Hermit polinomu

Hermit polinomları, 1810'da Pierre-Simon Laplace tarafından tanımlanmış, ancak pek tanınmayan bir biçimde 1859'da Pafnuty Chebyshev tarafından ayrıntılı olarak incelenmiştir. Chebyshev'in çalışması gözden kaçmış ve daha sonra 1864'te polinomlar üzerine yazan ve onları yeni olarak tanımlayan Charles Hermite'nin adıyla anılmışlardır. Sonuç olarak yeni değillerdi, ancak Hermite 1865'teki yayınlarında çok boyutlu polinomları tanımlayan ilk kişi olmuştur.

Tanım 
Diğer klasik dik polinomlar gibi, Hermit polinomları birkaç farklı başlangıç noktasından tanımlanabilir. Hermit polinomlarının tam ortak kullanımı olmadığı için iki farklı denklemi vardır.

 Olasılıkçıların kullandığı Hermit polinomu;

 Fizikçilerin kullandığı Hermit polinomu;

Bu denklemler bir Rodrigues formülü biçimindedir ve şu şekilde de yazılabilir;

İki tanım tam olarak aynı değildir, her biri bir diğerinin yeniden ölçeklendirilmesidir.

Olasılıkçıların kullandığı Hermit polinomunun ilk on bir değeri;

Fizikçilerin kullandığı Hermit polinomunun ilk on bir değeri;

Özellikleri 
 dereceden bir Hermit polinomu  dereceli bir polinomdur. Olasılıkçıların() kullandığı Hermit polinomunun ilk terimindeki katsayısı her zaman 1'dir.Fizikçilerin() kullandığı Hermit polinomunun katsayısı

Örnek 
Olasılıkçıların kullandığı Hermit polinomunun  'i 2 olsun ve aradaki farkı anlayabilmek için fizikçilerin kullandığı Hermit polinomunun da 'i 2 olsun

 ilk terimin katsayısı 1                     ilk terimin katsayısı 4()

Diklik 
 ve   dereceden polinomları için  Bu polinomlar ağırlık işlevine(fonksiyon) göre dikliktir.

 ( için)

ya da

 ( için)

Diğer bir deyişleAyrıca

Ya da

Burada  Kronecker deltasıdır.

Olasılık polinomları bu nedenle standart normal olasılık yoğunluk fonksiyonuna göre ortogonaldir.

Tamlık 
Hermite polinomları (olasılıkçıların veya fizikçilerin), Hilbert fonksiyon uzayının ortogonal bir temelini oluşturur.

Ürün kısmının tümlev hali;

Kaynakça 

Ortogonal polinomlar
Polinomlar
Özel hipergeometrik fonksiyonlar