Արթուր Լեսկո

Արթուր Անդրեևիչ Լեսկո (, ), բելառուս ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։ «Էներգետիկ-ԲԳՈՒ» ակումբի մարզիչ։

Կենսագրություն

Ակումբային կարիերա 
Ֆուտբոլով սկսել է զբաղվել հայրենի Բարանովիչի քաղաքի մանկապատանեկան մարզադպրոցում։

Առաջին մարզիչը եղել է Վասիլի Միխայլովիչ Դրագունը։ Մինչև 16 տարեկանը մարզվել է հայրենի քաղաքում, այնուհետև տեղափոխվել է Մինսկ՝ մտնելով Օլիմպիական հերթափոխի հանրապետական ուսումնարան։ 18 տարեկանում հայտնվել է «Դինամո»-ում։ Սկզբում խաղացել է պահեստային խմբում, ապա՝ «Դինամո-Յունի»-ում, սակայն շուտով մտել է հիմնական թիմ։ Բելառուսի ամենահեռանկարային ֆուտբոլիստներից մեկն էր իր տարիքում։ 2004 թվականին թիմի հետ միասին հաղթել է Բելառուսի առաջնությունում։ Նաև թիմում անցկացրել է եվրոգավաթի 8 խաղ։

Բելառուսի առաջնության հերթական խաղում Լեսկոն ծանր վնասվածք է ստացել։ Ռոման Վասիլյուկը, «Գոմելի»հարձակվողը, դուրս է եկել Արթուրի հետ մենակ, նա նետվել է օգնության, և բախում է տեղի ունեցել։ Վասիլյուկը ծնկով հարվածել է Լեսկոյի գլխին, մյուս ոտքով՝ ստամոքսին։ Այնուհետև նա անզգայացել է, Լեսկոն արթնացել է միայն հիվանդանոցում։ Նա գիշերվա ընթացքում վիրահատվել է։ Բժիշկների ախտորոշումը՝ գլխուղեղի փակ վնասվածք, ուղեղի ցնցում, աղիքների, աջ երիկամների և ենթաստամոքսային գեղձի փակ վնասվածք։ Վնասվածքից հետո «Դինամո»-ի երկրպագուները հսկայական պաստառ են պատրաստել՝ գրելով. «Արթուր, մենք քեզ հետ ենք»։

Բելառուսի առաջնության չեմպիոն և արծաթե մրցանակակիր դառնալուց հետո Լեսկոն իր մարմնի վրա դաջվածք է արել։ Նրա թիմում նրան անվանում էին աղվես:

2008 թվականի փետրվարին պայմանագիր է կնքել Կրիվորոջայի «Կրիվբասի» հետ։ Թիմում  հիմնական դարպասապահի տեղը զիջում էր նախ Եվգենի Բորովիկին, իսկ հետո Իսլի Հիդին։ Հիմնականում Լեսկոն խաղացել է պահեստային կազմում, որտեղ 2008/09 մրցաշրջանում երիտասարդական առաջնությունում անցկացրել է 12 խաղ։ «Կրիվբաս»-ի հիմնական կազմ մտնելու համար անցկացրել է 2 խաղ Դոնեցկի «Շախտյորի» (4:2) և Խարկովի «Մետալիստ»-ի (1:3) դեմ։ Ուկրաինայի գավաթում նաև 1 խաղ անցկացրել է «Ֆենիքս-Իլիչովց»-ի դեմ (2:1)։ 2009 թվականի հունիսին Լեսկոն տեղափոխվել է ակումբ։ Նույն տարվա օգոստոսին նա կրկին հանդես է եկել թիմում։ Նա այլևս չէր խաղում թիմում, այլ մարզվում էր կրկնօրինակող կազմի հետ։ 2009 թվականի դեկտեմբերին Արթուր Լեսկոն խզել է պայմանագիրը Կրիվբասի հետ և ազատ գործակալի կարգավիճակ է ստացել։ Լեսկոն «Салідарнасць» պարբերականին տված հարցազրույցում ասել է, որ «Կրիվբաս»-ում կորցրել է երկու տարի և բացասաբար է արձագանքել ակումբի աշխատանքի վրա:

Որոշ ժամանակ անց Կրիվբասի դարպասապահների մարզիչ Տարաս Գրեբենյուկը, ով նրա հետ միասին աշխատել է «Դինամոյում», ասաց, որ «Կրիվբաս»-ում ձախողման մեջ մեղավոր է Լեսկոն:

2010 թվականի ձմռանը ցուցադրվել է Մինսկի «Պարտիզան»-ում։ 2010 թվականի մարտին հրավիրվել է «Փյունիկ»-ի սելեկցիոներների կողմից դիտման։ Մի քանի խաղից հետո, որոնցում ցուցադրել է հիանալի խաղ, պայմանագիր է կնքել ակումբի հետ։ Ակումբի հետ դարձել է Հայաստանի չեմպիոնական մեդալների, գավաթակիր և սուպերգավաթակիր։ Մրցաշարում անցկացված 25 հանդիպումներից 13-ը խաղացել են զրոյով։ Մրցաշրջանի ավարտից հետո տեղափոխվել է Մինսկ, որի հետ երկու տարվա պայմանագիր է կնքել։ 2013 թվականին միացել է «Սլուցկ» ֆուտբոլային ակումբին։ «Սլուցկ» ակումբում անցկացրել է կես մրցաշրջան, խաղացել է 12 խաղ, բաց է թողել 8 գոլ։ Շատ բաներում Արթուրի շնորհիվ «Սլուցկ»-ը նրա հեռանալու պահին Առաջին լիգայի ընթացքում ամենաքիչ գոլ բաց թողնող թիմերից մեկն էր։

2013 թվականի օգոստոսի 7-ին տրանսֆերային պատուհանի փակվելուց մեկ օր առաջ տեղափոխվել է Գերագույն լիգայի «Գոմել» ակումբ՝ պայմանագիր կնքելով մինչև 2013 թվականի վերջ։ Ըստ երևույթին, Գոմելում Արթուրը կոչված էր մրցակցություն կազմել Եգոր Հատկևիչին հիմնական գոլակիրի դիրքի համար։ Այնուամենայնիվ, նա չի հանդես եկել այնպես, ինչպես սպասվում էր։ Գոմելի ակումբում Լեսկոն հանդես է եկել 1-ին համարի ներքո։ Մրցաշրջանի ավարտին հեռացել է ակումբից։

2014 թվականին վերադարձել է «Սլուցկ», որտեղ դարձել է հիմնական դարպասապահը։ Դեկտեմբերին երկարաձգել է պայմանագիրը ակումբի հետ։ Սլուցկյի հիմնական դարպասապահն էր, երբեմն բացակայում էր վնասվածքների պատճառով, իսկ 2016 թվականի օգոստոսին դուրս էր մարզում։ Դեկտեմբերին հեռացել է թիմից։

2017 թվականի հունվարից ցուցադրվում է «Իսլոչ»-ում, սակայն անհաջող։ Մարտին միացել է Մինսկի «Տորպեդոյին»։ Խաղացել է միայն երեք խաղում, որից հետո հունիսին հեռացել է ակումբից։

2017 թվականի հուլիսին միացել է «Բարանովիչի» ֆուտբոլային ակումբ, որտեղ դարձել է հիմնական դարպասապահը։ Դեկտեմբերին հեռացել է թիմից։

2018 թվականի հունվարին համալրել է «Լիդա»-ի կազմը։ Խմբի հիմնական դարպասապահն էր։ Օգոստոսին լքել է «Լիդա» ակումբը և շուտով տեղափոխվել է Մինսկի «Էներգետիկ-ԲԳՈւ», որի հետ հայտնվել է Բարձր լիգայում։ 2019-2020 թվականներին երբեմն դուրս է եկել դաշտ, հերթափոխել է երիտասարդ դարպասապահներին։ 2021 թվականի հունվարին երկարաձգել է պայմանագիրը ակումբի հետ, միաժամանակ զբաղեցրել է խաղացող մարզիչի պաշտոնը։

Կարիերայի հավաքագրում 
Բելառուսի մինչև 21 տարեկանների երիտասարդական հավաքականի կազմում անց է կացրել  6 խաղ և բաց է թողել 7 գոլ։ Բելառուսի ազգային հավաքականի թեկնածու է եղել։

Անձնական կյանք 
Իր ապագա կնոջ Տատյանայի հետ ծանոթացել է դիսկոտեկում և ամուսնացել է 21 տարեկանում։ Ունի երկու որդի՝ Յարոսլավ և Դանիել։

Նրա ֆուտբոլային ֆուտբոլային կուռքը իտալացի Ջանլուիջի Բուֆֆոնն է։

Նվաճումներ 

  Բելառուս
 Բելառուսի չեմպիոն (1)՝ 2004
 Բելառուսի առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ 2005, 2006
  Հայաստան
 Հայաստանի չեմպիոն՝ 2010
 Հայաստանի գավաթակիր՝ 2010
 Հայաստանի սուպերգավաթի հաղթող՝ 2010

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 
 Профиль на сайте weltfussball.com

Փյունիկի ֆուտբոլիստներ
Դինամո Մինսկի ֆուտբոլիստներ
Բելառուս ֆուտբոլային մարզիչներ
Ֆուտբոլի դարպասապահներ