Otoetnografi

Otoetnografi bir nitel araştırma biçimidir. Yazar kendini yansıtmayı  ve yazmayı kullanarak ve anekdotal ve kişisel bir deneyimi keşfetmeye ve bu otobiyografik hikâyeyi daha geniş kültürel, politik ve sosyal anlamlara ve anlayışlara bağlamayı çalışır. Otobiyografi, iletişim çalışmaları, performans çalışmaları, eğitim, İngiliz edebiyatı, antropoloji, sosyal hizmet, sosyoloji, tarih, psikoloji, teoloji ve dini çalışmalar, pazarlama, işletme ve eğitim yönetimi, sanat, eğitim, hemşirelik ve fizyoterapi gibi çeşitli disiplinlerde kullanılan, kendini yansıtan bir yazı biçimidir.

Maréchal'e (2010) göre, "otoetnografi, etnografik alan çalışması ve yazma bağlamında kendi kendini gözlemlemeyi ve refleksif araştırmayı içeren bir araştırma biçimi veya yöntemidir" (s. 43). Tanınmış bir otoetnografici olan Carolyn Ellis (2004), bunu "otobiyografik ve kişisel olanı kültürel, sosyal ve politik olana bağlayan araştırma, yazma, hikaye ve yöntem" olarak tanımlar (s. Xix). Ancak terimin tanımı üzerinde fikir birliğine varmak kolay değildir. Örneğin, 1970'lerde, otoetnografi, araştırmacının üyesi olduğu bir grubun (kültürünün) çalışmalarına atıfta bulunarak, daha dar bir şekilde "içeriden öğrenilen etnografi" olarak tanımlandı (Hayano, 1979). Ancak günümüzde, Ellingson ve Ellis'in (2008) işaret ettiği gibi, "otoetnografinin anlamları ve uygulamaları, kesin tanımı zorlaştıracak şekilde gelişmiştir" (s. 449).

Adams, Jones ve Ellis Autoethnography: Understanding Qualitative Research de şöyle diyor: "Otoetnografi, bir araştırmacının kişisel deneyimini kültürel inançları, uygulamaları ve deneyimleri tanımlamak ve eleştirmek için kullanan bir araştırma yöntemidir. Bir araştırmacının başkalarıyla ilişkilerini kabul eder ve değer verir. . . . 'Ne yapacaklarını, nasıl yaşayacaklarını ve mücadelelerinin anlamını çözme sürecindeki insanları gösterir' "(Adams, 2015). "Sosyal yaşam dağınık, belirsiz ve duygusaldır. Sosyal yaşamı araştırma arzumuz ise, elimizden gelen en iyi şekilde karmaşa ve kaosu, belirsizliği ve duyguyu kabul eden ve barındıran bir araştırma yöntemini benimsemeliyiz "(Adams, 2015).

Tarih 
1970'ler: Otoetnografi terimi, bir kültürün mensuplarının kendi kültürleri hakkında içgörü sağladığı çalışmaları tanımlamak için kullanıldı. Walter Goldschmidt, tüm "otoetnografinin" benlik etrafında odaklandığını ve "kişisel yatırımları, yorumları ve analizleri" ortaya çıkardığını öne sürdü". David M. Hayano, Northridge'deki California Eyalet Üniversitesi'nde Antropoloji Doçenti idi.  Bir antropolog olarak Hayano, araştırmalarında bir bireyin kendi kimliğinin sahip olduğu rolle ilgileniyordu. Daha geleneksel araştırma yöntemlerinden farklı olarak Hayano, bir araştırmacının "kendi halkının etnografyalarını yönetmesi ve yazması" nın değerli olduğuna inanıyordu." 

1980'ler: Akademisyenler, etnografik uygulamalardaki kişisel yönlerle giderek daha fazla ilgilenmeye başladıkça kültür ve hikaye anlatıcılığını daha çok kullanmaya başladılar. 1980'lerin sonunda, bilim adamları "otoetnografi" terimini, içebakış, kişiselleştirilmiş benlikler ve kültürel inançlar, uygulamalar, sistemler ve deneyimlerin karşılıklı etkileşimini araştıran çalışmalar için kullandılar.

1990'lar: Kişisel anlatılara ve "otoetnografi" kullanımının genişlemesine ağırlık verilmeye başlandı. Etnografik Alternatifler ve Niteliksel Araştırma El Kitabı gibi diziler, otoetnografik kullanımın önemini daha iyi açıklamak için yayınlandı.

Epistemolojik ve teorik temeller 
Otoetnografi, antropologlar ve sosyologlar tarafından kullanılan bir sosyal araştırma yöntemi olan etnografiden farklıdır; çünkü otoetnografi, ampirik araştırmalardakinin aksine, araştırmacının öznelliğini sınırlamaya çalışmaktan ziyade kucaklar ve ön plana çıkarır. Etnografya, sosyal bilimlerde insani sosyal fenomenleri saha çalışmasına dayalı olarak tanımlayan nitel bir yöntem iken, otoetnografide araştırmacı kişisel öykü ve anlatı yazma sürecinde araştırmanın birincil katılımcısı / konusudur. Ellis (2004), "bir etnografi biçimi olarak" otoetnografinin" kısmen oto veya benlik ve kısmen etno veya kültür" olduğunu yazar (s. 31) ve "her ikisinden farklı, parçalarından daha büyük bir şey" (s. 32). Başka bir deyişle, Ellingson ve Ellis'in (2008) belirttiği gibi, "bir esere otoetnografi mi  yoksa etnografi mi dememiz, her şey kadar yazarların iddialarına da bağlıdır" (s. 449).

Otoetnograflar, sosyal bağlamı anlamanın bir yolu olarak kişisel düşünceleri, duyguları, hikâyeleri ve gözlemleri kucaklayıp bunlar ile topyekün etkileşimlerine ışık tutarak her duygu ve düşüncelerini okuyucuya görünür kılmaktadırlar. Bu, pozitivist epistemolojiye dayanan teori odaklı, hipotez test eden araştırma yöntemlerinin tam tersidir. Bu bağlamda Ellingson ve Ellis (2008), otoetnografiyi, araştırmacı ile araştırılan, nesnellik ve öznellik, süreç ve ürün, benlik ve diğerleri, sanat ve bilim arasındaki köklü ikili karşıtlıkları reddeden bir sosyal inşacı proje olarak görmektedir. kişisel ve politik (s. 450–459). Dr Ian McCormick, görsel teknolojileri (film gibi) katılımcının önderlik ettiği topluluk geliştirmeler ile birleştirmenin birçok faydasını özetlemiştir. 

Bu nedenle, otoetnografçılar,  sosyal araştırma kavramını bilimsel yöntemlerle üretilen nesnel ve tarafsız bir bilgi olarak görmeyi reddetme eğilimindedir. Bu reddedilen anlayışta araştırmacının araştırılandan kendini tamamen ayırmış olduğu varsayılır. Bu bağlamda, otoetnografi, "bu tür araştırma uygulamaları tarafından üretilen ve dışlayıcı bilimsel söylemle süslenmiş kişisel olmayan, tutkusuz, soyut hakikat iddialarının hem araştırmacılar hem de izleyiciler üzerindeki yabancılaştırıcı etkilerine eleştirel bir yanıttır" (Ellingson & Ellis, 2008, s. 450). Antropolog Deborah Reed-Danahay (1997) de otoetnografinin postmodernist bir yapı olduğunu savunur:Otoetnografi kavramı… hem standart etnografinin gerçekçi gelenekleri ve nesnel gözlemci konumunun sorgulandığı postmodern bir etnografiyi hem de tutarlı, bireysel benlik kavramının benzer şekilde sorgulandığı postmodern bir otobiyografiyi sentezler. . Terimin iki anlamı vardır - ya kendi grubunun etnografisine ya da etnografik ilgiye sahip otobiyografik yazıya atıfta bulunur. Bu nedenle, bir öz- (oto) etnografi veya bir otobiyografik (oto) etnografi "otoetnografi" olarak işaretlenebilir (s. 2).

Otoetnografi yapmak: süreç 
Bir yöntem olarak otoetnografi, otobiyografi ve etnografinin özelliklerini birleştirir. Bir yazar, bir otobiyografi hazırlarken geçmiş deneyimleri seçici bir şekilde yazıya döker. Genellikle yazar, bu deneyimleri yalnızca yayınlansın diye yaşamaz; daha ziyade, bu deneyimler geçmiş görüşler kullanılarak bir araya getirilir (Bruner, 1993; Denzin, 1989; Freeman, 2004). Yazarken, yazar ayrıca başkalarıyla görüşebilir ve hatırlamaya yardımcı olmak için fotoğraflar, dergiler ve kayıtlar gibi metinlere danışabilir (Delany, 2004; Didion, 2005; Goodall, 2006; Hermann, 2005).

Türler, alanlar ve yaklaşımlar 
Otoetnografi geniş ve belirsiz sınırları olan "geniş bir uygulama dizisini kapsayan" bir kategori olduğu için (Ellingson & Ellis, 2008, s. 449–450), otoetnografiler "yazma ve araştırma süreci (grafi), kültür (ethnos) ve benlik (oto) üzerindeki vurgularında farklılık gösterir" (Reed-Danahay, 1997, s. 2). Ellingson ve Ellis'e (2008) göre, otoetnografçılar son zamanlarda iki tür otoetnografi arasında ayrım yapmaya başladılar; biri analitik otoetnografi, diğeri ise çağrıştırıcı otoetnografidir.

Otoetnografi türleri 
Anderson'ın analitik otoetnografçıları, daha geniş sosyal oluşumların teorik açıklamalarını geliştirmeye odaklanırken, çağrıştırıcı otoetnografçılar, konuşmaları derinlemesine inceleyen ve duygusal tepkileri uyandıran anlatı sunumlarına odaklanır. (s. 445) Analitik otoetnografinin beş temel özelliği vardır ve bunlar şunlardır: tam üye araştırmacı (CMR) statüsü; analitik düşünümsellik; araştırmacının kendisinin anlatısal görünürlüğü; benliğin ötesindeki enformasyonla diyalog; ve analitik bir gündeme bağlılık. Öte yandan, Ellis ve Bochner'ın çağrıştıran otoetnografisi, çatışmaya dayalı dram da dahil olmak üzere anlatı unsurlarının kompozisyonuna odaklanır. Bochner ve Ellis'e göre, okuyucuların kendilerini otoetnografçıda görmelerini sağlamanın amacı şudur: özel sorunları kamusal duruma dönüştürerek onları güçlü, rahatlatıcı, tehlikeli ve kültürel açıdan gerekli hale getirmek. Bu yazarlar, sunulan anlatıların roman veya biyografi gibi olduğunu ve böylece edebiyatı sosyal bilimlerden normalde ayıran sınırları kırdığını vurguladılar. Etnik kimlikle ilgili bir otoetnografi Heewon Chang tarafından geliştirildi. Sarah Stalke Wall ise sağlık mesleklerine dair bir tür otoetnografi geliştirdi. Araştırmacılar yazılı analize imgeleri de dahil eden görsel otoetnografiyi de tartışıyorlar.

Kullanımlar 
Journal of Contemporary Ethnography'nin bir özel sayısı (Cilt 35, Sayı 4, Ağustos 2006)  otoetnografinin çeşitli tanımları ve kullanımları hakkında birkaç makale içermektedir. Bir otoetnografi analitik olabilir (bkz.Leon Anderson ), roman tarzında yazılmış da olabilir (bkz. Carolyn Ellis'in metodolojik romanı The Ethnographic I), performatif de olabilir (Norman K. Denzin'in eserine ve The Ends of Performance antolojisine bakınız) ve bu türler arasında daha pek çok çeşit olabilir.

Simgesel etkileşimciler bu yöntemle özellikle ilgilenirler. Otoetnografi örnekleri Qualitative Inquiry, Journal of the Society for the Study of Symbolic Interactionism, Journal of Contemporary Ethnography ve Journal of Hümanist Etnografya gibi dergilerde bulunabilir. Çoğu pozitivist veya geleneksel etnograf tarafından bu yöntem "ana akım" olarak görülmez.  Ancak nitel araştırmaya yönelik bu yaklaşımın giderek popüler olduğunu uluslararası yıllık konferanslarda otoetnografik bilimsel sunumların artmasından anlayabiliriz. Bu konferanslar arasında Uluslararası Kalitatif Metodoloji Enstitüsü sponsorluğunda yapılan Nitel Sorgulama Kongresi ve Nitel Yöntemlerdeki Gelişmeler konferansları sayılabilir. Otoetnografinin diğer alanlara yayılması da artıyor (örneğin, psikoloji ). Kültür ve Organizasyon dergisinin bir özel sayısı da (Cilt 13, Sayı 3, Yaz 2007) örgütsel otoetnografi fikrini inceliyor.

Performans çalışmalarında yapılan otoetnografi, araştırmacı ve izleyicinin eşit ağırlıkta olduğunu kabul eder. Gerçekleştirilen "benliğin" yazı yoluyla tasvir edilmesi, yazar ve okuyucu için somutlaşmış bir deneyim yaratma amacı haline gelir. Bu alan, yazarın öznelliğini deneyimlemede etnografinin içe ve dışa dönük deneyimini kabul eder. Seyirciler etnografi çalışmasını okuma / duyma / hissetme (içe doğru) yoluyla deneyimleyebilir ve sonra ona (dışa doğru), belki de duygu yoluyla bir tepki gösterebilir. Etnografya ve performans, okuyucuda duygu uyandırmak için birlikte çalışır.

Muhtemelen araştırmacının kendi organizasyonunu araştırma kolaylığından dolayı, yüksek öğretim kurumları otoetnografinin bağlamsal zemini olarak daha fazla yer almaktadır (bkz. Sambrook, Stewart ve Roberts, 2008; Doloriert ve Sambrook, 2009, 2011). Bu tür katkılar, otoetnografı bilimsel işler yapan bir araştırmacı / öğretmen / yönetici ve / veya Yüksek Öğretimde çalışan bir çalışan olarak keşfeder. Yakın zamandaki katkılar arasında Humphreys'in (2005) kariyer değişikliği araştırması, Pelias'ın (2003) kariyerinin başındaki bir akademisyenin karşılaştığı rakip baskıları anlatan performans anlatımı ve Sparkes'ın (2007) stresli bir süreç olan Araştırma Değerlendirme Egzersizi'ni samimi bir şekilde akademik bir yöneticinin gözüyle anlatması ( 2008) sayılabilir. Öğrenci otoetnograflar için ilham verecek birkaç çalışma içinde Sambrook ve diğerlerinin öğrenci ve danışman ilişkisindeki güç ve duyguları araştırdığı çalışma sayılabilir (2008). Öğrencilerin kendilerini ifşa etmelerinin etiğini araştıran Doloriert ve Sambrook (2009), Rambo (2007)'nun ve etik inceleme kurulları ile deneyimleri ve son olarak Doloriert & Sambrook (2011)'un  bir doktora tezi üzerinden yaratıcılığı ve yeniliği yönetme üzerine olan tartışması da burada sayılabilir.

Araştırmacılar çok kültürlülük, dönüştürücü öğrenme ve otoetnografinin kesişimini keşfetmeye başladılar. Glowacki-Dudka, Treff ve Usman (2005)  farklı öğrencileri sınıfta ve diğer ortamlarda farklı dünya görüşlerini paylaşmaya teşvik eden bir araç olarak otoetnografiyi ilk önerendir. Hem dönüştürücü öğrenme hem de otoetnografi, gerçekliğin sürekli değiştiği ve büyük ölçüde bireysel yansımaya dayandığı şeklindeki epistemolojik bir dünya görüşüne dayanır. Drick Boyd (2008) , beyaz ayrıcalığının farklı kültürlerden bireyler üzerindeki etkisini incelemektedir. Boyd Otoetnografik süreç ve dönüştürücü öğrenme yoluyla, "beyazlığının" kendi eylemleri ve başkalarının eylemleri üzerindeki etkisini anlamıştır. Benzer şekilde, Brent Sykes (2014) , hem Kızılderili hem de Beyaz kimliğini anlamlandırmak için otoetnografiyi kullanır. Sykes yüksek öğretim kurumlarını ve eğitimcileri otoetnografiyi bir araç olarak kullanarak öğrencilerin dönüştürücü öğrenmeyle etkileşime girmelerine fırsat vermelerini tavsiye etmiştir.

Otoetnografik yöntemde yeni bir açılım, kişisel deneyim hikâyelerini yazmak, paylaşmak ve analiz etmek için işbirlikçi yaklaşımların kullanılmasını içerir. Bu yaklaşım aynı zamanda "işbirlikçi otoetnografi" olarak da adlandırılır (Allen-Collinson ve Hockey, 2001; Lapadat, 2009) ve üniversite öğrencilerine nitel araştırma yöntemlerini öğretmek için kullanılmıştır.

Otoetnografi, film dünyasında da standart bir belgesel film çeşidi olarak kullanılır. Konusunun film yapımcısının kendisi olması nedeniyle geleneksel belgesel filmden farklıdır. Bir otoetnografi tipik olarak film yapımcısının yaşam deneyimleri ve düşüncelerini, görüşlerini ve inançlarını merkeze alır ve bu nedenle genellikle önyargı ve görüntü manipülasyonuyla dolu olduğu düşünülür. Diğer belgesellerin aksine, otoetnografiler genellikle bir tarafsızlık iddiasında bulunmazlar. Otoetnografik film yapımı  üzerine önemli bir metin Catherine Russell'ın Experimental Ethnography: The Work of Film in the Age of Video'''(Duke UP, 1999)'sidir. Otoetnografik sanatçılar için ayrıca bakınız Jesse Cornplanter, Kimberly Dark, Peter Pitseolak, Ernest Spybuck .

Otoetnografi, İletişim ve Medya Çalışmalarının birçok alt disiplininde kullanılmaktadır. Örneğin, Bob Krizek, Comisky Park'ın kapanması sırasındaki spor iletişimine otoetnografik bir yaklaşım benimsemiştir.Krizek, R. L. (1992b). Remembrances and expectations: The investment of identity in the changing of Comiskey. Elysian Fields Quarterly, 11, 30–50. Tony Adams, gey kimliğini ve "dolaptan çıkma" metaforunu incelemek için otoetnografiyi kullandı. Andrew F. Herrmann, finansal kriz sırasında bir işsizlik dönemini otoetnografik bir yaklaşımla inceledi. Otoetnografik yaklaşımlar aynı zamanda aile ve kişilerarası iletişim araştırmalarında da kullanılmaktadır.Bochner, A. P. (2012). Bird on the wire: Freeing the father within me. Qualitative Inquiry, 18, 168–173.Herrmann, A. F. (2005). My father's ghost: Interrogating family photos. Journal of Loss and Trauma, 10, 337–346Foster, E. (2002). Storm tracking: Scenes of marital disintegration. Qualitative Inquiry, 8, 804–819.

Otoetnografi, popüler kültür eserlerini ve pop kültürle ilişkilerimizi incelemek için kullanılıyor. Herrmann'ın (2013) yazdığı gibi, "Kimliklerimiz ve popüler kültür eserleriyle özdeşleşmelerimiz, benliği yaratmamıza yardımcı olur. Kimliklerimiz ve popüler kültürümüz arasında uzun vadeli yinelemeli bir ilişki var "(s. 7). Jimmie Manning ve Tony Adams (2015), popüler kültüre otoetnografik yaklaşımların beş güçlü yönünden şöyle bahsediyor: "1) popüler kültür teorileri ve metinleriyle birlikte kişisel deneyimi yazmak, özellikle de kişisel deneyimlerin nasıl benzerlik gösterdiğini veya popüler kültür tarafından nasıl bilgilendirildiğini göstermek; 2) popüler kültür metinlerini, özellikle de kişisel deneyimleriyle eşleşmeyen veya zararlı mesajlar savunan metinleri eleştirmek, onlara karşı yazmak ve onlarla etkileşim için kişisel deneyimi kullanmak; 3) İzleyici olarak popüler metinler, etkinlikler ve / veya ünlülerle ilgili nasıl kişisel davrandıklarını, bunları kişiselleştirerek nasıl kullandıklarını, bunlarla nasıl etkileşimde bulunduklarını açıklamak; 4) popüler kültür metinlerinin üretilmesine katkıda bulunan süreçleri tanımlamak; ve 5) farklı türden izleyiciler tarafından anlaşılabilecek araştırma metinleri oluşturmak "(s. 199-200). Otoetnograf Robyn Boylorn televizyonda yayınlanan medyayı ve ırk temsillerini inceledi. Jimmie Manning , "kedi balıkçılığı (bir kişinin başka birisi gibi davrandığı online faaliyet)" ile ilgili olarak çok-medyalı anlatıyı ve ilişkileri incelemek için otoetnografiyi kullandı.

Otoetnografi, kuruluşları incelemek için bir yöntem olarak da daha yaygın bir şekilde kabul görmektedir. Parry ve Boyle'ye göre örgütsel otoetnografi, birey ve örgüt arasındaki ilişkiyi, özellikle de kurumsal ve örgütsel ortamlarda uygulandığı ve anlaşıldığı şekliyle aydınlatır. Maree Boyle ve Ken Parry'nin belirttiği gibi, "örgütsel otoetnografiler, cinsel taciz ve zorbalık, işyerinde annelik, çeşitli ahlaki ikilemler ve işyerinde yüksek yüklü duygusal durumlar gibi tabu konularının ilk elden anlatımlarını sağlayabilir" (s. 189). Kathy Miller (2002), ilk yapılan örgütsel otoetnografilerden birinde, on iki kişinin ölümüyle sonuçlanan Texas A & M'deki bir şenlik ateşi olayından sonra bir profesörün nasıl profesör olmaya devam ettiğini anlattı. Shawna Redden (2015) 2015 tarihli makalesinde, neredeyse ölümcül bir uçak kazasında bir hikâye anlatıcısı konumundan "hakkında hikayenin anlatıldığı" bir konuma geçmenin etkilerini araştırıyor. Kar amacı gütmeyen bir sanat merkezini inceleyen Herrmann (2011), gönüllülerde görülen çeşitli ekonomik işbirliği ve direniş söylemlerini incelemiştir. Vickers (2007), katmanlı anlatımında işyerinde zorbalık deneyimlerini araştırdı. Herrmann, Barnhill ve Poole (2013), akademik bir konferanstaki deneyim ve izlenimlerini ortak olarak yazdıkları bir otoetnografide anlattılar.Herrmann, A. F., Barnhill, J. J., & Poole, M. C. (2013). Ragged edges in the fractured future: A co-authored organizational autoethnography. Journal of Organizational Ethnography, 2, 57-75.

 Hikaye anlatıcısı / anlatıcı 
Bazı akademik disiplinlerde (özellikle iletişim çalışmaları ve performans çalışmaları), otoetnografi teriminin kendisi tartışmalıdır.  Onun yerine bazen kişisel anlatı veya otobiyografi de kullanılır. Otoetnografik yöntemler, günlük tutmayı, kurumsal veya kişisel arşiv kayıtlarına bakmayı, kendi kendisiyle görüşmek ve kendi kendine kültürel bir anlayış oluşturmak için yazmak gibi yöntemleri içerir. Bir otoetnografiyi anlatmak, geleneksel bir dergi makalesi veya bilimsel bir kitap biçimininde olabileceği gibi sahnede icra şeklinde ya da popüler basında gerçekleşebilir.  Otoetnografi, günlük davranışın doğrudan (ve katılımcı) gözlemini içerebilir; yerel inançların ortaya çıkarılması ve yaşam öyküsünün algılanması ve kaydedilmesi (örneğin akrabalık, eğitim, vb.); ve derinlemesine görüşme şeklinde olabilir: "Verilerin analizi, araştırmacının yorumunu içerir" (Hammersley, Genzuk). Ancak burada Öteki'nin portresini (kişi, grup, kültür) ziyade araştırmacı kendi benliğinin portresini oluşturmaktadır.

Otoetnografi anlam yaratan bir girişim olarak deneyimi ve hikâyeyi ön plana çıkarmak suretiyle "anlatı sorgulaması ve otobiyografi ile ilişkilendirilebilir" (Maréchal, 2010, s. 43)  Maréchal, "anlatı irdelemesinin özdeşleşmeyi, duyguları ve diyaloğu tetikleyebileceğini" savunuyor (s. 45). Dahası, otoetnografiye ve Anlatı Sorgulamaya artan ilgi akademik yazı stiliyle entelektüel iddia türleri arasındaki yakın ilişkiye de dikkat çekiyor. Laurel Richardson'ın ifade ettiği gibi "Yazmayı bir araştırma yöntemi, bir konu hakkında bilgi edinmenin bir yolu olarak görüyorum... biçim ve içerik birbirinden ayrılamaz" (2000, s. 923). Pek çok araştırmacı için, otoetnografi, kişisel anlatı, performatif yazma gibi alternatif yazma ve raporlama biçimleriyle denemeler yapmak hem bir araştırmayla ilgili katmanlı anlatılar yaratmaya hem de yeni ve kışkırtıcı iddialarda bulunmaya yarar. Bu da iddiaların daha ikna edici şekilde sunulmasını mümkün kılar. Ellis (2004), otoetnografların "diyalog, sahneler, karakterizasyon ve olay örgüsünde betimlenen somut eylem, duygu, somutlaştırma, öz-bilinç ve iç gözlem özelliği" içeren "edebi yazı ve ifade geleneklerini" şeklinde savunduğunu söyler (s. xix).

Bochner ve Ellis'e (2006) göre, bir otoetnografçı "her şeyden önce bir iletişimci ve bir hikaye anlatıcısıdır". Başka bir deyişle, otoetnografi "zorlukların üstesinden gelmek için mücadele eden insanları tasvir eder" ve "ne yapacaklarını, nasıl yaşayacaklarını ve mücadelelerinin anlamını çözme sürecindeki insanları" gösterir (s. 111). Bu nedenle, onlara göre otoetnografi, bakıcılık işlevi olan "etik uygulama" ve "hediyeler" dir (s. 111). Özünde otoetnografi, insanların anlam bulduğu ve bu anlam aracılığıyla bu deneyime uyum sağlayabildiği bir deneyimi yeniden canlandıran bir hikâyedir.

Dr.Mayukh Dewan'ın (2017) görüşüne göre bu bir sorun olabilir çünkü birçok okuyucu bizi fazla kendine düşkün olarak görebilir, ancak paylaştığımız hikâyelerimizin ve deneyimlerimizin yalnızca bize ait değil, aynı zamanda otoetnografik olarak temsil ettiğimiz gruba da aittir.

Bu hikâye anlatma sürecinde araştırmacı, kafa karıştırıcı bir deneyime anlam vermeye çalışır. Otoetnografinin uygulanabileceği bir gündelik yaşam örneği, bir aile üyesinin veya yakınınızdaki birinin ölümü olabilir. Bu acı verici deneyimde insanlar genellikle bu kişi olmadan nasıl yaşayacaklarını ve nasıl olacağını merak ederler. Bu senaryoda, özellikle dindar hanehalkının olduğu evlerde sıklıkla "Neden Tanrı?" diye sorulur. Kişinin neden öldüğüne dair bir cevapla yaşamaya devam edebileceklerini düşünür geride kalanlar. Kendini daha iyi hissettirecek bir açıklama sunabilmek isteyen diğerleri, genellikle "En azından daha iyi bir yerdeler" veya "Tanrı onu yanına istedi" gibi şeyler söylerler. Her zaman bir açıklama bulan insanlar genellikle "gitme zamanları gelmişti" nedenine geri dönerler ve buşekildeki "açıklama" ile yaşamaya devam ederler. Yakın birinin ölümü ardından yaşanan deneyime bakıldığında geride kalanların daha güçlü ve daha bağımsız bir insan haline geldiklerini veya diğer aile üyelerine daha yakın hale geldiklerini görebilirsiniz. Bu farkındalıklarla kişi, yaşanan trajik deneyimi gerçekten anlamış ve onunla yaşayabilir hale gelmiştir. Bu süreç üzerinden otoetnografi gerçekleştirilebilir.

 Değerlendirme 
Otoetnografiye yönelik ana eleştiri - ve genel olarak nitel araştırmaya da denebilir - sosyal araştırmanın nesnelliğini vurgulayan geleneksel sosyal bilim yöntemlerinden gelir. Bu eleştiride, nitel araştırmacılar genellikle "gazeteciler veya sözde bilim insanları" olarak adlandırılırlar ve onların çalışmaları, otoetnografi de dahil olmak üzere, "bilim dışı veya yalnızca keşif amaçlı veya tamamen kişisel ve önyargılarla dolu" olarak adlandırılır. Pek çok niceliksel araştırmacı, anlatı tarafından üretilen materyalleri, "özerk ve bağımsız bir anlatım öznesinin otantikliğe ulaşmasının yolu olarak görür. . . Bu, anlatıyı kullanarak ciddi bir sosyal analiz yapma bağlamında tam bir başarısızlığı temsil ediyor ".

Maréchal'e (2010) göre, antropolojide otoetnografik yöntemlere yönelik ilk eleştiriler "temsil edememe ve nesnellikten yoksun olmaları nedeniyle geçerlilikleri kaybetmeleri" hakkındaydı. Yazar ayrıca, otoetnografinin çağrıştırıcı ve duygusal türleri, "çok kişisel olmanın bir sonucu olarak etnografik alaka eksiklikleri" nedeniyle de eleştirildiğini belirtiyor. Bu eleştiri daha çok analitik etnografçılar tarafından geliyor: "önyargılı, dar bakışlı, kendi içine dönük veya duygusal olarak tutarsız oldukları ve geleneksel etnografik amaçları ve bilimsel katkıları kaçırdıkları için" eleştiriliyorlar.

Anlatı temelli çalışmaları ciddiye almadaki isteksizlik, akademi dünyasının çok ötesine uzanır. 1994'te Arlene Croce , Bill T. Jones'un Still / Here performansını değerlendirmeyi ve hatta bunu izlemeyi reddetti. Bunu reddederken nicelikçi bir duruş sergiledi: Üzgün veya umutsuz hissettiğim biriyle ilgili değerlendirme yapamıyorum. . Kendilerini sunma biçimlerinden dolayı onlar için üzülmeye zorlanıyorum: ayrımcılığa uğramış siyahlar, istismara uğramış kadınlar veya haklarından mahrum eşcinseller - kısacası, mağduriyet, kurban sanatı yapan sanatçılar..Croce, Tony E. Adams, Stacy Holman Jones ve Carolyn Ellis'in "bilim ve eleştiri arasındaki hayali sınırlar" olarak bahsettiği şeyi örneklendiriyor: Bu "sınırlar", otoetnografik değerlendirme ve eleştirinin bir deneyimin deneyimi hakkında başka bir kişisel hikâye sunduğu fikrini gizlemeye veya uzaklaştırmaya odaklanır. Veya Craig Gingrich-Philbrook'un yazdığı gibi, "herhangi bir otoetnografi değerlendirmesi ... yaşadığı bir şey hakkında oldukça konumlanmış, ayrıcalıklı, güçlü bir failin başka bir hikayesidir".

Tanınmış bilim filozofu Karl Popper, yanlışlanabilirliğin bilimsel bir teorinin temel ölçütü olduğunu iddia ederken şunları söyledi:Eğer kendisi tarafından yasaklanmış en az bir boş olmayan homotipik temel ifade sınıfı varsa... bir teori yanlışlanabilir ...Otoetnografi doğrulanabilecek hiçbir iddiada bulunmadığından, yanlışlanamaz da. Bu kritere göre, otoetnografi sözde-bilim haline gelir.

 Geleneksel kriterleri yeniden düşünmek 
Kitabının "Otoetnografiyi Değerlendirme ve Yayınlama" başlıklı onuncu bölümünde (s. 252 ~ 255), Ellis (2004), diğer yazarların nitel araştırmanın alternatif modlarını değerlendirmelerine dayanarak bir otoetnografik projenin nasıl değerlendirileceğini tartışır. (Niteliksel Sorgulama'daki "Kalitatif ve Etnografik Araştırmanın Alternatif Modlarını Değerlendirme: Nasıl Yargılayabiliriz? Kim Yargılar?" ). Yazar daha sonra Bochner (2000), Clough (2000), Denzin (2000) ve Richardson (2000)'ın bahsettiği "iyi otobiyografi" için çeşitli kriterler sunar ve bu fikirlerin birbiriyle nasıl örtüştüğünü gösterir.

Ellis ilk olarak Laurel Richardson'dan (2000, s. 15-16)'a atıfta bulunur: hem değerlendirici hem de yapıcı geçerlilik tekniklerinin analizini içeren kişisel anlatı makalelerini incelerken kullandığı beş faktörü şöyle tanımlamıştır:

 (a) Önemli katkı. Eser, sosyal hayatımızla ilgili anlayışımıza katkıda bulunuyor mu?
 (b) Estetik değer. Bu eser estetik açıdan başarılı mı? Metin sanatsal olarak şekillendirilmiş, tatmin edici bir şekilde karmaşık mı, sıkıcılıktan uzak mı? 
 (c) Refleksivite. Yazar bu metni nasıl yazmaya geldi? Yazarın öznelliği nasıl bu metnin hem üreticisi hem de ürünü olmuştur?
 (d) Etkileme. Bu beni duygusal ve / veya entelektüel olarak etkiliyor mu? Yeni sorular mı doğuruyor ya da beni eyleme geçiriyor mu?
 (e) Bir gerçekliği ifade etmek. Bu metin, yaşanmış bir deneyim duygusunu somutlaştırıyor mu?

Otoetnografik eserler, okuyucuyu yazarla birlikte olayları "yeniden yaşamaya" davet etmek için dramatik hatırlama, alışılmadık ifadeler ve güçlü metaforlar içerebilir. Bu kılavuzlar, hem araştırmacıları hem de eserleri inceleyenleri yönlendirmek için bir çerçeve sağlayabilir. Dahası, Ellis, Richardson'un kriterleriyle, bir hikâyeyi anlamasını ve hissetmesini sağlayan şeyi açıklayan Bochner'ın bahsettiği kriterlerle örtüştüğünü söylüyor. (Bochner, 2000, s. 264 ~ 266): Somut ayrıntılar (Richardson'un yaşanmış deneyim ifadesine benzer), yapısal olarak karmaşık anlatılar (Richardson'un estetik değeri), yazarın yüzeysel olanın altını kazarak savunmasızlığa ve dürüstlüğe ulaşma girişimi (Richardson'un refleksivitesi), bir etik standart özbilinç (Richardson'ın esaslı katkısı) ve sürükleyici bir hikâye (Richardson'un etkisi) (Ellis, 2004, s. 253 ~ 254).

2015 yılında Adams, Jones ve Ellis, benzer bir Otoetnografiyi Değerlendirme Hedefleri listesi oluşturmak için işbirliği yaptı. Liste, otoetnografik çalışmayı değerlendirmek için tanımlayıcı, öngörücü, pratik ve teorik hedefleri kapsar (2015, s. 102-104).

 Bilg birikime katkıda bulunun
 Kişisel ve deneyimsel olana değer verin
 Hikâyelerin ve hikâye anlatımının gücünü, zanaatını ve sorumluluklarını gösterin
 Araştırma pratiği ve temsili için sorumluluk taşıyan bir yaklaşım benimseyin.

 Bilgi birikimine katkılar 
Adams, Jones ve Ellis'a göre otoetnografinin ilk amacı şudur: "bilginin hem yerleşik hem de tartışmalı olduğunu kabul etmekle birlikte mevcut bilgi ve araştırmayı birikimini büyütmek" için bilinçli bir çaba içine girmek. Adams Narrating the Closet  adlı çalışmasını eleştirirken şunları söyler: Eşcinsel olduğumu ilan etme deneyimini yaşarken bununla var olan bilgi birikimine katkıda bulunmam gerektiğini de biliyordum. . . Ayrıca ilan etmeyle ilgili yeni bir açıya ihtiyacım vardı; Deneyimim tek başına bir anlatıyı haklı çıkarmak için yeterli değildi.Adams, Jones ve Ellis anlatıyı narsizm olarak gören genel eleştiriyi akılda tutmakla birlikte otoetnografinin ilk hedefini şöyle tanımlamaya çalışıyordu:  "otoetnografinin araştırmacılara ve katılımcılara sunduğu içeriden içgörü gözardı edilmeden" kişiel deneyim ve mevcut teorik birikimin kaynaştırılma ihtiyacı vurgulanacaktı. Ellis'in Anaç Bağlantılar eseri bu hedefi gerçekleştirmiş iyi bir örnek olabilir: "bakım vermeyi sevgi dolu ve anlam yaratan bir ilişki olarak tasvir etmek yerine,  bir sorumluluk olarak sorgulamak"

 Kişisel ve deneyimsel olana değer verin 
Adams, Jones ve Ellis, otoetnografiyi değerlendirirken ikinci kriter  bağlamında dört unsur sıralıyor: "bağlam ve kültür içinde benlik perspektifini öne çıkarmak, deneyimi sosyal yaşam hakkında bir içgörü aracı olarak keşfetmek, araştırmada savunmasız kişiliği sunmanın risklerini kucaklamak ve duyguları ve bedensel deneyimi anlama araçları ve biçimleri olarak kullanmak". Bu hedef, akademik yazıda "ben" i tam olarak tanır, onu över ve öznel deneyimin analiz edilmesinde tavsiye eder. Jones Lost and Found makalesinde şöyle yazıyor:Evlat edindiğim çocuğumla, evlat edinmemeyi seçtiğim çocukla ve büyükannemle olan ilişkilerimden duyduğum üzüntü ve sevinci aktarıyorum. Büyükannemi hem kaybetmenin hem de anmanın duygularına ve bedensel deneyimlerine odaklanıyorum. '"Oto"nun ("ben", benlik) dikkatli ve bilinçli bir şekilde araştırmaya dahil edilmesi, otoetnografi sürecinin en önemli yönlerinden biri olarak kabul edilir. Savunmasız benlikleri sunarken gösterilen özen ve etik duruş meselesi, Adams tarafından A Review of Narrative Ethics'te ayrıntılı olarak ele alınmıştır.

 Hikayeler ve hikaye anlatımı 
Otoetnografi, öyküleri bir araç olarak kullanır. Bu araçla birlikte anlam yaratma ve araştırmacı düşünümselliğinin rol aldığı kültürel betimlemeler ve eleştiriler yaratılır. Adams, Jones ve Ellis şöyle yazıyor:Düşünümsellik, hem toplumdaki yerimizi ve ayrıcalığımızı kabul etmeyi, hem de bunu eleştirmeyi içerir. Bunu yaparken de iktidar, ilişkiler, kültürel tabular ve unutulmuş ve/veya bastırılmış deneyimler hakkında uzun süredir devam eden sessizlikleri kırmak için hikayeleri kullanır. Bir yazarın diğer analitik yeteneklerinin yanı sıra yazma ve temsil becerilerini geliştirme becerisine de odaklanılır. Adams, Living (In) the Closet: The Time of Being Closeted'da  birinci şahıs ve ikinci şahıs anlatımı arasında geçişler yapar, "okuyucuları hikayeme dahil etmek, onları deneyimlerimi benimle birlikte yaşamaya davet etmek, nasıl hissettiğimi hissetmek ve nasıl olduğumu gösterebilmek için bu yolu seçtim". Benzer şekilde, Maternal Connections'daki Ellis, "bir ebeveyne bakma deneyimini iletmek için duyusal ayrıntılara, hareketlere, duygulara, diyaloga ve sahne ortamına başvurmayı" seçti ve araştırma literatürüne veya teoriye yapılan referansların dahil edilmesinden uzaklaşmayı tercih etti  Yukarıda verilen örnekler azdır. Farklı anlatı yapılarını araştıran otoetnograflar, Andrew Herrmann'ın katmanlı anlatımları, Ellis'in haibun'unu ve Rebecca Long ve Anne Harris'in otoetnografik filmlerini de göz önüne almalıdır.

2019'da yayınladığı otoetnografik eseri Going All City: Struggle and Survival in LA's Graffiti Subculture'da doğruluk ve hikâye anlatma sanatına değinen Stefano Bloch, "Sanatsal işlemeye güveniyorum ama sanatsal lisansa değil" yazıyor.

 İlişkisel olarak sorumlu yaklaşım 
Nitel araştırmalardaki kavramlar arasında “ilişkisel sorumluluk” da yer almaktadır. Araştırmacılar, katılımcıların kimliklerini ve mahremiyetini korumaya özen göstererek, araştırma ilişkilerini mümkün olduğunca işbirlikçi, kararlı ve karşılıklı hale getirmek için çalışmalıdır. Bu kavramın altında, çalışmanın çeşitli okuyuculara erişilebilirliği yer alır ki bu da "kendimizin, katılımcılarımızın ve okuyucuların/izleyicilerin yaşamlarıyla etkileşime girme ve iyileştirme fırsatı" sağlar. Otoetnograflar, Adams'ın kendi cinsel kimliğini ortaya çıkarma ve tanıma konusundaki çalışmalarına yönelik eleştirisinde olduğu gibi, ilişkisel sorumluluk kavramıyla bir mücadele içindedirler: ...başkaları fikirlerimi homofobik ötekilere ve sinsi heteronormatif kültürel yapılara ilişkisel bir sorumsuzlukla taviz verdiğimi düşünüyorlar; Agresif bir şekilde eleştirel olmamakla, eserim başkalarının hayatlarıyla etkileşime girmede ve onları iyileştirmede yeterli olmuyor. Adams eleştirisine izin almadan koyduğu kısa konuşmaları ve bu şekilde başkalarının deneyimlerini sömürmesini de ekliyor. Böylece ilişkisel bir sorumsuzluk örneği göstermiş oluyor.  Adams'ınki benzer duygular, Jones ve Ellis'in kendi yazılarına yönelik eleştirilerinde de yankılanır.

 "Geçerlilik"ten "gerçeğe" 
Sosyal inşacılık ve yorumlayıcı paradigma geleneğinden doğan bir fikir olarak otoetnografi, geçerlilik açısından geliştirilen sosyal araştırmalarda kalite kriterlerini vurgulayan geleneksel sosyal bilimsel metodolojiye meydan okur. Carolyn Ellis şöyle yazıyor: "Otoetnografik çalışmada, geçerliliğe okuyucuların yanı sıra araştırma katılımcıları ve araştırmacılara ne olduğu açısından bakarım. Bana göre geçerlilik, çalışmamızın gerçeğe benzerliği aradığı anlamına gelir; okuyucularda anlatılan deneyimin gerçeğe yakın, inanılır ve mümkün olduğu hissini uyandırır. Ayrıca geçerliliği, okuyucuların kendilerinden farklı başkalarıyla iletişim kurmasına yardımcı olup olmadığına veya katılımcıların ve okuyucuların, hatta kendinizin yaşamlarını iyileştirmenin bir yolunu sunup sunmadığına göre de yargılayabilirsiniz” (Ellis, 2004, s. 124). Bu anlamda, Ellis (2004) otoetnografik yazılar için "anlatı gerçeğini" vurgular.Hikayeyi, özellikle ilk versiyonda, hatırlayabildiğiniz kadar deneyime yakın bir şekilde oluşturmaya çalışmanız gerektiğine inanıyorum. Bunu yaparsanız, hikayenin anlamı ve amacı üzerinde çalışmanıza yardımcı olacaktır. Ancak anlatıların yaşamları doğru bir şekilde temsil etmesi o kadar önemli değildir - yalnızca Art'ın ( Arthur Bochner ) iddia ettiği gibi, "anlatıcıların bunu yaptıklarına inandıkları" (Bochner, 2002, s. 86) önemlidir. Sanat, olayların bir anlatı yorumunu diğerine karşı yargılayabileceğimize inanır, ancak bir anlatıyı olayların kendilerine göre ölçemeyiz çünkü olayların anlamı yalnızca anlatısal ifadelerinde açıklığa kavuşur. (s.126)Bunun yerine Ellis, otoetnografik yazıları yalnızca doğruluktan ziyade hikâyenin yararlılığına göre değerlendirmeyi önerir. Art Bochner'dan (2001) da şöyle alıntı yapıyor:asıl soru, anlatıların ne yaptığı, ne gibi sonuçları olduğu, hangi kullanımlara konulabilecekleridir. Anlatı, geçmişi hatırlama, hayatı dile dönüştürme ve kendimize ve başkalarına deneyimlerimizin gerçeğini açıklama şeklimizdir. Plummer [2001, p. 401] ayrıca hikayelerin kullanımlarına, işlevlerine ve rollerine bakar ve "estetik zevkle geliştirilmiş retorik güce sahip olmaları gerektiğini" ekler (Ellis, 2004, s. 126-127).Benzer şekilde,Laurel Richardson [1997, s. 92] geleneksel geçerlik anlayışını sorgularken bir kristal metaforunu kullanır. Bir kristalin sonsuz sayıda şekli, boyutu ve açısı vardır. Bir prizma görevi görür ve şekil değiştirir, ancak yine de bir yapıya sahiptir. Başka bir yazar, Patti Lather [1993, s. 674], bir "hakikat rejimi" olarak geçerliliği bozan ve kritik bir siyasi gündeme yol açan otorite karşı-uygulamalarını önerir [Bkz. Olşen, 2000, s. 231] ve dört alt türden bahseder [s. 685-686]: "temsil sorunlarıyla ilişkin ironik geçerlilik; farklılıkları ve belirsizlikleri onurlandıran paralojik geçerlilik; çokluğu arayan köksap (rizom) geçerliliği; ve angajman ve özdüşünümsellik uygulamaları yoluyla etiği arayan hissel geçerlilik (Ellis), 2004, s. 124~125).

 "Genellenebilirlik"ten "rezonansa" 
Ellis (2004), "genellenebilirlik" terimiyle ilgili olarak, otoetnografik araştırmanın sadece cevaplayıcılardan değil aynı zamanda okuyuculardan da genellenebilirlik aradığına işaret eder. Ellis diyor ki:Bir hikayenin genellenebilirliğinin her zaman test edildiğini iddia ediyorum - rastgele seçilen örneklem üyelerine sorulan sorular üzerinden demiyorum bunu- ki geleneksel olarak böyle yapılır: Okuyucular bir hikayenin kendi deneyimlerinden mi yoksa tanıdıkları diğerlerinin yaşamlarından mı söz ettiğini sorgularlar. Bu bakımdan genellenebilirliğe işaret ediyorum. Okuyucular, yaşamlarımızın ne kadar benzer ve farklı olduğunu ve nedenlerini düşünerek kendi hayatlarını bizimkiyle karşılaştırarak teorik doğrulama sağlarlar. Bazı hikayeler, okuyucuları tanıdık olmayan insanlar veya yaşamlar hakkında bilgilendirir. Stake'den [1994] sonra, "hikayede 'doğalcı genelleme' var mı?" diye sorabiliriz. Yani bir dünyadan diğerine "hissedilen" haberler getirir ve okuyucuya anlatılanları dolaylı olarak deneyimleme fırsatı verir. Genellenebilirliğin odak noktası, yanıt verenlerden okuyuculara kayar.(s. 195)Otoetnografik çalışmada okuyucuların yaşamlarının ve "yaşanmış deneyimlerin" (Richardson, 1997) yankılanması yoluyla bu genellenebilirlik, diyalogu kapatmaktan ziyade açmayı amaçlar (Ellis, 2004, s. 22).

 Faydalar ve endişeler 
Denzin'in kriteri, eserin dünyayı değiştirme ve daha iyi bir yer yapma olanağına sahip olup olmadığıdır (Denzin, 2000, s. 256). Bu konum, iyi otoetnografik yazının kültürel eleştiriyi motive etmesi gerektiğini savunan Clough argümanlarına uyuyor. Clough, otoetnografik yazının teorik yansıma ile yakından uyumlu olması gerektiğini, böylece “yeni sosyolojik konular” düşünmek ve “toplumun yeni parametrelerini” oluşturmak için bir araç olarak hizmet edebilmesi gerektiğini söylüyor (Clough, 2000, s. 290). Richardson ve Bochner, Denzin ve Clough'dan daha az politik olsalar da, iyi kişisel anlatıların olumlu sosyal değişime katkıda bulunması ve bizi harekete geçirmesi gerektiğini belirtiyorlar (Bochner, 2000, s. 271).

Otoetnografiler, araştırmacının kendi bireysel deneyimini anlamlandırmasına yardımcı olmanın yanı sıra, okuyucularını siyasi meselelerle meşgul ettikleri ve sıklıkla bizden bir şeyleri düşünmemizi veya bir şeyleri farklı şekilde yapmamızı istedikleri için doğası gereği politiktir. Chang (2008), otoetnografinin araştırmacılara ve okuyuculara dost bir araştırma yöntemi sunduğunu savunmaktadır, çünkü otoetnografik metinler ilgi çekicidir ve araştırmacıların başkalarıyla ilişkili olarak benlik hakkında kültürel bir anlayış kazanmalarını sağlar, bunun üzerine benlik ve diğerleri arasında kültürler arası koalisyon kurulabilir.

Ayrıca, bir tür olarak otoetnografi, geleneksel yazma yöntemlerinin ötesine geçmeye yardımcı olur ve farklı anlatı ve şiirsel biçimlerini, eserlerin sergilenmesini, fotoğraflar, çizimler ve canlı performansların kullanılmısını destekler (Cons, s. 449). Denzin, otoetnografinin edebi olması, kültürel ve politik meseleleri ortaya koyması ve bir umut siyaseti dile getirmesi gerektiğini söylüyor. Bahsettiği edebi kriterler, Richardson'ın savunduğu estetik değer (Richardson, 2000, s. 15) üzerinden açıklanmış olur. Ellis, otoetnografiyi iyi bir yazım olarak tanımlar: Yazar, olay örgüsü, dramatik gerilim, tutarlılık ve gerçeğe yakınlık üzerinden geliştirir ve karakterleri ve sahneleri tam olarak geliştirip, canlı duyusal deneyimler sahnelemek suretiyle fikirlerini anlatmak  yerine sergilemiş olur.

Bazı araştırmacılar otoetnografiyi savunurken, otoetnografi hakkında da çeşitli endişeler olduğunu belirtmişlerdir. Chang (2008), otoetnografları otoetnografi yaparken kaçınmaları gereken tuzaklar konusunda uyarıyor: "(1) diğerlerinden soyutlanmış olarak kendine aşırı odaklanma; (2) analiz ve kültürel yorumlamadan ziyade anlatıma aşırı vurgu; (3) bir veri kaynağı olarak tamamen kişisel hafızaya ve hatırlamaya güvenmek (4) başkalarına uyguladıkları etik standartların öz-anlatılarda ihmal edilmesi ve (5) otoetnografi etiketinin uygunsuz uygulanması, suistimal edilmesi" (s. 54).

Ayrıca bazı nitel araştırmacılar, otoetnografinin değeri ve geçerliliği konusundaki endişelerini dile getirmişlerdir. Robert Krizek (2003), "Kişisel Anlatı Kazısı Olarak Etnografi" (ss. 141-152) başlıklı kitap bölümünde (Etnografya İfadeleri kitabı içinde) otoetnografinin narsisizme dönüşme olasılığı konusundaki endişesini dile getirmiştir. Krizek, otoetnografinin, ne kadar kişisel olursa olsun, her zaman yaşamın daha büyük bir unsuruyla bağlantılı olması gerektiğini önermeye devam ediyor.

Kişisel anlatıların başlıca avantajlarından biri, bize öğrenenlerin özel dünyalarına erişim sağlamaları ve zengin veriler sağlamasıdır (Pavlenko, 2002, 2007). Diğer bir avantaj da verilere erişim kolaylığıdır, çünkü araştırmacı belirli bir fenomeni araştırmak için kaynak olarak kendi deneyimlerini kullanır. Ancak bu bir dezavantaja da dönüşür. Analizi kişisel bir anlatıya dahil etmek suretiyle araştırma sonuçları da sınırlanmış olur. Bununla birlikte, Bochner ve Ellis (1996), benlik üzerindeki bu sınırlamanın geçerli olmadığını düşünmektedir, çünkü "Kültür hepimizde, bireyler arasında dolaşıyorsa, otoetnografi benliğin ötesindeki bir dünyayla bağlantıdan nasıl özgür olabilir?" .

 Yönteme yönelik eleştiriler 
Sparkes'ın (2000) belirttiği gibi, "Otoetnografinin ve benlik anlatılarının ortaya çıkışı… sorunsuz olmadı ve uygun araştırma olarak statüleri sorunlu olmaya devam ediyor" (s. 22). Otoetnografinin benliğe yaptığı güçlü vurgu aynı zamanda ona yönelik en sık tekrarlanan eleştirinin de kaynağıdır: Benliğe yapılan vurgu değerli bir araştırma yöntemi olarak kabul edilmesine direnci artırmaktadır. Bu nedenle otoetnografiler, rahatına düşkün, narsist, içebakışlı ve bireysel olmakla eleştirilmiştir.

Bir başka eleştiri, kişisel anlatıların veya otoetnografilerin temsil ettiği gerçekliktir veya Walford'un (2004) deyişiyle, "İnsanlar kurgu yazmak isterse, bunu yapmaya her türlü hakka sahiptir, ancak buna araştırma demek için her hakka sahip değildirler" (s. 411). Bu eleştiri, Ellis ve Bochner'in (2000) otoetnografiyi "...geçmişin kendisi değil, her zaman geçmişle ilgili bir hikayedir" (s. 745) şeklinde bir anlatı olarak kavrayan ifadesinden kaynaklanmaktadır. Bunun tersi bir görüş, "...araştırmanın amacı kesinlikle çarpıtmayı mümkün olduğu kadar azaltmaktır" diyen Walford'un (2004) görüşüdür (s. 411). Walford'un endişeleri, otoetnografi olarak sunulan anlatıların ne kadarının gerçek konuşmaları veya olayları olduğu gibi temsil ettiğine ve ne kadarının sadece yazarların icatları olduğuna odaklanıyor.

 Değerlendirme tartışması 
Yorumlayıcı paradigmaya dayanan otoetnografik eserlerin değerlendirilmesi konusunda çeşitli eleştiriler vardır. İlk olarak, bazı araştırmacılar nitel araştırma içinde pozitivist geçerlilik ve güvenilirlik kavramları dışında her şeyi reddedenlerin oluşunu eleştirdiler. (bkz. Doloriert ve Sambrook, 2011, s. 593–595) Örneğin, Schwandt (1996, s. 60) bazı sosyal araştırmacıların "sosyal bilimlerde akılcı olmayı prosedürel ve ölçütsel olmaya eşitlemeye geldiklerini" savunuyor. Lincoln ve Guba (1985) ise nicel temellere dayanarak nicel göstergeleri niteliksel kalite göstergelerine dönüştürmeyi hedeflerken şu göstergeleri sunmuştur: güvenilirlik (paralel iç geçerlilik), aktarılabilirlik (paralel dış geçerlilik), güvenilirlik (paralel güvenilirlik) ve onaylanabilirlik (paralel nesnellik ve eleştirel olarak araştırmacının araştırma süresince iyi niyetle hareket edip etmediğini inceleyin). Smith (1984) ve Smith ve Heshusius (1986) bu nitel dönüştürme çabalarını eleştirip, uyumluluk iddiasının (nitel ve nicel kriterler arasında) sürdürülemeyeceğini ve bu tür iddialarda bulunarak araştırmaların aslında diyalogu durdurduğunu belirtir. Smith (1984, s. 390) şöyle diyor: Açık olan şudur ki... yorumlayıcı araştırmanın varsayımları, temel ölçütler bulma arzusuyla bağdaşmamaktadır. Bu sorunu şu ya da bu şekilde nasıl çözeceğimiz ciddi bir ilgiyi hak ediyor gibi görünüyor.İkincisi, bazı araştırmacılar da daha specific kriterlere neden ihtiyaç olduğunu sorguluyor. Bochner (2000) ve Clough (2000), kriterlere çok fazla vurgu yapılmasının bizi metodolojik polisliğe geri götüreceğinden ve bizi hayal gücüne, otoetnografik çalışmadaki etik konulara ve daha iyi yaşam biçimleri yaratmaya odaklanmaktan uzaklaştıracağından endişe duymaktadır (Bochner)., 2000a, s. 269). Otoetnograf, kalitesini kendi içinde değerlendirir. Kanıt örtük, bireyci ve özneldir (bkz. Richardson, 2000; Holman Jones, 2005; Ellis & Bochner, 2003). Uygulamaya dayalı kalite, kendi başına resmi kanıtlarından ziyade, yaşanmış araştırma deneyiminin kendisine dayanır. Bochner (2000) şöyle diyor:Öz-anlatılar ... varoluşsal oldukları kadar akademik değillerdir, hayata hayali ve şiirsel niteliklerini veren anlam olasılıklarını kavrama veya yakalama arzusunu yansıtırlar ... şiirsel bir sosyal bilim iyi anlatım ile kötüsü arasındaki farkı yanıtlamaya uğraşmaz... ama iyi anlatılar okuyucunun veya dinleyicinin incelenen fenomeni anlamasına ve hissetmesine yardımcı olur. (s. 270)Son olarak, bazı araştırmacıların bu kriter karşıtı duruşuna ek olarak, bazı akademisyenler otoetnografiyi yargılamak için kullanılan kriterlerin diğer nitel araştırma araştırmalarını yargılamak için kullanılan geleneksel kriterlerle aynı olması gerekmediğini öne sürmüşlerdir (Garratt & Hodkinson, 1999; Holt, 2003; Kıvılcımlar, 2000). Otoetnografinin, belirli nitel araştırma geleneklerine aykırı olduğu için önemli derecede akademik şüpheyle karşılandığını iddia ediyorlar. Otoetnografi etrafındaki tartışma, kısmen, araştırma üretmek için özbenliğin bu kadar merkeze alınmasıyla ilgilidir (Denzin & Lincoln, 1994). Otoetnografide tek veri kaynağı olarak benliğin bu kullanımı sorgulanmıştır (bkz. örneğin, Denzin & Lincoln, 1994; Sparkes, 2000). Buna göre, otoetnografiler, fazla rahatına düşkün ve narsist olmakla eleştirilmiştir (Coffey, 1999). Sparkes (2000), otoetnografinin akademik araştırmanın sınırlarında olduğunu, çünkü bu tür hesapların nitel araştırmaları yargılamak için kullanılan geleneksel kriterlere uymadığını öne sürdü (Holt, 2003, s. 19).

Holt (2003), Denzin ve Lincoln'ün (2000) sunduğu “nitel araştırmanın dördüncü anı”nda bu sorunu iki önemli konu olarak bu sorunla ilişkilendirir; ikili kriz: temsil ve meşrulaştırma. Temsil krizi, yazma pratiklerine atıfta bulunur (yani, araştırmacıların sosyal dünyayı nasıl yazdığı ve temsil ettiği). Ek olarak, yöntemler ve temsil ile ilgili doğrulama konuları (yeniden) sorunlu olarak değerlendirilmektedir (Marcus ve Fischer, 1986). Meşrulaştırma krizi, geçerlilik, güvenilirlik ve nesnellik gibi terimlerin yeniden düşünülmesini içeren nitel araştırmaları değerlendirmek ve yorumlamak için kullanılan geleneksel kriterleri sorgular (Holt, 2003, s. 19). Holt (2003) diyor ki:Otoetnografik metinlerin kendileri gibi, araştırmanın sınırları ve bunların sürdürülmesi de sosyal olarak inşa edilmiştir (Sparkes, 2000). Otoetnografiyi uygun bir araştırma olarak gerekçelendirirken ... etnograflar daha önce otobiyografik davrandılar, ancak geçmişte bunun farkında değillerdi ve bu türü sorgusuz sualsiz kabul ettiler (Coffey, 1999). Otoetnografiler, eleştirmenleri tehlikeli bir konumda bırakabilir. ... hakemler, anlatımın uygun bir araştırma olup olmadığından (temsil tarzı nedeniyle) emin değillerdi ve araştırmayı değerlendirmek istedikleri doğrulama kriterleri uygunsuz görünüyordu. Otoetnografik yöntemlerin kullanımı artıyor olsa da, bunların nasıl değerlendirileceği ve nasıl geri bildirim sağlanacağına dair bilgi inşası gecikiyor gibi görünüyor. Eleştirmenler otoetnografiyi değerlendirmek için yollar geliştirmeye başladıkça, "bir dogma basitçe diğerinin yerini almasın diye evrensel temel ölçütler arama" cazibesine direnmelidirler (Sparkes, 2002b, s. 223). Ancak, kişisel yazıları değerlendirme kriterleri henüz gelişmeye başlamıştır (DeVault, 1997). (s. 26)

 Ayrıca bakınız 

 Katmanlı anlatım

 Notlar 

 Kaynakça 
 Adams, T. E., Holman Jones, S., & Ellis, C. (2015). Autoethnography: Understanding Qualitative Research. New York: Oxford University Press, 1–203.
 Allen-Collinson, J., & Hockey, J. (2001). Runners' Tales: Autoethnography, injury and narrative. Auto/Biography 9 (1 & 2), 95-106.
 Anderson, L. (2006). Analytic autoethnography. Journal of contemporary ethnography, 35 (4), 373–395.
 Bochner, A. P. (2000). Criteria against ourselves. Qualitative Inquiry 6 (2), 266-272.
 Bochner, A. P. (2001). Narrative's virtues. Qualitative Inquiry 7, 131-157.
 Bochner, A. (2014). Coming to narrative: A personal history of paradigm change in the human sciences. Walnut Creek, CA: Left Coast Press.
 Bochner, A & Ellis, C. (2016) Evocative Autoethnography: Writing Lives and Telling Stories, New York: Routledge
 Boyd, D. (2008). Autoethnography as a tool for transformative learning about white privilege. Journal of Transformative Education, 6 (3), 212-225.
 Chang, Heewon. (2008). Autoethnography as method. Walnut Creek, CA: Left Coast Press.
 Clough, P. (2000). Comments on setting criteria for experimental writing. Qualitative Inquiry 6 (2), 278-291.
 Clough, P. (1998). End(s) of Ethnography. Peter Lang. 2nd Edition.
 Coffey, P. (1999). The ethnographic self. London: Sage.
 Denshire, S. (2013). Autoethnography . Sociopedia.isa, 1-12 doi:10.1177/205684601351
 Denshire, S. (2014). On Auto-Ethnography. Current Sociology 62 (6), 831-850
 Denzin, N. (2000). Aesthetics and Qualitative inquiry. Qualitative Inquiry 6 (2), 256-265.
 Devault, M. (1997). Personal Writing in Social Research. In R. Hertz (Ed.), Reflexivity and Voice (pp. 216–228). London: Sage.
 Dewan, M. (2017). My vegetarian experience: An autoethnographic approach. Asia-Pacific Journal of Innovation in Hospitality and Tourism, 6 (1), 15-32.
 Doloriert, C, & Sambrook, S. (2009). Ethical confessions of the "I" of autoethnography: The student's dilemma," Qualitative Research in Organizations and Management: An international journal, 4 (1), 27-45.
 Doloriert, C, & Sambrook, S. (2011). Accommodating an autoethnographic PhD: The tale of the thesis, the viva voce and the traditional Business School, Journal of Contemporary Ethnography, 40 (5), 582-615.
 Ellis, C., & Bochner, A. (2000). Autoethnography, Personal Narrative, Reflexivity: Researcher as Subject. In, N. Denzin & Y. Lincoln (Eds.), The Handbook of Qualitative Research (2nd ed.) (pp. 733-768). Thousand Oaks, CA. Sage.
 Ellis, C. (2001). With Mother/With Child: A True Story. Qualitative Inquiry, 7 (5), 598-616.
 Ellis, Carolyn. (2004). The Ethnographic I: A Methodological Novel About Autoethnography. Walnut Creek: AltaMira Press.
 Ellis, C. (2009). Revision: Autoethnographic Reflections on Life and Work. Walnut Creek, CA: Left Coast Press.
 Ellis, C. & Rawicki, J. (2013). Collaborative Witnessing of Survival during the Holocaust: An Exemplar of Relational Autoethnography. Qualitative Inquiry, 19(5), 366-380.
 Ellingson, Laura. L., & Ellis, Carolyn. (2008). Autoethnography as constructionist project. In J. A. Holstein & J. F. Gubrium (Eds.), Handbook of Constructionist Research (pp. 445-466). New York: Guilford Press.
 Glowacki-Dudka, M., Treff, M., & Usman, I. (2005). Research for social change: Using autoethnography to foster transformative learning. Adult Learning, 16 (3-4), 30-31.
 Hayano, D. (1979). Auto-ethnography: Paradigms, problems and prospects. Human Organization, 38 (1), 99-104.
 Herrmann, A. F. (2012). "Criteria against ourselves?": Embracing the opportunities of qualitative inquiry. International Review of Qualitative Research, 5, 135-152.
 Herrmann, A. F. (2014). Ghosts, vampires, zombies, and us: The undead as autoethnographic bridges. International Review of Qualitative Research, 7, 327-341.
 Herrmann, A. F., & Di Fate, K. (Eds.) (2014). The new ethnography: Goodall, Trujillo, and the necessity of storytelling. Storytelling Self Society: An Interdisciplinary Journal of Storytelling Studies, 10.
 Hodges, N. (2015). The Chemical Life . Health Communication, 30, 627-634.
 Hodges, N. (2015). The American Dental Dream . Health Communication, 30, 943-950.
 Holman Jones, S. (2005). Autoethnography: Making the personal political. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln. (Eds.) Handbook of Qualitative Research, (2nd ed., pp. 763–791). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
 Holman Jones, S., Adams, T. & Ellis, C. (2013). Handbook of Autoethnography. Walnut Creek CA: Left Coast Press
 Holt, N. L. (2003). Representation, legitimation, and autoethnography: An autoethnographic writing story. International Journal of Qualitative Methods, 2 (1), 18-28.
 Humphreys, M. (2005). Getting Personal: Reflexivity and Autoethnographic Vignettes, Qualitative Inquiry, 11, 840-860.
 Jones, S. H. (2005). (M)othering loss: Telling adoption stories, telling performativity. Text and Performance Quarterly, 25 (2), 113-135.
 Krizek, R. (2003). Ethnography as the Excavation of Personal Narrative. In R.P.Clair(Ed.), Expressions of ethnography: novel approaches to qualitative methods (pp. 141–152). New York: SUNY Press.
 Lapadat, Judith C. (2009). Writing our way into shared understanding: Collaborative autobiographical writing in the qualitative methods class. Qualitative Inquiry, 15, 955-979.
 Lunceford, Brett.  (2015). Rhetorical Autoethnography, Journal of Contemporary Rhetoric, 5, no. 1/2, 1-20.
 Maréchal, G. (2010). Autoethnography. In A. J. Mills, G. Durepos & E. Wiebe (Eds.), Encyclopedia of case study research (Vol. 2, pp. 43–45). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
 Noe, Mark.  (2016).  , The Journal of the Assembly for Expanded Perspectives on Learning, 21 (1), 86-99.
 Plummer, K. (2001). The call of life stories in ethnographic research. In P. Atkinson, A. Coffey, S. Delamont, J. Lofland, and L. Lofland (Eds.), Handbook of Ethnography (pp. 395–406). London: Sage.
 Rambo, Carol. 2007. Handing IRB an unloaded gun. Qualitative Inquiry 13, 353-67
 Reed-Danahay, Deborah E. (1997). Introduction. In D. Reed-Danahay (Ed.), Auto/Ethnography: Rewriting the Self and the Social. (pp. 1–17). Oxford: Berg.
 Richardson, L. (1997). Fields of play: Constructing an academic life. New Brunswick, N. J.: Rutgers University Press.
 Richardson, L. (2000). Evaluating ethnography. Qualitative Inquiry, 6 (2), 253-255.
 Richardson, L. (2007). Writing: A method of inquiry. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln. (Eds.) Handbook of Qualitative Research, (2nd ed., pp. 923–948). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
 Schwandt, T. A. (1996). Farewell to criteriology. Qualitative Inquiry 2 (1), 58-72.
 Smith, J. K. (1984). The problem of criteria for judging interpretive inquiry. Educational Evaluation and Policy Practice 6 (4), 379-391.
 Smith, J. K., & L. Heshusius. (1986). Closing down the conversation: The end of the quantitative-qualitative debate among educational inquirers. Educational Researcher 15 (1), 4-12.
 Sparkes, A. C. (2000). Autoethnography and narratives of self: Reflections on criteria in action. Sociology of Sport Journal, 17, 21-41.
 Sambrook, S., Stewart, J., & Roberts, C. (2008). Doctoral Supervision: Glimpses from Above, Below and in the Middle, Journal of Further and Higher Education, 32 (1), 71-84.
 Sparkes, A.C. (2007). Embodiment, academics, and the audit culture: a story seeking consideration, Qualitative Research, 7 (4), 521-550.
 Stahlke Wall, S. (2016). Toward a moderate autoethnography. International Journal of Qualitative Methods 15, 1-9.
 Stake, R. E. (1994). Case studies. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln. (Eds.) Handbook of Qualitative Research, (2nd ed., pp. 236–247). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
 Sykes, B. E. (2014). Transformative Autoethnography An Examination of Cultural Identity and its Implications for Learners. Adult Learning'', 25 (1), 3-10.

Etnografya
Category:Araştırma metotları
Category:Toplumsal bilimler metodolojisi
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar