bi anlamda okunmalıydı çünkü filozof Victor Cousin tarafından oluşturulan "Sanat sanat içindir." ideolojisini içinde barındırıyordu. 1879’da Wilde, Londra’da estetizm dersleri vermeye başladı.

William Morris ve Dante Gabriel Rosetti’nin okulunun tanıttığı estetizm, İngiliz mimarisinde büyük yer edinmişti. İngiltere’nin önde gelen estetik sanatçısı Wilde zamanının en göze çarpan simalarından biri oldu. Yine de zaman zaman paradoksları ve esprili sözleri nedeniyle garipsendiği de oluyordu.

Estetizm, genel olarak Gilbert ve Sullivan’ın operası "Patience" (1881)’ta karikatürize edilmişti. Patience, New York’ta büyük başarı sağlamışken; Estetizm, Amerika’nın kalan kısımları için hala anlamsız bir isimdi. Bu nedenle Richard D’Oyly Carte, Wilde’ı Amerika’da yapılacak bir konferanslar serisine davet etti. D’Oyly Carte bu gezinin Patience’ın başarısını daha da artıracağına inanıyordu. Bu gezi Wilde’ın 3 Ocak 1882’de "SS Arizona" gemisiyle Amerika’ya varmasıyla başladı. Bu olaya ait bir kanıt olmamasına rağmen, Wilde'ın bir gümrük memuruna ""Deham dışında beyan edecek hiçbir şeyim yok."" dediği rivayet edilir.

Amerika ve Kanada’ya yaptığı tur sırasında Wilde birçok kasaba eleştirmeni tarafından ayıplandı. "The Wasp Wilde", estetizmi küçümseyen bir karikatüre gazetesinde yer verdi.

İngiltere’ye döndükten sonra Wilde, Pall Mall Gazette’de 1887’den 1889’a kadar köşe yazarlığı yaptı. Daha sonra Woman’s World dergisinin editörü oldu.

Wilde hayatının büyük bir bölümü boyunca sosyalizmi destekledi. Ayrıca özgürlükçü yanını da "Sonnet to Liberty" şiiriyle gösterdi. Wilde ayrıca bir pasifistti. Ve ""Özgürlük kanlı elleriyle geldiğinde onunla el sıkışmak zor olacak."" demişti. Politika hakkındaki ana yazısı ""Sosyalizmin Etkisindeki İnsan Ruhu"" dışında "Daily Chronicles"’a hapishane reformunu destekleyen yazılar yazmıştı.

Lady Florence Dixie’nin 1890’da yazdığı "Gloriana ya da 1900 Devrimi" adlı romanda Hector l'Estrange kılığındaki Gloriana’nın Avam Kamarası'na seçilmesiyle kadınlar oy hakkı kazanıyordu. Dixie’nin l’Estrange karakterini yaratırken Wilde’ı temel aldığı açıktır.

Wilde çoğu yerde biseksüel olarak nitelendirilmesine rağmen kendini Yunan kültüründen gelen bir erkek aşkı geleneğine bağlıyor ve Sokratik olduğunu iddia ediyordu. Şu kişilerle birliktelik yaşamıştı (kronolojik sıraya göre): Frank Miles, Constance Lloyd (karısı), Robert Baldwin ve Lord Alfred Douglas. Wilde ayrıca birçok jigoloyla da beraber olmuştu.

Tarihçiler genellikle Wilde’ın homoseksüelliğinin farkına 17 yaşındaki Robert Ross’a âşık olduktan sonra vardığını söylerler. Neil McKenna’nın "The Secret Life of Oscar Wilde" adlı biyografisinde Wilde’ın homoseksüelliğinin farkına 16 yaşındayken başka bir genç erkeği öptüğünde fark ettiği yazar. McKenna’ya göre Wilde 1874’te Oxford’a vardıktan sonra cinselliğin keşfetti ve daha çok esmer ve sıska erkeklerden hoşlandığını öğrendi. 70'lerin sonlarına doğru Wilde eşcinsel aşkı konusunda kendisiyle aynı düşüncelere sahip bir arkadaş grubuna sahipti ve bu sıralarda Walt Whitman’la tanıştı. Bir arkadaşına Whitman’ın cinsel tercihini açık edecek biçimde "Walt’ın öpücüğü hala dudaklarımda" dediği bilinir. Wilde, 1884’de Constance Lloyd ile evlendi.

Wilde, Ross’la ilk tanıştığında kendi cinselliği konusunda hala tam olarak bilgili değildi. Ross, Wilde’la tanışmadan önce de ona hayrandı ve Victoria döneminin katı ahlak anlayışına karşı ilgisizdi. Sonraları Ross, Lord Douglas’a Wilde’ın ilk erkeğinin kendisi olduğunu söyleyerek aralarında büyük bir kıskançlık başlattı. Wilde kısa zamanda içinde genç erkeklerin bulunduğu bir hayata atıldı. Ona göre ilişki panterlerle ziyafet çekmek gibiydi ve tehlike zevkin yarısıydı. Hemcins aşkı ilk kez Bay W.H.'nin Portresi adlı yapıtında işledi.

1891 yazında Lord Douglas onu şair Lionel Johnson’la tanıştırdı. Aralarında büyük bir dostluk başladı. Bu ilişkinin cinsel bir içeriği olmadığını, sadece entelektüel seviyede olduğunu daha sonraları Lord Douglas söyleyecekti.

Bir süre sonra Wilde’ın Lord Douglas ve Alfred Taylor’la ilişkileri basında yer etmeye başladı. Aktör Charles Brookfield’in de yardımıyla polisler Wilde’ın Londra suçlularıyla olan ilişkisini açığa çıkardı ve Wilde dava edildi.

Dava halkın büyük ilgisiyle 3 Nisan 1895’te başladı ve aynı şekilde 25 Mayıs’ta Wilde’ın büyük ahlaksızlık suçu nedeniyle iki yıl kürek hapsine çarptırılmasıyla bitti.

İlk başta Pentonville’de ve sonra Wandsworth’te yatan Wilde en sonunda Reading Zindanı'na transfer edildi.

Bundan sonra mahkûm C.3.3. olarak bilinen Wilde’a ilk başta kalem kâğıt bile verilmemişti; fakat daha sonra bu ihtiyacı karşılandı. Hapis günlerinde Douglas’a 50.000 kelimelik bir mektup yazdıysa da gönderme şansı bulamadı. Ölümünden sonra mektup Ross tarafından kısaltılarak De Profundis adıyla basıldı. 1962’de tam haliyle "Oscar Wilde’ın Mektupları" adı altında yayımlandı.

Hapis hayatı Wilde’a hiç yaramamıştı ve hayatının kalan üç yılını beş parasız bir halde geçirdi. Yine de hızlı bir biçimde eski zevklerine döndü. Reading Zindanı Baladı bu yıllarda yayımlandı. Son yıllarını geçirdiği "Hotel d’Alsace"ta, daha önce hiç yapmadığı kadar cüretkar şeyler yaptığı söylenir. 
Wilde, 30 Kasım 1900'de Ben Barnes'de menenjitten öldü. Ölmeden hemen önce Peder Cuthbert tarafından Katolikliğe tekrar kabul edildi. Ölürken otel sahibi ve papaz yanındayken ünlü "Ya duvar kağıdı gider, ya ben." sözünü söylemiştir. Vefatının ardından "Cimetiere de Bagneur" mezarlığına gömüldüyse de, daha sonra yine Paris’teki ünlü "Pere Lachaise"’e taşındı ve "Sir Jacob Epstein" tarafından tasarlanan ve üzerinde erkek melekler olan mezartaşının altına gömüldü. Mezarı bugün bile hayranlarının öpücük izleriyle kaplıdır.




Jane Wilde

Jane Francesca Agnes, Lady Wilde (d. 27 Aralık 1821, Dublin - ö. 3 Şubat 1896, Londra) ""Speranza"" takma adıyla da yazan, İrlandalı şair, çevirmen, İrlanda halk masallarının derleyicisi ve ulusal hareket destekçisi. 12 Kasım 1851'de evlendiği Sir William Wilde'dan üç çocuğu oldu: William 'Willie' Charles Kingsbury Wilde (1852-1899), Oscar Wilde (1854-1900) ve Isola Francesca Emily Wilde (1857-1867). 
Jane Wilde, Wexford'da hukuk görevlisi olan Charles Elgee (1783–1824) ve eşi Sarah'nın (d.1851) dört çocuğunun sonuncusu olarak Dublin'de dünyaya geldi. Büyük dedesi 18. yüzyılda Wexford'a gelmiş olam bir italyandı. Gotik oyunlar ve romanlar yazan Charles Maturin'in yeğeni olan Lady Wilde, 1940'larda Genç İrlanda Hareketi'ne katıldı. "Speranza" takma adıyla "The Nation" (Ulus) gazetesinde şiirleri yayınlandı. Bağımsız İrlanda'dan yana ve İngiliz karşıtı yazıları nedeniyle zaman zaman ""Speranza of the Nation"" (Ulusun Umudu) olarak adlandırılıyordu. "Speranza" gazetede silahlı devrim çağrısı yaptığında, Dublin Kalesi'ndeki yetkililer gazeteyi kapattılar ve editör Charles Gavan Duffy'i mahkemeye çıkardılar. Duffy makaleyi yazanın adını vermeyi reddetti. "Speranza" mahkemede ayağa kalktı ve sorumluluğu üstlendi ancak itiraf yetkililer tarafından göz ardı edildi; ama her durumda gazete İngiliz yetkililer tarafından kalıcı olarak kapatıldı.

Jane Wilde, kadın haklarının ilk savunucularındandı ve ve kadınlar için daha iyi bir eğitim kampanyaları düzenledi. Kadınlara oy hakkı için mücadele eden ünlü eylemci Millicent Fawcett'i kadın özgürlüğü üzerine konuşma yapması için evine davet etti. 1883'te evli kadınların mülkiyet hakları ile ilgili yasanın çıkmasına destek verdi.

1864 yılında eşine şövalyelik unvanı verilmesi nedeniyle Jane Wilde, "Lady" oldu. Aynı yıl içinde aile Mary Travers adında genç bir kadınla ilgili Dublin mahkemesinde görülen dava ile ilgili bir skandalla sarsıldı. 1867 yılında, kızı Isola dokuz yaşındayken yüksek ateş nedeniyle öldü. 1876 yılında da eşini kaybetti. Aile, Sir William'ın ölümünün ardından iflasın eşiğine geldiklerini öğrendi.

Lady Wilde 1879 yılında Dublin'i terkederek edebiyat çevrelerinde yeni yeni isim yapmakta olan oğulları Willie ve Oscar'ın yanına Londra'ya taşındı. Geriye kalan yaşamını kocasının İrlanda folkloru ile ilgili araştırmalarını yayınlayarak ve moda dergileri için yazarak yoksulluk içinde büyük oğlu ile birlikte geçirdi.

Lady Wilde, 1896 Ocak ayında bronşit oldu ve ölmeden önce cezaevindeki oğlu Oscar ile görüşmek istedi; ancak isteği geri çevirildi. 3 Şubat 1896'da Chelsea'deki evinde öldü. 5 Şubat'ta düzenlenen cenaze töreninin ardından Londra'da Kensal Green Mezarlığı'da, çok masraflı olduğu için bir mezar taşı bile konmadan anonim bir mezara gömüldü. 1999 yılında Oscar Wilde Derneği tarafından Kensal Green Mezarlığı'na Kelt haçı şeklinde bir anıt dikildi.

1911 yılında Lady Wilde ile yakın bir dostluk kurmuş Amerika doğumlu yazar Anna de Brémont ""Oscar Wilde and His Mother"" (Oscar Wilde ve Annesi) adlı bir anı kitabı yayınladı.





Père Lachaise Mezarlığı

Père-Lachaise Mezarlığı (Fransızca: "Cimetière du Père-Lachaise"), Paris'in merkezindeki en büyük (43,93 hektar) mezarlıktır. Paris'in 20. bölgesinde bulunur.

1803 yılında yapımına başlanan mezarlığın inşaatının mimarı Alexandre Théodore Brongniart'dir. 18 Mayıs 1804 tarihinde küçük bir kızın gömüldüğü bir törenle mezarlık açılmıştır. Mezarlık Paris'te ikamet edenler için inşa edilmesine rağmen, o zamanlarda Paris dışında kaldığı için pek kullanılmadı.

1804 yılında , Père Lachaise'de 13 mezar bulunmaktaydı. 1805 yılında 44; 1806 yılında 49, 1807 yılında 62 ve 1812 yılında 833 mezar bulunuyordu. 1817 yılında, mezarlığı popüleştirme amacıyla Paris Belediyesi, Héloïse d’Argenteuil, Pierre Abélard, Molière ve Jean de La Fontaine'in mezarlarını Père Lachaise Mezarlığı'na taşıdı. Mezarlıkta 1830 yılında 33.000 mezar bulunuyordu.

O tarihlerde Père Lachaise Mezarlığı'na 5 yenileme yapılmıştır: 1824, 1829, 1832, 1842 ve 1850 yıllarında. Bu yenilemelerden sonra mezarlık büyümüş ve 17 hektardan bugünkü haliyle 43 hektarı bulmuştur. 70.000 mezar, 5.300 ağaç, yüzlerce kedi ve iki milyon ziyaretçi ağırlamaktadır.


Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler listesi




Honoré de Balzac

Honoré de Balzac (asıl ismi Honore Bal