Սև Օրփեոս

«Սև Օրփեոս» (,), 1959 թվականի գեղարվեստական ֆիլմ։ Ռեժիսորը Մարսել Կամյուն է, նկարահանվել է ըստ Վինիսուս դի Մորայսի «Օրփեոսը Կոնսեյսան ֆավելայից» պիեսի։ Այդ պիեսը առասպել է Օրփեոսի մասին Ռիո դե Ժանեյրոյում։ 1959 թվականին Կաննի կինոփառատոնում արժանացել է «Ոսկյա արմավենու ճյուղ» մրցանակին, իսկ 1960 թվականին՝ «Օսկար լավագույն օտարալեզու ֆիլմի համար»։

Սյուժե 
Ռիոյում ամենամյա կառնավալների ժամանակն էր։ Այդ ժամանակ կարելի է առանց որևէ սահմանափակումների և ինքնատիրապետման տրվել ուրախությանը, երաժշտությանը և պարին։

Օրփեոսը (Բրենո Մելո) աշխատում է որպես տրամվայի վագոնավար, կիթառ է նվագում։ Օրփեոսը նշանված է Միրայի հետ (Լուրդես դի Օլիվեյրա)։ Միրա՝ բավականին արտասովոր կին, նա ամեն օրն ապրում է այնպես, ինչպես կառնավալին կապրեր։

Բայց Օրփեոսը պետք է սիրեր Էվրիդիկային (Մարպեսա Դաուն)՝ հենց նոր Ռիո տեղափոխված, աղջիկ, ով այցելել էր իր հորաքրոջ աղջկան՝ Սերաֆնային (Լեա Գարսիա)։ Էվրիդիկան հակադրված էր լքել հայրենի քաղաքը, թաքնվելով խորհրդավոր օտարի հետապնդումներից, ով, սակայն եկել էր իր հետևից։

Քննադատություն 
Պատկերը 1959 թվականին Կաննի կինոփառատոնում արժանացել է «Ոսկյա արմավենու ճյուղ» մրցանակին, որտեղ քննադատությունը նախ և առաջ նշել է ոչ թե Օրփեոսի և Էվրիդիկայի մասին դիցաբանության էկրանին ոչ բնագիր կատարումը, այլ բրազիլական մշակույթի յուրօրինակության և պոետիկայի ցուցադրումը։ Բարձր գնահատականներ է ստացել Լուիս Բոնֆայի և Անռոնիո Կարլոս Ջոբինի երաժշտական նվագակցությունը, ինչպես նաև Մարպեսա Դաունի և ֆրանսիացի կինոռեժիսորի կնոջ վառ դերասանական աշխատանքը։

Չնայած մշայույթի նախարարության մասնագիտացված հանձնաժողովի հավանության՝ ֆիլմն արգելված էր ցուցադրել ԽՍՀՄ-ում՝ ԽՄԿԿ-ի որոշմամբ։ «Այդ պատկերում սևամորթներն ըստ էության ներկայացված են գաղութատիրական տեսանկյունից՝ ինչպես հասարակ «Բնության երեխաներ», որոնց գերիշխում են կույր կենսաբանական բնազդը և կրոնական էքստազը», - ասվում էր ԽՄԿԿ մշակութային բաժնից՝ Դ․ Ա․ Պոլիկարպովի և Վ․ Ե․ Բասկակովի կողմից ուղարկված գրության մեջ։

Սակայն չնայած դրան ֆիլմի երաժշտությունը՝ հատկապես Լուիս Բոնֆայի «Կարնավալի առավոտ» երգը (), ԽՍՀՄ-ում հայտնիության արժանացավ և անգամ հրապարակվեց գրամաֆոնի սկավառակում։ Այն կատարեցին «Մելոդիա» անսամբլը, երգչուհիներ Էդիտա Պիեխան (1964) և Վեներա Մայսուրաձեն (1966), Ռաուֆա Բաբաևի և Ալեկսեյ Գլեբովիչ Կուզնեցովի ջազ-քառյակները «Կանաչ բոց» ֆիլմում։

1965 թվականին Հարավային Կալիֆոռնիայի համալսարանի կինոյի ֆակուլտետում սովորող Ջորջ Լուկասը նկարահանեց իր առաջին ֆիլմը՝ «Կյանքի հեռանկար», որտեղ օգտագործվում էր Անտոն Կարլոս Ժոբինի «A Felicidade-Batucada» կոմպոզիցիան։

Դերերում

Մրցանակներ 

 «Ոսկյա արմավենու ճյուղ» Կաննի 959 թվականի կինոփառատոնում
 «Օսկար լավագույն օտարալեզու ֆիլմի համար»։ (1960).

Արտաքին հղումներ

Ծանոթագրություններ 

1959 ֆիլմեր
«Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակի դափնեկիր ֆիլմեր
Իտալական դրամա ֆիլմեր
Ֆրանսիական ֆիլմեր
Պորտուգալերեն ֆիլմեր