Պահպանողականությունը Թուրքիայում

Պահպանողականությունը Թուրքիայում (), ազգային ուղղվածություն ունեցող պահպանողականություն է, որն արտացոլվում է երկրի քաղաքական շատ կուսակցությունների, մասնավորապես իշխող «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության օրակարգերում, որն իր գերիշխող գաղափարախոսությունը բնութագրում է որպես պահպանողական ժողովրդավարություն։ Թուրքական պահպանողականության տարրերն արտացոլվում են նաև աջ քաղաքական սպեկտրի կուսակցությունների մեծ մասում, այդ թվում՝ «Ազգայնական շարժման» կուսակցությունում։ Թուրքիայում թուրքական պահպանողականությունը հաճախ անվանում են Türk tipi muhafazakârlık (թուրքական ոճի պահպանողականություն)։

Թուրքական պահպանողականությունը տարբերվում է այլ երկրներում պահպանողականությունից նրանով, որ այն հիմնականում հակասում է կայացած պետական կառուցվածքին՝ ձգտելով քննադատել Թուրքիայի Հանրապետության հիմնարար սկզբունքները, մինչդեռ պահպանողականության ձևերի մեծ մասը հակված է աջակցել պետության հիմնական հաստատված արժեքներին։ Իդեալները, որոնք հիմնականում հակադրվում են պահպանողականներին, ինչպիսիք են աշխարհիկությունը, պետականությունը, պոպուլիզմը և սոցիալական պետության գոյությունը, ամրագրված են Թուրքիայի սահմանադրության մեջ։ Թուրքական պահպանողականությունը հիմնականում մրցում է քեմալիզմի հետ, որը Թուրքիայի հիմնադիր նախագահ Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի գաղափարախոսությունն է, ով ձեռնարկել է շատ սոցիալական բարեփոխումներ։ Սակայն քեմալիզմը որոշ հետազոտողների կողմից նկարագրվել է նաև որպես պահպանողական ազգայնականության ձև, քանի որ այն պաշտպանում է թուրքական պետության կայացած ավանդույթները։

Թուրքիայում պահպանողականության վրա սովորաբար մեծապես ազդում է քաղաքական իսլամը՝ իր պահպանողական արժեքներով, որոնք բխում են տեղական սովորույթներից, գյուղական ավանդույթներից։ Հետևաբար, թուրքական պահպանողականությունը հակված է լինել ավելի պահպանողական, կրոնական և ուժեղ կենտրոնացված ղեկավարության օգտին, այդ իսկ պատճառով քննադատողները հաճախ դա բնութագրում են որպես ավտորիտար։ Թուրք պահպանողականները նույնպես հակված են ավելի մեծ հավանություն ցուցաբերել օսմանյան մշակույթը վերադարձնելու հարցում, ի տարբերություն արևմուտքում հիմնված մշակույթի և հանրապետության դարաշրջանից եկող արժեքների։

Վերջին ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ Թուրքիայում պահպանողականությունը մեծ աջակցություն է վայելում հիմնականում Անատոլիայի կենտրոնում և գյուղում, որտեղ խստորեն պահպանվում են գյուղի և տեղական սովորույթները։ 2012 թվականին թուրքերի միայն 8.6 %-ն է իրեն բնութագրել որպես «ամբողջովին ոչ պահպանողական», իսկ 2006 թվականին` 12.6%-ը։ Քադիր Հասի համալսարանի անցկացրած հետազոտությունը ցույց է տվել, որ թուրքերի 39,2 %-ն  իրեն պահպանողական է անվանել 2013 թվականին։ 2015 թվականին այս թիվը նվազել է մինչև 20,7 %։

Ծանոթագրություններ 

Պահպանողականություն
Թուրքիայի քաղաքականություն