Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյան

Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյան (), հայ հոգևորական գործիչ, Պարսկա-Հնդկաստանի թեմի առաջնորդ (1909-1910), Գևորգյան ճեմարանի տեսուչ (1909-1914), Շամախու թեմի առաջնորդ (1916-1921), Հոգևոր Սինոդի նախագահ (1924-1928)։

Կենսագրություն 
Բագրատ Վարդազարյանը ծնվել է 1869 թվականին Վլադիկավկազում։ 1892 թվականին ավարտել է Գևորգյան ճեմարանը։ Մեկ տարի անց ձեռնադրվել է սարկավագ և որպես ուսուցիչ աշխատել Վլադիկավկազի եկեղեցական-ծխական դպրոցում։ 1893 թվականին ընտրվել է Մայր Աթոռի միաբան, կարգվել Կենտրոնական ուսումնարանական հանձնաժողովի քարտուղար և այդ պաշտոնը զբաղեցրել է մինչև 1895 թվականը։

1896 թվականին Բագրատ արքեպիսկոպոսը ձեռնադրվել է աբեղա և 1897 թվականին ծառայության կանչվել Աստրախանի թեմում, որտեղ դասավանդել է ծխական դպրոցում, այնուհետև նշանակվել է Հյուսիսային Կովկասում Հայոց եկեղեցու գործակալությունների վերատեսուչ, միևնույն ժամանակ՝ քարոզիչ։ Նույն թվականին մեկնել է Մոսկվա և մինչև 1900 թվականը եղել Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի ազատ ունկնդիր։

1899 թվականին ընտրվել է նույն համալսարանին կից հիմնված Բնագիտական, մարդաբանական և ազգագրական Կայսերական ընկերության աշխատակից անդամ և ստացել վարդապետական կոչում։ 1901 թվականին հայոց Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Խրիմյան Հայրիկ կարգադրությամբ Բագրատ Վարդազարյանը վարդապետական կոչումով Մոսկվայից մեկնել է Նոր Ջուղա՝ Գևորգ-Քանանյան դպրոցը հիմնելու համար և միաժամանակ նշանակվել Իրանա-Հնդկաստանի թեմի ընդհանուր փոխանորդ, իսկ 1902 թվականին թեմի դպրոցների թեմական տեսուչ։

Իրանա-Հնդկաստանի թեմում Բագրատ վրդ. Վարդազարյանի գործունեությունը եղել է ծավալուն․ նա հանդես է եկել հոգևոր-մշակութային և կրթական ամենատարբեր ձեռնարկումներով, զարգացրել թեմական կյանքը։ 1904-1905 թվականներին նրա ջանքերով հիմնվել դպրոցներ Չհարմահալ գավառի 4 հայկական գյուղերում, որոնց համար նա ուսուցիչներ է հրավիրել Համադանից։ Բագրատ վրդ. Վարդազարյանի կատարած կարևոր գործերից է 1904-1908 թվականներին Նոր Ջուղայի Ս. Ամենափրկիչ վանքի տպարանում «Նոր Ջուղայի լրաբեր» պարբերականի խմբագրումը և հրատարակությունը, որի համար նրան համարել են Նոր Ջուղայի երկրորդ Խաչատուր վրդ. Կեսարացի։ Պարբերականը ընդհանուր թվով հրատարակել է 45 համար։ 1907 թվականին Բագրատ վրդ. նախաձեռնությամբ Ս. Կատարինյան մենաստանում կառուցվել է երկհարկանի շենք՝ որպես որբանոց-արհեստանոց, ինչպես նաև կառուցվել են մի քանի սենյակներ, որոնք օգտագործել են որպես գորգագործարան։ Ամենայն հայոց կաթողիկոս Մատթեոս Բ Կոստանդնուպոլսեցի կաթողիկոսը 1910 թվականին Բագրատ վարդապետին ծառայության է կանչել Էջմիածին։
Հետագայում Կաթողիկոսական կոնդակով Բագրատ վրդ. նշանակվել է Մայր Աթոռի դիվանապետ (Գևորգ Եի կոնդակով՝ 1912 թ.):

Բագրատ վրդ.Վարդազարյանը կաթողիկոսի մեկ այլ կոնդակով նշանակվել է նաև Գևորգյան հոգևոր ճեմարանի ժամանակավոր տեսուչ։ Նրան անմիջապես հանձնարարվել է «...Էջմիածին հրաւիրել Ճեմարանի ուսուցիչներին՝ օգոստոսի 25-ին նորեկ աշակերտացուների և վերաքննութիւն ունեցող սաների հարցաքննութիւնն եւ ապա դասաւանդութիւնը սկսելու համար. խիստ հսկողութիւն ունենալ Ճեմարանի սաների կարգապահութեան, ուսումնական եւ տնտեսական խնդիրների վրայ»։

Բագրատ վրդ. Վարդազարյանը միաժամանակ համատեղել է տեսչի և դիվանապետի պաշտոնները, մասնակցել է ներեկեղեցական և համազգային կյանքին, զբաղվել ճեմարանին վերաբերող գործերով, կրթական համակարգի բարեփոխմամբ և զարգացմամբ, կազմակերպել է Ճեմարանի Մանկավարժական թանգարանի կառուցումը, Մոսկվայում կատարել է հանգանակություն Ճեմարանին կից բնական գիտությունների բաժանմունք կառուցելու համար։

1913 թվականի օգոստոսի 25-ին Բագրատ Վարդազարյանը ձեռնադրվել է եպիսկոպոս։ 1913 թվականին Մայր Աթոռում Հայ գրերի գյուտի և տպագրության տոնակատարության ժամանակ ծավալուն ելույթ է ունեցել։

1913 թվականին Բագրատ վրդ. Վարդազարյանը Գևորգյան ճեմարանի իր տեսչական պաշտոնին հրաժարական է տալիս, ակայն կաթողիկոսի անմիջական միջամտությամբ և Խորեն եպիսկոպոս Մուրադբեկյանի ջանքերով Բագրատ եպս. մնում իր պաշտոնին։

1914 թվականին «Դաշնակցություն» կուսակցության գործով կալանավորվածների ազատման հարցով հանդիպել է Կովկասի փոխարքա Իլլարիոն Վորոնցով-Դաշկովին։

1914 թվականի դեկտեմբերի 28-ին ստեղծվել է «Եղբայրական օգնության Ս. Էջմիածնի գլխավոր կարգադիր հանձնաժողովը», որի նախագահող է նշանակվել Բագրատ եպիսկոպոսը։ Հանձնաժողովը նյութական միջոցներ և բժշկական օգնություն է ցուցաբերել գաղթականներին և եղեռնից տուժածներին։

1914 թվականին Բագրատ եպսկոպոսը այլ հոգևորականների հետ ակտիվ մասնակցել է Մայր Աթոռի թանկարժեք իրերի Մոսկվա տեղափոխման գործընթացին, եղել է այդ գործի կազմակերպիչներից մեկը։ Նույն ընթացքում Բագրատ եպիսկոպոսը մասնակցել է հայ կամավորական ջոկատների կազմմանը, ֆինանսավորմանը և ռազմական ու տնտեսական գույքի ապահովմանը։

1915 թվականի սեպտեմբերի 17-ին իր գրավոր դիմումի համաձայն Բագրատ եպս. հրաժարվում է Եղբայրական օգնության կարգադիր հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնից և անդամակցությունից։ Նույն թվականի հոկտեմբերին 19-ին Բագրատ եպսկոպոսն ազատվել է նաև դիվանապետի պաշտոնից, իսկ մեկ տարի անց՝ 1916 թվականին իր դիմումի համաձայն ազատվել է Գևորգյան
ճեմարանի տեսուչի պաշտոնից։ Միևնույն կոնդակով Բագրատ եպսկոպոսին հանձնարարվել է հսկողության տակ վերցնել և ավարտել մանկավարժական թանգարանի և բնական գիտությունների շենքի շինարարությունը։

1916 թվականին Բագրատ եպսկոպոսը Գարեգին ծ. վրդ. Հովսեփյանի հետ նշանակվել է հայ հոգևորականության ներկայացուցիչ՝ Կովկասում «Զեմստվո» մտցնելու խորհրդակցություններին մասնակցելու համար։ Նույն թվականի մարտին նշանակվել է Շամախուի թեմի առաջնորդ և Կաթողիկոսական կոնդակով ստանձնել Զանգու առվի շինարարության հանձնաժողովի ղեկավարությունը՝ ։

Այդ աշխատանքներին զուգահեռ 1917 թվականի մարտին Վարդազարյանը մասնակցել է Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Ռուսական եկեղեցուց անջատված Վրաց ուղղափառ եկեղեցու նորընտիր կաթողիկոս-պատրիարք Կյուրիոնի օծմանը, որից հետո Վրաստանի Կոնդակի առաջնորդ Տ. Մխիթար եպիսկոպոսի և Էջմիածինի Սինոդի անդամ Տ. Գևորգ վարդապետի հետ մեկնել է Թիֆլիս՝ Ռուսաստանի ժամանակավոր
կառավարության կողմից Կովկաս ուղարկած ներկայացուցիչներին շնորհավորելու։ Նույն թվականի սեպտեմբերի 29-ին, որպես Հայոց եկեղեցու ներկայացուցիչ մասնակցել է Թիֆլիսում բացված Հայկական ազգային համախորհրդակցությանը։

1918 թվականի դեկտեմբերի 14-ին իր նամակներից մեկում Վարդազարյանն անդրադարձել է Բաքվի, Շամախիի, Գանձակի և հարակից բնակավայրերի հայ բնակչության կոտործի մասին՝ «Ինչպէս Կովկասի միւս մասերում, այնպէս և այս շրջանում չափազանց եռանդուն գործում էին տաճկական զինուորականները (մեծ մասամբ գերությունից փախած) և էմիսարները, որոնք կազմակերպում էին տեղական թուրքական ոյժերը, զինում, վարժեցնում, զինապահեստների վրայ յարձակւում, ռուս և հայ զիուորներին զինաթափ անում, կողոպտում, ճանապարհները կապում և այլն»։ Բագրատ եպսկոպոսը կազմակերպել է թեմի կենտրոնը Շամախիից Բաքու տեղափոխման գործընթացը, որտեղ Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցին դարձրել է առաջնորդանիստ։ Բաքվի անգլիական հրամանատարության կարգադրությամբ կազմել է թուրքերի կողմից թալանած եկեղեցական իրերի, առարկաների, սպասքի և հարստությունների մանրամասն ցուցակ։

1920 թվականի փետրվարի 14-ին Բագրատ եպսկոպոսը նշանակվել է Սինոդի անդամ։ 1921 թվականին ազատվել է Բաքվի թեմի առաջնորդի պաշտոնից,
տեղափոխվել Էջմիածին և նշանակվել Սինոդի նախագահ։

Էջմիածնի տպարանը փակելու կապակցությամբ 1922 թվականի հունիսի 7-ին Բագրատ արքեպիսկոպոսը գրությամբ իր վրդոհմունքն է հայտնել Խորհրդային Հայաստանի կառավարության և լուսժողոկոմ Պ. Մակինցյանի բռնի արարքների դեմ։ Պ. Մակինցյանի գործունեությունը նա բնութագրել է «...գռեհիկ դիրք» ու Էջմիածնի դեմ ծայրահեղորեն թշնամի, ավելացրել, որ «Բռնապետությունը աջից լինի թե ձախից, ատելի է Էջմիածնի համար»։

1923 թվականին Մայր Աթոռում բարձրանում է դժգոհության մեծ ալիք՝ ընդդեմ Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանի գործունեության, ինչի արդյունքում Բագրատ արքեպիսկոպոս հրաժարական է տալիս վանական կառավարության նախագահի պաշտոնիցԽորեն։

1924-1928 թվականներին Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը եղել է Սինոդի լուծարման արդյունքում ստեղծված Գերագույն հոգևոր խորհրդի անդամ, տարատեսակ հարցերի վերաբերյալ Խորհրդային իշխանությունների հետ բանակցություններում ունեցել է ակտիվ դերակատարություն, Մայր Աթոռը ներկայացրել է ամենատարբեր ատյաններում։

Իբրև հակախորհրդային քարոզչություն իրականացնող խորհրդային գաղտնի գործակալների կողմից նրա անունը դասվում է հայտնի հոգևորականներ Ներսես Մելիք-Թանգյանի, Գարեգին եպսկոպոս Հովսեփյանի, Մեսրոպ արքեպիսկոպոս Տեր-Մովսիսյանի ցանկում։

1925 թվականին Մոսկվայում կառավարության անդամների հետ բանակցություններ է վարել Հայոց եկեղեցու կարգավիճակի, հետագայի, իրավունքների և այլնի վերաբերյալ։ Այդ նթացքում հանդիպում է ԱՍԴՀ ներկայացուցիչ Սահակ Տեր-Գաբրիելյանի, Անդրգործկոմի տնտեսական-իրավական մասի վարիչ Ա. Սաբանինի և ուրիշների հետ։ ։

1925-1926 թվականներին մասնակցել է տոմարական փոփոխությունների վերաբերյալ խորհրդակցություններին, զբաղվելտոմարական խնդիրներով, եղել է Նոր Նախիջևանում, Մոսկվայում, Արմավիրում, Թիֆլիսում։

1927 թվականին Բարգրատ արքեպիսկոպոսը նշանակվել է Վրաստանի թեմում կաթողիկոսի ներկայացուցիչ, Վրաստանի թեմական խորհրդի նախագահ և թեմակալ առաջնորդ՝ մինչև նոր թեմակալ առաջնորդի ընտրության կազմակերպումը։ Իշխանությունների հետ տարաձայնությունների պատճառով Անդրկովկասյան պետական քաղաքական վարչությունը Թիֆլիսում մնալու դեմ արգելք է դրել և թույլ չի տվել նրան այլևս վերադառնա Վրաստան։

1928-1932 թվականներին Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը եղել է Հյուսիսային Կովկասի և Աստրախանի թեմի առաջնորդ։

Հիվանդություն 
1931 թվականին Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը ծանր հիվանդանում է, ինչի պատճառով հրաժարվում է թեմի առաջնորդական պաշտոնից։ Գերագույն հոգևոր խորհորդը ընդունել է նրա հրաժարականը, սակայն իշխանությունները թույլ չեն տվել նա վերադառնա Էջմիածին։ Միայն Ամենայն հայոց կաթողիկոսի տեղապահ Խորեն Ա Մուրադբեկյանի խնդրագրերից հետո է հնարավոր եղել նրա վերադարձը Հայաստան։

1932 թվականից եղել է Էջմիածնի միաբանների շարքում, մասնակցել է Ամենայն Հայոց Կաթղիկոսի ընտրություններին, նախնական շրջանում եղել է թեկնածուների ցուցակում, սակայն հետագայում հրաժարական է տվել։ Խորեն Ա Մուրադբեկյանի Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս ընտրվելուց հետո հրաժարվել է Գերագույն հոգևոր խորհրդի անդամությունից։

Ձերբակալում, գնդակահարում, արդարացում 
1938 թվականի փետրվարին Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը ձերբակալվել է և Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ՆԳԺԿ հատուկ եռյակը 1938 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ գնդակահարվել։

1958 թվականին Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը արդարացվել է։ Ըստ մեղադրանքի Բագրատ արքեպիսկոպոս Վարդազարյանը «... լինելով հ/ս տրամադրված տարր, պտտվում էր Էջմիածնի վանքի հոգևորականների շրջանակներում, պարբերաբար վարում էր հ/խ ագիտացիա և ուներ հ/հ արտահայտություններ հասցեագրված կուսակցությանը և կառավարությանը»։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին աղբյուրներ 
Բագրատ Եպիսկոպոս Վարդազարյանի հոգևոր և հասարակական գործոինեությունը Բաքվի նահանգում 1918 թվականին 
Հայոց եկեղեցու նվիրյալը. Բագրատ արք. Վարդազարյան 

Հոգևորականներ ըստ ազգության
Հայ հոգևորական գործիչներ
Հայ քահանաներ
Հայ արքեպիսկոպոսներ
Ստալինյան բռնաճնշումների հայ զոհեր