Աֆֆիրմացիա

Աֆֆիրմացիա (լատ.՝ affirmatio - հայտարարություն, հաստատում), հաստատող (դրական) դատողություն։  Նոր մտքի և Նոր դարաշրջանի տերմինալոգիայում աֆֆիրմացիան վերագրվում է առաջին հերթին դրական մտածողությանը և ինքնաներշնչման պրակտիկային՝ խթանելով այն մտածողությունը, որ «աֆֆիրմացիայով ուղեկցվող դրական մտավոր վերաբերմունքը կարող է հասնել հաջողությունների ցանկացած ոլորտում»։ Առավել ստույգ՝ աֆֆիրմացիան զգուշորեն ձևավորված պնդում է, որը պետք է պարբերաբար կրկնվի անձին և հաճախակի նշումներ արվի։ Որպեսզի աֆֆիրմացիաներն արդյունավետ լինեն, ասում են, որ նրանք պետք է լինեն դրական, անձնային հակումներով և յուրահատուկ։

Անկախ, գիտակցված ինքնահիպնոզման մեթոդը սկսեց ակտիվորեն զարգանալ 20-րդ դարի սկզբին՝ ինքնօգնության ուսմունքների շրջանակներում (Ն. Հիլ, Դ. Քարնեգի), որը գիտակցված ինքնահամոզման առաջին և ամենահայտնի օրինակներից մեկն էր, ինքնահիպնոզը հոգեբան Էմիլ Կուեի մեթոդն է («Օրեցօր ես ինձ ավելի լավ եմ զգում»)։ «Աֆֆիրմացիա» տերմինը հանրաճանաչություն ձեռք բերեց Լուիզա Հեյի ինքնօգնության գործերի լույս տեսնելուց հետո։

Մոտեցումներ և աֆֆիրմացիաների օգտագործում 
«Աֆֆիրմացիա» տերմինն օգտագործվում է ինչպես գիտական, այնպես էլ կեղծ գիտական (էզոթերիկ) գրականության մեջ։ Տեխնիկայի օգտագործման հաջողությունը կախված է գրագետ մոտեցումից, ինչպես նաև ինքնագնահատականից։ Հանրաճանաչ հոգեբանական գրականության մեջ ենթադրվում է, որ դրական հաստատման (աֆֆիրմացիան) բազմակի կրկնությամբ ենթագիտակցական միտքը հիշում է անհրաժեշտ պատկերը կամ դիրքորոշումը՝ օգնելով բարելավել հոգեբանական-հուզական ֆոնը և խթանել կյանքի դրական փոփոխությունները։ Աֆֆիրմացիան ձևակերպվում է ըստ որոշակի կանոնների (հակիրճություն, ներկա ժամանակաձև, առաջին դեմք, դրականություն, կոնկրետություն, ուղղություն, հավատ և այլն)։

Տես նաև 
Աուտոգեն մարզում 
Երախտագիտություն
Ինքնագնահատական

Գրականություն

Ծանոթագրություններ 

Հոգեբանության մեթոդներ