Կամիլ դե Մոնտալիվե

Կամիլ Բաշասոն, կոմս Դե Մոնտալիվե (, ), Ֆրանսիայի թագավոր Լուի Ֆիլիպի վստահված անձը և կտակակատարը, Ֆրանսիայի պեր։

Նապոլեոնի ժամանակ ներքին գործերի նախարար Ժան Պիեր դե Մոնտալիվեի (1766-1823) և թագավոր Լյուդովիկոս XV-ի արտամուսնական դստեր Ադելաիդա դե Սեն Ժերմենի (1769-1850) որդին։

Կենսագրություն և գործունեություն 
Ծնվել է Վալանս քաղաքում։ Հոր և եղբոր մահից հետո՝ 1823 թվականին, նա ժառանգել է Ֆրանսիայի կոմսի ու պերի տիտղոսը և եղել է ամենաերիտասարդ պերերից մեկը պերերի պալատում։

Որպես «Aide-toi, le ciel t’aidera» ընկերության անդամ և քարտուղար՝ ծանոթանալով լիբերալ կուսակցության առաջնորդների հետ՝ Լաֆիտտի կառավարությունում (2 նոյեմբերի 1830-13 մարտի 1831) Հուլիսյան հեղափոխությունից հետո Կամիլ դե Մոնտալիվեն ստացել է ներքին գործերի նախարարի պորտֆելը, Կազիմիր Պերիեի կառավարությունում (13 մարտի 1831-16 մայիսի 1832)՝ ժողովրդական լուսավորության պորտֆելը, իսկ Պերիեի մահից հետո (1832) զբաղեցրել է նախկին տեղը։

Գեներալ Լամարկի հուղարկավորության առիթով ծագած անկարգությունների արյունալի ճնշումն ու պաշարված վիճակում մայրաքաղաքի հռչակումը նրա կառավարումն ատելի դարձրին, և 1832 թվականի հոկտեմբերի 11-ին նա ստիպված եղավ թողնել իր պաշտոնը։

Ավելի ուշ Թիերի առաջին կառավարությունում (22 փետրվարի 1836-6 սեպտեմբերի 1836) և Մոլի փոխակերպված կառավարությունում (6 սեպտեմբերի 1836-15 ապրիլի 1837) նա կրկին ներքին գործերի նախարար Է եղել։

Որպես թագավորական եկամուտների վարիչ՝ հիմնադրել է Վերսալի թանգարանը, ընդլայնել Լուվրը և վերականգնել Ֆոնտենբլոյի, Պոյի և Սեն Կլուի ամրոցները։

Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո նա սևեռվել է անձնական կյանքի վրա և հանդես է եկել միայն ի պաշտպանություն Լուի Ֆիլիպի՝ բոնապարտիստների կողմից հարձակումների ժամանակ։ 1879 թվականին նա դարձել է սենատոր։

Անձնական կյանք 
Նա ամուսնացել է 1828 թվականի հունվարի 26-ին Կլեմենտին Ֆրանսուա Պեյլար-Դյուքլերի (Լավալ, 21 փետրվարի 1806 թվական-Փարիզ, 3 մարտի 1882 թվական) հետ և ունեցել է հինգ դուստր՝
 Մարի Ադելաիդա դե Մոնտալիվե
 Ադելաիդա Ժոզեֆինա դե Մոնտալիվե
 Կամիլա դե Մոնտալիվե
 Մարի Ամելի դե Մոնտալիվե
 Մարիա Ադելաիդա Մարթա դե Մոնտալիվե

Մոնտալիվեի հետնորդների թվում առավել հայտնի է ծոռը՝ Վալերի Ժիսկար դ'Էստենը (1926-2020)

Մրցանակներ 
 1843 թվական. Պատվո լեգեոնի Մեծ խաչ

Աշխատություններ 
 «Le roi Louis-Philippe et sa liste civile» (1851),
 «Rien! dix-huit années de gouvernement parlementaire» (1864),
 «La confiscation des biens de la famille d’Orléans» (1871),
 «Casimir Périer et la politique conservatrice en 1831 et 1832» (1874).

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 

Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ