Արծաթափայլ հովտաշուշան

«Արծաթափայլ հովտաշուշան», ռեժիսոր Տիգրան Քեոսայանի ռուսական ֆիլմը։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2000 թվականի դեկտեմբերի 14-ին մոսկովյան Պուշկինսկի կինոթատրոնում, ապա վարձույթը շարունակվել է երկրի ավելի քան հարյուր քաղաքներում։

Սյուժե 
Զոյա Միսոչկինան՝ գավառական միլիցիայի սերժանտ Եվգենի Միսոչկինի դուստրը, երազում է երգչուհի դառնալ։ Նա հուսահատ փորձում է մեկնել Մոսկվա, երաժշտության դասեր ստանալու և կայարանի ռեստորանում երգելու, բայց ամեն անգամ հայրը նրան իջեցնում է գնացքից և վերադարձնում հայրենի Լոկոտկի։

Մոսկվա մեկնելու հերթական անհաջող փորձից հետո տեղի ժամանակավոր պահման մեկուսարանում ճակատագրի բերումով նա հանդիպում է մոսկովյան երկու պրոդյուսերների՝ Լյովա Բոլոտովի և Ստաս Պրիդորոժնիի հետ, ովքեր նոր էին բաժանվել իրենց խնամակալ Իրմայից, և Լյովայի անզուսպ արարքի պատճառով ձերբակալվել էին խուլիգանության համար։ 

Զոյան օգնում է պրոդյուսերներին դուրս գալ մեկուսարանից և նրանց հետ գալիս է Մոսկվա։ Սկզբում աղջիկը բարկացնում էր տղամարդկանց, հատկապես Լյովային, որին տհաճություն էր պատճառում  նույնիսկ Զոյայի «Արծաթափայլ հովտաշուշան» օծանելիլքի հոտը։ Սակայն դեպքերի հաջող ընթացքի շնորհիվ՝ Ստասը և Լյովան, լսելով Զոյայի երգեցողությունը, որոշում են զբաղվել նրա առաջխաղացմամբ։ Միաժամանակ՝ Զոյան սիրահարվում է Լյովային, սակայն նա, նախկին կնոջից՝ Իրմայից բաժանվելուց հետո, երբ կինն իրեն լքել էր հանուն Ստասի, նախընտրում էր կարճատև հարաբերություններ․ իսկ Զոյան նրա համար հերթական արկած էր։ 

Անսպասելի Անգլիայից վերադառնում է Իրմայի և Ստասի ուսանող որդին՝ Լյուդվիգը («սիրելի կնոջը» «սիրելի ընկերոջ» հետ բռնացնելով՝ Լյովան առաջարկում է նրանց ապագա որդուն անվանակոչել Իրմայի շան անունով), որն ամուսնության առաջարկություն է անում Զոյային, սակայն առաջարկը լուրջ չի ընդունվում։ Որոշ ժամանակ անց Զոյան տեսնում է Լյովային երիտասարդ գեղեցկուհւ գրկում և վիրավորված՝ մեկնում է Լոկոտկի՝ իր հետ տանելով Լյուդվիգին։ Բոլորը տխուր են․ Զոյան տուն տանող ճանապարհին մեքենայի թափքում արտասվում է իր սիրո համար, Իրման իր թանկարժեք մեքենայում է արտասվում, որովհետև ոչ ոք իրեն չի սիրում, Լյովան նյարդայնացած ծխում է և այլևս ուշադրություն չի դարձնում իր երկարոտն սիրուհուն, Ստասն իրեն մեղավոր է զգում Լյովայի և Իրմայի հանդեպ։.

Ֆիլմի ավարտին Զոյան, ըստ էության, հասել է իր նպատակներին․ նա երգում է «Լոկոտկի» ավտոկայանի ռեստորանում։ Մի անգամ՝ հերթական ելույթից հետո, սեղանիկի մոտ տեսնում է հոգնած Ստասին, իսկ բեմի մոտ՝ ժպտացող Լյովային։ Զոյան վերադառնում է Ստասի և Լյովայի մոտ, բայց երկու տարի անց հեռանում է այլ պրոդյուսերների մոտ։

Դերերում 

 Ալեքսանդր Ցեկալո — Լյովա Բոլոտով, երաժշտական պրոդյուսեր
 Յուրի Ստոյանով — Ստաս Պրիդորոժնի, երաժշտական պրոդյուսեր
 Օլեսյա ժելեզնյակ — Զոյա Միսոչկինա, «աստղ» դարձած գավառական աղջիկ 
 Վլադիմիր Իլյին — միլիցիայի սերժանտ Եվգենի Միսոչկին, Զոյայի հարըЕвгений Мисочкин, отец Зои Ալյոնա Խմելնիցկայա — Իրմա, երգչուհի Վալերի Գարկալին — Ռոման Կրոմին Դանիիլ Բելիխ — Լյուդվիգ Գեորգի Մարտիրոսյան — Իրմայի սիրելին Օլեսյա Սուձիլովսկայա — Կատյա, շիկահեր Եվգենի Վոսկրեսենսկի — Սերգեյ, լրագրող Ռոլանդ Ղազարյան — звукорежиссёр Աննա Մարկովա — լրագրողուհի Սպարտակ Սումչենկո — հանցագործт Թինա Բերկալայա] — կին ակումբումԱլեքսեյ Գրիշին — հարբած տղա Վլադիմիր Դոլինսկի — ատամնաբույժ / խոհարար Վիկտորյա Տոլստոգանովա — աղջիկ Վիկտորյա Ռոմանովա — մատուցողուհի Յուլյա Պիվեն — Լուսյա Յուրի Շումիլո — իմպրեսարիո Ավանգարդ Լեոնտև
 Տիգրան Քեոսայան — ակումբի այցելու''

Սաունդթրեք

Պարգևներ 

 2001 թվականին ֆիլմն արժանացել է «Պատուհան դեպի Եվրոպա» կինոփառատոնի Մեծ հանդիսատեսի ժյուրիի երրորդ մրցանակին։

Շարունակություն 

 4 տարի անց նկարահանվեց ֆիլմի շարունակությունը՝ «Արծաթափայլ հովտաշուշան 2» սերիալը։ Սերիալում այլևս չկա Զոյա Միսոչկինայի կերպարը (քանի որ առաջին ֆիլմի դեպքերից 2 տարի անց, նա աշխատում էր այլ պրոդյուսերների հետ) և յուրաքանչյուր սերիան ինքնուրույն ավարտուն պատմություն է՝ նվիրված գլխավոր հերոսների կողմից նոր աստղի առաջխաղացմանը»։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 «Արծաթափայլ հովտաշուշան» «Հայրենական կինոյի հանրագիտարան» կայքէջում
2000 ֆիլմեր
Ռուսական կինոկատակերգություններ
Ռուսերեն ֆիլմեր
Ռուսական ֆիլմեր
Ֆիլմեր