Վենիամին Խվոստով

Վենիամին Միխայլովիչ Խվոստով ( ), ռուս փիլիսոփա և սոցիոլոգ, Հռոմեական իրավունքի դոկտոր, Մոսկվայի համալսարանի հռոմեական իրավունքի պրոֆեսոր։

Կենսագրություն 
Եղել գավառական գիմնազիայի ուսուցչի որդի, ավելի ուշ՝ Սիմֆերոպոլի շրջանային դատարանի գործընկեր դատախազ։ Հին շրջանի պատմության պատմաբան Մ.Մ.Խվոստովի ավագ եղբայրը։

1885 թվականին ավարտել է Կերչի Ալեքսանդրի գիմնազիան ոսկե մեդալով, 1889 թվականին Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը՝ 1-ին աստիճանի դիպլոմով։ Եղել է պրոֆեսոր Ն.Պ. Բոգոլեպովի ուսանող։
1893-1895 թթ. գործուղվել է արտասահման։
1885 թվականին պաշտպանել է մագիստրոսական թեզ «Aequitas եւ aequum jus հասկացությունները դասական հռոմեական իրավագիտության մեջ բնութագրելու փորձ»։

Համալսարանում դասավանդել է ընտանեկան և ժառանգական իրավունքի դասընթաց, 1895 թվականից` հռոմեական պարտավորությունների իրավունք:1898 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Հռոմեական իրավունքի բնական պարտավորություններ» հռոմեական իրավունքի դոկտորի աստիճան ստանալու համար։

Արտակարգ պրոֆեսոր (1899), Հռոմեական իրավունքի ամբիոնի պրոֆեսոր (1901-1911)։ 1911 թվականի սկզբին մի խումբ պրոֆեսորների հետ նա լքեց Մոսկվայի համալսարանը՝ ի նշան բողոքի հանրային կրթության նախարար Լ.Ա.Կասսոյի կողմից համալսարանական ազատությունների սահմանափակման դեմ («Կասոյի գործ»)։ Դասավանդել է կանանց բարձրագույն կուրսերում և Մոսկվայի Ա.Լ.Շանյավսկի անվան ժողովրդական համալսարանում։ Եղել է Մոսկվայի հոգեբանական ընկերության համանախագահ, 1910 թվականին մասնակցել է «սոցիալական հոգեբանության» բաժանմունքով գիտական ինստիտուտի կազմակերպմանը, սակայն պատերազմի բռնկման պատճառով այդ նախագիծն այն ժամանակ չի իրականացվել։ Ունենալով տարբեր հետաքրքրություններ՝ Վ.Մ.Խվոստովն աշխատել է պատմության փիլիսոփայության, հասարակագիտության մեթոդաբանության, էթիկայի, հոգեբանության և սոցիոլոգիայի հարցերի վրա։

Վերադարձել է Մոսկվայի համալսարան՝ որպես Մոսկվայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետի քաղաքացիական իրավունքի և քաղաքացիական դատավարության ամբիոնի պրոֆեսոր (1917-1918թվականներին), հասարակական գիտությունների ֆակուլտետի իրավական և քաղաքական բաժնի պրոֆեսոր (1919-1920 թվականներին)։ Ստացել է վաստակաշատ պրոֆեսորի կոչում ։

Իր հայացքներով պատկանելով ձախ լիբերալներին, սահմանադրականներին՝ Վ.Մ.Խվոստովը բացասաբար էր վերաբերվում հեղափոխությանը որպես սոցիալական հակասությունների լուծման ձևի։ 1917 թվականին նա փորձեց Մոսկվայում ստեղծել սոցիոլոգիական պրոֆիլի առաջին ռուսական գիտական ինստիտուտը՝ Սոցիալական հոգեբանության ինստիտուտը, որը դարձավ 1918-1920 թվականների փիլիսոփաների և հասարակագետների ինտելեկտուալ հաղորդակցության կենտրոն, այդ թվում՝ Պ. Սորոկին, Ն. Բերդյաև, Բ. Կիստյակովսկի, Ի. Պոկրովսկին և այն ժամանակվա այլ խոշոր մտածողներ։
Իր կյանքի վերջին տասնամյակում նա Դյուրկհեյմի հետևորդ էր։
«Պատերազմի կոմունիզմի» դարաշրջանի ավերածությունների հետևանքով առաջացած խորը դեպրեսիայի վիճակում նա կախվել է 1920 թվականի փետրվարին՝ թողնելով, ըստ ժամանակակիցի, մի գրություն. ազատվել խորհրդային իշխանությունից»։

Դուստր՝ Վերա Վենիամինովնա Խվոստովա է։

Գրականություն 
 Хвостов|В. Н. Жуков| ссылка=https://iphlib.ru/greenstone3/library/collection/newphilenc/document/HASH3d2c9f49b04c8794279a3d }}
 
 Бызов Л. А. Институт социальной психологии в Москве // Мониторинг общественного мнения: экономические и социальные перемены. 2011. № 4 (104). С. 107—130.

Աշխատություններ 
 Натуральные обязательства по римскому праву. — М., 1898.
 Природа человеческого общества //Научное слово. 1903. № 9.
 Женщина накануне новой эпохи. — М.: П. Д. Путилова. 1905.
 
 
 
 
 
 Общественное мнение и политические партии. М.: Т-во И. Д. Сытина. 1909.
 Этюды по современной этике. — М.: Т-во И. Д. Сытина. 1908.
 Нравственное мировоззрение Генрика Ибсена. — М., 1909.
 Предмет и метод социологии // Вопросы философии и психологии. 1909. кн. 99.
 Общая теория права. Элементарный очерк. // Карабасников Н. П. 1914. кн. 146.
 Социальный организм Вопросы философии и психологии. 1909. кн. 100.
 Науки об общем и науки об индивидуальном Вопросы философии и психологии. 1910, кн. 103.
 Теория исторического процесса. — М.: Тип. О. Л. Сомовой. 1910.
 Историческое мировоззрение Ключевский, Василий Осипович. М., 1910.
 Нравственная личность и общество. Очерки по этике и социологии. — М.: Н. Н. Клочков. 1911.
 Этика человеческого достоинства. Критика оптимизма и пессимизма. — М., 1912.
 О значении и задачах Научного института. — М., 1913.
 Этика Метерлинка. — М., 1913.
 Очерк истории этических учений, 1913
 Участие женщины в умственной культуре человечества — М., 1914.
 Женщина и человеческое достоинство. — М.: Изд. Ломана и Плетнева. 1914.
 Теория исторического процесса. — М., 1914.
 Классификация наук и место социологии в системе научного знания. // Вопросы философии и психологии. 1917. кн. 139—140.
 Социология. Исторический очерк учений об обществе. — М.: Москов. Научн. Ин-т, Т.1.
 Социальная связь. // Вопросы философии и психологии. 1918. кн. 141—142.
 Теория исторического процесса. — М., 1919.
 История римскаго права — М., 1919
 Психология кооператива. // Вестник промысловой кооперации. 1919. № 1.
 Основы социологии. Учение о закономерности общественных процессов. — М.: 5-я гос.тип., 1920.
 Основы социологии. Учение о закономерности общественных процессов. Элементарный очерк. — М., 1923.
 Очерки истории этических учений: Курс лекций — М., 2006.

Ծանոթագրություններ 

20-րդ դարի փիլիսոփաներ
19-րդ դարի փիլիսոփաներ
Գիտնականներ այբբենական կարգով
Ռուս փիլիսոփաներ
Ռուս սոցիոլոգներ