Անտուան Ժոզեֆ Վիրց

Անտուան Ժոզեֆ Վիրց (, ), բելգիացի գեղանկարիչ և ռոմանտիկական ուղղության քանդակագործ։

Կենսագրություն 
Եղել է Անտվերպենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտը, որտեղ նրա ուսուցիչներից էին` Գերեյնսը և Վան Բրեն։ 1829 թվականի նոյեմբերից մինչև 1832 թվականի մայիսն ապրել է Փարիզում, որտեղ այցելել է Լուվր, սովորել է հին վարպետներից և հիացրել է Միքելանջելոյի և Ռաֆայելի ստեղծագործություններով։

1832 թվականին վերադառնալով հայրենիք, Վիրցը երկրորդ փորձն էր կատարում, Մեծ մրցույթում հաղթելու համար և շահում է Հռոմի գեղարվեստի ակադեմիայի մրցանակը։ 1834 թվականի մայիսին ուղարկվել է Իտալիա պետական հաշվի համար, որտեղ ապրում է մինչև 1837 թվականի փետրվարը։ Հռոմում Անտուանն ընդունվել է Ֆրանսիական ակադեմիա։ Նա հակված էր հոյակապության չափերի վրա, նկարներից մեկը` «Թագուհու կատարելատիպը» (1856 թվական), որը նախագծվել էր 45 մետր բարձրության վրա, բայց այն չի ավարտվել։ Նկարել է կրոնական թեմաներով, ոչ մեծ հաջող կատարված ժանրային գործողության վայրով, ռեալիստական դիմանկարներով աշխատանքներ      («Նկարչի մոր դիմանկարը», 1838 թվական, Գեղեցիկ արվեստների թագավորական թանգարան, Բրյուսել)։ 1844 թվականին մոր մահից հետո  սարսափելի հարված է եղել նկարչի համար։ 1845 թվականին Անտուանը հեռացել է Լիեժից, որտեղ ապրել և աշխատել է երկարատև ժամանակ և բնակվել է Բրյուսելում։

Բանավիճական երկերի և արվեստի մասին տրակտատների հեղինակն է, այդ թվում` «Ռուբենսի գովքը» (1841 թվական) և  «Տրակտատ ֆլամանդական գեղանկարչության հիմնական բնույթի մասին»։ Այդ երկերն երկու անգամ արժանացել են Բրյուսելի ակադեմիայի մրցանակին։ Որպես նկարիչ-պատկերազարդող Քվազիմոդոյի և Էսմերալդայի դիմանկարներն է ստեղծել` Վիկտոր Հյուգոյի «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» վեպի հերոսները։ Կյանքի վերջին տարիներին սկսել է զբաղվել քանդակագործությամբ, որով հետաքրքրվել էր դեռ պատանեկության տարիներին և երեք խումբ էր ստեղծել` «Կրքերի ծնունդը», «Լույսի պայքարը խավարի հետ» և «Լույսի հաղթանակը» («Լույսի հաղթանակը»)։ Մի քանի ինքնապատկերներ է թողել։

Մահացել է իր արհեստանոցում։ Նրա աճյունը մումիացրել էին հին եգիպտական ծիսակատարություններին համապատասխան և հուղարկավորվել է Իքսելսկոյե գերեզմանատան մունիցիպալ դամբարանում։

Վիրցի մահից հետո արհեստանոցը դարձել է պետական սեփականություն և վերածվել է թանգարանի, որը կրում էր նկարչի անունը (): Նրա մեջ պահվում է Վիրցի 42 նկարները։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 
  
  

Բելգիացի նկարիչներ