Առնո Մոնտեբուր

Առնո Մոնտեբուր (, ), ֆրանսիացի քաղաքական և պետական գործիչ, էկոնոմիկայի, արտադրության և թվային տեխնոլոգիաների աճի նախարար (2012-ից 2014 թվականներին)։ Սոցիալիստական կուսակցության ձախ թևի ներկայացուցիչ։

Կենսագրություն 
Առնո Մոնտեբուրը Աուտուն քաղաքից հարկային գործակալ Միշել Մոնտեբուրի և Լեյլա Ուլդ Կադիի (Leïla Ould Cadi) որդին է։ Ծնվել է Ֆրանսիայի Ալժիրում` Օրան քաղաքում, իսպանական լեզվի ուսուցչուհի է։ Ալժիրում մնացել են Մոնտեբուրի մոր հարազատների հետ՝ 2016 թվականին Օրանում նա այցելել է զարմիկներ Զորի և Ֆարիդա քույրերին և նրանց մորը՝ Ռոհային, պապը Բարուդի Ուլդ Քադին մահացել է 1992 թվականին։

Մոնտեբուրը մանկությունն անցկացրել է Ֆիքսում (Կոտ դ' Օր դեպարտամենտ), ուսումնասիրել է Բուրգունդիայի համալսարանի իրավունքը։

1990 թվականին դարձել է Փարիզի վերաքննիչ դատարանի փաստաբան։

1997 թվականին քաղաքական կարիերա է սկսել․ Սոցիալիստական կուսակցությունից ընտրվել է Սոն է Լուարում  դեպարտամենտում Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր։ Հետագայում վերընտրվել է՝ պահպանելով մանդատը մինչև 2012 թվականը, երբ նրա շրջանը վերացվել է։

2007 թվականին մասնակցել է Սեգոլեն Ռուայալի նախագահական քարոզարշավին։

2008 թվականին Ռեյմսում Սոցիալիստական կուսակցության համագումարին Բենուա Ամոնի հետ միասին պաշտպանել Է Մարտին Օբրիի թեկնածությունը կուսակցությունում առաջնորդության համար պայքարում, որն ավարտվել է հաղթանակով։

2008 թվականին դարձել է Սոն Է Լուարի դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդի նախագահը։

2011 թվականին պայքարել է 2012 թվականի նախագահական ընտրություններում սոցիալիստներին իր թեկնածությունն առաջադրելու համար։

2012 թվականին նշանակվել է Ժան Մարկ Էրոյի կառավարությունում արտադրության վերսկսման նախարար։

2014 թվականի մարտի 31-ին ստացել է էկոնոմիկայի, արտադրության և թվային տեխնոլոգիաների նախարարի պաշտոնը Մանուել Վալսի առաջին կառավարությունում։ Քննադատաբար էր վերաբերվում կառավարության նեոլիբերալ և անցողիկ կուրսին։

2014 թվականի մայիսի 14-ի կառավարության հրամանագրի (№ 2014-479) նախաձեռնողն է, որը սահմանափակում է արտասահմանյան կապիտալի մուտքը ռազմավարական նշանակության ձեռնարկություններ։ Դեկրետը ընդլայնել է հոդված R. 153-2-ի վալյութային և ֆինանսական օրենսգիրքը 2005 թվականի խմբագրությունում, երբ Դե Վիլպենի կառավարությունը որոշեց այն տարածքը, որտեղ օտարերկրյա ներդրումները պահանջում էին իշխանությունների թույլտվությունը՝ ազգային շահերը պաշտպանելու համար։

2014 թվականի օգոստոսի 25-ին սադրել է կառավարական ճգնաժամը՝ հայտարարելով կաբինետից դուրս գալու մասին` ի նշան խիստ խնայողության վարվող ֆինանսական քաղաքականության հետ անհամաձայնության, ինչի հետևանքով ձևավորվել է Վալսի երկրորդ կառավարությունը, որտեղ Մոնտեբուրի աթոռը զբաղեցրել է Էմանուել Մակրոնը։ Մոնտեբուրի հետ մեկտեղ կառավարությունը լքել են ժողովրդական կրթության, բարձրագույն կրթության և գիտական հետազոտությունների նախարար Բենուա Ամոնը և մշակույթի նախարար Օրելի Ֆիլիպետտին, որոնք նույնպես ներկայացրել են կուսակցության ձախասոցիալական թևը։

2016 թվականին, որոշելով պայքարել նախագահական ընտրություններում սոցհարցումից իր թեկնածությունն առաջադրելու համար, Մոնտեբուրը հրապարակել Է Le Projet France ծրագիրը (Ֆրանսիա նախագիծ), որում համադրվել են Ժան Պիեռ Շևենմանի 2002 թվականի գաղափարները՝ ի պաշտպանություն Ֆրանսիայի Ազգային բյուջետային ինքնիշխանության և Սեգոլեն Ռուայալի 2007 թվականի՝ սոցիալական նորացման առաջարկի։

2017 թվականի հունվարին մասնակցել է սոցիալիստների կազմակերպած «ձախերի փրայմերիզը», որը նպատակ ուներ ձախ ուժերի միասնական թեկնածու առաջադրել՝ հայտարարելով, որ մտադիր է առաջին հերթին պայքարից դուրս բերել նախագահ Օլանդի Մանուել Վալսի պաշտպանությունը, բայց ձայների 18 տոկոսի արդյունքով չի կարողացել դուրս գալ քվեարկության երկրորդ փուլ։ Իր կողմնակիցներին նա կոչ է արել քվեարկել փրայմերիզում առաջին տեղը զբաղեցրած Բենուա Ամոնի օգտին։

Անձնական կյանք 
2014 թվականին Առնո Մոնտեբուրն ամուսնացել է Օրելի Ֆիլիպետիի հետ, որը Վալսի կառավարությունում մշակույթի նախարար էր։ 2015 թվականի սեպտեմբերին նրանք ունեցան դուստր Ժաննան, բայց 2017 թվականի մարտի 3-ին հայտնի դարձավ, որ նրանք բաժանվել են։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 

Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ
Ֆրանսիայի նախարարներ