Ջոն Հեդլի (փիլիսոփա)

Ջոն Հեդլի (), ավստրալիացի փիլիսոփա է, որի հետազոտությունները վերաբերում են բարոյական և քաղաքական փիլիսոփայությանը, ներառյալ կենդանիների էթիկան, բնապահպանական էթիկա և մետաէթիկա։ Նա ներկայումս փիլիսոփայության ավագ դասախոս է (Արևմտյան Սիդնեյի համալսարանի) Հումանիտար գիտությունների և հաղորդակցման արվեստների դպրոցում։ Նա նախկինում դասավանդել է Charles Sturt University և Sidney University-ում, որտեղ սովորել է որպես բակալավրիատ և դոկտորական թեկնածու։ Բացի գրախոսվող ամսագրերում և խմբագրված ժողովածուներում մի շարք հոդվածներից, նա 2015 թվականի մենագրության «Կենդանիների սեփականության իրավունքներ» (Lexington Books) հեղինակն է։ ) և 2019 թվականի «Կենդանական նեոպրագմատիզմ» մենագրությունը (Palgrave Macmillan): Նա նաև Elisa Aaltola-ի հետ 2015 թվականի «Կենդանիների էթիկան և փիլիսոփայություն» ժողովածուի համախմբագիրն է (Rowman & Littlefield International):

Հեդլին հայտնի է կենդանիների սեփականության իրավունքներ տեսության մասին իր նկարագրությամբ։ Նա առաջարկում է վայրի կենդանիներին առաջարկել սեփականության իրավունքներ իրենց տարածքների նկատմամբ, և խնամակալներ նշանակել՝ նրանց շահերը որոշումների կայացման ընթացակարգերում ներկայացնելու համար։ Նա առաջարկում է, որ այս հաշիվը կարող է հիմնավորվել ուղղակիորեն՝ ելնելով համապատասխան կենդանիների շահերից, կամ անուղղակիորեն, որպեսզի բնական միջավայրը պաշտպանված լինի։ Տեսությունը քննարկվել է հանրաճանաչ և ակադեմիական համատեքստերում՝ գյուղատնտեսական խմբերի քննադատական արձագանքներով և բարոյական և քաղաքական տեսաբանների հակասական արձագանքներով։

Մյուս աշխատությունները ներառում էին կենդանիների էթիկայի նեոպրագմատիկ մոտեցման պաշտպանությունը, ինչպես նաև կենդանիների հիմնական էթիկայի մետաէթիկական և մետափիլիսոփայական ենթադրությունների քննադատությունը։ Հեդլին նաև հետազոտություն է անցկացրել նորմատիվ հարցերի շուրջ՝ կապված կենդանիների իրավունքների ծայրահեղականության, ուրիշների օգնության և օգտակարության հետ կապված։

Կարիերա
Հեդլին կարդացել է Արվեստների բակալավր և դոկտորական փիլիսոփայության համար Սիդնեյի համալսարան (USYD): Նրա դոկտորական թեզը ղեկավարվել է by Caroline West, USYD-ի փիլիսոփայության բաժնում և ներկայացվել է 2006 թվականին «Կենդանական սեփականություն. հաշտեցնող էկոլոգիական կոմունիտարիզմը և տեսակները-հավասարակշիռ ազատականությունը» վերնագրով։ Իր դոկտորական հետազոտության ընթացքում, նրա կենդանիների սեփականության իրավունքի տեսության «հիմնական տարրերը» «առաջին անգամ հավաքվեցին», հանգեցնելով «Ոչ մարդկային կենդանիների սեփականությունը. (Journal of Social Philosophy)։

Հետազոտություն

Կենդանիների սեփականության իրավունքներ

Հեդլին հայտնի է կենդանիների սեփականության իրավունքի իր տեսությամբ, ըստ որի՝ կենդանիներին պետք է տրվեն սեփականության իրավունքներ իրենց տարածք նկատմամբ։ Հեդլին մշակել է իր. Կենդանիների սեփականության իրավունքների տեսությունը իր դոկտորական հետազոտության միջոցով, նրա 2015 թվականի մենագրությունը, և այլ ակադեմիական աշխատություններ։ Բացի այդ, նա հեղինակել է հանրաճանաչ հոդվածներ թեմայի վերաբերյալ The Guardian-ի համար, The Conversation և The Ethics Centre: Նա նաև քննարկել է «Կենդանիների իմացություն» թեման՝ փոդքասթի շարքը, որը արտադրվել է Siobhan O'Sullivan-ի կողմից: Նրա առաջարկը ուշադրության է արժանացել հանրաճանաչ մամուլում, ֆերմերների խմբերի և լրագրողների կողմից, որոնք գրում են գյուղական գործերի մասին։  Հեդլիի առաջարկի գործնական կողմը հիմնված է երկու հիմնական սկզբունքների վրա. նրանց ունեցվածքի մասին։ Հեդլին մերժում է առաջին զբաղեցման տեսությունը և աշխատանքի խառնուրդը հաշիվները յուրացում, և փոխարենը առաջարկում է, որ իր հաշիվը կարող է արդյունավետորեն արդարացվել երկու եղանակով։ Նախ, այն կարող է ուղղակիորեն հիմնավորվել՝ հղում կատարելով կենդանիների շահերին։ Սա հիմնված է այն փաստի վրա, որ վայրի կենդանիները պահանջում են իրենց տարածքը, որպեսզի բավարարեն իրենց հիմնական կարիքները, և այն պնդումը, որ դա հանգեցնում է տարածքի նկատմամբ շահագրգռվածության, որը բավականաչափ ուժեղ է իրավունքը հիմնավորելու համար։ Եթե կենդանիներն իրավունք ունեն օգտագործել իրենց տարածքը, պնդում է Հեդլին, ապա նրանք անպայմանորեն ունեն սեփականության իրավունք այդ տարածքում հետևաբար, Հադլիի ավելի վաղ «փոխվող առարկայի խնդրի» ուսումնասիրությունը։ Ի պատասխան այս խնդիրների, Հեդլին ուրվագծում է «հարաբերական հեդոնիզմի» իր տեսլականը, ըստ որի. Կենդանիների ցավի նկատմամբ մտահոգությունն ընկած է ավելի լայն մտահոգության հիմքում, որը դուրս է գալիս կենդանիների բարօրության նեղ զգացումից և հավանություն է տալիս և՛ փորձառական բազմակարծությանը (բարեկեցության վրա կարող են ազդել այլ բաներ, քան հաճույքն ու ցավը), և էքսպրեսիվիզմը։ «Կենդանիների նեոպրագմատիզմի» տեսությունը, պնդում է Հեդլին, ի վիճակի է հաղթահարել կենդանիների իրավունքների հիմնական տեսության մետաղական խնդիրներըHadley, Animal Neopragmatism, գլ. 6.։

Այլ հետազոտություն
Հադլին դիտարկել է վայրի կենդանիների և շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց հարաբերությունների էթիկան իր սեփականության իրավունքի տեսությունից դուրս։ Նա պնդում է, որ կարիքավոր վայրի կենդանիներին օգնելու պարտականություն կա, և որ այդ պարտականությունները, ըստ էության, չեն տարբերվում մարդկանց պարտականություններից՝ օգնելու հեռավոր օտարներին, ովքեր խիստ ճանաչողական խնդիրներ ունեն։ Նա պնդում է, որ ազատական սեփականության իրավունքը, որը համահունչ է Ռոբերտ Նոզիկի Լոքի դրույթի մեկնաբանությանը, պետք է սահմանափակի մարդուն պատկանող բնական միջավայրերը ոչնչացնելու իրավունքը, և այլուր ուսումնասիրել է ազատական տեսության կողմից կենդանիներին բարոյական ուժերի (ներառյալ սեփականություն ձեռք բերելու իրավունքի) ժխտումը։ Նա գտնում է, որ թեև ուղղակի գործողությունը պետք է հանդուրժվի լիբերալ ժողովրդավարական երկրներում, այս հանդուրժողականությունը չպետք է տարածվի որոշ քարոզչական մարտավարությունների վրա, որոնք օգտագործվում են ծայրահեղականներ, ինչպիսիք են սպառնալիքները։

Օ'Սալիվանի հետ Հեդլին հետազոտություն է անցկացրել ուտիլիտարիզմի և կենդանիների նկատմամբ պարտավորությունների և կարիքավոր մարդկանց հանդեպ պարտավորությունների միջև կապի վերաբերյալ։ Գիտնականները պնդում են, որ Սինգերի փիլիսոփայության մեջ հակասություն կա կարիքավոր մարդկանց օգնելու և կենդանիներին պաշտպանելու պարտավորության միջև, և որ արևմտյան բնակիչները, ովքեր ընտանի կենդանիներ ունեն, պետք է, փոխանակ մեծ գումարներ ծախսեն իրենց ուղեկիցների կյանքը երկարացնելու համար, էվթանիզացնեն ծանր հիվանդ կենդանիներին և փոխարենը գումար նվիրաբերեն օգնության համար։ նրանք զարգացող աշխարհում

Հադլին քննադատել է Tibor Machan և J. Բերդ Քալիկոտ։ Նա նաև գրել է J. M. Coetzee, կենդանիների «ապականեցնելու» էթիկան, կենդանիների էթիկան» թեստավորում, ինքնապաշտպանության տեսության կապը, կենդանիների էթիկան և փողոցային լուսանկարչության էթիկան։

 Ծանոթագրություններ 
 
 
 

Հղումներ

Մեջբերված տեքստեր

 
 
 
Հեդլի, Ջոն (2019)։ Կենդանական նեոպրագմատիզմ. Բեյսինգսթոք, Միացյալ Թագավորություն։ Պալգրեյվ Մակմիլան

 Աղբյուրներ  
 
 
 
 

 Արտաքին հղումներ 
 John Hadley at the University of Western Sydney
 John Hadley at Academia.edu
 John Hadley at Google Scholar
 John Hadley on The Conversation''

Articles with hCards
Սիդնեյի համալսարանի շրջանավարտներ
Ապրող անձինք
1966 ծնունդներ