Անդրե Պրևին

Անդրե Պրևին (, ի ծնե՝ Անդրեաս Լյուդվիգ Պրիվին, , ), ամերիկացի դիրիժոր, դաշնակահար և կոմպոզիտոր։ Լավագույն երաժշտության համար օսկարակիր, համաշխարհային կինեմատոգրաֆիայի պատմության ութ կոմպոզիտորներից մեկը, որն այդ մրցանակը ստացել է երկու տարի շարունակ։ Բրիտանական կայսրության շքանշանի պատվավոր ասպետ-կոմանդոր (1996)։

Կենսագրություն 
Անդրե Պրևինը ծնվել է 1929 թվականի ապրիլի 6-ին Ռուսաստանից հրեա ներգաղթյալների՝ Շառլոթ Էպշթեյնի և Ջեք Պրիվինի ընտանիքում։ Երաժշտական համակարգված կրթություն չի ստացել։ 1937 թվականին Պրևինի ընտանիքը Գերմանիայի փախչել է Ֆրանսիայի, 1941 թվականին՝ Ֆրանսիայից ԱՄՆ, որտեղ Պրևինը 1943 թվականին ստացել է ամերիկյան քաղաքացիություն։

Մահացել է 2019 թվականի փետրվարին 28-ին Նյու Յորքում իր տանը՝ 90 տարեկան հասակում։

Կարիերա 
13 տարեկան հասակից Պրևինը սկսել է հանդես գալ որպես դաշնակահար՝ կատարելով հիմնականում ջազ։ 1945-1946 թվականներին նրա կողմից ստեղծվել են մի քանի ջազային ձայնագրություններ։ 1947 թվականից Պրևինը երաժշտություն է գրել հոլիվուդյան ֆիլմերի համար։

Պրևինի հետագա երաժշտական կարիերան կապված է եղել ակադեմիական երաժշտության հետ։ 1967 թվականից Պրևինը դիրիժորական արվեստի աշխարհում հայտնի անձ էր համարվում։ Նա որպես երաժշտական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր գլխավոր է այնպիսի հայտնի նվագախմբեր, ինչպիսիք են Հյուստոնյան սիմֆոնիկը (1967-1969), Լոնդոնյան սիմֆոնիկը (1969-1979), Պետերբուրգյան սիմֆոնիկը (1976-1984), Լոս-Անջելեսյան ֆիլարմոնիկը (1985-1989), Թագավորական ֆիլարմոնիկը (Լոնդոն՝ 1985-1991), Օսլոյի ֆիլարմոնիկը (2002-2006): Պրևինի իրականցրած ձայնագրությունների թվում են են Չայկովսկիի երեք բալետը, Վոան Ուիլյամսի սիմֆոնիայի ամբողջ հավաքածուն, Սերգեյ Ռախմանինովի բոլոր սիմֆոնիաները և դաշնամուրային համերգները, Պրոկոֆևի և Շտրաուսի շատ այլ ստեղծագործությունները։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

 Martin Bookspan / Ross Yockey: André Previn. A Biography, Garden City/New York 1981.
 Frédéric Döhl, André Previn . In: German Historical Institut Washington DC: Transatlantic Perspectives. Europe in the Eyes of European Immigrants to the United States, 1930–1980, Washington 2012.
 Frédéric Döhl, André Previn. In: Charles Hiroshi Garrett: New Grove Dictionary of American Music. 2nd Edition, Oxford University Press, New York 2013, Vol. 6, pp. 597–599.
 Frédéric Döhl, About the Task of Adapting a Movie Classic for the Opera Stage: On André Previn’s A Streetcar Named Desire (1998) and Brief Encounter (2009). In: Frédéric Döhl & Gregor Herzfeld (eds.): In Search of the Great American Opera: Tendenzen des amerikanischen Musiktheaters, Münster 2016, pp. 147–175.
 Michael Freedland: André Previn, London 1991.
 Edward Greenfield: André Previn. In: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, hrsg. von Stanley Sadie, London 2001, Vol. 20, pp. 309–310.
 Edward Greenfield: André Previn, London/New York 1973.
 Lawrence Kramer: The Great American Opera: Klinghoffer, Streetcar, and the Exception. In: The Opera Quarterly 23/1 (2007), pp. 66–80.
 David McKee: A Streetcar Named Desire. André Previn. In: The Opera Quarterly 16/4 (2000), pp. 718–723.
 André Previn, No Minor Chords. My Days in Hollywood, New York 1991.
 André Previn (Ed. and Introduction): Orchestra, London 1979.
 André Previn / Antony Hopkins: Music Face to Face, London 1971.
 Helen Drees Ruttencutter: Previn, New York 1985.
 Frédéric Döhl: Book Musicals im Jazz um 1960: André Previns ›Modern Jazz Performances‹ von My Fair Lady (1956) und Porgy & Bess (1959). In: Lied und populäre Kultur/Song and Popular Culture. Jahrbuch des Deutschen Volksliedarchivs 58 (2013), pp. 73–105.
 Frédéric Döhl: Brief Encounter: Zu David Leans Film (1945) und André Previns Oper (2009). In Archiv für Musikwissenschaft 70/4 (2013), pp. 311–332.
 Frédéric Döhl: André Previn. In: Hanns-Werner Heister/Walter Wolfgang Sparrer (Ed.): Komponisten der Gegenwart, München 2013 (contains sheet music examples, a full catalog raisonné and a selected filmography and discography).
 Frédéric Döhl: André Previn. Musikalische Vielseitigkeit und ästhetische Erfahrung (engl. André Previn. Musical Versatility and Aesthetic Experience), Stuttgart 2012, 351 p. (contains sheet music samples from Violin Concerto Anne-Sophie (2001), Brief Encounter (2009), Cello Concerto (2011), and for the first time full catalog raisonné, filmography and discography).
 Frédéric Döhl: Movie for the stage? Zu André Previns Opern . In Archiv für Musikwissenschaft 69/1 (2012), .
 Frédéric Döhl: André George Previn. In Claudia Maurer Zenck, Peter Petersen (Ed.): Lexikon verfolgter Musiker und Musikerinnen der NS-Zeit, Hamburg ²2012.
 Frédéric Döhl: If the Image is valid. André Previn und die Rezeption musikalischer Diversifikation (engl. If the Image is valid. André Previn and the reception of musical diversification). In: Miriam Drewes / Ruth Reiche / Iris Romanos / Berenika Szymanski (Ed.): Transformationen – Entgrenzung in den Künsten (engl. Transformations The Dissolution of Limits in the Arts), Bielefeld 2011, pp. 96–113.

Արտաքին հղումներ 
 Биографическая сводка
 
 Официальный сайт 
 Второй концерт для фортепиано с оркестром Ф.Шопена. Лондонский симфонический оркестр. Дирижёр Андре Превин, солист Артур Рубинштейн. 1975
 André Previn biography from IMG Artists
 Interview with Andre Previn, March 5, 2005
 
 
 
 

 
Ամերիկացի դաշնակահարներ
Ամերիկացի կոմպոզիտորներ
«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Ամերիկացի կինոկոմպոզիտորներ
Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Գերմանիայի հրեաներ
Գերմանացի դաշնակահարներ
Գերմանացի դիրիժորներ
Օսկարակիրներ
Ամերիկացի ջազմեններ
Ամերիկացի երաժիշտներ
Գերմանացի կոմպոզիտորներ
Ամերիկացի դիրիժորներ
21-րդ դարի կոմպոզիտորներ
Օպերային կոմպոզիտորներ
Ամերիկացի դասական երաժիշտներ
20-րդ դարի դասական կոմպոզիտորներ
Գերմանացի հուշագիրներ