Սակագների և առևտրի ընդհանուր համաձայնագիր

Սակագների և առևտրի ընդհանուր համաձայնագիր (GATT), իրավական համաձայնագիր է բազմաթիվ երկրների միջև, որի ընդհանուր նպատակն էր խթանել միջազգային առևտուրը` նվազեցնելով կամ վերացնելով առևտրային խոչընդոտները, ինչպիսիք են մաքսատուրքերը կամ քվոտաները։ Նրա նախաբանի համաձայն՝ դրա նպատակն էր «սակագների և այլ առևտրային խոչընդոտների էական նվազեցումը և արտոնությունների վերացումը՝ փոխադարձ և փոխշահավետ հիմունքներով»։

GATT-ն առաջին անգամ քննարկվել է Միավորված ազգերի կազմակերպության Առևտրի և զբաղվածության կոնֆերանսի ժամանակ և եղել է Միջազգային Առևտրի Կազմակերպության (ITO) ստեղծման գործում բանակցող կառավարությունների ձախողման արդյունքը։ Այն ստորագրվել է 23-ին Ժնևում 1947 թվականի հոկտեմբերի 30-ին և ժամանակավոր հիմունքներով կիրառվել է 1948 թվականի հունվարի 1-ից։ Այն ուժի մեջ է մնացել մինչև 1995 թվականի հունվարի 1-ը, երբ 123 երկրների համաձայնությամբ ստեղծվեց Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ)։ Մարաքեշում 1994 թվականի ապրիլի 15-ին, որպես Ուրուգվայի շրջանի համաձայնագրերի մաս։ ԱՀԿ-ն GATT-ի իրավահաջորդն է, և GATT-ի բնօրինակ տեքստը (GATT 1947) դեռևս գործում է ԱՀԿ-ի շրջանակներում՝ ենթակա լինելով GATT 1994-ի փոփոխություններին։ Այն երկրները, որոնք 1995-ին ԳԱԹԹ-ի մասնակից չեն եղել, պետք է բավարարեն նվազագույնը։ պայմանները, որոնք նշված են կոնկրետ փաստաթղթերում, նախքան դրանց միանալը. 2019 թվականի սեպտեմբերին ցուցակը պարունակում էր 36 ազգ։

GATT-ին և նրա իրավահաջորդ ԱՀԿ-ին հաջողվել է նվազեցնել սակագները։ GATT-ի հիմնական մասնակիցների համար միջին սակագների մակարդակները մոտ 22% էին 1947թ.-ին, սակայն 1999թ.-ին Ուրուգվայի փուլից հետո այն կազմում էր 5%։ Փորձագետները այս սակագների փոփոխությունների մի մասը վերագրում են GATT և ԱՀԿ-ին։

Պատմություն
Սակագների և առևտրի մասին ընդհանուր համաձայնագիրը բազմազգ առևտրային պայմանագիր է։ Այն թարմացվել է 1947-ից 1995 թվականներին ինը փուլից բաղկացած համաշխարհային առևտրային բանակցությունների շարքում։ Նրա դերը միջազգային առևտրում մեծապես հաջողվել է 1995 թվականին Առևտրի համաշխարհային կազմակերպության կողմից։

1940-ականների ընթացքում Միացյալ Նահանգները ձգտում էր ստեղծել հետպատերազմյան բազմակողմ ինստիտուտների մի շարք, որոնցից մեկը նվիրված կլինի համաշխարհային առևտրի վերականգնմանը։ 1945 և 1946 թվականներին ԱՄՆ-ը կոնկրետ քայլեր ձեռնարկեց նման կազմակերպություն ստեղծելու համար՝ առաջարկելով կոնֆերանս՝ բանակցություններ վարելու առևտրային կազմակերպության կանոնադրության շուրջ։ GATT-ն առաջին անգամ ստեղծվել է 1947 թվականին Միավորված ազգերի կազմակերպության Առևտրի և զբաղվածության համաժողովում (UNCTE), որի ժամանակ առաջարկված գաղափարներից մեկն էր Առևտրի միջազգային կազմակերպությունը (ITO): Ակնկալվում էր, որ ITO-ն կկառավարվի Համաշխարհային բանկի և Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (ԱՄՀ) կողքին։ Ավելի քան 50 երկրներ բանակցել են ITO-ն և կազմակերպել դրա հիմնադիր կանոնադրությունը, սակայն Միացյալ Նահանգների դուրս գալուց հետո այդ բանակցությունները փլուզվել են։

Նախնական փուլ
UNCTE-ում միաժամանակ անցկացվեցին նախապատրաստական ​​նիստեր GATT-ի վերաբերյալ։ Այս նստաշրջաններից մի քանիսից հետո 23 երկրներ ստորագրեցին GATT-ը 1947 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Ժնևում, Շվեյցարիա։ Այն ուժի մեջ է մտել 1948 թվականի հունվարի 1-ից։

Անսի Ռաունդ։ 1949 թվական
Երկրորդ փուլը տեղի է ունեցել 1949 թվականին Ֆրանսիայի Անսի քաղաքում։ Փուլին մասնակցել է 13 երկիր։ Բանակցությունների հիմնական շեշտը դրվել է ավելի շատ սակագների նվազեցման վրա՝ ընդհանուր առմամբ շուրջ 5000։

Տորկի Ռաունդ։ 1951 թվական
Երրորդ փուլը տեղի է ունեցել 1951 թվականին Անգլիայի Տորքեյ քաղաքում։ Փուլին մասնակցել է 38 երկիր։ Կատարվել է 8700 սակագնային զիջում՝ ընդհանուր մնացյալ մաքսատուրքերը 1948-ին գործող մաքսատուրքերի 3/4-ի նկատմամբ։ ԱՄՆ-ի կողմից Հավանայի խարտիայի միաժամանակյա մերժումը նշանակում էր GATT-ի ստեղծումը որպես կառավարող համաշխարհային մարմին։

Ժնևյան փուլ։ 1955–56 թթ․
Չորրորդ փուլը վերադարձավ Ժնև 1955 թվականին և տևեց մինչև 1956 թվականի մայիսը։ Փուլին մասնակցեցին 26 երկրներ։ 2,5 միլիարդ դոլարի սակագները վերացվեցին կամ նվազեցվեցին։

Դիլոնի շրջան։ 1960–62 թթ․
Հինգերորդ փուլը ևս մեկ անգամ տեղի ունեցավ Ժնևում և տևեց 1960-1962 թվականներին։ Բանակցությունները կոչվեցին ԱՄՆ ֆինանսների նախարարի և նախկին պետքարտուղարի տեղակալ Դուգլաս Դիլոնի անունով, ով առաջինն առաջարկեց բանակցությունները։ Փուլին մասնակցել է քսանվեց երկիր։ Ավելի քան 4,9 միլիարդ դոլարի մաքսատուրքերի նվազեցմանը զուգընթաց՝ այն նաև քննարկեց Եվրոպական տնտեսական համայնքի (ԵՏՀ) ստեղծման հարցը։

Kennedy Round: 1964–67 թթ․
GATT-ի բազմակողմ առևտրային բանակցությունների վեցերորդ փուլը, որն անցկացվել է 1964-1967 թվականներին։ Այն անվանվել է ԱՄՆ նախագահ Ջոն Քենեդու անունով՝ ի նշան նրա աջակցության Միացյալ Նահանգների առևտրային օրակարգի վերաձևակերպմանը, որը հանգեցրեց 1962 թվականի Առևտրի ընդլայնման ակտին։ Այս ակտը նախագահին տվել է բանակցելու երբևէ ամենալայն լիազորություն։

Երբ Դիլոնի փուլն անցավ կետ առ կետ սակագնի շուրջ բանակցությունների աշխատատար գործընթացով, Ռաունդի ավարտից շատ առաջ պարզ դարձավ, որ ավելի համապարփակ մոտեցում է անհրաժեշտ Եվրոպական տնտեսական համայնքի ձևավորման արդյունքում առաջացող մարտահրավերներին դիմակայելու համար։ (ԵՏՀ) և EFTA-ն, ինչպես նաև Եվրոպայի՝ որպես նշանակալի միջազգային առևտրականի վերածվելն ընդհանրապես։

Ճապոնիայի բարձր տնտեսական աճի տեմպերը ցույց տվեցին այն հիմնական դերը, որը նա հետագայում կխաղա որպես արտահանող, սակայն Քենեդու փուլի առանցքը միշտ եղել է Միացյալ Նահանգներ-ԵՏՀ հարաբերությունները։ Իրոք, կար ամերիկյան ազդեցիկ տեսակետ, որը տեսնում էր, թե ինչ դարձավ Քենեդու փուլը որպես անդրատլանտյան գործընկերության սկիզբ, որը կարող է ի վերջո հանգեցնել անդրատլանտյան տնտեսական համայնքի։

Որոշ չափով այս տեսակետը կիսում էին Եվրոպայում, սակայն եվրոպական միավորման գործընթացը ստեղծեց իր ուրույն շեշտադրումները, որոնց ներքո Քենեդու ռաունդը երբեմն դառնում էր ԵՏՀ-ի երկրորդական ուշադրությունը։ Դրա օրինակն էր Ֆրանսիայի վետոն 1963 թվականի հունվարին, դեռևս փուլի սկսվելուց առաջ, Միացյալ Թագավորության անդամակցության վերաբերյալ։

Մյուսը 1965 թվականի ներքին ճգնաժամն էր, որն ավարտվեց Լյուքսեմբուրգի փոխզիջումով։ Նոր փուլի նախապատրաստական ​​աշխատանքները անմիջապես մթագնում էին Հավերի պատերազմը, որը վաղ նշանն էր այն ազդեցության մասին, որ փոփոխական գանձումները ի վերջո կունենան Ընդհանուր գյուղատնտեսական քաղաքականության ներքո։ Փուլի որոշ մասնակիցներ մտահոգված էին, որ UNCTAD-ի գումարումը, որը նախատեսված էր 1964 թվականին, կհանգեցնի հետագա բարդությունների, սակայն դրա ազդեցությունը բուն բանակցությունների վրա նվազագույն էր։

1963 թվականի մայիսին նախարարները համաձայնություն ձեռք բերեցին փուլի երեք բանակցային նպատակների շուրջ.

 Զարգացող երկրների առևտրի ընդլայնմանն ուղղված միջոցառումներ՝ որպես նրանց տնտեսական զարգացման խթանման միջոց,
 Առևտրի համար սակագների և այլ խոչընդոտների նվազեցում կամ վերացում, և
 Գյուղատնտեսական և այլ առաջնային ապրանքների շուկաներ մուտք գործելու միջոցառումներ։

Սակագնային բանակցությունների աշխատանքային վարկածը եղել է 50%-ով գծային սակագնի իջեցում՝ նվազագույն թվով բացառություններով։ Հստակ փաստարկ է մշակվել առևտրային ազդեցությունների վերաբերյալ, որը միասնական գծային կրճատումը կարող է ունենալ Միացյալ Նահանգների ցրված դրույքաչափերի վրա (ցածր և բարձր մաքսատուրքեր, որոնք բավականին հեռու են միմյանցից)՝ համեմատած ԵՏՀ-ի շատ ավելի կենտրոնացված դրույքաչափերի հետ, որոնք նույնպես հակված էին լինելու։ Միացյալ Նահանգների մաքսատուրքերի ցածր դրույքաչափերը։

ԵՏՀ-ն, հետևաբար, պնդում էր իր ցերեմենտի, կրկնակի սայլի և երեսուն-տասը առաջարկների միջոցով գագաթների և գագաթների ներդաշնակեցումը։ Բանակցություններին միանալուց հետո աշխատանքային վեհ վարկածը շուտով խարխլվեց։ Հատուկ կառուցվածք ունեցող երկրները (Ավստրալիա, Կանադա, Նոր Զելանդիա և Հարավային Աֆրիկա), այսպես կոչված, քանի որ նրանց արտահանման մեջ գերակշռում էին հումքը և այլ առաջնային ապրանքները, բանակցում էին իրենց սակագների նվազեցման մասին ամբողջությամբ կետ առ կետ մեթոդով։

Ի վերջո, արդյունքը եղավ սակագների միջինը 35% իջեցում, բացառությամբ տեքստիլի, քիմիական, պողպատի և այլ զգայուն ապրանքների; գումարած գյուղատնտեսական և պարենային ապրանքների սակագների 15%-ից 18% իջեցում։ Բացի այդ, քիմիական նյութերի շուրջ բանակցությունները հանգեցրին ժամանակավոր համաձայնության՝ ամերիկյան վաճառքի գնի (ASP) վերացման վերաբերյալ։ Սա որոշ քիմիական նյութերի գնահատման մեթոդ էր, որն օգտագործվում էր նշված պետությունների կողմից ներմուծման մաքսատուրքեր սահմանելու համար, ինչը հայրենական արտադրողներին տալիս էր պաշտպանվածության շատ ավելի բարձր մակարդակ, քան նշված էր սակագնային գրաֆիկը։

Այնուամենայնիվ, արդյունքի այս մասը չընդունվեց Կոնգրեսի կողմից, և ամերիկյան վաճառքի գինը չեղարկվեց մինչև Կոնգրեսը չընդունեց Տոկիոյի ռաունդի արդյունքները։ Գյուղատնտեսության ոլորտում արդյունքներն ընդհանուր առմամբ վատ են եղել։ Ամենաուշագրավ ձեռքբերումը Համաշխարհային դրամաշնորհների համաձայնագրի բանակցությունների հիմնական տարրերի մասին համաձայնագրի վերաբերյալ համաձայնագիրն էր, որն ի վերջո վերածվեց հացահատիկի նոր միջազգային համաձայնագրի։

ԵՏՀ-ն պնդում էր, որ իր համար գյուղատնտեսության վերաբերյալ բանակցությունների հիմնական արդյունքն այն էր, որ դրանք «մեծապես նպաստեցին սեփական ընդհանուր քաղաքականության սահմանմանը»։ Զարգացող երկրները, որոնք աննշան դեր խաղացին այս փուլի բանակցությունների ընթացքում, այնուամենայնիվ, շահեցին սակագների զգալի կրճատումներից, հատկապես իրենց համար հետաքրքրություն ներկայացնող ոչ գյուղատնտեսական ապրանքներում։

Այնուամենայնիվ, այն ժամանակ նրանց հիմնական ձեռքբերումը համարվում էր ԳԱԹԹ-ի IV մասի ընդունումը, որը նրանց ազատեց առևտրային բանակցություններում զարգացած երկրների հետ փոխադարձ փոխադարձությունից։ Շատ զարգացող երկրների կարծիքով՝ սա UNCTAD I-ի կոչի ուղղակի արդյունքն էր՝ իրենց համար ավելի լավ առևտրային գործարք կնքելու համար։

Այդ ժամանակվանից վեճեր են եղել՝ արդյոք այս խորհրդանշական ժեստը նրանց համար հաղթանակ էր, թե՞ այն ապահովում էր նրանց ապագայում բազմակողմ առևտրային համակարգում բովանդակալից մասնակցությունից դուրս մնալը։ Մյուս կողմից, կասկած չկար, որ բամբակյա տեքստիլների միջազգային առևտրի հետ կապված երկարաժամկետ պայմանավորվածության երկարաձգումը, որը հետագայում դարձավ Multi-Fiber Arrangement, երեք տարով մինչև 1970 թվականը հանգեցրեց արտահանման հնարավորությունների երկարաժամկետ վատթարացմանը։ զարգացող երկրներ.

Քենեդու ռաունդի մեկ այլ արդյունք էր Հակադեմպինգային օրենսգրքի ընդունումը, որն ավելի ճշգրիտ ուղեցույց տվեց GATT-ի VI հոդվածի իրականացման վերաբերյալ։ Մասնավորապես, այն ձգտել է ապահովել արագ և արդար հետաքննություններ, և սահմանել է հակադեմպինգային միջոցների հետընթաց կիրառման սահմանափակումներ։

Քենեդու ռաունդը տեղի է ունեցել 1962-1967 թվականներին։ 40 միլիարդ դոլարի մաքսատուրքերը վերացվել կամ նվազել են։

Տոկիոյի տուր։ 1973–79 թթ․
Նվազեցրեց մաքսատուրքերը և սահմանեց նոր կանոնակարգեր, որոնք ուղղված են վերահսկելու ոչ սակագնային խոչընդոտների տարածումը և արտահանման կամավոր սահմանափակումները։ Փուլին մասնակցել է 102 երկիր։ Զիջումներ են արվել 19 միլիարդ դոլարի առևտրի վրա։

Քառակողմ խմբի ձևավորում։ 1981 թվական
Քառակողմ խումբը ձևավորվել է 1982 թվականին Եվրամիության, ԱՄՆ-ի, Ճապոնիայի և Կանադայի կողմից՝ GATT-ի վրա ազդելու նպատակով։

Ուրուգվայի տուր։ 1986–94թթ․
Ուրուգվայի ռաունդը սկսվել է 1986թ.-ին։ Դա մինչ օրս ամենահավակնոտ փուլն էր, սկսած 1986թ.-ին, հուսալով ընդլայնել GATT-ի իրավասությունը կարևոր նոր ոլորտներում, ինչպիսիք են ծառայությունները, կապիտալը, մտավոր սեփականությունը, տեքստիլը և գյուղատնտեսությունը։ Փուլին մասնակցել է 123 երկիր։ Ուրուգվայի ռաունդը նաև բազմակողմ առևտրային բանակցությունների առաջին խումբն էր, որում զարգացող երկրները ակտիվ դերակատարություն են ունեցել։

Գյուղատնտեսությունը, ըստ էության, ազատված էր նախկին համաձայնագրերից, քանի որ նրան հատուկ կարգավիճակ էր տրվել ներմուծման քվոտաների և արտահանման սուբսիդավորման ոլորտներում՝ միայն թեթև զգուշացումներով։ Այնուամենայնիվ, Ուրուգվայի փուլի ժամանակ շատ երկրներ գյուղատնտեսության բացառությունը համարում էին բավական ցայտուն, որ նրանք հրաժարվեցին նոր համաձայնագիր ստորագրել առանց գյուղատնտեսական ապրանքների որոշակի շարժի։ Այս տասնչորս երկրները հայտնի դարձան որպես «Cairns Group» և ներառում էին հիմնականում փոքր և միջին գյուղատնտեսական արտահանողներ, ինչպիսիք են Ավստրալիան, Բրազիլիան, Կանադան, Ինդոնեզիան և Նոր Զելանդիան։

Ուրուգվայի փուլի գյուղատնտեսության մասին համաձայնագիրը շարունակում է մնալ գյուղատնտեսական ապրանքների առևտրի ազատականացման ամենաէական համաձայնագիրը առևտրային բանակցությունների պատմության մեջ։ Համաձայնագրի նպատակներն էին բարելավել գյուղմթերքների շուկայական հասանելիությունը, նվազեցնել գյուղատնտեսության ներքին աջակցությունը գների խեղաթյուրման սուբսիդիաների և քվոտաների տեսքով, ժամանակի ընթացքում վերացնել գյուղմթերքի արտահանման սուբսիդիաները և հնարավորինս ներդաշնակեցնել սանիտարական և բուսասանիտարական միջոցառումները։ անդամ երկրները։

GATT-ը և Առևտրի համաշխարհային կազմակերպություն
1993թվականին GATT-ը թարմացվել է («GATT 1994»)՝ ներառելով նոր պարտավորություններ այն ստորագրողների համար։ Ամենաէական փոփոխություններից մեկը Առևտրի համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) ստեղծումն էր։ GATT-ի գործող 76 անդամները և Եվրոպական համայնքները դարձան ԱՀԿ-ի հիմնադիր անդամները 1995 թվականի հունվարի 1-ին։ Մյուս 51 GATT անդամները կրկին միացան ԱՀԿ-ին հաջորդ երկու տարիներին (վերջինը Կոնգոն էր 1997 թվականին)։ ԱՀԿ-ի հիմնադրումից ի վեր 33 նոր ոչ GATT անդամներ միացել են, և 22-ը ներկայումս բանակցություններ են վարում անդամակցության շուրջ։ ԱՀԿ-ում ընդհանուր առմամբ կան 164 անդամ երկրներ, որոնցից ամենանոր անդամներն են Լիբերիան և Աֆղանստանը 2018 թվականի դրությամբ։

GATT-ի սկզբնական անդամներից Սիրիան, Լիբանանը և ՍՖՀ Հարավսլավիան չեն կրկին միացել ԱՀԿ-ին։ Քանի որ ԳԴՀ Հարավսլավիան (վերանվանվել է Սերբիա և Մոնտենեգրո, իսկ անդամակցության բանակցությունները հետագայում բաժանվել են երկու մասի), չի ճանաչվում որպես ՀՖՖ-ի անմիջական իրավահաջորդ պետություն. հետևաբար, դրա կիրառումը համարվում է նոր (ոչ GATT): ԱՀԿ-ի Գլխավոր խորհուրդը 2010 թվականի մայիսի 4-ին համաձայնել է ստեղծել աշխատանքային խումբ՝ ԱՀԿ-ին անդամակցելու Սիրիայի խնդրանքը քննելու համար։ Պայմանավորվող կողմերը, որոնք հիմնադրել են ԱՀԿ-ն, դադարեցրել են «GATT 1947» պայմանների պաշտոնական համաձայնագիրը 1995 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։ Չեռնոգորիան անդամ է դարձել 2012 թվականին, մինչդեռ Սերբիան գտնվում է բանակցությունների որոշման փուլում և ակնկալվում է, որ ԱՀԿ անդամ կդառնա 2012 թ. ապագան.

Մինչ GATT-ը երկրների կողմից համաձայնեցված կանոնների մի շարք էր, ԱՀԿ-ն միջկառավարական կազմակերպություն է իր գլխավոր գրասենյակով և աշխատակազմով, և դրա շրջանակը ներառում է և՛ առևտրվող ապրանքները, և՛ առևտուրը ծառայությունների ոլորտում և մտավոր սեփականության իրավունքները։ Թեև այն նախատեսված էր սպասարկելու բազմակողմ համաձայնագրերը, GATT-ի բանակցությունների մի քանի փուլերի ընթացքում (մասնավորապես՝ Տոկիոյի Ռաունդ) բազմակողմ համաձայնագրերը ընտրովի առևտուր ստեղծեցին և առաջացրին անդամների մասնատում։ ԱՀԿ-ի պայմանավորվածությունները, ընդհանուր առմամբ, GATT-ի համաձայնագրերի կարգավորման բազմակողմ մեխանիզմ են։

Ազդեցությունները առևտրի ազատականացման վրա 
GATT-ի հիմնական մասնակիցների համար միջին մաքսատուրքերը 1947թվականին կազմում էին մոտ 22 տոկոս։ Բանակցային առաջին փուլերի արդյունքում մաքսատուրքերը նվազեցվեցին ԱՄՆ-ի, Միացյալ Թագավորության, Կանադայի և Ավստրալիայի հիմնական մասում` համեմատած մյուս պայմանավորվող կողմերի հետ։ և ոչ GATT-ի մասնակիցները։ Քենեդու փուլով (1962–67) GATT-ի մասնակիցների միջին սակագները կազմում էին մոտ 15%։ Ուրուգվայի փուլից հետո սակագները 5%-ից ցածր էին։

Ի լրումն կիրառվող սակագների նվազեցման դյուրացմանը, GATT-ի վաղ ներդրումը առևտրի ազատականացման մեջ «ներառում է երկարաժամկետ ժամկետով պայմանագրային սակագների իջեցումը (ավելի մշտական ​​1955թ.), հաստատելով առավել բարենպաստ ազգի (MFN) վերաբերմունքի և ազգայինի միջոցով խտրականության ընդհանրությունը։ բուժման կարգավիճակը, առևտրային քաղաքականության միջոցառումների թափանցիկության բարձրացման ապահովումը և ապագա բանակցությունների և երկկողմ վեճերի խաղաղ կարգավորման համար ֆորումի ապահովումը։

Դարտմուտի տնտեսական պատմաբան Դուգլաս Իրվինի կարծիքով.Համաշխարհային տնտեսության բարգավաճումը վերջին կես դարում մեծապես պայմանավորված է համաշխարհային առևտրի աճով, որն իր հերթին մասամբ արդյունք է GATT-ը ստեղծած հեռատես պաշտոնյաների։ Նրանք սահմանեցին մի շարք ընթացակարգեր, որոնք կայունություն են հաղորդում առևտրա-քաղաքական միջավայրին և դրանով իսկ նպաստում համաշխարհային առևտրի արագ աճին։ Երկարաժամկետ հեռանկարում GATT-ի օրիգինալ կոնֆերանսները օգնեցին համաշխարհային տնտեսությունը դնել ամուր հիմքերի վրա և դրանով իսկ բարելավել հարյուրավոր միլիոնավոր մարդկանց ապրուստը ողջ աշխարհում։

Հոդված 24 

Եվրամիությունից Միացյալ Թագավորության դուրս գալու քվեարկությունից հետո ԵՄ-ից դուրս գալու կողմնակիցները առաջարկեցին, որ պայմանագրի 24-րդ հոդվածի 5Բ կետը կարող է օգտագործվել Մեծ Բրիտանիայի և ԵՄ-ի միջև առևտրային պայմանների «լանգը» պահպանելու համար, եթե դա տեղի ունենա։ Մեծ Բրիտանիան դուրս է գալիս ԵՄ-ից առանց առևտրային գործարքի, հետևաբար թույլ չի տալիս մաքսատուրքեր սահմանել։ Այս մոտեցման կողմնակիցների կարծիքով, այն կարող է օգտագործվել միջանկյալ համաձայնագրի իրականացման համար՝ մինչև տասը տարի տևողությամբ վերջնական համաձայնագրի շուրջ բանակցությունների սպասող։

Այս պնդումը հիմք դրեց այսպես կոչված «Մալթհաուսի փոխզիջմանը» Պահպանողական կուսակցության խմբակցությունների միջև, թե ինչպես փոխարինել դուրս գալու համաձայնագիրը։ Սակայն այս ծրագիրը մերժվեց խորհրդարանի կողմից։ Այն պնդումը, որ 24-րդ հոդվածը կարող է օգտագործվել, ընդունվել է նաև Բորիս Ջոնսոնի կողմից 2019 թվականին Պահպանողական կուսակցությունը գլխավորելու իր քարոզարշավի ժամանակ։

Այն պնդումը, որ 24-րդ հոդվածը կարող է օգտագործվել այս կերպ, քննադատվել է Մարկ Քարնիի, Լիամ Ֆոքսի և այլոց կողմից՝ որպես անիրատեսական՝ հաշվի առնելով պայմանագրի 5գ կետի պահանջը, որ կողմերի միջև լինի համաձայնություն, որպեսզի 5բ պարբերությունը լինի օգտագործել, քանի որ «առանց գործարքի» սցենարի դեպքում համաձայնություն չի լինի։ Ավելին, GATT 24 մոտեցման քննադատները նշում են, որ ծառայությունները չեն ծածկվի նման պայմանավորվածությամբ։

Ծանոթագրություններ

Հետագա ընթերցում
 Aaronson Susan A. Trade and the American Dream: A Social History of Postwar Trade Policy & co (1996) 
Goldstein, Judith (11 May 2017). "Trading in the Twenty-First Century: Is There a Role for the World Trade Organization?". Annual Review of Political Science. 20 (1): 545–564. 
 Irwin, Douglas A. "The GATT in Historical Perspective," American Economic Review Vol. 85, No. 2, (May, 1995), pp. 323–28 in JSTOR
 McKenzie, Francine. "GATT and the Cold War," Journal of Cold War Studies, Summer 2008, 10#3 pp. 78–109
 Zeiler, Thomas W. Free Trade, Free World: The Advent of GATT (1999) excerpt and text search

Արտաքին հղումներ
Trade Talks Episode 9: Happy 70th GATTiversary—The Origins of Multilateral Trade
GATT Digital Library 1947–1994 at Stanford University
The WTO and Global Trade at PBS
BBCnews World/Europe country profile
Text of GATT 1947
Text of GATT 1994