Türkiye'de sağlık

31 Aralık 2016 tarihi itibarıyla Türkiye nüfusu 79.814.871 olup %23,7'si 0-14, %68'i 15-64 ve %8,3'ü 65 yaş üstüdür. Erkeklerde doğumda beklenen yaşam süresi 75,3, kadınlarda 80,7 yıldır. Anne ölüm oranı 2010-2015 yılları arasında 100.000 canlı doğumda 23'ten 16'ya düşmüştür. 2015 verilerine göre, 1000 canlı doğumda beş yaş altı ölüm ve bebek ölüm oranları 13,5  ve 11,6'dır.

Sağlık sistemi 

Türkiye'de sağlık hizmetleri, merkezi bir devlet sistemi aracılığıyla Sağlık Bakanlığı tarafından kontrol edilmektedir. 2003 yılında hükûmet, sağlık hizmetlerine ayrılan bütçe oranını artırmayı ve nüfusun büyük bir kısmının sağlıklı olmasını sağlamayı amaçlayan kapsamlı bir sağlık reform programı başlattı. Türkiye İstatistik Kurumu 2012 yılında sağlık hizmetlerine 76,3 milyar TL harcadığını açıkladı; Hizmet bedellerinin %79,6'sı Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanırken, kalan %5,4'ü doğrudan hastalar tarafından ödendi. 2013 rakamlarına göre Türkiye'de 30.116 sağlık kurumu var ve doktor başına ortalama 573 hasta düşüyor. Ayrıca 1000 kişiye düşen yatak sayısı 2.64'tür. Türkiye'de ortalama yaşam süresi erkeklerde 71,1 yıl, kadınlarda 75,2 yıl ve toplam nüfusun ortalama yaşam süresi 73,2 yıldır. Ülkede en yaygın üç ölüm nedeni dolaşım sistemi hastalıkları (%39,8), kanser (%21,3) ve solunum yolu hastalıklarıdır (%9,8).

Türkiye'de sağlık hizmeti büyük ölçüde Sağlık Bakanlığı ve bazı özel sağlık kuruluşları tarafından sağlanmaktadır. 2003 yılında Sağlıkta Dönüşüm Programı ile sosyal güvenlik sistemi bir araya getirildi ve şimdi 'Genel Sağlık Sigortası Programı' olarak adlandırıldı.

Birincil sağlık sistemi 
Türkiye Halk Sağlığı Derneği, Türkiye'deki birinci basamak sağlık hizmetlerinin sunumundan sorumludur.

Halk Sağlığı Derneği tarafından yönetilen, geliştirilen ve denetlenen hizmetler , (sağlıkla ilgili birimler) :

Temel sağlık hizmetleri 

 Aile Hekimliği Birimi (bir Aile Hekimi ve bir sağlık personelinden oluşan) ve pratisyen hekimlerin gözetimi
 Göçmenlik Sağlık Hizmetleri

Bulaşıcı Hastalıklar Kontrol Programları 

 Erken uyarı-yanıt alanı epidemiyoloji birimi
 Bulaşıcı Hastalıklar Birimi
 Önlenebilir hastalıklar - Aşılama Ünitesi
 Vektör Kaynaklı ve Zoonotik Hastalıklar Birimi
 Tüberküloz Ünitesi
 Mikrobiyoloji Laboratuvarları Birimi

Bulaşıcı Olmayan Hastalık Programları ve Kanser 

 Yeşilay
 Kanser Birimi
 Ruh Sağlığı Programları Birimi
 Obezite, Diyabet, Diğer Metabolizma Hastalıkları Birimi
 Kronik Hastalıklar, Yaşlılar ve Engelliler Birimi
 Kadın ve Üreme Sağlığı birimi
 Çocuk ve Ergen Sağlığı Birimi

İş Güvenliği ve Çevre Sağlığı Birimi

Halk Sağlığı Laboratuvarı

Anne Ölüm Oranı (MMR) 
DSÖ verilerine göre 1990-2015 yılları arasında Türkiye'de Anne Ölüm Oranı 10 yılda 57'den 16'ya düşmüştür. 2010 yılında Türkiye, Güney Kore ve Macaristan gibi diğer bazı OECD ülkeleriyle neredeyse aynı seviyedeydi ve Amerika Birleşik Devletleri'nden daha düşük anne ölüm oranına sahipti.

Beş Yaş Altı Ölüm Oranı (U5MR) 
2007 yılında Türkiye'nin U5MR'si 1990 seviyelerine göre %72 azalırken, dünyada 1990 ile 2007 arasında toplam azalma %26.9 idi. 2010 yılında Türkiye'deki U5MR, diğer OECD ülkelerine kıyasla en yüksekti.

Ölüm nedenleri 
2013 yılında ölümlerin %39,8'i dolaşım sistemi hastalıklarından kaynaklandı. Ölüme neden olan ilk altı hastalık grubu sırasıyla; dolaşım sistemi hastalıkları (%39,8), iyi huylu ve kötü huylu tümörler (%21,3), solunum sistemi hastalıkları (%9,8), endokrin, beslenme ve metabolizmaya bağlı hastalıklar (%5,6), dış yaralanma nedenleri ve zehirlenmeler (%5,5) ve sinir sistemi ve duyu organları hastalıkları (%4,1). Ölüme neden olan hastalıklar cinsiyet bazında incelendiğinde; dolaşım sistemi hastalıklarından ölümler en çok kadınlarda, iyi huylu ve kötü huylu tümör ölümleri en çok erkeklerde görüldü.

İlk üç ölüm sırası 2016 yılında değişmedi.

Bulaşıcı olmayan hastalıklar halihazırda Türkiye'deki tüm ölümlerin yüzde 70'inden fazlasını oluşturmaktadır. Türk kadınları arasında koroner kalp hastalığından (KKH) bildirilen ölüm oranı Avrupa'daki en yüksek orandır. Halihazırda yürürlükte olan halk sağlığı programlarına rağmen, Türkiye'de bulaşıcı olmayan hastalıklar için risk faktörü seviyeleri yüksektir. Yetişkin Türk nüfusunun en az üçte birinde klinik olarak anlamlı hipertansiyon mevcuttur.

2016'da  en sık olandan en aza doğru ilk on ölüm nedeni;

 Koroner arter hastalığı
 Serebrovasküler Hastalık
 Alzheimer hastalığı
 Akciğer kanseri
 Diyabet
 Kronik böbrek hastalığı
 Yol yaralanmaları
 Hipertansif Kalp Hastalığı
 Alt solunum yolu enfeksiyonları

DSÖ, erkeklerin %42'sinin tütün içicisi olduğunu tahmin etmektedir. Her 5 yetişkinden biri obezdir ve yetişkinlerin dörtte birinden biraz daha azında hipertansiyon vardır.

Türkiye'de bulaşıcı olmayan hastalıkların durdurulması ve yönetilmesi amacıyla '2017-2025 Türkiye Bulaşıcı Olmayan Hastalıklar Çok Sektörlü Eylem Planı'  Türkiye Sağlık Bakanlığı tarafından oluşturulmuştur. Eylem planı  Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları ile koordine edilmiştir.

Hava kirliliği ve iklim değişikliği 
Türkiye'de hava kirliliği 2019 yılında ölümlerin %8'ine neden olduğu tahmin ediliyor ve sağlık harcamaları %13 - %27 Türkiye'de kömür yüzünden.  Türkiye'deki iklim değişikliği, örneğin artan sıcak hava dalgaları nedeniyle sağlığı etkileyebilir.

Aşıyla önlenebilir hastalıklar 
Devletin mevcut bağışıklama programında yer alan aşılar ücretsizdir.

Yakın tarihli 'DSÖ aşıdyla önlenebilir hastalıklar izleme sistemine' göre 2016 yılında difteri vakaları 0, kızamık 9, kızamıkçık 7, kabakulak 544 ve Tetanoz (toplam) 16 vaka olarak bildirildi.

Aşılama programı  

 HepB_pediatrik : doğum; 1, 6 ay
 BCG : 2 ay
 DTaPHibIPV : 2,4,6,18 ay
 Pneumo_conj : 2,4,6,12 ay
 MMR : 12 ay, 6 yıl
 TdaPIPV : 6 yıl
 OPV : 6, 18 ay
 Td : 14 yıl
 HepA_pediatric : 18,24 ay
 Suçiçeği : 12 ay
 Grip - yetişkin :> = 65 yıl
 Grip - Pediatrik : 6 ay

Diyabet 
Türkiye'de diyabet her yaşta toplam ölümlerin %2'sine neden olmaktadır.

2016 yılında nüfusun %13,2'sinin diyabet hastası olduğu ve diyabet prevalansında artan bir eğilim olduğu tahmin edildi.

Diyabet, Türk hükûmeti için "en önemli önceliklerden biri" olarak tanımlandı. Diyabete ulusal yanıt olarak diyabet, aşırı kilo ve obezite için operasyonel bir eylem planı mevcuttur.

Obezite 
2016 yılında nüfusun %66,1'i fazla kilolu ve %29,4'ü obezdi. Kadınlarda erkeklere göre şeker hastalığı daha fazladır. Türkiye 2015 yılında Avrupa'nın en yüksek obezite oranına sahip ülkeydi. Yetişkin nüfusun %29,3'ünün vücut kitle indeksi 30 veya daha fazla idi.

Kadınlarda obezite ve fazla kilolu olmak çeşitli nedenlerle daha yüksektir. Kadınların çoğunluğunun ev dışında bir işi yoktur ve sonuç olarak daha hareketsiz yaşam tarzları yaşarlar. Önceden kadınların spora katılma geleneği olmadığından, ev işi genellikle kadınlar için tek fiziksel aktivite kaynağıdır. Kentsel alanlarda yaşayan bireylerin, toplu taşıma ve hareketsiz yaşam tarzı nedeniyle fazla kilolu veya obez olma olasılığı daha yüksektir. Diyabet ve sağlık sonuçları hakkında bilgi eksikliği de aşırı kilo oranının yüksek olmasına katkıda bulunur.

Türkiye'de HIV/AIDS 
2006 ile 2017 arasında yeni HIV enfeksiyonları %465 arttı. AIDS, dünyanın geri kalanında olduğu gibi azalmayan bir hastalıktır. Yaklaşık 7000 vakanın analizi, Türkiye'de HIV ile ilgili verileri ortaya koymaktadır. Türkiye'de AIDS genellikle "Eşcinsel hastalığı", "Afrika hastalığı" veya "Natasha hastalığı"  olarak bilinir, bu nedenle insanlar hastalıklarını saklama eğilimindedir. Birleşmiş Milletler HIV/AIDS Tema Grubu'nun Türkiye'deki 2002 HIV/AIDS Durum Analizi raporuna göre, pandeminin başlangıcından bu yana 7.000 ila 14.000 kişi AIDS ile enfekte oldu. Sağlık Bakanlığı tarafından Haziran 2002'de yayınlanan rakamlar, 1985'ten beri toplam 1.429 HIV/AIDS vakasının rapor edildiğini göstermektedir. Kayıt ve bildirim sistemindeki sorunlar nedeniyle, Türkiye'de AIDS vakaları ile ilgili güvenilir sayısal bilgi elde etmek çok zordur.

Hastalık 20-45 grupta görülüyor. Türkiye'de yaklaşık 2.000 kişinin bu hastalığa yakalandığı tahmin edilmektedir. En fazla vaka bildiriminin yapıldığı Marmara bölgesi. Bunları sırasıyla Ankara, İzmir, Antalya, Mersin, Adana ve Bursa izliyor. Vakaların yaklaşık yüzde 16'sını oluşturan yabancı uyruklular Ukrayna, Moldova ve Romanya'dan.

Türkiye'de 2009 domuz gribi salgını 
2009 grip salgını, ilk kez Nisan 2009'da tanımlanan, Dünya Sağlık Örgütü  tarafından Pandemik H1N1/09 virüsü olarak adlandırılan ve halk arasında domuz gribi olarak adlandırılan yeni bir influenza A virüsü alt tipi H1N1 türünün küresel bir salgınıdır. Salgın ilk olarak Meksika'da   görüldü ve hızla küresel olarak yayıldı. 11 Haziran 2009'da DSÖ, salgının bir pandemi olduğunu ilan etti. Hastaların ezici çoğunluğu hafif semptomlar yaşar,  ancak bazı kişiler astım, diyabet, obezite, kalp hastalığı veya hamile olan veya bağışıklığı zayıf olanlar gibi daha yüksek risk gruplarında yer alır. Nadir görülen ciddi vakalarda, semptomların ortaya çıkmasından yaklaşık 3-5 gün sonra, hastanın durumu hızla, sıklıkla solunum yetmezliği noktasına kadar düşer.

Virüs Türkiye'ye Mayıs 2009'da ulaştı. Amerika Birleşik Devletleri'nden Amsterdam üzerinden uçan bir ABD vatandaşının Atatürk Havalimanına geldikten sonra domuz gribine yakalandığı belirlendi. Türkiye, domuz gribi vakasını bildiren Avrupa'da 17. ve dünyada 36. ülkeydi.

Türk hükümeti, uluslararası varış noktalarından gelen yolcuları kontrol etmek için termal görüntüleme kameraları kullanarak uluslararası havalimanlarında önlemler aldı.

Türkiye'de ilk kişiden kişiye bulaşma vakası 26 Temmuz 2009'da açıklandı.

2 Kasım'da Sağlık Bakanlığı, sağlık çalışanlarından başlayarak H1N1 influenzaya karşı aşı yapmaya başladı.

Yavaş bir başlangıcın ardından virüs Türkiye'de hızla yayıldı ve vaka sayısı 12.316'ya ulaştı. İlk ölüm 24 Ekim'de doğrulandı ve ölü sayısı 627'ye ulaştı.

Türkiye'de COVID-19 salgını 
Türkiye'deki COVID-19 pandemisi, şiddetli akut solunum yolu sendromu koronavirüs 2'nin () neden olduğu 2019 koronavirüs hastalığı salgınının () Avrupa'dan Türkiye'ye dönen bir erkeğin test sonucu pozitif çıktıktan sonra hastalığın 11 Mart 2020'de Türkiye'ye ulaştığı doğrulandı. Ülkede COVID-19 nedeniyle ilk ölüm 15 Mart 2020'de meydana geldi ve 1 Nisan'da COVID-19'un tüm Türkiye'ye yayıldığı doğrulandı. 14 Nisan 2020 tarihinde Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, virüsün Türkiye'de yayılmasının dördüncü haftada zirveye çıktığını ve yavaşlamaya başladığını duyurdu. Hastalık, örneğin Türkiye'de konut ısıtması için kömür yakılması ve  hava kirliliğiyle daha da kötüleşiyor.

22 Temmuz 2020 itibarıyla, toplam teyit edilmiş vaka sayısı 222.400'ün üzerindedir. Bu vakalardan 205.200'ü iyileşti ve 5.500'ü öldü. 18 Nisan 2020'de, pozitif test sonuçlarının toplam sayısı İran'ınkini aşarak Orta Doğu'daki en yüksek sonuç oldu. Türkiye ayrıca 20 Nisan 2020'de teyit edilen toplam vaka sayısında Çin'i geçti. Türkiye'de teyit edilen vakaların hızla artması, halk sağlığı sistemini fazla zorlamadı, ve ilk vaka ölüm oranı birçok Avrupa ülkesine kıyasla daha düşük kalmıştır. Tartışmalar, bunları esas olarak ülkenin nispeten genç nüfusuna ve mevcut yoğun bakım ünitelerinin yüksek sayısına bağladı.

Ayrıca bakınız 

 Türkiye'de sağlık hizmetleri
 Türkiye'de sigara

Kaynakça 

Türkiye'de sağlık
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar