Լեսբիական ֆեմինիզմ

Լեսբիական ֆեմինիզմ, մշակութային շարժում և քննադատական հեռանկար, որն ամենաազդեցիկն է եղել 1960-ականներին։ Դա եղել է առավել տարածված 1970-ականներին և վաղ 1980-ականներին (հիմնականում Հյուսիսային Ամերիկայում և Արևմտյան Եվրոպայում), որը քննարկում է լեսբուհիների հարցը հասարակության մեջ։ Այն մերժում է հետերոնորմատիվությունը։ Այս շարժման ամենանշանակալի ակտիվիստուհիներն են՝ Օդրի Լորդը, Շարլոտա Բանչը, Ռիտա Մեյ Բրաունը, Ադրիեն Ռիչը, Մերիլին Ֆրայը, Մերի Դեյլին, Շեյլա Ջեֆրիսը և Մոնիկ Վիտտիգը։

Լեսբիական ֆեմինիզմը ծագել է 1970-ականների սկզբին, ֆեմինիզմի երկրորդ ալիքի և գեյ ազատագրական շարժման պատճառով։

Հիմնական գաղափարներ 
Շեյլա Ջեֆրիսը առանձնացնում է լեսբիական ֆեմինիզմի յոթ գլխավոր նպատակներ.

 Շեշտը դրվում է լեսբիական սիրո վրա
 Անջատողական կազմակերպությունների ստեղծում
 Հասարակություն և գաղափարներ
 Լեսբիականությունն ընտրության հարց է
 Անձնականը քաղաքական է 
 Սոցիալական ստրատիֆիկացումից հրաժարվելը
 Տղամարդկանց գերազանցության քննադատությունը

Լեսբիական ֆեմինիզմը ոչ սպիտակամորթների շրջանում 
Լեսբիական ֆեմինիզմը ոչ սպիտակամորթների շրջանում առաջացել է 1970-ականների վերջին, որպես պատասխան սպիտակամորթ լեսբիական ֆեմինիստ հեղինակների ստեղծած տեքստերին։ Որպես կանոն, լեսբիական ֆեմինիզմն այդ ժամանակ չէր ընդունում ռասայի, գենդերի և խավի հետ կապված խնդիրները։ Ամենաազդեցիկ ոչ սպիտակամորթ լեսբիական ֆեմինիստուհիների թվում են Օդրի Լորդը, Գլորիա Անզալդուան, Չերի Մորագան, Բարբարա Սմիթը, Փեթ Փարքերը, Քեյթ Ռաշինը, Մարգարետ Սլոան Հանթերը, Շերիլ Քլարկը և Օչի Կյուրիելը։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Լեսբիական ֆեմինիզմ  GLBTQ հանրագիտարանում՝ գեյերի, լեսբուհիների, բիսեքսուալների, տրանսգենդերների և քվիրների մասին
 1970-ականների լեսբիական ֆեմինիզմ։ Տեսություն, պատմություն, մատենագիտություն և ուղեցույց

Ֆեմինիզմ
Սեռական կողմնորոշում և հասարակություն
ԼԳԲՏ իրավունքների շարժում