im Anadolu Öğretmen Lisesi olarak hizmete devam etmektedir. Yaygın Eğitim-Öğretim Hizmetleri Aziziye İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü Halk Eğitim Merkezince yürütülmektedir.
İlçede bulunan Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığına bağlı Hizmet içi Eğitim Merkezi aktif olarak dönem dönem yurtiçi kurum mensubu yönetici-öğretmen ve personeli için hizmet vermektedir. İlçe Millî Eğitim Müdürlüğüne bağlı İlçede bulunan Öğretmenevi; konaklama-sosyal ve kültürel faaliyetler alanında önemli bir yere sahiptir.


İlçe halkının ana geçim kaynağını tarım ve hayvancılık oluşturmaktadır.İlçeden diğer illere, özellikle batıya göç edilmektedir.Yeterli olmayan gelir ve beraberinde Erzurum ili geneli için söylenebilecek zor iklim şartları bölgedeki göçün ana sebepleri olarak ifade edilmektedir.Bu durum ilçenin gelişimini olumsuz yönde etkilemekle birlikte, ilçe nüfusunda azalmaya da sebep olmaktadır.Bulunduğu stratejik konumun önemine rağmen bugüne kadar siyasi iktidarlarca ilçeye gereken önemin verilmediği yöre halkınca tartışma konusudur.

"Aziziye" halkı Pazar olarak, Erzurum ilinin diğer merkez ilçelerinden olan ve önemli ticaret merkezlerini bünyesinde barındıran Yakutiye ilçesini kullanmaktadır.Bunda ilçelerin birbirlerine yakınlığı etkendir. 
"Aziziye"de bulunan kaplıcaların ticari hareketlilik açısından ilçe esnafına katkısı önem taşımaktadır.

Sanayi yönünden "Aziziye", Erzurum ilinin diğer ilçelerine göre en gelişmiş olanıdır. İlçe sınırları dahilinde Erzurum Organize Sanayi Bölgesi yer almaktadır. 
İlçedeki en önemli sanayi kuruluşu, 1956 yılında üretime başlayan ve kamuya ait olan Erzurum Şeker Fabrikası dır. "Aziziye" ilçe sınırları dahinde üretim yapan Şeker Fabrikası İlçenin ekonomik kalbidir. İlk kurulduğunda 1500 ton/gün kapasite ile çalışan fabrikanın kapasitesi 1975 yılında 3000 ton/gün miktara ulaşmıştır.Bunun dışında ilçedeki diğer kamu kuruluşları Tarım Kredi Kooperatifi ve Şeker Fabrikası mensupları Tüketim Kooperatifidir.

"İlçedeki özel sektör kuruluşları":

Aziziye köylerinin birçoğunda Köy-Tür Tavukçuluk ve Sanayi adına faaliyette bulunan tavuk çiftlikleri de bölge halkının önemli gelir kaynağını oluşturmaktadır.

Erzurum çevre yolu "Aziziye" ilçe sınırları içerisinden geçmektedir. Köy yollarının tamamı asfaltdır. İlçe merkezinde ve köylerin tamamında içme suyu sorunu yoktur. Şehir suyu şebekeleri mevcuttur. Kanalizasyon sistemleri mevcuttur. Halk, eğitim-öğretim hizmetlerinden sağlıklı bir şekilde yararlanmaktadır. İlçede resmi ve özel müteşebbise ait sağlık kuruluşları hizmet vermektedir.

E80 Karayolu güzergahı üzerinde kurulu olan ilçe, bu yol ile Erzurum merkez ve Aşkale ilçesine bağlanmaktadır.
Telekominikasyon hizmetleri açısından ilçede eksiklik yoktur.İlçenin 48 adet mahallesinin hepsi otomatik telefon santral şebekesine bağlıdır.Faal olarak çalışmaktadır.İlçe merkezi ve merkez köylerinde bütün TV kanalları izlenmektedir.






Karaçoban

Karaçoban, Erzurum ilinin bir ilçesi.

Karaçoban ilçesinin tarihi MÖ 1400 yıllarına dayanmaktadır. Uzun yıllar İranlıların egemenliği altında kalmış, daha sonra Bizanslıların eline geçmiştir. 1071 yılında Selçuklu Sultanı Alparslan'ın Malazgirt Meydan Muharebesi'ni kazanmasıyla, Karaçoban Türk hâkimiyetine geçmiş, daha sonra tekrar İranlıların eline geçmiştir. Osmanlı İmparatorluğu’nun yükselme döneminde Anadolu birliği sağlanırken, tekrar Karaçoban Türk hâkimiyetine girmiştir. Kısa bir süre Rus işgalinde kalan İlçe, işgalcilerin temizlenmesiyle vatan topraklarına katılmıştır.

Karaçoban doğal yapısı ve bitki ile iklimi itibarı ile tarihsel açıdan önemli sayılabilecek bir olaya sahne olmamıştır.

Osmanlı İmparatorluğu döneminde doğu illerinde Ermeniler,Türkler ve Kürtler bir arada yaşıyorlardı. 1917 Rus ihtilaline kadar bu durum devam etmiştir. I. Dünya Savaşı'nda doğu illeri Rus işgaline uğramıştır. 1917 Ekim devrimi ile Rusya’nın doğu illerimizden çekilmesi üzerine Ermeniler de söz konusu yerleri boşaltarak Rus tarafına göç etmişlerdir. 1920'de yapılan anlaşma gereği, Rusya’nın Türkiye topraklarına yakın yerlerde ikamet eden Kürtler ve Türkler Ermeniler'in boşalttığı yerlere yerleştirilmiştir.

İlk önceleri 16 ailenin yaşadığı bir köy iken şimdi yaklaşık 12500 nüfusa sahip ve de 600 haneden oluşan bir konuma kavuşmuştur.

Karaçoban’da belediye teşkilatı ilk defa 1965 yılında kurulmuştur. Karaçoban ilçesine bağlı 17 tane köy vardır. Bunların toplam nüfusu 20 bin civarındadır.

Karaçoban 1987 yılında ilçe olmuştur. Doğusunda Muş iline Bağlı Malazgirt ilçesi, güneydoğusunda Bulanık ve Varto, batısında Hınıs kuzeyinde Karayazı ile çevrilidir. Erzurum il merkezine 183 km uzaklıklardadır. Erzurum'un en güneyine düşer. 
merkezinde 7 cami mevcuttur.

Doğal bitki örtüsü Bozkırdır. Karaçoban bir plato üzerine kurulmuştur. Halk, ilkbaharda bu tepelere ve tepelerin arasındaki yaylalara hayvanları ile birlikte göç ederler.

Karasal iklim hâkimdir. Kışları soğuk ve kar yağışlı, yazlar ise sıcak ve kurak geçer.
ayrıca karaçoban'da hevreng isminde birde akarsuyu vardır. kışın aşırı soğuk yüzünden üzeri tamamen buz tutar.

Tarım ve hayvancılık yaygın olarak yapılır. Başlıca tarım ürünleri buğday, arpa, şeker pancarı ve fasulyedir. Genellikle büyükbaş hayvanlar beslenir. 
Besicilik yaygın değildir. Hayvanların bir kısmı ticari amaçlı yetiştirilmektedir.

Halkın gelir seviyesi düşük olduğu gözlemlenmekte. Bundan dolayı alt yapı yeterince gelişmemiştir. Evler tek katlı ve dağınık bir yapı arz etmektedir. Karaçoban’da henüz sanayi tesisi bulunmamaktadır.




Karayazı

Karayazı, Erzurum ilinin bir ilçesidir.

Türkiye'nin 2450 metre yükseklikte konumlanan bir yerleşim birimidir. İlçe güneyinde Karaçoban, Hınıs ve Malazgirt, doğusunda Tutak, batısında Tekman ve Köprüköy, kuzeyinde Horasan ilçeleri ile komşudur. Osmanlı döneminde Bayraktar mahallesi Hınıs Sancağına bağlı olarak kalmıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra yörenin özelliği nedeni ile idari bütünlüğün sağlanması ve hizmetlerin genişlettirilmesi amacıyla T.B.M.M tarafından ilçe kurulmasına karar verilmiştir.

Aynı zamanda Türkiye'nin en soğuk yeridir. İlçe genelinde sert karasal iklim egemendir.

Karayazı ismi karla kaplı düzlük anlamına gelen kar yazı sözünden gelmektedir.

Daha önce Hınıs'a bağlı bir köy iken 1938 yılında ilçe olmuştur. İlçe merkezi şimdi Köprüköy ilçesine bağlı olan Çullu mahallesi iken daha sonra bugünkü yerine taşınmıştır. 
İlçenin önemli tarihi şahsiyetlerinden bazıları Dengbej Reso, Evdale Zeynike, Kolağası Kerem Bey'dir. Kereme Kolağasi ya da Kerem bege Zirki Yolgören mahallesindendir. Rus işgali döneminde aşireti ile birlikte Ruslara karşı savaşmış ve Rus ordusuna ağır kayıplar verdirmiştir. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra Erzurum'daki Azadi kongresine katılmış, Şeyh Said isyanında lider kadro içerisinde yer alıp, aktif rol oynamıştır. İsyanın başarısızlığa uğraması ile İran'a geçmiş, burada İran rejimi ile bir çarpışmada öldürülmüştür. Bir diğer önemli şahsiyet Dengbej Reso'dur. Dengbej Reso tüm Kürtler arasında tanınan ve bilinen bir dengbejdir.






Köprüköy

Köprüköy, Erzurum merkeze 58, Pasinler'e 18, Horasan'a 25 km. uzaklıkta, Aras Nehri kenarında yer alan ilçedir.

İlçenin kaymakamlık binası E-80 karayolu kenarında olup İlçe Emniyet Amirliği kaymakamlık binasının ikinci katında faailyet göstermektedir. İlçenin 3 km kadar kuzeyinde çamurlu kaplıca olarak bilinen Deli Çermik bulunmakta ve yaz aylarında mesire alanı olarak da hizmet vermektedir. Şehir nüfusu adrese dayalı nüfus kayıt sisteminin 2009 yılı verilerine göre 1562 kişidir. Şehir merkezi Şehitler, Ziyaret ve Camiikebir Mahallelerinden ibarettir. Yöre halkının geçim kaynağı hayvancılık ve tarımdır.

İlçe, Erzurum - Kars (E-80 karayolu) yolu üzerinde kurulu olup Pasinler ile Horasan arasındadır. İlçeye de adını veren tarihi Çobandede Köprüsü bu yol kenarında Aras Nehri üzerinde yer almaktadır.





Oltu

Oltu, Erzurum ilinin bir ilçesidir.

1071 Malazgirt Zaferi’nden sonra Alp Arslan'ın komutanlarından Ebu'l-Kasım Erzurum yöresinde Saltuklu Beyliği'ni kurunca, 1080 tarihinde Emir Ahmet Oltu'yu işgal ederek Türklerin eline geçmesini sağlamıştır. 1878 Ayastefanos Antlaşması ile Oltu Rusya'ya bırakılmıştır. 1917 Bolşevik İhtilali ile Ruslar çekilirken burasını Ermeniler'e bırakmıştır. 1918 yılında işgalden kurtulmak amacıyla Oltu İslam Komitesi kurulmuş ve 25 Mart 1918'de Ermeniler sınır dışı edilmiştir. Bu tarih Oltu' nun kurtuluşu olarak kutlanmaktadır. Kurtuluş mücadelesi sonrası kurulan Oltu Şura Hükümeti 17 Mayıs 1920' de Hatay'ın anavatana iltihaki gibi TBMM Hükumetine katılmıştır. 1926 yılında Oltu ilçe statüsüne kavuşmuştur.

İlçenin kara kehribar denilen Oltu taşı meşhurdur. Ayrıca bölge yeni bulgulara göre zümrüt madeni açısından zengindir ve çıkarılan zümrüte, Oltu Zümrütü adı verilmektedir.

Aslanpaşa Camii , Oltu Kale'si, Tamrut Harabeleri, Kertekler ve Livan'ın Gözesi bunlardan birkaç tanesidir. Oltu'nun coğrafi tanımı ise; Oltu ilçesi Erzurum'un Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu Bölgelerinin kesişim noktasında Erzurum ilinin kuzeydoğusunda yer alır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1400 dür (rakımı) Oltu cayı vadisine kurulmuştur iklimi yazları ılkı havaya sahip kışları ise soğuk ve karlıdır ancak karadeniz ılımanlığından dolayı aşırı değildir. Endüşük sıcakılık -15 derecedir. Komşuları Şenkaya, Yusufeli(Artvin), Olur, Narman, Tortum ve Uzundere ilçeleridir. Bulunduğu konum itibarıyla doğu anadolu ile doğu karadeniz bölgelerin sınırını oluşturur. Toplam 2010 verilerine göre 65 tane mahallesi vardır. Ayrıca Oltu Erzurum'un en büyük ve en kalabalık nüfuslu ilçesi olup Erzurum'u Kars'a ve Ardahan'a ve Artvin'e bağlayan ana yola sahiptir.

Ayrıca ilçe ulaşım, iklim, kültür, ekonomi gibi birçok yönden çevresine göre çok daha gelişmiş olduğundan göçlerde almıştır.

Oltu ilçesinde kullanılan Türk şivesinin Doğu Anadolu ağızları içindeki konumu
Prof. Dr. Leyla Karahan'ın "Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması" (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre şöyledir:





Olur

Olur, Erzurum'a bağlı ilçe. Karadeniz B