Prekaz Baskını

Prekaz katliamı olarak da bilinen Prekaz baskını, Sırbistan Özel Antiterörist Birimi liderliğinde 5-7 Mart 1998 tarihleri arasında süren ve Kosova Kurtuluş Ordusu (KKO) zanlılarını ve ailelerini ortadan kaldırmak amacıyla yürütülen bir operasyondu. Operasyon sırasında, KKO lideri Adem Yaşari ve kardeşi Hamëz, yaklaşık 60 diğer aile üyesiyle birlikte öldürüldü.

Saldırı, Uluslararası Af Örgütü tarafından eleştirildi ve raporunda "tüm kanıtlar, saldırının silahlı Arnavutları yakalamayı değil, şüphelileri ve ailelerini ortadan kaldırmayı amaçladığını gösteriyor." diye belirtildi. Öte yandan Sırbistan, baskının KKO'nun polis karakollarına yönelik saldırılarından dolayı gerçekleştirildiğini iddia etti.

Arka plan 
Adem ve Hamëz Yaşari, Kosova'nın Yugoslavya'dan bağımsızlığını isteyen etnik Arnavut militanlardan oluşan bir grup olan Kosova Kurtuluş Ordusu'nun (KKO) üyeleriydi. Adem Yaşari, 1991'de İskenderay'daki ilk silahlı siyasi oluşumun örgütlenmesinden sorumluydu.

Adem Yaşari'yi bir Sırp polisinin öldürülmesinden dolayı takip eden Sırp güçleri, 22 Ocak 1998'de Prekaz'daki Yaşari yerleşkesine tekrar saldırmaya çalıştı.  28 Şubat'ta, küçük Likoşane köyünde Arnavut militanlarla bir Sırp polis devriyesi arasında çatışma çıktı. Dört Sırp polisi öldürüldü ve çok sayıda kişi yaralandı. Adem Yaşari'nin de aralarında bulunduğu KKO militanları kaçtı. Ardından, Sırp polisi yakındaki bir evde on üç kişiyi öldürdü. Aynı günün ilerleyen saatlerinde, Sırp polisi komşu Çirez köyüne saldırdı ve 26 Arnavut'u öldürdü. Ancak Arnavut militanlar yine kaçmayı başardılar ve polis, doğrudan Adem Yaşari ve ailesinin üzerine gitmeye karar verdi. Drenitsa vadisinde, Yaşari evde kalmaya karar verdi ve askerlerine da orada kalmaları ve son adama kadar direnmeleri talimatını verdi.

Operasyon

Yugoslav iddiası 
Resmi Sırp kamuoyu raporuna göre, 5 Mart 1998'de KKO, Donji Prekaz'da bir polis devriyesine başka bir saldırı başlattı ve bu, Sırp polisini bir misilleme yapmaya sevk etti. İkinci saldırının ardından polis, Yaşariler için acımasız bir karşılık hazırladı. Yaşari'nin aynı köydeki yerleşkesine çekilmek zorunda kalan yerel KKO militanlarını avlamaya başladılar.

Yugoslav polisleri grubu çevreledi ve onları teslim olmaya davet ederken, diğer tüm kişileri binayı boşaltmaya çağırdı. Polis ayrıca, uymaları için kendilerine iki saat süre verdiklerini iddia etti. Verilen süre içinde onlarca sivil emre itaat ederek binadan güvenli bir şekilde çıktı. Polise göre, iki saatlik süre dolduktan sonra Adem Yaşari, erkek kardeşi ve aile üyelerinin çoğu, yine de uymayı reddettiler ve yerleşkenin içinde kaldılar. Resmi Sırp açıklamalarına göre, gergin bir sözlü tartışmanın ardından Yaşari'nin grubu polise otomatik silahların yanı sıra havan topları, el bombaları ve keskin nişancılarla saldırarak karşılık verdi, iki polis öldürüldü ve üç polis yaralandı.

Sırbistan İçişleri Bakanlığı'nda binbaşı olan Goran Radosavljević, "Adem Yaşari'nin kadınları, çocukları ve yaşlıları rehin olarak kullandığını ..." iddia etti.  Yugoslav Ordusu'ndaki General Nebojša Pavković, olayı "Tanınmış bir suçluya karşı normal bir polis eylemiydi. Başarılıydı. Başka detay hatırlamıyorum" diye anlattı.

Tanık ifadeleri 
Tanık ifadeleri, kamuflaj giymiş ve yüzlerini boyamış, topçu bombardımanı ve zırhlı kişisel taşıyıcılar kullanan özel polis güçlerini içeren polis operasyonunun iyi organize edildiğini anlatıyor. Polis önce Yaşari aile yerleşkesi ile polisin topçu silahlarının bulunduğu bir cephane fabrikası arasında oturan Luştaku ailesinin yerleşkesine saldırdı. Luştaku ailesi kaçtıktan sonra polis, Yaşarilerin yerleşkesine saldırmaya başladı.

Saldırı sırasında Besarta Yaşari dışında Şaban Yaşari'nin evindeki herkes öldürüldü. Ölenler arasında Şaban, Hamëz ve Adem Yaşari ile eşleri ve çocukları vardı. 

Ardından gelen şiddet olaylarında Yugoslav polisi, Yaşari kardeşler de dahil olmak üzere altmıştan fazla kişiyi öldürdü. Hayatta kalan tek kişi, Hamëz Yaşari'nin kızı Besarta Yaşari idi. Polislerin "kendisini bıçakla tehdit ettiğini ve amcasının (Adem Yaşari) teslim olmak isteyen herkesi öldürdüğünü söylemesini emrettiğini" iddia etti.

Daha sonra toplanan kanıtlar, saldırının silahlı Arnavut "militanları" tutuklamayı amaçlamadığını gösterdi; daha ziyade saldırı onları ve ailelerini ortadan kaldırmayı amaçlıyordu. Yaşari aile üyelerinin diğer evleri ve Luştaku ailesinin konutları da polis tarafından saldırıya uğradı. Yanıt olarak, BM Güvenlik Konseyi askeri müdahale olan bölümün nihai önlemine izin vermeden Birleşmiş Milletler Anlaşması'nın VII. Bölümü'nü uyguladı.

Cenaze 
Polis, cesetleri alması için yerel İnsan Hakları ve Özgürlüklerini Savunma Konseyi ile temasa geçti, ancak belediye merhumlar hakkında belge istediğinde hiçbiri kamuoyuna açıklanmadı. Konseye göre, polis cesetleri Drenitsa bölgesine göndermeden önce Priştine morguna kaldırmıştı. 9 Mart'ta polis, cenazelerin aileleri tarafından gömülmemesi durumunda yetkililer tarafından gömüleceği konusunda uyardı, aileler ise otopsi yapılmasını istedi.

10 Mart'ta polis bir buldozer ile Prekaz yakınlarında bir toplu mezar kazdı ve o sırada on tanesinin kimliği henüz belirlenemeyen cesetleri gömdü. Aileler otopsi yapılmasını ummuştu, ancak Priştine'den bir grup doktor, ölenlerin aileleri, Katolik Kilisesi, Müslüman cemaati ve uluslararası insan hakları örgütlerinden temsilciler dahil olmak üzere girmek isteyen hiç kimsenin bölgeye girişine izin verilmedi. Sırp polisinin başkanları, örgütleri geçmişte bölgeye kaçak silah sokmakla suçladı. 11 Mart'ta, cenazeler İslami usule göre yeniden defnedildi. 

Operasyon sırasında Donji Prekaz'da kırk iki Arnavut'un öldüğü belirlendi.  Yakınlardaki Lauşa köyünde belirsiz koşullar altında altı Arnavut daha öldü.

Sonrası 

Bir KKO komutanı olan Adem Yaşari ve çevredeki Yugoslav birliklerinin 1998'de karıştığı Yaşari aile yerleşkesinde meydana gelen çatışma, Yaşari aile üyelerinin çoğunun katledilmesiyle sonuçlandı. Yaşari ve ailesinin ölümleri, Yugoslavya Federal Cumhuriyeti'ne karşı uluslararası bir tepki yarattı. Prekaz baskını, KKO'nun etnik Arnavutlar arasındaki popülaritesinin hızla artmasına neden oldu ve Kosova'nın birçok yerinde köy milisleri kuruldu. Katliamın haberleri yayıldıkça, Arnavutlar KKO'na katılmak için akın ederken, Yaşari'nin intikamını almak isteyen silahlı Kosovalı Arnavut milisler, Kosova'nın her yerinde ortaya çıktı. Olay, Yugoslav güçlerine karşı silahlı direnişle ilgili olarak KKO'na katılmak için için bir toplanma çağrısı haline geldi.

Olayın ardından Yugoslav medyasında Adem Yaşari'nin kendisi "terörist" olarak gösterilirken, Arnavut medyası onu "özgürlük savaşçısı" olarak tasvir etti. Saldırıda hayatını kaybedenler Arnavut medyasında "şehitler" olarak tanımlanırken, Sırp medyasında bunların "terörle mücadelenin yan etkileri" olduğu bildirildi. 13 Mart'ta yaklaşık 50.000 kişi saldırılara karşı gösteri yaparken, 15 Mart'ta Katolik Kilisesi bölge genelinde ayinler yapılması çağrısında bulundu ve ardından Priştine'de yaklaşık 15.000 kişi gösteri yaptı.

Mart 1998'in sonlarında, 100.000'den fazla insan saldırıyı protesto etmek için sekiz Amerikan şehri ve Avrupa başkentinde yürüdü. Nihayetinde, olaylar kontrolden çıktı ve Kosova Savaşı'nın patlak vermesine sebep oldu.

Ayrıca bakınız 

 Drenitsa katliamları

Kaynakça

Alakalı eserler 

 
 
 
 
 
 
 

Kosova'daki katliamlar
Kosova Kurtuluş Ordusu
1998'de çatışmalar
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar