Համեմատական առավելություն

Համեմատական առավելություն,  տնտեսական մոդելում գործակալների ​​առավելությունը մյուսների նկատմամբ՝ որոշակի ապրանք արտադրելու հարցում, եթե նրանք կարող են արտադրել այդ ապրանքը ավելի ցածր հարաբերական հնարավոր արժեքով կամ ինքնավար գնով, այսինքն՝ առևտուրից առաջ ավելի ցածր հարաբերական սահմանային արժեքով ։ Համեմատական ​​առավելությունը նկարագրում է անհատների, ընկերությունների կամ ազգերի առևտրից ստացված աշխատանքի տնտեսական իրականությունը, որը բխում է նրանց գործոնային օժտվածության կամ տեխնոլոգիական առաջընթացի տարբերություններից ։ (Բացարձակ առավելությունը, համեմատելով արտադրանքը մեկ անգամ (աշխատանքի արդյունավետություն) կամ մեկ մուտքային նյութի քանակով (դրամական արդյունավետություն), սովորաբար համարվում է ավելի ինտուիտիվ, բայց ավելի քիչ ճշգրիտ )։

Դեյվիդ Ռիկարդոն 1817 թվականին մշակեց համեմատական ​​առավելությունների դասական տեսությունը՝ բացատրելու, թե ինչու են երկրները զբաղվում միջազգային առևտրով, նույնիսկ այն դեպքում, երբ մի երկրի աշխատողներն ավելի արդյունավետ են արտադրում յուրաքանչյուր ապրանք, քան մյուս երկրներում աշխատողները։ Նա ցույց տվեց, որ եթե երկու երկրներ, որոնք կարող են երկու ապրանք արտադրել, ներգրավվեն ազատ շուկայում (չնայած այն ենթադրությամբ, որ կապիտալն ու աշխատուժը չեն շարժվում միջազգայնորեն),ապա յուրաքանչյուր երկիր կավելացնի իր ընդհանուր սպառումը` արտահանելով այն ապրանքը, որի համար ունի համեմատական ​​արժեք, առավելություն մյուս ապրանքների ներմուծման ժամանակ՝ պայմանով, որ երկու երկրների միջև առկա են աշխատանքի արտադրողականության տարբերություններ ։ Ռիկարդոյի տեսությունը, որը լայնորեն համարվում է տնտեսագիտության մեջ ամենահզոր, բայց հակաինտուիտիվ պատկերացումներից մեկը, ենթադրում է, որ միջազգային առևտրի մեծ մասի համար պատասխանատու է համեմատական ​​առավելությունը, այլ ոչ թե բացարձակ առավելությունը ։

Դասական տեսությունը Դեյվիդ Ռիկարդոյի ձևակերպումներում 
Բացարձակ առավելության հայեցակարգը․ որպես միջազգային առևտրի հիմք, առաջին անգամ ակնարկվել է 1776 թվականին Ադամ Սմիթի «Ազգերի հարստությունը» գրքում.

Գրելով 1808 թվականին՝ Սմիթից մի քանի տասնամյակ անց, Ռոբերտ Թորենսը ձևակերպեց համեմատական առավելությունների նախնական սահմանումը որպես առևտրի փակումից կորուստ.
 
1814 թվականին անանուն հրատարակված «Նկատառումներ օտարերկրյա եգիպտացորենի ներմուծման վերաբերյալ» գրքույկում ներկայացված էր համեմատական առավելություն հասկացության ամենավաղ գրանցված ձևակերպումը։ Հետագայում Տորրենսը 1815 թվականին հրատարակեց իր աշխատությունը «External Corn Trade»՝ ընդունելով այս գրքույկի հեղինակի առաջնահերթությունը ։

1817 թվականին Դեյվիդ Ռիկարդոն իր «Քաղաքական տնտեսության և հարկման սկզբունքների մասին» գրքում հրապարակեց այն, ինչը հայտնի դարձավ որպես համեմատական առավելությունների տեսություն։

Ռիկարդոյի օրինակ 

Հայտնի օրինակում Ռիկարդոն դիտարկում է համաշխարհային տնտեսությունը, որը բաղկացած է երկու երկրներից՝ Պորտուգալիայից և Անգլիայից, որոնցից յուրաքանչյուրը արտադրում է նույն որակի երկու ապրանք։ Պորտուգալիայում հնարավոր է գինի և կտոր արտադրել ավելի քիչ աշխատուժով, քան Անգլիայում կպահանջվեր նույն քանակությամբ արտադրել։ Այնուամենայնիվ, այդ երկու ապրանքների արտադրության հարաբերական ծախսերը կամ արժեքի դասակարգումը տարբերվում են երկրների միջև։

Այս օրինակում Անգլիան կարող էր 100 ժամ աշխատել մեկ միավոր կտոր արտադրելու համար կամ արտադրել  միավոր գինի։ Մինչդեռ, համեմատած, Պորտուգալիան կարող էր 100 ժամ աշխատուժ տալ   կտորի կամ արտադրանքի միավորների արտադրության համար, կամ արտադրեր  միավոր գինի։ Պորտուգալիան բացարձակ առավելություն ունի և՛ կտորեղեն, և՛ գինի արտադրելու համար, քանի որ ավելի շատ արտադրվում է ժամում (քանի որ  > 1). Եթե ​​կապիտալն ու աշխատուժը շարժական լինեին, և՛ գինին, և՛ կտորը պետք է արտադրվեին Պորտուգալիայում, որտեղ Անգլիայի կապիտալն ու աշխատուժը պետք է հեռացվեր։ Եթե ​​դրանք շարժական չէին, ինչպես Ռիկարդոն կարծում էր, ապա Անգլիայի համեմատական ​​առավելությունը (պայմանավորված ավելի ցածր հնարավորությունների արժեքի) կտոր արտադրելու հարցում նշանակում է, որ այն ունի ավելի շատ ապրանք արտադրելու խթան, որը նրանց համար համեմատաբար ավելի էժան է, քան արտադրելը։ 

Առևտրի բացակայության դեպքում Անգլիան պահանջում է 220 ժամ աշխատանք՝ և՛ մեկ միավոր կտոր և գինի արտադրելու, և՛ սպառելու համար, մինչդեռ Պորտուգալիան պահանջում է 170 ժամ աշխատանք՝ նույն քանակությամբ արտադրելու և սպառելու համար։ Անգլիան ավելի արդյունավետ է կտոր արտադրել, քան գինի, իսկ Պորտուգալիան ավելի արդյունավետ է գինի արտադրել, քան կտորեղեն։ Այսպիսով, եթե յուրաքանչյուր երկիր մասնագիտանում է այն ապրանքների մեջ, որոնց համար ունի համեմատական ​​առավելություն, ապա երկու ապրանքների համաշխարհային արտադրությունն էլ կաճի, քանի որ Անգլիան կարող է 220 աշխատաժամանակ ծախսել 2,2 միավոր կտոր արտադրելու համար, մինչդեռ Պորտուգալիան կարող է ծախսել 170 ժամ՝ 2,125 միավոր կտոր արտադրելու համար։ Ավելին, եթե երկու երկրներն էլ մասնագիտանան վերոհիշյալ ձևով․ կարող են սպառել առնվազն մեկ միավոր կտոր և գինի, ընդ որում 0-ից 0,2 միավոր կտորեղեն և 0-ից 0,125 միավոր գինի մնում է համապատասխան յուրաքանչյուր  երկրում, որը պետք է սպառվի կամ արտահանվի։ Հետևաբար, և՛ Անգլիան, և՛ Պորտուգալիան կարող են ավելի շատ գինի և կտոր օգտագործել ազատ առևտրի պայմաններում, քան ինքնավարության պայմաններում։

Ռիկարդյան մոդել 
Ռիկարդյան մոդելը միջազգային առևտրի ընդհանուր հավասարակշռության մաթեմատիկական մոդել է ։ Չնայած Ռիկարդոյի մոդելի գաղափարն առաջին անգամ ներկայացվել է շահույթի մասին էսսեում (մեկ ապրանքի տարբերակ), իսկ հետո Դևիդ Ռիկարդոյի "Սկզբունքներ"-ում (մի քանի ապրանքների տարբերակ), Ռիկարդոյի առաջին մաթեմատիկական մոդելը հրապարակվել Է Ուիլյամ Ուելի կողմից 1833 թվականին։ Ռիկարդոյի մոդելի ամենավաղ ստուգումը կատարվել է Գ. Դ. Ա. Մակդուգալի կողմից, որը հրապարակվել է Economic Journal-ում 1951-ի եւ 1952-ի համար։ 

Ստորև բերված է Ռիկարդոյի դասական մոդելի տիպիկ ժամանակակից մեկնաբանությունը։ 

Համաշխարհային տնտեսությունը բաղկացած է երկու երկրներից․ ներքին եւ արտաքին, որոնք արտադրում են գինի և գործվածքներ։ Աշխատուժը, արտադրության միակ գործոնը, շարժական է երկրի ներսում, բայց ոչ միջազգայնորեն, կարող է լինել միգրացիայի միջև հատվածների, բայց ոչ երկրների միջև։ Մենք նշանակել աշխատուժը տանը -ի միջոցով , գումարը աշխատուժի համար անհրաժեշտ արտադրության մեկ միավոր գինու համար  -ով, և  աշխատանքի համար անհրաժեշտ արտադրության մեկ միավոր գործվածքների գումարը  -ով։ Ընդհանուր գումարը գինու և գործվածքների արտադրված տանը, կազմում են համապատասխանաբար՝  և  ։Մենք նշում ենք նույն փոփոխականները օտարերկրյա ընկերության համար ՝ ավելացնելով պարզ թիվ։ Օրինակ,   - ը արտարժույթի գինու միավորի արտադրության համար անհրաժեշտ աշխատանքի քանակն է։

Մենք չգիտենք, թե արդյոք ներքին ընկերությունը կարող է արտադրել գործվածք, ծախսելով ավելի քիչ աշխատանքային ժամ, քան օտարերկրյան։ Այսինքն, մենք չգիտենք, թե արդյոք ։ Նմանապես, մենք չգիտենք, թե արդյոք տունը կարող է արտադրել գինի, ծախսելով ավելի քիչ ժամվա աշխատանք, թե օտարերկրյա ընկերությունը։ Այնուամենայնիվ, մենք ենթադրում ենք, որ ներքին արտադրողը համեմատաբար ավելի արդյունավետ է, քան օտարերկրյա, գինու համեմատ հյուսվածքների արտադրության մեջ։

Համարժեքորեն, մենք կարող ենք ենթադրել, որ տունը հագուստի համեմատական առավելություն ունի այն իմաստով, որ այն գինու առումով կտավի համար ավելի ցածր հնարավորություն ունի, քան օտարերկրյա։

Առևտրի բացակայության դեպքում յուրաքանչյուր երկրում կտորի և գինու հարաբերական գինը որոշվում է բացառապես ապրանքների հարաբերական աշխատուժի արժեքով։ Հետևաբար, կտորի հարաբերական ինքնավար գինն է  տանը և   արտասահմանում ։ Ազատ առևտրի դեպքում յուրաքանչյուր երկրում կտորի կամ գինու գինը համաշխարհային գինն է  կամ .

Կտորի և գինու համաշխարհային պահանջարկը (կամ առաջարկը) հաշվի առնելու փոխարեն, մեզ հետաքրքրում է հագուստի և գինու համաշխարհային պահանջարկը (կամ հարաբերական առաջարկը), որը մենք սահմանում ենք որպես կտորի համաշխարհային պահանջարկի (կամ առաջարկի) հարաբերակցությունը գինու համաշխարհային պահանջարկը (կամ առաջարկը)։ Ընդհանուր հավասարակշռության պայմաններում համաշխարհային հարաբերական գինը   կորոշվի համաշխարհային հարաբերական պահանջարկի խաչմերուկով՝  և համաշխարհային հարաբերական մատակարարում՝  կորերով։

Մենք ենթադրում ենք, որ հարաբերական պահանջարկի կորը արտացոլում է փոխարինման ազդեցությունը և նվազում է հարաբերական գնի նկատմամբ։ Հարաբերական մատակարարման կորի վարքագիծը, այնուամենայնիվ, պահանջում է ավելի սերտ ուսումնասիրություն։ Հիշելով մեր սկզբնական ենթադրությունը, որ տունն ունի հագուստի համեմատական ​​առավելություն, մենք դիտարկում ենք հինգ հնարավորություն տվյալ գնով մատակարարվող կտորի հարաբերական քանակի համար։

 Եթե , ապա արտասահմանյան ընկերությունը մասնագիտանում է գինու մեջ, վարձատրությունը   գինեգործության ոլորտում ավելի բարձր է , քան կտորի ոլորտում։Այնուամենայնիվ, տնային աշխատողները անտարբեր են ցանկացած ոլորտում աշխատելու միջև։ Արդյունքում, մատակարարվող կտորի քանակը կարող է ցանկացած արժեք ունենալ։
 Եթե , ապա և՛ հայրենական, և՛ արտասահմանյան ընկերությունները մասնագիտացված են գինու մեջ՝ վերը նշված նմանատիպ պատճառներով, և, հետևաբար, մատակարարվող կտորի քանակը զրոյական է։
 Եթե , ապա տնային արտադրությունը մասնագիտանում է կտորի մեջ, մինչդեռ օտարերկրյա տնկերությունը մասնագիտացած է գինու մեջ։ Մատուցվող կտորի քանակը տրվում է   հարաբերակցությամբ։
 Եթե , ապա և՛ տնային, և՛ արտաքին տնկերությունները մասնագիտանում են կտորի մեջ։ Մատակարարվող կտորի քանակությունը ձգտում է անսահմանության, քանի որ մատակարարվող գինու քանակը մոտենում է զրոյի։
 Եթե , ապա տնային արտադրությունը մասնագիտանում է կտորի մեջ, մինչդեռ օտարերկրյա աշխատողները անտարբեր են ոլորտների միջև։ Կրկին, մատակարարվող կտորի հարաբերական քանակը կարող է ցանկացած արժեք ունենալ։

Քանի դեռ հարաբերական պահանջարկը վերջավոր է, հարաբերական գինը միշտ սահմանափակված է անհավասարությամբ․

Ավարտական պայմաններում տնային արտադրությունը բախվում է ձևի արտադրության սահմանափակմանը․

որից հետևում է, կտորի սպառումը արտադրական հնարավորությունների սահմանին է հավասարվում․
։

Ազատ առևտրով տնային արտադրությունը արտադրում է բացառապես կտորեղեն, որի քանակն արտահանում է գերակշռող տեմպերով գինու դիմաց։ Այսպիսով, տնային արտադրության ընդհանուր սպառումն այժմ ենթակա է սահմանափակումների․

մինչդեռ դրա կտորի սպառումը սպառման հնարավորությունների սահմանին տրված է․
.

Արտաքին առևտրի համար գործում է սիմետրիկ փաստարկ։ Հետևաբար, առևտուր անելով և մասնագիտանալով այն ապրանքի վրա, որի համար ունի համեմատական ​​առավելություն, յուրաքանչյուր երկիր կարող է ընդլայնել իր սպառման հնարավորությունները։ Սպառողները կարող են ընտրել գինու և կտորի կապոցներից, որոնք իրենք չէին կարող արտադրել փակ տնտեսություններում։

Համեմատական ​​առավելությունների տեսությունն ապացուցելու մեկ այլ եղանակ կա, որը պահանջում է ավելի քիչ ենթադրություն, քան վերը նշված մանրամասն ապացույցը, և, մասնավորապես, չի պահանջում, որ ժամավարձը հավասար լինի երկու ճյուղերում, և չի պահանջում որևէ հավասարակշռություն առաջարկի և պահանջարկի միջև։ Նման ապացույցը կարող է տարածվել բազմաթիվ ապրանքների և բազմաթիվ երկրների, ոչ մշտական ​​եկամտաբերության և արտադրության մեկից ավելի գործոնների հետ կապված իրավիճակների վրա։

Առևտրի պայմաններ 
Առևտրի պայմաններն այն փոխարժեքն է, որով մեկ ապրանքը կարող է վաճառվել մյուսի հետ։ Եթե ​​երկու երկրներն էլ մասնագիտանում են այն ապրանքների մեջ, որոնց համար նրանք ունեն համեմատական ​​առավելություն, ապա առևտուր են անում, ապրանքի առևտրի պայմանները (որն օգուտ է բերում երկու կազմակերպություններին) կկազմի յուրաքանչյուր կազմակերպության հնարավոր ծախսերի միջև։ Վերևի օրինակում կտորի մեկ միավորը վաճառվում է   և  միավոր գինու միջև։

Հաբերլերի հնարավոր ծախսերի ձևակերպում
1930 թվականին ավստրիացի-ամերիկացի տնտեսագետ Գոթֆրիդ Հաբերլերը անջատեց համեմատական առավելությունների ուսմունքը Ռիկարդոյի արժեքի աշխատանքի տեսությունից և տրամադրեց ժամանակակից հնարավորությունների ծախսերի ձևակերպում։ Հաբերլերի համեմատական առավելությունների վերաձևակերպումը հեղաշրջում կատարեց միջազգային առևտրի տեսության մեջ և դրեց ժամանակակից առևտրի տեսությունների հայեցակարգային հիմքը։

Հաբերլերի նորամուծությունը վերաձևակերպելն էր համեմատական առավելությունների տեսությունն այնպես, որ X-ի արժեքը չափվում է Y-ի արտադրության կորցրած միավորներով, այլ ոչ թե լավ X արտադրելու համար անհրաժեշտ աշխատուժի միավորներով, ինչպես Ռիկարդյան ձևակերպման մեջ։ Հաբերլերն իրականացրել է համեմատական առավելությունների այս հնարավորություն-ծախս ձևակերպումը` ներմուծելով արտադրության հնարավորության կորի հայեցակարգը միջազգային առևտրի տեսության մեջ։

Ժամանակակից տեսություններ
1817 թվականից ի վեր, տնտեսագետները փորձել են ընդհանրացնել Ռիկարդյան մոդելը և համեմատական ​​առավելության սկզբունքը ստանալ ավելի լայն միջավայրերում, հատկապես նեոկլասիկական հատուկ գործոնների՝ Ռիկարդո-Վիների (որը թույլ է տալիս մոդելը ներառել ավելի շատ գործոններ, քան աշխատուժը) և գործոնի համամասնությունները-Օհլինի մոդելներ։ Առևտրի նոր տեսության հետագա զարգացումները, որոնք մասամբ պայմանավորված են H–O մոդելի էմպիրիկ թերություններով և ներարդյունաբերական առևտուրը բացատրելու անկարողությամբ, բացատրություն են տվել առևտրի այն ասպեկտներին, որոնք հաշվի չեն առնվում համեմատական ​​առավելություններով։ Այնուամենայնիվ, այնպիսի տնտեսագետներ, ինչպիսիք են Ալան Դերդորֆը, Ավինաշ Դիքսիթը, Գոթֆրիդ Հաբերլերը և Վիկտոր Դ. Նորմանը պատասխանել են համեմատական ​​առավելությունների սկզբունքի ավելի թույլ ընդհանրացումներով, որոնց դեպքում երկրները հակված են միայն արտահանել ապրանքներ, որոնց համար նրանք ունեն համեմատական ​​առավելություն։

Ապրանքների ձևակերպման շարունակականություն
Ե՛վ Ռիկարդյան, և՛ H–O մոդելներում համեմատական ​​առավելությունների տեսությունը ձևակերպված է 2 երկիր/2 ապրանքների դեպքում։ Այն կարող է տարածվել 2 երկրների/շատ ապրանքների դեպքի վրա կամ շատ երկրների/2 ապրանքների դեպքում։ Ապրանքներ ավելացնելը ապրանքների սահուն շարունակականություն ունենալու համար Դորնբուշի, Ֆիշերի և Սամուելսոնի հիմնական փաստաթղթի հիմնական պատկերացումն է։ Իրականում, համեմատական ​​առավելությունների շղթայում ապրանքների աճող քանակի ներմուծումը աննշան է դարձնում աշխատուժի պահանջների հարաբերակցության միջև եղած բացերը, որի դեպքում սկզբնական մոդելի ցանկացած ապրանքի շուրջ հավասարակշռության երեք տեսակները փլուզվում են նույն արդյունքով։ Այն հատկապես թույլ է տալիս ներառել տրանսպորտային ծախսերը, թեև շրջանակը մնում է սահմանափակված երկու երկրների համար։ Բայց շատ երկրների (3-ից ավելի երկրներ) և շատ ապրանքների (3-ից ավելի ապրանքների) դեպքում համեմատական ​​առավելություն հասկացությունը պահանջում է էապես ավելի բարդ ձևակերպում։

Դերդորֆի համեմատական ​​առավելությունների ընդհանուր օրենք
Համեմատական ​​առավելությունների թերահավատներն ընդգծել են, որ դրա տեսական հետևանքները գրեթե չեն պահպանվում, երբ կիրառվում են առանձին ապրանքների կամ ապրանքների զույգերի նկատմամբ բազմաթիվ ապրանքների աշխարհում։ Դերդորֆը պնդում է, որ համեմատական ​​առավելությունների մասին պատկերացումները մնում են ուժի մեջ, եթե տեսությունը վերահաստատվի բոլոր ապրանքների միջինների առումով։ Նրա մոդելները բազմաթիվ պատկերացումներ են տալիս առևտրի վեկտորների և վեկտորների միջև հարաբերակցության վերաբերյալ՝ համեմատական ​​առավելությունների հարաբերական-ավտարկիկ գնային չափորոշիչներով։ «Դիրդորֆի համեմատական ​​առավելությունների ընդհանուր օրենքը» մի քանի ապրանքներ ներառող մոդել է, որը հաշվի է առնում սակագները, տրանսպորտային ծախսերը և առևտրի այլ խոչընդոտները։

Այլընտրանքային մոտեցումներ
Վերջերս Յ. Շիոզավային հաջողվեց կառուցել միջազգային արժեքի տեսություն՝ Ռիկարդոյի՝ արտադրության արժեքի արժեքի տեսության ավանդույթի համաձայն։ Սա հիմնված էր ենթադրությունների լայն շրջանակի վրա. Շատ ապրանքներ; Երկրում արտադրանքի արտադրության մի քանի տեխնիկա. Ներդրումների առևտուր (միջանկյալ ապրանքները ազատ առևտուր են անում); Կանխապես որոշված ​​կյանքի ընթացքում կայուն արդյունավետությամբ կայուն կապիտալ ապրանքներ. Տրանսպորտային ծախսեր չկան (կարելի է երկարաձգել դրական ծախսերի դեպքում)։ 

Հայտնի մեկնաբանության մեջ Մակքենզին մատնանշեց, որ «մեկ պահի դիտարկումը կհամոզի մեկին, որ Լանկաշիրը դժվար թե բամբակե կտոր արտադրի, եթե բամբակն աճեցվեր Անգլիայում»։  Այնուամենայնիվ, Մակքենզին և ավելի ուշ հետազոտողները չկարողացան ստեղծել ընդհանուր տեսություն, որը ներառում է վաճառվող մուտքային ապրանքներ մաթեմատիկական դժվարության պատճառով։ Ինչպես նշում է Ջոն Չիփմանը, Մակքենզին գտավ, որ «միջանկյալ արտադրանքի առևտրի ներդրումը դասական վերլուծության մեջ հիմնարար փոփոխություն է պահանջում»։ Երկարատև կապիտալ ապրանքները, ինչպիսիք են մեքենաները և կայանքները, արտադրանքի մուտքերն են նույն վերնագրով որպես մաս և բաղադրիչներ։

Հաշվի առնելով նոր տեսությունը, ֆիզիկական չափանիշ գոյություն չունի։ Դերդորֆն ուսումնասիրում է սահմանումների 10 տարբերակ երկու խմբերում, սակայն չկարողացավ ընդհանուր բանաձև տալ միջանկյալ ապրանքների դեպքում։ Մրցակցային օրինաչափությունները որոշվում են աշխարհի ամենաէժան ապրանքները գտնելու թրեյդերների փորձերով։ Ամենաէժան ապրանքի որոնումը ձեռք է բերվում համաշխարհային օպտիմալ գնումներով։ Այսպիսով, նոր տեսությունը բացատրում է, թե ինչպես են ձևավորվում մատակարարման համաշխարհային շղթաները։

Էմպիրիկ մոտեցում համեմատական ​​առավելություններին
Համեմատական ​​առավելությունը տեսություն է այն առավելությունների մասին, որոնք կբերեն մասնագիտացումը և առևտուրը, այլ ոչ թե իրական վարքագծի վերաբերյալ խիստ կանխատեսում։ Գործնականում կառավարությունները սահմանափակում են միջազգային առևտուրը տարբեր պատճառներով. Ուլիսես Ս. Գրանտի օրոք ԱՄՆ-ը հետաձգեց ազատ առևտրի բացումը մինչև իր արդյունաբերության հզորացումը՝ հետևելով ավելի վաղ Մեծ Բրիտանիայի օրինակին։ Այնուամենայնիվ, կա մեծ համեմատական ​​առավելությունների կանխատեսումները ստուգող էմպիրիկ աշխատանքի ծավալը։ Էմպիրիկ աշխատանքները սովորաբար ներառում են որոշակի մոդելի կանխատեսումների փորձարկում։ Օրինակ, Ռիկարդյան մոդելը կանխատեսում է, որ երկրների տեխնոլոգիական տարբերությունները հանգեցնում են աշխատանքի արտադրողականության տարբերությունների։ Աշխատանքի արտադրողականության տարբերություններն իրենց հերթին որոշում են տարբեր երկրների համեմատական ​​առավելությունները։ Օրինակ՝ Ռիկարդյան մոդելի փորձարկումը ներառում է աշխատանքի հարաբերական արտադրողականության և միջազգային առևտրի օրինաչափությունների միջև հարաբերությունների ուսումնասիրություն։ Կոշիկ արտադրելու համեմատաբար արդյունավետ երկիրը հակված է կոշիկի արտահանմանը։

Ուղիղ թեստ՝ Ճապոնիայի բնական փորձ
Համաշխարհային մասշտաբով համեմատական ​​առավելությունների վավերականության գնահատումը ժամանակակից տնտեսությունների օրինակներով վերլուծական առումով դժվար է, քանի որ գլոբալիզացիան խթանող բազմաթիվ գործոնների. նույնիսկ եթե մենք կարողանանք մեկուսացնել բաց առևտրի աշխատանքը այլ գործընթացներից, դրա պատճառահետևանքային ազդեցության հաստատումը նույնպես բարդ է մնում։ Դա կպահանջի համեմատություն հակափաստարկային աշխարհի հետ, առանց բաց առևտրի։ Հաշվի առնելով գլոբալացման տարբեր ասպեկտների երկարակեցությունը, դժվար է գնահատել բաց առևտրի ազդեցությունը որոշակի տնտեսության վրա։

Դենիել Բերնհոֆենը և Ջոն Բրաունը փորձել են լուծել այս խնդիրը՝ օգտագործելով շուկայական տնտեսության մեջ բաց առևտուր անսպասելի անցման բնական փորձը։ Նրանք կենտրոնանում են Ճապոնիայի դեպքի վրա։ Ճապոնական տնտեսությունն իսկապես զարգացել է մի քանի դարերի ընթացքում ինքնավարության և միջազգային առևտրից գրեթե մեկուսացման պայմաններում, սակայն 19-րդ դարի կեսերին 30 միլիոն բնակչությամբ բարդ շուկայական տնտեսություն էր։ Արևմուտքի ռազմական ճնշման ներքո Ճապոնիան մի շարք անհավասար պայմանագրերի միջոցով բացեց իր տնտեսությունը արտաքին առևտրի համար։

1859 թվականին պայմանագրերը սահմանափակեցին մաքսատուրքերը մինչև 5% և առևտուրը բացեցին արևմտյան երկրների համար։ Հաշվի առնելով, որ ինքնաբավությունից կամ ինքնաբավությունից բաց առևտրի անցումը դաժան էր, առևտրի առաջին 20 տարիներին տնտեսության հիմունքների մեջ քիչ փոփոխություններ տեղի ունեցան։ Համեմատական ​​առավելությունների ընդհանուր օրենքը սահմանում է, որ տնտեսությունը միջինում պետք է արտահանի ցածր ինքնաբավ գներով և ներմուծի ապրանքներ՝ բարձր ինքնաբավ գներով։ Բերնհոֆենը և Բրաունը պարզել են, որ մինչև 1869 թվականը Ճապոնիայի հիմնական արտահանման գինը՝ մետաքսը և ածանցյալները, իրական արտահայտությամբ 100%-ով աճել են, մինչդեռ բազմաթիվ ներմուծվող ապրանքների գները նվազել են 30-75%-ով։ Հաջորդ տասնամյակում ներմուծման և համախառն ներքին արդյունքի հարաբերակցությունը հասել է 4%-ի։

Կառուցվածքային գնահատում
Համեմատական ​​առավելությունների վավերականությունը ցույց տալու մեկ այլ կարևոր միջոց է «կառուցվածքային գնահատման» մոտեցումները։ Այս մոտեցումները հիմնված են երկու երկրների համար երկու ապրանքների Ռիկարդյան ձևակերպման և բազմաթիվ ապրանքների կամ բազմաթիվ երկրների հետ հաջորդող մոդելների վրա։ Նպատակն է եղել հասնել մի քանի ապրանքների և բազմաթիվ երկրների հաշվառման ձևակերպման, որպեսզի ավելի ճշգրիտ արտացոլվեն իրական աշխարհի պայմանները։ Ջոնաթան Իթոնը և Սամուել Կորտումն ընդգծել են, որ համոզիչ մոդելը պետք է ներառի «ապրանքների շարունակականության» գաղափարը, որը մշակվել է Դորնբուշի և այլոց կողմից․ ինչպես ապրանքների, այնպես էլ երկրների համար։ Նրանք կարողացան դա անել՝ թույլ տալով կամայական (ամբողջ) թվով i երկրներ և գործ ունենալով բացառապես յուրաքանչյուր ապրանքի (մեկ միավորի միջակայքի յուրաքանչյուր կետի համար) պահանջների հետ յուրաքանչյուր երկրում ։

Ավելի վաղ էմպիրիկ աշխատանք
Համեմատական ​​առավելության առաջին փորձարկումներից երկուսը եղել են Մակդուգալը (1951, 1952): Երկու երկրների Ռիկարդյան համեմատական ​​առավելությունների մոդելի կանխատեսումն այն է, որ երկրները կարտահանեն ապրանքներ, որտեղ մեկ աշխատողի հաշվով արտադրանքը (այսինքն՝ արտադրողականությունը) ավելի բարձր է։ Այսինքն՝ մենք ակնկալում ենք դրական հարաբերություն մեկ աշխատողի հաշվով արտադրանքի և արտահանման քանակի միջև։ Մակդուգալը փորձարկեց այս հարաբերությունները ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի տվյալների հետ և իսկապես դրական հարաբերություններ գտավ։ Այս դրական հարաբերության վիճակագրական թեստը կրկնվել է նոր տվյալների հետ Stern (1962) և Balassa (1963) կողմից։

Դոսին և այլոք (1988) իրականացրել են էմպիրիկ փորձաքննություն, որը ցույց է տալիս, որ արտադրված ապրանքների միջազգային առևտուրը հիմնականում պայմանավորված է ազգային տեխնոլոգիական իրավասությունների տարբերություններով։

Համեմատական ​​առավելությունների դասագրքային մոդելի քննադատություններից մեկն այն է, որ կա ընդամենը երկու ապրանք։ Մոդելի արդյունքները հիմնավոր են այս ենթադրության համար։ Դորնբախը և այլոք (1977) ընդհանրացրել են տեսությունը՝ թույլ տալու համար այնպիսի մեծ թվով ապրանքներ, որոնք ձևավորեն հարթ շարունակականություն։ Մասամբ հիմնվելով մոդելի այս ընդհանրացումների վրա՝ Դևիսը (1995) ներկայացնում է Ռիկարդյան մոտեցման ավելի թարմ տեսակետ՝ նմանատիպ ռեսուրսներ ունեցող երկրների միջև առևտուրը բացատրելու համար։

Վերջերս Գոլուբը և Հսիեհը (2000 ) ներկայացնում են հարաբերական արտադրողականության և առևտրի օրինաչափությունների միջև կապի ժամանակակից վիճակագրական վերլուծություն, որը գտնում է բավականին ամուր հարաբերակցություններ, իսկ Նունը (2007) գտնում է, որ այն երկրները, որոնք ունեն ավելի մեծ պայմանագրերի կիրարկում, մասնագիտանում են այն ապրանքների մեջ, որոնք պահանջում են հարաբերություններ. կոնկրետ ներդրումների միջոցով։

Ավելի լայն տեսանկյունից՝ աշխատանք է կատարվել միջազգային առևտրի օգուտների մասին։ Զիմրինգն ու Էթկեսը (2014) գտնում են, որ Գազայի հատվածի շրջափակումը, որն էապես սահմանափակեց Գազա ներմուծման հասանելիությունը, երեք տարվա ընթացքում աշխատուժի արտադրողականության անկում գրանցեց 20%-ով։ Մարկուսեն և այլոք (1994 ) հայտնում են Մեյջիի վերականգնման ժամանակ ինքնավարությունից դեպի ազատ առևտրի անցնելու հետևանքները, ինչի արդյունքում 15 տարվա ընթացքում ազգային եկամուտը աճել է մինչև 65%-ով։

Քննադատություն
Մի քանի փաստարկներ են ներկայացվել ընդդեմ համեմատական ​​առավելությունների՝ որպես ազատ առևտրի քարոզչության հիմնավորման, և դրանք լսարան են ձեռք բերել տնտեսագետների շրջանում։ Ջեյմս Բրենդերը և Բարբարա Սփենսերը ցույց տվեցին, թե ինչպես ռազմավարական միջավայրում, որտեղ մի քանի ընկերություններ մրցում են համաշխարհային շուկայի համար, արտահանման սուբսիդիաները և ներմուծման սահմանափակումները կարող են օտարերկրյա ընկերություններին հետ պահել ազգային ընկերությունների   հետ   մրցակցությունից ՝   բարձրացնելով   բարեկեցությունը   երկրում ՝   իրականացնելով   այսպես   կոչված   ռազմավարական   առևտրային        քաղաքականությունը։

Կան որոշ տնտեսագետներ, ովքեր վիճարկում են համեմատական ​​առավելությունների մասին պնդումները։ Ջեյմս Գ. Նեոլիբերալը  պնդում էր, որ համեմատական ​​առավելությունը հիմնված է մշտական ​​եկամտաբերության ենթադրության վրա, ինչը, ըստ նրա, ընդհանուր առմամբ այդպես չէ։ Ըստ Գելբրեյթի, այն ազգերը, որոնք հայտնվել են գյուղատնտեսության մեջ մասնագիտանալու մեջ, դատապարտված են հավերժական աղքատության, քանի որ գյուղատնտեսությունը կախված է հողից՝ սահմանափակ չաճող բնական ռեսուրսից։

Ծանոթագրություններ

Մատենագիտություն 

 
 
 
 
 
 Markusen, Melvin, Kaempfer and Maskus, "International Trade: Theory and Evidence"
 Hardwick, Khan and Langmead (1990). An Introduction to Modern Economics 3rd ed.
 A. O'Sullivan & S.M. Sheffrin (2003). Economics. Principles & Tools.

Արտաքին հղումներ
 "Cloth for Wine? The Relevance of Ricardo's Comparative Advantage in the 21st Century" VoxEU Ebook. 
 David Ricardo's The Principles of Trade and Taxation (original source text)
 Ricardo's Difficult Idea, Paul Krugman's 1996 exploration of why non-economists don't understand the idea of comparative advantage
 The Ricardian Model of Comparative Advantage
 What is comparative advantage? | Investopedia
 Comparative Advantage Definition | Investopedia
 Comparative Advantage Calculator
 What Is Comparative Advantage? | The Street