Արիացիներ

«Արիացիներ» կամ «արիական ռասա», կեղծ գիտական տերմին, ռասա, ռասայական խումբ, որը ենթադրաբար ներառում է հնդեվրոպական ազգերին և նրանց նախնիներին և ֆիզիկապես և մտավոր գերազանցող այլ ցեղերի։ Գաղափարն առաջ է քաշվել 19-րդ դարի կեսերին ռասայական տեսությունների հեղինակների կողմից և լայն տարածում է ստացել 20-21-րդ դարերում՝ նացիոնալ-սոցիալիզմի, նեոնացիզմի  շրջանակներում։ Ժամանակակից կողմնակիցների շրջանում գաղափարներն ավելի հաճախ անվանվում են արիաներ, ինչը կարող է շփոթություն առաջացնել պատմական արիաների հետ։

Գաղափարը հիմնված է այն գաղափարի վրա, որ հնդեվրոպական լեզուների նախնական կրիչները (նախահնդեվրոպացիներ) և նրանց ժառանգները մինչև օրս կազմում են եվրոպական ռասայի հատուկ ռասա կամ ենթառասա։ Սկզբնական արիացիներ են համարվում հին ժողովուրդները, որոնք պատկանում են նորդիկական ռասային, իսկ առավել ռասայական մաքուր ժամանակակից արիացիները, համապատասխանաբար, նրանց առավել մաքուր սերունդները կամ ժողովուրդները, որոնք մյուսներից ավելի լավ են պահպանել արիական ոգին։ Արիացիները դիտարկվում են որպես մշակութագործներ, բարձր մշակույթի տարածողներ և հնության ու արդիականության մեծ քաղաքակրթությունների հիմնադիրներ։ Այս ներկայացումը կապված է հոգևոր (մշակութային) ֆիզիկական սերտ կապի մասին տարածված կեղծ գիտական գաղափարի հետ, որը ծառայում է որպես ռասայական տեսությունների և ռասիզմի կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը։ Մինչև 20-րդ դարի կեսերը արիացիներ տերմինը լայնորեն օգտագործվում էր որպես հնդեվրոպական հասկացության հոմանիշ։

Արիական ռասան հակադրվում է սեմիտական ռասային՝ ի դեմս առաջին հերթին հրեաների, որտեղից առաջացել է հակասեմիտիզմ տերմինը։ Ընդ որում, սեմիտական ռասային վերագրվում են զուտ բացասական հատկանիշները, որոնք այն դարձնում են արիական ռասայի ուղղակի հակադրությունը։

Արիական գաղափարը ծագել է որպես գիտական վարկած վաղ եվրոպական ռոմանտիզմի համատեքստում, ժամանակի ընթացքում գիտական գիտելիքների զարգացման գործընթացում ճանաչվել է ոչ գիտական, սակայն դարձել է ազգայնական դիսկուրսի հիմքերից մեկը։

Տերմին 

Մ.թ. ա. 6-րդ դարի «Բեհիսթունի արձանագրությունը», որում ասվում է, որ այն կազմված է արիական («arya») [լեզվով կամ այբուբենով] (§ 70)։ «Արիականը» այս համատեքստում նշանակում է իրանական]։ Արիայի տարածաշրջանը 1507 թվականի մարտին Վալդզեմյուլլեր քարտեզի վրա։ Արիական տերմինը բխում է պրոտոհնդիրանական *arya արմատից, որը նշանակում է էթնոնիմ, որով հնդիրացիները կոչում էին իրենց նախնիներին արիև։ Սանսկրիտում ազգակցական բառ է համարվում ārya (դեվանագարի՝ आर्य) բառը, որը ծագում է էթնիկ ինքնանպատակ, դասական սանսկրիտում նշանակում է ազնվական, պատվական։ Հին իրանական լեզվում ariya-ից (հին իրանական սեպագիր՝ 𐎠 𐎼 𐎡 𐎹) ծագում են ժամանակակից Իրան և  իրանցիներ անվանումները։

18-րդ դարում հայտնի հնդեվրոպական լեզուներից ամենահինը հին հնդիրանացիների լեզուներն էին։ Հետևաբար, արիական բառը ընդունվել է ոչ միայն հնդիրանական ժողովուրդների (հնդեվրոպական ժողովուրդների մասեր), այլև հնդեվրոպական լեզուների բոլոր կրողների, ներառյալ հռոմեացիները, հույները և գերմանացիները։ Շուտով ճանաչվեց, որ բալտերը, կելտերը և սլավոնները նույնպես պատկանում են այս խմբին։ Պնդվում էր, որ բոլոր այդ ժողովուրդների լեզուները ծագել են ընդհանուր արմատից, այժմ հայտնի է որպես նախահնդեվրոպական, որտեղ խոսում էին եվրոպական, իրանական և հնդարիացի ժողովուրդների նախնիները համարվող մարդիկ։ Այս բառակապակցությունը տարածված էր 19 և 20-րդ դարի սկզբի կրթված հեղինակների շրջանում։

Բառի նման կիրառման օրինակ կա 1920 թվականի Հերբերտ Ուելսի կողմից գրված «Պատմության պոնսպեկտում» բեսթսելերում։ «Արիական ժողովուրդներ» (the Aryan peoples) տերմինը, սակայն, միևնույն ժամանակ, ռասիստական և քաղաքականապես հիմնավորված միակ տերմինի օգտագործման հակառակորդն էր՝ «արիական ժողովուրդ» (the Aryan people), ավելի վաղ հեղինակներ, ինչպիսիք են Հյուսթոն Չեմբերլենը, ջանում էր նաև խուսափել ընդհանուր եզակի թվի օգտագործումից, թեև եզակի թվով նա ժամանակ առ ժամանակ հիշատակում էր կոնկրետ արիական ժողովրդին (օրինակ՝ սկիֆներին)։ 1922 թվականին Ուելսը «Աշխարհի կարճ պատմության մեջ» նկարագրել է քաղաքակրթության մեթոդները ճանաչող արիական ժողովուրդների բավական բազմազան խումբ, իսկ հետո նվաճող ըստ ձևի, բայց ոչ գաղափարներով և մեթոդներով՝ ամբողջ հին աշխարհը, սեմական, Էգեյան և եգիպտացի։ Նրանք դա իրականացրել են տարբեր չհամաձայնեցված գործողությունների միջոցով, որոնք, ինչպես կարծում էր Ուելսը, եղել են նստակյաց քաղաքակրթությունների և քոչվոր զավթիչների միջև հակամարտության ավելի լայնածավալ բարբառային ռիթմի մի մասը։

Սակայն ռասիստական տրամադրությունների աճի պայմաններում տերմինի նշանակությունը էական փոփոխությունների է ենթարկվել։ Նույնիսկ լեզվաբան Մաքս Մյուլլերը, ով 1888 թվականին գրել է, որ արիական ցեղի, արիական արյան, արիական աչքերի և մազերի մասին խոսող էթնոլոգը նույնքան մեծ մեղսագործ է, որքան լեզվաբանը, որը խոսում է դոլիխոցեֆալ բառարանի կամ բրահիցեֆալ քերականության մասին, երբեմն օգտագործում էր արիական ռասա տերմինը։

1944 թվականին Ռենդա Մաքնելիի «Համաշխարհային ատլասում» «արիական մրցավազքը» նկարագրվում է որպես տասը հիմնական ռասայական խմբերից մեկը և սահմանվում է որպես հնդեվրոպականների հոմանիշ։ Ամերիկացի ֆանտաստ գրող Փոլ Անդերսոնը՝ հակառասիստ ու լիբերտարիացի, իր բազմաթիվ ստեղծագործություններում հետևողականորեն օգտագործել է արիական տերմինը՝ որպես հնդեվրոպական տերմինի հոմանիշ։

Արիական տերմինի օգտագործումը հնդեվրոպական նշելու համար երբեմն հանդիպում է նաև ուշ պատմական հետազոտություններում։ Այսպես, 1989 թվականի «Scientific American» ամսագրի հոդվածում Քոլին Ռենֆրյուն օգտագործում է արիական տերմինը որպես հնդեվրոպական բառի հոմանիշ է։

Հնդարիական տերմինը դեռ լայնորեն օգտագործվում է նկարագրելու հնդիրանական լեզուների հնդկական կեսը, լեզվական խումբը, որը ներառում է սանսկրիտ և ժամանակակից լեզուներ, ինչպիսիք են հինդի-ուրդու, բենգալի, փենջաբի, գուջարաթի, ռոմանի, քաշմիր, սինհալերեն և մարաթի լեզուները։

Արիաներ (հնդիրաններ, լեզվաբանական խումբ) և արիացիներ (մտացածին ռասա) տերմինաբանական տարբերությունը գոյություն ունի միայն ռուսերենով կամ ռուսերեն թարգմանությամբ։ Այլ լեզուներով, այդ հասկացությունները նշված են մեկ բառով (գերմ.՝ Arier, անգլ.՝ Aryans, ֆր.՝ Aryens և այլ), թեև այս բառի երկու տարբեր իմաստներ նույնպես կան։ 1897 թվականի սկզբում արիական ռասայի տակ հասկացվում էր եվրոպեոիդ ռասայի ենթատիպը, որը հայտնի է որպես Հյուսիսային (նորդիկական) ռասա (նորդիդներ)։

Ընդհանուր հասկացություն 
Տերմինը ներկայացվել է ֆրանսիացի գրող և սոցիոլոգ Արտուր դե Գոբինոյի կողմից իր «Մարդկային ցեղերի անհավասարության մասին էսսեում» (1853, 1855)։ Գոբինոն և ֆրանսիացի սոցիոլոգ Ժորժ դե Լապուժն ստեղծել են կեղծ գիտական տեսություն, որը ստացել է նորդիցիզմի անվանումը, ըստ որի «Նորդիկ» ռասան գերազանցում է մարդկության մյուս բոլոր ռասաներին։ 19-20-րդ դարերի շրջանում տարածված տեսություններում, որոնք հետագայում հիմք են կազմել նացիստական գաղափարախոսությանը, հին արիացիները (հնդեվրոպական) նույնացվում էին նորդիդների հետ, և նրանց նախահայրենիքը համարվում Էր Հյուսիսային Եվրոպան։ Պնդվում Էր, որ հենց այնտեղ է պահպանվել առավել մաքուր արիական ռասայական տեսակը, մինչդեռ այլ երկրների բնակիչները արիացիների՝ աբորիգենների հետ խառնվելու արգասիք են։ Արիացիները հռչակվել են մշակութագործներ, բարձր մշակույթի տարածողներ և հնության ու արդիականության մեծ քաղաքակրթությունների հիմնադիրներ։ Արիական ոգուն վերագրվում էին եվրոպական մշակույթի բոլոր ձեռքբերումները։ Այստեղից հետևեց Հյուսիսային Եվրոպայի և Գերմանիայի բնակիչների ռասայական գերազանցության մասին եզրահանգումը, որոնք իբր արիական ոգու առավել մաքուր և կատարյալ կրողներն են։ Այնպես որ, Ադոլֆ Հիտլերը գրել է․ 

Արիական միֆը կարող էր օգտագործվել գաղութատիրությունը որպես բարբարոսների լուսավորմանն ուղղված «քաղաքակրթական առաքելություն» արդարացնելու համար, մինչդեռ գաղութատիրության տեղական հակառակորդները և ազգային-ազատագրական շարժման ակտիվիստները կարող էին դիմել նրա օգնությանը այլ կերպ։
Վաղ շրջանում նրանք կարող էին կիսել միգրացիոն վարկածը, բայց միևնույն ժամանակ իրենց նախնիներին կապում էին գաղութարարների հետ՝ ցույց տալու համար, որ, նախ, իրենց մշակույթով և քաղաքակրթական ունակություններով իրենց նախնիները չէին զիջում ներկայիս գաղութարարներին կամ նույնիսկ մոտ ազգակցությամբ էին գտնվում նրանց հետ, երկրորդ՝ տեղի բնակչությունը չպետք է դիտվի որպես «բարբարոսներ» և ինքնուրույն զարգացման լիարժեք իրավունք ունի։ Գաղութի անկախացումից հետո նման հայեցակարգն անխուսափելիորեն վերաիմաստավորում էր պահանջում, քանի որ իր լեգիտիմացման համար ազգային պետությունը շահագրգռված էր ավտոխտոնության սկզբունքի վրա հենվելով։ 
Պնդվում Էր, որ հիմնական բնակչությունը արմատական է, ինչը կապված է բնակության տարածքի նկատմամբ պատմական իրավունքի գաղափարի հետ։ Նման գաղափարների հիմնավորման տարբերակների թվում արիական միֆը ստեղծել է հզոր նախնիների գրավիչ կերպարը։ Ընդ որում, իրենց արիական նախնիների հետ կապելու համար վերջիններս ավտոխթոններ են հայտարարել։ Բուն կենտրոնը հայտարարվում էր տվյալ տարածաշրջանը կամ պետությունը։ Այսպես, ժամանակակից մի շարք հնդիկների ֆունդամենտալիստների համար նման նախնին Հյուսիսային Հնդկաստանն Է, ուկրաինացի ազգայնականները նույնացնում են այն Ուկրաինայի հետ («Արատտա պետություն»), հայերը տեղակայում են Հայկական լեռնաշխարհում, քրդերը՝ Տավրայի և Զագրոսի լեռներում, տաջիկները՝ Միջին Ասիայում, ռուսները՝ Պրիպոլյարիում (Հիպերբորեա-Արկտիդա) կամ Հարավային Ուրալում (Արկաիմ, «Քաղաքների երկիր») ։ Եթե գաղութատիրության շրջանում արիական միֆի կերպարները տարբերվում էին միանշանակությամբ, ապա նորագույն ժամանակներում՝ էթնոազգայունության նոր ծաղկման ժամանակաշրջանում, դրանք դառնում են բազմազան և ուղղակի կախված են իրենց հեղինակների և մեկնաբանողների ինքնությունից։ Սա անընդհատ վիճաբանություններ է առաջացնում այն մասին, թե ում պետք է պատկանի արիական ժառանգությունը, որը սիմվոլիկ կապիտալի դեր է խաղում, որը կոչված է ուժեղացնել կողմերից յուրաքանչյուրի դիրքերը։

Գիտական գրականության մեջ արիական Ռասա տերմինը գործածությունից դուրս է եկել դեռևւս 20-րդ դարի առաջին կեսին և այլևս չի օգտագործվում։ Արիական ցեղի գաղափարը դասակարգվում է որպես կեղծ գիտական, մասնավորապես՝ կեղծ պատմական։ Տերմինը խառնվում է լեզվաբանական և մարդաբանական բնութագրերին․ ժամանակակից լեզվաբանության մեջ արիական կոչվում են հնդիրանական լեզուները, և տերմինի առաջացման ժամանակ հնդեվրոպական լեզուները կոչվում են ընդհանրապես. բայց կրողները, ինչպես նրանք, այնպես էլ մյուսները չունեն ընդհանուր ֆիզիկական հատկություններ և չեն առաջացնում որևէ ռասա։ Այսպիսով, արիական (հնդիրանական) լեզուների կրողներն այնքան տարբեր են մարդաբանական առումով, ինչպիսիք են պարսիկները, հնդիկները, տաջիկները, գնչուները և այլ հնդիրանական ժողովուրդները։ Մարդաբանական բազմազանությունը բոլոր հնդեվրոպական լեզուների կրողների շրջանում նույնիսկ ավելի բարձր է։ Հնդեվրոպական լեզուների նախնական կրիչների (նախահայրերի) իրական մարդաբանական կերպարը հայտնի չէ, քանի որ դրանց գոյության վայրի և ժամանակի վերաբերյալ ընդունված տեսակետ չկա։

Ոչ մի ապացույց չկա նորդիկական ռասայի գերազանցության, բարձր զարգացած արիական քաղաքակրթության գոյության, արիական ցեղի մշակույթի և քաղաքակրթության տարածման և մշակույթի ու քաղաքակրթության զարգացման ընդհանուր կապի որոշակի ցեղի հետ։ Ընդհակառակը՝ առկա գիտական տվյալները խոսում են միգրացիայի և քաղաքակրթության տարածման այլ ուղիների մասին։ Այսպես, հնագույն քաղաքակրթություններ ստեղծած ժողովուրդները մարդաբանորեն հեռու են եղել նորդիդներից, իսկ հնդեվրոպական ցեղերի (հաճախ նաև նորդիկական ռասայի ներկայացուցիչներից հեռու) տարածքում արտագաղթը վճռորոշ դեր չի խաղացել հետագա զարգացման գործում։ Պատմական արիաները, որոնք իսկապես զարգացած մշակույթ ունեն, միայն հնդիրանական ժողովուրդների նախնիներն են, այսինքն՝ նրանք ոչ թե գերմանացիների, սլավոնների, կելտերի և այլնի նախնիներն են, այլ ժողովուրդների, որոնք նրանց հետ ընդհանուր նախնիներ են ունեցել՝ ի դեմս հնագույն հնդեվրոպական ժողովուրդների։ Ի հեճուկս ավանդական նորդիստական գաղափարի այն մասին, որ Միջերկրածովյան ժողովուրդները այլասերվում են իրենց ռասայական վնասակարության պատճառով, արտահայտված, մասնավորապես, մաշկի ավելի մուգ գույնի, քան նորդիդները, մարդաբանության մեջ դարձել է ապիգմենտացիայի համընդհանուր ընդունված տեսությունը, ըստ որի մաշկի բաց գույնը առաջացել է ավելի մուգ մաշկի ապիգմենտացիայի արդյունքում։ Մեկ այլ մարդաբան Կառլտոն Կուն իր Եվրոպայի ռասաները (1939) աշխատությունում աջակցել է դեպիգմենտացիայի տեսությունը, որը պնդում է, որ նորդիկական ռասայի բաց մաշկը միջերկրածովյան ցեղի իրենց նախնիների մաշկի ապիգմենտացիայի արդյունքն է։

Նացիզմ 

Նացիզմի գաղափարախոսությունը հիմնված էր հին «արիական ռասայի» հայեցակարգի վրա, որը դիտարկվում էր որպես բարձրագույն ռասա, որը «ռասայական հիերարխիայում» զբաղեցնում էր ամենաբարձր տեղը։ Ընդ որում, գերմանացի ժողովուրդները համարվում էին արիական ծագում ունեցող «առավել ռասայական մաքուր» ժողովուրդները։ «Արիական ռասայի» նացիստական հայեցակարգը զարգացել է ռասայի ավելի վաղ սուֆրեմասիստական հայեցակարգից, որն աջակցում է այնպիսի ռասայական տեսաբաններին, ինչպիսիք են Արտյուր դե Գոբինոն և Հյուսթոն Չեմբերլենը։

Նացիստական ռասիստական տեսաբան Հանս Գյունտերը պնդում էր, որ «եվրոպական ռասան» ներառում է հինգ ենթատեսակ «նորդիկ», «միջերկրական», «դինար», «ալպիական» և «արևելյան բալթիկ»։ Գյունթերն օգտագործել է նորդիցիստական հայեցակարգը, որի համաձայն «նորդիդները» այդ հինգ ենթատեսակների ռասայական հիերարխիայի բարձրագույն ներկայացուցիչներն էին։ Իր «Գերմանացի ժողովրդի ռասայական գիտությունը» (1922) գրքում Գյունտերը գրել է, որ գերմանացիները ներկայացված են եվրոպական հինգ ենթատեսակներով, սակայն ընդգծել է նրանց ուժեղ նորդիկական ժառանգությունը։ Գյունտերը կարծում էր, որ սլավոնները պատկանում են գերմանացիներից և նորդիդներից առանձին արևելյան ռասային և նախազգուշացրել էր Սլավյանսկայայի հետ «գերմանական արյան» խառնման մասին։ Նա սահմանել է յուրաքանչյուր ռասայական ենթատեսակ՝ ընդհանուր ֆիզիկական նկարագրին և հոգեբանական հատկանիշներին համապատասխան, ներառյալ «ռասայական հոգին»՝ վկայակոչելով հուզական հատկանիշները և կրոնական համոզմունքները։ Նա մանրամասն տեղեկություններ է ներկայացրել մազերի, աչքերի, մաշկի գույնի և դեմքի կառուցվածքի մասին։ Գյունտերը տրամադրել է գերմանացիների լուսանկարները, որոնք նույնականացվել են որպես «նորդիկական ենթատեսակի» ներկայացուցիչներ, Բադեն, Շտուտգարտ, Զալցբուրգ և Շվաբիա վայրերից, ինչպես նաև գերմանացիները, որոնք նա նույնականացրել է որպես ալպիական և միջերկրածովյան ենթատեսակի ներկայացուցիչներ, հատկապես Ֆորարլբերգից, Բավարիայից և Շվարցվալդից։ Ադոլֆ Հիտլերը կարդացել է «Գերմանացի ժողովրդի ռասայական գիտությունը», ինչն ազդել է նրա ռասայական քաղաքականության վրա։

Գյունտերը «արիացիներին» տարբերել է հրեաներից և համարել, որ հրեաները ծագում են ոչ եվրոպական ցեղերի, հատկապես այն ռասայից, որը նա դասակարգել է որպես «մերձավորարևելյան», որն ավելի հայտնի է որպես հայանման տեսակ։ Նա կարծում էր, որ նման ծագումը հրեաներին սկզբունքորեն տարբերում է գերմանացիներից և եվրոպացիներից և անհամատեղելի է նրանց հետ։  Գյունտերը պնդում էր, որ «մերձավորարևելյան մրցավազքը» տեղի է ունեցել Կովկասից Մ.թ.ա. V-IV հազարամյակներում, տարածվել է Փոքր Ասիայում և Միջագետքում և, ի վերջո, արևելյան Միջերկրական ծովի արևմտյան ափին։ Բացի հայերից և հրեաներից, նա «մերձավորարևելյան բնութագրերը» վերագրել է մի քանի այլ ժամանակակից ժողովուրդների, այդ թվում՝ հույների, թուրքերի, սիրիացիների և իրանցիների։ Իր «Հրեա ժողովրդի ռասայական հատկությունները» աշխատանքում Գյունտերը պնդում էր, որ մերձավորարևելյան ցեղի «ռասայական հոգին» բնութագրվում է «առևտրային ոգով» և այդ ցեղի ներկայացուցիչներին անվանել է «հմուտ առևտրականներ»։ Ըստ Գյունտերի՝ «մերձավորարևելյան տեսակը» ներկայացված է հիմնականում առևտրականորեն տրամադրված և ճարպիկ առևտրականների կողմից, որոնք ունեն հոգեբանական մանիպուլյացիայի զարգացած հմտություններ, որոնք օգնում են նրանց առևտրում։ Նա պնդում էր, որ մերձավորարևելյան ռասան ծնվել է ոչ այնքան բնության նվաճման և շահագործման համար, որքան մարդկանց նվաճման և շահագործման համար։

Նացիզմի շրջանակներում համարվում է, որ հին արիացիների սոցիալական կարգը յուրօրինակ սոցիալիզմ էր։ Այս կարգը՝ արիական սոցիալիզմը համարվում էր «արիական ռասայի» համար առավել բնական, ուստի գերմանական նացիստների սոցիալական և տնտեսական ծրագիրը ազգային, ռասայական սոցիալիզմի կառուցումն էր, վերաստեղծումը ժամանակակից պայմաններում, որոնք ենթադրում են հասարակության կորպորատիվ կառուցվածք։ Հիտլերը գրել․ «Սոցիալիզմը հին արիական, գերմանական ավանդույթ է։ Մեր նախնիները օգտագործել են որոշ հողեր միասին, ի տարբերություն մարքսիզմի, սոցիալիզմը չի ժխտում մասնավոր սեփականությունն ու մարդկային անհատականությունը։ Ի տարբերություն մարքսիզմի, սոցիալիզմը հայրենասեր է... մեր սոցիալիզմը ազգային է։ Մենք պահանջում ենք, որ պետությունը կատարի աշխատանքային դասերի հիման վրա ռասայական համերաշխության արդար պահանջները։ Մեզ համար մրցավազքն ու պետությունը մեկ ամբողջություն են»։

Այն բանից հետո, երբ 1933 թվականին Ազգային-սոցիալիստական գերմանական աշխատավորական կուսակցությունը եկել է իշխանության, ընդունվել է «մասնագիտական քաղաքացիական ծառայության վերականգնման մասին օրենքը», որը պահանջում էր բոլոր պետական ծառայողներից ապացույցներ տրամադրել իր «արիական ծագման» վերաբերյալ։ 1933 թվականին Գերմանիայի ներքին գործերի նախարարության պաշտոնյա Ալբերտ Գորտերը նոր օրենքի համար մշակել է «արիական ռասայի» պաշտոնական սահմանումը, որում ներառվել են բոլոր ոչ հրեա եվրոպացիները։ Այդ սահմանումն անընդունելի էր նացիստների համար։ Ախիմ Գերկեն վերանայել է Գորտերի նախագիծը և արիացիներին դասակարգել որպես «գերմանական արյան» պատկանող «ցեղային» մարդկանց»։ Նյուրնբերգյան 1935 թվականի ռասայական օրենքները արիացիներին դասակարգել են որպես «ռասայական ընդունելի՝ գերմանական կամ ազգակցական արյունով մարդկանց»։

Ռեյխսֆյուրեր Հենրիկ Գիմլերը, որը «հրեական հարցի վերջնական լուծման» գլխավոր կազմակերպիչներից մեկն էր, իր անձնական մերսող Ֆելիքս Քերստենին ասում էր, որ ինքը միշտ իր հետ կրել է Բհագավադգիտայի «հին արիական գրքի» պատճենը, քանի որ նա նրան ազատել է մեղքի զգացումից այն բանի համար, ինչ նա անում էր, նա զգում էր, որ ինչպես Արջունի զինվորը, նա պարզապես կատարում է իր պարտքը, առանց իր գործողությունների համար անհանգստանալու։

Հիտլերյան «արիական ռասայի պարոնայք» (Herrenvolk) հայեցակարգը ոչ երկիմաստ կերպով բացառել է այդ ռասայից սլավոնների ճնշող մեծամասնությունը, քանի որ համարվում էր, որ սլավոնները վտանգավոր հրեական և ասիական ազդեցություն են ունենում։ Այդ պատճառով նացիստները սլավյաններին «անմարդաբնակ» են հայտարարել (Untermenschen)։ Բացառություն է արվել սլավոնների փոքր տոկոսի համար, որոնք, նացիստների կարծիքով, առաջացել են գերմանական վերաբնակներից և, հետևաբար, հարմար են գերմանացման համար՝ արիական ժողովրդի կամ ազգի մաս համարվելու համար։ Հիտլերը սլավոններին նկարագրել է որպես «բնածին ստրուկների զանգված, որոնք Տիրոջ պահանջն են զգում»։ Հիտլերը սլավոններին անվանել է «Ճագարի ընտանիք»՝ նկատի ունենալով, որ նրանք իբր ծույլ են և անկազմակերպ։ Նացիստական Գերմանիայի պրոպագանդայի նախարար Յոզեֆ Գեբելսին կից լրատվամիջոցները սլավոններին նկարագրել են որպես սիբիրյան տունդրայից պարզունակ կենդանիներ, որոնք նման են «թափթփուկների մութ ալիքին»։ Հիտլերը հայտարարել է, որ քանի որ սլավոնները «անմարդաբնակ» են, Ժնևյան կոնվենցիաները կիրառելի չեն նրանց նկատմամբ, ուստի Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի գերմանացի զինվորներին թույլատրվել է անտեսել սլավոնների վերաբերյալ այդ կոնվենցիաները։ Նացիստների գաղափարն այն մասին, որ սլավոնները «ցածր նեարիացիներ» են, գերմանացիների և Արևելյան Եվրոպայում այլ գերմանական ժողովուրդների համար «Կենսատարածք» ստեղծելու պլանների մի մասն էր, որոնք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նախաձեռնվել էին «Օստ գլխավոր պլանով»։ Միլիոնավոր գերմանացիներ և գերմանացի այլ բնակիչներ պետք է տեղափոխվեին Արևելյան Եվրոպայի նվաճված տարածքներ, մինչդեռ տեղական սլավոնները ոչնչացվել, տեղահանվել կամ ստրկության են ենթարկվել։

Խորվաթիայում, որը գտնվում էր Նացիստական Գերմանիայի հետ դաշնակցային հարաբերությունների մեջ, ժխտվում էր, որ խորվաթները հիմնականում սլավոնական ժողովուրդ են։ Այնուամենայնիվ, հիտլերյան ռեժիմը շարունակում էր խորվաթներին դասակարգել որպես «ոչ մարդկային», չնայած միությանը։ Սակայն անձնակազմի պակասի պայմաններում սլավոնների նկատմամբ Նացիստական Գերմանիայի քաղաքականությունը փոխվել է, և սլավոնները ծառայության են անցել գրավյալ տարածքներում զինված ուժերում, չնայած այն բանին, որ դրանք «անմարդաբնակ» էին համարվում։

Հիտլերը վստահ չէր, թե արդյոք չեխերը «արիացիներ» են։

Նացիստական ռասայական տեսաբանները հարցրել են, թե արդյոք իտալացիները բավարար չափով «արիացիներ» են։ Հիտլերը կարծում էր, որ հյուսիսային իտալացիները հիմնականում արիացիներ են, բայց ոչ հարավային։ Նացիստները Հռոմեական կայսրության անկումը դիտարկել են որպես ցեղերի խառնուրդի արդյունքում արյան աղտոտման արդյունք, պնդելով, որ իտալացիները ցեղերի հիբրիդն են, ներառյալ սև աֆրիկացիների ցեղերը։ Հիտլերը նույնիսկ հիշատակել է իր կարծիքը Միջերկրածովյան ժողովուրդների մոտ նեգրոիդային արյան առկայության մասին 1934 թվականին Բենիտո Մուսոլինիի հետ իր առաջին հանդիպման ժամանակ։

Հիտլերի և այլ նացիստների պատկերացմամբ՝ «արիական ռասայի հաղթանակի համար պայքարի» խորհրդանիշը սվաստիկան էր։ Այս ընտրության մեջ միացավ սվաստիկայի առեղծվածային խորհրդավոր նշանակությունը, և սվաստիկայի մասին պատկերացումը՝ որպես «արիական խորհրդանիշ», Հնդկաստանում նրա տարածվածության պատճառով, և սվաստիկայի հաստատված օգտագործումը գերմանական ծայրահեղ աջ ավանդույթում. այն օգտագործեցին ավստրիական հակասեմական որոշ կուսակցություններ, իսկ 1920 թվականի մարտին Կապպովյան խռովության ժամանակ այն պատկերված էր Բեռլին մտած Հերման Էրհարդտի բրիգադի կասկադների վրա։ 1923 թվականին նացիստների համագումարում Հիտլերը հայտարարել է, որ սև սվաստիկան կոչ է անողոք պայքարել կոմունիստների և հրեաների դեմ։ Արդեն 1920-ական թվականներին սվաստիկան սկսել է ավելի ու ավելի ասոցացվել նացիզմի հետ։ 1933 թվականից հետո այն վերջնականապես սկսել է ընկալվել որպես առավելապես նացիստական խորհրդանիշ։

Նեոնացիզմ 
Նեոնացիզմն իրենից ներկայացնում է Ազգային-սոցիալիստական և դրանց մոտ գաղափարախոսությունների ամբողջություն, որոնք ձևավորվել են 1945 թվականին նացիստական Գերմանիայի ջախջախումից հետո Խորհրդային Միության և նրա արևմտյան դաշնակիցների կողմից։ Որոշ նեոնացիստներ մշակել են ավելի լայն սահմանում արիացիների համար, ըստ որի հնագույն «արիացիների» ամենամոտ հետնորդները Արևմտյան Եվրոպայի ժողովուրդներն են, իսկ նորդիկ և գերմանացի ժողովուրդներն ռասայապես ավելի մաքուր են համարվում։

Չնայած նրան, որ ժամանակակից նեոնացիստների մտահոգության առարկան «գունավոր» ցեղերի աճող քանակն է, նրանք շարունակում են գլխավոր հակառակորդներ համարել հրեաներին։ Հրեաները դիտարկվում են որպես համաշխարհային կարգի  ճարտարապետներ, որտեղ անհետանում են բոլոր ազգերն ու ավանդույթները «աշխարհի վերջնական զավթումից» առաջ»։

1970-ական թվականներից սկսած ուլտրաաջերը զբաղվում են «արիական» ռասիզմի և էլիտիզմի վերաիմաստավորմամբ՝ օգտագործելով էզոթերիզմի և Արևելյան փիլիսոփայության գաղափարները։ Ավստրիայում և Գերմանիայում նախկին էսէսական Վիլհելմ Լանդիգն անդրադարձել է Տուլայի արիոսոֆական դիցաբանությանը՝ «արիացիների» առասպելական բևեռային նախահայրենիքին։ Նա ստեղծել է սև արևի հայեցակարգ, որը հանդես է գալիս որպես սվաստիկայի և էներգիայի առեղծվածային աղբյուրի փոխարինմամբ, որը կարող է վերակենդանացնել «արիական մրցավազքը»։ Իտալիայում ազնվական էլիտիզմն ու էզոթերիկ նորդիզմը զարգացրել է ֆաշիստ փիլիսոփա Յուլիուս Էվոլան։ Նրա գաղափարները ոգեշնչել են հետպատերազմյան նեոֆաշիստների մի ամբողջ սերունդ։ 1980-ական թվականների վերջին այդ ավելի վաղ քիչ հայտնի փիլիսոփան դառնում է արևմտյան երկրներում ընդդիմադիր ժողովրդավարության և ուժերի լիբերալիզմի գլխավոր պատկերակը։ Ժամանակակից նեոնացիզմի գաղափարախոսության վրա նույնպես զգալի ազդեցություն են ունեցել Սավիթրի Դեվիի տեսության և էզոթերիկ հիտլերիզմի հիմնադիր Միգել Սերանոյի տեսությունները։

Բրիտանացի կրոնագետ Նիկոլաս Գուդրիկ Քլարկի կարծիքով՝ նեոնացիստներից շատերը ցանկանում են ավտոկրատական պետություն ստեղծել նացիստական Գերմանիայի օրինակով, որը կոչվելու է «Արևմտյան կայսրություն»։ Համարվում է, որ այդ պետությունը կկարողանա հասնել համաշխարհային տիրապետության՝ միասնական ռազմական հրամանատարության ներքո միավորելով չորս գլխավոր «արիական» համաշխարհային տերությունների, ԱՄՆ-ի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի միջուկային զինանոցները։

Իտալական ֆաշիզմ 

1921 թվականին Բոլոնիայում իր ելույթում Բենիտո Մուսոլինին հայտարարել է, որ «ֆաշիզմը ծնվել է... մեր արիական և միջերկրածովյան ցեղի խորը, հավերժական պահանջից»։ Այդ ելույթում Մուսոլինին իտալացիների մասին խոսել է որպես «արիական ռասայի», «արիացիների» միջերկրածովյան ճյուղի մասին՝ հնդեվրոպական լեզվի և մշակույթի մարդկանց նշանակությամբ։ Սկզբում իտալական ֆաշիզմը հիմնել է իր ռասայի հայեցակարգը հոգևոր և մշակութային գործոնների վրա։ Մուսոլինին հերքել է այն պատկերացումները, թե գոյություն ունեն «կենսաբանորեն մաքուր» ռասաներ, թեև կենսաբանությունն այնուամենայնիվ համարվում էր ռասայի էական գործոն։ Իտալացի ֆաշիստներն ընդգծել են, որ ռասան կապված է հոգևոր և մշակութային հիմքի հետ, և «ռասայական հիերարխիան» դիտարկել են որպես հոգևոր և մշակութային գործոնների վրա հիմնված։

Սկզբում իտալական ֆաշիզմը վճռականորեն մերժում էր «արիական ռասայի» ընդունված նորդիցիստական հայեցակարգը, որը իդեալականացնում էր «մաքուր արիացիներին» որպես որոշակի ֆիզիկական հատկություններ ունեցող՝ նորդիկական, ինչպիսիք են շիկահեր մազերն ու կապույտ աչքերը։ Մուսոլինիի և այլ իտալացի ֆաշիստների հակակրանքը նորդիցիզմի հանդեպ կապված էր այն բանի հետ, որ նրանք համարում էին միջերկրածովյան թերարժեքության համալիր, որը, ինչպես նրանք պնդում էին, միջերկրածովյան ժողովուրդներին ներշնչում էր գերմանացիների և անգլոսաքսոնական նորդիցիստների նման տեսությունների քարոզչությունը, որոնք միջերկրածովյան ժողովուրդներին դիտում էին որպես ռասայական ծագած և ստորադաս։

1930-ական թվականների սկզբին, Գերմանիայում իշխանության գալով նացիստական կուսակցության՝ Ադոլֆ Հիտլերի գլխավորությամբ, որը շեշտը դնում էր «արիական ռասայի» նորդիցիստական հայեցակարգի վրա, իտալացի ֆաշիստների և նացիստների միջև առաջացել է ռասայական հարցերի շուրջ ուժեղ լարվածություն։ 1934 թվականին, երբ ավստրիացի նացիստները սպանեցին Ավստրիայի կանցլեր Էնգելբերտ Դոլֆուսին՝ Իտալիայի դաշնակից Մուսոլինին զայրացավ և դատապարտեց նացիզմը։ Նրա խոսքով՝ ընդհանուր «նորդիկական գերմանական ռասայի նացիստական գաղափարն աբսուրդ է, գերմանական ռասա գոյություն չունի...»:

1936 թվականին ֆաշիստական Իտալիայի և նացիստական Գերմանիայի միջև լարվածությունը նվազել է։ 1936 թվականին Մուսոլինին որոշել է ռասայական ծրագիր սկսել Իտալիայում և հետաքրքրվել է Ջուլիո Կոնիայի կողմից իրականացվող ռասայական հետազոտություններով։ Կոնյային նորդիցիստ էր, բայց «նորդիկ ինքնությունը» չէր հավասարեցնում գերմանական ինքնությանը, ինչպես սովորաբար անում էին գերմանացի նորդիցիստները։ Նա մեկնել է Գերմանիա, որտեղ տպավորված է եղել նացիստական ռասայական տեսությամբ և որոշել է ստեղծել ռասայական տեսության սեփական տարբերակը։ 1936 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Քոնին Մուսոլինիին ուղարկել է իր վերջերս հրապարակված «Ռասիզմ» գրքի պատճենը։ Կոնյին հռչակել է «արիական ռասայի» Միջերկրածովյան և նորդիկական ռասայական ենթատեսակների ռասայական մտերմությունը և հայտարարել, որ Իտալիայում նորդիկական և «միջերկրածովյան արիացիների» խառնուրդն ստեղծել է բարձրագույն արիացի իտալացիներին։ Նա անդրադարձել է Հյուսիսային և Հարավային իտալացիների միջև ռասայական տարբերությունների խնդրին և հայտարարել, որ Հարավային իտալացիները «արիական» և «նեարիական ցեղերի» խառնուրդ են, ինչը, նրա կարծիքով, ամենայն հավանականությամբ, կապված էր հռոմեական ժամանակներում ասիական ժողովուրդների ներխուժման և արաբների հետագա ներխուժման հետ։ Այսպիսով, Կոնյային համարում էր, որ Հարավային իտալացիները աղտոտված են Արևելյան ժողովուրդներով։ Ավելի ուշ նա փոխել է իր տեսակետը և պնդում էր, որ «նորդիդները» և Հարավային իտալացիները սերտորեն կապված են ինչպես ռասայական, այնպես էլ հոգևոր առումով։ Նա կարծում էր, որ եվրոպական քաղաքակրթության մեջ լավագույնը նրանց հետ է կապված։ Սկզբում Մուսոլինին տպավորված չէր Կոնյայի աշխատանքով, սակայն մի քանի տարի անց վերջինիս գաղափարները դարձան պաշտոնական ֆաշիստական ռասայական քաղաքականության մի մասը։

1938 թվականին Մուսոլինին մտահոգություն էր հայտնել, որ Միջերկրածովյան թերարժեքության համալիրը կվերադառնա իտալական հասարակություն, եթե իտալական ֆաշիզմը չճանաչի իտալացիների «նորդիկական ժառանգությունը»։ Այդ պատճառով 1938 թվականի ամռանը ֆաշիստական կառավարությունը պաշտոնապես խոստովանել է, որ իտալացիներն ունեն «նորդիկական ժառանգություն» և ունեն «նորդիկ-միջերկրածովյան ծագում»։ 1938 թվականի հունիսին Ազգային ֆաշիստական կուսակցության (PNF) անդամների հետ հանդիպման ժամանակ Մուսոլինին իրեն «նորդիդ» էր անվանել և հայտարարել, որ Միջերկրական ծովի վրա կենտրոնացած նախորդ քաղաքականությունը պետք է փոխարինվեր «արիականության» շեշտադրմամբ։

Նույն 1938 թվականին ֆաշիստական ռեժիմը սկսել է ռասիալիստական «ռասայի պաշտպանություն» ամսագրի հրապարակումը»։ Ամսագրի վաղ աշխատանքում գլխավոր դեր է խաղացել նորդիցիստական ռասայական տեսաբան Գվիդո Լանդրան։ 1938 թվականին նա հրատարակել է «ռասայական գիտնականների մանիֆեստ» ամսագրում։ Մանիֆեստն ուժեղ քննադատության է ենթարկվել, այդ թվում՝ այն պնդման համար, որ իտալացիները «մաքուր ռասա» են, որն աբսուրդ է համարվել։ «Ռասայի պաշտպանությունը» հրապարակել է նաև այլ տեսություններ, որոնք հին «նորդիկական արիացիներին» կապում են իտալացիների հետ, օրինակ, տեսություն, որի համաձայն «նորդիկական արիացիները Իտալիա են եկել էնեոլիտի դարաշրջանում»։ Շատ հեղինակներ ընդունել են ավանդական նորդիցիստական գաղափարը, որ Հռոմեական կայսրության անկումն ու ոչնչացումը կապված են եղել սեմիտական ներգաղթյալների ժամանման հետ։ «Ռասայի պաշտպանության» հեղինակները բաժանվել են իրենց գաղափարներում, թե իտալացիներն ինչպես են ազատվել սեմիտական ազդեցությունից։

Տես նաև 
 Արիներ
 Ռասիզմ
 Նացիոնալ-սոցիալիզմ

Ծանոթագրություններ 

Նացիստական քարոզչություն
Ռասիզմ
Նեոնացիզմ
Նացիզմ
Կեղծ գիտություն
Մարդկանց մարդաբանական կատեգորիաներ
Հնդեվրոպացիներ
Քաղաքական գաղափարախոսություններ