ip olan Kaman; 11. yüzyılda Oğuz boylarının Türk ve İslam olarak Konar-Göçer veya yerleşik hayatı tercih ederek bu yörede yaşamaya başlamaları ve bu Türkmen özünü o günden bu yana devam ettirdiklerinin bir simgesidir. 1985 yılından bu yana Japonlarca kazı yapılan ve 5 binden fazla tarihi eser bulunan Kaman Çağırkan Kalehöyük Kazı Alanında halen çalışmalar devam etmektedir.

1924 yılında belediyelik olan Kaman, 1 Eylül 1944 tarihinde ilçe haline getirilmiştir.

Çağdaş yaşam tarzı, doğal güzelliği ve tarihi değerleriyle Anadolu'nun incisi konumundaki, cevizin vatanı olarak bilinen Yeşil Kaman, bağlı bulunduğu il olan Kırşehir'e 52 km. uzaklıktadır. İlçe, kuzeyindeki Keskin, güneybatısında Şereflikoçhisar, doğusunda Akpınar ile güneydoğusunda merkez ilçe, batısında Çelebi tarafından çevrilmiştir. Tarihi İpek Yolu üzerindeki ilçe, Büyük Önder Atatürk'ün Samsun'dan Ankara'ya gelişi (25 ARALIK) sırasında kullandığı güzergahtadır. Kapadokya bölgesi'nin ilk ayağı olan Kaman'ın 27 kilometre güneyinden Ankara-Pozantı yolu geçmektedir. Yine ilçenin 15 kilometre kuzeyinden D-765 Ankara-Kayseri yolu geçmektedir.

Ormanlardan yeterince nasibini alamayan ve karasal ikliminin tümüyle yaşandığı Kaman ve yöresinde bitki örtüsü bakımından dağlar çıplaktır. Ancak köylerinin orman dışı arazilerden oluştuğu ilçede; kavak, söğüt ve diğer meyve ağaçları sadece yaz aylarında yörenin yeşillik görünümünü sağlamakla yetinirler. Merkez ve kasaba belediyelerince gerekli ağaçlandırma çalışmalarının sürdürülmekte olduğu Kaman'ın Ömerkahya, Yazıyolu ve Bayındır köyleri ile Hamit kasabası sınırları içerisinde yer yer meşe koruluklarını görmek mümkündür.

İlçede tarım ve hayvancılığın ileri gitmesinde işlev gören 1 baraj gölü, 9 sulama göleti bulunmaktadır. Tüm yöre halkının yararlanmakta olduğu, başta Hirfanlı Baraj Gölü olmak üzere Karakaya, Gökeşme, Darıözü, Bayramözü, Sarıömerli, Çiftlik, Karabala, Savcılı Büyükoba göletleri bulunur.

Kaman'ın cevizi meşhur olduğu için her yıl adına festival düzenlenmektedir. Kaman Ceviz Kültür ve Sanat Festivali, her yıl Ekim ayının ilk Cumartesi ve Pazar günleri düzenlenmektedir.





Elbeyli

Elbeyli, Kilis ilinin bir ilçesidir.

Oğuzlar'ın, Alkırevli boyunun, Elbeyli Türkmen aşiretine mensup yörükler tarafından kurulmuştur. Bu Türkmen aşiretine mensup insanların Türkiye'de ve Suriye'de değişik yerleşim yerleri mevcuttur. Elbeyli İlçesi, 1040 ve 1157 tarihleri arasında Büyük Selçuklu İmparatorluğu hâkimiyetindeyken, sırasıyla İlhanlılar ve Dulkadiroğluları egemenliğine geçmiş, 1516'da Mercidâbık Muharebesi ile Osmanlı İmparatorluğu'nun egemenliğine geçmiştir. 

Cumhuriyetin ilk yıllarında Suriye'nin Cerablus kazasına bağlı bir köy iken, Misak-ı Milli'den sonra Cerablus Suriye sınırları içerisinde kalınca 1931 yılında köy olarak Gaziantep'in, Kilis ilçesine bağlanmıştır. 1946 yılında, ilçe yapılan Oğuzeli'ne bağlanmış, 1995 yılında da Kilis'in il olmasıyla ilçe olarak tekrar Kilis iline bağlanmıştır. 

Elbeyli ilçesinin köy konumundayken ismi ""Alimantar"" idi.

Elbeyli’nin güneyinde Suriye, kuzeyinde Gaziantep merkezi, doğusunda Gaziantep’in Oğuzeli ilçesi, batısında ise Kilis ili ile sınır komşusudur.

Arazi yapısı düz ve ovadır, dağ ve tepeler bulunmamaktadır. Denizden yüksekliği 650 metre, yüzölçümü 262 km²'dir. Arazi görünüm olarak çıplak, orman ve ağaç topluluklarına rastlanmamaktadır. Arazinin bitki örtüsü genellikle otsu bitkiler yani bozkırdır.

İlçe merkez ve köylerinde halkın büyük çoğunluğu tarımla uğraşmaktadır. İlçe halkı, geçimini büyük oranda çiftçilik ve hayvancılık ile sağlamaktadır.

İlçemizde halkın %90'ı geçimini tarım ve hayvancılıkla temin etmektedir. Tarımdan elde edilen ortalama gelir dekar başına; buğday 200–250 kg (sulu alanda 350–400 kg), mercimek 100–150 kg. Antepfıstığı 100 kg civarındadır.

İlçede tarım sektöründe 1.252 aile çalışmaktadır. 2005 Yılında 943 çiftçimiz çiftçi kayıt sistemi ve doğrudan gelir desteğine başvurmuş olup hâlen çalışmalar devam etmektedir.

İlçe merkezinin nüfûsu 1.920, bağlı köylerin nüfûsu ise 4.922 olup, toplam nüfûs 6.842'dir. Nüfusun büyük çoğunluğu çiftçilikle uğraşmaktadır. İlçe merkezinde ve köylerinde genel olarak Türkçe kullanılmakta, az sayıda ilçe sâkini Arapça ve Kürtçe de konuşmaktadır.





Musabeyli

Musabeyli, Kilis ilinin yüzölçümü bakımından en büyük ilçesidir.

Bölge'nin çoğunluğu Türk olmasına rağmen, Araplar, Çingeneler ve Kürtler mevcuttur. Ayrıca Ermeni kökenli aileler de vardır. Türkler'in Anadolu'ya yerleşmelerinden önce yöre, büyük bir orman alanı olarak bilinmektedir. Bu tarihten sonra "Murathöyügü" adı ile yerleşim birimi haline getirilmiştir. Ancak, kesin olarak kuruluş tarihi bilinmemektedir. Adından da anlaşıldığı gibi ilçe merkezi bir höyük konumundadır. Zaman zaman yapılan inşaat ve iş kazıları sırasında tarihi eserler bulunmaktadir. Bu tarihi kalıntıların Hititler dönemine ait olduğu sanılmaktadır. 14 Nisan 1997 tarihinde ve 2768 sayılı kararla bölge, Kültür ve Tabiati Koruma Kanunu gereğince koruma altına alınmış, ikinci ve üçüncü dereceden arkeolojik sit alanı olarak ilan edilmiştir.

Uzun yıllar Gaziantep'in Kilis ilçesi'ne bağlı kalan Musabeyli, 1995 yılı Haziran ayında 550 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Kilis'in il olmasıyla birlikte kendisine bağlanan 46 köyüyle ilçe statüsü kazanmıştır. Bu haliyle Türkiye'nin en genç ilçelerinden birisidir ve aynı zamanda nüfus itibarı ile Türkiye'nin en küçük ilçelerindendir.

Kuzeybatısında İslahiye ilçesi, kuzeydoğusunda Gaziantep, güneyinde Kilis, doğusunda Polateli ilçesi ile komşudur. Arazi genellikle engebelidir. Ova kesiminde zeytinlik, bağ ve bahçeler, dağ kesiminde ise yer yer meşe ve yabani meyve ağaçları ile kaplıdır.

Yazları sıcak ve kurak, kışları ılıman ve yağışlıdır.





Derince

Derince Kocaeli'nin ilçesi. Derince, Cumhuriyet döneminde ortaya çıkan yeni bir yerleşim yeridir.

1890 yılında liman kurulması için, İzmit Körfezi’nde derin bir kıyısı bulunan bir yer aranır, yetkililer en derin yer olarak bugünkü limanın bulunduğu yeri tespit ederler. Burası derinliğinden dolayı “Derince Liman” diye anılmaya başlar. Bu nedenle, Derince, adını limandan almıştır. Almanlar tarafından hemen inşaatına başlanan liman için çok sayıda insan liman inşaatı yapımında çalışmak için bölgeye gelir. 1904 yılında faaliyete geçen limanda, çalışanlar birer, ikişer evlerini kurmaya başlarlar. 1887 yılından itibaren Balkanlar’dan, Kafkaslar’dan ve Kırım’dan göçler alan Derince, artık genişlemeye ve gelişmeye başlamıştır. Bu gelişmelerden sonra Atatürk, 1936 yılında Romanya’dan Türkiye’ye göç edenlerle Derince'de otuz hanelik arazi verir. Göçmenlerin evlerini kurmaları üzerine Çınarlı köyü muhtarlığına bağlı olan Derince, 1952 yılında bağımsız muhtarlık olur. Derince'nin ilk muhtarı Ahmet Usta’dır.

Körfez kıyısında sanayinin kurulmasıyla gelişen ve nüfusu hızla artan Derince, 27 Mayıs 1960'da dört mahalleye ayrılır. Birçok devlet adamının yanı sıra Kemal Atatürk, İsmet İnönü, Celal Bayar, Adnan Menderes, Turan Güneş, Turgut Özal, Süleyman Demirel ve Necmettin Erbakan gibi önemli şahsiyetlerde Derince'yi ziyaret edenler arasındadır.

Derincenin tanınmasına tarihi Çenesuyu da katkıda bulunmuştur. Çenesuyu bölgede bulunan şifalı sudur.
1863 yılında Sultan Abdülaziz tarafından İzmit'te yaptırılan Kasrı Hümayun’un en önemli bölümlerinden birisi de saat kulesi yanındaki taç kapısıdır. Bu kapının üzerinde bulunan kitabede İzmitli şair Savfet tarafından yazılmış 22 dizelik kaside bulunmaktadır. Çenesuyu bu kasidede yer almaktadır.

İstanbul’a 90 km uzaklıktadır.






Gölcük, Kocaeli

Gölcük, Kocaeli'nin bir ilçesi. İzmit Körfezi'nin güney kıyısında yer almaktadır.

Gölcük´ün, tarihi gelişimine İzmit ve çevresinin de içinde bulunduğu, eski Yunanlar ile Romalıların Bitinya (Bithynie) dedikleri bölge ile başlamak daha doğru olur.
Gölcük´ün bir garnizon şehri olmasının ilk adımı 1927´de atılmıştır. 1925 Yılında yaralı olan Yavuz zırhlısının tamir kararı ile beliren teknik ihtiyaç, Gölcük´te askeri tersanenin kurulmasına sebep oldu.Aynı yıl bir havuz inşa edildi.Almanlar barakalar kurup Yavuz´un tamirini yaptı.Daha sonra Almanların kurmuş olduğu bu tesisler satın alınarak tersanenin tersanenin çekirdeği kurulmuştur.Deniz Kuvvetlerimizin gelişmesine paralel olarak esaslı çalışmalara 1938 yılında başlanmışsa da II. Dünya Savaşı bu çalışmalara engel olmuş ve Gölcük Tersanesinin hakiki kalkınması 1950 yılından itibaren gerçekleşmiştir. Gölcük gerçek anlamda Cumhuriyet´ten sonra kurulmuş bir şehirdir. Gölcük köylerinden Halıdere, Ulaşlı ve Yazlık köyleri hariç 21 köy İzmit sancağına bağlı Bahçecik Nahiye Müdürlüğü´nce idare edilmekteydi. Cumhuriyet´in ilanından sonra 1930 yılında İhsaniye köyünde nahiye merkezi ile Jandarma teşkilatı kuruldu. Yavuz zırhlısının tamiri nedeni ile kurulan atölyelerde çalışmak üzere İstanbul tersanelerinden gelen işçi ve aileleriyle Gölcük şehrinin nüfusu hızla artmaya başladı.Bu arada 9 Haziran 1936´da kabul edilen ve 15 Haziran 1936´da yürürlüğe giren 3012 sayılı kanunla Gölcük kazası kuruldu. Kaza teşkilinde Devlet dairelerine elverişli binanın Gölcük´te bulunmaması nedeniyle geçici olarak, Değirmendere beldesinde kiralanan binalarda vazife görmeye başlanıldı. Kısa zamanda inşası bitirilen Hükümet Konağı´na 1938 yılında geçilmiş ve Devlet teşkilatı Gölcük´te yerleşmiştir.Kazanın kurulması ile İhsaniye´den de Nahiye Müdürlüğü kaldırılmış, yalnız Jandarma Teşkilatı bırakılmıştır. 1942 Yılında çıkarılan 3887 sayılı Özel İstilak Kanunu ile yapılan istimlaklarda, Hükümet Konağının istimlak sahası içinde kalması nedeniyle İl Genel Meclisince alınan bir kararla Hükümet Teşkilatı 1944 yılı Şubat ayında yine Değirmendere´ye nakledilmiştir. Hükümet Değirmendere´de 10 yıl kaldıktan sonra 4 Mart 1954 tarihinde çıkarılan 6322 sayılı kanun gereğince tekrar Gölcük´e taşınmıştır. Hükümet Konağı´nın Gölcük´e gelmesi nedeniyle Değirmendere´de Nahiye ve Nüfus Teşkilatı ile Emniyet Teşkilatı kurulmuştur.21 köyü olan Gölcük´ün Halıdere ve Ulaşlı köylerinin Karamürsel´den alınarak bu