parçalanıp öğütüldükten sonra bileşimine göre %20-22 veya %14-16 KO’lu gübre olarak satılır veyahut zenginleştirilerek özel gübreler hazırlanır. Alzas ürünlerinde mağnezyum bulunmadığından, bu işlem Stassfurttaki üretime nazaran ana suların buharlaştırılmasına lüzum olmaksızın hasıl olması sebebiyle basittir. İşlemin esası sodyum ve potasyum klorürlerinin soğukta ve sıcaktaki çözünürlük farkına dayanır.

Stassfurt ve Alzastan başka ABD’de (Teksas), Afrika’da Tunus ve Avrupa’da (Fransa, İspanya) diğer bazı potasyum tuzu madenleri mevcuttur.

Potasyum tuzlarının kayalardan çıkarılması: Potasyum tuzları bazı kayalardan da çıkarılmaktadır. Fakat pek bol değildirler. Önemli bir maden feldispattır ki ortalama %2,4 KO ihtiva eder. Ancak bu oran üretim masrafını karşılayamaz. Buna karşılık İtalya’da bulunan ve leucit (4 SiOAlOKO) ihtiva eden bazaltlar (Bkz. Bazalt) bu hususta daha elverişlidir. Burada potasyumun kazanılması için yapılan bir usûlde (blanc usûlü), leucitli taşlar kum şekline getirilerek, bazaltı çeken ve leuciti bırakan bir elektro mıknatıs tesiriyle zenginleştirme yapılır. Bu suretle %23 AlO, %18 KO ve %55 SiO ihtiva eden bir ürüne varılır. Klorür asidi tesiriyle silis çöker ve potasyum klorürle alüminyum klorür ihtiva eden bir çözelti meydana getirir. Bu iki tuz da billurlaşma işlemleriyle birbirinden ayrılarak %90’lık potasyum klorür, öte yandan bir çöktürme ile alüminyum üretimine elverişli saf alüminyum elde edilir.

En az iki çeşit bitki besin elementi içeren gübrelere kompoze gübre (ing. "compound fertilizer") denir . Bugün doğal ve yapay gübrelerin her ikisi de değişik şekillerde elde edilmektedir. Bitkinin beslenmesi öncelikle yapay (mineral ya da ticari) gübre dediğimiz azot, fosfor ve potasyum tarafından sağlanır. Genellikle yapay gübrelerin ihtiva ettiği besin, azot (N), fosfor pentoksit (PO) ve potas (KO) olarak ifade edilir. Yapay gübrelerin ticari ambalajlarında bir veya daha fazla madde bulunur. Karışık gübrelerin bileşimi çoğunlukla gübre ambalajlarının üzerindeki bir seri numara ile belirtilir. İlk sayı azotun yüzdesini, ikincisi fosfor pentaoksidin yüzdesini ve üçüncüsü de potasın yüzdesini belirtir. Böylece 5-10-10 şeklinde işaretlenmiş bir karışık gübre %5 azot, %10 fosfor pentaoksit ve %10 potas ihtiva eder. Süper kompoze gübreler ise NPK dışında mineral maddeler de ilave edilen daha kompleks yapıdaki kimyasal gübrelerdir. Bu gübreler Zn, Fe, Sülfat gibi ilave besin elementleri ihtiva ederler.

Özellikle azotlu gübrelerin yıkanarak veya nitrifikasyon ile bitki tarafından kullanılmadan kaybedilmesinin önüne geçilmesi ve toprakta daha uzun süre dengeli bir şekilde kullanılabilirliğini sağlamak üzere geliştirilen gübre formlarıdır. yavaş salınım özelliği farklı teknikler kullanılarak sağlanabilir.





Crossover






Pınarbaşı, Kayseri

Pınarbaşı, Kayseri'nin 16 ilçesinden birisidir.

İl merkezinin doğusunda Malatya ve Kahramanmaraş karayolu üzerinde yer alır.

Sultan Abdulaziz tarafından kurulan belde Cumhuriyet öncesinde Aziziye olarak anılırdı. Daha önce Sivas sancağına bağlı olan ilçe 1927'de Kayseri il yönetimine katılmıştır. 1946'da buraya bağlı bucak olan Sarız'ın ilçe olmasıyla bugünkü sınırlarına ulaşmıştır. 

Hınzır Dağları, doğusunda ise Tahtalı dağları yükselir. Bu dağ sıraları arasında ise Uzunyayla ve Zamantı Havzaları bulunur. Zamantı ve Uzunyayla havzaları ise Pınarbaşı ilçe merkezi güneyindeki Toruntepe eşiği ile ayrılır.

İlçenin en önemli akarsuyu Zamantı Irmağı ve kollarıdır. İlçede Pınarbaşı, Şerefiye, Karagöz ve Küçük Gürleğen kaynakları vardır.

Pınarbaşı, 115 köy ve 28 mezradan oluşmuştur. Merkez, Pazarören ve Kaynar Belediyeleri olmak üzere 3 Belediye teşkilatı ile 146 yerleşim birimi bulunmaktadır.






Panzerkampfwagen VI Tiger

Panzerkampfwagen VI ("Zırhlı muharebe aracı VI", lakap: "Tiger" veya "Tiger I"), Alman yapımı II. Dünya Savaşı ağır tanktır. Mühimmat envanter tanımı Sd.Kfz. 181'dir (özel amaçlı taşıt 181). Adı Ferdinand Porsche tarafından konulmuştur. Zamanındaki en iyi tanklardan biriydi. Çok sağlam zırha ve iyi bir topa sahip olduğu için düşmanların korkulu rüyasıydı (özellikle Batı cephesinde). Doğu cephesindeki zamanının ilerisindeki T-34 ve KV-1/2,3 tanklarına karşılık geliştirilmiştir. Yer ve hava hedeflerine karşı etkisini kanıtlamış olan 88 mm'lik silahın anti tank mermileri kullanan modeli monte edilmiştir. Savaşın sonlarına doğru bir Tiger tankına 20 tane M4 Sherman tankının saldırdığı görülmüştür. Tiger'ların kayıp vermesinin sebebi düşmanlar değil karmaşık mekanik yapısıydı. Bu yüzden çoğu Tiger tankı onarılamaz halde bozulduğu için mürettebatı tarafından terk edilmiş halde bulunmuştur.

Tiger'lar tasarım açısından bazı noktalarda önemli eksikliklere sahipti. Dönemindeki orta-sınıf bir tank olan T-34'lerin ön gövde tasarımı açılı tasarlanmıştı ve bu tasarım sayesinde tank isabet eden mermilerin neredeyse yarısını sektirebiliyordu. Tigerlar ise bunun aksine neredeyse 90°lik bir gövdeye sahiptiler. Bunu kapatmak için ön tarafı 100 mm'lik yan tarafları ise 80 mm'lik zırhla kaplanmıştı.

Tiger tanklarının ağır gövdesini hareket ettirmek için Maybach Hl230 model 700 beygir gücünde motor kullanılmaktadır. Bu motor 8 ileri 4 geri manual şanzıman ile güç ön tahrik dişlilerine iletir. Difransiyeller her iki tahrik dişlisinin içine gömülü 6 küçük dişli kavramı ile iletilir. Tahrik dişlisine güçü ileten şaftın üstünde kampana frenler yer almaktadır. Şanzıman üstünde dönüşlerde kullanılan üç adet fren diskide bulunmaktadır. Tankın en önemli özelliği olan 88 mm'lik top da ancak hidrolik sistemle döndürülebiliyordu, hassas ayarlar yapmak için çarkla döndürme sistemi de vardı. Ayrıca bu toplar çok iyi bir optik sisteme sahiptiler, uzak ve hareketli hedefleri çok başarılı bir şekilde vurabiliyorlardı. Bu optik sistem ve etkili topu sayesinde 3000 metrenin uzağındaki hedefleri bile vurduğu görülmüştür. Düşman tankları ise onun kalın zırhını delmek için çok yakına girmek zorundaydılar.

Tiger öylesine karmaşık bir yapıya sahipti ki sadece 1.300 adet üretilebildi. Bir Tiger için 30.000 üretim saati harcanırken Tiger'ın rakipleri olan T-34, Sherman ve Churchill tankları bu üretim zamanının neredeyse onda bir zamanda üretiliyorlardı. Karmaşık yapısına rağmen bir Tiger'ı yok edebilmek için en az 4 Sherman tankını gözden çıkarmayı hesaplamak gerekiyordu. Tiger'ın en önemli handikaplarından biri de bakımının epey zaman almasıydı. Muharebe sırasında arızalanan veya az hasarlı olan Tiger'lar onarılamıyordu. Almanlar bu onarım handikapı nedeniyle birçok Tiger'ı muharebe alanında bırakmak zorunda kalmıştır.

Tiger'ın tank terminolojine kattığı bir yenilik de psikolojik yıkımdır. Tiger kalın zırhı, 88 mm'lik topu ile savaş sırasında öylesine efsaneleşmişti ki, müttefik zırhlı tümenleri ormanlık alanlardan geçerken genellikle toplu olarak hareket ederlerdi. Çünkü her an bir ağaçlığın arkasından bir Tiger bölüğünün baskın ateşi açması olasılığı vardı. Bu olasılık müttefiklere Normandiya'dan sonra zaman kaybettiren engellerden biri olmuştur.

Bir tankta üç özellik aranır. Hız, zırh ve silah. Silahtan kasıt, uzun mevzilli, geniş çaplı bir ana silahtır. Her üç özelliği aynı tank üzerinde toplamak, o yılların teknolojisinde pek olanaklı değildir. Bu yüzden bu üç özellik arasında bir tercih sıralaması yapılır. Bazı zırhlı savaşı kuramcıları hızın birincil unsur olduğunu, bazıları ise zırh kalınlığı ve etkin ana silahın önemli olduğu görüşündedirler. Tiger, bu ikinci görüş doğrultusunda tasarlanmış bir tanktı.

Öte yandan 1941 yılı içinde Alman hafif ve orta sınıf tankları Rusların BT Serisi ve T-26 tankları karşısında yeterliydi ancak 1942 yılından itibaren cephelerde ortaya çıkmaya başlayan T-34'ler karşısında yetersiz kalıyorlardı. Doğal bir gelişme olarak, daha ağır tankların geliştirilmesine başlanıldı.






Kara Harp Okulu

Kara Harp Okulu (kısaca KHO) veya eski ve geleneksel adıyla Harbiye, Ankara'da bulunan, Türk Kara Kuvvetleri'nin muvazzaf subay kaynağı olan lisans seviyesinde eğitim veren askerî okuldur.

Mekteb-i Harbiye-i Şahane (Mektebi Harbiyeyi Şahane), Sultan II. Mahmud'un emriyle 1834 tarihinde kurulmuştur. Başlangıçta eğitimin bütün basamaklarında faaliyet gösteren Harbiye, ilk mezunlarını 1841 yılında verebilmiştir. 1845 yılında askeri idadi(lise)lerin kurulması ve aynı yıl yapılan program geliştirme çalışmaları sonucunda Harbiye, eğitim süresi dört yıl olan bir yüksekokul niteliği kazanmıştır. "Harbiye", 1908 yılına kadar geçen süre içinde öncelikle piyade ve süvari subaylarını yetiştirmiştir. 1905 yılında beş ordu merkezinde açılmış olan Edirne, Manastır, Erzincan, Şam ve Bağdat Harp Okulları kısa bir süre sonra kapatılmışlardır. Bundan sonra sadece İstanbul'daki "Harbiye Mektebi", eğitim ve öğretime devam etmiştir. Art arda gelen savaşlar döneminde hızlandırılmış bir eğitim programı uygulanarak cephelere subay yetiştiren Harbiye, Mütareke Dönemi'nde 1 Temmuz 1920 tarihinde Ankara'da Abidin Paşa Köşkü'nde eğitim ve öğretime başlamıştır. Harp Okulu, ilk mezunlarını 1 Kasım 1920 tarihinde vermiştir. Lozan Antlaşması'nın imzalanmasından sonra Harp Okulu, tekrar İstanbul'da öğretime başlamıştır.

Kara Harp Okulu ve yerleşkesi 25 Eylül 1936 tarihinde Ankara'ya nakledilerek yeni yapılmış olan binasında eğitime başlamıştır. İki yıl olan eğitim süresi 1948 yılında üç yıl, 1963 yılında iki yıl ve 1971 yılında üç yıl olarak düzenlenmiştir. 1974 yılından itibaren 4 yıllık lisans eğitimi uygulamasına başlanmıştır. Kar Eğitim-Öğretim Sistemi, Askeri Nazan-i Eğitim, Ortak Genel Konular, Askeri Uygulamalı Eğitim, Beden Eğitimi ve Spor ile Akademik Programlardan teşkil edilen bütüncül bir yapıya kavuşmuştur. Akademik program kapsamında; 1974-1991 yılları arasında makine, inşaat, elektrik-elektronik, yönetim-işletme bölümlerinde lisans düzeyinde eğitim verilmiş, 1991-1992 Eğitim-Öğretim Yılından itibaren sistem mühendisliği programına aşamalı olarak geçilmiştir. 2011-2012 Eğitim-Öğretim Yılı itibarıyla "Kara Harp Okulu"nda çoklu lisans programında eğitim verilmeye