ekleştirdiği ve üç parçadan oluşan büyük "Dans frizi" bunun en somut örneğidir. Dans’la birlikte 1935 tarihli "Pembe Nü" ve 1939 tarihli "Müzik" onun yinelenen temalarının farklı ele alınışlarıdır.

1940’lı yıllar II. Dünya Savaşı’na ve onu giderek yatağa bağımlı hale getiren hastalığına rağmen yoğun bir şekilde üretmeye devam ettiği bir dönem oldu. "Jazz" adlı kitap için 1947 yılında gerçekleştirdiği, kesilmiş kâğıt üzerine guaj tekniğindeki çalışmalar Matisse’in yerleşmiş sanat anlayışının farklı bir sunumunu oluşturur. "İkarus" bu çalışmalardan belki de en tanınmış olanıdır. İlerlemiş yaşlarında gerçekleştirdiği çalışmalarından biri de 1943 yılından beri yaşamakta olduğu Vence’deki Rosarie Şapeli için yaptığı tasarımlardır. Kesilmiş renkli kâğıtlarla hazırladığı taslaklar şapelin vitrayları olarak uygulanmıştır. Ayrıca beyaz seramik yüzeyler üzerine siyah çizgilerle gerçekleştirdiği büyük ölçekler Meryem ve Çocuk İsa, Aziz Dominik ve Kutsal haçla ilgili desenler yer alır. Matisse hayatının son dönemlerinde kesilmiş renkli kâğıtlarla gerçekleştirdiği çalışmalara yoğunlaştı. İlerleyen yaşı ve onu neredeyse yatağa bağlayan hastalıklar eserlerini bu farklı teknikte uygulamasına neden olmuş olabilir. 1952 tarihli "Mavi Nü" bu eserlerden en tanınmış olanıdır.




İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi

İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi, 1950 yılında İstanbul Üniversitesi bünyesinde Gazetecilik Enstitüsü adı ile kurulan fakülte. Türkiye'nin ilk iletişim yüksek okuludur.

İstanbul Gazeteciler Cemiyeti, 1947 yılında İstanbul Üniversitesi Senatosu'na başvurarak, gazetecilik eğitimi veren bir yüksek öğrenim kurumunun faaliyete geçmesini istemiştir. Amaç, ülkenin yaşamında önemli payı olan gazetecilerin bilimsel temellere dayalı, çağdaş bir eğitim ortamından geçerek yetişmeleridir. Bu düşünceden hareketle Gazetecilik Enstitüsünün kuruluşuna öncülük eden Gazeteciler Cemiyeti Kurucu Başkanı Sedat Simavi, bir mektup hazırlamış ve bunu dönemin İstanbul Üniversitesi Rektörü Ord. Prof. Dr. Sıddık Sami Onar'a sunmuştur.

1975-1980 arasında üniversitenin İktisat Fakültesi altında Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Enstitüsü adını alan okula, 1980'de Yüksekokul statüsü verilmiş, ve (yine İktisat Fakültesi altında) adı Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksekokulu olmuştur. 1982'de İstanbul Üniversitesi Rektörlüğüne bağlanarak Basın Yayın Yüksek Okulu'na dönüştürülmüştür. Okul, 1992 yılında, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi olmuştur. 1992-1993 öğretim yılında, Fakülte'nin ilk dekanlığına Yüksek Okul müdürü Prof. Dr. Tayfun Akgüner atanmıştır. Günümüzde, Gazetecilik, Halkla İlişkiler ve Tanıtım ile Radyo Televizyon Sinema dallarında lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimine devam etmektedir.

İletişim Fakültesi, iki stüdyosunda faaliyet gösteren İÜRTV adında kapalı devre bir televizyona, internet üzerinden yayınlanmakta olan bir radyo kanalına ve İÜHA adında bir haber ajansına sahiptir.




Atilla Girgin

Prof. Dr. Atilla Girgin (d. 1946, İzmit), Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi ögretim üyesidir.

1965’te Saint Joseph Fransız Lisesi’nden, 1969 yılında da, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksekokulu’ndan mezun oldu. 1968 yılında, üniversite öğrencisiyken Anadolu Ajansı'nda gazeteciliğe başlayan Girgin, 1973’te devlet bursu kazanarak Fransa'ya gitti. Sorbonne Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Enstitüsü’nde öğrenim görürken, bir yandan da Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) Şirketi’nde yöneticilik stajı yapı.

1975 yılında, Anadolu Ajansı’nda gazeteciliğe yeniden başlayan Atilla Girgin, 1985 yılı başında, “Anadolu Ajansı İstanbul Bölge Müdürü” görevine getirildi. Girgin, 1987 yılında da, İ. Ü. Basın Yayın Yüksekokulu’nda mesleki dersler vermeye basladı. Anadolu Ajansı İstanbul Bölge Müdürü olarak 8,5 yıl çalıştıktan sonra, 23 Temmuz 1993’te, TRT Haber Dairesi Başkanlığı’na getirilen Girgin, sağlık nedenleriyle bu görevden ayrılınca, 3 Ocak 1994 tarihinde, Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’ne ögretim görevlisi olarak atandı.

1997 yılında, Marmara Üniversitesi’nde “Yerel Basın” konusunda yüksek lisans, 2000 yılında da, bu kez İstanbul Üniversitesi SBE. Gazetecilik Anabilim Dalı’nda “Yazılı Basın Haberciliğinde Etik” konusunda doktora yapan Atilla Girgin, halen Marmara, İstanbul, Yeditepe ve İstanbul Aydın Üniversiteleri İletişim Fakültelerinde mesleki dersler veriyor.İstanbul Aydın Üniversitesi İletişim Fakültesi Televizyon Haberciliği ve Programcılığı bölümü bölüm başkanıdır.

Girgin’in, “Türkiye’de Yerel Basının Gelişmesi”, “Haber Yazma Teknikleri”, “Yazılı Basında Haber ve Habercilik Etik’i”, “Türk Basın Tarihi’nde Yerel Gazetecilik”, “Haber Yazmak”, “Uluslararası İletişim, Haber Ajansları ve Anadolu Ajansı” ve "Söyleşi mi Röportaj mı?" konularında yayımlanmış bilimsel kitapları bulunuyor. Atilla Girgin ayrıca, 2003 yılının başında, mesleki ve özel anılarından oluşan 41 öykülük “Gazeteci Olmak Önce Adam Olmak Demektir” adlı bir kitap yayımladı.

Evli ve bir çocuk babası olan Girgin, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, Ankara Gazeteciler Cemiyeti, İletişim Araştırmaları Derneği (ILAD), Türkiye Bilişim Derneği, Basın Enstitüsü Derneği ve Basın Konseyi Yüksek Kurulu Üyesi, Basın Konseyi ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü üyesidir.

Prof. Dr. Girgin aynı zamanda, ünlü oyuncu Kaan Girgin'in babası olup, kendi ölüm ilanını ölmeden önce yazıp hazırlamış olan belki de tek kişidir.




Güvenç Dağüstün

Güvenç Dağüstün (d. 1978, Ankara), Türk opera sanatçısıdır.

Hacettepe Üniversitesi Devlet Konservatuvarı’na girerek tenor Pekin Kırgız’ın öğrencisi oldu. Ankara Devlet Operası’nın açtığı sınavı kazanarak bu kurumun en genç sanatçısı oldu.

Bulgaristan’ın Varna kentinde düzenlenen “Uluslararası Varna Festivali” kapsamında mezzosoprano Ksgr. Prof. Margarita Lilova’nın kursuna katıldı ve bir yıl sonra Viyana Müzik ve Sahne Sanatları Üniversitesi’nin sınavlarını kazanarak Prof. Lilova’nın öğrencisi oldu. Ankara Devlet Operası’ndaki görevinden ayrılarak Prof. Dr. İhsan Doğramacı tarafından verilen burs ile Avusturya’nın Viyana kentinde çalışmalarına başladı.

İzmir Devlet Operası’nda konuk sanatçı olarak Donizetti’nin “Aşk İksiri” operasında ilk başrolü “Belcore”yi seslendirdi. Avusturya’nın Innsbruck kentinde Georg Schmöhe yönetiminde Carl Orff’un “Carmina Burana” adlı eserinde bariton sololarının yanı sıra kontrtenor solosunu da seslendirerek bir ilke imza attı ve büyük beğeni topladı. 
Viyana’da seslendirdiği, Yunan besteci Perikles Liakakis’in “Çizmeli Kedi” operasındaki başrol ile bu eserin dünyada ilk kez seslendirilişinin solistlerinden oldu.

Sertab Erener ile ortak projeleri olan “Turco – Latino Connection” caz konserleri büyük beğeni topladı.

Önce Efes Antik Tiyatrosu’nda, daha sonra İstanbul Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda ve Atatürk Kültür Merkezi’nde, Fazıl Say’ın “Nazım” adlı eserini Fazıl Say, Genco Erkal ve Sertab Erener ile birlikte seslendirdi. Bunun ardından “Rumeli Hisarı – Yıldızlı Geceler” konserleri kapsamında Fazıl Say ile birlikte bir resital verdi ve Say’ın şarkılarının Türkiye’de ilk seslendirilişini gerçekleştirdi. Son olarak Şef İbrahim Yazıcı yönetimindeki Bilkent Senfoni Orkestrası eşliğinde Say’ın “Nazım” adlı eserinin CD ve DVD kayıtlarını Fazıl Say, Genco Erkal ve Zuhal Olcay ile birlikte gerçekleştirdi.

2006-2007 sezonunda Aysa Prodüksiyon Tiyatrosu bünyesinde Ayşenil Şamlıoğlu’nun yönetmenliğinde "Bana Mastika’yı Çalsana" adlı müzikal projede oynadı.

2007-2008 sezonunda Kerem Kurtoğlu'nun yazıp yönettiği "İstanbul'da Bir Dava" adlı oyunda rol aldı. Bu çalışma İstanbul Uluslararası Tiyatro Festivali kapsamında Garajistanbul sahnesinde promiyer yaptı.

İlk sinema çalışması ise Çağan Irmak’ın "Ulak" adlı filmidir.

Dağüstün'ün, prodüktörlüğünü Cihan Sezer ile birlikte üstlendiği "Evde Yoklar" adlı ilk solo albümü 2012 Ocak ayında yayınlandı. İsmini 1993 yılında Sivas Katliamı'nda kaybettiğimiz şair Metin Altıok'un şiirinden alan albüm dokuz şarkıdan oluşmaktadır. Sekiz şarkının düzenlemesi Cihan Sezer imzası taşımaktadır, bir şarkının düzenlemesi ise Nurkan Renda'ya aittir.

Birsen Tezer ile seslendirilmiş olan "Sevdanın Yolları" albümde yer alan iki düetten biridir. Sanatçıyı yıllar sonra babası ile bir araya getiren "Bin Cefalar Etsen Almam Üstüme" çalışması ise, 1999 yılında hayatını kaybeden Yusuf Dağüstün'ün 1977 yılında çıkarttığı plaktan alınarak kullanılan kayıt ile gerçekleştirilmiştir.





Peynir

Peynir, çok büyük bir çeşitlilikteki aroma, tat, yapı ve şekle sahip bir grup fermente süt ürünü için kullanılan genel isimdir.

Peynir, kelimesi modern Türkçeye Farsça sütten yapılmış manasına gelen "panīr" kelimesinden geçmiştir. İngilizceye ise Latince "caseus" dan gelmiştir. Bu kelimenin kökeninin Hint-Avrupa dillerinde yeralan mayalanmak-ekşimek manasına gelen kwat- kökünden geçtiği düşünülmektedir. Bu kelime diğer Cermen dillerinde de muhafaza edilmiştir. İspanyolca ve Portekizce de Latinceden almışlardır ve Malezya ve Endonezya da konuşulan dillere de keşifler vasıtasıyla geçirmişlerdir.

Fransızca, İtalyanca ve Katalancaya ise yine aynı kökenden gelmiş olmasına ragmen, Romalılar tarafından askerlerin tüketimi için yapılan "caseus formatus" (kalıp peyniri) sözünün ikinci parçası olan kalıp manasına gelen "formatus"'dan türeyen kelimeler kullanılmaya başlanmıştır. İspanyolcada "queso", Portekizcede "queijo", Almancada "Käse", Flemenkçede "Kaas", ve İngilizcede "cheese" İtalyancada "formaggio" olması yanında, Fransızcada "fromage", ve bu terim Katalancada "formatge" olmuştur.

İlk kez Memluk Türkçesinde benir, penir, beynir şekillerinde görülür. Yazılı olarak en eski Öztürkçe karşılığı ise Kâşgarlı Mahmud tarafından yazılan Divânu Lügati't-Türk'te geçmektedir; "udma" ve "udhıtma". Udhıtmak Uygur Türkçesi'nde uyutmak anlamındadır, ve "Udhıtma udhıttı", sütü uyutmak, uyumuş süt, peynir anlamında kullanılmıştır. Farklı Türk lehçelerinde farklı kelimeler kullanılmıştır: ağrımışık, sogut (Karluk), kurut, kesük, çökelek, bışlak.

Peynir kökeni oldukça es