Süper çözünürlüklü mikroskopi

Süper çözünürlüklü mikroskopi, optik mikroskopide görüntülerin kırınım sınırı tarafından empoze edilenlerden daha yüksek çözünürlüklere sahip olmasına izin veren bir dizi tekniktir. Süper çözünürlüklü görüntüleme teknikleri, yakın alan (foton tünelleme mikroskopisi ve ayrıca Pendry Superlens ve yakın alan taramalı optik mikroskopi kullanan teknikler) veya uzak alana (kapalı iğne deliği olan konfokal mikroskopi) dayanır. İkincisine dayanan teknikler kırınım sınırının ötesinde çözünürlüğü yalnızca ufak bir miktar (yaklaşık iki faktöre kadar) geliştirebilirler.

Uzak alanda  süper çözünürlüklü mikroskopi için çözünürlüğü çok daha büyük bir faktörle iyileştirebilen iki ana yöntem grubu vardı:

 Deterministik süper çözünürlük: biyolojik mikroskopide en yaygın kullanılan emitörler olan floroforlar, çözünürlüğü artırmak için kullanılabilecek uyarıma doğrusal olmayan bir yanıt gösterir. Bu tür yöntemler arasında STED, GSD, RESOLFT ve SSIM bulunur.
 Stokastik süper çözünürlük: birçok moleküler ışık kaynağının kimyasal karmaşıklığı, onlara karmaşık bir zamansal davranış verir; bu, yakındaki birkaç floroforun ayrı zamanlarda ışık yayması ve böylece zamanla çözülebilir hale gelmesi için kullanılabilir. Bu yöntemler arasında süper-çözünürlüklü optik dalgalanma görüntülemesi (SOFI) ve tek molekül lokalizasyon metodlarının tümü (SPDM, SPDMphymod, PALM, FPALM, STORM ve dSTORM).

8 Ekim 2014 tarihinde, Nobel Kimya Ödülü Eric Betzig, WE Moerner ve Stefan Hell'e, "optik mikroskobu nano boyuta getiren" süper çözülmüş floresan mikroskobunun geliştirilmesi" nedeniyle verildi.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar 

 
 

Alman icatları
Mikroskopi