Igil

Igil (Tuvaca- игил), yayı eğerek çalınan iki telli bir Tuvan müzik aletidir. (Batı Moğolistan'da "ıkili" denir). Boyun ve ud şeklindeki ses kutusu genellikle sağlam bir çam veya Karaçam parçasından yapılır . Ses kutusunun üst kısmı deri veya ince bir ahşap plaka ile kaplanabilir. İpler ve yaylar geleneksel olarak bir at kuyruğundan (paralel olarak gerilmiş) saçtan yapılır, ancak naylondan da yapılabilir. Moğolistan morin khuur gibi, ıgil tipik olarak tuning mandallarının üstündeki boynun üst kısmında oyulmuş bir atın kafasına sahiptir ve her iki enstrüman da at başı kemanı olarak bilinir.

Igıl, çalındığında neredeyse dik tutulur, enstrümanın ses kutusu sanatçının kucağında veya sanatçının botunun tepesine yaslanır. Çalma tekniği, iplere çivi veya parmak uçlarıyla dokunmayı, gerektirir ancak boynuna bastırılmaz. Igıl'in perdeleri yoktur. Yay, el altında bir kavrama ile tutulur.

İgil'in eskiden kendisine adanmış bütün bir türü vardı ve yalnızca igil'de çalınması amaçlanan bir şarkı repertuvarı vardı. Tuva'daki komünist dönemde igil'i "modernleştirmek" için girişimlerde bulunuldu. Bu, enstrümanı daha çok Avrupa viyolonseline benzeterek batılılaştırma girişiminden başka bir şey değildi. Ancak günümüzde çoğu Tuva müzisyeni tarafından kullanılan enstrümanlar ve çalım tarzı, igil'in orijinal formuyla büyük ölçüde aynıdır.

İgil'in ünlü çalgıcıları arasında Ak-ool Kara-sal, Andrei Chuldum-ool, Kaigal-ool Khovalyg, Igor Koshkendei, Mongun-ool Ondar, Aldar Tamdyn, Radik Tulush ve Evgenii Saryglar yer alıyor.

Ayrıca bakınız 

 Tuva müziği
 Höömey
 Tovşur
 Morin huur
 Doşpuluur
 Yaylı tambur

Dış bağlantılar 

 Igil Demo, halk hikayesi, fotoğraflar ve metin 
 çağdaş Batı müziğinde Igil 

Tuva Cumhuriyeti'nde sanat
Tuva'da kültür
Tuva
Tuvalar
Tuva müzik aletleri