ndan yönetilir ve İsveç Karolinska Enstitüsü tarafından seçilen bir yönetici sekreter ve beş üyeden oluşan bir komite tarafından verilir. Çoğu zaman Nobel Tıp Ödülü olarak anılmasına rağmen Nobel vasiyetinde özellikle "fizyoloji veya tıp" olarak belirtmiştir. Bu sayede ödül daha geniş bir alanda verilebilmektedir. İlk Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü 1901 yılında Alman bilim insanı Emil Adolf von Behring'e verildi. Her ödül sahibine, bir madalya, bir diploma ve miktarı yıllara göre değişen para ödülleri verilir. 1901 yılında Emil Adolf von Behring 150.782 İsveç kronu, ki bu 2008 yılı Aralık ayında 7.731.004 İsveç kronuna eşittir, para ödülü aldı. 2008 yılında ise Harald zur Hausen, Françoise Barré-Sinoussi ve Luc Montagnier 10.000.000 kron para ödülünü (1 milyon € ya da 1,4 milyon US$'dan biraz fazla) paylaştılar. Ödül, Stockholm'de Nobel'in ölüm yıldönümü olan 10 Aralık'ta bir ödül töreniyle verilmektedir.

Ödül sahipleri fizyoloji veya tıpla ilgili birçok farklı daldaki çalışmalarıyla bu ödülü kazanmışlardır. 2000 yılına kadar ödüllerde öne çıkan dallar ise 13 ödül ile nörobiyoloji, yine 13 ödül ile ara metabolizma, 8 ödül ile G proteinleri ve ikincil mesajcılar aracılığı ile sinyal iletimi konuları olmuştur. 1939 yılında Alman bilim insanı Gerhard Domagk, ülkesinin hükümetinin izin vermemesi nedeniyle ödülünü alamamıştır. Domagk daha sonra madalya ve diplomasını almış ancak para ödülünü almamıştır. 2012 itibarıyla 10 kadın bilim insanı bu ödülü kazanmıştır: Gerty Cori (1947), Rosalyn Yalow (1977), Barbara McClintock (1983), Rita Levi-Montalcini (1986), Gertrude B. Elion (1988), Christiane Nüsslein-Volhard (1995), Linda B. Buck (2004), Françoise Barré-Sinoussi (2008), Elizabeth H. Blackburn (2009) ve Carol W. Greider (2009). 2012 itibarıyla toplam 201 kişi Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü kazanmıştır. Bununla birlikte I. ve II. Dünya Savaşları gibi nedenlerle 9 yıl (1915–1918, 1921, 1925, 1940–1942) ödül verilmemiştir.

2012 ödülleri ile birlikte toplam 201 kişi Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü almaya layık görülmüştür. 201 kişinin ülkelere göre dağılımı aşağıdaki tabloda gösterilmektedir. İki ülkesi olan kişiler için, ait oldukları ülkelere 0,5'er puan eklenmiştir. Yani bir kişi hem Kanada hem de Amerika Birleşik Devletleri'nden ise o zaman bu iki ülkeye 0,5'er puan eklenmiştir.

Ülkeler belirtilirken ödül alan kişinin, ödülü aldığı yılki milliyeti baz alınmıştır.





4WD

4 Tekeri güçlendirme sistemi ,4WD ( Four wheel drive ), AWD ("All Wheel Drive") veya 4x4, Klasik sistemlerde otomobiller ya ön aks mili üzerinde bulunan 2 tekerlek (önden çekmeli) veya arka aks mili üzerinde bulunan 2 tekerlek (arkadan itmeli) beraber tahrik olurken bu sistemde yolun koşullarına ve ihtiyaca bağlı olarak ön ve arka aks üzerinde bulunan 4 tekerlekde birlikte aynı anda ve çoğu kez aynı güç oranlarında harekete geçirilirler. Başka bir ifadeyle aracın motor gücü 4 tekere birden iletilmektedir.

Bu sistemi seri üretim olarak araçlarına uygulayan ilk firmalardan biri Subaru olmuştur. Daha sonra 1980 yılında Audi sistemi biraz değiştirerek Quattro modelinde uygulamış ve rallilerde büyük başarılar elde etmiştir. Ancak sistem otomobil tarihinde ilk kez 1905 yılında Lotil marka araçta uygulanmıştır.

4WD (4x4) sistemini her otomobil firması kendine has dizaynlarda üretmektedir. Sisteme nereden bakılırsa bakılsın genel anlamda 3 kategori dikkatleri çekmektedir:


Bu sistemlerden yüksek güçlü arabalarda direksistem daha ekonomik olduğu halde , orta ve düşük güçlü otolarda isteğe bağlı sistem daha avantajlı ve ucuz çözüm yoludur.

Bu sistemle en uygun çekiş ve kilitlenme sağlanmaktadır. Işıklı gösterge aracılığıylada 4 wd sisteminin kumanda durumu hakkında sürücü sürekli olarak bilgi edinmektedir.





4WS

Dört tekerden yönlendirme (İngilizce: Four wheel steering), virajlarda yol tutuşu artıran , yüksek hızlarda araçların emniyetli ve kolay sollanmasını sağlayan, şehir içindeki manevraları ve park etmeyi kolaylaştıran bir sistemdir . 

İlk "4ws" sistemi 1905 yılında Lotil marka traktörde uygulanmıştır. Honda 1987 yılında mekanik kumandalısını, Mazda ise 1988 yılında elektronik kumandalısını piyasaya çıkarmıştır.

Ön tekerlekleri sağa veya sola kırdığımızda arka tekerlekler de ön tekerleklerin 5'te 1'i kadar sağa veya sola dönerek arabanın arkasının viraj dışına doğru kaçmasını engeller. Yüksek hızda arka tekerlekler ön tekerleklerle aynı yönde düşük hızlarda ters yönde dönmektedirler.





Nobel Barış Ödülü sahipleri listesi

Nobel Barış Ödülü sahiplerinin tam listesi:




Afacan Beşler

Afacan Beşler (orijinal adı: İngilizce: "The Famous Five") Enid Blyton tarafından yazılan çocuk kitapları serisidir. Toplam yirmi bir kitaptan oluşan serinin tamamı Türkçeye çevrilmiştir. Seride kurgusal üç kardeş, bir kuzen ve bir köpeğin atıldığı maceralar birbirinden bağımsız hikâye örgüleriyle kitaplarda anlatılmaktadır. Aynı isimle bir de çizgi film serisi de bulunmaktadır. 
Toplam yirmi bir kitaptan oluşan serideki eserler kronolojik sıraya göre: 
Julian, Dick ve Anne üç kardeştir. En büyükleri olan Julian akıllı ve mantıklı bir oğlandır. Kardeşi Dick de en az onun kadar uyumlu bir çocuktur. Kardeşlerin en küçüğü olan Anne ise daima ağabeylerinin koruması altındadır. Üç kardeşin anne ve babası İskoçya’ya baş başa tatile gitmeye karar verince, çocuklara gün doğar. Onlar da ilk defa tek başlarına tatil yapabileceklerdir. Babalarının önerisiyle Quentin amcalarının yanına gitmeleri kararlaştırılır. Çocuklar, huysuz bir bilim adamı olan amcalarının evine gittiklerinde, en az onun kadar huysuz kuzenleri George’la da tanışırlar. Asıl adı Georgina olan bu kuzen, adından da anlaşılacağı gibi aslında bir kız çocuğudur. Gelin görün ki, oğlan kılığında dolanmakta ve kendisine “George” diye hitap etmeyenlerle konuşmamakta ısrarlıdır. İnatçı, dediğim dedik, başına buyruk, sözünün eri ve oğlan çocuklarıyla boy ölçüşecek kadar cesur bir çocuktur George. George’un en büyük gurur kaynağı annesinin ailesine ait olan “Kirrin Adası”dır. Yaşadıkları Kirrin Koyu’nun tam ortasındaki bu ufacık adacığı annesi George’a armağan etmiştir. George’un hayatta vazgeçemediği bir diğer şeyse sevgili köpeği Timothy'dir. Kitaplarda bu beş afacanın maceraları anlatılmaktadır. 




Parasetamol

Parasetamol (asetaminofen), ağrı kesici ve ateş düşürücü etkiye sahip bir ilaç etken maddesidir.

Parasetamol ağızdan alındığında gastrointestinal sistemde hızla emilir. İlaç alındıktan 30-60 dakika sonra maksimum plazma konsantrasyonlarına ulaşır. Parasetamol bütün dokulara hızla dağılır. Plazma proteinlerine bağlanması zayıftır. Plazma yarı ömrü 1-4 saattir. İdrarla, parasetamol’ün %1-3’ü değişmemiş olarak atılır. %80’i ise biyolojik olarak glukuronid veya sülfat bileşikleri olarak atılır. Analjezik etkisi yeni nesil analjeziklere göre hafif kalmış olsa da gastrointestinal sistemde yan etkisinin hemen hemen olmaması, güvenilirliği ve de gebelerde kullanılabilmesi parasetamolun her zaman ön planda kalmasını ve klasik bir analjezik olmasını sağlar.

Baş ağrısı, migren, adet sancıları, diş ağrısı, soğuk algınlığı ve gripal enfeksiyonlara bağlı ağrı, nevralji, nevrit, siyatik, lumbago, kas ve eklem ağrıları, orta kulak ağrıları, sinüzit ve cerrahi operasyonlara veya yaralanmalara bağlı ağrılar ile adet zorluklarından kaynaklanan ağrılarda endikedir. Asetilsalisilik asite duyarlılığı olan hastalarda alternatif ilaç olarak kullanılır.

İleri derecede böbrek ve karaciğer rahatsızlığı olan hastalarda kullanılmamalıdır. Parasetamole aşırı duyarlılığı olanlarda ve daha önce anemisi olanlarda kullanılması sakıncalıdır. Parasetemol kedilerde toksik özelliğe sahip olduğundan kullanılmamalıdır.

Günlük alınabilecek maximum doz 4 gramdır. Aktif alkolizm, viral hepatit, karaciğer hastalığı ve ağır böbrek fonksiyon bozukluğu olanlarda dikkatle kullanılmalıdır. Kronik alkoliklerde terapötik dozları takiben hepatotoksisite ve karaciğer yetmezliği gelişir. Kronik alkol bağımlılarında güvenli doz saptanamadığından, günde 2 gram veya daha düşük dozlar önerilir. Alışılmış terapötik dozlarda kısa süreli olmak şartıyla gebeliğin tüm dönemlerinde kullanılabilir. Yüksek dozlarda devamlı kullanımı annede anemiye, yeni doğan bebekte ise ölümcül böbrek hastalığına neden olabilir; ama bunun dışında gebelerde güvenle kullanılabilir.

Deride püriritik makulopapüler döküntüler, ürtiker, methemoglobinemi ve bazı gastrointestinal belirtiler gibi yan etkiler görülebilir.

Barbitüratlar ve diğer antikonvülzanlar, kloramfenikol, desipramin, doksorubisin, mide boşalma süresini etkileyen ilaçlar ve uzun süreli tedavilerde antikoagülan ilaçlarla etkileşme olasılığı vardır.




Mustafa Eremektar

Mustafa Eremektar, (d. 28 Mart 1930, İstanbul - ö. 29 Mart 2000, İstanbul), Mıstık adıyla tanınan Türk karikatür sanatçısı.

Çizdiği Cemal Nadir Güler portresinin 15 Mart 1947'de "Doğan Kardeş"'te yayımlanmasıyla profesyonel iş hayatına atıldı. "Akşam" gazetesinde, daha sonra "Hafta", "Yavrutürk", "Akbaba", "41 Buçuk", "Tef" ve "Dolmuş" gibi dergilerde, 1957-61 arasında "Vatan" gazetesinde çizdi. Ayrıca "Son Posta", "Cumhuriyet" ve "Yeni Sabah" gazetelerinde de karikatüristlik yaptı.

"Doğan Kardeş"'te ""Taş Devri"" adlı bir çizgi romanı yayımlandı. ""Taş Devri"" daha sonra çeşitli gazete ve dergilerde çizgi roman ve bant karikatür olarak yayımlandı. 1950’de Mengü Ertel ve Berk Çalıkman’la San Organizasyon’u kurdu.

Eremektar, 1958'de Gazeteciler Cemiyeti Altın Kalem Ödülü'nü kazandı. 1962'de çizgi film yapmaya başladı. Ayrıca reklam filmleri gerçekleştirdi. Eserleri yurt dışında da yayımlanan Eremektar, 1973'te Bulgaristan'ın Gabrovo kentindeki uluslararası karikatür yarışmasında özel ödül kazandı. "Milliyet Çocuk" dergisinde ""Uzay Çocukları"" ve ""Bizim Ali"" adlı çizgi romanları yayımlandı.

Farklı çağlarda geçen çizgi romanlarında güncel yaşamın çelişkilerini yansıtmış, çocuksu denebilecek, son derece yalın çizgileriyle değişik kuşaklara ulaşmayı başarmıştır. ""Uzay Çocukları""nın bazı serüvenlerini 1981'de kitaplaştıran Eremektar, çocuklar