Kulak (rün)

Anglosakson runları'nın Ear ᛠ runesi, alfabeye geç eklenen bir yazıdır. Bununla birlikte, epigrafik kanıtlardan, özellikle Thames scramasax'tan hala onaylanmıştır ve bu nedenle tanıtımı, 9. yüzyıldan sonraya tarihlenemez.

Harf çevirisi 
Ea olarak çevrilmiştir ve Anglo-Sakson rune şiiri onu şu şekilde parlatır:

ᛠ [kulak] byþ egle eorla gehƿylcun, / ðonn[e] fæstlice flæsc onginneþ, / hraƿ colian, hrusan ceosan / blac gebeddan; bleda gedreosaş, / ƿynna geƿitaş, ƿera gesƿicaş.
"ᛠ [kulak] her şövalye için korkunçtur, / ceset hızla soğumaya başladığında / ve karanlık dünyanın bağrına konduğunda. / Refah azalır, mutluluk geçer / ve antlaşmalar bozulur."

Jacob Grimm'in yorumu 
Jacob Grimm, 1835 tarihli Cermen Mitolojisinde (bölüm 9) isme daha derin bir anlam yükledi. Eski İngiliz şiirini, ölüm getiren savaş tanrısı Ares ile bağlantılı "kişileştirilmiş ölüm" olarak yorumluyor. Kulak runesinin, kendisine iki diken eklenmiş bir Tyr runesi olduğunu belirtiyor ve Tir ve Ear, Eski Yüksek Almanca Zio ve Eor'un aynı tanrının iki adı olduğunu öne sürüyor. Adı, Westphalia'daki Eresburg'un (*Eresberc) yer adlarında, Latince Mons martis'te bulur. Böylece Grimm, Almanların Yunan Ares adını savaş tanrılarının bir sıfatı olarak benimsediğini ve Eresberc'in kelimenin tam anlamıyla bir Areopagus olduğunu öne sürüyor. Grimm ayrıca Bavyera (Marcomannic) bölgesinde Salı gününün (Martis ölür) aynı günün Ziestag olduğu Swabian ve İsviçre (Alemannic) bölgesinin aksine Anglo-Sakson'da olduğu gibi Ertag, Iertag, Irtag, Eritag, Erchtag, Erichtag olarak bilindiğini not eder. Grimm, Ziu'nun Yunanca Ares'ten türetilen alternatif Eor adıyla ve ayrıca Saxnot olarak bilindiği sonucuna varır. Saksonlar arasında bir kılıç tanrısı olarak tanımlanır.

Kaynakça 

Rünler