Բնական աստվածաբանություն կամ աստվածության գոյության և հատկանիշների ապացույց

«Բնական աստվածաբանություն կամ աստվածության գոյության և հատկանիշների ապացույց», անգլիացի քահանա Ուիլյամ Փեյլիի (1743-1805) քրիստոնեական ջատագովության և կրոնի փիլիսոփայության վերաբերյալ 1802 թվականին գրված աշխատություն։ Գիրքը ներկայացնում է նրա փաստարկները բնական աստվածաբանությունից ՝ բերելով հեռաբանական փաստարկ ՝ հօգուտ Աստծո գոյության, մասնավորապես ՝ սկսած ժամագործի անալոգիայից։

Գիրքը գրվել է բնական աստվածաբանության ավանդույթի համատեքստում։ Ավելի վաղ դարերում աստվածաբանները, ինչպիսիք են Ռեռյն Ռեյը և Ուիլյամ Դերհեմը, ինչպես նաև դասական ժամանակների փիլիսոփաները, ինչպիսիք են Icիցերոնը, ապացուցում էին Աստծո գոյությունն ու բարությունը ՝ հիմնվելով կենդանի էակների և ֆիզիկական աշխարհի ընդհանուր բարեկեցության վրա։

Փեյլիի բնական աստվածաբանությունը մանրամասն փաստարկ է, որը կառուցված է մի շարք օրինակների շուրջ, ներառյալ ժամացույցի որոնումը.աչքի համեմատությունը աստղադիտակի հետ; և կենդանիների մեջ նուրբ հարմարեցված մեխանիկական կառուցվածքների առկայությունը, ինչպիսիք են հոդերը, որոնք գործում են ծխնիների կամ արհեստական գնդաձև հոդերի նման։ Փեյլին պնդում է, որ այս ամենը հանգեցնում է խելացի ստեղծողի, և որ համակարգը ավելին է, քան դրա մասերի հանրագումարը։ Վերջին գլուխներն ավելի աստվածաբանական են ՝ պնդելով, որ Աստծո հատկանիշները պետք է բավարար լինեն նրա գործողությունների մասշտաբի համար, և որ Աստված պետք է բարի լինի, քանի որ բնության մեջ տեսանելի ծրագրերը բարենպաստ են։

Գիրքը բազմիցս վերահրատարակվել է և մինչ օրս տպագրության մեջ է։ Ստեղծագործողները դեռ դիմում են նրան խորհրդատվության համար։ Չարլզ Դարվինը լրջորեն ընդունեց և արձագանքեց իր փաստարկներին. էվոլյուցիոն կենսաբանները, ինչպիսիք են Սթիվեն Ayեյ Գուլդը և Ռիչարդ Դոքինսը, նույնպես արձագանքեցին նման գաղափարներին ՝ վկայակոչելով Փեյլիի գիրքը։

Համատեքստ
Ուիլյամ Փեյլիի "Բնական աստվածաբանության" փաստարկի հիմնական էությունն այն է, որ ամբողջ ստեղծագործության Աստծո ծրագիրը կարելի է տեսնել ընդհանուր երջանկության կամ բարեկեցության մեջ, որն ակնհայտ է իրերի ֆիզիկական և սոցիալական կարգով։ Սա գիրքը տեղավորվում է լուսավորության բնական աստվածաբանության լայն ավանդույթի մեջ, և դա բացատրում է, թե ինչու Փեյլին իր մտորումների մեծ մասը հիմնեց Ջոն Ռեյի (1691), Ուիլյամ Դերհեմի (1711) և Բեռնարդ Նյուվենտիտի (1750) կարծիքների վրա։

Փեյլիի փաստարկները հիմնականում կառուցված են անատոմիայի և բնական պատմության վրա։ "Իմ կողմից, - ասում է նա, - Ես իմ դիրքորոշումն ունեմ մարդու անատոմիայի վերաբերյալ"; այլուր, Նա պնդում է, որ"յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է խելացի նախագծման միտք ՝ կազմակերպված մարմինների կրող ձևերը ստեղծելու և սահմանելու համար": Նա նաև պնդում է, որ "մարդու անատոմիան և մարդու անատոմիան փոխկապակցված են": Բերելով իր փաստարկները ՝ Փեյլին օգտագործեց փոխաբերությունների և անալոգիաների լայն շրջանակ։ Թերևս ամենահայտնին ժամացույցի և աշխարհի միջև նրա անալոգիան է։  Պատմաբանները, փիլիսոփաները և աստվածաբանները հաճախ դա անվանում են ժամագործի անալոգիա։ Այս մեխանիկական անալոգիայի հիման վրա Փեյլին օրինակներ է բերում մոլորակային աստղագիտությունից և պնդում, որ արեգակնային համակարգի կանոնավոր շարժումները հիշեցնում են հսկա ժամացույցի աշխատանքը։ Իր տեսակետներն ամրապնդելու համար նա մեջբերում է իր հին ընկերոջ ՝ Johnոն Լոուի և Դուբլինի թագավորական աստղագետ Ջոնն Բրինկլիի աշխատանքը։

Այս գաղափարի սաղմը կարելի է գտնել հին գրողներից, ովքեր օգտագործել են արևային ժամացույցներն ու Պտղոմեոսի էպիցիկլները ՝ աշխարհի աստվածային կառուցվածքը պատկերելու համար։ Նմանատիպ օրինակներ կարելի է տեսնել հին փիլիսոփա Icիցերոնի աշխատություններում, հատկապես նրա "De Natura Deorum", ii-ում։ Յօդւած 87. Ժամացույցի անալոգիան լայնորեն օգտագործվել է լուսավորության դարաշրջանում ինչպես դեիստների, այնպես էլ քրիստոնյաների կողմից։

Ուրվագիծ

Գլուխ I. Փաստարկման վիճակը
Ժամագործի հիմնական անալոգիան այն է, որ եթե ժամացույց եք գտնում, ենթադրում եք, որ այնտեղ ժամագործ կա։

Գլուխ II. Վիճաբանության վիճակը շարունակվում էր
Այժմ ժամացույցը կարող է ինքն իրեն վերարտադրել։ Փեյլին պնդում է, որ ժամագործը պետք է ունենա իշխանություն և կոնկրետ մտադրություններ ։

Գլուխ III. Փաստարկի կիրառում
Փեյլին ասում է, որ ժամագործի փաստարկների հետ չհամաձայնելը աթեիզմ է։ Նա աչքը համեմատում է աստղադիտակի հետ և հիմնավորում ՝ ելնելով աչքի կառուցվածքից ։

Գլուխ IV Բույսերի և կենդանիների իրավահաջորդության մասին
Փեյլին փաստարկներ է բերում ՝ հիմնվելով բույսերի սերմերի և կենդանիների ձվերի հատկությունների վրա ։

Գլուխ V.  Փաստարկի կիրառումը շարունակվում է
Այս փաստարկը վերաբերում է"բնության ստեղծագործությունների բոլոր կազմակերպված մասերին" ։  Փեյլին մտածում է, թե արդյոք միայն դեպքը կարող էր դա բացատրել, և եզրակացնում է, որ ոչ։

Գլուխ VI. Փաստարկը Կուտակային է
Ոչ մի փաստարկ, գրում է Փեյլին, բացի "խելացի ստեղծողի անհրաժեշտությունից", չի կարող բացատրել աչքը (կամ որևէ այլ բարդ կենդանի կառույց)։

Գլուխ VII. Կենդանիների և բանջարեղենի մեխանիկական և ոչ մեխանիկական մասերի և գործառույթների մասին
Կենդանիները շարժման համար օգտագործում են մկանները.նույնիսկ եթե մենք չենք հասկանում, թե ինչպես են դրանք աշխատում, Մենք կարող ենք տեսնել, որ դրանք մեխանիկորեն աշխատում են, պնդում է Փեյլին ՝ հոդերը հետ ու առաջ շարժելով։ Այլ օրգաններ, ինչպիսիք են ստամոքսը, քիմիապես աշխատում են սնունդը մարսելու համար։

Գլուխ VIII Մեխանիկական սարք մարդու մարմնում

Ոսկորներն ու հոդերը կազմում են մեխանիկական կառուցվածք ՝ հոդերի, ակոսների և հասկերի, գնդաձև հոդերի և այլնի հետ համեմատելի հատկանիշներով, որոնք ապահովում են ինչպես աջակցություն, այնպես էլ համապատասխան ճկունություն։ Նա ողնաշարը համեմատում է Bishop Wormouth-ի երկաթե կամրջի հետ։

Գլուխ IX.  Մկաններից
Մկանները ճշգրտորեն կապված են հոդերի հետ ՝ դրանք մեխանիկորեն կառավարելով, ինչպես տիկնիկի լարերն ու թելերը։ Բարդ դեպք է լեզուն։ Հիացնում են նաև սփինտերի մկանները։

Գլուխ X. կենդանիների մարմիններում անոթների մասին
Դիտարկվում են արյան և ավշային անոթները, սրտի փականները և զարկերակների և երակների առանձին գործառույթները։ Փեյլին պնդում է, որ էպիգլոտիսի նման գործառույթները չեն կարող աստիճանաբար ձևավորվել (Ինչպես էվոլյուցիայի արդյունքում)։

Գլուխ XI. Որպես զանգված դիտարկվող կենդանու կառուցվածքի մասին
Փեյլին նայում է կենդանիների երկկողմանի համաչափությանը և թե որքան լավ են դասավորված բոլոր նուրբ օրգանները, ինչը հանգեցնում է ինչպես գեղեցկության, այնպես էլ օգտակարության։

Գլուխ XII. Համեմատական անատոմիա
Փեյլին նայում է այլ կենդանիների մարդու անատոմիայի անալոգներին։ Մարդու հագուստը համեմատվում է կենդանիների մորթու, փետուրների, ասեղների և կշեռքների հետ։ Գրիչի կառուցվածքը հիացմունք է առաջացնում։ Համարվում են մսակեր, խոտակեր և ամենակեր կենդանիների ատամներն ու ծնոտները ։  Նմանապես, քննարկվում է թռչունների կտուցների հարմարեցումը այնպիսի տեսակների մեջ, ինչպիսիք են խաչաձև կտուցը, գլխարկը և (երկար կտուց) բեկասը։

Գլուխ XIII. Յուրահատուկ կազմակերպություններ
Փեյլին նայում է այնպիսի օրգանների, որոնք, կարծես, անզուգական են, ինչպիսիք են թռչունների ճարպագեղձերը և ձկների լողի միզապարկը։

Գլուխ XIV. Հեռանկարային հնարքներ
Փեյլին ուսումնասիրում է, թե ինչպես են որոշ կառույցներ ընկալվում որպես պատրաստված ապագա գործունեության համար, ինչպիսիք են նորածնի կաթնատամները, որոնք պատրաստ են ծնվելիս լնդերի ներսում ձևավորվել։ Նմանապես, պտղի արյան շրջանառությունն ապահովվում է օվալաձև բացվածքի և զարկերակային ծորանի ժամանակավոր կարճ միացումներով, քանի որ թոքերը դեռ չեն օգտագործվում շնչառության համար։

Գլուխ XV. Հարաբերություններ
Փեյլին դիտարկում է, թե ինչպես է համակարգի ամբողջությունն ավելի շատ, քան դրա մասերի գումարը։ Դա տեղի է ունենում ինչպես մեխանիկական ժամացույցի, այնպես էլ կենդանի համակարգերում։

Գլուխ XVI. Փոխհատուցում
Մի օրգանի «թերությունները» վերացվում են մյուսի կառուցվածքով։ Փիղը պնդում է, որ կարճ պարանոց ունի, քանի որ նրա գլուխը շատ ծանր է, բայց ի փոխհատուցում նա ունի երկար բեռնախցիկ, որը թույլ է տալիս ձեռքը ձգել։ Նմանապես, սարդը չունի թևեր, որոնք թույլ կտան նրան հետապնդել իր թռչող զոհին, բայց ունի ցանց և օրգաններ, որոնք հարմարեցված են այն արտադրելու համար, ինչը փոխհատուցում է դրա պակասը։

Գլուխ XVII. Անիմացիոն մարմինների կապը անկենդան բնության հետ
Օրգանները, ինչպիսիք են թռչունների թեւերը և ձկների լողակները, հստակորեն հարմարեցված են օդի կամ ջրի շրջակա «տարրերին», որտեղ նրանք գործում են։

Գլուխ XVIII. Բնազդներ
Բնազդները թույլ են տալիս սաղմոնի նոր դուրս եկած ձագերին սնունդ գտնել, իսկ ավելի ուշ գաղթել դեպի ծով և վերջապես վերադառնալ իրենց գետերը՝ ձվադրելու համար։

 
Գլուխ XIX. Միջատներ
«Մենք բնական պատմության համակարգ չենք գրում», - սկսում է Փեյլին՝ ներողություն խնդրելով յուրաքանչյուր դասի համակարգված չլուսաբանելու համար։ Նա հիշատակում է միջատներին հատուկ օրինակների համար, ինչպիսիք են ալեհավաքները, էլիտրաները (թևերի թևերի պատյանները), ձվաբջջները (նա անվանում է նրանց «ավեր») բույսերի կամ փայտի խորքում ձու ածելու համար, խայթոցները,  լույսը և այլն։

Գլուխ XX. Բույսեր
Ընդունելով, որ բույսերը, ընդհանուր առմամբ, ունեն «նախագծված և ուսումնասիրված մեխանիզմի» ավելի քիչ ակնհայտ ապացույցներ, քան կենդանիները, այնուամենայնիվ Փեյլին ավելացնում է որոշ օրինակներ, ինչպես սերմի մասերը, նուրբ մանրէը պաշտպանված է կոշտ կամ փշոտ կեղևով և ցրված է թևերով կամ թևերով։

Գլուխ XXI. Տարրեր
Փեյլին համարում է, ջրի, օդի և այլնի «տարրերը» ճիշտ այնպես են, ինչպես անհրաժեշտ է։

Գլուխ XXII. Աստղագիտություն
Փեյլին ընդունում է, որ աստղագիտությունը լավագույն ապացույցը չէ «խելացի Արարչի կամքի» մասին, բայց միևնույն է, դա ցույց է տալիս նրա շքեղությունը։

Գլուխ XXIII. Աստվածության անհատականությունը
Վերոհիշյալ բոլոր կետերը ցույց են տալիս գոյություն ունեցող «հնարամտությունները», որոնք Փեյլին պնդում է, որ ապացուցում են Աստվածության անհատականությունը՝ պնդելով, որ միայն մարդիկ կարող են հնարել կամ նախագծել։

Գլուխ XXIV. Աստվածության բնական հատկանիշներից
Փեյլին պնդում է, որ Աստծո հատկանիշները պետք է «համարժեք լինեն նրա գործողությունների մեծությանը, չափին և բազմապատկությանը»։

Գլուխ XXV. Աստվածության միասնության մասին
Փեյլին պնդում է, որ տիեզերքում երևացող պլանի միատեսակությունը ցույց է տալիս մեկ Աստված։

Գլուխ XXVI. Աստվածության բարությունը
Աստված պետք է բարի լինի, պնդում է Փեյլին, քանի որ շատ դեպքերում բնության մեջ տեսած նմուշները օգտակար են, և որովհետև կենդանիները հաճույք են ընկալում, քան այն, ինչ խիստ անհրաժեշտ է։ Ցավն ընդունված է, որ գոյություն ունի, բայց նույնիսկ այնպիսի բաներ, ինչպիսիք են օձերի թունավոր խայթոցները, լավ ավարտ ունեն, այն է՝ պաշտպանությունը կամ որսի բռնելը։ Ցավը նույնպես մեղմվում է, ինչպես հոդատապի սուր ցավերի միջև ընկած ժամանակահատվածներում, որոնք օգտակար են տառապողների համար։ Պատահականության տեսքը նույնպես անհրաժեշտ է աշխարհում։

Գլուխ XXVII. Եզրակացություն
Փեյլին եզրակացնում է, որ բնական աստվածաբանությունն առաջարկում է Աստծո բարության բազմաթիվ ապացույցներ, թեև դրանցից որևէ մեկը բավարար կլինի։ Բազմաթիվ ապացույցները ցույց են տալիս, որ եզրակացությունը կայուն է, և դրանք միասին կարող են համապատասխան տպավորություն թողնել դրանք ուսումնասիրողների վրա։

Հրատարակություններ
"Բնական Աստվածաբանություն, կամ Աստվածության գոյության և հատկանիշների ապացույցներ" գրքի առաջին հրատարակությունը լույս է տեսել 1802 թվականին Լոնդոնում ՝ Ջ.Կ. Ռոուլինգի կողմից։ ԱՄՆ-ում գիրքը լույս է տեսել "Սարջենտը և Նյու Յորքի ընկերությունը" հրատարակչության կողմից 1802 թվականի դեկտեմբերի 15-ին։ Ավելի ուշ հրատարակությունը, որը հրատարակել է է.Ս. Գորեմը, պարունակում էր Ֆ. Լեգրոս Քլարկի ուղղումները ՝ "ժամանակակից գիտությանը համապատասխանեցնելու համար"։

Գիրքը վերահրատարակվել է բազմաթիվ հրատարակչությունների կողմից այնպիսի քաղաքներում, ինչպիսիք են Լոնդոնը, Օքսֆորդը, Քեմբրիջը, Էդինբուրգը և Ֆիլադելֆիան։ Քսաներորդ վերահրատարակությունն արվել է 1820 թվականին։  Տարբերակները հայտնվել են տարբեր տարիներին, ներառյալ 1802, 1807, 1809, 1813, 1818, 1819, 1821, 1823, 1825, 1826, 1829, 1830, 1840, 1854 ավելի ավելի ուշ շրջաններում։ Գիրքը մնում է տպագիր, ավելի ուշ հրատարակություններով, ինչպիսիք են 2006, 2008, 2009, 2010 և 2014 թվականներին։ Գիրքը լույս է տեսել նաև Փեյլիի երկերի ժողովածուի հրատարակություններում։  Այն թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով, այդ թվում ՝ ֆրանսերեն և Ուելսերեն։

Վեճերի թեմաներ

Փիլիսոփայություն 
Շոտլանդացի փիլիսոփա Դեյվիդ Հյումը (ով մահացավ 1776 թ. - ին, Մինչ Փեյլին իր փաստարկները միավորեց բնական աստվածաբանության մեջ) քննադատեց դիզայնի փաստարկները մի քանի պատճառներով։ Նախ, նա մերժեց անալոգիա անցկացնել աշխարհի և մարդկային արտեֆակտի միջև, ինչպիսին է ժամացույցը, քանի որ այն այնքան տարբեր է, որ ցանկացած անալոգիա պետք է լինի շատ թույլ և անվստահելի։ Երկրորդ, Հյումը պնդում էր, որ նույնիսկ եթե անալոգիա ընդունենք, դա չի ապացուցի, որ Արարիչն անսահման է, բարի կամ ամբողջովին խելամիտ, և որ գոյություն ունի միայն մեկ Աստված ՝ արարիչ։ Ի վերջո, Հյումը գրեց... "Ձեր վարկածի հիման վրա կարող եք ապացուցել Աստվածության միասնությունը։ Հսկայական թվով մարդիկ միավորվում են տուն կամ նավ կառուցելու, քաղաք կառուցելու, համագործակցություն ստեղծելու մեջ. ինչու մի քանի աստվածներ չեն կարող միավորվել աշխարհը ստեղծելու մեջ:"

Առաջին փաստարկը հերքելու համար Փեյլին վճռականորեն պաշտպանեց անալոգիան ՝ ընդգծելով կենդանի օրգանիզմների բարդ մեխանիզմները, որոնք դիտվում են որպես Մեքենաներ, որոնք նախատեսված են որոշակի նպատակի համար և պնդելով, որ ինչ-որ իմաստով "այն, որ կենդանին մեքենա է, ոչ ճիշտ է, ոչ էլ ամբողջովին կեղծ"։  Պատասխանելով երկրորդ փաստարկին ՝ Փեյլին մարտավարական շեղում ձեռնարկեց Աստծո ավանդական հատկանիշներից դեպի ավելի սահմանափակ սահմանում, որում միասնությունը "ավելի հեռու չէր, քան խորհրդի միասնությունը": Բավական էր, որ Աստված ցույց տվեց ծրագիր, բանականություն և հեռատեսություն, ուներ անհասկանալի ուժ և բարություն ցուցաբերեց ընկալվող ծրագրի միջոցով, որը օգուտ էր բերում շատ դեպքերում։

Էվոլյուցիոն կենսաբանություն. Բուֆոն և Էրազմուս Դարվին 
Վաղ էվոլյուցիոն գաղափարները նոր սպառնալիք էին ներկայացնում կենդանի օրգանիզմների և կառուցված օբյեկտի միջև անալոգիայի համար, քանի որ կյանքն առանձնանում է ինքնավերարտադրությամբ։ XXIII գլխում Փեյլին միանշանակորեն մերժում է Բուֆոնի "օրգանական մոլեկուլների" հայեցակարգը, Այնուհետև դիմում է մի հայեցակարգի, որին ոչ ոք չի վերագրում. "մեկ այլ համակարգ, որը վերջերս առաջ է քաշվել և մեծ հնարամտությամբ, գրավչությունների համակարգն է". տերմինը և դրա նկարագրությունը հստակորեն վերաբերում են Դարվինի Էրազմուսի տեսակների փոխակերպման հայեցակարգին, ինչպես նկարագրված է Զոոնոմիայում։ Փեյլին դեմ էր, որ այն հաշվի չառնի "յուրաքանչյուր դեպքի համար խելամիտ, նախագծող մտքի անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև այն, որ այն չունի ապացույցներ կամ գործընթացի դիտարկումներ։ նա պնդում էր, որ "յուրաքանչյուր դեպքի համար անհրաժեշտ է խելացի, նախագծող միտք": Ավելի կոնկրետ ՝ Դարվինը ընդունեց ձեռք բերված հատկությունները ժառանգելու տարածված գաղափարը, և Փեյլին առարկություններ ներկայացրեց, այդ թվում ՝ չօգտագործված արական խուլերի պահպանման և (Զգուշորեն թարգմանվել է լատիներեն) թլպատման էֆեկտի վերաբերյալ, որը չի ժառանգվում հրեաների սերունդների կողմից։

Գրքի ողջ ընթացքում Փեյլին նկարագրել է դժվարությունները օրինակների կամ անալոգիաների մեջ, որոնք ներկայացվել են ի պաշտպանություն էվոլյուցիոն բացատրությունների կամ "գրավչությունների վարդապետության" : Նա առարկեց, որ Էրազմուս Դարվինի հայեցակարգը կարող է բացատրել միայն հարմարվողականությունը, որն ուղղակիորեն կապված է գործունեության հետ և չի կարող բացատրել պասիվ հարմարվողականությունը։

Կարծիքներ Փեյլիի փաստարկների վերաբերյալ

Ժամանակակից ընդունելություն 
1803 թվականի Էդինբուրգի վերանայումը մեկնաբանել է, որ՝

Վերանայումը համաձայնեց Փեյլիի հետ, որ «Մենք կարծում ենք, որ ոչ մի մտածող մարդ չի կարող կասկածել, որ տիեզերքում դիզայնի հետքեր կան», և որ կամ աչքի նման մեկ օրինակը վերջնական կլինի, կամ օրինակների քանակը չի լինի։ Փեյլին գովաբանվում է «մեխանիկական երևույթների» վրա հիմնվելու համար, այլ ոչ թե մարդկային բանականության մասին փաստարկների վրա։

Աստվածաշնչի մեկնաբան Ուիլյամ Ջենկսը 1838 թվականին նկարագրել է գիրքը որպես «աշխատանք, որը մեծապես հայտնի է իր արտացոլումների արդարացիության, բարերարության, լավ իմաստության և բարեպաշտության համար, որով նա շնչում է»:

Չարլզ Դարվինը և էվոլյուցիոն կենսաբանությունը 

Չարլզ Դարվինի ուսումնառությունը Քեմբրիջի համալսարանում ներառում էր Փեյլիի երկու այլ տեքստեր, և 1831 թվականի հունվարի վերջին քննությունների ժամանակ նա լավ ստացավ այս տեքստերի վերաբերյալ հարցերը։ Նա պետք է մնար մինչև հունիս և կարդա Փեյլի բնական աստվածաբանությունը, ինչպես նաև Ջոն Հերշելի նախնական դիսկուրսը բնական փիլիսոփայության ուսումնասիրության վերաբերյալ և Ալեքսանդր ֆոն Հումբոլդտի անձնական պատմությունը. Բիգլի ճանապարհորդությունից հետո նա սկսեց զարգացնել բնական ընտրության իր տեսությունը, Կաղապար:Անավարտ կարճ մեջբերումը և 1838 թվականին բացեց նոթատետր, որտեղ թվարկվեցին «կարդալու գրքեր», այդ թվում՝ «Paley's Nat. Theology»: 1859 թվականին, «Տեսակների ծագման մասին» աշխատությունը ավարտելով, նա ընկերոջն ասաց. «Չեմ կարծում, որ ես ավելի շատ գրքով հիացած եմ, քան Փեյլիի բնական աստվածաբանությունը"։

Ավելի ուշ նա իր ինքնակենսագրության մեջ նշեց, որ սկզբում համոզվել է փաստարկով։

Ժամանակակից էվոլյուցիոն կենսաբանություն 
1993 թվականին էվոլյուցիոնիստ կենսաբան Սթիվեն Ջեյ Գուլդը Փեյլին համեմատեց Վոլտերի դոկտոր Պանգլոսի հետ, այն մարդուն, ով կարող էր վիճել ցանկացած դեպք (չնայած անհույս)։ Գուլդը զարմացած է, որ Փեյլին կարող է պնդել, որ նույնիսկ լեղապարկի քարերի կամ հոդատապի տանջող ցավը կարող է ցույց տալ սիրող Աստծո բարությունը, այն հիմնավորմամբ, որ դա այնքան լավ է զգացել, երբ ցավը դադարեց։ Գուլդը հասկացնում է, որ ինքը Փեյլիի փաստարկը գիտականորեն սխալ է համարում, սակայն նշում է, որ հարգում է այն որպես համահունչ և լավ պաշտպանված փիլիսոփայություն։ Գուլդը հատկապես հարգում է այլընտրանքային հնարավորությունները բացահայտելու և այնուհետև դրանք համակարգվածորեն հերքելու Փեյլի մեթոդը։ Գուլդը նշում է, որ Փեյլին նախատեսում է լամարկիստական էվոլյուցիա և հերքում է այն դիտարկելով, որ տղամարդիկ չեն կորցրել իրենց պտուկները չօգտագործելու պատճառով։ Այնուամենայնիվ, գրում է Գուլդը, Փեյլին չի հասցրել մտածել ևս մեկ այլընտրանքի՝ բնական ընտրության մասին, որն ընդհանրապես նպատակ չունի, այլ պարզապես ոչնչացնում է այն, ինչ ավելի քիչ լավ է աշխատում յուրաքանչյուր սերնդում։

Էվոլյուցիոնիստ կենսաբան Ռիչարդ Դոքինզն իրեն նկարագրել է որպես նեոպալեյան «Կույր ժամագործը» (1986 թ.), որտեղ նա, հետևելով էվոլյուցիոն կենսաբան և հումանիստ Ջուլիան Հաքսլիին, պնդում է, որ Փեյլիի ժամացույցի անալոգիան չի կարողանում ճանաչել կենդանի օրգանիզմների բարդության և դրա միջև եղած տարբերությունը։ անշունչ առարկաներից. Կենդանի օրգանիզմները կարող են վերարտադրվել իրենց, այնպես որ նրանք կարող են փոխվել՝ սերնդից սերունդ դառնալով ավելի բարդ։ Անկենդան առարկաները, ինչպիսիք են ժամացույցները, չեն կարողանում որևէ փոփոխություն փոխանցել, ուստի դրանք երբեք ավելի բարդ չեն դառնում, քանի դեռ ժամագործը չի վերանախագծել դրանք։ Համեմատությունը խզվում է, Դոքինսի կարծիքով, այս կարևոր տարբերակման պատճառով։

Կրեացիոնիզմ 
Փեյլին գրել է Դարվինից տասնամյակներ առաջ, գրում էր Աստծո գոյության մասին և ոչինչ չուներ ասելու էվոլյուցիայի մասին։ Ժամանակակից կրեացիոնիստներից ոմանք փոխել են նրա փաստարկների եզրակացությունը՝ որպես էվոլյուցիայի հերքում։ Որպես այդպիսին, դրանք մերժվել են «գործնականում բոլոր կենսաբանների կողմից»։ Էվոլյուցիան լայնորեն ընդունվել է Դարվինից սկսած գիտնականների կողմից, և Դարվինը համոզել է «առավել կրթված մարդկանց», որ այնպիսի գործընթացներ, ինչպիսին էվոլյուցիան է, կառավարվում են բնական օրենքներով։ Սա չի խանգարել կրեացիոնիստներին, ինչպիսիք են Խելացի դիզայնի (ID) շարժման մեջ ներգրավվածները, շարունակելու օգտագործել Փեյլիի փաստարկները.

Գրականություն

Հրատարակություններ 
 Natural Theology, Darwin online: 12th edition
 Natural Theology, Archive.org: 1879 Sheldon edition

Աղբյուրներ

Արտաքին հղումներ
 William Paley.com 
 Berkeley: Paley
 University of Sussex: Enlightening Science: Natural Theology and Creationism
 NCSE: William Paley, 1743–1805
 Lander University: William Paley, The Teleological Argument

1802 non-fiction books
Arguments for the existence of God
Evolutionary biology
Philosophy of biology
Religious philosophical literature
Կենսաբանության փիլիսոփայություն
Էվոլյուցիոն կենսաբանություն