l etmedi. Bunun nedenini Eski Yunan ve Roma’ya dönmenin “bugün”ün ve “doğru”nun tam zıddı olduğunu, modernin “buranın” ve “şimdi”nin sorusu olduğunu söyleyerek açıklamıştır. 
Bu yıllarda Amerikan mimarisi üzerine düşünmeye başlayan mimar, Winslow Evi’nden sonra tam yedi yıl boyunca fikirler oluşturdu. 1901 yılında 'Ladies Home Journal' adlı yayında "Prairie Evleri" adlı projesini tanıttı. 1901 -1911 arasında inşa ettiği küçük ve konforlu evleri Prairie Evleri serisi olarak anılmaktadır. Geniş saçakları, yayvan ve yatık hatları, düz yüzeyleri, teras ve gizli bahçeleri olan bu evler yeni bir mimari dilinin doğmasına neden olmuştur. Prairie tarzındaki ilk ev, 1902’de Illinois Highland Park’ta inşa ettiği "Willits Evi"; serinin baş yapıtı ise 1909’da Şikago’da inşa ettiği "Robie Evi" oldu. Bu evleri yaparken Wright’in arzusu sadece bir ev inşa etmek değil, bütün bir çevreyi hatta evin içinin detaylarını oluşturmaktı. Evle birlikte mobilyalarını, aksesuarlarını, kumaşları, halıları da tasarlamaktaydı. 

Meslek yaşamının ilk yıllarında daha çok ev tasarımına odaklanan Wright’ın bu dönemde gerçekleştirdiği ev-dışı yapılar arasında en önemlisi, New York’ta 1904’te Larkin Sabun Fabrikası için tasarladığı yönetim binası oldu.

Taylorist Açık Plan ofis tipinin ilk örneği kabul edilen bu binada Wright özel ofis mobilyalarının, duvarları kaplayan gömme dolapların tasarlanmasına kadar her türlü detayla ilgilendi.
1909 yılına kadar 130’a yakın bina yapan Wright’in başarısı ve ünü iyice yayılmıştı. 1909’da içinde ev çizimlerinin yer aldığı "Wasmuth albümlerini" hazırlamak üzere Almanya’ya gitti. Bir süredir aşk ilişkisi içinde olduğu Mamah Cheney da kendisine katıldı. Eşlerini ve çocuklarını bırakarak bir süre İtalya'da yaşayan ikili, birlikte Avrupa'da sergilere katıldı. Bu gezi ve Wasmuth albümleri Wright’in çalışmalarının Avrupalı mimarlarca tanınmasını sağladı. Çift, bir yıl sonra dönüp Wisconsin'de birlikte yaşamaya başladı. 

Wright, doğup büyüdüğü Spring Field’e dönünce Mamah ile birlikte yaşamak üzere Wisconsin Nehri’ne bakan yeni bir ev ve stüdyo inşa etti. Binaya, “"Taliesin"” adını verdi. 15 Ağustos 1914’te büyük bir trajedi yaşandı; Wright Şikago’da çalışırken bir hizmetçi Taliesin’i ateşe verdi. Evde yemek yemekte olan Mamah Chaney, iki çocuğu ve dört çalışanı ile birlikte hayatını yitirdi. Bu olayla harap olan Wright, aynı yıl Taliesin ’i yeniden inşa etti.

Wright, yangından sonra kendisine taziyelerini gönderen Maude (Miriam) Noel ile birlikte yaşamaya başladı. 

Mimar, 1915’te Japon imparatoru tarafından Tokyo İmparatorluk Oteli’ni inşa etmek üzere davet edildi. Miriam Noel ile birlikte gittiği Tokyo’da altı yıl kaldı. Otel inşaatında Antonin Raymond ve Paul Mueller ile beraber çalıştı. Binanın depreme dayanıklılığına olağanüstü önem verip, gereken her şeyi göz önüne aldı. 1922’de inşaat tamamlandıktan sonra ABD’ye döndü. Otelin açıldığı 1 Eylül 1923 günü tarihin en yıkıcı depremlerinden biri meydana gelmiş ve otel, depreme dayanan nadir yapılardan biri olmuştur.
1922’de Los Angeles’a yerleşip yeni bir büro açan Wright, o yıl ilk eşi Catherine’den resmen boşandı. Kasım 1923’te Maude (Miriam) Noel ile evlendi. Morfinman olan Miriam ile ilişkisi evlendikten sonra daha kötüye gitti ve kısa bir süre ondan ayrı yaşamaya başladı. Bu dönemde çok az iş alabilen Wright, “"dokulu beton blok"” sistemi (textile block houses) ile dört konut inşa etti. Bu dört konuttan ilki, Pasadena’da antikacı Alice Millard için yaptığı 400 metrekarelik evdir ve günümüzde ulusal mimarlık anıtı olarak tescillidir.
Wright, 1924’te Karadağlı bir balerin olan Olga Lazovich ile tanıştı, Los Angeles’tan ayrıldı ve Olga birlikte Taliesin’de yaşamaya başladı. 1925 sonunda bu birliktelikten bir kızı dünyaya geldi. Doğumdan önce 20 Nisan 1925’te çıkan bir yangınla Taliesin ikinci kez yandı. Wright’ın çok değerli Japon baskıları da bu yangında kül oldu. Mimar, binayı "Taliesin III" adıyla yeniden inşa etti. 1927’de Miriam Noel’den’dan boşandı.

Taliesin II yangını ve boşanma nedeniyle maddi açıdan zor durumda düşen Wright, Talisein’i satışa çıkarıp San Diego’ya taşınmak zorunda kaldı; San Diego’da Olga ile evlendi. Eski dostları ve öğrencileri sayesinde 1928’de Talisein’i geri alıp Wisconsin’e dönebildi. 
Wright, 1932’de bir vakıf kurdu. Bu vakıf, tasarım sektöründe eğitim görenlere burs ve Taliesin’de staj olanağı vermekteydi. Aynı yıl yayımladığı “"Otobiyografi"” adlı kitabı okul için bir reklam aracı oldu; okula pek çok başvuru geldi. Böylece 1932’de 23 stajyer gelip Taliesin’de onunla yaşayıp çalışmaya başladı. Taliesin, felsefesi “yaparak öğrenme” olan bir mimarlık okuluna dönüştü. Okula kabul edilen öğrenciler, çizim elemanı olmadan önce bazen bir-iki yıl, sadece inşaatlarda çalışıyor, tarımla uğraşıyorlardı. Haftanın belli gecelerinde konserler verilip, şiirler okunuyordu. Haftada bir gün de Wright tarafından öğrencilerine belli konularda konferanslar veriliyordu.. Mimar, en tanınmış eserlerinden kimisini burada öğrencileri ile birlikte üretti. 

1932’de “"Kaybolan Şehir"” adlı bir kitap daha yayımlayarak “"Broadacre Şehri"” adlı kentsel ütopyasını tanıtan Wright, öğrencileri ile birlikte bu düşünce üzerinde çalıştı.

Wright, Pensilvanya’da Şelale Evi olarak bilinen ünlü konutu 1935’te tasarladı. Oğulları Taliesin’de Wright’ın öğrencisi olan Kaufmann ailesinin yaptırdığı ev, Bear deresinin şelaleye dönüştüğü bir noktada şelalenin üzerinde konumlanır. Time Dergisi’nin 1938 Ocak sayısına kapak olduğundan beri ilgi çeken ev, Wright’ın en tanınmış eserlerinden birisi oldu.

Temizlik malzemeleri üreticisi Johnson Wax şirketi için 1936’da Racine, Wisconsin’de Taylorist ilkelere uygun olarak yeni genel merkez binasını tasarladı. 1939’da inşaatı tamamlanan ve günümüzde halen şirket tarafından kullanılmakta olan bina hizmete girdiğinde 1930’ların mimari başyapıtlarından birisi olarak kabul edilmiştir. Wright, bina için kırktan fazla orijinal mobilya tasarladı ve binada ağırlıklı olarak Cheeroke kırmızısını kullandı.

1933 yılından itibaren kışları daha sıcak bir bölge olan Arizona’da geçirmeye başlayan Wright, 1937’de Arizona’da "Taliesin Batı"’nın inşasına başladı. Artık bütün öğrencileri kışları Wisconsin’den Arizona’ya geliyordu. Çöl yaşamına uygun çeşitli fikirleri, yenilikleri, bina detaylarını burada denedi. Bu kompleks, günümüzde Frank Lloyd Wright Mimarlık Okulu’nun ana kampüsüdür. 
1936’da ABD büyük bir ekonomik kriz içindeyken tekrar ev mimarisine yönelen Wright, 'Prairie Evi'nden sonra 'Usonian Evi'ni geliştirdi. Bu tasarım ile düşük gelir düzeyine sahip insanların konut ihtiyacına cevap vermiş oldu. 1937’de Madison, Wisconsin’de bir gazeteci tanıdık için inşa ettiği “"Jacobs Evi"” ilk “Usonian Evi” kabul edilir. 1945’te New Yorklu bir arkadaş grubunun satın aldıkları arazi üzerinde kendileri için Broadacre Şehri düşüncesine uygun ev tasarlaması talebi üzerine "Pleasantville", önemli Usonian Evi örneklerindendir.

Wright’ın en son ve en ünlü eseri Guggenheim Müzesi’dir. Amerikalı ünlü bir koleksiyoncu olan Solomon Guggenheim ile sanat danışmanı Hilla Rebay ile birlikte, 1943 yılında Frank Llyod Wright'a bir mektup yazarak bir müze tasarlamasını talep ettiler. 10 yıllık bir proje çalışma sürsinden sonra 1955 yılında müzenin inşaatına başlanabildi. Müze 1959’da Wright’in ölümünden 6 ay sonra açılabildi.

1959 yılı Nisan ayında aniden hastalanan Wright, 9 Nisan 1959 günü 92 yaşında Arizona’da hayatını kaybetti. Springfield, Wisconsin’de Taliesin yakınındaki Unity Chapel Mezarlığı’na defnedildi. 1985’te üçüncü eşi Olganiniva’nın ölümünden sonra mezardan çıkarılıp yakılmış ve külleri Arizona’da eşinin külleri ile birlikte gömülmüştür.
Frank Lloyd Wright 3 kez evlilik yapmış ve 4 erkek 3 kız olmak üzere, 7 çocuk sahibi olmuştur. aynı zamanda 3. eşinin sahip olduğu kız çocuğunu da evlat edinmiştir.

Eşleri:




Levni

Levni (17. yüzyıl sonları, Edirne- 1732, İstanbul), asıl adı "Abdülcelil Çelebi", Osmanlı minyatür sanatçısı, halk şairi.

Lale Devri'nin yaşamış sanatçı, Osmanlı minyatür sanatının son büyük temsilcisidir. 17. yüzyılda duraklamış olan Osmanlı minyatür sanatına renk, perspektif, betimleme anlayışı ve natüralist öğeleriyle yenilikler getirmiştir. Eserleri, iki boyutlu bir yüzey sanatı olan minyatürle, perspektifi ve ışık gölgeyi kullanan Avrupa resmi arasında bir geçit olarak kabul edilir.

III. Ahmet'in şehzadelerinin 1720'deki sünnet düğünün anlatan Surname-i Vehbi adlı eseri süsleyen minyatürleri Levni'nin en ünlü eserleri arasındadır.

Şiir de yazan Levnî'nin yirmi kadar şiiri günümüze ulaşmıştır.

17. yüzyılın sonlarında Edirne’de dünyaya geldi. Asıl adı Abdülcelil Çelebi idi. Yaşamı ve eğitimi hakkında fazla bilgi yoktur. Genç yaşta İstanbul’a giderek Topkapı Sarayı'ndaki nakkaşhanede tezhip öğrendikten sona II. Mustafa zamanında sarayın başnakkaşlığına getirildiği bilinir. III. Ahmet döneminde de bu görevini sürdürdü. Lale Devri'nin en önemli ve yetenekli saray nakkaşı oldu. Mesleğinden ötürü Levnî (Levn:renk) adı kendisine sonradan verildi.

İlk büyük çalışması, Dimitri Kantemir'in Osmanlı Tarihi ile ilgili kitabı için II. Mahmut'a kadar hüküm süren 22 padişahın portreleri idi. Bu portrelerin orijinalleri günümüze gelemedi. Padişah portrelerinin yer aldığı Silsilename, sünnet düğününün resmedildiği Surname-i Vehbi ve tek tek sayfalardan oluşan Murakkalar onun en önemli eserleri idi.

Aynı zamanda bir halk şairi olan sanatçının şarkı, türkü, gazel, semai, gazel-i semai ve kalenderi formunda şiirler yazmıştır. Adı, Kilâri Ahmed Efendi'nin 1131 (1718) tarihli "Enderunlu Şairler, Hattatlar ve Musikî San'atkârları Tezkiresi"’ nde geçen Levni'nin şairliği dolayısıyla halk şairlerinden oluşan bir çevresi vardı. Atasözü ve deyimleri içeren "Atalar Sözü Destanı" adlı eserin de oa ait olduğu kabul edilir.

1732-1733'te yaşamını yitiren sanatçı, Eyüp'te Otlakçılar Camii yakınlarına defnedildi. Fakat bugün mezarının nerede olduğu bilinmemektedir.





Son Dans

Son Dans, Funda Arar'ın 3 Mart 2006 tarihinde yayınlanan dördüncü solo albüm