Քերի Չափման Քաթ

Քերի Չափման Քաթ (, ), ամերիկացի սուֆրաժիստուհի, սուֆրաժիստական շարժման առաջնորդ, մեծ դերակատարում է ունեցել ԱՄՆ Սահմանադրության 19-րդ փոփոխության ընդունման պայքարում, որը կանանց ձայնի իրավունք էր տալիս։ Եղել է 20-րդ դարի առաջին կեսի ԱՄՆ ամենահայտնի կանանցից մեկը։

Կենսագրություն 

Քերին ծնվել է 1859 թվականին, Վիսկոնսին նահանգում։ Դեռ մանուկ հասակում նա հետաքրքրվում էր գիտությամբ և ուզում էր բժիշկ դառնալ։ Դպրոցն ավարտելուն պես ընդունվել է Այովայի Գյուղատնտեսական քոլեջ (այժմ` Այովա նահանգի գիտության և տեխնիկայի համալսարան)։ Սկզբում Քերիի հայրն ընդդիմանում էր նրա` քոլեջ ընդունվելուն, բայց ավելի ուշ մեղմանում է և հոգում կրթության ծախսերի մի մասը։ Նյութապես իրեն ապահովելու համար Քերրին ստիպված էր աշխատել աման լվացող, գրադարանավար, ինչպես նաև` գյուղական դպրոցների ուսուցչուհի։

Կրթության ընթացքում Քերին միացել է տեղի գրական միությանը՝ ուսանողական կազմակերպություն, որի նպատակն էր ուսանողներին սովորեցնել հմտություններ, որոնք անհրաժեշտ են ուսման մեջ և բարձրացնել իրենց ուժերի նկատամաբ նրանց վսահությունը։ Այդ կազմակերպության հավաքների ժամանակ խոսել թույլատրվում էր միայն տղամարդկանց։ Քաթը մասնակցում էր երկխոսություններին՝ խախտելով կանոնները։ Դրանից էլ սկսվել է կազմակերպության միջոցառումների ժամանակ կանանց դերի մասին քննարկումներն ու նրանց նշանակության վերանայումը, որն ի վերջո հանգեցրել է երկխոսություններին մասնակցելու արգելքի վերացմանը։ Դրա հետ միասին Քերին միացել է Pi Beta Phi քույրությանը, նախաձեռնել է քննարկումների ակումբ միայն կանանց համար, ինչպես նաև` հանդես է եկել ուսանողուհիներին ռազմական պատրաստության մեջ ներգրավելու օգտին։

Երեք տարի ուսանելուց հետո Քերին բակալավրի դիպլոմ է ստացել։ Նա ամբողջ կուրսի միակ կինն էր։ Ավարտելուց հետո Քերին աշխատել է դատարանում, հետո` ուսուցչություն արել, իսկ ավելի ուշ դարձել է Այովա նահանգի դպրոցի տնօրեն։

1885 թվականի փետրվարին Քերին ամուսնացել է տեղական թերթի խմբագիր Լեո Չափմանի հետ, բայց վերջինս մեկ տարի անց մահացել է։ Մոտավորապես այդ ժամանակ էլ նա դարձաել է սուֆրաժիստական շարժման ակտիվ մասնակից։ 1890 թվականին նա կրկին ամուսնացել է։ Նրա ամուսինը կայացած ինժեներ Ջորջ Քաթն էր։ Նա աջակցում էր կնոջը կանանց իրավունքների պաշտպանության գործում։ Այդ ամուսնության շնորհիվ նա կարողացել է կանանց իրավունքների պաշտպանության համար ամեն տարի մեծ միջոցառումներ կազմակերպել։

Գործունեություն․ Սուֆրաժիստական շարժման առաջատար

Ամերիկյան սուֆրաժիստական ասոցիացիա 

1887 թվականին Քաթը վերադարձել է իր հայրենի քաղաքը՝ Չարլզ Սիթի և ներգրավվել է Այովայի կանանց իրավունքների պաշտպանության ասոցիացիայի գործունեության մեջ։ 1890 թվականից մինչև 1892 թվականը նա նահանգի ասոցիացիայի պետական կազմակերպիչ և խմբի արձանագրությունների քարտուղարն էր։ Այդ ընթացքում էլ նա սկսել է աշխատել Ամերիկյան կանանց ազգային սուֆրաժիստական ասոցիացիայում () և 1890 թվականին Վաշինգթոն ԴիՍի-ում կայացած կոնվենցիայի ժամանակ, նույնիսկ, ելույթ է ունեցել ասոցիացիայի անունից։ 1892 թվականին, Սյուզան Էնթոնիի խնդրանքով նա գրավոր դիմում է ներկայացրել ԱՄՆ Կոնգրեսին` ի պաշտպանություն կանանց իրավունքների պաշտպանության մասին առաջարկվող սահմանադրության փոփոխության։

NAWSA-ում աշխատելու իր վաղ շրջանում Քաթն իր մտահոգությունն է արտահայտել կանանց սուֆրաժիստական շարժման հիմնադիր Էլիզաբեթ Քեդի Սթենթոնի () հայացքների վերաբերյալ, որն ավելի արմատական էր, քան երիտասարդ ակտիվիստներից շատերը։ 1895 թվականին Սթենթոնն իրարանցում էր առաջացրել իր «Կնոջ Աստվածաշունչը» աշխատությունով (), որում քննադատական վերլուծության էր ենթարկել Աստվածաշունչը, որով կասկածի տակ էր դնում ավանդական կրոնական այն համոզմունքները, ըստ որի կանայք պետք է լինեն պասիվ և զիջեն տղամարդկանց։ NAWSA-ի անդամներից շատերը մտավախություն ունեին, որ գիրքը կվնասի սուֆրաժիստական շարժմանը՝ վանելով առավել օրթոդոքսալ անդամներին։ Քաթը և Սյուզան Բ․ Էնթոնին՝ NAWSA-ի նախագահը, նախքան գրքի հրապարակումը, հանդիպել են Սթենթոնիի հետ և արտահայտել իրենց մտավախությունը, սակայն Սթենթոնին անդրդվելի էր։

Սթենթոնիի գրքի վերաբերյալ բուռն քննարկումներ են տեղի ունեցել 1896 թվականին, NAWSA համագումարում, երբ նրա հակառակորդները բանաձև են ընդունել, որով պաշտոնապես հայտարարել են, որ NAWSA-ն «կապ չունի այսպես կոչված ««Կնոջ Աստվածաշունչ»-ի հետ»։ Քաթը աջակցել է բանաձևին՝ կազմակերպության ապագա նախագահ Աննա Հովարդ Շոուի և այլ առաջատար գործիչների հետ միասին։ Չնայած Էնթոնիի ուժեղ ընդդիմությանը, որը պնդում էր, որ նման բանաձևի անհրաժեշտություն չկա, այն անցել է 54 կողմ և 41 դեմ ձայներով։ Դրանից հետո Սթենթոնը փորձել է համոզել Էնթոնիին՝ իր վաղեմի ընկերոջը և գործակիցին, որ երկուսն էլ պետք է հրաժարական տան NAWSA-ից՝ ի նշան բողոքի, բայց Էնթոնին հրաժարվել է։ Սթենթոնը նույնպես չի հրաժարվել կազմակերպությունից։

Էնթոնիից հետո Քերի Քաթը դարձել է NAWSA-ի նախագահ։ Քաթը երկու անգամ ընտրվել է սուֆրաժիստական ասոցիացիայի նախագահ․ նրա առաջին ժամկետը 1900 թվականից մինչև 1904 թվականն էր, երկրորդը՝ 1915 թվականից մինչև 1920 թվականը։ Նա առաջին ժամկետից հետո թողել է ասոցիացիան, քանի որ պետք է հիվանդ ամուսնու հոգսերը հոգար։ Սակայն վերադարձել է 1915 թվականին։ Աննա Հովարդ Շոուի ղեկավարության ընթացքում ասոցիացիան խիստ պառակտվել էր։ Նախագահության իր երկրորդ ժամկետի ընթացքում Քերիին հաջողվել է ընդլայնել ասոցիացիայի սահմաններն ու ազդեցությունը և ավելացնել բյուջեն։ 1916 թվականին Ատլանտիկ Սիթիում (Նյու Ջերսի) կայացած NAWSA-ի կոնվենցիայի ժամանակ նա ներկայացրել է իր «Հաղթանակի պլանը»։ Նա, կանանց ընտրական իրավունքի աջակցության համար, ցանկանում էր ներգրավել սենատորներին և տարբեր նահանգների ներկայացուցիչներին։ Նրա նպատակն էր ընտրական իրավունքն առաջ քաշել ոչ միայն պետական, այլ նաև` ռեգիոնալ մակարդակներում։ Նաև նա հույս ուներ փոխզիջում գտնել այն նահանգների հետ, որոնք կտրականապես դեմ էին կանանց ընտրական իրավունք տալու գաղափարին։ Քաթի ղեկավարությամբ ասոցիացիային հաջողվել է աջակցություն ապահովել Սպիտակ տանը և Սենատում։ Քաթի ղեկավարության ներքո շարժումը կենտրոնացած էր առնվազն մեկ արևելյան նահանգում հաջողության հասնելու վրա, որովհետև 1917 թվականին որոշ արևմտյան նահանգներում կանայք արդեն ստացել էին ձայնի իրավունք։ Քաթը որոշել էր ամեն նահանգի վրա առանձին կենտրոնանալ և հաջող քարոզարշավ է անցկացրել նյու Յորք նահանգում, որի շնորհիվ օրենք է ընդունվել, որով այդ նահանգի կին-բնակիչներին ընտրական իրավունք էր տրվում։ Նույն թվականին նախագահ Վիլսոնը ու ԱՄՆ Կոնգրեսը որոշում են կայացրել, ըստ որի ԱՄՆ-ը պետք է մասնակցի Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ Քաթը բացահայտորեն աջակցել է կառավարության որոշմանը, հուսալով, որ դա օգտակար կլիներ սուֆրաժիստական շարժման համար, որ իրենք կընկալվեն որպես հայրենասերներ։ Սակայն նրա այդ որոշումը միանշանակ չի ընդունվել սուֆրաժիստուհիների կողմից։ Հաջորդ տարի երկրի նախագահն աջակցել է սուֆրաժիստական շարժմանը։ Եվ, վերջապես, 
1920 թվականի օգոստոսին, Քաթի և կանանց ընտրական իրավունքի սուֆրաժիստական ասոցիացիայի համառ լոբբինգից հետո, ընդունվել է 19-րդ փոփոխությունը։

Իր քարոզարշավների ժամանակ Քաթը, կախված նրանից, թե որ նահանգում էր այն իրականացնում, երբեմն շահարկում էր այդ ժամանակների նախապաշարմունքները։ 1892 թվականի նոյեմբերի 16-ին Նյու Յորքի նահանգի համագումարում, ելույթի ժամանակ Քաթը, հավանաբար, ափսոսանքով ասել է, որ թեև կանայք ընտրական իրավունք չունեն, բայց «մարդասպան Սիուսին իրավունք է տրվել ընտրելու արտոնություն ունենալ, որը նա պատրաստ է վաճառել նրան, ով ավելի բարձր գին կառաջարկի»։ 1894 թվականին Քաթը կոչ է արել կրթություն չունեցող ներգաղթյալներին զրկել քվեարկելու իրենց իրավունքից․ Միացյալ Նահանգները պետք է «կտրի ետնախորշերի ձայնը և այն տա կնոջը»։ Հարավային Կարոլինայում 1919 թվականին նա օգտվում էր ռասիստական տրամադրություններից, հավաստիացնելով, որ կանաց ձայնի իրավունքի միջոցով «կամրանան սպիտակ ամերիկացիների դիրքերը, չեն նվազի»։ Այս մեջբերումը 1917 թվականին Քաթի կողմից գրված գրքի մի հատվածից է, որում Քաթը պատասխանում է հակասուֆրաժիստական փաստարկներին, այդ թվում, որ սպիտակ գերակայությունը կխաթարվի։ Նա ներկայացնում է բնակչության վիճակագրությունը՝ այդ պնդումը հերքելու համար, բայց ոչ մի կերպ չի պաշտպանում սպիտակ գերակայությունը։ Նույն գլխում նա շարունակում է ասել, որ նման առարկությունները «ծիծաղելի» են, և «բոլոր մարդիկ» պետք է ունենան քվեարկելու իրավունք։ Թեև որոշ թերթի հոդվածներում ասվում է, որ այս մեջբերումը 1917 թվականին, մասնավորապես, Միսիսիպիում և Հարավային Կարոլինայում ունեցած ելույթներից է, այդպիսի ելույթներ չեն գտնվել, և մի քանի աղբյուրներ, որոնք փաստաթղթավորում են Քերիի 1915-1920 թվականների ճանապարհորդությունները, ցույց են տալիս, որ նա այդ ընթացքում չի այցելել այդ նահանգներ։

NAWSA Սուֆրաժիստական ասոցիացիան ամենամեծ կազմակերպությունն էր, որը պայքարում էր Ամերիկայում կանանց ձայնի իրավունքի համար։ 1880 թվականից (Այովա) մինչև 1920 թվականը (Թենեսի) Քաթը տասնյակ քարոզարշավներ է ունեցել, կազմակերպել է կամավորների մեծաթիվ բանակը (1 միլիոն 1920 թվականին) և հարյուրավոր ելույթներ է ունեցել։ Սահմանադրության 19-րդ փոփոխության ընդունումից հետո Քերին թողել է ասոցիացիայի նախագահի պաշտոնը երկրորդ ամուսնու առողջական խնդիրների պատճառով։ Սակայն նա շարունակում էր կանանց իրավունքների պաշտպանությամբ խնդիրներն առաջ քաշել։ Ամուսնու մահից հետո նա դարձել է Կանանց միջազգային ալյանսի անդամ (սուֆրաժիստական կազմակերպություն), ինչպես նաև ստեղծել է Կին-ընտրողների լիգան (1920 թվականին), որի նպատակն էր օգնել, որ կանայք օգտվեն այդքան դժվարությամբ ձեռք բերված իրենց ընտրական իրավունքից։

Նույն, 1920 թվականին նա առաջադրվել է Commonwealth Land Party գաղափարապես Ջորջիստական (Georgism) կուսակցության նախագահի թեկնածու։ 1923 թվականին Նեթթի Ռոջերս Շուլերի հետ նա հրատարակել է «Կնոջ ընտրական իրավունք և քաղաքականություն. ընտրական իրավունքի շարժման ներքին պատմություն» աշխատությունը ()։

Միջազգային սուֆրաժիստական շարժում 
Քերի Քաթը նաև միջազգային սուֆրաժիստական շարժման առաջնորդներից էր։ 1902 թվականին նա օգնել է ստեղծել Կանանց ընտրական իրավունքի միջազգային դաշինք (IWSA, այժմ՝ Կանանց միջազգային միություն), որին ի վերջո ներառել է համակրող 32 երկրների ասոցիացիաներ։ 1904 թվականից մինչև 1923 թվականը Քերրին ալյանսի նախագահն էր։ Ութը տարիների ընթացքում նա զբաղվում էր ամբողջ աշխարհում կանանց իրավունքների առաջընթացով։ Իսկ Ամերիկյան սուֆրաժիստական ասոցիացիայի նախագահի պաշտոնից հեռանալուց հետո նա կենտրոնացել է ձայնի իրավունք ունենալու պայքարում կանանց օգնելու վրա։ Ալյանսը գործում է առ այսօր որպես Կանանց միջազգային դաշինք (IAW)։

Համաշխարհային պատերազմներ․ խաղաղության ջատագով 

1920-ական և 1930-ական թվականներին Քաթը հակապատերազմական գործունեությամբ էր զբաղված։ Դեռևս Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում, նրան և Ջեյն Ադամսին խնդրելեն ղեկավարել կազմակերպություն, որը խաղաղություն էր քարոզում։ Քերին հրաժարվել է առաջակցել, թեև երկմտում էր, քանի որ մի կողմից դա կանանց և տղամարդկանց համագործակցության լավ առիթ կհանդիսանար։ Իսկ մյուս կողմից, դա կվնասեր կանանց իրավունքների իր միջազգային գործունեության առաջընթացին. չէ որ նրա խաղաղության համար շարժման մեջ ներգրավվելը կնշանակեր, որ ինքը միջազգային կոնֆլիկտի մեջ ներգրավված երկրներից մեկի կողմն է գրավել։ Սակայն որոշում է կայացվել, որ Ամերիկյան սուֆրաժիստական ասոցիացիան պետք է օգնի Կարմիր խաչին, ինչպես նաև կօգնի, որ պատերազմ մեկնած տղամարդկանց աշխատանքը կանայք ստանձնեն։ Սակայն մինչև 1920 թվականի 19-րդ փոփոխության ընդունումը, նրա ուշադրությունն ամբողջովին կլանված էր սուֆրաժիզմի վրա։

Փոփոխության ընդունումից հետո Քաթը իր ուշադրությունը սևեռել է խաղաղության շարժման վրա։ Քանի որ այդ խնդրով զբաղվող գոյություն ունեցող կազմակերպություններից ոչ մեկին միանալու ցանկություն չուներ, նա, մի խումբ համախոհների հետ միասին, հիմնադրել է Պատերազմների պատճառների և խնամքի ազգային կոմիտե ()։ Խումբը պատերազմի պատճառները բաժանել է չորս կատեգորիայի՝ հոգեբանական, տնտեսական, քաղաքական և սոցիալ-ներդրողական։ Նրանք չէին մտցրել կանանց քաղաքականությունից և հասարակական ոլորտից բացառելը որպես պատճառ, չնայած նրանք հավատում էին կանանց իրավահավասարությանը։ Կազմակերպությունը հավատում էր, որ իրենց պարտքն է, որ կանայք վերջ տան պատերազմներին, քանի որ կանայք դիտվում էին որպես բարոյապես քաջ, ի տարբերություն իրենց տղամարդ գործընկերների, որոնք դիտվում էին որպես ֆիզիկապես քաջ։

Սակայն ավելի ուշ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, Քաթը հեռացել է NCCCW կոմիտեից, խոստովանելով, որ կազմակերպությունն ամենևին էլ այնպիսին չէր, ինչպիսին նա պլանավորել էր այն տեսնել․ նրան անդամակցում էին ոչ բոլոր կանայք, այլ միայն միջին դասին պատկանող սպիտակները, բացի այդ կազմակերպության գործունեությունն ուղղված չէր նրա անդամների հնարավորությունների ամրապնդմանը, այլ միայն մարդկանց միջազգային խնդիրների թեմաներով կրթելուն։

1933 թվականին, ի պատասխան Հիտլերի աճող հեղինակությանը, Քաթը կազմակերպել է Ոչ հրեա կանանց բողոքի կոմիտե ընդդեմ Գերմանիայում հրեաների հետապնդման (): Խումբը կազմել է հրեաներին հետապնդելու դեմ պետիցիա, որը ստորագրել են 9 000 ամերիկացի ոչ հրեա կանայք։ Փաստաթուղթը դատապարտում էր Գերմանիայի հրեաների նկատմամբ բռնությունը։ Քաթը ճնշում է գործադրել ԱՄՆ կառավարության վրա՝ մեղմելու ներգաղթի օրենքները, որպեսզի հրեաները կարողանան ավելի հեշտությամբ քաղաքական ապաստան ստանալ Ամերիկայում։ Իր ջանքերի շնորհիվ նա դարձել է առաջին կինը, որն ստացել է Ամերիկյան եբրայական մեդալ ()։

Քաթը տեղյակ էր իր հեղինակության մասին. 1938 թվականին նա հրաժարվել է ստորագրել նամակ՝ ի աջակցություն հունգարացի առաջատար ֆեմինիստներ Եվգենիա Մելերի (Eugénia Miskolczy Meller) և Սարոլտա Շտայնբերգերի՝ ԱՄՆ արտագաղթելու խնդրանքին։ Նա գրել էր, որ ինքը ծեր է, և նամակը կմնա նրա մահից հետո։

Կանանց հարյուրամյակի համաժողով 
Քերի Չափման Քաթը, ֆեմինիստական շարժման հարյուրամյակի ընթացքում կանանց առաջընթացը նշելու նպատակով, 1940 թվականի նոյեմբերի 25-27-ին Նյու Յորքի Astor հյուրանոցում կազմակերպել է Կանանց հարյուրամյակի կոնգրես։ 1840 թվականի հունիսի 12–23-ը Լոնդոնում կայացած առաջին Ստրկության դեմ համաշխարհային համաժողովից (World Anti-Slavery Convention) հարյուր տարի էր անցել, երբ կանանց արգելված էր խոսել և քվեարկությանը մասնակցել։ Այդ իրադարձությունը կատալիզատոր էր հանդիսացել կանանց ձայնի իրավունքի շարժման մեջ հետագա ջանքերի համար, հատկապես 1848 թվականի հուլիսի 19-20-ին Նյու Յորքի Սենեկա Ֆոլսի համաժողովի շրջանակներում տեղի ունեցածը։

Հարյուրամյակին նվիրված կանանց այս համաժողովում ընտրվել են 100 հաջողակ կանայք, դրանց թվում առաջինը՝ Էլեոնոր Ռուզվելտը, տարբեր ոլորտներում կանանց առաջընթացը ներկայացնելու համար, թեև Քաթին չի հաջողվել Ռուզվելտին համոզել, որ ներկա գտնվի համաժողովին։

Հետագայում այս համաժողովը որակվել է որպես մեդիա-իրադարձություն։

Մահ և ճանաչում 
Քերի Քաթը մահացել է սրտի կաթվածից, 1947 թվական մարտի 9-ին, Նյու Ռոշելի իր տանը։ Նա թաղված է Բրոնքսում, Վուդլոն գերեզմանատանը, իր վաղեմի գործընկերուհու՝ Նյու Յորք նահանգի սուֆրաժիստուհի՝ Մերի Գարեթ Հեյի կողքին, որի հետ նա ապրել էր ավելի քան քսան տարի։

Քաթի գործունեությունը ճանաչում էր վայելում ինչպես նրա կենդանության օրոք, այնպես էլ` նրա մահից հետո։ 1926 թվականին նրա նկարը տեղադրվել է Time ամսագրի շապիկի էջին, 1930 թվականին նա ստացել է Pictorial Review Award մրցանակ` ամբողջ աշխարհում զինաթափման իր կատարած աշխատանքի համար, իսկ 1941 թվականին նա ստացել է Chi Omega մրցանակ Սպիտակ տան կողմից՝ իր վաղեմի ընկերուհի Էլեոնոր Ռուզվելտից։ 1975 թվականին Քաթը Այովա նահանգի կանանց փառքի դահլիճը () համալրած առաջին կինն է դարձել։ 1948 թվականին կանանց 100 տարվա առաջընթացը նշող Սենեկա Ֆոլսի համաժողովի ԱՄՆ փոստային նամականիշի վրա Էլիզաբեթ Քադի Սթենթոնի Լուկրեցիա Մոթի մեջտեղում Քերի Քաթն է պատկերված։ 1982 թվականին Քաթը արժանացել է ԱՄՆ Կանանց փառքի ազգային դահլիճում () ներկայացվելու պատվին։ 1992 թվականին Այովայի հարյուրամյակի հիշատակի հիմնադրամը () Քերի Քաթին անվանել է դարի տասը ամենակարևոր կանանցից մեկը։ Նույն, 1992 թվականին Այովա նահանգի համալսարանը հիմնել է Քերի Չափման Քաթ կանանց և քաղաքականության հարցերով կենտրոնը (), իսկ Կենտրոնական համալսարանում գտնվող Հին Բուսաբանության շենքը 1995 թվականին նորոգվել և վերանվանվել է Քերի Չափման Քաթ Հոլլ։ 2013 թվականին նա առաջին չորս կանանցից մեկն էր, որին հարգանքի տուրք է մատուցվել Այովայի նվաճումների կանանց կամրջի () վրա, Դե Մոյնում

2016 թվականի օգոստոսի 26-ին (Կանանց հավասարության օր), ԱՄՆ Թենեսի նահանգի Նեշվիլ քաղաքի կենտրոնական զբոսայգում բացվել է Թենեսիի կանանց ընտրկան իրավունքի հուշարձան, որը նվիրված է Միացյալ Նահանգների Սահմանադրության տասնիններորդ փոփոխության վավերացման հիշատակին։ Քանդակախումբը կազմող ֆեմինիստ կանայք են՝ Քերի Չափման Քաթը, Աննա Դալլաս Դադլին, Աբբի Քրավֆորդ Միլթոնը, Ջունո Ֆրանկի Փիրսը, Սյու Շելթոն Վայթը։

Քերի Չափման Քաթը 2020 թվականի մարտի 28-ին հետմահու ճանաչվել է «Կանանց պատմության ազգային դաշինք»-ի պատվավոր անդամ

Կերպավորումը թատրոնում և կինոյում 
Ամերիկյան սուֆրաժիստների մասին պատմող «Երկաթե ատամներով հրեշտակները»  գեղարվեստական ֆիլմում (, 2004 թվական) Քերի Քաթի դերակատարն է Անժելիկա Հյուսթոնը։

Ձմեռային ցորեն ()՝ Քաթի Բուշի (Catherine Bush) մյուզիքլը ԱՄՆ Սահմանադրության 19-րդ փոփոխությունը (կանանց ձայնի իրավունք տալ) վավերացնելու մասին է և ներկայացնում է Թենեսիի առանցքային դերակատարումն այդ հարցում։ Պրեմիերան կայացել է Բարթերի թատրոնում (Վիրջինիա), 2016 թվականին։ Դրանից առաջ, 2014 թվականին, Պիեսների և դրամատուրգների Բարթերի ապալաչյան փառատոնի () շրջանակներում եղել է սահմանափակ թվով՝ 8 ներկայացում։ Քերի Չեփման Քաթը և Մերի Գարեթ Հեյը պիեսի կերպարներն են։

Հուշարձաններ 
Այովա նահանգում Քերի Քաթի մի քանի հուշարձաններ կան տեղադրված և շենքերի վրա ցուցանակներ, որտեղ նա բնակվել և գործել է։

Անձնական կյանք 
Թեև Քերի Քաթը երկու անգամ ամուսնացած է եղել, բայց նա մշտապես չի ապրել նրանց հետ։ Ջորջի մահից հետո նա ապրել է իր սուֆրաժիստ գործընկերուհու՝ Մերի Գարետ Հեյի (Մոլլի) հետ, որը Նյու Յորքի սուֆրաժիստների առաջնորդն էր։ Հեյը միջազգային էլիտայի շրջանակներից էր, որի համար էլ Քաթը նրա հետ էր։ Սակայն, հավանաբար, նրանց կապն առանձնահատուկ էր․ մահից հետո Քաթը պահանջել էր իրեն թաղել Հեյի կողքին և ոչ թե իր առաջին ամուսնու։ Նրա երկրորդ ամուսինը ցանկացել էր, որ իր մարմինը օգտագործեն գիտական ուսումնասիրության համար։

1928 թվականին Հեյի մահից հետո Ալդա Հեաթոն Վիլսոնը (Alda Heaton Wilson, 1873-1960) տեղափոխվել է Քաթի մոտ և նրա քարտուղարն էր, տնային տնտեսուհին և ուղեկիցը մինչև Քաթի մահը։ Վիլսոնը Քաթի ուղեկիցն էր, և Քաթի մահից հետո, հավանաբար, որպես նրա անշարժ գույքի կատարածու, վեց հատոր լուսանկարներ և Քաթի արժեքավոր իրեր նվիրել է Բրին Մար քոլեջին։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Fowler, Robert Booth. Carrie Catt: Feminist Politician (1986). 
 Van Voris, Jacqueline. Carrie Chapman Catt: A Public Life (1996).

Արտաքին հղումներ 

 The Carrie Chapman Catt Girlhood Home and Museum
 PBS Kids: Women and the Vote
 Information from the Library of Congress:  
 The Carrie Chapman Catt Collection From the Rare Book and Special Collections Division at the Library of Congress
 Carrie Chapman Catt papers, 1887–1947, held by the Manuscripts and Archives Division, New York Public Library
 Carrie Chapman Catt Papers, 1880–1958  () is housed at Smith College
 Sophia Smith Collection.
 American Memory biography of Carrie Chapman Catt
 Iowa University Carrie Chapman Catt Center for Women and Politics
 Biography.com page on Catt
 
 Michals, Debra.  "Carrie Chapman Catt".  National Women's History Museum. 2015.

ԱՄՆ-ի իրավապաշտպաններ
Կանանց իրավունքների ակտիվիստներ
Կանայք պատերազմում
Ամերիկացի սուֆրաժիստներ
20-րդ դարի ամերիկացի քաղաքական գործիչներ
Ամերիկացի լրագրողներ
Ամերիկացի ֆեմինիստներ