The Post War Dream

«The Post War Dream» (թարգմ․՝ «Հետպատերազմյա  երազանք»), բրիտանական Pink Floyd պրոգրեսիվ-ռոք խմբի երգը «The Final Cut» ալբոմից (1983 թվական)։

Երգի մասին 
Երգի ներածության մեջ հնչում է մեքենայի ռադիո, որը փոխվում է մի ալիքից մյուսը, և այն կարելի է տեսնել «The Final Cut» կարճամետրաժ ֆիլմում.

[ալիքի փոխում]

[ալիքի փոխում]

[ալիքի փոխում]

Կառուցվածք 
Երգը տևում է 3 րոպե և բաղկացած է բազմաթիվ ձայնային էֆեկտներից, ինչպիսիք են թիավարող նավակները և այն ալբոմի բնորոշ ճիչերը, որի կազմում այն թողարկվել է։ Երաժշտությունն ինքնին լուռ սկսվում է ֆիսհարմոնիայից և Ուոթերսի խլացված վոկալից, բացի նվագախմբային որոշ գործիքների հնչյուններից։ Այն անցնում է ավելի բարձր, ավելի թատերական հատվածի, որտեղ գերակշռում են էլեկտրական կիթառները։ Այս հատուկ մասի ընթացքում Ուոթերսը սկսում է բղավել, ինչը միանշանակ հակադրվում է երգի նախորդ մասի ընթացքում երգելու նրա ձևին։

Առաջին մասի մեղեդին խիստ հիշեցնում է Ջոն Փրայնի 1971 թվականի «Sam Stone» երգը պատերազմի վետերանի ողբերգական ճակատագրի մասին։ Երկու երգերն էլ ունեն նույն ակորդի հաջորդականությունը, գործիքավորումը և մեղեդին։ Դրանք նույնիսկ գրված են նույն տոնայնությամբ (ֆա մաժոր)։

Ձայնագրության մասնակիցներ 
 Ռոջեր Ուոթերս - վոկալ, բաս, ակուստիկ կիթառ, ձայնային էֆեկտներ
 Դեյվիդ Գիլմոր - կիթառ
 Նիք Մեյսոն - հարվածային գործիքներ
 Մայքլ Քեյմեն - ֆիսհարմոնիա

Ծանոթագրություններ 

Փինք Ֆլոյդի երգեր