Տարիկ Ալի

Տարիկ Ալի (, , ), պակիստանա-բրիտանացի քաղաքական ակտիվիստ, գրող, լրագրող, պատմաբան, կինոռեժիսոր և հասարակական մտավորական։ Նա New Left Review-ի և Sin Permiso-ի խմբագրական կոմիտեի անդամ է և նպաստում է The Guardian-ին։ CounterPunch և London Review of Books. Սովորել է փիլիսոփայություն, քաղաքականություն և տնտեսագիտություն Օքսֆորդի Exeter College-ում։

Նա բազմաթիվ գրքերի հեղինակ է, այդ թվում՝ Պակիստան. Ռազմական կառավարում կամ ժողովրդի իշխանություն (1970), Կարո՞ղ է Պակիստանը գոյատևել, Պետության մահը (1983), Ֆունդամենտալիզմների բախում. խաչակրաց արշավանքներ, ջիհադներ և արդիականություն (2002), Բուշը Բաբելոնում (2003), Զրույցներ Էդվարդ Սաիդի հետ (2005), Կարիբյան ծովահենները. Հույսի առանցք (2006), Ա. Բանկիր բոլոր սեզոնների համար (2007), «Մենամարտ» (2008), «Օբամայի համախտանիշ» (2010) և «Էքստրեմալ կենտրոն. նախազգուշացում» (2015)։

Մանկություն 

Ալին ծնվել և մեծացել է Բրիտանական Հնդկաստանի Փենջաբ նահանգի Լահոր քաղաքում (հետագայում՝ Պակիստանի մաս)։ Նա լրագրող Մազհար Ալի Խանի և ակտիվիստ Թահիրա Մազհար Ալի Խանի որդին է։ Ալիի մայրը՝ Թահիրան, սըր Սիքանդար Հյաթ Խանի դուստրն էր, ով ղեկավարում էր յունիոնիստական իսլամական լիգան և հետագայում Փենջաբի վարչապետն էր 1937-1942 թվականներին։ Ալիի հայրը` Մազհարը, «մոբիլիզացնում էր գյուղացիներին իր ընտանիքի տիրույթում», երբ Միան Իֆթիխարուդինի կողմից նրան հրավիրեց միանալու Pakistan Times-ին, հետագայում համակրելով կոմունիստական գործին, թեև նա այդպես էլ չմիացավ կուսակցությանը։ Ալիի հայրն ու մայրը, որոնք զարմիկներ էին, փախան։ Նրա մայրն ավելի ուշ պատմել է. «Մազհարը մեկնել է Մերձավոր Արևելք՝ զինվորական ծառայության։ Այդ ժամանակ ես շատ հղի էի։ Երկու տարի մենք իրար չէինք տեսել։ Մեր տղան՝ Թարիկը, ծնվեց, երբ Մազհարը բացակայում էր։ Երբ նա վերադարձավ, ես անդամագրվել էի Կոմունիստական կուսակցությանը։ Ես իմ ամբողջ տաբատը, ներառյալ ընտանեկան զարդերը, նվիրել էի կուսակցությանը»։

Ակտիվ շրջան 

Ալին առաջին անգամ քաղաքականապես ակտիվացավ իր պատանեկության տարիներին՝ մասնակցելով Պակիստանի ռազմական դիկտատուրային ընդդիմությանը։ Մի հորեղբայր, ով աշխատում էր Պակիստանի ռազմական հետախուզությունում, նախազգուշացրեց իր ծնողներին, որ Ալին չի կարող պաշտպանվել։ Ուստի նրա ծնողները որոշեցին նրան դուրս բերել Պակիստանից և ուղարկեցին Անգլիա, որտեղ նա սովորեց փիլիսոփայություն, քաղաքականություն և տնտեսագիտություն Օքսֆորդի Էքսեթեր քոլեջում։ Օքսֆորդում նա դարձավ Օքսֆորդի համալսարանի հումանիստական խմբի անդամ, որտեղ նա պարզեց, որ «այստեղ բանավեճերն ու քննարկումները շատ ավելի խթանիչ էին, քան նրանք, որոնք անցկացվում էին Աշխատանքային ակումբի կարիերիստական սահմաններում»։ 1965 թվականին նա ընտրվեց Օքսֆորդի միության նախագահ։ 1967 թվականին Ալին 64 նշանավոր գործիչներից մեկն էր, այդ թվում՝ Բիթլզը, որը ստորագրեց մարիխուանայի օրինականացման կոչով խնդրագիր։

Կարիերա 
Նրա հասարակական հեղինակությունը սկսեց աճել Վիետնամի պատերազմի ժամանակ, երբ նա պատերազմի դեմ բանավեճեր անցկացրեց այնպիսի գործիչների հետ, ինչպիսիք են Հենրի Քիսինջերը և Մայքլ Ստյուարտը։ Նա Ռասելի տրիբունալում ցուցմունք է տվել Վիետնամում ԱՄՆ-ի մասնակցության վերաբերյալ։ Ժամանակի ընթացքում Ալին ավելի ու ավելի էր քննադատում ամերիկյան և Իսրայելի արտաքին քաղաքականությունը։ Նա նաև Պակիստանի հետ ամերիկյան հարաբերությունների կատաղի հակառակորդն էր, որը հակված էր պաշտպանել ռազմական բռնապետությունները ժողովրդավարության փոխարեն։

Նա 1968 թվականին Լոնդոնում ամերիկյան դեսպանատան մոտ երթի մասնակիցներից մեկն էր՝ Վիետնամի պատերազմի դեմ ցույցի ժամանակ։ Ակտիվ լինելով 1960-ականների «Նոր ձախում»՝ նա երկար ժամանակ կապված է «Նոր ձախ վերանայման» հետ։ Ալին մտավ քաղաքականություն «Սև թզուկ» թերթի հետ իր մասնակցության շնորհիվ։ 1968 թվականին միացել է Միջազգային մարքսիստական խմբին։ Նա հավաքագրվեց IMG-ի ղեկավարությանը և դարձավ (վերամիավորված) Չորրորդ Ինտերնացիոնալի միջազգային գործադիր կոմիտեի անդամ։ Նա նաև ընկերացել է այնպիսի ազդեցիկ դեմքերի հետ, ինչպիսիք են Մալքոլմ Իքսը, Սթոքլի Քարմայքլը, Ջոն Լենոնը և Յոկո Օնոն։ 1967թ.-ին Ալին գտնվում էր Բոլիվիայի Կամիրի քաղաքում՝ Չե Գևարային գերեվարված վայրից ոչ հեռու՝ դիտելու Ռեժիս Դեբրեի դատավարությունը։ Իշխանությունների կողմից նրան մեղադրում էին կուբացի հեղափոխական լինելու մեջ։ Այնուհետև Ալին ասաց. «Եթե դու ինձ տանջես ամբողջ գիշեր, և ես կարողանամ առավոտյան իսպաներեն խոսել, ես երախտապարտ կլինեմ քեզ ամբողջ կյանքում»։ Այս ժամանակահատվածում նա եղել է IMG-ի թեկնածու Շեֆիլդ Ատերկլիֆում 1974 թվականի փետրվարի համընդհանուր ընտրություններում և եղել է «Տրոցկին սկսնակների համար» մուլտֆիլմի գրքի համահեղինակ։ 1981 թ. Ալին լքեց IMG-ն և միացավ Լեյբորիստական կուսակցությանը, որպեսզի աջակցի Թոնի Բենին Լեյբորիստական կուսակցության փոխնախագահ դառնալու համար։ Ալին ներկայացնում է «Զրույցներ Էդվարդ Սաիդի հետ» իսպաներեն տարբերակը, Կորդովա, 2010թ. 1990թ.-ին նա հրատարակեց «Փրկագին» երգիծական երգը, որը նվիրված էր արևելյան բլոկի անկումը կարգավորելու տրոցկիստների անկարողությանը։ Գրքում զետեղված են տրոցկիստական շարժման բազմաթիվ հայտնի գործիչների պարոդիաներ։ 1999-ին Ալին խստորեն քննադատեց ՆԱՏՕ-ի միջամտությունը Բոսնիա և Հերցեգովինայում «Գարուն գարուն ՆԱՏՕ-ի համար» գրքում և «Տիեզերքի վարպետները» գրքում։ ՆԱՏՕ-ի Բալկանյան խաչակրաց արշավանքը, որտեղ նա հերքեց Բոսնիայում և Կոսովոյում սերբական ուժերի կողմից կատարված հանցագործությունների ծավալն ու բնույթը։

Նա նաև պաշտպանում էր ժխտողական պահանջները, որոնք պաշտպանում էին այնպիսի գործիչներ, ինչպիսիք են Դիանա Ջոնսթոունը և Էդվարդ Ս. Հերմանը։ Նրա գիրքը՝ «Ֆունդամենտալիզմների բախում», նպատակ ուներ սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչությունների իրադարձությունները պատմական տեսանկյունից դնել։ Նա դրան հաջորդեց Բուշի հետ Բաբելոնում, որը քննադատեց 2003 թվականին ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշի կողմից Իրաք ներխուժումը։ Գրքում օգտագործվում են պոեզիա և քննադատական էսսեներ՝ Իրաքում պատերազմը որպես ձախողված ներկայացնելու համար։ Ալին կարծում է, որ Իրաքի նոր կառավարությունը կտապալվի։ Ալին մնացել է ժամանակակից նեոլիբերալ տնտեսագիտության քննադատը և ներկա է եղել 2005 թվականին Բրազիլիայի Պորտո Ալեգրեում կայացած Համաշխարհային սոցիալական ֆորումին, որտեղ նա 19-ից մեկն էր, ով ստորագրեց Պորտո Ալեգրեի մանիֆեստը։ Նա պաշտպանում է Վենեսուելայում բոլիվարական հեղափոխության մոդելը։ Նա նկարագրվել է որպես «ենթադրյալ ոգեշնչող» Rolling Stones-ի «Street Fighting Man» երգի համար, որը ձայնագրվել է 1968 թվականին։ Ջոն Լենոնի «Power to the People»-ը ոգեշնչված է Լենոնի տված հարցազրույցից Ալիին։ Ալին մասնակցել է Sight & Sound 2012-ի քննադատների հարցմանը, որտեղ նա թվարկել է իր տասը սիրված ֆիլմերը հետևյալ կերպ., The Puppetmaster, Rashomon և Tout Va Bien: Ալին գրել է նաև Շոտլանդիայի անկախության օգտին։ 2016 թվականին Միացյալ Թագավորության Եվրամիությանն անդամակցության հանրաքվեի ժամանակ Ալին համակրում էր ձախ կողմի քվեարկությանը, մինչդեռ միաժամանակ քննադատում էր աջակողմյան աջակցությունը Brexit-ին, որը հիմնված է ներգաղթի դեմ հակազդեցության վրա։ 2020 թվականին Ալին եղել է Progressive International-ի կողմից կազմակերպված Բելմարշ տրիբունալի անդամ, որը հետաքննում և գնահատում է 21-րդ դարում Միացյալ Նահանգների կառավարության կողմից իրականացված ռազմական հանցագործությունները։ Նոյեմբերին 2020թ. գաղտնի ոստիկանության աշխատակիցների աշխատանքի վերաբերյալ բրիտանական հանրային հետաքննությանը տրամադրվել է ապացույց, որ Ալիին տասնամյակների ընթացքում լրտեսել են առնվազն 14 գաղտնի ոստիկաններ։

Հետախուզումը սկսվեց 1965 թվականին, երբ նա դարձավ Օքսֆորդի միության նախագահ, և շարունակվեց մինչև առնվազն 2003 թվականը, երբ Ալին «Դադարեցնել պատերազմը» կոալիցիայի ազգային կոմիտեում էր՝ փորձելով կանխել ներխուժումը Իրաք։ Ալին ասել է. «Անհավանական է կարծել, որ 35 տարի անց՝ 2003 թվականին, Թոնի Բլերի լեյբորիստական կառավարության օրոք, այդ Հատուկ մասնաճյուղը դեռևս զբաղվում էր նույն հակաժողովրդավարական գործունեությամբ, ինչ սկզբում»։ և շարունակվեց մինչև առնվազն 2003 թվականը, երբ Ալին «Դադարեցնել պատերազմը» կոալիցիայի ազգային կոմիտեում, որը փորձում էր կանխել Իրաք ներխուժումը։ Ալին ասել է. «Անհավանական է կարծել, որ 35 տարի անց՝ 2003 թվականին, Թոնի Բլերի լեյբորիստական կառավարության օրոք, այդ Հատուկ մասնաճյուղը դեռևս զբաղվում էր նույն հակաժողովրդավարական գործունեությամբ, ինչ սկզբում»։ և շարունակվեց մինչև առնվազն 2003 թվականը, երբ Ալին «Դադարեցնել պատերազմը» կոալիցիայի ազգային կոմիտեում, որը փորձում էր կանխել Իրաք ներխուժումը։ Ալին ասել է. «Անհավանական է կարծել, որ 35 տարի անց՝ 2003 թվականին, Թոնի Բլերի լեյբորիստական կառավարության օրոք, այդ Հատուկ մասնաճյուղը դեռևս զբաղվում էր նույն հակաժողովրդավարական գործունեությամբ, ինչ սկզբում»։

Էկրանային կյանք 

Տարիկ Ալիի «Ընձառյուծը և աղվեսը» ֆիլմը, որն առաջին անգամ գրվել է որպես BBC-ի սցենար 1985 թվականին, Զուլֆիկար Ալի Բհուտոյի վերջին օրերի մասին է։ Նախկինում երբեք չարտադրված գրաքննության հակասությունների պատճառով այն վերջապես ցուցադրվեց Նյու Յորքում 2007 թվականի հոկտեմբերին՝ Պակիստանի նախկին վարչապետ Բենազիր Բհուտոյի ութ տարի աքսորից հետո իր հայրենիք վերադառնալուց մեկ օր առաջ։ 2009 թվականին Ալին Մարկ Վայսբրոտի հետ գրել է Օլիվեր Սթոունի «Սահմանից հարավ» վավերագրական ֆիլմի սցենարը։ Սա բարենպաստ գնահատական տվեց Ուգո Չավեսին և լատինաամերիկյան ձախակողմյան այլ առաջնորդներին։ Վավերագրական ֆիլմում հարցազրույց տված Ալին բացատրեց Բոլիվիայի ջրի սեփականաշնորհման և 2000 թվականի Կոչաբամբայի բողոքի ցույցերի դերը Էվո Մորալեսին իշխանության բերելու հարցում։

Անձնական կյանք 

Ներկայումս Ալին ապրում է Հյուսիսային Լոնդոնի Քեմդենում, իր գործընկեր Սյուզան Ուոթկինսի հետ, որը New Left Review-ի խմբագիրն է։ Նա երեք երեխա ունի՝ Նատաշան նախորդ հարաբերություններից, Չենգիզն ու Աիշան՝ Ուոթկինսից։ Նա մեծացել է աշխարհիկ ընտանիքում, որն ավելի շատ մշակութային առումով մուսուլման էր և իրեն նկարագրում է որպես աթեիստ։

Ծանոթագրություններ