Ատելության խոսքի դեմ օրենսդրությունը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում

ԱՄՆ-ում ատելության խոսքը չի կարող ուղղակիորեն կարգավորվել կառավարության կողմից ՝ Սահմանադրությամբ պաշտպանված խոսքի ազատության հիմնարար իրավունքի պատճառով։ Չնայած Միացյալ Նահանգներում «ատելության խոսքը» իրավական տերմին չէ, ԱՄՆ Գերագույն դատարանը բազմիցս որոշում է կայացրել, որ արևմտյան այլ երկրներում ատելության խոսք որակվելու մեծ մասը օրենքով պաշտպանված ելույթ է ՝ առաջին փոփոխության համաձայն։ Այս հարցի վերաբերյալ Գերագույն դատարանի «Մատալն ընդդեմ Թամի» գործով (2017) դատավորները միաձայն հաստատեցին, որ իրականում չկա «ատելության խոսքի» բացառություն առաջին փոփոխությամբ պաշտպանված խոսքի ազատության իրավունքների նկատմամբ, և որ ԱՄՆ կառավարությունը չի կարող խտրականություն դնել խոսողի տեսակետի հիման վրա։

Ակադեմիական շրջանակներում քննարկումներ են ընթանում խոսքի ազատության և ատելության խոսքի օրենսդրության վերաբերյալ։ Խոսքի այլ ձևերն ավելի քիչ պաշտպանություն ունեն ՝ համաձայն առաջին փոփոխության դատական մեկնաբանությունների՝ ներառյալ առևտրային խոսքը, «հայհոյանքները» և անպարկեշտությունը։

Սահմանադրության շրջանակներում 
Քաղաքացիական ազատությունների պաշտպանությունը, ներառյալ խոսքի ազատությունը, չի ներառվել 1788 թվականի Միացյալ Նահանգների բնօրինակ Սահմանադրության մեջ, բայց ավելացվել է երկու տարի անց իրավունքների օրինագծով, որն իրականացվել է որպես Սահմանադրության մի քանի փոփոխություններ։ Առաջին փոփոխությունը, որը վավերացվել է 1791 թվականի դեկտեմբերի 15-ին, նախատեսում է (համապատասխան մասով), որ «Կոնգրեսը չպետք է որևէ օրենք արձակի և իրականացնի խոսքի կամ մամուլի ազատության սահմանափակում»։ Տասնչորսերորդ փոփոխությունը, որը վավերացվել է 1868 թվականի հուլիսի 9-ին, Գերագույն դատարանի կողմից մեկնաբանվել է որպես այդ արգելքը տարածող պետությունների կողմից ընդունված օրենք։

Գերագույն դատարանի նախադեպային իրավունք 
Ինքնարտահայտման որոշ սահմանափակումներ նախատեսվել են ստեղծողների և որոշվել Միացյալ Նահանգների Գերագույն դատարանի կողմից։

1942 թվականին խմբային զրպարտության հարցը առաջին անգամ առավել բացահայտորեն բարձրացվեց Չապլինսկին ընդդեմ Նյու Հեմփշիրի գործով, որը վերաբերում էր Եհովայի վկա Ուոլթեր Չապլինսկու գործին, որը հարձակվեց քաղաքապետի վրա ՝ հասարակական մայթի օգտագործումը սահմանափակելու համար ՝ ի նշան կրոնի դեմ կազմակերպված բողոքի ՝ նրան անվանելով «անիծյալ ֆաշիստ» և «ռեկետ»։ Ավելի ուշ, երբ դատարանը քննեց Բոգարնեն ընդդեմ Իլինոյսի գործը, որը սահմանում է նեղ բացառություն առաջին փոփոխությունից, որը ներառում է այն բառերը, որոնք իրենց արտասանությամբ հակված են վնասել կամ հրահրել հասարակական կարգի խախտում։

Մոտ մեկ տասնամյակ անց ՝ 1952 թվականին, Բոգարնեն ընդդեմ Իլինոյսի գործով Գերագույն դատարանը հաստատեց Իլինոյսի «Խմբային զրպարտության մասին» օրենքի սահմանադրականությունը, որը պատիժ է նախատեսում ռասայական, էթնիկ և կրոնական խմբերի հեղինակությանը վնասող արտահայտությունների համար։ Ամբաստանյալին մեղադրանք է առաջադրվել թռուցիկի տարածման համար, որը կոչ էր անում Չիկագոյի սպիտակամորթներին «դադարեցնել սևամորթների հետագա ոտնձգությունները, ճնշումները և ներխուժումը սպիտակամորթ մարդկանց, նրանց ունեցվածքի, թաղամասերի և անհատների վրա»։ Չապլինսկու գործից հրաժարվելով ՝ դատարանը որոշեց, որ քանի որ «զրպարտչական հայտարարությունները չեն մտնում Սահմանադրությամբ պաշտպանված խոսքի ազատության տիրույթում», նշանակություն չունի, որ խոսքը որևէ ուղղակի վնաս չի պատճառում։ Բոգարնեի գործից հետո Գերագույն դատարանը մշակեց խոսքի ազատության դատական պրակտիկա, որը թուլացրեց խոսքի ազատության ասպեկտների մեծ մասը։ Այնուամենայնիվ, ավանդաբար, եթե խոսքը չէր ընկնում կատեգորիկ բացառություններից որևէ մեկի տակ, համարվում էր պաշտպանված խոսք։

1969 թվականին Գերագույն դատարանը պաշտպանեց Կու կլուքս կլանի անդամի ելույթը և ներկայացրեց «մոտալուտ վտանգ» թեստը ՝ որոշելու, թե ինչ հիմքերով կարող է սահմանափակվել ելույթը։ Դատարանը որոշում է կայացրել Բրանդենբուրգն ընդդեմ Օհայոյի, ըստ որի ՝ «խոսքի ազատության և ազատ մամուլի սահմանադրական երաշխիքները թույլ չեն տալիս պետությանը արգելել ուժի կամ օրենքի խախտման քարոզչությունը, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ նման քարոզչությունը նպատակ ունի հրահրել մոտալուտ անօրինական գործողություններ և կարող է հրահրել կամ հանգեցնել նման գործողությունների»։

Այս թեստը շատ փոքր փոփոխությունների է ենթարկվել 1969 թվականին ստեղծվելուց ի վեր, չնայած այն ինքնին ավելի վաղ որպես «հստակ և համապատասխան վտանգ» ստանդարտի փոփոխություն էր։ Օրենքի խախտում քարոզող հայտարարությունները կարող են սահմանափակվել միայն այն դեպքում, եթե դրանք անմիջական վտանգ են ներկայացնում անօրինական գործողությունների համար, երբ բանախոսը մտադրություն ունի դրդել նման գործողությունների, և կա հավանականություն, որ դա նման ելույթի հետևանք կլինի։

1992 թվականին ԱՄՆ-ի Սենթ Փոլ քաղաքում ատելության խոսքի դեմ պայքարի խնդիրը կրկին ի հայտ եկավ, երբ մի խումբ սպիտակամորթ դեռահասներ այրեցին աֆրոամերիկացի ընտանիքի առջևի բակում գտնվող խաչը։ Մինեսոտա նահանգի Սենթ Պոլ քաղաքում տեղի ունեցած տեղական հրամանագիրը քրեականացրեց խորհրդանշական արտահայտությունները, որոնք հավասարեցված են ռասիզմ առաջացնող հայհոյանքներին (ի թիվս այլ պաշտպանված դասերի)։ Դատավորի օգնական Անտոնին Սկալիան որոշում կայացրեց, որ որոշումը հակասահմանադրական է, քանի որ այն հակասում է առաջին փոփոխությանը, քանի որ այն կենտրոնանում է հատուկ խմբերի վրա, որոնց մասին շատ սահմանափակ է խոսվում։ Սկալիան բացատրեց, որ «պատճառը, որ ռազմատենչ խոսքերը կտրականապես բացառվում են առաջին փոփոխության պաշտպանության ոլորտից, ոչ թե այն է, որ դրանց բովանդակությունը փոխանցում է որևէ կոնկրետ գաղափար, այլ այն, որ դրանց բովանդակությունը մարմնավորում է հատկապես անհանդուրժող (և սոցիալապես անհարկի) միջոց ՝ արտահայտելու ցանկացած գաղափար, որը բանախոսը ցանկանում է փոխանցել»։ Քանի որ ատելության խոսքի մասին որոշումը վերաբերում էր ոչ թե արտահայտման ձևին, այլ արտահայտման բովանդակությանը, դա խոսքի ազատության խախտում էր։ Այսպիսով, Գերագույն դատարանը հաստատեց այն գաղափարը, որ հայտարարությունները, ընդհանուր առմամբ, ընդունելի են, եթե դրանք չհանգեցնեն անմիջական բռնության։ Եզրակացությունը նշում էր, որ «այս վարքագիծը, եթե ապացուցվի, կարող է խախտել Մինեսոտայի նահանգի տարբեր օրենքներ, որոնք վերաբերում են հրկիզմանը, գույքի հանցավոր վնասմանը», ի թիվս մի շարք այլ բաների, որոնցից ոչ մեկի համար մեղադրանք չի առաջադրվել, ներառյալ սպառնալիքները ցանկացած անձի, ոչ միայն պաշտպանվող դասերի։

2003 թվականին Գերագույն դատարանը վճիռ կայացրեց Վիրջինիան ընդդեմ սևերի գործում դատավոր Սանդրա Դեյ Օ ' Քոնորի գլխավորությամբ։ Դատարանը որոշեց, որ խաչի հրապարակային այրումը քրեականացնող օրենքը հակասահմանադրական է։ Դատարանը նշել է, որ օրենքը սահմանադրական կլիներ, եթե այն պարունակեր մարմնական վնասվածք հասցնելու վախ ներշնչելու կոնկրետ մտադրության տարր, այլ ոչ թե եզրակացնելու, որ խաչի այրումը ահաբեկելու մտադրության ակնհայտ ապացույց է։ Դատարանի վերլուծությունը հիմնված էր խոսքի ազատության մասին առաջին փոփոխության կետի վրա։

2011 թվականին Գերագույն դատարանը որոշում կայացրեց Սնայդերն ընդդեմ Ֆելփսի գործով, որը վերաբերում էր Ուեսթբորոյի բապտիստական եկեղեցու իրավունքին ՝ բողոքելու նշանների օգտագործմամբ, որոնք շատ ամերիկացիներ վիրավորական էին համարում։ Սնայդերը ՝ զինվորի հայրը, որի հուղարկավորությունը բողոքարկվել է Ֆելփսի եկեղեցու կողմից, դատի է տվել Ֆելփսին ՝ դիտավորյալ հուզական խանգարում պատճառելու համար։ Հարց առաջացավ, թե արդյոք առաջին փոփոխությունը պաշտպանում է ցուցանակների վրա գրված արտահայտությունները քաղաքացիական պատասխանատվության հիմք ծառայելուց: 8:1 հաշվով վճռում դատարանը կանգնեց Ուեսթբորոյի բապտիստական եկեղեցու ղեկավար Ֆրեդ Ֆելփսի կողքին ՝ դրանով իսկ հաստատելով խոսքի ազատության պատմականորեն ուժեղ պաշտպանությունը։ Դատարանը պարզաբանել է. «ելույթը վերաբերում է հանրային հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերին, երբ այն «կարող է արդարացիորեն դիտարկվել որպես համայնքի համար քաղաքական, սոցիալական կամ այլ հետաքրքրություն ներկայացնող ցանկացած հարցի», կամ երբ այն «հանրության համար ընդհանուր հետաքրքրություն, արժեք և մտահոգություն է ներկայացնում»։

2017-ի հունիսին Գերագույն դատարանը «Մետալն ընդդեմ Թամի» գործով միաձայն որոշմամբ հաստատեց, որ Լենհեմի օրենքում նվաստացման դրույթը խախտում է առաջին փոփոխության խոսքի ազատության դրույթը։ Խոսքն այն մասին էր, որ կառավարությունն արգելում է ապրանքային նշանների գրանցումը, որոնք «ռասայականորեն վիրավորական» են։ Դատավոր Սամուել Ալիտոն գրել է։Ռասայի, էթնիկ պատկանելության, սեռի, կրոնի, տարիքի, հաշմանդամության կամ որևէ այլ նման հատկանիշով արժանապատվությունը նվաստացնող արտահայտությունները ատելություն են առաջացնում։ Բայց խոսքի ազատության ոլորտում մեր իրավագիտության ամենամեծ հպարտությունն այն է, որ մենք պաշտպանում ենք «այն մտքերը, որոնք մենք ատում ենք» արտահայտելու ազատությունը։ Միացյալ Նահանգներն ընդդեմ Շվիմերի, 279 ԱՄՆ 644, 655 (1929) (Holmes J. Schwimmer), հատուկ կարծիք)։Դատավոր Էնթոնի Քենեդին նույնպես գրել է։Օրենքը, որը կարող է ուղղված լինել հասարակության որոշ հատվածի համար վիրավորական համարվող արտահայտությունների դեմ, կարող է ուղղված լինել փոքրամասնությունների և այլախոհ հայացքների դեմ ՝ ի վնաս բոլորի։ Առաջին փոփոխությունը այս իշխանությունը չի դնում կառավարության բարեսրտության վրա։ Փոխարենը, մենք պետք է ապավինենք ժողովրդավարական հասարակության մեջ ազատ և բաց քննարկման էական երաշխիքներին։Փաստորեն, Գերագույն դատարանը միաձայն հաստատեց, որ առաջին փոփոխության մեջ «ատելության խոսքի» վերաբերյալ բացառություն չկա։

Սոցիալական իմպլեմենտացիա 
1980-ականներին և 1990-ականներին ավելի քան 350 պետական համալսարաններ ընդունեցին «խոսքի ծածկագրեր», որոնք կարգավորում էին ուսուցիչների և ուսանողների խտրական արտահայտությունները։ Այս ծածկագրերը շատ լավ չեն աշխատել դատարաններում, որտեղ դրանք հաճախ չեղյալ են հայտարարվում որպես առաջին փոփոխության խախտումներ։ Պետական համալսարաններում «ատելության խոսքի» սահմանափակման շուրջ բանավեճը վերսկսվել է ոտնձգությունների դեմ պայքարի օրենսգրքի ընդունումից հետո, որոնք ներառում են խտրական արտահայտություններ։

Հայտարարությունները, որոնք թշնամական աշխատանքային միջավայրում ոտնձգությունների մասին օրենքը կարող են արգելել, մշտապես գտնվում են դատարանների ուշադրության կենտրոնում։ ԱՄՆ-ի Հավասար զբաղվածության հնարավորությունների հանձնաժողովը (EEOC) նշում է, որ «ոտնձգությունը աշխատանքային խտրականության ձև է, որը խախտում է 1964 թվականի քաղաքացիական իրավունքների մասին օրենքի VII վերնագիրը, 1967 թվականի «Տարիքային խտրականության մասին» օրենքը (ADEA) և 1990 թվականի «Հաշմանդամություն ունեցող ամերիկացիների մասին» օրենքը (ADA): Ոտնձգությունը կարող է լինել նաև այն պատճառով, որ այն խախտում է 1964 թվականի «Քաղաքացիական ոտնձգության մասին» օրենքը, որը անցանկալի վարք է և որը հիմնված է ռասայի, մաշկի գույնի, կրոնի, սեռի (ներառյալ հղիության), ազգային ծագման, տարիքի (40 տարեկան և ավելի), հաշմանդամության կամ գենետիկական տեղեկատվության վրա»։ Օրինակ, Brown Transport Corp.-ն ընդդեմ Փենսիլվանիա նահանգի որոշումը հայտարարել է, որ իրենց աշխատակիցների տեղեկագրում կրոնական նյութեր և քրիստոնեական թեմաներով բանաստեղծություններ տեղադրելը իրենց աշխատավարձի կտրոններում կրոնական ոտնձգություն է։ Օլիվանտն ընդդեմ Շրջակա միջավայրի պահպանության դեպարտամենտի գործով Նյու Ջերսիի վարչական իրավունքի գրասենյակը գտել է հեգնական խոսքեր, որոնք էլեկտրոնային փոստով ուղարկվել են աշխատանքի բաժին, և դատավորը որոշում է կայացրել, որ այդ խոսքերը «արատավորում են տղամարդկանց և կանանց ՝ ելնելով նրանց սեռից, սեռական նախասիրություններից, դավանանքից, մաշկի պիգմենտացիայից և ազգային և էթնիկական ծագումից» ՝ դրանով իսկ դրանք դարձնելով անօրինական։

Մասնավոր կարգավորում 
AT & T-ն ձգտում էր կարգավորել «ատելության խոսքի» դրույթները ՝ սկսած 1960-ականներից, երբ տարբեր մարդիկ և խմբեր ձայնագրիչներ էին միացնում հեռախոսագծին, և երբ ինչ-որ մեկը զանգահարում էր այդ գծով, ձայնագրություն էր հնչում։ Այս տեսակի հեռախոսային գծերը ստացել են «dial-a-hate» մականունը։ Այս մեթոդն օգտագործվել է ծայրահեղական խմբավորումների կողմից, ինչպիսիք են սպիտակամորթների Ազգային Սոցիալիստական կուսակցության Կոնեկտիկուտի մասնաճյուղը և Կու կլուքս կլանը։ Այս հեռախոսային գծերը հայտնի դարձան, քանի որ Ֆիլադելֆիայի նեոնացիստական խումբը պնդում էր, որ 1973 թվականին նրանք շաբաթական 3800 զանգ են ստացել, իսկ Կու կլուքս կլանի Տեխասի մասնաճյուղը օգտագործել է այս մեթոդը մինչև 1977 թվականը։ Որոշ հեռախոսային գծեր, ինչպիսիք են Let Freedom Ring-ը, դարձել են հանրաճանաչ շոուներ, որոնց մարդիկ զանգահարում էին ամեն շաբաթ նոր ձայնագրություն լսելու համար ՝ նմանվելով podcast-ի վաղ ձևին։

AT & T-ն մի քանի անգամ փորձել է դադարեցնել «հասնել ատելության» գծերի օգտագործումը, սակայն հեռախոսային ընկերությունները և կարգավորիչները հայտարարել են, որ ոչինչ չի կարելի անել ձայնագրություններն անջատելու համար, և դատարանները պաշտպանել են դրանք առաջին փոփոխության համաձայն։ Ի վերջո, AT&T-ն պահանջեց, որ գծի օպերատորները նույնականացվեն։ AT & T-ի այս նոր քաղաքականության և հեռախոսային գծի աճող ծախսերի պատճառով «հասնել ատելության» գծերը վերացվել են։ Շատ խմբեր գտել են իրենց օրակարգը խթանելու նոր և պակաս ծախսատար եղանակներ, ինչպիսիք են ֆաքսային մեքենաների և թվային հաղորդագրությունների տախտակների միջոցով հաղորդագրություններ ուղարկելը։ Ի վերջո, ծայրահեղական խմբավորումն իր ուղերձները  սկսեց տարածել համացանցի և սոցիալական ցանցերի միջոցով։

1992 թվականին Կոնգրեսը հանձնարարեց Հեռահաղորդակցության և տեղեկատվության ազգային վարչությանը (NTIA) ուսումնասիրել հեռահաղորդակցության դերը, ներառյալ հեռարձակման ռադիոն և հեռուստատեսությունը, կաբելային հեռուստատեսությունը, հանրային հեռուստատեսությունը և համակարգչային հաղորդագրությունների տախտակները, որոշակի անհատների և խմբերի նկատմամբ բռնության գործողություններ խթանելու կամ խրախուսելու և ատելության հանցագործություններ կատարելու գործում։ NTIA-ի ուսումնասիրությունը հայտնաբերել է արտահայտություններ, որոնք նպաստում են ատելության և նախապաշարմունքների մթնոլորտին, որտեղ կարող են կատարվել ատելությանը հարիր հանցագործություններ։ Ուսումնասիրությունը չի կարողացել հեռահաղորդակցությունը կապել ատելության հանցագործությունների հետ, բայց պարզել է, որ «անհատները հեռահաղորդակցություն են օգտագործել ատելության և մոլեռանդության մասին հաղորդագրությունները լայն լսարանին տարածելու համար»։ Նրա առաջարկությունն այն էր, որ ատելության խոսքի դեմ պայքարի լավագույն միջոցը հանդուրժողականություն քարոզող լրացուցիչ արտահայտությունների օգտագործումն է ՝ ի տարբերություն պետական կարգավորման։

Միջազգային համեմատություններ 

 Volksverhetzung-ը ՝ Գերմանիայի քրեական դատարանը,  «ատելության հրահրման» իրավախախտումը հաճախ կիրառում է նացիստների և նեոֆաշիստների, ինչպես նաև Հոլոքոստի ժխտման և ատելության համատարած հրահրման այլ դեպքերի նկատմամբ։
 Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի տեղեկատվական թերթիկ ատելության խոսքի վերաբերյալ, 2015

Գրառումներ 

 Գերագույն դատարանը ուժի մեջ է թողել այն օրենքները, որոնք պատժում են ատելությունը և բռնությունը որպես սովորական դատավճիռների ուղեցույցների ծանրացուցիչ գործոն։ Վիսկոնսինն ընդդեմ Միտչելի, 508 ԱՄՆ 476 (1993) սևամորթ երիտասարդների բանդան սպիտակամորթ դեռահասին ծեծել է սպիտակամորթ լինելու համար։ Գերագույն դատարանը հավանություն է տվել Վիսկոնսինի օրենքին, ըստ որի ՝ ատելության հողի վրա կատարված հարձակումը որպես ծանրացուցիչ հանգամանք դիտարկելը չի հակասում առաջին փոփոխությանը։

Ծանոթագրություններ 

ԱԽՎ նախագծի հոդվածներ