Hayvanlar Karnavalı

Hayvanlar Karnavalı (Le Carnaval des animaux), Fransız besteci Camille Saint-Saëns'ın on dört bölümden oluşan mizahi bir müzik eseridir.

Hayvanların bir geçit töreni gibi tasarlanan eser, on bir enstrümanlı bir oda topluluğu  tarafından seslendirilmek üzere bestelenmiştir; ancak  büyük orkestra tarafından da sıklıkla icra edilir. Yaklaşık 25 dakika uzunluğundadır.

Ormanlar kralı aslanın geçiş marşıyla başlayıp tavuklar ve horozlar, yabani eşekleri, fil, kaplumbağalar, fosiller, uzun kulaklı kişiler (eşekler),  kanguru, guguk kuşu,  akvaryum ve kuğu başlıklı bölümlerle devam eden eserin en bilinen bölümü, "Kuğu" başlıklı  13. bölümdür.

Kuğu bölümü dışındaki bölümler,  basitçe hayvanların seslerini taklit eder; ünlü müzik eserlerinden alıntılar ve parodiler içerir. Eserin bölümleri film, çizgi film, reklam filmi ve tiyatro yapımlarında sıklıkla  kullanılır.

Geçmişi 

Saint-Saëns, eseri 1886'da Avusturya'da küçük bir köyde tatilde bulunduğu sırada on bir enstrümanlı bir topluluk için (flüt/pikolo, klarnet, iki piyano, glasharmonika, ksilofon, iki keman, viyola, viyolonsel ve kontrbas) besteledi. Eğlence amacıyla yazdığı eserde, enstrümanlara hayvanların sesini taklit ettirdi.  Örneğin eserde ksilofon fosil kemiklerinin takırtısını andıran sesler çıkarır, kontrbas fil sesini taklit eder ve keman tavuk gibi gıdaklar.

Besteci, eserde hayvan seslerini taklit etmenin dışında  başka ünlü müzik eserlerinden parodiler ve alıntılar yaptı. Örneğin Kaplumbağalar bölümünde Offenbach'ın Orfe Cehennemde operetinden "Can-Can", Filler bölümünde Berlioz'un Faust'un Laneti eserindeki "Perilerin Dansı" ile Mendelsohn’un Bir Yaz Gecesi Rüyası, hatta Fosiller bölümünde kendisinin bestelediği "Ölüm Dansı" gibi müzikal eserlerden alıntılar vardır.

Eser ilk defa çellocu Charles Lebouc'un 9 Mart 1886'da Fat Salı Karnavalı nedeniyle  düzenlediği bir konserde seslendirdi. İlk seslendirmeyi yapan toplulukta flütçü Paul Taffanel, klarnetçi Charles Turban ile  kontrbasçı Emile de Bailly yer aldı. Eser, daha sonraki günlerde bazı özel toplantılarda seslendirildi. Pauline Viardot'nun evindeki seslendirildiği sırada eseri ünlü besteci Franz Liszt de dinledi.

Saint-Saëns, bu mizahi eserin ciddi bir besteci olarak duruşuna zarar vereceğini düşünerek, kendi yaşamı boyunca eserin halka açık olarak seslendirilmesini yasakladı; sadece Kuğu bölümünün seslendirilmesine izin verdi. Kuğu bölümünü çello ve piyanoya uyarlayarak 1887'de yayımladı.

Eserin tamamı, bestecinin  Aralık 1921'de ölümünden sonra ilk defa halka açık olarak  25 Şubat 1922'de  şef Gabriel Pierné yönetimindeki Fransız Collone Orkestrası tarafından seslendirildi.  Çok beğenilen eser, bestecinin en popüler eserleri arasında yer aldı. Fransız yayıncı Durand tarafından 1922 yılının Nisan ayında yayımlandı. Eser, oda topluluğu için olan orijinal versiyonunun yanısıra, yaylılardan oluşan tam bir orkestra eşliğinde  de sıklıkla icra edilmektedir. Günümüzdeki icralarında  glockenspiel yerine genellikle glasharmonika kullanılır.

Bölümleri

Ayrıca bakınız 

 Kuğunun Ölümü

Kaynakça 

1886'da müzik
Bestecisinin ölümünden sonra yayınlanan klasik besteler