Մեյդո սրճարան

, ճապոնական քոսփլեյ սրճարաններ, որոնք կապված են օտակու մշակույթի հետ։ Անունը գալիս է անգլերեն maid - աղախին բառից։ Սրճարանում երիտասարդ մատուցողուհիների հագուստը հիշեցնում է միջնադարյան անգլիական կալվածքի սպասուհիների համազգեստը։ Պարտադիր ոճի տարրերն են կարճ կիսաշրջազգեստները, երկար զանկապանները, գոգնոցները, հերակալները և բանտիկները։

Պատմություն 

Մեյդո սրճարանի գաղափարի սկիզբը դրվել է 1990-ական թվականների երկրորդ կեսին, երբ համակարգչային խաղերի շնորհանդեսի գովազդային միջոցառումներից մեկում մայդո հագած մատուցողուհիները թեյ էին առաջարկում այցելուներին, ինչը մեծ հաջողություն էր վայելում հանրության շրջանում։ Առաջին մեյդո սրճարանը բացվել է 2001 թվականին։ Վերջին տարիներին դրանք դարձել են զբոսաշրջիկների սիրված վայր։ Որպես կանոն՝ մեյդո սրճարանի ճաշացանկում ալկոհոլ չկա։

Մատուցողուհիների զգեստների ընտրությունը որոշվել է երկու պատճառով. մատուցողուհիների պատմական նախորդները սպասուհիներն են, անիմեի արդյունաբերության մեջ տարածված կերպարը, և նաև այն պատճառով, որ նման հանդերձանքը կավայի է, քանի որ այն անբացատրելի գեղեցիկ է թվում։ Սկզբում մեյդո սրճարանները կենտրոնացած էին օտակուի՝ անիմեի և մանգայի երկրպագուների վրա, բայց քանի որ այս հաստատությունների մթնոլորտն ու ոճը դուր էին գալիս զբոսաշրջիկներին, դրանք լայն զարգացում են ունեցել՝ հայտնվելով Ճապոնիայից դուրս։

Մեյդո սպասուհիների համար գործում են որոշակի կանոններ.
 Հաճախորդը չպետք է պարզի մատուցողի իրական անունն ու ազգանունը կամ այլ անձնական տվյալներ,
 Արգելվում է ֆիզիկական շփումը և սեռական սիրախաղը,
 Արգելվում է լուսանկարել և տեսագրել անձնական տեսախցիկներով,
 Առնվազն մեկ խմիչքի պատվեր է պահանջվում։

Բացի պարզ սպասարկումից՝ հաճախորդը կարող է հավելավճարով լուսանկարվել մատուցողուհու հետ, խաղալ սեղանի խաղ կամ թղթախաղ։ Սրճարանից հեռանալուց առաջ մատուցողուհիները հատուկ միջոցառում են անցկացնում՝ նվիրված մշտական ​​հաճախորդների նեղ շրջանակին։ Այս իրադարձությունը նշանավորում է վերջին օրը, երբ աղջիկը կհայտնվի իր կերպարով և տարազով։ Մշտական ​​հաճախորդները տոմսեր են գնում, որպեսզի վերջին անգամ տեսնեն մատուցողուհուն։

Տարբերակվում են «էներգետիկ» և «խաղաղ» մեյդո սրճարաններ։ Նրանց հեշտ է տարբերակել՝ մատուցողուհիների կիսաշրջազգեստների երկարությամբ․ «էներգետիկ» սրճարաններում կիսաշրջազգեստների երկարությունը ծնկներից բարձր է 10 սմ, «խաղաղ»ում՝ կիսաշրջազգեստները շատ երկար են՝ գրեթե մինչև հատակ։

Ամենամեծ թվով մեյդո սրճարանները կենտրոնացած են Տոկիոյի Ակիհաբարա թաղամասում։ Ներկայումս մեյդո սրճարաններ կարելի է գտնել Ճապոնիայի շատ քաղաքներում։ Կան մեյդո սրճարանների մի քանի ազգային ցանցեր, որոնց ֆիրմային սրճարաններ կարելի է այցելել ոչ միայն Տոկիոյում, այլև Նագոյաում, Օսակայում և այլ վայրերում։

Ամենամեծ թվով մեյդո սրճարանները կենտրոնացած են Տոկիոյի Ակիհաբարա շրջանում։ Ներկայումս մեյդո սրճարանը կարելի է գտնել Ճապոնիայի շատ քաղաքներում։ Կան մի քանի ազգային մեյդո սրճարանների ցանցեր, որոնց ֆիրմային սրճարանները կարելի է այցելել ոչ միայն Տոկիոյում, այլև Նագոյայում, Օսակայում և այլ վայրերում։

«Էներգետիկ» մեյդո սրճարան 
Այս տեսակի սրճարանի առանձնահատկությունը փերֆորմանսն է՝ ներկայացումը։ Մատուցողուհիների պահվածքը, այցելուներին դիմելու նրանց ձևն ուղղակիորեն սրճարանի հաճախորդներին տեղափոխում է այլլ իրականություն։ Սրճարանների հաճախորդները հաճախ օտակուի մշակույթի հետ կապ չունեցող հետաքրքրասեր ճապոնացի և օտարերկրյա զբոսաշրջիկներ են, որոնք ցանկանում են անձամբ զգալ մեյդոյի աշխարհը։

Տղամարդկանց ողջունում են ուրախ ողջույնով՝ «Բարի՛ գալուստ, տեր իմ»։ Սա նշանակում է, որ ներկայացումն արդեն սկսվել է։ Մեյդոյի համար դուք հաճախորդ չեք, այլ վարպետ, որին նրանք ակնածանքով են ծառայում։ Քանի որ այցելուների համար սա ոչ թե սրճարան է, այլ իրենց սեփական կեցավայրը, նրանց դիմավորում են «okaeri nasaimase!» բառերով, ինչպես ամենահարգալից ջևով դիմավորում են տուն վերադարձողին։ Ներսում կա երկար նեղ վաճառասեղան, որի դիմացի նստատեղերը սովորաբար զբաղեցնում են սովորական հաճախորդները։ Դահլիճի կենտրոնում կա մի փոքրիկ բեմ, ինտերիերը լի է դեկորատիվ սրտերով, ծաղիկներով, հատապտուղներով և այլ կավե կախազարդերով։ Մինչ այցելուն կսկսի խմել պատվիրված ըմպելիքը, մատուցողուհին խմիչքը «հագեցնում է» սիրով։ Սա մի ծիսակարգ է, որի ժամանակ մեյդոն հատուկ անցումների միջոցով սեր է «լցնում» իր տիրոջ սեղանին դրված բոլոր խմիչքների մեջ, որոնք կախարդական կերպով պետք է փոխեն ամենասովորական թեյի կամ սուրճի համը։ Ըստ էության՝ այցելուն գումար է վճարում ոչ թե սննդի, այլ սպասուհու հագուստով սրամիտ աղջիկների հետ շփվելու համար, որոնք իրենց այնպես են պահում, կարծես հաճախորդին են պատկանում։

«Հանգիստ» մեյդո սրճարան 
Այս սրճարանների յուրահատկությունը հաճախորդի նկատմամբ «նուրբ հոգատարության» մթնոլորտն է, անթերի էսթետիկան՝ արտաքին հեզությամբ՝ վերադառնալով maid-ի օրիգինալ հայեցակարգին։ Այստեղ ձեզ կհանդիպեն ինչպես սովորական սրճարանում՝ «Իրասյաիմասե, օ-կյակու-սամա!», ինչը մոտավորապես նշանակում է «Բարի՛ գալուստ, հարգելի այցելու»։ Մատուցողուհիները կրում են երկար զգեստներ։ Շատ աղջիկներ ունենում են ուղիղ, երկար, բնական գույնի մազեր և օգտագործում են նվազագույն դիմահարդարում։ Սպիտակ գոգնոցներն ու սև զգեստները պարզ տեսք ունեն, բայց զգեստների գործվածքն ամենաբարձր որակի է, իսկ գոգնոցները ժանեկազարդ են։ Սրճարանի ինտերիերը, հին արիստոկրատիայի նախնիների ամրոցների օրինակով, նախագծված է հնաոճ կամ քանթրի ոճով՝ բնական փայտից զարդարված։ Այս տեսակի սրճարանները միշտ հանգիստ են։ Հնչում է դասական երաժշտություն, մատուցողուհիները այցելուների հետ խոսում են հանգիստ ու զուսպ։ Նույն խլացված տոնը պահպանվում է ինչպես մեյդոների միմյանց հետ խոսելիս, այնպես էլ պատվերը խոհանոց տեղափոխելիս։ Այստեղ երբեք չի լսվի բարձր տոնով խոսակցություն։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 
 

Ճապոնիայի մշակույթ
Ճապոնական հայտնագործություններ
Կանայք Ճապոնիայում