Զսպաշապիկ

Զսպաշապիկ, երկար թևերով բաճկոնի նման հագուստ է, որը գերազանցում է կրողի ձեռքերի երկարությունը։ Դրա ամենաբնորոշ օգտագործումը մարդկանց զսպելն է, ովքեր կարող են վնաս պատճառել իրենց կամ ուրիշներին։ Երբ կրողը ձեռքերը մտցնում է թևերի մեջ, իր ձեռքերը խաչվում են կրծքավանդակի վրա, իսկ թևերի ծայրերը կապվում են մեջքի հատվածում՝ ապահովելով կրողի հնարավորինս քիչ շաչժումները։

Զսպաշապիկի ազդեցությունը որպես զսպող միջոց այն հատուկ հետաքրքրություն է առաջացնում էսկապոլոգիայի մեջ։ Զսպաշապիկը նաև օգտագործվում է բեմական մոգության մեջ։

Զսպաշապիկը՝ որպես խոշտանգումների միջոց, գալիս է վիկտորիանական դարաշրջանի բժշկությունից։ Ֆիզիկական զսպվածությունը օգտագործվում էր թե՛ որպես հոգեկան հիվանդության բուժման միջոց, և թե՛ հոգեբուժարանում հիվանդներին հագստացնելու միջոց։

Իրենց առաձգվածության պատճառով՝ կտավը և բադի բուրդը համակարգային զսպաշապիկների հիմնական նյութերն են։

Ժողովրդական խոսքում կա «զսպաշապիկ հագցնել» արտահայտությունը, որը նշանակում է մեկի վտանգավոր, վնասակար գործունեության դեմ միջոցներ ձեռնարկել ։

Պատմություն 

Զսպաշապիկը առաջին անգամ նկարագրվել է 1772 թվականին իռլանդացի բժիշկ Դեյվիդ Մակբրիդի գրքում, չնայած կան պնդումներ, որ այն հայտագործվել է Ֆրանսիայում 1790 թվականին ոմն Գիլերեթ անունով պաստառագործ «Բիկետրե» հիվանդանոցի համար ։

Հոգեբուժական դեղամիջոցների և խոսակցական թերապիայի զարգացումից առաջ բժիշկները չգիտեին, թե ինչպես բուժել հոգեկան խանգարումները, ինչպիսիք են շիզոֆրենիան, դեպրեսիան և տագնապային խանգարումը։ Նրանք փորձեցին կատարել բուժումներ, որոնք դաժան էին ժամանակակից չափանիշների համար, և զսպաշապիկը դրանցից մեկն էր։ Օգտագործման գագաթնակետին բժիշկները այն համարեցին ավելի մարդկային, քան պարաններով կամ շղթաներով կաշկանդիչները։ Այն խոչընդոտում էր հիվանդին հագուստները կամ կահույքը, նաև ինքն իրեն, աշխատակազմին կամ սենյակակիցներին վնաս պատճառել ։ 

Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմից առաջ հոգեկան հիվանդները հաճախ գտնվում էին ծերանոցներում, աղքատանոցներում կամ բանտերում, որտեղ նրանց ընտանիքներն այլևս չէին կարող հոգ տանել նրանց մասին։ Հիվանդները ստիպված էին ապրել հանցագործների հետ և միևնույն ժամանակ բուժվել՝ փակված խցում կամ նույնիսկ շղթայված պատերին։ 1860-ականներին ամերիկացիները ցանկանում էին ավելի լավ օգնություն ցուցաբերել ավելի քիչ հաջողակներին, այդ թվում՝ հոգեկան հիվանդներին։ Հոգեկան խանգարումներ ունեցող մարդկանց խնամքի համար նախատեսված հաստատությունների թիվը կտրուկ աճեց։ Այս հաստատությունները, որոնք պետք է բնակվեին, կոչվում էին խելագարների ապաստարաններ։ 1825-1865 թվականների ընթացքում Միացյալ Նահանգներում ապաստարանների թիվը իննից հասավ վաթսուն երկուսի։

Ապաստարանների հիմնումը չէր նշանակում բուժման բարելավվել։ Քանի որ բժիշկները չէին հասկանում, թե ինչից է առաջանում իրենց հիվանդների վարքը, նրանք հաճախ որպես հոգեկան հիվանդության հնարավոր պատճառները նշում էին կրոնական հուզմունքը, արևահարությունը կամ նույնիսկ վեպ կարդալը։ Նրանք հավատում էին, որ հիվանդը կորցրել է իր հոգեկանի վրա ամբողջ հսկողությունը և անհրաժեշտ էր խիստ կարգապահություն՝ օգնելու հիվանդին վերականգնել ինքնատիրապետումը։ Ապաստարանները հաճախ օգտագործում էիր զսպաշապիկներ`զսպելու այն հիվանդներին, ովքեր չէին կարողանում իրենց կառավարել։

Շատ փորձագետներ զսպաշապիկները համարում էին ավելի մարդկային և ավելի մեղմ, քան բանտային շղթաները։ Կարծես թե, զսպումը գրեթե չի ճնշում մարմնին կամ վերջույթներին և չի առաջացնում մաշկի քերծվածքներ։ Ավելին, զսպաշապիկները թույլ էին տալիս տեղաշարժվելու որոշակի ազատություն։ Ի տարբերություն ձեռնաշղթաներով աթոռին կամ մահճակալին խարսխված հիվանդներին՝ զսպաշապիկներով հիվանդները կարող են քայլել։ Գրանցված բուժքույրերի որոշ մասնագետներ նույնիսկ խորհուրդ տվեցին զսպված անձանց զբոսնել դրսում՝ այդպես լինելով վերահսկողության տակ, այնպես էլ ստանալով մաքուր օդի օգուտները։
[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2013)">անհրաժեշտ է մեջբերում</span> ]

Անվտանգություն 

Զսպաշապիկի անվտանգությունը մեծապես կախված է դրա չափից, որը անվտանգ լինելու համար պետք է լինի այնքան փոքր, որքան գործնական է։ Կրծքավանդակի և թևատակերի ամուր բաճկոնը կրողը դժվարացնում է ձեռքերը թևերից հանելը։

Բաճկոնի թևերը կարված են ծայրերից. դա ինքնին զգալի զսպիչ է, քանի որ այն զսպում է ձեռքերի օգտագործումը։ Ձեռքերը ծալված են առջևի մասում, թևերի ծայրերը փաթաթվում են հետևի մասում։ Որոշ զսպաշապիկներ նախատեսված են այն բանի համար, որ անձի ձեռքերը խաչվեն նրա հետեւից, այլ ոչ թե առջեւում՝ հետագա զսպվածությունն ապահովելու համար։
[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2013)">անհրաժեշտ է մեջբերում</span> ]
Բաճկոնների մեծ մասում առկա է փնջային ժապավեն՝ մաշվածությունը կանխելու համար։ Ոմանք առջևում և (կամ) կողմերից օղակներ են կրում. թևերը պտտվում են դրանց միջով ՝ կանխելու համար զենքի գլխավերևում բարձրացումը։ Ձգողականության ճարմանդներն օգտագործվում են համակարգային բաճկոնները ցանցային կամ կտորե ժապավեններով ամրացնելու համար, քանի որ դրանք դժվար է բացել առանց ձեռքի ազատ զույգի։

Բեմական մոգության մեջ մռայլ բաճկոններ են, որոնք պատրաստվել են կախարդների համար, ովքեր զբաղվում են փախուստի հնարքներով, բաց են թողնում թևերի օղակները, ամրացնում են ավելի պարզ ճարմանդներով և / կամ թողնում թաքնված բացվածքներ թևերի մեջ։

Ապահովություն 
Երկար ժամանակ համակարգային զսպաշապիկ հագնելը կարող է ցավ պատճառել կրողներին՝ արմունկի արյունատար անոթներում առաջացնելով ուռուցք։ Ձեռքերը կարող են թմրվել պատշաճ շրջանառության բացակայությունից։ Ոսկորների և մկանների ձգվածությունը վերին ձեռքերում և ուսերում ցավ է առաջացնում։

Փախուստի մեխանիզմներ 
Զսպաշապիկից փախուստը ամենաղմկահարույց և աճպարարների ամենաշատ օգտագործվող հնարքներից է։ Պարանոցի և մեջքի կապանքները հանելու համար պարտադիր չէ, որ հնարավոր լինի տեղաշարժել ուսերը, որպեսզի ձեռք բերեք ձեռքը թևերից հանելու համար անհրաժեշտ ազատութունը։ Այս ունակության անհրաժեշտությունը ստեղծվել է Հարրի Հուդինիի և նրա եղբոր՝ Հարդինի կողմից, փորձելու համար նվազեցնել մրցակցության քանակը։ Ավելի ուշ Հուդինին իր կարիերայի ընթացքում թերթում հրապարակեց փախուստի իր տեխնիկական մեխանիզմները։

Հնարավոր է, որ մեկ մարդ պատրաստակամ կամավորին հագցնի զսպաշապիկ, բայց ընդհանուր առմամբ առնվազն երկու մարդ պետք պայքարող մարդուն զսպաշապիկ հագցնելու համար։

Առանց առջևի ժապավենի բաճկոնի համար փախչելու ամենատարածված միջոցը ձեռքերը գլխավերև բարձրացնելն է նախքան ճարմանդային ժապավենը քանդելը և վերջում ժապավենը քանդել պարանոցի հետևում։ Սա թույլ է տալիս բաճկոնը պարզապես հագից հանել գլխի վերևում։ Ժապավենով բաճկոնով փախուստը մասսայականացրեց Հուդինին, ով «հայտնաբերեց» այն։ Հուդինին դա նախ արեց վարագույրի ետևում՝ ստիպելով հանդիսատեսին լսել խուլ ձայներ՝ երկար ժամանակ պարզապես դիտելով վարագույրին։ Նա գտավ, որ հնարքն ավելի լավ անցավ, երբ հանդիսատեսը կարողացավ տեսնել նրա պայքարը։ Իր ավելի ուշ և ավելի հայտնի մի քանի գործողություններում նա կատարեց զսպաշապիկից փախուստը, երբ գլխիվայր կախված էր վերամբարձ կռունկից, և նաև արեց նույնը, երբ մտավ լցված կնքված կաթսայի մեջ։

Համաշխարհային ռեկորդներ

Պոսեյի կարգավորվող զսպաշապիկից ամենաարագ փախուստը 
Պաշտոնական «ամենաարագ փախուստը կարգավորվող պոսեյի զսպաշապիկից» 2.84 վայրկյան է, որը սահմանել է Դանիլո Աուիդելլոն 2014 թվականի օգոստոսի 11-ին Իտալիայի Ֆոջա քաղաքում ։

 խուստի մեթոդը թաքցնելու համար վարագույրներ չեն օգտագործվել։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

Բաճկոններ