Միխայիլո «Միշա» Անաստասիևիչ

Միխայիլո «Միշա» Անաստասիևիչ (, ), 19-րդ դարում գործարար և երկրորդ ամենահարուստ մարդը Սերբիայում՝ Վալախիայից և Մոլդովայից աղի հաջող արտահանման և Սերբիայի արքայազն Միլոշ Օբրենովիչ I-ի հետ գործարար համագործակցության շնորհիվ։ Նա իր գործարար հմտությունների շնորհիվ ստացել է Դանուբի նավապետ մականունը և զգալի առավելություններ է ստացել արքայազն Միլոշից։ Անաստասիևիչը Սերբիայում առաջին հասարակական բարերարն ու Բելգրադի բուրժուազիայի համար տարբեր պարահանդեսների կազմակերպիչն էր։ Նա նաև մարդասեր էր։

Կենսագրություն 
Անաստասիևիչը ծնվել է 1803 թվականին Սերբիայի Պորեչում, ժամանակակից Դոնի Միլանովաց ()։ Նրա հայրը՝ Անաստասը, հողատեր էր և փոքր գործարար։ Նրա մայրը՝ Ռուժան, տնային տնտեսուհի էր։ Նրա մայրը մահացել է ծննդաբերության բարդությունների հետևանքով, իսկ հայրը մահացել է, երբ նա ընդամենը երկու տարեկան էր՝ խորթ մորը թողնելով նրա համար պատասխանատվությունը։ Միշան և Միլան երկու անգամ հատելով Դանուբը փախել են Ավստրիա՝ Սերբական հեղափոխության և սերբական առաջին ապստամբության ժամանակ։ 11 տարեկանում՝ իր գրագիտության շնորհիվ, նա իր հայրենի քաղաքում դարձել է ուսուցիչ։ 1817-1822 թվականներին նա աշխատել է որպես փայտածուխ այրող (մաքսավոր և վերակացու)՝ նախքան առևտրով զբաղվելը։

Նա Սերբիայի արքայազն Միլոշ Օբրենովիչ I-ի բիզնես գործընկերն էր, հատկապես ամենահարուստը։ Արքայազն Միլոշը նրան շնորհել է «Դանուբի կապիտան» տիտղոսը, որից նա նույնպես զգալի առևտրային օգուտներ է ստացել։ Շուտով նրա ընկերությունը վերահսկողություն է ստացել Վալախիայից և Մոլդովայից աղի արտահանման վրա։ Իր կարիերայի գագաթնակետին Միշա Անաստասիևիչն ունեցել է մոտ 10,000 աշխատող և 80 նավերից բաղկացած նավատորմ։ Նա Սերբիայում առաջին հասարակական բարերարն էր և Բելգրադի բուրժուազիայի համար տարբեր պարահանդեսների կազմակերպիչը։

Անաստասիևիչին իր հարստության և բիզնեսի հմտությունների համար անվանում էին «Դանուբի արքայազն» կամ «Դանուբի Ռոտշիլդ»։ Միշա Անաստասիևիչը իր դստերը՝ Սառային (Սարկա), ամուսնացրել է Կարաջորջևիչի () իշխող ընտանիքի արքայազն Ջորջի հետ և կառուցել է քաղաքի ամենատպավորիչ շենքը (կապիտան Միշայի առանձնատունը), որը պետք է դառնար նոր դատարանը, սակայն այդ ծրագիրը ձախողվել է։ Շենքում տեղակայվել են Սերբիայի իշխանության ամենակարևոր կրթական ու մշակութային հաստատությունները, ներառյալ Բելգրադի բարձրագույն դպրոցը, որը դարձել է Բելգրադի համալսարան։ Երբեմն նրա շքասրահն օգտագործվել է Սերբիայի խորհրդարանի (1864-1875) և Սենատի (1901-1903) նիստերի համար։ Այսօր այն Բելգրադի համալսարանի ռեկտորատի նստավայրն է։

Անաստասիևիչը մահացել է 1885 թվականի հունվարի 27-ին Ռումինիայի Բուխարեստ քաղաքում գտնվող իր տանը։ Նրա մարմինը պահվում է Ռումինիայի Կլեժանի [] եկեղեցում։ Ըստ ռումինական Evenimentul zilei թերթի՝ այն բնականորեն մումիֆիկացված է եւ պահպանվել է «հրաշալի» վիճակում։

Տես նաև 

 Բելգրադի համալսարան
 Ջորջե Վայֆերտ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 D. Bataković, The Serbian revolution: Nation-Building and Modernization, 2005 
 Belgrade - Captain Miša's Building 

Սերբիայի քաղաքական գործիչներ
Սերբիայում ծնվածներ
Սերբ հասարակական գործիչներ