Fu (şiir)

Fu (; "heyecan"), Han Hanedanı döneminde (MÖ 206-MS 220) baskın edebi biçim olan bir Çin kafiyeli düzyazı biçimidir. Fu, şiir ve düzyazı arasında bir yerin, nesnenin, duygunun veya başka bir konunun mümkün olduğu kadar çok açıdan ayrıntılı bir şekilde tanımlandığı ve heyecan edildiği ara parçalardır. Fu'nun karakteristik özellikleri arasında değişen kafiye ve düzyazı, değişen satır uzunluğu, yakın aliterasyon, onomatopoeia, gevşek paralellik ve konularının kapsamlı kataloglanması yer alır. Genellikle mümkün olduğunca geniş bir kelime dağarcığı kullanılarak oluşturuldular ve bu nedenle klasik fu genellikle birçok nadir ve arkaik Çince kelimeyi içerir. Şarkı gibi söylenmeseler de okunurlar veya söylenirler.

Fu türü, MÖ 3. ila 2. yüzyıllar arasında ortaya çıktı ve Song Hanedanı'nda (960-1279) düzenli olarak kullanılmaya devam etti. Fu, imparatorluk sarayları, saraylar ve şehirler için büyük övgüler olarak kullanıldı, ancak aynı zamanda herhangi bir yerin, nesnenin veya duygunun ayrıntılı bir şekilde anlatıldığı "nesneler üzerine fu" yazmak için de kullanıldı. En büyük tarihi fu koleksiyonları, Wen Xuan, Han Kitabı, Yeşim Terasından Yeni Şarkılar ve resmi hanedan tarihleridir.

Batı edebiyatında fu türünün muadili veya benzeri bulunmamaktadır. 20. yüzyılın büyük bir bölümünde fu şiir, Çinli bilim adamları tarafından aşırı süslü, gerçek duygudan yoksun ve ahlaki mesajlarında belirsiz olduğu için sert bir şekilde eleştirildi. Bu tarihsel çağrışımlar nedeniyle, Çin'de fu şiiri üzerine yapılan araştırmalar, 1949'da Çin Halk Cumhuriyeti'nin kurulması ile Kültür Devrimi'nin 1976'daki sonu arasında neredeyse tamamen sona erdi. O zamandan beri, fu çalışması yavaş yavaş önceki seviyesine döndü.

Kaynakça 
 
 
 
 

Çince şiirler