Կիրառական տնտեսագիտություն

Կիրառական տնտեսագիտություն, տնտեսական տեսության և տնտեսագիտության կիրառումն է որոշակի պարամետրերում։ Որպես տնտեսագիտության ոլորտների երկու հավաքածուներից մեկը (մյուսը` հիմնականը), այն բնորոշվում է հիմնականի, այսինքն՝ տնտեսական տեսության և տնտեսագիտության կիրառմամբ, գործնական խնդիրների լուծման համար մի շարք ոլորտներում, ներառյալ ժողովրդագրական տնտեսագիտություն, աշխատանքային տնտեսագիտություն, բիզնես տնտեսագիտություն, արդյունաբերական կազմակերպություն, գյուղատնտեսական տնտեսություն, զարգացման տնտեսագիտություն, կրթություն տնտեսագիտություն, ճարտարագիտական ​​տնտեսագիտություն, ֆինանսական տնտեսագիտություն, առողջապահական տնտեսագիտություն, դրամավարկային տնտեսագիտություն, հանրային տնտեսագիտություն և տնտեսական պատմություն։

Գործընթացը հաճախ ենթադրում է այս հիմնական տեսության աբստրակցիայի մակարդակի իջեցում։ Գոյություն ունեն բազմազան մոտեցումներ, ներառյալ ոչ միայն էմպիրիկ գնահատումը`օգտագործելով տնտեսագիտություն, ներածություն-ելքային վերլուծություն կամ սիմուլյացիա, այլև դեպքերի ուսումնասիրություն, պատմական անալոգիա և այսպես կոչված ընդհանուր իմաստ կամ «ընդհանուր»։ Մոտեցումների այս շրջանակը ցույց է տալիս, թե ինչ են պնդում Ռոջեր Թաունհաուսը և Էֆֆեյ Բիդելը `կիրառական տնտեսագիտության հայեցակարգի երկիմաստ բնույթը։ Դա հասկացություն է բազմաթիվ իմաստներով։ Լայն մեթոդաբանական տարբերակումներից մեկ աղբյուրը այն դնում է ոչ դրական, ոչ էլ նորմատիվ տնտեսագիտության մեջ, այլ տնտեսագիտության արվեստը, որը կոչվում է «այն, ինչ անում են տնտեսագետների մեծ մասը»։

Տերմինի ծագումը 
Կիրառական տնտեսագիտության ծագումն ու իմաստը երկար պատմություն ունեն `վերադառնալով Սայը և Միլսի - ի գրությանը։ Սայը գրել է «քաղաքական տնտեսության ընդհանուր սկզբունքները» «կիրառելու» մասին ՝ «մեզ ներկայացվող հանգամանքների ցանկացած համադրության գործողության կանոնը պարզելու համար»։ Միլսի (1848) աշխատության ամբողջական վերնագիրը Քաղաքական տնտեսության սկզբունքներն են, որոնցից մի քանիսը կիրառվում են սոցիալական փիլիսոփայության համար։

Ջ.Ն. Քեյնսի քննարկում 
Ջեյնապսոն Նևիլ Քեյնսը, թերևս, առաջինն էր, ով օգտագործեց «կիրառական տնտեսագիտություն» արտահայտությունը։ Նա նշեց, որ «Անգլիական դպրոցը» (Ստոն Ստյուարտ Միլ, Էլիոթ Կիրնես և Նասաու Ուիլյամ Սենոր) նրանք կարծում էին, որ քաղաքական տնտեսությունը դրական, վերացական, դեդուկտիվ գիտություն է. և որ այս դպրոցը հստակ տարբերակում է կատարել «քաղաքական տնտեսության և գործնականում կիրառման կիրառությունների միջև» ։Այս տեսանկյունից կիրառելը նշանակում է նպաստներ սահմանել վերացական տեսությունների կառուցման համար անտեսված որոշ գործոնների համար, Քեյնսը գրել է քաղաքական տնտեսությունների հիպոթետիկ օրենքները կիրառելու մասին ՝ «կոնկրետ արդյունաբերական փաստեր» մեկնաբանելու և բացատրելու համար։ Քաղաքական տնտեսության ՝ որպես գիտության հայեցակարգային տարբերակման հարցը (ներառյալ ՝ հարստության արտադրությունն ու բաշխումը կարգավորող օրենքներ ձևակերպելը) և քաղաքական տնտեսությունը ՝ որպես արվեստ (օրենքների օգտագործումը գործնական խնդիրները լուծելու համար)։

Առավել ժամանակակից տեսակետներ 
Ժամանակակից հիմնական տնտեսագիտությունը կարծիք է հայտնում, որ գոյություն ունի վերացական տնտեսական տեսության մարմին` «հիմնականը», իսկ կիրառական տնտեսագիտությունը պրակտիկ մասնագետին ներգրավում է գործնականում` իջեցնելով այս աբստրակցիայի որոշ տարրեր` որոշակի խնդիրներ ուսումնասիրելու համար։ Աբստրակցիայի մակարդակի այս իջեցումը կարող է ներառել. 
 փոփոխականությունները վերաբաշխելով որպես ավելի կոնկրետ, կոնկրետ հասկացություններ.
 որոշակի կառուցվածքի ապահովում `ավելի մանրամասն եզրակացությունների եզրակացություն տալու համար.
 որոշ պարամետրերի համար թվային գնահատումներ;
 վերլուծությունը օգտագործելով իրական աշխարհի երևույթները մեկնաբանելու համար, որոնք մեկնաբանվում են որպես իրադարձությունների ավելի ընդհանուր դասի օրինակներ, որոնք կարող են օգտագործվել հիմնական տեսությունը քննելու համար։

Տնտեսագիտությունը որպես գիտություն  առաջին անգամ խմբագրել են Պեսարանն ու Հարկորթը։ Նրանք նկարագրում են Սթոունի փորձը `դիմակայել տնտեսագիտությունը գիտություն վերածելու մարտահրավերին` համատեղելով տեսությունը և չափումը մի համապարփակ շրջանակներում։ Նրանք զեկուցում են Սթոունի առաջարկը `Քեմբրիջում կիրառական տնտեսագիտության այժմյան հայտնի դեպարտամենտի ստեղծման վերաբերյալ:Սթոունը պնդում էր.

«Կիրառական տնտեսագիտության վերջնական նպատակը մարդկային բարեկեցության բարձրացումն է իրական աշխարհի տնտեսական խնդիրների ուսումնասիրությամբ և վերլուծությամբ։ Դեպարտամենտը միաժամանակ կենտրոնանալու է դիտարկումների աշխատանքի վրա, այսինքն `տվյալների հայտնաբերում և պատրաստում, խնդիրների տեսական գնահատում, այսինքն` վարկածների ձևավորում քանակական փորձարկման համար հարմար ձևով և համապատասխան վիճակագրական մեթոդների մշակում տնտեսական տեղեկատվության հատուկ հիմնախնդիրներին։ Վարչական գերատեսչության մոտեցումը հատուկ իրականության խնդիրներին ընկած է համակարգված սինթեզի փորձի մեջ»։

Ծանոթագրություններ 

Տնտեսագիտության միջառարկայական բնագավառներ
Կիրառական առարկաներ