Գյուղի բնատեսարան

«Գյուղի բնատեսարան» (), ֆրանսիացի նկարիչ Ֆրեդերիկ Բազիլի ակադեմիզմի տարրերով, վաղ իմպրեսիոնիզմի ոճով նկար, որում աղջկա դիմանկարը պատկերված է գյուղական բնատեսարանի ֆոնին։ Կտավը պատկերվել է 1868 թվականին յուղաներկերով և ունի 137,5×85,5 չափսեր։ Գտնվում է Մոնպելիեի Ֆաբրա թանգարանում։

Պատմություն 
1863 թվականին Բազիլը իր արջև նպատակ է դրել՝ «նկարել դիմանկարներ արևի տակ»։ 1864-1869 թվականներին նա պատկերել է մի քանի կտավներ բաց երկնքի տակ, իսկ այդ ընթացքում ապրել է Մոնպելիեի ծայրամասում գտնվող Մերիկ ընտանեկան կալվածքում։ Այսպիսով, 1864 թվականին նա նկարել է «Վարդագույն զգեստ» կտավը, իսկ 1867 թվականին «Ընտանեկան վերամիավորումը»՝ հարազատների և ընկերների խմբային դիմանկար։ 1868 թվականին, Ֆրանսիայի հարավում Բազիլը պատկերել է երկու կտավ՝ «Ցանցով ձկնորս», որը մերկ տղամարդու դիմանկար էր, և «Գյուղի բնատեսարան» կտավը, որտեղ գյուղական բնապատկերի ֆոնին պատկերված է աղջկա դիմանկար։

Բազիլը ցանկանում էր երկու նկարներն էլ հանրությանը ներկայացնել 1869 թվականին Փարիզի ցուցահանդեսի սրահում, սակայն սրահի ղեկավարությունը մերժել է նկարչի «Ցանցով ձկնորսը» կտավը և ցուցահանդեսին ընդունել է միայն «Գյուղի բնատեսարանը» կտավը։ Նկարչուհի Բերտա Մորիզոն, որը տեսել է նկարը ցուցահանդեսում 1869 թվականի մայիսին, քույրերին ուղղված նամակում գրել է. «Մեծն Բազիլը ստեղծել է այն, ինչ ինձ թվում է շատ ճիշտ. այդ աղջիկը թեթև զգեստով նստած է ծառի ստվերում, իսկ նրա ետևում կարող ենք տեսնել գյուղը։ Շատ լույս կա, արև։ Նա փորձել է պատկերել այն, ինչը բոլորս այդքան հաճախ ենք փորձել անել՝ դիմանկար նկարել բաց երկնքի տակ, և այս անգամ նրա փորձը հաջողվել է»։

Քննադատ Լուի Էդմոնդ Դյուրանտին իր ակնարկում գրել է Բազիլի` իր կտավներում դիմանկարը պլեներային նկարչության տարրերի հետ համատեղելու ունակության մասին. «Ամեն գարուն պարոն Բազիլը հարավային շրջաններից վերադառնում է ամառային […] կանաչապատ, արևի լույսով և հասարակ կառուցվածքով լի նկարներով»։ Նկարիչ Զախարիա Աստրուկը նույնպես կտավի հեղինակին ճանաչել է առաջնորդ` «լույսի արտասովոր լրիվություն, բաց երկնքից հատուկ տպավորություն, կեսօրվա ուժ» պատկերելու համար։

Նկարագրություն 
Նկարի առաջին պլանում պատկերված աղջիկը հավանաբար Բազիլի ծնողների կալվածքի իտալացի այգեպանի դուստրն էր։ Նա նստած է գետնին՝ սոճու ծառի ստվերում, ձեռքերը ծալված են, ձեռքին մի փոքրիկ ծաղկեփունջ կա։ Նրա ներթափանցող և լուրջ հայացքը ուղղված է դիտողին և հակադրում է դեմքի նուրբ դիմագծերին։ Բազիլը մեծ հմտությամբ պատկերել է աղջկա դեմքը՝ ցուցադրելով նրա բնավորությունը։ 

Աղջիկը կրում է մուսլինե սպիտակ զգեստ՝ վարդագույն և մոխրագույն գծերով։ Նրա մազերի կարմիր ժապավենը և նույն գույնի գոտին ստեղծում են պայծառ շեշտադրություն։ Նկարի հետին պլանում պատկերված են Լես գետը և արևավառ Կաստելնու-լե-Լեզ քաղաքը՝ սալիկապատ տանիքներով և Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցու զանգակատան հետ։

Պատմություն 
Կտավի ստեղծումից՝ 1868 թվականից ի վեր, այն գտնվել է նկարչի ծնողների՝ Գաստոն Բազիլի և Կամիլ Բազիլի կալվածքում, որը գտնում է Մոնպելիեի Վիալարում։ 1898 թվականին Կամիլ Բազիլը նկարը նվիրել է Ֆաբրեի թանգարանին, որի հավաքածուում էլ այն այժմ գտնվում է։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 
 
Ֆրեդերիկ Բազիլի նկարներ
1868 նկարներ
Կանանց դիմապատկերներ
Ֆաբրի թանգարանի նկարներ