Կատալոնատյացություն

Anti-Catalanism ( , IPA:   ),  Իսպանիայում տարբեր ենթադրյալ պատմական միտումներին տրված կոլեկտիվ անունն է, որոնք թշնամաբար են տրամադրվել կատալոնական մշակույթին և ավանդույթներին ։ Ավելի շատ ժամանակներում այն տերմին է, որը օգտագործվում է քննադատելու քաղաքական կեցվածքները, որոնք հակասում են կատալոնական ազգայնականությանը կամ կատալոնական անկախությանը, ինչպես Կատալոնիայի ներսում, այնպես էլ նրա սահմաններից դուրս։

Կատալոնաֆոբիան թշնամական, արհամարհական և ոչ համակրելի վերաբերմունք է կատալոնական էթնիկական խմբի, կատալոնական լեզվի և մշակույթի նկատմամբ։ Պատմական պատճառներով այն սովորաբար հայտնվում է Իսպանիայում։

Պատմություն 
Արագոնական թագի և Կաստիլիայի Թագավորության հողերի միջև անտագոնիզմը սկիզբ է առել միջնադարի վերջին։
XIII-XV դարերում։ Կաստիլյան մատենագիրները ստեղծեցին Կաստիլիայի թագավորների ՝ որպես Վիզիգոթ պետության և ամբողջ Պիրենեյան թերակղզու օրինական ղեկավարների օրինական և միակ ժառանգորդների առասպելը։
Արագոնի Թագավորության և Բարսելոնայի շրջանի անկախ պետական ​​վիճակը մարտահրավեր էր այս հայեցակարգին։
Տարբեր պատմաբանների կարծիքով, Կատալոնացիների և Պիրենեյան թերակղզու այլ ժողովուրդների անտագոնիզմը սկիզբ է առել այդ ժամանակներից։
Կատալոնիայի կողմից տերությունը փոխելու կամ նույնիսկ անկախությունը վերականգնելու փորձը (հնձվորների ապստամբությունը) հակակատալոնական տրամադրությունների ալիք առաջացրեց Իսպանիայի շատ տարածքներում։
Ի թիվս այլոց, այս հակակատալոնացիները հետևում էին իսպանական գրականության դասական Ֆրանցիսկո դե Քվեվեդոյին։
Ֆրանկոյի դարաշրջանում հակակատալոնական տրամադրությունները արտահայտվում էին կատալոնական լեզվի, մշակույթի և սիմվոլիզմի դեմ անընդհատ ճնշող միջոցներով։
Ֆրանկոյի ռեժիմի փլուզումից հետո Կատալոնիայի ինքնավարությունը վերականգնվեց, կատալոնական լեզուն ստացավ պետական ​​լեզվի կարգավիճակ, բայց կատալոնացիների նկատմամբ ամենօրյա թշնամանքի դրսևորումները շարունակում են նշվել [1]

1482 Վալենսիայի Աստվածաշնչի ճնշումը և այրումը սկսվում է, ուստի դրա գոյությունը տարիներ շարունակ կասկածի տակ է դրվում։

Ֆիլիպ V- ի նոր հրամանագրի համաձայն, որը վերացրեց Կատալոնիայի օրենքներն ու հաստատությունները հաջորդական պատերազմից , որը ավարտվեց 1714-ին, կատալոնացիների լեզվի և մշակույթի մարգինալացումը աստիճանաբար ավելացավ հօգուտ կաստիլացիների ։ Բույսի նոր հրամանագիրը թագավորական միջոցառում էր, որը նպատակ ուներ ճնշել նրանց, ովքեր ժառանգության պատերազմում պարտված էին, և որ դա նախաձեռնում էր Իսպանիայի կենտրոնացված պետության ստեղծում ՝ Կաստիլիայի օրենքներին համապատասխան, օրինական և առաջին անգամ հիմնել Իսպանիայի Թագավորությունը . Այս կենտրոնացվածությունը բավականին ժամանակ տևեց XIX դարի և քսաներորդ դարերի սկզբին ՝ հասնելով առավելագույն մակարդակների Ֆրանկոյի և Սպիտակ տեռորի բռնապետության ժամանակ ։

Ազգատյացություն
Իսպանիայի քաղաքականություն