Ապաստան «Տապան-2»

Ապաստան «Տապան-2» (), միջուկային տեղումներից պաշտպանող ապաստարան, որը կառուցել է Բրյուս Բիչը (ապրիլի 14, 1934 - մայիսի 10, 2021) Հոռնինգս Միլս գյուղում՝ Տորոնտոյից հյուսիս, Օնտարիո նահանգում։ Առաջին անգամ ապաստարանը դարձել է բնակելի 1980 թվականին և այն ժամանակից ի վեր շարունակաբար ընդլայնվել և բարելավվել է։ 930 մ² տարածքով ապաստարանը հավաքվել է 42 դպրոցական ավտոբուսներից, ռադիոակտիվ արտանետումներից պաշտպանվելու համար դրանք թաղվել են գետնի տակ՝ որպես բետոնի կաղապարներ, այնուհետև ծածկվել են բետոնի շերտով և վրայից մինչև 5 մետր հողի շերտ են լցրել։

Շինարարությունը սկսվել է 1980-ականների սկզբին՝ սառը պատերազմի ժամանակ։ Նախատեսված է մինչև հինգ հարյուր մարդ տեղավորելու համար այնքան ժամանակ, քանի դեռ աղետալի միջուկային պայթյունից առաջացած ռադիոակտիվ արտանետումները չեն տրոհվել այն մակարդակի, որ հնարավոր կլինի անվտանգ վերադառնալ երկրի մակերես։

Շինարարությունը սկսվել է 1980-ականների սկզբին՝ սառը պատերազմի ժամանակ։ Նախատեսված է մինչև հինգ հարյուր մարդ տեղավորելու համար այնքան ժամանակ, քանի դեռ աղետալի միջուկային պայթյունից առաջացած ռադիոակտիվ արտանետումները չեն տրոհվել այն մակարդակի, որ հնարավոր կլինի անվտանգ վերադառնալ երկրի մակերես։

Պահուստային դիզելային գեներատորներով սնուցվող ուժեղ ամրացված՝ «գործնականում անթափանց ամեն ինչից, բացի ուղղակի միջուկային հարվածից» ապաստարանը ներառում է երկու խոհանոց, լրիվ սանտեխնիկա՝ ներառյալ խմելու ջրի սեփական ջրհոր և սեպտիկ բաք, երեք ամսվա դիզվառելիքի պահուստ, ռադիոկապի կենտրոն, մատուռ և ախտահանման սենյակի։

«Տապան-2»-ը հագեցած է հաղորդակցության միջոցներով, որոնք կարող են հեռարձակել տեղական FM ալիքով, ինչպես նաև ամբողջ Կանադայում և Միացյալ Նահանգներում AM և կարճ ալիքներով։ Առանձնահատուկ նորույթ է օդապարիկի օգնությամբ բարձրացվող և ծավալվող ալեհավաքը, որը կարող է գործարկվել ապաստարանից։ «Տապան 2»-ի բոլոր կապի սարքավորումները պաշտպանված են Էլեկտրամագնիսական համատեղելիությունից և սնուցվում են գեներատորով, որպեսզի կարողանան միջուկային պատերազմի դեպքում հասարակությանը փոխանցել գոյատևման մասին տեղեկատվությունը։

Բիչը գումար չի վերցրել ապաստարան մուտք գործելու համար՝ երաշխավորելով մարդկանց մուտքն այնտեղ՝ աշխատանքային ներդրման և «Տապան 2» հաստատության ընթացիկ պահպանման կամ ընթացիկ վերանորոգման տարբեր ակտիվ գործունեության դիմաց։ Բացի այդ, «բոլորն այստեղ ողջունելի են՝ անկախ կրոնից, ռասայից, ազգությունից , քաղաքական հայացքներից...: Ակնկալվում է, որ ապաստարանի բնակչության մեծ մասը կլինեն երեխաներ, քանի որ դրա հիմնական նպատակն է ծառայել որպես «ստորգետնյա ապաստարան, մի վայր, որտեղ նոր սերունդը կարող է փրկվել միջուկային ապոկալիպսիսից», ինչը, ըստ Բիչի, հաստատ կլինի և վերացնել Երկրի բնակչության ավելի քան 80%-ը։ «Մենք մարդկանց ասելու ենք՝ լավ, մենք ձեր երեխաների համար տեղ ունենք, բայց ձեզ համար տեղ չունենք»։ Այդպիսին է կյանքի բնույթը... դա փրկանավ է»։

Բիչը կարծում էր, որ սուրվիվալիստներից շատերը չափազանց մտահոգված են անձնական գոյատևմամբ, երբ նրանք պետք է կենտրոնանային կատակլիզմից հետո աշխարհը վերակառուցելու վրա։ Նա կազմակերպել է առցանց «վերակառուցման ցանց» («ԱՊԱՀՈՎ» համայնք), որի միջոցով նա տեղեկություններ է փոխանցել «Տապան 2»-ի և տարհանման իր ծրագրերի մասին։

Բրյուս Բիչը մահացել է 2021 թվականի մայիսի 10-ին սրտի կաթվածից։

Բիչը հեղինակել է երկու՝ The Post-Doomsday Society և The Individual Triad Networks. Prepare for Catastrophic Times վերնագրերով գիրք։

Ծանոթագրություններ 

Ապաստաններ
Սուրվիվալիզմ
1980-ականներ Կանադայում
Պաշտպանական կառույցներ