Ինեսա Սաֆրոնովա

Ինեսա Պավլովնա Սաֆրոնովա (, ), խորհրդային և ուկրաինացի իրավագետ-գիտնական, իրավաբանական գիտությունների դոկտոր, Խարկովի իրավաբանական ինստիտուտի պատմության և իրավունքի ամբիոնի պրոֆեսոր, Ուկրաինայի պետության և իրավունքի պատմության մասնագետ։ Ուկրաինայի գիտության և տեխնոլոգիաների պետական մրցանակի դափնեկիր (2002), Ուկրաինայի վաստակավոր իրավաբան (1999)։

Կենսագրություն 
Ինեսա Սաֆրոնովան ծնվել է 1924 թվականի օգոստոսի 28-ին, Մոսկվայում։ 1942-1944 թվականներին ուսանել է Տաշքենդի իրավաբանական ինստիտուտում, 1944-1946 թվականներին՝ Խարկովի իրավաբանական ինստիտուտում։ Ավարտելուց հետո ընդունվել է նույն ինստիտուտի ասպիրանտուրան։

1949 թվականին ավարտել է ասպիրանտուրան և աշխատել Խարկովի համալսարանի պատմության և իրավունքի ամբիոնում։ Ինստիտուտում աշխատանքը սկսել է որպես ասիստենտ, ապա տասը տարի շարունակ եղել է ավագ դասախոս։ 1962 թվականին ստացել է դոցենտի կոչում, 1981 թվականին՝ պրոֆեսորի կոչում և 1982 թվականից մինչև մահ զբաղվել պրոֆեսորադասախոսական աշխատանքով։

1999 թվականին արժանացել է «Ուկրաինայի վաստակավոր իրավաբան» կոչմանը։ 2002 թվականին դարձել է գիտության և տեխնիկայի բնագավառում Ուկրաինայի պետական մրցանակի դափնեկիր, նույն թվականին դարձել Է Ուկրաինայի Յարոսլավ Մուդրոյի անվան ազգային իրավաբանական ակադեմիայի վաստակավոր պրոֆեսոր։

Ինեսա Պավլովնան մահացել է 2004 թվականի մայիսի 6-ին։

Գիտական գործունեություն 
Ինեսսա Պավլովնան զբաղվել է Ուկրաինայի և արտասահմանյան երկրների պատմության և իրավունքի խնդիրների ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև նրա գիտական հետաքրքրությունների շրջանակում ընդգրկվել են այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են՝ Ուկրաինայի ազգային պետության ստեղծման հարցի մշակումը, նրա հասարակական-քաղաքական և պետական կարգը XVII-XIX դարերում և 1945-1960 թվականներին։ 1952 թվականին պաշտպանել Է «1917-1920 թվականներին աշխատանքային իրավունքի զարգացումը ՀԽՍՀ-ում» թեզը և ստացել իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան, 1972 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն՝ «Խորհրդային պետությունում սոցիալիստական արդյունաբերական ձեռնարկությունների կառավարման միանձնյա և կոլեգիալությունը (1917-1929)» թեմայով։

Եղել է դոկտորական ատենախոսությունների պաշտպանության երկու մասնագիտական ատենախոսությունների անդամ, գիտությունների երեք թեկնածուների գիտական ղեկավար։

Ավելի քան 130 աշխատանքների հեղինակ և համահեղինակ է, որոնց թվում են «Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների պետության և իրավունքի պատմությունը. ակնարկներ» (1956, համահեղինակությամբ), «Խորհրդային պետությունը և իրավունքը Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ» (1964), «Ռուսաստանի պետությունը և իրավունքը 1917 թվականի փետրվարից հոկտեմբեր» (1965), «ԽՍՀՄ պետության և իրավունքի պատմությունը» (մաս 2, 1972, «Արդյունաբերական ձեռնարկության կառավարման զարգացումը Խորհրդային պետությունում» (1975), «Միաեղջյուրությունը և կոլեգիալությունը սոցիալիստական արդյունաբերական ձեռնարկությունում» (1979), «Ստրկատիրական և ֆեոդալական պետություն և իրավունք Ասիայի և Աֆրիկայի երկրներում» (1981) և «Ուկրաինայի պետության և իրավունքի պատմությունը» () աշխատանքները։

2000 թվականին հրատարակել է երկհատորանոց «Ուկրաինայի պետության և իրավունքի պատմությունը. ակադեմիական դասընթաց» () դասագիրքը։ Այս աշխատանքի համար 2002 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Վ․ Դ․ Գոնչարենկոն, Ի․ Պ․ Սաֆրոնովան, Ն․ Ն․ Ստրախովը, Ա․ Լ․ Կոպիլենկոն և Ա․ Ի․ Ռոգոժինը, որպես դասագրքի հեղինակներ, արժանացել են գիտության և տեխնիկայի բնագավառում Ուկրաինայի պետական մրցանակի։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 
 

Իրավաբանական գիտությունների դոկտորներ
Կին գիտնականներ
Կին իրավագետներ
Ուկրաինացի գիտնականներ