aç sözcüğü de peygamber anlamına gelir.

Arapça Nebi kelimesinin kökeninin Nebo’ya dayandığı düşünülmektedir.

Kur'an'da, Kitab-ı Mukaddes'te ve Musevi dinî metinlerinde bahsi geçip İslam'a göre peygamber kabul edilen dinî şahısların büyük kısmı Musevilik tarafından peygamber kabul edilmez, din büyüğü olarak anılır. İsa ve Muhammed Museviliğe göre peygamber değillerdir.

Musevilik gibi Hristiyanlık'ta da Kur'an ve Kitab-ı Mukaddes'teki şahısların çoğu sadece din büyüğü olarak anılır. Hristiyanlığa göre Muhammed peygamber değildir. İslam öğretisinde aktarılanın aksine Hristiyanlık, İncil'in, Tanrı tarafından vahiyler aracılığıyla İsa'ya bildirilmiş bir kitap olduğunu iddia etmez. Dört İncil'in İsa'nın göğe yükselişinden çok sonraları havariler tarafından “tanrısal ilham” aracılığıyla kaleme alındığı kabul olunur ve bunlar İsa'nın yaşamını anlatır. Hristiyanlığın kutsal kitabı Kitab-ı Mukaddes, İncillerin dördüyle beraber 23 kutsal Hristiyan metnini daha bünyesinde barındıran "Yeni Antlaşma" ve Tevrat'la beraber 29 Musevi metnini daha kabul eden "Eski Antlaşma"nın birleşimidir. Musevilik ve Hristiyanlığa göre Zebur (Mezmurlar), Davud veya Süleyman tarafından yazılmış şiirlerdir.

Hristiyanlığa göre İsa mesihtir ve Tanrı'yı oluşturan, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh üçlemesindeki “Oğul”dur. Katolik mezhebine göre ise İsa'dan sonraki en önemli dinî kişi İsa'nın annesi Meryem'dir.

Hristiyanlığın Mormon mezhebi, Mormon dininin kurucusu Joseph Smith'i peygamber kabul etmektedir.

İslam'da peygamberler, Allah'ın dünyadaki elçisi kabul edilir. Kur'an'da 25 peygamberin ismi geçer. Kur'an'da geçen peygamberlerin yaklaşık kronolojik sırası şöyledir: Adem, İdris, Nuh, Hud, Salih, İbrahim, Lut, İsmail, İshak, Yakub, Yusuf, Eyüp, Şuayb, Musa, Harun, Zul-Kifl, Davud, Süleyman, İlyas, Elyesa, Yunus, Zekeriya, Yahya, İsa ve Muhammed. İslam peygamberlerinin büyük bir kısmı Musevilik ve Hristiyanlık'ta peygamber kabul edilmez, sadece din büyüğü olarak anılırlar. İsa, Musevilik tarafından; Muhammed, her iki din tarafından da peygamber kabul edilmez.

Muhammed, İslam'a göre Hatemül Enbiya (son peygamber) kabul edilir. İslam'da peygamberlere geldiğine inanılan 4 büyük kitap vardır: Tevrat, Zebur, İncil, Kur'an.

Kur'an'da birçok peygamberin dünyaya gönderilmiş olduğu belirtilir:

"Muhammed, ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler gelip geçmiştir." (Al-i İmran Suresi, 144)

"...Buna rağmen daha önceki toplumlara da nice peygamberler göndermiştik." (Zuhruf Suresi, 6)

Bahailik, peygamberler konusunda İslam'la hemen hemen aynı inanca sahiptir. İslam'la ayrılan temel noktası, Mirza Hüseyin Ali'yi peygamber kabul etmesidir.

Tarih içerisindeki yeri incelendiğinde, peygamberlik kavramının İbrahimî dinlerde yer aldığı ve Orta Doğu'ya özgü olduğu görülmektedir. Asya'nın Budizm, Hinduizm, Maniheizm ve Şintoizm gibi dinlerinde, Avrupa'nın pagan inançlarında veya Afrika'nın yerel kabile dinlerinde Tanrı'dan aldığı buyrukları insanlara açıklayan peygamberlere rastlanmamıştır (Üstelik “Vedalar” adlı kutsal metinlere sahip Hinduizm, çok tanrılı bir inançtır). Orta Doğu dışarısında ortaya çıkmış dinler arasından bazılarının kurucuları bilinmektedir fakat bu kurucular, kurmuş oldukları dinin mensuplarınca “din büyüğü” olarak kabul görmektedirler; İbrahimî dinlerdeki gibi bir “peygamberlik” görevi söz konusu değildir.

Kur’an, kadın peygamberden bahsetmez. Ama üç ayette, Nahl-43, Yusuf-109 ve Enbiya-7′de peygamberlerin erkeklerden gönderildiğini yazar.

Enbiya-7: “Senden önce de ancak kendilerine vahyettiğimiz birtakım erkekleri peygamber gönderdik. Eğer bilmiyorsanız ilim sahiplerine sorun.”

Tevrat’ın Tekvin 15:20 ayetinde Peygamber Miryam'dan, Hakimler 4:4′te Peygamber Debora'dan, 2. Tarihler 34:22'de Şallum'un karısı Peygamber Hulda'dan, Nehemya 6:14'te Peygamber Nadya’dan söz eder.

Aynı şekilde, İncil Luka 2:36'da “Aşer oymağından Fenuel'in kızı Anna adında çok yaşlı bir peygamber vardı. Genç kız olarak evlenip kocasıyla yedi yıl yaşadıktan sonra dul kalmıştı.” ifadeleriyle bir başka kadın peygamberden bahsedilir.





Cemali

Cemali, 1995'te İsmail Cem Tosun ve Ali Tosun isimli uzun yıllar Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamış iki müzisyen kardeşin kendi isimlerini vererek kurduğu gruptur.

Müzik sektöründe çok genç yaşta isim yapmayı başaran İsmail Cem Tosun ve Ali Tosun kardeşler eğitimleri sırasında ve sonrasında uzun süreler San Francisco'nun çeşitli radyolarında çalışmalar yaptılar. Remix ve Film müzikleri dallarında başarı sağlayan ikili daha sonra aranjör ve prodüktörlük yaptılar.

Müzikte yenilik getiren alternatif tarzlarıyla dikkatleri üzerlerine toplayan "Cemali" hem ABD hem de Türkiye'de başarılı prodüksiyonlara imza atmaya devam ediyorlar. Aynca doğa ve insan hakları ile ilgili önemli faaliyetler sürdüren ikili bu konulardaki duyarlılıklarında müziklerine sık sık yansıtmaktadırlar.

Cem, San Francisco "Bayside Middle School" 'a gitti. Daha sonra Antalya Kolejinde lise egitimini tamamladı. San Francisco'da S.F. State Üniversitesinde Psikoloji eğitimi gördü.

Ali, San Francisco'da "Bayside Middle School" 'a gitti. Liseye "Burlingame High School" 'da başladı ve Antalya Kolejinde bitirdi. Daha sonra San Francisco S.F. State Üniversitesinde Sinema eğitimi aldı ve sinema yönetmenliği üzerine mastır yaptı. Birçok festivalde ödül kazanan üç kısa metrajlı film çekti.

1995 yılında çıkardıkları ilk albümlerinde yer alan ilk çalışmaları "Duymak İstiyorum" adlı albümle "Cemali" grubu müzik dünyasına giriş yapmış ve başarı kazanmıştır. 1996 yılında "Whirl" isimli albümlerini Amerika'da piyasaya sürdüler. 1997'de "Youh Youh" albümün piyasaya sürdüler.
2001 yılında "Hayat?" adlı albümlerini yayınladılar.

Ailelerinin doğa ve insan hakları konusunda duyarlı olmaları Cem ve Ali'nin küçük yaşta bu konulara ilgi göstermelerine önayak oldu. Ayrıca ona okul ve lise dönemlerinde katıldıkları tartışma grubu ikilinin konuya ilgisini daha da artırdı. Gündemdeki global konulara önem veren bu tartışma grubu insan ve doğa problemlerine de aktif bir şekilde değinirdi.

Cem ve Ali üniversite dönemlerinde bu konulara daha da ilgi gösterip aktif olmaya başladılar. Greenpeace ve Amnesty International'la daha yakından ilgilendiler. Özellike dünyadaki açlık problemleri ve kültürel dejenarasyon konulan ilgi odakları oldu. Bu konularda insanlar daha duyarlı olmaya yönelik birtakım aktivitelerde yer aldılar ve yardım konserlerine katıldılar. Tüm bu aktivite ve gelişmeler "Cemali" 'ye insan ve doğa arasındaki etkileşimi daha iyi anlama olanağı sağladı.

1995 yılından bu yana Türkiye'de yaptıkları albümlerde doğa ve insan temalarına sık sık değindiler. "Hayat?" isimli son albümlerinde ise ana tema insan, doğa ve aşkın hayat üzerïndeki gücü oldu.

Cemali'nin "Duymak İstiyorum" isimli unutulmaz şarkısı 2010 yılında Emre Aydın tarafından yeniden yorumlanmıştır. "Şimdi Hayallerdesin", "Dönence", "Biliyorum Sonunu" grubun yaptığı diğer bazı başarılı parçalardır.





Hamparsum Limonciyan

Hamparsum Limonciyan (Ermenice: Համբարձում Լիմոնջեան) (1768, İstanbul - 1839, İstanbul) Osmanlı Ermenisi bestekâr ve müzik hocası. Tambur sanatçısı olarak ün kazandı. Türk musikisi alanında bilinen 27 şarkı, 11 peşrev ve 9 semaisi, Ermenice 20 kadar ilahisi mevcuttur.

Ortaçağ Ermeni Kiliselerinde kullanılan Khaz Sistemine dayalı, genel "Hamparsum notası" olarak bilinen bir notasyon geliştirerek Klasik Türk müziğinde kullanılmasını sağlamış; böylece Türk müziği eserlerinin kaydedilerek günümüze ulaşmalarında çok önemli bir rol oynamıştır.

İstanbul'da o zamanlar Pera adıyla anılan Beyoğlu semtindeki Çukur Sokak'ta, Harput'tan İstanbul'a gelerek yerleşmiş, Ermeni Katolik cemaatine mensup yoksul bir Ermeni çiftinin oğlu olarak dünyaya gelmiştir (Serkis ve Gadarine Limonciyan). Hamparsum ilkokulu bitirdikten sonra, hem ileride bir meslek sahibi olabilmesi hem de harçlığını çıkarabilmesi için bir terzinin yanına çırak olarak verilmiştir.

Müziği çok seven Hamparsum'un yeteneği ve ilgisini fark eden Darphane Amiri Hovhannes Çelebi Düzyan'ın (1749-1812) dikkatini çekerek, himayesine girmiş ve Düzyan'ların Kuruçeşme'deki konağında, Klasik Avrupa müziği üzerine müzik eğitimi almıştır. Hagop Çelebi Düzyan (1793-1847) ve Zenne Bogos'un (1746-1826) öğrencisi olmuştur. Hamparsum'un müziğe olan merakı sadece Klasik Batı Müziği ve Ermeni Kilise Müziği ile sınırlı olmayıp, Klasik Türk müziğine de büyük ilgi duymuş ve Beşiktaş Mevlevihanesi'ne devam ederek Türk müziği bilgisini geliştirdi. Burada Dede Efendi tarafından yeteneği fark edilerek, onun öğrencisi olmuştur.

Büyük bir olasılıkla ünlü bestekâr Hammâmizâde İsmâil Dede Efendi'nin aracılığı sayesinde kendisi de bir Mevlevi ve müzisyen olan Sultan III. Selim'in huzuruna kabul edilmiş, saraya kabul edilmiştir.

Galata'daki "Lusavorçagan Mektebi"'nde musiki hocalığı yaptı. Bu arada Beşiktaş Mevlevihanesine devam ederek Türk müziği bilgisini geliştirdi. Büyük bir olasılıkla ünlü bestekâr Hammâmizâde İsmail Dede Efendi'nin aracılık ve yol göstermesi sayesinde Sultan III. Selim'in huzuruna kabul edilerek padişahın beğenisini kazanmıştır. III. Selim Donemi, padişahın sanata ve özellikle müziğe olan merakı ve saygısı nedeniyle günümüz Türk Müziği tarihçileri tarafından "Türk Müziğinin altın Çağı/Dönemi" olarak adlandırılmıştır. Saray, onun saltanatı sırasında adeta bir müzik okulu ve araştırma merkezi haline gelmiştir. Kendi dönemine kadar usta-çırak ilişkisine dayalı 'meşk metodu' nedeniyle erozyona uğrayan Türk müziği eserlerinin gelecek kuşaklara ilk ve özgün halleriyle intikâl ettirilebilmeleri amacıyle çevresindeki müzisyenlerden bir notasyon geliştirmelerini istemiş ve onun bu talebine Abdülbaki Nasır Dede ile Hamparsum Limonciyan karşılık vermişlerdir. Her ikisi de, geliştirdikleri notasyonla kaydettikleri çalışmalarını padişaha sunmuşlardır.

Hamparsum, 1812-1814 yılları arasında bu konuda çalışmalarına devam ederek, Eski Ermeni Kilise ilahilerinin kaydedilmesinde kullanılan "Khaz Sistemi"'ni, Türk Müziğine uyarlamış ve geliştirdiği notasyon