Hafıza ve yaşlanma

Bazen "normal yaşlanma" olarak tanımlanan yaşa bağlı hafıza kaybı, Alzheimer hastalığı gibi demans türleriyle ilişkili hafıza kaybından niteliksel olarak farklıdır ve farklı bir beyin mekanizmasına sahip olduğuna inanılır.

Hafif bilişsel bozukluk 
Hafif bilişsel bozukluk (HBB), insanların, yaşlarındaki ortalama kişiden daha sık bellek sorunlarıyla karşı karşıya kaldıkları bir durumdur. Ancak bu semptomlar, normal aktivitelerini gerçekleştirmelerini engellemez ve Alzheimer hastalığının (AH) semptomları kadar şiddetli değildir. Semptomlara genellikle öğeleri yanlış yerleştirmeyi, olayları veya randevuları unutmayı ve kelime bulmakta güçlük çekme dahildir.

Son araştırmalara göre HBB, normal yaşlanmanın bilişsel değişiklikleri ile Alzheimer hastalığı arasındaki geçiş durumu olarak görülmektedir. Birkaç çalışma, HBB'li bireylerin Alzeimer hastalığı geliştirme riskinin, yılda yüzde bir ila yüzde yirmi beş arasında arttığını göstermiştir; bir çalışmada, HBB hastalarının yüzde yirmi dördü iki yılda ve yüzde yirmisinde üç yılda AH görülürken, başka bir çalışma, HBB'li katılımcılarda AH görülmesinin dört buçuk yılda yüzde elli beş olduğunu gösterdi. Ancak HBB'li bazı hastalar asla AH'ye ilerlemez.

Çalışmalar ayrıca hem HBB hem de AH'de bulunan kalıpları göstermiştir. Alzheimer hastalığı olan hastalar gibi, hafif bilişsel bozukluktan muzdarip olanlar da kelimeleri doğru bir şekilde tanımlamakta ve sorulduğunda bunları cümlelerde uygun şekilde kullanmakta zorluk çekmektedirler. HBB hastaları bu görevde kontrol grubuna göre daha düşük performans gösterirken, AD hastaları genel olarak daha kötü performans göstermişlerdir. Bununla birlikte, HBB hastalarının yetenekleri, zorluklarını telafi etmek için örnekler sunma yetenekleri nedeniyle göze çarpmaktaydı. Alzeimer hastaları herhangi bir telafi edici strateji kullanamamışlardır ve bu nedenle epizodik bellek ve yürütücü işlev kullanımındaki fark sergilenmiştir.

Normal yaşlanma 
Normal yaşlanma, birçok bilişsel görevde çeşitli hafıza becerilerinde bir azalma ile ilişkilidir; fenomen, yaşa bağlı hafıza bozukluğu (YHB) veya yaşla ilişkili hafıza bozukluğu (YİHB) olarak bilinir. Olayların veya gerçeklerin yeni hatıralarını ve işleyen hafızayı kodlama yeteneği, hem kesitsel hem de boylamsal çalışmalarda düşüş göstermektedir. Yaşlanmanın epizodik bellek, anlamsal bellek, kısa süreli bellek ve hazırlama üzerindeki etkilerini karşılaştıran araştırmalar, epizodik belleğin özellikle normal yaşlanmada bozulduğunu; bazı kısa süreli hafıza türleri de bozulduğunu göstermiştir. Eksiklikler, yakın zamanda işlenmiş bilgileri yenileme yeteneğinde görülen bozukluklarla ilgili olabilir.

Kaynak bilgisi, yaşlılıktan kötü etkilenen bir tür epizodik bellektir; bu tür bilgi, kişinin bilgiyi nerede ve ne zaman öğrendiğini içerir. Bilginin kaynağını ve bağlamını bilmek günlük karar vermede son derece önemli olabilir, bu nedenle bu, hafıza kaybının yaşlıların yaşamlarını etkileyebileceği bir yoldur. Bu nedenle, yargıda bulunurken kaynaklar hakkındaki bilgilerini kullanmanın bir yolu da politik kalıp yargılara güvenmek ve üst bilişsel bilginin kullanımı önem kazanmaktır. Bu eksiklik, kodlama sırasında bilgileri bellekte birbirine bağlama ve bu ilişkileri daha sonra geri alma yeteneğindeki düşüşlerle ilgili olabilir.

Yaşlanma ve hafızanın ilerleyişini uzun yıllar boyunca inceleyerek, ikisi arasında kesin bir bağlantıyı ayırt etmek zor olmuştur. Birçok çalışma, psikologların teorilerini yıllar boyunca test etti ve daha tanıdık veya otomatik bilgiler tipik olarak yaşlanma süreci boyunca iyi korunurken, yaşlı yetişkinlerin bağlamsal bilgileri hatırlamakta zorlandıklarını destekleyen sağlam kanıtlar buldular (Light, 2000). Ayrıca, yaşlandıkça ilgisiz bilgilerde bir artış olur ve bu da yaşlı bir kişinin genellikle kafa karışıklığı içinde olduğu için yanlış bilgilere inanmasına neden olabilir.

Epizodik bellek, frontal, temporal ve parietal lobları kapsayan ağlar tarafından desteklenir. Loblardaki ara bağlantıların belleğin farklı yönlerini mümkün kıldığı varsayılırken, gri madde lezyonlarının etkileri kapsamlı bir şekilde çalışılmış, birbirine bağlanan lif yolları hakkında daha az şey biliniyor. Yaşlanmada, beyaz cevher yapısının bozulması önemli bir genel faktör olarak ortaya çıkmış ve kritik beyaz cevher bağlantılarına daha fazla odaklanmıştır.

Egzersiz, genç ve yaşlı birçok insanı etkiler. Gençler için, egzersiz başlatılırsa, yetişkinlik boyunca aşılanabilecek yapıcı bir alışkanlık oluşturabilir. Yaşlılar için, özellikle Alzheimer veya hafızayı etkileyen diğer hastalıkları olanlar için, beyin egzersiz yapmak için tanıtıldığında, hipokampusun büyüklüğünü koruması ve hafızasını geliştirmesi muhtemeldir.

Bir kişinin sahip olduğu eğitim yılı ve çocukken gördüğü ilginin, yaşlanma ve hafıza bağlantılarıyla yakından ilişkili bir değişken olması da mümkündür. Erken yaşam eğitimi ile ileri yaşlardaki hafıza kazanımları arasında pozitif bir ilişki vardır. Bu etki özellikle kadınlarda belirgindir.

Özellikle, epizodik belleğin başka bir türü olan çağrışımsal öğrenme, yaşlanmanın etkilerine karşı savunmasızdır ve bu, çeşitli çalışma paradigmalarında gösterilmiştir. Bu, yaşlanmanın tek bilgi birimleri arasındaki bağlantıları oluşturma ve almadaki bir eksiklikle ilişkili olduğunu belirten İlişkisel Eksiklik Hipotezi (ADH) ile açıklanmıştır. Bu, bağlam, olaylar veya öğeler hakkındaki bilgileri içerebilir. Yaşlı popülasyonda bilgi parçalarını epizodik bağlamlarıyla tutarlı bir bütün halinde bağlama yeteneği azalmıştır. Ayrıca, yaşlı yetişkinlerin serbest hatırlamadaki performansları, zamansal yakınlığı genç insanlardan daha az içeriyordu, bu da yakınlıkla ilgili ilişkilerin yaşla birlikte zayıfladığını gösteriyor.

Yaşlı yetişkinlerin yaşlandıkça neden daha az etkili kodlama ve geri alma stratejileri kullandıklarına dair çeşitli nedenler ileri sürülmüştür. Birincisi, hafıza stratejilerini eğitim sisteminden uzaklaştıkça yaşlı yetişkinler tarafından daha az kullanıldığını belirten "kullanmama" görüşüdür. İkincisi, "azalmış dikkat kapasitesi" hipotezidir; bu, yaşlı insanların azalmış dikkat kapasitesi nedeniyle kendi kendine başlatılan kodlamaya daha az katıldığı anlamına gelir. Üçüncü neden, yaşlıların kendi bellek performanslarına güvenmediklerini gösteren ve kötü sonuçlara yol açan "bellek öz-yeterliği"dir. Hem Alzheimer hastaları hem de anlamsal demans hastalarının resim adlandırma ve kategori akıcılığı içeren görevlerde zorluk yaşadıkları bilinmektedir. Bu, anlam ve anlayış bilgilerini depolayan semantik ağlarına zarar vermekle bağlantılıdır.

"Kıdemli Anlar" olarak bilinen bir fenomen, biyolojik bir nedeni varmış gibi görünen bir hafıza eksikliğidir. Yaşlı bir yetişkinin bir görevi tamamlaması kesintiye uğradığında, eldeki asıl görevin unutulması muhtemeldir. Araştırmalar, yaşlı bir yetişkinin beyninin bir kesintiden sonra yeniden devreye girme yeteneğine sahip olmadığını ve daha genç bir beynin aksine belirli kesintiye odaklanmaya devam ettiğini göstermiştir. Bu çoklu görev yapamama yaşlanma ile normaldir ve çalışma alanında kalan yaşlı nesillerin artmasıyla daha belirgin hale gelmesi beklenir.

Yaşlanmadaki hafıza eksikliklerinin biyolojik bir açıklaması, ortalamadan daha iyi hafızaya sahip yaşlı insanların beş beyninin ölüm sonrası incelemesini içerir. Bu insanlara "süper yaşlı" deniyor ve bu bireylerin tipik yaşlı beyinlere göre daha az lif benzeri tau proteini düğümlerine sahip olduğu bulundu. Bununla birlikte, benzer miktarda amiloid plak bulundu.

Daha yakın tarihli araştırmalar, sağlıklı yaşlı yetişkinlerin sıralı performansının altında yatan ilgili bilişsel süreçleri inceleyerek, yürütücü işlevlerde yaşa bağlı düşüşe ilişkin yerleşik bulguları genişletmiştir  Sıralı performans, bir fincan kahve yapmak veya araba kullanmak için gerekli adımlar gibi bir rutini tamamlamak için gereken bir dizi adımın yürütülmesini ifade eder. Sağlıklı yaşlanmanın önemli bir kısmı, yaşlı yetişkinlerin hafızayı ve engelleyici süreçleri kullanarak günlük aktivitelerini sabit bir sırayla yerine getirirken, yeni tamamlanan adımların sırasını unutmadan, sıradaki bir sonraki adımı hatırlamalarını içerir. 2009'da yapılan bir araştırma  genç ve yaşlı yetişkinlerin, bir dizi görevin altında yatan temsilde ve rutinlerini tamamlamak için gereken bilgileri almadaki etkinliklerinde nasıl farklılık gösterdiğini incelemiştir. Bu çalışmadan elde edilen bulgular, yaşlı ve genç yetişkinlerin sabit bir düzende düzenlenmiş sekiz hayvan görüntüsünün bir dizisini hatırlamaları gerektiğinde, her iki yaş grubunun da bilgiye erişimi kolaylaştırmak için kendiliğinden örgütsel yığınlama stratejisini kullandığını ortaya koydu. Bununla birlikte, yaşlı yetişkinler, genç yetişkinlere kıyasla her bir parçaya erişmede daha yavaştı ve sabit dizinin sırasını hatırlamak için sözlü prova gibi hafıza yardımcılarının kullanımından daha iyi yararlanabiliyorlardı. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar, insanların eylem sırasını etkileyen hafıza ve engelleyici süreçlerde yaş farklılıkları olduğunu ve hafıza yardımcılarının kullanımının ileri yaşlarda bilgi alımını kolaylaştırabileceğini düşündürmektedir.

Hafıza sorunlarının ve yaşlanmanın nedenleri, birçok teori test edildikten sonra bile hala belirsizdir. Yaşlanmanın her bir yönünün hafızayı ve yaşlanma sürecini nasıl etkilediğini tam olarak belirlemek zor olduğu için ikisi arasında henüz belirgin bir bağlantı yoktur. Ancak, karıncıkların genişlemesi nedeniyle beynin yaşla birlikte küçüldüğü ve kafada çok az yer kalmasına neden olduğu bilinmektedir. Ne yazık ki, küçülen beyin ile hafıza kaybı arasında, beynin tam olarak hangi bölgesinin küçüldüğünü ve yaşlanma sürecinde o bölgenin gerçekten ne kadar önemli olduğunu bilmemekten dolayı sağlam bir bağlantı kurmak zordur (Baddeley, Anderson ve Eysenck, 2015) Bir olaya ait farklı bilgi parçaları farklı alanlarda depolandığından, yaşanmış bir durumu veya bilgiyi hatırlamaya çalışmak çok zor olabilir. Bir olayı hatırlama sırasında, çeşitli bilgi parçaları tekrar bir araya getirilir ve eksik bilgiler beynimiz tarafından doldurulur, bu da bilinçsizce yanlış bilgi alıp inanmamamızı açıklayabilir (Swaab, 2014).

Hafıza kayıpları hem ağırlaştırıcı hem de sinir bozucu olabilir, ancak bunlar beyin tarafından alınan çok sayıda bilgiden kaynaklanmaktadır. Hafızadaki sorunlar, anksiyete, dehidrasyon, depresyon, enfeksiyonlar, ilaçların yan etkileri, yetersiz beslenme, B12 vitamini eksikliği, psikolojik stres, madde kötüye kullanımı, kronik alkolizm, tiroid dengesizlikleri gibi birçok yaygın fiziksel ve psikolojik nedenle bağlantılı olabilir. beyindeki kan pıhtıları . Uygun ilaçlar, doktora kontrolleri ve günlük zihinsel ve fiziksel egzersiz ile bedeninize ve zihninize bakmak, bu hafıza sorunlarından bazılarını önleyebilir.

Bazı hafıza sorunları stres, kaygı veya depresyondan kaynaklanır . Bir eşin ölümü gibi travmatik bir yaşam olayı, yaşam tarzında değişikliklere yol açabilir ve yaşlı bir kişiyi kendinden emin, üzgün ve yalnız hissetmesine neden olabilir. Bu tür köklü yaşam değişiklikleriyle uğraşmak bu nedenle bazı insanları şaşkın veya unutkan bırakabilir. Bazı durumlarda bu duygular kaybolabilir, ancak bu duygusal sorunları ciddiye almak önemlidir. Mücadele eden bir akrabayı duygusal olarak destekleyerek ve bir doktor veya danışmandan yardım isteyerek unutkanlık geliştirilebilir.

Hafıza kaybı, kazalar, kafa yaralanmaları ve hatta geçmişteki istismar durumları dahil olmak üzere farklı travma durumlarından kaynaklanabilir. Travmaların anıları bazen bir ömür boyu sürebilmekte, bazen de bilerek ya da bilmeyerek unutulabilmektedir ve nedenleri psikolojide çok tartışılmaktadır. Beyindeki hasarın, bir kişinin uzun süreli bellekte saklanması gereken bilgileri kodlamasını ve işlemesini zorlaştırması olasılığı vardır (Nairne, 2000). Bilginin geri alınmasında ve geri alınmasında çevresel ipuçlarının yardımcı olması için destek vardır, bu da ipucunun hafızayı geri getirmesi için yeterli önemi olduğu anlamına gelir.

Teoriler 
Testler ve veriler, insanlar yaşlandıkça, ilişkili zamanda birbirine yakın oluşan uyaranlar olan bitişiklik etkisinin zayıflamaya başladığını göstermektedir. Bu, yaşlı bir kişinin hafıza performansına erişen ve onların birleşik epizodlar yaratma ve muhafaza etmedeki güçlüklerine atfedilen çağrışımsal eksiklik hafıza teorisi tarafından desteklenir. Bu testteki destekleyici araştırma, cinsiyet, eğitim ve diğer sağlıkla ilgili sorunları kontrol ettikten sonra, daha büyük yaşın daha düşük isabet ve daha büyük yanlış alarm oranlarıyla ve ayrıca tanıma testlerinde daha liberal bir önyargı yanıtıyla ilişkili olduğunu gösteriyor.

Yaşlı insanlar, bir hafıza testi sırasında dışarıdan izinsiz giriş yapma konusunda daha yüksek bir eğilime sahiptir. Bu, inhibisyon etkisine bağlanabilir. Kısıtlama, katılımcıların bir öğeyi hatırlamada veya tanımada daha uzun zaman almasına neden oldu ve ayrıca katılımcıları daha sık hata yapmaya zorladı. Örneğin, test konusu olarak metaforların kullanıldığı bir çalışmada, daha yaşlı katılımcılar, doğru metaforları, kelimenin tam anlamıyla yanlış ifadelerden daha sık reddetmişlerdir.

Daha önce belirtildiği gibi, bilişsel görevleri tamamlarken bilgiyi depolayan ve yöneten bir bellek sistemi olan çalışma belleği, yaşlanma sürecinde büyük düşüşler gösterir. Bu değişikliklerin neden meydana gelebileceğini açıklamak için, daha az dikkat kaynağı, daha yavaş işlem hızı, daha az bilgi tutma kapasitesi ve engelleyici kontrol eksikliği gibi çeşitli teoriler sunulmuştur. Tüm bu teoriler güçlü argümanlar sunar ve çalışma belleğindeki düşüşün tüm bu alanlarda belirtilen sorunlardan kaynaklanması muhtemeldir.

Bazı teorisyenler, yaşlandıkça işleyen belleğin kapasitesinin azaldığını ve daha az bilgi tutabileceğimizi savunuyorlar. Bu teoride, işleyen bellekteki düşüşler, bir bireyin eşzamanlı olarak aktif tutabileceği bilgi miktarının sınırlandırılmasının bir sonucu olarak tanımlanır, böylece daha önceki bellek işleme ürünlerinin daha önce unutulması nedeniyle daha yüksek düzeyde bir bilgi entegrasyonu ve manipülasyonu mümkün değildir. sonraki ürünler.

Çalışma belleğindeki yaşa bağlı düşüşleri açıklamak için incelenen bir başka teori, yaşlandıkça görülen dikkat kaynaklarının bir sınırı olduğudur. Bu, daha yaşlı bireylerin dikkatlerini iki görev arasında daha az bölüşme yeteneğine sahip oldukları ve dolayısıyla zihinsel enerjideki azalma nedeniyle daha yüksek dikkat gerektiren görevlerin tamamlanmasının daha zor olduğu anlamına gelir. Bununla birlikte, basit ve daha otomatik olan görevler, yaşlandıkça daha az düşüş görür. Çalışan bellek görevleri genellikle bölünmüş dikkat gerektirir, bu nedenle yaşlanan bireylerin sınırlı kaynaklarını zorlama olasılıkları daha yüksektir.

İşleme hızı, işleyen bellek açıklarını açıklamak için ortaya atılan başka bir teoridir. Bu konuyu inceleyerek tamamladığı çeşitli çalışmalar sonucunda Salthouse, yaşlandıkça bilgiyi işleme hızımızın önemli ölçüde azaldığını savunuyor. Yaşlandıkça işleyen belleği verimli bir şekilde kullanamamamızın nedeni, işlem hızındaki bu düşüştür. Genç kişilerin beyni, eldeki bilişsel görevi tamamlamak için gereken sonraki entegrasyon ve manipülasyona izin veren bilgiyi daha hızlı bir hızda elde edebilir ve işleyebilir. Bu işlem yavaşladıkça, hızlı işlem hızına dayanan bilişsel görevler daha zor hale gelir.

Son olarak, işleyen bellekte görülen düşüşü açıklamak için engelleyici kontrol teorisi önerilmiştir. Bu teori, yaşlı yetişkinlerin çalışma belleğindeki alakasız bilgileri bastıramadığı ve dolayısıyla ilgili bilgi kapasitesinin daha sonra sınırlı olduğu fikrini inceler. Yeni uyaranlar için daha az alan, bireyin yaşlandıkça işleyen belleğinde görülen düşüşlere bağlanabilir.

Yaşlandıkça, problem çözme, karar verme, hedef belirleme ve planlama gibi daha üst düzey bilişsel görevleri tamamlamak için işleyen belleğin içeriğini bütünleştirme, manipüle etme ve yeniden düzenleme yeteneğinde eksiklikler görülür. Çalışma belleğindeki bu yaşa bağlı eksikliklerin kesin nedeninin ne olduğunu belirlemek için daha fazla araştırma yapılmalıdır. Dikkat, işlem hızı, kapasite azalması ve engelleyici kontrolün, yaşa bağlı bu eksikliklerde rol oynaması muhtemeldir. Çalışma belleği görevleri sırasında aktif olan beyin bölgeleri de değerlendiriliyor ve araştırmalar, genç erişkinlerde yaşlı yetişkinlere kıyasla beynin farklı bölümlerinin işleyen bellek sırasında aktive olduğunu gösteriyor. Bu, genç ve yaşlı yetişkinlerin bu görevleri farklı şekilde yerine getirdiğini göstermektedir.

Çalışma türleri 
Yaşlanma ve hafızanın birbirini etkileme şekillerini incelemek için kesitsel ve boylamsal olmak üzere iki farklı yöntem vardır. Her iki yöntem de geçmişte birçok kez kullanılmıştır, ancak her ikisinin de avantajları ve dezavantajları vardır. Kesitsel çalışmalar, farklı yaşlardaki farklı insan gruplarının tek seferde test edilmesini içerir. Hafıza ve yaşlanmayı içeren çalışmalara ilişkin kanıtların çoğu buradan geliyor. Kesitsel çalışmaların dezavantajı, mevcut verileri önceki verilerle karşılaştıramamak veya gelecek veriler hakkında bir tahminde bulunamamaktır. Boylamsal araştırmalar, bir popülasyonun tamamını yansıtmak için dikkatle seçilmiş aynı katılımcı grubunu uzun yıllar boyunca aynı sayıda test etmeyi içerir (Ronnlund, Nyberg, Backman ve Nilsson; Ronnlund ve Nilsson, 2006). Boylamsal çalışmaların avantajı, yaşlanmanın her katılımcı için performans üzerindeki etkilerini görebilmeyi ve hatta hafızayla ilgili hastalıkların erken belirtilerini ayırt edebilmeyi içerir. Bununla birlikte, bu tür bir çalışma çok maliyetli ve zamanında olabilir, bu da katılımcıların çalışma boyunca yarıda bırakmasını daha olası hale getirebilir. (Baddeley, Anderson ve Eysenck, 2015).

Mekanizma araştırması 
RbAp48 proteininin eksikliği, yaşa bağlı hafıza kaybı ile ilişkilendirilmiştir.

2010 yılında, genç bir yetişkin grubuna kıyasla daha yaşlı bir yetişkin grup için hafızanın düşük performansının önemini test eden deneyler, yaş nedeniyle ilişkili hafızadaki eksikliğin fiziksel bir eksiklikle bağlantılı olabileceğini öne sürdü. Bu eksiklik medial-temporal bölgelerdeki verimsiz işleme ile açıklanabilir. Bu bölge, uzun süreli insan belleğinin iki türünden biri olan epizodik bellekte önemlidir ve öğeler arasında anma ilişkisi oluşturmada çok önemli olan hipokampiyi içerir.

Yaşa bağlı hafıza kaybının dentat girustan kaynaklandığına inanılırken, Alzheimer'ın entorinal korteksten kaynaklandığına inanılmaktadır.

Normal yaşlanma sırasında, beyindeki oksidatif DNA hasarı, nöronal hayatta kalma ile ilgili genlerin yanı sıra öğrenme ve hafıza ile ilgili genlerin promotörlerinde birikir.  Oksidatif DNA hasarı, DNA çift sarmal kopmalarına (DSB'ler) yol açabilen DNA tek sarmal kopmalarını içerir. DSB'ler, erken evrelerde ve Alzheimer hastalığının ilerlemesi sırasında hipokampus ve frontal korteksin nöronlarında ve astrositlerinde birikir; bu, nörodejenerasyon ve bilişsel gerilemenin önemli bir itici gücü olabilecek bir süreçtir.

Önleme ve tedavi 
Hafıza kaybını önlemek ve hatta hafızayı geliştirmek için çeşitli eylemler önerilmiştir.

Mayo Clinic yedi adım önerdi: zihinsel olarak aktif kalın, düzenli olarak sosyalleşin, organize olun, sağlıklı bir diyet yapın, fiziksel aktiviteyi günlük rutininize dahil edin ve kronik koşulları yönetin. Hafıza kaybının bazı nedenleri ilaçlar, stres, depresyon, kalp hastalığı, aşırı alkol kullanımı, tiroid sorunları, B12 vitamini eksikliği, yeterince su içmemek ve besleyici beslenmemek olduğundan, bu sorunları düzeltmek basit ve etkili bir yol olabilir. demansı yavaşlatır. Bazıları, egzersizin hafıza problemlerini önlemenin en iyi yolu olduğunu söylüyor çünkü bu, beyne giden kan akışını artıracak ve belki de yeni beyin hücrelerinin büyümesine yardımcı olacaktır.

Tedavi, hafıza kaybının nedenine bağlı olacaktır, ancak son yıllarda Alzheimer hastalığını tedavi etmek için çeşitli ilaçlar önerilmiştir. Şu anda Alzheimer tedavisi için Gıda ve İlaç Dairesi (FDA) tarafından onaylanmış dört ilaç vardır ve bunların tümü kolinerjik sistem üzerinde hareket eder: Donepezil, Galantamin, Rivastigmin ve Takrin . Bu ilaçlar Alzheimer'ın tedavisi olmasa da, hafif veya orta derecede demans için semptomlar on sekiz aya kadar azaltılabilir. Bu ilaçlar, tam Alzheimer'a nihai düşüşü engellemez.

Ayrıca modalite, hafızanın gücünü belirlemede önemlidir. Örneğin, işitsel, görselden daha güçlü hafıza yetenekleri yaratır. Bu, işitsel bir hatırlama testinin görsel bir teste kıyasla daha yüksek yenilik ve öncelik etkileri ile gösterilir. Araştırmalar, enstrümantal müzik aktivitesi veya uygulama yoluyla işitsel eğitimin, bir yaş olarak hafıza yeteneklerini korumaya yardımcı olabileceğini göstermiştir. Spesifik olarak, Hanna-Pladdy ve McKay'in deneyinde, yıllarca müzik eğitimi almanın, her şeyin eşit olduğunu, sözel olmayan bellekte daha iyi bir performansa yol açtığını ve kişinin ileri yıllarında biliş yeteneklerinin ömrünü uzattığını test ettiler ve buldular.

Bakıcılık 
Hastayı aktif tutarak, olumlu yeteneklerine odaklanarak ve stresten uzak durarak bu görevler kolaylıkla gerçekleştirilebilir. Yıkanma ve giyinme rutinleri, bireyin hala bağımsızlık duygusu hissedeceği şekilde düzenlenmelidir. Büyük düğmeli, elastik bel bantlı veya Velcro kayışlı kıyafetler bulmak gibi basit yaklaşımlar, sabahları giyinmenin zorluklarını kolaylaştırabilir. Ayrıca, finanslar yönetilmeli veya bunları yönetmek için güvenilir bir kişi atanmalıdır. Aşırı kullanımı önlemek için parolaları değiştirmek ve güvenilir bir aile üyesini veya arkadaşınızı hesapların yönetimine dahil etmek finansal sorunları önleyebilir. Ev işleri birikmeye başladığında, büyük görevleri ödüllendirilebilecek küçük, yönetilebilir adımlara bölmenin yollarını bulun. Son olarak, hafıza sorunları olan bir aile üyesi veya arkadaşınızla konuşmak ve ziyaret etmek çok önemlidir. Saygılı ve basit bir yaklaşım kullanarak, bire bir konuşmak, sosyal izolasyonun acısını hafifletebilir ve çok fazla zihinsel uyarı getirebilir. Hafıza kaybı ve diğer bilişsel bozukluklar yaşayan birçok insan, bakıcılar için uğraşması zor olan davranışlarda değişikliklere sahip olabilir. Ayrıca bkz. Bakıcı stresi . Bakıcıların iletişim kurmanın ve olası saldırgan durumları azaltmanın farklı yollarını öğrenmelerine yardımcı olmak için. Karar verme becerileri zedelenebileceği için birden fazla soru sormak yerine basit komutlar vermek faydalı olabilir. Ayrıca bkz . Demanslı Kişilerin Bakımı. Bakıcılık, üstlenilmesi gereken fiziksel, zihinsel ve duygusal olarak zorlayıcı bir iş olabilir. Bir bakıcının ayrıca kendilerine bakmayı hatırlaması gerekir, molalar vermek, kendilerine zaman ayırmak ve muhtemelen bir destek grubuna katılmak, tükenmişliği önlemenin birkaç yoludur.

Etkilenen ve ayrılan bellek etki alanları 
Buna karşılık, örtük veya prosedürel bellek, tipik olarak yaşla birlikte azalma göstermez. Diğer kısa süreli bellek türleri çok az düşüş gösterir  ve anlamsal bilgi (örneğin kelime hazinesi) aslında yaşla birlikte gelişir. Ayrıca, duygusal olaylar için bellekte görülen artış da yaşla birlikte devam eder.

Çalışma belleğini kaybetmek, yaşlanmaya bağlı olarak çeşitli bilişsel görevlerdeki düşüşün birincil nedeni olarak gösterilmektedir. Bu görevler, uzun süreli hafıza, problem çözme, karar verme ve dil içerir. Çalışan bellek, elde edilen bilgilerin manipüle edilmesini ve ardından bu bilgilerin bir görevi tamamlamak için kullanılmasını içerir. Örneğin, bir kişinin kendilerine verilen sayıları geriye doğru okuyabilmesi, sadece kısa süreli hafıza gerektiren sayıların basit bir provasından ziyade işleyen hafızayı gerektirir. Yaşlanma süreci ilerledikçe kişinin çalışma belleğine girme yeteneği azalır.  Bir görev ne kadar karmaşıksa, yaşlanan kişinin bu görevi tamamlamakta o kadar zorlandığı görülmüştür. Bilginin aktif olarak yeniden düzenlenmesi ve manipülasyonu, yetişkinler yaşlandıkça giderek daha zor hale gelir. Daha yaşlı bir birey, sohbet etmek veya iş yapmak gibi bir görevi tamamlarken, bu görevi tamamlamasına yardımcı olmak için çalışan hafızasını kullanır. Yaşlandıkça, çoklu görev yetenekleri azalıyor gibi görünüyor; bu nedenle, bir kesintiden sonra, yaşlanan bir bireyin eldeki görevi başarıyla tamamlaması genellikle daha zordur. Ek olarak, çalışma belleği konuşmanın anlaşılmasında ve üretilmesinde rol oynar. Bireyler yaşlandıkça genellikle cümle anlama ve cümle oluşturmada bir düşüş olur. Bu düşüşü doğrudan dil yeteneğindeki eksikliklere bağlamak yerine, bu azalan dil becerilerine katkıda bulunan aslında işleyen bellekteki eksikliklerdir.

Niteliksel değişiklikler 
Hafıza ve yaşlanma üzerine yapılan araştırmaların çoğu, yaşlı yetişkinlerin belirli bir hafıza görevinde nasıl daha kötü performans gösterdiğine odaklanmıştır. Ancak araştırmacılar, yaşlı yetişkinlerin aynı şeyi sadece daha azını yaptığını söylemenin her zaman doğru olmadığını da keşfettiler. Bazı durumlarda, yaşlı yetişkinler genç yetişkinlerden farklı stratejiler kullanıyor gibi görünmektedir. Örneğin, beyin görüntüleme çalışmaları, yaşlı yetişkinlerin hafıza görevlerini tamamlarken genç yetişkinlere göre her iki yarım küreyi de kullanma olasılıklarının daha yüksek olduğunu ortaya çıkardı. Ek olarak, yaşlı yetişkinler bazen bilgiyi hatırlarken, yaşla birlikte görülen duyguları düzenlemeye artan odaklanmanın bir sonucu gibi görünen bir pozitiflik etkisi gösterirler. Örneğin, göz izleme, yaşlı yetişkinlerin mutlu yüzlere ve üzgün yüzlerden uzağa bakmayı tercih ettiklerini ortaya koyuyor.

Ayrıca bakınız 

 Yaşlanan beyin

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar 

 
 
 
 
 
 

 Baddeley, AD, Anderson, MC ve Eysenck, MW (2015). Hafıza. Doğu Sussex: Psikoloji Basın.
 Işık, LL (2000). Yetişkinlikte hafıza değişiklikleri. Psikoloji ve yaşlanma devriminde: Daha uzun yaşama nasıl uyum sağlıyoruz.(s. 73-97). Washington, DC: Amerikan Psikoloji Derneği.
 Nairne, JS (2000). Unutmak. Psikoloji Ansiklopedisinde, Cilt. 3. (s. 386-389). Washington DC; New York, NY: Amerikan Psikoloji Derneği.
 Swaab, DF (2014). Beynimiz Biziz: Rahimden Alzheimer'a Beynin Nörobiyografisi (Cilt. İlk baskı). New York: Spiegel & Grau.

Biyolojik yaşlanma
Bellek
Afaziler
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar