Ագրարային քաղաքականություն

Ագրարային քաղաքականություն, կամ գյուղատնտեսական քաղաքականություն, քաղաքականություն, որն ուղղված է գյուղատնտեսական արտադրության և ագրոբիզնեսի այլ ոլորտների դինամիկ և արդյունավետ զարգացմանը։

Ագրարային քաղաքականության նպատակները 
Գյուղատնտեսական քաղաքականության խնդիրների լայնության և տեսակների օրինակ կարելի է գտնել Ավստրալիայի գյուղատնտեսական և ռեսուրսների տնտեսագիտության բյուրոյի «Ավստրալիայի և Նոր Զելանդիայի գյուղատնտեսական տնտեսություններ» հոդվածում, որտեղ ասվում է, որ իրենց արդյունաբերական գյուղատնտեսական արդյունաբերության առջև ծառացած հիմնական խնդիրներն ու մարտահրավերներն են.
 շուկայավարման նպատակները և սպառողների ճաշակը։
 միջազգային առևտրի պայմաններ (համաշխարհային շուկայի պայմաններ, առևտրի խոչընդոտներ, կարանտին և տեխնիկական խոչընդոտներ, համաշխարհային մրցունակության և շուկայի իմիջի պահպանում, ներմուծման և արտահանողների առողջության վրա ազդող կենսաանվտանգության խնդիրների կառավարում)։
 կենսաանվտանգություն (վնասատուներ և հիվանդություններ, ինչպիսիք են տավարի սպունգաձև էնցեֆալոպաթիան, թռչնի գրիպը, դաբաղը, ցիտրուսային քաղցկեղը և շաքարեղեգի ցեխը)։
 ենթակառուցվածքներ (օրինակ՝ տրանսպորտ, նավահանգիստներ, հեռահաղորդակցություն, էներգետիկա և ոռոգման օբյեկտներ)։
 կառավարման հմտություններ և աշխատուժի առաջարկ (բիզնեսի պլանավորման պահանջների աճով, շուկայի իրազեկվածության բարձրացմամբ, ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառմամբ, ինչպիսիք են համակարգիչները և գլոբալ դիրքավորման համակարգերը և բարելավված ագրոնոմիական կառավարումը, ժամանակակից ֆերմերային տնտեսությունների ղեկավարները պետք է ավելի հմուտ դառնան։ Օրինակներ. հավաքագրման համակարգերի մշակում, որոնք ապահովում են աշխատանքի շարունակականությունը ուժեղ սեզոնային գագաթնակետ ունեցող ոլորտներում, ժամանակակից հաղորդակցման միջոցներ, շուկայի հնարավորությունների ուսումնասիրություն, հաճախորդների կարիքների ուսումնասիրություն, բիզնես պլանավորում, ներառյալ ֆինանսական կառավարում, գյուղատնտեսության նորագույն մեթոդների ուսումնասիրություն, ռիսկերի կառավարման հմտություններ)։
 համակարգում (գյուղատնտեսական հետազոտությունների և զարգացման քաղաքականության ավելի համահունչ ազգային օրակարգ, հետազոտական ​​ներդրողների ներգրավվածության ավելացում աշխատանքային ծրագրերի մշակման ծառայություններ մատուցողների հետ համագործակցության մեջ, գիտահետազոտական ​​գործունեության ավելի սերտ համակարգում ոլորտներում, հետազոտական ​​կազմակերպություններում և հիմնախնդիրներում, և ներդրումներ մարդկային կապիտալում՝ ապագա որակյալ գիտական կադրերի ռեզերվ ապահովելու համար)։
 տեխնոլոգիաներ (հետազոտություն, իրականացում, արտադրողականություն, գենետիկորեն ձևափոխված (ԳՄ) մշակաբույսեր, ներդրումներ)
 ջուր (մուտքի իրավունքներ, ջրի առևտուր, շրջակա միջավայրի արդյունքների հասնելու համար ջրի ապահովում, ռիսկերի բաշխում՝ ի պատասխան սպառողից շրջակա միջավայրի օգտագործման ջրի վերաբաշխման, աղբյուրների հաշվառման և ջրի բաշխման)։
 ռեսուրսների հասանելիության խնդիրներ (տեղական բուսականության կառավարում, կենսաբազմազանության պահպանություն և զարգացում, գյուղատնտեսական արտադրողական ռեսուրսների կայունություն, հողատերերի պատասխանատվություն)։

Աղքատության կրճատում 
Գյուղատնտեսությունը շարունակում է մնալ գյուղական բնակավայրերում ապրող աշխարհի աղքատ բնակչության 75%-ի ապրուստի միակ ամենամեծ աղբյուրը։ Հետևաբար, գյուղատնտեսության աճի խթանումը զարգացող երկրներում գյուղատնտեսական քաղաքականության կարևոր կողմն է։ Բացի այդ, արտասահմանյան զարգացման ինստիտուտի կողմից վերջերս հրապարակված «Բնական ռեսուրսների հեռանկարները» փաստաթղթում նշվում է, որ գյուղական վայրերում լավ ենթակառուցվածքներ, կրթություն և արդյունավետ տեղեկատվական ծառայություններ են անհրաժեշտ՝ բարելավելու աղքատ բնակչության համար գյուղատնտեսության աշխատանքի հնարավորությունները։

Կենսաանվտանգություն 
Արդյունաբերական գյուղատնտեսության առջև ծառացած կենսաանվտանգության մարտահրավերները կարելի է ցույց տալ օրինակով.
 թռչունների և մարդկանց համար H5N1 վիրուսի սպառնալիք, հնարավոր է, որ առաջացել է կենդանիների պատվաստանյութերի օգտագործմամբ։
 անասունների և տավարի սպունգաձեւ էնցեֆալոպաթիայի սպառնալիք, հնարավոր է, որ առաջացել է խոշոր եղջերավոր անասունների անբնական կերակրման արդյունքում՝ ծախսերը նվազագույնի հասցնելու նպատակով։
 արդյունաբերության շահույթին սպառնացող հիվանդություններից, ինչպիսիք են դաբաղը և ցիտրուսային քաղցկեղը, որոնց զսպումը դժվարացնում է գլոբալիզացիայի աճը։

Թռչնագրիպ 
Կենդանիների մեջ պատվաստանյութերի օգտագործումը կարող է հանգեցնել նոր վիրուսների առաջացման, որոնք սպանում են մարդկանց և ներկայացնում գրիպի համաճարակի վտանգ։ H5N1-ը օրինակ է, որտեղ դա արդեն տեղի է ունեցել։ Համաձայն CDC-ի «H5N1 բռնկումները և էնզոոտիկ գրիպը» հոդվածի, որը հեղինակել է Ռոբերտ Վեբսթերը և այլք. «Արևմտյան Չինաստանում բարձր ախտածին H5N1 վիրուսի փոխանցումը թռչնաբուծությունից դեպի չվող ջրային թռչուններին մեծացրել է դրա աշխարհագրական տարածումը։ H5N1 վիրուսի տարածումը և թռչնաբուծության մեջ դրա հնարավոր վերարտադրումը մեծացնում է լավ գյուղատնտեսական պատվաստանյութերի անհրաժեշտությունը։ Իրականում, H5N1 համաճարակի շարունակական սպառնալիքի հիմնական պատճառը կարող է լինել այն, որ H5N1 վիրուսների պաթոգենությունը քողարկված է գրիպի վիրուսների կամ գյուղատնտեսական վատ պատվաստանյութերի համատեղ շրջանառությամբ»,- բացատրում է Ռոբերտ Վեբսթերը։ «Եթե դուք լավ պատվաստանյութ եք օգտագործում, կարող եք կանխել թռչունների և մարդկանց վիրուսի փոխանցումը։ Բայց եթե նրանք տարիներ շարունակ պատվաստանյութեր են օգտագործում (ինչպես Չինաստանում), ինչո՞ւ է այդքան շատ թռչնագրիպը։ Կա վատ պատվաստանյութ, որը դադարեցնում է հիվանդությունը թռչնի մոտ, սակայն թռչունը շարունակում է արտազատել վիրուսը, պահպանել և տարածել այն։ Եվ ես կարծում եմ, որ դա այն է, ինչ տեղի է ունենում Չինաստանում։ Պետք է կամ բավարար պատվաստանյութ չօգտագործվի, կամ պատվաստանյութը չհամապատասխանի ստանդարտներին։ Հավանաբար երկուսն էլ։ Խոսքը միայն Չինաստանի մասին չէ։ Մենք չենք կարող մեղադրել Չինաստանին անորակ պատվաստանյութերի համար։ Կարծում եմ՝ ամբողջ աշխարհում թռչնագրիպի դեմ անորակ պատվաստանյութեր կան»։

Արձագանքելով նույն մտահոգություններին, Reuters-ը հայտնում է, որ Հոնկոնգում բնակվող վարակիչ հիվանդությունների փորձագետ Լո Վինգլոկը նշում է, որ պատվաստանյութերը պետք է ունենան ամենաբարձր առաջնահերթությունը։ Ջուլի Հոլը, ով Չինաստանում պատասխանատու է ԱՀԿ-ի արձագանքի բռնկմանը, ասաց, որ Չինաստանում պատվաստումը կարող է դիմակավորել վիրուսը։ Բի-բի-սի-ն հաղորդում է, որ Ռիդինգի համալսարանի վիրուսաբան բժիշկ Վենդի Բարքլին ասում է. «Չինացիները ստեղծել են հակագենետիկ պատվաստանյութ՝ պատրաստված H5N1 անտիգեններից, և նրանք օգտագործել են այն։ Այն, ինչ նրանք արեցին, քննադատության արժանացավ, քանի որ նրանք պաշտպանեցին իրենց հավերը այս վիրուսից մահանալուց, բայց նրանք դեռ վարակվում են և հետո շեղվում. վիրուսը մուտացիայի է ենթարկվում ի պատասխան հակամարմինների, և այժմ մենք այնտեղ ունենք H5N1-ի հինգ կամ վեց «տեսակ»։

Խոշոր եղջերավոր անասունների սպունգանման էնցեֆալոպաթիա 
Խոշոր եղջերավոր անասունների սպունգանման էնցեֆալոպաթիան, որը սովորաբար հայտնի է որպես «խելագար կովի հիվանդություն», խոշոր եղջերավոր անասունների մահացու նեյրոդեգեներատիվ հիվանդություն է, որը վարակում է մի մեխանիզմ, որը զարմացնում է կենսաբաններին, երբ այն հայտնաբերվեց 20-րդ դարի վերջին։ Մեծ Բրիտանիայում 179,000 խոշոր եղջերավոր անասուն է վարակվել որպես կանխարգելիչ միջոց, և 4,4 միլիոն մարդ սպանվել է։ Այս հիվանդությունը կարող է փոխանցվել այն մարդկանց, ովքեր ուտում կամ շնչում են վարակված դիակներից ստացված նյութը։ Մարդկանց մոտ այն հայտնի է որպես Կրեյտցֆելդտ-Յակոբի հիվանդության (vCJD կամ nvCJD) նոր տարբերակ, և մինչև 2007 թ հունիսը Մեծ Բրիտանիայում դա հանգեցրեց 165 մարդու մահվան, քանի որ ակնկալվում էր, որ երկար ժամանակ կուղեկցվի վեց մարդու դեպքերի աճով։ 460,000-ից մինչև 482,000 վարակված կենդանիներ մտել են մարդկանց սննդի շղթա՝ մինչև 1989 թվականին բարձր ռիսկային թափոնների վերահսկման ներդրումը։

Բրիտանական BSE-ի հետաքննությունը պարզել է, որ համաճարակի պատճառ են դարձել խոշոր եղջերավոր անասունները, սովորաբար խոտակեր, որոնք կերակրվել են այլ անասունների մսային և ոսկրային ալյուրի տեսքի մնացորդներով, ինչը հանգեցրել է վարակիչ գործակալի տարածմանը։ Հիվանդության ծագումն ինքնին մնում է անհայտ։ Ներկայիս գիտական ​​կարծիքն այն է, որ վարակիչ սպիտակուցները, որոնք կոչվում են պրիոններ, ձևավորվել են ինքնաբուխ մուտացիայով, հավանաբար 1970-ականներին, և կա հավանականություն, որ ֆոսֆորօրգանական թունաքիմիկատների օգտագործումը կբարձրացնի անասունների զգայունությունը այս հիվանդության նկատմամբ։ Վարակիչն ունի բարձր ջերմություն, որի դեպքում այն ​​կարողանում է գոյատևել։ Սա նպաստեց հիվանդության տարածմանը Մեծ Բրիտանիայում, ինչը հանգեցրեց ռենդերինգի գործընթացում օգտագործվող ջերմաստիճանի նվազմանը։ Մեկ այլ նպաստող գործոն շատ երիտասարդ հորթերին վարակված սպիտակուցային հավելումներով կերակրելն էր, այլ ոչ թե նրանց մայրերի կաթով։

Դաբաղ 
Դաբաղը խոշոր եղջերավոր անասունների և խոզերի խիստ վարակիչ և երբեմն մահացու վիրուսային հիվանդություն է։ Այն կարող է վարակել նաև եղջերուներին, այծերին, ոչխարներին և այլ սմբակավոր անասուններին, ինչպես նաև փղերին, առնետներին և ոզնիներին։ Մարդիկ շատ հազվադեպ են վարակվում դրանով։ դաբաղը տարածված է ամբողջ աշխարհում, և թեև որոշ երկրներ վաղուց արդեն վերացրել են դաբաղ հիվանդությունը, դրա կրողների լայն շրջանակը և դրա արագ տարածումը մտահոգիչ են ամբողջ աշխարհում։ 1996 թվականին էնդեմիկ տարածքները ներառում էին Ասիան, Աֆրիկան ​​և Հարավային Ամերիկայի մի մասը։ Հյուսիսային Ամերիկան, Ավստրալիան, Նոր Զելանդիան և Ճապոնիան երկար տարիներ զերծ են դաբաղից։ Եվրոպական երկրների մեծ մասը ճանաչվել է ազատ, իսկ Եվրամիության երկրները դադարեցրել են դաբաղի դեմ պատվաստումները։

Դաբաղի վարակը սովորաբար տեղի է ունենում տեղական մակարդակում, ինչը նշանակում է, որ վիրուսը փոխանցվում է զգայուն կենդանիներին վարակված կենդանիների հետ անմիջական շփման կամ վարակված բռնակների կամ անասունների տեղափոխման համար օգտագործվող մեքենաների միջոցով։ Անասնաբուծական աշխատողների հագուստը և մաշկը, ինչպիսիք են ֆերմերները, կանգնած ջուրը, չմշակված սննդի մնացորդները և վարակված կենդանական արտադրանք պարունակող կերային հավելումները նույնպես կարող են պաշտպանել վիրուսը։ Կովերը նույնպես կարող են վարակվել դաբաղով վարակված ցլերի սերմնահեղուկից։ Վերահսկողության միջոցառումները ներառում են կարանտին և վարակված անասունների ոչնչացում, ինչպես նաև մսի և անասնաբուծական այլ ապրանքների արտահանման արգելք հիվանդությամբ չվարակված երկրներ։

Քանի որ դաբաղ հիվանդությունը հազվադեպ է վարակում մարդկանց, բայց արագ տարածվում է կենդանիների շրջանում, այն շատ ավելի մեծ վտանգ է ներկայացնում գյուղատնտեսական արդյունաբերության համար, քան մարդկանց առողջության։ Ամբողջ աշխարհում ֆերմերները կարող են հսկայական գումարներ կորցնել բերանի խոռոչի համաճարակի ժամանակ, որը սպանում է մեծ թվով կենդանիներ և նվազեցնում եկամուտը կաթի և մսի արտադրությունից։ Դաբաղի պատվաստման դժվարություններից մեկը սերոտիպերի միջև և նույնիսկ ներսում հսկայական տարբերությունն է։ Չկա սերոտիպերի միջև խաչաձև պաշտպանություն (նշանակում է, որ մեկ սերոտիպի պատվաստանյութը չի պաշտպանի մյուսներից), և տվյալ սերոտիպի երկու շտամները կարող են ունենալ նուկլեոտիդային հաջորդականություններ, որոնք տարբերվում են մինչև 30%-ով տվյալ գենի համար։ Սա նշանակում է, որ դաբաղի պատվաստանյութերը պետք է շատ հատուկ լինեն այդ շտամին։ Պատվաստումն ապահովում է միայն ժամանակավոր իմունիտետ, որը տևում է ամիսներից մինչև տարիներ։ Ուստի, հարուստ երկրները բոլոր երկրներից դաբաղի ներմուծումն արգելելու քաղաքականություն են վարում, ինչը ապացուցված չէ ԱՄՆ-ի կամ ԵՄ չափանիշներով։ Սա վիճելի հարց է։

Չնայած այս հիվանդությունը վտանգավոր չէ մարդկանց համար և հազվադեպ է մահացու վտանգավոր այլ առողջ կենդանիների համար, այն նվազեցնում է կաթի և մսի արտադրությունը։ Համաճարակների բռնկումները կարող են արագ դադարեցվել, եթե ֆերմերները և փոխադրողները ստիպված լինեն հետևել գործող կանոնակարգերին։ Հետևաբար (բացի կենդանիների համար ժամանակավոր անհանգստությունից), հարուստ աշխարհում հիվանդության ցանկացած բռնկում չպետք է լինի ավելի շատ տեղայնացված, ցիկլային տնտեսական խնդիր։ Կենդանիների ազատ տեղաշարժ ունեցող երկրների համար գրեթե անհնար է ապացուցել, որ նրանք լիովին զերծ են այս հիվանդությունից։ Փորձելիս, նրանք ստիպված են կառուցել համազգային ցանկապատեր, որոնք ոչնչացնում են վայրի բնության միգրացիան։ Քանի որ դաբաղի հայտնաբերումը և հաշվետվությունը զգալիորեն բարելավվել և արագացել են, գրեթե բոլոր աղքատ երկրներն այժմ կարող են ապահով կերպով ստեղծել դաբաղից զերծ գոտիներ։ Սակայն հարուստ երկրները հրաժարվում են փոխել կանոնները։ Փաստորեն, շատ աղքատ արևադարձային երկրներ ժամանակակից կանոնակարգերին համապատասխանելու հնարավորություն չունեն, ուստի նրանց դեռևս արգելված է միս արտահանել, նույնիսկ եթե նրանցից շատերը չեն վարակվում դաբաղով։

Արդյունքում, երաշտի դեպքում աղքատները փորձում են հաղթահարել խնդիրը՝ վաճառելով իրենց սակավաթիվ անասունները։ Սա արագորեն հագեցնում է տարածաշրջանային պահանջարկը։ Արտահանման արգելքը ոչնչացնում է այս կենդանիների արժեքը՝ փաստացիորեն ոչնչացնելով մի քանի հարյուր միլիոն ծայրահեղ աղքատ տնային տնտեսությունների գոյատևման հիմնական մեխանիզմը։ Մսի արտահանման կանոնները բազմիցս փոխվել են՝ միշտ ի պատասխան հարուստ երկրներում փոփոխվող հանգամանքների, որոնք հակված են էլ ավելի նվազեցնել աղքատ երկրների միս արտահանելու հնարավորությունները։ Այդ իսկ պատճառով Քանյան և շատ այլ երկրներ կանոնները համարում են շատ անարդար։ Այնուամենայնիվ, նրանց խորհուրդ չի տրվում պաշտոնական բողոք ներկայացնել ԱՀԿ-ին հարուստ երկրների դիվանագետների կողմից։

Ցիտրուսային քաղցկեղ 
Ցիտրուսային քաղցկեղը ցիտրուսային տեսակների վրա ազդող հիվանդություն է, որն առաջանում է Xanthomonas aconopodis բակտերիայից։ Վարակը վնասում է ցիտրուսային ծառերի, ներառյալ լորենի, նարինջների և գրեյպֆրուտների տերևները, ցողունները և պտուղները։ Չնայած քաղցկեղը վտանգավոր չէ մարդկանց համար, այն զգալիորեն ազդում է ցիտրուսային ծառերի կենսունակության վրա՝ առաջացնելով տերևների և մրգերի վաղաժամ անկում։ Քաղցկեղով վարակված մրգերն անվտանգ են ուտելու համար, բայց չափազանց անհրապույր՝ վաճառելու համար։ Այս հիվանդությունը, որը ենթադրվում է, որ ծագել է Հարավարևելյան Ասիայում, չափազանց համառ է, երբ այն հայտնվում է ցանկացած տարածքում, ինչը ստիպում է ոչնչացնել բոլոր ցիտրուսային այգիները՝ հիվանդությունը հաջողությամբ վերացնելու համար։ Ավստրալիան, Բրազիլիան և Միացյալ Նահանգները ներկայումս տառապում են քաղցկեղի բռնկումներից։

Հիվանդությունը կարող է հայտնաբերվել պտղատու այգիներում և մրգերի վրա վնասվածքների տեսքով։ Կարանտինային իրավիճակներում վաղ հայտնաբերումը կարևոր է։ Բակտերիաները ստուգվում են պաթոգենության համար՝ մանրէները պատվաստելով ցիտրուսային մի քանի տեսակների վրա։ Միևնույն ժամանակ, իրականացվում են այլ ախտորոշիչ թեստեր (հակամարմինների որոշում, ճարպաթթուների պրոֆիլավորում և գենետիկական պրոցեդուրաներ՝ օգտագործելով ՊՇՌ)՝ քաղցկեղի սպեցիֆիկ շտամը որոշելու համար։ Ցիտրուսային քաղցկեղի բռնկումները կանխարգելվում և վերահսկվում են տարբեր ձևերով։ Այն երկրներում, որտեղ քաղցկեղ չկա, հիվանդությունը կանխարգելվում է կարանտինային միջոցներով՝ երկիր մուտք գործելու համար։ Նոր բռնկումներով երկրներում վերացման ծրագրերը, որոնք սկսվում են հիվանդության հայտնաբերումից անմիջապես հետո, հաջող են եղել. նման ծրագրերը հիմնված են տուժած այգիների ոչնչացման վրա։ Այն դեպքերում, երբ վերացումը հաջող չի եղել, և հիվանդությունը հայտնաբերվել է, կառավարման տարբերակները ներառում են ցիտրուսային զգայուն սորտերի փոխարինումը։

Սննդի անվտանգություն 
Միավորված ազգերի կազմակերպության պարենի և գյուղատնտեսության կազմակերպությունը սահմանում է պարենային անվտանգությունը որպես գոյություն, երբ «բոլոր մարդկանց, բոլոր ժամանակներում, ֆիզիկական և տնտեսական հասանելիություն ունեն բավարար, անվտանգ և սննդարար սնունդ, որը բավարարում է նրանց սննդային կարիքները և նախասիրությունները ակտիվ և առողջ կյանքի համար»։ Սննդի անվտանգության համակարգի համար պետք է բավարարվեն չորս որակավորումներ՝ ֆիզիկական հասանելիություն, տնտեսական և ֆիզիկական հասանելիություն, համապատասխան օգտագործում և ժամանակի ընթացքում նախորդ երեք տարրերի կայունությունը։

Մոլորակի 6,7 միլիարդ մարդկանցից մոտ 2 միլիարդն ապրում է պարենային անապահովության մեջ։ Քանի որ մինչև 2050 թվականը աշխարհի բնակչությունը կհասնի 9 միլիարդի, իսկ սննդակարգերը փոխվում են էներգիայի արտադրությունն ու սպառումը մեծացնելու համար, սննդի համակարգերն էլ կլինեն ավելի մեծ ճնշման տակ։ Կլիմայի փոփոխությունը լրացուցիչ վտանգ է ներկայացնում պարենային անվտանգության համար՝ ազդելով մշակաբույսերի բերքատվության, վնասատուների և հիվանդությունների տարածման, եղանակային ձևերի և աճող սեզոնների վրա ամբողջ աշխարհում։

Այսպիսով, պարենային անվտանգությունը դառնում է ավելի ու ավելի կարևոր թեմա գյուղատնտեսական քաղաքականության մեջ, քանի որ քաղաքականություն մշակողները ձգտում են նվազեցնել աղքատությունը և թերսնուցումը` միաժամանակ զարգացնելով կլիմայի փոփոխության հարմարվողականությունը։ Կայուն գյուղատնտեսության և կլիմայի փոփոխության հանձնաժողովը թվարկել է պարենային անվտանգության քաղաքականության բարձր առաջնահերթ գործողությունները, ներառյալ պարենային անվտանգության և կայուն գյուղատնտեսության ինտեգրումը գլոբալ և ազգային քաղաքականության մեջ, զգալիորեն ավելացնելով համաշխարհային ներդրումները պարենային համակարգերում և մշակելով հատուկ ծրագրեր և քաղաքականություններ՝ աջակցելու առավել խոցելի բնակչության խմբերին (մասնավորապես նրանց, ովքեր արդեն տառապում են պարենային անապահովությունից)։

Սննդի ինքնիշխանություն 
Սննդի ինքնիշխանություն, տերմին, որը ստեղծվել է Via Campesina-ի անդամների կողմից 1996 թվականին, նշանակում է ժողովուրդների իրավունք՝ որոշելու իրենց սեփական սննդային համակարգերը։ Պարենային ինքնիշխանության ջատագովները սննդամթերք արտադրող, բաշխող և սպառող մարդկանց դնում են սննդի համակարգերի և քաղաքականության վերաբերյալ որոշումների կենտրոնում, այլ ոչ թե շուկաների և կորպորացիաների պահանջների, որոնք, նրանց կարծիքով, գերիշխում են համաշխարհային պարենային համակարգում։ Այս շարժումը պաշտպանում են մի շարք ֆերմերներ, գյուղացիներ, հովիվներ, ձկնորսներ, բնիկ ժողովուրդներ, կանայք, գյուղական երիտասարդներ և բնապահպանական կազմակերպություններ։

Քաղաքականության գործիքներ 
Գյուղատնտեսական սուբսիդիան պետական ​​սուբսիդիա է, որը վճարվում է ֆերմերներին և ագրոարդյունաբերական ձեռնարկություններին գյուղատնտեսական արդյունաբերությունը շահագործելու համար կառավարության կողմից խառը տնտեսության մեջ օգտագործվող տարբեր մեթոդներով։ Անհատական ​​սուբսիդիաներ տրամադրելու վճարման պայմանները և պատճառները տարբեր են՝ կախված գյուղատնտեսական արտադրանքից, ֆերմայի չափից, սեփականության բնույթից և երկրից, ի թիվս այլ գործոնների։ Հատուկ սուբսիդավորման պատճառներ են առաջարկվել քաղաքական նպատակներով հարստացնել գետնանուշ արտադրող ֆերմերներին, ցածր պահել հիմնական սննդամթերքի գները՝ թույլ չտալու աղքատների ապստամբությունը, կայունացնել բուսաբուծությունը՝ սովի տարիներից խուսափելու համար, խրախուսել դիվերսիֆիկացիան և շատ այլ նպատակներ։

Ապրանքի նվազագույն կամ առավելագույն գինը սահմանվում է գնային շեմով կամ գնային առաստաղներով։ Գների վերահսկումը խթանում է արտադրության աճը նվազագույն կամ նվազագույն արտադրանքի առավելագույն գներով։ Կառավարությունը կարող է սահմանել առևտրային խոչընդոտներ՝ ներմուծվող ապրանքների քանակը սահմանափակելու համար (քվոտային գործողության դեպքում) կամ մաքսատուրքեր սահմանել՝ ներմուծվող ապրանքների ներքին գները բարձրացնելու համար։ Այս խոչընդոտները ձեռնտու են հայրենական արտադրողներին։

Ծանոթագրություններ 

Գյուղատնտեսություն
Գյուղացիական քաղաքականություն
Գյուղատնտեսության տնտեսագիտություն
Քաղաքականություն
Քաղաքականություն ըստ խնդրի
Պետական քաղաքականություն
Գյուղատնտեսություն ըստ երկրի
Կենսատեխնոլոգիա
Գյուղատնտեսական կենդանիներ
Գյուղատնտեսության պատմություն