Վեներայի ճանճակալ

Վեներայի ճանճակալ (), միջատակեր բույսերի տեսակ է՝ ցողախոտերի ընտանիքի Դիոնեա մոնոտիպային ցեղից։ Բույսը հատուկ է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների արևելյան ափեզրի ճահճացած տարածքներին (Հյուսիսային և Հարավային Կարոլինա) ։ Վեներայի ճանճակալն իր զոհերին (միջատներ, սարդեր) որսում է՝ օգտագործելով թակարդի մասնագիտացված հարմարանքը, որը ձևավորվում է տերևների եզրային մասերից։ Թակարդը փակվում է տերևի մակերևույթի վրա ձգվող զգայուն բարակ մազիկների օգնությամբ։ Այն փակելու համար հարկավոր է մեխանիկական ազդեցություն թողնել տերևի առնվազն երկու մազիկների վրա ոչ ավելի, քան 20 վայրկյան ընդմիջումով։ Դա պաշտպանում է հարմարանքը պատահական փակումից՝ ի պատասխան սննդային արժեք չունեցող առարկաների (անձրևաջրեր, աղբ և այլն) ընկնելուն։

Անվանում   

Տեսակի գիտական անվանումը (muscipula) լատիներենից թարգմանվում է որպես «մկան թակարդ»՝ հավանաբար բուսաբանական սխալի պատճառով, համենայն դեպս այդպես է ընդունված համարել։ Բույսը Վեներայի ընդհանուր անվանումը ստացել է՝ ի պատիվ սիրո հռոմեական աստվածուհի Վեներայի։

Ցեղի անունը՝ Դիոնեա («Դիոնի դուստր»), վերաբերում է հունական աստվածուհի Աֆրոդիտեին, մինչդեռ տեսակի գիտական անվանումը՝ muscipula, լատիներենից թարգմանվում է որպես «մկան թակարդ» կամ «ճանճի թակարդ»։ Լատիներեն muscipula բառը (մկան թակարդ) բխում է mus («մուկ») և decipula («ծուղակ») բառերից, մինչդեռ համանուն muscipula բառը («թռիչք») բխում է musca(«ճանճ») և decipula («ծուղակ») բառերից   :

Կենսաբանական նկարագիր 

Վեներայի ճանճակալը 4-7 տերևանոց փոքրիկ խոտաբույս է, որը աճում է կարճ ստորգետնյա ցողունից։ Ցողունը սոխուկանման է։ Տերևները երեքից յոթ սանտիմետր են, կախված սեզոնից, երկար թակարդ-տերևները սովորաբար ձևավորվում են ծաղկումից հետո։
Այն աճում է տորֆային հողի վրա, ինչպիսիք են ճահիճները, որոնք աղքատ են ազոտով։ Ազոտի պակասը թակարդների առաջացման պատճառն է. միջատները ծառայում են որպես սպիտակուցների սինթեզի համար անհրաժեշտ ազոտի աղբյուր։ Բույսը շատ քմահաճ է, թթվային կազմի փոփոխության դեպքում (օրինակ՝ ծառերի սերմերի ներթափանցման հետևանքով) կամ հողի չորացման հետևանքով, այն կարող է արագ մահանալ։

Դեկորատիվ այգեգործության մեջ մշակված տեսակ է։ Կարող է աճել որպես սենյակային բույս, բայց բնականոն զարգացումն այս դեպքում դժվարանում է՝ օդի անբավարար խոնավության և ձմռանը չափազանց բարձր ջերմաստիճանների պատճառով։ Ծուղակը ձևավորվում է տերևի եզրերով։

Գիշատչություն

Զոհերի ընտրություն

Ըստ ժամանակակից տվյալների՝ Վեներայի ճանճակալի «սննդակարգը» մոտավորապես հետևյալն է՝ մրջյուններ՝ 33%, սարդեր՝ 30%, բզեզներ՝ 10%, մորեխներ՝ 10%, իսկ թռչող միջատներ՝ 5%-ից պակաս։

Ենթադրվում է, որ Dionaea-ն Drosera ցեղի անդամների (մսակեր բույսեր, որոնք օգտագործում են կպչուն մազեր՝ փակվող թակարդի փոխարեն) հետ զարգացել է ընդհանուր նախնուց և որ ցեղերի տարանջատման պատճառը հետևյալում է. Drosera ցեղի ներկայացուցիչները «մասնագիտացել» են փոքր թռչող միջատներ կուլ տալու գործընթացում, մինչդեռ Dionaea ցեղի նախանիները սկսել են սողացող ավելի մեծ միջատներ ուտել։ Արդյունքում, Dionaea ցեղը կարողացել է ավելի մեծ որսից ստանալ պակասող հանքանյութերը, ինչը Dionaea-ին տվել է էվոլյուցիոն առավելություն նախկին ձևերի նկատմամբ, որոնք օգտագործում էին կպչուն թակարդներ։

Թակարդի փակման մեխանիզմ

Վեներայի ճանճակալը պատկանում է բարձր բույսերի ոչ մեծ խմբին, որոնք ունակ են արագ շարժումներ կատարելու, այդպիսի տեսակներ են նաև Mimosa pudica-ը, Codariocalyx motorius-ը, ցողախոտը (Drosera ցեղ) և խորշաբույսը (Utricularia ցեղ)։

Տերևի փակման մեխանիզմը կախված է նրա էլաստիկության, տուրգորի և աճի միջև բարդ փոխազդեցությունից։ Թակարդը փակվում է զգայուն մազերի երկու անընդմեջ դիպումից հետո (դրանց միջև փոքր ընդմիջումով). դա թույլ է տալիս խուսափել ջրի կաթիլների կամ աղբի ներթափանցման պատճառով թակարդի կեղծ հրահրումից։ Բաց վիճակում թակարդի օղերն ուռուցիկ են՝ դեպի դուրս, փակվելուց հետո թեքվում են՝ ներսից խոռոչ ձևավորելով, որի ելքը փակվում է մազիկներով։ Նմանատիպ մեխանիզմը նկարագրվում է որպես երկստաբիլ համակարգ, որն արագ անցում է կատարում, սակայն ներկայումս թակարդների փակման մանրամասն մեխանիզմը լիովին հասկանալի չէ։ Զգայուն մազերի մեխանիկական խթանմամբ ստեղծվում է գործողության ներուժ (այս գործընթացում կալցիումի իոնները նշանակալի դեր են խաղում)։ Գործողության ներուժն այնուհետև տարածվում է թակարդի մասերի երկայնքով և խթանում է երկու մասերի բջիջները։ Ենթադրվում է, որ Վեներայի ճանճակալն ունի իոնների կենտրոնացման շեմ, որի հաղթահարումը թույլ է տալիս թակարդին արձագանքել խթանմանը: Փակումից հետո Վեներայի ճանճակալը «հաշվում է» լրացուցիչ խթանները մինչև հինգը, որից հետո այն սկսում է աշխատեցնել մարսողական ֆերմենտները։

Մարսում
Եթե ​​զոհը չի կարողանում ազատել իրեն, այն շարունակում է խթանել տերևի ներքին մակերեսը՝ առաջացնելով բջիջների աճ։ Ի վերջո, տերևների եզրերը մոտենում են իրար՝ ամբողջովին ծածկելով թակարդը և ձևավորելով «ստամոքս», որում տեղի է ունենում մարսողական գործընթացը։ Մարսողական ֆերմենտների սեկրեցումը վերահսկվում է հասմոնաթթվի միջոցով։ Հետաքրքիր է, որ այս հորմոնը նաև նպաստում է խոտաբույսերի մոտ թունավոր երկրորդային մետաբոլիտների ձևավորումանը՝ թունավոր բույսերից պաշտպանվելու համար։  :

Մարսողությունը կատալիզացվում է ֆերմենտների, հիդրոլազների օգնությամբ։ Ենթադրվում է, որ նախքան ֆերմենտային մարսողությունը տեղի են ունենում սպիտակուցների օքսիդային փոփոխություններ։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
Венерина мухоловка на сайте USDA NRCS

Բույսեր
Գիշատիչ բույսեր
Սենյակային բույսեր