Էկոլոգիական մշակույթ

Էկոլոգիական մշակույթը Մարդկային մշակույթի մի մասն է, սոցիալական հարաբերությունների համակարգ, սոցիալական և անհատական ​​բարոյական և էթիկական նորմեր, տեսակետներ, վերաբերմունք և արժեքներ, որոնք վերաբերում են մարդու և բնության փոխհարաբերություններին 
; մարդկային հասարակության և բնական միջավայրի համակեցության ներդաշնակություն. մարդու և բնության ամբողջական համադապտիվ մեխանիզմ, որն իրականացվում է շրջակա բնական միջավայրին և ընդհանրապես բնապահպանական խնդիրներին մարդկային հասարակության վերաբերմունքի միջոցով։ Գիտակրթական գործընթացի տեսակետից էկոլոգիական մշակույթը դիտարկվում է որպես առանձին դիսցիպլինա մշակութաբանության շրջանակներում։ Մշակույթի ձևավորման գործունեությունը կոչվում է «էկոլոգիական կրթություն»։ Նման գործողությունները բաղկացած են բնապահպանական գիտելիքների տարածումից, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի նկատմամբ հարգանքի դաստիարակումից և բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործումից։

Հարցի պատմությունը 
«Էկոլոգիական մշակույթ» հասկացությունը մշակվել է խորհրդային էկոլոգների կողմից և լայնորեն կիրառվում է 1970-ական թվականներից ։ 20-րդ դարի ընթացքում մարդկային քաղաքակրթության զարգացումն ավելի ու ավելի բացահայտեց անտագոնիստական ​​հակասությունը բնակչության աճի և նյութական ռեսուրսների նրա աճող կարիքների բավարարման միջև, մի կողմից, և էկոհամակարգերի հնարավորությունները, մյուս կողմից։ Այս հակասությունը, սրված, հանգեցրեց մարդկային միջավայրի արագ դեգրադացմանը և ավանդական սոցիալ-բնական կառույցների ոչնչացմանը:Ակնհայտ դարձավ, որ քաղաքակրթության զարգացման նախորդ ժամանակաշրջաններին բնորոշ բնության կառավարման հարցերում փորձի և սխալի մեթոդը լիովին գերազանցել է իրեն և պետք է ամբողջությամբ փոխարինվի գիտական ​​մեթոդով, որի հիմքում ընկած է գիտականորեն հիմնավորված ռազմավարությունը։ Մարդու և կենսոլորտի միջև փոխհարաբերությունները՝ զուգորդված բնության վրա այդ կամ այլ հատուկ մարդածին ազդեցությունների շրջակա միջավայրի հնարավոր հետևանքների խորը նախնական վերլուծության հետ։

Արմատական ժողովուրդների էկոլոգիական մշակույթը 
Թեև տարբեր տարածաշրջանների բնիկ ժողովուրդները զգալիորեն տարբերվում են միմյանցից մշակույթով, պատմությամբ և իրենց գոյության սոցիալ-տնտեսական պայմաններով, նրանք նաև շատ ընդհանրություններ ունեն։ Այս ընդհանուր հատկանիշներից է բնիկ ժողովուրդների և բնական միջավայրի ներդաշնակ համակեցությունը նրանց բնակության վայրերում, այդ ժողովուրդների միջև բարոյական և էթիկական նորմերի հարուստ հավաքածուի առկայությունը՝ կապված մարդու և բնության փոխհարաբերությունների հետ, այսինքն. բարձր բնական էկոլոգիական մշակույթ։

Ներկայիս վիճակը 
20-րդ դարի վերջում ուշադրությունը մարդու և բնության մշակութային փոխազդեցության վրա զգալիորեն ավելացավ. Նման ուշադրության պատճառն առաջին հերթին մշակույթի, որպես այդպիսին, և հատկապես մարդկության անցյալի ձեռքբերումների նկատմամբ մոտեցման հանրային վերանայումն էր։ Այս ձեռքբերումների ներքին ներուժը ավանդույթների պահպանման կամ վերականգնման տեսքով դրանց հնարավոր վերաակտիվացման առումով զգալիորեն գերագնահատվեց, և այդ ձեռքբերումներն իրենք սկսեցին համարվել որպես շատ արժեքավոր բան։ որպես մարդու ինքնաիրացման շոշափելի արդյունք՝ մի կողմից, իսկ մյուս կողմից՝ որպես մարդկության ստեղծագործական զարգացման շարունակական գործոն ։

էկոլոգիական քաղաքակրթություն
գյուղատնտեսության ոլորտում չինացի տնտեսագետ Ցիանջի Յեն, ով աշխատել է ԽՍՀՄ-ում, պաշտպանել է այնտեղ մշակված "էկոլոգիական մշակույթ" հասկացությունը։ 1984 թվականին Նա Մոսկվայի համալսարանի ամսագրում գիտական սոցիալիզմին նվիրված հոդված է հրապարակել, որը 1987 թվականին վերահրատարակվել է չինական թերթում, "էկոլոգիական մշակույթ" տերմինը թարգմանվել է որպես "էկոլոգիական քաղաքակրթություն" (Ecological civilization[en])։ Չինացի բնապահպանների աջակցությամբ վերջին հայեցակարգը ներառվել է 2007 թ. - ին ՉԿԿ XVII համագումարի կենտրոնական կոմիտեի զեկույցում և իշխանությունների կողմից ճանաչվել է որպես հասարակության զարգացումը որոշող ամենակարևոր դրույթ։ 2012 թվականին կուսակցությունն իր հնգամյա ծրագրում ներառեց էկոլոգիական քաղաքակրթության կառուցումը։ 2017 թվականին կուսակցության ՔՍԻՔՍ համագումարը կոչ արեց արագացնել էկոլոգիական քաղաքակրթության կառուցումը ։

Էկոլոգիական մշակույթ և օրենսդրություն
2000 թ. - ին "Բնապահպանական մշակույթի մասին" դաշնային օրենքի նախագիծը ներկայացվեց Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումա, որը սահմանում էր պետական մարմինների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների, իրավաբանական անձանց և ֆիզիկական անձանց միջև հարաբերությունների սկզբունքները ինչպես մարդու և քաղաքացու բարենպաստ շրջակա միջավայրի սահմանադրական իրավունքի իրացման ոլորտում, այնպես էլ բնության և շրջակա միջավայրի պահպանման գործում յուրաքանչյուրի սահմանադրական պարտականությանը համապատասխանության ոլորտում։ Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումայի 2000 թ. - Օրինագծում քննարկվում էին բնապահպանական մշակույթի բնագավառում պետական կառավարման հարցերը, ներառյալ այդ ոլորտում պետական կարգավորման հարցերը։

2002 թվականին ներդրվել է "շրջակա միջավայրի պաշտպանության մասին" դաշնային օրենքը։ Սույն օրենքի XIII գլուխը նախատեսում է էկոլոգիական մշակույթի ձևավորման հետևյալ հիմքերը։

Բնապահպանական կրթություն։

Պատրաստում ՝ շրջակա միջավայրի պահպանության և բնապահպանական անվտանգության ոլորտի կազմակերպությունների ղեկավարների և մասնագետների;

Բնապահպանական կրթություն.

Ծանոթագրություններ 

Մարդաբանություն
Էկոլոգիա
Մշակույթ
Մշակութային մարդաբանություն