Damico, 2009). Hackerlar bu niteliklerinin yanında “sayılarla ve matematikle çalışma yeteneği de olan kişilerdir. Bellek, hatırlama ve mantıksal akıl yürütme de bir hacker olmak için gereklidir. Hackerların sahip oldukları bir diğer önemli özellikleri ise sabırdır. Çünkü hack, karmaşık bir eylemdir ve bunun için de planlamak ve eyleme geçmek, çok fazla zaman ve sabır gerektirir” (Mitchell, 2018). 
Kavrama dair çizilen bu çerçeveden sonra hacker, bilgi ve merak duygularıyla var olana alternatif geliştirmeye çalışan dünyaya, her zaman büyük ve iyi şeyler olmasa da yeni şeylerin 
gelmesine imkân yaratan kişiler olarak tanımlanabilir (Wark, 2008: 22). Kavramın bu tanımı hackerlığın her ne kadar bilgisayar ve ağ teknolojilerinin bir ürünü olsa da ilgi ve merak duyulan her alanı kapsayabileceğine işaret eder. İlgi duyulan, başka türlü bakılması ve kullanılması sağlanan her alan hacklenebilir ve hacklenilen bu alanlar da farklı hackerlar yaratır. Öyle ki, astronomi alanında ilgi duyan biri astronomi hacker’ı olabilir (Himanen, 2005: 11). 
Hacker kavramını tanımlamaya başlarken, kavramın zaman içinde kullanımının ve anlamının değiştiğinden ve genişlediğinden bahsedilmişti. Kavramın anlamının bu değişim sürecinde, genellikle olumlu bir vurgusu olsa da, 1980’lerde kişisel bilgisayarların gelişmesi ve 1990’larda ağ sistemlerinin yaygınlaşması ile birlikte artan kullanıcı sayıları, hack yapmaya meraklı kişi sayısını artıracak; bu durum da kavrama pejoratif anlamlar eklenmesine yol açacaktır. Çünkü hackerların sayıca artması, hack’in kullanım amacından saptırılmasına yol açacaktır. Bu da hackerların merak ve ilginin yönlendirdiği yaratıcı kişiler olarak tanımlanmalarının yanında (çoğu zaman bu anlamının ötesinde), bedava bir şeyler elde etmek isteyen, veri çalan, sistemleri kıran ve onları işlemez hale getiren kişiler olarak tanımlanmalarına da neden olur. 
Hacker kavramına pejoratif bir anlam yüklenmesinin en temel sebebinin hackerların amaçlarındaki farklılaşma olduğu söylenebilir. Amaçlarına ve faaliyet alanlarına göre şu ana kadar tanımlanmış siyah, beyaz ve gri şapkalı olmak üzere üç farklı hacker sınıfı vardır. 
Siyah şapkalı hacker kavramı, hacker kültür teorisyeni Richard Stallman tarafından batı filmlerinde, kahraman kovboyların beyaz, düşman kovboyların ise siyah bir şapka giymesinden esinlenerek yapılır. Bu hacker grubu, sistemleri kullanılamaz hale getiren, kişisel verileri çalan ve finansal kuruluşlardan hesaplarına para aktaran kişiler olarak tanımlanır (Wilhelm, Andress, 2010: 26-27). 
İşletim sistemlerini daha güvenli hale getirmek için sistemin açıklarını bulan ve güvenlik zafiyetlerinin kötü niyetli kullanımından önce kapatılmasını sağlayan kişilerdir (Güven, 2007: 20). Beyaz şapkalı hackerlar, siyah şapkalı hackerların saldırılarından korunmak için sistemlerin açıklarını bulup, sistem yöneticilerine bildiren hackerlardır ( Yagoda, 2014): Günümüzde beyaz şapkalı hackerlar, birçok kurum ve şirkette güvenlik uzmanı olarak çalışır. 
“Yerine göre beyaz, yerine göre siyah şapkalı olabilen, güvenlik amaçlı bile olsa girdikleri sistemin bilgilerini başkalarıyla paylaşan gruptur” (Elbahadır, 2011: 9). Gri hackerlar, iyi işler yaptıkları gibi, iyi işler yapmaya çalışırken suç niteliğindeki işlere de karışabilen hacker grubudur. 
Siyah ve beyaz gibi net uçları temsil eden hackerların yanında, bir de muğlak bir alanı temsil eden gri şapkalı hacker sınıfının da olması, hackerların yaptıkları işlerle basitçe sınıflandırılmasının kolay olmadığını gösterir. Bu nedenle, hackerları ve onların eylemlerini anlayabilmek, onları yönlendiren itkilerin neler olduğunu ortaya çıkarmak ve bu bağlamda ‘hacker etiği’nden bahsetmek önemlidir. 
Hackerların, enformasyon çağının getirdiği sorunların çözümünün paydaşları olduğu söylenebilir. Hackerların enformasyon çağının sorunlarının çözümünde nasıl bir rol oynadığına geçmeden önce onların, Bir Hacker Manifestosu’nu yazan Mckenzie Wark tarafından enformasyon toplumunda ortaya çıkan bir sınıf olarak kabul edildiklerine değinmek, yerinde olacaktır. Wark’a göre özel mülkiyet, toprağa sahip olan pastoral sınıfı ve onun karşısında mülkiyetsiz kalan çiftçi sınıfını, sanayinin gelişmesi mülkiyetin soyutlanmasıyla birlikte kapitalist ve işçi sınıfını, enformasyon çağı da bilgiye sahip olup onu özel mülkiyet haline getirmeye çalışan vektörel sınıfı ve hacker sınıfını ortaya çıkarmıştır (Wark, 2008: 27): Hacker sınıfının karşısında ise, bilgiyi mülkiyet haline getirip onun denetimini ve kontrolünü elinde tutmak isteyen vektörel sınıf vardır (Wark, 2008: 17). Hackerların Wark tarafından bir sınıf olarak ele alınmaları enformasyon çağında bu sınıfın yüklendiği faaliyetlerin amaçlarını daha iyi kavramamıza yardımcı olacaktır. Çünkü hackerlar, enformasyon çağında bilgiye erişimin serbest olmasını savunan, bilginin sadece üretime kaynaklık eden bir hammadde olmasının önüne geçmek için, hâkim sınıflara karşı mücadele eden ve bu mücadelelerini hem kendilerine hem de eylemlerine dair geliştirdikleri etik ilkelerle şekillendiren bir sınıftır. 
Hacker etiğinin nasıl geliştiğini anlayabilmek için de Richard Sennet’in Zanaatkâr adlı eserinde, zanaatkârlığa dair geliştirdiği yaklaşımdan kısaca bahsetmek ufuk açıcı olacaktır. Sennet, zanaatkârlığa yaklaşımını hocası Hannah Arendt’in, “bir şeyler yapan insanlar genellikle ne yapmakta olduklarını anlamazlar. Kendi kendine zarar veren şeyler de bu bağlantısızlıktan ortaya çıkar” (Sennett, 2009: 10-11). tespitleri üzerinden şekillendirir. Arendt’e göre temel sorun çalışmayı kendi içinde amaç olarak görme ve bir görevi düşünmeden 
ve sorgulamadan yerine getirmedir (Sennett, 2009: 17). Sennet ise bu hususta, görev ve sorumluluk, yapma ve düşünme, kullanma ve sorgulama arasındaki bağlantısızlığı kabul etmekle birlikte, bu bağların kurulabilmesi konusunda hocasına göre daha iyimser bir bakış açısına sahiptir. Ona göre bir şeyler yapan insanlar, yapım sürecinde sadece nasıl sorusuna odaklanmak yerine, nasıl ve niçin sorularını birlikte sorabilirlerse üreticiye hâkim olan ve onu belirleyen ürünlerdense, hem üreticisi hem de kullanıcısı tarafından bilinen ve müdahaleye açık ürünler ortaya çıkar. Sennet’in zanaatkârlığa dair düştüğü bu şerhten yola çıkarak hackerların, yaptıkları iş ve kullandıkları ürünle bağlarını koparmayan zanaatkârlar oldukları söylenebilir (Sennett, 2009: 20). Hackerlar, meraklı ve sorgulayıcı yapılarıyla başka türlü olabilme ihtimalini düşünebildikleri ve kullandıkları şeyleri amacına uygun kullanmanın ötesinde, bu şeylerin sağladığı farklı imkânları da arayarak kullandıkları için Sennett’in tarif ettiği zanaatkâr sınıfına dâhil olabilirler (Sennett, 2009: 356). Çünkü hackerlar bu nitelikleriyle, üretilenlerin hâkim ve belirleyici bir konumda olmalarının önüne geçmeye çalışır. Hackerlar ayrıca, modern çalışma düzeninin serbest merakı ortadan kaldırmasının önüne geçmek (Sennett, 2009: 352) ve çalışma-düşünme ayrımını ortadan kaldırmak için, görev ve zaman merkezli çalışmaya da karşı çıkar (Himanen, 2005: 53). Hackerlar, zamanla bireysel hayat ritimlerine uyan bir ilişki kurar (Himanen, 2005: 37). Çalışma zamanlarını kendilerine göre belirler. 
Üretilen ürünün kullanıcıyı belirlemesi ve yönlendirmesi, hackerların temel mücadele konularının başında gelir. Hackerların belirlenim ilişkilerine karşı çıkmaları da yabancılaşma kavramı etrafında ele alındığında, onların yabancılaşmaya karşı bir mücadele yürüttükleri söylenebilir. Çünkü onlara göre yabancılaşma, kullanılan “teknolojilerin denetimin bir parçası haline getirilmesine” (Assange, 2012: 33). ve bunun kullanıcılar tarafından farkında olunmaması, anlaşılmaması ve teknolojinin merak edilmemesiyle bu süreçlerin kusursuzca işlemesine imkân tanır. Dolayısıyla hackerlar, merak edip, karıştırdıkları, keşfettikleri ve yeniden şekillendirdikleri araçları kontrol ve denetim mekanizmaları olmaktan çıkarıp, onları kullanıcıları için özgürleştiren kişilerdir (Assange, 2012: 65). 
Hackerlar, internetin yaygınlaşması ile birlikte bireyin siyasal fikirlerinin, aile ilişkilerinin, arkadaşlıklarının ve beğenilerinin bu alana taşınması ve kamusal-özel hayat ayrımının sınırlarının iççice geçmesiyle artan gizliliğin korunması ihtiyacıyla eyleme geçen kişilerdir (Assange, 2012: 27). Hackerlar, internet kullanıcılarının birer istatistik haline getirilmelerine ve bu yolla gözetlenip denetlenmelerine karşı gizlilik ve mahremiyet politikalarını savunarak, internetin gözetleme ve denetim aracına dönüşmesine, hakkımızdaki her türlü bilginin alınıp satılabilir bir meta haline getirilmesine karşı mücadele ederler (Himanen, 2005: 101) 
Hackerların etik bilinçlerinin bir diğer unsurunu ise, onların bilgiyle kurdukları ilişki şekillendirir. Hackerlar, bilgiye erişimin serbest olmasını savunurlar. Hackerların bilginin serbestliğini savunmalarının nedeni ise, bilginin metalaştırılıp mülkiyet haline getirilmesine karşı mücadele edip, bilginin dolaşıma sokularak herkes tarafından özgürce kullanılmasını ve geliştirilmesini istemeleridir. Hackerlar, bilgiye erişimin serbestliğini, bilimsel bilginin üretilmesi ve bu üretimin sürekli hale gelmesi için de isterler. Çünkü onlara göre, “bilimsel bilgi açık olduğu sürece müşterek bilgiye yapılacak gizli marjinal eklemeler heyecan verici bireysel kazanımlara dönüşebilir” (Himanen, 2005: 70). Hackerlar, bu amaçları için bilgiye serbest şekilde ulaşabilmeyi savunan ve bunun için gerekli ortamı hazırlayan ‘açık model’ sistemini geliştirirler. Açık model; yeniliğin teknik değil, toplumsal bir şekilde geliştirilmesi, fikir üretme sürecinin herkese açık olması, fikirlerin herkes tarafından test edilmesi ve bunun üzerine bir şeyin inşa edilmesi ya da geliştirilmesidir (Himanen, 2005: 60, 75). Bu modelde, sürece katılanlar için karşılıklı bir öğrenme süreci yaşanır (Himanen, 2005: 82). 
Hackerların, bilginin serbestliğini savunmalarının bir diğer boyutunu da, devleti ve kurumları daha şeffaf ve hesap verebilir olmaya zorlamaları oluşturur. Hackerlar, “bilginin, iktisadi değerlerin ve gücün mübadeles