Ասպազենք

Ասպազենք, պաշտպանիչ հագուստ է, որը նախատեսված է ֆիզիկական հարձակումները կլանելու կամ շեղելու համար։ Պատմականորեն օգտագործվում էր զինվորական անձնակազմին պաշտպանելու համար, այսօր այն օգտագործվում է նաև տարբեր տեսակի ոստիկանների (մասնավորապես ՕՄՕՆ-ի), մասնավոր անվտանգության աշխատակիցների կամ թիկնապահների և երբեմն սովորական քաղաքացիական անձանց կողմից։ Այսօր գոյություն ունի երկու հիմնական տեսակ՝ սովորական չպատված զրահաբաճկոն՝ չափավոր և էական պաշտպանության համար, և կոշտ թիթեղներով ամրացված զրահաբաճկոններ՝ առավելագույն պաշտպանության համար, ինչպիսին օգտագործվում է մարտական զինվորների կողմից։

Պատմություն
Մարդկության պատմության ընթացքում բազմաթիվ գործոններ ազդել են անձնական սպառազինության զարգացման վրա։ Զրահատեխնիկայի զարգացման կարևոր գործոններից են զրահատեխնիկայի արտադրության տնտեսական և տեխնոլոգիական անհրաժեշտությունները։ Օրինակ՝ լրիվ թիթեղով զրահը առաջին անգամ հայտնվեց միջնադարյան Եվրոպայում, երբ ջրային շարժիչով մուրճերը դարձրեցին թիթեղների ձևավորումն ավելի արագ և էժան։ զրահամեքենաներ, որոնք ձգտում են ավելի լավ պաշտպանություն ստեղծել՝ առանց շարժունակությունը զոհաբերելու։

Հնագույն
Պատմության մեջ զրահաբաճկոնների մասին առաջին գրառումը հայտնաբերվել է Հին Շումերում՝ ներկայիս հարավային Իրաքում, անգղերի քարի վրա։ Հայտնի ամենահին արևմտյան զրահը Դենդրայի համախումբն է, որը թվագրվում է Միկենյան դարաշրջանից մոտ 1400 մ.թ.ա. Փոստը, որը նաև կոչվում է շղթայական փոստ, պատրաստված է փոխկապակցված երկաթյա օղակներից, որոնք կարող են գամված կամ եռակցված փակվել։ Ենթադրվում է, որ այն հայտնագործվել է կելտերի կողմից Եվրոպայում մ.թ.ա. մոտ 500 թվականին։ [Միջբերում պահանջվում է] փոստ օգտագործող մշակույթների մեծ մասը օգտագործել է կելտական byrnne բառը կամ մի տարբերակ՝ առաջարկելով կելտերին որպես սկզբնավորողներ։ Հռոմեացիները լայնորեն ընդունեցին փոստը որպես lorica hamata, չնայած նրանք օգտագործում էին նաև lorica segmentata և lorica squamata: Թեև հայտնի չէ, որ ոչ մետաղական զենք ու զրահ չի պահպանվել, այն, ամենայն հավանականությամբ, սովորական է եղել՝ ավելի ցածր գնի պատճառով։

Արևելյան զրահը երկար պատմություն ունի՝ սկսած Հին Չինաստանից։ Արևելյան Ասիայի պատմության մեջ սովորաբար օգտագործվում էին լամինացված զրահներ, ինչպիսիք են շերտավորը և թիթեղների շերտին և բրիգանդինին նման ոճերը։ Հետագայում օգտագործվել են նաև կյուրասներ և ափսեներ։ Նախքան Քին դինաստիայի ժամանակներում կաշվե զրահը պատրաստում էին ռնգեղջյուրից։ Կորեական թերակղզում երկաթե թիթեղների զրահի օգտագործումը մշակվել է մ.թ. 42 - մ.թ. 562 թվականների Գայա Համադաշնության ժամանակ։ Երկաթը արդյունահանվել և զտվել է Գիմհաեի շրջակայքում (Gyeongsangnam Provence, Հարավային Կորեա)։ Օգտագործելով ինչպես ուղղահայաց, այնպես էլ եռանկյուն ափսեի դիզայնը, ափսեի զրահի հավաքածուները բաղկացած էին 27 կամ ավելի անհատական 1-2 մմ հաստությամբ կոր թիթեղներից, որոնք ամրացված էին միասին մեխով կամ ծխնիով։ Վերականգնված հավաքածուները ներառում են աքսեսուարներ, ինչպիսիք են ձեռքերի երկաթյա պաշտպանիչները, պարանոցի պաշտպանիչները, ոտքերի պաշտպանիչները և ձիու զրահները/բիթերը։ Այս զրահատեխնիկայի օգտագործումը կորել է Կորեական թերակղզում օգտագործելուց հետո Գայա Համադաշնության անկումից հետո Սիլլայի դինաստիայի ձեռքը, երեք թագավորությունների ժամանակաշրջանում Կորեայի երեք թագավորությունները մ.թ. 562 թվականին[7]:

Միջնադար
Եվրոպական պատմության մեջ հայտնի զրահի տեսակները ներառում են վաղ միջնադարյան փոստի զրահը և ամբողջ պողպատե սալաքարը, որը կրել են ավելի ուշ միջնադարյան և վերածննդի ասպետները, և մի քանի հիմնական բաղադրիչներ (կրծքագեղձ և հետևի թիթեղներ) ծանր հեծելազորի կողմից մի քանի եվրոպական երկրներում։ երկրները մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի առաջին տարին (1914–15):

Ճապոնական զրահը, որն այսօր հայտնի է որպես սամուրայի զրահ, հայտնվել է Հեյանի ժամանակաշրջանում։ (794–1185) Այս վաղ սամուրայ զրահները կոչվում են օ-յերոի և դո-մարու[8]:

Ծանոթագրություններ 

Ասպազենք