Արվեստի թանգարան

Արվեստի թանգարան կամ արվեստի պատկերասրահ, շենք կամ տարածք է արվեստի ցուցադրության համար, սովորաբար թանգարանի սեփական հավաքածուից։ Այն կարող է լինել հանրային կամ մասնավոր սեփականություն և կարող է հասանելի լինել բոլորին կամ սահմանափակումներ ունենալ։ Թեև հիմնականում վերաբերում են վիզուալ արվեստին, արվեստի թանգարանները հաճախ օգտագործվում են որպես այլ մշակութային փոխանակումների և գեղարվեստական ​​գործունեության վայր, ինչպիսիք են դասախոսությունները, կատարողական արվեստները, երաժշտական ​​համերգները կամ պոեզիայի ընթերցումները։ Արվեստի թանգարանները նաև հաճախ են կազմակերպում թեմատիկ ժամանակավոր ցուցադրություններ, որոնք հաճախ ներառում են այլ հավաքածուներից փոխառված իրեր։

Տերմինաբանություն 
Արվեստի ցուցադրմանը նվիրված հաստատությունը կարող է կոչվել արվեստի թանգարան կամ արվեստի պատկերասրահ, և երկու տերմինները կարող են օգտագործվել  ։ Սա արտացոլված է ամբողջ աշխարհում հաստատությունների անվանումներում, որոնցից մի քանիսը կոչվում են պատկերասրահներ (օրինակ՝ Ազգային պատկերասրահ և Neue Nationalgalerie) իսկ որոշները կոչվում են թանգարաններ (ներառյալ Մետրոպոլիտեն արվեստի թանգարանը, Ժամանակակից արվեստի թանգարանը և Ճապոնիայի Արևմտյան արվեստի ազգային թանգարան։ «Արվեստի պատկերասրահ» արտահայտությունը կարող է օգտագործվել նաև այն ձեռնարկությունների համար, որոնք ցուցադրում են արվեստը վաճառքի համար, բայց դրանք արվեստի թանգարաններ չեն։

Պատմություն 
Պատմության ընթացքում մեծ և թանկարժեք արվեստի գործերը հիմնականում պատվիրվել են կրոնական հաստատությունների կամ քաղաքական առաջնորդների կողմից և ցուցադրվել տաճարներում, եկեղեցիներում և պալատներում։

Եվրոպայում, ուշ միջնադարից սկսած, թագավորական պալատների, ամրոցների և սոցիալական էլիտայի խոշոր ամառանոցների տարածքները հաճախ մասամբ հասանելի էին դառնում հանրության այն հատվածներին, որտեղ կարելի էր դիտել արվեստի հավաքածուները։ Վերսալի պալատում մուտքը սահմանափակված էր որոշակի սոցիալական խավի մարդկանց համար, ովքեր կրում էին համապատասխան հագուստ համապատասխան պարագաներ (կոշիկի արծաթե ճարմանդներ և սուր) կարելի էր վարձել դրսի խանութներից։ Մայր տաճարների և մեծ եկեղեցիների գանձարանները կամ դրանց մասերը հաճախ դրվում էին հանրային ցուցադրության և հարգանքի համար։ Հատուկ պայմանավորվածություններ են ձեռք բերվել, որպեսզի հանրությունը կարողանա տեսնել բազմաթիվ թագավորական կամ մասնավոր հավաքածուներ, որոնք տեղադրված են պատկերասրահներում, ինչպես Օռլեանի հավաքածուի նկարների մեծ մասը, որոնք պահվում էին Փարիզի Palais-Royal թևում և կարելի էր այցելել մեծ մասում։ Իտալիայում Grand Tour-ի գեղարվեստական ​​զբոսաշրջությունը 18-րդ դարից սկսած դարձավ հիմնական արդյունաբերություն, և քաղաքները ջանքեր գործադրեցին իրենց հիմնական աշխատանքները հասանելի դարձնելու համար։ Կապիտոլինյան թանգարանները սկսվել են 1471 թվականին Հռոմ քաղաքին պապականության կողմից դասական քանդակի նվիրաբերմամբ, մինչդեռ Վատիկանի թանգարանները, որոնց հավաքածուները դեռ պատկանում են Հռոմի պապին, իրենց հիմնադրման հիմքում ընկած են մինչև 1506 թվականը, երբ վերջերս հայտնաբերված Լաոկոնն ու նրա որդիները, որը դրվել է  հանրային ցուցադրության։ Հետագա դարերի ընթացքում բացվեցին մի շարք թանգարաններ տարբեր թեմաներով, և Վատիկանի շենքերից շատերը նպատակային կերպով կառուցվեցին որպես պատկերասրահ։ Հանրության համար բացված վաղ թագավորական գանձարանը 1720-ականներին Սաքսոնիայի Թագավորության Կանաչ պահոցն էր։

Հանրային թանգարաններ 
Բազելի Kunstmuseum-ը, իր տոհմով, որը տարածվում է մինչև Ամերբախի կաբինետ, որը ներառում էր Հանս Հոլբեյն Կրտսերի ստեղծագործությունների հավաքածուն և գնված Բազել քաղաքի կողմից 1661 թվականին։ Շատ բանավեճերից հետո գաղափարը ի վերջո լքվեց մեծ ծախսերի պատճառով, և քսան տարի անց հավաքածուն գնեց Ռուսաստանի Եկատերինա Մեծի կողմից և տեղավորվեց նահանգում Պետական ​​Էրմիտաժ թանգարան Սանկտ Պետերբուրգում։ Բավարիայի թագավորական հավաքածուն (այժմ՝ Մյունխենի Alte Pinakothek-ում) բացվել է հանրության համար 1779 թվականին, իսկ Մեդիչիների հավաքածուն Ֆլորենցիայում մոտ 1789 թվականին <ref>։

Ճարտարապետություն 
Մոտ 1530 թվականից սկսած ավելի մեծ նկարների մեծ մասը նախագծված էր եկեղեցիներում,  և որպես պալատ կառուցված շատ շենքեր այժմ հաջողությամբ գործում են որպես արվեստի թանգարաններ։ 18-րդ դարում պալատների և գյուղական տների հավելումները երբեմն նախատեսված էին հատուկ որպես պատկերասրահներ՝ արվեստը դիտելու համար և նախագծված էին հենց դրա համար։ Ամբողջ շենքի ճարտարապետական ​​ձևը, որը նախատեսված էր բացառապես արվեստի պատկերասրահ լինելու համար, հաստատվել է սըր Ջոն Սոանի կողմից 1817 թվականին Դուլվիչի նկարների պատկերասրահի համար իր նախագծով։ Պատկերասրահը ստեղծեց որպես փոխկապակցված սենյակների մի շարք՝ հիմնականում անխափան պատերի տարածքներով՝ կախված նկարների համար և անուղղակի լուսավորություն լուսարձակներից կամ տանիքի լապտերներից։

Մշակութային ասպեկտներ 
Թանգարաններն ավելին են, քան պարզապես «ֆիքսված կառույցներ, որոնք նախատեսված են հավաքածուներ պահելու համար»։ Նրանց նպատակն է ձևավորել ինքնությունը և հիշողությունը, մշակութային ժառանգությունը, թորած պատմությունները և թանկարժեք պատմությունները։

Արվեստի թանգարանի տեղի հարցն իր համայնքում երկար ժամանակ քննարկման առարկա է դարձել։ Ոմանք արվեստի թանգարանները համարում են սկզբունքորեն էլիտար հաստատություններ, մինչդեռ մյուսները դրանք համարում են հասարակական կրթության և վերելքի ներուժ ունեցող հաստատություններ։ Ջոն Քոթոն Դանան՝ ամերիկացի գրադարանավար և թանգարանի տնօրեն, ինչպես նաև Նյուարք թանգարանի հիմնադիրը, ավանդական արվեստի թանգարանը համարում էր անպետք հասարակական հաստատություն, որն ավելի շատ կենտրոնացած էր նորաձևության և համապատասխանության վրա, այլ ոչ թե կրթության և վերելքի վրա։ Իսկապես, Դանայի իդեալական թանգարանը լավագույնս հարմար կլինի սովորական քաղաքացու ակտիվ  օգտագործման համար, որը գտնվում է նրանց ամենօրյա շարժման կենտրոնի մոտ։ Բացի այդ, կատարյալ թանգարանի մասին Դանանի պատկերացումները ներառում էին առարկաների ավելի լայն տեսականի, քան ավանդական արվեստի թանգարանը, ներառյալ արդյունաբերական գործիքներն ու ձեռագործ աշխատանքները, որոնք խրախուսում են երևակայությունը ավանդաբար աշխարհիկ համարվող տարածքներում։

Ծանոթագրություններ 

Վիքիպեդիա:ՈՒՎ 2023-ի հոդվածներ
Արվեստ
Արվեստի վայրեր
Թանգարաններ ըստ տեսակի