Arpejyon Sonatı

Arpejyon ve La minör Piyano için Sonat, D. 821, Kasım 1824 tarihinde, Viyana'da Franz Schubert tarafından yazılmıştır. Sonat, arpejyon (esas olarak bir yaylı gitar) için günümüze ulaşmış olan tek önemli kompozisyon olma özelliğindedir. Sonat, Zseliz'deki ikinci kalışından Viyana'ya döndükten yaklaşık bir ay sonrasında, Kasım 1824'te bestelendi. Sonat, başta çello olmak üzere diğer yaylı çalgılara uyarlanmıştır.

Çalışmalar
Eser üç akım (çalışma)dan oluşmaktadır. Tipik olan bir performans yirmi dakikadan biraz fazla sürer.

Allegro moderato
Adagio, Mi majör'de
Allegretto, La majör'de

Tarihi
Parça muhtemelen Schubert'in arkadaşı Vincenz Schuster tarafından tayin edildi. O, bir önceki yıl icat edilmiş bir enstrüman olan arpejyonun virtüözü idi. 1871'de ise sonat, ölümünden sonra yayınlandığında, arpejyon için yenilik hevesi, çalıgının kendisiyle birlikte kısa sürede ortadan kalkmış idi.

Performans tarihi
Bugün, parça neredeyse sadece viyolonsel ve piyano ya da viyola ve piyano için yapılan transkripsiyonlarda, bestecinin ölümünden sonra düzenlenen basımdan sonra düzenleniyor (ancak diğer enstrümanların yerini alan versiyonlar - kontrbas, flüt, yufonyum ve arpejyon ya da gitar veya arp için klarnet dahildir). Piyano bölümü için de bu yapılır. Transkripsiyoncular, arpejyon ile karşılaştırıldığında bu alternatif enstrümanların daha küçük çalma aralığının ortaya çıkardığı sorunları ve ayrıca artikülasyondaki eşlik eden modifikasyonları (4'e karşı 6 telli) ele almaya çalıştılar. Önemli düzenlemeler şunları içerir:

Gaspar Cassado - çello ve orkestra
Göran Söllscher - keman ve gitar
James Galway - flüt
Dobrinka Tabakova – viyola ve yaylı çalgılar orkestrası
David Werden – yufonyum ve piyano
Bu eser, özgün versiyonunda aşağıdaki müzisyenler tarafından kaydedilmiştir:

 Klaus Storck ve Alfons Kontarsky (1974, LP No 2533 174, Archiv Produktion etiketli). Klaus Storck, çalgının mucidi Johann Georg Stauffer'ın öğrencisi Anton Mitteis'e atfedilen bir arpejyon ile çaldı; Alfons Kontarsky Viyana'da inşa edilmiş bir Joseph Brodmann fortepiyanosu ile çaldı (1810'da).
 Alfred Lessing ve Jozef De Beenhouwer (2000–2001, Ars Produktion FCD 368 392). Şu anda Prusya Kültürel Miras Vakfı'nın Müzik Aletleri Koleksiyonu'nda ve Bonn'daki Beethoven Evi'nden 1824 Conrad Graf fortepiyanosu ile JG Staufer veya Anton Mitteis tarafından yapılandırılan, 19. yüzyılın başlarından kalma bir enstrümanın Henning Aschauer tarafından bir kopyası üzerinden çalındı.
Gerhart Darmstadt ve Egino Klepper (2005, Cavalli Records CCD 242).
Nicolas Deletaille ve Paul Badura-Skoda (2006–2007, Fuga Libera FUG529). Bu kayıt Floransa'da (Accademia Bartolomeo Cristofori'de) bir Benjamen La Brigue arpejyonu ile (2001'de) yapılmıştır ve fortepianosu, bir Conrad Graf'tır (yaklaşık tarih 1820)
Nicolas Deletaille ve Alain Roudier (2012, Ad Libitum).

Çello sonatları
1824 kompozisyonları
La minörde bestelenmiş eserler