Gelirler politikası

Gelir politikası; ekonomi çapında ücret ve fiyat kontrolleridir, en çok enflasyona bir yanıt olarak tesis edilir ve genellikle ücret ve fiyatları serbest piyasa seviyesinin altında belirlemeye çalışır.

Gelir politikalarına genellikle savaş sırasında başvurulmuştur. Fransız Devrimi sırasında, "Maksimum Yasası", enflasyonu kontrol altına almak için başarısız bir girişimle (ölüm cezası ile) fiyat kontrolleri dayattı ve bu tür önlemler II. Dünya Savaşı'ndan sonra da denendi. ABD'de Ağustos 1971'de enflasyona tepki olarak barış zamanı gelir politikalarına başvuruldu. Ücret ve fiyat kontrolleri başlangıçta etkiliydi, ancak Ocak 1973'te daha az kısıtlayıcı hale getirildi ve daha sonra enflasyonu frenleme üzerinde hiçbir etkisi yok gibi göründüğünde kaldırıldı. Gelir politikaları Birleşik Krallık'ta İkinci Dünya Savaşı sırasında başarılıydı, ancak savaş sonrası dönemde daha az başarılıydı.

Teori 
Gelir politikaları, "gönüllü" ücret ve fiyat yönergelerinden fiyat/ücretlerin dondurulması gibi zorunlu kontrollere kadar değişir. Bir varyant, fiyatları ve/veya ücretleri kontrollerin izin verdiğinden daha fazla artıran firmalara bir devlet ücretinin uygulandığı "vergiye dayalı gelir politikaları"dır.

Bazı ekonomistler, güvenilir bir gelir politikasının enflasyonu önlemeye yardımcı olacağı konusunda hemfikir. Bununla birlikte, fiyat sinyallerine keyfi olarak müdahale ederek, ekonomik verimliliğe ulaşmada ek bir engel sağlar, potansiyel olarak piyasadaki malların kalitesinde eksikliklere ve düşüşlere yol açar ve uygulama için büyük devlet bürokrasileri gerektirir. Bu, 1970'lerin başında Amerika Birleşik Devletleri'nde oldu. Bir malın fiyatı yapay olarak düşürüldüğünde, ürün için daha az arz ve daha fazla talep yaratır, dolayısıyla kıtlık yaratır.

Bazı iktisatçılar, en azından ılımlı enflasyon için, gelir politikalarının resesyonlardan daha ucuz (daha verimli) olduğunu savunuyorlar. Diğerleri, kontrollerin ve hafif resesyonların nispeten ılımlı enflasyon için tamamlayıcı çözümler olabileceğini savunuyor.

Politika, tekellerin veya oligopollerin egemen olduğu ekonomi sektörleri için, özellikle işçi sendikalarında örgütlenmiş önemli bir işçi sektörüyle birlikte kamulaştırılmış sanayi sektörleri için en iyi inandırıcı ve etkili olma şansına sahiptir. Bu tür kurumlar, toplu müzakere ve ücret ve fiyat anlaşmalarının izlenmesini sağlar.

Diğer iktisatçılar, enflasyonun esasen parasal bir fenomen olduğunu ve bununla başa çıkmanın tek yolunun, doğrudan veya faiz oranlarını değiştirerek para arzını kontrol etmek olduğunu savunuyorlar. Fiyat enflasyonunun, merkez bankası parası yaratımının neden olduğu önceki parasal enflasyonun yalnızca bir belirtisi olduğunu iddia ediyorlar. Tamamen planlanmış bir ekonomi olmadan gelir politikasının asla işe yaramayacağına, ekonomideki fazla paranın diğer alanları büyük ölçüde bozacağına ve politikadan muaf olduğuna inanıyorlar.

Örnekler

Fransa 
1790'lardaki Fransız Devrimi sırasında, enflasyonu düşürmek amacıyla "Maksimum Yasası" dayatıldı. Ücretler ve gıda fiyatları üzerindeki sınırlardan oluşuyordu. Bu yasayı ihlal ettiği için birçok muhalif idam edildi. Yasa, yürürlüğe girmesinden 14 ay sonra yürürlükten kaldırıldı.

Fransa, fiyat düşürme ve yiyecek istifleme suçlarını hükûmete karşı işlenen suçlara dönüştürerek sınırlı başarı elde etti. İnsanların makul bir oranda yiyecek satın almalarını sağlama konusundaki açık niyetiyle ilgili olarak, Maksimum çoğunlukla bir başarısızlıktı. Bazı tüccarlar, mallarını yaratmanın maliyetinden daha düşük bir fiyata satmak zorunda kaldıklarında (ör. ekmek pişirme, sebze yetiştirme vb. maliyetleri), pahalı mallarını, kişisel kullanım veya karaborsada satış için piyasadan saklamayı seçtiler. Ancak General Maximum, değişken bir siyasi meseleyi Kamu Güvenliği Komitesi ve Robespierre'den uzaklaştırmada çok başarılı oldu ve Fransız Devrimi'ni tamamlamakla daha yakından ilgili daha büyük siyasi konulara odaklanmalarını sağladı.

Maximilien Robespierre, General Maximum'u yaratırken, Fransız halkının dikkatini, yaygın para ve yiyecek kıtlığına hükûmetin katılımından tüketiciler ve tüccarlar arasındaki bir kavgaya kaydırdı. General Maximum metni, Fransız ekonomisinin çöküşünden büyük ölçüde kâr elde eden işadamlarına yönelik yazılmıştı. Bununla birlikte, pratikte yasa sonuçta yerel esnafları, kasapları, fırıncıları ve çiftçileri -ekonomik krizden en az kar elde eden tüccarları- hedef aldı. Robespierre, General Maximum ile insanlara yoksulluklarından ve açlıklarından kimi sorumlu tutacaklarına dair bir cevap verdi. Ayrıca Şüpheliler Hukuku ile ilişkisi dikkate alındığında, bir vatandaş hükûmeti kanuna aykırı bir tüccar hakkında bilgilendirdiğinde, vatandaşlık görevini yerine getirdiği kabul edildi.

Amerika Birleşik Devletleri 
II. Dünya Savaşı sırasında, savaş zamanı enflasyonunu kontrol etmek amacıyla fiyat kontrolleri kullanıldı. Franklin Roosevelt Yönetimi, Fiyat İdaresi Ofisi'ni kurdu. Bu ajans, ticari çıkarlar açısından pek popüler değildi ve barış sağlandıktan sonra olabildiğince çabuk aşamalı olarak kaldırıldı. Ancak Kore Savaşı, aynı enflasyonist baskılara bir geri dönüş getirdi ve bu kez Fiyat İstikrar Dairesi bünyesinde fiyat kontrolleri yeniden kuruldu.

1970'lerin başlarında, enflasyon önceki on yıllara göre çok daha yüksekti, 1970'te kısa bir süre% 6'nın üzerine çıktı ve 1971'de% 4'ün üzerinde devam etti. ABD Başkanı Richard Nixon, 15 Ağustos 1971'de fiyat kontrolleri getirdi. Bu, halkın ve bir dizi Keynesçi iktisatçının alkışladığı bir hareketti. 90 günlük dondurma, barış zamanında emsalsizdi, ancak bu tür sert önlemlerin gerekli olduğu düşünülüyordu. 15 Ağustos 1971'de kontrollerin uygulandığı tarihte kontrolleri de motive eden Nixon, II. Dünya Savaşı'ndan sonra kurulan uluslararası para yönetimi Bretton Woods sisteminin sonunun başlangıcı olan doların altına çevrilebilirliğini de askıya aldı. O zamanlar bunun büyük olasılıkla ani bir enflasyonist dürtüye yol açacağı oldukça iyi biliniyordu (esasen doların müteakip değer kaybının ihracat talebini artırması ve ithalatın maliyetini artırması nedeniyle). Kontroller bu dürtüyü durdurmayı amaçlıyordu. 1972 seçiminin ufukta olması, muhtemelen hem Nixon'un kontrolleri uygulamasına hem de doların dönüştürülebilirliğini sona erdirmesine katkıda bulundu.

90 günlük dondurma, 1973'te sona eren Aşama Bir, İki, Üç ve Dört olarak bilinen yaklaşık 1000 günlük önlem haline geldi. Bu aşamalarda, kontroller neredeyse tamamen fiyat belirleme gücüne sahip olduğu görülen en büyük şirketlere ve işçi sendikalarına uygulandı. Ancak, talep edilen fiyat artışlarının% 93'ü kabul edilmiş ve maliyetleri karşılamak için gerekli görülmüştür. Bu tür bir tekel gücüyle, bazı iktisatçılar kontrollerin muhtemelen etkili bir şekilde çalıştığını gördüler (yine de kontroller konusunda genellikle şüpheci olsalar da). Bu türden kontroller enflasyonist beklentileri yatıştırabildiğinden, bu stagflasyona karşı ciddi bir darbe olarak görüldü.

Yönetim genişlemeci maliye ve para politikaları uygularken, ilk kontrol dalgası enflasyonu geçici olarak frenlemede başarılı oldu. Bununla birlikte, uzun vadeli etkilerin istikrarı bozduğu kanıtlandı. İlk fiyat kontrolleri gevşetildikten sonra bastırılmadan kaldı, aşırı genişletici politikalar enflasyonist baskıları şiddetlendirmeye devam etti. Et aynı zamanda market raflarından kaybolmaya başladı ve Amerikalılar, ücretlerin enflasyona ayak uydurmasına izin vermeyen ücret kontrollerini protesto etti.

O zamandan beri, ABD hükûmeti tüketici kalemlerine veya emeğe maksimum fiyatları dayatmadı (petrol ve doğal gaz fiyatları üzerindeki üst sınır 1973'ten sonra yıllarca devam etse de). Enflasyonun yüksek olduğu dönemlerde, kontroller talep edildi; 1980'de benzeri görülmemiş enflasyon sırasında, BusinessWeek yarı kalıcı ücret ve fiyat kontrolleri lehine başyazılar yayınladı.

Kanada 

1974 federal seçimleri sırasında, İlerici Muhafazakar Parti lideri Robert Stanfield, petrol krizi nedeniyle artan enflasyona bir yanıt olarak Kanada ekonomisine ücret ve fiyatların dondurulmasını önerdi. Pierre Trudeau yönetimindeki Liberal hükûmet başlangıçta bu fikre karşı çıktı, ancak seçimi kazandıktan sonra 1975'te Enflasyonla Mücadele Yasası'nı çıkardı. Bu yasa, ekonominin bazı bölümlerinde ücret ve fiyat kontrollerini içeriyordu ve 1978 yılına kadar yürürlükte kaldı. 1979'da anti-enflasyon kurulu feshedildi ve Anti-Enflasyon Yasası yürürlükten kaldırıldı.

Birleşik Krallık 
Ulusal Fiyatlar ve Gelirler Kurulu, 1965 yılında Harold Wilson hükûmeti tarafından, ücret ve fiyatları yöneterek İngiliz ekonomisindeki enflasyon sorununu çözmek amacıyla oluşturuldu. 1970'lerde Birleşik Krallık'taki Callaghan hükûmeti, sendikaların daha küçük ücret artışlarını kabul edeceği ve ticaretin fiyat artışlarını sınırlayacağı ve Nixon'un Amerika'daki politikasını taklit edeceği bir "sosyal sözleşme" yoluyla ücretler ve fiyatlar üzerindeki çatışmayı azaltmaya çalıştı. 1979'da Margaret Thatcher'ın seçilmesiyle fiyat kontrolleri sona erdi.

Avustralya 
Avustralya, 1980'lerde Fiyatlar ve Gelirler Anlaşması adlı bir gelir politikası uygulamıştır. Anlaşma, sendikalar ve Hawke İşçi Hükûmeti arasındaki bir anlaşmaydı. İşverenler Mutabakata taraf değildi. Sendikalar ücret taleplerini kısıtlamayı kabul etti ve hükûmet enflasyonu ve fiyat artışlarını en aza indirmek için harekete geçme sözü verdi. Hükûmet ayrıca sosyal ücret konusunda harekete geçecekti. En geniş anlamıyla bu kavram, eğitim ve refah için artan harcamaları içeriyordu.

Birkaç kez yeniden müzakere edilen Mutabakat döneminde enflasyon düştü. Bununla birlikte, sendikalar merkezi ücret sabitlemesinden işletme pazarlığına geçmeye çalıştıklarından, Mutabakat'ın temel unsurlarının çoğu zamanla zayıfladı. Anlaşma, 1989-92 durgunluğundan sonra önemli bir rol oynamaya son verdi ve İşçi Partisi hükûmeti 1996'da yenilgiye uğradıktan sonra terk edildi.

İtalya 
İtalya, 1971'de Amerika Birleşik Devletleri'nin fiyat ve ücret kontrollerini taklit etti, ancak kısa süre sonra petrol fiyatını kontrol etmeye odaklanma politikasından vazgeçti.

Hollanda ve Belçika 
Hollanda'daki polder modeli, VNO-NCW gibi işveren örgütleri, FNV gibi işçi sendikaları ve hükûmet arasındaki üç taraflı işbirliği ile karakterize edilir. Bu görüşmeler Sosyal Ekonomik Konseyde (Hollandaca: Sociaal Economische Raad, SER) somutlaştırılmıştır. SER, işgücü sorunlarını tartışmak için merkezi forum görevi görür ve genellikle işçi çatışmalarını yatıştıran ve grevlerden kaçınan uzun bir fikir birliği geleneğine sahiptir. Finlandiya'da da benzer modeller, yani Kapsamlı Gelir Politikası Anlaşması ve toplu iş sözleşmelerinin evrensel geçerliliği kullanılmaktadır.

Mevcut polder modelinin, sendikaların, işverenlerin ve hükûmetin ekonomiyi yeniden canlandırmak için bir yandan daha kısa çalışma süreleri ve bir yandan daha az ücret, diğer yandan daha fazla istihdam içeren kapsamlı bir plana karar vermeleriyle, 1982 Wassenaar Anlaşmalarıyla başladığı söyleniyor.

Polder modeli, genel olarak başarılı bir gelir yönetimi politikası olarak kabul edilmektedir, ancak evrensel olarak kabul edilmemektedir.

Bu model aynı zamanda Belçika'da da kullanılmaktadır ("polders", Hollanda ile Belçika'nın kuzeyini kapsayan bir bölgedir).

Yeni Zelanda 
1982'de dönemin Başbakanı ve Maliye Bakanı Rob Muldoon, halkın direnişine rağmen enflasyonu düşürmek amacıyla ücretlere, fiyatlara ve faiz oranlarına eşzamanlı bir dondurma uyguladı. Bu önlemler daha sonra Muldoon'un halefi David Lange ve Maliye Bakanı Roger Douglas tarafından yürürlükten kaldırıldı.

Zimbabve 
Robert Mugabe hükûmeti, 2007'de hiper enflasyon nedeniyle Zimbabwe'de fiyatların dondurulmasına karar verdi. Bu politika sadece kıtlıklara yol açtı.

Kaynakça

Dış bağlantılar 

 Fiyat Kontrolleri , Fiona Maclachlan, The Wolfram Demonstrations Project
 California Elektrik Fiyat Kontrollerine İlişkin PBS Özel Raporu 
 Nixon'un Ücret ve Fiyat Dondurması - Dondurmadan Kırk Yıl Sonra Yazan  William N. Walker

Hanehalkı geliri
Enflasyon
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar