Զենքի փամփուշտ

Զենքի փամփուշտ կամ զենքի պարկուճ, նախապես հավաքված հրազենային զինամթերքի տեսակ է, որը փաթեթավորում է արկ (փամփուշտ, կրակոց կամ պարկուճ), մղիչ նյութ (սովորաբար առանց ծխի փոշի կամ սև փոշի) և բռնկման սարք (այբբենարան) մետաղական, թղթե կամ պլաստմասսայե պատյանում։ պատրաստված է այնպես, որ տեղավորվի ատրճանակի փողային խցիկում՝ կրակոցների ժամանակ հարմար փոխադրման և բեռնաթափման գործնական նպատակների համար։ Չնայած հանրաճանաչ օգտագործման մեջ «փամփուշտ» տերմինը հաճախ ոչ ֆորմալ կերպով օգտագործվում է ամբողջական փամփուշտին մատնանշելու համար, այն ճիշտ է օգտագործվում միայն արկին անդրադառնալու համար։

Փամփուշտները կարելի է դասակարգել ըստ իրենց այբբենարանների տեսակի՝ հարվածի կամ էլեկտրականության նկատմամբ զգայուն քիմիական խառնուրդի փոքր լիցք, որը գտնվում է. պատյանի գլխի կենտրոնում (կենտրոնական կրակ); եզրի ներսում, պատերի ներսում պատյանների հիմքի ծալքի վրա, որը ձևավորված է գավաթով (բաժակ, այժմ հնացած); մի կողային պրոյեկցիայի մեջ, որը ձևավորված է որպես քորոց կամ շրթունք կամ պատյան հիմքում գտնվող խուլի նման փոքր ուռուցիկության մեջ (կրակ, այժմ հնացած)։ Միայն կենտրոնական կրակը և եզրային կրակն այսօր պահպանվել են հիմնական օգտագործումից։

Ռազմական և առևտրային արտադրողները շարունակում են հետապնդել առանց պատյանների զինամթերքի նպատակը։ Որոշ հրետանային զինամթերք օգտագործում է նույն փամփուշտների հայեցակարգը, ինչ հայտնաբերված է փոքր զենքերում։ Մնացած դեպքերում հրետանային արկն անջատված է շարժիչային լիցքից։

Առանց արկի պարկուճը կոչվում է դատարկ; մեկը, որը լիովին իներտ է (չի պարունակում ակտիվ այբբենարան և շարժիչ ուժ), կոչվում է կեղծիք; մեկը, որը չի կարողացել բռնկվել և կրակել արկը, կոչվում է դուդ; իսկ մեկը, որը բռնկվել է, բայց չի կարողացել բավականաչափ հրել արկը տակառից, կոչվում է սկյուբ։

Պատմություն
Թղթե փամփուշտները օգտագործվել են դարեր շարունակ, մի շարք աղբյուրներում դրանց օգտագործումը թվագրվում է դեռևս 14-րդ դարի վերջին և 15-րդ դարի սկզբին։ Պատմաբանները նշում են, որ դրանք օգտագործել են Քրիստիան I-ի զինվորները՝ Սաքսոնիայի ընտրիչն ու նրա որդին 16-րդ դարի վերջում, մինչդեռ Դրեզդենի զինանոցը վկայում է դրանց օգտագործման մասին 1591 թվականին։ Կապո Բիանկոն 1597 թվականին գրել է, որ թղթե փամփուշտները երկար ժամանակ օգտագործվել են նեապոլյան զինվորների կողմից։ Դրանց օգտագործումը լայն տարածում գտավ 17-րդ դարում։ 1586-ի ռաունդը բաղկացած էր փոշու լիցքից և թղթե փամփուշտի մեջ գտնվող փամփուշտից։ Հաստ թուղթը մինչ օրս հայտնի է որպես «փամփուշտ թուղթ»՝ այս փամփուշտներում իր գործածությունից։ Մեկ այլ աղբյուր նշում է, որ փամփուշտը հայտնվել է 1590 թվականին։ Շվեդիայի թագավոր Գուստավուս Ադոլֆուսը 1600-ականներին իր զորքերին հրամայեց օգտագործել փամփուշտներ։ Թուղթը ձևավորեց գլան ոլորված ծայրերով; գնդակը մի ծայրում էր, իսկ չափված փոշին լցրեց մնացածը։

Ծանոթագրություններ 

	
Զինամթերք
Փամփուշտներ