Norito

Şintoizm'de, , genellikle belirli bir kamiye ithaf edilen litürjik metinler ve ayinsel sözlerdir.

Tarihçe  
İlk yazılı norito kaynakları MS 712 yılından Kojiki ve MS 720 yılından Nihongi'''dir.

MS 927'de derlenen kanun ve düzenlemeler kitabı Engişiki, noritonun yirmi yedi örnek biçimini belgeler.

 Etimoloji 
Bu kavramı açıklayan genel kabul görmüş bir teori yoktur. Bir teoriye göre norito kelimesi noru fiiline (宣る, 'duyurmak'; bkz. inoru 'dua etmek' ve norou 'lanetlemek') -to takısı eklenerek oluşmuştur. Bir diğer kavram notto, norito ile kotonun ('kelime') birleşiminden oluşur.

Bu kelimenin kanji ile yazımları çeşitlidir: mevcut standart yazım olan 祝詞 dışında 詔戸言, 詔刀言 ve 諄辞 yazımları da kabul görür.

 Biçim ve içerik 

Şinto dini yazılı kaynak üretmediği için teoloji bilgileri noritolara, destanlara ve mitlere dayanır. Buna istisna yalnız, Kojiki ve Nihongidir. Ancak, bu yapıtlar kutsal metin olmanın ötesinde Şinto geleneğinin efsanelerini içeren tarihsel çalışmalardır.Noritolar başlıca saflaştırma ayinlerinde, kamilere şükran ederken ya da iklim değiştirme (örn. yağmur) dualarında kullanılırdı.Noritolar, gelecek nesillere aktarımı kolaylaştırmak amacıyla ritimli şiir biçimindedir. Dualar sıklıkla kaminin üstün güçlerine iltifatlarla başlar; saygı ve huşu ifadeleriyle son bulur. Nakatomi no Harae Kunge (Saflaştırma ayininin açıklaması) noritoyu açıklarken insanları kamilerin çocukları olarak niteler. İnsanlar saflıklarını kaybetmiştir ve norito'' aracılığıyla bunu yeniden kazanarak ilahi özlerine geri dönecektir.

Kaynakça 

Şintoizm
Mistisizm