చమురు ఒలకడం

మానవ కార్యకలాపాల కారణంగా, పెట్రోలియం హైడ్రోకార్బన్‌ ద్రవాలు పర్యావరణంలోకి, ముఖ్యంగా సముద్ర పర్యావరణ వ్యవస్థ లోకి, విడుదలవడమే చమురు ఒలకడం. ఇది ఒక రకమైన కాలుష్యం. ఈ పదం సాధారణంగా సముద్ర జలాల్లోకి, తీర ప్రాంత జలాల్లోకీ చమురు ఒలకడాన్ని వివరించడానికి వాడతారు. అయితే భూమిపై కూడా చమురు ఒలకడం జరగవచ్చు. ట్యాంకర్లు, ఆఫ్‌షోర్ ప్లాట్‌ఫారాలు, డ్రిల్లింగ్ రిగ్గులు, చమురు బావుల నుండి ముడి చమురు ఒలికిపోవచ్చు, శుద్ధి చేసిన పెట్రోలియం ఉత్పత్తులు ( గ్యాసోలిన్, డీజిల్ వంటి), వాటి ఉప-ఉత్పత్తులు, పెద్ద నౌకలు ఉపయోగించే భారీ ఇంధనాలూ ఒలికిపోవచ్చు.  వ్యర్థ నూనె ఏదైనా ఒలికిపోవచ్చు.  

ఒలికిన చమురు పక్షుల ఈకల్లోకి, క్షీరదాల బొచ్చు లోకీ చొచ్చుకుపోయి, దాని ఇన్సులేటింగ్ సామర్థ్యాన్ని తగ్గిస్తుంది. దాంతో ఉష్ణోగ్రత లోని హెచ్చుతగ్గులకు అవి తట్టుకోలేక పోతాయి. నీటిలో తేలడం వాటికి కష్టమౌతుంది.  చమురును తొలగించి, శుభ్రపరచడం కష్టమైన పని. అది ఒలికిన చమురు రకం, నీటి ఉష్ణోగ్రత (బాష్పీభవనం, జీవఅధోకరణాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది), తీరప్రాంతాలూ బీచ్‌ల రకాలు.. వంటి అనేక అంశాలపై ఆధారపడి ఉంటుంది.  చమురును తొలగించి శుభ్రం చేయడానికి వారాలు, నెలలు, సంవత్సరాలైనా పట్టవచ్చు.  

ఒలికిన చమురు సమాజానికి ఆర్థికంగా, పర్యావరణపరంగా, సాంఘికంగా వినాశకరమైన పరిణామాలను తెస్తుంది. తత్ఫలితంగా, చమురు ప్రమాదాలు మీడియా దృష్టిని ఆకర్షించి, రాజకీయ గడబిడను రేపాయి. చమురు ఒలకడంపై ప్రభుత్వ ప్రతిస్పందనకు సంబంధించిన రాజకీయ పోరాటంలో చాలా మంది ఏకతాటిపైకి వచ్చారు. ఏయే చర్యలు తీసుకుంటే ఈ ప్రమాదాలు జరగకుండా నిరోధించగలమనే విషయంపై ఆలోచించారు.

అతిపెద్ద చమురు ఒలికిన ప్రమాదాలు 
ట్యాంకర్ షిప్ ప్రమాదాల్లో ముడి చమురు, శుద్ధి చేసిన ఇంధనం ఒలికిన ప్రమాదాల్లో అలాస్కా, గల్ఫ్ ఆఫ్ మెక్సికో, గలాపాగోస్ దీవులు, ఫ్రాన్స్, సుందర్‌బన్స్, ఒగోనిలాండ్ లతో పాటు, అనేక ఇతర ప్రదేశాలలో పర్యావరణ వ్యవస్థలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రమాదాల సమయంలో ఒలికిన చమురు పరిమాణం కొన్ని వందల టన్నుల నుండి అనేక లక్షల టన్నుల వరకు ఉంది (ఉదా., డీప్వాటర్ హొరైజన్ ఆయిల్ స్పిల్, అట్లాంటిక్ ఎంప్రెస్, అమోకో కాడిజ్ ),  కానీ ఒలికిన చమురు పరిమాణం ఎంత అనేది జరిగిన నష్టాన్ని కొలిచేందుకు సరిపోదు. ఎక్సాన్ వాల్డెజ్ ఆయిల్ స్పిల్ వంటి సంఘటనల్లో ఒలికిన చమురు కొద్దిమొత్తమే అయినప్పటికీ, పర్యావరణ వ్యవస్థలపై గొప్ప ప్రభావాన్ని చూపించాయి. సంఘటన జరిగిన ప్రదేశం బాగా దూరంగా ఉండడం, తక్షణ ప్రతిస్పందనకు వీలు కాకపోవడం వంటివి దీనికి కారణాలు. 

2004 లో ఇవాన్ హరికేన్ వచ్చినపుడు లూసియానా తీరం నుండి 12 మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న చమురు-ఉత్పత్తి వేదిక మునిగిపోయింది. అప్పటి నుండి అక్కడ రోజుకు 300 నుండి 700 బారెల్స్ వరకూ చమురు లీకవుతూ ఉంది. ఇది 21 వ శతాబ్దం అంతా కొనసాగవచ్చని అధికారులు అంచనా వేసారు. ఇప్పటివరకు అతిపెద్ద చమురు ఒలికిన ప్రమాదమైన  2010 బిపి డీప్‌వాటర్ హొరైజన్ విపత్తును ఇది అధిగమిస్తుందని భావిస్తున్నారు. కానీ, లీకవుతున్న బావులను మూసేసే ప్రయత్నాలేమీ ప్రస్తుతం జరగడం లేదు  

సముద్రంలో చమురు ఒలకడం, భూమిపై జరిగిన దానికంటే చాలా నష్టదాయకం. ఎందుకంటే నీటిపై పల్చటి చమురు తెట్టు వందలాది నాటికల్ మైళ్ళ వరకు వ్యాప్తి చెందుతుంది. ఇవి బీచిలపై కూడా సన్నటి చమురు పొర పరుస్తుంది. ఈ చమురు తెట్టు సముద్ర పక్షులు, క్షీరదాలు, నత్తలను, ఇతర జీవులనూ చంపగలదు. నేలపై ఒలికిన చమురు వలన కలిగే నష్టాన్ని అదుపులో పెట్టవచ్చు, తగ్గించవచ్చు. చమురు ఒలికిన ప్రదేశం చుట్టూ బుల్‌డోజర్లు వంటి యంత్రాలను వాడి మట్టితో కట్ట కట్టెయ్యవచ్చు. తద్వారా చమురు ప్రవహించకుండా ఆపవచ్చు. జంతువులు ఆ ప్రాంతానికి పోకుండా నివారించవచ్చు.

మానవులపై ప్రభావం 
ఒలికిన చమురు వల్ల తక్షణ అగ్ని ప్రమాద అవకాశాలున్నాయి. కువైట్ చమురు మంటలు వాయు కాలుష్యాన్ని ఉత్పత్తి చేశాయి, ఇది శ్వాసకోశ సమస్యలకు కారణమైంది. ది డీప్వాటర్ హారిజోన్ పేలుడులో పదకొండు మంది ఆయిల్ రిగ్ కార్మికులు మరణించారు.  కెనడాలో లాక్-మెగాంటిక్ వద్ద చమురు తీసుకువెళ్తున్న రైలు పట్టాలు తప్పడంతో జరిగిన అగ్ని ప్రమాదంలో 47 మంది మృతి చెందారు. పట్టణ కేంద్రంలో సగం ధ్వంసమైంది.

ఒలికిన చమురు తాగునీటి సరఫరాను కూడా కలుషితం చేస్తుంది. ఉదాహరణకు, 2013 లో మలేషియాలోని మిరిలో జరిగిన రెండు సంఘటనల్లో ఒలికిన చమురు 3,00,000 మందికి సరఫరా జరిగే నీటిని కలుషితం చేసింది.  ఈక్వెడార్‌లోని కోకాలో 80,000 మంది ప్రభావితమయ్యారు.  2000 లో , కెంటుకీలోని క్లార్క్ కౌంటీలో నీటి బుగ్గలు కలుషితమయ్యాయి.  

కాలుష్యం పర్యాటక, సముద్ర వనరుల వెలికితీత పరిశ్రమలపై ఆర్థిక ప్రభావాన్ని చూపుతుంది. ఉదాహరణకు, డీప్వాటర్ హొరైజన్ సంఘటనలో గల్ఫ్ తీరం వెంబడి చేపలు పట్టడం పైన, బీచ్ టూరిజం మీదా ప్రభావం చూపింది. ఈ సంఘటనకు బాధ్యులైన వారు, బాధితులకు పరిహారం ఇవ్వాల్సి వచ్చింది.

పర్యావరణంపై ప్రభావాలు 

సాధారణంగా, చమురు ఒలికిన సంఘటనలో జంతువులు, వృక్షాలూ రెండు విధాలుగా ప్రభావితం మౌతాయి: ఒలికిన చమురు వలన, దాన్ని శుభ్రపరిచే ప్రక్రియ వలనా.   జలావరణంలో ఒలికిన చమురు పరిమాణానికీ, జీవవైవిధ్యంపై అది చూపే ప్రభావానికీ మధ్య సంబంధం స్పష్టంగా లేదు. సున్నితమైన వాతావరణంలో, అనువుగాని సమయంలో ఒలికే చమురు తక్కువ పరిమాణంలో ఉన్నా, పెద్ద యెత్తున హాని కలిగించవచ్చు. మరొక సమయంలో మరొక చోట లేదా అదే చోట పెద్దయెత్తున ఒలికే చమురు అంత హాని కలిగించక పోవచ్చు. ఒలికిన చమురు పక్షుల ఈకల్లోకి, క్షీరదాల బొచ్చు లోకీ చొచ్చుకుపోయి, దాని ఇన్సులేటింగ్ సామర్థ్యాన్ని తగ్గిస్తుంది. దాంతో ఉష్ణోగ్రత లోని హెచ్చుతగ్గులకు అవి తట్టుకోలేక పోతాయి. నీటిలో తేలడం వాటికి కష్టమౌతుంది. 

తమ పిల్లలను లేదా తల్లులను కనుగొనడానికి వాసనపై ఆధారపడే జంతువులు, ఒలికిన చమురు యొక్క బలమైన వాసన కారణంగా కనుక్కోలేవు. దీనివలన తల్లి, శిశువును తిరస్కరించడం, వదిలివేయడం జరిగి, పిల్లలు ఆకలితో అలమటించి, చివరికి చనిపోతాయి. చమురు, పక్షుల ఎగిరే సామర్థ్యాన్ని దెబ్బతీస్తుంది. ఆహారాన్ని సంపాదించుకోవడం వాటికి కష్టమౌతుంది. వేటాడే జంతువుల నుండి తప్పించుకోలేక పోతాయి. పక్షులు తమ ఈకలను శుభ్రం చేసుకునే క్రమంలో ఈకలకు అంటుకున్న చమురు వాటి పొట్టలోకి చేరుతుంది. అది జీర్ణవ్యవస్థను చికాకు పెట్టడం, కాలేయ పనితీరును మార్చడం, మూత్రపిండాలకు హాని కలిగించదం చేస్తుంది. ఈ సమస్యలకు ఆహార సంపాదన తగ్గడం కూడా తోడై, దేహంలోనిర్జలీకరణకు, జీవక్రియ అసమతుల్యతకూ దారితీస్తుంది. చమురుకు గురైన కొన్ని పక్షుల హార్మోన్ల సమతుల్యతలో మార్పులు ఏర్పడతాయి. వాటి లూటినైజింగ్ ప్రోటీన్‌లో కూడా మార్పులు ఏర్పడతాయి.  మానవ జోక్యం లేకపోతే, చమురు ఒలకడంతో ప్రభావితమైన పక్షులలో ఎక్కువ భాగం చనిపోతాయి.   చమురులో నానిన పక్షులను శుభ్రపరచాక కూడా మనుగడ సాగించ గలిగేవి ఒక శాతం కన్నా తక్కువేనని కొన్ని అధ్యయనాల్లో తేలింది.  అయితే, మరికొన్ని సందర్భాల్లో మనుగడ రేటు తొంభై శాతానికి మించి ఉంది. ఉదా: ట్రెజర్ ఆయిల్ స్పిల్.  

బాగా బొచ్చు కలిగిన సముద్ర క్షీరదాలు కూడా చమురు గురైనపుడు పై విధంగానే  ప్రభావితమవుతాయి. సముద్రపు ఓట్టర్‌లు, సీల్‌లపై ఏర్పడే చమురు పొర బొచ్చు యొక్క ఇన్సులేటింగ్ ప్రభావాన్ని తగ్గిస్తుంది. దాంతో, శరీర ఉష్ణోగ్రతలో హెచ్చుతగ్గులకు, హైపోథెర్మియకూ దారితీస్తుంది. చమురు జంతువును గుడ్డిగా చేసి, దానికి స్వీయ రక్షణ లేకుండా చేస్తుంది కూడా. నూనె దేహం లోపలికి తీసుకోవడం నిర్జలీకరణానికి కారణమవుతుంది, జీర్ణ ప్రక్రియను బలహీనపరుస్తుంది. జంతువులు విషపూరితం కావచ్చు. చమురు ఊపిరితిత్తులలోకి, కాలేయంలోకి ప్రవేశించి చనిపోవచ్చు. 

చమురును తినే బ్యాక్టీరియా మూడు రకాలు. సల్ఫేట్ తగ్గించే బ్యాక్టీరియా (SRB), ఆమ్లం ఉత్పత్తి చేసే బ్యాక్టీరియా వంటి ఎనరోబిక్ (గాలి లేని చోట జీవించేవి), సాధారణ ఏరోబిక్ బ్యాక్టీరియా (GAB). ఈ బ్యాక్టీరియాలు ప్రకృతి సహజంగా ఉంటాయి. పర్యావరణ వ్యవస్థ నుండి చమురును తొలగించడానికి ఇవి పనికొస్తాయి. 

వీటికి తోడు ఒలికిన చమురు గాలి నాణ్యతకు కూడా హాని కలిగిస్తుంది.  ముడి చమురులో ఉండే రసాయనాలు ఎక్కువగా హైడ్రోకార్బన్లు. వీటిలో బెంజీన్స్, టోలూన్, పాలీ-అరోమాటిక్ హైడ్రోకార్బన్లు, ఆక్సిజనేటెడ్ పాలిసైక్లిక్ ఆరోమాటిక్ హైడ్రోకార్బన్ల వంటి విష రసాయనాలు ఉంటాయి. ఈ రసాయనాలు మానవ శరీరంలోకి పీల్చినప్పుడు ప్రతికూల ఆరోగ్య ప్రభావాలు ప్రవేశిస్తాయి. పైగా, ఈ రసాయనాలు వాతావరణంలోని ఆక్సిడెంట్ల వలన ఆక్సీకరణం చెంది, వాతావరణంలోకి ఆవిరైన తరువాత సన్నటి రేణువులుగా ఏర్పడతాయి.  ఈ కణాలు ఊపిరితిత్తులలోకి చొచ్చుకుపోతాయి. విష రసాయనాలను మానవ శరీరంలోకి తీసుకువెళతాయి. నూనెను కాల్చడం వలన మసి కణాల వంటి కాలుష్యం ఏర్పడుతుంది. ఒలికిన చమురును శుభ్రపరిచే, పునరుద్ధరించే క్రమంలో, నైట్రిక్ ఆక్సైడ్లు, ఓజోన్ వంటి వాయు కాలుష్య కారకాలను ఉత్పత్తి చేస్తుంది.  డీప్‌వాటర్ హొరైజన్ సంఘటన సమయంలో, గల్ఫ్ తీరంలోని గాలి నాణ్యతలో గణనీయమైన సమస్యలు కనిపించాయి. తీరప్రాంతాలలో ఆరోగ్య ప్రమాణాలను కాలుష్య కారకాలు అధిగమించాయని గాలి నాణ్యత పర్యవేక్షణ డేటా చూపించింది.

మూలాలు, సంభవించే రేటు 
ఒక VLCC ట్యాంకరు 20 లక్షల బ్యారెళ్ళ ముడి చమురును మోసుకు పోగలదు. ఎక్సాన్ వాల్డెజ్ ఆయిల్ స్పిల్‌లో ఒలికిన చమురుకు ఇది ఎనిమిది రెట్లు ఎక్కువ. 1989 మార్చిలో జరిగిన ఆ సంఘటనలో ఓడ ఒడ్డుకు కొట్టుకొచ్చి, 2,60,000 బ్యారెళ్ళ చమురు సముద్రం లోకి కారిపోయింది. శాస్త్రవేత్తలు, నిర్వాహకులు, స్వచ్ఛంద సేవకులూ ఎంత శ్రమించినా, 4,00,000 సముద్ర పక్షులు, 1,000 సముద్రపు ఓట్టర్లు, అపారమైన సంఖ్యలో చేపలూ మరణించాయి.  అయితే, ట్యాంకర్ల ద్వారా రవాణా అయ్యే మొత్తం చమురు పరిమాణాన్ని పరిశీలిస్తే, ఒలికిపోయే చమురు చాలా స్వల్ప శాతమనీ, పరిశ్రమ భద్రతా రికార్డు అద్భుతమైనదనీ ట్యాంకర్ యజమానుల సంస్థలు వాదిస్తూంటాయి. ఇంటర్నేషనల్ అసోసియేషన్ ఆఫ్ ఇండిపెండెంట్ ట్యాంకర్ ఓనర్స్, "ఈ దశాబ్దంలో ప్రమాదవశాత్తు చమురు ఒలకడం రికార్డు స్థాయిలో తక్కువగా ఉంది-మునుపటి దశాబ్దంలో జరిగిన దానిలో మూడింట ఒక వంతు, 1970 లలో పదవ వంతు మాత్రమే ఉంది. 1980 ల తో పోలిస్తే, ఇప్పుడు చమురు రవాణా రెట్టింపు కంటే ఎక్కువైందని గుర్తుంచుకోవాలి." 

చమురు ఒలకడానికి ఉన్న అనేక కారకాల్లో, ఆయిల్ ట్యాంకర్లు ఒకటి. యునైటెడ్ స్టేట్స్ కోస్ట్ గార్డ్ ప్రకారం, 1991 నుండి 2004 వరకు అమెరికాలో ఒలికిన మొత్తం చమురు పరిమాణంలో 35.7% ట్యాంకర్లు, 27.6% సౌకర్యాల వద్ద, 19.9% ట్యాంకరేతర ఓడల నుండి, పైపులైన్ల నుండి 9.3%; మార్మికమైన కారణాలవలన 7.4% జరిగాయి.  మరోవైపు, అసలు సంఘాటనల్లో 5% మాత్రమే ఆయిల్ ట్యాంకర్లలోజరిగాయి, 51.8% ఇతర రకాల ఓడలలో జరిగాయి.  

అంతర్జాతీయ ట్యాంకర్ యజమానుల కాలుష్య సమాఖ్య 1974 నుండి జరిగిన 9,351 చమురు ఒలికిన సంఘటనలను పరిశీలించింది.  ఈ అధ్యయనం ప్రకారం, సరుకును లోడ్ చేయడం, సరుకును విడుదల చేయడం, ఇంధన చమురును తీసుకోవడం వంటి సాధారణ కార్యకలాపాల వల్ల ఒలకడం ఎక్కువగా జరుగుతుంది.  మొత్తం చమురు ఒలికిన సంఘటనల్లో 91% చిన్నవి, ఒక్కో సంఘటనలో ఒలికిన చమురు 7 మెట్రిక్ టన్నుల కన్నా తక్కువ.  మరోవైపు, గుద్దుకోవటం, ఒడ్డుకు కొట్టుకు రావడం, హల్ వైఫల్యాలు, పేలుళ్లు వంటి ప్రమాదాల వల్ల జరిగే ఒలకడం చాలా పెద్దవి, వీటిలో 84%సంఘటనల్లో 700 మెట్రిక్ టన్నులకు పైగా ఒలుకుతుంది.

శుద్ధి, పునరుద్ధరణ 

చమురు ఒలికిన తరువాత శుభ్రపరచడం, పునరిద్ధరించడం చాలా కష్టం. ఒలికిన చమురు రకం, నీటి ఉష్ణోగ్రత, తీరప్రాంతాలూ బీచ్‌ల రకాలు వంటి అనేక అంశాలపై ఇది ఆధారపడి ఉంటుంది.  శుభ్రపరచే ఖర్చు కూడా చాలా ఎక్కువ. అయితే, ఫ్యూసోబాక్టీరియా వంటి సూక్ష్మజీవులు నీటిపై ఏర్పడే చమురు తెట్టుపై స్థావరం ఏర్పరచుకుని, చమురును అధోకరణం (డిగ్రేడ్) చెయ్యగలవు.  

శుభ్రపరిచే పద్ధతులు:  

 బయోరిమిడియేషన్ : చమురును విచ్ఛిన్నం చేయడానికి, తొలగించడానికీ ఆల్కానివోరాక్స్ బ్యాక్టీరియా  లేదా మిథైలోసెల్లా సిల్వెస్ట్రిస్ వంటి  సూక్ష్మజీవులు,  జీవసంబంధ ఏజెంట్ల  వాడకం 
 బయోరిమీడియేషన్ యాక్సిలరేటర్: హైడ్రోకార్బన్‌లను నీటి నుండి తరలించి, జెల్స్‌లోకి మార్చేవి.  
 నియంత్రిత దహనం సరిగ్గా చేస్తే నీటిలో నూనె మొత్తాన్ని సమర్థవంతంగా తగ్గిస్తుంది.  కానీ ఇది గాలి నెమ్మదిగా వీచేటపుడు మాత్రమే చెయ్యాలి,  ఇది వాయు కాలుష్యానికి కారణమవుతుంది కూడా.  

 చమురు తెట్టును వెదజల్లడానికి డిస్పర్సెంట్లను ఉపయోగించవచ్చు.  అయితే, ఇవి చేపలలో విష హైడ్రోకార్బన్ స్థాయిలను పెంచాయని, చేపల గుడ్లను ఇవి చంపవచ్చనీ ప్రయోగశాల ప్రయోగాల్లో తేలింది.   కోరెక్సిట్ డిస్పర్సెంటు వలన చమురు లోని విషం 52 రెట్లు పెరిగినట్లు 2012 లో చేసిన అధ్యయనంలో తేలింది.   
 వేచి చూడడం: కొన్ని సందర్భాల్లో, చమురు దానంతట అదే తగ్గిపోయి,  తొలగిపోనివ్వడం సముచితంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే శుభ్రపరచే పద్ధతులు పర్యావరణంపై పెద్ద్ని దుష్ప్రభావాన్ని చూపిస్తాయి కాబట్టి  
 పూడిక తీయడం : డిటర్జెంట్లు\తో కలిసిన చమురు గాని, నీటి కంటే గాఢత కలిగిన నూనెల విస్ఝయంలో ఈ పాధతి వాడవచ్చు. 
 స్కిమ్మింగ్: నీటిపై తేలే తెట్టును గీరెయ్యడం. ఈ ప్రక్రియలో సముద్ర జలాలు ప్రశాంతంగా ఉండాలి. 
 ఘనీభవనం: ఘనీభవింపజేసే పదార్థాలు చిన్నగా, నీటిలో తేలుతూ ఉండే డ్రై ఐస్ గుళికలు.     నీటిపై తేలే చమురును ద్రవస్థితి నుండి ఘన, సెమీ-ఘన లేదా నీటి మీద తేలియాడే రబ్బరు లాంటి పదార్థంగా మారుస్తాయి.  సాలిడిఫైయర్లు నీటిలో కరగవు కాబట్టి ఘనరూపంలో ఉన్న నూనెను తొలగించడం సులభం. సాలిడిఫైయర్లు జీవులకు విషపూరితం కాదని నిరూపించబడింది. సాధారణంగా బెంజీన్, జిలీన్, నాఫ్తా వంటి హైడ్రోకార్బన్‌లు వెలువరించే హానికరమైన  ఆవిరిని అణిచివేస్తాయి.  
 వాక్యూమ్, సెంట్రిఫ్యూజ్ : ఈ పద్ధతిలో నీటితో పాటు నూనెను కూడా ఒక ఓడలోకి పీల్చుకుని, ఆపై సెంట్రిఫ్యూజు ద్వారా నీటి నుండి నూనెను వేరు చేయవచ్చు. నీటిని వెనక్కి సముద్రం లోకి వదలివేసి, చమురును ట్యాంకరులోకి నింపవచ్చు. ఈ ప్రక్రియను సమర్థవంతంగానే పనిచేస్తుంది గానీ కొద్ది మొత్తంలో చమురు కూడా నీటితో పాటు తిరిగి వెళ్తుంది. అందుచేత దీన్ని అమెరికా ఆమోదించలేదు  
 బీచ్ ర్యాకింగ్: బీచ్‌లో మిగిలిపోయిన గడ్డకట్టిన నూనెను యంత్రాల ద్వారా తీసుకోవచ్చు.

ఒలికిన చమురు పరిమాణం 
చమురు తెట్టు మందాన్ని, నీటి ఉపరితలంపై దాని రూపాన్నీ గమనించడం ద్వారా, ఒలికిన చమురు పరిమాణాన్ని అంచనా వేయవచ్చు. తెట్టు ఉపరితల వైశాల్యం కూడా తెలిస్తే, చమురు మొత్తం పరిమాణాన్ని లెక్కించవచ్చు.

నోట్స్

మూలాలు