Եվրոպական տնտեսական տարածք (ԵՏԱ)

Եվրոպական տնտեսական տարածք (ԵՏԱ), ստեղծվել է Եվրոպական տնտեսական տարածքի մասին համաձայնագրի միջոցով, որը միջազգային համաձայնագիր է։ Այն հնարավորություն է տալիս Եվրամիության միասնական շուկան ընդլայնել Եվրոպական ազատ առևտրի ասոցիացիայի անդամ երկրներ։ EEA-ն ԵՄ անդամ երկրներին և EFTA-ի երեք երկրներին (Իսլանդիա, Լիխտենշտեյն և Նորվեգիա) կապում է ներքին շուկայի հետ, որը ղեկավարվում է նույն հիմնական կանոններով։ Այս կանոնները նպատակ ունեն հնարավորություն ընձեռել մարդկանց, ապրանքների, ծառայությունների և կապիտալի ազատ տեղաշարժը Եվրոպական միասնական շուկայում, ներառյալ այս տարածքում գտնվող ցանկացած երկրում բնակության վայր ընտրելու ազատությունը։ ԵՏՄ-ն ստեղծվել է 1994 թվականի հունվարի 1-ին՝ ԵՏՄ համաձայնագրի ուժի մեջ մտնելուց հետո։ Պայմանավորվող կողմերն են ԵՄ-ն, նրա անդամ երկրները և Իսլանդիան, Լիխտենշտեյնը և Նորվեգիան։

ԵՏՄ պայմանագիրը առևտրային պայմանագիր է և որոշ հիմնական առումներով տարբերվում է ԵՄ պայմանագրերից։ Համաձայն 1-ին հոդվածի, դրա նպատակն է «նպաստել առևտրատնտեսական հարաբերությունների շարունակական և հավասարակշռված ամրապնդմանը»։ EFTA-ի անդամները չեն մասնակցում Ընդհանուր գյուղատնտեսական քաղաքականությանը կամ Ձկնորսության ընդհանուր քաղաքականությանը։

ԵՏՀ անդամ երկրների միջև մարդկանց ազատ տեղաշարժի իրավունքը և պաշտպանական միջոցների վերաբերյալ համապատասխան դրույթները նույնական են ԵՄ անդամների միջև կիրառվող դրույթներին։ Իրավունքներն ու կանոնները, որոնք կիրառելի են ԵՏՀ անդամ բոլոր երկրներում, ներառյալ ԵՄ անդամ չհանդիսացող երկրներում, նշված են 2004/38/ԵՀ հրահանգում և ԵՏՀ համաձայնագրում։

ԵՏՄ համաձայնագրում նշվում է, որ անդամակցությունը բաց է ԵՄ անդամ երկրների համար, կամ ԵԱԹԱ-ի։ EFTA-ի երկրները, որոնք ԵՏՄ համաձայնագրի կողմ են, մասնակցում են ԵՄ ներքին շուկայում՝ առանց ԵՄ-ի կամ Եվրամիության Մաքսային միության անդամներ լինելու։ Նրանք ընդունում են միասնական շուկայի վերաբերյալ ԵՄ օրենսդրության մեծ մասը՝ զգալի բացառություններով, ներառյալ Ընդհանուր գյուղատնտեսական քաղաքականության և Ձկնորսության ընդհանուր քաղաքականության վերաբերյալ օրենքները։ ԵՏՀ-ի «որոշումների ձևավորման» գործընթացները հնարավորություն են տալիս ԵՏՀ EFTA-ի անդամ երկրներին վաղ փուլից ազդել և նպաստել ԵՏՀ նոր քաղաքականության և օրենսդրության վրա։ Երրորդ երկրների ապրանքները բացառված են այս պետությունների համար ծագման կանոնների համաձայն։

1994թ.-ին ուժի մեջ մտնելով ԵՏԱ-ի կողմերն էին 17 պետություն և երկու Եվրոպական համայնք՝ Եվրոպական համայնքը, որը հետագայում ներծծվեց ԵՄ-ի ավելի լայն շրջանակում, և այժմ չգործող ածխի և պողպատի եվրոպական համայնքը։ 2020 թվականի դրությամբ անդամակցությունն աճել է մինչև 30 պետություն՝ ԵՄ անդամ 27 երկիր, ինչպես նաև EFTA-ի չորս անդամ երկրներից երեքը (Իսլանդիա, Լիխտենշտեյն և Նորվեգիա)։ Համաձայնագիրը ժամանակավորապես կիրառվում է Խորվաթիայի նկատմամբ՝ ԵՄ մնացած և ամենավերջին անդամ երկրի նկատմամբ, մինչև այն վավերացվի ԵՏՀ բոլոր կողմերի կողմից։ EFTA-ի անդամներից մեկը՝ Շվեյցարիան, չի միացել ԵՏԳ-ին, սակայն ունի մի շարք երկկողմ ոլորտային համաձայնագրեր ԵՄ-ի հետ, որոնք թույլ են տալիս մասնակցել ներքին շուկայում։

Ծագումներ
1980-ականների վերջին EFTA-ի անդամ երկրները՝ Շվեդիայի գլխավորությամբ, սկսեցին տարբերակներ փնտրել այն ժամանակ գոյություն ունեցող Եվրոպական տնտեսական համայնքին (ԵՏՀ) միանալու համար, որը Եվրոպական միության (ԵՄ) նախորդն էր։ Սրա բացահայտված պատճառները բազմաբնույթ են. Շատ հեղինակներ որպես առաջնային պատճառ նշում են 1980-ականների սկզբի տնտեսական անկումը և դրան հաջորդած ԵՏՀ-ի կողմից «Եվրոպա 1992» օրակարգի ընդունումը։ Վիճաբանելով լիբերալ միջկառավարական տեսակետից՝ այս հեղինակները պնդում են, որ խոշոր բազմազգ կորպորացիաները EFTA երկրներում, հատկապես Շվեդիայում, ճնշում են գործադրել ԵՏՀ անդամակցության համար՝ իրենց արտադրությունը արտասահման տեղափոխելու սպառնալիքով։ Այլ հեղինակներ մատնանշում են Սառը պատերազմի ավարտը, որը ԵՏՀ-ին միանալը քաղաքականապես պակաս հակասական դարձրեց չեզոք երկրների համար։

Մինչդեռ Ժակ Դելորը, ով այդ ժամանակ Եվրահանձնաժողովի նախագահն էր, դուր չէր գալիս ԵՏՀ-ի ավելի շատ անդամ երկրների հետ ընդլայնման գաղափարը, քանի որ նա մտավախություն ունի, որ դա կխոչընդոտի ներքին շուկայի բարեփոխումներն ավարտին հասցնելու և դրամական միջոցների հաստատման Համայնքի կարողությանը։ միություն։ Նա առաջարկեց Եվրոպական տնտեսական տարածք (EES) 1989 թվականի հունվարին, որը հետագայում վերանվանվեց Եվրոպական տնտեսական տարածք, ինչպես հայտնի է այսօր։

Մինչև ԵՏԳ-ն ստեղծվեց 1994 թվականին, այնուամենայնիվ, մի քանի զարգացումներ խոչընդոտեցին նրա վստահելիությանը։ Առաջին հերթին, Շվեյցարիան մերժեց ԵՏՄ համաձայնագիրը 1992 թվականի դեկտեմբերի 6-ին տեղի ունեցած համապետական ​​հանրաքվեի ժամանակ՝ խոչընդոտելով ԵՏՄ-ի շրջանակներում ԵՄ-EFTA-ի ամբողջական ինտեգրմանը։ Ավելին, Ավստրիան հայտ էր ներկայացրել ԵՏՀ-ին լիիրավ անդամակցության համար 1989թ.-ին, որին հաջորդեցին Ֆինլանդիան, Նորվեգիան, Շվեդիան և Շվեյցարիան 1991-1992 թվականներին (Նորվեգիայի ԵՄ անդամակցությունը մերժվեց հանրաքվեի արդյունքում, Շվեյցարիան սառեցրեց ԵՄ-ին իր դիմումը ԵՏՄ համաձայնագրի մերժումից հետո։ հանրաքվե)։ Երկաթե վարագույրի անկումը ԵՄ-ին ստիպեց ավելի քիչ տատանվել այս բարձր զարգացած երկրներին որպես անդամ ընդունելու հարցում, քանի որ դա կթեթևացնի ճնշումը ԵՄ բյուջեի վրա, երբ Կենտրոնական Եվրոպայի նախկին սոցիալիստական ​​երկրները պետք է միանան։

Անդամակցություն
ԵՏՄ համաձայնագիրը ստորագրվել է Պորտոյում 1992 թվականի մայիսի 2-ին Եվրոպական ազատ առևտրի ասոցիացիայի (EFTA), Եվրոպական համայնքի (ԵՀ) այն ժամանակվա յոթ պետությունների և նրա այն ժամանակվա 12 անդամ երկրների կողմից։ 1992 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Շվեյցարիայի ընտրողները մերժեցին համաձայնագրի վավերացումը սահմանադրորեն լիազորված հանրաքվեի միջոցով՝ փաստացի սառեցնելով տարվա սկզբին ներկայացված ԵՀ-ին անդամակցության դիմումը։ Փոխարենը Շվեյցարիան ԵՄ-ի հետ կապված է մի շարք երկկողմ համաձայնագրերով։ 1995 թվականի հունվարի 1-ին EFTA-ի երեք նախկին անդամներ՝ Ավստրիան, Ֆինլանդիան և Շվեդիան, միացան Եվրամիությանը, որը փոխարինեց Եվրոպական համայնքին 1993 թվականի նոյեմբերի 1-ին Մաստրիխտի պայմանագրի ուժի մեջ մտնելուց հետո։ Լիխտենշտեյնի մասնակցությունը ԵՏԳ-ին էր. հետաձգվել է մինչև 1995 թվականի մայիսի 1-ը։ Ցանկացած եվրոպական պետություն, որը դառնում է ԵՄ անդամ կամ դառնում է EFTA-ի անդամ, կարող է դիմել ԵՏՄ համաձայնագրի Կողմ դառնալու համար՝ համաձայն համաձայնագրի 128-րդ հոդվածի։

2020 թվականի դրությամբ ԵՏՄ-ի պայմանագրային կողմերն են ԵԱԹԱ անդամ չորս երկրներից երեքը և ԵՄ անդամ 27 երկրները։ ԵՄ նոր անդամը՝ Խորվաթիան, ավարտել է ԵՏՄ-ին իրենց անդամակցության շուրջ բանակցությունները 2013 թվականի նոյեմբերին, և 2014 թվականի ապրիլի 12-ից ժամանակավորապես կիրառել է համաձայնագիրը, մինչև այն վավերացվի ԵՏՀ անդամ բոլոր երկրների կողմից։

Պայմանագրեր
Բացի 1992 թվականի պայմանագրից, ստորագրվել է 1 փոփոխող պայմանագիր, ինչպես նաև 3 պայմանագիր, որոնք թույլ են տալիս միանալ Եվրամիության նոր անդամներին։

ԵՏՄ համաձայնագրի վավերացում

Ապագա ընդլայնում

ԵՄ վերջին անդամ երկրներ
Երբ պետությունը միանում է ԵՄ-ին, նրանք պարտադիր չէ, որ անմիջապես դառնան ԵՏԳ-ի մաս, այլ պարտավոր են դիմել։ ԵՄ-ի 2004 թվականի ընդլայնումից հետո, որի արդյունքում Կիպրոսը, Չեխիան, Էստոնիան, Հունգարիան, Լատվիան, Լիտվան, Մալթան, Լեհաստանը, Սլովակիան և Սլովենիան միացան ԵՄ-ին 2004 թվականի մայիսի 1-ին, ԵՏՀ ընդլայնման համաձայնագիրը կիրառվեց ժամանակավոր հիմունքներով։ 2004 թվականի մայիսին՝ ԵՄ-ին միանալու 10 երկրներին։ Մյուս կողմից, ԵՄ-ի 2007 թվականի ընդլայնումից հետո, որի արդյունքում Բուլղարիան և Ռումինիան միացան ԵՄ-ին 2007 թվականի հունվարի 1-ին, ԵՏՀ ընդլայնման համաձայնագիրը ստորագրվեց մինչև 2007 թվականի հուլիսի 25-ը և միայն ժամանակավոր ուժի մեջ մտավ 2007 թվականի օգոստոսի 1-ին։ Համաձայնագիրն ամբողջությամբ ուժի մեջ չի մտել մինչև 2011 թվականի նոյեմբերի 9-ը։

Խորվաթիա 
Մինչև 2013 թվականի ԵՄ ընդլայնումը, որի արդյունքում Խորվաթիան միացավ ԵՄ-ին 2013 թվականի հուլիսի 1-ին, ԵՏՄ ընդլայնման համաձայնագիրը չէր ստորագրվել։ Խորվաթիան ստորագրել է ԵՄ-ին միանալու մասին պայմանագիրը 2011թվականի դեկտեմբերի 9-ին և այնուհետև 2012թվականի սեպտեմբերի 13-ին իր դիմումը ներկայացրել է ԵՏՄ։ Բանակցությունները սկսվել են 2013թ. մարտի 15-ին Բրյուսելում՝ նպատակ ունենալով հասնել ԵՄ-ին և ԵՏԳ-ին միաժամանակ միանալուն։ Սակայն դա չհաջողվեց։

2013 թվականի նոյեմբերի 20-ին հայտարարվեց, որ ձեռք է բերվել ընդլայնման համաձայնագիր։ Տեքստը նախաստորագրվել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 20-ին, և 2014 թվականի ապրիլին ստորագրվելուց հետո համաձայնագիրը ժամանակավորապես կիրառվում է մինչև Խորվաթիայի, ԵՏՀ բոլոր երկրների և Եվրամիության վավերացումը։ 2022 թվականի մարտի դրությամբ համաձայնագիրը վավերացվել է 31 կողմերից 23-ի կողմից։

ԵՄ ապագա անդամ երկրներ
ԵՄ անդամակցության հինգ ճանաչված թեկնածու կա, որոնք դեռևս ԵՏՄ անդամ չեն՝ Ալբանիա (կիրառվել է 2009թ., բանակցում է 2020թ. մարտից), Հյուսիսային Մակեդոնիա (կիրառվել է 2004թվականին, բանակցում է 2020թվականի մարտից), Չեռնոգորիա (կիրառվել է 2008թվականին, բանակցում է 2012թվականի հունիսից), Սերբիա։ (կիրառվել է 2009թ., բանակցում է 2014թ. հունվարից) և Թուրքիան (դիմել է 1987թվականին, բանակցում է 2005 թվականի հոկտեմբերից)։ Բոսնիա և Հերցեգովինան և Կոսովոն համարվում են անդամակցության հավանական թեկնածուներ։ Բոսնիա և Հերցեգովինան ստորագրել է Կայունացման և ասոցացման համաձայնագիրը (SAA), որն ուժի մեջ է մտել 2015 թվականի հունիսին, որը թույլ է տվել անդամակցության հայտ ներկայացնել 2016 թվականի փետրվարին, մինչդեռ Կոսովոն, որի անկախությունը չի ճանաչվել ԵՄ հինգ երկրների կողմից։ անդամ երկրները ավարտել են բանակցությունները SAA-ի վերաբերյալ, որն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականի ապրիլին։

2005 թվականի կեսերին Ֆարերյան կղզիների ներկայացուցիչներն ակնարկեցին իրենց տարածքի EFTA-ին միանալու հնարավորության մասին։ Այնուամենայնիվ, Ֆարերների միանալու հնարավորությունը անորոշ է, քանի որ, համաձայն EFTA-ի կոնվենցիայի 56-րդ հոդվածի, Ասոցիացիայի անդամ կարող են դառնալ միայն պետությունները։ Ֆարերյան կղզիները, որոնք Դանիայի թագավորության մաս են կազմում, ինքնիշխան պետություն չեն, և Ֆարերյան կղզիների արտաքին գործերի նախարարության համար պատրաստված զեկույցի համաձայն՝ «իր սահմանադրական կարգավիճակով Ֆարերները չեն կարող դառնալ ԵՏՄ համաձայնագրի անկախ Պայմանավորվող կողմ՝ պայմանավորված փաստ, որ Ֆարերները պետություն չեն»։ Այնուամենայնիվ, զեկույցը շարունակեց ենթադրել, որ հնարավոր է, որ «Դանիական Թագավորությունը Ֆարերների նկատմամբ» կարող է միանալ EFTA-ին։ Դանիայի կառավարությունը հայտարարել է, որ Ֆարերները չեն կարող դառնալ ԵՏՄ-ի անկախ անդամ, քանի որ Դանիան արդեն ԵՏՄ համաձայնագրի կողմ է։ Ֆարերյան երկրներն արդեն ունեն լայնածավալ երկկողմանի ազատ առևտրի համաձայնագիր Իսլանդիայի հետ, որը հայտնի է որպես Հոյվիկի համաձայնագիր։

Եվրոպական միկրոպետություններ
2012 թվականի նոյեմբերին, այն բանից հետո, երբ Եվրամիության խորհուրդը կոչ արեց գնահատել ԵՄ հարաբերությունները եվրոպական ինքնիշխան Անդորրայի, Մոնակոյի և Սան Մարինոյի հետ հարաբերությունները, որոնք նրանք որակեցին որպես «հատված», Եվրահանձնաժողովը հրապարակեց զեկույց, որտեղ ուրվագծվում էին դրա տարբերակները։ նրանց հետագա ինտեգրումը ԵՄ-ին։ Ի տարբերություն Լիխտենշտեյնի, որը ԵՏՄ-ի անդամ է EFTA-ի և Շենգենյան համաձայնագրի միջոցով, այս երեք պետությունների հետ հարաբերությունները հիմնված են կոնկրետ խնդիրներ ընդգրկող համաձայնագրերի հավաքածուի վրա։ Զեկույցն ուսումնասիրել է ներկա իրավիճակի չորս այլընտրանք՝ 1) Ոլորտային մոտեցում՝ առանձին համաձայնագրերով յուրաքանչյուր պետության հետ, որն ընդգրկում է մի ամբողջ քաղաքական ոլորտ, 2) համապարփակ, բազմակողմ շրջանակային ասոցացման համաձայնագիր (FAA) երեք պետությունների հետ, 3) ԵՏՄ անդամակցություն, և 4) ԵՄ անդամակցություն. Հանձնաժողովը պնդում էր, որ ոլորտային մոտեցումը չի անդրադառնում հիմնական խնդիրներին և դեռևս անհարկի բարդ է, մինչդեռ ԵՄ անդամակցությունը մոտ ապագայում մերժվել է, քանի որ «ԵՄ ինստիտուտները ներկայումս հարմարեցված չեն նման փոքր երկրների անդամակցությանը»։ Մնացած տարբերակները՝ ԵՏՀ անդամակցությունը և FAA-ն պետությունների հետ, համարվել են կենսունակ և առաջարկվել են հանձնաժողովի կողմից։

Քանի որ ԵՏՀ-ին անդամակցությունը ներկայումս բաց է միայն EFTA-ի կամ ԵՄ անդամների համար, անհրաժեշտ է EFTA-ի գործող անդամ երկրների համաձայնությունը, որպեսզի միկրոպետությունները միանան ԵՏՄ-ին՝ առանց ԵՄ անդամ դառնալու։ 2011 թվականին Նորվեգիայի այն ժամանակվա արտաքին գործերի նախարար Յոնաս Գահր Ստյորեն, որը EFTA-ի անդամ երկիր է, ասաց, որ EFTA/EEA անդամակցությունը միկրոպետություններին համապատասխան մեխանիզմ չէ ներքին շուկայում նրանց ինտեգրման համար, քանի որ նրանց պահանջները տարբերվում են ավելի մեծ երկրների պահանջներից։ ինչպիսին է Նորվեգիան, և առաջարկեց, որ իրենց համար ավելի հարմար կլինի պարզեցված ասոցիացիան։ Էսպեն Բարթ Էյդեն՝ Ստյորեի իրավահաջորդը, պատասխանել է հանձնաժողովի զեկույցին 2012 թվականի վերջին՝ հարցադրելով, թե արդյոք միկրոպետությունները բավարար վարչական հնարավորություններ ունեն ԵՏՄ անդամակցության պարտավորությունները կատարելու համար։ Այնուամենայնիվ, նա հայտարարեց, որ Նորվեգիան բաց է միկրոպետությունների համար EFTA-ի անդամակցության հնարավորության համար, եթե նրանք որոշեն հայտ ներկայացնել, և որ երկիրը վերջնական որոշում չի կայացրել այդ հարցում։ ԵՄ-ում Լիխտենշտեյնի առաքելության խորհրդական Պասկալ Շաֆհաուզերը ասել է, որ Լիխտենշտեյնը՝ EFTA-ի մեկ այլ անդամ երկիր, պատրաստ է քննարկել միկրոպետությունների ԵՏԳ անդամակցությունը, պայմանով, որ նրանց միացումը չխանգարի կազմակերպության գործունեությանը։ Այնուամենայնիվ, նա առաջարկեց, որ պետք է դիտարկել ԵՏՀ-ին ուղղակի անդամակցության տարբերակը միկրոպետությունների համար, որոնք դուրս են և՛ EFTA-ից, և՛ ԵՄ-ից։

2013 թվականի նոյեմբերի 18-ին ԵՄ հանձնաժողովը եզրակացրեց, որ «փոքր երկրների մասնակցությունը ԵՏԳ-ին ներկայումս չի գնահատվում որպես կենսունակ տարբերակ՝ քաղաքական և ինստիտուցիոնալ պատճառներով», և որ Ասոցացման համաձայնագրերն ավելի իրագործելի մեխանիզմ են։ միկրոպետությունների ինտեգրումը ներքին շուկայում։

Միացյալ Թագավորության դուրսբերում
Միացյալ Թագավորությունը 2016 թվականի հանրաքվեի ժամանակ քվեարկեց Եվրամիությունից դուրս գալու օգտին։ EEA-ում մնալը, հնարավոր է, ի վերջո որպես EFTA անդամ, առաջարկված տարբերակներից մեկն էր։

2013 թվականին Միացյալ Թագավորության պառլամենտին ներկայացված հետազոտական ​​փաստաթուղթն առաջարկել է ԵՄ անդամակցությանը մի շարք այլընտրանքներ, որոնք կշարունակեն թույլ տալ նրան մուտք գործել ԵՄ ներքին շուկա, ներառյալ ԵՏՀ-ի շարունակական անդամակցությունը որպես EFTA-ի անդամ երկիր կամ շվեյցարական մի շարք մոդելի։ միասնական շուկայի դրույթներն ընդգրկող երկկողմ պայմանագրեր։ Միացյալ Թագավորությունը EFTA-ի համահիմնադիրն էր 1960թվականին, սակայն Եվրոպական համայնքին միանալուց հետո դադարեց անդամակցել։ Brexit-ի քվեարկությունից հետո առաջին հանդիպման ժամանակ EFTA-ն արձագանքեց՝ ասելով, որ ինքը բաց է Միացյալ Թագավորության վերադարձի համար, և որ շատ խնդիրներ ունի լուծելու, թեև Նորվեգիայի կառավարությունը հետագայում վերապահումներ հայտնեց։ 2017 թվականի հունվարին Թերեզա Մեյը, որն այն ժամանակ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետն էր, հայտարարեց բանակցային նպատակների 12 կետից բաղկացած պլանի մասին և հաստատեց, որ Միացյալ Թագավորության կառավարությունը չի ձգտի շարունակական մշտական ​​անդամակցություն միասնական շուկայում։ Միացյալ Թագավորությանը կարող են թույլ տալ այլ անդամ պետություններ միանալ ԵՏՄ-ին և EFTA-ին, սակայն ԵՏՀ-ի գործող անդամները, ինչպիսին Նորվեգիան է, մտահոգություն կունենան ԵՄ-ի հետ բարդ բանակցություններ սկսելու ռիսկի առնչությամբ, ինչը կարող է հանգեցնել նրանց կորցնելու իրենց ներկայիս առավելությունները։ Շոտլանդիայի կառավարությունը ուսումնասիրել է EFTA-ին անդամակցությունը՝ EEA մուտքը պահպանելու համար։ Այնուամենայնիվ, EFTA-ի մյուս երկրները հայտարարել են, որ անդամակցության իրավունք ունեն միայն ինքնիշխան պետությունները, ուստի այն կարող է միանալ միայն այն դեպքում, եթե անկախանա Միացյալ Թագավորությունից։

EEA EFTA-ի երկրները (Նորվեգիա, Իսլանդիա, Լիխտենշտեյն) 2020 թվականի հունվարի 28-ին Մեծ Բրիտանիայի հետ ստորագրեցին Անջատման համաձայնագիր, որը, ինչպես ենթադրվում է, արտացոլում է ԵՄ-Մեծ Բրիտանիա դուրս գալու համաձայնագրի ԵՏՄ-ի համապատասխան մասերը։ Դուրս գալու համաձայնագիրը նախատեսում էր անցումային շրջան՝ 2020 թվականի հունվարի 31-ին Մեծ Բրիտանիայի պաշտոնական դուրս գալուց հետո և ավարտվելով 2020 թվականի դեկտեմբերի 31-ին, որի ընթացքում և՛ Միացյալ Թագավորությունը, և՛ ԵՏՀ մյուս անդամները պարտավորված մնացին ԵՄ-ի կողմից կնքված միջազգային համաձայնագրերից բխող առկա պարտավորություններով, ներառյալ. ԵՏՀ համաձայնագիրը։ 2020 թվականի հունվարին և փետրվարին Միացյալ Թագավորության կառավարությունը բացառեց ապագա համապատասխանեցումը ներքին շուկայի կանոններին՝ փաստացի բացառելով ԵՏԳ անդամակցությունը անցումային շրջանի ավարտից հետո՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 31-ին։

Իրավունքներ և պարտականություններ
ԵՏԳ-ն հենվում է նույն «չորս ազատությունների» վրա, որոնք հիմնված են Եվրոպական միասնական շուկայի վրա, ինչ և Եվրոպական միությունը՝ ապրանքների, մարդկանց, ծառայությունների և կապիտալի ազատ տեղաշարժը ԵՏՀ երկրների միջև։ Այսպիսով, ԵՏՀ երկրները, որոնք ԵՄ մաս չեն կազմում, օգտվում են Եվրամիության հետ ազատ առևտուրից։ Նաև, «Մարդկանց ազատ տեղաշարժը Եվրոպական տնտեսական տարածքում (ԵՏԳ) երաշխավորված հիմնական իրավունքներից մեկն է, թերևս, անհատների համար ամենակարևոր իրավունքն է, քանի որ այն ԵՏՀ 31 երկրների քաղաքացիներին տալիս է. այս երկրներից որևէ մեկում ապրելու, աշխատելու, բիզնես հիմնելու և սովորելու հնարավորություն»։

Որպես գործընկեր՝ այս երկրները պետք է ընդունեն Եվրամիության օրենքի մի մասը։ Այնուամենայնիվ, դրանք նաև նպաստում և ազդում են ԵՏԳ նոր համապատասխան քաղաքականության և օրենսդրության ձևավորման վրա վաղ փուլում՝ որպես որոշումների ձևավորման պաշտոնական գործընթացի մաս։

Գյուղատնտեսությունը և ձկնորսությունը չեն ընդգրկվում ԵՏԳ-ի կողմից։ Ձկնորսության ընդհանուր քաղաքականությամբ չկապված լինելը Նորվեգիան և Իսլանդիան ընկալում են որպես շատ կարևոր և ԵՄ-ին չմիանալու հիմնական պատճառ։ Ձկնորսության միասնական քաղաքականությունը կնշանակի նրանց ջրերում ձկնորսության քվոտաների տրամադրում։

ԵՏՀ երկրները, որոնք ԵՄ մաս չեն կազմում, ֆինանսական ներդրումներ չեն կատարում Միության նպատակներին նույն չափով, ինչ անում են նրա անդամները, թեև նրանք մասնակցում են ԵՏՄ դրամաշնորհների սխեմային՝ «ԵՏՄ-ում սոցիալական և տնտեսական անհավասարությունները նվազեցնելու համար»։ Բացի այդ, ոմանք ընտրում են մասնակցել ԵՄ ծրագրերին, ինչպիսիք են Տրանսեվրոպական ցանցերը և Եվրոպական Տարածաշրջանային Զարգացման Հիմնադրամը։ Նորվեգիան ունի նաև նորվեգական դրամաշնորհների իր ծրագիրը։ 2004 թվականի ԵՄ/ԵՏՄ ընդլայնումից հետո Տասնապատիկ ավելացել է ԵՏՀ երկրների, մասնավորապես՝ Նորվեգիայի ֆինանսական ներդրումը ներքին շուկայում սոցիալական և տնտեսական համախմբվածության համար (5 տարվա ընթացքում 1167 մլն եվրո)։

Օրենսդրություն
ԵՏՄ-ի ոչ ԵՄ անդամները (Իսլանդիա, Լիխտենշտեյն և Նորվեգիա) համաձայնել են ընդունել օրենսդրություն, որը նման է ԵՄ-ում ընդունված օրենսդրությանը սոցիալական քաղաքականության, սպառողների պաշտպանության, շրջակա միջավայրի, ընկերությունների իրավունքի և վիճակագրության ոլորտներում։ Սրանք այն ոլորտներից մի քանիսն են, որոնք ընդգրկված են նախկին Եվրոպական համայնքի կողմից (Եվրամիության «առաջին սյունը»)։

ԵՏՄ-ի ոչ ԵՄ անդամները ներկայացված չեն Եվրամիության կառույցներում, ինչպիսիք են Եվրոպական խորհրդարանը կամ Եվրոպական հանձնաժողովը։ Այս իրավիճակը բնութագրվել է որպես «ֆաքսային ժողովրդավարություն», որտեղ Նորվեգիան սպասում է, որ իրենց վերջին օրենսդրությունը ֆաքսով ուղարկվի հանձնաժողովից։ Այնուամենայնիվ, ԵՏՀ երկրների հետ խորհրդակցում են ԵՄ նոր օրենսդրական առաջարկների վերաբերյալ և մասնակցում են օրենսդրության ձևավորմանը վաղ փուլում։ ԵՏՄ համաձայնագիրը պարունակում է դրույթներ ԵՏՄ/ԵԱԹԱ երկրների կողմից օրենսդրության ընդունումից առաջ տարբեր փուլերում, ներառյալ ԵՏՀ Համատեղ կոմիտեի համաձայնությունը։ ԵՏՄ-ի Համատեղ կոմիտեում հաստատվելուց հետո այն ԵՏՄ համաձայնագրի մաս է, և ԵՏՄ-ի կազմում գտնվող EFTA պետությունները պետք է այն կիրառեն իրենց ազգային օրենսդրության մեջ։

Հաստատություններ
ԵՏՀ-ի Համատեղ կոմիտեն բաղկացած է ԵՏՄ-EFTA պետություններից, գումարած Եվրոպական հանձնաժողովը (ԵՄ-ն ներկայացնող) և ունի ԵՏՄ համաձայնագրում փոփոխություններ կատարելու գործառույթ՝ ներառելու ԵՄ համապատասխան օրենսդրությունը։ ԵՏՀ խորհուրդը հանդիպում է տարին երկու անգամ՝ կարգավորելու ԵՏՀ անդամների միջև ընդհանուր հարաբերությունները։

Համա-ԵՏԳ ինստիտուտներ ստեղծելու փոխարեն ԵՏՀ-ի գործունեությունը կարգավորվում է Եվրոպական միության կառույցների, ինչպես նաև ԵԱԹԱ-ի Վերահսկիչ մարմնի և ԵԱՏԱ-ի դատարանի կողմից։ EFTA-ի վերահսկող մարմինը և EFTA-ի դատարանը կարգավորում են EFTA-ի անդամների գործունեությունը Եվրոպական տնտեսական տարածքում (ԵՏԳ) իրենց պարտավորությունների հետ կապված։ EFTA Վերահսկող Մարմինը կատարում է Եվրոպական հանձնաժողովի դերը որպես «պայմանագրերի պահապան» EFTA երկրների համար՝ ապահովելու ԵՏՀ համաձայնագրի պահպանումը։ EFTA-ի դատարանը նման դեր է կատարում Եվրոպական արդարադատության դատարանին, քանի որ լուծում է վեճերը ԵՏՄ համաձայնագրով։

Մինչդեռ ԵԴ-ն և Եվրոպական հանձնաժողովը համապատասխանաբար պատասխանատու են ԵՄ-ում ԵՏՀ համաձայնագրի մեկնաբանման և կիրառման համար (ԵՄ անդամ երկրների և ԵՄ անդամ պետությունների միջև), և EFTA-ի դատարանը և EFTA-ի Վերահսկիչ մարմինը նույնպես համապատասխանաբար պատասխանատու են մեկնաբանության և մոնիտորինգի համար։ ԵՏՄ-EFTA երկրների միջև ԵՏՄ համաձայնագրի կիրառումը (ԵՏՀ-ԵԱԹԱ երկրների և ԵՏՀ-ԵԱԹԱ երկրների միջև), ԵՄ պետության և ԵՏՄ-ԵԱԹԱ պետության միջև վեճերը փոխանցվում են ԵՏՄ-ի Համատեղ կոմիտեին, այլ ոչ թե որևէ դատարան։ Միայն այն դեպքում, եթե Համատեղ կոմիտեն չկարողանա լուծում տալ երեք ամսվա ընթացքում, վիճող կողմերը համատեղ կներկայացնեն ԵԴ-ին (եթե վեճը վերաբերում է ԵՄ օրենսդրությանը նույնական դրույթներին) կամ արբիտրաժին (մյուս բոլոր դեպքերում)։

ԵՏՄ-ի սկզբնական պլանում բացակայում էր EFTA դատարանը կամ EFTA Վերահսկող մարմինը, որպես «ԵՏՀ դատարան» (որը բաղկացած կլինի Արդարադատության եվրոպական դատարանի հինգ անդամներից և երեք անդամներից EFTA երկրներից և որը գործառութային կերպով ինտեգրված կլինի ԵԴ-ին)։ Եվ Եվրահանձնաժողովը պետք է իրականացներ այդ դերերը։ Այնուամենայնիվ, ԵՏԳ համաձայնագրի շուրջ բանակցությունների ընթացքում Արդարադատության եվրոպական դատարանը տեղեկացրեց Եվրամիության խորհրդին (կարծիք 1/91), որ նրանք համարում էին, որ ԵՏՀ դատարանին իրավասություն տալը ԵՄ օրենսդրության նկատմամբ, որը կկազմի ԵՏՄ օրենքի մաս., կլիներ պայմանագրերի խախտում, ուստի դրա փոխարեն մշակվեց ներկայիս պայմանավորվածությունը։ Վերահսկող մարմնի հետ բանակցություններ վարելուց հետո ԵԴ-ն հաստատեց դրա օրինականությունը 1/92 կարծիքում։

EFTA-ի քարտուղարության կենտրոնակայանը գտնվում է Շվեյցարիայի Ժնև քաղաքում։ EFTA-ի Վերահսկիչ Մարմինն ունի իր կենտրոնակայանը Բրյուսելում, Բելգիա (նույն տեղը, ինչ Եվրահանձնաժողովի կենտրոնակայանը), մինչդեռ EFTA-ի դատարանն ունի իր կենտրոնակայանը Լյուքսեմբուրգում (նույն տեղում, ինչ Եվրոպական արդարադատության դատարանի կենտրոնակայանը)։

EEA և Նորվեգիայի դրամաշնորհներ
EEA-ի և Նորվեգիայի դրամաշնորհները Իսլանդիայի, Լիխտենշտեյնի և Նորվեգիայի ֆինանսական ներդրումներն են՝ նվազեցնելու սոցիալական և տնտեսական անհավասարությունները Եվրոպայում։ 2004 թվականից մինչև 2009 թվականն ընկած ժամանակահատվածում Կենտրոնական և Հարավային Եվրոպայի 15 շահառու պետություններում ծրագրի ֆինանսավորման համար տրամադրվել է 1,3 միլիարդ եվրոյի ֆինանսավորում։

Ստեղծվել է 2004 թվականին Եվրոպական տնտեսական տարածքի (ԵՏԳ) ընդլայնման հետ համատեղ, որը միավորում է ԵՄ-ը, Իսլանդիան, Լիխտենշտեյնը և Նորվեգիան ներքին շուկայում, ԵՏՄ-ի և Նորվեգիայի դրամաշնորհները կառավարվում էին Ֆինանսական մեխանիզմի գրասենյակի կողմից, որը կից է։ EFTA-ի քարտուղարությունը Բրյուսելում.

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
Text of the EEA Agreement
Information about the EEA on the website of the Mission of Norway to the EU 
EEA Grants and Norway Grants
The EU and the European Economic Area Europa (web portal): External Relations

1994 հիմնադրումներ Եվրոպայում
Եվրոպական միության արտաքին հարաբերություններ
Իսլանդիայի արտաքին հարաբերություններ
Պայմանագրով հիմնադրված միջկառավարական կազմակերպություններ
Եվրոպայի միջազգային կազմակերպություններ
Միջազգային հարաբերություններ
1994 հիմնադրված կազմակերպություններ