144 Vibilia

144 Vibilia, asteroit kuşağının merkez bölgesinden, yaklaşık 140 kilometre çapında karbonlu bir asteroittir . 3 Haziran 1875'te Alman-Amerikalı astronom Christian Peters tarafından Clinton, New York, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Hamilton Koleji'nin Litchfield Gözlemevi'nde keşfedililmiştir. Peters, yakın zamanda Venüs geçişini gözlemlemek için dünya çapında bir yolculuktan döndüğü için Roma'nın seyahat tanrıçası Vibilia'nın adını verdi. Peters ayrıca aynı gece 145 Adeona keşfetti. Resmi adlandırma alıntısı Paul Herget tarafından 1955'te The Names of the Minor Planets'te yayınlandı ().

Yörünge ve sınıflandırma 
Vibilia, bilinen 180 üyesi olan küçük bir asteroit ailesi olan Vibilia ailesinin en büyük üyesi ve adaşıdır. Merkezi asteroit kuşağında Güneş'i 2,0–3,3 AB uzaklıkta; her 4 yılda 4 ayda bir döner (1.882 gün). Yörüngesi, ekliptik ile ilgili olarak 0,23'lük bir eksantrikliğe ve 5 °'lik bir eğime sahiptir. Asteroitin gözlem yayı, resmi keşif gözleminden 30 yıl sonra, Mayıs 1905'te Heidelberg Gözlemevi'nde başlar. Hiçbir zaman isim ataması yapılmamıştır.

144 Vibilia'nın 1993 ile 2018 yılları arasında on bir kez bir yıldızı gizlediği gözlemlendi. Bu olaylardan sekizi, asteroit boyunca iki veya daha fazla uyum verdi.

Fiziksel özellikleri 
Vibilia, Tholen taksonomisinde karanlık bir C tipi asteroittir. Aynı zamanda SMASS sınıflandırmasında sulu bir Ch-alt tipi olarak da karakterize edilir. Bu, muhtemelen ilkel bir karbonlu bileşime sahip olduğu anlamına gelir.

Arecibo Gözlemevi'nden 1980 ve 1985 yılları arasında bu asteroitin 13 cm'lik radar gözlemleri, 131 km çapında bir tahmin üretmek için kullanıldı. Carry, 141,34 kilometrelik bir çap verir. Kızılötesi Astronomik Uydu IRAS, Japon Akari uydusu ve NASA'nın NEOWISE göreviyle birlikte Geniş Alan Kızılötesi Tarama Kaşifi tarafından gerçekleştirilen araştırmalara göre, Vibilianın çapı 131,36 ile 142,38 kilometre arasında ve yüzeyi 0,05 ile 0,06 arasında bir albedoya sahiptir. Collaborative Asteroid Lightcurve Link (CALL), IRAS tarafından elde edilen sonuçları, yani 0,0597'lik bir albedo ve 142,38 kilometrelik bir çapı benimser. CALL, 7,92'lik mutlak bir büyüklük kullanır.

Radar verilerine göre, Vibilia'nın yüzeye yakın katı yoğunluğu 2,4 'tür. Yoğunluk, 433 Eros'unkine göre ayarlanmıştı; kalibre edilmemiş rakam 3,2 g/ cm3. Taşıma,  yoğunluk verirdüşük gözenekli .

Vibilianın birkaç iyi tanımlanmış dönme ışık eğrisi, 1980'lerden beri fotometrik gözlemlerden elde edilmiştir. Işık eğrisi analizi, 0,13 ile 0,20 kadir (U=3/3/3/3) arasında bir parlaklık genliği ile 13,810 ile 13,88 saat arasında bir dönme süresi vermiştir. 2016'da uluslararası bir çalışma, çeşitli fotometrik veri kaynaklarından bir ışık eğrisini modelledi. 13,82516 saatlik bir süre verdi. Ekip ayrıca ekliptik koordinatlarda (λ, β) (U/Q=na) (248,0°, 56,0°) ve (54,0°, 48,0°) olmak üzere iki dönüş ekseni belirledi.).

Kaynakça

Dış bağlantılar 
 Asteroid Lightcurve Database (LCDB) , query form (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR  – Observatoire de Genève, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000)  – Minor Planet Center
 
 

1875'te keşfedilen astronomik cisimler
Ch-tipi asteroitler (SMASS)
C-tipi asteroitler (Tholen)
Adlandırılmış küçük gezegenler
Christian Peters keşifleri
Arka plan asteroitleri