Վլադիմիր Մենշով

Վլադիմիր Վալենտինովիչ Մենշով (, ),  թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության ռուս դերասան, կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, հեռուստահաղորդավար, մանկավարժ, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1989), ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր (1981), ՌԽՖՍՀ Ն. Կրուպսկայայի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր (1978), Ամերիկյան կինոակադեմիայի «Օսկար» մրցանակի դափնեկիր «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում՝ «Մոսկվան արցունքներին չի հավատում» (1981) ֆիլմի համար։

2010-2021 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության պատիժների իրականացման դաշնային ծառայությանը կից հասարակական խորհրդի նախագահ։

Կենսագրություն

Ծագում 
Վլադիմիր Մենշովը ծնվել է 1939 թվականի սեպտեմբերի 17-ին Բաքվում (Ադրբեջանական ԽՍՀ)։ Ծնողները եղել են Աստրախանի մարզի բնակիչներ, որի կենտրոնում էլ մեծացել է Վլադիմիրը։

1947 թվականին ՆԳԺԿ-ն Վլադիմիր Մենշովի հորը տեղափոխել է Արխանգելսկ։ Վլադիմիրն ընտանիքի հետ ապրել է Ազատության փողոցում գտնվող փայտե տանը։ Արխանգելսկում նա սովորել է երեք դասարան թիվ 6 դպրոցում։ 1950 թվականին ամբողջ ընտանիքը տեղափոխվել է ծնողների հայրենիք՝ Աստրախան։ 1957 թվականին Աստրախանի դպրոցը արծաթե մեդալով ավարտելուց հետո Մենշովը փորձել է ընդունվել Մոսկվայի կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտ, բայց մրցույթը չի անցել։ Դրանից հետո նա աշխատել է Աստրախանի Կարլ Մարքսի անվան գործարանում որպես խառատ, Վորկուտայում՝ որպես հանքափոր, Բաքվում՝ որպես նավաստի։ 1958 թվականին ընդունվել է Աստրախանի դրամատիկական թատրոնի օժանդակ կազմ։

1961 թվականին դարձել է Մոսկվայի Վ. Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան գեղարվեստական թատրոնի դպրոց-ստուդիայի դերասանական ֆակուլտետի ուսանող, որն ավարտել է 1965 թվականին, 1970 թվականին ավարտել է ՎԳԻԿ-ի ռեժիսուրայի ամբիոնին կից ասպիրանտուրան (Միխայիլ Ռոմի արվեստանոց)։

Ստեղծագործական կարիերա 
1981 թվականին Վլադիմիր Մենշովի «Մոսկվան արցունքներին չի հավատում» (1979) ֆիլմն արժանացել է Կինեմատոգրաֆիական արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիայի «Օսկար» մրցանակի որպես լավագույն օտարալեզու ֆիլմ։ մրցանակի մասին պատահաբար իմացել է գործընկերներից։

1982 թվականից ռեժիսուրա է դասավանդել Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներում, 1989-2018 թվականներին ղեկավարել է ռեժիսորական արվեստանոցներ Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներում։

2002 թվականին հիմնադրել է «Ռուսաստանի ազգային կինոակադեմիան» և «Ժանր» կինոստուդիան։ Եղել է կինոստուդիայի գլխավոր տնօրենը մինչև կյանքի վերջին օրերը։

2004 թվականին եղել է «Առաջին ալիքի» «Վերջին հերոսը-5» հեռուստատեսային ռեալիթի շոուի հաղորդավարը։

2007 թվականի ապրիլի 19-ին «ՄՏՎ Ռուսաստան» հեռուստաընկերության կողմից կազմակերպված կինոմրցանակաբաշխության ժամանակ հրաժարվել է մրցանակը հանձնել «Сволочи» ֆիլմին՝ ասելով.
Ես հույս ունեի, որ կանցնի, բայց չանցավ։ Լավագույն ֆիլմի համար մրցանակ շնորհել այս ֆիլմին, որը բավական ստոր է և խայտառակում է իմ երկիրը, ես կխնդրեի Պամելա Անդերսոնին։ Ես, ցավոք, դա չեմ անի։ Ցտեսություն։

2009 թվականին հավաքել է դերասանական-ռեժիսորական արվեստանոց ՎԳԻԿ-ում (երրորդ դերասանական-ռեժիսորական արվեստանոցը ՎԳԻԿ-ում՝ Սերգեյ Գերասիմովի և Սերգեյ Սոլովյովի կողմից նախկինում հավաքված երկու դերասանական-ռեժիսորական արվեստանոցներից հետո)։ Դասավանդել է «Օստանկինո» հեռուստատեսության բարձրագույն դպրոցում։

2011 թվականին որպես Ռուսաստանի՝ «Օսկարի» կոմիտեի նախագահ հրաժարվել Է ստորագրել Նիկիտա Միխալկովի «Արևից հոգնածները 2. Ցիտադել» ֆիլմը «Օսկար» մրցանակի առաջադրելու որոշումը։

2018 թվականին Վերա Ալենտովայի հետ նկարահանվել է «Ռոսսելխոզբանկի» գովազդում։

Հասարակական գործունեություն 
Եղել է ՎԳԻԿ-ի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ, «Մոսֆիլմ»-ի վարչության անդամ, ՌԴ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ։ 2010 թվականի դեկտեմբերին ընտրվել է Ռուսաստանի պատիժների իրականացման դաշնային ծառայությանը կից հասարակական խորհրդի նախագահ։

Անձնական կյանք 

 Հայրը՝ Վալենտին Միխայլովիչ Մենշով (1912-1974), նավաստի, հետագայում աշխատել է ՆԳԺԿ-ում (Կարմիր աստղի շքանշանի ասպետ),
 Մայրը՝ Անտոնինա Ալեքսանդրովնա Մենշովա (օրիորդական ազգանունը՝ Դուբովսկայա, 1905-1964),
 Քույրը՝ Իրինա Վալենտինովնա Մենշովա (ծնվ.՝ 1941),
 Կինը՝ Վերա Ալենտովա (նախքան դստեր՝ Յուլիայի ծնունդը կրել է հոր Բիկով ազգանունը, այնուհետև այն փոխել է մոր ազգանունով, ծնվ.՝ 1942), դերասանուհի, Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ (1992),
 Դուստրը՝ Յուլիա Մենշովա (ծնվ.՝ 1969), դերասանուհի, հեռուստահաղորդավար,
 Թոռ՝ Անդրեյ Գորդին (ծնվ.՝ 1997),
 Թոռնուհի՝ Տաիսիա Գորդինա (ծնվ.՝ 2003)։

Հիվանդություն և մահ 
Վլադիմիր Վալենտինովիչ Մենշովը մահացել է 2021 թվականի հուլիսի 5-ի առավոտյան Մոսկվայում, կորոնավիրուսի հետևանքներից, որը նրա մոտ ախտորոշվել էր 2021 թվականի հունիսի 26-ին (նա չէր պատվաստվել հակացուցումների պատճառով)։ Հրաժեշտի արարողությունը տեղի է ունեցել հուլիսի 8-ին Մոսկվայում՝ Կինոյի կենտրոնական տանը, թաղվել է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը՝ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Վասիլի Լանովոյի գերեզմանի կողքին։ 2022 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Վլադիմիր Մենշովի գերեզմանի վրա բացվել է հուշարձան։

Քաղաքական հայացքներ 
1995 թվականին կայացած Պետդումայի ընտրություններում Վլադիմիր Մենշովն ընդգրկվել է Ռուսաստանի արհմիություններ - Արդյունաբերականներ - Աշխատանքի միություն դաշնային ցուցակում։ 1999 թվականին եղել է «Ամբողջ Ռուսաստանը» () կուսակցության նախագահության անդամ։

Անատոլի Դոլգոլապտևի հետ առաջադրվել է Մոսկվայի շրջանի փոխնահանգապետի պաշտոնում։

2001 թվականի ապրիլին ստորագրել է նամակ ի պաշտպանություն Չեչնիայում Ռուսաստանի նորընտիր նախագահ Վլադիմիր Պուտինի վարած քաղաքականության։

2003 թվականին անդամակցել է «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցությանը։ 2010 թվականին «Esquire» ամսագրին տված հարցազրույցում հայտարարել է, որ պատահաբար է միացել կուսակցությանը, զղջում է դրա համար և հեգնանքով է վերաբերվում կուսակցության գործունեությանը, բայց սկանդալից խուսափելու համար դուրս չի գալիս նրա շարքերից։ Այնուամենայնիվ, 2016 թվականի Պետական դումայի ընտրություններում Մենշովը դարձել է «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության վստահված անձը։

2007 թվականին, պատասխանելով Վլադիմիր Պուտինի նախագահության հնարավոր երրորդ ժամկետի մասին հարցին, Մենշովը հայտարարել է, որ իրադարձությունների զարգացման այս տարբերակին վերաբերում է «խիստ բացասական» և քննադատել է գործընկերներին, որոնք խոսում են պետության գործող ղեկավարի համար այլընտրանք հանդիսացող անձանց բացակայության մասին։ 2018 թվականի նախագահական ընտրություններում ռեժիսորը ներառվել Է Պուտինի վստահված անձանց թվում։ Սակայն 2016 թվականին ռեժիսորը պնդել է, որ միշտ քվեարկել է կոմունիստների օգտին, դրական է գնահատել պատմության խորհրդային շրջանը։

2011 թվականին իր քաղաքական հայացքների մասին հարցազրույց է տվել, որտեղ հայտարարել է. «Տարիների ընթացքում ինձ համար միանգամայն պարզ դարձավ. մտնելով հակասովետիզմի ուղին՝ դու անպայման կգաս բացահայտ ռուսատյացության»։

Աջակցել Է Ղրիմի միացմանը ՌԴ-ին և կարծիք հայտնել Դոնբասի հետ վերամիավորվելու անհրաժեշտության մասին, Դոնբասի օգնության համար փոխանցել է 1 միլիոն ռուբլի։ 2017 թվականին Ուկրաինայի անվտանգության ծառայությունը 5 տարի ժամկետով արգելել է Մենշովի մուտքը երկիր։

Եղել Է Պետդումայի պատգամավորի թեկնածու 2021 թվականի ընտրություններում «Արդար Ռուսաստան - Հայրենասերներ - Հանուն ճշմարտության» կուսակցությունից դաշնային կուսակցական ցուցակով։

Արվեստ

Դերասանական աշխատանքներ

Թատրոն 
Խաղացել է «Սեր։ Նամակներ» (Էնդի, Պուշկինի անվան թատրոն) ներկայացման մեջ կնոջ՝ Վերա Ալենտովայի հետ և «Բակ» ներկայացման մեջ, որը բեմադրել էր Վ. Պանկովտը է է. Իսաևայի պիեսի հիման վրա (Սաշկա-Ավստրալացի, Գոգոլ-Կենտրոն» SounDrama ստուդիայի հետ միասին, 2014)։

Կինո և հեռուստատեսություն 

{{Ֆիլմում|1970|Երջանիկ Կուկուշկինը|Счастливый Кукушкин|Կուկուշկին, երիտասարդ բանվոր }}

 — 

 Ռեժիսոր, սցենարի հեղինակ, պրոդյուսեր 

 Գեղարվեստական ղեկավար 

 Գովազդ 
 Ռոսսելխոզբանկ

 Հիշատակ 
 2021 թվականի հուլիսին «Победили вместе» վավերագրական կինոյի միջազգային փառատոնը, որը 2015 թվականից ղեկավարում էր Մենշովը, կոչվել է նրա անունով։
 2021 թվականի սեպտեմբերի 17-ին՝ Վլադիմիր Մենշովի ծննդյան օրը, Աստրախանի դրամատիկական թատրոնի պատին բացվել է նրան նվիրված հուշատախտակ։
 2022 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Նովոդևիչյան գերեզմանատանը Վլադիմիր Մենշովի գերեզմանի վրա տեղադրվել է հուշարձան։ Քանդակը կենտրոնում բացվածքով ուղղանկյուն քար է, որի միջով թռչում են սպիտակ աղավնիները, ինչպես նաև թռչունները կան հուշարձանի կողքերին և նրա գագաթին։

 «Владимир Меньшов. „Встречи на Моховой“''» («Հինգերորդ ալիք», 2009)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «Օսկարից» առաջ և հետո» (, «Առաջին ալիք», 2009)
 «Վլադիմիր Մենշով։ Մենախոսություն չորս մասով» (, «Կուլտուրա», 2010)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «Մեկն ընդդեմ բոլորի»» (, «ТВ Центр», 2014)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «Նրա հետ փողոցով չի կարելի քայլել» (, «Առաջին ալիք», 2014)
 «Վլադիմիր Մենշով։ » (, «Москва 24», 2019)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «ԽՍՀՄ-ում ծնվածները...» (, «Միր», 2019)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «Ո՞վ է ասել՝ Ես թերություններ չունեմ» (, «Առաջին ալիք», 2019)
 «Վլադիմիր Մենշով։ «Խորհրդային էկրանի աստղերը» (, «Մոսկվա 24», 2019)
 «Օսկար մրցանակ և Վլադիմիր Մենշով։ «Գլխավոր օրը» ( («Звезда», 2021)։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 
 
 Биография Владимира Меньшова (архивная копия)
 Владимир Меньшов  на сайте Фильм. Ру 
 Сегодня вечером. Владимир Меньшов. Выпуск от 21.09.2019
 

Խորհրդային կինոռեժիսորներ
Ռուս կինոռեժիսորներ
Ռուս սցենարիստներ
Ռուս դերասաններ
Խորհրդային սցենարիստներ
Խորհրդային դերասաններ
Նովոդևիչյան գերեզմանատանը թաղվածներ
«Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության անդամներ
COVID-19-ից մահացածներ
Ռուս կինոդերասաններ
Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանակիրներ
Օսկարակիրներ
Ռուս հաղորդավարներ
Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիական արվեստների և գիտության ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոսներ
Ռուսաստանի հեռուստատեսության դերասաններ
Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստներ
Ռուս հասարակական գործիչներ
20-րդ դարի կինոռեժիսորներ
20-րդ դարի դերասաններ
20-րդ դարի սցենարիստներ
Սցենարիստներ այբբենական կարգով
21-րդ դարի դերասաններ
Դերասաններ այբբենական կարգով