Աբրահամ Պոլոնսկի

Աբրահամ Պոլոնսկի (ընդհատակում օգտագործած մականուններ՝ Պոլ, Նապոլեոն, Մորիս Ֆերեր և այլն, ), ֆրանսիական Դիմադրության գործիչ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է Ֆրանսիայում հրեական սիոնիստական ռազմականացված ընդհատակյա կազմակերպության՝ Հրեական բանակի չորս հիմնադիրներից մեկը։ Հետագայում Լյուսիեն Լյուբլինի հետ միասին իրականացրել է հրեական բանակի հրամանատարությունը։

Կենսագրություն 
Աբրահամ Պոլոնսկին ծնվել է 1903 թվականին Սլոնիմում։ Մանկության տարիներին՝ 1909 թվականին, Երկրորդ ալիայի տարիներին, նա ծնողների հետ տեղափոխվել է Պաղեստին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ընտանիքի հետ Պաղեստինից արտաքսվել է թուրքական իշխանությունների կողմից։ Ալեքսանդրիայում հանրահավաքի ժամանակ լսել է Ժաբոտինսկու ելույթը, որը նրա վրա ուժեղ տպավորություն է թողել։ Ալեքսանդրիայից Պոլոնսկիների ընտանիքը վերադարձել է Սլոնիմ, որտեղ Աբրահամը դարձել է կոմերիտական բջջի քարտուղար։ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ՝ 1919 թվականին, ստեղծել է մի քանի տասնյակ մարդուց բաղկացած հրեական ընդհատակյա կազմակերպություն, որը Կարմիր բանակի կողմից պայքարել է Պետլյուրայի դեմ։ Քաղաքացիական պատերազմից հետո տեղափոխվել է Գերմանիա, այնուհետև Բելգիա, իսկ 1920-ականների վերջին հաստատվել Թուլուզում, որտեղ ավարտել է համալսարանի ինժեներական ֆակուլտետը։

Թուլուզում Պոլոնսկին կնոջ՝ Ժենյայի հետ ստեղծել է հրեա ուսանողների միավորում, որը նա անվանել է «Հիստադրուտ»։ Այնտեղ նա ծանոթացել է ինժեներ Լյուսիեն Լյուբլինի հետ, որը կազմակերպել է սիոնիստական կրթության դասընթացներ Թուլուզի երիտասարդների համար։

1940 թվականի հունիսին ֆրանսիական բանակը հանձնվել է Գերմանիային։ Աբրահամ Պոլոնսկին և այլք ստեղծել են ընդհատակյա կազմակերպություն, որը կոչվել է «La Main Forte», ինչը նշանակում է «Ուժեղ ձեռք»։

1941 թվականի երկրորդ կեսին Աբրահամ Պոլոնսկին և սիոնիստական աշխատավորական շարժման ակտիվիստները ստեղծել են նաև «Armee Juive» (AJ) կամ «Հրեական բանակ» (կրճատ՝ EA), որը հատուկ նշանակության ջոկատ էր՝ կազմված սիոնիստական երիտասարդական շարժման անդամներից։ 1943-1944 թվականներին EA-ն օգնեց իր մի քանի հարյուր անդամների հաջողությամբ փախչել Իսպանիա, ապա Պաղեստին։ Խումբը կռվել է Թուլուզում, Նիցցայում, , Լիոնում և Փարիզում՝ հարձակվելով իրազեկիչների վրա, որոնք համագործակցում էին Գեստապոյի հետ և օգնել են ազատագրել Ֆրանսիան 1944 թվականի ամռանը։

Ըստ Շմուել Ռենե Կապելի՝ EA-ի հաջողության պատճառներից մեկը եղել է Պոլոնսկու` որպես առաջնորդի հանճարը։ Անատ Գուետան ուշադրություն է հրավիրում Պոլոնսկու իրատեսության վրա, որի շնորհիվ EA-ն չի սահմանափակվել միայն նախանշված առաջադրանքներով, այլ գործել է անընդհատ փոփոխվող հանգամանքներին համապատասխան։ Այս հատկանիշը ցույց է տրվում մի քանի օրինակներով.

 Պոլոնսկին մոբիլիզացրել է տարբեր քաղաքական հայացքներ ունեցող ընդհատակայինների և տարբեր կազմակերպությունների անդամների, որոնք կարող էին իրական օգուտ բերել, օրինակ՝ Էֆրոյկինը՝ Ֆրանսիայում Ջոյնթի ներկայացուցչի օգնականը, որը EA-ի ստեղծումից հետո անմիջապես դարձել է հրամանատարության անդամ և ապահովել ֆինանսավորման հուսալի աղբյուր։ Ռենե Կապելը՝ «Կոնսիստորիայի» անդամ, որը, լինելով ֆրանսիական բանակի ռաբբի և ունենալով ներկալված ճամբարների մուտքի իրավունք, կազմակերպել է օգնություն բանտարկված հրեաներին և հետագայում նրանց փրկությունը։

Ֆրանսիայի ազատագրումից հետո Պոլոնսկին դարձել է Հագանայի մասնաճյուղի հրամանատարը Ֆրանսիայում և Հյուսիսային Աֆրիկայում։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 
 
 
 
 

Հոլոքոստից փրկվածներ
Ֆրանսիայի հրեաներ
Ռուսաստանի հրեաներ