Պսիխոդելիկներ

Փսիխոդելիկաներ հոգեակտիվ դեղամիջոցների դաս են, որոնք փոխում են ընկալումը և ազդում էմոցիոնալ վիճակի և բազմաթիվ հոգեկան գործընթացների վրա։ Պսիխոդելիկները կարող են մարդուն դրդել գիտակցության փոփոխված վիճակների։ Նրանք, որպես կանոն, վտանգավոր չեն համարվում կախվածության կամ կախվածության առաջացման առումով։

Ի տարբերություն այլ հոգեակտիվ նյութերի, ինչպիսիք են օպիատները կամ խթանիչները, հոգեմետ միջոցների օգտագործումը չի երաշխավորում կանխորոշված ​​հոգեվիճակի հասնելը։ Հոգեբուժական փորձառությունը բաղկացած է գիտակցության փոփոխված կամ տրանս վիճակների զգալուց, և այս փորձառության բովանդակությունը կարող է շատ բազմազան լինել։

Դեղաբանական տեսանկյունից շատ հոգեմետ դեղամիջոցներ ամենից հաճախ 5-HT2A տիպի սերոտոնինի ընկալիչների ագոնիստներ են, որոնք պատկանում են երկու հիմնական խմբի՝ տրիպտամիններին կամ ֆենիլէթիլամիններին։ Այնուամենայնիվ, գրեթե ցանկացած կառուցվածքի նյութերը կարող են ունենալ հոգեներգործան հատկություն՝ ազդելով նյարդային ընկալիչների լայն շրջանակի վրա։

Շատ երկրներում հոգեմեդ դեղամիջոցների օգտագործումն ու տարածումը պատժվում է օրենքով։ Սակայն վերջերս ուսումնասիրություններ են իրականացվել ծխախոտից և ալկոհոլից կախվածությունից ազատվելու հոգեմեդ դեղամիջոցների կիրառելիության և քաղցկեղով հիվանդների հոգեբանական օգնության վերաբերյալ։

Տերմինի ծագումը 
19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հայտնվեց «fantasticum» տերմինը, որը վերաբերում էր մեսկալինին, դրա քաղվածքներին, մեսկալին պարունակող հումքի մշակման արտադրանքի խառնուրդներին։ Հետագայում «fantasticums»-ում ներառվում են հալյուցինոգենների և թմրամիջոցների այլ անվանումներ։ Ներկա պահին բառը գործնականում չի օգտագործվում։

«Փսիխոդելիկներ» տերմինն առաջարկել է ամերիկացի հոգեբույժ Համֆրի Օսմոնդը գրող Օլդոս Հաքսլիին ուղղված նամակում 1950-ականների կեսերին։ Երկու գիտնականներն էլ ուսումնասիրել են LSD-ի, մեսկալինի և նմանատիպ նյութերի ազդեցությունը մարդու մտքի վրա։ Բժշկության մեջ հոգեդիսլեպտիկ կամ հալյուցինոգեն տերմինները (ինչպես նաև հոգոմիմետիկ՝ «խթանող փսիխոզ») օգտագործվում են նմանատիպ ազդեցություն ունեցող թմրամիջոցների համար, սակայն, ըստ Օսմոնդի և Հաքսլիի, այս հայեցակարգը կողմնակալ է, բացասական և «չի արտացոլում իրականությունը ինչի պատճառով էլ, նրանց կարծիքով, պետք է փոխարինվեր»։ 1956 թվականից գիտական ​​բառապաշարում օգտագործվում է «հոգեբանական» բառը։

Փսիխոդելիկների ակտիվ օգտագործումը տեղի է ունեցել 1960-ականների կեսերին և հիմնականում կապված է Հարվարդի համալսարանի հոգեբանության պրոֆեսոր Թիմոթի Լիրիի գործունեության հետ, ով դարձել է LSD-ի մի տեսակ գուրու, ինչպես նաև ամերիկացի գրող Քեն Քեսիի։

Պատմություն 
Փսիխոդելիկներն ավանդական օգտագործման երկար պատմություն ունեն ժողովրդական բժշկության և կրոնական պրակտիկայի մեջ։ Նրանց ընկալման վրա ազդելու ունակությունն օգտագործվել է ֆիզիկական և հոգևոր բուժման համար։ Փսիխոդելիկները մարդիկ օգտագործել են շամանական և կրոնական ծեսերում դեռևս նախապատմական ժամանակներից։ Ներկայումս էնդեմիկ հոգեակտիվ նյութերը օգտագործվում են կրոնական նպատակներով, օրինակ՝ Հարավային Ամերիկայի հնդկացիների կողմից։ Փսիխոդելիկները հաճախ այս համատեքստում հայտնի են որպես էնթեոգեններ։

Արևմտյան գիտության մեջ փսիխոդելիկների նկատմամբ առաջին հետաքրքրությունը ծագեց 19-րդ դարի կեսերից մինչև վերջ, երբ սկսվեցին մեսկալինի ուսումնասիրությունը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո փսիխոդելիկները փորձարկվեցին որպես դեղամիջոց, այդ թվում՝ դեպրեսիայի բուժման համար։

Այնուհետև, սկսած 1960-ական թվականներից, հոգեմեդ դեղերի «հանգստի» օգտագործումը որպես թմրանյութ լայն տարածում գտավ, այդ թվում՝ բիթ և հիպի մշակույթներում։ ԿՀՎ-ն գաղտնի փորձեր է անցկացրել, որոնք ուսումնասիրել են LSD-ի ազդեցությունը պատահական, անտեղյակ մարդկանց վրա։ Այդ փորձերի հետևանքով առաջացած քաղաքական սկանդալը, այն ժամանակվա երիտասարդության շրջանում զանգվածային սոցիալական փոփոխությունների միտումը (օրինակ՝ բողոքի ցույցեր Վիետնամի պատերազմի դեմ), և ինքնասպանության և ծանր հոգեկան խանգարումների սակավաթիվ դեպքերը նախկինում գոյություն ունեցող անհատականության սրման պատճառով։ Անհամապատասխան միջավայրերում հոգեմեդ դեղերի անվերահսկելի օգտագործման խնդիրները վախ են առաջացրել պահպանողական հասարակության և կառավարության մեջ, ինչը հանգեցրել է LSD-ի և հետագայում այլ հոգեմեդ դեղամիջոցների արգելմանը և քրեականացմանը։

Գոյություն ունի հոգեբուժական հոգեթերապիա, որը հիմնված է փսիխոդելիկների օգտագործման վրա։

Ներկայումս որոշ երկրներում վերսկսվում են հոգեկան դեղամիջոցների ազդեցության ուսումնասիրությունը գիտակցության վրա։ Հովանավորելով, հրապարակելով և իրականացնելով ժամանակակից հետազոտություններ հոգեմեդ դեղերի ոլորտում և բժշկության և հոգեթերապիայի մեջ ապօրինի հոգեներգործուն նյութերի վերաբերյալ քաղաքականության փոփոխությունները, ի թիվս այլոց, հոգեբուժական հետազոտությունների բազմամասնագիտական ​​ասոցիացիան Հեֆթերի հետազոտական ​​ինստիտուտն է։

Նյութեր 
Պսիխոդելիկները ներառում են սինթետիկ և կիսասինթետիկ նյութեր, որոնք պարունակվում են psilocybin և psilocin սնկերի որոշ տեսակների մեջ, մեսկալին (peyote կակտուսի ակտիվ բաղադրիչ), LSA և ayahuasca - ավանդական շամանական թեյ՝ պատրաստված տարբեր բույսերից, որոնք պարունակում են DMT կամ 5-MeO-DMT և հարմին կամ նմանատիպ բետա-կարբոլիններ։

Դիսոցիատիվ նյութերը, ինչպիսիք են DXM-ը, կետամինը և PCP-ն («հրեշտակային փոշին»), որոնք պատկանում են հալյուցինոգենների ավելի մեծ դասին, չպետք է դասակարգվեն որպես հոգեմեդ նյութեր։ Tetrahydrocannabinol-ը (կանեփի ակտիվ բաղադրիչը) պատկանում է այսպես կոչված «փոքր» փսիխոդելիկ դասին, որը կարող է առաջացնել հոգեբուժական փորձառություններ բարձր չափաբաժիններով և միայն որոշ դեպքերում։ Էմպատոգենները (MDMA, MDA) ունեն նաև որոշ հոգեներգործուն հատկություն։ Որոշ բույսերի էնթեոգեններ, ինչպիսիք են Salvia divinorum-ը, նույնպես պետք է դասակարգվեն որպես հոգեմեդ նյութեր։

Կենսաքիմիա 
Ըստ քիմիական կառուցվածքի, հոգեմեդ միջոցները բաժանվում են ֆենիլէթիլամինների և տրիպտամինների, որոնք նույնպես որոշ չափով տարբերվում են ազդեցության բնույթով (իրենց փորձի հիման վրա այս նյութերով հետաքրքրված մարդիկ երբեմն ասում են, որ սուբյեկտիվորեն ֆենիլէթիլամինները հիմնականում «սառը», «սինթետիկ» են։ Մոլեկուլային մակարդակում փսիխոդելիկները հիմնականում էկզոգեն սերոտոնինի ընկալիչների ագոնիստներ են։ Մկների վրա իրականացված փորձերը ցույց են տվել, որ հոգեմեդ նյութերի ներբջջային ազդեցությունը կապված է Gi/0-սպիտակուցի ակտիվացման և EGR-1 և EGR-2 գեների mRNA-ի սինթեզի հետ։ Փսիխոդելիկների թիրախը գլխուղեղի կեղևն է և մասնավորապես նեյրոնների հինգերորդ շերտը։ Հետազոտությունները նաև ցույց են տալիս, որ հոգեներգործուն դեղամիջոցը psilocin-ն ազդում է լռելյայն ռեժիմի ցանցի (BRN) վրա։

Փսիխոդելիկների ազդեցությունը մարդկանց վրա 
Ենթադրվում է, որ փսիխոդելիկների գործողությունը կայանում է նրանում, որ անջատել զտիչները, որոնք զտում են ազդանշանները, որոնք գիտակցության նորմալ (սովորական) վիճակը համարում է ավելորդ։ Այս ազդանշանները կարող են գալ ուղեղի տարբեր գործառույթներից, ներառյալ զգացմունքները, հույզերը, հիշողությունները, անգիտակցականի և ենթագիտակցության դրսևորումները։

Դասական փսիխոդելիկներն են LSD-ն և մեսկալինը։ Պսիխոդելիկները, թեև (օրինականորեն) համարվում են թմրանյութեր, չեն առաջացնում ֆիզիկական և, որպես կանոն, հոգեկան կախվածություն, այնուամենայնիվ, դրանք կարող են չափազանց վտանգավոր լինել, եթե չմտածված, անզգույշ օգտագործվեն՝ ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հույզերը, մտքերը անսովոր ուժեղացնելու ունակության պատճառով։ Փորձառություններ, ինչպես նաև առաջացնել ապակողմնորոշում, ապառեալիզացիա, ապանձնացում և այլ հոգեկան երևույթներ, հատկապես անհավասարակշիռ և հոգեպես անառողջ մարդկանց մոտ։ Հոգեբուժական փորձառությունը սահմանվում է ոչ միայն միտքը փոխող նյութով, այլ ավելի շատ «սահմանվածությամբ և դրվածքով» (սահմանվածություն և կարգավորում)։

Փսիխոդելիկ նյութերի որոշ հնարավոր ազդեցություններն են՝

• պատրանքներ,

• սինեստեզիա,

• վախի զգացում, դեպրեսիա, էյֆորիա, խաղաղություն,հնարավոր կտրուկ անցումներ մի վիճակից մյուսը,

• շարժումների համակարգման խախտում, մարմնի սխեմայի ընկալում,

• լսողական և տեսողական կեղծ հալյուցինացիաներ,

• անցյալի իրադարձությունների վառ փորձառություններ,

• շրջակա աշխարհի ընկալման ժամանակային և տարածական խանգարում,

• պատրանքային արտասովոր ունակություններ (օրինակ, հեռուստատեսության պատրանք։

Որոշ հետազոտողներ ենթադրում են, որ փսիխոդելիկների ազդեցությունը կրում է կրոնական զգացողություններին մոտ, և հոգեմեդ դեղերի ազդեցության տակ ընկալման և գիտակցության փոփոխությունը նման է յոգայում կիրառվող նմանատիպ փոփոխություններին (առավել սերտորեն՝ հոգեբուժական փորձը և ուղեկցող մահը։ էգոն նման է ֆիզիկական մարմնի մահից հետո գիտակցության թափառումներին, որոնք նկարագրված են «Մահացածների տիբեթյան գրքում») և զգացվում են հոգևոր պրակտիկաների ընթացքում (մեդիտացիա, խորհրդածություն և այլն) մի շարք ոչ երկակի դեպքերում։ Արևելյան ուսմունքներ և ավանդույթներ, նման պետությունները տարբեր անվանումներ ունեն՝ հինդուիզմում սամադհի, բուդդիզմում՝ դհյանա, զենում՝ սատորի և այլն։

2011 թվականի ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ նույնիսկ մեկ անգամ պսիլոցիբինի օգտագործումը հանգեցնում է անձի հատկությունների երկարաժամկետ դրական փոփոխությունների, ինչպիսիք են բաց լինելը, գեղագիտական ​​ընկալման, երևակայության և ստեղծագործության բարձրացումը, հատկապես, եթե փորձի մասնակիցները առեղծվածային փորձառություններ են ունեցել։

Մարդիկ, ովքեր հետաքրքրված են գիտակցության փոփոխությամբ, կարող են ձգվել դեպի նման պրակտիկա (ինչպես նաև Նոր Դար շարժումը)։ Նաև տրանսանձնային հոգեբանությունը (Ստանիսլավ Գրոֆի աշխատությունները) պնդում է, որ հոգեբուժիչ դեղամիջոցների ազդեցության տակ կարելի է զգալ սեփական ծննդյան վերապրումը, որը կամուրջ է գիտակցության սովորական և տրանսանձնային վիճակների միջև։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 
 

Դեղագիտություն
Զգայապատրանք
Հոգեակտիվ դեղեր
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ