Zeus'un Aldatılması

İlyada'da, antik yazarlar Dios apate ("Zeus Aldatması") denen XVI. Kitabı kalanından ayırır. Bu bölümde Hera, ilahi kocası Zeus'a kandırmak için bir bahane uydurur; konuşmasında "tanrıların kökeni" olan Okenaous'a ve "anne" Tethys'e gitmek istediğini söyler. Bunun yerine Hera, Zeus'u baştan çıkarmaya hazırlanır; kendini güzelleştirir ve Afrodit'in yardımını alır. Bölümün doruk noktasında Zeus ve Hera, Kaz Dağı'nın zirvesinde altın bir bulutun içinde gizli gizli sevişirler. Hera, Zeus'un dikkatini dağıtarak Truva Savaşı'nda Yunanların tekrar üstünlüğü ele geçirmesini sağlar.

Edebi konular 
Bu bölümün özellikleri Antik Çağ'da zaten tartışılıyordu. İlk yorumcular bile hikâye ve onun tanrıların ahlakı üzerindeki etkileri karşısında şok oldular. Bu ahlaki eleştiri Platon 'ın Devlet'nde yer alır .

İlyada'da bilinen metnin belli pasajlar gerçekten Homeros tarafından bestelenip bestelenmediği sorusuna, "Zeus'un Aldatılması" bölümünden şüphe edildi. Albrecht Dihle  bölümün dilindeki eşsiz özellikleri listelenir ve "Homeros'un geleneksel dil kullanımından bir sürü sapma bularak, bu bölümün sözlü geleneğe uymadığını ama bir yazılı derleme olduğu sonucuna varır. "  Richard Janko, aksine, bölümü "cesur, parlak, zarif, duyusal ve hepsinden öte, Homeros'un repertuvarındaki diğer epik kompozisyon türlerindeki ustalığını sergilediği eğlenceli bir virtüöz performansı" olarak tanımlar. Bu konudaki tartışmalar henüz sonuçlanmış değildir.

Walter Burkert, pasajın "Homerik insanbiçimciliğinden başkası olmayan; natüralist, kozmik bir ortamda tanrısallığı gösterdiğini"  ve Babil'in yaradılış destanı olan Enuma Elish'in başlangıcındaki Apsu(tatlı) ve Tiamat(tuzlu) - suları birbirine karışan nehirlerdir aynı zamanda- isimli ilkel çifte bağlar.

Tethys ve Okenaos gibi, Apsu ve Tiamat'ın yerini sonraki nesil tanrılar almıştır. Bununla birlikte, Tethys, erken Yunan mitinde pek sık görünmez ve yerleşik bir kültü yoktu.

Kaynakça 

Zeus
İlyada