Իգոր Կոլիվանով

Իգոր Վլադիմիրովիչ Կոլիվանով (, ), խորհրդային և ռուս ֆուտբոլիստ, որը հանդես էր գալիս հարձակվողի դիրքում, հետագայում՝ ռուս մարզիչ։ ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1990 թվական)։ Ռուսաստանի վաստակավոր մարզիչ (2006 թվական)։

Որպես ֆուտբոլիստ հայտնի է ԽՍՀՄ առաջնությունում Մոսկվայի «Դինամոյում» հանդես գալով, 1991 թվականին մեկնել է Իտալիա, որտեղ 10 տարի հանդես է եկել «Ֆոջա» և «Բոլոնիա» ակումբներում։ Հանդես է եկել ԽՍՀՄ, ԱՊՀ և Ռուսաստանի հավաքականներում՝ անցկացնելով ընդհանուր առմամբ 59 հանդիպում և դառնալով 15 գոլի հեղինակ։ Ֆուտբոլիստի կարիերան ժամանակից շուտ ավարտել է 2001 թվականին՝ առողջական խնդիրների պատճառով, մասնավորապես՝ օստեոմայի պատճառով, որը նրան հեռացրել էին միայն 2002 թվականին՝ արդեն կարիերայի ավարտից հետո։

Ղեկավարել է Ռուսաստանի պատանեկան հավաքականը, որը 2006 թվականին դարձել է ֆուտբոլի Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների չեմպիոն։ 2008 թվականի նոյեմբերի 20-ից մինչև 2010 թվականի սեպտեմբերի 15-ը՝ Ռուսաստանի ֆուտբոլի երիտասարդական հավաքականի գլխավոր մարզիչ։ 2010 թվականին ղեկավարել է Ռուսաստանի ակումբների հավաքականը Համագործակցության Գավաթում։ 2012-2015 թվականներին՝ «Ուֆա» ակումբի գլխավոր մարզիչ, 2017-2019 թվականներին՝ Մոսկվայի «Տորպեդոյի» գլխավոր մարզիչ, 2020 թվականին կարճ ժամանակով մարզել է Երևանի «Արարատը»։

Խաղացողի կարիերա

Վաղ տարիներ 
Իգոր Կոլիվանովը ծնվել է 1968 թվականի մարտի 6-ին Մոսկվայում։ Հինգ տարեկան հասակում ծնողները նրան տարան լողավազան, որտեղ նա մեկուկես տարի լողով էր զբաղվում «առողջության համար»․ բակում նա խաղում էր ֆուտբոլ, հոկեյ և պինգ-պոնգ։ Առաջին մարզիչը Վիկտոր Բորիսովիչ Աբաևն էր, ով Կոլիվանովին ընդունեց 1967 թվականին ծնված տղաների խմբում (չնայած այն հանգամանքին, որ Իգորը մեկ տարով փոքր էր)։ 1968 թվականին Կոլիվանովը դարձավ Ռուսաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահ։ Հանդես է եկել Մոսկվայի պատանեկան առաջնություններում, 14 տարեկանում հրավիրվել է Մոսկվայի և ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականներ։ Իր իսկ խոստովանությամբ, մանկության տարիներին Իգորը երկրպագում էր Կիևի «Դինամոյին», իսկ հոկեյում նախապատվությունը տալիս էր Մոսկվայի «Սպարտակին»։

Մինչև ութերորդ դասարանը Իգորը 1976-1982 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Սովետական շրջանում՝ խաղալով «Սովետական շրջան» թիմում։ Հետագայում մարզվել է Իգոր Ալեքսանդրովիչ Շվիկովի և նրա օգնական Եվգենի Վլադիմիրովիչ Լապկովի ղեկավարությամբ, որոնք աշխատել են տեխնիկայի և հարվածի վրա։ 1983-1985 թվականներին սովորել է ԱՇՎՍՄ-ում (երիտասարդական ֆուտբոլային դպրոց), մարզվել Ալեքսեյ Բլինկովի ղեկավարությամբ։ ՖՇՄ-ի թիմի կազմում հաղթել է մարզական ինտերնատների առաջնությունը, իսկ հետո դարձել Մոսկվայի «Սպարտակի» դուբլի հեղինակ, որտեղ խաղացել է մեկ տարի։

«Դինամո» Մոսկվա 
Ինտերնատների առաջնությունում հաղթելուց հետո Կոլիվանովը հեռախոսով խոսել է այն ժամանակ Մոսկվայի «Դինամոյում» աշխատած Միխայիլ Գերշկովիչի հետ, ով հայտնել է, որ Էդուարդ Մալոֆեևը խաղացողներ է հավաքում «Դինամոյի» համար՝ չեմպիոնական տիտղոսի համար պայքարելու հեռանկարով։ Կոլիվանովը համաձայնել է և տեղափոխվել ակումբ, որտեղ հանդես են եկել նաև երիտասարդական հավաքականում իր ընկերները՝ Իգոր Դոբրովոլսկին, Սերգեյ Կիրյակովը, Անդրեյ Կոբելևը։ Կոլիվանովի խոսքով՝ Մալոֆեևը խաղացողներին միանգամից տեղյակ է պահել, որ ֆուտբոլում իրենց հաջողությունները կախված կլինեն միայն իրենցից, և որ նրանք պետք է աշխատեն ըստ պահանջների, որպեսզի հույս դնեն նրա օգնության վրա։ Կոլիվանովը առավելագույնն էր տալիս թիմի կազմում ամրապնդվելու համար, սակայն «Դինամոյի» դուբլի առաջին խաղում վնասվածք ստացավ։ Խաղալով մանեժում՝ նա դուրս եկավ 20-րդ րոպեին, անհաջող քայլ կատարեց՝ գնդակը հանելով իր տակից և կոտրեց աջակից ոտքի կոճը։ Երկու ամիս անց Իգորը վերսկսել է մարզումները։

1986 թվականին թիմի հետ դարձել է երկրի առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ առերես վեճում ոսկե մեդալներ զիջելով Կիևի «Դինամոյին»։ Մոսկվայում կայացած առաջին խաղում գրանցվել է ոչ-ոքի՝ 1:1 հաշվով, ընդ որում այն ժամանակ Կոլիվանովը չի իրացրել գոլային պահը՝ Իգոր Դոբրովոլսկին գնդակը խոցել է Կոլիվանովին երկու պաշտպանների միջև, և նա մեն-մենակ է դուրս եկել դարպասապահի հետ, սակայն Կոլիվանովի հարվածն անհաջող է եղել, և Վիկտոր Չանովը հակադարձել է այդ գնդակին։ Մուսկովցիները 1:0 հաշվով հաղթելուց 10 րոպե առաջ գոլ բաց թողեցին Վասիլի Ռացի կատարմամբ։ Պատասխան խաղում խաղը դատող Ալեքսանդր Խոխրյակովը 11-մետրանոց նշանակեց մոսկվացիների դեմ առաջին րոպեներին (Մոսկվայում նա 11-մետրանոց չնշանակեց Կիևի «դինամոյականների» դարպասին), իսկ կիևցիները 48-րդ րոպեին առաջ մղվեցին 2:0 հաշվով։ Կոլիվանովը խփեց մեկ գոլ և կրճատեց հաշվի տարբերությունը, սակայն թիմին չհաջողվեց հանդիպումը հասցնել նույնիսկ ոչ-ոքիի, որը թույլ կտար նրանց հաղթել առաջնությունում։ Կոլիվանովի կարծիքով՝ հենց իր վրիպումն է առաջին խաղում Մոսկվայի «Դինամոյին» զրկել ԽՍՀՄ առաջնության ոսկե մեդալներից։ Մեկնաբանելով 2017 թվականին մոսկվացիների անհաջողությունը՝ Կոլիվանովն ասել է, որ իմաստ չունի «փչացնել անցյալը» և փորձել Մոսկվայի «Դինամոյի» ձախողման պատճառը փնտրել կողմնակալ մրցավարությունում։

Հաջորդ մրցաշրջաններում «Դինամոյի» խաղը միջին որակի էր, և թիմը ստիպված էր փոխել մարզչին։ Սկզբում այդպիսին դարձավ Անատոլի Բիշովեցը, իսկ ավելի ուշ՝ Վալերի Գազաևը, որի հետ Թիմը մտավ ՈՒԵՖԱ-ի գավաթ։ Կոլիվանովն ասել է, որ Գազզաևը հարձակման ժամանակ հարձակվողներին գործողությունների լիակատար ազատություն է տվել՝ թույլ տալով նրանց իրենց վրա վերցնել խաղը. ինքը՝ Գազզաևը, հարձակողական ֆուտբոլի մոլի հետևորդ էր, երբեմն մեկնարկային կազմում դնելով մինչև չորս հարձակվող, որոնց թվում էր նաև Կոլիվանովը։ 1990 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Վոլգոգրադի «Ռոտորի» դեմ ԽՍՀՄ առաջնության եզրափակիչ խաղում հենց Կոլիվանովի գոլն էր, որ «դինամոյականներին» բերեց ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալներ։ 1991 թվականին Կոլիվանովը դարձավ ԽՍՀՄ առաջնության լավագույն ռմբարկու՝ խփելով 18 գնդակ, ինչպես նաև նվաճեց ԽՍՀՄ Տարվա լավագույն ֆուտբոլիստի մրցանակը «Ֆուտբոլ» շաբաթաթերթի հարցման արդյունքում։ Մոսկվայի թիմի կազմում նա անցկացրել է 6 մրցաշրջան։ Իգորի խոսքով՝ երբեմն նա տարեկան 300 օր է անցկացրել հավաքների ժամանակ։ 1991 թվականի մայիսի 23-ին «Օլդ Թրաֆորդ» մարզադաշտում ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում Արգենտինայի դեմ խաղում (1։ 1) Կոլիվանովը դարձավ գոլի հեղինակ՝ հավասարեցնելով հաշիվը, որից հետո Ալեքս Ֆերգյուսոնը խաղացողին առաջարկեց տեղափոխվել «Մանչեսթեր Յունայթեդ», սակայն ակումբների ղեկավարության բանակցությունները ոչնչի չհանգեցրին։ Այնուամենայնիվ, Կոլիվանովի խաղը թույլ տվեց նրան տեղափոխվել իտալական «Ֆոջա» ակումբ, Կոլիվանովի խոսքով՝ Իտալիայում Այդ ժամանակ խաղում էին համաշխարհային ֆուտբոլի գերաստղերի մեծ մասը, այդ թվում՝ Լոթար Մաթեուսը, Մարկո վան Բաստենը և Ֆրանկ Ռայկարդը։ Տեղափոխության արժեքը կազմել է 3,5 մլն ԱՄՆ դոլար, Կոլիվանովը դարձել է «Դինամոյի» երրորդ խաղացողը Իգոր Դոբրովոլսկուց և Ալեքսանդր Բորոդյուկից հետո, ով մեկնել է արտերկիր։

«Դինամոյականների» կազմում վերջին խաղն Կոլիվանովն անցկացրել է 1991 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Դնեպրոպետրովսկի «Դնեպրի» դեմ խաղում (6:2)՝ խփելով հինգ գնդակ և դառնալով ԽՍՀՄ առաջնությունների պատմության մեջ վեցերորդ խաղացողը, ով պենտա-տրիկ է ձևակերպել։ Իր հինգերորդ գնդակը Կոլիվանովը խփեց 84-րդ րոպեին՝ հաշիվը դարձնելով 6:1՝ հօգուտ մոսկվացիների, և անմիջապես նրան փոխարինեց Վալերի Գազզաևը։ Գազզաևի խոսքով՝ ինքը ցանկացել է, որ Կոլիվանովը Մոսկվայի երկրպագուներից ծափահարություններ լսի իր հասցեին, քանի որ մրցաշրջանի ավարտից հետո նա պետք է մեկներ «Ֆոջիի» գտնվելու վայրը։

«Ֆոջա» 
«Ֆոջայում» Կոլիվանովը նորամուտը նշել է 1991/1992 մրցաշրջանում՝ հարձակողական կիսապաշտպանի դիրքում։ Սկզբում նա չէր տեղավորվում խաղի մեջ, որը կարգավորում էր Զդենեկ Զեմանը, ով ֆիզիկական պատրաստվածության երկրպագու էր և խաղացողներին չափազանց մեծ բեռ էր տալիս։ Կոլիվանովը երբեմն կոնֆլիկտներ է ունեցել մարզչի հետ, սակայն հետագայում Իգորը դարձել է թիմի հիմնական կազմի մշտական խաղացող։ Շնորհիվ մի կնոջ, որը շատ լավ տիրապետում էր ռուսերենին, Կոլիվանովը մեկ տարվա ընթացքում սովորեց իտալերեն՝ սկսելով առաջին հարցազրույցներն իտալերենով տալ «Ֆոջու» տեղափոխվելուց վեց ամիս անց։ Միևնույն ժամանակ, Կոլիվանովի համար «Ֆոջայում» առաջին մրցաշրջանը կրկին սկսվեց ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում Կիպրոսի դեմ խաղում ստացած վնասվածքից (ծնկի վնասվածք), Իգորը թիմ եկավ նոյեմբերին, բուժվեց մինչև դեկտեմբերի վերջ և սկսեց խաղալ հունվարի սկզբից։ «Ֆոջայի» կազմում առաջին գոլը Կոլիվանովը խփել է իր երրորդ խաղում, որն անցկացրել է տանը «Տորինոյի» դեմ խաղում, «Տորինոյի» օգտին 0:1 հաշվի ժամանակ խաղի ավարտից մոտ 15 րոպե առաջ Կոլիվանովը տուգանային հրապարակում հաղթել է պաշտպանին և հետադարձից գնդակն ուղարկել հեռավոր անկյուն։ Առաջին սեզոնի ընթացքում Կոլիվանովի մոտ ողնաշարի ճողվածք է ախտորոշվել, որը ստիպված են եղել կտրել. հետևանքները հաղթահարել և շարք վերադառնալ Կոլիվանովին օգնել է Ռիմինիից մանուալ թերապիայի մասնագետը։ 1991/1992 մրցաշրջանի արդյունքում նա 15 խաղում դարձել է 3 գոլի հեղինակ։

1992/1993 մրցաշրջանի մեկնարկից առաջ գրեթե բոլոր ֆուտբոլիստները, ովքեր նախորդ մրցաշրջանում հանդես էին գալիս «Ֆոջուում», լքեցին ակումբը, որից հետո թիմում մնացին միայն Ֆրանչեսկո Մանչինին, Դան Պետրեսկուն և Կոլիվանովը։ Այնուամենայնիվ, թիմը վստահորեն անցավ ամբողջ մրցաշրջանը, իսկ Կոլիվանովը անընդհատ դուրս էր գալիս հիմնական կազմում՝ խփելով հինգ գնդակ, չնայած որ թիմը մրցաշրջանն ավարտեց 12-րդ տեղում։ 1993/1994 մրցաշրջանում Կոլիվանովը դարձել է վեց գոլի հեղինակ, այդ ժամանակ նա արդեն հայտնի էր դարձել տեղի երկրպագուների շրջանում, ովքեր Իգորից ինքնագիր էին խնդրում նույնիսկ սրճարանում։ 1994/1995 մրցաշրջանը Կոլիվանովի համար հաջող էր սկսվում, երբ նա երեք գոլ խփեց առաջին չորս խաղերում, իսկ ֆուտբոլիստի շահերը ներկայացնող Ռեզո Չոխոնելիձեն սկսեց բանակցություններ վարել «Ինտերի» հետ ֆուտբոլիստի տրանսֆերի շուրջ։ Գործարքը խափանվեց ամենաանսպասելի պահին, 1994 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Սան Մարինոյի դեմ Ռուսաստանի հավաքականի խաղի ժամանակ ստացած վնասվածքի պատճառով Կոլիվանովը երկար ժամանակ շարքից դուրս մնաց։ Չկայացած տեղափոխության համար Կոլիվանովը փոշմանել է մինչև կարիերայի ավարտը, իսկ «Ֆոջան» Կոլիվանովից զրկվել է մինչև մրցաշրջանի ավարտը։ Կոլիվանովը շարք է վերադարձել 1995 թվականի ապրիլին Կոլորադոյի ամերիկյան կլինիկայում վիրահատությունից հետո, որտեղ նրան խորհուրդ էր տվել գնալ Նիկոլա Բերտին։  «Ֆոջան», որը վստահորեն հանդես էր գալիս առաջին շրջանում, այդ ժամանակ կտրուկ զիջեց և գրավեց 16-րդ տեղը՝ դուրս գալով Սերիա B։

«Ֆոջիին» Սերիա B-ից հեռացնելուց հետո ակումբի նախագահը պնդել է, որ Կոլիվանովը մնա թիմում և օգնի նրան վերադառնալ Սերիա Ա։ Կոլիվանովը թիմի ավագն էր։ Իգորի խոսքով՝ Սերիա B-յում ֆուտբոլը շատ ավելի կոշտ է եղել Ա Սերիայի համեմատ, խաղերում նրան մշտապես ամրագրվել են երկու հակառակորդներ, որոնք նրան ոչ մի քայլ բաց չեն թողել։ 1995/1996 մրցաշրջանի ավարտից հետո Կոլիվանովը մի շարք առաջարկներ ստացավ մի քանի ակումբներից (այդ թվում՝ Իսպանիայից), բայց ընտրեց «Բոլոնիան», որտեղ լավ գիտեր նրա երկրորդ մարզիչ Սերջո Բուզոյին, ով նախկինում աշխատում էր «Ֆոջայում»։

«Բոլոնիա» 
1996 թվականին Ա Սերիայի նորեկ «Բոլոնիան» երեք տարով վարձակալությամբ ձեռք բերեց Կոլիվանովին՝ ժամկետը լրանալուց հետո գնելու իրավունքով՝ Կոլիվանովը դարձավ այդ ակումբի պատմության մեջ նախկին ԽՍՀՄ-ի առաջին խաղացողը։ 1996/1997 մրցաշրջանում 11 գնդակով դարձել է լավագույն ռմբարկու՝ առաջ անցնելով Քենեթ Անդերսոնից։ 1997/1998 մրցաշրջանում Կոլիվանովը խփել է 9 գնդակ, իսկ նրա խաղընկերը դարձել է հայտնի Ռոբերտո Բաջոն, ով խփել է 20 գոլ։ «Բոլոնիան» լավագույնն է հանդես եկել երկրորդ շրջանում՝ միայն վերջին խաղում պարտվելով «Յուվենտուսին» և ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի խաղարկության ուղեգիր է ստացել։ Կոլիվանովը թիմում խաղացել է նաեւ «Ֆոջեում» իր նախկին ակումբակից Ջուզեպպե Սինյորիի հետ։ 1998/1999 մրցաշրջանում թիմը գլխավորել է Կառլո Մացցոնեն՝ այս մրցաշրջանում Կոլիվանովը խփել է ընդամենը 7 գոլ։ Կոլիվանովը «Բոլոնիայի» հետ հասել Է Իտալիայի գավաթի կիսաեզրափակիչ, ինչպես նաև դուրս է եկել 1999 թվականի ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի կիսաեզրափակիչ, երբ իտալական թիմը «Մարսելի» դեմ պատասխան խաղում տանելով 1:0 (առաջինն ավարտվել է 0:0), 11 մետրանոցից գոլ է բաց թողել խաղի վերջնամասում և մնացել առանց եզրափակիչ։

Կարիերայի հարկադիր ավարտ 
1999 թվականի օգոստոսին Կոլիվանովը երկու շաբաթ առաջ սկսված հավաքների ժամանակ սկսեց մի փոքր ցավ զգալ մեջքի շրջանում։ Մի քանի օր անց ընկերական հանդիպումներից մեկում նա լուրջ վնասվածք է ստացել, երբ շրջադարձից ձախ ոտքով հարվածել է և ողնաշարի ներքևի մասում մի փոքր սեղմում զգացել։ Ընդմիջմանը Կոլիվանովը նստարանին նստելիս ողնաշարի սուր ցավ է զգացել, որից հետո այլեւս չի մարզվել։ 10 օրվա ընթացքում բժիշկները խաղացողին կորտիզոնի ներարկումներ են արել, սակայն ցավը չի անցել, իսկ երեք օր անց Կոլիվանովն այլևս չի կարողացել նստել և կերել է միայն կանգնած վիճակում։ Հավաքներից նրան ուղարկել են Բոլոնիայի հիվանդանոց, որտեղ բժիշկները պարզել են, որ ողնաշարի արմատը խիստ վնասել է նյարդը, ինչն էլ սարսափելի ցավեր է առաջացրել։ Այդ ընթացքում Իգորի մարմնի աջ կեսը սկսեց թմրել, և նա չկարողացավ շարժել մատները, և երբ փորձում էր թեքվել, նա կարող էր շրջվել միայն ձախ։ Շտապ նշանակվել է վիրահատություն, որը տևել է մոտ երեք ժամ՝ պրոֆեսոր Ջանինիի ղեկավարությամբ։ Վերականգնումը տևել է մոտ կես տարի, իսկ Կոլիվանովը թիմում սկսել է խաղալ միայն մարտին։ Նա զգաց, որ կորցրել է արագությունը՝ չնայած համառ մարզումներին, 1999/2000 մրցաշրջանում նա ընդամենը չորս հանդիպում է անցկացրել։

Թիմի գլխավոր մարզիչ Ֆրանչեսկո Գվիդոլինը Կոլիվանովին հայտնել է, որ հույսը չի դնում նրա վրա և մտադիր չէ հայտավորել մեկնարկային կազմում։ Այս կապակցությամբ Կոլիվանովը ցանկացել է վարձավճարով հեռանալ ցանկացած ակումբ՝ պատրաստակամություն հայտնելով խաղալ նույնիսկ Սաուդյան Արաբիայում, Ռոբերտո Դոնադոնիի առաջարկությամբ Կոլիվանովը փորձաշրջան է անցել Սաուդյան «Ալ Ահլի» ակումբում՝ հանդես գալով մարզումային խաղում և դառնալով երեք գոլի հեղինակ («Ալ Ահլին» հաղթել է 5:2 հաշվով)։ Կոլիվանովին դիմել է նաև «Պերուջան», որը նրան առաջարկել է տեղափոխվել մինչև մրցաշրջանի ավարտը այն պայմաններով, որոնք Կոլիվանովը մերժել է։ Սակայն արդյունքում վարձակալության տարբերակներից ոչ մեկը չիրականացավ, և Կոլիվանովը մնաց «Բոլոնիայումզ». 2000/01 մրցաշրջանում նա միայն մեկ անգամ խաղադաշտ դուրս եկավ «Յուվենտուսի» դեմ 31-րդ տուրի խաղում՝ հայտնվելով 90-րդ րոպեին (պարտություն՝ 1:4)։ 2000 թվականի հոկտեմբերին նա վնասել էր ձախ ոտքը (ազդրի առաջի մկանի պատռվածք) և ստիպված էր կրկին բուժման մեկնել ևս երկու-երեք ամիս։

Կոլիվանովի առողջական խնդիրները չեն վերացել, նրա մոտ շուտով ուժեղացել են աջ կոճի ցավերը։ Կոլիվանովը նույնիսկ չէր կարող գնդակը «այտով» փոխանցել, քանի որ ցավը, Նրա խոսքով, հասնում էր ականջին։ 7 ամիս շարունակ նա չէր կարողանում նույնիսկ քայլել առանց ցավազրկողների կիրառման,մ նրա մոտ աջ ոտքի կաթվածահարություն էր սկսվել։ 2001 թվականի ամռանը «Բոլոնիայի» հետ պայմանագիրն ավարտվեց, և Կոլիվանովը որոշում կայացրեց ավարտել ֆուտբոլիստի կարիերան, որպեսզի չվտանգի առողջությունը։ 2002 թվականի հունվարին նա վիրահատվել է Գերմանիայում, սակայն դա նրան թեթևություն չի բերել, իսկ Մոսկվայում Կոլիվանովին ասել են, որ անդամահատման վտանգը մեծ է։ Միայն 2002 թվականի հոկտեմբերին Իտալիայում պրոֆեսոր Մերկուրին կարողացավ ճիշտ ախտորոշում կատարել և բացահայտել կոճի ցավի պատճառը։ Պարզվել է, որ Կոլիվանովի մոտ ախտորոշվել է օստեոմա՝ ուռուցքի հազվագյուտ տեսակ, որն առաջանում է մինչև 21 տարեկան խաղացողների մոտ։ Դա բրնձի հատիկի չափի բարորակ ուռուցք էր և չէր կարող հայտնաբերվել նախորդ ռենտգենյան ճառագայթներից որևէ մեկում, քանի որ դրանք չէին արվել հատուկ անկյան տակ։ Այնուամենայնիվ, այս ուռուցքները կարող են հայտնվել նաև ռենտգենյան ճառագայթների վրա։ Ուռուցքի հեռացման վիրահատությունը, որը տևել է մեկուկես ժամ, օգնել է Կոլիվանովին խուսափել վատթարագույն հետևանքներից, Սակայն քանի որ նա շատ ժամանակ է բաց թողել և ի վիճակի չի եղել վերադարձնել նախկին մարզավիճակը, նա չի համարձակվել վերսկսել կարիերան։

Կարիերան հավաքականներում 
14 տարեկանում Կոլիվանովն առաջին անգամ հրավիրվել է Մոսկվայի և ԽՍՀՄ պատանեկան հավաքականներ։ Լինելով երիտասարդական հավաքականի անդամ՝ Կոլիվանովը ներգրավվեց նաև երկրի հիմնական թիմում, որի կազմում առաջին հանդիպումը անցկացրեց 1989 թվականի օգոստոսի 23-ին Լեհաստանի հավաքականի դեմ՝ դուրս գալով երկրորդ խաղակեսում (ոչ-ոքի՝ 1:1)։ Երիտասարդական հավաքականի կազմում, որը ղեկավարում էր Վլադիմիր Ռադիոնովը, 1990 թվականին դարձել Է Եվրոպայի չեմպիոն, եզրափակչում խորհրդային ֆուտբոլիստները երկու անգամ հաղթել են Հարավսլավիայի հավաքականին՝ տանը 3:0, իսկ արտագնա խաղում՝ 4:2 հաշվով։ Կոլիվանովը նաև դարձել է մրցաշարի լավագույն ռմբարկու՝ 7 հանդիպումներում խփելով 9 գնդակ։ Իգորի համար, նրա խոսքով, այս հաղթանակը խաղային կարիերայի լավագույն հիշողություններից մեկն էր։ Նույն թվականի սկզբին Վալերի Լոբանովսկին Իգոր Կոլիվանովին հրավիրեց հավաքներ, որոնք անցկացվում էին Իտալիայում և ԱՄՆ-ում՝ աշխարհի առաջնության նախօրեին։ Սակայն մանեժում մարզվելիս Իգորը վնասվածք է ստացել՝ պատռելով ձախ ոտքի սրունքի մկանների մակերեսը։ Բուժումը տևել է մեկուկես ամիս, և գիպսը հանել են մայիսին, երբ ֆուտբոլիստները հավաքվել էին հերթական հավաքին։ Կոլիվանովը բաց է թողել Իտալիայում կայանալիք Աշխարհի առաջնությունը։

Թիմը դուրս եկավ 1992 թվականի Եվրոպայի առաջնություն՝ առաջ անցնելով Իտալիայից և Նորվեգիայից, բայց մրցաշարում հանդես եկավ ոչ թե որպես ԽՍՀՄ հավաքական, այլ որպես ԱՊՀ հավաքական։ 1993 թվականին Կոլիվանովը դարձավ Ռուսաստանի հավաքականի անդամ։ Կոլիվանովը հավաքականի հայտացուցակում էր մրցաշարի համար, սակայն այն պատճառով, որ նախորդ հանդիպումներում նա ձախ ծնկի լուրջ վնասվածք էր ստացել, որը շատ էր ուռել, նա բաց թողեց Շոտլանդիայի դեմ խմբային փուլի երրորդ հանդիպումը, որում ԱՊՀ հավաքականը պարտվեց 0:3 հաշվով՝ չկարողանալով դուրս գալ խմբից։ Նա ասում էր, որ Շոտլանդիայի հետ հանդիպումը դիտելը «խոշտանգում» էր իր համար։ Նա մասնակցել է 1994 թվականի աշխարհի առաջնության ընտրական փուլին, որտեղ Ռուսաստանի հավաքականը որակավորվել է, սակայն չի խաղացել մրցաշարում, պատճառը եղել է նրա ստորագրած «Տասնչորս նամակի» տակ, որում խաղացողները ՌՖՄ-ից պահանջել են փոխել հավաքականի համալրման պայմանները և պաշտոնանկ անել հավաքականի մարզիչ Պավել Սադիրինին՝ նրա փոխարեն նշանակելով Անատոլի Բիշովցին։ 1994 թվականի հունվարին Կոլիվանովն ասաց, որ ցանկանում է խաղալ ազգային հավաքականում, բայց միայն նամակում նշված պայմաններով։ 2021 թվականին նա ափսոսանք է հայտնել նամակի կապակցությամբ՝ ասելով, որ այն ստորագրել է «հիմարաբար», քանի որ ինքը՝ Կոլիվանովը, շատ լավ հարաբերություններ ուներ Սադիրինի հետ, ինչպես նաև խոստովանել է, որ բավական է, որ թիմը պարզապես հանգիստ քննարկի ամեն ինչ Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության հետ։

1994 թվականի հոկտեմբերի 12-ին, Ռուսաստանի և Սան Մարինոյի հավաքականների հանդիպման օրը, որը տեղի էր ունենում Անգլիայում Եվրոպայի առաջնության ընտրության շրջանակներում, պետք է սկսվեին բանակցությունները Կոլիվանովի «Ինտեր» տեղափոխության շուրջ։ Չնայած Ռուսաստանի հավաքականը հաղթեց 4:0 հաշվով, իսկ գոլերից մեկը տուգանայինից խփեց հենց Կոլիվանովը 64-րդ րոպեին, հանդիպման վերջին րոպեին Կոլիվանովը, փոխանցում կատարելով, անհաջող դրեց աջ ոտքը և ստացավ խաչաձև կապանների պատռվածք։ Այդ վնասվածքի պատճառով Կոլիվանովի մոտ խափանվեցին բանակցությունները «Ինտերի» հետ, ինչի համար նա զղջում էր մինչև կարիերայի ավարտը, իսկ հետագա վերականգնումը ձգձգվեց 5.5 ամսով։ Ընտրական փուլում նա հինգ գոլ է խփել՝ դառնալով հավաքականի լավագույն ռմբարկուն, սակայն Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլում արդյունավետ գործողություններով աչքի չի ընկել. ռուսները պարտվել են Իտալիային՝ 1:2, իսկ Գերմանիային՝ 0:3, իսկ Չեխիայի հետ ոչ-ոքի՝ 3:3: Նա ամբողջությամբ անցկացրել է երկու առաջին հանդիպումները և երրորդի առաջին խաղակեսը։ Հավաքականը մարզող Օլեգ Ռոմանցևը հարձակման գծում խաղադրույք է կատարել հենց Կոլիվանովի վրա, որն իրեն չի արդարացրել, Կոլիվանովը ոչ պիտանի է եղել հարձակվողի դերին։ Ինքը՝ Կոլիվանովը, Իտալիայի դեմ խաղից հետո հեռացել է արցունքներով՝ պնդելով, որ Իտալիայի դեմ հնարավոր չէ խաղալ մեկ հարձակվողի հետ։

1997 թվականի օգոստոսի 18-ին Կոլիվանովը մասնակցեց Ռուսաստանի հավաքականի կազմում աշխարհի հավաքականի դեմ ոչ պաշտոնական հանդիպմանը, որը նվիրված էր ռուսական ֆուտբոլի 100-ամյակին (ռուսները զիջեցին 0:2)։ Զուգահեռաբար նա մասնակցել է 1998 թվականի աշխարհի առաջնության ընտրական փուլի խաղերին, սակայն հավաքականը չի կարողացել դուրս գալ եզրափակիչ փուլ՝ որակավորման խմբում առաջ թողնելով Բուլղարիային և անցումային խաղերում պարտվելով Իտալիային։ Առանցքային հանդիպումներից մեկը 1997 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Սոֆիայում կայացած խաղն էր, երբ ռուսները 0:1 հաշվով պարտվեցին բուլղարացիներին չեխ Վացլավ Կրոնդլի ոչ ադեկվատ մրցավարության ժամանակ, որը մի քանի 11 մետրանոց չնշանակեց բուլղարացիների դարպասին։ Կոլիվանովի խոսքով՝ իրեն տուգանային հրապարակում երկու անգամ գցել են բուլղարացիները, ընդ որում՝ երկրորդ խաղակեսում՝ 0:0 հաշվի ժամանակ, երբ գնդակը դիպել է տուգանային հրապարակ ներխուժելուց հետո, նրա վրա ցատկել են երկու ոտքից, սակայն մրցավարն անտեսել է այդ պահը։ Իտալիայի դեմ խաղում Կոլիվանովը հարձակման էր ենթարկվել Սերգեյ Յուրանի հետ խաղում, սակայն 5 պաշտպանով հանդես եկող Իտալիայի հավաքականի խիտ պաշտպանական կարգերը չկարողացավ կոտրել, իսկ ռուսները պարտվեցին 0:1 հաշվով և մնացին առանց աշխարհի առաջնության։ Կոլիվանովը շատ ծանր է տարել Իտալիայից կրած պարտությունը՝ պնդելով, որ այդ պարտությունը զրկել է իրեն աշխարհի առաջնություններում երբևէ խաղալու վերջին հնարավորությունից։

Կոլիվանովը վերջին խաղն անցկացրել է 1998 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Ուկրաինայի դեմ՝ 2000 թվականի Եվրոպայի առաջնության ընտրության շրջանակներում՝ լինելով թիմի ավագ։ Ընդհանուր առմամբ, նա 59 խաղ է անցկացրել ԽՍՀՄ, ԱՊՀ և Ռուսաստանի հավաքականների կազմում՝ այդ հանդիպումներում խփելով 15 գոլ։ Կոլիվանովն ասել է, որ իր սերնդի խաղացողները մարզվել են սարսափելի որակի դաշտերում՝ օգտագործելով մեկ զույգ խաղակոշիկ ամբողջ մրցաշրջանի համար և չափազանց անորակ գնդակներ, բայց միևնույն ժամանակ հասել են հաջողությունների և երկար ժամանակ դուրս չեն մնացել բազմաթիվ վնասվածքների պատճառով, միևնույն ժամանակ նա խոստովանել է, որ իր սերունդը չի օգտվել իր շանսերից, որպեսզի հաջողությամբ հանդես գա հավաքականում Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններում։

Խաղաոճ 
Իգոր Ալեքսանդրովիչ Շվիկովի հիշողությունների համաձայն, ի սկզբանե Կոլիվանովը փոքր հասակ ուներ և թույլ էր կազմվածքով, բայց առանձնանում էր կարգապահությամբ և կատարողականությամբ՝ կատարելով մարզչական բոլոր ցուցումները։ Տարբեր տեխնիկա կատարելու տեխնիկայի և հնարքի շնորհիվ նա գիտեր, թե ինչպես վարվել գնդակի հետ, որտեղ ուրիշները կորցնում էին այն։ Ինքը՝ Կոլիվանովը, ասում էր, որ ի սկզբանե խաղում էր և հարձակման գծում, և կիսապաշտպանությունում, քանի որ ցանկանում էր «գոլ խփել և հաղթել», բայց «Ֆոջում» նա նաև սկսեց ակտիվորեն աշխատել հետևից։

Խաղալով «Ֆոջու» կազմում, որը հավատարիմ էր 4-3-3 դասավորությանը, նա անընդհատ կոնկրետ առաջադրանք էր ստանում մարզիչից՝ այս կամ այն գործողությունն անել ձախ եզրում, կատարել կամ ներխուժել տուգանային հրապարակ։ «Ֆոջում» փոքր արդյունավետությունը բացատրվում էր նրանով, որ Կոլիվանովը չէր խաղում մաքուր հարձակվողի դիրքում, բացի գոլերից և գոլային փոխանցումներից, նա նաև պետք է պարբերաբար վերադառնար պաշտպանություն և օգներ պաշտպաններին։ «Բոլոնիայում» Կոլիվանովն արդեն խաղում էր այլ սխեմայով (4-4-2 կամ 3-5-2)՝ ավելի շատ հանդես գալով հարձակման գծում, սակայն անհրաժեշտության դեպքում օգնում էր պաշտպանությունում։ Կոլիվանովն իր հաղթաթուղթը համարում էր խաղը երկու ոտքով, իր լուրջ թերությունը՝ գլխով խաղալու անկարողությունը։ Բացի այդ, իր խոսքով, նա կարողացել է երեք անգամ անընդմեջ 11 մետրանոց չխփել՝ հանդես գալով Մոսկվայի «Դինամոյում»։

Մարզչական կարիերա

Պատանեկան և երիտասարդական հավաքականներ 
Հրաժարվելով բիզնեսով զբաղվելու գաղափարից՝ Կոլիվանովը հույս ուներ մարզչական աշխատանք սկսել որպես ակումբի մարզիչ։ Նրան առաջարկել են ի սկզբանե դառնալ 1988 թվականին ծնված պատանիների թիմի մարզիչ, սակայն այդ առաջարկն արվել է այն ժամանակ, երբ նա դեռ չէր ենթարկվել օստեոմայի հեռացման վիրահատության։ Ավելի ուշ՝ 2003 թվականին, Կոլիվանովը բանակցեց Վյաչեսլավ Կոլոսկովի և Ալեքսանդր Տուկմանովի հետ՝ ընդունելով առաջարկը աշխատել որպես Յուրի Սմիրնովի օգնական, Ռուսաստանի երիտասարդական հավաքականի մարզիչ (ծնված 1984 թվական)։ 2003 թվականին Կոլիվանովն ընդունել է Ռուսաստանի ֆուտբոլային միության հրավերը՝ գլխավորել պատանեկան հավաքականը (17 տարեկանից ոչ բարձր խաղացողներ), որը 2006 թվականին հաղթանակ է տարել Լյուքսեմբուրգում կայացած Եվրոպայի պատանեկան առաջնությունում։ Շատ առումներով այդ հավաքականի հաջողությունը տեղի է ունեցել Կոլիվանովի և նրա օգնական Վադիմ Նիկոնովի աշխատանքի շնորհիվ։

Ոսկե մեդալների ճանապարհին ռուսները որակավորման առաջին փուլում հաղթեցին Հայաստանին (4:0) և Իսրայելին (1:0)՝ ոչ-ոքի խաղալով Ադրբեջանի հետ (1։ 1) և խմբում գրավելով առաջին տեղը։ Որակավորման երկրորդ («էլիտար») փուլում ռուսները հաղթեցին Բուլղարիային (5:0), ոչ-ոքի խաղացին Իտալիայի հետ (0:0) և հաղթեցին Անգլիային (2:1)՝ գրավելով առաջին տեղը, որն էլ հնարավորություն տվեց դուրս գալ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլ։ Խմբային փուլում ռուսները առաջին տուրում հաղթեցին Հունգարիային (1:0), երկրորդում պարտվեցին Իսպանիային (0:3) և Հաղթեցին առաջնության տանտերերին Լյուքսեմբուրգից (2:0)՝ խմբում զբաղեցնելով երկրորդ տեղը և հայտնվելով կիսաեզրափակչում։ Կիսաեզրափակչում ռուսները Ալեքսանդր Պրուդնիկովի միակ գոլի շնորհիվ հաղթեցին Գերմանիային, իսկ եզրափակչում 2006 թվականի մայիսի 14-ին հանդիպեցին Չեխիայի թիմի հետ, խաղի հիմնական ժամանակն ավարտվեց 2:2 հաշվով (ռուսները երկու անգամ առաջ անցան, բայց չեխերը երկու անգամ էլ խաղացին), իսկ 11 մետրանոցներով Ռուսաստանը հաղթեց 5:3 հաշվով։

Հաղթանակից հետո Կոլիվանովը բազմիցս ասել է, որ իր սաները «ռուսական ֆուտբոլի ապագան» են, որոնք կընդգրկվեն Ռուսաստանի հավաքականի հիմքում, եթե իրենց առավելագույնը տան, սակայն նրանցից ոչ ոք այդպես էլ իր նորամուտը չի նշել Ռուսաստանի հավաքականում՝ հետագայում ցուցադրելով միջակ խաղ։ Կոլիվանովը շարունակեց ղեկավարել 1989 թվականին ծնված թիմը, որն արդեն դարձել էր U-19 հավաքական, և միայն 2008 թվականի նոյեմբերի 20-ին գլխավորեց Ռուսաստանի U-21 երիտասարդական հավաքականը, որի կորիզը հենց 2006 թվականի U-17 Եվրոպայի առաջնության հաղթողներն էին։ Հավաքականի հետ նա պետք է դուրս գար 2011 թվականի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնություն և այնտեղ պայքարեր Թոփ-3-ում հայտնվելու համար, որպեսզի իրավունք ստանար խաղալ Լոնդոնի Օլիմպիադայում։ Նա նաև մասնակցել է 2010 թվականի համագործակցության գավաթին՝ ղեկավարելով երիտասարդական հավաքականը, որի կազմում հիմնականում ընդգրկված էին Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայի ակումբների կրկնուսույցները (թիմը հանդես էր գալիս մրցույթից դուրս և փլեյ-օֆֆում հանդես չէր գալիս)։

Սակայն ռուսները չկարողացան դուրս գալ Եվրոպայի երիտասարդական առաջնություն։ Ռումինիայի հետ պայքարելով անցումային խաղեր դուրս գալու համար, որոնցում որոշվում էին Եվրո-ի յոթ մասնակիցներ, Ռուսաստանի հավաքականը հյուրընկալվելիս պարտվեց 0:3 հաշվով, իսկ պատասխան տնային խաղն ավարտեց ոչ-ոքի՝ 0: 0, դադարեցնելով հետագա պայքարը։ Դուրս մնալուն նպաստեցին նաև 2009 թվականի հունիսի 10-ին Ֆարերյան կղզիներից 0:1 ընտրական փուլի սենսացիոն պարտությունը, երբ ռուսները գոլ բաց թողեցին հանդիպման առաջին րոպեին, և 2010 թվականին Ֆրանսիայի Տուլոն քաղաքում կայացած ամենամյա երիտասարդական մրցաշարում հավաքականի անհաջող խաղը, երբ Չիլիացիներից 0:5 հաշվով կրած պարտությունից հետո թիմի փոխարինված ավագ Պավել Մամաևը խոտածածկին նետեց ավագի թևկապը։ 2010 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Կոլիվանովն ազատվել է իր պաշտոնից։

Բացի այդ, 2010 թվականի հունվարին գլխավորել Է Ռուսաստանի ակումբների հավաքականը Համագործակցության չեմպիոնների Գավաթի խաղարկությունում։

«Ուֆա» 
2012 թվականի մայիսի 21-ին Կոլիվանովը նշանակվել է «Ուֆա» ակումբի գլխավոր մարզիչ։ Ընդ որում, Եվրոպայի առաջնությունից հետո Ռուսաստանի ֆուտբոլային միությունը Կոլիվանովին առաջարկել է մտնել Ռուսաստանի հավաքականի մարզչական շտաբ, քանի որ նոր մարզիչ է դարձել իտալացի Ֆաբիո Կապելոն, սակայն Կոլիվանովը հրաժարվել է ՌՖՄ-ի առաջարկից, քանի որ ցանկանում էր աշխատել հենց գլխավոր մարզիչ։ Ֆուտբոլի ազգային լիգայի 2012/2013 մրցաշրջանում Կոլիվանովի թիմը զբաղեցրեց 6-րդ տեղը, իսկ հաջորդ մրցաշրջանում ֆուտբոլի ազգային լիգան 2013/2014 թվականներին զբաղեցրել է 4-րդ տեղը և Պրեմյեր լիգա դուրս գալու անցումային խաղերում հաղթել է «Տոմին» (5:1, 1:3), դուրս գալով Պրեմիեր լիգա։ Աշխատելով «Ուֆայի» հետ՝ Կոլիվանովը հավատարիմ մնաց 4-3-3 դասավորությանը՝ շեշտը դնելով հարձակման վրա՝ հավատալով, որ հինգ պաշտպանների հետ պաշտպանությունից խիստ խաղը նրան չի տպավորում 2013/2014 զբաղեցրել է 4-րդ տեղը և Պրեմիեր լիգա դուրս գալու անցումային խաղերում հաղթել է «Տոմին» (5:1, 1:3), դուրս գալով Պրեմիեր լիգա։

Պրեմիեր լիգայի առաջին մրցաշրջանը նրա թիմը համեմատաբար կայուն է անցել՝ զբաղեցնելով ամփոփիչ 12-րդ հորիզոնականը։ Երկրորդ մրցաշրջանը «Ուֆան» սկսել է «Սպարտակի» հետ արտագնա ոչ-ոքի հաշվով (2:2) և հինգ տուրից հետո ընթանում է մրցաշարային աղյուսակի 9-րդ հորիզոնականում, սակայն ավելի ուշ հետևել է անհաջողությունների շարքին։ Ռուսաստանի առաջնության 12-րդ տուրում ուֆիմցիները 1:3 հաշվով պարտվել են Կազանի «Ռուբինին»՝ կրելով այս մրցաշրջանում 7-րդ պարտությունը և նահանջելով մրցաշարային աղյուսակի 15-րդ հորիզոնական․ այդ ժամանակ նրանք հավաքել էին ընդամենը 7 միավոր (մեկ հաղթանակ «Մորդովիայի» նկատմամբ և չորս ոչ-ոքի)։ Կազանցիներից կրած պարտությունը հանգեցրել է նրան, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Կոլիվանովը լքել է մարզչի պաշտոնը՝ փոխադարձ համաձայնությամբ խզելով ակումբի հետ պայմանագիրը։

«Տորպեդո» Մոսկվա 

2017 թվականի հունիսի 1-ին Կոլիվանովը երկու տարվա պայմանագիր է կնքել Մոսկվայի «Տորպեդոյի» հետ՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով Վիկտոր Բուլատովին։ Աշխատանքի երկրորդ տարում Կոլիվանովը կարողացավ Պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային Առաջնության լիգայի «Կենտրոն» խմբում առաջին տեղից թիմին դուրս բերել Ռուսաստանի առաջին դիվիզիոն, բայց 2019 թվականի հունիսի 3-ին նա հեռացավ թիմից՝ պայմանագրի ժամկետը լրանալու պատճառով։ Ավելի ուշ Կոլիվանովն ասել է, որ վերջնագծից մեկուկես-երկու ամիս առաջ ակումբում խնդիրներ են սկսվել, երբ պարտություններից մեկից հետո «հավասարակշռությունը փոխվել է»։ Նրա կարծիքով՝ պայմանագրի չերկարաձգումը կարող էր կապված լինել այն բանի հետ, որ «Տորպեդոյի» ղեկավարությունը կարող էր բոլորովին այլ տեսք ունենալ ապագայի համար։

«Արարատ» Երևան 
2020 թվականի հունվարի 6-ին Երևանի «Արարատը» հայտարարեց Կոլիվանովին թիմի գլխավոր մարզչի պաշտոնում նշանակելու մասին։ Կոլիվանովի աշխատանքն ընկավ COVID-19 համավարակի շրջանում, որի պատճառով դադարեցվեց Հայաստանի առաջնությունը. ապրիլին լուրեր տարածվեցին Կոլիվանովի հրաժարականի և ակումբի կողմից նրան անվստահության մասին, որոնք հերքվեցին։ Սակայն նույն թվականի մայիսի 30-ին Կոլիվանովը հեռացավ ակումբից պայմանագրի ավարտից հետո, որը ղեկավարությունը որոշեց չերկարաձգել. հրաժարականի պահին «Արարատը» զբաղեցնում էր Հայաստանի առաջնության մրցաշարային աղյուսակի 5-րդ հորիզոնականը։

«Տեքստիլշչիկ» Իվանովո 
2022 թվականի մայիսի 12-ին հայտնի դարձավ, որ Կոլիվանովը համաձայնեցրել է պայմանագրի պայմանները ՖԱԼ-ի հետնապահ Իվանովսկու «Տեքստիլշչիկի» հետ։ Մասնագետը պետք է գլխավորի այն 2021/2022 մրցաշրջանի ավարտից հետո։ Նա պայմանագիր է կնքել թիմի հետ՝ չնայած Ֆուտբոլի ազգային լիգա 2-ի մեկնմանը։ Հունիսին նա իր պարտականություններն է ստանձնել մերձմոսկովյան Բրոննիցիում անցկացվող հավաքի ժամանակ։

Ձեռքբերումներ

Խաղային 
 «Դինամո» (Մոսկվա)
 ԽՍՀՄ առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ 1986 թվական
 ԽՍՀՄ առաջնության բրոնզե մեդալակիր՝ 1990 թվական

 «Բոլոնիա»
 Ինտերտոտոյի Գավաթակիր՝ 1998 թվական

 ԽՍՀՄ երիտասարդական հավաքական
 Եվրոպայի երիտասարդական հավաքականների չեմպիոն՝ 1990 թվական

Անձնական 
 1990 թվականի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության լավագույն ռմբարկու՝ 9 գոլ
 1991 թվականի ԽՍՀՄ առաջնության լավագույն ռմբարկու՝ 18 գոլ
 ԽՍՀՄ տարվա ֆուտբոլիստ՝ 1991 թվական
 Պատմության մեջ վեցերորդ պենտա-տրիկի հեղինակը ԽՍՀՄ առաջնությունում (1991 թվականի հոկտեմբերի 5, խաղ Դնեպրոպետրովսկի «Դնեպրի» դեմ)
 ԽՍՀՄ-ում մրցաշրջանի 33 լավագույն ֆուտբոլիստների ցանկերը (3 անգամ)․ № 1՝ 1991 թվական; № 2՝ 1989 թվական, 1990 թվական
 «Բոլոնիա» ակումբի 1997 թվականի լավագույն ռմբարկո՝ 11 գոլ
 Ակումբի անդամ Գրիգորի Ֆեդոտովա՝ 117 գնդակ

Մարզչական 
Ռուսաստանի հավաքական (մինչև 17 տարեկան)
 Եվրոպայի մինչև 17 տարեկանների հավաքականների չեմպիոն՝ 2006 թվական

«Տորպեդո» (Մոսկվա)
 Ֆուտբոլի Պրոֆեսիոնալ լիգայի Առաջնության հաղթող․ 2018/19 մրցաշրջան («Կենտրոն» խումբ)
 ՊՖԼ առաջնության «Կենտրոն» խմբի լավագույն մարզիչ՝ 2018/19 («Կենտրոն» խումբ) 2018/19 («Կենտրոն» խումբ)

Ելույթների վիճակագրություն

Ակումբում 
Վիճակագրությունը ըստ FootballFacts և Transfermarkt կայքերի

Հավաքականներում 

Ընդհանուր․ 19 խաղ (10 հաղթանակ, 6 ոչ-ոքի, 3 պարտություն), 2 գոլ։

Ընդհանուր․ 5 հանդիպում (5 ոչ-ոքի), 1 գոլ։

Ընդհանուր․ 35 խաղ (17 հաղթանակ, 10 ոչ-ոքի, 8 պարտություն), 12 գոլ։

Ընդհանուր ԽՍՀՄ, ԱՊՀ և Ռուսաստանի հավաքականների համար՝ 59 խաղ (27 հաղթանակ, 21 ոչ-ոքի, 11 պարտություն)։

Մարզչական վիճակագրություն 
Ակումբների գլխավոր մարզչի աշխատանքի վերաբերյալ տեղեկությունները ներկայացված են ըստ FootballFacts և Transfermarkt կայքերի

2023 թվականի հուլիսի 20-ի դրությամբ

Անձնական կյանք 
Հայրը՝ երաժիշտ Վլադիմիր Կոլիվանովը, Օսիպովի անվան նվագախմբում դոմբրե էր նվագում և ելույթ էր ունենում Զիկինայի հետ, տանը հազվադեպ էր լինում, քանի որ հաճախ էր հյուրախաղերի լինում։ Մայրն ավարտել է երաժշտական դպրոցը դաշնամուրի դասարանում։ Երբ Իգորը 14 տարեկան էր, հայրը մահացավ չպարզված հանգամանքներում, ոստիկանությունը չի կարողացել պարզել՝ դա դժբախտ պատահար էր, թե սպանություն։ Ինքը՝ Կոլիվանովը, մանկության տարիներին որոշ ժամանակ սովորել է դաշնամուր նվագել, մինչև գիտակցել է, որ իր կոչումը ֆուտբոլն է լինելու։ Կինը՝ Մոնա, իրաքցի ռուս ներգաղթյալի դուստրը, ով ավարտել է Ռուսաստանի ժողովուրդների բարեկամության համալսարանը և աշխատել Լիբիայում որպես ուրոլոգ, իսկ 1984 թվականին վերադարձել է Մոսկվա, հարսանիքը տեղի է ունեցել 1988 թվականի նոյեմբերի 24-ին։ Դուստրը՝ Աննան, ծնվել է 1989 թվականի նոյեմբերին, ավարտել է լեռնահանքային ինստիտուտը, թոռնուհին՝ Եվան, ծնվել է 2012 թվականին։ Փեսան՝ Իվան Կրիշտոպան, որը մոտոբոլի խաղացող է «Մետալուրգ» (Վիդնոյե) թիմի և Ռուսաստանի հավաքականի կազմում, չորս անգամ ճանաչվել է Եվրոպայի լավագույն խաղացող։ Ունի երկվորյակ եղբայր՝ Միխայիլը, ով խաղացել է «Դինամոյի» դուբլում, ավարտել է ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտը և աշխատել սպորտային ընկերություններից մեկում, իսկ ավելի ուշ դարձել է ֆուտբոլային դպրոցի սելեկցիոներ։

Կարիերան ավարտելուց հետո Կոլիվանովը սկսել է ծխել, սակայն շուտով ծխած սիգարետների թիվը հասցրել է մեկ-երկուսի (սթրեսային իրավիճակներում), իսկ 2019 թվականի սկզբին վերջնականապես թողել է ծխելը։ Կոլիվանովի հոբբիներից մեկը ձկնորսությունն է, որով նա զբաղվում էր ինչպես Իտալիայում, այնպես էլ Ռուսաստանում, Ռուսաստանում նա բռնում էր բրամ, Իտալիայում՝ Սպիտակ ամուր լճակներում և իշխան Լեռնային գետերում (Բոլոնիայից 30 կմ հեռավորության վրա)։ Ընտանիքի հետ հաճախում է դասական համերգների, նախընտրում է հանգստանալ Իտալիայում։ Մոտոցիկլետներից որոշակի վախ է զգում, քանի որ «Բոլոնիայում» ելույթների ժամանակ հատուկ նկարահանվել է մեկ գովազդային հոլովակում՝ մոտոցիկլետ վարելով, և քիչ էր մնում վթարի ենթարկվեր՝ բախվելով դարպասին։ «Դինամոյի» կազմում խաղերի ժամանակ նա հաճախ էր գնում Լենինյան կոմերիտմիության թատրոն, Իգորը շատ լավ հարաբերություններ ուներ դերասաններ Ալեքսանդր Աբդուլովի և Եվգենի Լեոնովի, ինչպես նաեւ Լենկոմի ադմինիստրատոր Վլադ Սվետիկովի հետ։

2009 թվականից Մոսկվայում «Չերտանովո» կրթական կենտրոնը անցկացնում է ամենամյա միջազգային ֆուտբոլային մրցաշար մինչև 10 տարեկան երեխաների մասնակցությամբ, որը հայտնի է նաև «Կոլիվանովի գավաթ» անունով։

Նշումներ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 
 
 
 

Մարտի 6 ծնունդներ
1968 ծնունդներ
Մոսկվա քաղաքում ծնվածներ
ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետներ
Ֆուտբոլիստներ այբբենական կարգով
Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով
Խորհրդային ֆուտբոլիստներ
Ռուս ֆուտբոլիստներ
ԽՍՀՄ հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ռուսաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Ռուս ֆուտբոլային մարզիչներ
Բոլոնյայի ֆուտբոլիստներ
Ֆոջայի ֆուտբոլիստներ
Դինամո Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ
Սպարտակ Մոսկվայի ֆուտբոլիստներ
Ֆուտբոլի հարձակվողներ
Ռուսաստանի Պրեմիեր Լիգայի խաղացողներ
Գրիգորի Ֆեդոտովի ակումբի անդամներ
Իտալիայի լեգեոներ ֆուտբոլիստներ