az hale getirdi. Bundan sonra konuşurken çıkardığı çirkin, mideden gelen sesler yüzünden "Gollum" adıyla tanındı. Işıktan korkan hayaletimsi bir yaratık haline geldi ve pis cinayetler işleyerek ve kirli etler yiyerek yaşadı. Yalnızca derin mağaraların karanlık yeraltı göllerinde huzur buldu. Derisi tüysüz, kara renkli ve nemli, bedeni ise zayıf ve kemikli bir hal aldı. Başı bir kafatasına benzedi, gözleri ise bir balığınkiler gibi yuvalarından fırladı. Dişleri Orklar'ınki gibi uzadı ve Hobbit ayakları düzleşerek perdeli hale geldi. Neredeyse beş yüz yıl boyunca Gollum, Dumanlı Dağlar'ın altındaki mağaralarda gizlenerek yaşadı.

Daha sonra 2941 yılında Gollum'un mağarasına bir kader ziyareti yapan Bilbo Baggins, Tek Yüzük'ü ele geçirdi. 3019 yılında Gollum sonunda yeni Yüzük Taşıyıcısı Frodo Baggins'i yakaladı fakat yenemedi. Gollum eski Sméagol olmakta, Frodo Baggins sayesinde onunla geçirdiği zamanda umutlanmıştı o eski Sméagol olmak için zihnindeki Gollum'la sürekli iyilik ve kötülük adına yarıştı fakat zihnini yenemedi ve yüzüğün hükmü altındaki aciz bir yaratık olmaya devam etti. Sméagol olmak için Frodo ve Sam'in isteği Mordor'a gitmeyi ve onlara yolu göstermeyi bu iyilikle sonuçlandıracağını düşündü ama üzerinde zihni, yüzük ve Sam'in baskıları vardı ve Sméagol yine Gollum'du. Bir süre için Frodo Gollum'u evcilleştirmiş gibi göründüyse de, Gollum ihanetlerinden vazgeçmedi.

Böylece son dakikada, iyi Frodo bile Kıyamet Dağı'nda yüzüğün gücünün etkisine girdiği sırada Gollum, Kıyamet Yarıkları'nın kenarında yüzük taşıyıcısına saldırdı. Tüm kötü gücünü bir araya toplayarak, Frodo'nun parmağını ısırıp kopardı ve yüzüğü ele geçirdi. Fakat tam da bu zafer anında dengesini kaybederek değerli ganimeti ile birlikte yeryüzünün ateşli karnına düşerek yok oldu.




İmrahil

Tolkien Evreninde Kurgusal Kahraman

İmrahil; Üçüncü Çağın 2955. yılında doğmuştur. Numenor dilinde (Adunaic) olduğunu bilmemize rağmen adının anlamı meçhuldür.Finduilas ve Ivriniel isimli iki kız kardeşi vardır. İmrahil'in kız kardeşi Finduilas, Gondor Vekilharç Hükümdarı II.Denethor ile evlenecek olan kişidir. Bu evlilikten yeğenleri Boromir ve Faramir doğmuştur. Ayrıca İmrahil'in babası, II.Denethor'un babası olan II.Ecthelion'un hükümdarlığı zamanındaki Dol Amroth prensliğini yapmış olan Prens Adrahil'dir.

Imrahil ve Dol Amroth prensliğinin geçmişi açık değildir. Imrahil'in; Erchirion, Amrothos ve sonradan Dol-Amroth prensi olacak olan Elphir isimli 3 oğlu; ve daha sonradan Rohan Kralı Eomer ile evlenecek olan Lothiriel isimli bir kızı vardır. Oğlu Elphir'den sonra Dol Amroth prensi olacak Alphros isimli bir torunu vardır.

Dol-Amroth'lular insandılar ama Elf kanı taşıdıkları da söylenir. Anlatılanlara göre ilk Dol-Amroth prensi Galador yarım elftir. Babası bir Numenorean olan Imrazor, Annesi ise bir elf olan Mithrellas dır. Dol Amroth Prenslerinin elf kanı buradan gelir. İlk prens Galador'dan Imrahil e varıncaya kadar Dol-Amroth prensliği 21 kuşak geçirmiştir.

Imrahil; Yüzük savaşı sırasında Minas Tirith'e, Dol Amroth'tan şovalyeleri ile yardıma gelmiştir ve Minas Trith kuşatmasında bulunmuştur. Rohan ordusunun Minas Tirith kuşatmasına yardıma gelmesiyle o da tüm Gondor askerlerini Minas Tirith kapısından çıkararak meydana sürmüş ve Pelennor Çayırları Savaşında bulunmuştur. Pelennor zaferinden sonra Gondor Kralı olan Aragorn Elessar II ile Mordor'a yürümüştür ve Kara Kapı önlerinde cesurca savaşmıştır. Imrahil soylu ve Kralına sadık olarak 100 yıl yaşamış ve Dördüncü Çağ'ın 34 yılında ölmüştür.




Tarık Buğra

Süleyman Tarık Buğra, (d. 2 Eylül 1918 – ö. 26 Şubat 1994), Türk gazeteci ve roman, hikâye, oyun ve fıkra yazarı.

Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının tanınmış yazarlarındandır. Çok yönlü bir yazar olan Buğra, özellikle romanlarıyla tanınır. 1991'de Devlet Sanatçısı unvanı almıştır.

Bilim insanı Ayşe Buğra'nın babasıdır.

1918'de Akşehir'de doğdu. Babası, Akşehir'de Ağır Ceza Reisi olarak görev yapan Erzurumlu Mehmet Nazım Bey, annesi Akşehirli Nazike Hanım idi. Çocukluğunun geçtiği Akşehir de, sanat yaşamına nüfuz etti ve eserlerinin çoğunda mekân olarak bu şehri tercih etti.

İlk ve ortaokulu Akşehir'de okudu. Ortaokulda Rıfkı Melül Meriç'in öğrenicisi oldu. 1933’de ortaokulu bitirdikten sonra yatılı öğrenci olarak İstanbul Lisesi'ne devam etti. İstanbul Lisesi’nde Hakkı Süha Gezgin'in, Pertev Naili Boratav'ın öğrencisi oldu. Yazar olmaya onuncu sınıfta karar verdi. “"Tarık Nazım"” takma ismiyle, hikâye ve şiirler yazmaya başladı. Okulun yatılı kısmı kapanınca Konya Lisesi'ne geçti ve 1936'da mezun oldu.
İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde iki yıl okuduktan sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne geçti. Parasızlık nedeniyle zor bir öğrencilik dönemi geçirdi ve üç yıl sonra mezun olamadan bu okuldan da ayrıldı.

1942-1945 yılları arasındaki üç yıllık askerlik görevi sırasında devlet memurlarının bıyıklarını kesme kuralını ihlal ettiği için on bir sürgün yaşadı. İlk piyeslerini ve ilk romanını askerliği sırasında yazdı. İlk eseri, “"Akümülatörlü Radyo"” adlı piyes idi. Şehir Tiyatroları tarafından eser çevrilince onu roman haline getirmiş; böylece ilk romanı “"Yalnızlar"” ortaya çıkmıştı.

Askerliği bittikten sonra İstanbul'a döndü ve 1947'de Edebiyat Fakültesi'ne kaydoldu. Burada Ahmet Hamdi Tanpınar ve Mehmet Kaplan'ın öğrencisi oldu. Bir yandan da Şişli Terakki Lisesi'nde muallim muavinliği görevinde bulundu. 1948'de yazdığı “"Oğlumuz"” adlı hikâyesi Cumhuriyet gazetesinin açtığı yarışmada ikincilik ödülüne layık görüldü. Bu ödül ona edebiyat ve basın dünyasının kapılarını araladı. 1949'da ilk kitabı olan ve içinde 13 öykü bulunan “"Oğlumuz"”'u yayımladı. "Çınaraltı" dergisini çıkaran Yusuf Ziya Ortaç, kendisine dergiye katılmasını, “"Sanat Hareketleri"” başlıklı sütunda her hafta bir öykü yazmasını önerdi. Dergiye gönderdiği ilk hikâye, “"Havuçlu Pilav Meselesi"” başlıklı hikâyesi oldu. Basın dünyasından da iş teklifleri alan yazar, bu teklifler sayesinde basın hayatına atılmak için cesaret buldu ve Edebiyat Fakültesi’nden mezuniyet tezini vermeden ayrıldı.

1949-1952 arasında Akşehir’de babası Erzurumlu Mehmet Nâzım Bey’le birlikte “"Nasreddin Hoca"” gazetesini çıkardı. 1950'de Jale Baysal ile evlendi, on sekiz yıl sonra boşanma ile sonlanan bu evlilikten 1951’de kızları Ayşe dünyaya geldi. 1952'de babasını kaybeden Buğra, gazeteyi elden çıkardı ve İstanbul'a döndü. Aynı yıl, ikinci hikâye kitabı “"Yarın Diye Bir Şey Yoktur"” yayımlandı.

1952-1956 arasında Milliyet, Vatan, Yeni İstanbul gibi gazetelerde edebiyat tenkitleri ve denemeler yazdı. Gazeteciliğinin bu ilk yıllarında Abdi İpekçi, Reşat Ekrem Koçu ve Peyami Safa ile çalışma imkanı bulduğu bilinmektedir. Bu arada üçüncü öykü kitabı, "İki Uyku Arasında"'yı (1954)'te yayımlayan Buğra, 1955'te "Siyah Kehribar" ile romana geçti. Dönemin faşist İtalya'sında geçen romanın pek çok eleştirmen tarafından hoş görülmedi ve yazar bir bekleme dönemine girerek uzun süre tekrar roman yayımlamadı.

Gazetecilik yaşamına, 1956-1957 yıllarında Vatan ve Yenigün gazetelerinde Yayın Müdürü olarak devam etti. 1958'de Milliyet Gazetesi spor sayfası sorumluluğu yapan Buğra, aynı yıl Tercüman ve Yeni İstanbul gazetelerinde de yazarlık görevini sürdürdü. 1959'da önce Tercüman'ın, ardından Yeni İstanbul'un, ardından da “"Türkiye Spor"” isimli günlük spor gazetesinin Yayın Müdürlüğü'nü yaptı. 1962 yılında ise, “"Yol"” adlı haftalık derginin Yayın Müdürlüğü'nü yaptı. Bu arada Kurtuluş Savaşı’nı konu edinen "Küçük Ağa" romanını hazırladı.
Küçük Ağa 1963 yılında Yeni İstanbul'da tefrika edildi ve 1964'te kitap olarak yayımlandı. Çok olumlu tepkiler alan roman, Mehmet Kaplan tarafından mezuniyet tezi olarak kabul edilmiş ve böylece yazar, Yeni Türk Edebiyatı Kürsüsü'nden diploma almıştır. Küçük Ağa'nın ardından Buğra dördüncü öykü kitabı Hikâyeler'i (1964), Küçük Ağa'nın devamı olan “"Küçük Ağa Ankara'da"”yı (1967) ve ardından da "Komik-i şehir” Naşit'in hayatından yola çıkarak yazdığı "İbiş'in Rüyası"'nı (1970) yayımladı. "İbiş'in Rüyası", 1970 TRT Sanat Ödülleri Yarışması'nda başarı ödülüne değer bulundu.

Buğra, 1970-1976 arasında Tercüman gazetesinde köşe yazarlığı ve sanat sayfaları düzenleme işini sürdürdü. 1976'da Tercüman Gazetesi]]'ndeki işinden ayrıldı ve zamanını bütünüyle edebiyata verdi. "Firavun İmanı" (1976), "Dönemeçte" (1978), "Gençliğim Eyvah" (1979), "Yağmur Beklerken" (1981) adlı dönem romanlarını yayımladı. Bu romanlarda Cumnuriyet'in çeşitli evrelerini, demokrasiye geçiş sürecindeki çalkantıları konu edindi. Devlet Tiyatroları'nda Edebi Kurul Başkanlığı'nda Edebi Kurul üyeliği yaptı. 8 Eylül 1977'de hikâye yazarı Hatice Bilen ile ikinci evliliğini yaptı.
Yazarın, "Ayakta Durmak İstiyorum" (1966) ve "Üç Oyun" (1981) adlarıyla kitaplaştırdığı piyeslerinin hemen hepsi sahnelendi, romanları da TV dizisi haline getirildi. Fıkralarından seçmeleri "Gençlik Türküsü" (1964), gezi notlarını "Gagaringrad" (1962), dil ve edebiyat üzerine yazılarını "Düşman Kazanmak Sanatı" (1979), denemelerini ise "Bu Çağın Adı" (1979) başlıklarıyla yayımladı. Yazarın ayrıca Sakıp Sabancı'nın hayatını anlattığı “Patron” isimli bir piyesi, yarım bıraktığı “Mimar Sinan” senaryosu ile Mehmed Akif'in hayatını ele aldığı bir romanı da mevcuttur.

Buğra, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş yıllarını anlattığı Osmancık'la (1985) Milli Kültür Vakfı Edebiyat Armağanı’nı, “Yağmur Beklerken” romanı ile de 1989 Türkiye İş Bankası Büyük Ödülü'nü aldı. 1991'de Devlet Sanatçısı unvanını aldı.

1993'teki ani rahatsızlığının ardından kanser teşhisi konan Buğra, tedavi gördüğü Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 26 Şubat 1994'te hayatını kaybetti. Cenazesi Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

1999-2000 öğrenim döneminde İstanbul'un Pendik ilçesinde açılan bir liseye “"Tarık Buğra"” adı verilmiş; 2002’de Akşehir merkez Ortaokulu’nun adı ""Akşehir Tarık Buğra İlköğretim Okulu"" olarak değiştirilmiş ve 2004 yılında Akşehir'e bir Tarık Buğra heykeli dikilmiştir. Ayrıca Ankara’da Milli Kütüphane önünde bir heykeli bulunur.