ine bağlı olarak tanımlanan devlet karakterinin” (Assange, 2012: 12) bu araçlarla tahakkümcü bir güç elde etmesine karşı mücadele ederler (Assange, 2012: 14). Hackerların bu amaçları, bir hacker grubunca oluşturulan wikileaks ve bu örgütün faaliyetleri üzerinden örneklenebilir. Wikileaks asıl karar verici olan halkın, dâhil edilmediği gizli süreçleri ifşa ederek devleti ve kurumları şeffaflığa zorlar. Wikileaks, şeffaflık ve hesap verilebilirlik vurgularıyla yönetimleri daha demokratik olmaları için zorlar (Uçkan, 2013: 77). 
Hacker etiği demokratik bir düzeni savunur ve böyle bir düzen kurmak için mücadele eder. Bu hususta Julian Assange, hackerlığın şiarının “güçsüzler için mahremiyet, muktedirler için şeffaflık” çağrısı olduğunu söyler (Assange, 2012: 17).Bu bağlamda hackerlar da toplumsal sorunlarla, geliştirdikleri şiddetsiz eylem yöntemleriyle mücadele etmeye çalışır. Dolayısıyla birçok hackere göre de, “hack şiddet içermeyen doğrudan eylemin ulaştığı en üst noktadır” (Assange, 2012: 15). Hackerların etikleri doğrultusunda geliştirdikleri bu şiddetsiz eylem biçiminin adı hacktivizmdir. Hacktivizm; “bilgisayar teknolojisinin veya programlama sistemlerinin toplumsal bir soruna yönelik tepki gösterme amaçlı kullanılması” (Demirkıran, 2013: 28). olarak tanımlanır. Bu eylemlerin temel itici gücü haksızlık ve adaletsizliğe dair gelişen tepkidir. “Hacktivist eylemler genelde yapı itibarı ile yıkıcı veya yok edici özellik taşımaz; bir sistemi yok etmek yerine, sistemi geçici süreliğine erişilemez hale getirir veya aksaklık çıkarır.” (Demirkıran, 2013: 31). Hacktivizm eylemlerini hackerlar başlatsa da 
hacktivizm, sorunun çözümüne dâhil olmak isteyen herkesin katılımına açık bir eylem biçimidir. Böylelikle hacktivizm, karşıt olunan ve tepki gösterilmek istenen bir olay için, farklı cinsiyetten, dilden, dinden, ırktan, meslekten ve yaştan bireylerin geçici süreliğine bir araya gelip eylem düzenlemelerine imkân sağlar. Hacktivist eylemlerin düzenlenme yeri de dijital alanlardır. Sanal bir mekânda düzenlenen bu eylemler, “iktidarın elinde tuttuğu yapılara kafa tutabilecek geçici otonom bölgeler” (Tunç, 2011:198) açması bakımından da önemlidir. 
Hackerlar geliştirdikleri bu etik ilkeleri ve şiddetsiz eylem biçimleriyle, enformasyon çağının gelişen teknolojiyle birlikte getirdiği sorunlara karşı, bilginin serbestliği için mücadele eden, bireyin mahremiyetini savunan, devletleri ve kurumları daha demokratik ve şeffaf olmaya zorlayan yeni bir sınıftır. “Hackerlar, bilginin, daha da ötesinde denetim altına alınmamış anlamın peşindedir” (Uçkan, 2013: 46). Hackerların bu amaçları, "objektif gerçeklerin kamuoyunu şekillendirmede duygular ve inançlara göre daha az etkili olduğu” günümüz koşullarını anlatan post-truth çağında daha da önemlidir. Bu dönem, gerçek olmadığı bilinmesine rağmen gerçek gibi kabul edilen ve inanılan bilgilerin sosyal medya ve iletişim araçları aracılığıyla hızla yayıldığı bir dönemdir. Post-truth çağı kabaca sadece bir yalana inanmayı tercih etmekle açıklanamaz. Post-truth’un gelişen teknoloji ve ağ sistemleri aracılığıyla yaygınlaşan haber kanallarının, gerçeklik algısını değiştirmesiyle de doğrudan bir ilişkisi vardır. Sosyal medya, Baudrillard’ın Simülakrlar ve Simülasyon adlı eserinde göstermeye çalıştığı gibi gerçekliğin yeniden üretilebilir hale geldiği ve bu durumu kontrol etmenin de mümkün olmaktan çıktığı alanlardır ( Baudrillard, 2017). Çünkü “sosyal medya her türlü iletişim kanalından sızarak; rol ve gerçek arasındaki boyuta sızar.” Gerçekliğin üretilebilir ve yeniden kurgulanabilir hale geldiği bu alanlarda, üretilen bilginin kaynağına ulaşmak ve onu kontrol etmek de neredeyse imkânsızdır. Bu alanlar, hız ve yayılma özellikleri ile haberin ya da bilginin asıl kaynağını önemsiz ve etkisiz hale getirir. Algoritmalar aracılığıyla bu alanların, kişinin daha önceki aramalarından ya da paylaşımlarından yola çıkarak geliştirdiği özel filtreler de, kullanıcıların objektif haberlere ya da bilgilere erişmesini kısıtlar. Bu filtreler kullanıcıların karşıt fikirlerden haberdar olmalarını da engeller. İçinde bulunulan bu çağ, “Enformasyon hızı ve iletişim şebekelerinin yaygınlığı ve medyatik etkisi ile büyük bir hızla kişiyi enformasyon kullanıcısı olmaktan çıkarıp, “seyirci” haline dönüştüren, olup biten her şeyi de bir “gösteri” haline getiren” (Uçkan, 2013: 43) bir dönem olması nedeniyle, hackerları da harekete geçirmiştir. Bilginin serbest dolaşımı savunan ve onun meta haline getirilmesine karşı çıkan hackerlar, hakikatin olgulardan değil de hakikati yaratma gücünü kendinde bulanlardan çıkarılmasına karşı mücadele ederler. Hackerlar, çoğu haber kanalını, yayınladıkları yalan 
haberlerin gerçekleri ile hacklerler. Yalan haberlerin siyasi propaganda aracı haline getirildiği ve siyasetin içinin boşaltıldığı bu dönemde, yalan ve siyaset ilişkisini doğruluk tespiti yapan bir yazılımla denetleyebilmeyi veya kullanıcılarını manipüle etmek üzere kullanılan bu alanların kısıtlanmasını ya da hacklenmesini sağlayabilecek önemli bir sınıf olan hackerların varlıkları bu çağda daha da önemlidir. 
ASSANGE Julian, 2012, Şifrepunk Özgürlük ve İnternetin Geleceği Üzerine Bir Tartışma, Çev. Ayşe Deniz Temiz, Metis Yayınları, İstanbul.
BAUDRİLLARD, Jean, 2017, Simülakrlar ve Simülasyon, Çev. Oğuz Adanır, Doğu Batı Yayınları, İstanbul. 

CASTELLS Manuel, 2013, Ağ Toplumunun Yükselişi, Çev. Ebru Kılıç, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul.
CASTELLS Manuel, İletişimin Gücü, 2016, Çev. Ebru Kılıç, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul.
DAMİCO José Ricardo de Oliveira, Hacker Nature, 2009, 
file:///C:/Users/PC/Downloads/Hacker_Nature.pdf, (erişim tarihi 20.04.2018).
DEMİRKIRAN Pınar, 2013, Hacktivizm, Der. Ali Rıza Keleş, Yetkin Sal, İçinde Hack Kültürü ve Hacktivizm: Yeni bir Siyaset Biçimi, Alternatif Bilişim İstanbul, ss 27-34. 

ELBAHADIR Hamza, 2011, Hacking İnterface, Şefik Basım ve Yayıncılık, İstanbul.
ERİŞ Ufuk, 2009, Türkiye’de Kırıcı (Hacker) Kültürü, Eskişehir Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Eskişehir. 

GÜVEN Mehmet, 2007, İnternette Güvenlik ve Hacker Cracker Meseleleri, Aydan Web Ofset, Ankara.
HİMANEN Pekka, 2005, Hacker Etiği, Çev. Şebnem Kaptan, Ayrıntı Yayınları, İstanbul. 

KELEŞ Ali Rıza, 2013, Önsöz, Der. Ali Rıza Keleş, Yetkin Sal, İçinde Hack Kültürü ve Hacktivizm: Yeni bir Siyaset Biçimi, Alternatif Bilişim İstanbul, ss 5-9.
LONDON Jay, Happy 60th Birthday to the Word “Hack”,2015, 
https://alum.mit.edu/slice/happy-60th-birthday-word-hack, (erişim tarihi 12.05.2018) 

MİTCHELL Bradley, What is Hacking, 2018, https://www.lifewire.com/definition-of-hacking817991, (erişim tarihi 20.04.2018). 

SENNETT Richard, 2009, Zanaatkâr, Çev. Melih Pekdemir, Ayrıntı Yayınları, İstanbul. 

SABANCI Ahmet, 2013, “Hackerlara Bir Karşı Kültür Olarak Bakmak”, Der. Ali Rıza Keleş, Yetkin Sal, İçinde Hack Kültürü ve Hacktivizm: Yeni bir Siyaset Biçimi, Alternatif Bilişim İstanbul, ss 16-27. 

TUNÇ Aslı, 2011, “Kanunsuz Ama Meşru: Sanal Ortamda Sivil İtaatsizlik ve İnternet Korsanlığı”, Cogito, Sayı 67: 197-205.
UÇKAN Özgür, 2013, “Hacker’lar: Viral Kültürün “Semantik Gerillalar”ı mı, Enformasyon Toplumunun Veri Hırsızları mı?”, Der. Ali Rıza Keleş, Yetkin Sal, İçinde Hack Kültürü ve Hacktivizm: Yeni bir Siyaset Biçimi, Alternatif Bilişim İstanbul, ss 41-48.
YAGODA Ben, A Short History of Hack, 2014, 
https://www.newyorker.com/tech/elements/a-short-history-of-hack(erişim tarihi 22.04.2018). 

WARK, Mckenzie 2008, Bir Hacker Manifestosu, Çev. Merve Darende, , Altıkırkbeş Yayınları, İstanbul. 

Wilhelm Thomas ve Andress Jason, 2010. Ninja Hacking: Unconventional Penetration Testing Tactics and Techniques, Elsevier, USA.





Nibiru

Sümerler tarafından, Nibiru, yani "geçiş gezegeni" ismi verilen, Babil astronomları tarafından ise Marduk, günümüz insanlarınca ise "Gezegen X" olarak adlandırılan gezegen olduğu iddia edilen hayali bir varlıktır.

Maya takviminin bittiği Aralık 2012 tarihini takiben Dünya'ya yakın geçiş yapacağı öne sürülmektedir. Zecharia Sitcin tarafından yapılan araştırmalara konu olmuştur. Dünyadan 4 kat daha büyük olduğu ve güneş çevresindeki turunun 3600 yıllık periyoda sahip, eliptik bir yörüngesininin olduğu bu araştırmalarda ortaya atılmıştır. "Sitchin", Mısır ve Mezopotamya'daki araştırmaları esnasında eski uygarlıkların da bu gezegenden haberdar olduğunu ileri sürülmüştür.
Sümerler tanrılarına gökten gelenler diye adlandırırlardı.

NASA'nın resmi sitesinde bir video açıklamasında 
sözü edilen uzay cisminin bir gezegen olmadığı açıkca ifade edilmiştir.




Muzaffer Tema

Muzaffer Tema (15 Haziran 1919, İstanbul - ö. 4 Ekim 2011, Çeşme, İzmir), Türk sinema sanatçısı.

İstanbul Belediye Konservatuvarı'ndan mezun olan sanatçı; Ankara Devlet Konservatuvarı ve Cumhurbaşkanlığı Filarmoni Orkestrası'nda görev yaptı. 1949'da sinemada ilk oyunuyla, profesyonel oldu. 1959 yılında bir süreliğine Amerika'ya gitti. Zsa Zsa Gabor ile aşk yaşamıştır. Sinemada yeni yüzlerin ortaya çıkmasıyla, karakter rollerinde yer almaya başlayan 1950'li yılların popüler oyuncusu, iki evlilik yaptı. Son zamanlarda reklam filmlerinde rol aldı. Sinema yaşamında dört filmde de yapımcı oldu.





Aladağ

Aladağ, Adana'ya bağlı bir ilçe ve aynı ada sahip şehir.

Doğusunda Kozan ilçesi, güneyinde İmamoğlu ve Karaisalı ilçeleri, batısında Pozantı ilçesi ve kuzeyinde Niğde ile Kayseri illeri vardır. Yüzölçümü 1.347 km² olup nüfusu 2008 nüfus sayımına göre 18.249'dur.

İlçenin merkezi Aladağ kasabasıdır. Eskiden "Karsantı" adıyla Karaisalı ilçesine bağlı bir bucak olan ilçe, 1987 yılında ilçe olmuştur. İlçenin kuzey kesiminde Toros Dağları'nın Aladağlar adıyla anılan bölümü bulunmaktadır. İlçe de adını bu dağlardan almaktadır. İlçe coğrafî açıdan dağlık bir bölgede olduğundan tarımda verimlilik düşüktür. İlçe, 6360 sayılı kanunla Büyükşehir ilçe belediyesi statüsüne döünüştürülmüş olup, 31 mahallesi bulunmaktadır.

Turizm açısından en ünlü yerleri; Akören Kilisesi, Meydan Ka