Մանցիպացիա

Մանցիպացիա ( «ձեռք» և  «վերցնել»), հռոմեական իրավունքի մեջ եղել է հանդիսավոր բանավոր պայմանագիր, ըստ որի՝ որոշ առարկաների՝ մասնավորապես res mancipi տեսակին պատկանողների սեփականության իրավունքը փոխանցվում էր մեկից մյուսին։ Մանցիպացիան նաև կտակների կազմման, երեխաներին ծնողների իրավասությունից ազատելու և որդեգրելու իրավական ընթացակարգ էր։ Res mancipi էին համարվում վաղ գյուղատնտեսական հասարակության համար կարևոր ապրանքները, ինչպիսիք են հողը, հողի իրավունքը, ձիերը, անասունները և ստրուկները։ Հռոմի քաղաքացիների համար նման ապրանքների հանդեպ սեփականության իրավունքը կոչվում էր կվիրիտյան իրավունք։ Մանցիպացիան գոյություն է ունեցել դեռևս 12 աղյուսակներից առաջ։ Այն օգտագործումից դուրս է եկել Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանում և ի վերջո արգելվել է Հուստինիանոսի օրենսգրքով։

Ընթացակարգ 

Այն անձը, ում անցնում էր գույքը, ձեռքը դնում էր գույքի վրա և արտասանում․

Այս գործընթացին պիտի ներկա գտնեին 5 վկաներ, և այն պիտի կատարվեր կշեռքով և պղնձով հանդիսավոր կերպով։ Այս ձևականությունները նպաստում էին, որ տվյալ գործարքը հիշվի, եթե հետագայում որևէ վեճ առաջանա գույքի սեփականության իրավունքի հետ կապված։

Տես նաև 

Նեքսում
Հռոմեական իրավունք

Ծանոթագրություններ 

Հռոմեական իրավունքի եզրույթներ