Ուիլյամ Ռուբին

Ուիլյամ Սթենլի Ռուբին (), Ամերիկացի արվեստագետ, նշանավորվարիչ, քննադատ, հավաքական, արվեստի պատմաբան և ժամանակակից արվեստի ուսուցիչ։

1968-1988 թվականներին Ռուբինը եղել է Նյու Յորքում գտնվող Ժամանակակից արվեստի թանգարանիվարիչ, իսկ 1973-1988 թվականներին աշխատել է որպես Գեղանկարչության և քանդակագործության բաժնի տնօրեն։ Նա առանցքային դեր է խաղացել թանգարանի հավաքածուի կառուցման գործում, մասնավորապես, ձեռք բերել է բացարձակ էքսպրեսիոնիզմի աշխատանքներ և կազմակերպել բազմաթիվ նորարարական ցուցահանդեսներ (տես ստորև)։ Նրա կրտսեր եղբայր Լորենս Ռուբինը (1933-2018) եղել է արվեստի վաճառող Նյու Յորքում և Եվրոպայում։

Կենսագրություն

Նախապատմություն և կրթություն 
Ուիլյամ Ս. Ռուբինը ծնվել է Բրուքլինում, Նյու Յորք, երեք երեխաներից ավագը։ Նրա հայրը տեքստիլի վաճառական էր, ով ուներ մի քանի գործարան։ Ռուբինը կրթություն է ստացել Բրուքլինի հանրային դպրոցներում, նախքան ընտանիքը տեղափոխվել է Ռիվերդեյլ, Նյու Յորք, որտեղ նա հաճախել է Ֆիլդսթոնի դպրոցը։ Այնտեղ նա արվեստի դասընթաց է անցել Վիկտոր Դ’Ամիկոյի մոտ, ով նաև ժամանակակից արվեստի թանգարանի կրթության տնօրենն էր։ Այդ ժամանակ Ռուբինը հետաքրքրված չէր վիզուալ արվեստով զբաղվելու համար, քանի որ նա ձգտում էր դառնալ նվագախմբի դիրիժոր։ Դպրոցն ավարտելուց հետո նա գնաց Կոլումբիայի համալսարան՝ իբր երաժշտություն սովորելու։ Նրա ուսումն ընդհատվել է բանակում ծառայողական ծառայության պատճառով։ Հռոմում (Իտալիա) գտնվելու ժամանակ նա կլառնետ էր նվագում երթի նվագախմբում։ Երբ պատերազմն ավարտվեց, նա վերադարձավ Նյու Յորք և վերսկսեց իր ուսումը Կոլումբիայի համալսարանում։ Այնտեղ նա ընդունվեց դասընթացների, որոնց դասավանդում էր արվեստի վաստակավոր պատմաբան Մեյեր Շապիրոն, որը մասնագիտացած էր ինչպես ժամանակակից, այնպես էլ միջնադարյան արվեստի մեջ։ Հետևաբար, Ռուբինը հետաքրքրվեց երկու ոլորտներով և գրեց իր դոկտորական ատենախոսությունը ֆրանսիական Ալպերի Ասսի եկեղեցու վերաբերյալ ինտերիերով, որը զարդարված էր ժամանակակից նկարիչների կողմից Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ Անրի Մատիսը, Պիեռ Բոնարը, Ժորժ Ռուոն, Մարկ Շագալը, Ժան Լյուրսան և ուրիշներ։ Ռուբինը 1949 թվականին ավարտել է Կոլումբիայի քոլեջը իտալական լեզվի և գրականության բնագավառում։ Փարիզի համալսարանում մեկ տարի սովորել է երաժշտաբանություն, այնուհետև վերադարձել է Կոլումբիա, որտեղ 1959 թվականին ստացել է արվեստի պատմության և հնագիտության դոկտորի կոչում։

Կարիերա 
1952 թվականին Ռուբինը սկսել է դասավանդել արվեստի պատմությունը Սառա Լոուրենս քոլեջում և Նյու Յորքի քաղաքային համալսարանի Հանտեր քոլեջում։ 1950-ական թվականների կեսերին նրան ծանոթացրել է Ժամանակակից արվեստի թանգարանի հիմնադիր տնօրեն Ալֆրեդ Բարի հետ, ով նրան հրավիրել է դասախոսություններ կարդալ թանգարանում և ի վերջո ծառայել որպես սյուրրալիստ նկարիչ Ռոբերտո Մատայի ցուցահանդեսիվարիչ։ 1960-ական թվականների կեսերին Ռուբինը սկսեց գրել գիրք Դադայի և սյուրրեալիզմի մասին։ Լսելով այս նախագծի մասին, Բարը նրան հրավիրեց կազմակերպել թանգարանի համար թեմայի վերաբերյալ ցուցահանդես։ Նախապատրաստելով այդ ցուցահանդեսը, Ռուբինը միացավ թանգարանի աշխատակազմին որպես մշտականվարիչ։ 1968 թվականին նա կազմակերպել և գրել է Դադա, սյուրրեալիզմ և նրանց ժառանգության կատալոգը Ժամանակակից արվեստի թանգարանի համար, իսկ նույն տարում Հարի Ն. Ռուբինի «Դադա և սյուրռեալիստական արվեստ» գիրքը, 525 էջանոց հետազոտություն այս թեմայով, հրապարակվել է։ Աբրամս, Նյու Յորք։ Թանգարանում անցկացրած տարիների ընթացքում Ռուբինը ստեղծագործություններ է ձեռք բերել մասնավոր հավաքածուի նվիրվածությամբ և կրքով (ինչն էլ նա էր)։ Գրեթե թանգարանի կողմից աշխատանքի ընդունվելուց անմիջապես հետո նա համոզեց արվեստի վաճառող Սիդնի Ջանիսին և նրա կնոջը՝ Հարրիետին, նվիրաբերել իրենց ժամանակակից արվեստի հսկայական հավաքածուն թանգարանին։ Մյուսները ներառում են Ուիլյամ Ս. Պեյլի, Նինա և Գորդոն Բունշաֆթ, Վոլֆգանգ և Ֆլորեն Մեյ Շենբորն, Ջոն Հեյ Ուիթնի, Պեգի և Դեյվիդ Ռոքֆելլեր, Մերի Սիսլեր, Ռիչարդ Ս. Զեյսլերը և մյուսները։ Նման հավաքածուներից կամ թանգարանի անմիջական գնումների միջոցով Ռուբինին հաջողվել է ձեռք բերել թանգարանի հավաքածուի ամենակարևոր արվեստի գործերից մի քանիսը. Մարսել Դուշանփը, Հեծանիվային անիվը (1913-51), Կոնստանտին Բրանկուզին, Անվերջական սյունը (1918), Պաբլո Պիկասոն, Չարնելի տունը (1944-45), Անրի Մատիսը, Օվկիանոսի հիշողությունը (1952-53) և լողավազանը (1952), Ջեքսոն Պոլլոքը, մեկը. թիվ 31 (1950). Նա նույնիսկ թանգարան է նվիրել Դևիդ Սմիթի Ավստրալիան (1951) իր սեփական մասնավոր հավաքածուից։ Թանգարանում իր պաշտոնի շնորհիվ նա կարողացավ հանդիպել Պիկասոյին և ընկերանալ նրա հետ Ֆրանսիայի հարավում գտնվող տանը։ 1971 թվականին նկարիչը թանգարանի հավաքածուի համար նվիրել է նրան իր Կուբիստական կիթառը (1914), իկոնիկ մետաղական և մետաղական քանդակ, և տարիների ընթացքում Ռուբինը կարևոր դեր է խաղացել թանգարանի համար նկարչի բազմաթիվ այլ կարևոր աշխատանքների ձեռքբերման գործում։

Ցուցահանդեսներ 
Ի լրումն «Դադա, սյուրռեալիզմը և նրանց ժառանգությունը» (1968), թանգարանում իր պաշտոնավարման ընթացքում Ռուբինը կազմակերպեց այնտեղ անցկացվող ամենակարևոր և հիշարժան շոուները, որոնցից մի քանիսն այսօր կարող են դասակարգվել որպես բլոկբաստերներ (չնայած այդ տերմինն այն ժամանակ հայտնի չէր։ օգտագործումը թանգարանային ցուցահանդեսները նկարագրելու համար)։ Նա սովորություն էր դարձրել տեղադրել այս շոուները, երբ պտտվում էր պատկերասրահներում հաշմանդամի սայլակով (դահուկային վթարի հետևանքով նա մի ոտքից մասամբ կաղ էր), ղեկավարում էր աշխատանքի տեղավորումը, ինչպես սիմֆոնիկ նվագախմբի դիրիժորը, այն կարիերան, որը նա ունեցել է ավելի վաղ։ Քանի որ նա հայտնի կոլեկցիոներ էր, նույնիսկ մինչ թանգարան գալը, Ռուբինը հատուկ ջանքեր գործադրեց ընկերանալու ժամանակակից արվեստագետների հետ, որոնց աշխատանքները նա հավաքել էր։ Ամենաբեղմնավոր և մնայուն հարաբերությունները եղել են ամերիկացի աբստրակտ նկարիչ Ֆրենկ Ստելլայի հետ, ում համար նա կազմակերպել է երկու համապարփակ ցուցահանդես՝ մեկը 1970-ին և մյուսը 1987-ին։ Ամերիկացի արվեստի պատմաբաններ Ջոն Ռևալդի և Թեոդոր Ռեֆի հետ համատեղ 1978-ին կազմակերպել է «Սեզանը. Ժամանակակից աշխատանքը» հուշարձանային ցուցահանդեսը, որը ներառում է արվեստագետի կյանքի վերջին տասնամյակի աշխատանքները, որը 20-րդ դարի սկզբին առավել մեծ ազդեցություն է ունեցել մոդեռնիզմի զարգացման վրա։

1970-ականների վերջերին թանգարանը պետք է փակվեր հիմնովին վերանորոգման համար, ուստի Ռուբինը օգտվեց հնարավորությունից՝ ներկայացնելու Պաբլո Պիկասո. Հետադարձ հայացք (1980 թ.), ցուցադրություն, որը լցրեց ամբողջ թանգարանը նկարչի յոթանասունհինգ տարվա համապարփակ ուսումնասիրությամբ։ կարիերա. Դրան հաջորդեց Պրիմիտիվիզմը քսաներորդ դարի արվեստում. ցեղերի և ժամանակակիցի հարազատությունը (1984), որը նա կազմակերպեց արվեստի պատմաբան Քըրք Վարնեդոեի հետ։ Դա նրա ամենահակասական ցուցահանդեսն էր, քանի որ քննադատները դժգոհում էին, որ աֆրիկյան և օվկիանոսային արվեստի օրինակները դրանց ազդեցության տակ գտնվող ժամանակակից գործերի հետ համեմատելու գործընթացում պարզունակ արտեֆակտները կորցրել են իրենց սկզբնական իմաստն ու նշանակությունը։ «Այն կարծիքը, որ արվեստի գործին կարելի է նայել որպես մաքուր ձև, ինձ թվում է հիմարություն», - բացատրեց նա գրող Քելվին Թոմկինսին։ «Եթե աշխատանքը գալիս է ձեզ վրա, այն գալիս է այն ամենով, ինչ ունի, միանգամից»։

Ռուբինի վերջին երկու խոշոր ցուցահանդեսները նվիրված էին Պիկասոյին։ Առաջին, Պիկասոն և Բրակեն. Պիոներական կուբիզմը (1989), փորձել է վերլուծել այս երկու նկարիչների աշխատանքների միջև ինտիմ և բարդ փոխանակումը կուբիզմի ձևավորման կարևոր ժամանակահատվածում, իսկ երկրորդը, Պիկասոն և դիմանկարը (1996), հետևել է նկարչի բազմաթիվ փորձերին գրավել իր ընկերների և գործընկերների էությունը, հատկապես այն կանանց և կանանց, ովքեր մտել և դուրս եկել են իր կյանքից ՝ որպես նրա մոդելներ և մուսաներ։

Անձնական կյանք և մահ 
1960-ական թվականների վերջին Ռուբինը տեղափոխվել է Նյու Յորքի 13-րդ փողոցում և Բրոդվեյում գտնվող մի մեծ վրան, որը նա լցրել է Բացառական էքսպրեսիոնիզմի ժամանակաշրջանի արվեստի օրինակներով (Ջեքսոն Պոլլոք, Ֆրանզ Քլայն, Բարնեթ Նյուման, Ադոլֆ Գոտլիբ, Հանս Հոֆմանը, Ուիլեմ դե Քունինգը, Ռոբերտ Մատերվելը, Քլիֆորդ Ստիլը, Մարկ Ռոթկոն, Հերբերտ Ֆերբերը, Դևիդ Սմիթը, ինչպես նաև ժամանակակից մի շարք նկարիչների նկարներով և քանդակներով (Ֆրենկ Ստելլա, Ջասպեր Ջոնս, Քենեթ Նոլանդ, Լարի Բելլ, Ջուլս Օլիցկին, Մորիս Լուիս, Ջորջ Սեգալը (հեղագործ), Ռոյ Լիչթենշտեյնը և այլն)։ Այստեղ Ռուբինը կազմակերպում էր նկարիչների, արվեստի պատմաբանների, դիլերների և քննադատների հավաքներ։ 1967 թվականին արված մի հիշարժան լուսանկարում նա խոսում էր Ֆրենկ Ստելլայի, Բարբարա Ռոուզի, Լարի Պունսի, Լուսինդա Չայլդսի, Ուայլդեր Գրինի, Աննալի և Բարնեթ Նյումանի և Ֆիլիս Հատիսի հետ (որին հետագայում ամուսնացավ)։ 1960-ականների վերջին Ռուբինը գնել է հող Ֆրանսիայի հարավում՝ Փիկասոյի բնակության վայրից ոչ հեռու և սկսել է այնտեղ տուն կառուցել։ Լո Պլան-դե-լա-Տուր գյուղում այն պալատային հողավարձ էր օլիմպիական չափի լողավազանով, որը նա անվանում էր L Ōubradou, Ōubradou, պրովենցալերեն «աշխատասենյակ», քանի որ նրա գրառումների մեծ մասը կատարվել է այնտեղ ամառային ամիսներին։ Ռուբինը ապրել է Նյու Յորքում, բայց նաև բնակություն է ունեցել Նյու Յորքի Պաունդ Ռիջ քաղաքում, որտեղ ձեռք է բերել հազվագյուտ և էկզոտիկ ծառեր։ Իր հյուրասենյակից վերահսկել է դրանց տեղադրումը շրջակա լանդշաֆտում, ինչպես սիմֆոնիկ նվագախմբի վարորդը։ Մի քանի տարի առողջական վիճակի վատթարացումից հետո նա մահացավ 2006 թվականին իր Պաունդ Ռիջի տանը 78 տարեկանում։

Ազդեցություն 
Ռուբինի պաշտոնը Ժամանակակից արվեստի թանգարանում նրան դարձրել է իր ժամանակի արվեստի աշխարհում ամենահզոր և ազդեցիկ անհատներից մեկը, բայց նա ի վերջո հասկացել է, որ ժամանակն է, որ երիտասարդ սերունդը ստանձնի պաշտոնը, ուստի նա 1988 թվականին թոշակի է անցել ՝ նշանակելով Կիրք Վարդենդոյին (որի հետ միասին 1984 թվականին կազմակերպել էր Պրիմիտիվիզմի ցուցահանդեսը) իր ընտրված հաջորդը։ Վարդենդոն մահացել է քաղցկեղից 2003 թվականին 57 տարեկանում, և պաշտոնը վերջապես զբաղեցրել են երեք տարբեր կուրատորներ։

Արվեստագետներ 
Իր կարիերայի վերջում Ռուբինը ասել է, որ հույս ուներ, որ իր ցուցահանդեսները իմաստալից ազդեցություն կունենան նկարիչների վրա։ «Ես անձամբ շատ հետաքրքրված եմ ցուցահանդեսների ազդեցությամբ նկարիչների և, հետևաբար, արվեստի պատմության վրա», - բացատրեց նա։ Որքան հասարակությունն ավելի շատ է դրանցով զբաղվում, այնքան ավելի լավ է։

Մրցանակներ 
Շվեյցարիա, պատվավոր լեգիոն

Աշխատանքներ 
2005 թվականին նկարիչ Քեթլին Գիլյեն նկարել է Ռուբինին Պիկասոյի կերպարով, ինչպես նա հայտնվել է Անրի Կարտիեր-Բրեսոնի լուսանկարչական դիմանկարում։

Գրքեր 
Մատա (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1957)

Ժամանակակից սուրբ արվեստը և Ասսիի եկեղեցին (Նյու Յորք. Կոլումբիա համալսարանի մամուլ, 1961)

Դադա և սյուրրեալիստական արվեստ (Նյու Յորք. Աբրամս, 1968)

Պիկասոն Ժամանակակից արվեստի թանգարանի հավաքածուում (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1971)

Անդրե Մասսոն [քարոլին Լանչների հետ] (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1976)

Սեզան. Վերջին աշխատանքը [Ջոն Ռևալդի և Թեոդոր Ռեֆի հետ] (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1978)

Պաբլո Պիկասո. Վերադարձ (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1980)

Պրիմիտիվիզմը 20-րդ դարի արվեստում. Տրիբալի և ժամանակակիցի համախտանիշը [Քիրք Վարդենդոյի հետ] (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1984)

Պիկասո և Բրակե. Կուբիզմի առաջատար (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1989)

Պիկասո և դիմանկարներ (Նյու Յորք. Ժամանակակից արվեստի թանգարան, 1996)։

Բիբլիոգրաֆիա 

 Picasso, Pablo; Rubin, William S.; Fluegel, Jane; Museum of Modern Art (1980). Pablo PicassoA RetrospectiveThe Museum of Modern Art, New York (May 22Sept. 16, 1980). New York City:  Museum of Modern Art.  .
 Rubin, William Stanley; Picasso, Pablo; Braque, Georges; Museum of Modern Art (1989). Picasso and Braque: Pioneering Cubism. New York City:  Museum of Modern Art; Boston:  Bulfinch Press (distributor). .
 Rubin, William Stanley; Seckel, Hélène Seckel; Cousins, Judith (1995). Les Demoiselles d'Avignon.  New York City:  Museum of Modern Art; H.N. Abrams. 

. Frank Stella 1970-1987 MOMA

 Cremonini, Timeless monumentality, New York, 1957, in Painting and Drawing from the William Louis-Dreyfus Foundation, Fairfield University Art Museum, 2016

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Smith, Roberta (January 24, 2006).  "William Rubin, 78, Curator Who Transformed MoMA, Dies".  The New York Times.  Retrieved February 8, 2012.
 Staff (January 26, 2006).  "William Rubin, 78; Painting, Sculpture Curator at N.Y. Modern Art Museum".  Associated Press (via the Los Angeles Times).  Retrieved February 8, 2012.
 Entry in the Britannica Online Encyclopedia
 Entry in the Dictionary of Art Historians