görenek ve yemekleri hakkında bilgi yoktur.

Trabzon iline 50 km, Beşikdüzü ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Mahallenin iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Mahallede, ilköğretim okulu vardır fakat faaliyet göstermemektedir. taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Mahalleye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup mahallede elektrik ve sabit telefon vardır.

 BOZKURT AİLESİ TURAN AILESI

Kuranogulları...KIRAN aileleri...
MANAK Ailesi YAMAK AİLESİ ERKUT ailesi " ERDEM Ailesi "





Yevgeniy İvanoviç Zamyatin

Yevgeniy İvanoviç Zamyatin (Rusça: Евгений Иванович Замятин) (d. 1 Şubat 1884, Lebedyan, Tambov, Rus İmparatorluğu – ö. 10 Mart 1937, Paris, Üçüncü Fransa Cumhuriyeti), Rus yazar. Distopik bir geleceği konu alan ""Biz"" (Rusça: Мы) isimli romanıyla ünlenmiştir.

1 Şubat 1884 Tambov Vilayeti'nin Lebedyan ilçesinde bir rahibin oğlu olarak doğdu. 1902'de takdirname ile bitirdiği Voronej Lisesi'nin ardından 1908 yılında Petersburg (Leningrad) Gemi Mühendisliği Enstitüsü'nden mezun oldu. Öğrencilik yıllarında, birinci Rus devrimi zamanlarında devrim hareketlerinde yer aldı. 1906 - 1911 yılları arasında kanun kaçağı olarak yaşadı. Potemkin isyanı olduğu sıralarda Odessa’da bulundu.

İlk Hikayesi “Yalnız” 1908 yılında "Eğitim" dergisinde yayınlandı. İlk büyük edebi başarısını 1911 yılında yayınlanan “Uyezdnoye” (Gezisel, gezi hikâyeleri) ile kazandı. 1914 yılında yayınlanan savaş karşıtı hikâyesi “Na Kuliçkah” (Çok Uzaklarda) nedeniyle kovuşturmaya uğradı, tutuklandı ve yargılandı, eserin basıldığı derginin ilgili sayısı toplatıldı. Bu iki eser de dönemdaşı ünlü Rus yazar Maksim Gorki’den de iltifatlar almıştır.

1916-1917 yıllarında Birleşik Krallık'ta Rus buz kırıcı gemilerinde çalışırken izlenim sahibi olduğu İngiliz hayatı hakkında “Ostrovityane – Adalılar” adlı eseri yayınlandı. 1917 sonbaharında Rusya’ya döndü. Maksim Gorki tarafından davet edildiği Dünya Edebiyatı Topluluğu’nda, İngiliz ve Amerikan edebiyatından sorumlu yayın kurulu üyesi olarak görev aldı. Aynı yıllarda esas mesleğinde de başarılı çalışmalarda bulundu Ermak, Krasin gibi buz kırıcı gemilerinin ve diğer muhtelif gemi yapım işlerinde görev aldı.

1920'lerde “Serapionlar Kardeşliği” yazın topluluğunun üyesi oldu. “Mağara”, “Rus” ve “En Önemli Hakkında” bu dönem eserlerindendir. Aynı yıllarda “Bit” ve “Atilla” piyeslerini yazdı. 1920 yılında en çok ses getiren ve batı edebiyatında ilk ütopya karşıtı roman olarak nitelendirilen "Biz" adlı romanını yazdı. Roman ilk olarak 1924 yılında Birleşik Krallık'ta yayınlandı. 1929 yılı sonrasında, 1988’de “Biz” kendi dilinde yayımlanana kadar Zamyatin’in eserleri Sovyetler birliğinde hiç yayımlanmadı. George Orwell’in ünlü eseri 1984’ü yazarken “Biz” den etkilendiği yorumları yapılmıştır.

1931 yılında kendi isteği üzerine Stalin tarafından verilen Sovyetler Birliği dışına çıkış izni ile Paris’e yerleşti. Ölümüne kadar bir göçmen olarak Sovyet vatandaşlığından çıkmadan orada yaşadı. Zamyatin ağır bir hastalık geçirerek 1937 yılında Paris’te öldü. Son eseri “Tanrı’nın Sopası” ölümünden sonra 1938 yılında yayınlanmıştır.




"Zamyatin’in eserleri kendi dilinde aşağıdaki adreste bulunabilir. (1973’e kadar olan dönemde Sovyetler Birliğinde yayınlanan eserlerin telif hakları halen belirsizdir.)"




Halüsinojen mantarlar

Halüsinojen mantarlar, anormal bilinç durumları meydana getiren psilocybin ve psilocin maddelerini içeren bütün mantarlara verilen addır. "Sihirli mantarlar" olarak da bilinirler.

Bazı mantarların halüsinojen özelliklerinin olduğu yüzyıllardır bilinmektedir. Eski Orta ve Güney Amerika medeniyetlerinde bulunan heykeller, mantarların o zamanlar dini törenlerde kullanıldığını göstermektedir. Aztekler bu mantarları "teonanacatl - Tanrıların eti" şeklinde tarif etmişlerdir. Tarihçiler Aztek ruhani liderlerinin bu halüsinojenleri kullanarak farklı bir bilinç düzeyine geçtiği, tanrılar ve diğer ruhlarla iletişim kurduklarına inandıklarını belirtmişlerdir.

Halüsinojen mantarları çeşitli gruplara ayırabilir:



"Amanita muscaria" çoğu ülkede kontrol dışındadır. LSD hammaddesi olduğu için çavdar mahmuzu erişimi kontrol altında tutulmaktadır. Hollanda ve Çek Cumhuriyeti dışındaki Avrupa ülkelerinin çoğunda halüsinojen mantarların bulundurulması ve tüketilmesi yasadışıdır. Birleşik Amerika eyaletlerinin çoğunda da bu mantarların kullanımı yasaktır. Halüsinojen mantar sporları mikroskobik örnek olarak internetteki çeşitli sitelerden temin edilebilmekteyse de, çoğu ülkede bu mantarların sporlarının bile bulundurulması yasaktır.

Türleri bilinmeyen mantarların toplanması ve bilinçsizce tüketimi ölümle sonuçlanabilecek zehirlenmelere yol açabilir.






Indeo

Indeo ilk olarak Intel tarafından geliştirilen ve şu an Ligos'un sahiplendiği görüntü çözücüdür. Televizyon kalitesinde görüntü sıkıştırması için DVI tabanlı sadece donanım çözücüsüdür. Özel lisansı sebebiyle (sürüm 4 ve 5) açık kaynak görüntü çözücüler tarafından desteklenmemektedir. 2. ve 3. sürümleri FFMpeg tarafından desteklenmektedir.






Sorenson çözücüsü

Sorenson çözücüsü (Sorenson Görüntü Çözücü ya da SVQ olarak da bilinir) "Sorensen Media" tarafından geliştirilen, Apple QuickTime ve Macromedia Flash'ın en son sürümünde kullanılan bir görüntü çözücüdür.

Sorenson çözücüsü ilk defa QuickTime 3 sürümünde görüldü. QuickTime 4 ile geniş olarak kullanılmaya başlandı.

Sorenson ile görüntü dosyalarını sadece QuickTime ile izlenilebiliyordu, Unix/Linux altında ise DLL dosyalarını kullanabilen MPlayer ile izlemek mümkündü.

Adı bilinmeyen bir geliştiriciye göre geriye mühendislik işlemi ona SVQ3 çözücüsünün H.264 çözücüsünün değiştirilmiş bir sürümü olduğunu gösterdi. Aynı geliştirici FFmpeg'e bu çözücünün desteğini ekleyerek FFmpeg'in çalışabildiği işletim sistemlerine yerel oynatma özelliği kazandırdı.





Altınapa

Altınapa, Konya 'nın batısında bulunan ve kullanma suyunu karşılayan baraj gölüdür. Çevredeki derelerden gelen sularla beslenir. Etrafındaki yeşillik alanlar güzel mesire yerleri oluşturur.





Tahsin Yücel

Tahsin Yücel, (d. 17 Şubat 1933, Ötegeçe öyü, Elbistan, Kahramanmaraş - ö. 22 Ocak 2016, İstanbul), Türk akademisyen, öykü ve roman yazarı, denemeci, eleştirmen ve çevirmendir.

Fransız Dili ve edebiyatı profesörü olan Tahsin Yücel, göstergebilim alanında çalışmıştır. Türk edebiyatında deneme ve roman alanındaki eserleri ve eleştirmen kimliği ile tanınır.

1933 yılında Elbistan’ın Ötegeçe köyünde dünyaya geldi. Babası kunduracı Ahmet Yücel, annesi Nuriye Münevver Hanım'dır. Babasını üç yaşına gelmeden kaybetti. Ablası ve ağabeyini de çok erken yaşta kaybetti; bu ölümlerin üzerinde büyük etkisi oldu. Çocukluğunu annesi ve üç öz kardeşiyle geçirdi. Doğduğu ve on iki yaşına kadar yaşadığı kasaba, öykülerinin neredeyse tamamının mekanı oldu.

İlköğrenimini Elbistan Gazi Paşa İlkokulu'nda tamamladıktan sonra parasız yatılı sınavlarında Galatasaray Lisesi'ni kazanarak 1945'te İstanbul'a geldi. Bu okulda Esat Mahmut Karakurt'un öğrencisi oldu; Orhan Şaik Gökyay ve Ahmet Kutsi Tecer ile tanıştı. Yiğit Okur, Yıldırım Keskin gibi isimlerle Galatasaray dergisini çıkardı.

1953'te Galatasaray Lisesi'nden mezun oldu. İÜEF Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü'ne girdi. Üniversite yıllarında Varlık Yayınevi’nde çalıştı ve Galatasaray Lisesi’nin Ortaköy bölümünde muallim muavinliği yaptı.

İlk öykü kitabı ""Uçan Daireler"" Nisan 1954’te Varlık Yayınevi tarafından yayımlandı. 1955’te “"Haney Yaşamalı"” yayımlandı ve bu kitap 1956 Sait Faik Hikâye Armağanı ile ödüllendirildi. 1957 yılında “"Anadolu Masalları"” adlı kitabı Varlık Yayınevi’nin çocuk klasikleri arasında yayımlandı. Onu 1958’de yayımlanan “"Düşlerin Ölümü"” (1958) takip etti. Bu kitap, 1959’da Türk Dil Kurumu Öykü Ödülü’nü aldı. Ertesi yıl ilk romanı ""Mutfak Çıkmazı""nı yayımladı. 1961 yılında üniversiteden mezun oldu ve Gülçin Arıca ile evlendi; Elif (1961) ve Halime (1972) adlında iki kızı oldu.

Mezuniyetinden sonra İstanbul Üniversitesi’nde de akademik yaşama devam eden Yücel; göstergebilim alanındaki çalışmalarını Fransız Hükümetinden burs alarak gittiği Paris’te sürdürdü. Tezini Paris’te tamamladıktan sonra Türkiye’ye döndü; “"L’Imaginaire de Bernanos"” (Bernanos’un İmge Evreni) başlıklı teziyle 1965’te doktorasını tamamladı. 1965-1967 yıllarında askerlik görevini yaptıktan sonra üniversitedeki görevine dönerek göstergebilim alanında çalışmaya devam etti. Türkiye’de göstergebilim çalışmalarının ilk örneklerinden sayılan “L’Imaginaire de Bernanos” 1969'da yayımlandı. 1972’de “"Figures et messages dans la Comédie humaine"” başlıklı çalışmasıyla doçent ünvanını aldı. Aynı yıl Fransa’da yayımlanan bu çalışma, Türkiye’de 1997’de ""İnsanlık Güldürüsü’nde Yüzler ve Bildiriler"" adıyla kendi çevirisi ile yayımlanmıştır. Yücel, 1978’de “"Les Coordines Narratives"” başlıklı çalışmasıyla profesör unvanını aldı.

“"Yaşadıktan Sonra"” (1969), “"Dönüşüm"” (1975) adlı iki öykü kitabı daha yayımlayan Yücel, edebi kimliğinin başlangıcı olarak gördüğü “"Ben ve Öteki"” adlı öykü kitabını 1983’te yayımladı. 1984’te yaptığı bütün çevirileri için kendisine “"Azra Erhat Çeviri Yazını Üstün Hizmet Ödülü"” verildi. Beşinci öykü kitabı “Aykırı Öyküler” (1989), Roland Barthes seçkilerinden oluşan “"Yazı ve Yorum"” (1990) ve “"Eleştirinin ABC’si"” (1991) adlı kitapları yayımlayan ya