ԵսՉեմՎախենումԱսել

#եսՉեմՎախենումԱսել (), ֆլեշմոբի տարրերով համաուկրաինական սոցիալական ակցիա, որը նվիրված է կանանց նկատմամբ բռնության խնդրին, որը մեկնարկվել է 2016 թվականի հուլիսի 5-ին։ Ակցիան գրավել է նաև ռուս և բելառուս համացանցի օգտատերերին։ Ֆլեշմոբը սկսել է հասարակական ակտիվիստ, ֆեմինիստ, լրագրող, «STUDENA» տնօրեն  Facebook սոցիալական ցանցում։

Էություն 
#ԵսՉեմՎախենումԱսել հեշթեգի տակ տեղեկատվության տեղադրումն ասոցացվում է ոտնձգությունների, բռնաբարությունների, իրավապահ մարմինների անտարբեր վերաբերմունքի, տուժող կողմի նկատմամբ անտարբեր վերաբերմունքի, մտերիմների դատապարտման հետ։

Ես ուզում եմ, որ մենք՝ կանայք, այսօր խոսենք։ Խոսենք այն բռնության մասին, որը մեզանից շատերն են ապրել։ Ուզում եմ, որ մենք արդարացումներ չանենք. «Օրը ցերեկով սպորտային շալվարով էի քայլում, բայց նրանք ամեն դեպքում բռնեցին ինձ»։ Որովհետև մենք արդարացումների կարիք չունենք։ Մենք մեղավոր չենք, բռնաբարողը ՄԻՇՏ է մեղավոր։ Ես չեմ վախենում խոսել։ Եվ ես ինձ մեղավոր չեմ զգում։

Նպատակ 
Ակցիայի նպատակն է հասարակության ուշադրությունը հրավիրել բռնության խնդիրների վրա։ Մասնակցել են Facebook սոցիալական ցանցի հարյուրավոր օգտատերեր՝ ինչպես կանայք, այնպես էլ տղամարդիկ։

Արձագանք 
Այս ակցիային արձագանքել են հարյուրավոր մարդիկ։ Բազմաթիվ համաշխարհային պարբերականներ տեղեկություններ են հրապարակել այս իրադարձության մասին։ Մասնավորապես, բրիտանական The Guardian թերթը նշել է, որ ակցիան դարձել է «Ռուսաստանի և Ուկրաինայի համար հղման նոր կետ, որտեղ ընտանեկան բռնությունը և սեռական ոտնձգությունները հաճախ արգելված թեմաներ են կամ ընկալվում են որպես կյանքի բնական մաս» (It is a new departure for Russia and Ukraine, where domestic violence and sexual abuse are often taboo topics, or treated as part of life), միևնույն ժամանակ թերթը մատնանշում էր առանձին հրապարակախոսների (այդ թվում՝ Անտոն Նոսիկին) առարկությունները, որոնք պնդում էին, որ ժամանակակից հասարակությունում կանայք ունեն մանիպուլյացիայի և հարկադրանքի ոչ պակաս հնարավորություններ, և ակցիայի շրջանակներում պատմված ոչ բոլոր պատմությունները կարող են համապատասխանել իրականությանը։ Ըստ լրագրողների ֆլեշմոբի հակառակորդների որոշ արձագանքներ, կապված են «տուժողին մեղադրելու» սխեմայի մեջ, քանի որ սեռական բռնության պատճառների թվում նրանք նշում են կնոջ հրահրող կամ անխոհեմ պահվածքը։

#ԵսՉեմՎախենումԽոսել ակցիայի կապակցությամբ հոգեբան և հրապարակախոսուհի Լյուդմիլա Պենտրակովսկայան նշել է․ «Ֆլեշմոբը չի բուժի ոչ մեկի վնասվածքները, բայց այն կստիպի բոլորին մտածել այն մասին, ինչի մասին մտածել չես ուզում։ Ձեզ կստիպի խոսել այդ մասին»։

Ակցիան նկատել են ուկրաինացի քաղաքական գործիչները։ Ինչպես հայտարարել է Գերագույն Ռադայի պատգամավոր Բորիսլավ Բերեզան, սոցիալական այս ակցիայի շնորհիվ 2016 թվականի հուլիսի 12-ին մի խումբ խորհրդարանականներ օրինագիծ են ներկայացրել՝ ուկրաինական օրենսդրությունը համապատասխանեցնելու Եվրոպայի խորհրդի՝ Կանանց նկատմամբ բռնության և ընտանեկան բռնության կանխարգելման ու դրա դեմ պայքարի մասին կոնվենցիային։

Նմանություն 
Ըստ էությամբ այս ակցիան նման է կանանց նկատմամբ բռնության դեմ կազմակերպված Միջազգային ֆլեշմոբին, որն անցկացվել է մեկ տարի առաջ՝ նոյեմբերի 25-ից դեկտեմբերի 1-ը։ Այն ժամանակ  #RedMyLips հեշթեգով կանայք շուրթերը ներկում էին կարմիր շրթներկով և իրենց լուսանկարը տեղադրում սոցիալական ցանցերում։ Այս նախաձեռնությունը տեղի է ունեցել ապրիլին ԱՄՆ-ում։

Twitter սոցիալական ցանցում արդեն նմանատիպ ակցիա էր անցկացվում, այն ժամանակ համաշխարհային#sendeanlatհեշթեգն էր օգտագործվում («Պատմիր քո պատմությունը բռնության մասին») ուսանողուհի Օզգեջան Օսլանի սպանությունից հետո, ով իրեն պաշտպանում էր սեռական հարձակումից։

Պետք է ուշադրություն դարձնել նաև#NotGuiltyհեշթեգով ընկերությանը, որը սկսվել է 2015 թվականի ապրիլին Մեծ Բրիտանիայում։

Քննադատություն 

Մեկնաբանելով #եսՉեմՎախենումԱսելակցիան, բժշկական գիտությունների թեկնածու, հոգեբույժ, հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարման մասնագետ Պյոտր Կամենչենկոն հայտարարել է, որ դրա շնորհիվ զոհերը «խոսելու հնարավորություն են ստանում» և «օգնում են իրենց և ուրիշներին», սակայն պետք է մեծ զգուշությամբ վերաբերվել նրանց հաղորդագրություններին։ 1980-1990 թվականներին իր հետազոտության համար նյութեր հավաքելիս նա «ուշադրություն է դարձրել բռնաբարության զոհերի պատմությունների անհուսալիության բարձր աստիճանի վրա», որոնցից շատերը «պարզվել է, որ մաքուր հորինվածք է, կեղծ զոհերի պատմություններ»։ Կամենչենկոն ենթադրել է, որ եթե անտեսենք «շահադիտությունը կամ վրեժխնդրությունը», «պատճառը հիստերիկ խանգարումների մեջ է»։

Տես նաև 

 Բռնություն
 Բռնաբարություն
 Ընտանեկան բռնություն
 Բռնություն կանանց նկատմամբ
 Me Too

Ծանոթագրություններ

Հղումներ 
 #NotGuilty 
 янебоюсьсказать в проекте Новейшая история России։ 2006—2016
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Սեռական բռնություն
Բռնություն կանանց նկատմամբ
ԱԽՎ նախագծի հոդվածներ