Ֆրանսուա Կոտի

Ֆրանսուա Կոտի (, իսկական անունը՝ Ֆրանսուա Սպոտուրնո, , ), ֆրանսիացի պարֆյումեր, գործարար, թերթի հրատարակիչ, քաղաքական գործիչ և արվեստի հովանավոր։ Նա Coty օծանելիքի ընկերության հիմնադիրն էր, որն այսօր բազմազգ է։ Նա համարվում է ժամանակակից օծանելիքի արդյունաբերության հիմնադիր հայրը։

1904 թվականին նրա առաջին հաջողությունը՝ La Rose Jacqueminot օծանելիքը, սկսեց իր կարիերան։ Շուտով նա սկսեց օծանելիքներ արտահանել Ֆրանսիայից, իսկ 1910 թվականին դուստր ձեռնարկություններ ուներ Մոսկվայում, Լոնդոնում և Նյու Յորքում։ 1917 թվականի ռուսական հեղափոխության ժամանակ նրա ակտիվները Մոսկվայում, որոնք բաղկացած էին բաժնետոմսերից և միջոցներից, բռնագրավվեցին խորհրդային կառավարության կողմից, ինչը նրան դարձրեց կոմունիզմի ցմահ թշնամին։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին նրա ֆինանսական հաջողությունը նրան դարձրեց Ֆրանսիայի ամենահարուստ մարդկանցից մեկը՝ թույլ տալով նրան հանդես գալ որպես արվեստի հովանավոր, հավաքել արվեստի գործեր, պատմական տներ և ձգտել քաղաքական դեր խաղալ։ 1922 թվականին նա վերահսկողություն է ձեռք բերել «Le Figaro» օրաթերթի վրա։ Ֆրանսիայում սոցիալիզմի և կոմունիզմի աճը ստուգելու համար նա 1928 թվականին հիմնեց ևս երկու օրաթերթ։

1923 թվականին ընտրվել է Կորսիկայի սենատոր, 1931-1934 թվականներին եղել է Այաչոյի քաղաքապետ։

Վախենալով կոմունիզմի տարածումից՝ նա սուբսիդավորում էր աջակողմյան տարբեր շարժումներ։ 1933 թվականին, հանդիպելով քաղաքական դասի հետ, որը նա համարում էր անկարող, նա հրապարակեց պետական բարեփոխում և հիմնեց իր «Solidarité française» շարժումը, որն ավելի արմատական դարձավ նրա մահից հետո։

Նրա մահվան պահին՝ 60 տարեկան հասակում, նրա կարողությունը զգալիորեն կրճատվել է ամուսնալուծության, մամուլի կայսրության կառավարման բարձր գնի և 1929 թվականի տնտեսական ճգնաժամի հետևանքների պատճառով։

Վաղ կյանքը և ընտանիքը 
Ժոզեֆ Մարի Ֆրանսուա Սպոտուրնոն ծնվել է 1874 թվականի մայիսի 3-ին Կորսիկա նահանգի Այաչիո քաղաքում։ Նա Նապոլեոն Բոնապարտի մորաքրոջ՝ Իզաբել Բոնապարտի ժառանգն էր։ Նրա ծնողներն էին Ժան-Բատիստ Սպոտուրնոն և Մարի-Ադոլֆինա-Ֆրանսուազա Կոտին, երկուսն էլ ջենովացի վերաբնակիչների ժառանգները, ովքեր 15-րդ դարում հիմնադրեցին Այաչոն։ Նրա ծնողները մահացել են, երբ նա երեխա էր, իսկ երիտասարդ Ֆրանսուան մեծացել է իր մեծ տատի՝ Մարի Ժոզեֆե Սպոտուրնոյի կողմից, իսկ նրա մահից հետո՝ տատիկի՝ Աննա Մարիա Բելոնե Սպոտուրնոյի կողմից, ով ապրում էր Մարսելում։

Զինվորական ծառայության մեջ մի քանի տարի անցկացնելուց հետո Ֆրանսուան հանդիպեց Էմանուել Արեն անունով մի կորսիկացու։ Քաղաքական գործիչ, գրող և ապագա սենատոր Արենը դարձավ Ֆրանսուայի խորհրդատուն՝ առաջարկելով նրան աշխատանք Փարիզում՝ որպես քարտուղար։ Փարիզում Ֆրանսուան ամուսնացավ Իվոն Ալեքսանդրին Լե Բարոնի հետ և վերցրեց ավելի ֆրանսիական տեսք ունեցող Կոթի անունը, որը փոխվում էր իր մոր օրիորդական ազգանվան վրա։ Նա նաև հանդիպեց Ռայմոնդ Գորիին՝ դեղագործ, ով օծանելիք էր պատրաստում և վաճառում Փարիզի իր խանութում։ Coty-ն սկսեց սովորել պարֆյումերիայի մասին Goery-ից և ստեղծեց իր առաջին բուրմունքը՝ Cologne Coty-ն։

Պարֆյումեր 
Արենի միջոցով Քոթին հանդիպեց Լեոն Չիրիսին՝ սենատոր և Չիրիս ընտանիքի անդամ, օծանելիքի երկարամյա արտադրող և տարածող։ 1903 թվականին Գրասեի Chiris գործարաններում Քոթին ուսումնասիրեց օծանելիքը և սկսեց աշխատել La Rose Jacqueminot բույրի վրա։ 1900 թվականին Փարիզ վերադառնալիս նա այցելեց Exposition Universelle (1900), (Belle Époque-ի իրադարձություն), ամուսնացավ, իսկ 1904 թվականին Քոթին սկսեց իր բույրերը վաճառել հանրախանութներին, բուտիկներին և վարսավիրանոցներին, բայց սկզբում առաջնորդվեցին փոքր հաջողությամբ։ Նրա բախտը փոխվեց, երբ նա մի շիշ La Rose Jacqueminot գցեց Grands Magasins du Louvre-ի` Փարիզի հանրախանութի սեղանի վրա։ Բույրով գրավված հաճախորդները խուժեցին տարածքը՝ պահանջելով գնել օծանելիքը։ Քոթիի ամբողջ պաշարը մի քանի րոպեից վերացավ, և խանութը նրան առաջարկեց տեղ վաճառքի հարկում իր ապրանքների համար։ La Rose-ի հաջողությունը Քոթիին դարձրեց միլիոնատեր և հաստատեց նրան որպես օծանելիքների աշխարհում գլխավոր խաղացող։

Քոթին հասկացավ, որ գրավիչ սրվակը էական նշանակություն ունի օծանելիքի հաջողության համար։ Չնայած La Rose-ն եկել է Baccarat-ի շշով, Քոթիի ամենահայտնի համագործակցությունը մեծ կերամիստ և ոսկերիչ Ռենե Լալիկի հետ էր։ Lalique-ը նախագծել է շշերը Coty-ի վաղ շրջանի բույրերի համար, ինչպիսիք են Ambre Antique-ը և L'Origan-ը, որոնք դարձել են բեսթսելլերներ։ Նա նաև նախագծել է Coty օծանելիքի պիտակները, որոնք տպագրվել են ոսկե ֆոնի վրա՝ բարձրացված տառերով։ Coty-ի համար Lalique-ի դիզայնը եղել է Art Nouveau ոճով, որը տարածված էր այդ ժամանակաշրջանում և ներառում էր դասական Art Nouveau թեմաներ, ինչպիսիք են բնությունը, ծաղիկները և կանացի կերպարները։

Բացի շշերի դիզայնի հայեցակարգի առաջամարտիկ լինելուց, Քոթին պատասխանատու էր օծանելիքը զանգվածային շուկայի համար հասանելի դարձնելու համար։ Մինչ Coty-ն օծանելիքը համարվում էր շքեղ ապրանք, որը մատչելի էր միայն շատ հարուստներին։ Coty-ն առաջինն էր, ով առաջարկեց օծանելիքներ շատ գնային կետերով։ Համատեղելով բնական էսենցիաները և սինթետիկ արտադրանքը մատակարարներից, ինչպիսին Ֆիրմենիչն է, նա կարողացավ նվազեցնել արտադրության ծախսերը։ Նա համարվում է ժամանակակից պարֆյումերիայի ստեղծողը։ Նրա օծանելիքները՝ իրենց Lalique և Baccarat սրվակներում, ուղղված էին շքեղության շուկայի վրա, բայց նա նաև օծանելիք էր վաճառում ավելի փոքր, պարզ շշերով, որոնք մատչելի էին միջին և բանվոր դասակարգի կանանց համար։ Կոթի օծանելիքի սրվակները, թեև զանգվածային արտադրության էին, խնամքով մշակված էին շքեղության և հեղինակության պատկեր հաղորդելու համար։ Քոթին նաև հորինել է բուրմունքների հավաքածուի գաղափարը՝ նվերների տուփ, որը պարունակում է նույնական բույրով իրեր, ինչպիսիք են օծանելիքը և համապատասխան փոշին, օճառը, կրեմը և կոսմետիկան։

Քոթին ամփոփեց իր մոտեցումը բիզնեսին, երբ ասաց.

Տվեք կնոջը պատրաստվող լավագույն արտադրանքը, շուկայացրեք այն կատարյալ կոլբայի մեջ, գեղեցիկ իր պարզությամբ, բայց անթերի իր համով, խնդրեք դրա համար ողջամիտ գին, և դուք ականատես կլինեք այնպիսի բիզնեսի ծնունդին, ինչպիսին աշխարհն ունի։ երբեք չտեսած։

1908 թվականին Քոթին տեղափոխեց իր արտադրական կենտրոնակայանը Սուրեսնեսում՝ Փարիզից դուրս։ Նա ձեռք բերեց սեփականություն այդ տարածքում և սկսեց կառուցել այն, ինչ կդառնա «La cité des Parfums», լաբորատորիաների և գործարանների մեծ համալիր, որոնք արտադրում էին իր արտադրանքը։ «La cité»-ն ուներ 9000 աշխատակից և կարողանում էր օրական մինչև 100000 շիշ արտադրել։ Սա թույլ տվեց Քոթիին բավարարել իր արտադրանքի աճող պահանջարկը Ֆրանսիայում և արտերկրում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Coty-ի օծանելիքները թիվ 1-ն էին աշխարհում՝ մասնաճյուղերով Մոսկվայում, Նյու Յորքում, Լոնդոնում և Բուենոս Այրեսում, իսկ Ֆրանսուա Կոտին արդեն շատ հարուստ էր։ 1913 թվականին նրա բացառիկ գործակալը Միացյալ Նահանգներում 1910 թվականից ի վեր՝ Բենջամին Լևին, օգնեց նրան Դելավերում Coty Inc.-ի ստեղծման գործում։ 1913 թվականին 1910 թվականին ԱՄՆ-ում նրա բացառիկ գործակալ Բենջամին Լևին օգնեց նրան Coty Inc-ի ստեղծման գործում Դելավերում։ 1917 թվականին, ռուսական հեղափոխության թոհուբոհի ժամանակ, նրա խանութները, գործարանները, բաժնետոմսերը, հաշիվները և ավանդները Մոսկվայի Կրեդիտ Լիոնում (այն ժամանակ մոտ 4 միլիոն ֆրանկ) բռնագրավվեցին բոլշևիկների կողմից։

Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ֆրանսիական օծանելիքի պահանջարկը արագ տեմպերով աճեց։ Պատերազմի ժամանակ շատ ամերիկացի զինվորներ տեղակայված էին Ֆրանսիայում, և նրանք ետ էին բերում Coty օծանելիքները իրենց կանանց և հարազատներին։ Քոթին գիտակցեց ամերիկյան եկամտաբեր շուկայի կարևորությունը և սկսեց իր արտադրանքը տարածել Միացյալ Նահանգներում։

1921 թվականին, գործադիր Ժան Դեսպրեսի օգնությամբ, Քոթին Նյու Յորքում ստեղծեց ամերիկյան դուստր ձեռնարկություն, որը կզբաղվեր իր արտադրանքի հավաքմամբ և բաշխմամբ ամերիկյան շուկայում(Coty’s headquarters  at No. 714 Fifth Avenue is now a registered landmark after restoration of Lalique’s windows.): (Քոթիի շտաբը հինգերորդ պողոտա 714 հասցեում այժմ գրանցված տեսարժան վայր է Լալիկի պատուհանների վերականգնումից հետո): Ամերիկյան գրասենյակները հավաքում էին իրենց սեփական Coty արտադրանքը փարիզյան գործարանների կողմից ուղարկված հումքից՝ այդպիսով խուսափելով ԱՄՆ-ում շքեղ ապրանքների բարձր մաքսատուրքերից։ Սա թույլ տվեց Coty-ին առաջարկել ավելի մրցունակ գներ իր արտադրանքի համար։ Հետագայում լրացուցիչ դուստր ձեռնարկություններ ստեղծվեցին Միացյալ Թագավորությունում և Ռումինիայում։

Շուտով Քոթին ընդլայնեց իր արտադրանքի գիծը՝ ներառելով կոսմետիկա և մաշկի խնամք, և ընդլայնեց իր բաշխիչ ցանցը դեպի Եվրոպա, Ասիա և Լատինական Ամերիկա։ 1925 թվականին աշխարհում 36 միլիոն կին օգտագործում էր Coty դեմքի դիմափոշիներ։ Նրա ամենահայտնի արտադրանքը Air-spun դեմքի դիմափոշին էր, որը թողարկվեց 1934 թվականին։ Coty-ն համագործակցեց հայտնի զգեստների դիզայներ Լեոն Բակստի հետ՝ Air-spun փոշի տուփի տեսքը ստեղծելու համար։ Այն այնքան հայտնի դարձավ, որ դրանից անմիջապես հետո Քոթին թողարկեց Air-spun փոշին, որը բուրում էր իր ամենահայտնի օծանելիքներով, ինչպիսիք են L'origan-ը և Emeraude-ը։

Հովանավորչություն 
Կոտին Ֆրանսիայի ամենահարուստ մարդկանցից մեկն էր. 1929 թվականին նրա կարողությունը գնահատվում էր 34 միլիոն ԱՄՆ դոլար։ Նրա հարստությունը թույլ տվեց նրան դեր խաղալ Années folles-ի ժամանակ՝ ֆինանսապես ֆինանսավորելով գեղարվեստական, վաղ ավիացիոն ձեռնարկումները և գիտական ձեռնարկումները։ Նրա հովանավորությունը ներառում էր աջակցել իր հայրենի Կորսիկային, մասնակցել Այաչիո քաղաքի էլեկտրական ենթակառուցվածքի զարգացմանը, մատչելի բնակարանների կառուցմանը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի հուշարձանի հիմնմանը։ Նա ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել Ֆրանսիայի օլիմպիական կոմիտեին 1928 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի համար, ինչպես նաև 1930 թվականին Ատլանտյան օվկիանոսը Փարիզից Նյու Յորք անցնելով Ատլանտյան օվկիանոսը Փարիզից Նյու Յորք անցնելու Կոստեսի և Բելոնտեի փորձերին, ինչպես նաև օդաչուներ Ժոզեֆ Լե Բրիքսի և Ռենեի ողբերգական փորձին։ Մեսմին, գերազանցելու հեռավոր թռիչքների համաշխարհային ռեկորդը։ Քոթիի ներդրումները հավելյալ աջակցեցին ֆիզիկոս Էդուարդ Բրանլիի (ռադիոհաղորդակցության նախակարապետ) նոր հետազոտական լաբորատորիայի ստեղծմանը Փարիզի կաթոլիկ ինստիտուտում և աջակցություն տրամադրեցին բազմաթիվ արվեստագետների, ինչպես նաև Հռոմի Ֆրանսիական ակադեմիային։

Թերթի հրատարակիչ և քաղաքականություն 
1923 թվականին, սերտ մրցավազքից հետո Քոթին, ընտրվում է Կորսիկայի սենատոր, սակայն նրա հաղթանակը կարճատև է։ Ֆրանսիայի Սենատը չեղյալ հայտարարեց նրա ընտրությունը 1924 թվականին՝ կաշառակերության մեղադրանքներից հետո։ 1922 թվականին Քոթին գնեց Le Figaro-ն՝ պահպանողական հեղինակավոր թերթը, որն ունի բարձր դասի ընթերցող։ Քոթին թերթի անունը փոխեց Ֆիգարո և նրա գլխավոր գրասենյակը տեղափոխեց Ելիսեյան դաշտեր Ռոնդ-Պոյնտ։ Քոթիի սեփականության ներքո ամսագիրը, որը երբեմնի չափավոր պահպանողական էր, ծայրահեղ աջակողմյան դիրքորոշում որդեգրեց քաղաքականության և տնտեսության վերաբերյալ։ Figaro-ն տպագրում էր բազմաթիվ կատաղի հակակոմունիստական հոդվածներ և հայտնի էր կառավարության դեմ իր ուժեղ ընդդիմությամբ։

1926 թվականին Կոտին աշխատել է վարչապետ Ռայմոն Պուանկարեի հետ ֆրանսիական արժույթը կայունացնելու հիմնադրամ ստեղծելու համար։ Նա առաջարկեց 100 միլիոն ֆրանկ փոխառություն տալ Ֆրանսիայի կառավարությանը, սակայն դուրս մնաց հիմնադրամի վերահսկողության համար նշանակված խմբից, հավանաբար իր հակասական քաղաքական հայացքների պատճառով։ Այնուհետև նա իր գումարը տարավ Նյու Յորք և զգալի գումար նվիրաբերեց Նյու Յորքի ֆրանսիական հիվանդանոցին։

Եվս մեկ անգամ հիասթափված՝ 1928 թվականին Քոթին թողարկեց L'Ami du peuple թերթը՝ ուղղված բանվոր դասակարգին։ Այն շատ ավելի ցածր գնով, քան մյուս մրցակից թերթերը, շուտով ձեռք բերեց հսկայական ընթերցող։ L'Ami du peuple-ում երկար հոդվածների շարքում նա գրել է հրահրող հոդվածներ, որոնք աննկատ չեն մնացել։ 1933 թվականի հուլիսի 1-ին նա դատարանում մեղավոր ճանաչվեց Ֆրանսիայում հրեական պատերազմի վետերանների խմբերի դեմ զրպարտության համար, իսկ 1933 թվականի սեպտեմբերին նա հեռագիր ուղարկեց Ժնևի հրեական համայնքին, որտեղ նա հրաժարվեց իր հակահրեական մեղադրանքներից և խնդրեց, որ հեռագիրը կարդալ հրեական համաժողովում հրեական համաշխարհային կոնգրեսի համար։

Քոթին ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերեց այն կազմակերպություններին, որոնք հետագայում դարձան ծայրահեղ աջ կազմակերպություններ, ինչպիսիք են Ֆայսոն և Կրուա դե Ֆեուն, Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերանների կազմակերպությունը; սակայն մի քանի տարի անց նա դադարեցրեց իր աջակցությունը։ 1933 թվականին, շրջապատված կուրտիսաններով, մակաբույծներով կամ սրիկաներով, մոլորության մեջ գցված ավելի փորձառու քաղաքական գործիչների կողմից, նա հրատարակեց «Պետության բարեփոխումը» և հիմնեց իր սեփական շարժումը՝ «Ֆրանսիական համերաշխություն»։ 1934 թվականի հուլիսին նրա մահից հետո շարժումն ավելի արմատական դարձավ։

Քոթին Երրորդ Հանրապետության այս ժամանակաշրջանում իր մի շարք համաքաղաքացիների նման եղել է բոնապարտիստ, ազգայնական, ուժեղ Հանրապետության եռանդուն պաշտպանը, որը գերակշռում էր գործադիր իշխանությանը։ Նա գրել է երկու գիրք՝ Ընդդեմ կոմունիզմի, 1928 և Save our colonies 1931։ Իր «Պետության բարեփոխման մեջ» նա առաջարկել է Հանրապետության Նախագահի ընտրությունը ուղղակի համընդհանուր քվեարկությամբ, ներառյալ կանանց ձայները, յոթ տարի ժամկետով և երկու ժամկետ անցկացնելու հնարավորությամբ, ինչպես նաև ստեղծել բարձրագույն դատարան։ Այս միջոցները մասամբ ընդունվեցին Հինգերորդ Հանրապետության կողմից, որը հաստատվել էր Շառլ դը Գոլի կողմից 1958 թվականին։

Նրա անունով է կոչվել Այաչիոյի Stade François Coty-ն։

Անձնական կյանք 
Քոթին և Իվոնն ունեցել են երկու երեխա՝ Ռոլանդն ու Քրիստիանեն։ Չնայած իր ամուսնությանը, Քոթին հայտնի էր իր բազմաթիվ սիրուհիներով և ապօրինի զավակներով։ Նա հայտնի էր նրանով, որ իր սիրեկաններին տեղավորում էր Փարիզի «Աստորիա» հյուրանոցում և նրանց վրա փող ու նվերներ էր շռայլում։ Նրա առաջին սիրուհին, այնուհետև երկրորդ կինը եղել է Հենրիետ Դիոն, որը նախկինում եղել է Կոթիի խանութ-սրահ, ով նրան հինգ երեխա է ունեցել։ Կոտիի սիրային կյանքը լայնորեն հրապարակվում էր ֆրանսիական ազատական թերթերում՝ ի վնաս նրա հանրային իմիջի։

Քոթին հակված էր սեփականություն ձեռք բերելու և վերափոխելու։ Նրա առաջին խոշոր գնումը 1906 թվականին Լոնգշամպի դղյակն էր, որը գտնվում էր Բուա դե Բուլոնի մոտ, որը ժամանակին պատկանում էր ֆրանսիացի հայտնի քաղաքացիական ծրագրավորող Ժորժ-Էժեն Հաուսմանին։ Քոթին այն օգտագործում էր որպես լաբորատորիա, որտեղ նախագծում էր իր բուրմունքները, շշերը, փաթեթավորումը և գովազդները։ Վերանորոգված Longchamp-ը ներառում էր Լալիկի ապակե գմբեթը և Գուստավ Էյֆելի նախագծած քարե աշտարակը։

1912 թվականին նա գնեց Տուրի մոտ գտնվող Château d'Artigny-ն և ձեռնամուխ եղավ այն վերակառուցելու։ 20 տարվա ընթացքում Քոթին շքեղ կերպով վերակառուցեց d'Artigny-ին՝ տեղադրելով հատուկ կառուցված խոհանոցներ, պարասրահներ և մեծ որմնանկար, որտեղ պատկերված էր ինքը, իր ընտանիքին, ընկերներին և նույնիսկ իր սիրուհիները։ 1920-ական թվականներին նա իր ընտանիքի հետ բնակվում էր Բուա դե Բուլոնում գտնվող Ռաֆայել պողոտայում գտնվող առանձնատանը, որը Քոթին վերակառուցել էր փորագրված ապակյա պանելներով, աստիճանավանդակով և Լալիկի կողմից նախագծված ապակե առաստաղով։

Կոտիի ամենահայտնի ձեռքբերումը Լուվեսյենի որսորդական տաղավարն էր Սեն-Ժերմեն-ան-Լեի մոտ, որը նախագծել էր Կլոդ Նիկոլաս Լեդուն Լյուդովիկոս XV-ի սիրուհի Մադամ դյու Բարրիի համար։ Քոթին Լուվեսիենը վերակառուցեց Լեդուի սկզբնական ծրագրին համապատասխան, բայց ընդլայնեց այն՝ ներառելով օծանելիքի լաբորատորիա և երրորդ հարկ։ Նա նաև գնել է Սեն Հելեն դղյակը Նիցցայում, Վիլլա Նամունան Բոլյե սյուր Մերում և Լե Սկուդո Այաչոյում, Կորսիկա։ Չնայած նրան, որ նա ուներ բազմաթիվ մեծ բնակավայրեր, Քոթին հաճախ էր ապրում Champs-Elysées-ի հյուրանոցում։ Նա ինչ-որ մեկուսի էր, չէր սիրում ցանկացած տեսակի ամբոխը և թաքնվում էր իր հանրային կերպարի հետևում։

1929 թվականից հետո Քոթիի կարողությունը զգալիորեն նվազել է։ Ե՛վ Figaro-ն, և՛ L'Ami du peuple-ը տարիներ շարունակ կորցնում էին գումար, և նրա օծանելիքի բիզնեսը տուժել էր 1929 թվականին Ուոլ Սթրիթի վթարից։ Բայց հենց նրա ամուսնալուծությունն էր, որ ամենից շատ նպաստեց նրա ֆինանսական կործանմանը։

1929 թվականին Իվոնն ամուսնալուծվեց Քոթիից և ամուսնացավ Լեոն Կոտնարեանուի հետ։ Նրանց ամուսնալուծության համաձայնագիրը նախատեսում էր, որ Քոթին իր նախկին կնոջը մի քանի միլիոն ֆրանկ կվճարի երեք մասով, սակայն 1931 թվականին Քոթին չվճարեց վերջին վճարը՝ պատճառաբանելով ֆինանսական դժվարությունները։ Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում ամուսնալուծության դատարանները վճիռ կայացրին Իվոնի օգտին և նրան շնորհեցին Քոթիի ունեցվածքի մեծ մասի և նրա թերթերի սեփականատերը Over the next few years, divorce courts ruled in favor of Yvonne, and granted her ownership of most of Coty's fortune and his newspapers.:

Նա մահացել է 1934 թվականին Լուվեսիենի իր տանը՝ թոքաբորբից և անևրիզմայից հետո առաջացած բարդություններից։

1963 թվականին Իվոնը վաճառեց Coty Inc.-ն դեղագործական հսկա Pfizer-ին՝ պայմանավորելով, որ Քոթի ընտանիքի ոչ մի անդամ ընկերությունում ներգրավված չի լինի։ Pfizer-ի օրոք ընկերությունը սկսեց իր օծանելիքները տարածել գրեթե բացառապես դեղատների միջոցով, այլ ոչ թե հանրախանութներում, ինչպես դա անում էր նախկինում։ 1992 թվականին Pfizer-ը Coty-ն վաճառեց գերմանական Joh ընկերությանը։ A. Benckiser GmbH, որին պատկանում է այսօր։

Ստեղծագործությունների ցանկ 

Ֆրանսուա Կոտին օծանելիքի ոլորտում առաջամարտիկ էր՝ ստեղծելով անթիվ գլուխգործոցներ, որոնցից շատերն այժմ պահպանվում են Օսմոտեկի արխիվում։ Նրա ամենահայտնի օծանելիքները ներառում են.

 La Rose Jacqueminot, 1904. ծաղկային օծանելիք՝ հիմնված Jacqueminot Rose-ի վրա
 L'Origan, 1905. (The Golden One) ծաղկային արևելյան բուրմունք
 Ambre Antique 1905. փափուկ սաթի բուրմունք
 Քյոլն Կորդոն Վերտ, 1905 թ
 L'Ambreine, 1906 թ
 Ժասմին դե Կորս, 1906 թ
 La Violette Pourpre, 1906 թ
 L'Effleurt, 1907 թ
 Քյոլն Կորդոն Ռուժ, 1909 թ
 Muguet, 1910 (Lily of the Valley)
 Լիլաս Բլան, 1910 
 Styx, 1911 թ
 Au Coeur des Calices, 1912 թ
 L'Or, 1912 թ
 Ցիկլամեն, 1913 թ
 L'Entraînement, 1913 թ
 Իրիս, 1913 թ
 Հելիոտրոպ, 1913 թ
 Ժակինթ, 1914 թ
 Լիլաս Պուրպրե, 1914 թ
 La Violette Ambrée, 1914 թ
 L'Oeillet France 1914 թ
 Chypre, 1917. Կիպրոս կղզու անունը կրող Chypre-ն հիմնված է բերգամոտի, կաղնու մամուռի և լաբդանի համադրության վրա։ Chypre-ն Coty-ի ամենամեծ հաջողություններից մեկն էր և իր անունը տվեց բուրմունքների մի ամբողջ ընտանիքի։ Նրա նոր կառուցվածքը ծնեց բազմաթիվ տատանումներ, ինչպիսիք են Գերլենի Միցուկոն, Ռոբերտ Պիգեի ավազակը և Chanel Pour Monsieur-ը։
 La Feuillaison, 1920 թ
 Émeraude, 1921. (Զմրուխտ) արևելյան բուրմունք, Émeraude-ն իր կազմով նման է Guerlain Shalimar-ին, որը թողարկվել է 1925 թվականին։
 Idylle, 1922 թ
 Փարիզ, 1922  ծաղկային բուրմունք
 Le Nouveau Cyclamen, 1922 թ
 Knize Ten, 1924 թ
 L'Aimant, 1927 (The Magnet) ծաղկային ալդեհիդային օծանելիք, որը համարվում է Քոթիի պատասխանը Chanel No 5-ին։
 A Suma, 1934 Վինսենթ Ռուբերի հետ։

Տես նաև 
 Ֆրանսիայի երրորդ հանրապետություն

Bibliography 

 .
 .

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Coty, Inc.
 Coty on Cosmetics and skin
 Association François Coty
 Perfume Projects Coty page

Քաղաքական գործիչներ
Գործարարներ
Ֆրանսիացի հակակոմունիստներ
Ֆրանսիացի գործարարներ
Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ
Թոքաբորբից մահացածներ