kte en üst düzeye ulaştırmaktır.

Türk Tarih Kurumu, Türk tarihi ve Türkiye tarihini incelemek ve sonuçları yaymak için konferanslar, seminerler, kongreler, anma törenleri, sergiler düzenler; kazılar yaptırır, kitaplar yayınlar; kurumun üyeleri uluslararası kongreler düzenler.


22 Ağustos 1935 tarihinde kurumun kendi parası ve kendi elemanlarıyla başlattığı ilk kazı Alacahöyük Kazısı'dır. Bunu Trakya ve Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde yapılan kazı ve arkeolojik araştırmalar izlemiştir. Bu kazılardan çıkan eserler pek çok müzede sergilenmektedir.

Türk Tarih Kurumu, Uluslararası Akademiler Birliği'nin (International Union of Academies-IUA) Türkiye'deki tek üyesidir.

Tarih ve arkeoloji alanında ülkenin en büyük kütüphanesi, Türk Tarih Kurumu kütüphanesidir. Kurum, Türkiye'nin son çağlar tarihi için de zengin bir belgeliğe sahiptir.

Türk Tarih Kurumu başkanları sırasıyla aşağıdaki gibidir.





Emily Dickinson

Emily Elizabeth Dickinson (10 Aralık 1830 – 15 Mayıs 1886) ABD'li kadın şair.

Massachusetts eyaletindeki Amherst kentinde doğdu. Babası kentin önde gelen avukatlarından ve politikacılarındandı. Dedesi de orada birkaç okul kurmuş biriydi. Kendisi de, kızkardeşi de evlenmediler ve aileleriyle birlikte yaşadılar. Emily, yaşamı boyunca pek seyrek olarak Amherst'ten çıkmıştır. Yakınlardaki bir okula devam etmiş, bir kez Washington'a, ve iki-üç kez de Boston'a gitmiştir. 1862'de tümüyle eve kapanmış, en yakın arkadaşlarıyla bile ölünceye değin bir daha hiç görüşmemiştir. Kapandığı odasında kendisini yazmaya vermiştir. İlk mektupları ve kendisiyle ilgili betimlemeleri, canlı bir ruha sahip çekici bir kızı yansıtmaktadır. Daha sonra dünyadan elini eteğini çekmesinin nedeninin umutsuz bir aşk deneyimine dayanıyor olabileceği eleştirmenlerce düşünülmektedir. Dış dünyayla olan ilişkisi ve deneyimleri sınırlı olsa da, yazılarında yaratıcı ve imge gücü yüksek bir edebiyatçıdır.

Emily Dickinson ilk şiirlerini yazmaya başladığında, neredeyse hiçbir eğitim almamıştı. Henüz Shakespeare'i ve klasik mitolojiyi bilmiyordu. İlk başlarda daha çok Elizabeth Browning ve Bronte Kızkardeşler gibi kadın yazarlarla ilgileniyordu. Bu arada, Ralph Waldo Emerson'ı, Thoreau'yu ve Hawthorne'u da tanıyordu. Geleneksel anlamda dinle bağlantılı birisi olmasa da, İncil'i inceledi ve pek çok şiirinde dinsel formlar kullandı.

Yaşamının değişik dönemlerinde ona esin kaynağı olan ya da öğretmenlik yapan insanlar, özellikle erkekler olmuştur. İlki babasının avukatlık bürosunda çalışan genç bir avukat olan Benjamin Newton'dır. Kendisi Emily Dickinson'ın yazınsal duyarlığının ve kültürünün gelişmesine katkıda bulunmuştur. Dickinson, onunla ilgili olarak daha sonraları, ""Bana ölümsüzlüğü öğreten bir dost"" diye yazacaktır.

Emily Dickinson'un sonraki öğretmeni, evli bir din adamı olan Charles Wadsworth'tür. Dickinson'un entelektüelliğine katkısı olmuş ve dış dünyayla ilişkisinin artmasını sağlamıştır. Yazdıklarından, ona yönelik karşılık göremediği bazı duygular beslediği anlaşılmaktadır. 1862'de evine geri dönmüş ve Wadsworth'ü tanımadan önceki haline göre daha içine kapalı bir kişiliğe bürünmüştür. Wadsworth'ün, şiirlerinde geçen sevgili olduğuna ilişkin yazın çevrelerinde güçlü bir görüş birliği vardır.

Evine kapandığı için, o sıralarda ABD'de sürmekte olan iç savaş onu pek etkilememiştir. İnzivadayken yazdığı şiirlerin bir bölümünü dönemin önde gelen eleştirmenlerinden ve yazarlarından olan Thomas Higginson'a göndermiştir. Higginson, şiirlerini okuyarak, beğendiğini, ama serbest bir biçem kullanmak yerine daha geleneksel şiir anlayışına yönelmesi gerektiğini belirten bir yanıt yazmış ve şiirlerini bu öneri doğrultusunda düzeltmesini önermiştir. Dickinson, bu önerileri dikkate almayarak, daha da içine kapanmıştır. Yaşarken yalnızca yedi şiiri basılmıştır.

Yaşamının son yıllarında artık eve pek ziyaretçi de kabul etmemiş, ancak arkadaşlarıyla olan ilişkilerini onlara mektuplar ve küçük hediyeler gönderme yoluyla sürdürmüştür.

1886'daki ölümünden sonra odasına giren kızkardeşi, odasında ondan kalan 1.800 kadar şiir bulmuştur. Ölümünden sonraki dört yılda, yani 1890'a değin, şiirlerinin neredeyse tamamı yayımlanmıştır.

1920'lerde ise, ABD'deki en çok sevilen şairlerden biri olmuş ve ünü bugüne değin sürmüştür.

Şiirlerinde patlamalar halinde duygu akımı görülür. Çoğu tek bir imgeye ya da simgeye dayalı olan kısa şiirler yazmıştır. Ancak kısa şiirlerinde, yaşamındaki en önemli şeyleri en etkili biçimde yansıtmaktadır. Şiirlerinde asla yaşayamadığı aşkı ve kavuşamadığı sevgiliyi anlatır. Doğa hakkında şiirleri de vardır. Ulaşamadığı başarıdan ve hep arkadaşı olarak gördüğü başarısızlıktan söz ettiği şiirleri de vardır. Bu tür öğeleri şiirlerinde o denli etkileyici bir dille yansıtır ki, o nedenle ABD'de tüm zamanların en iyi şairlerinden sayılmaktadır.




Cehennem Ateşi Kulübü

Cehennem Ateşi Kulübü ("Hellfire Club") 1746'dan 1763'e kadar düzensiz olarak toplanmış özel bir İngiliz kulübüdür. Kulübün kurucusu Sir Francis Dashwood'dur.

Yaygın inanışa göre, bu kulüp Thames kıyısındaki kulüp binasına çevrilen kilise Medmenham Abbey'de yaptıkları şeytansal ve adanmış toplantıları ile kötü ün kazanmıştı.

Kulübün kurucusu Sir Francis Dashwood, toprak sahibi zengin bir ailenin oğluydu. Aynı ismi taşıyan babası Sir Francis Dashwood servetinin Osmanlı İmparatorluğu ve Çin ile ticaretten sağlamıştı. Oğul Francis Dashwood, sonuçlarını hiç düşünmeden istediğini yapmak felsefesini benimsemiş bir kişiydi.

Kulübe isimini veren kurucuları değildi. Kurucuları, önceden 1720'de Charles Edward tarafından kurulan başka bir kulübü kutlama amacıyla toplandılar. 18. yüzyıl boyunca aynı isimde değişik kulüpler kuruldu.

Mayıs 1746 yılındaki ilk toplantılarını, Londra Lombard Caddesindeki George and Vulture adlı tavernada yaptılar. Burası aynı zamanda 1720 grubunun da toplantı yeriydi. İlk üye sayısı on ikiydi fakat kısa zamanda bu sayı arttırmayı başarmışlardı.

İlk on iki üyenin yedisinin kimliği biliniyor: Dashwood, Robert Vansittart, William Hogarth, Thomas Potter, Francis Duffield, Edward Thompson, ve Paul Whitehead. Üye olmamasına rağmen, Benjamin Franklin kulübün toplantılarına zaman zaman katıldı. Üye sayısı sonradan çok arttı, bu üyeler arasında John Wilkes ve John Montagu, Sandwich’in 4. Earl de vardır.

Kendilerini "Cehennem Ateşi Kulübü" olarak adlandırmadılar. Kendilerine verdikleri ilk isim dini unvanlarla dalga geçen "Wycombe’li Aziz Francis Kardeşliği" idi. Kullandıkları isimlerden başka biri "Bati Wycombe Şövalyeleri Locası" idi. Daha sonra "Medmenham Rahipleri" adını kullandılar. Üyeler birbirlerini "kardeş" olarak çağırdılar ve Dashwood’a rahip olarak hitap ettiler, kadın konuklar "rahibe" olarak adlandırıldı. 1720 yıllarının keskin "Şeytana Tapanlar" söyleminden farklı olarak kulüp ilke sözü François Rabelais'dan aldıkları, "Fay ce que vouldras" ("İstediğin her şeyi yap") idi. Pseudo-Şeytana tapma ayinleri yapsalar da, rahiplerin Bacchus ve Venus inançları daha kuvvetliydi.

1749'da "George ve Vulture" tavernası yandı. Yangının sebebi büyük bir ihtimalle kulübün toplantısı sırasında yapılan etkinlikler idi. Bir süre kulüp üyelerinin evlerinde toplandı. Daha sonra Dashwood Batı Wycombe malikânesinin arazisinde bir tapınak yaptırdı ve bunun çevresindeki mağaralar kazıldı. Wycombe'deki ilk toplantı 1752'de "Walpurgis Gecesi"nde yapıldı. (Bu gece aynı zamanda bereket ayinlerinin yapıldığı bir gecedir.) Bu toplantı şimdiye kadar olanlardan çok daha büyük bir toplantıydı, bir bakıma da bir başarısızlıktı. Wycombe'de bir daha bu büyüklükte bir toplantı yapılmadı.

Buna ve kulüpte fraksiyonlara bölünmeye rağmen, Dashwood, harabe haline gelmiş Medmenam Abbey’i satın aldı 1755 ve bunu mimar Nicholas Revetta 18. yüzyıl “"Gotik Canlanış"” tarzında tekrar inşa ettirdi. 1762'de fraksiyonlar arasındaki sürtüşme ve politik rekabetler, kulüp çalışmalarını birer çarpışma haline döndürdü. Bu baskılar altında kulüp sonunda kapatıldı.

"Cehennem Kulübü" ismi daha sonra dünya çapında birçok şehirde, bağlantısı olmayan eş-değiştirme swingers ve Bağlama-Disiplin-Sadizm-Mazoşizm BDSM kulüpleri tarafından kullanıldı.


İngiliz komedi dizisi Blackadder, "Blackadder the Third" adlı bölümünde, Prince George "Yaramaz Cehennem Ateşi Kulübünde" geçirdiği zamanlardan bahseder.




Francis Dashwood

Sir Francis Dashwood (d. Aralık 1708 - ö. 11 Aralık, 1781) reformasyon sırasında İngiltere’de yaşayan aristokrat bir ailenin tek oğludur. Babası (aynı isimli) Francis Dashwood servetini Osmanlı Devleti ve Çin ile ticaret yaparak kazanmıştır.

Oğul Fancis Dashwood, sürdürdüğü aşırı hayat tarzı, kurduğu şeytana tapan kulüp ve locaları ile kötü ün yapmıştır. Bu kulüplerin öncülerinden biri "Dilettanti Sosyetesi"'dir. Bu kulüp özellikle İyon eserleri ile ilgili sanat uzmanlarını bir araya getirmiş ve Osmanlı zamanında Ege'deki antik kentlerde kazılar yapmıştır.

Daha sonra kurduğu "Cehennem Ateşi Kulübü" edindiği kötü ünün asıl sebebidir. Bir sanat kulübü gibi görünmesinin yanında, “The Society of Dilettanti” de Cehennem Ateşi Kulübünün yapısına sahiptir.




Ross L. Wilson

Ross Wilson (d. 1955 Minneapolis, Minnesota), ABD eski Ankara Büyükelçisi.

Güven mektubunu T.C. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer'e 8 Aralık 2005 tarihinde sunmuştur. Böylece önceki büyükelçi Eric Edelman'ın ayrılmasından yaklaşık 6 ay sonra göreve başlamış olmaktadır.

1955'te Minneapolis, Minnesota'da doğmuştur. 1977'de Minnesota Üniversitesi'nden mezun olmuş, ilki 1979'da Columbia Üniversitesi, ikincisi de 1995'te ABD Ulusal Harp Koleji ("National War College")'dan olmak üzere iki ayrı doktora yapmıştır.

1979'de ABD Dışişleri Bakanlığı'na girmiş, 1980-1982 arasında ABD Moskova Büyükelçiliği'nde, 1985-1987 arasında ABD Prag Büyükelçiliği'nde, 1987-1990 arasında da tekrar ABD Moskova Büyükelçiliği'nde görev yapmıştır. 1990-1992 arasında bugünkü bakan yardımcısı Robert B. Zoellick'in ABD Dışişleri Bakanlığı'nda müsteşar olduğu dönemde müsteşar yardımcısı sıfatıyla hizmet vermiştir. 1995-1997 döneminde ABD Melbour