Գաղտնիության իրավունք

Գաղտնիության իրավունքը տարբեր իրավական ավանդույթների տարր է, որի նպատակն է սահմանափակել կառավարության և անհատների գործողությունները, որոնք սպառնում են անհատների անձնական կյանքի անձեռնմխելիությանը։ Ավելի քան 150 ազգային սահմանադրություններում հիշատակվում է գաղտնիության իրավունքը։ 1948 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Միավորված Ազգերի Կազմակերպության Գլխավոր Ասամբլեան ընդունեց Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիրը, որն ի սկզբանե գրվել էր յուրաքանչյուր մարդու անհատական իրավունքներն ամենուր երաշխավորելու համար, չնայած փաստաթղթում գաղտնիության իրավունքը չի հայտնվում, շատերը դա մեկնաբանում են 12-րդ հոդվածի միջոցով, որում ասվում է. «ոչ ոք չպետք է ենթարկվի կամայական միջամտության նրա անձնական կյանքին, ընտանիքին, բնակավայրին կամ նամակագրությանը, ինչպես նաև ոտնձգություններ կիրառի։ Յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի պաշտպանելու օրենքը նման միջամտությունից կամ հարձակումներից»։

2013 թվականին Ազգային անվտանգության գործակալության (NSA) նախկին աշխատակից Էդվարդ Սնոուդենի կողմից նախաձեռնված գլոբալ հսկողության մասին բացահայտումից հետո գաղտնիության իրավունքը դարձել է միջազգային քննարկման առարկա։ Պետական գործակալությունները, ինչպիսիք են NSA-ն, ԿՀՎ-ն և GCHQ-ն, իրականացնում են զանգվածային գլոբալ հսկողություն։ Գաղտնիության իրավունքի շուրջ որոշ ընթացիկ բանավեճեր ներառում են այն հարցը, թե արդյոք գաղտնիությունը կարող է գոյակցել հետախուզական ծառայությունների ներկայիս հնարավորությունների հետ ՝ մուտք գործելու և վերլուծելու մարդու կյանքի շատ մանրամասներ ՝ անկախ այն բանից, թե արդյոք գաղտնիության իրավունքը խախտվում է որպես սոցիալական պայմանագրի մաս, որի նպատակն է ուժեղացնել պաշտպանությունը ենթադրյալ ահաբեկչական սպառնալիքներից և արդյոք ահաբեկչության սպառնալիքները հարգալից պատրվակ են ընդհանուր բնակչությանը լրտեսելու համար։ Մասնավոր հատվածի սուբյեկտները կարող են նաև սպառնալ գաղտնիության իրավունքին, հատկապես տեխնոլոգիական ընկերություններին, ինչպիսիք են Amazon-ը, Apple-ը, Meta-ն, Google-ը, Microsoft-ը և Yahoo-ն, որոնք օգտագործում և հավաքում են անձնական տվյալներ։ Այս մտահոգությունները սրվեցին սկանդալների պատճառով, ներառյալ Facebook-ի և Cambridge Analytica-ի տվյալների սկանդալը, որի կենտրոնում էր Cambridge Analytica հոգեբանական ընկերությունը, որն օգտագործում էր Facebook-ի անձնական տվյալները ՝ մարդկանց մեծ խմբերի վրա ազդելու համար։

Պատմություն 
«Մարդու գաղտնիության իրավունք» հասկացությունը ծագել է այն ժամանակ, երբ լատիներեն ius բառը ընդլայնվել է «այն, ինչ արդար է» իմաստից մինչև «իրավունք – իրավունք, որը մարդն ունի ինչ-որ բան վերահսկելու կամ ինչ-որ բան պահանջելու» ներառումը՝ համաձայն 12-րդ դարում Իտալիայի Բոլոնիա քաղաքում գտնվող Գրացիանիի հրամանագրի։

Միացյալ Նահանգներում 1890 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Հարվարդի իրավաբանական վերանայման համարում հրապարակված հոդվածը, որը վերնագրված է «գաղտնիության իրավունք», որը գրվել է փաստաբան Սամուել Դ. Ուորեն II-ի և ԱՄՆ Գերագույն դատարանի ապագա դատավոր Լուիս Բրանդեյսի կողմից, հաճախ մեջբերվում է որպես ԱՄՆ-ի գաղտնիության իրավունքի առաջին հստակ հաստատում։ Ուորեն II-ը և Բրանդեյսը գրել են, որ անձնական կյանքի անձեռնմխելիությունը «մենակ մնալու իրավունք է» և կենտրոնացել են անհատների պաշտպանության վրա։ Այս մոտեցումը պատասխան էր ժամանակի վերջին տեխնոլոգիական առաջընթացներին, ինչպիսիք են լուսանկարչությունը և սենսացիոն լրագրությունը, որը հայտնի է նաև որպես «դեղին մամուլ»։

Գաղտնիության իրավունքները անքակտելիորեն կապված են տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ։ Օլմստեդն ընդդեմ Միացյալ Նահանգների (1928) գործի արդյունքում Բրանդեյսը հիմնվեց այն մտքերի վրա, որոնք նա զարգացրեց «Գաղտնիության իրավունք» հոդվածում։ Այս անհամաձայնության մեջ նա պնդում էր, որ գաղտնիության հարցերն ավելի շատ կապ ունեն սահմանադրական իրավունքի հետ ՝ գնալով այնքան հեռու, որ հայտարարեց, որ «կառավարությունը ճանաչվել է որպես գաղտնիության հավանական խախտող»։ նա նաև պնդում էր, որ «կառավարությունը պետք է որոշի, թե ինչ է անելու»։ Նա գրում է. «հայտնագործություններն ու գյուտերը կառավարությանը թույլ են տվել շատ ավելի արդյունավետ միջոցներով, դատարանում բացահայտել այն, ինչի մասին շշնջում են պահարանում»։ Այն ժամանակ հեռախոսները հաճախ հանրային սեփականություն էին, ընդհանուր հեռախոսային գծերով և պոտենցիալ գաղտնալսող անջատիչի օպերատորներով։ 1967 թվականին հեռախոսները դարձել էին անձնական սարքեր, որոնց գծերը բաժանված չէին տների միջև, իսկ անջատումը էլեկտրամեխանիկական էր։ 1970-ականներին համակարգչային և ձայնագրման նոր տեխնոլոգիաները ավելի շատ մտահոգություններ առաջացրին գաղտնիության վերաբերյալ, ինչը հանգեցրեց բարեխիղճ տեղեկատվական պրակտիկայի սկզբունքների առաջացմանը։

Վերջին տարիներին մի քանի փորձ է արվել հստակ և ճշգրիտ որոշել «սեփականության իրավունքը»։

Անհատական իրավունք 
Ալան Ուեսթինը կարծում է, որ նոր տեխնոլոգիաները փոխում են հավասարակշռությունը գաղտնիության և բացահայտման միջև, և որ գաղտնիության իրավունքները կարող են սահմանափակել պետական հսկողությունը ՝ ժողովրդավարական գործընթացները պաշտպանելու համար։ Ուեսթինը սահմանում է գաղտնիության իրավունքը որպես «անհատների, խմբերի կամ հաստատությունների պահանջ' ինքնուրույն որոշելու, թե երբ, ինչպես և որքանով է նրանց մասին տեղեկատվությունը փոխանցվում ուրիշներին»։ Վեստինը նկարագրում է գաղտնիության չորս վիճակ ՝ մենակություն, մտերմություն, անանունություն, զսպվածություն։ Այս պետությունները պետք է հավասարակշռեն մասնակցությունը նորմերին․Յուրաքանչյուր մարդ անընդհատ ներգրավված է անձնական հարմարվողականության գործընթացում, որի ընթացքում նա հավասարակշռում է մենության ցանկությունը բացահայտման և ուրիշներին հաղորդակցվելու ցանկության հետ ՝ հաշվի առնելով շրջակա միջավայրի պայմանները և սոցիալական նորմերը, որոնք հաստատված են այն հասարակության կողմից, որտեղ նա ապրում է։

 — Ալան Ուեսթին, Սեփականություն և ազատություն, 1968Լիբերալ-դեմոկրատական համակարգերում մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությունը ստեղծում է քաղաքական կյանքից առանձնացված տարածք և թույլ է տալիս անձնական ինքնավարություն ՝ միաժամանակ ապահովելով ասոցիացիաների և արտահայտման ժողովրդավարական ազատություններ։ Անհատների գաղտնիությունը վարվելակերպի, մտածելու, խոսելու և գաղափարներ արտահայտելու ունակությունն է ՝ առանց որևէ մեկի վերահսկողության կամ հսկողության։ Անհատներն իրենց արտահայտվելու ազատությունն իրականացնում են քաղաքական հանրահավաքներին հաճախելով և նախընտրելով թաքցնել իրենց ինքնությունը համացանցում ՝ օգտագործելով կեղծանուններ։

Դեյվիդ Ֆլահերտին կարծում է, որ ցանցային համակարգչային տվյալների բազաները գաղտնիության վտանգ են ներկայացնում։ Այն զարգացնում է «տվյալների պաշտպանությունը որպես գաղտնիության ասպեկտ», որը ներառում է «անձնական տեղեկատվության հավաքում, օգտագործում և տարածում»։ Այս հայեցակարգը հիմք է ստեղծում բարեխիղճ տեղեկատվական պրակտիկայի համար, որն օգտագործվում է ամբողջ աշխարհի կառավարությունների կողմից։ Ֆլահերտին առաջ է քաշում գաղտնիության գաղափարը ՝ որպես տեղեկատվության վերահսկողություն. «մարդիկ ցանկանում են մենակ մնալ և որոշակի վերահսկողություն իրականացնել, թե ինչպես է օգտագործվում իրենց մասին տեղեկատվությունը»։

Մարկ Ռոտենբերգը նկարագրել է գաղտնիության ժամանակակից իրավունքը որպես արդար տեղեկատվական պրակտիկա. «անձնական տեղեկատվության հավաքագրման և օգտագործման հետ կապված իրավունքներ ու պարտականություններ»։ Ռոտենբերգը շեշտում է, որ իրավունքների բաշխումը վերաբերում է տվյալների սուբյեկտին, և պարտականությունները դրվում են տվյալների հավաքագրողների վրա ՝ տվյալների փոխանցման և տվյալների մշակման մեթոդների վերաբերյալ տեղեկատվության անհամաչափության պատճառով։

Ռիչարդ Պոզները և Լոուրենս Լեսիգը հատուկ ուշադրություն են դարձնում անձնական տեղեկատվության վերահսկման տնտեսական ասպեկտներին։ Պոզները քննադատում է գաղտնիությունը տեղեկատվությունը թաքցնելու համար, ինչը նվազեցնում է շուկայի արդյունավետությունը։ Պոզների համար զբաղվածությունը աշխատաշուկայում իրեն վաճառելն է, ինչը, նրա կարծիքով, նման է ապրանքի վաճառքին։ «Ապրանքի» ցանկացած «թերություն», որը չի հաղորդվում, խաբեություն է։ Լեսիգի կարծիքով ՝ համացանցում գաղտնիության խախտումները կարող են կարգավորվել օրենսգրքով և օրենքով։ Լեսիգը պնդում է, որ «գաղտնիության պաշտպանությունն ավելի ուժեղ կլիներ, եթե մարդիկ այդ իրավունքը ընկալեին որպես սեփականություն», և որ «անհատները պետք է կարողանան վերահսկել իրենց մասին տեղեկատվությունը»։ Գաղտնիության նկատմամբ տնտեսական մոտեցումները դժվարացնում են համայնքային գաղտնիության հասկացությունների պահպանումը։

Հավաքական արժեք և մարդու իրավունք 
Փորձ է արվել վերաիմաստավորել մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությունը որպես մարդու հիմնարար իրավունք, որի սոցիալական արժեքը ժողովրդավարական հասարակությունների գործունեության կարևոր բաղադրիչ է։

Պրիսցիլա Ռեգանը կարծում է, որ գաղտնիության առանձին հասկացությունները ձախողվել են փիլիսոփայական և քաղաքական տեսանկյունից։ Այն պահպանում է գաղտնիության սոցիալական արժեքը երեք հարթություններում ՝ համօգտագործվող ընկալում, հանրային արժեքներ և հավաքական բաղադրիչներ։ Գաղտնիության ընդհանուր պատկերացումներն ապահովում են խղճի ազատություն և տեսակետների բազմազանություն։ Հանրային արժեքները երաշխավորում են ժողովրդավարական մասնակցությունը, ներառյալ խոսքի և միավորումների ազատությունը, և սահմանափակում են պետական իշխանությունը։ Կոլեկտիվ տարրերը նկարագրում են անձնական կյանքի անձեռնմխելիությունը որպես հավաքական բարիք, որը հնարավոր չէ բաժանել։ «Եթե մենք իսկապես ճանաչեինք գաղտնիության հավաքական կամ հանրային արժեքը, ինչպես նաև գաղտնիության ընդհանուր և հանրային արժեքը, նրանք, ովքեր պաշտպանում են գաղտնիությունը, ավելի ամուր հիմք կունենային այն պաշտպանելու և փաստարկելու համար»։ Ռիգանի նպատակն է ամրապնդել գաղտնիության պահանջները, քանի որ քաղաքականությունները պետք է մշակվեն։

Լեսլի Ռեգան Շեյդը պնդում է, որ մարդու գաղտնիության իրավունքն անհրաժեշտ է լիարժեք ժողովրդավարական մասնակցության համար և ապահովում է մարդու արժանապատվությունն ու ինքնավարությունը։ Գաղտնիությունը կախված է այն նորմերից, որոնք կարգավորում են տեղեկատվության տարածման կարգը և արդյոք դա նպատակահարմար է։ Գաղտնիության խախտումները կախված են համատեքստից։ Մարդու իրավունքների պաշտպանը նախադեպ ունի ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների հռչակագրում։ Շեյդը կարծում է, որ գաղտնիությանը պետք է մոտենալ ոչ թե շուկայի, այլ մարդկանց վրա հիմնված տեսանկյունից։

Գաղտնիության մասին օրենքները տարբեր երկրներում 
Գաղտնիության մասին օրենքները տարածվում են ինչպես պետական, այնպես էլ մասնավոր հատվածի սուբյեկտների վրա։

Ավստրալիա 
Ավստրալիան չունի գաղտնիության սահմանադրական իրավունք։ Այնուամենայնիվ, 1988 թվականի Գաղտնիության մասին օրենքը ապահովում է անհատի անձնական տեղեկատվության պաշտպանության որոշակի աստիճան և դրա օգտագործումը կառավարության և խոշոր ընկերությունների կողմից։ Գաղտնիության մասին օրենքը նաև սահմանում է Ավստրալիայի գաղտնիության 13 սկզբունքները։ Ավստրալիայում բացակայում է նաև անձնական կյանքի ներխուժումն արգելող դելիկտը։ 2001 թվականին Ավստրալիայի հեռարձակման կորպորացիան ընդդեմ Lena Game Meats Pty Ltd-ի, Ավստրալիայի Բարձր դատարանը բացատրեց, որ կա «հանցագործության հնարավորություն, որը սահմանվում է որպես գաղտնիության չարդարացված ներխուժում», բայց այդ գործում բացակայում էին հաստատող փաստերը։ 2001 թվականից ի վեր պետական մակարդակով հարուցվել են մի քանի գործեր, որոնք փորձեցին պարզել գաղտնիության ապօրինի ներխուժման փաստը, բայց այդ գործերը լուծվեցին նախքան որոշումների կատարումը։ 2007 թվականին Դոեն ընդդեմ Ավստրալիայի հեռուստատեսության կորպորացիայի գործում փորձ արվեց պարզել գաղտնիության ապօրինի ներխուժման փաստը, բայց այդ գործերը լուծվեցին նախքան որոշումների կատարումը։ Բացի այդ, հետագա դեպքերում նրանք ստացել են հակասական վերլուծության արդյունքներ։

Չինաստան 
Սահմանադրությունը բարձրագույն օրենքն է Չինաստանում։ Գաղտնիության իրավունքները կիրառվում են ամբողջ Չինաստանում։ Սահմանադրությունը սահմանում է ուղեցույց Չինաստանի բոլոր նահանգների համար և հետագայում սահմանում է, որ «բոլոր պետությունները պետք է համապատասխանեն և պատասխանատվություն կրեն Սահմանադրության և օրենքի ցանկացած խախտման համար։ Օրենքը պաշտպանում է քաղաքացու անձնական արժանապատվության գաղտնիության քաղաքացիական իրավունքները»։ Չինաստանում գործում է նոր ստանդարտ, և երկրի համար իր տեսակի մեջ առաջինը, որն ուժի մեջ է մտնում 2021 թվականի հունվարի 1-ից, Քաղաքացիական օրենսգիրքն իր տեսակի մեջ առաջին համապարփակ օրենքն է, որը փոխարինում է բոլոր օրենքներին, որոնք ներառում են ընդհանուր դրույթներ, անշարժ գույքի մասին իրավական ակտեր, պայմանագրեր, անձնական իրավունքներ, ամուսնություն և ընտանիք, ժառանգություն, խոշտանգումների պատասխանատվություն և լրացուցիչ դրույթներ։

Իրավական համակարգում քննարկվող շատ դեպքերում այդ իրավունքները անտեսվել են, քանի որ դատարանները չեն քննել յուրաքանչյուր գործ ՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքի համար նույն իրավական նախադեպը։ Չինաստանը զանգվածային հսկողություն է իրականացնում իր բնակչության նկատմամբ, այդ թվում ՝ փակ հեռուստատեսության միջոցով։

Եվրոպական Միություն 
ԱՄՆ-ի հետ համեմատած ՝ Եվրոպական միությունում (ԵՄ) տվյալների պաշտպանության ավելի շատ օրենքներ կան։

Տվյալների պաշտպանության Ընդհանուր կանոնակարգը (GDPR) հանդիսանում է ԵՄ գաղտնիության և մարդու իրավունքների օրենսդրության, մասնավորապես ՝ Եվրոպական միության հիմնական իրավունքների Խարտիայի 8 (1) հոդվածի կարևոր բաղադրիչ։

Ըստ GDPR-ի ՝ քաղաքացիների տվյալները կարող են հավաքվել կամ մշակվել միայն հատուկ դեպքերում և որոշակի պայմանների բավարարման դեպքում։ GDPR-ի ներքո տվյալների վերահսկման կողմերի պահանջները ներառում են դրանց մշակման գործողությունների գրանցումը, տվյալների պաշտպանության քաղաքականության ընդունումը, տվյալների սուբյեկտների հետ հարաբերություններում թափանցիկությունը, տվյալների պաշտպանության աշխատողի նշանակումը և անվտանգության ռիսկերը նվազեցնելու համար տեխնիկական նախազգուշական միջոցների իրականացումը։

Եվրոպայի Խորհուրդ 
Եվրոպայի խորհուրդը հավաքվել էր քննարկելու ֆիզիկական անձանց պաշտպանությունը և կոնվենցիայի ընդունման ժամանակ ստեղծված թիվ 108 պայմանագիրը, որը բաց էր անդամ պետությունների ստորագրման և ոչ անդամ պետությունների միանալու համար։

Կոնվենցիան վերացվեց, այնուհետև վերանվանվեց կոնվենցիա 108, այն է ՝ Անձնական տվյալների ավտոմատ մշակման վերաբերյալ ֆիզիկական անձանց պաշտպանության մասին կոնվենցիա։

108-րդ կոնվենցիան վավերացվել է 5 անգամ, իսկ վերջին վավերացումը տեղի է ունեցել 1985 թվականի հունվարի 10-ին ՝ պաշտոնապես փոխելով անվանումը 108 + կոնվենցիա և ներկայացնելով պայմանագրի նպատակի ամփոփ նկարագիրը ՝Առաջին պարտադիր միջազգային փաստաթուղթը, որը պաշտպանում է մարդուն չարաշահումներից, որոնք կարող են ուղեկցվել անձնական տվյալների հավաքագրմամբ և մշակմամբ, և որը միևնույն ժամանակ նպատակ ունի կարգավորել անձնական տվյալների անդրսահմանային հոսքը։Ինտերնետի ավելի շատ օգտագործումը և արտադրանքի տեխնոլոգիական առաջընթացը ստիպում են Եվրոպայի Խորհրդին ուշադրություն դարձնել 108+ կոնվենցիային և պայմանագրի արդիականությանը ՝ փոփոխությունների լույսի ներքո։

2011 թվականին սկսվեց 108 + կոնվենցիայի արդիականացումը, որն ավարտվեց 2012 թվականին ՝ պայմանագրում փոփոխություններ կատարելով թիվ 223 արձանագրությամբ։

108 + կոնվենցիայի այս արդիականացումն իրականացվել է այն ժամանակ, երբ մշակվել են ԵՄ տվյալների պաշտպանության կանոնները։

Հնդկաստան 
WhatsApp-ի տվյալների փոխանակման նոր քաղաքականությունը Facebook-ի հետ այն բանից հետո, երբ Facebook-ը ձեռք բերեց WhatsApp-ը 2014 թվականին, վիճարկվեց Գերագույն դատարանում։ Գերագույն դատարանը պետք է որոշեր, թե արդյոք մասնավոր կազմակերպությունների նկատմամբ կարող էր իրականացվել գաղտնիության իրավունք։

Հնդկաստանի Գերագույն դատարանը, որը բաղկացած էր ինը դատավորներից ՝ Ս․ Հերարի գլխավորությամբ, 2017 թվականի օգոստոսի 24-ին որոշում կայացրեց, որ գաղտնիության իրավունքը Հնդկաստանի քաղաքացիների հիմնարար իրավունքն է Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն և լրացուցիչ ՝ իրավունքների III մասի համաձայն։ Մասնավորապես, դատարանը ընդունել է եռակողմ չափանիշ, որն անհրաժեշտ է 21-րդ հոդվածով նախատեսված ցանկացած իրավունքի խախտման համար օրինականություն հաստատել, այսինքն ՝ գոյություն ունեցող օրենքի միջոցով անհրաժեշտություն ունենալ օրինական պետական նպատակի և համաչափության տեսանկյունից, որն ապահովում է ներխուժման օբյեկտի և այդ նպատակին հասնելու համար ընդունված միջոցների միջև ռացիոնալ կապը։

Այս պարզաբանումը վճռորոշ նշանակություն ուներ ապագայում իրավունքի պղտորումը կանխելու համար ՝ իշխանության ղեկին գտնվող կառավարության քմահաճույքների և ֆանտազիաների պատճառով։ Դատարանը ընդունեց հիմնարար իրավունքների ազատական մեկնաբանությունը ՝ աճող թվային դարաշրջանում առաջացող խնդիրները լուծելու համար։ Այն ասում էր, որ անհատի ազատությունը պետք է տարածվի թվային տարածքների վրա, իսկ անհատական ինքնավարությունը և անձնական կյանքի անձեռնմխելիությունը պետք է պաշտպանված լինեն։

Գերագույն դատարանի այս որոշումը ճանապարհ հարթեց Հնդկաստանում համասեռամոլության ապաքրեականացման համար 2018 թվականի սեպտեմբերի 6-ին ՝ այդպիսով օրինականացնելով երկու մեծահասակների միջև համաձայնեցված առանձին սեռական հարաբերությունները։ Հնդկաստանը աշխարհի ամենամեծ ժողովրդավարությունն ունեցող երկրներից մեկն է, և այս որոշմամբ նա միացավ Միացյալ Նահանգներին, Կանադային, Հարավային Աֆրիկային, Եվրամիությանը և Մեծ Բրիտանիային ՝ ճանաչելու այս հիմնարար իրավունքը։

Հնդկաստանի տվյալների պաշտպանության մասին օրենքը հայտնի է որպես 2023 թվականի «Թվային անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» օրենք։

Իսրայել 
Իսրայելում մասնավոր կյանքի պաշտպանությունը սահմանադրական հիմնարար իրավունք է և, հետևաբար, պաշտպանված է հիմնական օրենքով։ Քնեսեթն ընդունել է այն 1958 թվականի փետրվարի 12-ին ՝ երրորդ գումարման ընթացքում։ Կնեսետի կողմից Հիմնական օրենքի տասներկուերորդ թարմացումը տեղի է ունեցել 1992 թվականի մարտի 17-ին։ Այս թարմացումը լրացրեց «Մարդու արժանապատվության և ազատության մասին» օրենքը ՝ սահմանելով, որ Իսրայելում մարդու ազատությունը երկիրը լքելու և մուտք գործելու իրավունք է, ինչպես նաև գաղտնիության իրավունք ՝ զերծ մնալու մասնավոր սեփականության, մարմնի և ունեցվածքի հետ կապված խուզարկություններից և խուսափելու անձնական կյանքի անձեռնմխելիության խախտումներից։

2006 թվականի հոկտեմբերին Իսրայելում ստեղծվել է կարգավորող մարմին ՝ ՀԺԿ-ն, որը արդարադատության նախարարության մաս է կազմում։ ՀԺԿ-ն սահմանել է գաղտնիության մասին օրենքը և դրա հետ կապված կանոնակարգերը ՝ հիմնվելով երկու սկզբունքների վրա ՝ համացանցում գաղտնիության ընդհանուր իրավունք և տվյալների բազաներում պահվող անձնական տվյալների պաշտպանություն։

Ռուսաստան 
Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրություն, հոդված 45 ՝

 Ռուսաստանի Դաշնությունում երաշխավորված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների և ազատությունների պետական պաշտպանությունը։
 Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքները և ազատությունները օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով պաշտպանելու իրավունք։

Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրությունը, մասնավորապես 23-րդ և 24-րդ հոդվածները, յուրաքանչյուր քաղաքացու իրավունք է վերապահում անձնական կյանքի անձեռնմխելիության։ Ստրասբուրգի կոնվենցիայի անդամ Ռուսաստանը վավերացրել է անձնական տվյալների մշակումը ավտոմատ մշակումից պաշտպանվելու նպատակով, այնուհետև ընդունել է նոր կոնվենցիա։ Ռուսաստանի թիվ 152 դաշնային օրենքը, որն ուժի մեջ է մտել 2006 թվականի հուլիսի 27-ին, թարմացվել է անձնական տվյալները լուսաբանելու համար․ այս օրենքն ընդլայնում է գաղտնիության շրջանակը, ներառյալ անձնական և ընտանեկան գաղտնիքները։ Դրա հիմնական նպատակը ֆիզիկական անձանց անձնական տվյալների պաշտպանությունն է։

Մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությունը Ռուսաստանի օրենսդրության մեջ առաջին պլան է մղվել 2014 թվականին, երբ մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիության մոտեցումն ուղղված էր Ռուսաստանի պետական մարմինների և բնակչության մասնավոր կյանքի պաշտպանությանը։ Փոփոխություններն ի սկզբանե փոխել են «Անձնական տվյալների մասին» օրենքը, որն այդ ժամանակից ի վեր վերանվանվել է «Տվյալների տեղայնացման մասին» օրենքի։ Նոր օրենքը պահանջում է, որ բիզնես օպերատորները, որոնք հավաքում են Ռուսաստանի քաղաքացիների մասին ցանկացած տեղեկատվություն, հավաքագրված տվյալները պահեն տեղական մակարդակում։ Սա նշանակում է, որ տվյալների փոխանցումը, մշակումը և պահպանումը պետք է իրականացվեն Ռուսաստանի տվյալների բազայում։ 2021 թվականի մարտի 1-ից ուժի մեջ է մտել նոր փոփոխությունը։ Տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը պահանջվում է, Եթե տվյալների օպերատորը ցանկանում է հրապարակայնորեն օգտագործել տվյալները։

Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ 
Միացյալ Նահանգների Սահմանադրությունը և Միացյալ Նահանգների իրավունքների օրինագիծը ուղղակիորեն չեն ներառում գաղտնիության իրավունք։ Ներկայումս ոչ մի դաշնային օրենք չի նախատեսում ամբողջական մոտեցում գաղտնիության կարգավորման հարցում։

ԱՄՆ-ում մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությունը և դրա հետ կապված իրավունքները որոշվել են դատական գործընթացների միջոցով, իսկ պաշտպանությունները սահմանվել են օրենքներով։

Գերագույն դատարանը գտել է, որ Սահմանադրությունը երաշխավորում է գաղտնիության իրավունքը կառավարության միջամտությունից։

1890 թվականին Ուորենը և Բրանդեյսը մշակեցին մի հոդված, որը տպագրվել է Harvard Law Review-ում ՝ «Գաղտնիության իրավունք» վերնագրով, որը հաճախ մեջբերվում է որպես առաջին անուղղակի եզրակացություն գաղտնիության իրավունքի վերաբերյալ ԱՄՆ դիրքորոշման մասին։

Գաղտնիության իրավունքը հիմք է հանդիսացել քաղաքացիական ազատությունների դեպքերի լայն շրջանակի հետ կապված որոշումների համար, ներառյալ Փիրսն ընդդեմ քույրերի գործը, որն անվավեր է ճանաչել Օրեգոնի 1922 թվականի նախաձեռնությունը, որը պահանջում էր պարտադիր հանրային կրթություն, որն էլ իր հերթին չեղյալ էր հայտարարել Տեխասի աբորտների մասին օրենքը և այդպիսով սահմանափակել նահանգի լիազորությունները ՝ կիրառելու հակաաբորտային օրենքներ։

Իրավաբանական անձանց պետական գրանցման կարգը սահմանվում է օրենքով, որը ներառում է ՝

 Մարդկանց անհիմն հրապարակայնությունից զերծ մնալու իրավունքը
 Ինչ-որ մեկի անձի անհիմն յուրացում
 Առանց օրինական հանրային շահի որևէ մեկի անձնական գործերի հրապարակում
 Անօրինական ներխուժում ինչ-որ մեկի մասնավոր գործունեության մեջ։

Առողջապահության ոլորտի համար, որտեղ բժշկական գրառումները անհատի անձնական կյանքի մի մասն են, 1996 թվականին ընդունվեց «Առողջության ապահովագրության դյուրատարության և հաշվետվողականության մասին» օրենքի գաղտնիության կանոնը։ Այս օրենքը պաշտպանում է հիվանդի բժշկական տվյալները, ինչը ներառում է նաև անհատներին իրենց բժշկական տեղեկատվության նկատմամբ իրավունքներ տրամադրելը, ինչպիսիք են նրանց գրառումների պատճենը ստանալը և ուղղում փնտրելը։ Բժշկական մարդաբան Հիարա Բրիջեսը պնդում է, որ ամերիկյան Medicare համակարգը հղի կանանցից պահանջում է բացահայտել անձնական կյանքի վերաբերյալ այնքան շատ տեղեկություններ, որ նրանք իրականում չունեն գաղտնիության իրավունքներ։

Զանգվածային վերահսկողություն

Ամերիայի Միացյալ Նահանգներ 
Կառավարական կազմակերպությունները, ինչպիսիք են Ազգային անվտանգության գործակալությունը (NSA), ԿՀՎ-ն և ի թիվս այլոց, լիազորված են զանգվածային հսկողություն իրականացնել աշխարհի այլ երկրների նկատմամբ։ Ծրագրերը, ինչպիսիք են PRISM-ը, MYSTIC-ը և ՆԱՏՕ-ի անդամ պետությունների կողմից իրականացվող այլ գործողություններ, ունակ են հավաքել հսկայական քանակությամբ մետատվյալներ, ինտերնետի պատմություն և նույնիսկ տարբեր երկրներից հեռախոսազանգերի իրական ձայնագրություններ։ Դաշնային մակարդակում երկրում հարկադիր կատարումն իրականացվում է Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի կողմից, ուստի այդ գործակալությունները երբեք լիազորված չեն եղել տվյալներ հավաքել ԱՄՆ-ում։ PRISM-ը քննադատության է ենթարկվել գաղտնիության հետ կապված խնդիրների պատճառով, քանի որ այն հավաքում էր «մետատվյալներ և հաղորդակցման բովանդակություն»։ Այնուամենայնիվ, գիտնականները պնդում են, որ PRISM-ի նման ծրագրերն ավելի շատ օգուտ են բերում, քան վնաս, քանի որ դրանք պաշտպանում են ամերիկացիներին արտաքին սպառնալիքներից։

Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչություններից հետո ԱԱԳ-ն իր լրտեսող սարքն ուղարկել է ԱՄՆ-ի և նրա քաղաքացիների վրա։

2013-ի մարտին Ազգային հետախուզության այն ժամանակվա տնօրեն Ջեյմս Քլեփերը երդվեց, որ գործակալությունը «գիտակցաբար» չի հավաքում տվյալներ ամերիկացիների մասին։ Ավելի ուշ Կլեպերը հրաժարվեց այդ հայտարարությունից։

ԱՄՆ կառավարության Գաղտնիության և քաղաքացիական ազատությունների վերահսկողության խորհուրդը վերանայել է անվտանգության գաղտնի փաստաթղթերը և 2014 թվականին պարզել, որ ծրագիրը չի պարունակում «Միացյալ Նահանգներին սպառնացող որևէ դեպք, որում ծրագիրը հատուկ ներդրում է ունեցել» ահաբեկչության դեմ պայքարի կամ ահաբեկչական հարձակման կանխարգելման գործում։

Չինաստան 
Չինաստանի կառավարությունը Սինցզյան նահանգում զանգվածային հսկողություն է իրականացնում մուսուլմանների ձերբակալությունների նկատմամբ։ «Բռնի ահաբեկչությանը վճռական հարված հասցնելու» քաղաքականության շրջանակներում Չինաստանի իշխանությունները 13 միլիոն թուրք մուսուլմանների ենթարկել են ամենախիստ սահմանափակումների։

COVID-19 համաճարակի ընթացքում Չինաստանի իշխանությունները փաստաթղթավորեցին յուրաքանչյուր անձի կոնտակտային տվյալները և ճանապարհորդության պատմությունը և տրամադրեցին կարմիր, դեղին և կանաչ կրծքանշաններ/կոդեր տրանսպորտով երթևեկելու և խանութներ մուտք գործելու համար։ Այս կրծքանշանները / ծածկագրերը նույնպես երբեմն օգտագործվում էին առանց պիտակի ՝ բանկային հաշիվները սառեցնելու և ցուցարարների վրա ճնշում գործադրելու համար, ովքեր վրդովված էին խիստ սահմանափակումներից։ Այս սանիտարական նորմերի գաղտնիությունը մնում է չճանաչված և անտեսված։

Փոքրամասնությունների պաշտպանություն

Միացյալ Թագավորություն 
Մեծ Բրիտանիայի օրենքներն ու դատարանները պաշտպանում են անչափահասների պաշտպանությունը լրագրողական տարածքում։ Մեծ Բրիտանիայում մամուլի ստանդարտների անկախ կազմակերպությունը (IPSO) ցույց է տվել, որ 2017 թվականին 12-ամյա աղջկա նկատմամբ բռնության տեսագրության օգտագործումը կարող է հետադարձաբար չեղարկվել ՝ կիբերհարձակման վախի և ապագայում երեխային պատճառված հնարավոր վնասի պատճառով։ Դա տեղի է ունեցել այն բանից հետո, երբ Mail Online-ը տեսանյութ է հրապարակել ՝ առանց երեխայի ինքնությունը թաքցնելու փորձի։ Ելնելով լրատվական նշանակության նկատառումներից ՝ միանգամայն հնարավոր է, որ նման բովանդակություն թույլատրվեր Միացյալ Նահանգներում ՝ իրադարձության վերջին շրջանի պատճառով։ անչափահասների պաշտպանությունը բոլորովին այլ բան է Միացյալ Նահանգներում, որտեղ նոր պատմություններ են ի հայտ գալիս որոշակի գործողություններ կատարող անչափահասների մասին, և նրանց դեմքերը ցուցադրվում են լրատվական հրապարակումներում։ Դեթրոյթի անվճար մամուլը, որպես օրինակ, որոշեց դեռահասից տհաճ ռեպորտաժ պատրաստել մարմնավաճառության և թմրանյութերի մասին, բայց երբեք չնշեց նրա անունը կամ ցույց տվեց նրա դեմքը ՝ նշելով միայն նրան և «Թեյլորի 16-ամյա աղջկան»։ Մեծ Բրիտանիայում, Քեմփբելն ընդդեմ MGN-ի գործի քննության ժամանակ լորդ Հոուփը հայտարարեց, որ անչափահասների պաշտպանությունը կիրականացվի յուրաքանչյուր դեպքում և կախված կլինի երեխայի լուսանկարչության մասին իրազեկությունից և գաղտնիության ակնկալիքներից, հաշվի կառնվեն բազմաթիվ գործոններ, ինչպիսիք են երեխաների տարիքը, ակտիվությունը, իրական անունների օգտագործումը և այլն։

Միացյալ Նահանգներ 
Միացյալ Նահանգներում անչափահասների պաշտպանությունը հաճախ ընկնում է Երեխաների առցանց գաղտնիության պաշտպանության մասին օրենքի (COPPA) ուսերին։ Սա պաշտպանում է 13 տարեկանից ցածր ցանկացած երեխայի ՝ առանց ծնողների կամ խնամակալների թույլտվության իրենց տվյալները հավաքելուց։ Այս օրենքն է պատճառը, որ շատ կայքեր կհարցնեն, թե արդյոք անձը 13 տարեկան է, կամ գրանցվելու համար կպահանջեն 13 տարեկան լինել։ Եթե 13 տարեկան է, ապա հարկավոր է գրանցվել։ Չնայած այս օրենքը նպատակ ունի պաշտպանել նախադպրոցական տարիքի երեխաներին, այն ի վիճակի չէ պաշտպանել 13 տարեկանից բարձր ցանկացած անձի, ներառյալ անչափահաս դեռահասների տեղեկատվությունը։ Այն նաև սկսում է համընկնել գաղտնիության պաշտպանության այլ օրենքների հետ, ինչպիսիք են առողջության ապահովագրության դյուրատարության և հաշվետվողականության մասին օրենքը (HIPAA):

Ծանոթագրություններ 

Մարդու իրավունքներ
Քաղաքացիական իրավունքներ և ազատություններ
Էթիկայի խնդիրներ
Մարդու իրավունքներ ըստ խնդրի
Սահմանադրական իրավունք
Հասարակական խնդիրներ
ԱԽՎ նախագծի հոդվածներ