k" problemini incelemişlerdir. Otantikliğin neyi ifade ettiği, tarihi dinlerin kendi bünyelerinde ve diğer dinlerle karşılaştırıldığında otantikliği ve çağdaş spiritüel hareketlerin otantikliği gibi konular önde gelen Tradisyonalist yazarlarca (özellikle Rene Guenon, Frithjof Schuon ve Ananda Coomaraswamy) derinliğine ve özgün bir hermenötik metodolojiyle incelenmiştir.
Tradisyonalist yazarların ekserisinin batılı oluşları ve batı literatürüne hakimiyetleri, batı ülkelerinin yaşadıkları sorunları yakından müşahede etmeleri bu noktada batı medeniyetine güçlü eleştiriler getirmelerini olanaklı kılmıştır. Tradisyonalizmin genellikle eleştirilmeyen ikinci yönü de çağdaş, küresel ekonomi-politiğin etkisi altındaki dinsel dönüşümlere ve dini oluşumlara karşı mesafeli bir duruş kazandırmasıdır. Sosyolojik perspektifler ve post-modern çoğulcu yaklaşımlar nevzuhur dini oluşumları sadece toplumsal işlevleri, bireylerin kendilerini ifade etme biçimleri ve sadece "insan hakları" açısından yaklaşımlarda bulunmalarına karşın tradisyonalistlerin bu oluşumlara karşı tutumu son derece keskin bir şekilde reddiyecidir.

Tradisyonalist okul ile karşı karşıya gelen ilk müslüman ülke İran'dır. Bunun en 
önemli ve belki de başlıca sebebi Frithjof Schuon'un izinden giden ünlü müslüman 
Tradisyonalist ve akımın yaşayan en önde gelen temsilcisi Seyyid Hüseyin Nasr'ın 
anavatanı oluşudur. Nasr'ın İslam devrimi öncesinde Şah ile iyi ilişkileri ve İran 
Felsefe Akademisi'nin başında bulunuşu devrim sonrası mollaların Nasr ile arasını 
bozmuş ve ülkesine girmesi yasaklanmış olsa da Nasr'ın çalışmaları Tradisyonalizmin 
ülkenin entelektüelleri arasında tanınmasına yol açmıştır.
Nasr'ın akademisinin ilk üyelerinden olan Daryuş Şayegan İslam devrimi sonrasında 
ülkesini terk etmiş ve Fransa'ya yerleşmişti. Şayegan 1960'ların sonunda herhangi bir 
geleneksel toplumun var olup olmadığını araştırmak amacıyla Sanskritçe çalışmış ve 
Hindistan'a seyahat etmişti. Seyahatları sonucunda herhangi bir geleneksel toplumun 
olmadığını sadece modernliğe yönelik geçiş aşamasında uygarlıkların bulunduğu sonucuna 
varmış ve liberaller arasına katılmıştı. Ancak tradisyonalizme yönelik ilgi İran 
entelektüelleri arasında var olmaya devam etmiş ve 1990'ların ortalarında Guenon, 
Schuon, Nasr, Burckhardt ve Lings gibi tradisyonalist yazarların eserleri Farsça'ya 
çevirilmişti.

Arap dünyasında genel olarak Tradisyonalizme kayıtsız kalınmış olmakla birlikte 
Cezayir ve Fas gibi bazı Kuzey Afrika ülkelerinde birkısım entelektüellerin manevi 
arayışları için bir seçenek olmuş ancak genel toplum katında önemli bir etki 
bırakmamıştır. Küçük bir grup Cezayirli entelektüelin Guenon'u okuyuşu yaklaşık 1967 
yıllarına kadar geri gitmektedir. Cezayir'in önde gelen entelektüellerinden Raşid bin 
İsa modernizme yönelik eleştirilerinin merkezinde tradisyonalist analizleri 
yerleştirmiştir. Raşid bin İsa Tradisyonalizmin eğitimli kitleyi İslamiyete 
döndürmekte yardımcı olacağını ancak eğitimsiz veya az eğitimli kitlenin ise 
tradisyonalizmi muhtemelen yanlış anlayacağını ve onu islam dışı ve hatta İslam 
karşıtı görebileceğine dikkati çekmiş ve bu sebeple Tradisyonalistlerin eserlerinin 
Arapça'ya çevrilmesine karşı çıkmıştır.

Cezayir'e göre daha rahat politik ve ekonomik koşulları olan Fas'da ise Tradisyonalizm 
daha başarılı olmuş ve 1960'larde frankofon çevrelerde Guenon tanınan biri haline 
gelmişti.

Türkiye'de ise Tradisyonalizm diğer ülkelerdeki gibi bir yapılanma içerisine girmemiş, 
Tradisyonalist bir grup, organizasyon oluşmamış bunun yerine Yeryüzü Yayınları, Ağaç Yayıncılık, İnsan Yayınları ve İz Yayıncılık gibi yayınevlerinin geniş çeviri çalışmalarıyla Tradisyonalist yazarların 
eserleri Türkçede de ulaşılabilir hale gelmiştir. Türkçede ilk Tradisyonalist 
metin 1979 yılında Guenon'un "La tawhid" adlı makalesinin Kubbealtı Akademi 
Mecmuası'nda Mustafa Tahralı tarafından yapılan çevirisiyle yayınlanmıştır. Tahralı 
1960'lı yıllarda Paris'deyken Guenon'un varlığını öğrenmiş ve tradisyonalist yazar 
Michel Valsan'ın oğlu Ahmed Valsan ile temas kurmuştur. 1973 yılında Sorbonne'da 
doktora tezini verdikten sonra Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde göreve 
başlamış ve fakültenin tasavvuf bölümünün başına geçmiştir.

Rene Guenon'un Türkçeye ilk çevrilen kitabı ise [Yeryüzü Yayınları] tarafından 1979 yılında yayınlanan Modern Dünyanın Bunalımı'dır (Çeviren: Nabi Avcı). Yeryüzü Yayınları, Modern Dünyanın Bunalımı'ndan sonra, 1980 yılında Guenon'un Doğu ve Batı (Çeviren: [Fahrettin Arslan]) adlı eseriyle Martin Lings'in Antik İnançlar Modern Hurafeler (Çevirenler: Nabi Avcı-[Ufuk Uyan]) adlı eserini yayınlamıştır. Yeryüzü Yayınları tarafından 1982 yılında da Martin Lings'in Yirminci Yüzyılda Bir Veli (Çevirenler: [Ufuk Uyan]-[Bekir Şahin]) adlı eseriyle Seyyid Hüseyin Nasr'ın İnsan ve Tabiat (Çeviren: Nabi Avcı) adlı eserleri yayınlanmıştır.

Türkiye'de en popüler Tradisyonalist yazar Seyyid Hüseyin Nasr olmuştur. Öyle ki 
Nasr'ın kendi anadilinde yayınlanan ve İngilizce'ye çevrilmeyen kitapları bile 
Türkçeye çevirilmiştir. Nasr'ın Türkiye'de diğer tradisyonalist yazarlardan daha 
fazla tutulmasının muhtemel sebeplerinden biri onun diğer yazarlardan daha çok 
İslamiyet üzerinde durması olduğu düşünülebilir.

Türkiye'de daha az felsefi ve daha çok İslami vurgusuyla sunulmakla birlikte 
Tradisyonalizm Kuzey Afrika ve İran'dan çok daha fazla İslam dışı olduğu iddiasıyla 
eleştirilmiştir. Tradisyonalistlerin eserlerinin Fas ve Cezayir'de Fransızca bilen bir 
kesim tarafından okunmasına karşılık Türkiye'de aynı eserlerin geniş bir kitle 
tarafından Türkçede okunabilmesi söz konusu eleştirilerin daha güçlü yapılabilmesine 
imkân tanımıştır. Bunun en belli başlı örneklerinden bazıları arasında İslamcı 
hareketle ilişkili olan Zübeyir Yetik adlı gazetecinin 1992'de yayınladığı İnsanın 
Yüceliği ve Guenoniyen Batınilik adlı eser ve Haksöz adlı dergideki bazı makaleler yer 
almaktadır.

En geniş müslüman topluluklarına sahip olan Rusya'da ise Tradisyonalizm Dugin'in 
Avrasyacılığındaki gibi öncelikle politik olarak algılanmıştır. Gaydar Cemal sol 
Pamyat'ı Alexandr Dugin ile birlikte terk etmiş ve 1990 yılında Ahmet Kadı Aktaev tarafından 
Astrakhan'da 1990'da kurulan İslami Rönesans Partisinin (PIR) kurucu üyelerinden biri 
olmuştur. PIR'ın yayın organı Tevhid'in editörü ve Moskova'daki araştırma merkezinin 
müdürü olan Cemal dergide İslamiyeti Tradisyonalist terimlerle analiz etmiş ancak 
diğer tradisyonalistlerde görülmeyecek şekilde bir tarih perspektifini de bu analizine 
eklemiştir. Julius Evola'nın etkisinde kalan Cemal'e göre otantik İslam konformist 
değildir ve hayati karakterini, muhalefet, özdeşleşmemek, uyuşmazlık oluşturur. Bir 
Hristiyan için Tanrı hiper-konformizmle eş anlamlı olsa da İslam Tanrı'nın 
'konsensus'a indirgenmesine karşı bir protestodur. Bu nedenle İslam kişinin kendisini 
tanrılaştırmasına ve profan elitciliği de içeren dünyanın kötülükleriyle savaşır. Pek 
çok kişi için aşırı bulunan Tradisyonalist İslamcılığın temsilcisi olan PIR 1992'de 
Yeltsin ile ve onun Rusya demokrasisi projesiyle tüm ilişkilerini koparmıştır.



Mark J. Sedgwick - Modern Dünyaya Karşı, Hece Yayınları, 2016

Ranjit Fernando (Editör) - The Unanimous Tradition-Essays On the Essential Unity of All Religions

Harry Oldmeadow - Traditionalism: Religion in the Light of the Perennial Philosophy

Harry Oldmeadow - The Betrayal of Tradition : Essays on the Spiritual Crisis of Modernity

Mark J. Sedgwick - Against the Modern World: Traditionalism and the Secret Intellectual History of the Twentieth Century

Hüseyin Yılmaz - Ezeli Hikmet (İnsan Yayınları)









Osman Atasoy

Osman Atasoy (d. 22 Temmuz 1957, İstanbul), 1992-1997 yılları arasında "Uzaklar" adlı teknesi ile dünyayı dolaşan Türk denizcidir.

1957'de İstanbul'da dünyaya geldi. Galatasaray ve Fenerbahçe Spor Kulüplerinde kürek ve yelken yaptı. "Poyraz" adlı altı metrelik yelkenli sandalıyla Marmara ve Ege'yi dolaştı. İstanbul Üniversitesi'nde sosyoloji öğrenimi gördü.

1992’de eşi Zuhal ile beraber 8,5 metrelik yelkenlisi ""Uzaklar"" ile İzmir’in Sığacık koyundan yola çıkan Osman Atasoy 40 bin deniz mili yol katettiği deniz seyahatini 1997’de tamamlayarak Türkiye'ye döndü. Yolculuk sırasında, 1995’de Yeni Zelanda’da kızı Deniz dünyaya geldi. Uzaklar, dünyayı dolaşan ikinci Türk bayraklı tekne ve dünyayı dolaşan en küçük Türk teknesi olmuştur.

Osman Atasoy, seyahatten sonra çeşitli TV kanallarında çalıştı. Dünya seyahatinin anılarını "Uzaklar-Atasoylar’ın Dünya Seyahati" adlı kitapta topladı.

İlk eşi Zuhal Atasoy ile evliliği 2004 yılında sona eren Osman Atasoy, Ekim 2008'de Sibel Karasu ile birlikte yapımını Deniz Ticaret Odası’nın üstlendiği "Uzaklar 2" adlı yeni bir yelkenli ile Horn Burnu'nu geçmek üzere yeni bir seyahate çıktı.

Atasoy, ilk dünya seyahatini gerçekleştirdiği "Uzaklar" adlı yelkenlisini Beşiktaş, İstanbul’daki DenizMüzesi'ne bağışladı ancak tekne daha sonra Rahmi Koç Müzesi'ne verildi.
Dünya Seyahati sırasında Atasoyların izlediği rota aşağıdaki gibidir:


Osmanatasoy.org web sitesi




Yeşil Burun Adaları

Yeşil Burun Adaları (Portekizce: Cabo Verde, ), Atlas Okyanusu’nda, Senegal ve Moritanya açıklarında bulunan bir Afrika ülkesi. 10 ada ve 8 adacıktan oluşan bir takımadadır. En büyük üç ada Santiago, Santo Antao, Boa Vista'dır. Başkenti, Santiago adasındaki Praia'dır. Büyük adalar 50–60 km. uzunluğundadır.

Ülkenin ismi Portekizce bir kelime olan "Cabo Verde"'den (Türkçe: "yeşil burun") gelmekte olup, Afrika kıtasının en batısındaki noktalarından birini oluşturması nedeniyle uçtaki yeşil alan anlamında kullanılmaktadır.
Bölgeyi ilk keşfeden Portekizli kaşifler Cabo Verde adalarının keşfinden birkaç yıl önce keşfettikleri Cap-Vert'ten yola çıkarak buraya da yeşil burun ismini vermişlerdir.

Cabo Verde devleti 24 Ekim 2013 yılında Birleşmiş Milletler nezdinde ülkelerin resmî isminin bundan sonra "Republic of Cabo Verde" olduğunu beyan etmiş ve ülke isminin bunda sonra bu hali ile kullanıla