elinde nüfusunun yaşam standartlarının en düşük olduğu ülkelerinden biri olmasına rağmen gelişmekte olan bir ekonomiye sahiptir. Ülkeyi oluşturan adalar arasındaki yetersiz ulaşım bağlantıları da var olan birkaç doğal kaynağın işlenmesinde ve dağıtımında sorun oluşturmaktadır. 
Hayvancılığın yanı sıra, tahıl, patates ve baharat üretimi yapılmaktadır.

Ülkenin en önemli ihracat ürünlerini vanilya, parfüm esansı ve karanfil oluşturmakta olup, 2015 verilerine göre ihracatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

Ülkenin en önemli ithalat ürünlerini tüketim malları, ulaşım araçları, pirinç ve diğer gıda maddeleri, petrol ürünleri, çimento ve inşaat malzemeleri oluşturmakta olup, 2015 verilerine göre ithalatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

Ada ülkesi genelinde 880 km uzunluğunda karayolu bulunmaktadır. 2002 verilerine göre bu yollardan 673 km'si asfaltı olup, geri kalan 207 km stabilize yoldur. Büyük Komor ile Anjouan adalarında adayı dairesel olarak dolaşan ve sahil boyu ilerleyen karayolları bulunmaktadır.





Kitâb-ı Mukaddes

Kitâb-ı Mukaddes veya Kutsal Kitap, Eski Antlaşma ve Yeni Antlaşma'yı kapsayan, Hristiyan inanışının temelini oluşturan ve Hristiyanlarca kutsal sayılan kitaptır.

Kitab-ı Mukaddes yaygın olarak tüm zamanların en çok satan kitabı olarak kabul edilir, 100 milyon kopya yıllık satış tahmini olup özellikle ilk kitlesel basılı kitap oluşu Batı'da, edebiyat ve tarih üzerinde büyük bir etki yaratmıştır.

Kitab-ı Mukaddes'in ilk kısmı Eski Ahit ya da Eski Antlaşma olarak adlandırılır. 39 bölümden oluşur. Tevrat ve Zebur'u içerisinde barındırır.

Yahudilerin kutsal kitaplarından Tanah ile bölüm adları ve sınıflandırmalar hariç hemen hemen aynıdır. Eski Ahit, İsa'nın doğumundan önceki çok uzun bir zaman diliminde Yahudi peygamberleri, din adamları ve alimleri tarafından yazılmıştır. Bu bölümde İsa veya Meryem'den bahsedilmez.

Yahudi kutsal metinlerinden oluşmuş Tanah'ın Hristiyanlıkta Eski Ahit olarak adlandırılmasının nedeni, Tanrı'nın İsa ile yaptığına inanılan antlaşmadan (ahit) asırlar önce Musa ile Sina Dağı'nda yaptığına inanılan antlaşmadır. Yahudiler Tanah'ın Eski Antlaşma olarak anılmasını uygun bulmazlar.





Kitab-ı Mukaddes'in ikinci bölümünü oluşturan Yeni Ahit ise, İsa'nın sağlığında ve/veya ölümünden sonra Havariler, Hristiyan din adamları ve alimleri tarafından yazılmıştır. 27 bölümden oluşur. Hristiyan alimlerince kanonik kabul edilen Matta, Markos, Luka ve Yuhanna İncilleri Yeni Ahit'in ilk dört bölümünü oluşturur.

Hristiyanlar Tanrı'nın Musa ile yaptığı antlaşmadan yüzlerce yıl sonra, İsa ile yeni bir antlaşma yaptığına inanırlar. Bu nedenle Kitab-ı Mukaddes'in İsa'dan bahseden ikinci bölümünü Yeni Ahit olarak adlandırırlar. Bununla birlikte Yahudiler ikinci bir antlaşmayı kabul etmez, Tanah'ın Eski Ahit olarak adlandırılmasını uygun bulmaz ve bu ismi kullanmazlar.






Kitab-ı Mukaddes'in en önemli çevirilerinden, «kilise atası» Jerom'un yaptığı ve Katolik Kilisesi içinde yüzyıllarca kanonik olarak kullanılmış olan Vulgata adı verilen Latince sürümüdür. Martin Luther ilk olarak bu metinden değil, İbranice ve Yunanca orijinal metninden halkın anlayabileceği Almanca bir çeviri yapmıştır. En ünlü İngilizce çevirisinin adı 1611 tarihli Kral James Sürümü'dür. Bu çeviri, bazı Hristiyan inanırlarca hâlâ 'hatasız' olarak kabul edilmekte olup referans olarak kullanılmaktadır.





Unicode

Unicode (Evrensel Kod) Unicode Consortium organizasyonu tarafından geliştirilen ve her karaktere bir sayı değeri karşılığı atayan bir endüstri standardıdır. Sistemin amacı farklı karakter kodlama sistemlerinin birbiriyle tutarlı çalışmasını ve dünyadaki tüm yazım sistemlerinden metinlerin bilgisayar ortamında tek bir standart altında temsil edilebilmesini sağlamaktır. Evrensel Karakter Kümesi (UCS) olarak bilinen ISO/IEC 10646 standardı ise, her iki organizasyonun işbirliği ile aynı sayısal karşılıkları taşımaktadır. Unicode, son sürümü itibarıyla 129 farklı modern ve tarihi yazım sistemine ait 120.000'den fazla karakteri ve emoji gibi çeşitli sembol kümelerini kapsamaktadır. 

Standardın içinde karakterler ve karakterlere atanmış sayı değerlerinin tablolaştırılmış hali, bu sayılarının kodlanmasıyla ilgili kurum tarafından önerilen standart kodlama sistemleri ve bunların yanı sıra eşdeğer karakterler, karakterin bileşenlerine ayrılış bilgileri, sıralama kuralı, büyük-küçük harf bilgisi, yazılış yönü bilgisi gibi karakterin ekranda doğru gösterilebilmesi için yazılımların ihtiyaç duyduğu ek bilgiler bulunmaktadır. Haziran 2015 tarihi itibarıyla standardın en son sürümü olan "Unicode 8.0" ile birlikte 7.716 yeni karakter eklemesi yapılmıştır
Unicode kodlarından oluşan karakter dizilerini (metinleri) bilgisayarda verimli bir biçimde saklayabilmek amacıyla çeşitli karakter kodlamaları geliştirilmiştir. Bunlardan en bilinenleri UTF-8, UTF-16 ve artık kullanımdan kalkmış olan UCS-2'dir. 

Harflerin bilgisayar ortamında saklanması ve taşınması ile ilgili geliştirilen ilk sistem ASCII sistemi olmuştur. Bu sistemde Amerikan İngilizcesi alfabesinde bulunan harflerin her birine bir sayı atanmış ve harfler bilgisayar ortamında sayı olarak saklanmıştır. Harflerin kodlanması için 7 bitlik baytlar kullanılmıştır. 7 bit ile yazılabilen en büyük sayı 127'dir ve 128 adet sayı (0 ile 127 arası) temel noktalama işaretleri ve Amerikan İngilizcesi harflerini kodlamak için yeterli olmuştur. Örneğin "a" harfi ASCII kodlamasında on tabanında 97 sayısıyla eşleştirilmiştir. Harflerin eşleştirildiği bu sayılar daha sonra Unicode tarafından "kod noktası" olarak adlandırılacaktır. 

ASCII kodlaması kullanılmaya başladıktan sonra Latin alfabesi kullanan Avrupa ülkelerinin alfabelerindeki ü, ö veya ç gibi harflerin de kodlanması ihtiyacı ortaya çıktığından "Genişletilmiş ASCII" denilen yeni bir sistem kullanılmıştır. Bu sistemde harfleri kodlamak için kullanılan yedi bite bir bit daha eklenerek 8 bitlik baytlar kullanılmış ve dolayısıyla kodlanabilecek harf sayısı 2 = 128'den 2 = 256'ya çıkarılmıştır. İlk çıkarılan genişletilmiş ASCII kümesi olan ISO 8859-1 (Latin-1 olarak da bilinir), Latin alfabesi kullanan Batı Avrupa dillerinin büyük çoğunluğunun harflerini karşılamaktadır. Daha sonra farklı dillerin alfabelerinde bulunan o dile özgü karakterler için farklı genişletilmiş ASCII kümeleri çıkarılmıştır. Bu farklı kümelere "kod sayfası" da denmektedir. 

Ancak genişletilmiş ASCII sistemi de meseleyi kökünden çözmeyi başaramamıştır. Genişletilmiş ASCII'nin eksiklikleri şu iki maddeyle özetlenebilir:

Birbirinden farklı ASCII kümelerinde bulunan dillerin karakterlerinin aynı metinde bulunması mümkün değildir. Çünkü 128 ve sonrasındaki sayılar her genişletilmiş ASCII kümesinde farklı karakterlere karşılık gelebilmektedirler. Eğer belgedeki kodlamanın hangi kod sayfasına göre yapıldığı belirtilmemişse Metnin doğru okunması mümkün olmamaktadır. Örneğin İnternet üzerinde kodlama türünün belirtilmemiş olması veya yanlış belirtilmiş olması nedeniyle Türkçe karakterlerden ı, ş karakterlerinin ý, þ olarak görünmesinin nedeni Türkçe için üretilmiş olan Latin-5 kod sayfasında bu karakterlere karşılık gelen sayıların, İnternet tarayıcılarının kodlama türü belirtilmediğinde varsayılan olarak kullandığı Latin-1 kodlamasında İzlanda alfabesinden ý, þ karakterlerine karşılık gelmesi yüzündendir. Dolayısıyla diğer dillerin alfabeleri için bir çözüm olarak öne sürülen genişletilmiş ASCII sistemi de tam çözüm olamamıştır. 

Farklı kod sayfaları arasında karışıklığa yol açması bir yana içinde binlerce farklı karakter barındıran Çince veya Japonca gibi dillerin harfleri için fazladan gelen 128 karakterlik kapasitenin de yeterli olması olanaksızdır. Bu yüzden ASCII sistemi yerini Unicode'a bırakmıştır. Ancak yine de yıllardan beri kullanılmış olması nedeniyle bu kodlamayla üretilmiş birçok yazılım, web sayfası bulunmaktadır. Unicode sistemi teşvik edilse de işletim sistemleri eski yazılım ve web sayfaları nedeniyle ASCII kodlamasını da Unicode ile birlikte hala mecburen desteklemektedir.

Unicode'un kökeni 1987'ye dek uzanmaktadır. Bu tarihte Xerox çalışanı Joe Becker ve Apple çalışanı Mark Davis evrensel bir karakter kümesi oluşturmanın sağlayacağı faydalar üzerinde çalışma yapmaktaydı.Ağustos 1988 tarihinde, Joe Becker "şimdilik Unicode olarak adlandırılan uluslararası/çokdilli metin karakteri kodlama sistemi" için bir teklif taslağı hazırladı. "Unicode" ismini eşsiz, tek ve evrensel bir kodlama sistemini çağrıştırması amacıyla seçtiğini belirtmiştir.

"Unicode 88" başlıklı belgede Becker 16-bitlik bir karakter modeli taslağı hazırlamıştır:
Unicode, güvenilir ve üzerinde çalışılabilir dünya geneli bir metin kodlaması ihtiyacına cevap verme niyetiyle ortaya çıkmıştır. Unicode kabaca, dünyadaki bütün yaşayan dillerin tüm karakterlerini kapsayabilmesi amacıyla uzunluğu 16 bite çıkarılmış "geniş gövdeli bir ASCII" olarak tanımlanabilir. Mühendisliği düzgünce yapılan bir tasarımla, karakter başına 16 bit bu amaç için fazlasıyla yeterli olacaktır.
Orijinal 16-bitlik tasarım sadece günlük kullanıma dahil olan karakterlerin ve yazı türlerinin kodlanmasına ihtiyaç duyulacağını varsaymasından kaynaklanıyordu:
Unicode eskiden beri gelenleri korumaktansa geleceğe dönük yararlılığı garanti altına almayı yüksek öncelik edinmiştir. Unicode ilk olarak çağdaş metinlerde kullanılan karakterleri (yani 1988 yılında dünyada basılan gazete ve dergilerin kullandığı karakterlerin tümünü) hedeflemektedir ki bu karakterlerin sayısı şüphesiz 2 = 16.384'ü geçmez. Çağdaş kullanım dahilinde olan karakterlerin dışında kalan diğer karakterlerin eskimiş olduğu veya ender kullanıldığı kabul edilebilir. Çoğunlukla kullanışlı karakterleri barındıran Unicode'u bu eski ve nadir karakterlerle kalabalıklaştırmak yerine bu karakterleri özel kullanım kayıtlarına dahil etmek daha iyidir.
1989 yılının başlarında Unicode çalışma grubu Metaphor'dan Ken Whistler ve Mike Kernaghan, Research Libraries Group'tan Karen Smith-Yoshimura ve Joan Aliprand ve Sun Microsystems'tan Glenn Wright da b