Իգոր Իվանով

Իգոր Սերգեյի Իվանով (, ), ռուս պետական և քաղաքական գործիչ, դիվանագետ։ 2011 թվականից Ռուսաստանի միջազգային գործերի խորհրդի նախագահն է։

1998 թվականի սեպտեմբերի 11-ից 2004 թվականի մարտի 9-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի քարտուղար, 2004 թվականի մարտի 9-ից 2007 թվականի հուլիսի 17-ը՝ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարար։ Ռուսաստանի Դաշնության հերոս (1999 թվական), արտակարգ և լիազոր դեսպան (1989 թվական)։

Պատմական գիտությունների դոկտոր։ Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի պրոֆեսոր։

2007 թվականի կեսերից հեռացել է քաղաքականությունից և զբաղվել կոմերցիոն, դասախոսական և գիտական գործունեությամբ։ Հանդիսանում է «ԼՈՒԿՕՅԼ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, ռազմավարության և ներդրումների կոմիտեի նախագահ է։ Նաև ոչ կառավարական կազմակերպությունների և ակումբների, մասնավորապես հանդուրժողականության և փոխադարձ հարգանքի Եվրոպական խորհրդի, Լյուքսեմբուրգի միջազգային միջուկային աղետի կանխարգելման ֆորումի դիտորդական խորհրդի անդամ է։

Կենսագրություն 
Հայրը՝ Սերգեյ Իվանովը, եղել է կադրային զինվորական և գնդապետ։ Թաղված է Ադրբեջանի Սաաթլինի շրջանում։ Մայրը՝ Ելենա (Էլիկո) Սագիրաշվիլին, պետավտոտեսչության ծառայող է, ծնունդով վրացական Ահմեթ գյուղից է, որը գտնվում է Պանկիսի կիրճում։ Իվանովը մինչև վեց տարեկանը ապրել է Վրաստանում մոր ծնողների մոտ։ 11 տարեկանում ընդունվել է Մոսկվայի Սուվորովի ռազմական ուսումնարան։ 1963 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Մորիս Թորեզի անվան օտար լեզուների պետական ինստիտուտ (1990 թվականից՝ Մոսկվայի պետական լեզվաբանական համալսարան), որն ավարտել է 1969 թվականին։ Ինստիտուտում սովորել է անգլերեն և իսպաներեն լեզուներ, եղել է խմբի կոմսորգը, աշխատել է շինհրապարակներում և օգնել է կոլտնտեսություններում բերք հավաքել։ Երրորդ կուրսից հետո վերապատրաստվել է Կուբայում՝ խորհրդային արտաքին տնտեսական «Ավիաէքսպորտ» ձեռնարկության գծով։

1969-1973 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի համաշխարհային տնտեսության և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի գիտաշխատող և ակադեմիկոս Նիկոլայ Ինոզեմցևի օգնական-ռեֆերենտը։

1973 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ-ում․
 1973-1978 թվականներ՝ ԽՍՀՄ ԱԳՆ 1-ին Եվրոպական բաժնի երկրորդ քարտուղար, Մադրիդում առևտրի ներկայացուցչության ավագ ինժեներ, Իսպանիայում ԽՍՀՄ դեսպանատան առաջին քարտուղար։
 1978-1980 թվականներ՝ Իսպանիայում ԽՍՀՄ դեսպանատան խորհրդական։
 1980-1983 թվականներ՝ Իսպանիայում ԽՍՀՄ դեսպանատան դեսպանորդ-խորհրդական։
 1983-1984 թվականներ՝ ԽՍՀՄ ԱԳՆ Եվրոպական բաժնի 1-ին դասի փորձագետ։
 1984-1986 թվականներ՝ ԽՍՀՄ ԱԳՆ առընթեր խմբի խորհրդական, ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար՝ Էդուարդ Շևարդնաձեի օգնական։
 1986-1987 թվականներ՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության ընդհանուր քարտուղարության բաժնի վարիչ։
 1987-1989 թվականներ՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության ընդհանուր քարտուղարության բաժնի վարիչ։
 1989-1991 թվականներ՝ ԽՍՀՄ ԱԳՆ ընդհանուր քարտուղարության պետ, ԽՍՀՄ ԱԳՆ կոլեգիայի անդամ, մասնակցել է Բերինգով ծովի ջրատարածքը Շևարդնաձե-Բեյքերի բաժանարար գծով ԱՄՆ-ին հանձնելու համաձայնագրի մշակմանը։
 1991-1992 թվականներ՝ Իսպանիայում ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։ 
 1992-1995 թվականներ՝ Իսպանիայում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
 1995-1998 թվականներ՝ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարի առաջին տեղակալ։
 1998-2004 թվականներ՝ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարար։

1998-2007 թվականներ՝ Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամ։

2004 թվականից մինչև 2007 թվականի հուլիսի 17-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի քարտուղար։ ԶԼՄ-ներին հայտնել է, որ ինքը հրաժարական է խնդրել, քանի որ Անվտանգության խորհրդի աշխատանքի կազմակերպման իր առջև դրված խնդիրները կատարված է համարել։

2011 թվականից առ այսօր Ռուսաստանի միջազգային գործերի խորհրդի նախագահն է։

Հասարակական գործունեություն 
 2010 թվականի հունիսին ընտրվել է «ЗаМодернизацию.ру» հասարակական շարժման խորհրդի անդամ։
 2012 թվականի հունիսին եղել է Բիլդերբերգյան կոնֆերանսի մասնակից։

Ընտանիք 
1972 թվականին ամուսնացել է Եկատերինա Սեմենովնայի հետ։ Նրանք ունեն դուստրեր՝ Ս. Կոզիրյովան և Օլգան։

Պարգևներ 

 Ռուսաստանի Դաշնության հերոս (1999 թվականի հոկտեմբերի 27)
 Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 2-րդ աստիճանի շքանշան (1999 թվական)
 Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 3-րդ աստիճանի շքանշան (2005 թվական)
 Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար 4-րդ աստիճանի շքանշան (1996 թվական)
 «Պատվո նշան» շքանշան (1988 թվական)
 «Մոսկվայի 850-ամյակին նվիրված» մեդալ
 Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալություն (1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2002)
 Սուրբ Կառլոսի մեծ խաչ շքանշան (2001 թվական, Կոլումբիա)
 Բարեկամության շքանշան (2001 թվական, Վիետնամ)
 «Դոստիկ» 1-ին աստիճանի շքանշան (2001, Ղազախստան)
 Ա. Գորչակովի հուշամեդալ (2005, Ռուսաստանի ԱԳՆ)
 Ռուսական կենսագրական ինստիտուտի «Արծաթե խաչ» մրցանակ (1999 թվական)
 «Տարվա մարդ» մրցանակի դափնեկիր (1999 թվական)
Սուրբ ավետարանական հավասարազոր իշխան Վլադիմիրի 2-րդ աստիճանի շքանշան (2003 թվական)
 Ռուսաստանի Դաշնության դիվանագիտական ծառայության վաստակավոր աշխատող (2003 թվականի հուլիսի 31), Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին քաղաքական կուրսի իրականացման գործում ունեցած վաստակի և երկարամյա արդյունավետ դիվանագիտական գործունեության համար

Իվանովի հրապարակումներ 
2002 թվականին հրատարակել է «Նոր ռուսական դիվանագիտություն. նոր Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության տասը տարիները» գիրքը։

Դրանից երկու տարի առաջ նա նաև հրատարակել է «Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականությունը արդի փուլում» և «Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականությունը և աշխարհը (հոդվածներ և ելույթներ)»։

Ծանոթագրություններ 

 
Ռուսաստանի քաղաքական գործիչներ
Ռուսաստանի «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Խորհրդային դիվանագետներ
Ռուսաստանի Դաշնության հերոսներ
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Ռուս դիվանագետներ
ԽՍՀՄ քաղաքական գործիչներ
20-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
21-րդ դարի քաղաքական գործիչներ
Մոսկվայի 850-ամյակի հուշամեդալով պարգևատրվածներ
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ
Պատմական գիտությունների դոկտորներ
Դիվանագետներ այբբենական կարգով
Մոսկվայի լեզվաբանական համալսարանի շրջանավարտներ
Ռուս պետական գործիչներ