atçısı" unvanının iptali için danıştaya 1998 yılında başvurdu. İki yıl sonra, 2000 yılında kazanılan dava sonucunda unvanlar geri alındı.

Resimden taşan, heykele sığmayan imgeler diye bahseder Mehmet Güleryüz'ün Sanat anlayışından Levent Çalıkoğlu. Ve devamla:

"İMGENİN, gözümüzün önünden bir belirip bir kaybolan hayaletimsi varlığına, tutkulu bir şekilde direnen bir sanat anlayışı var Mehmet Güleryüz'ün. Şeffaf ve boyutsuz bir katman olarak düşüncede beliren ve ardından resimsel bir zemine akan imgenin ele avuca gelmeyen doğası onun çalışmalarının ana çıkış noktası. ister satıhsal bir düzlemde isterse de üç boyutlu bir gerçeklikte belirsin, onun imgeleri, olmayan bir mevcudiyetin görsele dönüşmesindeki zorluk ve tedirginlikten beslenir. Hafızada patlak veren imgenin görselleştirilmesiden doğan gerilim onu her zaman atik ve zinde tutar." der.

Sanatçı halen kendi sanat atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir.







Fındıklı (anlam ayrımı)

Fındıklı kelimesi aşağıdaki anlamlara gelebilir:





AIM-9 Sidewinder

AIM-9 Sidewinder, pek çok modern jet tarafından kullanılan, ısı güdümlü, Amerikan havadan havaya muharebe füze sistemidir (AAM). Etkili bir patlayıcı başlığa ve kızılötesi yol gösterici sisteme sahiptir. Birim fiyatı 90.000 dolardır.

AIM-9M Sidewinder'ın temel olarak 12,7 cm bir tüp şeklindeki borunun içine yerleştirilmiş yüksek teknoloji ürünü parçalardan oluşmaktadır, 287 cm uzunluğundaki AIM-9 tüpünün, ön kısmında BSU-32 kanatçıkları vardır. Bunların uzunluğu 38 cm'dir. Arka tarafta bulunan kuyruk kısmının kanat uzunluğu ise 63 cm'dir. Ağırlığı 88 kg olan Sidewinder'in burun kısmında bu füzenin beyni sayılan, WGU-4A/b Güdüm Kontrol Kısmı arayıcısı bulunmaktadır. Burada kızıl ötesi enerji yayan kaynakları algılayan bir algılayıcı vardır. Bir magnesyum florür transparan cam yüzeyin arkasında bulunan indiyum-antimonide (InSb) detektörü ve Joule-Thompson cryosat soğutucunun bulunduğu bu baş kısmında, bir hedef bulunduğunda bilgileri sinyal işlemcisine gönderilir ve bu bilgi daha sonra füzenin yön kanatcıklarına iletilerek füzenin yön kumandaları verilir. Bu sistemin en ölümcül yanı, iki değişik dalga boyunda da işlem yapabilmesidir. Yani bu baş kısım hem kısa, hem de orta dalga boylarındaki kızıl ötesi ışınları tespit edebilmektedir. Roket motorlarının önünde WDU-17 harp başlığı bölümü bulunmaktadır. Buradaki 12 kg başlık, proximity tapa taşımaktadır. DSU-15/B Aktif optik Hedef Detektörü, lazer detektör halkaları sayesinde bir hedef kaçırıldığı zaman kendi kendini imha ederek şarapnellerin aktif hale gelmesini sağlamaktadır.

AIM-9 Sidewinder füzesi, Türk Hava Kuvvetleri envanterine ilk defa 1960'lı yıllarda girmiştir. Sidewinder'ın ilk modeli olan AIM-9B füzesi, o zamanların en gelişmiş uçakları olarak sayılan ve Türk Hava Kuvvetleri envanterine yeni giren F-5A ve F-104G uçaklarında kullanılmak üzere satın alınmışlardır. Daha sonra AIM-9P füzesi F-4 Phantom uçaklarının alınması sonucunda envantere girmiştir. AIM-9L/M Sidewinder füzesinin gelmesi ise F-16'ların seçilmesi ve filolarda görev başlamasıyla beraber gerçekleşmiştir. Türk F-16'ları L/M/S varyantlarındaki AIM-9 füzelerini modellerini taşımaktadır. Türk Hava Kuvvetleri envanterinde B modelinden 210, M modelinden 500, L modelinden 640, S modelinden 310 ve P modelinden de 750+ adet AIM-9 Sidewinder füzesi olduğu tahmin edilmektedir. Türkiye ayrıca F-16C ve D modellerinde kullanılmak üzere F-16 CCIP kapsamında 35.7 milyon dolar maliyetle 127 adet AIM-9X ve 22 adet AIM-9X Captive eğitim füzesi satın almaktadır.






IRIS-T

IRIS-T (Infra Red Imaging System Tail/Thrust Vector-Controlled) kısa mesafeden Havadan-Havaya taktik saldırı füzesidir. Bir nevi Avrupa'nın AIM-9 Sidewinder'a cevabıdır. Yüksek 90 derecelik görüş dışı hedef takip yeteneği ve IHMDS ile olağanüstü angajman yeteneği, yüksek manevra ve hız, thrust vectoring ve 3. nesil IIR FPA teknolojisine sahip bir füzedir. Ön kanatçıksız yapısı ve arkaya doğru uzayan uzun blok kanatçığı ile göze çarpar. AIM-9 Sidewinder fırlatma yeteneğine sahip her uçak IRIS-T de taşıyabilir. 1980'lerde Almanya, İngiltere ile beraber ASRAAM projesinin içindeyken 1990'ların başında projeden ayrılmış ve IRIS-T üzerinde çalışmalara başlamıştır. 1995'de de Almanya (%46), İtalya (%19), İsveç (%18), Yunanistan (%13) Norveç ve Kanada (İkisi de sonradan ayrıldı) ortaklığında IRIS-T geliştirme programı ortaya çıkmıştır. İspanya'da 2003 yılında bu ortaklığa katılmıştır. IRIS-T, Alman ve İtalyan Eurofighter, İsveç Gripen, İspanya F-18 ve Yunanistan ile Norveç F-16'ları tarafından kullanılmaktadır.





AIM-120 AMRAAM

AIM-120, savaş uçaklarından fırlatılan yeni nesil bir orta menzilli havadan havaya füzedir.

1980'lerin sonunda ABD'de geliştirilmiş olan bu radar güdümlü füze ABD envanterindeki en öldürücü havadan-havaya füzedir. "(Advance Medium Range Air to Air Missile)" BVR "(beyond visual range)" görüş ötesi kapasiteli olup her hava ortamında kullanılmak üzere dizayn edilmiştir. AMRAAM süpersonik, havadan havaya , kendi önlemesini yapan aktif radar izlemesi ile hedef izler. Aktif "(kendi başına)" yarı aktif "(uçak radarından bilgi alarak)" olarak kullanılabilir. 340 poundluk katı yakıt kapasitesiyle 4 mach hızında yaklaşık 72 km üzerinde bir menzile sahiptir. Uzun menzilli takiplerde AMRAAM kendi güdüm mekanizmasıyla hedefe kilitlenirken data link vasıtasıyla uçak radarından gelen bilgilerle hedef malümatını yeniler. Hedef kendi monopulse radar menziline geldiğinde terminal moduna geçer. Elektronik karıştırma uygulandığında "Home-on-jam " karıştırmanın merkezine yönlenme kabiliyeti vardır. AIM-7 SPARROW füzesinin daha gelişmişi olarak düşünülebilir.

AIM 7 için füze atıldıktan hedefe vuruncaya kadar mevcut radar kilidinin kırılmaması gerekirken AMRAAM da bu belli bir menzilden sonra kendi radarı görevi devraldığından daha farklı ve yeteneklidir. AMRAAM füzelerinin burnunda hedefe kilitlenen bir radar vardır. Bu radar F-16'nın radarından küçük olduğu için hedefi uçağın radarı kadar uzağa izleyemez. Bu yüzden önce F-16 radarı hedefi bulur ve füzeyi füzenin küçük radarının hedefi yakalayabileceği en yakın noktaya güdümlendirir. Füze bu noktaya gelince özerkleşir ve F-16'dan başka yardım almadan hedefe güdümlenir. AIM-120'nin A, B, RB 99 ve C modelleri mevcuttur. Tüm Dünyada 20 ülke envanterinde yer alan bu füzeden HvKK envanterinde 176 adet A ve 138 adet de B modelinden olmak üzere yaklaşık 314 AIM-120 AMRAAM füzesi bulunmaktadır. Bu füzelerin AIM-120 C modelinden Türkiye 107 adet satın almak için ABD'ye başvuruda bulunmuştur. ABD kaynaklarının açıkladığı bilgilere göre eğer satış gerçekelşirse ve satış içerisindeki tüm opsiyonlar kullanılırsa satışın toplam tutarının yaklaşık 157 milyon ABD dolarını bulabileceği ifade edilmektedir. AIM-120 F-16, F-4, F-15, F/A-18, F/A-22, F-35 JSF, EuroFighter, Harrier, Tornado, JAS-37 ve JAS-39 uçaklarında kullanılmaktadır.




Penguin

Penguin, Norveçli Kongsberg Defence & Aerospace (KDA) firması tarafından üretilen NATO'nun ilk serbest uçuşlu anti-gemi füzesidir. Füzenin orijinal adı Penguin olmakla birlikte ABD kodlaması AGM-119'dur. Ufak ve orta tonajlı gemilerle satıhtaki denizaltılara karşı taarruz amaçlı geliştirilmiştir.

Penguin Mk 1'in geliştirilmesine 1960'lı yıllarda Amerikan Donanmasının mali desteği ile Norveçli Kongsberg Våpenfabrikk tarafından başlanmıştır. Küçük gemilerden ve kıyı bataryalardan ateşlenerek ufak ve orta tonajlı gemilere karşı kullanılmak üzere geliştirilmiştir. Penguin'in güdüm sistemi İskandinavya'nın doğal coğrafi özelliklerine uygun olarak geliştirilmiştir. Derin fiyortlardan ve iç içe geçmiş sarp falezlerden oluşan kıyılar radar dalgalarının kaybolmasına ve dağılmasına neden olduğu için füze IR (kızılötesi) takip güdümlüdür. Fırlatıcı platformun sensör ve atış kontrol sistemleri tarafından hedefe ait bilgiler atış gerçekleşmeden önce füzeye aktarılır. Ek bir avantaj olarak pasif IR takibi saldırılan hedefin tehlike uyarı zamanını kısaltır. Penguin Mk 1, AGM-12 Bullpup'larda da kullanılan 113 kg'lık MK 19 harp başlığına sahiptir. Norveç Donanmasında 1972'de hizmete giren Penguin Mk 1 serviste fazla kalmamıştır.

Penguin Mk 2, yüzer platformlardan kullanılmak üzere geliştirilmiş ve 1980 yılında servise girmiştir. Mk 1 varyantının sahip olduğu 20 km'lik menzil geliştirilerek 30 km'ye çıkarılmıştır. Hedef arayıcıların gelişmişliğine göre Mod 3, Mod 5 gibi alt varyantları vardır. Mk 2 Mod 7, Penguin'in en son geliştirilen varyantıdır. Ocak 1986'da Amerikan Donanması ile Norveç Kraliyet Deniz Kuvvetleri, Penguin Mk 2 Mod 3'lerin SH-60B Seahawk helikopterlerine sertifiyesi konusunda bir kontrat imzalanmış, Mk 2 Mod 3'ler çeşitli geliştirmelere tabi tutularak Mk 2 Mod 7 adıyla modifiye edilmiştir. ABD Donanması bu füzeleri AGM-119B Penguin adıyla 1994 yılından itibaren kullanmaya başlamıştır. Bu füzeler S-70B Seahawk, Bell 412, SH-2 Seasprite ve Super Lynx helikopterleri tarafından kullanılabilmektedir. Daha önceki Mk 2 alt varyantlarından temel farkı helikopter gövde altına monte edilebilecek şekilde dizayn edilmesidir. AGM-119B, AGM-119A/Mk 3 gibi IR arayıcı ve dijital sinyal işlemciye sahiptir. AGM-119B ayrıca diğer varyantlardan farklı olarak WDU-39/B harp başlığı taşımaktadır.

Penguin Mk 3, Norveç Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin F-16 Fighting Falcon uçaklarında kullanılmak üzere geliştirilmiştir. Uçaklardan fırlatılabilen tek varyanttır. 1984'te ilk uçuş gerçekleşmiş ve 1987'de Norveç Kraliyet Hava Kuvvetleri envanterine katılmıştır. ABD Hava Kuvvetleri tarafından AGM-119A Penguin olarak adlandırılmış fakat envantere katılmamıştır. Mk 2'ye göre Mk 3'ün uzunluğu daha fazla, kanatları daha kısa ve menzili daha uzundur. Başka bir farklılık olarak Mk 3 dijital uçuş kontrol sistemine sahiptir. 40 km mesafeden hedefe fırlatılabilir, atıştan önce birkaç farklı hedefe programlanabilir. Atıştan sonra füze atalet seyrüsefer sistemi ve radar altimetresi kullanarak deniz yüzeyine yakın bir seviyeye alçalır, ardından güvenli bir rota dahilinde hedefe yönelir. Füze