Կաղին

Կաղին կամ կաղնու ընկույզ` նրան մոտ տեսակի ծառերի բերքը (Fagaceae ընտանիքի  ծառերի)։ Սովորաբար այն պարունակում է մեկ սերմ (երբեմն երկու), որոնք գտնվում են ամուր կեղևային թաղանթի տակ և գտնվում են բաժականման  գնդի մեջ։ Կաղիններն ունեն  1–6 սմ (1⁄2–2 1⁄2 դյույմ) երկարություն և 0,8–4 սմ (3⁄8–1 5⁄8 դյույմ) լայնություն։ Կաղինները հասնում են 6-24 ամսվա ընթացքում (կախված տեսակից)։

Ծագումնաբանություն 
Կաղին բառը կապված ակրան գոթական անվանման հետ, որը ուներ «պտուղ չպաշտպանված հողի տակ» նշանակութունը։ Այդ բառը կիրառվում էր անտառի ամենակարևոր ծառի՝ կաղնու համար։ Չոսերը ևս խոսել է կաղնում մասին դեռևս 14-րդ դարում։ Աստիճանաբար հայտնի ծագումնաբանությունը այդ բառը կապում էր «եգիպտացորեն» բառի հետ, ինչպես նաև «կաղնու եղջյուրի» հետ և գրելաձևը աստիճանաբար փոխվեց։ Ներկայիս գրելաձևը առաջացել է 15-16-րդ դարերում։

Էկոլոգիական դեր 

Կաղինները կարևոր դեր են խաղում անտառների էկոլոգիայի մեջ, քանի որ կաղնիները համարվում են գերակշռող տեսակ։Կաղինների բերքի ծավալը կարող է տատանվել լայն սահմաններում՝ մեծ առատություն կամ պակասորդ ստեղծելով շատ կենդանիների համար։  Կաղինները, այլ հատիկավորների հետ մեկտեղ, կոչվում են կայմեր։

Վայրի կենդանիները, որոնք օգտագործում են կաղինը որպես իրենց սննդակարգի կարևոր մաս, հանդիսանում են թռչունները, այնպիսիք, ինչպես աղավնիները, որոշ բադեր և փայտփորիկների մի քանի տեսակներ։  Փոքր կաթնասունները, որոնք սնվում են կաղինով, համարվում են մկները, սկյուռները և որոշ այլ կրծողներ։ Կաղինները մեծ ազդեցություն ունեն իրենց բնակավայրերի փոքր կրծողների վրա, քանի որ կաղինների մեծ բերքը նպաստում է կրծողների պոպուլյացիայի աճին

Որոշ ցեցերի և եղջերուների թրթուրները նույնպես ապրում են երիտասարդ կաղինների մեջ՝ սպառելով միջուկը ըստ իրենց զարգացման չափի։
Կաղինները գրավիչ են կենդանիների համար, քանի որ դրանք մեծ են, ուստի կարելի է արդյունավետորեն ուտել կամ պահեստավորել:Կաղինները նույնպես հարուստ են սննդանյութերով։
Տոկոսային հարաբերակցությունը տատանվում է ըստ տարատեսակների, բոլոր կաղինները հարուստ են սպիտակուցներով, ածխաջրերով և ճարպերով, ինչպես նաև կալցիումի, ֆոսֆորի և կալիումի հանքանյութերով։ Կաղնու ընդհանուր սննդային էներգիան նույնպես տատանվում է ըստ տեսակների, բայց բոլորը լավ համեմատվում են այլ վայրի մթերքների և այլ ընկույզների հետ

Կաղինների տեսակները պարունակում են մեծ քանակությամբ աղաղանյութեր, որոնք շատ դառն են և գրգռում են հում վիճակում օգտագործելու դեպքում։ Դա հատկապես վերաբերում է կարմիր ամերիկական և անգլիական կաղինների տեսակներին։ Սպիտակ կաղնու կաղինները պարունակում են շատ ավելի քիչ աղաղանյութեր, այդ հատկանիշները ավելի են ուժեղանում, եթե կաղինը մանրացվի և թեթևակի բովվի։
Աղաղանյութերը կարելի է վերացնել՝ մանրացված կաղինները մի քանի անգամ թրջելով ջրի մեջ, մինչը ջուրը այլևս չդառնա շագանակագույն։ Սառը ջրով լվացումը կարող է զբաղեցնել մի քանի օր, բայց երեք-չորս անգամ եռացող ջրով լվացումը կարող է վերացնել աղաղանյութը մեկ ժամվա ընթացքում ։ Եռացող ջրով լվացումը հանգենում է կաղնի օսլայի պատրաստմանը, որը հակառակ դեպքում գործում է որպես գլուտեն ալյուրի մեջ՝ օգնելով նրան կապակցվել։ Այդ պատճառով, եթե կաղինները օգտագործվեն ալյուրի արտադրության համար, նախընտրելի է լվացvel սառը ջրով ։
Կաղնուց ստացված ճարպային ալյուրը կարող է հեշտությամբ փչանալ կամ նեխել, այդ պատճառով այն անհրաժեշտ է ուշադիր պահել։ Կաղինները նաև երբեմն պատրաստում են որպես մերսման յուղ։
Սպիտակ կաղնու խմբի կաղինները՝  Լեյկոբալանուս, սովորաբար արմատներ են գցում, երբ դիպչում են հողին  (աշնանը), իսկ գարնանը տերևակալվում են։

Դիսպրեսալ Ագենտներ 
Կաղինները շատ ծանր են քամուց քշվելու համար, այդ պատճառով դրանց տարածման համար պահանջվում են այլ միջոցներ։ Այսպիսով, կաղնիները կախված են կենսաբանական ագենտներից, որոնք ցանում են սերմեր, որպեսզի կաղինները տեղադրեն մայր ծառի սահմաններից դուրս աճելու համար հարմար գոտում, իդեալական դեպքում՝ նվազագույնը 20–30 մ (70–100 ֆուտ) հեռու մայր ծառից։
Շատ կենդանիներ ուտում են չհասած կաղիններ հենց ծառի վրա կամ հասուն կաղիններ գետնի վրայից՝ ծառին չբերելով վերարտադրողական օգուտ, բայց որոշ կենդանիներ, այնպիսիք, ինչպես սկյուռը և ճայը, ծառայում են որպես սերմերի տարածման ագենտներ։ Ճայերը և սկյուռը, որոնք կաղինները տանում են իրենց թաքստոցներ հետագայում օգտագործելու նպատակով, արդունավետ կերպով ցանում են կաղինները տարբեր տեղերում, որտեղ դրանք կարող են աճել և զարգանալ։
Չնայած նրան, որ սկյուռները և ճայերը զարմանալիորեն հիշում են մեծ թվով թաքստոցների տեղերը և վերադառնում են դրանք ուտելու համար, կաղինը կարող է կորել, կամ ճայը կամ սկյուռը կարող են մահանալ՝ չուտելով իրենց ողջ պաշարները։ Ոչ մեծ քանակությամբ կաղինները կարող են աճել և գոյատևել՝ տալով կաղինների նոր սերունդ։
Պահեստավորումը կախված է նրանից, որ ճայերը և սկյուռները կապվում են բույսերի հետ, որոնք ապահովում են սննդային արժեքների լավ փաթեթներ, բայց ոչ այնքան մեծ, որպեսզի դրանց միջոցով հնարավոր լինի դիմադրել ցրող ագենտին։  Ճայի կտուցի չափը որոշում է, թե որքան մեծ կարող են լինել կաղինները։
Կաղինները աճում են տարբեր գրաֆիկներով, կախված կաղնիների ընտանիքում նրանց ունեցած տեղից։ Երբ կաղինը աճում է, այն դառնում է պակաս սննդարար, քանի որ սերմի հյուսվածքը վերածվում է չմարսվող փայտաբամբակի և ձևավորվում է արմատը
։

Օգտագործում 

Որոշ մշակույթների մեջ կաղինը եղել է սննդի հիմնական մթերքը, չնայած նրան զգալի չափով փոխարինել են հացահատիկները, և այժմ այն սովորաբար համարվում է գոյություն չունեցող սննդամթերք՝ բացառությամբ որոշակի ամերիկական և կորեական համայնքների։
Որոշ մշակույթներ մշակել են կաղինների լվացման ավանդական մեթոդներ, երբեմն հատուկ գործիքների օգտագործմամբ, որոնք ավանդաբար փոխանցվել են իրենց երեխաներին
։

Որպես սնունդ 

Կաղինները կարևոր դեր են խաղացել մարդկության զարգացման պատմության վաղ շրջանում և եղել են սննդի աղբյուր ողջ աշխարհի բազմաթիվ մշակույթների համար։  Օրինակ, հին հույների և ճապոնացիների ստորակարգ դասերը  ուտում էին  կաղիններ, հատկապես սովի ժամանակ։ Հնագույն Իբերիայում, համաձայն Ստրաբոի, դրանք համարվում են սննդի հիմնական աղբյուրը։ Չնայած այդ պատմությանը՝ կաղինները հազվադեպ կազմում են ժամանակակից դիետաների զգալի մասը և ներկայումս չեն աճեցվում այնպիսի մասշտաբներով, որոնք մոտ են այլ ընկույզների աճեցման մասշտաբներին։ Սակայն ճիշտ պատրաստման դեպքում կաղնու ալյուրը կարելի է օգտագործել որոշ բաղադրատոմսերի մեջ։  Հին ժամանակներում Պլինիոս Ավագը նշում էր, որ կաղնու ալյուրից կարելի է հաց թխել։ Կաղնու տեսակները տարբերվում են աղաղանյութերի քանակությամբ։ Ամերիկական հնդկացիների նախընտրած կաղնու տեսակները, այնպիսիք, ինչպես  Կերուս Կելոգգիի (սև կալիֆորնիական կաղնի), կարող են լինել ավելի հեշտ պատրաստվող և ավելի համեղ
։
Կորեայում դոտորիմուկ կոչվող ուտելի ժելեն պատրաստում են կաղնուց, իսկ դոտորի գուկսուն՝ կորեական լապշան, պատրաստում են կաղնու ալյուրից։ 17-րդ դարում կաղնուց քամված հյութը տալիս էին սովորական ալկոհոլիկներին, որպեսզի  նրանց դուրս հանեն այդ վիճակից կամ ննրանց ուժ տան ալկոհոլիզմին դիմադրելու համար։
Կաղինները հաճախ օգտագործում էին որպես սուրճի փոխարինիչներ, հատկապես երբ սուրճը անհասանելի էր կամ նորմավորված չէր։

Օգտագործումը բնիկ ամերիկացիների կողմից 

Կաղինը ավանդական սնունդ է Հյուսիսային Ամերիկայի բազմաթիվ բնիկ ժողովուրդների համար, և երկար ժամանակ այն առանձնահատուկ դեր է խաղացել Կալիֆորնիայի բնիկ ամերիկացիների համար, որտեղ մի քանի տեսակի կաղնիները գոտիները հատվում են, ինչը մեծացնում է դրանց ռեսուրսների հուսալիությունը։  Հետազոտողներից մեկը նշում է, որ «կաղինների պատրաստված նրա ավանդական ճաշատեսակը իրենից ներկայացնում է պարզ ապուր, որը պատրաստված է տաք քարերով անմիջապես զամբյուղի մեջ», և ասում է, որ նրան դուր է գալիս ուտել կաղինը «խորոված սաղմոնի, հապալասի և ջրիմուռների հետ միասին»։ Շատ այլ բուսական սննդամթերքի նման կաղինները ևս պետք չէ ուտել կամ մշակել անմիջապես, բայց այն կարող է պահվել երկար ժամանակ, ինչպես սպիտակուցները։ Այն տարիներին, երբ կաղնիները շատ կաղին էին տալիս, բնիկ ամերիկացիները երբեմն հավաքում էին բավականին շատ բերք, որպեսզի դրանք պահեն երկու տարի շարունակ՝ որպես կաղնու վատ բերքից ապահովագրման միջոց։ 
Արևի տակ չորացնելուց հետո կաղինները կարելի է պահել ծառերի փչակներում կամ սյունաձև կառուցվածքներում՝ մկներից և սկյուռիկներից պաշտպանելու համար։ Պահված կաղինները այնուհետև կարելի է օգտագործել անհրաժեշտության դեպքում, հատկապես ձմռանը, երբ այլ պաշարները չեն բավարարում։ Կաղինները, որոնք աճել են աշնանը, մաքրվել և մանրացվել են այնքան ժամանակ, մինչ նորից կաճեն գարնանը։ Մեծ քանակությամբ ճարպի պարունակության պատճառով կաղինները կարող են դառնալ դառնահամ։
Երբ գետնին բռնկված հրդեհները բորբոքվում էին, կաղնու ցեցերը ոչնչանում էին։  Վնասատուները կարող են վարակել և ուտել կաղնու կաղինների ավելի քան 95% -ը.
Հրդեհները նաև կարող են մեռած տերևների և այլ բուսական աղբի հետ կապված սննդարար նյութերը դուրս հանել  հողի մեջ՝ դրանով իսկ պարարտացնելով կաղնիները, միաժամանակ մաքրելով հողը, որպեսզի հեշտանա կաղնու հավաքումը։ Հյուսիսամերիկյան կաղնիների մեծ մասը դիմակայում են հրդեհներին, հատկապես երբ  մշտական հրդեհումը վերացնում է փայտանյութի կուտակումը կոճղերի շուրջը։ Հաջորդական հրդեհումը նպաստեց այլ ծառերի հաշվին կաղնիների աճին , որոնք պակաս կայուն էին հրդեհի նկատմամբ՝ դրանով իսկ պահպանելով կաղնիների գերիշխող դիրքը լանդշաֆտների մեջ։
Կաղնիները ավելի շատ կաղին են տալիս, երբ դրանք չեն գտնվում այլ կաղնիների մոտ տարածության վրա, և այդպիսով, մրցակցում են նրանց հետ արևի լույսի, ջրի, սննդանյութերի համար։ Հրդեհները, որպես կանոն, վերացրել են ավելի խոցելի երիտասարդ կաղնիներին և թողել են ծեր կաղնիներին, որոնք ձևավորել են բաց կաղնուտային սավաննաներ։

Մշակույթի մեջ

Արվեստ 
Հռոմեկան ճարտարապետության մոտիվը, որը հայտնի է նաև կելտական և սկանդինավյան արվեստի մեջ, կաղնու նշանն է և օգտագործվում է որպես զարդ փայտե իրերի, կահույքի վրա, այն նաև առկա է Վեստմինստերի աբբայության զարդերի վրա։

Որպես խորհրդանիշ ժամանակակից օգտագործումը 
Կաղինը համարվում է Անգլիայի և Ուելսի Ազգային արահետների խորհրդանիշը և որպես կողմնորոշիչ օգտագործվում է այդ արահետների վրա։ Կաղինը, հատկապես սպիտակ կաղնու կաղինը, ևս առկա է Քոնեքթիքութի Համալսարանի խորհրդանիշի վրա։

Ծանոթագրություններ 

Կաղնիներ