ı şekilde iyi olmasının gerektiği, dolayısıyla bunu temin etmenin de çok büyük masraflara yol açacağı kendiliğinden anlaşılır.

Traversler üzerine özel tertibatla bağlanan rayların ucuca eklenmesi ile, elde olunan paralel iki demir şerit, en basit şekliyle bir demir yolu olur. Burada ray dizileri arasındaki iç yüzlerden ölçülen uzaklığa hattın açıklığı denir.

George Stephenson'un yaptığı ilk yolda bu açıklık 4 ayak 8½ parmak = 1435 mm idi. Bundan sonra başkaları tarafından yapılan hatlarda farklı açıklıklar kullanıldı. Ve kısa zamanda Birleşik Krallık'ta yedi muhtelif açıklıkta yol meydana geldi, bir hattan diğerine geçişte meydana gelen zorluklar sebebiyle bu keyfiliğe son verme lüzumunu duyan hükümet 1846'da çıkarılan bir kanunla bunu yaptı ve açıklık olarak 1435 mm kabul edildi.

Bugün bütün Dünya'da Japonya, Rusya ve bazı diğer ülkeler hariç 1435 mm normal açıklık olarak kabul edilmiştir. Yolda kabul edilen bu tek açıklık sayesindedir ki, bugün Londra’dan çıkan bir vagonun hiç kesilmeden Kars’a kadar devamı sağlanır.

Arkeologlar Mısır'daki bir piramitin yakınında M.Ö. 2600 yıllarında yapıldığı sanılan bronz ray kalıntılarını gün ışığına çıkarmışlardır. Piramidin yapımında kullanılan taşların ocaklardan taşınmasında bu raylardan yararlanıldığı sanılmaktadır. Mısır'da kullanılan ray örneğinden, lokomotif yapımının gerçekleşmesine dek binlerce yılın geçmesi gerekmiştir. Bu süre içinde raylar, özellikle maden ocaklarında, hayvanların ya da insanların ağır maddelerle yüklü araçları daha kolay çekmelerini sağlamak amacıyla kullanılmıştır. Bu raylar genellikle tahtadan kimi zaman da rayın dayanıklılığını arttırmak amacıyla metallerle kaplanarak yapılmaktaydı. İlk demir ray 1738 yılında İngiltere'de, Cumberland'daki bir maden ocağında kullanılmıştır. Demiryollarındaki asıl gelişim ise buhar makinelerinin gelişmesi ile olmuştur. 1804 yılında Richard Trevithick ilk lokomotifi inşa ederek 24 Şubat günü Galler'deki bir kalay madeninde kullanmıştır. 27 Eylül 1825'te ise kamu hizmetine giren demir yolları ve lokomotifler yolcu ve yük taşımaya başlamasıyla sanayi devrimini de başlatmış sayılır.

İlk elektrikli yol ise 1879 yılında Berlin'de deneysel olarak inşa edilmiş ve bu tarihten sonra özellikle şehir içi tramvay taşımacılığında elektrikli hatlar kullanılmaya başlanmıştır.

Osmanlı Devleti'nde ilk demir yolu ulaşımı 1854'te Kahire-İskenderiye hattında yapıldı.Anadolu da ilk demir yolu İzmir-Aydın arasında yapıldı. Osmanlı'da demir yolu ağırlıklı olarak II. Abdülhamit döneminde yapılmıştır.

Abdülhamit zamanında yapılan demir yolları ve diğer eserler Osmanlı tarihinin en yoğun dönemi olmasının sebebi, gelişen teknoloji ve 33 yılı aşkın iktidarı boyunca Avrupa ile geliştirilen ilişkiler olarak görülmektedir.

Bugünkü Türkiye Cumhuriyeti sınırlarındaki ilk demir yolu 1860 yılında bir İngiliz şirketi tarafından kurulan İzmir-Aydın hattının bir bölümüdür. Sonra sırasıyla 1865'te İzmir-Kasaba, 1869-1877 yılları arasında Şark Demiryolları (Rumeli hattı) döşendi. Daha sonra 1872'de Anadolu-Bağdat ve Cenup demir yolları, 1892'de Mudanya-Bursa, 1899'da Horasan-Sarıkamış ve Sarıkamış-sınır hatları döşendi ve büyük demir yolları olarak Amasya, Samsun demir yolları ağı döşendi. En fazla demir yolu Cumhuriyet döneminde yapılmıştır.





Boğaziçi Üniversitesi Sarıtepe Kampüsü

Sarıtepe Kampüsü veya Kilyos Kampüsü, Boğaziçi Üniversitesi'nin Sarıyer, İstanbul'da Kilyos koyunda bulunan kampüsüdür. Ana kampüslere 34 km mesafededir.

1985 yılında, Rektör Ergün Toğrol zamanında üniversitenin hazırladığı proje uyarınca “öğrencilerin sosyal ihtiyaçlarını karşılamak için yataklı sağlık merkezleri, mediko sosyal merkezleri, yabancı diller koyu yapılmak” üzere Maliye Bakanlığı tarafından tahsis edilen 1.272.600 m²’lik alan üzerine kurulmuştur.

Üniversite’nin bu alan üzerindeki inşaatları 1991 yılında Biyomedikal Enstitüsü kompleksi (UNESCO Merkezi, araştırma laboratuvarları, konferans merkezi ve destek üniteleri) ile başladı. Üstün Ergüder ve Sabih Tansal’ın rektörlük dönemlerinde bu inşaatlar tamamlandı. 1995 yılında Üniversite Senatosu’nda görüşülen stratejik plan uyarınca YADYOK binası inşaatına başlandı. 2001 yılında inşaat programına alınan yurt ve konut binaları ise bir yıl içinde tamamlandı.

2002-2003 akademik yılında, yaklaşık 200 öğrenci kapasiteli, Kuzey Yurt Binası hizmete açıldı. 
2003-2004 yılında Sarıtepe’de kalan Hazırlık öğrencileri, B blokta (Biyomedikal Enstitüsü için yapılan binalardan biri) açılan dersliklerde eğitim görmeye başladılar. 
2004-2005 akademik yılında Güney Yurt Binası da hizmete açılarak Sarıtepe’de kalan öğrenci sayısı 355’e yükseldi. Buna bağlı olarak Sarıtepe'de eğitim gören hazırlık sınıflarının sayısı arttı. Boğaziçi Üniversitesi Yabancı Diller Yüksekokulu Hazırlık Birimi'nin Sarıtepe Kampüsü'nde sekiz sınıfı bulunuyor. Bunların altısı Orta Düzey, ikisi İleri Düzey sınıfları.

Sarıtepe konutlarında akademik ve idari personel kalmaktadır.

Devam eden çevre düzenleme çalışmalarına paralel olarak Sarıtepe Kampüsü’ndaki sosyal-kültürel faaliyetler de hızla gelişiyor. Özellikle Tiyatro, Folklor, Sinema kulüplerinin yönlendirdikleri faaliyetler çerçevesinde, eğitim çalışmaları ve sahne gösterileri yoğun olarak sürüyor.

Masa tenisi, bilardo, beden eğitimi, bilgisayar salonu, basketbol, kum voleybolu sahaları, öğle ve akşam yemeklerinin verildiği yemekhanesi, kantini, TV salonu, çamaşırhanesi, ütü odası, müzik çalışma, müzik dinleme odaları, reviri ve gelişmekte olan kütüphanesi ile Sarıtepe Kampüsü, öğrenciler ve personel için yaşamın tüm alanlarını kapsayan bir hizmet ağı sunuyor.

Sarıtepe Kampüsü’nun bir özelliği de, dünyadaki belli başlı kumul alanlarından birinin üzerinde yer alması. Üniversite, kumul hareketliliğinin ve kumul bitkilerinin öneminin bilincinde olarak, bu coğrafyanın korunması yönünde bazı projelerin oluşturulmasını da desteklemekte. Çevrede sayıları sürekli artan başka oluşumlar ile kıyaslandığında Boğaziçi Üniversitesi’nin buradaki yapılanması şimdiden sınırlanmış durumda.

Sarıtepe Kampüsü Sosyal Tesisi, özellikle hafta sonlarında deniz ve kumsaldan yararlanmak isteyen akademik ve idari personele ve öğrencilere, Burç Beach plajı hizmet veriyor.





Abbas ibn Firnas

Abbas Kasım İbn Firnas (d. 810 Córdoba - 888 Córdoba ), Berberi gökbilimci, simyacı, fizikçi, şair ve İslam bilgini

Tarihî kaynaklar Endülüslü Firnas'ın da uzun çalışmalar sonunda yeni bir keşifte bulunup bir cihaz yaptığını, üzerine kumaş geçirip kanat yerine büyük kuş kanatları taktığını ve bu âleti çalıştırarak havalanıp uçtuğunu kaydeder. Üstelik havada uzun süre kuşlar gibi süzüldüğünü, daha sonra da yavaşça yere indiğini söyler. İbn-i Firnas'ın bu başarısı Batı'da uçak yapıp uçmayı başaran Wright Kardeşler'den 1023 yıl öncesine rastlamaktadır.

İbn Firnas'da birçok alanda çalıştı, kimya, fizik, astronomi okudu. Astronomi tabloları hazırladı, şiir yazdı, el-Makata adlı saati tasarladı.

Kaya kristallerini kesme yöntemini geliştirdi. O zamana kadar sadece Mısırlılar kristal kesmeyi biliyordu. Bundan sonra, İspanya Mısır'dan kuartz ihracını bıraktı.

Güneş ve gezegenleri hareket halinde gösteren bir Plenatarium da yapmıştı. Bilgin bu cihazla yıldızlarla birlikte bulutu ve şimşekleri de inceliyordu.

Ünlü bilgin ayrıca kendisine has metodlarla bir kısım taşlardan mükemmel cam imal etme usûlünü keşfetmiş, cam sanayiinin de öncüsü olmuştu.

Ayrıca düzeltme kabiliyeti olan camı keşfederek gözlüğün mucidi olduğu kabul edilir.

Bilgin İbn-i Firnas'ın aynı zamanda İslâm musıkîsinin İspanya'da topluma mal edilmesini sağlamıştır.

Libya'da onun onuruna posta pulu basıldı. Irak'ta Bağdat Uluslararası Havaalanı'nda onun anısına bir heykel dikildi. Bağdat'ın kuzeyinde İbn Firnas Havaalanı'na onun adı verildi. Ay üzerinde güneybatıda King ve Ostwald Kraterlerine yakın bir yerde 89 km çapındaki bir kraterin adı İbn Firnas diye isimlendirildi.

Philip Khuri Hitti, 'Arap Tarihi' adlı eserinde şöyle der: 'İbn Firnas, insanlık tarihinde ilk defa bilimsel uçma girişiminde bulunan kişidir.'

Alman bilim tarihi araştırıcısı Sigrid Hunke, 'İbn- i Firnas'ın yaptığı bu uçakla İkaros'un rüyasını gerçekleştirdiğini' dile getirmektedir.

Osman Turan da İbn-i Firnas'ın 'İslâm medeniyetinde modern havacılığın öncüsü' olduğunu dile getirdikten sonra şöyle bir tespiti de ilave etmektedir: 'Daha doğrusu şu dünya tarihinde ilk defa uçmayı gerçekleştiren, uçak yapan bir Müslümandır.'




Nasuh Paşa

Gümülcineli Damat Nasuh Paşa, (ö. 17 Ekim 1614) I. Ahmed saltanatında, 5 Ağustos 1611 - 17 Ekim 1614 tarihleri arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Doğum yerinin nerede olduğuna dair tarihçiler arasında tartışmalar bulunmaktadır. Atayı "Sahayık Zeyli" (s. 615); "Naima Tarihi" ve "Hadikatü'l-vüzera" Gümülcine'li olduğunu bildirler. "Naima Tarihi" (c.2 s.89) Arnavut asıllı olduğunu beyan eder. "Uzunçarsılı" ise Drama köylerinde olduğunu açıklar.

Devşirme olarak İstanbul'a getirilmiş ve "Zülüflü Baltacılar" ocağında eğitim almıştır. Saraydan müteferrkalıkla çıkmış ve Divan-ı Humayun çavuşluğu yapmıştır. Oradan Zile voyvodalığına gönderilmiş ve sonra İstanbul'a dönerek kapılar kethudası ve küçük imrahorluk görevlerini yapmıştır.

1603'te Halep Valiliğine atanmıştır. İran serdarı olan Cığalzade Sinan Paşa onu Halep valiliğinden azletmiş ve yerine "Canpulatoğlu"nu getirmiştir. Nasuh Paşa buna itiraz ettiyse de bu itirazı kabul edilmemiştir. Kendisine vezirlik rütbesi verilmiş ve "Tavil Ahmet" adlı Celali isyancıyı tenkil ile görevlendirilmiştir. Fakat bu isyancı üzerine gittiğinde mağlup olmuş ve geri çekilmiştir. Daha sonra 1606'da Bağdat'ı sahte bir ferman ile ele geçiren "Tavil Ahmet oğlu Mehmet" üzerine Bağdat'ı geri almak üzere gönderilmiştir. Bu seferde de başarısız kalıp Diyarbakır'a çekilmek zorunda kalmıştır. Nasuh Paşa Diyarbakır Valiliği'ne getirilmiştir. Bu görevde iken Bitlis hakimi olan Şerefhan'ın kızı ile evlenmiş ve kayınbabası yoluyla önemli bir servet edinmiştir. Burada eyalet sipahi gücü olarak 5000 atlı mükemmel bir süvar