Նշանակյալ և նշանակիչ

Նշանակյալ և նշանակիչ (ֆրանսերեն։ signifié և signifiant), նշանագիտության հետ սերտորեն կապված հասկացություններ, որոնք նկարագրվում են որպես «նշանների և խորհրդանշանների ուսումնասիրություն և մեկնաբանություն»: Շվեյցարացի լեզվաբան Ֆերդինանդ դը Սոսյուրը, ով համարվում է նշանագիտության երկու հիմնադիրներից մեկը, ներկայացրեց այս տերմինները ՝ որպես նշանի երկու հիմնական բևեռներ. նշանակյալը վերաբերում է «բովանդակության հարթությանը», իսկ նշանակիչը՝ «արտահայտության հարթությանը»:' «Նշան» հասկացություն 
«Նշան» հասկացությունը երկար տարիներ ուսումնասիրվել է բազում փիլիսոփաների՝ Պլատոնի, Արիստոտելի, Օգոստինոս Երանելու, Ուիլյամ Օկկամի և Ֆրենսիս Բեկոնի կողմից։ Սեմիոտիկա(նշանագիտություն) տերմինը ծագում է հունարեն seme բառից, որը semeiotikos նշանակում է «նշանների մեկնիչ»։ 20-րդ դարի սկզբին, Սոսյուրը և ամերիկացի փիլիսոփա Չարլզ Սանդերս Պերսը կիրառության մեջ դրեցին այդ տերմինը։

Քանի որ Սոսյուրը և Պերսը մեծ ներդրում են ունեցել նշանագիտության մեջ, կարևոր է նշել, որ նրանք տարբեր մոտեցումներ ունեին։ Սոսյուրն է ստեղծել նշանակիչ և նշանակյալ տերմինները, որպեսզի ավելի հասկանալի դառնա՝ ինչ է նշանը։ Սոսյուրը  շեղվեց լեզվի վերաբերյալ նախկին ուսումնասիրություններից, քանի որ նա կենտրոնացավ հաղորդակցության գործընթացի վրա, այլ ոչ թե բառերի և լեզվի զարգացման վրա։

Բազմաթիվ փիլիսոփաներ և լեզվաբաններ հետևեցին այս հիմնադիրներին և իրենց նշանագետներ կոչեցին:Իտալացի նշանագետ Ումբերտո Էկոն(1976) եկավ այն համողմանը, որ «եթե նշանները կարող են օգտագործվել ճշմարտությունն ասելու նպատակով, ապա նրանք կարող են օգտագոևծվել նաև ստելու համար» ։ Պոստմոդեռնիստ հասարակական տեսաբան Ժան Բոդրիլլարդը խոսել է հիպեր-իրականության մասին՝ վերաբերելով այն ամենին, թե ինչպես կարող է պատճենը ավելի իրական դառնալ քան իրականությունը։ Այլ կերպ ասած, ինչպես է նշանակիչը նշանակյալից ավելի կարևոր դառնում։ Ֆրանսիացի նշանագետ Ռոլան Բարտը օգտագործել է նշանները բացատրելու համար կոննոտացիա և դենոտացիա հասկացությունները։

 Նշանակիչի և նշանակյալի միջև հարաբերություն 
Սոսյուրը, իր 1916 թվականին գրված Ընդհանուր լեզվաբանության դասընթաց գրքում, բաժանում է նշանը երկու տարբեր բաղադրիչների. նշանակիչ և նշանակյալ։ Ըստ Սոսյուրի, նշանակիչը և նշանակյալը ամբողջությամբ հոգեբանական են. նրանք ավելի շուտ ձև են ենթադրում, քան բովանդակություն։

Այսօր, հետևելով Լուի Ելմսլևին, նշանակիչը մեկնաբանվում է որպես նյութական կողմ, այսինքն մի բան, որը կարելի է տեսնել, լսել, զգալ և նշանակյալը որպես մտային հասկացույթուն։ Այլ կերպ ասած, «ժամանակակից մեկնաբանները միտված են նկարագրելու նշանակիչը որպես ձև, որը նշանը ընդունում է, և նշանակյալը որպես հասկացություն, որին այն վերաբերում է»։ Նշանակյալի և նշանակիչի միջև հարաբերությունը պայմանական է, նրանց մեջ չկա տրամաբանական կապ։ Այն գաղափարը, որ և նշանակիչը և նշանակյալը անբաժանելի են, բացատրվում է Սոսյուրի սխեմայի միջոցով, որը ցույց է տալիս՝ ինչպես են այդ երկու բաղադրչները միաձուլվում՝ ստեղծելու նշանը։

Հասկանալու համար՝ ինչպես են նշանակիչը և նշանակյալը կապված միմյանց հետ, անհրաժեշտ է կարողանալ մեկնաբանել նշանները։ Ըստ Սոսյուրի, նշանի իմաստը «կախված է տվյալ համակարգի մեջ այլ բառերի հետ ունեցած հարաբերությունից», օրինակ՝ «ծառ» բառը հասկանալու համար, անհրաժեշտ է հասկանալ «թուփ» բառը, և թե ինչպես են այս երկուսը կապված միմյանց հետ։ Հենց այս՝ այլ նշաններից տարբերությունն է, որը թույլ է տալիս խոսքը հնարավոր դարձնել։ Այնուամենայնիվ, պետք է հիշենք, որ նշանակիչները և իրենց նշանակությունները փոխվում են ժամանակի ընթացքում։ Ավելին, չնայած այն բանին, որ նշանները հիմնականում բառերի տեսքով են ներկայանում, նրանք կարող են նաև այլ բաների փոխարեն ներկայանալ, օրինակ՝ գովազդ, առարկաներ, մարմնի լեզու, երաժշտություն և այլն։ Այսպիսով, նշանների կիրառությունը և այն երկու բաղադրիչները, որոնք կառուցում են նշանը, գործածվում են մեր ամենօրյա կյանքում։

 Ծանոթագրություններ 

 Աղբյուրներ 

 Ferdinand de Saussure (1959). Course in General Linguistics''. New York: McGraw-Hill.

Նշանագիտություն
Նշաններ
Նշանային համակարգ
Ֆերդինանդ դը Սոսյուր