Էդոգավա Ռանպո

Տարոու Հիրաին (平井 太郎, Hirai Tarō, հոկտեմբերի 21, 1894– հուլիսի 28, 1965), ավելի հայտնի  գրական անունով, եղել է ճապոնացի հեղինակ և գրաքննադատ, ով մեծ դեր է խաղացել ճապոնական առեղծվածային և թրիլլեր գեղարվեստական գրականության զարգացման մեջ։ Նրա վեպերից շատերը վերաբերում են դետեկտիվ հերոս Կոգորո Ակեչիին, որը հետագա գրքերում եղել է տղա հետախույզների խմբի ղեկավարը, որը հայտնի է որպես ։

Ռանպոն արևմտյան առեղծվածային գրողների և հատկապես Էդգար Ալլան Պոյի երկրպագու էր։ Նրա գրչանունը Պոյի անվան թարգմանությունն է:. Մյուս հեղինակները, ովքեր հատուկ ազդեցություն են ունեցել նրա վրա, եղել են Սըր Արթուր Կոնան Դոյլը, որի աշխատությունները նա փորձեց թարգմանել ճապոներեն Վասեդայի համալսարանում ուսանողության տարիներին, և ճապոնացի առեղծվածային գրող Ռուիկոու Կուրոիվան։

Կենսագրություն

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ

Տարո Հիրայը ծնվել է Նաբարիում, Մի պրեֆեկտուրայում 1894 թվականին, որտեղ նրա պապը եղել է սամուրայ՝ ծառայելով Ցու տիրույթին։ Նրա հայրը վաճառական էր, ով նաև զբաղվում էր օրենքով։ Ընտանիքը տեղափոխվել է Նագոյա երբ նա երկու տարեկան էր։ 17 տարեկանում նա տնտեսագիտություն է սովորել Տոկիոյի Վասեդայի համալսարանում։ 1916 թվականին ավարտելով տնտեսագիտության ֆակուլտետը, նա զբաղվեց մի շարք տարօրինակ գործերով, այդ թվում՝ թերթերի խմբագրում, մուլտֆիլմեր նկարում ամսագրերի հրատարակությունների համար, վաճառում էր սոբա որպես փողոցային վաճառող և աշխատում էր գրախանութում։

1923 թվականին նա կատարեց իր գրական դեբյուտը` հրապարակելով  առեղծվածային պատմությունը։

Հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում Էդոգավան շարունակեց գրել մի շարք այլ պատմություններ, որոնք ուղղված են հանցագործություններին և դրանց լուծման գործընթացներին։ Այս պատմությունների թվում կան մի շարք պատմություններ, որոնք այժմ համարվում են 20-րդ դարի սկզբի ճապոնական դասականներ. , որը մի կնոջ մասին է, ով սպանվել է սադոմազոխիզմի ընթացքում արտաամուսնական կապում։ , որը պատմում է մի մարդու մասին, ով սպանում է իր հարեւանին Տոկիոյի պանսիոնատում՝ ձեղնահարկի հատակի անցքի միջով թույն գցելով նրա բերանը, և , որը մի մարդու մասին է, ով թաքնվում է աթոռի վրա, որպեսզի զգա վրա նստող մարմինները։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ

1939 թվականին, Մարկո Պոլոյի կամրջի միջադեպից և 1937 թվականին Չինա-ճապոնական երկրորդ պատերազմի բռնկումից երկու տարի անց, Էդոգավան կառավարության գրաքննիչներից հրաման ստացավ հրաժարվել իր  պատմվածքից, որը նա տպագրել էր առանց միջադեպերի մի քանի տարի առաջ։ «Թրթուրը» պատմում է վետերանի մասին, ով պատերազմից վերածվել է քառապանեգիկի և այնպես այլանդակվել, որ նա եղել է ոչ ավելին, քան մարդկային «թրթուր», որը անկարող է խոսել և շարժվել։ Գրաքննիչները արգելեցին պատմությունը, ըստ երևույթին, հավատալով, որ պատմությունը կշեղի ժողովրտին ներկայիս պատերազմի համար մղվող ջանքերից։ (Պատմվածքը ոգեշնչել է ռեժիսոր Կոջի Վակամացուին, ով նկարել է  «Թրթուր» ֆիլմը, որը մրցում էր Ոսկե արջի համար Բեռլինի 60-րդ միջազգային կինոփառատոնում.)

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում, հատկապես Ճապոնիայի և ԱՄՆ-ի միջև պատերազմի ժամանակ, որը սկսվեց 1941-ին, գրում էր պատմություններ երիտասարդ հետախույզների և դավաճանների մասին, որոնք կարող են դիտվել որպես պատերազմի ջանքերին համահունչ, բայց նա դրանցից շատերը գրել է տարբեր կեղծանուններով։ 1945 թվականի փետրվարին նրա ընտանիքը տարհանվեց իր տնից Իկեբուկուրում, Տոկիում դեպի Ֆուկուսիմա հյուսիսային Ճապոնիայում։ Էդոգավան մնաց մինչև հունիս, երբ տառապում էր թերսնումից։ Իկեբուկուրոյի մեծ մասն ավերվել է Դաշնակիցների օդային հարձակումներից և քաղաքում բռնկված հետագա հրդեհներից, բայց հաստ, հողապատերով պահեստը, որը նա օգտագործել է որպես իր ստուդիա, խնայվել է և մինչ օրս կանգնած է Ռիկկյո համալսարանի կողքին։

Հետպատերազմյան ժամանակ

Հետպատերազմյան շրջանում Էդոգավան մեծ էներգիա նվիրեց առեղծվածային գեղարվեստական գրականության առաջխաղացմանը՝ թե՛ դրա պատմության ըմբռնման, թե՛ նոր առեղծվածային գրականության արտադրությունը խրախուսելու առումով։ 1946-ին նա իր աջակցությունը դրեց նոր ամսագրի ստեղծման համար, որը կոչվում էր , որը նվիրված էր առեղծվածային գեղարվեստական ​​գրականությանը, իսկ 1947-ին նա հիմնեց , որն իր անունը փոխեց 1963 թվականին՝ դառնալով ։ 1950-ականներին նա և երկլեզու թարգմանիչը հինգ տարի համագործակցեցին Էդոգավայի ստեղծագործությունների անգլերեն թարգմանության համար, որը հրատարակվել է որպես «Առեղծվածի և երևակայության ճապոնական հեքիաթներ»։ Քանի որ թարգմանիչը կարող էր խոսել, բայց ոչ կարդալ ճապոներեն, իսկ Էդոգավան կարող էր կարդալ, բայց ոչ գրել անգլերեն, թարգմանությունը կատարվեց լսողական մեթոդով, երբ Էդոգավան բարձրաձայն կարդում էր յուրաքանչյուր նախադասությունը, այնուհետև ստուգում գրավոր անգլերենը։

Էդոգավա Ռանպո Մրցանակը, որը կոչվում է Էդոգավա Ռանպոյի անունով, ճապոնական գրական մրցանակ է, որը ամեն տարի շնորհվում է Ճապոնիայի առեղծվածային գրողներ կողմից 1955 թվականից սկսած։ Հաղթողին տրվում է 10 միլիոն յեն մրցանակ՝ Կոդանշայի կողմից հրապարակման իրավունքի հետ միասին։