Kimyasal iyonizasyon

Kimyasal iyonizasyon (Chemical ionization-CI), kütle spektrometresinde kullanılan yumuşak bir iyonizasyon tekniğidir. İlk olarak Burnaby Munson ve Frank H. Field tarafından 1966'da tanıtıldı. Bu teknik, gaz iyon molekülü kimyasının bir dalıdır. Reaktif gaz molekülleri elektron iyonizasyonu ile iyonize edilir ve bunu takiben iyonlaşmayı sağlamak için gaz fazındaki analit molekülleri ile reaksiyona girerler. Negatif kimyasal iyonizasyon (negative chemical ionization-NCI), yük değişimli kimyasal iyonizasyon ve atmosferik basınçlı kimyasal iyonizasyon (atmospheric-pressure chemical ionization-APCI), bu tekniğin yaygın varyasyonlarından bazılarıdır. CI, organik bileşiklerin tanımlanması, yapılarının aydınlatılması ve miktar tayininde birkaç önemli uygulamaya sahiptir. Analitik kimyadaki uygulamaların yanı sıra, kimyasal iyonizasyonun faydaları biyokimyasal, biyolojik ve tıbbi alanlara da uzanmaktadır.

Prensipleri 
Kimyasal iyonizasyon, elektron iyonizasyonuna (EI) kıyasla daha düşük miktarda enerji gerektirir, ancak bu, kullanılan reaktan malzemeye bağlıdır. Bu düşük enerjili iyonizasyon mekanizması, daha az veya bazen hiç parçalanma sağlamaz ve genellikle daha basit bir spektrum verir. Parçalanma eksikliği, iyonize türler hakkında belirlenebilecek yapısal bilgi miktarını sınırlar. Bununla birlikte, tipik bir CI spektrumu, moleküler kütlenin kolay belirlenmesine izin veren, kolayca tanımlanabilen protonlanmış bir moleküler iyon tepe noktasına ([M+1]+)sahiptir.

Kaynakça

Kaynakça

Dış bağlantılar 

 Using Amines as Chemical Ionization Reagents and Building Custom Manifold 

Bilimsel teknikler
Kütle spektrometrisi