Կոմինֆորմ

Կոմունիստական և աշխատավորական կուսակցությունների տեղեկատվական բյուրո, առավել հայտնի է Կոմինֆորմ հապավված անվանմամբ (, Коминформ կամ Коминформбюро), միջազգային կոմունիստական շարժման պաշտոնական կենտրոնական կազմակերպություն, որը գործել է 1947-ից մինչև 1956 թվականը։ Կոմինֆորմը Եվրոպայի մարքիստական-լենինյան կուսակցությունների վերպետական դաշինք, որն ստեղծվել է սառը պատերազմի առաջին տարիներին Խորհրդային Միության ղեկավարությամբ նրանց գործունեությունը համակարգելու, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ԽՍՀՄ-ի հետ ժամանակավորապես դաշնակցած Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների և Մեծ Բրիտանիայի ծավալած գործունեությանը հակակշռելու նպատակով, մասնավորապես՝ ի հակակշիռ Մարշալի պլանի իրագործման։ Ստալինիզմի ավարտի հետ՝ Կոմինֆորմն էլ 1956 թվականին փաստացի դադարեցրել է իր գործունեությունը։

Պատմություն 
Հիմնադրվել է 1947 թվականի սեպտեմբերի 22-ին լեհական Շկլյարսկա-Պորեմբա քաղաքում տեղի ունեցած խորհրդաժողովում, իսկ ստեղծման մասին հայտարարվել է այդ նույն տարվա հոկտեմբերի 5-ին։ Սկզբնական շրջանում անդամակցել են ինը երկրների կուսակցություններ. Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցությունը (ԽՄԿԿ), Բուլղարիայի կոմկուսը (ԲԿԿ), Հունգարիայի սոցիալիստական կուսակցությունը (ՀՍԿ), Լեհաստանի միավորված բանվորական կուսակցությունը, Ռումինիայի կոմունիստական կուսակցությունը, Չեխոսլովակիայի կոմունիստական կուսակցությունը, Հարավսլավիայի կոմունիստական կուսակցությունը, Ֆրանսիայի կոմունիստական կուսակցությունը և Իտալիայի կոմունիստական կուսակցությունը։ Հետագայում նրանց միացել է Ալբանիայի աշխատանքի կուսակցությունը։ Կոմինֆորմի ստեղծմանը գործուն մասնակցություն է ունեցել ՀամԿ(բ)Կ քաղբյուրոյի անդամ Անդրեյ Ժդանովը։

1948 թվականին Իոսիպ Տիտոյի և Իոսիֆ Ստալինի գժտվելու պատճառով Հարավսլավիայի կոմկուսը հեռացվել է Կոմինֆորմից, և վերջինիս շտաբ-բնակարանը, որը սկզբնապես տեղակայվել թր Բելգրադում, տեղափոխվել է  Ռումինիայի մայրաքաղաք Բուխարեստ։

1956 թվականի ապրիլին ԽՄԿԿ Կենտկոմի և Կոմինֆորմի անդամ կուսակցությունների որոշմամբ կազմակերպության գործունեությունը և նրա տպագիր օրգանը հանդիսացած ու մի քանի լեզուներով լույս ընծայված «За прочный мир, за народную демократию!» թերթի հրատարակումը դադարեցվել է. Как пишет кандидат исторический наук наук А. С. Стыкалин, это было сделано в качестве шага навстречу югославскому лидеру маршалу Тито, так как в сталинской антиюгославской кампании 1948 года именно Коминформ был главным инструментом советской политики (утратив после 1953 года эту роль, он потерял своё значение): Դրանից հետո Կոմինֆորմի ու Կոմինտերնի կադրերը տեղափոխվել են ԽՄԿԿ  Կենտրոնական կոմիտեի միջազգային բաժին։

Տես նաև 
Կոմինտերն

Գրականություն 
 Адибеков Г. М. Как готовилось первое совещание Коминформа. // Совещания Коминформа. Стр. 14-19.
 Гибианский Л. Я. Долгий путь к тайнам: историография Коминформа. // Совещания Коминформа. Стр. XLIV.
 Ди Бьяджо А. Создание Коминформа. // Совещания Коминформа. Стр. 38.
  
 Совещания Коминформа. 1947, 1948, 1949. Документы и материалы. — М.: Российская политическая энциклопедия, 1998. — 800 с. ISBN 5-86004-174-8.
 на других языках
 Lilly Marcou, Le Kominform, Paris: Presses de la Fondation Nationale des Sciences Politiques, 343 p., 1977. ISBN 978-2-7246-0381-1, ISBN 2-7246-0381-8.
 G. Procacci (ed.), The Cominform. Minutes of the Three Conferences (1947-1949). Milan, Italy: Feltrinelli, 1994.

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
Resolucija iz junija 1948