Չարամիտը (պատմվածք)

«Չարամիտը» (), ռուս գրող Անտոն Չեխովի պատմվածքը, որն առաջին անգամ տպագրվել է 1885 թվականին։

Հրատարակություններ 
«Չարամիտը» պատմվածքը առաջին անգամ հրատարկվել է 1885 թվականի օգոստոսի 5-ին (հին տոմարով՝ հուլիսի 24-ին) «Պետերբուրգյան թերթի» («Петербургская газета») № 200-ում Ա. Չեխոնտե ստորագրությամբ։ Պատմվածքը հրատարակվել է «Խայտաբղետ պատմվածքներ» ժողովածուի կազմում, իսկ ավելի ուշ ներառվել է գրողի աշխատությունների ժողովածուի բնօրինակ հրատարակության 3-րդ հատորում, որը կազմել է հրատարակիչ Ադոլֆ Մարքսը 1899―1901 թվականներին։

Լև Տոլստոյը պատմվածքը ներառել է Չեխովի լավագույն պատմվածքների իր ցանկում։

Դեռևս Անտոն Չեխովի կենդանության օրոք պատմվածքը թարգմանվել է բուլղարերեն, հունգարերեն, գերմաներեն, չեխերեն, սլովակերեն և սերբախորվաթերեն։

Հայերեն թարգմանության հեղինակը Մկրտիչ Արմենն է։

Գրության պատմություն 
Վլադիմիր Գիլյարովսկին հաստատել է, որ Դենիս Գրիգորևի նախատիպը եղել է Մոսկվայի նահանգի Կրասկովո ավանից Նիկիտա Պանտյուխին անունով գեղջուկը։ Նրա խոսքերով՝ Չեխովը ձայնագրել և վերարտադրել է որոշ բառեր ու արտահայտություններ, որոնք ասել էր իրական «չարամիտը», որը հանել էր պտուտակամերը և չէր հասկացել, որ դա կարող էր գնացքի վթարման պատճառ դառնալ։

Դիպաշար 
Դատական քննիչը ապարդյուն փորձում է բացատրել Գրիգորև անունով գյուղացուն, որ ռելսերը փայտակոճերին ամրացնող պտուտակամերը քանդել չի կարելի։ Գրիգորևը արդարանում է, և, թվում է, պարզապես չի էլ կարողանում հասկանալ՝ ինչու ինքը պետք է զրկվի պտուտակամերը՝ որպես ձկնորսության համար ծանրություն օգտագործելու իրավունքից։

Էկրանավորում 
Պատմվածքը օգտագործվել է «Ա. Չեխով։ Տեսարաններ» հեռուստաներկայացման մեջ (ԽՍՀՄ), ռեժիսոր՝ Գեորգի Տովստոնոգով, դերերում՝ Օլեգ Բասիլաշվիլի (դատական քննիչ), Եվգենի Լեբեդև (չարամիտ Գրիգորև)։

Ծանոթագրություններ 

1885 պատմվածքներ
Անտոն Չեխովի ստեղծագործություններ
19-րդ դարի գրականություն