lomasi gibi gizli biçimde yürütülmesi pek de kolay olmayan diplomasi türlerinin yaygınlaşması açık diplomasiyi kaçınılmaz hale getirmiştir.

Bu tür diplomasinin asıl amacı, iki veya daha fazla devletin aralarında gizlice anlaşarak, bir başka devletin temel hak ve yetkilerine yönelik bir eyleme hazırlanmalarını engellemeye çalışmaktır. Ancak, iki dünya savaşı arasındaki dönemde ayıp sayılmış olan kapalı ya da gizli diplomasi yöntemine son savaştan bu yana yoğun bir biçimde dönülmüştür.

Diplomasi anlayış ve uygulanmasında 17. ve 19. yüzyılların Avrupa diplomasisinde en belirgin özelliklerinden birisi de gizlilikti. Genellikle Avrupalı monarkların bizzat veya özel temsilcileri aracılığı ile sürdürdükleri diplomasi faaliyeti gizli bir şekilde oluştuğu gibi, bu gizlilik çoğu zaman belirli bir sonuca ulaşıldığında da sürerdi. Bir başka deyişle, saray diplomasisi olarak da adlandırılan bu tür diplomasi, her aşaması ile dışa kapalı bir biçimde yürütülürdü. Böylece, bir bölge halkı bazen bir başka devletin egemenliğine geçtiğini sonradan öğrenebilirdi.

Bu tür diplomasiye karşı en önemli tepki, idealist ABD Başkanı Woodrow Wilson'dan gelmişti. Wilson I. Dünya Savaşı sonlarında yayınladığı ünlü "On dört nokta"nın birincisinde, açık görüşmeler yolu ile ulaşılacak açık sözleşmelerden sözediyordu. Gerçekte de, 20. yüzyılda demokrasinin gelişmesi, halk kitlelerinin yönetim ile ilgili sorunlara giderek daha büyük oranlarda katılmaları ile diplomasi daha "açık" niteliğe bürünmüştür.






Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin Uluslararası İlişkiler Bölümü, uluslararası ilişkiler alanına uzman yetiştiren bir birimdir. Lisans programını bitirenlere “Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Diploması” verilir. Mekteb-i Mülkiye içerisinde ve geleneğinde bölümün adı Siyasi Şube'dir. İnek Bayramı'nda bölümün öğrencilerinin üstlendiği ad ise "Züppeyun" yani Züppeler'dir.
Bu bölümde öğrencilere uluslararası sistemin tarihi ve 16. yüzyıldan bu yana geçirdiği evreler, uluslararası sistemin işleyişi, hukuksal çerçevesi, sistemin birimleri olan devletlerin birbirleriyle ilişkileri, sistemin ekonomik yapısı ve uluslararası sistem içinde Türkiye’nin yeri ile dış ilişkileri ağırlıklı olarak öğretilmektedir. Bu temel derslerin yanında, uluslararası sistemin çeşitli bölgelerinin ayrıntılı incelenmesine, sistemde etkili olan büyük güçlerin dış politika özelliklerine ve uluslararası örgütlere yer verilmektedir. Bunların yanında, diplomatik yabancı dil dersleri de diğer yabancı dil dersleriyle eşgüdümlü biçimde verilmektedir. İlk iki yıl diğer bölümlerle ortak alınan verilen dersler çoğunluktayken, son iki yıl meslek dersleri yoğunluk kazanır. Bölümden mezun olan öğrencilerin istihdam alanı çok geniştir. Bölüm mezunları başta Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı olmak üzere, Maliye, Turizm, İçişleri Bakanlıkları, Dış Ticaret ve Hazine Müsteşarlıkları gibi devlet organlarında meslek memuru, uluslararası ilişkiler uzmanı, Avrupa Birliği uzman yardımcısı olarak göreve başlamaktadır. Özel ticari şirketler, medya, uluslararası kurumlar ve bankalar da bölüm mezunlarının istihdam edildiği diğer yerlerdir. Akademide yüksek lisans ve doktora seviyelerinde eğitimlerine devam eden pek çok mezun, akademisyen olarak çeşitli üniversitelerde iş imkanı bulmaktadır.


Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'ne bağlı olarak gerçekleştirilen uluslararası ilişkiler yüksek lisans ve doktora programlarındaki derslerin büyük çoğunluğunu bölüm öğretim üyeleri vermektedir. Ayrıca, Ankara Üniversitesi'ne bağlı olan Avrupa Toplulukları Araştırma ve Uygulama Merkezi'nde düzenlenen uzmanlık kursları ile yüksek lisans derslerinin de önemli bir kısmını bölüm öğretim üyeleri vermektedir. Bölümün "Uluslararası Ekonomik ve Siyasi Araştırmalar Merkezi" adı altında bir araştırma ünitesi vardır. Avrupa Toplulukları Araştırma ve Uygulama Merkezi, Güneydoğu Avrupa Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi ve Afrika Çalışmaları Araştırma ve Uygulama Merkezi (2012 yılına kadar) bu bölüm akademisyenlerinin de katkılarıyla çalışmalarını sürdürmektedir.

2016 Güz yarıyılı itibarıyla akademik yapı:

Bölüm Başkanı : Prof.Dr. İlhan Uzgel

Bölüm Başkan Yrd. : Prof. .Dr. Funda Keskin Ata

Bölüm Sekreteri : Nurgül Güldü





Gelenek

Gelenek ve görenekler; bir toplumda, bir toplulukta çok eskilerden kalmış olmaları dolayısıyla saygın tutulup kuşaktan kuşağa iletilen, yaptırım gücü olan kültürel kalıntılar, alışkanlıklar, bilgi, töre ve davranışlar.

Gelenek kavramına sosyal bilimlerin farklı alt disiplinlerinin yaklaşımları ile geleneksel toplumların yükledikleri anlamlar arasında hem benzerlikler hem de farklılıklar bulunur. Sosyal bilimler geleneğe toplumların yaşadıkları coğrafya, iklim gibi dışsal koşullara uyum sağlamak amacıyla türetilmiş, beşeri kaynaklı "inşa"lar, "icat"lar olarak bakarken geleneksel toplumlar kendi geleneklerinin kaynağını "mit"sel atalar, kahramanlar ve "tanrı" gibi kutsal da görürler. Sosyal bilimlerde daha fenomenolojik bir yaklaşımla gelenekleri salt işlevsel özellikleri yönüyle görüp kökenlerini bu işleve bağlayan açıklamaların yanı sıra, gelenekleri belirli bir anlam bütünlüğünü yansıtan fenomenler olarak değerlendiren yazarlar da vardır. Her ne kadar bu yazarlar da geleneğin kaynağını kutsalda görmemekteyseler de onun sadece işlevsel boyutuna indirgenemeyeceğini iddia etmişlerdir. (bkz. Claude Levi Strauss)Özellikle Avrupa'da aydınlanma çağı sonunda gelişen Tarih anlayışı ve Tarihselcilik perspektifi geçmişe ilişkin (ve günümüzdeki de) her düşünce, anlayış (konsept) ve tavrın kaynağını dönemin diğer olgularının bütünselliği içinde aramak yönünde bir eğilimin gelişmesine yol açmıştır. Aydınlanmanın kaynağı evrimci görüşe kadar giden ilerlemeci tarih perspektifini de geçerli kılan bu perspektif sosyal bilimlerde hakim görüş olarak varlığını sürdürmektedir.

Gelenek üç bağlamda ele alınabilir. ilki geçmiş yaşam biçimlerinin içinde yaşanılan ana taşıdıkları maddi ve manevi değerler bütünüdür. bu sosyolojik anlamda en fazla rağbet gören izahtır. Beşeri düzlemde toplumu tüm dinamikleri ile inşa eden güçtür.

ikincisi ise geleneğin özünü teşkil ettiği ifade edilen kutsalla olan ilişkiden dolayı geleneğin zengin ve kutsal değerler içeren köklü yanıdır ki, bu anlamda gelenek ilkinden farklı olarak hem fenomenolojik hem de ilahi bir yön taşır. bu sosyolojik ve beşeri anlamından çok daha farklıdır.

üçüncüsü ise geleneğin postmodernist yaklaşımlarla ele alınmasından kaynaklanan aletsel, işlevsel yani kullanıma açık madde yönüdür. Bu anlamıyla gelenek bir anlamlar birikimidir (deposodur). Kendisinden her bakımdan yararlanmaya açık bir hinterlandtır. bahsettiğimiz yönü geleneğin dışsal-formel yönüdür ki sanat ve edebiyata tesir eden bir başka yön de budur.

Ezoterizmde gelenek, ""geçmişte insanlığa çeşitli yollar ve irtibatlarla verilmiş, dinsel, ezoterik, okült, mitolojik ve folklorik (masal, dans vs.) biçimlere bürünerek, sözlü ve yazılı halde, günümüze dek aktarılagelmiş hakiki (hakikatlere ait) bilgiler bütünü"" olarak tanımlanır. Dolayısıyla, bu kapsamlı anlamıyla gelenek, ezoterizmde örf, adet, anane ile veya mitoloji ile eş anlamlı sayılmamakta, fakat bunlarda bulunan derin bilgileri de içermektedir.

Terimi bu anlamda kullanan yazarlardan en tanınmışı ezoterizm üzerine birçok yapıtı bulunan René Guénon'dur. Gelenekçiliğin öncülerinden biri olarak kabul edilir.





Töre

Töre; bir toplumda yazılı olmayan, gelenekleşmiş kanun ve kurallar. Özellikle halk ağzında hukuk veya mahkeme anlamlarında da kullanılır.

"Töre" sözcüğü Eski Türkçede türetilmek, yaratılmak ve düzenlenmek anlamlarına gelen "törü-" fiilinden gelir. Türkçedeki en eski yazılı örneğine 735 yılında "törü" şeklinde ("kanun, örf, düzen" anlamında) rastlanır. Moğolcada özellikle "Cengiz Han kanunları" anlamında "töre" şeklinde kullanılan sözcük, Moğolcanın etkisiyle 13. yüzyılda '"törü"'den '"töre"'ye dönüşmüş olabilir.





Aşık Dertli

Aşık Dertli (1772, Bolu - 1846, Ankara), Türk halk ozanı. Bolu Çağa'nın Şahnalar köyünde doğdu. Asıl adı İbrahim ve mahlası Lütfidir. Geçimini aşık kahvelerinde saz çalıp şiir söyleyerek sağlamıştır. İstanbul, Konya ve Mısır'da bulunmuştur. Divan, halk ve tekke edebiyatlarındaki geniş kültürü sayesinde daha sağlığında yaygın bir şöhret kazanmış, divanı taş baskısıyla birçok defa basılmıştır. Fuzûlî, Âşık Ömer, Gevheri gibi şairlerin etkilerini taşıyan Dertli, çağının öbür saz şairleri gibi aruzla gazeller, divanlar, kalenderiler yazmıştır.

Sultan II. Mahmud döneminde fes giyilmesi kabul edilince fesi öven redifli bir kaside yazdı. Ödül olarak Çağa'ya ayan olarak atandı.

Divan türündeki şiirleri başarılı değildir. Asıl ününü hece vezinli şiirleriyle kazandı. Alevi-Bektaşi inançlarına bağlıdır. Ağır bir dil kullanır, şiirlerinde toplumsal eleştiri ve taşlamalar öne çıkar.

Bektaşi geleneğine bağlı toplumsal yergi içerikli şiirleri, şathiyeleri ve softalığı, yobazlığı eleştiren şiirleriyle tanınan bir halk ozanıdır. Taşlamalarıyla ünlüdür.

Önce halveti tarikatine girdiği daha sonra Bektaşiliğe yöneldiği söylenen Dertli, 1846 yılında Ankara’da ölmüştür.

Aşık Dertli bu taşlamayı döneminde “saz çalmanın günah olduğunu, şeytanların saz çalan kişinin başına toplandığını” söyleyenleri eleştirmek için yazmıştır.

Şeytan bunun neresinde

Telli sazdır bunun adı
Na ayet dinler ne kadı
Bunu çalan anlar kendi
Şeytan bunun neresinde

Venedik'ten gelir teli 
Ardıç ağacından kolu 
Be Allah'ın sersem kulu 
Şeytan bunun neresinde

Abdest alsan aldın demez 
Namaz kılsan kıldın demez 
Kadı gibi haram yemez 
Şeytan bunun neresinde

İçinde mi dışında mı 
Burgusunun başında mı
Göğsünün nakışında mı 
Şeytan bunun neresinde

Dut ağacından teknesi 
Kirişten bağlı perdesi 
Beyhey insanın teresi 
Şeytan bunun neresinde

Dertli gibi sarıksızdır 
Ayağı da çarıksızdır 
Boynuzu yok kuyruksuzdur 
Şeytan bunun neresinde




Wingdings

Wingdings Microsoft Windows 'da 3.1