City pop

, 1970'lerin sonunda ortaya çıkan ve 1980'lerde zirveye ulaşan, gevşek tanımlanmış bir Japon pop müziği biçimidir. Başlangıçta Japonya'nın Batı'dan etkilenen "yeni müziğinin" bir kolu olarak biliniyordu, ancak ülkenin yeni ortaya çıkan ekonomik patlamasıyla ilişkilendirilen AOR, soft rock, R&B, funk ve boogie dahil olmak üzere çok çeşitli stilleri içeriyordu. Boş zaman sınıfı Ayrıca, Walkman gibi yeni teknolojilerle, yerleşik kaset çalarlı arabalarla ve FM stereoları ve çeşitli elektronik müzik aletleri.

Bilim adamları arasında şehir popunun tanımı konusunda birleşik bir fikir birliği yoktur.}} Japonya'da etiket, basitçe "kentli" bir his yansıtan ve hedef demografisi kentliler olan müziğe atıfta bulunuyordu. Sanatçıların çoğu, seleflerinin Japon etkilerini benimsemedi ve bunun yerine büyük ölçüde Amerikan soft rock, boogie ve funk'tan ilham aldı. Bazı örneklerde disko, caz füzyonu, Okinawan, Latin ve Karayip müziğinden alınan tropikal süslemeler veya öğeler de bulunabilir. Şarkıcı-söz yazarı Tatsuro Yamashita türün öncüleri ve en başarılı sanatçıları arasında yer alan, bazen şehir popunun "kralı" olarak anılır.

City pop, 1980'lerden sonra ana akım çekiciliğini kaybetti ve genç nesil Japonlar tarafından alay konusu oldu. 2010'ların başında, kısmen müzik paylaşım bloglarının ve Japon yeniden basımlarının kışkırtmasıyla, şehir popu uluslararası bir çevrimiçi takipçi kazanmanın yanı sıra vaporwave ve future funk olarak bilinen örnek tabanlı mikro türler için bir mihenk taşı haline geldi.

Kaynakça 

Japon müzik endüstrisi
Soft rock
Japon müziği
20. yüzyıl müzik tarzları
J-pop
Tokyo'da kültür