Սպիտակ վիշապը

«Սպիտակ վիշապը» (), ամերիկացի գրող Էնն Մաքքեֆրիի «Պեռնի հեծյալները» ֆանտաստիկ էպոպեայի երրորդ գիրքը, որն ավարտում է հիմնական եռերգությունը։ 1979 թվական վեպը առաջադրվել է Հյուգո մրցանակի, ինչպես նաև մի քանի այլ մրցանակների։ Արժանացել է Եվրոկոնի մրցանակի լավագույն սիրավեպի (1980) և «Դիտմար» մրցանակի որպես արտասահմանյան սիրավեպի (1979) համար։

Սյուժե 
Երիտասարդ հոլդի տիրակալ Ռութա Ջեքսոնը պահում է սպիտակ վիշապ Ռութին։ Բոլորը որոշել են, որ տարօրինակ գույն ունեցող թույլ ու փոքրիկ վիշապը չի գոյատևի։ Նա, սակայն, ոչ միայն մեծանում է և բավական ուժեղանում, որպեսզի օդ բարձրացնի իր հեծյալին, ինչպես նաև բացահայտում է  մի քանի յուրօրինակ տաղանդներ։ Իր վիշապի օգնությամբ երիտասարդ լորդ Ջեքսոնը կարողանում է կանխել պատերազմը ձիավորների և վտարանդիների միջև, որոնք գողացել են Ոսկե ձուն։ Դրանից բացի Ռութը կարող է ճանապարհորդել ժամանակի մեջ, որն օգնում է նրանց կանխել աճող ճգնաժամը Վեյրերի միջև։ Գնալով  Հարավային մայրցամաք՝ Ջեքսոնը հիվանդանում է։ Այդ հանգամանքը նրան ստիպում է մնալ Ծովախորշում և կարևոր բացահայտումներ անել Պեռնի պատմության մեջ։

Անվանակարգեր և մրցանակներ 
 «Հյուգո» մրցանակ լավագույն վեպի համար (1979, անվանակարգ)
 Եվրոկոնի մրցանակ լավագույն վեպի համար (1980, հաղթող)
 «Դիտմար» մրցանակ, «Լավագույն արտասահմանյան սիրավեպ (1979, հաղթող)»
 «Բալրոգ» մրցանակ, «Լավագույն սիրավեպ» անվանակարգ (1979, անվանակարգ)
 Էդմոնդ Համիլթոնի և Լի Բրեքեթի հուշամրցանակ (1979, անվանակարգ)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 «Սպիտակ վիշապը» Ֆանտաստիկայի լաբորատորիա կայքում
 «Սպիտակ վիշապը» OZON.ru կայքում