smi bir statüsü yoktur. Ülkede insanların mensup olduğu en büyük din İslam'dır. Halkın %95'i Sünni Müslüman, %2'si ise Şii Müslüman'dır. Geri kalan %3'lük gibi bir kısmı Hristiyanlar oluştururlar. Ülkede Hristiyan'lar daha çok Rus Ortodoks Kilisesi'ne mensupturlar.

Ülkenin denize kıyısı yoktur. Denize kıyısı olmadığından ve bulunduğu yükseklikten dolayı sert bir iklime sahiptir. İklimi özetlersek, iç kısımlarda kıtasal, Pamir dağlarında yarı çöl ve kutupsal iklim görülmektedir.






İkitelli, Küçükçekmece

İkitelli, İstanbul'un batısında Küçükçekmece ve Başakşehir sınırları içeresinde yer alan semt.

1980'lerin başında Eminönü, Karaköy gibi semtlerde bulunan imalatcı ve sanayi sektörlerini şehir dışına taşımak için art arda başlayan İkitelli Organize Sanayi Bölgesinde yer alan imalatcı siteleri ve İstoç ile 20 sene içinde çok büyük bir değişme göstermiştir. Bu sitelerin getirdiği gecekondulaşmanın yanında semt içinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından Başakşehir isimli toplu konutların yapılması ve Olimpiyat Köyü ile Atatürk Olimpiyat Stadyumu için bu bölgenin seçilmesi ile çok hızlı bir gelişme yaşamıştır. Semte bağlı Mahalleler Mehmet Akif mahallesi, Atatürk mahallesi, Ziya Gökalp mahallesi olup son mahalle 2009'da Başakşehir'e geçmiştir.

Semtin nüfusu 1980'lerin başında yoğun göçle birlikte artmıştır.İkitelli Sanayi sitesi ile sanayide büyük bir ivme kazanmıştır.İETT'nin merkezi 1986'da buraya taşınmıştır. İkitelli Organize Sanayi Bölgesinin yine bu tarihlerde temeli atılmıştır, ayrıca Başbakanlık Toplu Konutlarının yapımınıda 4 etap olacak şeklinde başlanmıştır. Tüm bunların temelini Başbakan Turgut Özal tarafından atılmıştır. Turgut Özal'ın en büyük projelerinden biri organize sanayi bölgesidir. Organize sanayi bölgesinde yer alan halı yıkama organize saniyi bölgeside bulunmaktadır. Yapı itibarı ile Avrupa'nın en büyük organiza sanayi bölgesidir. Nasıl ki Adnan Menderes kendi adını taşıyan Aksaray'daki Menderes Bulvarını yaptırdıysa, Turgut Özal da İkitelli Organize Sanayi Bölgesini yaptırmıştır.




İkitelli Organize Sanayi Bölgesi

İkitelli Organize Sanayi Bölgesi. İstanbul’da özellikle Fatih, Eminönü, Kâğıthane ve Haliç çevresine yayılan ve çıkardıkları atık, duman, gürültü vb. ile insan sağlığına zararlı unsurlarla çevreyi kirleten, bu suretle kent ve kent insanına zarar veren, ayrıca şehircilik açısından olumsuz bir durum ortaya çıkaran küçük ve orta boy sanayi işletmelerini, meskun alanlar dışında şehircilik ilkelerine uygun ve her türlü altyapısı hazırlanmış alanlarda toplayarak, çevreye zarar vermeden faaliyetlerini sürdürmelerini sağlamak amacıyla İkitelli'de 1981 yılında kurulan organize sanayi bölgesi.





Divan edebiyatı

Divan edebiyatı, Türklerin, müslümanlığı kabul etmelerinden sonra islam medeniyetini etkisinde ortaya koydukları edebiyat türüdür. İslami edebiyat, yüksek zümre edebiyatı, havas edebiyatı, saray edebiyatı, enderun edebiyatı, klasik edebiyat, eski edebiyat gibi adlarla da anılan bu edebiyat en yaygın kullanımla Divan Edebiyatı adıyla anılmıştır. Bunun nedeni şairlerin manzumelerini topladıkları eserlere Divan denilmesidir. Divan Edebiyatı, saray ve medrese çevresinde aydın topluluğun edebiyatı olarak gelişti. Türklerin İslamiyet’i kabul etmelerinden sonra medrese kültürü ile yetişen şairlerin Farsça’yı edebiyat dili olarak benimsemeleri, aruzun Türk Edebiyatına da girmesini sağladı. Divan şiiri, kurallarını Arap ve Fars edebiyatından alan aruz vezni ile yazıldı. Gazel ve kasidenin Arap, mesnevi ve rubainin Fars edebiyatı kökenli olmasına karşılık daha az kullanılan tuyuğ ve şarkı Türklerin Divan edebiyatına kazandırdığı nazım şekilleri olmuştur. Genellikle aşk temalı şiirler yazılırken, söz sanatına ve mazmunların kullanımına çok önem verildi. 19. yüzıldan sonra Divan edebiyatı gittikçe zayıflamaya başladı. Büyük şair ve yazarların yetişmemesi, yetişen şairlerin kendisinden öncekileri taklit etmesi ve son olarak Namık Kemal başta olmak üzere Divan edebiyatının konusuna yönelen tenkitler bu edebiyatın gözden düşmesine yol açtı. Batı edebiyatının etkisindeki Tanzimat edebiyatı ile birlikte yeni biçimler ve konular kullanılmaya başlandı.

Türkiye topraklarında Divan edebiyatının ilk örnekleri 13. yüzyılda ortaya çıkmıştır. 13. yüzyılın sonunda Horasan'dan gelip Konya'ya yerleşen Hoca Dehhânî, İran klasik edebiyatını örnek alan ilk klasik Türk şairi olarak kabul edilir. Selçuklu sarayında bulunmuş, eğlence ve irfan meclislerine katılmış olan Hoca Dehhânî, dönemindeki çoğu şairin dinî-tasavvufî konularla ilgili eserler kaleme almasına karşılık içki meclisleri gibi dünya zevklerini, dünyevî aşkın çeşitli yansımalarını, hayatın geçiciliğini, bu yüzden içinde bulunulan zamanı hakkıyla yaşamak gerektiğini nakleder. Bu özelliğiyle Dehhânî din dışı edebiyatın Anadolu'da gelişen Divan edebiyatındaki ilk temsilcisidir.

Anadolu Selçuklu Devleti yıkılmasından sonra kurulan Anadolu beyliklerinin merkezinde Farsça'dan Türkçeye geniş bir çeviri hareketi gerçekleşti. Uçlarda Türk dili ve halk kültürü egemendi. Türkmen beyleri yüksek Fars kültürüne yabancı idiler. Bu kültürü onlara saraylarında musahib şairler aktaracaktır. Bu devirde özellikle İran şairlerinin kaside ve gazellerinde işlenen içki, aşk, tasavvuf, eğlence konuları, onların kullandıkları imgeler, başvurdukları benzetmeler Türkçeye aktarıldı. Gene bu örneklere dayanan aşk, serüven, tasavvuf konularıyla ilgili mesneviler yazılıyordu. Ancak uzun ünlüsü olmayan Türkçenin aruz veznine uydurulması güçlükler yaratıyordu. Böyle olduğu halde başlangıçta Türkçe sözlere, deyimlere hatta atasözlerine şiirde geniş yer veriliyordu. 13. yüzyılın sonu 14. yüzyılın başlarında Mevlevîler arasında manzumeler söyleyen bir tür gûyende(okuyucu) olduğu bilinen Şeyyad Hamza'nın Kuran-ı Kerim’de Ahsenü’l-Kasas olarak adlandırılan, Yûsuf suresi'nin kaynaklık ettiği Yûsuf Peygamberin hikâyesini anlattığı "Yusuf ile Zeliha" mesnevisi divan edebiyatında Anadolu sahasında kaleme alınmış ilk Türkçe Yusuf ile Zeliha mesnevisidir. Mevlana'nın Mesnevisinden ilham alarak yazılan ve adeta Türkçe bir Mesnevi olan "Garibnâme" (1330) mesnevisinin sahibi olan ve Yunus Emre yolunda şiirleri bulunan Kırşehirli Aşık Paşa, İlhanlılar'ın Anadolu valisi Timurtaş'ın vezirlerindendi. Aşıkpaşa gibi Kırşehirli olan Gülşehrî bu dönemin kuşkusuz en önemli şairidir. İran'ın en önemli şairlerinden Ferîdüddin Attâr'ın "Mantıku't-Tayr" adlı eserini genişleterek Türkçeye çeviren Gülşehrî eserleri ile 14. Yüzyıl boyunca Anadolu’daki klasik Türk edebiyatının gelişmesinde büyük rol oynayacak olan Germiyanlı şairler üzerinde kuvvetli tesiri bulunur. "Süheyl-ü nevbahar" (1350) mesnevisinin sahibi Mes'ûd, Türkçeye tercüme ettiği "Kelile ve Dimne" çevirisini Aydınoğulları beyliğinde kaleme almıştı. "Hüsrev ü Şirin" (1367) mesnevisinin yazarı Fahrî de, Aydınoğulları beyliğinde yetişmişti. Mes'ûd ve Fahrî'nin eserleri Germiyanlı şairlerin ortaya çıkmasından önceki ilk Türkçe aşk-macera romanlarıdır.

Germiyanlı şairler Türkçeyi aruz veznine uydurarak klasik Türk edebiyatının temelini atmışlardır. Germiyanlı şairlerden Şeyhoğlu Mustafa, Şeyhî ve Ahmedî divan dili ve sanatındaki orijinallik ile, Osmanlı klasik edebiyatının kurucuları arasında sayılmaktadır.Yıldırım Bayezid padişah olmadan önce Kütahya sancakbeyi olarak Germiyan topraklarına yerleştiğinde Germiyanlı şairlerden bazıları Osmanlı hizmetine girdiler. Germiyanlı saray şairleri arasında Şeyhoğlu Mustafa önde gelen ilk şair sayılmaktadır. Şeyhoğlu aşk hikâyesi "Hurşid ve Ferahşad"ı efendisi Germiyan beyi Süleymanşah için yazmış ancak onun ölümü üzerine Kütahya'da sancakbeyliği yapan Yıldırım Beyazıd'a sunmuştur. Diğer Germiyanlı şairler gibi Şeyhoğlu da Osmanlıların Timur darbesinden sonra Yıldırım Beyazıd’ın oğlu Emir Süleyman'ın himayesine girmiştir. Edebiyat tarihçileri 15. yüzyılın divan şairlerinin en başında Şeyhî'yi anarlar. Germiyanoğulları beyliğinde yetişen Şeyhî de Yıldırım Beyazıd'tan sonra sırasıyla Emir Süleyman, Çelebi Mehmed ve II. Murad'a musahib olmuştur. Şeyhî'nin divanı dışında başlıca eserlerinden biri klasik Türk divan edebiyatında eşi benzeri olmayan "Harnâme"dir. Aynı zamanda bir hekim olan Şeyhi; Çelebi Mehmed'i tedavi edince, Çelebi Mehmed ona bir köy hediye eder. Köye doğru giderken Şeyhî, yolda soyulur ve dövülür. Bunun üzerine Harnâme'yi kaleme alır. Eserde kaderi yük taşımak olan bir eşeğin semiren öküzlere özenmesi üzerine başına gelenler mizahi bir dil ile hicvedilmiştir. Şeyhî’nin Harnâme adlı eserinin Türk Edebiyatında önemli bir yerinin olmasının ilk hiciv metni olarak kabul edilmesinin yanında Türk edebiyatının ilk Fabl örneği olarak kabul edilmesidir. Ancak edebiyatçılara göre Şeyhî'nin şaheseri, onun İran şairlerinden çok fazla ilhamlar ve izler taşıyan Osmanlı padişahı II. Murad'a sunduğu "Hüsrev ü Şirin" (1421-1429) adlı mesnevisidir. Divan'ı ve "Çengnâme" (1405) isimli mesnevisiyle tanınan Ahmed-i Dâ'i de ilk önce Yıldırım Bayezid daha sonra Emir Süleyman'ın hizmetine girmiş Germiyanlı şairlerdendir. Dâ'i'nin en başarılı eserlerinden Çengnâme devrinin yaşantısını, özellikle Emir Süleyman'ın işret meclislerini yansıtmıştır. Dâ'i, Emir Süleyman’ın Edirne'deki sarayında, onun işret meclislerinin baş konuğu olup bu meclisleri anlattığı Çengnâme'nin konusunu oluşturan "Çeng", kanuna benzeyen, dik tutularak çalınan bir sazdır. Eser, çengin 24 teli ve klasik musikinin 24 makamından hareketle 24 bölüme ayrılmıştır. Türk edebiyatında varlıkların konuşması ve kendilerini anlatması, Çengnâme'de görülür. Bu mesnevide konuşan varlıklar çeng isimli çalgı aleti ve onu oluşturan ipek teller, servi ağacı, ceylan derisi ve at kılıdır. Germiyanlı şairler arasında eserlerinin genişiliği ve sanatı bakımından en önde geleni Ahmedî'dir. Germiyan'da yetişip daha sonra Osmanlı hizmetine giren, "İskendername" ve "Cemşid ü Hurşid" adlı mesnevileriyle tanınan Ahmedî'nin, Osmanlı şiirinin temellendirilmesinde önemli bir yeri vardır. Ahmedî'nin Edirne'de Yıldırım Bayezid’ın oğlu Emir Süleyman’a sunduğu ve sekiz bin b