azer tedavisi, kriyoterapi (dondurarak tedavi), hydroquinone gibi. Alternatif tedavi yöntemlerini ilk başta tercih edilmesinin nedeni ekonomik ve doğal olmalarıdır. Çillerle savaş kolay değildir, hemen pes edilmemesi gerekir.

Cilt lekelerinin tedavi tarihi çok eski dönemlere uzanıyor. Eski Mısır ve Yunanistan’da bunun için çeşitli yöntemler kullanıldığı bilinmektedir. Yüzyılların yöntemleri nesilden nesle aktarılarak günümüze kadar ulaşmıştır. Eski dönemlerden beri keçi sütü, karahindiba ve yaban turpunun koyu cilt rengini açtığı ve pigment lekelerini iyileştiği bilinmektedir. Daha sonra bu bitkilere salatalık ve limon da eklenmiştir. Bu bitkilerde bulunan maddeler derinin altına geçip, koyu pigmenti etkisizleştirerek cildi temizlemektedir. Aynı zamanda meyvelerde meyve asidi bulunmaktadır. Bu meyve asidi kozmetolojide kimyasal peeling olarak kullanılmaktadır ve gençleştirici kremlerin içeriğini oluşturur.

Ev koşullarında doğanın insanlara hediye ettiği bu bitkileri kullanılabilir; karaturp (yaban turpu), karahindiba ve salatalık. En basit yöntem salatalık maskesidir. Taze sebzeleri temizlenerek, dilimlenip yüze yerleştirilir. Bir başka, daha etkili bir yöntem de, salatalığı rendeleyip suyunu elde etmek ve bu suyu kullanmaktır. Taze sıkılmış limon suyunun da iyi geldiği söylenmektedir. Yalnız ihtiva ettiği asit nedeniyle cildi tahriş edici özelliği bulunduğundan dolayı en fazla 20 dakika tutulabilir. Sonra maske çıkarılmalıdır. Daha az etkili yöntemler olarak ise çilek, frenk üzümü, domates maskeleridir. Bu ürünleri hafif dereceli limon suyu veya ıhlamur çiçeği suyu (bir bardak kaynayan suya bir yemek kaşığı ıhlamur) ile çıkarmanız önerilir. Sebze ve meyveler taze, mevsiminde ve hormonsuz olmalıdır.

İlk bakım maskesinden sonra bütün çiller yok olmaz. Bunun için 2-3 haftalık “maskeleme” gerekir. Nadiren de olsa sonuç olarak çillerin olduğu kısmın daha açık kaldığı bir sonuç ortaya çıkabilir. Bu etkiyi ortadan kaldırmak için oto bronzlaşma ürünleri kullanılır. Bu ürünler cilde uygulanır ve cilt eşit bir renk alır.

Bu işlemlerde sonra güneşten korunmak için mutlaka losyon ve kremler kullanılmalıdır. Cilt güneşe karşı oldukça hassaslaşmış olabilir, hatta sonbahar güneşi bile yeniden çillerin oluşmasına neden olabilir, dikkatli olunmalıdır.

Alternatif tıp





Fallop tüpleri

Fallop tüpleri, uterusun üst köşelerinden yumurtalıklara kadar uzanan, her biri yaklaşık 10 cm uzunluğunda iki borudur. Tuba uterina veya uterus tüpleri de denir.İnsanda döllenme olayı burada gerçekleşir. Bu tüpler bağlanmak suretiyle kadın kısırlaştırılabilir ancak bu uygulamanın yasallığı yaşa ve ülkeye göre değişebilir.

Bazen zigot buraya yerleşerek gelişimini burada tamamlar. Buna dış gebelik denir.




Fibula

Fibula veya baldır kemiği kaval kemiğinin ("tibia") lateral tarafında bulunan ve tibiaya hem aşağıdan hem de yukarıdan bağlanan kemiktir. Fibula, tibiadan boyca küçüktür ve tüm uzun kemiklerin çoğundan daha incedir. Üst kısmı büyüktür, tibianın kafasının arka kısmı diz ekleminin altına yerleşir ve bu eklemin oluşumunun dışındadır. Alt kısmı biraz öne eğilir, böylece üst ucuna göre daha önde durur; tibianın altında çıkıntı yapar ve ayak bileği ekleminin lateral kısmını oluşturur.

Kemik, şu bileşenlere sahiptir:

Kanı temin etmesi, serbest doku transferi için önemlidir çünkü fibula genelde mandibulayı yeniden yapmak için kullanılır. Gövdesi, "arteria peronea"dan gelen, büyük bir besin damarı ile beslenir. Ayrıca "arteria peronea"nın birçok küçük dalını alan periosteum ile sarmalanmıştır. Proksimal ve distal başları "arteria tibialis anterior"nin bir dalı ile beslenir. Kemiğin kesilmesi söz konusu olduğunda gövde kısmı alınır ve uçlar korunur (proksimalden 4 cm ve distalden 6 cm).

Fibula, biri gövde diğer ikisi de uçlar olmak üzere üç merkezden kemikleşir. Kemikleşme ceninin sekizinci haftasında ortadan başlar ve uçlara doğru uzanır. Doğumda uçlar kıkırdak yapıdadır.

Kemikleşme, ikinci yılda, alt uçtan ve yaklaşık olarak dördüncü yılda üst uçtan başlar. İlk kemikleşen alt epifiz vücutla, yaklaşık olarak yirminci yılda birleşir; üst epifiz ise yaklaşık yirmi beşinci yılda katılır.




Kernikterus

Kernikterus, yeni doğan bebeklerin şiddetli sarılık geçirmeleri halinde, kanda yükselen bilirubinin kan-beyin bariyerini geçerek beynin bazı çekirdeklerine zarar vermesi durumudur. Çocukta zeka geriliği ve spastisite görülebilir.




Kolesterol

Kolesterol, hayvanların vücut dokularındaki hücre zarlarında bulunan ve kan plazmasında taşınan bir sterol, yani bir steroid ve alkol birleşimidir. Daha düşük miktarlarda bitkilerde de bulunur. İlk defa 1754'te safra taşlarında kolesterol bulunduğu için bu maddenin ismi Yunanca "chole-" (safra) ve "steros" (katı) sözcükleri ile kimyadaki "-ol" ekinden türetilmiştir.

Kolesterol, özellikle hayvansal gıdalarda bulunur ama vücuttaki kolesterolun ancak ufak bir kısmı gıda kaynaklıdır; çoğu vücut tarafından sentezlenir. Vücudun her hücresinde bulunmakla beraber, onun sentezlendiği veya hücre zarlarının daha çok olduğu organ ve dokularda, örneğin karaciğer, omurilik ve beyinde, ayrıca ateromlarda, kolesterolun yoğunluğu daha yüksektir. Kolesterol kanda normalden fazla bulunması halinde damarlarda birikerek damar sertleşmesine (ateroskleroz) yol açar. Bazen de safra pigmentleri ile birleşerek safra taşlarının oluşumunda rol oynar.

Kolesterol pek çok biyokimyasal reaksiyonda yer almasına rağmen özellikle lipoproteinlerin kolesterolü taşıma biçimleri ve kandaki kolesterol düzeyleriyle kalp hastalıkları arasındaki bağlantıdan dolayı bilinir. Vücut, kolesterolü kullanarak hormonlar (kortizol, üreme hormonları), D vitamini ve yağları sindiren safra asitlerini üretir. Bu işlemler için kanda çok az miktarda kolesterol bulunması yeterlidir.

Eğer kanda fazla miktarda kolesterol varsa kan damarlarında birikir ve sertleşmeye ve daralmaya (ateroskleroz veya arteriyoskleroz) yol açar. Aterosklerozda damar duvarında biriken tek madde kolesterol değildir; akyuvarlar, kan pıhtısı, kalsiyum gibi maddeler de birikir. Ateroskleroza halk arasında "damar sertliği", "damar kireçlenmesi" de denir. Yüksek kan kolesterolünün zararlarından bahsedilirken söz konusu olan "kötü kolesterol", yani düşük yoğunluklu lipoprotein (İngilizce "low density lipoproteins" LDL) tarafından taşınan kolesterol düzeyidir. Yüksek yoğunluklu lipoprotein (İngilizce "high density lipoproteins" HDL) tarafından taşınan kolesterole "iyi kolesterol" denir.

Kolesterol hücre zarlarının (membranlarının) inşası ve bakımı için gereklidir. Kolesterol içeren membranlar daha geniş sıcaklık aralığında akışkanlıklarını korurlar. Kolesterol, yağların sindirimine yarayan safranın sentezlenmesinde kullanılır. Ayrıca aralarında yağda çözünen vitaminlerin (A,D, E ve K vitaminleri gibi) metabolizmasında rolü önemlidir. Aldosteron, testosteron, östrojen ve projesteron gibi steroid hormonlarının ve kortizolun sentezlerinde yer alır. Başka araştırmalar kolesterolün sinir hücreleri arasındaki sinapslarda ve bağışıklık sistemi hücrelerinin işlevlerinde rol oynadığını gösterir. Hücre membranının yapısına etkisi sonucunda hücre sinyal iletimine ve membranlardaki iyon ve proton geçirgenliğine de etki eder.

Kolesterol suda çok az çözündüğünden kanın sulu kısmında taşınamaz. Kolesterolün kanda taşınması, suda çözünebilen ve kolesterol ve diğer yağ türevlerini taşıyabilen lipoproteinler aracılığıyla olur. Bu lipoproteinlerin yüzeyinde yer alan proteinler, kolesterolün hangi hücrelerden alınıp hangi hücrelere taşınacağını belirler.

Vücuttaki kolesterolün çoğu vücut tarafından sentezlenir. Günlük üretimin %20-25'i karaciğerde gerçekleşir, ayrıca, ince bağırsak, adrenal bezleri ve üreme organlarındaki sentezlenme miktarı diğer dokulara kıyasla daha yüksektir. Yaklaşık 70 kg ağırlığındaki bir kişinin vücudunda toplam 35 g kolesterol vardır. Günlük dahili üretim miktarı 1 g, besin yoluyla alınan miktar ise 200–300 mg'dır. Bağırsaklara (safra ve besin yoluyla) giren 1.200-1.300 mg'ın yarısı kana geçer.

Kolesterol çoğu hücre ve dokuda HMG-KoA Redüktaz enziminin başlattığı mevalonat yolu adlı reaksiyon zinciri ile sentezlenir (sağdaki şekle bakınız). Konrad Bloch ve Feodor Lynen 1964 Nobel Tıp ve Fizyoloji ödülünü, kolesterol ve yağ asidi metabolizmasının mekanizması ve denetimi ile ilgili çalışmalarıyla kazandılar.

Şilomikronlar kolesterol ve trigliseritleri ince bağırsaktan karaciğere taşır. Bu kolesterolün bir kısmı besin yoluyla edinilmiştir, bir kısmı ise vücudun sentezleyip karaciğerden salgıladığı safradan kaynaklanır. Şilomikronlar taşıdıkları lipitlerin bir kısmını vücuttaki dokulara bırakıp sonra karaciğer tarafından alınırlar. Şilomikronların kalmadığı yemek arası zamanlarda ise kolesterolün başlıca kaynağı karaciğerdir. Karaciğerde üretilen kolesterol ve diğer lipitlerin vücuttaki diğer dokulara ulaştırılması için çok düşük yoğunluklu lipoproteinlerin (VLDL) içinde kana salgılanır. VLDL'de bulunan trigliserit ve kolesterol hücrelere aktarıldıkça VLDL'in yapısı ve yoğunluğu değişir, önce IDL, sonra da LDL'ye dönüşür. Bu sürecin sonunda arta kalan kolesterolü içeren LDL karaciğer tarafından geri alınır. Kandaki LDL miktarının yüksek olması bu lipoproteinlerin arter damarlarının çeperlerinde birikmesine yol açar, bu da aterosklerozun ilk aşamasıdır. Yüksek yoğunluklu lipoproteinler (HDL) ise vücut hücrelerinde sentezlenen kolesterolü vücuttan atılması için karaciğere taşır. (ayrıntılar için lipoprotein maddesine bakınız).
Kolesterol biyosentezi, mevcut kolesterol seviyesine bağlıdır, ancak bunu sağlayan homeostatik mekanizma henüz bilinmemektedir. Besin yoluyla gelen girdideki bir artış, dahili üretimin azalmasına yol açar, besinden gelen miktarın azalması da karşıt sonucu doğurur. En önemli düzenleme mekanizması, hücre içinde endoplazmik retikulumdaki kolesterol miktarının SREBP1 ve 2 (İngilizce "Sterol Regulatory Element Binding Protein", sterol düzenleme elemanına bağlanan protein 1 ve 2) tarafından algılanması ile gerçekleşir. Kolesterol bulunduğu zaman 
SREBP1 2 pr