Բյուջեի դեֆիցիտ

Բյուջետային դեֆիցիտ այն գումարն է երբ բյուջեի ծախսերը գերազանցում են որոշակի ժամանակահատվածում կուտակված եկամուտին որը կոչվում է դեֆիցիտ, կամ  բյուջեի դեֆիցիտ հակառակ  բյուջեի ավելցուկին:Դեֆիցիտ տերմինը  կիրառվում է կառավարության, մասնավոր ընկերության կամ անհատի բյուջեի նկատմամբ։ Կառավարության դեֆիցիտի ծախսերը տնտեսագիտության մեջ տարաձայնությունների կենտրոնական կետ է զբաղեցնում ինչպես քննարկվում է ստորև։

Հակասություններ 

Կառավարության դեֆիցիտի ծախսերը տնտեսագիտության մեջ տարաձայնությունների հիմնական կետն են և հայտնի տնտեսագետները ունեն տարբեր տեսակետներ .

Տնտեսագիտության հիմնական դիրքորոշումն  այն է, որ դեֆիցիտի ծախսերը ցանկալի և անհրաժեշտ են, քանի որ հանդիսանում է հակաճգնաժամային, հարկաբյուջետային քաղաքականություն  բայց  չպետք է լինի կառուցվածքային դեֆիցիտ (այսինքն ՝ մշտական դեֆիցիտ)։ Կառավարությունը դեֆիցիտների անկումների ժամանակ պետք է աշխատի  փոխհատուցել համախառն պահանջարկի պակասորդը, բայց պետք է աշխատի ավելցուկներ բումի ժամանակներում որպեսզի տնտեսական ցիկլի ընթացքում զուտ պակասորդ չլինի (այսինքն ՝ գործի միայն ցիկլային դեֆիցիտներ և ոչ թե կառուցվածքային դեֆիցիտներ)։ Սա բխում է Քեյնսյան տնտեսագիտությունից և ընդունվել  է 1930.-ից  Մեծ ճգնաժամի և 1950թ.-ի Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի միջև ընկած ժամանակահատվածում:.

Այս դիրքորոշումը չի ընդունվում միաժամանակ  երկու կողմերից. Դաշնային  հարկաբյուջետային պահպանողականության փաստաբանները պնդում են, որ դեֆիցիտի ծախսերը միշտ էլ վատ քաղաքականություն է, մինչդեռ որոշ հետ-Քեյնսիական տնտեսագետներ, մասնավորապես նոր արտադրողները  կամ ժամանակակից դրամական տեսության կողմնակիցները  պնդում են,  որ դեֆիցիտի ծախսերն անհրաժեշտ են նոր փողերի թողարկման և  հարկաբյուջետային խթանիչների դեր է կատարում: Տնտեսագետների մեծամասնությունը պնդում են, որ անկումների ժամանակ կառավարությունը կարող է խթանել տնտեսությունը ՝ կանխամտածված դեֆիցիտ գործելով.

Տնտեսական ճգնաժամերը հաղթահարելու համար ըստ Ջոն Մեյնարդ Քեյնսի խնդրիրը դեֆիցիտի ծախսը տնտեսության տեսության դրամական կողմն է։ Ներդրումները հավասարազոր են իրական խնայողությունների, կուտակվող դրամական ակտիվների որոնք համարժեք չեն պարտքի կուտակումների։ Ճգնաժամի պայմաններում փողի ավելորդ խնայողությունը պետք է համապատասխանի փոխառությունների մակարդակի բարձրացմանը, քանի որ ընդհանուր առմամբ, տեղի չի ունենում։ Ճգնաժամի սրման հետևանքը  այն է, որ եկամուտները որոնք փողի խնայողություն կարող էր լինել նվազում են, իսկ պարտքի ավելի բարձր մակարդակը անհրաժեշտ է փլուզվող եկամուտները փոխհատուցելու համար։ Պետության դեֆիցիտը հնարավորություն է տալիս թղթային դրամական ակտիվների կուտակում  մասնավոր հատվածի համար և կանխում է տնտեսության քայքայումը։

1996թ.-ին տնտեսագիտության ոլորտում Նոբելյան մրցանակի արժանացած Ուիլյամ Վիքրին մեկնաբանում է.

«Դեֆիցիտը համարվում է մեծածախ ծախսեր ապագա սերունդների հաշվին, ովքեր ներդրված կապիտալի համար ավելի քիչ օժանդակություն կստանան»։
«Այս կեղծիքը  բխում է ֆիզիկական անձանց կողմից փոխառությունների կեղծ անալոգիայից։ Ներկայիս իրականությունը գրեթե ճիշտ հակառակն է։ Դեֆիցիտներն ավելացնում է ֆիզիկական անձանց զուտ վաճառքից ստացած  եկամուտները, այնքանով, որքանով եկամուտ ստացողների պետական հատկացումները գերազանցենեն ստացած եկամտի հարկերի, վճարների և այլ վճարների չափից։
Գնողունակությունը ավելացումը  դադարեցնում  է մասնավոր արտադրության շուկաների արտադրողներին  լրացուցիչ ներդրումներ կատարել,  որը կդառնա ապագայում իրական ժառանգության մի մասի համար անկախ պետական ներդրումներից, որոնք տեղի են ունենում ենթակառուցվածքներում կրթության, հետազոտությունների և այլնի մեջ։ Ավելի մեծ պակասուրդներ, որոնք բավարարում են աճող համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) խնայողությունները վերամշակելու համար, ինչը գերազանցում է այն շահույթը, որը կարող է վերամշակվել շահույթ փնտրող մասնավոր ներդրողների կողմից տնտեսական մեղք, բայց տնտեսական անհրաժեշտություն։ Իրական արտադրանքի առավելագույն իրագործելի աճի արդյունքում աճող բացը գերազանցող դեֆիցիտներն կարող են խնդիրներ առաջացնել, բայց մենք ոչ մի տեղ մոտ չենք այդ մակարդակին։ Նույնիսկ անալոգիան ինքնին թերի է։ General Motors- ից, AT&T- ից և անհատ  տնտեսություններից պահանջվում է  հավասարակշռել իրենց բյուջեները Դաշնային կառավարությանը հետ ապա չէր լինի կորպորատիվ պարտատոմսեր, հիպոթեկային վարկեր, բանկային վարկեր և շատ ավելի քիչ ավտոմեքենաներ, հեռախոսներ և տներ։

Ֆիսկալ պահպանողականություն 

Ֆիսկալ պահպանողականության ջատագովները միշտ մերժել են քեյնսականության տեսությունը պնդելով որ կառավարությունը միշտ պետք է ունենա հավասարակշռված բյուջե ( մնացորդը պետք է օգտագործվի չմարված պարտքը մարելու համար)և դեֆիցիտի ծախսերը միշտ վատ քաղաքականություն են:

Ֆիսկալ պահպանողականությունը ունի ակադեմիական աջակցություն, հիմնականում կապված է նեոկլասիկ հակում ունեցող Չիկագոյի տնտեսագիտական դպրոցի հետ և ունի նշանակալի քաղաքական և ինստիտուցիոնալ աջակցություն, ընդ որում բոլոր երկրները ԱՄՆ-ի Վերմոնտ նահանգից ունեն իրենց պետության սահմանադրության հավասարակշռված բյուջետային փոփոխության, Կայունության և աճի դաշնագիրը։ Եվրոպական արժութային միության կողմից ՀՆԱ-ի 3% կամ ավելի պետական պակասուրդների դեպքում տույժ են սահմանվում։

Ֆիսկալ պահպանողականության կողմնակիցները հիմք են դրել ՝ ժամանակակից տնտեսագիտությանը, որի հիմնադիրը Ադամ Սմիթն է։ Ֆիսկալ պահպանողականությունը գերիշխող դիրք է զբաղեցնում մինչ Մեծ Ճգնաժամը, որը կապված էր ոսկու ստանդարտի հետ, որը արտահայտում է հնացած գանձապետության տեսքը, որը կառավարության հարկաբյուջետային անարդյունավետ քաղաքականությունն է:

Բյուջեի ծախսերի դեմ  փաստարկումները  սկիզբ է առել Ադամ Սմիթից, ըստ նրա տնային տնտեսությունները չպետք է դեֆիցիտ ունենան:Անհրաժեշտ է նախքան փող ծախսելը խոհեմություն ցուցաբերել, ճիշտ է ընտանիքի, ազգի, և կառավարության համար։ Նմանատիպ փաստարկ այն է, որ դեֆիցիտի ծախսերը ապագայում կբերեն հարկերի բարձրացման, և ծանրացնելով ապագա սերունդների վիճակը։ (Քննարկման համար տե՛ս սերունդների հաշվապահությունը)։

Մյուսները պնդում են, որ  պարտքի համար պարտական են մասնավոր անձանց, պետական պարտքի զուտ պարտքային բեռ չէ  այլ պարզապես ունեցվածքի փոխանցում (վերաբաշխում) պարտք ունեցողներից (կառավարություն կողմից հարկատուների աջակցություն,) պարտք ունեցողներին ( պետական պարտատոմսերի տերերը)։

Ավստրիական տնտեսագիտական դպրոցի փաստարկն այն է, որ կառավարության պակասուրդը պայմանավորված է գնաճով։ Մեղմ կամ չափավոր գնաճից ավելին ընդունվում է տնտեսագիտության մեջ որպես վատ երևույթ։ Գործնականում սա պնդում է կառավարությունը մարում է պարտքերը փող տպելով մեծացնելով փողի զանգվածը ավելացնելով գնաճը  ոմանց կողմից սա  ընդունվում է փաստարկ փողի և կոշտ փողի դեմ,և հատկապես ոսկու ստանդարտի օգտին։

Հետ-Քեյնսյան տնտեսագիտություն 
 Հետ-Քեյնսյան որոշ տնտեսագետներ պնդում են, որ դեֆիցիտի ծախսը անհրաժեշտ է  փողի զանգված ստեղծելու  (Chartalism) կամ խնայողությունների պահանջարկը բավարարելու համար, ինչը հնարավոր է բավարարել մասնավոր ներդրումների ներգրավմամբ:. 
Քարտեզագետները պնդում են, որ դեֆիցիտի ծախսերը տրամաբանորեն անհրաժեշտ է քանի որ ծանծաղ փողը ստեղծվում է դեֆիցիտի ծախսման միջոցով,
շրջանառության մեջ գտնվող ծախսված  փողի չափը հենց  պետական պարտքն է նաև չհավաքված հարկերը։ Հեգնանքով ասել են « ծանծաղ փողերը կառավարությունը ծախսում և նոր հարկում է », այլ ոչ թե « հարկում և  նոր ծախսում է» դեֆիցիտի ծախսերն առաջին տեղում են մնում։

Քարտեզագետները պնդում են, որ ազգերի  տնային տնտեսությունները էապես տարբերվում են։ Կառավարվող դրամական համակարգի համակարգում գործող կառավարությունները, որոնք միայն իրենց արժույթով պարտք ունեն, կարող են թողարկել  պարտատոմսեր իրենց հիմնական պարտավորությունը  պարտքերը մարելն է:Նրանք չեն կարող ուղակի սնանկանալ, քանի որ  հիմնական գումարն նրանց տնտեսության մեջ օգտագործվում է պարտքերը մարելու համար, մինչդեռ տնային տնտեսություններում այս  պարտավորությունները այդքան էլ չի օգտագործվում։

Շարունակելով այս տեսանկյունից քարտեզագետները պնդում են, որ ընդլայնվող տնտեսությունում դրամավարկային ընդլայնման համար անհրաժեշտ է կառուցվածքային դեֆիցիտ։ Եթե տնտեսությունն աճում է, փողի զանգված պետք  ավելանա  ինչը պետք է իրականացվի կառավարության պակասուրդի ծախսերի միջոցով։ Մասնավոր հատվածի խնայողությունները հավասար են պետական  հատվածի պակասուրդներին, մինչև կոպեկի։ Դեֆիցիտի բավարար ծախսերի բացակայության դեպքում փողի զանգվածը կարող է աճել `ավելացնելով տնտեսության մեջ ֆինանսական լծակները. Բանկային փողերի քանակն աճում է, իսկ բազային դրամական զանգվածը մնում է անփոփոխ կամ աճում է ավելի դանդաղ տեմպերով, և այդպիսով հարաբերակցությունը (լծակ = վարկ / բազային) եկամուտ, ինչը կարող է հանգեցնել վարկային աժոտաժի և ֆինանսական ճգնաժամի։ 

Քարտեզագետներըի փոքրամասնությունների տեսակետը ունեցող փաստաբաններ տնտեսագիտության մեջ   այս տարիների ընթացքում ազդել է Քեյնսի վրա, որը դա հատուկ է գնահատել, ֆունկցիոնալ ֆինանսների:Նոր- քարտեզագիրների ժամանակակից կենտրոնը Կանզասի քաղաքային տնտեսագիտական դպրոցն է։

Քարտեզագետները, ինչպես մյուս Քեյնսյան տտեսության կողմնակիցները ընդունում են տնտեսության պարադոքսը, ովքեր պնդում են, որ առանձին տնային տնտեսությունների և ամբողջ ազգի վարքի նույնականացումը քցում է  մոլորության մեջ։ Մինչ տնտեսության պարադոքսը (հարկաբյուջետային խթանները դիֆիցիտի ծախսեր համար ) լայնորեն ընդունված է տնտեսագիտության մեջ, գծապատկերային ձևը ՝ չի ընդունվում:

Դեֆիցիտի անհրաժեշտության այլընտրանքային փաստարկ սկիզբ է դրել ամերիկացի տնտեսագետ Ուիլյամ Վիկրին, ով պնդում էր, անհրաժեշտ էին մասնավոր ներդրումներով բավարարող խնայողությունների պահանջարկը դեֆիցիտներն բավարարելու համար։

Կառավարության դիֆիցիտ 

Կառավարության ծախսերը (այսինքն ՝ ապրանքների և ծառայությունների գնումների ընդհանուր քանակը, դրամաշնորհների փոխանցումը ֆիզիկական անձանց և կորպորացիաներին և դրա զուտ տոկոսային վճարումները)  գերազանցում են նրա հարկային եկամուտները, ապա կառավարության բյուջեն  դեֆիցիտ ունի։ Պետական ծախսերը գերազանցում են հարկային մուտքերին, որը բերում  դեֆիցիտի  ծախսերի։

Կառավարության կողմից   պարտատոմսեր են թողարկում, որը կարող է բարձրացնել  պետական պարտքի, մասնավոր հատվածի զուտ արժեքի,  իրենց պակասուրդը լրացելու համար։ Պարտատոմսերը կարող  են գնել Կենտրոնական բանկի կողմից բաց շուկայական գործառնություններ վճարումներ կատարելով։ (Տես ստորև բերված բազմությունը)։ Դեֆիցիտի ծախսերը կարող են համահունչ լինել, որ պետական պարտքը մնա կայուն որպես ՀՆԱ-ի համամասնություն կախված ՀՆԱ աճի մակարդակից:

Բյուջեի դեֆիցիտի հակառակը բյուջեի ավելցուկ այս դեպքում հարկային եկամուտները գերազանցում են պետական գնումները և փոխանցումների վճարները։ Պետական հատվածի դեֆիցիտի առկայությունը նշանակում է, որ մասնավոր հատվածի (ներքին և արտաքին) ավելցուկն է։ Պետական պարտքի աճը պետք է համապատասխանաբար համապատասխանի մասնավոր հատվածի զուտ պարտքի հավասար նվազմանը։ Դեֆիցիտի ծախսը թույլ է տալիս մասնավոր հատվածին կուտակել մաքուր արժեք։

Միջին հաշվով տնտեսական ցիկլի ընթացքում կառավարությունների մեծ մասը հակված է իրականացնել բյուջեի դեֆիցիտ ինչը կարելի է տեսնել ամբողջ աշխարհի կառավարությունների կուտակած պարտքերի մեծ մնացորդներից:

Քեյնսյան էֆեկտ  

Ջոն Մեյնարդ Քեյնս–ից հետո շատ  տնտեսագետներ խորհուրդ են տալիս դեֆիցիտի ծախսերը մեղմել կամ դադարեցնել ռեցեսիան։ Երբ տնտեսությունն ունի բարձր գործազրկություն, պետական գնումների աճը ստեղծում է բիզնեսի արտադրանքի շուկա ՝ ստեղծելով եկամուտ և սպառողական ծախսերի խթանող աճ, ստեղծելով բիզնես արտադրանքի պահանջարկի հետագա աճ։ (Սա բազմապատկիչ էֆեկտ է)։ Բարձրացնում է իրական համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) և աշխատուժի զբաղվածությունը, և եթե մնացածը գործոնները կայուն է, ապա գործազրկության մակարդակն իջնում է։ (ՀՆԱ-ի պահանջարկի և գործազրկության միջև կապը կոչվում է Օկունի օրենք)։

Շուկայի ավելացուկի չափը  կառավարության պակասուրդների պատճառով, կարող է հետագայում խթանել տնտեսությունը ՝ բարձրացնելով բիզնեսի շահութաբերությունը և  խրախուսելով մասնավոր ֆիքսված ներդրումները գործարաններում, մեքենաներում։ Սա արագացուցիչի էֆեկտը խթանում է պահանջարկը և խրախուսում է զբաղվածության աճը։

Կառավարության ավելցուկ ունենալը կամ պակասուրդը կրճատելը նվազեցնում է սպառողների  բիզնես ծախսերը և բարձրացնում գործազրկությունը։ Սա կարող է իջեցնել գնաճի մակարդակը։ Մակրոտնտեսությունը ղեկավարելու համար կառավարության պակասուրդի ցանկացած օգտագործումը կոչվում է հարկաբյուջետային քաղաքականություն։

Դեֆիցիտը չի խթանում պահանջարկը խթանում են մասնավոր ներդրումները  մեծացնում է տնտեսության երկարաժամկետ հեռանկարըթողարկում մատակարարելու կարողությունը։ Կառավարության պակասուրդը ծախսվում է ենթակառուցվածքների հիմնական հետազոտությունների, հանրային առողջապահության և կրթության, ինչը բերում է երկարաժամկետ հեռանկար մեծացնելով պոտենցիալ արտադրանքը։ Բարձր պահանջարկը  ապահովում է կառավարության պակասուրդը, իրականում թույլ տալ առաջարկի ավելի մեծ աճ ՝ հետևելով Վերդորոնի օրենքին։

Պակասուրդային ծախսերը կարող են ստեղծել գնաճ կամ խթանել առկա գնաճը։ Օրինակ, Միացյալ Նահանգներ Վիետնամի պատերազմի ժամանակաշրջանում դեֆիցիտը խթանում է գնաճը գործազրկության ցածր մակարդակի դեպքում։ Կառավարության պակասուրդը գնաճի միակ պատճառը չէ այն կարող է առաջանալ առաջարկի ցնցումների պատճառով, ինչպիսիք են 1970-ականների նավթային ճգնաժամերը և անցյալից մնացած գնաճը (օրինակ ՝ գնաճային սպասումներ և գին / աշխատավարձի պարույր)։

Հավասարակշռությունը գտնվում է առաջարկի գծապատկերի դասական տիրույթի վրա, պետական ծախսերի աճը կհանգեցնի գնաճի առանց գործազրկության վրա ազդելու։ Համակարգում նույնպես պետք է լինի բավականաչափ շրջանառվող գումարներ, որպեսզի գնաճը պահպանվի,  գնաճը կախված է նաև դրամավարկային քաղաքականությունից։

Վարկային միջոցներ 

Շատ տնտեսագետներ կարծում են, որ կառավարության դեֆիցիտը ազդում է տնտեսության վրա վարկային ֆոնդերի շուկայի միջոցով, որի գոյության մասին վիճարկում են քարտեզագետները և Հետ- Քեյնսականության ներկայացուցիչները։ Պետական շուկայում փոխառությունները մեծացնում են վարկային միջոցների պահանջարկը և այդպիսով (անտեսելով այս փոփոխությունները) բարձրացնում է տոկոսադրույքները։ Տոկոսադրույքների բարձրացումը կարող է խստացնել, կամ հուսախաբ անել ներդրողներին ֆիքսված ծախսերը չեղյալ հայտարարել դեֆիցիտից բխող պահանջարկի որոշ խթաններ գուցե կվնասի առաջարկի կողմիցերկարաժամկետ աճը։

Դեֆիցիտների ավելացումը նաև բարձրացնում է ստացված ընդհանուր եկամտի չափը, ինչը բարձրացնում է ֆիզիկական անձանց և կորպորացիաների կողմից արված խնայողությունների չափը, այդպիսով վարկային միջոցների մատակարարումը իջեցնելով տոկոսադրույքները։ Այսպիսով, խմբով լինելը խնդիր է միայն այն դեպքում, երբ տնտեսությունն արդեն մոտ է լրիվ զբաղվածությանը (ասենք ՝ մոտ 4% գործազրկություն) և եկամտի և խնայողության տարածքը արգելափակված է ռեսուրսների սահմանափակումներով (հավանական արտադրանք)։ 

Չնայած 1945 թ.-ին ՀՆԱ-ն գերազանցող պետական պարտքին, ԱՄՆ-ը ունեցավ 1950-60-ականների երկարատև բարգավաճումը։ Մատակարարման կողմի աճին  չի վնասել մեծ պակասուրդներն ու պարտքերը։ .

Կառավարության պակասուրդը մեծացնում  է պետական պարտքը։ Շատ երկրներում կառավարությունը փոխառություններ է վերցնում պարտատոմսեր վաճառելով, այլ ոչ թե բանկերից վարկեր վերցնելով։ Այս պարտքի ամենակարևոր բեռը տոկոսագումարն է, որը պետք է վճարվի պարտատոմսերի սեփականատերերին, ինչը սահմանափակում է կառավարությանը բարձրացնել իր ծախսերը կամ կրճատել հարկերը։

Խմբից դուրս

Տնտեսագետները օգտագործում են «կուտակումներ» տերմինը  նկատի ունենալով  ֆինանսական և այլ ռեսուրսները օգտագործումը  պետական ծախսերը հոգալու համար այլապես կօգտագործվեյին մասնավոր ձեռնարկությունների կողմից։ Որոշ մեկնաբաններ օգտագործում են «խմբավորումը» ՝ հղում անելով կառավարության կողմից մատուցվող ծառայությանը կամ ապրանքին, որը հակառակ դեպքում բիզնես հնարավորություն կլիներ մասնավոր արդյունաբերողների համար:

Պատահական դիֆիցիտ 
Ազգային կառավարության դեֆիցիտը կարող է լինել կանխամտածված, քաղաքականության որոշումների արդյունք կամ պատահականություն։ Երբ տնտեսությունն ընկնում է ռեցեսիայի մեջ, պակասուրդը սովորաբար հարուստ երկրներում աճում է ավելի շատ։ Տնտեսական գործունեության հիման վրա առաջացած հարկերից եկամուտը  (եկամուտներ, ծախսեր կամ գործարքներ) ընկնում է։ Հարկային եկամտի այլ աղբյուրներ, ինչպիսիք են հարստության հարկերը, մասնավորապես գույքահարկերը, ենթակա չեն ռեցեսիայի։ Փոխանցման վճարները գործազրկության աճը պայմանավորված է տնային տնտեսությունների եկամտի նվազումով։

Ավտոմատ քաղաքականությունը ընդդեմ ակտիվ դեֆիցիտի քաղաքականությանը 

Տնտեսագետների մեծ մասը նախընտրում է ավտոմատ կայունացում դեֆիցիտի ակտիվ կամ հայեցողական օգտագործման համար մեղմ անկման (կամ գնաճի դեմ պայքարելու համար ավելցուկներ) դեմ պայքարելու համար։ Ակտիվ քաղաքականություն մշակելը շատ երկար է տևում, որպեսզի քաղաքական գործիչները հաստատեն, և չափազանց երկար են ազդում տնտեսության վրա։ Հաճախ դեղամիջոցը վերջիվերջո ազդում է տնտեսության վրա միայն նրա հիվանդությունը բուժելուց հետո   տնտեսությանը թողնելով կողմնակի էֆեկտներ, ինչպիսիք են գնաճը։ Օրինակ ՝ Նախագահը Ջոն. Քենեդին առաջարկեց կրճատել հարկերը ՝ ի պատասխան 1960-ի բարձր գործազրկությանը, բայց դրանք հաստատվեցին միայն 1964 թ.-ին և ազդեցին տնտեսության վրա միայն 1965 կամ 1966 թվականներին Վիետնամի պատերազմի դեֆիցիտի ծախսերի համար:

Կառուցվածքային և ցիկլային դեֆիցիտ 

«« Կառուցվածքային և ցիկլային դեֆիցիտները » պակասուրդի ծախսերի  երկու բաղադրիչներն են։ Այս պայմանները հատկապես կիրառվում են պետական հատվածի ծախսերի վրա, որոնք նպաստում են բյուջեի մնացորդին, որը օգնում է երկրի ընդհանուր տնտեսության ծախսերին օգնելու համար։ Բյուջեի ընդհանուր դեֆիցիտը կամ հիմնական դեֆիցիտը հավասար է կառուցվածքային դեֆիցիտի և ցիկլային դեֆիցիտի (կամ հավելուրդի) գումարին։

Ցիկլային պակասուրդ 

Ցիկլային (ժամանակավոր) դեֆիցիտը  կապված է բիզնես կամ տնտեսական ցիկլի հետ։ Բիզնես ցիկլը այն ժամանակահատվածն է,երբ տնտեսությունն անցնում է Տնտեսական  ընդլայումից մինչև  Տնտեսական դանդաղեցում, մինչև այդ սկսում է նորից ընդլայնվել։ Այս ցիկլը կարող է տևել մի քանի ամսից մինչև երկար տարիներ և չի հետևում կանխատեսելի օրինաչափությունների։ Ժամկետ = բիզնես-ցիկլ |աշխատանք։ Ցիկլային դեֆիցիտը (ժամանակավոր) դեֆիցիտ է, որը կապված է բիզնեսի կամ տնտեսական ցիկլի հետ։ Բիզնես ցիկլը այն ժամանակահատվածն է, երբ տնտեսությունն անցնում է ընդլայնումից դեպի փոքրացում, մինչև այն սկսում է նորից ընդլայնվել։ Այս ցիկլը կարող է տևել մի քանի ամսից մինչև երկար տարիներ և չի հետևում կանխատեսելի օրինաչափության:. 

Ցիկլային պակասուրդի դեֆիցիտն այն է, որը նկատվում է այս ցիկլի ցածր կետում, երբ կան բիզնես գործունեության ցածր մակարդակ և գործազրկության բարձր մակարդակ։ Սա հանգեցնում է  կառավարության եկամուտների նվազում և սոցիալական ապահովության համար պետական ծախսերի ավելացում ինչը կարող է հանգեցնել տնտեսության դեֆիցիտի։ Չնայած ցիկլային բաղադրիչը ազդում է կառավարության որոշումներով, դրա վրա հիմնականում ազդում են ազգային և միջազգային տնտեսական պայմանները, որոնք կարող են զգալիորեն դուրս մնալ կառավարության վերահսկողությունից։

Կառուցվածքային պակասուրդ 

Կառուցվածքային (մշտական) դեֆիցիտը ցիկլային դեֆիցիտից տարբերվում է նրանով, որ այն գոյություն ունի անկախ բիզնեսի ցիկլի կետից  կապված պետական եկամուտների և ծախսերի հիմքում ընկած անհավասարակշռության հետ։ Այսպիսով, նույնիսկ գործարար ցիկլի բարձր կետում  եկամուտները մեծ են, երկրի տնտեսությունը կարող է դեռ դեֆիցիտ ունենալ։

Բյուջեի կառուցվածքային բաղադրիչը  որոշ տնտեսագետներ օգտագործում են կառավարության ֆինանսական կառավարման ցուցիչ, քանի որ այն ցույց է տալիս երկարաժամկետ եկամուտների և ծախսերի հիմքում ընկած հավասարակշռությունը, միևնույն ժամանակ վերացնելով գործոնները, որոնք հիմնականում վերագրվում են բիզնեսի ցիկլին։ Տնտեսագետները տեսնում են, որ կառուցվածքային դեֆիցիտը  կառավարության  հայեցողական ֆիսկալ դիրքորոշման արտացոլում է, այսպիսով կառուցվածքային դեֆիցիտը կլինի ընդլայնող հարկաբյուջետային դիրքորոշում, որը խթանում է անվանական տնտեսական աճը։

Պակասուրդը ֆինանսավորվում է փոխառությամբ, որոշ տնտեսագետների կողմից կառուցվածքային դեֆիցիտը կառավարության համար խնդիր է դիտվում, քանի որ նույնիսկ բիզնես ցիկլի բարձր կետերում կառավարությունը կարող է պահանջել շարունակական վերցնել և այդպիսով շարունակել կուտակել պարտք։ Ըստ տնտեսագետների հանգեցնում է պարտք- ՀՆԱ հարաբերակցության շարունակական «վատթարացմանը», որը տնտեսության լավացման հիմնական միջոցն է և երկրի պարտքերը մարելու հնարավորություն։

Տնտեսագետների այլ խումբ կարծում էեն, որ պարտքը թողարկվում է երկրի սեփական արժույթով, և  արտարժույթը ազատորեն կարող է «լողա»  արժույթների նկատմամբ,  դեֆիցիտի ընդհանուր մակարդակն այնքան մեծ չէ, որ ավելորդ գնաճ առաջացնի, ապա կառուցվածքային պակասուրդները անվնաս են։ Այլ տնտեսագետները, ովքեր կարծում են, որ կառուցվածքային դեֆիցիտը պետք է նվազեցվի, պնդում են, որ կառուցվածքային դեֆիցիտի խնդիրները կարող են լուծվել միայն բացահայտ և ուղղակի Կառավարության քաղաքականություն միջոցով, առաջին հերթին կապված է պետական ծախսերի կրճատման կամ հարկման ավելացման հետ։

Ֆիատ փող ունեցող երկրների այլընտրանքն է բարձրացնել պարտքի բարձր մակարդակները և պարտքի նկատմամբ ՀՆԱ-ի վատ հարաբերակցությունը   ըստ էության  ստեղծվում է  ավելի շատ փող, որն օգտագործվելու է պարտքը մարելու համար։ Պարտքի մոնիտորինգը կարող է հանգեցնել գնաճի բարձր մակարդակի, բայց պատշաճ հարկաբյուջետային վերահսկողության դեպքում դա կարող է նվազագույնի հասցվել կամ նույնիսկ խուսափել։  Ենթադրվում է, որ պարտքի և ֆինանսական դեֆոլտի վերջնական տարբերակը ներդրող ընկերությունների համար վատ արդյունքներ են։  . Վերջիններս միջադեպեր են եղել  քանակական մեղմացում Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում և Եվրոգոտում 2008 թ.-ի համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամից հետո։ Սրանք ոսկու ստանդարտի անկումից ի վեր  առաջին դեպքերն են:

Կառուցվածքային դեֆիցիտը կարող է պլանավորվել  լինել ոչ կանխամտածված երկրում տնտեսական վատ կառավարման կամ տնտեսական կարողությունների հիմնարար բացակայության պատճառով։ Պլանավորված կառուցվածքային պակասուրդի պայմաններում կառավարությունը կարող է պարտավորվել գումար ծախսել երկրի ապագայի  տնտեսության արտադրական ներուժը բարելավելու համար օրինակ ՝ ենթակառուցվածքների, կրթության, տրանսպորտի մեջ] ներդրումներ կատարելու համար   այն մտադրությամբ, որ այս ներդրումը հնարավորություն կտա երկարաժամկետ տնտեսական օգուտներ բերել։ Ներդրումներն աշխատեն պլանավորվածի համաձայն կառուցվածքային դեֆիցիտը կլուծվի երկարաժամկետ հեռանկարում ներդրումների եկամտաբերության շնորհիվ։ Ծախսերը շարունակեն գերազանցել եկամուտներին, ապա կառուցվածքային դեֆիցիտը կվատթարանա։

Կառավարությունը կարող է նաև գիտակցաբար ծրագրել, որ բյուջեն դեֆիցիտային լինի ՝ երկրի կենսամակարդակը պահպանելու և քաղաքացիների առջև իր պարտավորությունները շարունակելու համար ընդհանուր առմամբ, ցույց է տալիս  տնտեսության վատ կառավարում։ Պլանավորված կառուցվածքային պակասուրդը կհանգեցնի ներդրողների վստահության ճգնաժամի  կապված երկրի պարտքը վճարելու ունակության հետ, ինչպես երևում է ֆինանսական ճգնաժամեր եվրոպական մի շարք երկրներում 2000-ականների վերջերից, հատկապես Հունաստանի կառավարության պարտքերի ճգնաժամ 2008–13 իսպանական ֆինանսական ճգնաժամ

Կառուցվածքային և ցիկլային ավելցուկ 
Կառուցվածքային և ցիկլային բյուջեի ավելցուկները պակասուրդների հակառակն է։  Ցիկլային ավելցուկի դեպքում, գործարար ցիկլի բարձր կետում պետական եկամուտներն ավելի բարձր կլինեն, իսկ պետական ծախսերը ավելի ցածր, այսինքն` եկամուտը գերազանցում է ծախսերը, և կառավարությունը ունենում է ավելցուկ։ Նմանապես,  կառուցվածքային հավելուրդը այն է, երբ կառավարության բյուջեն սկզբունքորեն գործում է ավելցուկով  անկախ բիզնեսի ցիկլի իր կետից։

Կառուցվածքային և ցիկլային բաղադրիչների փոխազդեցություն 
Ընդհանուր կառավարության բյուջեի մնացորդը որոշվում է ցիկլային դեֆիցիտի կամ ավելցուկի և կառուցվածքային դեֆիցիտի կամ հավելուրդի հանրագումարով (տե՛ս գծապատկերին):Ցիկլային ավելցուկը կարող է ծածկել հիմքում ընկած կառուցվածքային պակասուրդը, քանի որ ընդհանուր բյուջեյում ավելցուկ կլինի, եթե ցիկլային ավելցուկն ավելի մեծ լինի, քան կառուցվածքային պակասուրդը:Մնան պարագայում տնտեսական պայմանները վատթարանում են և բյուջեն անցնում էր ցիկլային դեֆիցիտի, կառուցվածքային և ցիկլային դեֆիցիտներն այն ժամանակ են բարդանում և հանգեցնելում ավելի մեծ դեֆիցիտի և տնտեսական ավելի ծանր պայմանների։

Նման օրինակը եղավ Ավստրալիայում Հովարդի Կառավարության վերջին տարիներին։ 2009 թվականից Ավստրալիայի Գանձապետարանի դեպարտամենտ  փորձեց տարանջատել բյուջեի մնացորդի ցիկլային և կառուցվածքային բաղադրիչները և նախ սկսեց գնահատել կառուցվածքային բաղադրիչը։ Գանձապետարանը ցույց տվեց, որ չնայած մեծ և հաճախ անսպասելի  ավելցուկներին, Ավստրալիայի տնտեսությունը  կառուցվածքային պակասուրդի մեջ էր առնվազն 2006-07թթ.-ին և վատթարացել  էր դեռ 2002-03թթ.-ից։ 2006-07 թվականներին A $ 17,2 միլիարդի հիմնական ավելցուկին, առկա էր հիմքում ընկած կառուցվածքային դեֆիցիտ ՝ մոտ 3 միլիարդ դոլար կամ ՀՆԱ 0,3%։

Կառուցվածքային այս պակասուրդն առաջացել էր լեռնահանքային բում, որը մի քանի տարի անընդմեջ բերում էր ծայրաստիճան բարձր եկամուտների և մեծ ավելցուկների, որոնք այնուհետև Հովարդի կառավարությունն օգտագործում էր ծախսերը և հարկերի կրճատելու համար, ոչ թե խնայողություններ  ներդնելով ապագա ցիկլային անկումները ծածկելու համար։ 2007 ֆինանսական գլոբալ ճգնաժամ  անսպասելիորեն սկսած 2007թ.-ից եկամուտներն արագ և զգալիորեն նվազեցին, և բացահայտվեց և հիմքում ընկած կառուցվածքային դեֆիցիտը, որն ապետք է լուծվեր հետագա կառավարությունների կողմից։ 2008-09 թվականներին, երբ բյուջեն ունեցել էր 32 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի  դեֆիցիտ,  կառուցվածքային դեֆիցիտը հասել էր շուրջ $ 50 միլիարդի . 2013-ին գնահատվել է, որ կառուցվածքային պակասուրդը մնացել է մոտ  40 միլիարդ դոլար կամ ՀՆԱ-ի 2.5% -ը։

Քննադատություն 
Տնտեսագետ Քրիս Դիլոուն կասկածի տակ է դրել ցիկլային և կառուցվածքային դեֆիցիտների տարբերակումը, և այս գաղափարը աջակցություն է ստացել այլ առաջատար տնտեսագետների կողմից։ Նա պնդում է, որ ներգրավված են չափազանց շատ փոփոխականներ, որոնք թույլ են տալիս հստակ տարբերակում մտցնել, հատկապես ներկա իրավիճակների հետ գործ ունենալիս,և առաջարկում է, որ կառուցվածքային դեֆիցիտի գաղափարը կարելի  է օգտագործվել ավելի շատ քաղաքական նպատակների,այլ ոչ թե վերլուծական նպատակների համար:,

Այս գաղափարի կողմնակիցները էին Մեծ Բրիտանիայի լեյբորիստական կառավարությունը 1997-2010թ.-ին։ Քրիս Դիլոուն քննադատում էր, որ կառավարությունը  ունի մեծ կառուցվածքային պակասուրդ։ Կառավարության տնտեսական ներկայացուցիչները խոստովանում են, որ ժամանակին  անտեղյակ լինելով ունեցան կառուցվածքային պակասուրդ։
Տնտեսագետ, պրոֆեսոր Բիլ Միտչելը նույնպես կասկածի տակ է դրել «կառուցվածքային դեֆիցիտ» տերմինի չարաշահումը, մասնավորապես  Ավստրալիայի համատեքստում։
. 

Մարտին Վուլֆ իր «Հերթափոխություններն ու ցնցումները» գրքում,  պնդում է, որ ոչ ոք չգիտի, «կառուցվածքային» կամ ցիկլային դիֆիցիտների ճշգրտված հավասարակշռությունը։ Նա ներկայացնում է 2000-2007 թվականների Իռլանդիայի և Իսպանիայի միջին կառուցվածքային հարկաբյուջետային մնացորդի ԱՄՀ լայնորեն տարաձայնված գնահատումների երկու օրինակ։ Գնահատումները կատարվել են 2008-ին և 2012թ.-ին, և Վոլֆը շեշտում է դրանք հետընտրական գնահատականներ էին և ոչ թե կանխատեսումներ։

2008 թ.-ին ԱՄՀ-ն հայտարարեց, որ Իռլանդիան ունեցել է միջին կառուցվածքային հավելուրդ ՀՆԱ-ի 1.3% տարեկան, 2000թ.-ից 2007թ.-ն ընկած ժամանակահատվածում, իսկ Իսպանիայի միջին կառուցվածքային հավելուրդը ՀՆԱ-ի 0.5% տարեկան, նույն ժամանակահատվածում։ Չորս տարի անց, ԱՄՀ-ն որոշեց, որ այս նույն 8-ամյա ժամանակահատվածում Իռլանդիայի տարեկան միջին կառուցվածքային մնացորդը չորս տոկոսով ավելի վատ է, քան կարծում էր 2008-ի ապրիլին, գնահատելով, որ Իռլանդիայում գործում էր միջին 2.7 կառուցվածքային հարկաբյուջետային պակասուրդ ՀՆԱ-ի%։ Իսպանիայի համար ԱՄՀ-ի 2012 թ.-ի նախահաշիվը տարբերվում էր 1.7 տոկոսով այս անգամ գնահատելով, որ Իսպանիայում գործում էր և ՀՆԱ-ի 1.2% -ի միջին կառուցվածքային հարկաբյուջետային պակասուրդը 2000-7թթ-ի համեմատ։

Տե՛ս նաև 
 Պետական պարտք
 Քեյնսականություն

Ծանոթագրություններ

 
 Mitchell, Bill: Deficit spending 101 – Part 1, Part 2, Part 3; Neo-Chartalist (Modern Monetary Theory) perspective on deficit spending
 
 McGregor, Michael A., Driscoll, Paul D., McDowell, Walter (2010) “Head’s Broadcasting in America: A Survey of Electronic Media”. Boston, Massachusetts: Allyn & Bacon p. 180.

Արտաքին հղումներ
 
 

Բյուջե
Բյուջետային համակարգ
Քեյնսականություն
Տնտեսական քաղաքականություն