nde meyve üretimi yaparak gerçekleştirilir. Vadi tabanlarında yeralan kesimlerde meyvecilik ve sebze ekimi yapılır.Son yıllarda modern usullerle yapılan meyvecilik gelişme kaydetmiştir.Ayrıca son yıllarda seracılık'da artış göstermiştir. Arıcılıkta önemli bir paya sahiptir.Fakat ilçe son 25 yıldır yoğun bir şekilde dışarıya göç vermiştir. Arazi şartlarının uygun olmaması ilçe halkının büyük çoğunluğunu gurbetçiliğe zorlamıştır. Tortumlu'lar genelikle İstanbul,Bursa,İzmir,Kemalpaşa) ve Erzurum merkeze göç etmiştirler. Kentlerde; resmi kurumlarda memurluk ve işçilik, esnaflık olarak da Tesisatçılık, Fırıncı'lık, Restaurant, vb.sektörlerde iş yapan tortum insanı çok çalışkandır, örneğin; Erzurum cumhuriyet caddesindeki 1920 yılından beri hizmet veren meşhur (Tufan-Restaurant) ve Kongre caddesinde bulunan meşhur (Hemşin-Karafırını) Tortumlulara aittir. Erzurum ve Türkiye deki birçok ünlü Cağ kebabı yapan salon ve lokantalar'ın büyük bir kısmı Tortumlular'ın işletmesinde'dir.





Beylikova

Beylikova, kuzeyde Alpu ve Mihalıççık, güneyde Mahmudiye ve Sivrihisar ilçeleri ile çevrili, Eskişehir iline bağlı bir ilçedir. İlçe, il merkezinin doğusunda yer alır.

Porsuk Çayının geçtiği ilçede karasal iklim hakimdir. Yağışlar ise son derece az olup yıllık 260-300mm civarındadır.

Eski adı "Beylikahır" olan ilçenin toprakları, Selçuklular zamanından beri at yetiştiriciliği için kullanılmıştır. Osmanlı döneminde de aynı işlevini sürdürmüştür. İlçe merkezi 1890 yılında, Bulgaristan'ın "Byala Slatina" kasabasından gelen Pomaklar tarafından kurulmuştur.

1930 yılında bucak ilan edilen Beylikova'ya ancak 1955 yılında belediye teşkilatı kurulmuştur. 1987 yılında ise ilçe statüsüne kavuşmuştur. Günümüzde ilçe merkezi Köprübaşı, Ata, Yeni ve Yunusemre isimli 4 mahalle mevcuttur. İlçenin geri kalanında ise en yakın 3 km en uzağı 22 km olmak üzere 21 adet köy bulunmaktadır.

Beylikova ilçe merkez nüfusu, 1950'lerde yakınlardaki bir gölün kurutularak arazinin çifçilere dağıtılması ve 1960'lardaki Bulgar göçmeninde Türklerin bölgeye iskanı sonucu hızla artımıştır. 1990'da 5500 kişi olan nüfus, büyük kente göç nedeniyle 2010 verilerine göre 3270 kişiye kadar gerilemiştir. 2015 yılı nüfus sayımına göre ilçedeki toplam nüfus ise 3700 kişidir.

Temel ekonomik uğraşlar tarım ve hayvancılıktır. İlçede logosunda bulunan başaklar ve ilçedeki Pancar Kooperatifi, bölgede yetişen ürünler hakkında fikir vermektedir.

İlçedeki sanayi tesisleri şunlardır

Beylilova ilçe sınırlarında Manyezit ve Toryum rezervleride tespit edilmiştir.

İlçede fen lisesi bulunmaktadır. Bu okul Eskişehir’in ilçelerinde açılan ilk ve tek fen lisesi olma özelliği taşımaktadır. Bununla birlikte Beylikova'da eğitim 1 imam hatip lisesi, 1 çok progamlı anadolu lisesi, 3 ilkokul, 3 ortaokul ve 1 anaokulu aracılığıyla gerçekleştirilmektedir. Halk eğitim merkezi de ilçede mevcuttur.

Beylikova sütü ile ünlüdür. Haziran-Temmuz döneminde süt festivali yapılır. Cuma günü ilçe merkezinde pazar kurulmaktadır.

İlçe tren istasyonunda: Karesi, Boğaziçi, Doğu ve Güney Trenleri durmaktadır.





Han, Eskişehir

Han, Eskişehir ilinin bir ilçesidir. Coğrafi olarak İç Anadolu Bölgesi içerisinde yer alır.

Kanuni Sultan Süleyman devrine ait Mühimme Defterinde Han, Han-ı Barçın Kazası olarak geçmekte ve 119 tane köyünün bulunduğu belirtilmektedir. Sınırları ise bugünkü Emirdağ’ın tamamı, İscehisar’ın kuzey kısımları, Bayat’ın tamamı, Sivrihisar’ın bir kısmı, Haymana’nın bir kısmını içine almaktadır. Hatta günümüzde Sultandağı’na bağlı Çaykışla’nın, maliye müdevver defterinde Han’a bağlı olduğu belirtilmiştir. Daha sonra eskiden kendisine bağlı olan Emirdağ'a bağlanmış ve 1963'e kadar Afyon'un (bugünkü Afyonkarahisar) iline bağlı bu ilçenin parçası olmuştur. Daha sonra Çifteler ilçesine bucak olarak bağlanan Han, 15 Mayıs 1967’de belde, 20 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan 3644 sayılı Kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuştur. Daha önce Afyonkarahisar ili İscehisar ilçesine dahil Gökçeyayla köyü 16.02.1993 tarih ve 93/41433 sayılı kararla Han ilçesine bağlanmıştır.

Barçın'ın kelime anlamı ipek böceği yetiştiricisi olup, o dönemde bölgede ipek böceği yetiştiriciliği ile uğraşıldığı anlaşılmaktadır.




İnönü, Eskişehir

İnönü, Eskişehir'in bir ilçesi. İstanbul-Eskişehir demiryolu ve Bozüyük-Kütahya karayolu üzerindedir.

Kasabanın kuzeyinde, şimdiki adı Eserönü olan mevkideki kalıntılardan toplanan sütun başlıklarının incelenmesinden varılan sonuca göre, kasabanın kurucuları Frigler’dir.

Romalıların Anadolu’ya yerleşmesinden sonra M.S.395'te Bizans İmparatorluk toprakları arasına katılmıştır bu halen İnönü kalesi denilen Bizans yapısı inlerden ve Kandilli köyünden çıkan tarihi eserlerden anlaşılmıştır. Bizanslar zamanında kasabanın şimdiki yerine yani kayaların önüne çekildiği anlaşılmaktadır. Kasabanın Bizanslılar zamanında adının Basilika olduğu anlaşılmıştır.

Osmanlı döneminde önce Anadolu eyaletine, sonra Hüdavendigar vilayetine bağlı; merkezi Bilecik olan Ertuğrul sancağına bağlı Söğüt kazasına bağlı bir köy olan İnönü, Kurtuluş Savaşı'nda 1. ve 2. İnönü Muhabereleri'nin geçtiği yerdir. 1920 yılında Yunan işgaline uğrayan ve 4 Eylül 1922'de işgalden kurtulan İnönü köyü, 1923'te il yapılan Bilecik'in Söğüt ilçesine bağlı köy oldu. 1926 yılında Söğüt'ten ayrılan Bozüyük ilçesine bağlı bucak merkezi olan İnönü, 1963'te Eskişehir'in merkez ilçesine bağlandı. İnönü, 1987 yılında ilçe oldu.

İnönü ayrıca Türk Kurtuluş Savaşı'nda önemli bir yere sahiptir. Mustafa Kemal’in Garp Cephesi Komutanı İsmet Paşaya çektiği telgrafta da belirttiği gibi “Türk'ün Makus Talihinin Yenildiği Yerdir.” .İnönü 16 ay Yunan işgalinde kalmış, Yunanların İzmir’de denize dökülmesi ile 4 Eylül 1922'de bu işgal sona ermiştir.

Türk Hava Kurumu'na bağlı Türkkuşu Genel Müdürlüğü'nün İnönü Eğitim Merkezi, Türk Hava Kurumunun İnönü Eğitim Merkezi burada bulunmaktadır. Ayrıca İnönü ilçe sınırları içerisinde, Ford Otosan, Yurtbay Seramik, Seranit Seramik, Deniz Porselen gibi tanınmış sanayi tesisleri de bulunmaktadır.

İlçede bir tane Ana Okulu, bir tane İlkokul, bir tane Ortaokul, bir tane Düz Lise, bir tane Meslek Lisesi bulunmaktadır. Gerek ilçe içindeki öğrenciler gerekse ilçenin köylerinden taşımalı olarak gelen öğrenciler bu eğitim kurumlarında eğitim görmektedirler.

İlçe İstanbul-Antalya kara yolu üzerinde yer almakta olup Kütahya'ya 63 Bursa'ya 120 km mesafededir.

Eskişehir'e 36 km olduğundan banka, sağlık merkezi, okul gibi devlet dairelerinde çalışanların çoğu Eskişehir'de ikamet etmekte günübirlik gidip gelmektedir.

İnönü ilçe merkezinde bir Halk Eğitim Merkezi, iki İlköğretim Okulu, bir Genel Lise, bir Anadolu Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi bulunmaktadır. Ayrıca Aşağıkuzfındık, Dereyalak ve Oklubal köylerinde birer İlköğretim Okulu bulunmaktadır.





Mihalgazi

Mihalgazi, eski ismi Gümele, Eskişehir ilinin bir ilçesidir. Osmanli târihinde önceleri Sultanönü (Eskişehir) sancağına bağlı köyken, sırasıyla önce Göynük kazasıyla birlikte önce Bursa, sonra Bolu sancaklarına bağlanmıştır. 1868 yılında Gümele, Kastamonu vilayetinin Bolu Sancağının Göynük kazasına bağlı köydü. 1894 yılında Bilecik'in Söğüt İlçesinin İnhisar bucağına bağlandı. Ancak, köylük durumu 32 yıl sürmüştur.

Köy halkı, Kurtuluş Savaşı sırasında İnhisar'dan gelen Yunan ordusunu püskürtmüştür. Aynı yıl Mihalgazi İnhisar'dan ayrılarak Söğüt'e bağlı bir bucak olmuştur. Bu durumunu 1946'ya kadar koruyan Mihalgazi, 1946 yılında Eskişehir'in Merkez ilçesine, 1957'de Sarıcakaya ilçesine bağlanmıştır. 1967'de belde olan Mihalgazi, 1990 yılında ilçe olmuştur. 9 mahallesi mevcuttur. Mihalgazi Belediyesi, Merkez ilçesi dışındaki diğer ilçe ve belde belediyeleri gibi Eskişehir Büyükşehir Belediyesine bağlanmıştır.

Mihalgazi İlköğretim Okulu vardır. Okula taşımalı olarak şu köylerden öğrenciler gelir: Demirciler, Karaoğlan, Bozaniç, Sakarılıca (1992-2009 arası beldeydi).

Ayrıca kaplıcaları vardır.

Sündiken Dağları ve Bolu Dağının arasında kalır. Yeşillik çok vardır, Eskişehir ilinin sezonluk sebze ve ihtiyacını karşılar. Sakarya nehri ilçeye ayrı bir zenginlik katar. İlçe coğrafi olarak Karadeniz Bölgesi'ndedir. Halka açık belediye havuzları da vardır.





Sarıcakaya

Sarıcakaya, Eskişehir ilinin bir ilçesidir.
Osmanlı döneminde İzmit Sancağının Göynük Kazasına bağlı iken, daha sonra 1884 yılında Söğüt’e bağlanmıştır. Cumhuriyet döneminde 1944'te Eskişehir merkez ilçesine bağlanmış, 1958 yılında Eskişehir’e bağlı bir ilçe merkezi olmuştur. 1990'da Mihalgazi'nin ayrılmasıyla bugükü sınırlarına ulaşmıştır.

Sakarya nehri kenarına kurulu ilçenin il merkezine uzaklığı 47 km'dir. Sarıcakaya ilçesinin kuzeybatısında Yenipazar, kuzeyinde Göynük, doğusunda Nallıhan, batısında Mihalgazi ve İnhisar, Güneyinde ise Alpu ve merkez ilçe vardır. Deniz seviyesinden yüksekliği 220 m olan ilçe, İç Anadolu Bölgesinden farklı olarak "mikroklima" iklim sistemine sahiptir ve Karadeniz Bölgesinde kalır. Bu açıdan Akdeniz iklim özelliklerini andırır.

Yaklaşık 5.700 nüfusa sahip ilçenin ekonomisi tarıma dayalıdır. Sebze ve meyve yetiştiriciliği oldukça gelişmiştir. İlçe arazisinin %50 si ormanlarla kaplıdır.

İlçe mermer yönünden zengindir. Ancak mevcut mermer ocakları ekonomik olmaması nedeniyle işletilmemektedir. Sarıcakaya ilçesine bağlı 8 köy ve 1 belde bulunmakta iken, 31.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı yasa ile bu yerleşim yerlerinin tamamı mahalle statüsüne dönüştürülmüş olup, halihazırda 5'i ilçe merkezinde olmakla birlikte toplam 14 mahallesi bulunmaktadır.





Seyitgazi

Seyitgazi (Antik Çağda: "Nakoleia"), Eskişehir'in 43 kilometre güneyinde yer alan küçük bir ilçesidir. İsmini, Arapların İslamiyeti Anadolu'ya yaymak üzere Bizans İmparatorluğu'na karşı verdiği mücadelerin birinde şehit düşen Battal Gazi'den alır. Ayrıca günümüzde Alevi inancındaki Anadolu Müslüman'lığının da önemli uğrak yerlerindendir.

Seyitgazi'ye ilk yerleşim M.Ö. 3000 - 3500 tarihleri arasındadır. Tarihteki esas belirgin yeri M.Ö. 800-600 yıllarında başlar. Seyitgazi'nin Bizans İmpar