Büyük Beş (orkestralar)

Amerika Birleşik Devletleri'nin Beş Büyük orkestrası, terimin yaygınlaştığı 1950'lerin sonlarında ve sonrasında birkaç yıl boyunca "müzikal mükemmellik, müzisyenlik kalibresi, toplam sözleşme haftaları, haftalık temel ücretler, kayıt garantileri ve ücretli tatiller" konusunda alana öncülük yapan beş senfoni orkestrasıdır. Kuruluş sırasına göre bu orkestralar şunlardı:

 New York Filarmoni (1842)
 Boston Senfoni Orkestrası (1881)
 Chicago Senfoni Orkestrası (1891)
 Philadelphia Orkestrası (1900)
 Cleveland Orkestrası (1918)

Kökenler 
"Big Five" terimi, uzun süreli kayıtların mevcut olduğu, düzenli orkestra radyo yayınlarının genişlediği ve grubu oluşturan beş orkestranın New York'ta yıllık konser serileri düzenlediği zamanlarda ortaya çıktı. 20. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, kayıtlar ve radyo yayınları Doğu Yakası topluluklarının hakimiyetindeyken, en önde gelen orkestralar "Üç Büyükler" olarak biliniyordu: New York, Boston ve Philadelphia. Bu etiket 1950'lerin sonlarında hala kullanılırken (örn. Newsweek, 17 Şubat 1958), George Szell yönetimindeki Cleveland Orkestrası ve Fritz Reiner yönetimindeki Chicago Senfoni Orkestrası'nın artan prestiji, "Üç Büyük"ün "Büyük Beş" haline geldiğini gördü.

Modern kullanım 
İnsanlar hala "Büyük Beş" e atıfta bulunur, ancak birçoğu sınıflandırmanın modası geçmiş olduğunu düşünür. Bazı eleştirmenler, 1983'te Time dergisindeki Michael Walsh; ve Mark Swed, Los Angeles Times, 2005. Dahil edilmesi önerilen orkestralar arasında Los Angeles Filarmoni, San Francisco Senfoni, Atlanta Senfoni Orkestrası, Pittsburgh Senfoni Orkestrası, Houston Senfoni, Baltimore Senfoni Orkestrası, Ulusal Senfoni Orkestrası ( Washington, DC ), Minnesota Orkestrası (Minneapolis), ve St. Louis Senfoni.

Gramophone tarafından yapılan 2008 eleştirmen anketinde yedi Amerikan orkestrası dünyanın ilk 20'si arasında yer aldı. Bunlar sırasıyla Chicago Senfoni Orkestrası (5.), Cleveland Orkestrası (7.), Los Angeles Filarmoni (8.), Boston Senfoni Orkestrası (11.), New York Filarmoni (12.), San Francisco Senfoni idi. (13.) ve Metropolitan Opera Orkestrası ( New York City ) (18.).

21. yüzyılda, Amerikan orkestralarının bazı gözlemcileri, "Big Five" tanımının artık anlamlı olmadığını öne sürüyorlar. Cleveland Orkestrası'nın eski yönetici direktörü Gary Hanson, 2013'te bir orkestranın itibarının bir zamanlar "yetenek için rekabet etme yeteneğinde" önemli bir faktör olduğunu, yani "ün ve kalite arasında doğrudan bir ilişki olduğunu" söyledi. Müzisyenlerin daha fazla coğrafi hareketliliği, büyük orkestra kayıt sözleşmelerinin nadirliği ve daha fazla Amerikan şehrinde yıl boyunca büyük orkestraların varlığı, bir zamanlar Büyük Beş ile ilişkilendirilen prestijin önemini azalttı. New York Times, "iklim ve yaşam maliyetinin, bir müzisyenin işveren seçiminde bir orkestranın tarihi şöhreti kadar önemli olduğunu" öne sürdü. Ek olarak, çok sayıda yetenekli genç müzisyenin mevcudiyeti, tüm Amerikan orkestralarının kalitesini artıran bir "düzeyleme faktörü" olarak tanımlanmaktadır.

Ayrıca bakınız 

 Amerika Birleşik Devletleri'ndeki senfoni orkestralarının listesi

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar 

 Lebrecht, Norman, "Bucks Burada Duruyor: En Büyüklerin En İyisi Olmaması Gerekiyor" , La Scena Musicale, 5 Temmuz 2000.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki orkestralar