Լատվիական դիցաբանություն

Լատվիական դիցաբանությունը առասպելների հավաքածու է, որն առաջացել է Լատվիայի պատմության ողջ ընթացքում։ Երբեմն Լատվիական դիցաբանությունը մշակվում էր նախորդ սերունդների կողմից, և երբեմն մերժվում ու փոխարինվում էր այլ պատմիչների կողմից։ Այս առասպելները բխում են լատվիացիների և  

նախաքրիստոնեական Բալթյան դիցաբանությունից։

Լատվիական դիցաբանությունն օգտագործվում է, մասնավորապես, որպես Լատվիայի հեթանոսական պատմական հավատալիքները և ազգային ինքնությունը վերակառուցելու և վերլուծելու գործիք։

Կարևոր է նշել, որ այս առասպելների մեծ մասի մանրակրկիտ մանրամասները, եթե ոչ բոլորը, տարբեր են ըստ տարածաշրջանի և երբեմն նույնիսկ ըստ ընտանիքի։

Պատմություն

13–18–րդ դարեր 
Կան քիչ զեկույցներ բալթյան ցեղերի, ժամանակակից լատվիացիների նախնիների և նրանց դիցաբանության մասին մինչև քրիստոնեության ընդունման XIII դարը։ Քրիստոնեության ընդունումից ի վեր տեղի են ունեցել մի քանի զեկույցներ, որոնք առնչվում են տեղական դիցաբանությանը, ինչպես նաև մատենագրությունները, ճանապարհորդությունների մասին զեկույցները, այցելությունների գրառումները, ճիզվիտական ​​զեկույցները և հեթանոսական պրակտիկայի այլ պատմություններ։ Հետազոտողների կողմից այս զեկույցները երկրորդական աղբյուրներ են համարվում, որովհետև հեղինակները լատվիացի չէին, նրանք չէին խոսում տեղական լեզուներով և հաճախ կողմնակալ էին։ Այս նյութերը երբեմն ճիշտ չեն և պարունակում են սխալներ, հերյուրանքներ և աղավաղումներ, որոնք բխում են քրիստոնեական աշխարհայացքից։ Չնայած դրան, դրանք հաճախ կարելի է ստուգել՝ օգտվելով բանահյուսական տեղեկություններից։

18-րդ - 20-րդ դարի սկիզբ 
Բանահյուսական նյութերի մեծ մասը հավաքվել է 19-րդ դարի կեսերից։ 18-րդ և 19-րդ դարերում ենթադրվում էր, որ բալթյան ցեղերը ի սկզբանե մեկ ազգ են և, այդպիսով, ունեն նույն աստվածությունները։ Վաղ հեղինակները, որոնք փորձում էին վերակառուցել լատվիական պանթեոնը, օգտագործում էին հարևան տարածաշրջանների տվյալները։ Այս միտումը հետագայում ընդունվեց նաև լատվիացի ազգային ռոմանտիստների կողմից։ Ճորտատիրության վերացումից հետո ձևավորվում էր նոր ազգային ինքնություն, և հեղինակները փորձում էին ապացուցել, որ Բալթյան մշակութային ավանդույթները նույնքան խորն են, որքան մյուս ազգերի ավանդույթները։ Հույս կար, որ կարելի է մեծ էպոս կառուցել բանահյուսության մեջ պահպանված պատառիկների միջոցով։ Կարծում էին նաև, որ 700 տարվա ճնշման ընթացքում մոռացված հին կրոնը կարող է վերակառուցվել։ Այնուամենայնիվ, բանահյուսության աղբյուրները ապացուցեցին առաջադրանքի անբավարարությունը։ Ոմանք փորձեցին վերակառուցել պանթեոնները նույնքան տպավորիչ, որքան Հունական դիցաբանության մեջ, ինչը հանգեցրեց որոշ աստվածությունների պարզապես հորինմանը։ Բացի այն ենթադրությունից, որ Բալթյան այլ ժողովուրդների աստվածությունները նույնպես պետք է լինեին լատվիական, բայց ժամանակի ընթացքում դրանք պարզապես կորան, շատ նոր աստվածություններ ստացվեցին Հունական և Հռոմեական աստվածությունների օրինակով։ Միտման օրինակ է Անդրեյ Պումպուրսի «Lāčplēsis» էպիկական պոեմը, որում ներկայացված է լատվիական և պրուսական աստվածների պանթեոն, իսկ որոշ պոեմներ հենց ինքն է հորինել։ Նույն կերպ, Յուրիս Ալունանի և բանաստեղծ Միկելիս Կրոգզեմիսի ստեղծագործություններում հայտնաբերված են աստվածների պանթեոններ։

Միևնույն ժամանակ, որոշ հեթանոսական ծեսեր դեռևս կիրառվում էին։ Եվ, քանի որ քրիստոնեությունը դիտվում էր որպես խորթ երևույթ, փորձեր արվեցին վերստեղծել հին կրոնը։ Նոր հեթանոսական շարժումներից ամենահաջողը Դիևտուրիբան էր, որը հիմնադրվել է 1920-ականների վերջին, պնդում է, որ հին լատվիացիները միաստված էին, և տարբեր դիցաբանական էակները  Աստծո բոլոր ուղղություններն են։ Չնայած լատվիական ավանդույթները վերակառուցելու համար այլմոլորակային ազդեցությունները վերացնելու անհրաժեշտության գաղափարը պահպանվեց հետագայում, կեղծ աստվածների Օլիմպոսանման պանթեոն ստեղծելու փորձերն ի վերջո դադարեցին, քանի որ ազգային ռոմանտիզմը փոխարինվեց ռեալիզմով և սկսվեց քննադատվել 20-րդ դարի առաջին կեսին։ Կասկածվում էր նաև, որ բանահյուսական որոշ նյութեր հնարավոր է կեղծված լինեն։ Այս ժամանակի հետազոտությունը բնութագրվում է ոչ միայն թերահավատությամբ, այլև օտար ազդեցություններ որոնելու փորձերով։

1944–1970-ական թվականներ 
1944-ին Խորհրդային ուժերի կողմից Լատվիայի վերազավթումից հետո, Լատվիայում արգելվեց դիցաբանության և հատկապես  

կրոնական հասկացությունների ուսումնասիրությունը։ Նույն կերպ, հեթանոսական խմբերի նոր անդամները հետապնդվում էին, քանի որ հեթանոսությունը համարվում էր շովինիստական​​: Չնայած դրան, ուսումնասիրությունները շարունակեցին աքսորյալ լատվիացիները, որոնք կենտրոնացած էին ժողովրդական երգերի դիցաբանության վրա։ Երգերն արդեն դիտվում էին որպես դիցաբանության ուսումնասիրության լավագույն աղբյուր միջպատերազմյան շրջանում։ Պատճառն այն էր, որ, քանի որ բանաստեղծական մետրը և մեղեդին պահպանելու անհրաժեշտությունը սահմանափակում էին հնարավոր փոփոխությունները, ենթադրվում էր, որ հին հասկացություններն ավելի լավ են պահպանվել դրանց մեջ, քան բանահյուսության այլ ժանրերում։ Ըստ այդմ, ժողովրդական երգերը երկար ժամանակ հետազոտության միակ աղբյուրն էին։ Այս մոտեցումը քննադատել են ժամանակակից հետազոտողները, ովքեր գտնում էին, որ այլ ժանրերում նշված թեմաները, ինչպիսիք են հեքիաթները, լեգենդները և ժողովրդական հավատալիքների և կախարդական պրակտիկայի գրառումները, կարող են լրացնել ժողովրդական երգերը, քանի որ յուրաքանչյուր ժանր պարունակում է տարբեր թեմաներ և կարող է ապահովել միայն մասնակի պատկերացում դիցաբանության մեջ։

1970-ականներ, արդի ժամանակներ 
Չնայած Լատվիայում հետազոտությունները կարող էին վերսկսվել միայն 1980-ականներին, 1970-ականներին առաջացավ շարժման անդամների հետ բանահյուսական շարժում, որը կարելի էր բնութագրել որպես նոր հեթանոսների շարժում։ Այս խմբերը պանթեիստական ​​էին, պակաս միատարր, պակաս դոգմատիկ, հետաքրքրված էին բնության և մշակութային ժառանգության պահպանմամբ և ավելի բաց էին հարևան ազգերի ավանդույթների ազդեցության համար։ Ավելի ուշ, այս շարժումներն ուսումնասիրեցին հոգևորականությունը ինչպես տեղական ավանդույթներում, այնպես էլ աշխարհի կրոնական և հոգևոր պրակտիկայում, ինչպիսիք են Արևելքի կրոնները։ Օրինակ, 1990-ականների վերջին այս խմբերից մեկը հայտարարեց, որ Պոկայչի անտառը հնագույն սրբավայր է, և այն յուրաքանչյուր տարի գրավում է հազարավոր այցելուների ուշադրությունը։ Դիևտուրին, որը Լատվիայում վերսկսեց իր գործունեությունը 1990-ին  անկախության վերականգնումից առաջ,  պաշտոնապես միակ հեթանոսական կրոնն է, և 2001 թվականի դրությամբ ուներ շուրջ 600 հետևորդ։ Հաշվի առնելով շարժման ազդեցության նվազումը, դրա անունը երբեմն ավելի լայն իմաստով կիրառվում է բանահյուսության հետ կապված ցանկացած ժամանակակից պրակտիկայի հետ։

Էակներ և հասկացություններ 
Երկնային աստվածներ

Լատվիական առասպելաբանության մեջ տարբեր վերակառուցումներ կան, բայց հետազոտողների մեծ մասը համաձայն է երկնքի հետ կապված որոշ առանձնահատկությունների նշանակության շուրջ։ Երկինքն ինքնին նույնացվում է որպես Դեբեսկալնս («Երկնքի լեռ»)։ Երկինքը կոչվում է նաև Oļu kalns («Խիճերի լեռ»), Sudraba kalns («Արծաթե լեռ») կամ Ledus kalns («Սառցե լեռ»)՝ ածականներով, հավանաբար նկատի ունենալով աստղերը կամ ձյունը։ Ենթադրվում է նաև, որ Դիևսը (Աստված) նույնպես երկնքի խորհրդանիշն է, նրա անվան ստուգաբանությունը, կարծես, կապված է երկնքի հետ։ Դիևսը համարվում է գերագույն աստված։ Մեկ այլ երկնային աստվածուհի է Սոլը՝ արևի ասվածուհին, որի անունը բառացիորեն թարգմանվում է «արև», նա երկրի պտղաբերությունը և անհաջողության աստվածուհին էր, պահապան էր հատկապես որբերի և երիտասարդ հովիվների համար։ Նրա ճանապարհը նրան տանում է երկնքի լեռան միջով դեպի ծով, որը երբեմն մեկնաբանվում է որպես երկնքի կամ տիեզերական օվկիանոսի խորհրդանիշ։ Ծովն ու ջրի մյուս մարմինները, ներառյալ գետերը, հատկապես Դաուգավան, կարծես թե նշում են ողջը մեռածների աշխարհների միջև։ Լատիներեն «աշխարհ» բառը բխում է Արև բառից, և այդ աշխարհները կոչվում են «այս արևը» և «այդ արևը»։ Հետևաբար, թվում է, որ Սոլեն սերտ կապ ունի նաև մահ հասկացության հետ։ Նա, ըստ երևույթին, մահացածների հոգիները ծովի այն կողմ է տեղափոխում՝ դեպի մահացածների աշխարհ։ Այսպիսով, նրա ամենօրյա շարժումը կարող է կապված լինել մարդկային կյանքի ցիկլի հետ, երբ նա ամեն օր վերածնվում է։

Արևի ճանապարհին, ջրի մեջ կամ դրա կողքին, հաճախ ծովերի մեջտեղում գտնվող կղզու կամ ժայռի վրա, գտնվում է Austras koks- ը (արշալույսի ծառ), ենթադրաբար այն ներկայացնում է համաշխարհային ծառ կամ առանցք, այն սովորաբար նկարագրվում է որպես ծառ, բայց կարող է լինել նաև այլ բույսերի կամ նույնիսկ առարկաների բազմազանություն։ Ոչ ոք երբևէ չի տեսել ծառը, չնայած բանահյուսությունը ենթադրում է, որ շատերը փնտրել են իրենց ամբողջ կյանքում։ Դեռևս ենթադրվում է, որ դրա բնական օբյեկտ կարող է լինել բևեռային աստղը կամ Ծիր Կաթինը։ Առաջարկվել է նաև այն դարձնել տարվա խորհրդանիշ։ Ծառը կապված է երկնային հարսանիքի առասպելների հետ, որոնցում արևի կամ նրա դստերը հարգում են Dieva dēli- ն (Աստծո որդիներ), Auseklis- ը (Venus) կամ Pērkons- ը (Կայծակի աստված)։

Բացի այդ, քանի որ լատիշերենում դուստր բառը նշանակում է նաև աղջիկ, անորոշ է, թե կոնկրետ ով է ամուսնանում։ Այնուամենայնիվ, դա չի ազդում առասպելական իրադարձությունների ձևավորման վրա։ Արական աստվածությունները համաշխարհային ծառի մոտ լրտեսում են արևի աստծուն, բաղնիք պատրաստում նրա համար, ծաղրում նրան և այլն։ Ի վերջո, նրան առևանգում են և ամուսնանում (ենթադրվում է, որ Սոլեի ամուսինը լուսնի աստված Մաունեսն է)։ Դա զայրացնում է Պիրկոնսին, ով հարվածում է համաշխարհային ծառին, ուստի լաց լինող Սաուլը ստիպված է երեք տարի վերցնել իր կտորները և այնուհետև նորից հավաքել դրանք՝ չորրորդ տարում ավարտելով։

Հետմահու կյանք 
Մահացածների աշխարհը կոչվում է Aizsaule կամ Viņsaule «Մյուս արևը», որտեղ արևը գիշերն է դուրս գալիս։ Այն կապված է տարբեր մայր աստվածությունների հետ (կամ գուցե մեկի հետ, որը կոչվում է մի քանի անուններով). Emեմես māte (Երկրի մայր), երբեմն անվանում են «Nāve», բառացիորեն նշանակում է «մահ»։ Veļu māte (բարկությունների մայր), Kapu māte (գերեզմանների մայր) և Smilšu māte (ավազի մայր)։ Զեմեսի զուգընկերը պատկերված է այնպես, որ կրում է սպիտակ հագուստով երկար խալաթ և երբեմն ունի մանգաղ։

Ջոդսը (չպետք է շփոթել վելնիի հետ) էակ է, որը սովորաբար պատկերվում է այլ աստվածների հետ հավասար։ Ի տարբերություն վելնիի, Ջոդսը զուտ չար է։ Ասում են, որ նա մասնակցել է աշխարհի և կենդանի էակների ստեղծմանը։ Ջոդսը մարդկանց գողանում է՝ նրանց իր աշխարհը տանելու համար։ Դրանով նա նման է այլ ոգիներին, ովքեր սպանում են մարդկանց, այդ թվում նաև Վեչիին, որը, ինչպես ենթադրվում էր, երբեմն վերադառնում էր՝ պահանջելու մի մարդու կյանք, որին նրանք ճանաչում էին իրենց կյանքի ընթացքում։ Ենթադրվում էր, որ մահացածները, որոնք կոչվում էին Վեչի (նաև Iņi, Dievi werei, Pauri), աշնան ընթացքում այցելում էին իրենց հին տները  Միչեչիից (սեպտեմբերի 29) դեպի Մարթինի (նոյեմբերի 10)։ 16-րդ դարի վերջի ճիզվիտական ​​զեկույցը ենթադրում է, որ պատմականորեն թաղման թափորը ղեկավարում էր մի անձնավորություն, ով կացինը թափահարում էր՝ պաշտպանելու մահացածին Veļi- ից, որը նրա մոտ գալիս էր շատ արագ։ Հանգուցյալին թաղում էին առևտրի առարկաների հետ, որպեսզի կարողանային ապահովել ապրուստը հետմահու կյանքում։ Հաց ու գարեջուր էլ էին տալիս։ Աշնանը հոգիներին հյուրասիրության էին հրավիրում տուն։ Տունը մաքուր էր լինում։ Տոնի սկզբում մի երեց հրավիրում էր Վեչիին՝ զանգահարելով բոլոր մահացածներին, ովքեր ժամանակին ապրում էին այն կենդանի տանը, ում հիշում էին ողջերը։ Դրանից հետո նա ելույթ էր ունենում՝ նախատելով նրանց տունը բավարար չափով չպաշտպանելու համար, խնդրելով նրանց ավելի լավ անել հաջորդ տարի, ապա հրավիրել սնվելու։ Ժամանակակից Լատվիայում նախնիներին երկրպագելու ձևը պահպանվել է ուշ նոյեմբեր ամսին մահացածների Հիշատակի օրը  և գերեզմանների օրը նշելու համար։

Սատանաներ 
Այն հավատը, որ բոլոր կախարդները չար են, առաջացել է միայն Քրիստոնեության ընդունումից հետո։ Նախքան հավատում էին, որ ինչպես բոլորը, կախարդները կարող են լինել և՛ չար, և՛ բարի։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո հավատում էին, որ կախարդները չարի ծառաներ են, որոնք կոչվում են burvji, burtnieki (կախարդներ) և raganas (կախարդներ) ամուսնանում են velni- ի հետ։ Իրականում սրանք գուցե եղել են ժողովրդական բժշկության մասնագետներ։ Laumas և spīganas տերմինները, որոնք ենթադրվում է, որ ի սկզբանե վերաբերում են տարբեր հասկացություններին, օգտագործվել են նաև որոշ վայրերում կախարդներին էին ուղղված։ Ջոդսի օգնությամբ նրանք կարող էին վերածվել տարբեր էակների կամ չար ոգիների և ծառայել նրանց։ Այսպիսով, կարելի էր համարել, որ դևերը անկախ ոգիներ են կամ շուրջը թռչող կախարդների ոգիներ։ Ենթադրվում էր, որ կախարդների հոգիները թողնում են իրենց մարմինը, որը մեռնում է և այն դարձնելով կարող է ընդմիշտ սպանվել, քանի որ հոգին չգիտի, թե ինչպես վերադառնալ մարմնին։ Հաղորդումներ կան նաև գայլերի (vilkači, vilkati)՝ մարդկանց մասին, ովքեր կարող են գայլերի վերածվել։ Շրջադարձը սովորաբար պատահական էր, քանի որ պատահում է, երբ կանգնած էր երկու սոճիների միջև, որոնք աճեցվում են միասին որոշակի ժամանակահատվածում, որոնք տարբեր են յուրաքանչյուր մարզում։ Կան հակասական տեղեկություններ այն մասին, թե ինչ ուժեր են նրանք ծառայում, չնայած դրանք սովորաբար ոչ ոքի չեն ծառայում և պարզապես գազաններ են։

Հաճախ հաղորդվում է, որ կախարդները կաթը գողանում են դոդոշներ և օձեր գործածելով, որոնք, ենթադրաբար, ունակ են կովի կուրծքից ծծել այն, իսկ հետո հրամանով վերականգնել այն։

Մեկ այլ գազան, որը երբեմն ասում էին, որ կախարդի ծառայություն է մատուցում կամ նույնիսկ կախարդի ընտանի կենդանին էր pūķis (վիշապ),  մի էակ էր, որը գողանում էր հացահատիկ և այլ հարստություններ և բերում դրանք իր տիրոջը։ Նրան պահում էին առանձին սենյակում, որտեղ ոչ ոք չէր կարող մուտք գործել առանց սեփականատիրոջ թույլտվության։ Հրեշներին կերակրում էին յուրաքանչյուր կերակուրի առաջին մասը։ Եթե ​​վիշապը զգար, որ իրեն շատ չեն հարգում, կդիմեր տիրոջը և կայրեր տունը։ Երբեմն վիշապները կարող էին խոսել։

Սատանան, որը երբեմն կապվում էր կախարդների հետ, բայց սովորաբար ասում էին, որ երեխայի հոգին է, որը դատապարտվել է հետապնդման մեջ մինչև իր մահվան ժամանակը, Լիետուվանն է, որը գիշերը խոշտանգում էր մարդկանց, անասուններին և ձիերին և կապված է նրա հետ։ Նմանապես, երբեմն հաղորդվում է, որ Vadātājs- ը ուրվական է, երբեմն վաղաժամ մահացած մարդու և երբեմն ուզում է սպանել մարդուն՝ իր մահվան նման։ Սակայն հաճախ vadātājs- ը ինքը սատանա է։ Այս դևը հարձակվում է ճանապարհորդների վրա ՝ նրանց շփոթեցնելով, և նրանք չեն կարողանում գտնել իրենց ճանապարհը։ Հաճախ դրա նպատակը, կարծես, մարդկանց տանելն է դեպի ջրի մոտակա հատվածը, որտեղ նրանք կխեղդվեին։ Վելնսը  էակներ են, որոնց փոքրերը պատկերվում են որպես մարդու չափի մոտ կեսը։ Երիտասարդ վելնիները ֆիզիկապես հզոր չեն, բայց դեռ չարաճճի են, երբեմն նույնիսկ հիմար։ Բոլոր վելնիներն ունեն սև մորթի և երբեմն եղջյուրներ ունեն իրենց գլխին։ Մեծացած վելնիներն ուժեղ են և երբեմն ունենում են բազմաթիվ գլուխներ, սա լավագույնս պատկերված է հայտնի «Կուրբադներ» հեքիաթում։ Բոլոր վելնիները ագահ են։ Նրանք ապրում են «Պեկլե» -ում կամ հետագայում նրանց անվանում են «Էլ»։ Պեկլե հասնելու համար հարկավոր է գտնել շատ խորը անցք, սովորաբար քարանձավներում, ճահիճներում կամ մեծ ծառի արմատներում, քանի որ Պեկլեն այլ թագավորություն չէ, այլ պարզապես Երկրի մակերևույթի տակ գտնվող տեղ:Sumpurņi- ն ('Dogsnouts') էակներ են, որոնք մարդուց բարձրահասակ են և ապրում են անտառներում։ Նրանց առավել տարբերակիչ հատկությունը մորթուց ծածկված մարդու մարմին և շան գլուխ կամ երբեմն թռչուն է։ Sumpurņi- ն նույնպես պոչ ունի, կարծում էին, որ նրանք ունեն հիերարխիկ հասարակություն ազնվականներով և նույնիսկ թագավորներով, մեկի պոչի երկարությունը որոշելու էր նրա դիրքը իրենց հասարակությունում։ Կատաղության մեջ ընկնելիս սումպուրչին հարձակվում էր մարդկանց և այլ կենդանիների վրա, պոկում նրանց և ծծում նրանց արյունը։ Սրա կարգը երբեմն հետ է ընկնում։

Ճակատագրի աստվածուհիներ 
Ճակատագրի ամենակարևոր աստվածուհին Լայման էր (հաջողության աստվածուհին)։

Նա ապրում է Երկրի վրա և ամբողջովին ընդրկված է մարդու կյանքի մեջ։ Նրա հիմնական գործառույթը կապված է 

ծննդաբերության և երեխայի ճակատագիրը որոշելու հետ։ Ավանդաբար կանայք ծննդաբերում էին լոգարաններում։ Լոգանքի տանող ուղին մաքրվելու էր, որպեսզի Լայման հեշտությամբ կարողանար օգնել ծննդաբերության գործընթացին։ Կինը պետք է մաքրվեր ծիսականորեն, աղոթթներ կատարեր և ծիսական զոհեր մատուցեր Լայմային։ Հաջող ծննդաբերությունից հետո ամուսնացած կանայք խնջույքներ պետք է անցկացնեին, իսկ Լաիմային պատվո տեղ էր վերապահված լոգարանում ՝ ի նշան երախտագիտության։ Նա նաև որոշելու էր մարդու ճակատագիրը, դա մի  որոշում էր, որը  չէր կարող փոխել։ Ակնկալվում էր, որ նա կօգնի նաև կյանքի այլ կարևոր ասպեկտներին և կհոգա առհասարակ մարդկանց բարեկեցության մասին։ Ամուսնացած աղջիկները աղոթում էին, որպեսզի նրանց լավ ամուսիններ և երջանիկ ամուսնություն պարգևի։ Նա նաև որոշ չափով ապահովում էր դաշտերի և կենդանիների (մասնավորապես ձիերի) բերրիությունը։

Մեկ այլ աստվածուհի՝ Մարան, նույնպես ունի մի քանի ընդհանուր գործառույթներ Լայմայի հետ։ Չնայած այս տեսակետը քննադատության է ենթարկվել, շատ հետազոտողներ համաձայն են, որ Մարան նման է Սուրբ Մարիամին։ Առաջարկվում էր, որ Մարիամը ստանձնի ավելի վաղ աստվածությունների որոշ գործառույթներ, ներառյալ Լայման։ Այնուամենայնիվ, Մարան հղում էր անում սուրբ Մարիամին, որին նույնպես կանչում էին ծննդաբերության ժամանակ և օգնում էին մի շարք հիվանդությունների դեպքում ՝ նրա ժամանակակից լատվիական Marija անունով։ Այս ամենը օգտագործվել է նաև որպես մեղմասացություն։ Հակասական տեսակետը, որը հիմնված է համեմատական ​​լեզվաբանության վրա, որը կապում է նրան Հնդեվրոպական այլ աստվածությունների լայն շրջանակի հետ, այն է, որ նա կարևոր նախաքրիստոնեական խտոնիկ աստվածություն էր, որը և՛ կյանք է տալիս, և՛ խլում։

Նմանատիպ գործառույթներ ունեցող ևս երկու աստվածուհիներ են Կորտան և Դակլան։ Dēkla- ն բանահյուսության մեջ հիշատակվում է հիմնականում Կուռլանդիայի մեկ կաթոլիկական տարածքից՝ պատմականորեն Պիլտենի շրջանից։ Կարտան նույնիսկ ավելի հազվադեպ է հիշատակվում բանահյուսության մեջ, ենթադրվում է, որ նա կատարում է Լայմայի և Դակլայի կայացրած որոշումները, ինչպես առաջարկվում է իր անունով։ Նա միշտ Լայմայի կողքին է և, հավանաբար, պատմականորեն վերջերս տեղի ունեցած դեպք է, որն ավելի շատ կապ ունի ժողովրդական երգերի հնչյունաբանության հետ, քան կրոնի։

Պտղաբերության աստվածներ 
Պտղաբերության ապահովումը կարևոր գործառույթ էր, որը վերագրվում էր մի շարք հոգիների և աստվածությունների։ Լավ բերքի ապահովումը Ջումիսի հիմնական գործառույթն էր։ Ենթադրվում էր, որ նա ապրում է դաշտերում, ուստի բերքի վերջին մասը մնում էր դաշտերում, որպեսզի որպեսզի Ջումիսը շարունակեր բնակվել այնտեղ։ Այս հավատալիքը  ծիսակարգի հիմքն էր, որը կատարվում էր Միկելիի ժամանակ, որը 

սովորաբար բերքի վերջին օրն էր։ Թվում է, որ սա ենթադրում էր երգերի կատարու, քանի որ հացահատիկի վերջին մասը քաղվում էր, և խնդրում էին Յումիսին վազել այնտեղ, որտեղ բերքը հավաքվում էր։ Բերքի վերջին կտորը փնտրում էր Ջումիսը և, ապա կապում էր մի հանգույցի մեջ։ Նման մեկ այլ գործողություն էր հացահատիկային ծաղկեպսակների պատրաստումը, որոնք պահվելու էին մինչև հաջորդ տարի, երբ դրանցից առաջին սերմերը ցանվեին։ Սովորաբար այդ ծաղկեպսակների մեջ փորձում էին տեղադրել Ջումիսի ցողուններ։ Այս իմաստով Ջումիսը խորհրդանշվում է երկու ականջներով ցողուններով։ Ցանկացած միրգ կամ ծաղիկ, որը ցույց է տալիս նման ոչ նորմալ կրկնօրինակում, կոչվում էր Ջումիս։ Ենթադրվում էր, որ Ջումիս ուտելը կանանց կամ կենդանիներին երկվորյակներ լույս աշխարհ բերելու պատճառ կդառնա։

Անասունների բարեկեցության ապահովումը, այլ աստվածների գործառույթն էր։ Ūsiņš- ը կապված էր Ūsiņi տոնակատարության հետ և այդպիսով որոշակիորեն միացավ Սուրբ Գեորգիի հետ։ Նրան պաշտում էին հիմնականում որպես ձիերի պահապան։ Ենթադրվում է նաև, որ նա կարող է լինել մեղուների և լույսի աստվածը։ Կովերի հիմնական պաշտպանը կարծես թե եղել է Մարան։ Նա հայտնի է նաև որպես Lopu Marija (անասունների Մարիամ), Lopu māte (անասունների մայր) և Piena māte (կաթի մայր)։ Նրա գործառույթն էր ապահովել կովերի կաթնատվությունը։ Հետևաբար, նա նաև հաճախ է հիշատակվում ջրի, գետերի և ծովի հետ կապված, քանի որ ջուրը կաթ էր խորհրդանշում, իսկ կովը կարագ։ Պատմական աղբյուրները նշում են նաև, որ լատվիացի հեթանոսները երկրպագում էին օձերին (հավանաբար խոտի օձերին) և դոդոշներին որպես «կաթնամթերք» և կերակրում էին նրանց կաթով։

Այլ հմտություններ 
Հնարավոր է, որ եղել են մի շարք այլ ոգիներ և աստվածություններ, որոնց պաշտում են լատվիացիները։ Օրինակ, կա Mahte («մայր») անվանումով աստվածությունների լայն տեսականի։ Ըստ նրանց գնահատվում է, որ դրանց թիվը 50-ից 115-ն է։ Նման անճշտության պատճառն այն է, որ երբեմն կասկածվում է որոշակի «մայրերի» իսկությունը։ Կան տարբերություններ տարածաշրջանների միջև, թե ինչ աստվածներ են պաշտում, և սրանցից շատերը մեկ աստվածության նույնանման տիտղոսներ են։ Մոր և այլ ազգակցական տերմինները կարող են օգտագործվել պարզապես տարիքը նշելու և հարգանք ցուցաբերելու համար (երբ խոսքը վերաբերում է տարեց մարդկանց, թեև իգական սեռի մեծ մասը կոչվում է «մայր», տղամարդու ոգին կկոչվի «հայր» (tēvs) կամ «վարպետ» (kungs) կամ «աստված» (dievs, dieviņš) կամ «ոգի» (gars, gariņš): Պատմական աղբյուրները հայտնում են, որ հավատ կա, որ հոգիները ապրում են հողի մեջ։ Կան նաև Mājas gari («տան ոգիներ») կամ Mājas kungs («տան տերը»), որոնք ապրում և երկրպագվում էին տներում։ Սրանք երբեմն սրբազան կենդանիներ էին։ Նրանց հաճախ կերակրում էին յուրաքանչյուր կերակուրի առաջին մասով։ Հոգիներին և աստվածներին երկրպագում էին նաև նշանակված վայրերում, որոնք հնարավոր էր այցելել միայն տարվա որոշակի ժամանակահատվածում։ Ենթադրվում էր, որ այլ վայրեր նրանց այցելելը կամ պղծելը, նույնիսկ անգիտակցաբար, այդպիսի քայլը որևէ ձևով մեծ դժբախտություն կբերի մեղավոր կողմին։ Կուրությունը կամ մահը սովորական օրինակներ են։ Այնտեղ կային նաև կենդանիներ, որոնցից ոմանք հայտնի էին որպես dieva sunīši («Աստծո շներ»), որոնց սպանելը դժբախտություն կբերեր, դրանք ներառում են կզաքիսներ, գայլեր, գորտեր, զատիկներ և այլն։ Երբեմն, այնուամենայնիվ, կարծում էին, որ սպանությունը դժբախտություն չի բերի, բայց եթե կենդանին փախչեր, դա սարսափելի վրեժխնդրություն կլիներ։ Սա հիմնականում վերաբերում է օձերին։ Գայլեր, օձեր նույնպես չպետք է նշվեին անունով։ Նմանատիպ հավատալիքներ կան ՝ սատանան կամ ժանտախտը չհիշատակելը։ Այս տաբուի պատճառն այն համոզմունքն է, որ մարդու համար վնասակար էակը կգա հենց այդ անունով։ Նմանապես որոշակի վայրերում սուլելը  սատանայի հրավեր էր, իսկ երգելը՝ Աստծուն։ Ուստի փոխարենը օգտագործվեց մեղմասացություն,ինչպես նաև համեմատություններ, մարդկային անուններ և այլ մարդաբանական տերմիններ, օրինակ օձերին նմանեցնում էին պարանների հետ կամ անվանում «հարսնացուներ», մինչդեռ գայլին անվանում էին Ջուրիս կամ Անսիս կամ անվանում էին անտառի «մարդ» (նաև «եղբայր» կամ «ընկեր»)։

Ծանոթագրություններ 

Լատվիայի մշակույթ
Դիցաբանություն ըստ մշակույթի
Եվրոպական դիցաբանություն