Դոն Կիխոտի երեխաները

«Դոն Կիխոտի երեխաները» (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Եվգենի Կարելովը 1965 թվականին։

Սյուժե 
Մանկաբարձ-գինեկոլոգ Պյոտր Բոնդարենկոն և պլաստիկ վիրաբույժ Վերա Բոնդարեկոն ունեն երեք որդի․ ավագը՝ Վիկտորը, երիտասարդ նկարիչ է, կարևոր մրցույթի սպասումով աշխատում է որպես դիզայներ կինոթատրոնում, միջնեկը՝ Դմիտրին, մանկավարժական տեխնիկումի շրջանավարտ է, փնտրում է իր սիրուն և հույս ունի, որ պետք է գնա աշխատելու Արկտիկայում կամ ծայրահեղ դեպքում՝ տունդրայում, կրտսերը՝ Յուրան, դպրոցական է, որը երազաում է դառնալ Գագարին։ Ավագը մռայլորեն հավատացնում է իրեն և շրջապատին, որ ապաշնորհ է, և ելք է փնտրում ձգձգված ատեղծագործական ճգնաժամից՝ գործի ընթացքում սիրահարվելով իր խիստ ղեկավարին։ Միջնեկն արագ որոշում է ամուսնանալ և կտրականապես հրաժարվում է գնալ աշխատելու մերձմոսկովյան Օզերկիում, քանի որ դա ոչ տունդրա է ոչ էլ  Արկտիկա։ Կրտսերի համար իրական կյանքը կինոթատրոնի մութ դահլիճն է դպրոցի փոխարեն․ իր դասընկերոջ հետ նա պատրաստվում է փախչել Աֆրիկա՝ ազատագրելու համար ճնշումների ենթարկվող նեգրերին։

Ընտանիքի հայր Պյոտր Բոնդարենկոյի կյանքի սկզբունքն է՝ եթե դու կարող ես ինչ-որ բանով օգնել մարդկանց, ուրեմն պետք է օգնես՝ չսպասելով պարգևի, չլսելով չարախոսներին ու ծաղրողներին։ Աստիճանաբար պարզ է դառնում, որ չնայած երիտասարդությանը, թեթևամտությանը և հուզմունքին, նրա բոլոր որդիների կյանքի սկզբունքները նույնն են։ Այս ընտանիքի ամբողջ փիլիսոփայությունը հեշտությամբ տեղավորվում է հոր կարճ պատասխանում միջնեկ որդու՝ Դմիտրի հարցին. «Ահա, երբ դու երեք որդի կունենաս, այդ ժամանակ դու նրանց կասես՝ ես շատ էի ուզում աշխատել տունդրայում, իսկ ավելի շատ ուզում էի աշխատել Արկտիկայում։ Բայց ինձ ուղարկեցին Օզերկի, և ես այնտեղ աշխատեցի իմ ողջ կյանքը։ Քանի որ դա անհրաժեշտ էր»։

Ֆիլմի վերջում բժիշկը որդեգրում է ծննդատանը մոր թողած նորածնին։ Հազվադեպ է լինում, որ մայրը լքի իր երեխային. բժիշկ Բոնդարենկոյի քսանամյա պրակտիկայում դա ընդամենը չորրորդ դեպքն է։

«Ընդամենը չորրո՞րդը»։ Եվ այդ ժամանակ էլ բուժքույրը, որը պատրաստվում է դուրս գրել նորածնին, որին նոր մայրն արդեն անվանել է Ալեքսեյ, հանկարծ հասկանում է, որ նրա բոլոր երեք որդիները նույնպես որդեգրված են, և նրանք այն երեխաներն են, որոնցից մայրերը հրաժարվել են ծննդատանը։ Բժիշկը մեղադրում է միայն իրեն, նա չի կարողացել համոզել նրանց չկատարել այդ ճակատագրական սխալը, չի գտել անհրաժեշտ բառեր։ Եվ այսպես, առանց վարանելու պատասխանատվություն է ստանձնում երեխաների ճակատագրի համար։

Բայց արդեն չորս տղաներին «խորթ» անվանել նա չի կարող, քանի որ նրանք բոլորն էլ հարազատ են։ Ամենահարազատը։

Դերերում 
 Անատոլի Պապանով - Պյոտր Բոնդարենկո, մանկաբարձ-գինեկոլոգ
 Վերա Օրլովա - Վերա Պետրովնա Բոնդարենկո, պլաստիկ վիրաբույժ
 Վլադիմիր Կորենև - Վիկտոր Բոնդարենկո, ավագ որդի, նկարիչ
 Լև Պրիգունով - Դիմա Բոնդարենկո, միջնեկ որդի, մանկավարժական տեխնիկումի ուսանող-շրջանավարտ
 Անդրեյ Բելյանինով - Յուրա Բոնդարենկո, կրտսեր որդի, դպրոցական (որոշ դրվագներ հնչյունավորել է Մարիա Վինոգրադովան)
 Նատալյա Ֆատեևա - Մարինա Նիկոլաևնա, կինոթատրոնի տնօրեն, Վիկտորի սիրելին
 Նիկոլայ Պարֆյոնով - Աֆանասի Պետրովիչ, կինոթատրոնի գլխավոր հաշվապահ
 Նատալյա Սեդիխ - Մոտյա, արհեստագործական ուսումնարանի շրջանավարտ, Դիմայի հարսնացուն
 Նատալյա Զորինա - Վալյա, հարևանուհի, Դիմայի համակուրսեցին և նրա նախկին ընկերուհին
 Զոյա Վասիլկովա - Զոյա Նիկոլաևնա, Վալյայի և Յուրայի ընկերոջ՝ Անդրեյկայի մայրը
 Վալենտինա Բերեզուցկայա - Մարիա Իվանովնա, բուժքույր
 Բորիս Բատաշև - ինստիտուտի պրոֆեսոր
 Ինգրիդա Անդրինա - «մեջքով նստած աղջիկ»

Անդրեյ Բելյանինովի մասնակցությամբ միակ ֆիլմն է, որը հետագայում (2006-2016թթ.) դարձել է Ռուսաստանի դաշնային մաքսային ծառայության ղեկավար։

Նկարահանող խումբ 
 Սցենարի հեղինակ՝ Նինա Ֆոմինա
 Բեմադրող ռեժիսոր՝ Եվգենի Կարելով
 Գլխավոր օպերատոր՝ Էմիլ Գուլիդով
 Գլխավոր նկարիչ՝ Իրինա Շրետեր
 Կոստյումի նկարիչ՝ Վալենտին Պերելյոտով
 Կոմպոզիտոր՝ Գեորգի Ֆիրտիչ
 Երգերի տեքստի հեղինակ՝ Վիկտոր Օռլով
 Հնչյունային օպերատոր՝ Ռաիսա Մարգաչյովա

Ծանոթագրություններ 

Խորհրդային ֆիլմեր
1965 ֆիլմեր
Ռուսերեն ֆիլմեր
«Մոսֆիլմ» ստուդիայի ֆիլմեր
Խորհրդային դրամա ֆիլմեր
Խորհրդային կինոկատակերգություններ
1966 ֆիլմեր
Ռուսական կինոկատակերգություններ
Ռուսական ֆիլմեր
1966 կինոկատակերգություններ