Սուրբ Ջուլիան Օտար

Սուրբ Ջուլիան Օտար (հյուրընկալ, հյուլընկալություն, հիվանդանոց) կամ Ջուլիան Աղքատ՝ կաթոլիկ սրբերից մեկն է։ Նշվում է փետրվարի 12-ին, ճանապարհորդների հովանավոր սուրբ է։

Դրա հետ կապված լեգենդի ամենահին գրառումները վերաբերում են 12-րդ դարին։

Լեգենդ 
Նրա ծննդավայրի երեք տարբեր վարկածներ կան՝ Լե Ման՝ Ֆրանսիա, Աթենք, Բելգիա (մ.թ. 7), Նեապոլ, Իտալիա։

Ըստ լեգենդի՝ Ջուլիանը թողել է ծնողներին և շուտով ամուսնացել ազնվական ընտանիքից մի աղջկա հետ։ Երբ ծնողները եկել են նրան այցելության, նա որսի է գնացել։ Կինը կերակրել է նրանց ու պառկեցրել քնելու։ Այդ ընթացքում սատանան տղամարդ դառնալով, հանդիպել է Ջուլիանին և ասել, որ կինը դավաճանում է իրեն, և եթե Ջուլիանը շտապի, նրան կգտնի անկողնում իր սիրելիի հետ։ Ջուլիանը զայրացած ներխուժել է ննջասենյակ, վերմակի տակ տեսնելով տղամարդու և կնոջ ուրվագծերը, ինչից հետո զայրացած սրով կտոր-կտոր է արել նրանց։ Երբ նա դուրս է եկել ննջասենյակից, հանդիպել է իր կնոջը, ով նրան հայտնել է ուրախալի լուրը ծնողների գալու մասին։

Ջուլիանն անմխիթար էր, բայց կինն աջակցել է նրան՝ ասելով, որ նա փրկություն կգտնի Քրիստոսով։ Այդ ժամանակվանից ի վեր Ջուլիանն իր ողջ հարստությունը ծախսել է հիվանդանոցների (կառուցել է 7-ը), ուխտավորների, կարիքավոր ճանապարհորդների համար տների (կառուցել է 25-ը) շինարարության վրա։

Մի օր Հիսուս Քրիստոսը հայտնվել է մուրացկանի, բորոտությամբ հիվանդ ուխտավորի տեսքով, և երբ Հուլիանոսը ընդունել է նրան, ներել նրան իր մեղքերը և օրհնել նրան կնոջ հետ միասին։ Այս տարբերակում, իր մեղքը քավելու համար, Ջուլիանը գետի անցման մոտ ապաստան է հիմնել, որպեսզի ճանապարհորդներն այնտեղ ապաստան գտնեն։ Մի օր նա տեղափոխել է սառած ուխտավորի և նրան մահճակալ տվելց։ Հաջորդ օրը մուրացկանը վերածվել է հրեշտակի, որը ներողություն խնդրել Ջուլիանից։

Հիշատակում 
Սուրբ Ջուլիանը ճանապարհորդների և իջևանատերերի հովանավորն է։ Նրա անունը օգտագործվում է եկեղեցիներ, հիվանդանոցներ և հյուրանոցներ անվանակոչելու համար։

Սուրբ Հուլիանոսին հատկապես մեծարել է 15-րդ դարի Մալթայի (Հոսպիտալների) շքանշանը։ Նրա անունը կրում է Մալթայի քաղաքներից մեկը. Դրանից բացի, նա հիշատակվում է նաև Իտալիայում։ Սուրբ Ջուլիանն իրեն ներկայացնում էր որպես Անդրեա դել Կաստանյո։

Վարկածներից մեկի համաձայն՝ Ջուլիան Հյուրընկալի անունով է կոչվում Փարիզի ամենահին եկեղեցին՝ Սեն-Ժուլիեն-լե-Պովր եկեղեցին։

Արվեստում

Կերպարվեստում 
Ֆրանսիայի գոթական տաճարներում կան Սբ․ Ջուլիանին վերաբերող հիշատակություններ կան։ Վաղ ֆրանսիական և իտալական Վերածննդի գեղանկարչության մեջ կան առանձին տեսարաններ, որոնք պատկերում են սպանության տեսարաններ (երբեմն նման է Սուրբ Քրիստոֆերի կերպարին).

Ջուլիանի հատկանիշները՝ բազե, պատյանից հանված սուր և ավելի հազվադեպ՝ թիակ։ Կարող է պատկերված լինել ձիավարություն կամ եղնիկի կողքին, հետին պլանում՝ գետով և նավով.

Գրականության մեջ 
Գուստավ Ֆլոբերի պատմությունը «Լեգենդը Սբ. Ջուլիան ողորմածը», ռուսերենով թարգմանվել է Ի. Ս. Տուրգենևի կողմից։

Ինչպես է Ջուլիան Ողորմածը հիշատակվում Ալեքսանդր Կուպրինի «Մենամարտ» պատմվածքում։

Երաժշտության մեջ 
Ֆրանսիացի կոմպոզիտոր Կամիլ Էրլանժերի օպերայի «Լեգենդը Սբ. Ջուլիան ողորմածը» դրամատիկ լեգենդ է, որը հիմնված է Ֆլոբերի համանուն պատմության վրա։

Հղումներ 
 Страница Юлиана в списке святых

Ծանոթագրություններ 

Կաթոլիկ եկեղեցու սրբեր
Սրբեր
Կաթոլիկ եկեղեցի
ԱԽՎ նախագծի հոդվածներ