Գորգիաս

Գորգիաս (, ) - հին հույն սոփեստ, մ.թ.ա. 5-րդ դարի պերճախոսության ամենամեծ տեսաբան և ուսուցիչ, «հռետորաբանության հայր»։
Նրա վերաբերմունքը ճարտասանության արվեստին զուտ պրագմատիկ էր։ Ելույթը, ըստ Գորգիասի, ազդեցություն է հոգու վրա, որն ունակ է ունկնդիրների վրա ազդել բառերի կախարդանքով։ Գորգիասի նորամուծությունները խոսքի ձևն ու ոճն էին։ Նա ցանկացած թեմայի համար բերեց կարևորության զգացում։ Նրա օգտագործած տեխնիկան հետագայում կոչվել է «Գորգիական»։ Հենց նա էր, որ հնում համարվում էր հունական գրական արձակի ստեղծողը։ Հասարակության, փիլիսոփայության և գիտության զարգացման համար Գորգիասի գործունեության դրական կողմը բաղկացած էր մարդկային մտածողության ուսումնասիրությունից։ Մարդը սկսեց ինքն իրեն արտացոլել և ուսումնասիրել։

Անգամ հնագույն հեղինակները շեշտում էին, որ Գորգիային չի հետաքրքրում ճշմարտությունը, որպես այդպիսին։ Նա քննադատվեց այն բանի համար, որ իր սովորեցրած հնարքներն ստեղծում էին մանիպուլյատորներ, «բառախաղեր»։ Նա ունի «կուրացնող անկեղծության ստեղծողի» համբավ։ Գորգիասի գրվածքներից` «Գովք Հելենային» և «Պալամեդյան պաշտպանություն» երկու ճառեր, ինչպես նաև «Դեպք գոյության մասին տրակտատ» («Գոյություն չունենալու մասին» կամ «Բնության մասին» վերնագրի այլ թարգմանություններ` «Ինչի մասին, եթե ոչ բնության մասին »)։ Ժամանակակիցները չեն համաձայնություն  «Ոչնչության մասին տրակտատին»։ Դա ընկալվում է կամ որպես հռետորական հարձակում Էլեական փիլիսոփայական դպրոցի վրա ; կամ որպես ամեն ինչ ժխտող նիհիլիստ Գորգիասի փիլիսոփայական աշխատանք, կամ որպես Էլեական փիլիսոփայության շարունակություն և զարգացում։

Աղբյուրները 

Գորգիասի մասին հնագույն աղբյուրներից ստացված տեղեկատվությունը հավաքվել և տպագրվել է Գ. Դիլսի «Die Fragmente der Vorsokratiker» դասական աշխատությունում 1903 թվականին։ Գերմանացի պատմաբանը հայտնաբերեց Գորգիասի կյանքի մասին 34 վկայություն, 30 դրվագ իր մեջբերումներով և ասույթներով, 2 վրացական խոսքի իմիտացիա-պարոդիա։ Ամենալավ կենսագրությունները ներկայացված են Սոֆիստների կենսագրություններում ՝ Ֆիլոստրատոսի կողմից և Պատմական գրադարանում ՝ Դիոդորոս Սիկուլոսի կողմից։ Ինչպես նաև Գորգիասի մասին կենսագրական տվյալները պարունակվում են Դիոգենես Լայերտացիի, Քսենոփոնի, Պլուտարքոսի, Պավսանիասի, Ցիցերոնի, Պլինիոս Ավագի, Իսոկրատի, Կլավդիոս Էլիանի, Ապոլոդորոսի, Աթենայի, Կվինտիլիանոսի, Պլուտարքոսի, Պլատոնի (Սոկրատեսի ներողություն, Մենոնիոս ,« Ֆեդրուս», «Ֆայլբ»), Արիստոտել, Կլեմենտ Ալեքսանդրացու աշխատություններում և  բյուզանդական դատարանի հանրագիտարանում ։ Գորգիասի գրվածքներից մեջբերումներ և հատվածներ են բերում Իսոկրատը, Սեքտոս Էմպիրիկոսը, Պլատոնը, Թեոֆրաստը, Աթանաս Մեծը, Փիլոստրատը, Մաքսիմուս Պլանուդը, Արիստոտելը, Կղեմես Ալեքսանդրիացին, Պլուտարքոսը, Դիոնիսիոս Հալիկառնասցին և Պրոկլեսը ։

Կենսագրություն 
Գորգիասը ծնվել է մ.թ.ա 483-ին։ Սիցիլիայի արևելյան մասում գտնվող Լեոնտինների Խալկիդա գաղութում։ Գորգիաս ընտանիքի մասին քիչ բան է հայտնի։ Հոր անունը Հարմանտիդես էր, եղբայրը ՝ մասնագիտությամբ բժիշկ, Հերոդիկոս։ Գորգիասը նաև ուներ մի քույր, որի որդին Գորգիասի ոսկե արձանը նվիրեց Դելֆիին։ Գորգիաս Իսոկրատի ժամանակակիցն ու աշակերտը պնդում էին, որ նա իր կյանքն ապրում էր որպես բակալավր ։ Նա Ագրիջենտոում սովորել է փիլիսոփա Էմպեդոկլեսի  , ինչպես նաև, հռետորաբաններ՝ Կորակսի և Տիսիուսի  մոտ ։ Էմպեդոկլեսը ոչ միայն փիլիսոփա էր, այլև հայտնի բժիշկ։ Համոզելու արվեստը, ինչպես շեշտեց Գորգիասը, եղել և մնում է բժշկի աշխատանքի բաղկացուցիչ մասը։ Դառը խմելիքները, բուժման ցավոտ մեթոդները պահանջում էին, որ բժիշկը կարողանա համոզել հիվանդին դիմանալ անհրաժեշտ տառապանքներին։ Պլատոնի երկխոսության մեջ Գորգիասը ասում է. «Ես ստիպված եմ եղել բազմիցս ուղեկցել եղբորս բժիշկների մոտ, որը հրաժարվել է խմել դեղը կամ իրեն թույլ չի տվել վիրահատել դանակով կամ կրակով. և որտեղ բժշկի հորդորներն ապարդյուն էին մնում, ես միայն հռետորական արվեստի միջոցով կարողացա համոզել հիվանդին»։

Գորգիասի կյանքի մտավոր ժամանակագրությունը կարելի է մոտավորապես բաժանել երեք ժամանակահատվածների։ Սկսելով բնության և նյութի օրենքների գիտության հանդեպ հետաքրքրությունը ՝ Գորգիասը տեղափոխվեց «հակատրամաբանական» ժամանակաշրջան (մ.թ.ա. V դարի 40-ականների վերջ), որն աստիճանաբար տեղը զիջեց հռետորականին ։
   
Գորգիասը դարձավ հայտնի հռետորաբան և սոփեստ։ Նա նոր տիպի առաջին բանախոսներից էր. Ոչ միայն գործնական, այլ նաև պերճախոսության տեսաբան, որը վարձատրության դիմաց սովորեցնում էր հարուստ ընտանիքների երիտասարդ տղամարդկանց տրամաբանորեն խոսել և մտածել ։ Նման ուսուցիչներին անվանում էին սոփեստ, «իմաստության մասնագետ»։ Ըստ իր աշակերտներից Դիոդորոս Սիկուլոսի, նա հարյուր մինա է պահանջել ուսուցանելու համար ։ Գորգիասը այնքան հաջող էր կուտակման մեջ, որ մահվանից հետո, ըստ Իսոկրատոսի, նա թողեց հսկայական գումար՝ հազար ոսկե ստատեր հին չափանիշներով ։ Գորգիասի մանկավարժությունը հիմնված էր այն համոզմունքի վրա, որ հռետորական արվեստը կարելի է էմպիրիկ կերպով սովորել։ Ուսուցման մեթոդը բաղկացած էր տիպիկ նմուշների կազմումից, որոնք ուսանողը պետք է անգիր աներ։

Մ.թ.ա. 427 թվականին մոտ 60 տարեկան հասակում նա դեսպանատուն առաջնորդեց աթենացիներին ՝ պաշտպանություն խնդրելով ագրեսիվ Սիրակուզայից։ Աթենքում նա հաջողակ էր։ Գորգիասը քաղաքացիներին հավաքում էր թատրոնում `ցուցադրելու իմպրովիզացիայի և պերճախոսության արվեստը։ Նա հրավիրել էր աթենացիներին նրանց հարցերին պատասխանելու, և նա ցանկացած հարցի անմիջապես պատասխանեում էր շքեղ ելույթի ընթացքում։ Ժամանակակից պատմաբանները շեշտում են Գորգիասի դերը դեսպանատան հաջողության մեջ ։ Գորգիասի քաղաքական ելույթները աթենացիներին դրդեցին սկսել սիցիլիական ապստամբությունները, որն ավարտվեց աղետալի նրանց համար։ Մ.թ.ա 427-ից հետո նա բնակություն է հաստատել Հելլադայում, շատ ճանապարհորդել, ապրել տարբեր բևեռներում, այդ թվում ՝ Աթենքում և Լարիսայում։

Նա ելույթ է ունեցել Համազգային խաղերում, ներառյալ Օլիմպիական խաղերը, Դելֆիում   և Հելլադայի այլ վայրերում։ Գորգիասի համոզմունքների անհավատալի ուժը փաստում է, որ Թեսալիայում հանրային խոսքը և հռետորությունը սկսեցին անվանել Գորգիաս անունի ածանցյալ՝  («Գորգիական»): Դելֆիում նրա համար տեղադրեցին  ոսկեզօծ արձան, որը հատուկ պատվի դրսեւորում էր, որը Գորգիասը վայելում էր Հելլադայում։ Դրանից առաջ ոչ ոք, այդ թվում՝ հայտնի ռազմական ղեկավարներն ու պետական գործիչները, այդպիսի պատվի չէին արժանացել ։

Գորգիասի մահվան ամսաթիվը տատանվում է տարբեր աղբյուրներում ։ Ժամանակակից հանրագիտարաններում իրադարձությունը թվագրում են մ.թ.ա. 380-376 թվականներինи  : Այսպիսով, Գորգիասը երկար կյանք ապրեց և մահացավ ավելի քան հարյուր տարեկան հասակում։ Հին աղբյուրները շեշտում են, որ նա պահպանեց իր մտքի հստակությունը մինչ կյանքի վերջը։ Երբ նրան հարցրեցին այդքան երկար կյանքի մասին, Գորգիասը պատասխանեց, որ «Ես երբեք ոչինչ չեմ արել հանուն հաճույքի» ։

Աշխատություններ 

Գորգիասի գրվածքներից գրեթե ամբողջությամբ պահպանվել են «Գովք Հելենային» և «Պալամեդի պաշտպանություն» երկու ճառերում։ Գորգիասի ամենավաղ տեքստը «Դեպք գոյության մասին» է ( «Բնության մասին», «Այն, ինչը գոյություն չունի կամ բնության մասին») մոտավորապես մ.թ.ա. 444 թվականին, որի  բնօրինակ տեքստը չի պահպանվել։ Այն հասել է մինչ օրս երկու պարաֆրազների միջոցով. Սեքստոս Էմպիրիկոսի և «Մելիսայի, Քսենոֆանի և Գորգիասի մասին» էսսեի անանուն հեղինակի, որտեղ հինգերորդ և վեցերորդ գլուխները ուղղակիորեն նվիրված են Գորգիասին ։

«Պալամեդի պաշտպանությունը» թվագրվում է մ.թ.ա. 5-րդ դարի 30-ականներից մինչև մ.թ.ա. 4-րդ դարի առաջին տասնամյակը։ Ըստ Չարլզ Սեգալի, այս ելույթը նման է մ.թ.ա. 399 թ.-ի Սոկրատեսի խոսքին  թե ինչպես դատարանում ներկայացրեց Պլատոնը։ 

«Գովք Հելենին» գրելու ամսաթիվը փոխկապակցված է Եվրիպիդեսի «Տրոյացիներ» (մ.թ.ա. 415) և «Հելենայի» (մ.թ.ա. 412) հետ։ Գրականության մեջ ընդունված է  մ.թ.ա. 415 թվականը : 

Գորգիասի կորած գործերից հատկապես հայտնի էր մ.թ.ա. 392-ի «օլիմպիական ելույթը»։ Օլիմպիայում գտնվող Զևսի տաճարի աստիճաններից Գորգիասը կոչ արեց դադարեցնել ներհունական կռիվները և ուղղորդել ուժերին ՝ հաղթելու բարբարոսներին։ Կորած գործերը, որոնց գոյության մասին հայտնի է հին այլ հեղինակների մեջբերման շնորհիվ, ներառում են «Սգո խոսքը» , «Պիթական խոսքը» կամ «Փառք էլեացիներին»՝ հռետորաբանության տրակտատ-ուղեցույց ։

Դասավանդում

Հռետորաբանություն 
Գորգիասի վերաբերմունքը հռետորաբանությանը պրագմատիկ էր։ Որոշ մարդկանց համար իսկական և ճիշտ խոսքը պրագմատիկորեն սխալ կլինի, քանի որ դա կհանգեցնի ձախողման։ Բացի այդ, ցանկացած ճիշտ ելույթ կարող է լինել ոչ էսթետիկ և ոչ արտահայտիչ նրանց համար, ումից կախված է որոշումը։ Խոսքի հիմնական որակը, ըստ Գորգիասի, նրա համոզիչությունն է, ամբոխի հավատալիքների և կարծիքների վրա ազդելու ունակությունը ։ Հռետորը իմաստաբանություն կախարդ է, որի կատարումը բառերի կախարդանքն է։ Խոսքն ազդում է հոգու վրա։ Ռիթմի և ցիկլային տատանումների հաշվին կատարումը կարող է և պետք է հիպնոզացնի ունկնդրին ։

Գորգիասի անունը կապված է առօրյա կյանքում «καιρός» հասկացության ներմուծման հետ, որը ենթադրում է «ճիշտ ժամանակին ճիշտ մարդկանց համար պատշաճ իրերի» արտասանություն ։ Գորգիասի նորամուծությունները խոսքի ձևն ու ոճն էին։ Նա ցանկացած թեմայի համար բերեց կարևորության զգացում։ Խոսքի ոճն ինքնին կոչվում էր «Գորգիական»։ Դրա առանձնահատկությունը հռետորական սարքերի չափից ավելի օգտագործումն էր, ինչպիսիք են փոխաբերությունները, այլաբանությունները, փոխաբերական արտահայտությունները, հիպալագները, կատախրեզները, հիպերբաթոնները և այլն։ Այս տեխնիկայի շնորհիվ արձակի ելույթը ընկալվում էր որպես բանաստեղծական։

Ավանդությունը քիչ է պահպանել Գորգիասի գեղարվեստական ժառանգությունը։ Ըստ Արիստոտելի, նա հռետորին տվել է հետևյալ խորհուրդը. «Կատակների միջոցով պետք է արտացոլել հակառակորդի լրջությունը, իսկ լրջության միջոցով ՝ կատակները» ։ Ամբողջությամբ գոյատևել են միայն Գորգիասին վերագրվող միայն երկու ելույթներ. Այս ելույթները կապված են համաճարակների հռետորաբանության ժանրի առաջացման հետ, որը ենթադրում էր գովեստ կամ դատապարտում, հանդիսատեսում անհրաժեշտ հուզական վիճակի ստեղծում ։ Գորգիասը իր ստեղծագործությունները գրել է հին հունական լեզվի Ատտիկական բարբառով ։

Խոսքի վերլուծություն

«Գովք Հելլենային» 
Հին Հունաստանում Հելենան խորհրդանշում էր կանացի առաքինությունների հակադրությունը ՝ հավատարմություն, մայրություն և ազնվություն։ Ըստ առասպելների, նա դավաճանել է ամուսնուն, թողել է իր փոքրիկ դստերը ՝ Հերմիոնային, և սիրեցյալ Պարիսի հետ Սպարտայից փախել  Տրոյա, ինչը դարձել է արյունալի տրոյական պատերազմի պատճառը։ Այսպիսով, Գորգիասը ստանձնեց դժվար գործ՝ պաշտպանելու մտացածին հերոսին, որի մեղքն ընդհանուր առմամբ ընդունվում էր։ Հույները Հելենայի միակ առաքինությունը համարում էին մարմնական գեղեցկությունը։ «Գովք Հելլենային»-ը Գորգիուսը գրել է որպես հռետորական վարժության օրինակ ՝ գովաբանություն կամ համաճարակային ելույթ պարադոքսալ թեմայով։ Գորգիասի նպատակը ոչ թե արդարության վերականգնումն էր, այլ ջատագովություն (պաշտպանական ճառ) ստեղծելը, որը Հելլենային արդարացնում էր հանդիսատեսի աչքում։ Այս համատեքստում Իսոկրատի պնդումը (մ.թ.ա. 436-338) տեղին է, որ իբր Գորգիասը գրել է համատեքստը (գովաբանություն), բայց իրականում ներողություն է խնդրել այն ամենի համար, ինչ Հելենն արել է  ...

Իր խոսքում Գորգիասը ձեռնամուխ եղավ կարծրատիպի ապաշնորհմանը և դիցաբանական բնույթի նոր կերպարի ստեղծմանը ։ Հելլենայի արդարացումը ենթադրվում էր հեղինակի տեսական գաղափարների գործնական նկարագրություն խոսքի ուժի մասին։ Հին սոփեստը նպատակ ունի համոզել ունկնդրին հերոսուհու անմեղության մեջ։ «Մեղքի» կամ «անմեղության» նույն կատեգորիաները նրան քիչ էին հետաքրքրում, քանի որ նա հավատում էր, որ ճշմարտությունը որպես այդպիսին գոյություն չունի։ Գոյություն ունի միայն այս կամ այն պնդման ընկալումը որպես ճշմարիտ ։

«Գովք Հելլենային»-ում օգտագործում է խոսքի բազմաթիվ գործիքներ, որոնցից երեքը հետագայում կոչվել են «Գորգիական»։ Հռետորաբանության մեջ «գործիքը» հասկացվում է որպես խոսքի կազմակերպման շրջադարձեր և մեթոդներ, որոնք չեն ավելացնում լրացուցիչ տեղեկություններ, բայց արտահայտված մտքին տալիս են արտահայտիչություն և ինքնատիպություն։ «Գովք Հելլենային» վրացական գործիչները ներառում են համարժեքությունև բառական հակադրություն ։

«Պալամեդի պաշտպանություն» 
Պալամեդը Տրոյական պատերազմի հերոսն է, որը սպանվեց հույների կողմից Ոդիսևսի կեղծ մեղադրանքի պատճառով։ «Պալամեդի պաշտպանություն»-ը, ինչպես «Գովք Ելենային»-ը, կրթական հռետորական ելույթ է։ Ստեղծագործությունը Պալամեդի ելույթն է, որը նա պետք է արտասաներ իր արդարացման համար։ Նախ, Պալամեդը պատրաստում է հանդիսատեսին, խղճում է մեղադրյալին և ատում է իր մեղադրողին՝ Ոդիսևսին։

Պալամեդն իր պաշտպանությունը կառուցում է այն թեզի վրա, որ ինքը չի կարող դավաճանություն կատարել, նույնիսկ եթե նա ցանկանա։ 

Ի պաշտպանություն Պալամեդի, Գորգիասն առաջին անգամ մեզ հայտնի գրականության մեջ օգտագործեց թեզի երկքայլ հերքման տեխնիկան, որը կոչվում էր «փաստարկ հակառակ կողմից» ։ Կա մի թեզ  այն մասին, որ Պալամեդին կեղծ մեղադրանք է առաջադրել Ոդիսեւսը։ Ապացուցման տեխնիկան կառուցված է հակառակը ՝ ենթադրությունից, որ Պալամեդը մեղավոր է։ Մեղադրանքի ընթացքում Ոդիսեւսը, ակամա, Պալամեդեսին վերագրում է և՛ խելագարություն, և՛ իմաստություն. Ի վերջո, քանի որ ասում եք, որ ես հմուտ եմ, շատ ընդունակ ու հնարամիտ, դուք ինձ իմաստություն եք վերագրում, և քանի որ ասում եք, որ ես դավաճանեցի Հունաստանին, (դուք ինձ եք վերագրում) խենթություն։ Գորգիասը ցույց է տալիս, որ իմաստության և խելագարության միաժամանակյա ճանաչումը հանգեցնում է տրամաբանական հակասության առաջացմանը։ Եվ եթե այո, ապա Ոդիսեւսին չի կարելի վստահել,հետևաբար, մեղադրանքը կեղծ է։ Գորգիուսի կողմից օգտագործվող տեխնիկան ներառում է թեզի երկքայլ հերքում. (1) նախ որոշվում են մի քանի այլընտրանքներ, որոնցից մեկը ճիշտ է, եթե թեզը ճիշտ է, և ապա (2) տարբերակներից յուրաքանչյուրը հերքում է իր հերթին։

Փիլիսոփայություն 
Հին ավանդույթը Գորգիասին ներկայացնում է փիլիսոփաների մեջ, ովքեր քննարկել են Էլեական հարցը։ Առաջին բանը, որն իր վրա է հրավիրում ուշադրությունը, «Գոյություն չունեցող» կամ «Բնության մասին» տրակտատի վերնագիրն է (Περὶ τοῦ μὴ ὄντος ἢ Περὶ φύσεως): Դա Էլեատիվ Մելիսայի «Բնության մասին, կամ լինելու մասին» (Περὶ φύσεως ἢ Περὶ τοῦ ὄντος) ստեղծագործության շրջված անվանումն է։ «Ոչինչ գոյություն չունի» տրակտատի հիմնական թեզը կարող է դիտվել որպես Էլեետիկ փիլիսոփայական դպրոցի ուսմունքի ծաղրերգություն։ Պարմենիդեսը պնդում էր, որ «կա», և Գորգիասը, օգտագործելով սոփեստության տեխնիկան, հակադրվեց. «Ոչինչ չկա» ։

Գիտնականների շրջանում Գորգիական տրակտատի ժանրի վերաբերյալ համաձայնություն չկա։ Ոմանք դրան վերաբերվում են որպես ծաղրերգություն, կատակ, որի հասցեատերը Էլեական փիլիսոփայությունն է։ Մյուսները, ընդհակառակը, նշում են փաստարկի լուրջ բնույթը, խնդրի խորությունն ու երկիմաստությունը ։ Եթե մենք համարում ենք, որ Գորգիասի տրակտատը պոլեմիկայի համատեքստից դուրս է, ապա դրանում «ոչինչ գոյություն չունի» հասկացությունը ներկայացնում է արմատական նիհիլիզմ ՝ գոյություն ունեցող բոլորի ժխտումը, ինչը հակասում է առողջ բանականության դիրքին  :

Ըստ Գորգիասի, իսկական գիտելիքներ գոյություն չունեն, քանի որ նույնիսկ այն, ինչ մենք անձամբ ենք զգացել, դժվարությամբ ենք հիշում և գիտենք. մենք պետք է բավարարվենք ընդունված կարծիքով։ Ժամանակակիցների կողմից տրակտատը ճանաչված է որպես ագնոստիցիզմի առավել ցայտուն մանիֆեստներից մեկը։ Տրակտատի հիմնական գաղափարն է. «Ոչինչ գոյություն չունի. բայց նույնիսկ եթե ինչ-որ բան գոյություն ունի, դա ճանաչելի չէ. բայց նույնիսկ եթե դա գիտելիք է, դա անհասկանալի է ուրիշի համար »։ Գորգիասը այս դիրքորոշումը հիմնավորում է   հետևյալ  երեք փաստարկներով ։

Եթե գոյությունը հավերժ է, ապա այն անսահման է, և եթե անսահման է, ուրեմն ոչ մի տեղ չկա, և եթե ոչ մի տեղ, ուրեմն այն գոյություն չունի։ Եթե էակը հավերժ չէ, ապա դա կատարվել է կամ գոյություն ունեցել, ինչը անհնար է, քանի որ այդ ժամանակ էակը կլիներ իր առաջ, ինչը նույնպես անհնար է, քանի որ ոչինչից ոչինչ չի գալիս։ Ուստի գոյությունը հավերժ չէ և հավերժ է։ Հետեւաբար, դա ընդհանրապես գոյություն չունի։ 
Նույնիսկ եթե էակը գոյություն ունի, ապա դա հնարավոր չէ պատկերացնել, քանի որ մտածելակերպը նույնական չէ արարածին, հակառակ դեպքում Սցիլլան և Քիմեռը գոյություն կունենային իրականում։
Եթե մի էակ մտածված է, ապա դա անհասկանալի է մեկ ուրիշի համար, քանի որ մենք բացատրում ենք բառերի միջոցով, և բառը նույնական չէ իր նշանակած առարկայի հետ և չի կարող այն բացատրել, քանի որ ընդհակառակը, մենք բացատրում ենք բառը ՝ մատնացույց անելով առարկան։

Գորգիասը հերքում է Պարմենիդեսի այն հայտարարությունը, որ «Բացի լինելը ոչինչ չկա»։ Իր փաստարկներում նա գնում է հակառակը ապացուցելու ճանապարհով։ Երկրորդ փաստարկում, Գորգիասը, առաջին հայացքից, հիմնավորում է Պարմենիդեսի պնդածը, այն է, որ դոքսան որպես կարծիք գոյություն չունի։ Միտքը գոյություն ունի միայն գլխում ՝ լինելով գոյություն չունեցող։ Սցիլլան, Խարիբդան, ծովում կռվող մարտակառքերը չեն կարող գոյություն ունենալ իրականում։ Միևնույն ժամանակ, հնարավոր է խոսել գոյություն չունեցողի, ինչպես նաև գոյության մասին ։ Գոյություն չունեցող և գոյություն ունեցող, պարզվում է, որ դրանք բացատրելի և իմաստալից հասկացություններ են։ Միևնույն ժամանակ, դժվարություն է առաջանում, որ հնարավոր չէ դրանք ճիշտ բացատրել և արտահայտել, քանի որ ամեն անգամ գոյություն ունեցող հասկացությունների մասին ենք խոսում ։

Էականորեն փոխվեց վերաբերմունքը Գորգիասի փիլիսոփայական տրակտատի նկատմամբ XIX-XXI դարերում։ 19 դարին և 20 դարիի առաջին կեսին պատմաբանները կարծում էին, որ «Ոչնչի մասին» տրակտատը հետևում է նույն նպատակին, ինչ «Գովք Հելենին» և «Պալամի պաշտպանություն» ելույթները։ Նա հռետորական հարձակում էր էլեականների վրա `նրանց գոյության և էության մասին հիմնավորմամբ։ Այս մեկնաբանությունը չպատասխանեց դրա ստեղծման ռացիոնալության հարցին, քանի որ այն շոշափում էր մի հարց, որը շատ հեռու էր հասարակության լայն շերտերի շահերից։ Դասագրքում փիլիսոփայական բովանդակություն գտնելու փորձերը հանգեցրին Գորգիասի պիտակավորմանը որպես «նիհիլիստ», որը հերքում էր ամեն ինչ, ինչ էլ որ լիներ։

Մաթեմատիկոս Ֆոն դեր Ֆլասսը նկարագրել է Գորգիասի թեորեմները մաթեմատիկայի տեսանկյունից։ «Աշխարհում ոչինչ գոյություն չունի». Ցանկացած հավաքածու բաղկացած է տարրերից, որոնցից յուրաքանչյուրը չունի նյութական առարկա։ «Եթե ինչ-որ բան գոյություն ունի, դա անհայտ է մարդու համար». Աքսիոմներ, որոնք ըստ սահմանման ճանաչվում են ճշմարիտ ՝ առանց ապացույցների պահանջների, բաց մաթեմատիկական խնդիրներ, ինչպիսին է Կոլլացի հիպոթեզը։ «Նույնիսկ եթե դա գիտելիք է— դա անհասկանալի է ուրիշի համար» — ինչպես մաթեմատիկական ապացույցների մեծ մասը ։

Այս հայեցակարգը կորցրել է ժողովրդականությունը հետազոտությունների վերջին 50 տարիների ընթացքում։ Նա սկսում է ընկալվել որպես տրակտատի բոլոր հնարավոր ընթերցումներից առավել անտրամաբանական։ Այն չի համապատասխանում այլ ելույթներին, երբ Գորգիասը երբեք չի խաղացել փիլիսոփայի դեր, ով ոտնահարում է առողջ բանականությունը։ Այս համատեքստում տրակտատը մեկնաբանվում է որպես Գորգիասի կողմից փորձ `ապացուցելու, որ «ոչինչ բացարձակապես գոյություն չունի»։ Գորգիասը հանդես է գալիս որպես Պարմենիդեսի քննադատ, որի ուսմունքը կարող է արտահայտվել սահմանմամբ. «Ինչ էլ որ փնտրենք (ուսումնասիրենք), այն գոյություն ունի և չի կարող գոյություն չունենալ»։ Գորգիասը հերքում է «մաքուր գոյությունը» և շեշտում է, որ եթե այդպիսին ճանաչվում է, ապա դա ոչինչ է։

Երրորդ մեկնաբանությունը հակասում է երկրորդին։ Ըստ այս մեկնաբանության, Գորգիասը համաձայն է Պարմենիդեսի «մաքուր գոյության» հետ։ Եթե, ըստ էլեական դպրոցի հիմնադրի, գոյություն ունի միայն այն, ինչը մտածում է, ապա ինչպե՞ս չի կարելի մտածել ոչինչ։ Այդ դեպքում ստեղծագործության հիմնական թեզը կարելի է մեկնաբանել «ոչինչ գոյություն չունի» դիրքից։

Աշակերտներ 
Գորգիասը գումարի համար պերճախոսություն էր սովորեցնում։ Նրա որոշ ուսանողներ դարձել են հայտնի քաղաքական գործիչներ, հռետորներ, գրողներ և փիլիսոփաներ։ Որոնցից են հռետոր և գրող Իսոկրատը , պետական գործիչ Ալկիբիադեսը , փիլիսոփա Ալկիդամանտը, ցինիզմի հիմնադիր Անտիստենեսը , ողբերգակ Ագաթոնը , պետական գործիչ և փիլիսոփա Կրետիոսը , Քսենոփոնը՝ Պրոքսենուսի ընկերը :

Քննադատություն 
Գորգիասը Պլատոնի «Գորգիաս» համանուն երկխոսության գլխավոր հերոսն է։ Այս աշխատանքում առաջին անգամ օգտագործվել է ρητορική բառը։ Սա ենթադրում է, որ Գորգիասն ինքը, ամենայն հավանականությամբ, իրեն «հռետորաբան» չի անվանել։ Ըստ Պլատոնի, Գորգիասը առաջին հերթին «խոսքի վարպետ» է, մարդ, որն ունակ է փոխել իրի արտաքին տեսքը «բառի ուժի» միջոցով։ Գորգիասի միակ կոչումը ուրիշներին «բառի վարպետությունն» սովորեցնելն է, իսկ Գորգիասի արվեստն ինքնին բանավոր մոգության արվեստ է։ Ըստ Պլատոնի, Գորգիասի գրություններն անկեղծ չեն, ընդգծում են ներկայացման ձևը և ոչ թե հայտարարությունների ճշմարտությունը ։ Գորգիական հռետորաբանության նպատակը համոզելն է, ոչ թե ճշմարտության որոնումը։ Նրա հռետորաբանությունը արվեստ է, որի օգնությամբ պետք է խոսել դատարանում և Ազգային ժողովում, անկախ այն բանից ՝ ճշմարիտ են որոշ հայտարարություններ։ Պլատոնը «Ֆեդրոս» երկխոսության մեջ գրում է. «Եվ թող Թիսիան և Գորգիասը շրջանցե՞ն ուշադրությունը։ Նրանք հավատում էին, որ անհրաժեշտ է հարգել ոչ այնքան ճշմարտությունը, որքան հավանականությունը և բացատրել փոքրը մեծին, իսկ մեծը ՝ փոքրին, նրանք հանդես կգան կամ կարճ կամ երկար ելույթներով »։ Պլատոնի կողմից համանուն երկխոսությունը գրելու պահին Գորգիասը ողջ էր։ Աթենեոսը պատմում է երկու լեգենդ՝ սոֆիստի արձագանքի մասին, իր անունով վերնագրված ստեղծագործությանը։ Ըստ մեկի, նա ասաց. «Այս Պլատոնը հիանալի է ծաղրում», մյուս կողմից ՝ «ոչ ես նրան ոչինչ չեմ ասել, ոչ էլ ես լսել եմ նրանից» ։

«Թռչուններ» կատակերգությունում Արիստոֆանեսը նշում է Գորգյանների բարբարոս ցեղը, որոնք իրենց լեզուներով ցանում, հնձում ու պտուղներ են հավաքում։

Պլատոնի և Արիստոտելի տեքստերում գերակշռող տեսակետն այն է, որ Գորգիականությունը բառերի ամբողջություն է գաղափարների բացակայության պայմաններում, և Գորգիասն ինքը հիմնականում հռետոր է, խոսքի մի տեսակ «ոճաբան» և ոչ թե լուրջ փիլիսոփա։ Այս տեսակետը ընդունված է նաև շատ ժամանակակից հնությունների կողմից։

Իսոկրատը, չնայած որ Գորգիասին հավասարեցնում է հայտնի փիլիսոփաների հետ, բայց երիտասարդությանը ուղղված իր խրատում շեշտում է.

«Նրանք պետք է զգուշանան այս ուսումնասիրություններում իրենց միտքը չչորացնելուց, հնագույն սոֆիստների ուսմունքներով չտարվելուց, նրանցից ոմանք պնդում էին, որ տարրերի քանակն անսահման է, Էմպեդոկլեսը անվանում է չորս տարրեր, որոնցից են ՝ թշնամությունը և սերը, Իոնը ՝ ոչ ավելի, քան երեք, Ալկմեոնը ընդամենը երկուսն է, Պարմենիդեսը և Մելիսան մեկը, Գորգիասն ոչ մի հատ։ Իմ կողմից, ես հավատում եմ, որ այս բոլոր տարօրինակ գյուտերը մոգերի հնարքների են նման, որոնք, չնայած որ ոչ մի օգուտ չունեն, բայց հիմարները հիանում են։ Նրանք, ովքեր ցանկանում են օգտակար բան անել, պետք է իրենց բոլոր աշխատանքներում մի կողմ դնեն դատարկ պատճառաբանություններն ու գործողությունները, որոնք կյանքում ոչ մի օգուտ չեն բերում »։

Գորգիասը հեղինակություն է վայելում որպես «կուրացնող անկեղծության ստեղծող», կամ այդ «ճշմարտությունը» Գորգիասի համար միայն արդյունավետ խաբեության նախապայման է ։

Ազդեցությունը 
Գորգիասը «ավագ սոփեստների» ներկայացուցիչ է, համանուն փիլիսոփայության հիմնադիրը։ «Սոփեստ» բառը գալիս է , ինչը նշանակում է «իմաստուն մարդ»։ Միևնույն ժամանակ, սոփեստները հատուկ տեսակի իմաստուններ էին, ովքեր զբաղվում էին հռետորաբանության ուսուցմամբ, համոզելով և՛ «կողմ», և՛ «դեմ» նույն հայտարարությանը։ Նրանց ճշմարտությունը, որպես այդպիսին, չէր հետաքրքրում։ Այն հնարքները, որոնք սոփիստները սովորեցրեցին, հանգեցրին այն փաստի, որ նրանք սկսեցին ընկալվել որպես մանիպուլյատորներ և բառախաղեր։ Հասարակության, փիլիսոփայության և գիտության զարգացման համար սոփեստների գործունեության դրական կողմը բաղկացած էր մարդկային մտածողության ուսումնասիրությունից։ Մարդը սկսեց ինքն իրեն արտացոլել և ուսումնասիրել։

Գորգիասը համարվում էր հունական գեղարվեստական ստեղծագործություն հիմնադիրը ։ Գորգիասի ներկայացման եղանակը երկար ժամանակ գերակշռում էր հին հունական գրականության մեջ ։ Ի միջի այլոց, նրան ընդօրինակում էր պատմիչ Թուկիդիդեսը ։

Հրապարակումներ  
«Գովք Հելենին» և «Պալամեդի պաշտպանությունը» ճառերի առաջին տպագիր հրատարակությունը պատրաստել է Ալդ Մանուչիուս գրքի տպագրողը ՝ որպես «Oratores Graeci »գրքի մաս և տպագրվել է 1513 թվականին Վենետիկում։ Դրանից հետո ելույթը բազմիցս վերատպվեց բնօրինակով և թարգմանվեց տարբեր լեզուներով, այդ թվում ՝ որպես հավաքածու Budé  և Loeb Classical Library ]] շարքում։ Առաջին անգամ ռուսերեն լեզվով Գորգիասի ելույթները, ինչպես նաև այլ սոփեստների, լույս են տեսել Ա.Օ.Մակովելսկին 1940 թվականին։ Դրանք թարգմանություն էին Գ․ Դիլսի ի և Վ. Կրանցի գերմանալեզու հրատարակություններից։

Սեքստոս Էմպիրիկոսի «Πρὸς μαθηματικούς» («Ընդդեմ մաթեմատիկոսների» կամ «Ընդդեմ գիտնականների») առաջին հրատարակությունը, որը պարունակում էր Գորգիասի «Ոչնչության մասին տրակտատի» պարաֆրազ, լույս է տեսել Քրիստափոր Պլանտենի կողմից Փարիզում 1562 թվականին։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

Основная
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Дополнительная литература
 
 
 
 
 

Անտիկ դարաշրջանի հույն փիլիսոփաներ
Նախասոկրատեսյան փիլիսոփաներ
Հին հույն հռետորներ
Մ.թ.ա. 5-րդ դարի փիլիսոփաներ
Փիլիսոփայություն
Հույն փիլիսոփաներ
Հռետորներ