Անտոն Զլատոպոլսկի

Անտոն Անդրեևիչ Զլատոպոլսկի ( ), ռուս մեդիամենեջեր, կինոյի և հեռուստատեսության պրոդյուսեր, հասարակական գործիչ։ «Համառուսաստանյան պետական հեռուստատեսային և ռադիոհեռարձակման ընկերություն» ԴՊՈՒՀ հոլդինգի գլխավոր տնօրենի առաջին տեղակալ (2000 թվականից), «Ռոսիա 1» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրեն (2002 թվականից), «Մուլտ» մանկական հեռուստաալիքի գլխավոր խմբագիր և պրոդյուսեր (2014 թվականից), «Թվային հեռուստատեսություն» ԲԸ տնօրենների խորհրդի նախագահ (2018 թվականից), ավելի վաղ՝ «Հեղինակային հեռուստատեսություն» անկախ մասնավոր հեռուստաընկերության գլխավոր տնօրեն (1991-1998 թվականներ)։ Ռուսական հեռուստատեսության ակադեմիայի անդամ (2001 թվականից)։ 2013 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակի դափնեկիր գրականության և արվեստի բնագավառում։

Կենսագրություն 

1988 թվականին ավարտել է Մ.Վ. Լոմոնոսովի անվան Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։

1988-1991 թվականներին սովորել է Մոսկվայի պետական իրավաբանական ակադեմիայի ասպիրանտուրայում (ՄՊՀ)։

1993 թվականին Մոսկվայի պետական իրավաբանական ակադեմիայում (ՄՊՀ) պաշտպանել է (պրոֆեսոր Օ. Ե. Կուտաֆինի ղեկավարությամբ) «Քաղաքացիների քաղաքական իրավունքներն ու ազատությունները և դրանց իրականացման մեխանիզմը Ռուսաստանի Դաշնությունում» թեմայով իրավաբանական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան ստանալու թեզը։

Պրոֆեսոնիալ գործունեություն 
1989 թվականին սկսել է իր պրոֆեսոնիալ գործունեությունը՝ զբաղեցնելով իրավախորհրդատուի պաշտոնը ստեղծված ԽՍՀՄ-ում, առաջին ոչ պետական «Հեղինակային հեռուստատեսություն» հեռուստաընկերությունում։ Մնացել է իր պաշտոնում մինչև 1991 թվականը։

1991 թվականին (Ա. Գ. Մալկինը ստեղծագործական «Նոր ստուդիա» տնօրեն նշանակվելուց հետո) զբաղեցրել է «ԱՏՎ հեռուստաընկերություն» ՓԲԸ-ի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը։

1994 թվականի հունվարից մինչև 1998 թվականի հուլիսը եղել է «ԱՏՎ հեռուստաընկերություն» ՓԲԸ փոխնախագահ-գլխավոր տնօրեն, մտնում էր նրա բաժնետերերի կազմի մեջ։

1999 թվականին տեղափոխվել է «ՌՏՌ» պետական հեռուստաալիք։ Այստեղ (մինչև 2000 թվականի ապրիլը) համատեղում էր գլխավոր տնօրենի տեղակալի և գործադիր տնօրենի պաշտոնները։

2000 թվականի ապրիլին նշանակվել է «Համառուսաստանյան պետական հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդիչ ընկերություն» դաշնային պետական հեռուստառադիոընկերության նախագահի առաջին տեղակալի պաշտոնում (թափուր է Մ. Յու. Լեսինի հեռանալուց հետո)։ Այս պաշտոնում մնացել է մինչև 2002 թվականի փետրվար։

2002 թվականի մարտի 4-ից մինչև 2002 թվականի ապրիլի 15-ը՝ «ՎԳՏՌԿ»-ի ԴՊՈՒ նախագահի առաջին տեղակալ, «ՌՏՌ» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրենի պաշտոնակատար (թափուր պաշտոնը զբաղեցրեց Ա. Զ. Հակոբովի հեռանալուց հետո)։

2002 թվականի ապրիլի 16-ից մինչև օգոստոսի 31-ը սկսեց համատեղել Դաշնային պետական ​​միավորված ձեռնարկության «ՎԳՏՌԿ» նախագահի առաջին տեղակալի պաշտոնները և «ՌՏՌ» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը։

Պաշտոնների անվանումներում հետագա փոփոխությունները կապված են եղել հեռուստաալիքի ռեբրենդինգի կամ Ռուսաստանի Դաշնության գործող օրենսդրության փոփոխության հետ։

2002 թվականի սեպտեմբերի 1-ից 2004 թվականի փետրվարի մինչև 25-ը եղել է «ՎԳՏՌԿ»-ի նախագահի առաջին տեղակալ, «Ռոսիա» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրեն։

2004 թվականի փետրվարի 26-ից (դե-ֆակտո՝ 29-ից) մինչև 2009 թվականի դեկտեմբերի 31-ը եղել է «ՎԳՏՌԿ» դաշնային գործակալության գլխավոր տնօրենի առաջին տեղակալ, «Ռոսիա» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրեն»։

2010 թվականի հունվարի 1-ից զբաղեցնում է «ՎԳՏՌԿ»-ի գլխավոր տնօրենի առաջին տեղակալի, «Ռոսիա 1» հեռուստաալիքի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը։

2014 թվականի հունիսի 1-ից՝ լրացուցիչ համատեղում է «Մուլտ» մանկական հեռուստաալիքի գլխավոր խմբագրի և պրոդյուսերի պաշտոններում։

Որպես անկախ տնօրեն մտնում է «Ռոստելեկոմ» ԲԲԸ-ի տնօրենների խորհրդի կազմի մեջ», 2018 թվականի հունիսից մտնում է «Թվային հեռուստատեսություն» ԲԸ-ի (ԲԸ «ՑՏՎ»)՝ «ՎԳՏՌԿ» հոլդինգի և ՓԲԸ «Ռոստելեկոմ»-ի դուստր ձեռնարկություն, որը արտադրում և ղեկավարում է ոչ եթերային թվային հեռուստաալիքների փաթեթ Ռուսաստանում և արտերկրում։

Ֆիլմագրություն 
Որպես գլխավոր արտադրող, համադրող կամ վերահսկող պրոդյուսեր, նա մասնակցել է հետևյալ գեղարվեստական ֆիլմերի, հեռուստատեսության կամ անիմացիոն շարքերի ստեղծմանը.

 2005 թվական՝ Վարպետը և Մարգարիտան (ռեժիսոր Վլադիմիր Բորտկո)։
 2006 թվական՝ Շրջանում առաջինը (ռեժիսոր Գլեբ Պանֆիլով)։
 2006 թվական՝ Լունտիկի և իր ընկերների արկածները (ռեժիսոր Դարինա Շմիդ, Ելենա Գալդոբիան)։
 2007 թվական՝ Պահել հավերժ (ռեժիսոր Գլեբ Պանֆիլով)։
 2008 թվական՝ Անմեղ մեղավորները (ռեժիսոր Գլեբ Պանֆիլով)։
 2008 թվական՝ Տարաս Բուլբա (ռեժիսոր Վլադիմիր Բորտկո)։
 2010 թվական՝ Թաքնվիր () (ռեժիսոր Ջոննի Օ’Րեյլի, ):
 2011 թվական՝ Պյոտր Առաջին։ Կտակ (ռեժիսոր Վլադիմիր Բորտկո)։
 2011 թվական՝ Բարբոսկիններ (ռեժիսոր Ելենա Գալդոբինա)։
 2012 թվական՝ Սպիտակ գվարդիա (ռեժիսոր Սերգեյ Սնեժկին)։
 2012 թվական՝ Կյանք և ճակատագիր (ռեժիսոր Սերգեյ Ուռսուլյակ)։
 2013 թվական՝ Հայլիներ (ռեժիսոր Մարինա Միգունովա)։
 2013 թվական՝ Լեգենդ № 17 (ռեժիսոր Նիկոլայ Լեբեդև)։
 2013 թվական՝ Ստալինգրադ (ռեժիսոր Ֆեոդոր Բոնդարչուկ)։
 2014 թվական՝ Դևեր (ռեժիսոր Վլադիմիր Խոտինենկո)։
 2014 թվական՝ Եկատերինա (ռեժիսոր Ալեկսանդր Բարանով, Րամիլ Սաբիտով)։
 2015 թվական՝ Զինվոր (ռեժիսոր Ալեկսեյ Անդրիանով)։
 2015 թվական՝ Խաղաղ Դոն (ռեժիսոր Սերգեյ Ուռսուլյակ)։
 2016 թվական՝ Անձնակազմ (ռեժիսոր Նիկոլայ Լեբեդև)։
 2016 թվական՝ Քննիչ Տիխոնովը (ռեժիսոր Սերգեյ Սնեժկին, Էդուարդ Հովհաննիսյան)։
 2017 թվական՝ Ներգրավումը (ռեժիսոր Ֆեոդոր Բոնդարչուկ)։
 2017 թվական՝ Աննա Կարենինա (ռեժիսոր Կարեն Շահնազարով)։
 2017 թվական՝ Ուրֆին Ջյուսը և նրա փայտե զինվորները (ռեժիսոր Վլադիմիր Տորոպչին, Ֆեոդոր Դմիտրիև, Դարինա Շմիդ)։
 2017 թվական՝ Լավատեսները (ռեժիսոր Ալեսկեյ Պոպոգրեբսկի)։
 2017 թվական՝ Մեծ (ռեժիսոր Վալերի Տոդորովսկի)։
 2017 թվական՝ Սալյուտ-7 (ռեժիսոր Կլիմ Շիպենկո)։
 2017 թվական՝ Հեղափոխության դևը (ռեժիսոր Վլադիմիր Խոտինենկո)։
 2017 թվական՝ Բժիշկ Րիխտեր (ռեժիսոր Անդրեյ Պրոշկին, Իլյա Կազանկով)։
 2017 թվական՝ Շարժում դեպի վեր (ռեժիսոր Անտոն Մեգերդիչև)։
 2018 թվական՝ Մարզիչ (ռեժիսոր Դանիլա Կոզլովսկի)։
 2018 թվական՝ Գոդունով (ռեժիսոր Ալեկսեյ Անդրիանով, Տիմուր Ալպատով)։
 2018 թվական՝ Վատ եղանակ (ռեժիսոր Սերգեյ Ուռսուլյակ)։

Հասարակական գործունեություն 
Մտնում է Ռուսաստանի Դաշնության ներքին գործերի նախարարությանը կից Հանրային խորհրդի կազմի մեջ (ՌԴ ՆԳՆ)  և Հանրային խորհրդի Դաշնային գործակալության մամուլի և զանգվածային հաղորդակցության (Տպագրել), «Հեռուստաչափումների ինդուստրիալ կոմիտե ասոցիացիայի» խորհրդի անդամ (ՏՀՏ)։

Մոսկվայի Օ. Ե. Կուտաֆինի անվան պետական իրավաբանական համալսարանի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ, «Ռուսաստանի իրավաբանների ասոցիացիա» համառուսաստանյան հասարակական կազմակերպության անդամ (ՌԻԱ), գրական ակադեմիայի անդամ՝ «Մեծ գիրք» ռուսական ազգային գրական մրցանակի ժյուրիի անդամ։

Ընտանիք 
Հայրը կենսաքիմիկոս Անդրեյ Դավիդովիչ Զլատոպոլսկին է, կենսաբանական գիտությունների թեկնածու։ Պապը իրավաբանական գիտությունների դոկտոր Դավիթ Լվովիչ Զլատոպոլսկին է, ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ, Մոսկվայի պետական համալսարանի վաստակավոր պրոֆեսոր։

Կինը (2011-ից)՝ Դարյա Զլատոպոլսկայա (Սպիրիդոնովա), լրագրող և հեռուստահաղորդավարուհի։

Հոբբիներ 
Նրա սիրելի զբաղմունքներն են սպորտով զբաղվել, գրքեր կարդալ։

Մրցանակներ և պարգևներ 
 Բարեկամության Շքանշան (2006 թվականի նոյեմբերի 27)՝ մշակույթի, մամուլի, հեռուստառադիոհեռարձակման բնագավառում ունեցած վաստակի և բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար։
 Պատվո Շքանշան (2010 թվականի նոյեմբերի 4)՝ մշակույթի, մամուլի, հեռուստառադիոհեռարձակման բնագավառում ունեցած վաստակի և բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար։
 «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշան IV աստիճան (2014 թվականի ապրիլի 22)՝ բարձր պրոֆեսիոնալիզմի և օբյեկտիվության համար Ղրիմի միացումը Ղրիմի բռնակցումը Ռուսաստանի Դաշնությանը։
 Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ 2013 թվականին գրականության և արվեստի բնագավառում (Լ. Է. Վերեշագինի և Ն. Ի. Լեբեդևի հետ համատեղ) (2014 թվականի հունիսի 9)՝ «Լեգենդ № 17» գեղարվեստական ֆիլմի ստեղծման համար։
 Նիկոլայ Օզերովի Մեդալ (2019 թվականի մայիսի 8)՝ «ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի քարոզչության գործում անձնական մեծ ներդրման համար»։
 Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի Շնորհակալությունը (2003 թվականի փետրվարի 6)՝ «Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի մասնակցությամբ միջոցառումների նախապատրաստմանն ու անցկացմանը ակտիվ մասնակցության համար»։
 Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի Շնորհակալությունը (2008 թվականի ապրիլի23)՝ «Ռուսաստանի Դաշնությունում քաղաքացիական հասարակության զարգացմանն ուղղված տեղեկատվական ապահովման և ակտիվ հասարակական գործունեության համար»։
 «Ռուսաստանի մեդիա մենեջեր» ազգային մրցանակ «Հեռուստատեսություն» անվանակարգում (2004 թվական)։
 «GQ Տարվա մարդ 2013» մրցանակ «Տարվա պրոդյուսեր» անվանակարգում (2003 թվականի սեպտեմբերի 17)։
 «GQ Տարվա մարդ 2016» մրցանակ «Տարվա պրոդյուսեր» անվանակարգում (Նիկիտա Միխալկով և Լ. Է. Վերեշագինի հետ համատեղ) (2016 թվականի սեպտեմբերի 16)։
 «The Hollywood Reporter» ամսագրի ռուսական տարբերակի մրցանակ «Տարվա մեդիա մենեջեր» անվանակարգում (2013 թվականի դեկտեմբերի 13)։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 
 
 

Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի շրջանավարտներ
Իրավաբանական գիտությունների թեկնածուներ
Ռուս պրոդյուսերներ
Ռուս հասարակական գործիչներ
Պատվո շքանշանի ասպետներ (Ռուսաստան)
ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիրներ գրականության և արվեստի բնագավառում