nehirleri arasındaki bölgeye geldiler. Bu hareketleri nedeniyle Macarları batıya Orta Avrupa'ya sürdükleri gibi kendileri de Karadeniz'in kuzeyine egemen oldular. Ruslarla bölgenin hakimiyeti için yapılan Peçenek saldırıları 1036 yılında I. Yaroslav tarafından durduruldu.

Peçenekler 1049'da diğer Oğuz boylarının baskısı sonucu Batı Karadeniz ve Balkanlara geldiler. Karadeniz'in kuzeyi ve Balkanlarda 11. yüzyılın sonlarına kadar önemli bir güç oldular. 1048 yılında Tunayı geçerek Bizansa akına başladılar. 1050 yılında Edirneyi kuşatan Peçenekler, 1053 yılında Bizans’ı ağır yenilgiye uğratmışlardır. 1090 yılında Büyük Çekmeceye kadar geldiler. Bu dönemde Bizanslılar batıda Peçenek Türkleri, Anadolu’dan Selçuklu Türkleri, İzmir ve civarında Çaka Bey ile uğraşıyordu.

Peçenekler bu sırada İstanbul’u almak isteyen Çaka Bey ile anlaştılar. Buna göre Peçenekler karadan, Çaka Bey denizden İstanbul'u kuşatacaktı. Bizans İmparatorluğu bu tehlikeden kendini başka bir Türk kavmi olan Kıpçakların yardımıyla kurtuldu. Oğuzlardan sonra Balkanlara gelmiş olan Kıpçaklarla anlaşan Bizans yöneticileri, Meriç kıyısında göçebe iki gücü birbirine kapıştırdılar. Sonuçta Peçenekler Lebounion Savaşı'nda ağır yenilgi aldılar. (28 Nisan 1091). Bu olaydan sonra Peçeneklerin bir kısmı Macaristan’a çekilerek Macarlara karıştılar. Bir kısmı da Vardar nehri boylarına yerleştiler ve Slavlaştılar. Bir kısmı da Bizanslılar tarafından alınarak Kıpçaklarla birlikte Anadolu’ya Selçuklular’a tampon maksatlı yerleştirildiler. Fakat 1071 Malazgirt Savaşı Bizans ordusunun önemli bir kısmını oluşturan Oğuz-Peçenek-Kıpçak Türkleri saf değiştirdiler.

Peçenekler Karadeniz'in kuzeyinden bugünkü Macaristan topraklarına gelmişlerdir. Peçenekler, atlı göçebe yaşam tarzı sürdürmüşler; fakat bulundukları coğrafyada siyasi bir teşekkül oluşturamamışlardır. 130 yıl kadar Balkanlarda varlıklarını sürdürmüşler ve daha sonra bir kısmı Bizans hakimiyetine girmiş, bir kısmı ise varlıklarını Balkanlar'da devam ettirmişlerdir. Bizans saflarındaki Peçenekler Malazgirt Savaşı'nda Selçuklu tarafına geçmişler ve savaşın Selçuklular tarafından kazanılmasında önemli rol oynamışlardır.

Günümüzde hala İç Anadolu'nun çeşitli yerlerinde birçoğu Türkmen geleneğini sürdüren Peçeneklerin yaşadığı bilinmektedir. Eskişehir, Ankara, Aksaray arasında bazı köy ve yer adları da bu görüşü desteklemektedir. (Ankara'nın Altındağ, Kazan, Çamlıdere ve Sincan ilçelerine bağlı Peçenek adında köyler vardır. Eskişehir'in Han ilçesinde Beçene köyü bulunmaktadır. Şereflikoçhisar ve bugün kısmen Aksaray İl sınırları içerisinde arada kalan bir kısım Kırsal Bölgesine ciddi sayıda Peçenekler yerleşmesi olmuş Bizans döneminde, burada Peçenek Çayırı ve bu Çayır boyu bulunan Köylere eskiden bugüne Peçenek Köyleri denilmekte, Ayrıca Şırnak'ın İdil ilçesine bağlı Peçenek adlı bir köy daha vardır.) Bunlarla birlikte Gümüşhane ve Bayburt yöresinde de var oldukları bilinmektedir.

Aliuşağı, Şereflikoçhisar köyü halkının da Peçenek olduğu iddia edilir. 11. yüzyılda Bizans İmparatorluğu tarafından diğer Türk Devletlerine karşı tampon bölge oluşturulmak için İç Anadolu'da Tuz Gölü'nün doğusuna Aliuşağı'na ve bölge köylere yerleştirilen Peçenekler, burada Müslümanlığı kabul etmişlerdir. İlk ismi Uşak-ı Aliyyiyey-i Peçenek olan Aliuşağı köyü, günümüzdeki Aliuşağı köyünün kuzeyinde Peçenek Çayırının güneyinde bulunuyordu. Köyün ismi Osmanlı İmparatorluğu döneminde Aliuşağı oldu.

Trabzon'un Çaykara ilçesine bağlı Maraşlı (eski adıyla Nefs-i Paçan) köyüne ilk yerleşenlerin Peçenek Türkleri olduğu düşünülmektedir.
Kahramanmaraş'ın Afşin ilçesindeki Berçenek (Tarlacık) ismindeki köyün Peçeneklerden kalma olduğu rivayet edilir.






Körfez ülkeleri

Basra Körfezi kıyısında bulunan ülkelere "Körfez ülkeleri" denir. Bunlar; Suudi Arabistan, Bahreyn, Katar, Irak, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, İran ve Umman'dır. Körfez ülkelerinden en büyük yüzölçümüne sahip olan ülke Suudi Arabistan'dır. Orta doğu'daki bütün körfez ülkeleri hızla gelişmesiyle dikkat çekmektedir.




Aptullah Kuran Kütüphanesi

Aptullah Kuran Kütüphanesi, Boğaziçi Üniversitesi içinde yer alan bir kütüphanedir.

Robert Kolej 1863 yılında Dr.Cyrus Hamlin tarafından kurulduğunda, ilk önce Bebek'deki eski bir binaya yerleştirildi. Böylece Kütüphane'nin de ilk temelleri atılmaya başlandı. Harvard Üniversitesi'nin 200 kitap bağışıyla başlayan koleksiyon daha sonra Dr. Hamlin tarafından işe alınan ilk iki profersörden biri olan Rev. Henry Albert Schauffer toplam $2.000'lık daha kitap aldı. Böylece Kolej 1871 yılında Bebek Kampüs'teki Hamlin Hall'e taşındığında koleksiyondaki kitap sayısı 5000'e ulaşmıştı. Ancak kitaplar kampüs içinde çeşitli fakülte odalarına ve binalara dağıldığı için alışılmış anlamda bir kütüphane yoktu. 1897 yılında Kaspar Tüygil Robert Koleji'nden mezun olduğunda, Başkan Calep Gates onu kütüphaneci olarak atamış ve Kaspar Tüygil 55 yıl bu görevi yapmıştır. Tüygil koleksiyonu geliştirmiş ve Albert Long Hall binasının zemin katında ilk kütüphaneyi kurmuştur. 1932 yılında van Millingen Hall binası bitinceye kadar da orada kalmıştır.

Van Milligen Hall binası aslında Robert Koleji Kütüphanesi için inşa edilmişti, fakat bununla birlikte bina, Robert Kolej'in müdürünün ofisi ve 1960'ların başına kadar da kütüphanenin ana okuma odası, fakülte toplantıları için de kullanılmıştır. Kütüphane, 1879-1915 yılları arasında Robert kolejinde tarih profesörü olan ve İstanbul'un Bizans anıtları hakkında kitaplarıyla ünlü olan Alexander van Millingen'in (1840-1915) adını taşımıştır. Profesör Van Milligen öldüğünde tüm kitaplarını ve 1000 İngiliz Lirasının kütüphaneye bırakılmasını vasiyet etmiştir. van Millingen'in kitapları Yakın Doğu Koleksiyonu'nun (Near East Collection) temelini oluşturmuştur.

Binanın inşası 1931 yılının bahar başlarında başlayıp, 1932 yılında tamamlanmasıyla yeni kütüphane açılmıştır. İtalyan Rönesans stilinde ve avlunun etrafındaki diğer kolej binaları gibi aynı mavi kireç taşından inşa edilen kütüphane $75.000'a mâl olmuştur. Bu paranın yarısı en son Mütevelli Heyeti yönetim kurulu başkanının dul eşi olan Mrs. John S. Kennedy tarafından bağışlanmıştır. Bir tepenin üzerine inşa edilen 5 katlı binanın 2 katı kampüs seviyesi üstünde 3 katı altında, giriş ise 3. kat seviyesindedir. Binanın ağırlığını paylaşan dış duvarlar beton destek yerine çelik çerçevelerle inşa edilmiştir.

1952'de Tüygil emekliye ayrıldığında koleksiyon birkaç binden 40.000'e, 1971 yılında Boğaziçi Üniversitesi kurulduğunda ise bu sayı 100.000 üzerine ulaşmıştır. Kuzey Kampüs'teki yeni kütüphane binası 1984 yılında tamamlandığında koleksiyon buraya taşınmıştır. Daha sonra Boğaziçi Üniversitesi Rektörlük binası olan van Millingen Hall'ın giriş katına da yönetim ofisleri yapılmıştır.






Ceneviz Cumhuriyeti

Ceneviz Cumhuriyeti ya da Cenova Cumhuriyeti, 11. yüzyıldan 1797 yılına kadar İtalya Yarımadası'nın kuzey batısında, bugünkü Cenova civarında hüküm sürmüş bir şehir devletidir. 1797'de yıkılan devlet, 1814'te tekrar kurulup 1815'te tamamen ortadan kalkmıştır.

Cenova, 1815 senesine kadar devam eden Cenova Cumhûriyetine Osmanlılar tarafından verilen isim. Cenova, Ligurua’nın liman şehridir. Denizcilik yoluyla gelişen Cenovalılar, doğuda birçok imtiyazlar elde etmişler, deniz kuvvetlerinin güçlü olması sebebiyle de birçok devleti hâkimiyetleri altına almışlardır. Akdeniz’de târih boyunca en büyük rakipleri olan Venedikle devamlı harb etmişlerdir. Bizans İmparatoru Mihael VII’ye yaptıkları yardımlar karşılığı İstanbul’un Galata semtini ve İzmir limanından faydalanma husûsunda geniş imtiyazlar elde ettiler. Ayrıca Boğazlar üzerinde bâzı haklar ve Karadeniz’de Trabzon, Kefe gibi daha birçok limanı kontrolleri altına aldılar.

İlk sigorta ve ilk komandit şirketleri Cenovalılar kurmuşlardır. Osmanlı Devleti sınırları dâhilinde ticâret serbestîsi elde etmek için, kuruluş devrinde harekete geçen Cenovalılara ilk imtiyâzı Sultan Birinci Murad vermiştir (1387). 1396 yılında Fransa hâkimiyeti altına giren Cenevizliler, Fransızların zoruyla Osmanlılara karşı aleyhte hareketlerde bulunmuşlardır.

Daha sonra tekrar Osmanlılarla dostluk kurma yolunu seçen Cenevizliler, Sultan Çelebi Mehmed ile Foça şap mâdenlerinin işletme hakkının karşılığında, yıllık 2000 düka altını vermeyi taahhüd eden anlaşmayı yaptılar (1416).

Bütün ticâretleri Doğu Akdeniz ve Yakındoğu ile olan Cenevizlilerin, Osmanlı Devletinin gelişmesiyle gelir kaynakları birer birer ellerinden çıktı. İstanbul’un Fâtih Sultan Mehmed Han tarafından fethi esnâsında Galatalı Cenevizliler tarafsızlık sözü vermelerine rağmen, sözlerinde durmamaları üzerine ellerindeki ticârî imtiyazların bâzıları alınmıştır. Zağanos Paşa ile 3 Haziran 1453’te yaptıkları anlaşmaya göre, yıllık vergi ödeyecekler, kilise kuramayacaklar, gayrimenkul hakkına sâhip olmayacaklardı. Böylece Galata Türklerin eline geçmiş oluyordu. Sakız, Limni, Amasra ve Kefe’deki Ceneviz kolonileri bir iki sene daha varlıklarını sürdürdülerse de Fâtih Sultan Mehmed bunları ortadan kaldırdı. Sakız Adası 1566’ya kadar vergi karşılığında varlığını sürdüydüyse de Kaptan-ı Deryâ Piyâle Paşa adayı aldı ve Ceneviz kolonisine son verdi.

Fransa bayrağı altında Doğu Akdeniz’de ticâretlerine devâm eden Cenevizlilere Sultân Üçüncü Mehmed bâzı ticârî imtiyazlar tanıdı. 1665’te ise diğer Avrupa devletlerine tanınan ticârî imtiyazlar Cenevizlilere de verildi. Osmanlı Ceneviz ticârî ilişkileri Fransız ordularının Ceneviz'i işgâline kadar sürdü. 1777’de Liguria Cumhûriyeti Napolyon tarafından tekrar kuruldu. 1805’te Fransa’ya katılan Ceneviz, 1815’te Sardunya Krallığı tarafından ilhâk edildi. 1849’dan sonra İtalya tarafından alınarak onların ticâret limanı hâline geldi.





Kutadgu Bilig

Kutadgu Bilig () ("Günümüz Türkçesi ile": Mutluluk Veren Bilgi ya da Devlet Olma Bilgisi) , 11. yüzyıl Karahanlı Uygur Türklerinden Yusuf Has Hacib'in Doğu Karahanlı hükümdarı Tabgaç Uluğ Buğra Kara Han ("Ebû Ali Hasan bin Süleyman Arslan")'a atfen yazdığı ve takdim ettiği Türkçe eserdir