Քաունտ Բեյսի

Քաունտ Բեյսի (, իրական անունը` Ուիլյամ  Ջեյմս Բեյսի (), ), ամերիկացի ջազ դաշնակահար, երգեհոնահար, բիգ-բենդի հայտնի ղեկավար։ Բեյսին սվինգի պատմության ամենանշանակալի դեմքերից մեկն է։ Նա բլյուզը դարձրեց եզակի ժանր` նրա նվագախմբում հնչում էին և արագ բլյուզ, և դանդաղ, և ողբերգական, և գրոտեսկային։

Կենսագրություն 
Երաժշտական ունակությունները դրսևորել է վաղ տարիքից։ Մայրն օգնում էր Ուիլյամին սովորել դաշնամուր նվագել։ Ավելի ուշ  պարապմունքների համար հրավիրվեցին երաժշտության մասնավոր ուսուցիչներ, նրանց թվում էր Հելոուեյ անունով հրաշալի գերմանացի մի կին։

Դպրոցում սովորելիս, Բեյսին երազում էր ճանապարհորդի կյանքի մասին` ոգեշնչված քաղաք եկած կառնավալներից։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Քաունտն իր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էր քաղաքային թատրոնում, որտեղ կատարում էր միանվագ հանձնարարություններ և կատարում  էր ամեն տեսակի աշխատանք, ինչը  նրան անվճար մուտք էր տալիս ներկայացումներին։ Նա սովորեց, թե ինչպես կառավարել լուսարձակները զավեշտախաղի շոուի համար։ Մի անգամ, երբ դաշնակահարը չկարողացավ ներկայանալ շոուին, Բեյսին զբաղեցրեց նրա տեղը։ Լսելով` նա արագ սովորեց իմպրովիզացնել երաժշտությունը շոուի և համր կինոյի համար։

Բնատուր տվյալներ ունենալով դաշնամուր նվագելու համար, Բեյսին դեռ նախընտրում էր հարվածային գործիքները։  Այնուամենայնիվ, հուսալքված Սոննի Գրիրի ակնհայտ տաղանդից, ով նույնպես ապրում էր Ռեդ-Բենկում և 1919 թվականին դարձավ Դյուկ Էլինգթոնի թմբկահարը, Բեյսին 15 տարեկանում անցում կատարեց դաշնամուրի։

Գրիրը և Բեյսին միասին երգեցին, մինչև Գրիրը անցավ պրոֆեսիոնալ կարիերայի։ Այդ ժամանակ Բեյսին նվագում էր խմբերի հետ պարերի, հանգստավայրերի, սիրողական շոուների ժամանակ, այդ թվում` Հարրի Ռիչարդսոնի «Kings of Syncopation»:

Շատ այլ երաժիշտների, երիտասարդների նման նա տեղափոխվում է Նյու Յորք, որտեղ Հարմելում հանդիպում է Ջեյմս Պ.  Ջոնսոնին, Ֆաթս ՈՒոլերին(որից Բեյսին շատ բան է սովորում), և Հարլեմի սթրայդ ոճի այլ դաշնակահարների։ Տեղափոխվելով Նյու Յորք` Բեյսին աշխատել է Ջոն Քլարկի և Սոննի Գրիրի նվագախմբում, ինչպես նաև որպես բլյուզ երգչուհիներ Կլարա Սմիթի, Մեգի Ջոյի և այլոց նվագակցող։ Նվագել  է կաբարեում և  դանսինգում։ Կարճ ժամանակ եղել է Էլմեռ Սնոուդենի նվագախմբի անդամ։ Տքնաջան աշխատանքի արդյունքում նյարդային խանգարում է ունեցել և 4 ամիս բուժումից հետո վերադարձել է ակտիվ գործունեության։ Որոշ ժամանակ նվագել է կինոթատրոններում` համր ֆիլմեր հնչեցնելով։

Կաունտ Բեյսին մոտ 20 տարեկան էր, երբ նա սկսում է աշխատել «Keith&Toba» էստրադային շոուի հետ` որպես երաժշտական ղեկավար և նվագակցող։ Ուղեկցելով փոքր երաժշտական կոլեկտիվին, 1927 թվականին նա գալիս է Կանզաս Սիթիի գաստրո և երկար ժամանակ մնում է այնտեղ (կոլեկտիվը փլուզվեց, թանգարաններն ու ճարտարապետությունները մնացին ամբողջովին առանց աշխատանքի։ Այնուհետև, որպես դաշնակահար և գործիքավորող, դառնում է Walter Page's Blue Devils անսամբլի անդամ և նվագում այդ կոլեկտիվում մինչև 1929 թվականը։ Դրանից հետո համագործակցում է քիչ հայտնի տարածաշրջանային նվագախմբերի հետ, և ի վերջո հայտնվում է Bennie Moten's Kansas City Orchestra-ում։ 1935 թվականին Բենի Մոութենի մահից հետո Բեյսին հեռանում է նվագախմբից և Բասթեր Սմիթի և Մոութենի նվագախմբի մյուս նախկին անդամների հետ միասին ստեղծում է 9 հոգուց  բաղկացած նոր անսամբլ թմբկահար Ջո Ջոնսի և տենոր սաքսոֆոնահար Լեսթեր Յանգի հետ։ «Barons of Rhythm» անվան տակ Բեյսի Քաունտը այս կազմը սկսում է աշխատել Կանզաս Սիթիի «Reno club»-ում։ 1936 թվականի անսամբլի ելույթների ռադիոհեռարձակումները հանգեցնում են «National Booking Agency»-ի և «Decca Records»-ի հետ պայմանագրերի կնքմանը։ Ռադիոհաղորդավարների թեթև ձեռքով Բեյսին ստանում է «Կոմսություն» («Կոմս») տիտղոսը։ Բեյսիի անսամբլը անընդհատ զարգանում է (3 շեփոր, 3 տրոմբոն, 5 սաքսոֆոն և ռիթմ-բաժին) և մեկ տարի անց անունը փոխում  է «Count Basie Orchestra» - ի։ Այդ անվան տակ նվագախումբը  շուտով դառնում է Սվինգի դարաշրջանի լավագույն մեծ-բրենդը։

1936 թվականին նվագախմբին լսել է պրոդյուսեր Ջոն Համոնդը, ով օգնել է Բեյսիին և  նրա երաժիշտներին գալ Նյու Յորք։ Ի տարբերություն այլ նվագախմբերի, որոնք ունեին ընդամենը 2-3 հանպատրաստից մենակատարներ, Բեյսիի նվագախմբում գրեթե բոլոր երաժիշտները նշանավոր ջազմեններ էին։ Սա թույլ տվեց ռեպերտուարը հագեցնել արագ պիեսներով, որոնք հիմնված էին բլյուզի ներդաշնակ սխեմայի վրա, և  գրեթ «շարժման մեջ» ստեղծել ռիֆեր(կարճ մեղեդային-ռիթմիկ կառուցվածքներ, որոնք կրկնվում են ողջ պիեսի ընթացքում), որոնք օգնում են խառնվածքային իմպրովիզատորներին:1936 թվականին Քաունտ Բեյսիի նվագախմբում նվագում էին առաջին կարգի մենակատարներ` Բակ Քլեյթոնը, Հարի Էդիսոնը, Հոթ Լիպս Փեյջը, Լեսթեր Յանգը, Հերշել Էվանսը, Էրլ Ուորենը, Բադդի Թեյթը, Բեննի Մորտոնը, Դիկի Ուելսը և այլք։ Ռիթմ-սեկցիան ջազում ճանաչվել է լավագույնը։ Բեյսիի նվագախմբի հետ ելույթ են ունեցել հայտնի վոկալիստներ Ջիմի Ռաշինգը, Հելեն Հյումսը և Բիլլի Հոլիդեյը(1937-38)։ Նվագախմբին համաշխարհային ճանաչում են բերել այնպիսի ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են,,One O'Clock Jump,,(1937),,,Jumping' At The Woodside,, (1938),,,Taxi war Dance,,(1939) և շատ ուրիշներ։

1939 թվականին Բեյսին նվագախմբի ներսում կազմակերպում է մենակատարների անսամբլ՝ Kansas Сity Seven սեպտետը և նույն թվականին առաջին անգամ ելույթ է ունենում Քարնեգի հոլում։

40-ական թվականներին նվագախումբ էին գալիս սաքսոֆոնահարներ Դոն Բայսենը, Լակի Թոմփսոնը, Իլինոյս Ջեքեթը, շեփորահար Ջո Նյումենը, տրոմբոնահարներ Վիկ Դիքենսոնը, Ջեյ Ջեյ Ջոնսոնը։ 1944 թվականին վաճառվել է խմբի ավելի քան երեք միլիոն ձայնասկավառակ։ Սակայն հետո տեղի է ունենում Բեյսիի և իր մեծ-բենդի գործունեության անկում՝ կապված պատերազմական ժամանակների պայմանների և կատարողական կազմի անկայունության հետ։ 40-ականների երկրորդ կեսին բոլոր մեծ նվագախմբերի համար դժվար ժամանակներ են սկսվում, և Բեյսին ֆինանսական նկատառումներից ելնելով ստիպված է եղել լուծարել իր նվագախումբը 1950 թվականին։ Հաջորդ երկու տարիների ընթացքում նա ղեկավարում է վեց և ինը երաժիշտներից բաղկացած կազմերը, որոնց թվում էին ականավոր գործիքավորողներ Քլարկ Թերին (Clark Terry), Բադի դե Ֆրանկոն (Buddy DeFranco), Սերժ Հալոֆը և Բադի Ռիչը (Buddy Rich)։

1952 թվականին նվագախմբի վերականգնումից հետո Կաունտ Բեյսին սկսեց մի շարք երկարատև շրջագայություններ և ձայնագրման սեանսներ, որոնք ի վերջո Բեյսիին բերեցին «անգերազանցելի Սվինգի վարպետի» համբավ։ Նրա նվագախումբը ժամանակի ընթացքում հաստատվեց որպես կայուն ջազային խումբ, ինչպես նաև դարձավ երիտասարդ երաժիշտների ուսուցման «ջազային համալսարաններից» մեկը։ Երաժիշտների թվում, այդ ժամանակ նվագախմբում աշխատում էր տաղանդավոր գործիքավորողների աստղաբույլ՝ Ջո Նյումենը, Թեդ Ջոնսը, Սնուկի Յանգը, Հենրի Քոքերը, Բենի Փաուելը, Ալ Գրեյը, Փոլ Քուինիչեթը, Էդի «Լոքջո» Դևիսը, Ֆրենկ Ուեսսը, Ֆրենկ Ֆոսթերը, Բիլլի Միտչելը, Ֆրեդի Գրինը, Գաս Ջոնսոնը և Սոնի Փեյնը։ Բեյսիի երաժշտական խմբի հետ հանդես է եկել երգիչ Ջո Ուիլյամսը։ Գործիքավորողներ Նիլ Հեֆտին, Ֆրենկ Ֆոսթերը, Էռնի Ուիլկինսը մշակեցին այսպես կոչված «հարվածային մեթոդը», որը կառուցված էր կտրուկ դինամիկ հակադրությունների և հարվածային գործիքների հզոր խաղի վրա՝ ընդգծելով մեղեդիական գծի բոլոր շեշտադրումները և լրացնելով բոլոր դադարները։

1954 թվականին Քաունթ Բեյսին իր նվագախմբի հետ առաջին անգամ շրջագայություն իրականացրեց Եվրոպայում։ Բեյսի Քաունթի նվագախմբի համաշխարհային համբավն ամրապնդվեց եվրոպական բազմաթիվ 1956-57, 1959, 1962, 1965,1966,1969 տարիների  հյուրախաղերի շնորհիվ։ 1963 թվականին այցելել է Ճապոնիա, իսկ 1965 թվականին ելույթ է ունեցել Ավստրալիայում։ Բեյսիի նվագախումբը մասնակցել է բազմաթիվ ջազային փառատոնների՝ Չիկագո (1958), Նյու Յորք (1959), Randall's Island Jazz Festival (1960), փառատոն Հարլեմում (1961) և Ֆրանսիայում (1961), Նյուպորտ (1965), Մոնտերեյ (1966), Նյուպորտ (1968), Արևմտյան Բեռլին (1968) և այլն։

Անցած երկու տասնամյանկների ընթացքում Բեյսին թողարկել է հսկայական քանակությամբ ձայնագրություններ ինչպես իր մեծ-խմբի, այնպես էլ հայտնի ջազ երգիչների հետ, մասնակցել է ֆիլմերի նկարահանումներին (օրինակ՝ Sex and Single Girl), ակտիվորեն հանդես է եկել ռադիոյում և հեռուստատեսությունում։ 1955 թվականից ի վեր Քաունթ Բեյսին բազմիցս առաջատար տեղեր է զբաղեցրել ջազի սիրահարների և քննադատների շրջանում (որոշ դեպքերում առաջին տեղերը կիսելով Դյուկ Էլինգթոնի հետ)։ Հիմնադրել է երաժշտական հրատարակչություն։

Քաունթ Բեյսին նաև աշխատել է որպես թատրոնի երգեհոնահար Նյու Յորքում և իրականացրել է երգեհոնի ձայնագրման մի քանի նիստեր։

70-ականներին նվագախմբի կազմը աստիճանաբար թարմացվեց (հայտնեցին նաև «սպիտակ» երաժիշտներ), բայց աչք ծակող և հզոր ոճը մնաց անփոփոխ։

Վերջին տասնամյակում Բեյսին ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ և դարձել պատվավոր դոկտոր մի շարք համալսարաններում։

70-ականների կեսերից Քաունթ Բեյսիի ծանր հիվանդությունը դժվարացնում էր նրա հետագա ստեղծագործական կյանքը։ 80-ականների սկզբից նա երբեմն ստիպված էր լինում ղեկավարել նվագախումբը անվասալյակին նստած։ Իր կյանքի վերջին տարիներին նա ավելի շատ ժամանակ է հատկացնում ինքնակենսագրության պատրաստմանը։

1994 թվականին Բեյսիի մահից հետո նվագախմբի ղեկավար դարձավ տենոր-սաքսաֆոնահար Ֆրենկ Ֆոսթերը։ Այնուհետև նվագախումբը ղեկավարում էր տրոմբոնահար Գրովեր Միտչելը։

1985 թվականին խումբը ելույթ է ունեցել «Черное море» փառատոնում, այնուհետև մեկական ելույթ է ունեցել Կրասնոդարում և Մոսկվայում։

Ստեղծագործությունը

Սվինգի վարպետ

Ռիթմ-խումբ 
Քաունթ Բեյսիի նվագախմբի հիմքը հիանալի ռիթմ-խումբն էր, որն ապահովում էր փողային և լեզվակային գործիքների փոխազդեցությունը և ստեղծում էր անհրաժեշտ ֆոն մենակատարի ելույթի ժամանակ։ Այս հայտնի նվագախումբը ներառում էր այնպիսի վարպետներ, ինչպիսիք են Ուոլթեր Փեյջը (կոնտրաբաս(լարային նվագարան)), Ջո Ջոնսը (հարվածային գործիքներ), Ֆրեդի Գրինը (ռիթմ-կիթառ), և հենց ինքը Քաունթ Բեյսին (դաշնամուր)։

Ռիթմային կիթառի ներդրումը հնարավորություն տվեց փոխել ջազային նվագարկման սովորական ոճը՝ դարձնելով այն ավելի ճկուն և զգայուն նվագախմբի մենակատարների նկատմամբ և նպաստեց ֆոուր-բիթի հաստատմանը (յուրաքանչյուր չափման մեջ 4 գրեթե միանման շեշտադրված մասերով) որպես ջազի կատարման նորմ։

Հատկապես աչքի էր ընկնում թմբկահար Ջո Ջոնսի տեխնիկան, որը ներառում էր «հայ-հետ» ափսեի կիրառումը՝ մեծ թմբուկի փոխարեն հիմնական պուլսացիան ապահովելու համար,որ թույլ է տալիս ակնհայտորեն փափկացնել մեծ խմբերում հարվածային գործիքների հնչեղության տեմբրը։

Ռիթմ-խմբի հնչեղության մեկ այլ կարևոր տարր էր «քայլող բասի» ճշգրիտ և ապահով տեխնիկան, որը փոխարինեց ձախ ձեռքի դաշնամուրային նվագակցությանը և նվագախմբային ռիթմին ավելացրեց «ռիթմիկ խաղակցություն»։

Ռիթմ-խմբում Քաունթ Բեյսիի դերի մասին Նեթ Շապիրոն գրել է.

 Ըստ էության Բեյսիի դաշնամուրը չի կարող առանձնացվել այն կենդանի զարկերակից, որը մշակում էր նվագախմբի ռիթմիկ խումբը։ Նրա նվագը ինքնին ստեղծում է որոշակի տրամադրություն, այնուհետև պահպանում և սաստկացնում այն։ Բայց կիթառի, բասի և հարվածային գործիքների հետ մեկտեղ, դաշնամուրը դառնում է այս կատարյալ, հզոր նվագախմբի անբաժանելի մասը, որը գրավում և դռայվի է մղում ողջ բենդին։ Այս իմաստով կարելի է ասել, որ Բեյսիի նվագախումբը կառուցված է իր ռիթմի բաժնի շուրջ, մի բաժին այնպիսի բիթով, որն ավելի հավանական է, քան որևէ այլ գործոն,որը ռիթմիկորեն ազդել է ինչպես մեծ, այնպես էլ փոքր նվագախմբերի վրա վերջին երեք տասնամյակների ընթացքում։

Քաունթ Բեյսիի նվագախմբի ռիթմ-խումբը ժամեր շարունակ փորձեր էր կատարել մյուս երաժիշտներից առանձին՝ հասնելով համահնչունություն և ձայնի հստակություն։ Հետագայում նրա նորամուծություններից օգտվել են բազմաթիվ ջազային խմբեր։

Նվագախմբի ոճը 
Բեյսին հաճախ, դեռևս 30-ականների վերջից, նախընտրում էր թեթև և հանգիստ զարգացող նվագախմբի գործիքավորումը։ Նվագախմբի հնչեղությունը միշտ տարբերվում էր ռիֆային տեխնիկայի օգտագործմամբ, ինչը բնորոշ էր Միացյալ նահանգների հարավ-արևմտյան շատ անսամբլներին։ Այս տեսակի նվագախմբային նվագակցությունը լիակատար ազատություն էր տալիս Բեյսիի նվագախմբի մենակատարներին, ինչպիսիք են՝ շեփորահարներ Հարի Էդիսոնը, Բաք Քլեյթոնը, տրոմբոնահարներ Բեննի Մորտոն, Դիկի Ուելսը, սաքսոֆոնահարներ Հերշել Էվանսը և Լեսթեր Յանգը։ Սաքսոֆոնահարների՝ Յանգի և Էվանսի կատարման բոլորովին այլ ձևերը  նվագախմբի հնչեղությանը տալիս էր հատուկ ծավալ, լարվածություն և դրամատիզմ։ Այս բոլոր մենակատարները վառ կերպով ներկայացված են Decca Records և Vocation ընկերությունների 1937-1941 թվականների ձայնագրություններում, որոնք դարձել են ջազի լավագույն ձայնագրություններից մեկը։

Քաունթ Բեյսիի նվագախմբի փողային գործիքները միշտ առանձնահատուկ հնչեղություն են ունեցել և եղել են հսկայական լարվածության պատճառ։ Խոսելով այն մասին, թե իրականում ինչ էր ակնկալում լեզվակային խմբի բենդի առաջնորդը, Բեյսին բացատրեց.

 «Ես ուզում եմ, որ այս չորս շեփորները և երեք տրոմբոնները «խայթեն» իրական ուժով և համարձակությամբ։ Բայց ես նաև ուզում եմ, որ այս սուր հնչեղությունը նույնքան հաճելի և հմուտ լինի, կարծես եթե նրանց տեղը ընդամենը երեք լեզվակային գործիք լիներ, որոնք ես օգտագործել եմ Կանզաս Սիթիում։ Ես ուզում եմ ասել, որ եթե լեզվակային գործիքների յուրաքանչյուր նոտա չի կրում իր ճշգրիտ և որոշակի նշանակությունը և դրանք պարզապես գոչում և  նյարդայնացնում էին, ապա անմիջապես պետք է ինչ-որ բան փոխեք։
 Իր 50-ականների և 60-ականների նվագախմբերում Բեյսին պահպանում էր վառ ռիթմիկ հնչեղությունը միաժամանակ ընտրելով մենկատարներ ջազի նկատմամբ ավելի ժամանակակից հայացքներով։ Այդ ժամանակաշրջանի երաժիշտների շրջանում հատկապես աչքի են ընկել Թեդ Ջոնսը, Էդդի «Լոքջո» Դևիսը, Ֆրենկ Ուեսը, Մարշալ Ռոյալը և Ֆրենկ Ֆոսթերը։ Նվագախմբի հնչեղության փոփոխությունները առաջին հերթին կապված են եղել Բեյսիի հետ համագործակցած գործիքավորողների անունների հետ, ինչպիսիք են՝ Բենի Քարթերը, Քունսի Ջոնսը, Թեդ Ջոնսը և Նիլ Հեվտին։ Ջորջ Սայմոնը իր «Բիգ-բենդ» գրքում գրել է.
 «Տարիներ շարունակ Քաունթ Բեյսիի նվագախումբը եղել է ամենահիանալի բիգ-բենդերից մեկը։ Ընդ որում, նվագախմբի ոճը գործնականում չի փոխվել։ Իսկ ի՞նչ է ոճը, Բեյսի։ Դա, առաջին հերթին, ուճեղ ռիթմային անսամբլային հնչեղություն է, առաջնորդի թեթև, վարակիչ դաշնամուրային ներդիրներով։ Բոլոր ժամանակներում Բեյսիի նվագախումբը կարողանում էր թարմ և ժամանակակից հնչել։ Հավանաբար, այդ ամենը տեղի է ունեցել այն պատճառով, որ նրա մեջ միշտ պահպանվել է բացառապես առողջ ոգի։ Երաժիշտները երգում են այն, ինչ իրենց դուր է գալիս և նվագախմբի երաժշտությունը ի վիճակի է բավարարել լայն հասարակության ճաշակը, ի տարբերություն շատ այլ խմբերի, որոնք փորձում են ավելի բարդ բաներ անել, այդպիսով դժվարանալով կապ հաստատել հանդիսատեսի հետ»։

Բեյսիի մենակատարի ոճը 
Բեյսիի ստեղծագործությունը նույնքան նշանակալի է, եթե նրան դիտարկենք որպես դաշնակահարի։ Հին ձայնագրությունները վկայում են նրա ռեգթայմին և սթրայդ-դաշնամուրին տիրապետելու վարպետության մասին։ Այնուամենայնիվ, 30-ականների կեսերին Քաունթ Բեյսին մշակեց բացարձակապես անհատական, լակոնիկ, բլյուզի վրա հիմնված ոճ, կարճ մեղեդային արտահայտությունների բնորոշ օգտագործմամբ, հաճախ, ոչ շատ, քան կլիշե, վարպետորեն դասավորած, խաղացված խելքով և հնարամտությամբ։ Քաունթ Բեյսին իր խաղում գիտակցաբար հավատարիմ էր մնում մինիմալիզմին, խուսափելով այն ժամանակվա հայտնի դաշնամուրային ոճերից, որոնք բնորաշ էին այդ ժամանակաշրջանի շատ երաժիշտների։ Նա իր հիմնական խնդիրը տեսնում էր նվագախմբաjին իմպրովիզացիանների պահպանման մեջ։ Բեյսիի դաշնամուրը էնեգիայի աղբյուր էր, որտեղից իր նվագախումբը ուժ և դրայվ էր ստանում։

 Քաունթը, հավանաբար, լավագույն դաշնակահարն է, նվագախումբը «առաջ մղելու» և մենակատարներին աջակցելու գործում— ասում էր կիթառահար Ֆրեդի Գրինը։ Ես նկատի ունեմ յուրաքանչյուր մենակատարի համար «հող նախապատրաստելու» նրա ձևը։ Երբ նա ավարտում էր իր մեներգը, նա կարծես թե «ճանապարհ էր բացում» հաջորդ մենակատարների համար։

Քաունթ Բեյսիի դաշնամուրային ոճը ջազի ամենահեշտ ճանաչելի հնչյուններից մեկն է։

Բեյսին մեծ ազդեցություն է ունեցել  50-ականների Արևմտյան ափի դպրոցների դաշնակահարների վրա։ Այնպիսի տարբեր ջազային դաշանակահարներ, ինչպիսիք են՝ Էրոլ Գարները,Մերի լու Ուիլյամսը և Ջոն Լյուիսը, ովքեր նույնպես ճանաչել են նրա ազդեցությունը։

Ընտրված սկավառակագրություն 

 1929 — Basie’s Basement
 1932 — Jive At Five
 1936 — Super Chief
 1937 — On The Upbeat
 1938 — Rock-A-Bye Basie, vol.2
 1939 — Blues By Basie
 1946 — Count Basie: The Orchestra And The Octet
 1950 — Count Basie At The Piano
 1952 — Count Basie And His Orchestra Collates
 1953 — Sixteen Men Swinging
 1954 — Basie Jazz
 1955 — Rock The Blues
 1956 — Count Basie in London
 1956 — Live in Basel
 1956 — The Count
 1956 — The Swinging Count
 1956 — The Band Of Distinction
 1956 — Basie Roars Again!
 1956 — Basie Rides Again!
 1956 — Basie Bash
 1956 — Switzerland 1956
 1957 — Count Basie At Newport
 1957 — The Atomic Mr.Basie
 1958 — Basie Plays Hefti
 1959 — One More Time
 1959 — Count Baisie In Kansas City. 1929-32
 1961 — The Count Basie Story
 1963 — On My Way And Shouting Again
 1963 — The Best Of Count Basie
 1964 — The World Of Count Basie. 3 LP
 1988 — The Essential Count Basie. Vol. 1-3
 1992 — The Best Of Count Basie. 1937-39
 1994 — The Complete Atomic Basie
 1995 — The Complete Roulette Studio Count Basie. 10 CD
 1995 — Big Band Basie
 1995 — Live In France
 1996 — It Had To Be You
 1996 — Swingin' Machine: Live
 1996 — Live At Manchester Craftsmen’s Guild
 1996 — Pop Classics
 1996 — One O’Clock Jump
 1996 — Unbeatable Basie Beat
 1996 — Jazz Hour With Count Basie, vol.2: Jumpin'
 1996 — Makin’Whoopee (Collector’s Edition)
 1996 — Count Basie/Sarah Vaughan (Capitol)
 1997 — Count Basie Live! 1938 At The Famous Door NYC
 1997 — At The Royal Roost NY 1948 (live)
 1998 — Count Basie Encounters Oscar Peterson
 1998 — Live At The Sands
 1998 — Paris Jazz Concert 1972 (live)
 1999 — Swing Shift
 2000 — Cafe Society Uptown 1941
 2000 — Live in Stockholm
 2000 — Count On The Coast, vol.3
 2000 — Count Basie Live
 2001 — At Birdland Summer 1952 (live)
 2001 — Olympia: Live 5-62
 2001 — Palais De Chaillot 3-29-60: Live
 2001 — Swingin’At The Chatterbox: 1937 (live)
 2001 — Breakfast Dance And Barbecue

Ընտրված DVD 

 Count Basie «The Kansas City Suite»
 Count Basie «Live 1962»
 Count Basie «Sound of Swing»
 Count Basie «Live in Europe & Jo Jones»
 Count Basie «Swing Era Masters»
 Count Basie «In Montreal 1988»
 Count Basie «At Carnegie Hall»
 Count Basie «Jam '75»

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Фейертаг В. Б. Джаз. XX век. Энциклопедический справочник. — Спб.: «СКИФИЯ», 2001, с.78-80. ISBN 5-94063-018-9
 Шапиро Н. Послушай, что я тебе расскажу… История джаза, рассказанная людьми, которые её создавали.— Новосибирск: Сиб.унив.изд-во, 2006. ISBN 5-94087-307-3
 Bohlander K., Holler K.-H. Jazzfuhrer.— Leipzig, 1980.

Աղբյուրներ 
 Джазовые персоналии: William Count Basie. Персональная страница Каунта Бейси на информационном портале «Инфо-Джаз»

Վիքիպեդիա:ԲՊՀ հոդվածներ 2023
«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Ամերիկացի ջազմեններ