Ագլաոնիկե

Ագլաոնիկե (, ), հայտնի է նաև Ագանիս Թեսալուհի անունով, հիշատակվում է որպես Հին Հունաստանի առաջին կին աստղագետ. ապրել է մեր թվականությունից առաջ 2-րդ դարում։ Իրենց աշխատություններում նրան հիշատակել են Պլուտարքոսը, Ապոլլոնիոս Հռոդոսացին՝ ներկայացնելով որպես թեսալացի աստղագետ Հեգետորի (կամ Հեգեմոնի) դստեր։ Ագլաոնիկեին համարել են վհուկ, կախարդուհի, քանզի կարողացել է լուսնին «ստիպել», որ անհետանա հորիզոնից։ Ըստ երևույթին՝ նա կարողացել է կանխագուշակել, կանխատեսել լուսնի խավարումը և շրջապատի մարդկանց այնպես ներկայացնել, թե իբր ինքը առևանգում է լուսինը։ Հետագայում այդ ունակությունը դրսևորել են ևս մի քանի կանայք, որոնց նույնպես վհուկ են համարել։

Ագլաոնիկեի ու թեսալացի վհուկների մասին հիշատակում է նաև Սոկրատեսը Պլատոնի «Գեորգիաս» դիալոգում։ Պլուտարքոսը գրել է, որ Ագլաոնիկեն, քաջատեղյակ լինելով լուսնի փուլերին, նախապես հաշվարկել է ու կանխատեսել լուսնի խավարումը և վաղօրոք իմանալով, թե լուսինը երբ է ամբողջությամբ հայտնվելու Երկրի ստվերի տակ, այնպես է արել, որ բոլորը հավատան, թե ինքը առևանգել է լուսինը։

Հիշատակ 
 
Ագլաոնիկեի անունով է կոչվել Վեներայի խառնարաններից մեկը:]
Թիթեռների մի տեսակի նույնպես նրա անունն է տրվել՝ Aglaonice:
Ագլաոնիկեն հանդես է բերված Ժան Կոկտոյի «Օրփեոս» կինոնկարում (1950)՝ իբրև Օրփեոսի սիրած աղջկա՝ Էվրիդիկեի ընկերուհի և բաքոսուհիների առաջնորդ։ Ֆիլմում նրա դերը կատարել է Ժուլիետ Գրեկոն։ 

Ագլաոնիկեն ներկայացված է նկարչուհի Ջուդի Չիկագոյի «Կոչունքով ընթրիք» ինստալացիայի «Ժառանգության հարկում»՝ 999 նշանավոր կանանց թվում։

Նա հիշատակվում է հունական «Լուսնին հնազանդեցնող Ագլաոնիկեի պես» ասացվածքում, որտեղ ընդգծված է պարծենկոտությունը։

Ծանոթագրություններ 

Կին գիտնականներ