Ֆրեդ Փերրի

Ֆրեդերիկ Ջոն Փերրին (), բրիտանացի թենիսիստ և սեղանի թենիսիստ, Անգլիայի նախկին թիվ 1 թենիսիստ, ով շահեց 10 մայոր, ներառյալ 8 Grand  Slams և երկու Pro Slams  տիտղոսներ, ինչպես նաև 6 գլխավոր դուբլերի տիտղոսներ։ Փերրին հաղթեց Ուիմբլդոնի առաջնությունը երեք անգամ անընդմեջ 1934-1936 թվականներին և այդ երեք տարիների ընթացքում հանդիսացավ թիվ մեկ թենիսիստը աշխարհում։ 2013 թվականին Էնդի Մյուրեյից առաջ Փերրին վերջին բրիտանացի խաղացողն էր, որը նվաճեց տղամարդկանց Ուիմբլդոնի չեմպիոնությունը, 1936 թվականին, և վերջին բրիտանացի խաղացողը, ով նվաճեց տղամարդկանց  Grand Slam տիտղոսը, այնքան ժամանակ, մինչև Էնդի Մյուրեյը շահեց 2012 թվականին US Open-ում։

Փերրին առաջին խաղացողն էր, ով նվաճեց «Կարիերայի Grand Slam»-ը՝ նվաճելով բոլոր չորս անհատական տիտղոսները, որոնք նա հաղթեց 26 տարեկան հասակում ՝ 1935 թվականին։ Նա շարունակում է մնալ բրիտանացի միակ խաղացողը, որը երբևէ հասել է դրան։ Փերրի առաջին սերը սեղանի թենիսն էր, և նա աշխարհի չեմպիոնն էր 1929 թվականին։ Նա թենիս սկսեց խաղալ 14 տարեկանից, իսկ թենիսիստի կարիերան սկսեց 21 տարեկանում, երբ 1930 թվականին LTA կոմիտեն ընտրեց նրան, որ նա միանա չորս հոգանոց թիմին` շրջագայելու Միացյալ Նահանգներում։

1933 թվականին Փերրին օգնեց Մեծ Բրիտանիայի հավաքականին գլխավորել Դևիսի գավաթի խաղարկությունը Ֆրանսիայի նկատմամբ տարած հաղթանակով. թիմի առաջին հաջողությունը 1912 թվականից ի վեր, որին հաջորդեցին 1934, 1935 թվականներին Միացյալ Նահանգների հաղթանակները և չորրորդ անընդմեջ տիտղոսը՝ 1936 թվականին Ավստրալիայի նկատմամբ տարած հաղթանակով։ Բայց Մեծ Բրիտանիայի Մարգագետինների թենիսի ակումբի դասային գիտակցությունից դասալքվածության պատճառով նրա աշխատասեր դասական Փերրին պրոֆեսիոնալ դարձավ և 1936 թվականի մրցաշրջանի ավարտին  տեղափոխվեց Միացյալ Նահանգներ, որտեղ 1938 թվականին դարձավ ԱՄՆ-ի քաղաքացի։ 1942 թվականին զորակոչվել է ԱՄՆ բանակի ռազմաօդային ուժեր՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ։

Չնայած բրիտանական թենիսում իր աննախադեպ ներդրմանը ՝ Փերրին չի տրվել թենիսի իշխանությունների կողմից լիարժեք ճանաչում մինչև հետագա կյանքի ընթացքում, քանի որ 1927-1967 թվականների ընթացքում Թենիսի միջազգային ֆեդերացիան անտեսեց սիրողական չեմպիոններին, ովքեր հետագայում դարձան պրոֆեսիոնալ։ 1984 թվականին Ուիմբլդոնում ներկայացվեց Փերիի արձանը, և նույն թվականին նա դարձավ 2000 բրիտանացիների անցկացրած հարցման մեջ ընդգրկված միակ թենիսիստը, որը դարձավ 20-րդ դարի բրիտանացի «Լավագույններից լավագույնը» բրիտանացի մարզիկների մեջ։

Վաղ կյանք 
Փերրին ծնվել է Ստոկպորտում, 1909 թվականին, որտեղ նրա հայրը՝ Սամուել Փերին (1877–1954), բամբակ մանող էր։ Կյանքի առաջին տասնամյակում նա բնակվել է նաև Բոլթոնում, Լանկաշիրում, Ուլասեյում և Չեշիրում, քանի որ հայրը ներգրավված էր տեղական քաղաքականության մեջ։ Վալասեյում ապրելիս նա հաճախել է Լիսկարդի հիմնական դպրոց և Ուոլասի քերականական դպրոց։ Փերրին տեղափոխվեց Բրենթհեմ Գարդեն արվարձան՝ Լոնդոնի արևմուտք՝ տասնմեկ տարեկան հասակում, երբ հայրը դարձավ Առաջին Համաշխարհային պատերազմից հետո Համագործակցող կուսակցության ազգային քարտուղար։ Նրա հայրը դարձել է Լեյբորիստ և կոպերատիվ կուսակցության անդամ, Քեթթերինգի խորհրդարանի անդամ 1929 թվականին։

Փերրին նախ սկսել է թենիս խաղալ հանրային վայրերում՝ իր ընտանիքի բնակարանային գույքի մոտակայքում։ Նա կրթություն է ստացել տղաների համար Էլինգ Քերականական դպրոցում։

Սիրողական կարիերա 

1928-1929 թվականներին Փերրին նվաճեց մի շարք մեդալներ սեղանի թենիսի աշխարհի առաջնության միայնակ, երկուսով և թիմային իրադարձություններում։ Նա բացառիկ արագություն ուներ և խաղում էր Շեյխանդի ոճով՝ հարձակվելով գնդակի ցածր և վերելքի վրա։

ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի և Ավստրալիայի սիրողական առաջնությունների հետ մեկտեղ, Փերրին երեք անգամ նվաճեց տղամարդկանց Ուիմբլդոնի տիտղոսը՝ 1934-ից 1936 թվականներին անընդմեջ։ Նրա վերջին հաղթանակը 6-1, 6–1, 6–0 հաշվով տարած հաղթանակն էր գերմանացի Բարոն Գոթֆրիդ ֆոն Քրամի նկատմամբ, որը տևեց 45 րոպեից պակաս։ Այն դարձավ 20-րդ դարի ամենաարագ եզրափակիչը և բոլոր ժամանակների երկրորդ ամենակարճը։ Փերրիին հաջողվել էր վերցնել Ուիմբլդոնի մերսողից այն տեղեկությունը, որ ֆոն Քրեմին բուժվել է աճուկի քոր առաջացման հետևանքով և արդյունքում դժվարացել է լայնորեն շարժվել նախօրեին։ Սիրողական խաղային կարիերայի ընթացքում նա մարզվել է «Արսենալ» ֆուտբոլային ակումբի հետ`կենտրոնանալու իր մարզավիճակի վրա։

Փերրին հաջողության արժանացավ  Ուիմբլդոնի բազմության երկրպագուների կողմից, մասնավորապես, երբ նա կտրուկ հակադրվեց այն ժամանակվա  Անգլիայի հավքականի հետ կապված շատ հովանավորների և խաղացողներին։ Բրիտանական թենիսի հաստատության վերին էշելոնները ավելի սառնասիրտորեն ողջունեցին նրա հաջողությունը ՝ նրան համարելով «վերև»։ Իր  Ուիմբլդոնի տիտղոսը նվաճելուց հետո Փերրին լսեց, որ Ուիմբլդոնի հանձնաժողովի անդամից  լսել է, որ «լավագույն մարդը չի շահել»։  Անգլիայի հավքականի անդամներին փողկապ նվիրեցին, որը շնորհվեց առաջնության բոլոր լավագույներին, նա մնաց իր աթոռին ՝ իր հանդերձարանում։

Դևիսի գավաթի խաղարկությունում Փերրին Մեծ Բրիտանիայի թիմին բերեց չորս անընդմեջ հաղթանակ՝ 1933-1936 թվականներին, իսկ 1933 թվականից 1936 թվականներին նվաճեց Ֆրանսիայի չեմպիոնությունը, 1933 թվականին և 1935 թվականին Միացյալ Նահանգների, 1936 թվականին ՝ Ավստրալիայի։ Փերրին մրցեց ընդհանուր Դևիսի գավաթի 20 խաղում, նրա 38 ռուբլերից 34-ը հաղթեց սոլո,իսկ 14  դուբլերից ՝11:

Պրոֆեսիոնալ կարիերա 

Աշխարհի թիվ 1 սիրողական թենիսիստը երեք տարի անց՝ 1936 թվականին, պրոֆեսիոնալ դարձավ։ Դա հանգեցրեց նրան, որ նա իրականում անտեսված էր բրիտանական թենիսի հաստատության կողմից ։ Նա իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը արեց 1937 թվականի հունվարի 6-ին Մեդիսոն Սքվարդ Գարդենում`լավագույն պրոֆեսիոնալ խաղացող Էլլսվորթ Վայնսի դեմ խաղում, հաղթելով չորս սեթում։ Հաջորդ երկու տարիների ընթացքում նա երկար շրջագայություններ ունեցավ և  խաղաց Վինեսի դեմ։ 1937  թվականին նրանք Միացյալ Նահանգներում անցկացրեցին 61 հանդիպում իրենց մեծ շրջագայության ընթացքում, որոնցում Վինեսը հաղթեց 32-ում, իսկ Փերրին՝ 29-ում։ Այնուհետև նրանք նավարկեցին Բրիտանիա, որտեղ նրանք կարճ շրջայց կատարեցին։ Փերրին 9 հնարավորից 6 հանդիպում հաղթեց, ուստի նրանք ավարտեցին տարին `յուրաքանչյուրը 35 հաղթանակով։ Հաջորդ տարին՝ 1938 թվականի մեծ շրջագայությունն ավելի երկար էր, և այս անգամ Վինեսը 49 խաղ հաղթեց, Փերրին ՝ 35, իսկ Կարիբյան, Կենտրոնական և Հարավային Ամերիկայի կարճ շրջագայությունները ավարտեցին չորս հաղթանակներով ։ Դոն Բուդջը 1938 թվականին նվաճեց «Մեծ սաղավարտը» որպես սիրողական թենիսիստ, իսկ այնուհետև դարձավ պրոֆեսիոնալ և 1939 թվականին անցկացրեց մի շարք հանդիպումներ ինչպես Վինեսի, այնպես էլ  Փերրի դեմ ՝ 22 անգամից հաղթելով Վինեսին 17-ը, իսկ Փերիին 28-ից՝ 8-ը։

Փերրին նաև նվաճեց ԱՄՆ Պրո տիտղոսը 1938 և 1941 թվականներին, որն այդ երկու տարիներին անցկացվեց Չիկագոյում։

Անձնական կյանք 

Փերրին 1930-ականների առաջատար բակալավրերից մեկն էր, և նրա սիրավեպերը հաղորդվում էին համաշխարհային մամուլում։ Փերրին սիրավեպ ուներ դերասանուհի Մարլեն Դիտրիխի հետ և 1934 թվականին նա հայտարարեց իր ներգրավվածության մասին բրիտանացի դերասանուհի Մերի Լոուդոնի հետ, բայց հարաբերությունները խզվեցին այն բանից հետո, երբ Փերրին տեղափոխվեց ԱՄՆ։ 1935 թվականին նա ամուսնացավ ամերիկացի կինեմատոգրաֆիայի աստղ Հելեն Վինսոնի հետ, բայց նրանց ամուսնությունը ավարտվեց ամուսնալուծությամբ 1940 թվականին։ 1941 թվականին նա կարճ ժամանակով ամուսնացավ մի մոդելի՝ Սանդրա Բրեյքի հետ։ Այնուհետև 1945 թվականին նա ամուսնացավ Լորրեն Ուոլշի հետ, բայց այդ ամուսնությունը նույնպես արագ ավարտվեց։ 1952 թվականին Փերրիի վերջին ամուսնությունը Բարբարա Ռիեսի հետ տևեց ավելի քան քառասուն տարի, մինչև նրա մահը։ Նրանք ունեին երկու երեխա ՝ Փենին և Դեյվիդը։ Դեյվիդը ստեղծեց իր անձնական հագուստի բրենդը։

1937 թվականի հուլիսին կազմակերպվեց Անգլիան ընդդեմ Ամերիկայի թենիսի կրկնակի զուգախաղերի հեղինակությունը, որին մասնակցեցին Փերին և Չարլի Չապլինը, որոնք խաղում էին Գրուշո Մարքսի և Էլսվորթ Վինսի դեմ, բացելու նոր  ակումբ Բենլի Հիլզ թենիսի ակումբում։

Փերրին ուներ ավագ քույր՝ Էդիտը, նրանք երկուսն էլ ծնվել են Չեխիայի Ստոկորտ քաղաքում։ Էդիտը իր մարզական նվաճումների ընթացքում մեծապես աջակցում էր կրտսեր եղբորը։

Ավստրալիայի Մելբուռն քաղաքի Էպվորթ հիվանդանոցում Փերրին մահացավ հյուրանոցի բաղնիքում ընկնելուց և կողոսկրերը կոտրելուց հետո։

Մեծ եզրափակիչ

Գրադն Սլեմ մրցաշարեր

10 (8 մրցանակ, 2 պատվո հարթակ)

Պրո Սլամ մրցաշարեր

4 եզրափակիչ (2 մրցանակ, 2 պատվո հարթակ)

Ծանոթագրություններ 

Բրիտանացի թենիսիստներ
Անգլիացի թենիսիստներ
Ուիմբլդոնի մրցաշարի տղամարդկանց մենախաղի հաղթողներ
ԱՄՆ-ի թենիսի բաց առաջնության տղամարդկանց մենախաղի հաղթողներ