Ալեքսեյ Լոսով

Ալեքսեյ Ֆյոդորովիչ Լոսով (Алексе́й Фёдорович Ло́сев) կամ Անդրոնիկ` որպես վանական, (), Նովոչերկասկ,  XX րդ դարի ռուս խորհրդային փիլիսոփա։ Թարգմանիչ, գրող, ԽՍՀՄ մշակույթի ականավոր գործիչ, պրոֆեսոր, բանասիրական գիտությունների դոկտոր։

Կենսագրություն 
Ծնվել է Դոնի կազակի՝ ֆիզիկայի, մաթեմատիկայի երաժշտության ուսուցչի և քահանայի դստեր ընտանիքում։ Հայրը լքել է ընտանիքը, իսկ Լոսովին մեծացրել է մայրը։ Ավարտել է Նովոչերկասկի դասական գիմնազիան ոսկե մեդալով։
1911 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի համալսարանի պատմա-բանասիրական ֆակուլտետը։ 1915 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետի միանգամից երկու՝ փիլիսոփայական և դասական բանասիրության բաժինները։ 1914 թվականին գիտական ​​առաքելությամբ այցելել է Բեռլին, 
որն ավարտվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումով։ Համալսարանի Պրոֆեսոր Իվանովիչ Նովոսադսկիու ղեկավարությամբ-պաշտպանել է թեկնածուական աշխատությունը «Աշխարհի նկատմամբ Էսքիլեսի վերաբերմունքի մասին», որը հավանության է արժանացել սիմվոլիստ բանաստեղծ Իվանով Վյաչեսլավ Իվանովի կողմից։ Մնացել է դասական բանասիրության ամբիոնում . В 1910-ական թվականներին դասավանդել է Ալֆերովսկի կանանց գիմնազիայում։

Եղել է ուսուցիչ մոսկովյան վարժարաններում՝՝ միաժամանակ պատրաստվելով մագիստրոսական քննություններին, որոնք հաջողությամբ հաղթահարել է 1917 թվականին։  Մոտ երեք տարի «Դասական բանասիրություն» է դասավանդել Նիժնի Նովգորոդի համալսարանում, որտեղ նա ընտրվել է պրոֆեսոր (1919) ։

Մոտիկից ծանոթացել է բազմաթիվ կրոնական փիլիսոփաների հետ։  Եղել է զրուցակիցը ֆրանկ Սեմյոն Լյուդվիգովիչին, Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Բերդյաևին, Վալենտին Ֆերդինանդովիչ Ասմուսային, Պավել Ալեքսանդրովիչ Ֆլորենսկու աշակերտին։

Նրան թույլ չեն տվել դասավանդել փիլիսոփայություն։ Նիժնի Նովգորոդի Պետական Համալսարանում զբաղեցրել է դասական բանասիրության (1919) պրոֆեսորի պաշտոնը, իսկ Մոսկվայի Չայկովսկու անվան կոնսերվատորիայում (1922-1929)՝  գեղագիտության պրոֆեսորի։

Դասավանդել է 2-րդ ՄՊՀ-ի Գիտությունների պետական գեղարվեստական ակադեմիայում։
Որպես երաժշտական գիտության ինստիտուտի գիտաշխատող (1922), Լոսովը նպաստել է երաժշտության, փիլիսոփայության զարգացմանը։
1922 թվականին ամուսնացել է նախկին գործարարի դուստր Վալենտինա Սոկոլովայի հետ, որի բնակարանում Լոսովը սենյակ էր վարձել 1918 թվականից։ Զույգը պսակվել է Իլյինսկի տաճարում՝ Սերգիև Պոսադայում։

Լոսովա ամուսիններն ընդունել են Անդրոնիկի և Աֆանասիայի վանական անունները։ Գաղտնի վանականությունը կիրառվում էր 20-րդ դարում եկեղեցու դեմ հալածանքների ժամանակ։ Վանականի զգեստից հագնում էր միայն գլխարկը։ «Աստված անուն չէ, բայց անունը Աստված է»։ Որպես անտիկ գեղագիտության ուսումնասիրության մաս՝ բառ և սիմվոլ։ Նա ուսումնասիրել է անվան փիլիսոփայությունը որպես աշխարհի «սկզբնական էություն»։ 

Կտրուկ բեկումը իր կյանքում պատճառ է դարձել «Առասպելի դիալեկտիկա» գրքի գրությանը (1930), որտեղ նա մերժել է մարքսիզմը  և պաշտոնական փիլիսոփայությունը՝ դիալեկտիկական մատերիալիզմը։ Նա իր կնոջ հետ ձերբակալվել է 1930 թվականի ապրիլին «ճշմարիտ ուղղափառ եկեղեցի» Եկեղեցական-քրիստոնեական միապետական կազմակերպության գործով և դատապարտվել 10 տարվա ազատազրկման։ Բանտարկության արդյունքում գրեթե ամբողջությամբ կորցրել է տեսողությունը։ Գորկիի առաջին կնոջ Եկատերինա Պեշկովայի միջնորդության շնորհիվ 1933 թվականին նա և նրա կինը, որ դատապարտված էին 5 տարի, ազատ են արձակվել։
Աքսորից վերադառնալուց հետո հանգել է մատերիալիստական դիալեկտիկային՝ ներկայացնելով իր հետազոտության մեջբերումները Կարլ Մարքսից և Լենինից։

Ծանոթագրություններ 

 
Խորհրդային փիլիսոփաներ