Հավանականության խաղ

Հավանականության խաղ. խաղ, որի ելքի վրա խորապես ազդել են որոշակի պատահականությամբ ընտրված միջոցները. մրցակիցները կարող են գրազ գալ փողի կամ դրամական արժեք ունեցող որևէ այլ առարկայի վրա։ Հաճախակի գործածվող միջոցներն են զառը, պտտվող հոլերը (), խաղաթղթերը, պտտվող անիվները () կամ տարայից հանվող համարակալված գնդակները։

Այլընտրանքային է հմտության խաղը, որի ելքը գլխավորապես որոշվում է ոչ թե հավանականությամբ, այլ մտավոր կամ ֆիզիկական հմտությամբ։

Մինչդեռ հավանականության խաղը կարող է ունենալ հմտության տարր. հավանականությունն ընդհանուր առմամբ ավելի մեծ դեր է խաղում ելքը որոշելիս։ Հմտության խաղը ևս կարող է ունենալ հավանականության տարր, բայց հմտությունը ավելի մեծ դեր է խաղում ելքը որոշելիս։

Ցանկացած հավանականության խաղ, որը ներառում է դրամային արժեք ունեցող որևէ իր, մոլախաղ է։

Մոլախաղը հայտնի է գրեթե բոլոր մարդկային հասարակություններում, չնայած որ շատ երկրներ ընդունել են սահմանափակող օրենքներ։ Առաջին մարդիկ օգտագործել են ոչխարների հոդերի ոսկրերը որպես զառ։ Որոշ մարդիկ մոլախաղի նկատմամբ ստեղծել են հոգեբանական կախվածություն, և նույնիսկ խաղը շարունակելու համար կարող են վտանգել ապրուստն ու բնակարանը։

Որոշ հավանականության խաղեր կարող են նաև ունենալ որոշակի հմտության աստիճան։ Սա հատկապես իրական է, երբ խաղացողը կամ խաղացողները որոշում են խաղալ՝ հիմնվելով նախորդ կամ ոչ լիարժեք գիտելիքի վրա, ինչպես օրինակ՝ մահակը (): Այլ խաղերում, ինչպես օրինակ պտուտախաղը և բաքարան (), խաղացողը կարող է միայն ընտրել խաղադրույքի չափը և, թե ինչի վրա է խաղադրույք անում, մնացածը հավանականության վրա է, հետևաբար այս խաղերը դեռ համարվում են հավանականության խաղ և քիչ հմտություն են պահանջում։ «Հավանականության» և «հմտության» միջև տարբերությունը ուղղակիորեն կապված է, որովհետև մի քանի երկրներում հավանականության խաղերը անօրինական են կամ առնվազն վերահսկվող, բայց հմտության խաղերը՝ ոչ։ Ստանդարտ սահմանում չլինելու պատճառով, օրինակ՝ պոկերը Գերմանիայում համարվել է որպես հավանականության խաղ, իսկ Նյու Յորքի ֆեդերալ դատավորի կողմից՝ որպես հմտության խաղ։

Կախվածություն 

Մարդիկ, ովքեր ներգրավվում են հավանականության խաղերում և մոլախաղերում, կարող են ձեռք բերել ուժեղ կախվածություն։ Սա կոչվում է հոգեպաթոլոգիկան մոլախաղության հոգեկան հիվանդություն։

Ըստ հոգեվերլուծաբան Էդմունդ Բերգլերի (), գոյություն ունի պաթոլոգիական մոլախաղով զբաղվողների վեց հատկանիշներ.

 Նրանք պետք է հաճախակի խաղան. հարցը կայանում է նրանում, թե երբվանից է խաղալը «չափից շատ» համարվում
 Խաղը բոլոր հետաքրքրություններից առաջնային է դառնում
 Խաղացողը լավատես է, որ ձախողման կրկնվող փորձառություն տեղի չի ունենա
 Խաղացողը երբեք կանգ չի առնում, մինչև չհաղթի
 Չնայած նախազգուշացումների, որ նրանք սկզբնապես խոստանում էին,  ի վերջո շատ ռիսկերի են դիմում
 Խաղի յուրաքանչյուր փուլ իր մեջ պարունակում է հանկարծակի ոգևորության (սարսռացնող զգացողություն, ոգևորություն, լարում և՛ ցավագին, և՛ հաճելի) սուբյեկտիվ փորձառություն

Տես նաև 

 Պատահական պրոցես 
 Խաղի դասակարգում 
 Մոնտի Հոլի պարադոքս 
 Հմտության խաղ 
 Ռուսական ռուլետկա 
 Մոլախաղի կործանում

Ծանոթագրություններ 

Խաղաձևեր
Կախվածություններ