Ճոճանակ (ճոճվելու հարմարանք)

Ճոճանակ, հաճույքի կամ զվարճանքի համար ճոճվելու կառույց։ Դասակարգման մեջ կան 4 տիպի ճոճոնակներ (տիպ № 1՝ մեկ պտույտի առանցքով նստարանի տեսքով՝ սյուներից կամ գերանից կախված, տիպ № 2՝ մի քանի պտույտի առանցքներով, տիպ № 3՝ ճոճանակ մեկ կախոցի կետով, տիպ № 4՝ կոլեկտիվային ճոճանակ)։ Տեղադրվում են մանկական խաղահրապարակներում, հանգստյան գոտիներում և այլուր։

Դիցաբանական նշանակություն 
Ճոճանակները հաճախ էին հանդիպում հարավային և արևելյան սլավոնական ազգերի մոտ և հազվադեպ՝ արևմտյան։ Դրանց օգտագործմամբ ազատ ժամանցի անցկացմանը հին սլավոնացիները վերագրել են կախարդական գործառույթներ (ապոտրոպիկական և արտադրողական)։ Երիտասարդության համար ժամանակի այս անցկացման ձևը համարվել է ոչ պարտադիր և ընդունվել է որպես երիտասարդներին և աղջիկներին ամուսնության մղելու միջոց։

Հարավային սլավոնացիները պատրաստել են ճոճանակներ Մասլենիցայի կամ Յուրիի օրվա համար, դրանց օգնությամբ զվարճանքը չէր արգելվում Մեծ պասի ժամանակ, սակայն ընդհատվում էր Ավագ շաբաթվա ընթացքում՝ վերսկսվելով Զատկին և շարունակվելով մինչև Լուսավոր շաբաթ։ Պետրոսի մատնությունը վերջին օրն էր, երբ կարելի էր ճոճվել ճոճանակներին։ Այս գործընթացը վերաբերել է ծիսակարգային գործողություններին, որը հնարավորություն է տվել գյուղատնտեսական մշակաբույսերի վեգետացիային, օրինակ՝ վուշի և կանեփի։ Բուլղարիայում մասլենիցայի ժամանակ տարեց կանայք ձուն դրել են կրծքի տակ և ճոճվել ճոճանակների վրա այն բանի համար, որ կանեփը մեծ լինի։ Սերբիայում տարեց տղամարդիկ ճոճվում էին այն բանի համար, որ կանեփի, հացահատիկի, աշորայի և գարու ցանքատարածույթյունները մեծանային։ Մակեդոնիայում ծերունիները ճոճվել են ճոճանակներին Յուրիի օրը, որպեսզի շուտ հասներ բամբակը։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Գրականույթուն 
 

Սպորտային կառույցներ
Ժամանց