gelmektedir.
Ayrıca Büyük Yenice, Korucu ve Kayapa beldelerinde de eylül ayı içerisinde panayırlar kurulmaktadır.




Kepsut

Kepsut, Balıkesir ilinin bir ilçesi.

Kepsut, Balıkesir’in doğusunda, denizden 85 metre yükseklikte bir alana kurulmuş olup; Balıkesir-Dursunbey karayolu üzerinde üç tarafı Değirmencik, Kille ve Simav Çayı ile çevrili yarımada görünümündedir. İlçenin güneyinden Balıkesir-Kütahya demiryolu geçer. Kepsut, Balıkesir’e 27 km uzaklıktadır. 1953 yılında Balıkesir merkezin bir bucağı olan konumundan ayrılarak ilçe statüsüne kavuşmuştur.

Kuzeyde 1.336 m ile Çataldağ, güneydoğusunda Alaçam Dağları’nın eteklerinde verimli Kepsut Ovası uzanmaktadır. Kepsut Ovası oldukça verimli topraklara sahip olmasından dolayı hemen hemen her türlü ürünü yetiştirmek mümkündür.

İlçenin nüfusu 2000 genel nüfus sayımına göre 28,022'dir. Bunun 5545'si ilçe merkezinde, 22477'i ise kasaba ve köylerde yaşamaktadır.
İlçede büyük çapta fabrika ve üretim tesisleri yoktur. Buna bağlı olarak, ekonomik gelişim gösteremediği için sürekli göç vermektedir. Kepsut, tarım ekonomisine önem vermeli ve üretilen kaliteli meyvelerini (şeftali-elma-çilek gibi) iyi pazarlara sunabilmelidir. Halkın önemli geçim kaynakları arasında tarım, hayvan ve ormancılık ilk sıraları alır.İlçede süt üretimi ileri seviyededir. Şeftali, elma, çilek ve çeşitli meyveler çok kaliteli olarak yetiştirilmektedir. Şeftali, ilçenin sembolü haline gelmiş olup, ülke genelinde ünlüdür. Her yıl düzenli olarak Temmuz sonlarında Şeftali Festivali düzenlenerek, üreticinin ürününü tanıtmasına olanak sağlanır. Çeşitli mesleklere ve eğitim durumuna göre sağlıklı bir dağılım listesi olmamakla beraber yaklaşık olarak nüfusun %86'sı tarım, %10'u ticaret, imalat ve küçük sanatlar sektörünü, %4'ü ise hizmetler sektörün de çalışmaktadır.


Balıkesir'in genelinde olduğu gibi daha çok Manav karakterli köyler ağırlıktadır. Bunun yanında Yörük köyleri, Rumeli ve Kafkasya muhâciri köyleri ile Tahtacı Türkmen köyleri bulunmaktadır.

İlçenin doğusunda, Dursunbey sınırı boyunca uzanan Gelenduras Dağı bölgesinde yaklaşık 20 köyde Karakeçili Yörükleri yaşar.Bunlar Bursa Mustafakemalpaşa ve Dursunbey'de de akraba köyleriyle kültürel alış veriş içindedir. Karakeçili Aşireti Batı Anadolu'da yaklaşık 350-400 köye sahiptir. Balıkesir'de en çok Karakeçili köyü Kepsut'ta yer alır. Susurluk ve Dursunbey'de de aşiretin diğer köyleri bulunur. Savaştepe ve Sındırgı'da da çok Karakeçili köyü vardır. Balıkesir il genelinde yaklaşık 70-80 köyde yaşarlar. Balıkesir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu ilçede bulunmaktadır.




Manyas

Manyas, Balıkesir ilinin bir ilçesidir. 
Kuzeyinde Bandırma, batı ve kuzeybatısında Gönen, güneyinde Balıkesir il merkezi, güneydoğusunda Susurluk ve güneybatısında Balya ilçeleri ile çevrilidir. Marmara Bölgesi'nin güneyinde yer alıp, sanayi kuruluşlarıyla henüz fazla kirlenmemiştir. İlçenin kuzeyinde bulunan Manyas Kuşgölü idari olarak Bandırma ilçesine bağlıdır.

Manyas’ın en eski sakinleri, coğrafyacı Strabon’a göre Dolionlar’dır. Apollodorus da Strabon gibi, Dolionlar’ın Daskyleion’ya kadar uzanan Aesepus, Gönen-Karacabey, Rindakos, Mustafakemalpaşa ve Adranos Çayı (Kocaçay) arasındaki bölgede oturduklarını belirtir. İlçenin eski ismi Miletopolis veya Pemaninos’dur. Bu bölgenin içine aldığı Ergili mevkiinde 1952 yılında yapılan ilk arkeolojik araştırmada, 7. yüzyıla ait proto-korinth sekaya peos parçaları ve 6. yüzyıla ait Doğu Yunan seramik parçaları elde edilir. Hatta ani döküntü toprak içinde ahanenit buhullası bulunur ve böylece bu yerlerin bir zamanlar İranlılar'a ait bir merkez olduğuna dair bir işarete rastlanır. Ayrıca bunun yanında, Helenistik ve Roma çağına ait adak ve mezar kabartmalarıyla, Manyas’ın 2 km güneybatısında Macar değirmeni, hamam ve yaklaşık 1000 dekarlık bir sahada şehir harabesini andıran kalıntılar, 5 km batısında şifalı kükürtlü ılıca ve Maltepe’de mezarlar, gözyaşı kupaları, yağdanlıklar, küçük şarap testicikleri bulunur.

7. yüzyılın başında ilçe topraklarında yerleşik düzene geçilmiştir. Osmanlı döneminde bölge toprakları, Karesi Sancağına bağlı kalmıştır. 1877 Osmanlı-Rus savaşı sonucunda Kırım Tatarlarinden 25 hanelik göçmen kafilesi Romanya yoluyla bu bölgeye yerleşmiştir. Bunun sonucu olarak, bölgede yaşayan köylüler, buraya Tatar köyü adını vermişlerdir. Ancak bundan 15 yıl sonra, 1892/93’te, Kafkasya’dan 25 hanelik bir göçmen kafilesi daha gelerek, ilçede Maltepe olarak bilinen tepenin eteklerine yerleşince Manyas; Gürcü, Çerkes, Dağıstan, Kabartay vb. kültürden gruplarla renklenmiştir. Sonraki dönemlerde, sıklıkla Kafkasya, Romanya, Bulgaristan ve Yunanistan’dan gelen göçmenlerin bölgeye yerleşmesiyle Tatar köyünün sınırları iyice genişlemiştir. Bu, kaçınılmaz olarak yeni bir yapıyı gerekli kılmıştır. 1890 yılında, 3 km kuzeyindeki Kayaca’da bulunan nahiye teşkilatının Manyas'a alınmasıyla Bandırma’ya bağlı nahiye merkezi olmuştur. 1936 yılının Aralık ayında 3012 sayılı kanunla Balıkesir iline bağlı ilçe merkezi halini almıştır.

Köy sayısına bakıldığında Kafkas göçmenlerinin oldukça çok olduğu görülür. Merkezde de nüfusları yoğundur. Bunun dışında Yerli Türk unsurlar ve Balkan göçmeni Türklerle birlikte Pomak, Arnavut gibi Balkan kökenli gruplar az da olsa vardır.


İlçe bağlısı olarak merkez hariç olmak üzere ilçe merkezine bağlı; 2 belde, 46 köy ve 4 mahalleden oluşmaktadır. Son 20 yılda nüfusu 600 kişi artmıştır. Güncel nüfusu yaklaşık 5.000'dir.





Marmara, Balıkesir

Marmara, Güney Marmara Adaları Balıkesir ili sınırları içerisindedir ve bu adaların en büyüğü olan Marmara, Balıkesir ilinin bir ilçesidir. Türkiye'nin mevcut 4 ada ilçesinden biridir. Marmara Adası'nı ve çevresindeki küçük adaları kapsar. Mermer kelimesinin orijini buradan gelir. Mermeri ile ünlüdür. Paşalimanı adası ise Marmara'ya değil Erdek'e bağlıdır.

Marmara Adaları Marmara Denizi’nin güneybatısında ada Kapıdağ Yarımadası ile Şarköy arasında sığ bir deniz alanında yer alır. Marmara Denizi’ndeki adaların en büyüğü, ismi mermer ve Marmor‘dan gelen Marmara Adası yaklaşık 110 km²‘lik bir alana sahiptir. Adanın en yüksek yeri, Radar Tepe olarak da bilinen İlyas Tepe’dir.

Adada ilk yerleşme, antik çağda Miletoslularca olmuştur. Adada deniz kolonileri ile bağlanan yerleşim, 15.yy’dan itibaren de Türklerle devam etmektedir. Ada halkının çoğunluğu oluşturan Rumlar, yüzyıllarca Türklerle beraber yaşamışlardır. Lozan Anlaşması Mübadele maddesi hükümlerince Rumlar, Yunanistan’a gitmek zorunda kalınca adaya özellikle Karadeniz Bölgesinden gelenler ile Girit Adası’ndan mübadele ile gelenler yerleştirilmiştir.

Antik ismi Prokonnesos olan ada, Kyzikos ile birlikte Delos deniz birliğine bağlanmıştır. İlk çağlardan bu yana mermer yatakları nedeniyle ülkeyi imar etmek isteyen Roma ve Bizans İmparatorluğu’nun en ünlü komutanlarının ilgisini çekmiştir. Osmanlı döneminde de yapılan cami ve sarayların mermerleri buradan sağlanmıştır.

Marmara Adası 4 Temmuz 1987 yılına kadar Erdek ilçesine bağlı kalmış bu tarihten itibaren ilçe olmuştur. Marmara ilçesine bağlı 5 köy ve 2 beldesi vardır. Çınarlı Köyü, Gündoğdu Köyü, Asmalı Köyü, Yiğitler Köyü, Topağaç Köyü ile Saraylar ve Avşa Beldesi.

Çınarlı Köyü, çınarlarıyla ünlüdür. Balıkçılık da oldukça ilerlemiştir. Asmalı Köyü, adanın son İstanbul çıkış noktası olması nedeniyle yat turizmine oldukça elverişlidir. Turizmin yanında zeytincilik ve balıkçılıkla oldukça gelişmiştir. Eski ahşap Rum evlerinin hala kullanıldığı Asmalı Köyü’nün birazı Pomak, çoğu Karadenizli olan sakinleri geçimlerini çam toplayarak ve balıkçılık yaparak sağlamaktadırlar. Topağaç Köyü, adanın tarımsal faaliyetlerine en elverişli köyü olup, adanın sebze ihtiyacının önemli bir kısmını sağlamaktadır.

Saraylar, Roma döneminden kalan mermer ocaklarıyla ünlüdür. Buradan çıkartılan mermerler dünyaca ünlüdür. Saraylar’da bir açık hava müzesi bulunmaktadır.

Adanın doğal yapısını oluşturan mermer İlk Çağ'dan günümüze kadar önemli bir ihraç ürünü olmuştur. Marmara İlçesi, sofralık zeytin üretiminde büyük gelişim sağlamıştır. Balıkçılık ise temel geçim kaynağıdır.




Savaştepe

Savaştepe, Balıkesir ilinin bir ilçesidir.

Savaştepe yörük köylerinin çok olduğu ve yörük kültürünün yoğun yaşandığı bir ilçedir. Yaklaşık 15 köyde Karakeçili yörükleri yaşar. Bunun dışında Hardal, Kılaz, Yüncü yörük aşiretlerinin kurduğu köyler vardır.İlçe merkezinin konuşma ağzı da Karakeçili Yörük ağzıdır. Kültürel anlamda tam Ege'dir. Çok özgün ağır zeybekler oynanır.

İlçenin eski adı Kilesun'dur. Kurtuluş savaşı esnasında yaşanan çarpışmalar ve ilçe halkının sağladığı katkılar nedeniyle 1934 yılında T.B.M.M.'nin kararıyla Savaştepe adını almıştır. İlçenin tarihi çok eski yıllara dayanmaktadır. İlk kuruluş yeri şu anki yerleşim yerini 2 km doğusunda yeralan Halkapınar mevkiidir.

Cumhuriyetin ilk yıllarında kurulmuş olan Savaştepe Köy Enstitüsü ve onun devamı niteliğindeki Savaştepe Anadolu Öğretmen Lisesi ilçenin gelişimine ve tanınmasına önemli katkılar sağlamıştır. Okul Türkiye'nin önde gelen ve tanınan öğretmen okullarından biridir ve mezunları Türkiye'nin her köşesinde binlerce gencin eğitim ve öğretimini sağlamışlardır.




Gercüş

Gercüş (), Batman ilinin bir ilçesidir.

Gercüş’ün tarihi incelenirken bölgenin tarihi içerisinde ele almak ve değerlendirmek gerekir. Dolayısıyla yörede var olan uygarlıkların tarihsel gelişim süreci içerisine Gercüş ilçesini de koyup değerlendirmek mümkündür. Gercüş ovası, iklim, coğrafi konum, tarım ve su açısından insanlara bahşettiği nimetler sayesinde medeniyetin ilk temellerinin atıldığı yerlerden biridir. Gercüş’ün ne zaman inşa edildiği bilinmiyorsa da çevresindeki yerleşim yerlerinin tarihi MÖ 7000 yıllarına kadar geriye gider. Yakup Manastırı Tarihi’ne göre Kefergevson’ım MS 400 yıllarında Gercüş’e yerleştiği söylense de Gercüş’ün bu tarihten önce yerleşim yeri olarak kullanıldığı çevresindeki mağara ve alt geçitlerle sabittir. Bazı rivayetlere göre Gercüş’ün ilk kurulduğu yer MÖ 3000 yıllarında kurulan Gıre Tılhabste’dir. Gıre Tıhabate’nin y