396,12 hektarı (% 27,97) planlı yerleşim alanı, 16,83 hektarı (% 1,18) mesire, geriye kalan 1.006,84 hektarı da (% 70,85) orman alanıdır.

Yerleşim alanı, 28° 14' 25" D, 36° 51' 18" K koordinatları arasında kalmakta olup kuzey-güney doğrultusundaki maksimum uzunluğu 6,75 km, doğu-batı doğrultusundaki maksimum genişliği ise 2,65 km’dir.

Armutalan’ın yer aldığı alüvyon düzlüğü üç bir taraftan faylarla sınırlıdır. Dereler ya faylara koşut (fay zonu üzerinde) ya da onlara dik konumdadır. Derelerin akış yönleri Armutalan yerleşim merkezine doğrudur. Söğütlü Dere ve İncirli Dere’nin akış yönleri ise güneydoğu yönündedir.

Sahip olunan coğrafi yapı, kentin gelişiminde önemli bir unsurdur. 1980’li yıllara kadar küçük bir köy olan Armutalan, bölgedeki turizmin gelişmesi ve 1987 yılında belediye örgütünün kurulması sonrasında hem alan hem de nüfus olarak Türkiye ortalamalarının çok üstünde bir gelişme göstermiştir. Marmaris ve Armutalan yerleşimlerinin üstünde olduğu düzlüğün neredeyse yarısını, bu düzlükteki nüfusun ise 1/3’ünü barındıran, ülke ve dünya ölçeğinde tanınmış birçok konaklama tesisini barındıran, ülkemizin önemli bir turizm bölgesidir.

Armutalan yerleşimi içinde yer alan dört ayrı mahallenin nüfusları, Armutalan Sağlık Ocağı verilerine göre Merkez Mahallesi için 7.769, Sinan Mahallesi için 2.150, Camiavlu Mahallesi için 3.488, Şirinyer Mahallesi için 2.658'dir. Sinan mahallesi Marmaris'in en belalı mahallesidir aynı zamanda armutalana gelen o mahalleye dikkat etmelidir..

Marmaris Şeriye Sicili Defterlerine göre doğrudan doğruya Marmaris Kazası'nın Merkez Nahiyesi'ne bağlı ufak bir köy olan Armutalanı'nın nüfusu, 1302 H/1885 M tarihli Aydın Vilayet Salnamesi'ne göre 62 hanede 385 kişidir. Bu sayı 1965 yılında 724'ü, 1970'de 964'ü, 1980'de 1.381'i, 1985'de 2042'i, 1990'da 4.727'yi bulmuş, beldede 1997 yılında belediye örgütünün kurulması ile birlikte nüfus büyük oranlarda artmıştır.

Tarihi kayıtlara göre, Merkez Mahallesi'ndeki eski yerleşim dokusu içinde yaşayan nüfusun tarımla, balıkçılıkla ve ormancılıkla uğraştığı, kentte turizm etkinliklerinin artması ile birlikte önce açtığı pansiyon ve apart otellerle daha sonra da yıldızlı otellerle ""turizmci"" olmaya başladığı bilinmektedir.

Yerleşim alanının denize yaklaşan güney ve güneydoğu kesimleri alüvyol bir düzlük olmakla birlikte Şirinyer ve Camiavlu mahallelerinin tümü ile Sinan Mahallesi’nin batı kesimleri yer yer 300 – 350 m yüksekliklere ulaşan dalgalı bir arazi yapısına sahiptir.
Belediye sınırları içindeki başlıca yükseklikler şu şekilde sıralanabilir: Kızılağaç Tepesi (342 m), Soğukbelen Tepesi (325 m), Ketencik Tepesi (294 m), Çağıl Tepe (289 m), Yörük Tepesi (256 m), Zeytin Tepesi (237 m), Topkonan Tepesi (81 m).

Armutalan yerleşim alanında toplam 11 adet dere bulunmaktadır: Deşderen Deresi – 1.617 m, Biber Deresi – 1.399 m, Bakla Deresi – 852 m, Sinam Deresi – 2.265 m (Ketenci Otel’in yanından denize ulaşır.), Hacı Osman Deresi – 1.971 m, Kuru Dere – 430 m, Kuru Dere – 472 m, Sarı Mehmet Deresi – 510 m, Söğütlü Deresi – 678 m, Kuru Dere – 511 m, İncirli Dere.

Yerleşim alanı içinde üç adet doğal su kaynağı (Soğucak Çeşmesi, Kavakdibi Çeşmesi ve Mehmet Balcı Sokak’taki Jandarma Çeşmesi) olup bunlardan sadece Soğucak Çeşmesi'nin suyu içilebilir.

Marmaris Körfezi’ne dökülen bu dereler basit rejimli ve geçici; yani, mevsimlik akıma sahip akarsulardır. Yağışlı mevsimlerde ve özellikle de kış aylarında akış gösterirler. Uzun süren kuraklık nedeniyle kullanımları sınırlıdır. Çoğu zaman cılız akan bu dereler, çevreden aşındırıp getirdikleri materyali ve yataklarına dökülen molozları taşıyamayacak kadar güçsüz ve düşük bir akıma sahiptirler. Bu akarsuların yukarılardan akarak geldikleri düzlükteki yatakları sığdır ve mecralarında akarak Marmaris Körfezi’ne dökülürler. Suların yatakları kum, çakıl ve iri bloklarla doludur.

Armutalan ve çevresi Akdeniz bitki topluluğu türlerini içermektedir. Yerleşimin ve yakın çevresinin iklim ve toprak koşullarına göre şekillenen doğal bitki örtüsü çok çeşitli ve zengin bir flora oluşturur. Kış aylarında aşırı düşük sıcaklık ve kuraklık olmaması bitkilerin gelişimi için elverişlidir. Yaz kuraklığı çok belirgin olduğundan kurakçıl (kserofit) formasyonlar gelişmiştir. Bunlara “maki formasyonu” denir. Yüksek dağlık alanlarda ise iğne yapraklı ormanlar bulunmaktadır. Dağların kuzeye bakan yamaçlarında, Karadeniz’e özgü nemcil (higrofit) ağaç türleri ile kıyı şeridinde nemli tropikal kuşağın bazı türleri görülmektedir. Ormanlık alanlar genellikle kızılçam (Pinus brutia) ormanları ile örtülüdür

Yerleşim alanı ve çevresinde kızılçam ("Pinus brutia"), fıstık çamı ("P. Pinea"), ardıç ("Juniperus sp."), sedir ("Cedrus libani"), meşe ("Quercus sp."), çınar ("Platanus orientalis"), kavak ("Populus sp.- alba nigra"), söğüt ("Salix sp."), servi ("Cupressus sempervirens"), karaağaç ("Ulmus sp."), sığla ("Liquidamber orientalis"), zeytin ("Olea europea"), okaliptüs ("Eucalyptus cameldulensis"), keçiboynuzu ("Ceratonia ciliqua"), tespih ağacı ("Strax officinalis"), mersin ("Myrtus communis"), defne ("Laurus nobilis"), zakkum ("Nerium oleander"), erguvan ("Celtis ciliquastrum"), çitlembik ("Pistacia terebinthus"), sandal ("Arbutus unedo"), kocayemiş ("Arbutus andrachne"), karaçalı ("Paliurus spinachristi"), hayıt ("Vitex agnus-castus") ağaç türleri yaygındır.

Kentin iklimi yazları sıcak ve kurak, kışları bol yağışlı Akdeniz iklimidir. İklim üzerinde deniz etkisi ve yükseltinin yanı sıra, yer şekillerinin uzanışı da büyük rol oynar. 800 m. yüksekliğe kadar olan alanlarda “Asıl Akdeniz İklimi” ve daha yüksek alanlarda “Akdeniz Dağ İklimi” hissedilir. Maksimum-minimum sıcaklık değerleri, nemlilik, yağış miktarı ve hakim rüzgâr yönleri yerel coğrafi koşullara göre değişmektedir. Akdeniz iklimi ve enlem etkisine bağlı olarak yazları artan sıcaklık değerleri, kışları deniz etkisine ve yüksekliğe bağlı olarak kıyılarda ılık, dağlık kesimlerde düşüktür. Nispeten kısa, serin, ıslak kışları, uzun, sıcak, kurak yazlar takip eder. En fazla yağmur Kasım ve Aralık aylarında düşer. Kurak mevsim süresince istisnai olarak yağmur olabilir. Uzun kuraklıklar yaygındır. Kar yağışı genellikle görülmez. Kış aylarındaki yoğun yağışlar esnasında su baskınları ve sel görülebilir. Kentte mutlak nem oranı yüksektir. Kurak mevsim süresince akşamları nem yoğunlaşarak bitkilerin ve toprağın üzerinde görülmektedir. Yaz mevsimi süresince rüzgârlar kuzeydoğudan, kış mevsimi boyunca da güneybatıdan eser.

30 yıllık meteoroloji verilerine göre yıllık ortalama sıcaklık değeri 18,8 C°, yıllık ortalama en yüksek sıcaklık 24 C°, yıllık ortalama en düşük sıcaklık 14,5 C°, yıllık ortalama yağışlı gün sayısı 77 gündür.

Armutalan’da son on yıl içerisinde en çok yağış 2002 yılında görülmüşken, 2003-2009 aralığında yağışlarda genel bir düşüş yaşanmış ve 2009 yılı yağışı en düşük seviyeye inerek metrekarede 774,8 Kg.’a ulaşmıştır. Bu durum 2009 yılında artan yağış miktarı ile ani bir çıkış yaparak metrekarede 1424,3 Kg. değeri ile on yıllık ortalamanın üstüne çıkmıştır.

26 yıllık meteorolojik ortalamalara göre Armutalan’daki yıllık ortalama güneşlenme süresi 7,4 saat olup; bu değer Mayıs ayında 9,4, Haziran ayında 10,8, Temmuz ayında 11,2, Ağustos ayında 10,7, Eylül ayında 9,2 saate çıkmaktadır.

7 Haziran 1987 tarihinde kurulan Armutalan Belediyesi, 1.421,08 hektarlık bir alanda TUİK’in 2012 yılı ADNKS verilerine göre 8.693’ü kadın, 9.331’i erkek olmak üzere toplam 18.024’lük bir nüfusu barındırmaktadır.

1965’li yıllarda 724 nüfuslu bir köy yerleşimi olan Armutalan, özellikle belediye örgütünün oluşturulmasını izleyen 1987 yılından sonra büyük oranda bir gelişme göstererek Marmaris yerleşiminin aşağı yukarı yarısı tutarında bir nüfusa ulaşmıştır.

Armutalan beldesi, 2012 yılı ADNKY verilerine göre barındırdığı nüfus itibarıyla Türkiye’deki yerleşim yerleri arasında 284 ncü, belde yerleşimleri arasında da 7 nci sırada bulunmaktadır.

Türkiye genelindeki nüfus artış hızı, 2009 yılı ADNKS verilerine göre Binde 14,5 olduğu halde bu verinin Marmaris ve Armutalan'ı da kapsayan Muğla ili rakamı, Türkiye ortalamasının bir katından fazlasıyla, Binde 32,4 olarak ortaya çıkmaktadır.

2004 yılında DPT tarafından düzenlenen “İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması”na göre içinde Armutalan'ın da bulunduğu Marmaris ilçesi, okur-yazar oranı açısından tüm ilçeler arasında % 96,92 oranı ile toplam 872 ilçe arasında 1 nci sırada bulunmaktadır.

Okur-yazarlık oranı, 2008 ve 2009 yılı ADNKS verilerine göre sırasıyla % 91,42 ve % 90,23 olup; oranın bu şekilde düşmesinin en önemli nedeni, 2008 yılında % 7,19, 2008 yılında da % 8,17 olan “Bilinmeyen” kategorisinin varlığıdır.

2009 yılı ADNKS verilerine göre Türkiye’nin ortalama nüfus yoğunluğu 94 kişi olduğu halde Muğla ili’nin nüfus yoğunluğu 2008 yılı ADNKS verilerine göre 62 kişi/km², Marmaris’te de 88,7 kişi/km², Armutalan belediye sınırları içinde 1.089,2 kişi/km²’dir.

Armutalan beldesinin de içinde bulunduğu Marmaris ilçesi, DPT tarafından 1996 ve 2004 yıllarında düzenlenen iki ayrı “İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Seviyelerine Göre Sıralanması Araştırması”nda, sosyo-ekonomik ölçekte en gelişmiş yerleşimler arasında sırasıyla 14 ncü ve 22 nci sıraları işgal etmiştir.

1996 yılı itibarıyla 2. Derecede Gelişmiş İl grubunda bulunan Muğla ili ve ilçelerinin 1996 yılında 858, 2004 yılında da 872 ilçe içindeki konumunu gösteren sıralama listesinin incelenmesinden de anlaşılacağı üzere, Türk turizminin önemli uluslararası merkezleri olan Bodrum ve Marmaris gibi ilçeler listenin ön sıralarını işgal etmekle birlikte; aradan geçen 8 yıl sonunda sahip oldukları konumu koruyamadıkları anlaşılmıştır. Ortaca, Dalaman, Fethiye, Ula ve Kavaklıdere gibi ilçeler 1996 yılına göre daha üst sıralara tırmanmakla birlikte; Bodrum, Marmaris, Muğla Merkez, Datça, Milas ve Yatağan gibi önemli merkezlerin daha alt sıralara inmesi, üzerinde düşünülmesi gereken önemli gelişmelerdir.

Armutalan beldesinde bulunan 3'ü resmi, 1'i özel olan 4 i