Հնդկաստանի տնտեսական զարգացում

Հնդկաստանի տնտեսական զարգացում. այն հետևեց սոցիալիստական ​​ոգեշնչված քաղաքական գործիչներին իր անկախ պատմության մեծ մասում, ներառյալ բազմաթիվ ոլորտների պետական ​​սեփականությունը։ Հնդկաստանի մեկ շնչին բաժին ընկնող եկամուտն աճել է տարեկան ընդամենը 1%-ով անկախությունից հետո երեք տասնամյակների ընթացքում։ 1980-ականների կեսերից Հնդկաստանը դանդաղորեն բացեց իր շուկաները տնտեսական ազատականացման միջոցով։ 1991 թվականից ի վեր ավելի հիմնարար բարեփոխումներից և 2000-ականներին դրանց նորացումից հետո Հնդկաստանը առաջընթաց է ապրել դեպի ազատ շուկայական տնտեսություն։

2000-ականների վերջին Հնդկաստանի աճը հասել է 7,5%-ի, ինչը մեկ տասնամյակի ընթացքում կկրկնապատկի միջին եկամուտը։ ԱՄՀ-ն ասում է, որ եթե Հնդկաստանը մղի շուկայական ավելի հիմնարար բարեփոխումներ, ապա այն կարող է պահպանել տոկոսադրույքը և նույնիսկ հասնել կառավարության 2011 թվականի 10% նպատակին։ Պետությունները մեծ պատասխանատվություն ունեն իրենց տնտեսությունների նկատմամբ։ Գուջարաթում (13,86%), Ուտարախանդում (13,66%), Բիհարում (10,15%) կամ Ջարկանդում (9,85%) միջին տարեկան աճի տեմպերը (2007–12) ավելի բարձր էին, քան Արևմտյան Բենգալիայում (6,24%), Մահարաշտրայում (7,84%)։, Օդիշա (7,05%), Փենջաբ (11,78%) կամ Ասամ (5,88%)։ Հնդկաստանը անվանական հիմունքներով աշխարհում հինգերորդ խոշոր տնտեսությունն է և երրորդը՝ գնողունակության համարժեքության ճշգրտված փոխարժեքներով (ՊՄԳ)։ Մեկ շնչի հաշվով այն աշխարհում զբաղեցնում է 140-րդ տեղը կամ PPP-ով 129-րդը։

Տնտեսական աճը պայմանավորված է ծառայությունների ընդլայնմամբ, որոնք հետևողականորեն ավելի արագ են աճում, քան մյուս ոլորտները։ Ենթադրվում է, որ Հնդկաստանի զարգացման օրինաչափությունը եղել է հատուկ, և որ երկիրը կարող է բաց թողնել իր տնտեսական կառուցվածքի վերափոխման միջանկյալ արդյունաբերականացման փուլը։ Լուրջ մտահոգություններ են հնչել տնտեսական աճի գործազուրկ լինելու վերաբերյալ։

Բարենպաստ մակրոտնտեսական ցուցանիշները անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման են մարդկային զարգացման ցուցանիշների էական բարելավման համար։ Թեև աղքատության մակարդակը նվազել է 1991 թվականի տնտեսական բարեփոխումներից հետո, մարդկային զարգացման բարելավումը եղել է ոչ բավարար, քան գոհացուցիչ։ Օրինակ, երեխաների թերսնուցումը շարունակում է պահպանվել (46% 2005–6 թվականներին)։

Հնդկաստանում տնտեսական փոփոխությունների առաջընթացին ուշադիր հետևում են։ Համաշխարհային բանկը առաջարկում է, որ ամենակարևոր առաջնահերթություններն են պետական ​​հատվածի բարեփոխումները, ենթակառուցվածքները, գյուղատնտեսության և գյուղերի զարգացումը, աշխատանքային կանոնակարգերի վերացումը, հետամնաց երկրներում բարեփոխումները և ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ը։ 2018 թվականի համար Հնդկաստանը զբաղեցրել է 77-րդ տեղը բիզնեսով զբաղվելու հեշտության ինդեքսով։ Ըստ Index of Economic Freedom World Ranking-ի՝ ազգերի տնտեսական ազատության վերաբերյալ ամենամյա հետազոտության՝ Հնդկաստանը զբաղեցնում է 123-րդ տեղը՝ համեմատած Չինաստանի և Ռուսաստանի հետ, որոնք 2014 թվականին համապատասխանաբար զբաղեցնում են 138-րդ և 144-րդ տեղերը։

Դարավերջին Հնդկաստանի ՀՆԱ-ն կազմում էր մոտ 480 միլիարդ ԱՄՆ դոլար։ Տնտեսական բարեփոխումների արագացմանը զուգընթաց, Հնդկաստանի ՀՆԱ-ն աճել է հինգ անգամ՝ հասնելով 2,2 տրիլիոն ԱՄՆ դոլարի 2015 թվականին (ԱՄՀ-ի գնահատականներով)։

2015 թվականի հունվար-մարտ ժամանակահատվածում Հնդկաստանի ՀՆԱ-ի աճը կազմել է 7,5%՝ համեմատած Չինաստանի 7%-ի, այն դարձնելով այն ամենաարագ զարգացող ՀԻՄՆԱԿԱՆ տնտեսությունը։ 2014–15 թվականների ընթացքում Հնդկաստանի ՀՆԱ-ի աճը վերականգնվել է աննշանորեն մինչև 7,3%՝ նախորդ հարկաբյուջետային 6,9%-ից։ 2014–2015 թվականներին Հնդկաստանի ծառայությունների ոլորտն աճել է 10,1%-ով, արդյունաբերության ոլորտը՝ 7,1%-ով, իսկ գյուղատնտեսությունը՝ 0,2%-ով։ Հնդկական տնտեսությունն աճել է 7,6 և 7,1-ով՝ համապատասխանաբար 2015–16 և 2016–17 ֆինանսական տարիներին, քանի որ տեղի են ունեցել խոշոր բարեփոխումներ, ինչպիսիք են դեմոնիզացիան և GST-ի իրականացումը 2016–17 ֆինանսական տարվա ընթացքում։

Պատմություն 
Մինչև Հնդկաստանի անկախացումը՝ 1900-1947 թվականներին, Հնդկաստանում մեկ շնչին ընկնող եկամուտը կա՛մ նվազել էր, կա՛մ լճացել։ Անկախությունից հետո Ջավահարալ Նեհրուն ցույց տվեց իր պատրաստակամությունը զիջելու սոցիալիզմին՝ հանուն երկրի ընկալվող շահի՝ ֆինանսական խթաններ տրամադրելու մասնավոր ձեռնարկությունների ընդլայնման համար։ Այնուամենայնիվ, 1957 թվականի ճգնաժամից հետո Հնդկաստանը շրջվեց դեպի ներմուծման փոխարինող արդյունաբերականացում և ներմուծեց արտարժույթ։ Նեհրու-Մահալանոբիսի մոտեցումը, որը հաճախ կոչվում է Երկրորդ հնգամյա պլան, ընդգծում էր հիմնական և ծանր արդյունաբերության զարգացումը որպես տնտեսական աճի արագացման միջոց։ Դրանք ներառում էին պողպատ, պղինձ, նավթաքիմիական, թուղթ, ածուխ և նավթ։ Մահալանոբիսը ձգտում էր, որ Հնդկաստանը հասնի ինքնավարության՝ ազատելով բոլոր չմարված պարտքերը։ Քննադատները չհամաձայնեցին այս մոտեցման հետ՝ նշելով, որ Համաշխարհային բանկի պնդումները, թե Հնդկաստանի արտահանման հեռանկարները ցածր են, կեղծվել են, և Հնդկաստանի ներքուստ ուղղված ռազմավարության պատճառով բաց է թողնվել համաշխարհային տնտեսության աճի հնարավորությունը։ Այնուամենայնիվ, 1950–1965 թվականներին Հնդկաստանի մեկ շնչին բաժին ընկնող եկամտի աճի արագացումն աճել է միջինը 1,7%-ով, ինչը դրանից հետո չի գերազանցվել։

Nehru-Mahalanobis ռազմավարության արդյունավետության մասին խոսակցությունը սովորաբար վիճարկում է տնտեսագետները։ Մոտեցման քննադատությունը շեշտում է գյուղատնտեսության ոլորտում ռեսուրսների բաշխման բացակայությունը։ Ենթադրվում է, որ մեքենաշինության ոլորտի նկատմամբ անհավասարակշռված կշիռը նպաստել է պարենային հացահատիկի գների բարձրացմանը և, հետևաբար, շարունակել աղքատությունն ու թերսնումը։ Ռազմավարության պաշտպանները պնդում են, որ այն ձգտել է ավելացնել գյուղատնտեսական արտադրանքը՝ արտադրանք-կապիտալ հարաբերակցության ավելացման միջոցով։ Սա, ըստ երևույթին, կկատարվեր հողային բարեփոխումների միջոցով, ինչին ռազմավարությունը չի անդրադարձել՝ չմատնանշելով բուն ռազմավարության հետ կապված խնդիր։

Գյուղատնտեսություն

Հնդկաստանը աշխարհում երկրորդ տեղն է զբաղեցնում գյուղատնտեսական արտադրանքի ծավալով։ Գյուղատնտեսությունը և հարակից ոլորտները, ինչպիսիք են անտառտնտեսությունը, ծառահատումը և ձկնորսությունը, կազմել են ՀՆԱ-ի 18,6%-ը 2005թ.-ին, զբաղված է ընդհանուր աշխատուժի 60%-ով և չնայած ՀՆԱ-ում իր մասնաբաժնի կայուն նվազմանը, դեռևս ամենամեծ տնտեսական ոլորտն է և էական դեր է խաղում։ Հնդկաստանի ընդհանուր սոցիալ-տնտեսական զարգացման մեջ։ Բոլոր մշակաբույսերի մեկ միավոր տարածքի բերքատվությունն աճել է 1950 թվականից՝ շնորհիվ հնգամյա ծրագրերում գյուղատնտեսության վրա հատուկ շեշտադրման և ոռոգման, տեխնոլոգիայի, ժամանակակից գյուղատնտեսական պրակտիկաների կիրառման և գյուղատնտեսական վարկերի և սուբսիդիաների տրամադրման՝ կանաչ հեղափոխությունից հետո։

Հնդկաստանը կաթի, հնդկական ընկույզների, կոկոսի, թեյի, կոճապղպեղի, քրքումի և սև պղպեղի աշխարհում ամենամեծ արտադրողն է։ Այն նաև ունի աշխարհի ամենամեծ խոշոր եղջերավոր անասունների բնակչությունը (193 միլիոն)։ Այն ցորենի, բրնձի, շաքարավազի, գետնանուշի և ներքին ձկների արտադրությամբ երկրորդն է։ Ծխախոտի երրորդ խոշոր արտադրողն է։ Հնդկաստանին բաժին է ընկնում մրգի համաշխարհային արտադրության 10%-ը՝ առաջին տեղն ունենալով բանանի և սապոտայի արտադրության մեջ, որը նաև հայտնի է որպես chiku:

Շուկայավարման, պահեստավորման և սառնարանային ենթակառուցվածքների զարգացման համար ներդրումների պահանջվող մակարդակը գնահատվում է հսկայական։ Կառավարությունը տարբեր սխեմաներ է իրականացրել շուկայավարման ենթակառուցվածքներում ներդրումների ավելացման համար։ Այս սխեմաների թվում են գյուղական տարածքների կառուցումը, շուկայի հետազոտման և տեղեկատվական ցանցի կառուցումը և գյուղատնտեսական շուկայավարման ենթակառուցվածքի զարգացումը/ուժեղացումը, գնահատումը և ստանդարտացումը։

Համաշխարհային բանկի կողմից թվարկված գյուղատնտեսության ոլորտում հիմնական խնդիրներն են.
 Հնդկաստանի գյուղատնտեսական խոշոր սուբսիդիաները խոչընդոտում են արտադրողականության բարձրացմանը նպաստող ներդրումներին։
 Գյուղատնտեսության գերկարգավորումը մեծացրել է ծախսերը, գների ռիսկերը և անորոշությունը։
 Կառավարության միջամտությունները աշխատանքի, հողի և վարկային շուկաներում։
 Անբավարար ենթակառուցվածքներ և ծառայություններ։

Հետազոտություն և զարգացում
Հնդկական գյուղատնտեսական հետազոտությունների ինստիտուտը (IARI), որը հիմնադրվել է 1905 թվականին, պատասխանատու էր 1970-ականների «Հնդկական կանաչ հեղափոխությանը» տանող հետազոտությունների համար։ Հնդկական Գյուղատնտեսական հետազոտությունների խորհուրդը (ICAR) գագաթնակետ մարմինն է կունդյուրում և հարակից ոլորտներում, ներառյալ հետազոտությունը և կրթությունը։ Գյուղատնտեսության միության նախարարը ICAR-ի նախագահն է։ Հնդկաստանի գյուղատնտեսական վիճակագրության գիտահետազոտական ​​ինստիտուտը մշակում է գյուղատնտեսական փորձերի նախագծման նոր տեխնիկա, վերլուծում է գյուղատնտեսության տվյալները և մասնագիտանում է կենդանիների և բույսերի բուծման վիճակագրական տեխնիկայի մեջ։ Պրոֆեսոր Մ.Ս. Սվամինաթանը հայտնի է որպես «Կանաչ հեղափոխության հայր» և գլխավորում է MS Swaminathan Research Foundation-ը։ Նա հայտնի է էկոլոգիապես կայուն գյուղատնտեսության և սննդի կայուն անվտանգության իր պաշտպանությամբ։

Արդյունաբերական արտադրանք

Հնդկաստանը գործարանային արտադրանքով աշխարհում տասներորդն է։ Արդյունաբերական ոլորտը, բացի հանքարդյունաբերությունից, քարհանքը, էլեկտրաէներգիան և գազը միասին կազմում են ՀՆԱ-ի 27,6%-ը և աշխատում է ընդհանուր աշխատուժի 17%-ը։ 1991թ.-ից հետո իրականացված տնտեսական բարեփոխումները բերեցին արտաքին մրցակցություն, հանգեցրին պետական ​​հատվածի որոշ ճյուղերի սեփականաշնորհմանը, բացվեցին այն հատվածները, որոնք մինչ այժմ վերապահված էին պետական ​​հատվածին և հանգեցրին արագ շարժվող սպառողական ապրանքների արտադրության ընդլայնմանը։ Վերջին տարիներին հնդկական քաղաքները շարունակել են ազատականացնել, սակայն չափազանց ու ծանրաբեռնված բիզնես կանոնակարգերը մնում են խնդիր որոշ քաղաքներում, ինչպիսիք են Կոչին և Կալկաթան։

Հետազատականացումից հետո հնդկական մասնավոր հատվածը, որը սովորաբար ղեկավարվում էր հին ընտանեկան ընկերությունների օլիգոպոլիաների կողմից և բարգավաճման համար պահանջում էր քաղաքական կապեր, բախվեց արտաքին մրցակցության, այդ թվում՝ չինական ավելի էժան ներմուծման սպառնալիքի հետ։ Այն ժամանակից ի վեր այն կարգավորել է փոփոխությունը՝ սեղմելով ծախսերը, բարելավելով կառավարումը, կենտրոնանալով նոր ապրանքների նախագծման վրա և հենվելով ցածր աշխատուժի ծախսերի և տեխնոլոգիաների վրա։ Մոդիի կառավարության ներքո տարբեր նախաձեռնություններ են տեղի ունենում, ինչպիսին է «Make In India» արշավը, որը խթանում է հնդկական արդյունաբերությունը։ Սա կօգնի տնտեսությանը զարգանալ, քանի որ սկսնակ ձեռնարկատերերը կբացեն արդյունաբերություններ և տեղական իրերը կխթանվեն։

Ծառայություններ
Հնդկաստանը ծառայությունների արտադրանքով տասնհինգերորդն է։ Ծառայությունների արդյունաբերությունը վարձում է անգլիախոս հնդիկ աշխատողներ առաջարկի և պահանջարկի կողմից, մեծացրել է պահանջարկը օտարերկրյա սպառողների կողմից, ովքեր հետաքրքրված են Հնդկաստանի ծառայությունների արտահանմամբ կամ նրանցից, ովքեր ցանկանում են իրենց գործունեությունը արտասահմանել։ Հնդկաստանի ՏՏ ոլորտը, չնայած վճարային հաշվեկշռին զգալիորեն նպաստելուն, կազմում է ընդհանուր ՀՆԱ-ի միայն մոտ 1%-ը կամ ընդհանուր ծառայությունների 1/50-րդը։

Ինտերնետի փուչիկի ժամանակ, որը հանգեցրեց մինչև 2000 թվականը, ստորջրյա օպտիկամանրաթելային մալուխների մեծ ներդրումները Ասիան կապեցին մնացած աշխարհի հետ։ Տնտեսական բումին հաջորդած անկումը հանգեցրեց էժան օպտիկամանրաթելային մալուխների աճուրդին իրենց սկզբնական գնի մեկ տասներորդով։ Այս զարգացումը հանգեցրեց լայնորեն մատչելի էժան կապի ենթակառուցվածքի։ Այս բոլոր ներդրումներն ու իրադարձությունները, չխոսելով առկա տաղանդների մեծացման մասին, հանգեցրին նրան, որ Հնդկաստանը գրեթե մեկ գիշերում դարձավ բիզնես գործընթացների աութսորսինգի կենտրոն։ Այս ոլորտում և իրադարձությունների շրջանակներում ITES-BPO ոլորտը դարձել է զբաղվածության մեծ գեներատոր հատկապես քոլեջի երիտասարդ շրջանավարտների շրջանում։ ՏՏ և ITES ոլորտներում աշխատող մասնագետների թիվը գնահատվում է մոտ 1,3 միլիոն 2006 թվականի մարտի դրությամբ։ Նաև հնդկական IT-ITES-ը, ըստ գնահատումների, օգնել է ստեղծել լրացուցիչ 3 միլիոն աշխատատեղեր անուղղակի, դրդված և օգտակար ձևով ստեղծելով աշխատատեղեր։

ՀՆԱ-ի աճի տեմպեր
1991 թվականի տնտեսական ազատականացումից ի վեր Հնդկաստանի ՀՆԱ-ն աճում է ավելի բարձր տեմպերով։ Հետևյալ աղյուսակը հավաքագրվել է հանրային տվյալների արխիվներից՝ Համաշխարհային բանկի տվյալներով.

ՀՆԱ-ի աճի տեմպը Հնդկաստանում անհավասար է. 2015–16 թվականներին Անդհրա Պրադեշի (10,99%), Բիհարի (10,27%) և Մադհյա Պրադեշի (10,16%) ՀՆԱ-ի աճի տեմպերն ավելի բարձր էին, քան Մահարաշտրա (8%), Օդիշա (6,16%) և Փենջաբ (5,96%)։

Ընկերություններ
47 հնդկական ընկերություններ ցուցակվել են Forbes Global 2000-ի 2015 թվականի վարկանիշում։ Առաջատար 10 ընկերություններն են.

Հնդկաստանի ռեսուրսների սպառում

Յուղ
Հնդկաստանը նավթի քանակով երկրորդն է Ասիա-Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանում Չինաստանից հետո։ Նավթի աճող սպառման և արտադրության բավականին անսասան մակարդակների համակցումը Հնդկաստանին թողնում է մեծ կախվածություն ներմուծումից՝ սպառման կարիքները բավարարելու համար։

Բնական գազ
Ըստ Oil and Gas Journal-ի՝ 2004 թվականին Հնդկաստանն ուներ 38 տրիլիոն խորանարդ ֆուտ (1,1×1012 մ3) բնական գազի հաստատված պաշարներ։

Հնդկաստանը փոքր քանակությամբ բնական գազ է ներկրում. 2004 թվականին Հնդկաստանը սպառել է մոտ 1089×109 խորանարդ ֆուտ (3,08×1010 մ3) բնական գազ, առաջին տարին, երբ երկիրը ցույց տվեց բնական գազի զուտ ներմուծում։ 2004 թվականի ընթացքում Հնդկաստանը Քաթարից ներմուծել է 93×109 խորանարդ ֆուտ (2,6×109 մ3) հեղուկ բնական գազ (LNG):

Ինչպես նավթային ոլորտում, բնական գազի արդյունահանման հիմնական մասը բաժին է ընկնում Հնդկաստանի պետական ​​ընկերություններին։ ONGC-ն և Oil India Ltd.-ն (OIL) առաջատար ընկերություններ են արտադրության ծավալով, մինչդեռ որոշ օտարերկրյա ընկերություններ մասնակցում են համատեղ ձեռնարկությունների և արտադրության բաշխման պայմանագրերի (PSCs) վերին հոսքի զարգացումներին։ Reliance Industries-ը՝ մասնավոր սեփականություն հանդիսացող հնդկական ընկերությունը, նույնպես ավելի մեծ դեր կունենա բնական գազի ոլորտում՝ 2002 թվականին Կրիշնա Գոդավարի ավազանում բնական գազի խոշոր հայտնաբերման արդյունքում։

Հնդկաստանի գազի վարչությունը (GAIL) արդյունավետ վերահսկողություն է իրականացնում բնական գազի փոխանցման և տեղաբաշխման գործողությունների վրա։ 2006թ. դեկտեմբերին նավթի և բնական գազի նախարարը նոր քաղաքականություն է վարել, որը թույլ է տալիս օտարերկրյա ներդրողներին, մասնավոր ներքին ընկերություններին և ազգային նավթային ընկերություններին ունենալ մինչև 100% բաժնետոմսեր խողովակաշարերի նախագծերում։ Թեև GAIL-ի գերիշխանությունը բնական գազի փոխանցման և տեղաբաշխման ոլորտում օրենքով ապահովված չէ, այն կշարունակի մնալ ոլորտում առաջատար խաղացողը բնական գազի առկա ենթակառուցվածքի պատճառով։

Հարցեր

Կանոնակարգ, հանրային հատված

Հնդկաստանը 2020 թվականին բիզնեսով զբաղվելու դյուրինության ինդեքսով զբաղեցրել է 63-րդ տեղը՝ համեմատած Պակիստանի՝ 108-ի, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության՝ 31-ի, Նիգերիայի՝ 131-ի, Բրազիլիայի՝ 124-ի և Ինդոնեզիայի՝ 73-ի համեմատ։

Կոռուպցիան բազմաթիվ ձևերով եղել է Հնդկաստանի վրա ազդող համատարած խնդիրներից մեկը։ Տասնամյակներ շարունակ բյուրոկրատիան, բյուրոկրատիան և լիցենզիա Ռաջը, որոնք խեղդամահ էին արել մասնավոր ձեռնարկություններին։ 1991 թվականի տնտեսական բարեփոխումները կրճատեցին կոռուպցիայի մեջ կիրառված ամենավատ կանոնակարգերից մի քանիսը։

Կոռուպցիան դեռ մեծ է. Թրանսփարենսի Ինթերնեշնլ (TI) Հնդկաստանի 2005թ.-ի ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ հարցվածների կեսից ավելին ունեցել է կաշառք վճարելու կամ առևտրային ազդեցություն ունենալու փորձ՝ պետական ​​պաշտոնում աշխատանք կատարելու համար։ Կոռուպցիայի գլխավոր տնտեսական հետևանքներն են գանձապետարանի կորուստը, ներդրումների համար անառողջ մթնոլորտը և կառավարության կողմից սուբսիդավորվող ծառայությունների արժեքի բարձրացումը։ TI India ուսումնասիրությունը գնահատում է մանր կոռուպցիայի դրամական արժեքը կառավարության կողմից մատուցվող 11 հիմնական ծառայություններում, ինչպիսիք են կրթությունը, առողջապահությունը, դատական ​​համակարգը, ոստիկանությունը և այլն, մոտ Կաղապար:INRConvert: Հնդկաստանը դեռևս զբաղեցնում է զարգացող երկրների ամենացածր քառորդում՝ բիզնես վարելու դյուրինությամբ, և համեմատած Չինաստանի հետ՝ նորաստեղծ ձեռնարկությունների թույլտվություններն ապահովելու կամ սնանկացման համար պահանջվող միջին ժամանակը շատ ավելի մեծ է։

Տեղեկատվության իրավունքի մասին օրենքը (2005) և համարժեք ակտերը նահանգներում, որոնք պահանջում են պետական ​​պաշտոնյաներից տրամադրել քաղաքացիների կողմից պահանջվող տեղեկատվությունը, հակառակ դեպքում ենթարկվում են պատժիչ գործողությունների, ծառայությունների համակարգչայինացմանը և կենտրոնական և նահանգային կառավարության տարբեր ակտերին, որոնք ստեղծել են զգոնության հանձնաժողովներ, զգալիորեն նվազեցրել են կոռուպցիան կամ ամենաքիչը ճանապարհներ են բացել դժգոհությունները շտկելու համար։ «Թրանսփարենսի Ինթերնեշնլ»-ի 2006 թվականի զեկույցում Հնդկաստանը 70-րդ տեղում է և ասվում է, որ Հնդկաստանը զգալի բարելավումներ է կատարել կոռուպցիայի նվազեցման հարցում։

Զբաղվածություն
Հնդկաստանի աշխատուժն ամեն տարի աճում է 2,5%-ով, սակայն զբաղվածությունն աճում է տարեկան ընդամենը 2,3%-ով։ Պաշտոնական գործազրկությունը գերազանցում է 9%-ը։ Կանոնակարգումը և այլ խոչընդոտները հետաձգել են ֆորմալ բիզնեսի և աշխատատեղերի առաջացումը։ Աշխատողների գրեթե 30%-ը պատահական աշխատողներ են, ովքեր աշխատում են միայն այն ժամանակ, երբ կարողանում են աշխատանք գտնել և մնացած ժամանակ չեն վարձատրվում։ Աշխատուժի միայն 10%-ն է մշտական ​​աշխատանքի մեջ։ Հնդկաստանի աշխատանքային կանոնակարգերը ծանր են նույնիսկ զարգացող երկրների չափանիշներով, և վերլուծաբանները կոչ են արել կառավարությանը վերացնել դրանք։

Մոտ 458 միլիոն աշխատողների ընդհանուր պաշարից 394 միլիոնը (86%) աշխատում է չկազմակերպված հատվածում (որից 63%-ը ինքնազբաղված է) հիմնականում որպես ոչ ֆորմալ աշխատողներ։ Կա ամուր կապ զբաղվածության որակի և սոցիալական ու աղքատության բնութագրերի միջև։ Ոչ ֆորմալ զբաղվածության հարաբերական աճն ավելի արագ էր կազմակերպված, այլ ոչ թե անկազմակերպ հատվածում։ Սա նաև կապված է կազմակերպված հատվածում զբաղվածության ճկունացման հետ, որն առաջարկվում է գործատուների կողմից պայմանագրային աշխատանքի ավելացմամբ՝ ավելի ճկուն աշխատանքային պրակտիկաներից օգտվելու համար։

Մինչև 14 տարեկան երեխաները կազմում են երկրի ընդհանուր աշխատուժի 3,6%-ը։ Այս երեխաներից յուրաքանչյուր 10-ից 9-ն աշխատում է իր գյուղական ընտանիքում։ Նրանց մոտ 85%-ը զբաղվում է ավանդական գյուղատնտեսական գործունեությամբ։ 9%-ից պակասն աշխատում է արտադրության, սպասարկման և վերանորոգման ոլորտում։ Երեխաների աշխատանքը բարդ խնդիր է, որի հիմքում ընկած է աղքատությունը։ Հնդկաստանի կառավարությունն իրականացնում է երեխաների աշխատանքի վերացման աշխարհի ամենամեծ ծրագիրը, որի նախնական կրթությունը նախատեսված է մոտ 250 մլն. Ներգրավված են նաև բազմաթիվ հասարակական և կամավոր կազմակերպություններ։ Նահանգներում ստեղծվել են հատուկ քննչական բջիջներ՝ կիրառելու գործող օրենքները, որոնք արգելում են երեխաներին (մինչև 14 տարեկան) զբաղեցնել վտանգավոր ոլորտներում։ Հնդկաստանի կառավարության հատկացումը երեխաների աշխատանքի վերացման համար կազմել է 10 միլիոն 1995–96 թվականներին և 16 միլիոն 1996–97 թվականներին։ 2007 թվականի հատկացումը կազմում է 21 մլն։

Շրջակա միջավայրի դեգրադացիա
Զարգացող երկրներում մոտ 1,2 միլիարդ մարդ չունի մաքուր, անվտանգ ջուր, քանի որ կենցաղային և արդյունաբերական թափոնների մեծ մասը թափվում է անմիջապես գետեր և լճեր՝ առանց մաքրման։ Սա նպաստում է մարդկանց ջրային հիվանդությունների արագ աճին։ Հնդկաստանի 3119 քաղաքներից և քաղաքներից ընդամենը 209-ն ունի մասնակի մաքրման կայաններ, և միայն 8-ն ունեն կեղտաջրերի ամբողջական մաքրման կայաններ (ԱՀԿ 1992)։ 114 քաղաքներ չմաքրված կոյուղաջրերը և մասնակի դիակիզված մարմինները լցնում են անմիջապես Գանգես գետը։ Ներքևում չմշակված ջուրն օգտագործվում է խմելու, լողանալու և լվանալու համար։ Այս իրավիճակը բնորոշ է Հնդկաստանի, ինչպես նաև զարգացող այլ երկրների շատ գետերի։ Համաշխարհային մասշտաբով, բայց հատկապես զարգացող երկրներում, ինչպիսին է Հնդկաստանը, որտեղ մարդիկ վառելիքի փայտով և ածուխով պատրաստում են բաց կրակի վրա, մոտ 4 միլիարդ մարդ անընդհատ ենթարկվում է ծխի։ Հաղորդվում է, որ Հնդկաստանում մասնիկների կոնցենտրացիաները տներում տատանվում են 8300-ից մինչև 15000 μg/m3, ինչը զգալիորեն գերազանցում է ԱՄՆ-ում ներսի մասնիկների համար նախատեսված 75 μg/m3 առավելագույն ստանդարտը։ Էկոհամակարգերի կենսաբազմազանության փոփոխությունները, մակաբույծների էվոլյուցիան և էկզոտիկ տեսակների ներխուժումը հաճախ հանգեցնում են այնպիսի հիվանդությունների բռնկման, ինչպիսին է խոլերան, որն առաջացել է 1992 թվականին Հնդկաստանում։ ՁԻԱՀ/ՄԻԱՎ-ի հաճախականությունն աճում է. 1996 թվականին մոտ 46000 հնդկացիներից 2,8 միլիոնից (բնակչության 1,6%-ը) թեստավորվել է ՄԻԱՎ-ով վարակված։

Ազդեցություն կանանց վրա 
Հնդկաստանի տնտեսական զարգացումը տարբեր ազդեցություն է ունեցել կանանց վրա՝ կախված նրանց տարիքից, կրթությունից և գտնվելու վայրից։ Ավանդաբար Հնդկաստանում կանանց դերը տնային տնտեսությունում է։ Որպես աղջիկներ նրանք մեծանում են աշխատելու և բարելավելու իրենց ընտանիքը։ Նրանց աշխատանքը, հետևաբար, հիմնականում բաղկացած է կենցաղային պարտականություններից և ֆորմալ տնտեսության մաս չի կազմում։ Այս պատճառով Հնդկաստանը հետևողականորեն վատ է համեմատվում այլ երկրների հետ՝ կանանց զբաղվածության մակարդակով։ Ներկայումս Հնդկաստանը զբաղեցնում է 11-րդ տեղը կանանց աշխատանքի մասնակցությամբ 131 երկրներից՝ առկա տվյալներով։ Բացի այդ, աշխատանքով զբաղվող կանայք խտրականության են ենթարկվում. միջինում նրանք կազմում են նույն պաշտոնի համար իրենց արական սեռի գործընկերների վաստակածի 62%-ը։

1990-ականներից ի վեր Հնդկաստանում գրանցվել է զգալի տնտեսական աճ և ընդլայնում, ինչը ազդել է այն բանի վրա, թե ինչպես են կանայք աշխատում այնտեղ աշխատուժում։ Կանանց աշխատուժի մասնակցությունը 2004-2005 թվականներին 37%-ից նվազել է մինչև 27% 2009-2019 թվականներին։ Այսպիսով, Հնդկաստանում վերջին տնտեսական աճի և զարգացման հետ մեկտեղ երկիրը չի տեսել կանանց աշխատատեղերի հավասար ընդհանուր աճ։ Այնուամենայնիվ, սա կարելի է ավելի մանրամասն բաժանել, քանի որ Հնդկաստանում կանանց ժողովրդագրության որոշ ցուցանիշներ նկատում են աշխատատեղերի անկում, մինչդեռ ոմանք նկատում են դրանց աճը։ Ոչ ֆորմալ աշխատանքը, որը ներառված չէ աշխատատեղերի տոկոսների մեջ, աճել է աղքատ, գյուղաբնակ, անկիրթ կանանց համար, մինչդեռ նրանց պաշտոնական աշխատանքի մակարդակը նվազել է. Միկրովարկավորման և սոցիալական օգնության խմբերն օգնել են աղքատ կանանց կապվել և միասին աշխատել ոչ ֆորմալ աշխատանքի ոլորտում։ Բարձրագույն կրթությամբ կանայք, ովքեր հիմնականում ապրում են քաղաքային բնակավայրերում, նկատվել են աշխատատեղերի աճ։

Հնդկաստանում կրթված կանանց համար զարգացող արդյունաբերության օրինակ են զանգերի կենտրոնները։ Շատ արևմտյան երկրներ իրենց զանգերի կենտրոնի աշխատատեղերը արտասահմանում են Հնդկաստանին, և այդ զանգերի կենտրոնները պարզել են, որ կանայք հաճախ ավելի շատ հաջողություններ են ունենում այս պաշտոններում, քան իրենց արական սեռի գործընկերները։ Այս պաշտոնները Հնդկաստանում երիտասարդ կանանց հնարավորություն են տալիս անկախանալ իրենց ընտանիքից և ավանդական դերից, որը կանայք խաղում են։ Հնդկաստանում կան կազմակերպություններ, որոնք ստեղծվել են կանանց կրթությանը և աշխատուժում կանանց աջակցելու համար։ 1985 թվականին ստեղծվեց Մարդկային ռեսուրսների զարգացման նախարարությունը՝ բարելավելու կանանց գրագիտության մակարդակը և աջակցելու կանանց, ովքեր ցանկանում են միանալ աշխատուժին։ Նմանապես, 1972 թվականին SEWA-ն՝ Ինքնաշխատող կանանց ասոցիացիան, ձևավորվեց ինքնազբաղված և ցածր վարձատրվող կին աշխատողների կողմից՝ միմյանց աջակցելու և իրենց իրավունքների պաշտպանության համար կազմակերպելու համար։

Հղումներ

Արտաքին հղումներ
 India and the Knowledge Economy – a World Bank Institute report.
 Finance Ministry of India
 India in Business  – Official website for Investment and Trade in India
 Reserve Bank of India's database on the Indian economy
 India Brand Equity Foundation
 Department of Public Enterprises
 CIA – The World Factbook – India
 Chindia: The next Decade  – Business Week writer Pete Engardio compares the rise of both China and India in this online video conference. (video)
Հնդկաստանի տնտեսություն