Seraf

Seraflar, Hristiyanlık ve İslam'da, Tanrı'nın tahtını çevreleyen ve sürekli O'nun adını öven meleklerdir. "Tanrı'ya olan yakıcı sevgileri" nedeniyle "Seraf" (yananlar) olarak adlandırılırlar.

İslâm 

Seraflar, Allah'a en yakın göksel varlıklardır. Yüce Melekler mukarrebûn arasındadırlar taşıyanlardan farklı olarak tahtı kuşatır ve Allah'ı tesbih ederler.

İsimleri, Allah'a olan ateşli hayranlıkları ve sevgileri nedeniyle "yanmak" kelimesinden gelmektedir.

Haberci meleklerin aksine, gökte kalırlar ve dünyaya girmezler.

Tirmizi'ye göre "Sad Suresinin" "Yüce meclisten" bahsetmesi, Âdem ve insanın yaratılışını tartışan serafim'e atıfta bulunmaktadır.

İslam'a göre, İblis bir serafti, Allah'tan başkasına secde etmeyi reddettiği için gökten kovulmuş.

Bir seraf, Allah'ın iradesini alt meleklere iletir.

Hıristiyanlık 
Kutsal Kitap’ta “Üzerinde Seraflar duruyordu; her birinin altı kanadı vardı, ikisiyle yüzlerini, ikisiyle ayaklarını örtüyor, öbür ikisiyle de uçuyorlardı.” şeklinde bahsedilen bu melekler, elleri, ayakları, yüzleri ve üç çift kanatları olan varlıklar olarak tasvir edilmektedir. Önlerinde ve arkalarında birçok gözleri vardır. Serafların yüzleri aslana, boğaya, insana ve kartala benzeyen dört farklı türünün olduğu söylenir. Seraflardan Tanrı’nın tahtının etrafını kuşatan ve Tanrı’ya çok yakın olup, devamlı onu öven ve yücelten melekler olarak bahsedilir. Seraflar, tahtın etrafını kuşattıkları gibi, aynı şekilde “Kuzu” yani “Oğul Tanrı İsa”’nın da etrafını çevrelerler.

Kaynakça 

Melekler
İslam mitolojisi
Hristiyan mitolojisi