Աճը պարտքի ժամանակ

«Աճը պարտքի ժամանակ», նաև հայտնի է իր հեղինակների անուններով որպես Ռայնհարթ-Ռոգոֆ, ամերիկացի տնտեսագետներ Կարմեն Ռեյնհարթի և Քենեթ Ռոգոֆի տնտեսագիտական աշխատությունն է, որը հրապարակվել է 2010 թվականին American Economic Review-ի ոչ գրախոսվող համարում։ Քաղաքագետներ, մեկնաբաններ և ակտիվիստները լայնորեն մեջբերել են թերթը պարտքերով ծանրաբեռնված տնտեսությունների համար հարկաբյուջետային քաղաքականության մեջ խնայողության արդյունավետության վերաբերյալ քաղաքական բանավեճերում։ Թերթը պնդում է, որ երբ «համախառն արտաքին պարտքը հասնում է ՀՆԱ-ի 60 տոկոսին», երկրի տարեկան աճը նվազել է երկու տոկոսով, իսկ «արտաքին պարտքի 90 տոկոսից ավելի մակարդակների դեպքում» ՀՆԱ-ի աճը «մոտավորապես կիսով չափ կրճատվել է»։ Հայտնվելով 2007–2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամից հետո՝ 90% պարտքի շեմի վարկածի ապացույցները աջակցություն են ցուցաբերել խնայողության կողմնակից քաղաքականությանը։

2013-ին ակադեմիական քննադատները մեղադրեցին Ռայնհարթին և Ռոգոֆին մեթոդաբանության կիրառման մեջ, որը տուժել էր 3 հիմնական սխալներից. նրանք պնդում էին, որ հիմքում ընկած տվյալները չեն հաստատում հեղինակների եզրակացությունները։ Այս քննադատները գտնում էին, որ Ռեյնհարթ-Ռոգոֆի փաստաթուղթը հանգեցրել է պետական ​​պարտքի տարբեր մակարդակ ունեցող երկրների խնայողության քաղաքականության անհիմն ընդունմանը։

Ռոգոֆի Ռայնհարթի և Արժույթի միջազգային հիմնադրամի հետագա փաստաթղթերը, որոնք չեն պարունակել նմանատիպ սխալներ, հանգել են նախնական փաստաթղթի նման եզրակացությունների, թեև շատ ավելի ցածր ազդեցություն են ունեցել ՀՆԱ-ի աճի վրա։ Շեմի վարկածը պահպանում է կողմնակիցները, ինչպես նաև քննադատները, ովքեր ենթադրում են, որ պետական ​​պարտքի և տնտեսական աճի միջև փոխհարաբերության շեմերը զուրկ են կայունությունից, ուստի 90%-շեմի վարկածի շուրջ կոնսենսուսը պետական ​​պարտքի և տնտեսական աճի միջև փոխհարաբերությունների վերաբերյալ անհասկանալի է։ Վերջերս կատարած մետավերլուծությունը (թեև դեռ հրապարակված չէ) վկայում է, որ չկա շեմ, որից ավելի բարձր պարտքի նկատմամբ ՀՆԱ հարաբերակցությունը նվազեցնում է ՀՆԱ-ն։

Քաղաքական ազդեցություն
Մասաչուսեթսի Ամհերսթի համալսարանի տնտեսագետներ Թոմաս Հերնդոնը, Մայքլ Էշը և Ռոբերտ Պոլլինը Ռեյնհարթի և Ռոգոֆի աշխատության քննադատության ժամանակ մատնանշեցին, որ «Աճը պարտքի ժամանակ» ազդեցիկ է եղել Միացյալ Նահանգների Հանրապետական ​​կուսակցության՝ «Բարգավաճման ճանապարհը» բյուջեի առաջարկի վրա։ (սովորաբար կոչվում է «Փոլ Ռայանի բյուջե»)։
RR 2010a [Աճը պարտքի ժամանակաշրջանում] միակ ապացույցն է, որը մեջբերված է «Փոլ Ռայանի բյուջեում» տնտեսական աճի վրա բարձր պետական ​​պարտքի հետևանքների վերաբերյալ։ Ներկայացուցիչ Ռայանի «Ճանապարհ դեպի բարգավաճում» զեկույցը (Ryan 2013, էջ 78)։
Տնտեսագետներ Քեն Ռոգոֆի և Կարմեն Ռայնհարթի կողմից ավարտված հայտնի ուսումնասիրությունը հաստատում է այս ողջախոհ եզրակացությունը։ Հետազոտությունը գտել է վերջնական էմպիրիկ ապացույց, որ համախառն պարտքը (նշանակում է կառավարության ունեցած ամբողջ պարտքը, ներառյալ պետական ​​հավատարմագրային հիմնադրամներում պահվող պարտքը), որը գերազանցում է տնտեսության 90 տոկոսը, զգալի բացասական ազդեցություն ունի տնտեսական աճի վրա։
RR-ն ակնհայտորեն մեծ ազդեցություն է ունեցել վերջին տարիներին պետական ​​պարտքի կառավարման և հարկաբյուջետային քաղաքականության վերաբերյալ հանրային քաղաքականության բանավեճերի վրա։ Նրանց բացահայտումները զգալի աջակցություն են ցուցաբերել խնայողության օրակարգին, որը 2010 թվականից ի վեր աճում է Եվրոպայում և Միացյալ Նահանգներում։

Տնտեսական հարցերով ԵՄ հանձնակատար Օլի Ռենը 2013 թվականի ապրիլի 9-ին Աշխատանքի միջազգային կազմակերպությանն ուղղված իր ուղերձում օգտագործեց Ռայնհարթ-Ռոգոֆի թուղթը՝ պնդելու, որ «Եվրոպայում պետական ​​պարտքը ակնկալվում է կայունանալ միայն մինչև 2014 թվականը և դա կանի վերևում։ ՀՆԱ-ի 90%-ը։ Լուրջ էմպիրիկ հետազոտությունները ցույց են տվել, որ նման բարձր մակարդակներում պետական ​​պարտքը գործում է որպես աճի մշտական ​​ձգձգում»։

Բրիտանական խորհրդարանի անդամ Ջորջ Օսբորնը (ով 2010թ.-ին դարձել է Գանձապետարանի կանցլեր) հիմնվել է թղթի վրա՝ ներկայացնելու ավելցուկային պարտքը որպես ֆինանսական ճգնաժամերի համընդհանուր պատճառ»։

Ենթադրյալ մեթոդական քննադատություն
Թերթը հրապարակվել է The American Economic Review-ի ամենամյա «Papers and Proceedings» հրատարակությունում, որը չի ենթարկվում նույն գնահատականի չափանիշներին, որոնք օգտագործում են այլ հրատարակություններ մինչ հրապարակումը։ Ռայնհարթն ու Ռոգոֆը (RR) չեն հրապարակել տվյալների նմուշը, որի վրա հիմնվել են իրենց եզրակացությունների վրա, սակայն նրանք խնդրանքով այն հասանելի են դարձրել Թոմաս Հերնդոնին, Մայքլ Էշին և Ռոբերտ Փոլլինին (HAP), որոնք այնուհետև ուշադիր ուսումնասիրել են հետազոտության մեջ օգտագործված տվյալները։

2013 թվականի ապրիլին HAP-ը հրապարակեց RR տվյալների վերլուծության քննադատությունը «Արդյո՞ք բարձր պետական ​​պարտքը հետևողականորեն խեղդում է տնտեսական աճը.։Ռեյնհարթի և Ռոգոֆի քննադատությունը» աշխատանքային փաստաթղթում, որը հետագայում հրապարակվեց Cambridge Journal of Economics-ում։ Նրանք պնդում են, որ նախնական RR Excel աղյուսակի տվյալների վրա կատարված վիճակագրական վերլուծությունները (որոնք օգտագործվել են փաստաթղթի եզրակացություններին աջակցելու համար) թերի են. «RR-ի աշխատանքային աղյուսակն օգտագործելիս մենք հայտնաբերել ենք կոդավորման սխալներ, առկա տվյալների ընտրովի բացառումը և ամփոփ վիճակագրության ոչ ավանդական կշռում»։ Օգտագործելով RR-ի աշխատանքային աղյուսակը, սակայն շտկելով պահանջված սխալները՝ HAP-ը գտավ.Երբ ճիշտ հաշվարկվում է, ՀՆԱ-ի իրական աճի միջին տեմպը այն երկրների համար, որոնք ունեն ավելի քան 90 տոկոս պետական ​​պարտք-ՀՆԱ հարաբերակցություն իրականում 2,2 տոկոս, այլ ոչ −0,1 տոկոս, ինչպես հրապարակված է Ռայնհարթում և Ռոգոֆում։ Այսինքն, ի տարբերություն RR-ի, ՀՆԱ-ի միջին աճը պետական ​​պարտք/ՀՆԱ 90 տոկոսից ավելի հարաբերակցությամբ էապես չի տարբերվում այն ​​ժամանակ, երբ պարտք/ՀՆԱ հարաբերակցությունն ավելի ցածր է։

HAP-ը նաև պնդեց, որ ընտրանքը կողմնակալ էր՝ պնդելով, որ RR-ն ընտրողաբար բաց է թողել Ավստրալիայի, Կանադայի և Նոր Զելանդիայի տվյալները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո վաղ շրջանի համար, որը ցույց է տվել բարձր աճ՝ չնայած մեծ պետական ​​պարտքերին, միաժամանակ ներառելով Միացյալ Նահանգների տվյալները։ նույն ժամանակահատվածը, որը ցույց տվեց ՀՆԱ-ի բացասական աճ, ինչը Հերնդոնը վերագրեց ԱՄՆ-ի զինվորական անձնակազմի զորացրմանը։ Բացի այդ, օգտագործելով միայն մեկ տարվա տվյալները Նոր Զելանդիայի համար, 1951 թվականին ՀՆԱ-ի բացասական 7,6% աճը, մի տարի, երբ Նոր Զելանդիայի առևտուրը տուժեց խոշոր գործադուլից, հասանելի 5 տարիների միջին կենտրոնական միտումը (1946–1949 և 1951 թթ.) 2,6%-ից տեղափոխվել է −7,6%։

HAP-ը եզրակացրեց, որ «էմպիրիկ արդյունքի փլուզման համակցությունը, որ բարձր պետական ​​պարտքն անխուսափելիորեն կապված է ՀՆԱ-ի զգալիորեն կրճատված աճի և ներկա պայմաններում տեսական մեխանիզմի թուլության հետ Ռայնհարթի և Ռոգոֆի կետը գրեթե անտեղի է դարձնում ներկայիս հասարակության համար»։

RR-ն երկար, մանրամասն պատասխան է հրապարակել HAP-ին The New York Times-ում.
Հերնդոնը, Էշը և Պոլլինը ճշգրիտ մատնանշում են կոդավորման սխալը, որը բաց է թողնում մի քանի երկրներ նկար 2-ի միջին ցուցանիշներից։ HAP-ը տեղում է... HAP-ը շարունակում է նշել որոշ այլ բացակայող պարտքի տվյալների կետեր [Նոր Զելանդիա], որոնք նրանք նկարագրում են որպես «ընտրովի բացթողումներ»։ Այս մեղադրանքը, որը ներթափանցում է նրանց թղթերի միջով, այն մեկն է, որին մենք ամենալուրջ առարկում ենք։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի շուրջ տարիների տվյալները Նոր Զելանդիայի համար նոր էին ներառվել, և մենք չէինք ստուգել համեմատելիությունն ու որակը տվյալների հետ ավելին։ Վերջին շրջանը Նրանք պնդում են, որ մենք օգտագործում ենք «ամփոփ վիճակագրության ոչ ավանդական կշռում»։ Մասնավորապես, յուրաքանչյուր դույլի համար մենք վերցնում ենք միջին աճի տեմպերը յուրաքանչյուր երկրի համար, իսկ հետո վերցնում ենք միջին արդյունքը։ Սա մեզ միանգամայն բնական է թվում և հազիվ թե ոչ սովորական։

Տնտեսագիտության պրոֆեսոր Լ. «սուվերեն արժույթի տեսություն»։

Այլ քննադատություններ մատնանշում են, որ պարտքի մակարդակի և անբավարար տնտեսական աճի միջև ցանկացած համապատասխանություն նույնքան հեշտությամբ կարող է հետ շրջվել. դա թույլ տնտեսական աճն է, որը հանգեցնում է պարտքի բարձր մակարդակի։ Մյուսները պնդում են, որ պարտքի և աճի միջև փոխհարաբերությունները զգալիորեն տարբերվում են երկրների միջև, ինչը նշանակում է, որ միջին «կանոնը», ինչպիսին Ռեյնհարթի և Ռոգոֆի առաջարկածն է, քիչ նշանակություն կամ քաղաքականության համապատասխանություն ունի։

Տնտեսագետ և New York Times-ի սյունակագիր Փոլ Կրուգմանը 2013 թվականին գրել է․
Այն, ինչ ցույց է տալիս Ռայնհարթ-Ռոգոֆի գործը, այն է, թե որքանով է խնայողությունը վաճառվել կեղծ պատրվակներով։ Երեք տարի շարունակ խնայողության շրջադարձը ներկայացվում է ոչ թե որպես ընտրություն, այլ որպես անհրաժեշտություն։ Տնտեսական հետազոտությունները, պնդում են խնայողության ջատագովները, ցույց են տվել, որ սարսափելի բաներ են տեղի ունենում, երբ պարտքը գերազանցում է ՀՆԱ-ի 90 տոկոսը։ Բայց «տնտեսական հետազոտությունները» նման բան ցույց չեն տվել. Մի քանի տնտեսագետներ այդ պնդումն արեցին, իսկ շատերը համաձայն չէին։ Քաղաքականություն մշակողները թողեցին գործազուրկներին և դիմեցին խնայողություններին, քանի որ ցանկանում էին, ոչ թե ստիպված էին։

Ծանոթագրություններ

Հետագա ընթերցում
 
Expansionary fiscal contraction

2010 գրքեր