mre İlköğretim Okulu’na yerleştirilmiştir. Bu öğrenciler Çeltikçi Lisesi’nde ve Yunus Emre İlköğretim Okulu’nda öğleden sonra eğitimlerini sürdürmektedirler

Yunus Emre İlköğretim Okulu; İlçemizin Cami Mahallesinde bulunan; tek katlı bir okuldur. İlköğretimin ilk aşaması olan Anaokulundan, 5. sınıfın sonuna kadar eğitim faaliyetleri sürdürülmektedir. Okuldaki mevcut dersliklerin yetersizliğinden dolayı, 5. sınıfı bitiren öğrenciler, 6. sınıftan itibaren 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim okulunda eğitim-öğretim faaliyetlerine devam etmekte iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu’nun kolonlarında ki çatlaklıktan dolayı öğrenciler, Çeltikçi Lisesi’nde öğleden sonra eğitimlerini sürdürmektedirler. Eğitim-öğretim faaliyetleri tam gün uygulanmakta iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu’nun kolonlarındaki çatlaklıktan dolayı sabahçı ve öğlenci olarak iki grup olarak yapılmaktadır. Sabah Yunus Emre İlköğretim Okulu öğrencileri, öğleden sonra ise 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu 1. sınıftan 5. sınıfa kadar olan öğrenciler derslikleri kullanmaktadırlar. Okulumuzda bilgisayar laboratuvarı mevcuttur.

Çeltikçi Lisesi : İlçenin tek lisesidir. Düz lise olarak eğitim faaliyetlerini sürdürmektedir. İki katlı eğitim binasında bilgisayar laboratuvarı da mevcuttur. Eğitim-öğretim faaliyeti tam gün uygulanmakta iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu’nun kolonlarındaki çatlaklıktan dolayı sabahçı ve öğlenci olarak iki grup olarak yapılmaktadır. Sabah Çeltikçi Lisesi öğrencileri, öğleden sonra ise 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu 6., 7. ve 8. sınıf öğrenciler derslikleri kullanmaktadırlar.

İlçe Halk Eğitim Müdürlüğü : Halk Eğitim Müdürlüğünün düzenlemiş olduğu kurslara rağbet çoktur. Söz konusu kursların bitiminde sergiler düzenlenmekte, kursiyerlere sertifikaları verilmektedir. Sayın Valimiz bu sergilerden birinin açılışına iştirak etmişlerdir. Meslek ve beceri edindirme açısından çok yararlı olan bu kurslar devam etmektedir. Kursiyerlerin kurs bitiminde almış oldukları sertifikayla iş bulma imkânları doğmuştur. İlçe Halk Eğitim Müdürlüğü’nün düzenlemiş olduğu kurslardan birkaçı şunlardır Dikiş-nakış, bilgisayar, folklor, kalorifercilik kursları...

İlçemiz toprak yönünden zengindir. Çeltikçi ovası oldukça geniştir. Sulanabilen arazilerde ağırlıklı olarak sebzecilik, bunun yanında az miktarda pancar ve tütün üretimi yapılmaktadır.

Suyun büyük çoğunluğu sondajla elde edilmektedir. Elektrik enerjisi kullanılarak dalgıç pompalar aracılığıyla sulama sağlanmaktadır. Sulamanın olmadığı arazilerde tahıl ürünleri, soğan, kavun ve karpuz ve bağcılık yaygındır. Konak Mahallesi’nde tarımla uğraşanlar bağcılık, tahıl, gül ve haş haş üretiminde bulunmaktadır. Cami Mahallesi’nde ise bu ürünlerin yanında sebze, şeker pancarı, tütün ve meyve üretiminde bulunmaktadır.

Halkın çoğunluğunun geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Cami Mahallesinde sulama yapılan arazilerde sebze ve meyve dışında yonca ve mısır üretimi son yıllarda büyük bir artış göstermiştir. Üretimdeki bu artışın nedeni devletin yürüttüğü destekleme projeleridir

Üretilen tahılın çoğunluğu hayvan yemi üretiminde kullanılmaktadır. Tahıl ürünleri olarak; buğday, arpa, yulaf ve fiğ üretimi yapılmaktadır.

Sebze diyarı olarak anılan ilçemizde üretilen sebzeler, civar illerden gelen toptancılar tarafından çok ucuza alınmaktadır. Çiftçinin hakkı gözetilmemektedir. İlçede kurulan pazartesi halk pazarında üreticiler az miktarda sebze ve meyvelerini satışa sunmaktadır.

İlçede seracılık alanında az miktarda karanfil ve yeşillik (marul, tere vb.) üretimi yapılmaktadır. Coğrafi olarak seracılık için çok uygun mekânlar mevcuttur.

İlçede çiftçilerin çoğunluğunun traktörü ve tarım araçları mevcuttur.

İlçede hayvancılık yaygındır. Halkın büyük gelir kaynağını oluşturan sütçülük ilçe ekonomisinde olumlu bir değişime sebep olmuştur. Süt üretimini arttırıcı yonca ve pancar küspesi kullanılmaktadır. İlçe merkezinde üretilen sütleri özel süt toplayıcıları günlük olarak toplamakta, il merkezinde ve komşu ilçe Bucak’ta bulunan süt mandıralarına satılmaktadır

İlçemiz sanayi ve ticaret alanındaki yatırımları bakımından çok zayıftır. Alt yapı bakımından, Burdur-Antalya Karayolu’nun ilçe merkezinden geçmesi, büyük illere yakınlığı konusunda avantajlı olmasına rağmen herhangi bir yatırım yapılmamıştır. İlçe de bulunan sanayi ve ticaret müesseseleri; Ağlasun yol ayrımında 1 adet tuğla fabrikası, yeni yapılmış olan yem fabrikası, birde mermer fabrikası, inşaat malzemesi satış yeri, un değirmeni, iki adet ekmek fırını ve pide salonu mevcuttur. Bunun dışında küçük çaplı işletmeler; bakkal, market, büfe, ayakkabı, konfeksiyon, beyaz eşya, mobilya alanlarında faaliyetlerde bulunmaktadır. Bu tür işletmelerinin sayısının az olmasının nedenleri arasında; nüfusun az olması ve diğer pazar alanlarına yakınlığıdır. Bu işletmeler dışında ilçe merkezinden geçen Burdur Antalya Karayolu üzerinde dört adet akaryakıt istasyonu mevcuttur. İlçenin mevcut sanayi sitesi yoktur. Küçük çapta motorbisiklet tamircisi mevcuttur.

10000000000





Gölhisar

Gölhisar, Burdur ilinin bir ilçesidir.

Tarımın en etkin yapıldığı ilçedir. Pancar, anason, tahıllar, sebze ve meyve yetiştirilmektedir. Gölhisar Ovası bir çökelti ovası olup, Dalaman Çayı üzerinde kurulan Yapraklı Barajı'nın suları ile sulanmaktadır. 15.000 nüfuslu ilçenin Kibyra adında tarihi antik kenti bulunmaktadır. Yöre teke yöresinin en önemli müzik ve folklor kültürlerini barındırmaktadır.

Gölhisar İlçesi Burdur ilinin güneybatısında Burdur'a 107, Denizli'ye 90 Fethiye'ye 111, Antalya'ya 135 km uzaklıkta Batı Torosların eteklerinde Dalaman Çayı Su Toplama Havzasında kurulmuş, Burdur ilinin ikinci büyük ilçesidir. Ortalama rakımı 945 metre, yüzölçümü 575,820 kilometrekaredir.

Gölhisar, Uluköy ile Horzum Mahallesinin birleşmesiyle 13 Ocak 1953 tarihinde ilçe olmuştur. Aynı gün TRT Ankara Radyosunda ilan edilmiştir. Adını ilçeye 6 km uzaklıktaki gölün ortasındaki adada inşa edilmiş olan kaleden (hisar) almıştır.

İlçe konum olarak Burdur, Denizli, Muğla, Antalya şehir merkezlerinin ortasında bulunmaktadır. Gölhisar’ın kuzey doğusunda Tefenni ilçesi, doğusunda Çavdır ilçesi, güneyinde Dirmil ilçesi, batısında Çameli ilçesi ve kuzey batısında Acıpayam ilçesi bulunur.

Gölhisar Burdur ilinin güneybatısında ve Burdur'a 107 Km uzaklıktadır. İlçenin tarihi çok eski çağlara dayanmaktadır. Cbyra – Tetrapul (4 şehir) harabelerinin bulunduğu mevkide 4 şehrin idare merkezi olmuştur. Bu şehirler Cbyra, Bubon, Balbura ve İnuanda'dır. Bu şehirlerin milattan 1000 yıl önce Girit'ten gelen Pisidialılar tarafından kurulduğu ünlü tarihçi Heredot'un kayıtlarından anlaşılmaktadır. Cbyra daha sonra Romalıların idare merkezi olmuştur. Bu gün kalıntılar hala mevcut olup, bunlardan en önemlisi 90m yarıçapında olan tiyatrodur.

Gölhisar 14. yüzyılın başlarında Hamitoğulları 1389 yılında da Osmanoğulları egemenliğine girmiştir. Gölhisar Armutlu ve Horzum köylerinin birleştirilmesi ile 3 Mart 1953 tarihinde ilçe olmuştur. Adını Hamitoğulları tarafından Uylupınar Gölü'nün ortasında yapılan kaleden (hisar) almaktadır.

İlçe, merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı 2 belde, 12 köy ve 11 mahalleden oluşmaktadır.





Karamanlı

Karamanlı, Burdur ilinin bir ilçesidir.
Çok eski bir yerleşim yeri olduğu tarihi izlerden belli olan Karamanlı, yerleşim olarak Ardıçlıtepe eteklerinde ve Karamanlı ovasına hakim bir yerdedir. Yakın Taş Çağından (Neolitik Çağ) yerleşim izleri taşıyan bölgenin M.Ö. 800-500 yılları arasında Perslerin, Etilerin ve Yunanların idaresinde kaldığı bilinmektedir. Türk beyi Alparslan'ın 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi ile Anadolu'ya girmesini takip eden yıllarda bölgeye Türkler tamamen hakim olumuş ve bugünlere gelinmiştir. Anadolu'ya Türkler'in girişi ile bölgede ilk düzenli idare Anadolu Selçuklu Devleti tarafından kurulmuş ve 1282'li yıllarda Hatay'dan Muğla'ya uzanan Karamanoğulları beyliğinin idaresine geçmiştir. Karamanoğlu Mehmet Bey'in Gölhisar'da zehirlenerek öldürülmesi üzerine bilinenler dolayısı ile Karamanlı'nın o yıllarda beylik idaresinde olduğunu kesinleştirmektedir.

Osmanlı İmparatorluğunun yükselme devrinde, 1469-1470 yıllarında Fatih Sultan Mehmet Karamanoğulları Beyliğini ortadan kaldırmış, Osmanlı Devleti'nin başına değişik zamlanlarda birçok defa dert açan Karamanoğullarının tekrar birleşip dert olmamaları için, o zaman topluca oturmakta oldukları Larende'den (yani şimdiki Karaman'dan) dağıtılması sırasında bazı obalar, Karamanlı civarında Eskiköy, Türkmen, Gebice, Gedikyap ve Ferizli denilen yerlere yerleşmişler, sonradan Karamanlı'nın şimdiki yerinde toplanmışlardır. Buraya ilk gelen Karamanoğlu, Ardıçlı Tepenin eteğindeki Kocapınarın başına mekân tutmuş, ikinci gelen Caferoğlu, Yediurgan denilen yerdeki Karaağaçlı Pınarın başına yerleşmiştir. İlk olarak buralara yerleşen kişilerin adları bugün bu yörenin mahalle adı olarak yaşamaktaTarihçi Prof. Dr. Tuncer Baykara'nın 27 Mart 1973 tarihli mektubunda 1871 (Hicri-1288) yılında Konya Vilayeti Salnamesi'nden elde ettiği bilgilere göre o yıllarda Karamanlı'nın 410 hanelik bir yerleşim yeri olduğu belirtmiştir. Ayrıca bölgedeki diğer bazı yerleşim bölgelerinden Tefenni 158, Gebrem 70, Sazak 23 ve Ece 20 hane olarak kayıtlarda yer almıştır.

Osmanlı İmparatorluğu döneminden 1911 yılına kadar köy statüsünde bulunan Karamanlı'da 1911 yılında Belediye teşkilatı kurulmuştur. 1925 yılında Jandarma teşkilatı, 1928 yılında da Bucak müdürlüğü kurulmuştur. 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 sayılı Resmi Gazetede Karamanlı’nın ilçe olması, 3392 sayılı kanunla TBMM tarafından kararlaştırılmış ve ilk kaymakamın 11.08.1988 tarihinde atanmasıyla ilçe olmuştur.

İlçenin nüfusu 2011 genel nüfus sayımına göre 8070'dir. Bunun 5469'si ilçe merkezinde, 2601'i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.

İlçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 1 belde, 8 köy ve 12 mahalleden oluşmaktadır.





Kemer, Burdur

Kemer, Burdur ilinin bir ilçesidir.

İlçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 1 belde, 7