Soykırım kastı

Soykırım kastı veya soykırım niyeti soykırım suçunun mens rea'sıdır. "Yok etme niyeti" 1948 Soykırım Sözleşmesi'ne göre soykırım suçunun unsurlarından biridir. Bir cinayetin sorumluluğunun bireye zihinsel durumuna bağlı olarak atfedildiği ulusal ceza hukuku ile uluslararası hukukta kasıt kavramı arasında bazı analitik farklılıklar vardır. Uluslararası hukukta sorumluluk, belirli örgütlerin üyesi veya diğer resmi rollerdeki bireylere düşmektedir. Soykırım için niyet daha az doğrudandır. Uluslararası bir mahkeme, sanığın soykırım eylemlerinin planlanmasına katılıp katılmadığına, belki de belirli bir örgütsel yapının himayesinde olup olmadığına veya önceden tasarlanmış böyle bir planın bilgisi dahilinde hareket edip etmediğine bakabilir.

Ruanda Mahkemesi, bir davada, bir sanığın eylemlerinin bir grubun yok edilmesine katkıda bulunabileceğini bilmesinin yeterli olmadığına karar verdi. Akademisyenler, bireyin bir kurum içindeki rolünün, bireyin bilgisine verilen ağırlığı etkileyebileceğini öne sürdüler. Bir bireyin soykırım bağlamında yargılanabilmesi için, "kurumsal niyetin" oluşturulmasındaki suç ortaklığının da kanıtlanması gerekir. Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi (ICTY), Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi (ICTR) ve Uluslararası Adalet Divanı, bir itirafın yokluğunda, soykırım niyetinin ikinci dereceden kanıtlarla, özellikle de "işlenen zulümlerin ölçeği, genel niteliği, bir bölge veya ülkede veya ayrıca, diğer grupların üyelerini dışlarken, belirli bir gruba mensup oldukları için mağdurları kasıtlı ve sistematik olarak hedef alma gerçeği" ile kanıtlanabileceğine karar verdi.

Davalar 
2010 yılında Kızıl Kmer Mahkemesi, soykırım kastının rolünü tartışırken ICTR'nin emsal kararına atıfta bulundu.

Claus Kress, 2004 yılında Darfur Savaşı'yla ilgili Birleşmiş Milletler Soruşturma Komisyonu davasında, ICTY ve ICTR'nin bireylerin soykırım niyetine ilişkin görüşlerinde hatalı olduklarını savundu. Hans Vest, bireyin niyeti ile bireyin kolektif bir eyleme katkıda bulunma beklentisinin birbiriyle bağlantılı rollerini savundu. Kjell Anderson kolektif politikaların rollerini ve bunların bireysel niyetle etkileşimini birbirinden ayırmanın yollarını tartıştı.

Olaf Jenssen, Goran Jelisić'in soykırım kastı nedeniyle cezalandırılmamasına karşı çıkarak, hukuki tutarlılığın Holokost'un bazı faillerinin soykırım suçundan mahkum edilmeyeceği anlamına geleceğini savundu.

İnkar 
Edina Bećirević, Bosna Savaşı'nda Sırp siyasi liderliğinin Bosnalı Müslümanları 1992 gibi erken bir tarihte yok etmeye yönelik "özel bir niyeti" olup olmadığını araştırdı.

Ayrıca bakınız 
 "Rusya Ukrayna ile Ne Yapmalı?", Rus propagandacı Timofey Sergeytsev'in 2022 tarihli makalesi

Kaynakça 

Soykırım