Mikro otomobil

Mikro otomobiller çoğunlukla üç veya dört tekerlekli ve  700 cc (43 inç küp) ‘den daha az silindir hacimli otomobiller in en küçük boyu için kullanılan terimdir.

Mikro otoların özel tipleri kabarcık otolar, siklet araba'lar, quadricycler, voituretteler ve Japon eşdeğeri Kei otomobil'dir.

Mikro otoların kayıt ve ruhsat  şartları çoğunlukla normal arabalardan daha hafif şartları olan ayrı mevzuatlarda kapsanır.

Çoğu mikro otomobilin benzinli veya Dizel motorları vardır ancak elektrik motorlu mikro otolarda  son yıllarda yaygınlaşmıştır.

İçindekiler

Selefleri 
Esas maddeler: Voiturette ve Pedallı araba (siklet araba)

Voiturette 1895’ den 1910’a kadar üretilmiş bazı küçük arabalar ve üç tekerlekliler için kullanılan bir terimdir.

Pedallı arabalar 1910 ile 1920'lerin sonları arasında üretilmiş küçük, hafif ve ucuz araba tipidir.

Avrupa 1940-1970: Mikro otolar 

Mikro otolar olarak anılan ilk arabalar (daha önceki eşdeğerleri voiturette'ler veya pedallı arabalar (cyclecars) olarak anıldı) II. Dünya savaşı sonrasında İngiltere'de ve Almanya'da yapıldı ve 1960'lara kadar popüler kaldılar.

Fransa’da voiturette denilen benzer minicik araçlardan çok sayıda üretildi ancak bunlar nadiren yurt dışına satıldı.

Özellikleri 
Motorları 'ye kadar olan birkaç oto da  mikro oto olarak kabul edilmesine rağmen bu mikro otoların ortak özelliği motor hacimlerinin 'den daha az olmasıdır.

Çoğunlukla motoru aslında motosiklet için tasarlanmıştı.

Mikro otonun üç ya da dört tekerleği vardır.

Tarihçe 
Mikro otoların başlangıcı motosikletlerin yaygın olduğu II. Dünya Savaşını izleyen yıllarıdır.(sayfa=7)

Hava şartlarına karşı daha iyi koruma sağlamak için, üç tekerli mikro otoların motosiklet etiketiyle sürülebildiği İngiltere'de popülerliği artmaya başladı. Büyük arabalardan daha fazla yakıt verimlilikleri  yüzünden mikro otolar Avrupa'da sevildi. İlk mikro otolardan birisi 1949 Bond Minicar'dı.

Ucuz kişisel motorlu taşımaya talebin ortaya çıktığı ve yakıt fiyatlarının kısmen 1956 Şüveyş Krizi yüzünden çok pahalı olduğu bu zamanda mikro otolar Avrupa'da tutuldu.  Motosiklet olarak ruhsatlandığı ve ucuz vergileri olduğu için çoğunluğu üç-tekerlekliydi.

Daha büyük arabalar yeniden tutulmaya başlanınca mikro oto patlaması 1950'lerin sonlarına kadar sürdü, daha fazla büyüklük ve performansı satın alınabilinir bir fiyata alınan 1959 Mini'nin takdimi mikro otoların popülerliğini gözden düşürdü. Mini, Citroën 2CV, Fiat 500 ve Renault 4'ün rekabetinden mikro otoların üretimi büyük oranda durdu.

Kabarcık arabalar
Çoğunluğu Almanya'da üretilmiş 1950'lerin ve 1960'ların birkaç mikro otosuna kabarcık araba (bubble car) lakabı takıldı. Bunun nedeni Messerschmitt KR175, Messerschmitt KR200 ve FMR Tg500 arabalarının uçak tarzı kabarcık kubbeleriydi. Isetta gibi diğer mikro otolarda kabarcık gibi görünüşleri vardı.

Kabarcık arabaların alman üreticileri arasında önceden askeri uçak üreticisi olan Messerschmitt ve Heinkel vardı. BMW, italyan Iso Rivolta Isettayı kendi motosikletlerinden birisinin motorunu kullanarak İtalyan lisansı altında üretti.
Birleşik Krallık'da Heinkel Kabine ve Isetta'nın sağdan sürüş versiyonlarının lisansı vardı. Isetta'nın İngiliz versiyonu Birleşik Krallık'taki üç tekerlekli araç yasalarının avantajından faydalanmak için arkada normal Isetta tasarımındaki gibi dar-izli iki tekerlek yerine sadece tek tekerle vardı. Peel Tridenti de kapsayan yerli İngiliz üç-tekerekli mikro otolar da vardı.
Örnekler şunları kapsar: Citroën Prototype C, FMR Tg500, Fuldamobil, Heinkel Kabine, Isetta, Messerschmitt KR175, Messerschmitt KR200, Peel P50, Peel Trident, Trojan 200 ve Kleinschnittger F125.

Avrupa 1990'dan Günümüze 
Yakın zamanın mikro otoları 2001 Aixam 5xx serileridir. Smart Fortwo Birleşik Devletlerde sık sık mikro oto olarak anılır; ancak çoğu mikro otonun aksine bunu sürmek için araba ehliyeti gerektirir.

Üretime çıkan elektrikli mikro otolar 1987 CityEl, 1990 Automobiles ERAD Spacia, 1999 Corbin Sparrow, 2001 REVAi, 2009 Tazzari Zero ve 2011'in yeniden dirilen Peel P50 ‘dir(1962-65'in orijinal modeli benzinle çalışır).

Quadricycle mevzuatı 

Avrupa Birliği 1992'de quadricycle kategorisini tanıttı. O zamandan sonra birkaç Avrupa ülkesinde, mikro otolar devletler tarafından bazen motosikletler ya da moped'lerle aynı düzenlemeleri kullanarak normal arabalardan ayrı olarak sınıflandırılır. Bu yüzden, normal otolarla kıyaslandığında, mikro otolar sık sık kayıt ve ruhsatlama için gevşek şartlıdır, daha az vergiler ve sigorta bedellerine tabi olabilirler.

Japon: Kei arabalar 

Kei otomobil, mikrovanlar ve Kei kamyonetleri (kei-sınıfı pikaplar) gibi yolcu otolarını kapsayan en az güçlü ve en küçük kara yolu  motorlu araçları için Japon yasal kategorisidir.

Mikro kamyonetler 
Genellikle yüke daha çok yer sağlamak için van tarzı mikro kamyonet çeşitleri de vardır. Bunlar daha büyük araçlara uygun olmayan dar sokaklarda yerel teslimatlar için kullanılabilirler. Piaggio Ape üç-tekerlekli buna bir örnektir.

Ülkesine göre Mikro otolar

Tarihi scooter mikro otomobilleri 
Tanınmış tarihi kabinli scooterların yanı sıra 2. Dünya savaşı sonrası mikro otomobilleri şunlardır:

Almanya
 Fend Flitzer (1948–1951)
 Fuldamobil (1950–1969)
 Messerschmitt kabinli scooter (1953–1961)
 BMW Isetta (1955–1962)
 Goggomobil (1955–1969)
 Heinkel Kabine (1956–1958)
 Brütsch Mopetta (1956–1958)
 Zündapp Janus (1957–1958)
 Duo (GDR; 1961–1991)
 Steinwinter 250 L ("FiGo"), Goggo motorlu Fiat 126 (piyasaya daha sonra geldi)

Büyük Britanya
 Peel P50 (1961–1963)
 Peel Trident (1964'den beri)

İtalya
 Piaggio Ape (1947'den beri)
 Vespa 400 (1957–1961)

İspanya
 Biscúter (1953–1960)
 Delfín (1956–1958)

Çekoslavakya
 Velorex (1950–1973)

ABD
 Tri-Car (1955)

21. yüzyılda mikro otomobiller 

Savaş sonrası scooter arabalar daha sonra klasik araba'lar popüler oldu. Güney ve Güneydoğu Asya'dan üç tekerlekli oto çekçekler veya tuk-tuk'ların yanı sıra İtalya'dan üç tekerlekli kamyonet Piaggio Ape, dört tekerlekli bir versiyonda (Ape Poker)  da vardır ancak bu şekilde değildir ve tam anlamıyla bir scooter araba da değildir.

Konsept araçlar, Loremo, VW Nils, Toyota i-Road , Aptera 2 Series, Torq EV ve Elio Motors'un Üç tekerlekli modellerine dayanır. Diğer modeller Piaggio Ape (İtalya/ Hindistan) ve artık kullanılmayan SAM (İsviçre/Polonya)’dır.

2011'den beri üretilen Renault Twizy de araç konseptini yeniden ele alıyor. 2016 yılında, BMW Isetta prototipini temel alan BMW Isetta, elektrikle çalışan scooter modeli Microlino Cenevre Otomobil Fuarı'nda prototip olarak sunuldu. 2019'da elektrikli scooter Futura, elektrikli kabinli scooter "Futura 2" yi sundu.

Mevcut Mikro otomobiller

Literatür 
 Hanns Peter Rosellen: Deutsche Kleinwagen nach 1945 – geliebt, gelobt und unvergessen. Weltbild yayınevi, Augsburg 1991, ISBN 3-89350-040-5.
 Reinhard Lintelmann: Kleinwagen: Isetta, Topolino, Kabinenroller & Co. Kosmos yayınevi, Stuttgart 2005, ISBN 978-3-4401-0185-8.
 Adam Quellin: The little Book of Microcars. Veloce Publishing, Poundbury, Dorchester, Dorset, Vereinigtes Königreich 2015 (E-Book), ISBN 978-1-84584-894-1 (İngilizce).
 Malcolm Bobbitt: Bubblecars and Microcars. Crowood Press, Ramsbury, Marlborough, Vereinigtes Königreich 2003, ISBN 978-1-8612-6567-8 (İngilizce).

İnternet bağlantıları 
 Stefan Weißenborn: So schräg waren die Rollermobile der Fünfziger auf dem Webportal welt.de, 1. Dezember 2015 , 6  Ocak 2017'de erişildi.
 Das ehemalige Kleinwagenmuseum von Bruce Weiner  (İngilizce, erişim tarihi 18 Eylül 2013)
 Kabinenroller der Zukunft (18 Eylül 2013'te erişildi)

Ayrıca bakınız 

 Oto sınıflandırması
 Ekonomi arabası
 Semtiçi Elektrikli Araç

Kaynakça 

Mikro otomobiller