Ռոջերս և Համերսթայն

Երգահան Ռիչարդ Ռոջերսը (1902-1979) և երգի խոսքերի հեղինակ Օսկար Համերսթայն II-ը (1895-1960) (հաճախ նրանց միասին անվանում են պարզապես Ռոջերս և Համերսթայն) կազմել են 1940-ականների և 1950-ականների մյուզիքլ ժանրում մասնագիտացված ամենահայտնի հեղինակային ​​տանդեմը։ Այս համագործակցությունը համարվում է ամենահաջողը Բրոդվեյի երաժշտական ​​թատրոնի պատմության մեջ։

Նրանց համահեղինակած բրոդվեյյան մյուզիքլներից ամենահայտնի և նշանակալի հնգյակը կազմող «Օկլահոմա՛» (1943 թվական, նրանց առաջին համատեղ աշխատանքը այն ժամանակվա երաժշտական ​​պիեսի նոր ժանրում), «Կարուսել» (1945 թվական), «Խաղաղ օվկիանոսի հարավը» (1949 թվական), «Թագավորը և ես» (1951 թվական) և «Երաժշտության հնչյունները» (1959 թվական) մյուզիքլները  հսկայական ազդեցություն են ունեցել այն ժամանակվա երաժշտական ​​թատրոնի վրա։

Այս մյուզիքլներից բազմաթիվ երգեր դարձել են փոփ երգերի ստանդարտներ (հաճախ կատարվող դասական նմուշներ)։

Ռոջերսը և Համերսթայնը ունեին իրենց ուրույն ձայնը։ Ինչպես նշվում է Քեն Բլումի «Բրոդվեյի հանրագիտարան»-ում՝ այն երաժշտությունները, որոնք Ռոջերսը գրել է Համերսթայնի բանաստեղծությունների հիման վրա, «ավելի էքսպանսիվ էին և թեթև», քան նրանք, որոնք նա գրել էր Լորենց Հարթի տեքստերի համար։ «Համերսթայնի բանաստեղծությունները ջերմ և մարդկային էին և շոշափում էին այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են հանդուրժողականությունն ու ըմբռնումը»։ Չնայած քննադատները Համերսթայնին մեղադրում էին չափից դուրս «քաղցրացնելու» մեջ։ «Continuum Companion to Twentiethth Theater Theatre» գրքում նաև նշվում է, որ Ռոջերսի և Համերսթայնի հինգ ամենահաջողված միջազգային մյուզիքլները ( «Օկլահոմա», «Կարուսել», «Խաղաղ օվկիանոսի հարավը», «Թագավորը և ես», «Երաժշտության ձայները») երաժշտական ​​առումով ավելի ծանրակշիռ և վոկալային առումով ավելի պահանջկոտ էին, քան Ռոջերսի նախկին մյուզիքլները։

Նրանց ստեղծագործություններում նաև նշում են այն, թե ինչ մանրակրկտությամբ են երաժշտությունն ու պարը ինտեգրվել սյուժեում։ Ենթադրվում է, որ նրանք «հեղափոխություն կատարեցին իրենց երկրի երաժշտական ​​կատակերգության մեջ» (այն իմաստով, որ իրենց մյուզիքլներում, սկսած հենց առաջինից՝ «Օկլահոմա»-ից, երաժշտական ​​համարները ոչ միայն երաժշտական ​​ներդիրներ էին, այլ շարունակում էին պատմել պատմություն և սյուժեի մաս էին կազմում)։ Ինչպես գրում է Քեն Բլումը, այս աշխատանքը «փոխեց երաժշտական ​​թատրոնի ուղղությունը և խախտեց համաձայնությունների մեծ մասը, որոնք ստանդարտ կերպով պահպանվում էին (այս ժանրում)»։ Հենց «Օկլահոմա»-ի հետ էր, որ երաժշտական ​​ներկայացումը վերջապես դարձավ արվեստի կարևոր ձև։

Մինչ Համերսթայնը, Ռիչարդ Ռոջերսը երկար տարիներ աշխատել է երգի խոսքերի հեղինակ Լորենց Հարթի հետ (սկսած 1919 թվականից) բայց 1940-ականների սկզբին մարել էր վերջինիս ինչպես ֆիզիկական առողջությունը, այնպես էլ բարոյականը (ալկոհոլ և դեպրեսիա), և (ըստ տարբեր աղբյուրների) 1941 թվականին կամ 1942 թվականին Ռոջերսը սկսում է գրել Համերսթայնի հետ համատեղ։ (Համերսթայնը, իր հերթին, այդ շրջանում մի շարք անհաջողություններ ուներ կապված իր մյուզիքլների / օպերետների հետ, և, որպես հեղինակ, նրան արդեն համարում էին սպառված)։ Նրանց գործընկերությունը պաշտոնական դարձավ 1943 թվականին, երբ մահացավ Հարթը։

Գործընկերությունը խզվել է Համերսթայնի մահվան հետ մեկտեղ՝ 1960 թվականին։ Դրանից հետո Ռոջերսը նախ մի մյուզիքլ է գրել իր սեփական բանաստեղծությունների համար («No Strings», 1962), իսկ հետո (ընդհուպ մինչև 1970-ականների վերջը՝ «Remember Mama», լույս է տեսել Ռոջերսի մահվան տարում, 1979 թվականին) աշխատել է տարբեր հեղինակների հետ, բայց նախկին հաջողությունը այդ աշխատանքները չեն ունեցել։ Եվ մշտական համահեղինակ ինչպես նախկինում էր, նա չի ունեցել։

Ռոջերսի և Համերսթայնի աշխատանքներին (ինչպես մյուզիքլներին, այնպես էլ ֆիլմերին) նվիրված մրցանակների թվում են` 35 «Թոնի» թատերական մրցանակ, 15 «Օսկար», երկու Պուլիցերյան մրցանակ, երկու «Գրեմմի» և երկու «Էմմի» հեռուստատեսային մրցանակ։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 Ռոջերս և Համերսթայն  AllMusic կայքում

«Գրեմմի» մրցանակի դափնեկիրներ
Համահեղինակներ
Երաժշտական դուետներ
Ամերիկացի կոմպոզիտորներ