Բակունինից Լական

Բակունինից մինչև Լական. հակաավտորիտարիզմը և իշխանության տեղաբաշխումը Սաուլ Նյումանի քաղաքական փիլիսոփայության մասին գիրք է, որը հրատարակվել է 2001 թվականին։ Այն ուսումնասիրում է անարխիստական տեսության էական բնութագրերը, որը պնդում է, որ կառավարությունը և հիերարխիան սոցիալական կազմակերպման անցանկալի ձևեր են։ Նյումանը ձգտում է դուրս գալ դասական անարխիզմին պարտադրված այս բնութագրերի սահմանափակումներից՝ օգտագործելով պոստստրուկտուրալիստական մտքի հասկացությունները։

Կիրառելով պոստստրուկտուրալիստական տեսությունը անարխիզմի վրա՝ Նյումանը ներկայացնում է հետանարխիզմի պատմությունը։ Նրա հետանարխիզմը ավելի առարկայական է, քան նախկին մտածողների մոտ, և ազդել է փիլիսոփայության հետագա մոտեցումների վրա։ Պոստմոդեռն փիլիսոփայությանը թշնամաբար տրամադրված անարխիստական ​​շարժման մթնոլորտում թողարկված «Բակունինից մինչև Լական»-ը քննադատության է ենթարկվել ժամանակակից անարխիզմի վատ ըմբռնման և դրա հետ առնչվելու համար։

Նախապատմություն 

Գիրքը թողարկվել է քաղաքակրթության քննադատների (հիմնականում անարխո-պրիմիտիվիստների, որոնցից օրինակ՝ Ջոն Զերզան) և նրա կողմնակիցների (հատկապես Մյուրեյ Բուքչինի) միջև նոր վերածնված անարխիստական շարժման վեճի համատեքստում։ Թեև Զերզանը և Բուքչինը խիստ անհամաձայնություններ ունեն քաղաքակրթության, տեխնոլոգիայի և լեզվի արժանիքների վերաբերյալ, սակայն ծաղրում էին պոստմոդեռնիզմը՝ որպես անհատին զրկող և գոյություն ունեցող կարգերն ամրապնդող։ Մեկ այլ կարևոր գործոն, որն ազդեց գրքի թողարկման ինտելեկտուալ մթնոլորտի վրա, 1990-ական թվականներին ակադեմիայում անարխիստական ​​տեսության վերագտնումն էր։

Բովանդակություն 

Փիլիսոփայության պրոֆեսոր Թոդ Մեյը պնդում է, որ գրքի ընդհանուր նպատակն է «առաջարկել իշխանության, և հատկապես քաղաքական իշխանության, ընդհանուր պատկերացումների ձևերի քննադատությունը»։ Նյումանը համառորեն հարցադրում է անում, թե ինչպես կարող է անարխիզմը զերծ մնալ ճնշումների այն ձևերի վերարտադրումից, որոնք նա ձգտում է հաղթահարել։

Նյումանը դասական անարխիզմի մեջ ներառում է պոստստրուկտուրալիստական մտքի այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են հետհումանիզմը և հակաէականիզմը։ Ի տարբերություն Մեյի, որի հետանարխիզմը այս երկուսի համակցությունն է, Նյումանը փորձում է դուրս գալ և՛ անարխիզմից, և՛ պոստստրուկտուրալիզմից։ Նա առաջարկում է, որ «օգտագործելով պոստստրուկտուրալիստական քննադատությունը՝ կարելի է տեսականացնել քաղաքական դիմադրության հնարավորությունը՝ առանց էական երաշխիքների. պոստանարխիզմի քաղաքականություն… ներառելով անարխիզմի բարոյական սկզբունքները էականիզմի պոստստրուկտուրալիստական քննադատության հետ, հնարավոր է հասնել գերիշխանության դեմ դիմադրության էթիկապես գործունակ, քաղաքականապես հիմնավոր և իսկապես ժողովրդավարական հասկացության»։

Նյումանը կենտրոնանում է հատկապես Ժիլ Դելեզի, Ժակ Դերիդայի և հոգեվերլուծաբան Ժակ Լականի աշխատանքների վրա։

Կարծիքներ 

Գիրքը, որն ուղղված էր ոչ թե անարխիստական, այլ ակադեմիական լսարանին, քննադատվեց «Anarchy: A Journal of Desire Armed»-ում անարխիստական ​​տեսության ոչ բարդ, մակերեսային ըմբռնման և ներգրավվածության համար։ Գովաբանելով գրքի՝պոստստրուկտուրալիստ փիլիսոփաների մասին հատվածը, գրախոս Սաշա Կ-ն պնդում էր, որ «Նյումանը օգտագործում է Կրոպոտկինին և Բակունինին որպես անարխիզմի իր փոխարինողներ ընդհանրապես և, իր հերթին, յուրաքանչյուրից ընդամենը մի քանի մեջբերումներ՝ հիմնավորելու իր տեսակետը»։ Նա կասկածի տակ դրեց, թե արդյոք Նյումանի կողմից ժամանակակից անարխիստներին մարդկային էության էական ընկալման վերագրումը ճշմարիտ էր՝ եզրակացնելով, որ եթե գիրքն ընդուներ «անարխիզմի ավելի քիչ միաչափ հայացք», ապա նա պետք է հրաժարվեր «մեծ մասից», ինչը դարձնում է պոստանարխիզմը հետանարխիզմ։

New Formulation-ի գրախոս Մայքլ Գլավինը վկայակոչեց Նյումանի անտեղյակությունը անարխիստական ​​ապակենտրոնացված իշխանության նախաձեռնության և անարխիստական ​​կազմակերպման ձևերի, ինչպիսիք են արհմիությունները, ֆեդերացիաները և շահագրգիռ խմբերը, որպես ապացույց, որ նա չկարողացավ հասկանալ իշխանությունը և սխալմամբ այն կապել է գերակայության հետ։

Ծանոթագրություններ

Տես նաև

Արտաքին հղումներ 

"From Bakunin to Lacan: Anti-authoritarianism and the dislocation of power" , Newman's PhD thesis at R.A. Forum.