Նիքի Հոփկինս

Նիքոլաս Քրիստիան Հոփկինս (անգլ. Nicholas Christian Hopkins, ավելի հայտնի է որպես Նիքի Հոփկինս, անգլ. Nicky Hopkins,  ), բրիտանացի ռոք երաժիշտ, ստեղնահար և երգիչ, որը ճանաչում է ստացել 1960-1970-ականներին բազմաթիվ հայտնի կատարողների, այդ թվում՝ The Beatles-ի և The Rolling Stones-ի հետ համագործակցության շնորհիվ։

Կենսագրություն 
Նիկի Հոփքինսը իր երաժշտական կարիերան սկսել է որպես Սքրիմին Լորդ Սաթչա Savages խմբի դաշնակահար, որտեղ նվագել է նաև Ռիչի Բլեքմորը։ Այնուհետև տեղափոխվել է The Cyril Davies R&B All Stars, Մեծ Բրիտանիայի առաջին ռիթմ-ընդ բլյուզային խմբերից մեկը (մասնավորապես, նվագել է «Country Line Special» դեբյուտային սինգլում)։ Պրոդյուսերներ Շել Թալմիի և Միկի Մոստի հետ աշխատել է The Kinks, the Move, Ալան Դևիսի և Ջոն Մարկի (անգլ. Jon Mark, հետագայում՝ Mark-Almond Band խմբի հիմնադիր)։ 1965 թվականին Հոփքինսը նվաել է «anyway, Anyhow, Anywhere »-ում, The Who-ի երկրորդ սինգլում, որից հետո խմբի հետ ձայնագրվել է My Generation դեբյուտային ալբոմում, իսկ հետագայում՝ Who's Next-ում (1971) և The Who By Numbers-ում (1975)։

1960-ական թվականներին Նիկի Հոփքինսը ձայնագրվել է The Beatles-ի, The Rolling Stones-ի և Դոնովանի հետ, մասնակցել է Ջոն Լենոնի, Ջորջ Հարիսոնի, Ռինգո Սթարի, Փոլ Մաքքարթնիի, Ջեֆ Բեքի մենահամերգների աշխատանքներին։ 1967 թվականին նա ընդգրկվել է The Jeff Beck Group-ի կազմում և մասնակցել Truth և Beck-Ola ալբոմների ձայնագրություններին։  Նշանակալի դերը է ունեցել Հոփքինսի «Սան Ֆրանցիսկոյի հնչեղության» ձևավորման գործում՝ նվագելով Jefferson Airplane, New Riders of the Purple Sage և Steve Miller Band ալբոմներում  Շատ կարճ է, բայց նա եղել է Quicksilver Messenger Service-ի անդամ, իսկ Jefferson Airplane-ի հետ ելույթ է ունեցել Վուդստոկ փառատոնում։

1969 թվականին Հոփքինսը դարձավ Sweet Thursday ոչ երկար տևողությամբ նախագծի մասնակից, որի կազմում էին նաև Ալան Դևիսը, Քեթ Սթիվենսը, Ջոն Մարքսը, Հարվի Բյորնսը և Բրայան Օջերսը։ Խումբը ձայնագրել է դեբյուտային ալբոմը, սակայն Fontana Records լեյբլը չի կարողացել աջակցել նրան և սնանկացել է մինչև Sweet Thursday-ը հասցրել է նույնիսկ դուրս գալ շրջագայության։

The Rolling Stones-ի հետ Նիկի Հոփքինսը աշխատել է 1967 թվականից (Their Satanic Majesties Request ալբոմ) մինչև 1976 թվականը (Black And Blue)։ Նրան, որպես կանոն, հրավիրվում էին դանդաղ բալլադների մասնակցելու համար։ Իեն Ստյուարտը կատարում էր ավելի կոշտ, ռոք-ն-ռոլի դերերգներ, իսկ Բիլլի Պրեստոնը հայտնվում էր խմբի երաժշտությունը ավելացնել ֆանկի և սոուլի համը։ Հոփքինսը նվագել է Jamming With Edward-ում, Rolling Stones ոչ պաշտոնական ալբոմում, որը Միք Ջագերը, Բիլ Ուայմենը և Չարլի Ուոթսը ձայնագրել են Let It Bleed ալբոմի նստաշրջանների ընթացքում՝ ակնկալելով Քիտ Ռիչարդսի ժամանումը վերջինիս փարիզյան բնակարանում։ «Էդվարդ» ասելով նկատի ուներ հենց Հոփքինսը. այսպես էին նրան անվանում Rolling Stones-ում ՝ Edward, the Mad Shirt Grinder-ում, Quicksilver Messenger Service-ում ունեցած հայտնի ելույթից հետո։

Հոփքինսը Rolling Stones-ի հետ անցկացրել է 1971 թվականի Good-Bye Britain շրջագայությունը, 1972 թվականի ամերիկյան հյուրախաղերը և 1973 թվականի ձմեռային շրջագայությունը Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում։ Կարևոր դեր է խաղացել նաև Exile on Main St ալբոմի ձայնագրությունում։ Մոտավորապես այդ ժամանակ նա պատրաստվում էր սեփական խումբը կազմակերպել Փրեյրի Փրինսի (հարվածային, հետագայում՝ The Tubes-ի թմբկահար) և Փիթ Սիերսի (բաս կիթառ) հետ, բայց ստիպված էր հրաժարվել այդ ծրագրերից։ Թույլ առողջությունն ու անհոգությունը ժամանակ առ ժամանակ ստացիոնար բուժում են անցնում (նա մանկուց Կրոնի հիվանդությամբ է տառապել) Հոպկինսին ստիպել են հրաժարվել ակտիվ գործունեությունից և կենտրոնանալ սեսսիոն ստուդիական աշխատանքի վրա։

Սոլո ալբոմներ 
Նիքի Հոփկինսի առաջին սոլո ռելիզները վերաբերվում են 1966 թվականին․ հենց այդ ժամանակ դուրս եկան «Mr. Big» սինգլը և նրան հաջորդած The Revolutionary Piano of Nicky Hopkins ալբոմը։

1973 թվականին Հոփքինսը թողարկեց The Tin Man Was a Dreamer երկրորդ սոլո ալբոմը։ Հրավիրված երաժիշտների թվում են եղել Ջորջ Հարիսոնը (ձայնագրվել է որպես «George O'Hara»), Միք Թեյլորը Rolling Stones-ից և Փրեյրի Փրինսը, որն ավելի ուշ ընդգրկվել է The Tubes շոկ-ռոք/փանք-խմբի կազմում։ Ալբոմը վերաթողարկվեց Columbia-ի կողմից 2004 թվականին։

Երրորդ սոլո ալբոմը՝ No More Changes (1975, Mercury SRM 11028), ձայնագրվել է Դևիդ Թեդսոունի (բաս կիթառ), Մայքլ Քենեդիի (կիթառ), Պիկիկ Ուիլիսի (բաս կիթառ) և Էրիկ Դիլոնի (հարվածային գործիքներ) հետ։ Long Journey Home ալբոմը, որը պատրաստվել է թողարկմանը, այդպես էլ չի թողարկվել։

Վերջին տարիներ 
Վերջին տարիներին Նիկի Հոփկինսը ապրում էր Կալիֆորնիայի Միլլ Վելլիում, նվագելով տեղական խմբերի հետ և ժամանակ առ ժամանակ ձայնագրվելով Սան Ֆրանցիսկոյում։ Նա հրաժարվել է թողարկել իր ձայնագրությունները՝ բացատրելով, որ զզվում է երաժշտական բիզնեսից։ Հոփքինսը գրեթե ոչ մի հոնորար չի ստացել իր մասշտաբային սեսիոն գործունեության համար, քանի որ ամեն անգամ ընդունվել է որպես «վարձու աշխատող»։ Բացառություն են կազմել Quicksilver Messenger Service-ը և նրանց մենեջեր Ռոն Փոլին, որոնք այն ներառել են հեղինակների թվում և հոնորարներ են վճարել։

Հոփքինսը եղել է սայենտոլոգիայի եկեղեցու անդամ և ստացել է IAS-ի «ազատության մեդալ» մրցանակը (անգլ. International Association of Scientologists) 1989 թվականի հոկտեմբերին։

Նիկի Հոպկինսը մահացել է Նեշվելի Տեննեսիում, 50-ամյա տարիքում, հերթական վիրաբուժական վիրահատությունից հետո բարդությունների հետևանքով։ Այն ժամանակ նա աշխատում եր Ռեեմ Քուլմենի հետ իր ինքնակենսագրության վրա։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Nicky Hopkins @ www.rocksoff.org

Բրիտանացի ռոք երաժիշտներ
Բրիտանացի երգիչներ
Բրիտանացի երգահաններ
Ռոք ստեղնահարներ
Անգլիացի ռոք երաժիշտներ
Բրիտանացի երգեհոնահարներ