Ինտերնալիզմ և էքստերնալիզմ

Ինտերնալիզմ և էքստերնալիզմ, փիլիսոփայության մի քանի բնագավառներում տարբեր առարկաների բացատրության երկու հակադիր եղանակներ, որոնք ներառում են մարդու մոտիվացիան, գիտելիքը, հիմնավորումը, իմաստը և ճշմարտությունը։ Տարբերությունը ծագում է բանավեճի շատ ոլորտներում` նմանատիպ, բայց տարբեր իմաստներով։

Ինտերնալիզմը այն թեզն է, որ ոչ մի փաստ աշխարհի մասին չի կարող գործողության պատճառները ապահովել՝ անկախ ցանկություններից և համոզմունքներից։ Էքստերնալիզմն այն թեզն է, որ պատճառները պետք է նույնականացվեն աշխարհի օբյեկտիվ հատկանիշների հետ։

Բարոյական փիլիսոփայություն

Մոտիվացիա 
Ժամանակակից բարոյական փիլիսոփայության մեջ մոտիվացիոն ինտերնալիզմը (կամ բարոյական ինտերնալիզմը) այն տեսակետն է, որ բարոյական համոզմունքները (որոնք պարտադիր չէ, որ համոզմունքներ լինեն, օրինակ՝ բարոյական հաստատման կամ մերժման զգացմունքներ) բնույթով մոտիվացնող են։ Այսինքն, մոտիվացիոն ինտերնալիստը կարծում է, որ գոյություն ունի ներքին, անհրաժեշտ կապ անձի համոզման միջև, որ X-ն պետք է արվի, և X- ն անելու դրդապատճառի միջև։ Մոտիվացիոն էքստերնալիզմը (կամ բարոյական էքստերնալիզմը), ընդհակառակը, պնդում է, որ անհրաժեշտ ներքին կապ գոյություն չունի բարոյական համոզմունքների և բարոյական դրդապատճառների միջև։ Այսինքն, անհրաժեշտ կապ չկա այն համոզմունքի, որ X-ը սխալ է, և X-ը չկատարելու դրդապատճառական շարժառիթի միջև (այս տերմինների օգտագործումը գալիս է Վ.Դ. Ֆալկի (1947 թ.) «Պետք է և մոտիվացիա» հոդվածից)։

Բարոյական հոգեբանության այս տեսակետները տարբեր հետևանքներ են ունենում։ Մասնավորապես, եթե մոտիվացիոն իներնալիզմը ճշմարիտ է, ապա անբարոյականությունն անհասկանալի է (և մետաֆիզիկապես անհնար է)։ Անբարոյականությունը պարզապես անբարո մարդ չէ, այլ այն մեկը, ով գիտի, թե ինչ է բարոյական արարքներ կատարելը, բայց, միևնույն է, մոտիվացված չէ կատարել դրանք։ Նման գործակալը անհասկանալի է մոտիվացիոն ինտերնալիստի համար, քանի որ ճիշտ գործ կատարելու բարոյական դատողությունները նրանց մեջ համապատասխան դրդապատճառներ են կառուցել կատարելու այն բաները, որոնք գործակալի կողմից դատվում են որպես բարոյական։

Մյուս կողմից, անբարոյականը ամբողջովին հասկանալի է մոտիվացիոն էքստերնալիստի համար, քանի որ մոտիվացիոն էքստերնալիստը կարծում է, որ ճիշտ բան անելու վերաբերյալ բարոյական դատողությունները չեն պահանջում որոշակի դրդապատճառներ այն բաները կատարելու համար, որոնք գնահատվում են որպես ճիշտ․ ավելի շուտ, պահանջվում է անկախ ցանկություն, ինչպիսին է ճիշտը կատարելու ցանկությունը (Բրինք, 2003), (Ռոսատի, 2006)։

Պատճառներ 
Էթիկայի և գործողությունների տեսության մեջ նույնպես կա տարբերակում, որը հիմնականում հայտնի է դարձել Բեռնար Ուիլյամսի կողմից (1979, վերատպված 1981 թ.) ՝ գործողության ներքին և արտաքին պատճառների հետ կապված։ Ներքին պատճառը, կոպիտ ասած, այն է, ինչ անձն ունի իր սեփական «սուբյեկտիվ շարժառիթային հավաքածուի» լույսի ներքո. անձի սեփական պարտավորությունները, ցանկությունները (կամ կարիքները), նպատակները և այլն։ Մյուս կողմից, արտաքին պատճառը այն է, ինչ անձն ունի անկախ սուբյեկտիվ մոտիվացիոն շարքից։ Օրինակ, ենթադրենք, որ Սալին պատրաստվում է խմել մի բաժակ թույն, քանի որ նա ցանկանում է ինքնասպան լինել և կարծում է, որ կարող է դա անել ՝ թույնը խմելով։ Սալին թույնը խմելու համար ներքին պատճառ ունի, քանի որ ցանկանում է ինքնասպան լինել։ Այնուամենայնիվ, կարելի է ասել, որ նա արտաքին պատճառ ունի թույն չխմելու համար, քանի որ, չնայած ուզում է մեռնել, մարդը չպետք է սպանի իրեն`անկախ այն հանգամանքից, որ ուզում է մահանալ։

Որոշ փիլիսոփաներ ընդունում են այս երկու տեսակ պատճառի գոյությունը, իսկ մյուսները հերքում են մեկի կամ մյուսի գոյությունը։ Օրինակ, Բեռնար Ուիլյամսը (1981) պնդում է, որ իրականում կան միայն գործողությունների ներքին պատճառներ։ Նման տեսակետը կոչվում է  ինտերնալիզմ պատճառների մասին (կամ պատճառների ինտերնալիզմ)։ Էքստերնալիզմ պատճառների մասին (կամ պատճառների էքստերնալիզմը) ինտերնալիզմի պատճառների ժխտումն է։ Այն տեսակետն է, որ գործողությունների համար կան արտաքին պատճառներ. այսինքն՝ գործողության համար կան պատճառներ, որոնք կարելի է ունենալ, նույնիսկ եթե գործողությունը չի հանդիսանում որևէ մեկի սուբյեկտիվ դրդապատճառային հավաքածուի մաս։

Դիտարկենք հետևյալ իրավիճակը։ Ենթադրենք, որ բարոյական օրենքին դեմ է աղքատներից գողանալ, և Սաշան դա գիտի։ Այնուամենայնիվ, Սաշան չի ցանկանում հետևել բարոյական օրենքին, և ներկայումս նրա կողքին կա աղքատ մարդ։ Արդյո՞ք հասկանալի է, որ Սաշան հիմք ունի հենց հիմա հետևելու բարոյական օրենքին (իր կողքին գտնվող խեղճ մարդուց գողություն չանել), թեև ինքը չի մտածում դա անել։ Պատճառների էքստերնալիզմը դրական է պատասխանում («Այո՛, Սաշան հիմք ունի այդ աղքատ մարդուն չթալանելու համար»), քանի որ կարծում է՝  կարելի է գործողության պատճառներ ունենալ, նույնիսկ եթե համապատասխան ցանկություն չկա։ Եվ հակառակը, պատճառների ինտերնալիզմը բացասաբար է պատասխանում հարցին («Ո՛չ, Սաշան հիմք չունի այդ աղքատ անձից գողանալու համար, չնայած որ ուրիշները կարող էին ունենալ»)։ Պատճառների ինտերնալիզմը պնդում է, որ արտաքին պատճառները անհասկանալի են. անձը գործողության պատճառ ունի միայն այն դեպքում, եթե ունի համապատասխան ցանկություն (այսինքն, միայն ներքին պատճառները կարող են հանդիսանալ գործողության հիմք)։ Պատճառների ինտերնալիզմը պնդում է հետևյալը․ բարոյական փաստերը հիմք են հանդիսանում Սաշայի արարքի համար, որպեսզի իր կողքին գտնվող աղքատ մարդուց չգողանա, միայն այն դեպքում, եթե նա ներկայումս ցանկանում է հետևել բարոյական օրենքին (կամ եթե աղքատ անձից չգողանալը նրա այլ ընթացիկ նպատակները բավարարելու միջոց է. դա այն է, ինչ Վիլյամսը անվանում է «սուբյեկտիվ մոտիվացիոն հավաքածու»)։ Կարճ ասած, պատճառների ինտերնալիզմի պատճառաբանությունը, ըստ Վիլյամսի, այն է, որ գործողությունների պատճառները պետք է կարողանան բացատրել որևէ մեկի գործողությունը, և միայն ներքին պատճառները կարող են դա անել։

Իմացաբանություն

Հիմնավորում

Ինտերնալիզմ 
Ընդհանրապես, էպիստեմիկ հիմնավորվածության ներքին գաղափարախոսությունը պահանջում է, որ հավատալիքների հիմնավորումը հավատացյալի համար ինչ-որ ձևով ներքին լինի։ Հիմնավորման վերաբերյալ էպիստեմիկ ինտերնալիզմի երկու հիմնական տեսակներն են մուտքի ինտերնալիզմը և ուտոլոգիական ինտերնալիզմը։ Մուտքի ինտերնալիզմը պահանջում է, որ հավատացյալը ներքին մուտք ունենա իր p համոզմունքի արդարացման համար, որպեսզի p-ին հավատալը արդարացված լինի։

Մուտքի ինտերնալիզմը նվազագույնը պահանջում է, որ հավատացյալը ունենա ինչ-որ ռեֆլեկտիվ հասանելիություն կամ իրազեկություն այն ամենի նկատմամբ, ինչը արդարացնում է իր հավատը։ Ուտոլոգիական ինտերնալիզմը այն տեսակետն է, որ հավատքի արդարացումը հիմնվում է մարդու հոգեկան վիճակների վրա։ Ուտոլոգիական ինտերնալիզմը կարող է տարբերվել մուտքի ինտերնալիզմից, բայց երկուսն էլ հաճախ որ համապատասխանում են, քանի որ մենք, ընդհանուր առմամբ, համարվում է, որ ունակ ենք ռեֆլեկտիվ մուտք ունենալ դեպի մտավոր վիճակներ։

Ինտերնալիզմի մի հանրաճանաչ փաստարկ հայտնի է որպես «նոր չար դևերի խնդիր»։ Չար դևերի նոր խնդիրը անուղղակիորեն պաշտպանում է ինտերնալիզմը` մարտահրավեր նետելով արդարացման, մասնավորապես՝ հուսալիության էքստերնալիստական հայացքներին։ Փաստարկը մեզ խնդրում է պատկերացնել մի առարկա, որը նման է մեր հավատալիքներին և փորձառությունը, բայց այդ առարկան համակարգված ձևով խաբվում է չարագործ դևի կողմից, որպեսզի բոլոր հավատալիքները կեղծ ստացվեն։ Թեև առարկայի դժբախտ խաբեությանը, փաստարկը շարունակվում է, և մենք չենք կարծում, որ այս առարկան դադարում է բանական լինել։ Ի վերջո, հնարավոր է, որ մենք խաբված լինեյինք նույն ձևով, բայց մենք արդարացված ենք՝ պահելով մեր հավատալիքների մեծ մասը՝ չնայած այս հնարավորությանը։ Քանի որ հուսալիությունը պնդում է, որ անձի հավատալիքներն արդարացված են հավատքի ձևավորման հուսալի գործընթացներով (որտեղ հուսալի նշանակում է ճշմարիտ համոզմունքներ ունենալ), չար դևերի սցենարում առարկան, ամենայն հավանականությամբ, չունի հիմնավորված համոզմունքներ ըստ հուսալիության, քանի որ նրանց բոլոր հավատալիքները կեղծ կլինեին։ Քանի որ այս արդյունքը պետք է բախվի մեր ինտուիցիային, որ առարկան, չնայած համակարգային խաբվելուն, արդարացված  լինի հավատալիքներում, ոմանք նոր չար դևի խնդիրը վերցնում են որպես հիմնավորում արտաքին էքստերնալիստական հայացքները մերժելու համար։

էքստերնալիզմ 
Արդարացման էքստերնալիստական հայացքները ծագել են իմացաբանությունում 20-րդ դարի վերջին։ Հիմնավորման էքստերնալիստական եզրակացությունները պնդում են, որ հավատացյալի համար արտաքին փաստերը կարող են ծառայել որպես հավատքի հիմնավորում։ Ըստ էստերնալիստի՝ հավատացյալը կարիք չունի որևէ պատճառաբանության կամ փաստի ներքին կամ ճանաչողական ընկալման, որը կարդարացնի իր հավատ։  Էստերնալիստի հիմնավորվածության գնահատումը կարող է հակադրվել մուտքի ինտերնալիզմին, որը պահանջում է, որ հավատացյալը այնպիսի հիմնավորումների կամ փաստերի ներքին ռեֆլեկտիվ մուտք ունենա, որոնք հաստատում են իրենց հավատը, որպեսզի արդարացվեն այն պահելու համար։ Էքստերնալիզմը, մյուս կողմից, պնդում է, որ ինչ-որ մեկի համոզմունքի հիմնավորումը կարող է բխել փաստերից, որոնք ամբողջովին արտաքին են սուբյեկտիվ տեղեկացվածութան համար։

Ալվին Գոլդմանը, իմացաբանության մեջ էքստերնալիզմի ամենատարածված կողմնակիցներից մեկը, հայտնի է էքստերնալիզմի հանրաճանաչ  ձև մշակելու համար, որը կոչվում է հուսալիություն։ «Ո՞րն է արդարացված հավատը» գրքում Գոլդմանը բնութագրում է հիմնավորման հուսալիության հայեցակարգը այսպես․

«Եթե S-ի՝ p-ին հավատալը, արդյունք է հուսալի ճանաչողական հավատքի ձևավորման գործընթացի (կամ մի շարք գործընթացների) t արդյունքների, ապա S-ի՝ p-ին հավատալը t-ի դեպքում արդարացված է»։

Գոլդմանը նշում է, որ հավատքի ձևավորման հուսալի գործընթացն այն է, որն, ընդհանուր առմամբ, իրական հավատ է ձևավորում։

Հուսալիության (և էքստերնալիզմի այլ ձևերի) եզակի հետևանքն այն է, որ կարելի է ունենալ արդարացված համոզմունք՝ առանց իմանալու, որ այն արդարացված է (դա հնարավոր չէ էպիստեմիկ ինտերնալիզմի ձևերի մեծ մասի դեպքում)։ Բացի այդ, մենք դեռ չգիտենք, թե որ ճանաչողական գործընթացներն են իրականում հուսալի, ուստի, յուրաքանչյուր ոք, ով ընդունում է հուսալիությունը, պետք է ընդունի, որ մենք միշտ չէ, որ գիտենք, թե արդյոք մերորոշ համոզմունքներ արդարացված են(չնայած որ կա փաստ)։

Որպես պատասխան սկեպտիցիզմին 
Որպես պատասխան սեպտիցիզմին՝ Հիլարի Փութնամը (1982) պնդում է, որ իմաստաբանական էքստրեմիզմը տալիս է «փաստարկ, որը ցույց է տալիս, որ մենք անոթի մեջ գտնվող ուղեղ չենք (BIV)» (տե՛ս նաև ԴեՌոուզ, 1999 թ.)։ Եթե իմաստաբանական էքստրեմիզմը ճիշտ է, բառի կամ նախադասության իմաստը ամբողջովին որոշված չէ նրանով, թե անհատները ինչ են կարծում այդ բառերի նշանակության մասին։ Օրինակ, իմաստաբանական էքստերնալիստները պնդում են, որ «ջուր» բառը վերաբերում էր այն նյութին, որի քիմիական բաղադրությունը H2O է, նույնիսկ նախքան գիտնականների կողմից այդ քիմիական կազմի հայտնաբերումը։ Այն փաստը, որ աշխարհում գոյություն ունեցող նյութը, որը մենք անվանում էինք «ջուր», իրականում ուներ այդ կազմը, գոնե մասամբ որոշում էր բառի իմաստը։ Սկեպտիցիզմին պատասխանելու համար օգտագործվող միջոցներից մեկն է կիրառել նույն ռազմավարությունը սկեպտիկ փաստարկով օգտագործվող տերմինների նկատմամբ հետևյալ կերպ (DeRose, 1999).

«Կամ ես BIV եմ, կամ BIV չեմ։

Եթե ես BIV չեմ, ապա երբ ասում եմ «ես BIV չեմ», դա ճիշտ է։

Եթե ես BIV եմ, ուրեմն, երբ ասում եմ «ես BIV չեմ», դա ճշմարիտ է (քանի որ «ուղեղը» և «անոթը» ընտրում էին միայն մոդելավորվող ուղեղներն ու անոթները, ոչ թե՝ իրական ուղեղները և իրական անոթները)։

---

«Ես BIV չեմ» իմ արտահայտությունը ճիշտ է»։

Պարզաբանելու համար, թե ինչպես է գործելու այս փաստարկը, պատկերացրե՛ք, որ անոթի մեջ ուղեղ կա, և դրա համար մի ամբողջ աշխարհ է մոդելավորվում։ Անհատին, ում խաբում են, անվանեք «Սթիվ»։ Երբ Սթիվին հնարավորություն է ընձեռվում զբոսնել զբոսայգում, իմաստաբանական էքստերնալիզմը թույլ է տալիս, որ նրա՝ «Ես զբոսնում եմ զբոսայգում» միտքը ճշմարտացի լինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ մոդելավորված իրականությունն այն է, որ նա շրջում է զբոսայգում։ Նմանապես, «ես ուղեղ եմ անոթի մեջ» միտքը ճշմարտացի լինելու համար պետք է, որ մոդելավորված իրականությունը լինի այն մեկը, որտեղ նա ուղեղ է անոթի մեջ։ Բայց մոդելավորված իրականության մեջ նա ուղեղ չէ անոթի մեջ։

Բացի իմաստաբանական էքստերնալիզմի որոշ տեսակների շուրջ փաստարկի հաջողության կամ հավանականության, հարց է առաջանում, թե ի՞նչ ենք շահում թերահավատ անհանգստությունը այս ռազմավարությամբ հաղթելով։ Սկեպտիկները կարող են տալ նոր թերահավատ հարցեր, որոնք չեն կարող ենթարկվել նույն պատասխանին (օրինակ, այն, որտեղ անձը վերջերս վերածվել  էր անոթի մեջ գտնվող ուղեղի, այնպես որ նրանց «ուղեղ» և «անոթ» բառերը դեռ ավելի շատ իսկական ուղեղներ և անոթներ են նշանակում, քան մոդելավորված)։ Ավելին, եթե նույնիսկ անոթների մեջ ուղեղները կարող է ճշտորեն հավատալ՝ «Ես ուղեղ չեմ անոթի մեջ», ապա թերահավատը դեռ կարող է մեզ ճնշել այն հարցով, թե ինչպես մենք գիտենք, որ մենք այդ իրավիճակում չենք (չնայած որ էքստերնալիստը ցույց կտա, որ թերահավատի համար կարող է դժվար լինել այդ վիճակը նկարագրելը)։

էքստերնալիզմն օգտագործելով՝ սկեպտիցիզմը հերքելու այլ փորձ է արվում Բրյուքների և Վարֆիլդի կողմից։ Դա ներառում է այն պնդումը, որ մեր մտքերը վերաբերվում են իրերին, ի տարբերություն BIV-ի մտքերի, որոնք չեն կարող լինել իրերի մասին (ԴեՌոուզ, 1999)։

Իմաստաբանություն 
Իմաստաբանական էքստերնալիզմն ունի երկու տեսակ՝ կախված նրանից՝ իմաստը մեկնաբանվում է ճանաչողական, թե՝ լեզվական առումով։ Ըստ ճանաչողական մեկնաբանության՝ էքստերնալիզմը այն թեզն է, որ մտածողի համար մատչելի հասկացությունները (բովանդակությունը) որոշվում է նրա շրջակա միջավայրի կամ  միջավայրի հետ կապի միջոցով։ Ըստ լեզվաբանական մեկնաբանության`էքստերնալիզմը այն թեզն է, որ բառի նշանակությունը էկոլոգիապես որոշված է։ Նմանապես, կարելի է իմաստաբանական էքստերնալիզմը մեկնաբանել երկու եղանակով՝ որպես այս երկու թեզերից մեկի ժխտում։

Իմաստաբանության մեջ էքստերնալիզմն ու ինտերնալիզմը սերտորեն կապված են մտքի փիլիսոփայության տարբերակման հետ`կապված հոգեկան բովանդակության հետ, քանի որ մարդու մտքերի բովանդակությունը (մասնավորապես ՝ միտումնավոր մտավոր վիճակները) սովորաբար համարվում են իմաստաբանական առարկաներ, որոնք ճշգրտորեն գնահատելի են։

Մտքի փիլիսոփայություն 
Մտքի փիլիսոփայության համատեքստում էքստերնալիզմն այն տեսությունն է, որ գոնե մի քանի հոգեկան վիճակների պարունակությունը մասամբ կախված է արտաքին աշխարհի կամ անձի շրջակա միջավայրի հետ փոխհարաբերությունից։

Էքստերնալիզմի վերաբերյալ ավանդական քննարկումը կենտրոնացած էր մտավոր բովանդակության իմաստաբանական կողմի շուրջ։ Սա ներկայումս ոչ մի դեպքում էքստերնալիզմի միակ իմաստը չէ։ Էքստերնալիզմն այժմ փիլիսոփայական հայացքների լայն հավաքածու է, որը վերաբերվում է մտավոր բովանդակության և գործունեության բոլոր ասպեկտներին։ Էքստերնալիզմի տարբեր ձևեր կան, որոնք հաշվի են առնում կա՛մ բովանդակությունը, կա՛մ մտքի տրանսպորտային միջոցները, կա՛մ երկուսն էլ։ Ավելին, էքստերնալիզմը կարող է սահմանափակվել ճանաչմամբ, կամ այն կարող է անդրադառնալ գիտակցության ավելի լայն խնդիրներին։

Ինչ վերաբերում է իմաստաբանական էքստերնալիզմին վերաբերող ավանդական քննարկմանը (հաճախ անվանվում է բովանդակության էքստերնալիզմ), ապա որոշ մտավոր վիճակներ, ինչպիսիք են՝ հավատալը, որ ջուրը թաց է, և վախենալը, որ Թագուհուն վիրավորել են, ունեն այնպիսի բովանդակություն, որոնց համար մենք կարող ենք օգտագործել «այդ » դրույթները։ Բովանդակության էքստերնալիստները հաճախ դիմում են այն դիտումներին, որոնք հայտնաբերվել են դեռ Հիլարի Փութնամի «Միտքի իմաստը»(1975) էսսեյի ժամանակ։ Փութնամը նշում է, որ մենք հեշտությամբ կարող ենք պատկերացնել անհատների զույգեր, որոնք միկրոֆիզիկական կրկնօրինակներ են՝ ներկառուցված տարբեր շրջապատում, ովքեր օգտագործում են նույն բառերը, բայց տարբեր բան նկատի ունեն դրանք օգտագործելիս։

Օրինակ, ենթադրենք, որ Իկեի և Թինայի մայրերը նույնական երկվորյակներ են, և որ Իկեն և Թինան մեծանում են իրարից հեռու՝ անհայտ միջավայրերում։ Երբ Իկեն ասում է. «Ես ուզում եմ մայրիկիս», նա ցանկություն է հայտնում, որը կբավարարվի միայն այն դեպքում, եթե նրան բերեն իր մայրիկի մոտ։ Եթե մենք բերենք Թինայի մայրիկին, Իկեն կարող է չնկատել տարբերությունը, բայց նա չի ստանում իր ուզածը։ Թվում է, թե ինչ նա ուզում է և ինչ նա ասում է, երբ ասում է. «Ես ուզում եմ իմ մայրիկին», տարբերվում է այն բանից, թե ինչ է ուզում Թինան, և ինչ է ասում նա, երբ ասում է. «Ես ուզում եմ մայրիկս»։

Էքստերնալիստներն ասում են, որ եթե մենք ենթադրում ենք, որ իրավասու խոսնակները գիտեն, թե ինչ են մտածում և ասում են իրենց կարծիքը, ապա այս երկու խոսնակների մտքերի տարբերությունը համապատասխանում է նրանց նկատի ունեցածի տարբերությանը, ինչը (պարտադիր չէ) արտացոլվում է խոսնակների կամ մտածողների ներքին պատրաստման տարբերության մեջ։ Նրանք հորդորում են մեզ դուրս գալ էքստերնալիզմից, ինչպես Փութնամը պաշտպանել է էքստերնալիզմը՝ մտավոր բովանդակության վիճակների մասին։ Օրինակը վերաբերում է եզակի տերմիններին, բայց տարածվել է տեսակների տերմինների վրա, ինչպիսիք են՝ բնական տեսակները (օրինակ, «ջուր») և արտեֆակտերի տեսակների համար (օրինակ ՝ «էսպրեսսո արտադրող»)։ Թեզի ընդգրկման հարցում բովանդակային էքստերնալիստների շրջանում ընդհանուր համաձայնություն չկա։

Փիլիսոփաներն այժմ հակված են տարբերություն դնել լայն բովանդակության (մտավոր բովանդակության էքստերնալիստ) և նեղ բովանդակության (մտավոր բովանդակության հակաէքստերնալիստ)։ Ուստի, ոմանք հաստատում են բացառապես բովանդակության մեկ տեսակետը, կամ՝ երկուսն էլ։ Օրինակ, Ջերի Ֆոդորը (1980) պնդում է նեղ բովանդակությունը (չնայած, նա մերժում է այս տեսակետը 1995 թ.-ին), Իսկ Դեյվիդ Չալմերսը (2002) պնդում է երկչափ իմաստաբանություն, որի համաձայն՝ հոգեկան վիճակների պարունակությունը կարող է ունենալ ինչպես լայն, այնպես էլ՝ նեղ բովանդակություն։

Տեսակետի քննադատները կասկածի տակ են առել բնօրինակ մտքի փորձերը, ասելով, որ դասերը, որոնցով Պութնամը և հետագայում գրողները, ինչպիսիք են՝ Թայլեր Բուրգը (1979, 1982), հորդորել են մեզ նկարել, կարող են դիմակայվել։ Օրինակ, Ֆրենկ Ջեքսոնը և Ջոն Սերլը պաշտպանել են մտքի բովանդակության ինտերնալիստական գաղափարները, համաձայն որոնց՝ մեր մտքերի պարունակությունը ամրագրված է նկարագրություններով, որ ընտրում են այն անհատներն ու տեսակները, և որ մեր մտքերը ինտուիտիվորեն վերաբերում են այն ամենին, դեպի ուր տանում ենք մենք։ Իկե/Թինա օրինակում կարելի է համաձայնել, որ Իկեի մտքերը վերաբերում են Իկեի մայրիկին, և որ Թինայի մտքերը վերաբերում են Թինայի մայրիկին, բայց Իկեն այդ կնոջը ընդունում է որպես իր մայր, և մենք կարող ենք  դրա մասին ասել, որ նա մտածում է իր մոր մասին որպես «խոսնակի մայր»։ Այս նկարագրական արտահայտությունը կառանձնացնի մեկ եզակի կնոջ։ Էքստերնալիստները պնդում են, որ դա անհեթեթ է, քանի որ, եթե մենք պետք է գնահատենք Իկեյի գիտելիքները, անհրաժեշտ չէ մտածել կամ անդրադառնալ նրա մորը։

Քննադատները նաև պնդում են, որ բովանդակային էքստերնալիստները հակված են իմաստաբանական անհեթեթությունների։ Ենթադրենք, որ խոսնակը կարող է ունենալ գաղափար ջրի մասին, որը հնարավոր է միայն այն դեպքում, եթե խոսնակն ապրում է աշխարհում, որը պարունակում է H2O։ Թվում է, թե այս խոսնակը կարող էր նախապես իմանալ, որ  ջուրը թաց է։ Սա արտոնյալ մուտքի թեզ է։ Թվում է նաև, թե նրանք կարող էին պարզ մտածողության փորձերի հիման վրա իմանալ, որ նրանք կարող են միայն մտածել, որ ջուրը թաց է, եթե ապրում են աշխարհում, որը ջուր է պարունակում։ Ի՞նչը կխանգարեր նրան այս ամենը միավորել և նախապես իմանալ, որ աշխարհը ջուր է պարունակում։ Եթե ասենք, որ ոչ ոք չէր կարող նախապես իմանալ, թե ջուրը գոյություն ունի, կթվա, որ մենք կա՛մ չենք կարող գիտակցել, որ բովանդակային էքստերնալիզմը ճշմարտացի է մտածողության փորձերի հիման վրա, կա՛մ մենք չենք կարող իմանալ, թե ինչ ենք մենք մտածում՝ առանց նախ նայելու աշխարհին և տեսնելու, թե ինչ է այն նման։

Ինչպես նշվեց, բովանդակության էքստերնալիզմը (սահմանափակված իմաստաբանական տեսակետով) միայն մեկն է այն բազմաթիվ այլ տարբերակներից, որ առաջարկում է հիմնականում էքստերնալիզմը։

Գիտության պատմագրություն 
Ինտերնալիզմը գիտության պատմագրության մեջ պնդում է, որ գիտությունը լիովին անկախ է սոցիալական ազդեցություններից, և մաքուր բնական գիտությունը կարող է գոյություն ունենալ ցանկացած հասարակության մեջ և ցանկացած պահի՝ հաշվի առնելով մտավոր կարողությունները։ Իմրե Լակատոսը պատմագրական ինտերնալիզմի նշանավոր կողմնակից է։

Էքստերնալիզմը գիտության պատմագրության մեջ այն տեսակետն է, որ գիտության պատմությունը պայմանավորված է սոցիալական համատեքստով. հասարակական-քաղաքական կլիման և շրջակա տնտեսությունը որոշում են գիտական առաջընթացը։ Թոմաս Կուհնը պատմագրական էքստերնալիզմի նշանավոր կողմնակից է։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

 Brink, David (1989) "Moral Realism and the Foundations of Ethics", New York։ Cambridge University Press, Ch. 3, pp. 37–80.
 Brown, Curtis (2007) "Narrow Mental Content", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2007 Edition), Edward N. Zalta (ed.). (link)
 Burge, Tyler (1979) "Individualism and the Mental", in French, Uehling, and Wettstein (eds.) Midwest Studies in Philosophy IV, Minneapolis։ University of Minnesota Press, pp. 73–121.
 Burge, Tyler (1982) "Other Bodies", in Woodfield, Andrew, ed., Thought and Object. New York։ Oxford.
 Chalmers, David (2002) "The Components of Content", in Chalmers (ed.) Philosophy of Mind: Classical and Contemporary Readings, Oxford։ Oxford University Press. Preprint available online
 Cohen, Stewart (1984) "Justification and Truth", Philosophical Studies 46, pp. 279–296.
 DeRose, Keith (1999) "Responding to Skepticism", Skepticism: A Contemporary Reader.
 Falk, W. D. (1947) "'Ought' and Motivation", Proceedings of the Aristotelian Society, 48։ 492–510
 Finlay, Stephen & Schroeder, Mark (2008). "Reasons for Action: Internal vs. External". The Stanford Encyclopedia of Philosophy, Edward N. Zalta (ed.). (link)
 Fodor, Jerry (1980) "Methodological Solipsism Considered as a Research Strategy in Cognitive Psychology", Behavioral and Brain Sciences 3։1.
 Fodor, Jerry (1995) The Elm and the Expert: Mentalese and its Semantics, Cambridge։ MIT Press.
 Kornblith, Hilary (ed.) (2001) Epistemology: Internalism and Externalism, Blackwell Press.
 Lau, Joe (2004) "Externalism About Mental Content", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2004 Edition), Edward N. Zalta (ed.). (link)
 Le Morvan, Pierre (2005) "A Metaphilosophical Dilemma for Epistemic Externalism", Metaphilosophy 36(5), pp. 688–707.
 Pappas, George (2005) "Internalist vs. Externalist Conceptions of Epistemic Justification", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2005 Edition), Edward N. Zalta (ed.). (link)
 Putnam, Hilary (1975) "The Meaning of 'Meaning'", in Keith Gunderson (ed.) Language, Mind and Knowledge, Minneapolis։ University of Minnesota Press, pp. 131–93 (reprinted in Putnam (1975), Mind, Language and Reality: Philosophical Papers Volume 2, Cambridge։ Cambridge University Press). (link)
 Putnam, Hilary (1982) "Brains in a Vat", in Reason, Truth, and History, Cambridge University Press. (link)
 Rosati, Connie S. (2006). "Moral Motivation", The Stanford Encyclopedia of Philosophy Edward N. Zalta (ed.). (link)
 Smith, Basil (2013). "Internalism and Externalism in the Philosophy of Mind and Language," 'The Internet Encyclopedia of Philosophy,' P. Saka (ed.). (link)
 Sosa, Ernest (1991) "Reliabilism and Intellectual Virtue," in E. Sosa, Knowledge In Perspective, Cambridge Press, pp. 131–145.
 Williams, Bernard (1981) "Internal and External Reasons", in Williams's Moral Luck, Cambridge։ Cambridge University Press, pp. 101–13.

Արտաքին հղումներ 

 Internalism and Externalism  – (draft) by Alberto Voltolini.
 
 Internalist Explorations of Meaning reading group at Harvard University, autumn 2007.

Փիլիսոփայություն
Իմացաբանություն
Հիմնավորում
Մտքի փիլիսոփայություն
Էքստերնալիզմ
Ինտերնալիզմ