Սուրճի պատմություն

Սուրճի պատմությունն ընդգրկում է մի քանի ժամանակահատված։ Այն սկիզբ է առել հնագույն ժամանակներից և իր արմատներն ունի Մերձավոր Արևելքի առաջին քաղաքակրթություններում՝ չնայած սուրճի ծագումը դեռ մնում է անորոշ։

Ենթադրվում է, որ օրոմո ժողովուրդների նախնիներն առաջինն են նկատել սուրճի կազդուրիչ ազդեցությունը։ Այնուամենայնիվ, այս հարցի վերաբերյալ ուղղակի ապացույցներ չկան, չեն պահպանվել նաև ապացույցներ այն մասին, թե որտեղ է սուրճը աճել Աֆրիկայում կամ ով աֆրիկացիների շրջանում կարող էր տեղյակ լինել սուրճի գոյության մասին 17-րդ դարից առաջ։ Ըստ տարածված լեգենդի՝ մոտ 850 թվականին սրճենու յուրահատուկ հատկությունները հայտնաբերել է եթովպացի հովիվ Կալդիմը։ Այս լեգենդի ավելի ուշ առաջացումը (1671 թվական) և Կալդիմի ապացույցների բացակայությունը ստիպում են մի շարք հետազոտողների ենթադրել, որ լեգենդը անվստահելի է։ Եթովպիայից սուրճը տարածվել է Եգիպտոս և Եմեն։ Սուրճ խմելու ամենավաղ ապացույցները թվագրվում են 15-րդ դարի կեսերին Եմենի սուֆիական վանքերում։ Եթովպիայից սուրճ ըմպելիքը տարածվել է ամբողջ Մերձավոր և Միջին Արևելքում։ 19-րդ դարում սուրճը լայնորեն տարածվել էր Իտալիայում, Ինդոնեզիայում և Ամերիկայում։

Ի սկզբանե (մոտ 1200 թվական) սուրճը պատրաստվում էր որպես սուրճի հատիկների չորացրած կեղևից պատրաստված եփուկ։ Այնուհետև գալիս է այդ կեղևը ածուխի վրա տապակելու գաղափարը։ Տապակած կեղևը և փոքր քանակությամբ արծաթափայլ կեղևը լցրել են եռացող ջրի մեջ և եփել կես ժամ։ Ներկայումս կա ավելի քան հարյուր տեսակի սուրճ։ Սուրճի բարձրակարգ տեսակներն առանձնանում են ուժեղ թուրմով և բույրով։ Եվրոպայում այն չափազանց գնահատվում էր մինչև 18-րդ դարը։ Ավելի ուշ սուրճը դասվել է վնասակար ըմպելիքների շարքին, և միայն 20-րդ դարում սուրճը կրկին մասսայական է դարձել։ Ըստ աճման վայրի՝ սուրճը բաժանվում է երեք խմբի՝ ամերիկյան, աֆրիկյան և ասիական։

Սուրճի ծագման լեգենդ 

Սուրճի հայրենիքը Եթովպիան է։ Հայտնի են դրա ծագման վերաբերյալ մի քանի եթովպական լեգենդներ։ Ըստ մի լեգենդի՝ սուրճի պատմությունը սկսվում է Եմենի շեյխ Աբդ ալ Քադիրից։ Հետազոտական ​​աշխատանքների ընթացքում շեյխը հայտնաբերել է նոր դեղամիջոցներ։ Մի օր սուրճի ծառի պտուղները ընկան նրա տեսադաշտը, և այդպես սկսվեց սուրճի պատմությունը։ 1587 թվականին Քադիրը գրել է. «Ոչ ոք չի կարող հասկանալ ճշմարտությունը, քանի դեռ չի համտեսել սուրճի փրփուրի երանությունը»։ Բայց սկզբում սուրճը համարվում էր միայն միջոց, որն օգնում էր գլխացավի և մարսողության խանգարման դեպքում։ Մեկ այլ լեգենդի համաձայն՝ եթովպացի հովիվ Կալդիմը մոտ 850 թվականին դարձավ սուրճի ծառի հայտնագործողը։

Ենթադրվում է, որ առաջինը, ով նկատել է սուրճի հատիկի գրգռիչ ազդեցությունը, եղել են օրոմո ցեղի նախնիները։ Գենետիկական բազմազանության վերաբերյալ առաջին ուսումնասիրությունները կատարվել են «Արաբիկա» տեսակի սուրճի վրա։ Հետազոտության արդյունքում պարզվել է, որ այս սորտի հետերոզիգոտ հիբրիդները զգալի նմանություններ են ունեցել սուրճի այլ տեսակների դիպլոիդ սորտերի հիբրիդների հետ ՝ «Ռոբուստա» և «Լիբերիկա»

«Արաբիկա»-ն, ընդհանուր առմամբ, ունի հարուստ համ ՝ շնորհիվ իր գենետիկայի և յուղերի ու թթուների բաղադրության։ «Արաբիկա»-ն և «Ռոբուստա»-ն հատելու բոլոր փորձերը, այնուհետև դրանց ենթատեսակները, հավասարակշռում են բերքատվության և համի որակի միջև։ «Ռոբուստա» սուրճը (կանեֆորա) Դահոմեայում, Տոգոյում, Գաբոնում և Կոնգոյում աճեցող միակ տարատեսակն է։ Այն մեծ նշանակություն ունի Անգոլայում, Կամերունում, Կոնգոյում, Գվինեայում, Կոտ դ'Իվուարում, Տանզանիայում, Ուգանդայում, Մադագասկարում, Ինդոնեզիայում և Վիետնամում։

Տարածման սկիզբ 

Եվրոպայում սուրճի ծառի առաջին ճշգրիտ և ամբողջական բնութագիրը տվել է Պադովայից իտալացի բժիշկ Պրոսպերո Ալպինին, ով 1591 թվականին ուղեկցել է Վենետիկի դեսպանատունը Եգիպտոս։ Առաջին բաժակ սուրճը եվրոպացիներին առաջարկել է Հռոմում 1626 թվականին պապական նվիրակ Դելլա Վալլեն, ով Իրանում սուրճից կախվածություն ուներ։ 20 տարի անց հայտնվեց առաջին սրճարանը Վենետիկում, այնուհետև սրճարանները հայտնվեցին Մարսելում և Ֆրանսիայում։ Ենթադրվում է, որ այս կերպ վկայվել է սուրճի աճող ժողովրդականությունը մի շարք եվրոպական երկրներում։ Այնուամենայնիվ, այդ ժամանակների բուժիչները ապստամբեցին սուրճ խմելու դեմ։

Ֆրանսիայում սուրճի առաջին հայտնի հիշատակումը պատկանում է սուրճի վաճառող Ֆիլիպ Սիլվեստր Դյուֆուրին։ Դյուֆուրը վկայակոչում է պարսիկ բժիշկ Մուհամմադ իբն Զաքարիա Ռազիի աշխատությունները, որը արևմուտքում հայտնի է Ռազես անունով (850-922 թվականներ)։ Իր բժշկական հանրագիտարանում Ռազեսը սուրճն անվանում է «բանչում»։ Ուսումնասիրելով այս աշխատանքը՝ մասնագետները եկել են այն եզրակացության, որ սուրճի բուժիչ հատկությունները հին բժիշկներին հայտնի են եղել դեռևս մեր թվարկությունից առաջ։ Սուրճի մասին գրող առաջին ամենակարևոր հեղինակներից մեկը՝ Աբդ ալ-Քադիր ալ-Ջազիրին, 1587 թվականին հրատարակել է «Umdat al safwa fi hill al-qahwa» աշխատությունը, որում մանրամասն նկարագրել է սուրճի պատմությունը։ Ինչպես գրել է Ալ-Ջազիրին, առաջին մարդը, ով սուրճ է համտեսել, 1454 թվականին Ադենի Մուֆթին էր՝ շեյխ Ջամալ Ալ-Դին ալ-Դհաբհանին։ Դրանից անմիջապես հետո արաբ առևտրականները սուրճի հատիկները տեղափոխեցին Արաբիա, որտեղ նրանք ստեղծեցին աշխարհում առաջին սուրճի պլանտացիան (ներկայիս Եմենի տարածք)։ Արաբները այս բույսից պատրաստված խմիչքն անվանում էին «կահվա» (արաբերենից թարգմանաբար՝ «քունը քշող»)․ դրա վրա է հիմնված «սուրճ» բառի ծագման երկրորդ տարբերակը։ Բացի այդ, սուֆիստներն առաջիններից էին, ովքեր սկսեցին սուրճ օգտագործել որպես քնի դեմ պայքարի միջոց։ Արաբիայից սուրճը ուղարկվել է Մեքքա և Մադինա, ինչպես նաև այլ խոշոր քաղաքներ, ինչպիսիք են Կահիրեն, Դամասկոսը, Բաղդադը և Ստամբուլը։ Արաբական Մաղրիբի երկրներում (Ալժիր, Լիբիա, Թունիս, Մարոկկո) սուրճը հայտնի է դարձել 15-րդ դարում՝ Օսմանյան կայսրության կազմի մեջ մտնելուց հետո։ 1633 թվականին՝ հակաօսմանյան ապստամբությունից հետո, Եմենը ուղիղ առևտրային կապեր է հաստատել եվրոպական երկրների հետ՝ սկսելով «Մոխա» սուրճի մատակարարումը։ Այս ժամանակահատվածում է սկսվել նավահանգստի ծաղկումը՝ որպես սուրճի հիմնական առևտրի կենտրոն։ Ծաղկումը համընկել է երկրի ընդհանուր տնտեսական վերելքի հետ, որն այդ ժամանակվանից կոչվեց «ամենաերջանիկ»( «յաման» բառից՝ երջանիկ)։ 

Աշխարհում հայտնի Մոխա սուրճի անունը գալիս է Ալ-Մոխա նավահանգստի անունից, որտեղից մինչև 18-րդ դարի քսանական թվականները սուրճի հատիկների ակտիվ առևտուր է իրականացվել։ Երբ այլ երկրներում սուրճի լայն արտադրություն սկսվեց, նավահանգստի՝ որպես սուրճի միջազգային առևտրի գլխավոր կենտրոնի դերն ու նշանակությունը կտրուկ նվազեցին։ 1511 թվականին Մեքքայում կայացած իրավագետների ժողովում Ալլահի անունով սուրճը անիծվեց, իսկ նրա հատիկներից պատրաստված ըմպելիքը ճանաչվեց «Սատանայի հարբեցնող խմելիք» և արգելվեց օգտագործել։ Անհնազանդներին դաժանորեն պատժեցին. կտրեցին լեզուն, իսկ որոշներին էլ մահապատժի ենթարկեցին. կարում էին սուրճի հատիկների պարկի մեջ և նետում ծովը։

12-րդ դարում Եթովպական ուղղափառ եկեղեցու կողմից սուրճը արգելվել է։ Այնուամենայնիվ, 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Եթովպիայի վերաբերմունքը սուրճի նկատմամբ զգալիորեն փոխվեց։ Ռիչարդ Պանհուրստը գրել է․ «դա տեղի ունեցավ միայն կայսր Մենելիկ II-ի շնորհիվ, ով սիրում էր սուրճ խմել, և Էբոն Մաթիոսը նույնպես շատ բան արեց՝ փարատելու հոգևորականների կարծիքը սուրճի՝ որպես բացառապես մուսուլմանական ըմպելիքի մասին»։

Սուրճը ժամանակակից Եմենում ազգային ըմպելիք է։ Հատկապես տարածված է Եմենի ավանդական կոճապղպեղով սուրճը։ Հետաքրքիր է, որ Եմենի սուրճը կոչվում է այն տարածքի անունով, որտեղ այն աճեցվում է։

1554 թվականին Ստամբուլում բացվել է առաջին սրճարանը։ Երկու սիրիացի վաճառականներ բացել են իրենց հաստատությունը, որը ստացել է «մտածողների շրջան» անվանումը։ Ստամբուլի սրճարաններն ի սկզբանե ծառայել են որպես հանգստի և զվարճանքի, փիլիսոփայական և քաղաքական զրույցների վայր։ Այդ պատճառով արդեն Սուլթան Մուրադ IV-ի (1623-1640) օրոք Օսմանյան կայսրության բոլոր բնակիչներին արգելել են սուրճ խմել՝ մահապատժի սպառնալիքով։ 1511 թվականին Օսմանյան կայսրության կառավարության հրամանագրով բոլոր սրճարանները փակվեցին։ Այնուամենայնիվ, արդեն 1524 թվականին Թուրքիայի սուլթան Սելիմ I-ի հրամանով հրամանագիր (ֆաթվա) հրապարակվեց՝ հայտարարելով, որ մարդկանց թույլատրվում է սուրճ խմել։ Կահիրեում և Եգիպտոսում արգելքը գործել է 1532 թվականից։

Եվրոպա 

Եվրոպայում սուրճը հայտնվել է 16-րդ դարի առաջին կեսին և դարձել ոչ պակաս տարածված, քան իսլամադավան երկրներում։ Եվրոպական հոգևորականները նույնպես փորձել են պայքարել դրա ազդեցության դեմ՝ արգելքներ սահմանելով այն պատրվակով, որ «թուրքերի սև արյուն» սուրճը, իսլամի վնասակար ազդեցությունն է քրիստոնյաների հոգիների վրա։ Սուրճն առաջին անգամ Եվրոպա է բերվել 1615 թվականին վենետիկյան վաճառականների կողմից։ Դա տեղի է ունեցել Եվրոպայում երկու այլ տաք ըմպելիքների՝ տաք շոկոլադի, որը իսպանացիները բերել են Ամերիկայից 1528 թվականին, և թեյի, որն առաջին անգամ հայտնվել է Եվրոպայում 1610 թվականին։ Վենետիկյան ամենահայտնի «սրճարան Ֆլորիան» սրճարանը Սուրբ Մարկոսի հրապարակում բացվել է 1720 թվականին։ Ներկայումս սրճարանը դեռ գործում է և բաց է այցելուների համար։ Աշխարհի խոշորագույն «Լլոյդ» ապահովագրական ընկերությունը Լոնդոնում նույնպես սկսել է գործունեությունը որպես սրճարան, որը բացվել է 1688 թվականին Էդվարդ Լլոյդի կողմից։ Լլոյդը պատրաստում էր այն դատարանների ցուցակները, որոնք իր հաճախորդներն ապահովագրում էին։

Անտոնիո Մենավինոն 1548 թվականին գրել է սուրճի ծառի մասին, իսկ տասը տարի անց Պիեռ Բելոնը ներառել է այն Արաբիայի բույսերի ցանկում՝ միաժամանակ ընդգծելով դրա աֆրիկյան ծագումը։ Պադովայի համալսարանի պրոֆեսոր Պրոսպերո Ալպինին 1592 թվականին հրատարակված իր գրքում պատմում է սուրճի և սուրճի ծառերի մասին։ Սուրճը հիշատակվել է Սիրիայի Հալեպ քաղաքում աուգսբուրգցի բժիշկ Լեոնարդ Ռաուոլֆի կողմից՝ առաջին եվրոպացին, ով սուրճն անվանել է «chaube» 1573 թվականին։ Ռաուվոլֆը օգտագործել է սուրճի ծառերի մանրամասն նկարագրությունները, որոնք գրառվել են եվրոպացի ճանապարհորդների կողմից։ Նրա գրքում, որը լույս է տեսել 1582 թվականին և նվիրված է Արևելքի երկրներով նրա ճանապարհորդություններին, կարելի է կարդալ հետևյալ տողերը.

«Ի թիվս այլ օգտակար բաների, նրանք ունեն մի խմիչք, որին մեծ նշանակություն են տալիս, որը կոչվում է «շաուբե»։ Այս ըմպելիքը թանաքի պես սև է և շատ օգտակար է բազմաթիվ հիվանդությունների, հատկապես ստամոքսային հիվանդությունների դեպքում։ Նրանք սովորություն ունեն խմելու այն առավոտյան, և նույնիսկ հասարակության մեջ՝ չվախենալով տեսնել իրենց։ Նրանք խմում են այն փոքր կավե կամ ճենապակյա բավականին խորը բաժակներից այնքան տաք, որքան շրթունքները դիմանում են։ Նրանք հաճախ բաժակը մոտեցնում են շուրթերին, բայց խմում են փոքրիկ կումերով․․․ Այս ըմպելիքը պատրաստում են ջրից և հացահատիկներից, որոնք բնակիչները անվանում են «բուննու»։ Այս հատիկները տեսքով և չափերով շատ նման են դափնու ծառի հատապտուղներին և պարփակված են երկու ֆիլմի մեջ։ Այս ըմպելիքը շատ տարածված է։ Ահա թե ինչու շուկայում միշտ կարելի է տեսնել վաճառականների, որոնք վաճառում են կամ խմիչք, կամ հացահատիկ»։

Օսմանյան կայսրությունից սուրճը ներմուծվել է Իտալիա, որտեղ Կղեմես VIII-ի խորհրդականները նրան առաջարկել են Օսմանյան կայսրության սիրելի ըմպելիքը անմաքուր հայտարարել։ Այնուամենայնիվ, Հռոմի պապը որոշեց օրհնել սուրճը՝ այն դարձնելով ընդունելի քրիստոնեական ըմպելիք։ Դա տեղի է ունեցել 1600 թվականին։ Առաջին եվրոպական սրճարանը բացվել է Վենետիկում 1645 թվականին, որի անունն էր «La bottega del caffè»։

Անգլիա 
Անգլիայում սուրճը համարվում էր լավ բժշկական միջոց։ Որոշ բժիշկներ կարծում էին, որ աղացած սուրճն օգնում է աղիների հիվանդությունների, ինչպես նաև հիստերիայի դեպքում։ Բրիտանացիները կարծում էին, որ որպես ըմպելիք՝ սուրճը խթանում է մտավոր գործունեությունը, հանգստացնում հոգին և «չորացնում արցունքների շատրվանները»։ Լոնդոնի պատմության մեջ առաջին սուրճի տունը բացվել է 1652 թվականին Օքսֆորդի համալսարանում։ Այն բացել է ծագումով թուրք Պասկա Ռոզին։ Պահպանվել է Ռոզիի բանաստեղծական նախաձեռնության մի օրինակ, ըստ որի Պասկան առաջին մարդն է, ով Լոնդոնի բնակիչներին ծանոթացրել է սուրճի հետ։ 1583 թվականին հայտնի գերմանացի բժիշկ Լեոնարդ Ռաուվոլֆը գրել է, որ Անգլիայում սուրճը հայտնվել է 16-րդ դարում՝ Արևելահնդկական ընկերության և հոլանդական Արևելահնդկական ընկերության ջանքերի շնորհիվ։ Անգլիայում սուրճի խանութները կոչվում էին «Փեննի համալսարաններ»։ Հենց սրճարաններում են անցկացվել շախմատի առաջին մրցումները։ 1675 թվականին Անգլիայում կար ավելի քան 3000 սրճարան։

1668 թվականին Լոնդոնում բացվեց Էդուարդ Լլոյդի սուրճի տունը, որին հաճախում էին առևտրականներն ու ծովային ապահովագրական գործակալները։ Հետագայում այս ձեռնարկությունը վերածվեց Լոնդոնի հայտնի «Lloyd' s of London» ապահովագրական շուկայի (ռուսերեն ՝ London Lloyd կամ պարզապես Lloyd), որը երբեմն կոչվում է (սխալմամբ) ապահովագրական ընկերություն։ Ներկայացնում է այն վայրը, որտեղ տեղաբաշխողները հանդիպում են ապահովագրական բրոքերների հետ՝ ապահովագրության և վերաապահովագրության պայմանագրեր կնքելու համար։ Ականատեսների վկայությամբ, այս սուրճի տունը այցելել է երիտասարդ Նիկոլայ Կարամզինը 1790 թվականի ամռանը։ Կարամզինը նկարագրել է իր տպավորությունները բորսա կատարած այցի մասին «ռուս ճանապարհորդի նամակները» գրքում։ Մեկ այլ սուրճի տունը՝ «Ջոնաթան»-ը, սկիզբ դրեց անգլիական առաջին ֆոնդային բորսային։

1675 թվականի սկզբին Անգլիայի թագավոր Կարլ II-ը ստորագրեց «Սուրճի արգելման մասին հռչակագիր»-ը (), որի համաձայն Լոնդոնի բոլոր սրճարանները փակ էին այցելուների համար։ Հռչակագրում սրճարանները հայտարարվել են «դժգոհ անձանց և պարզապես պարապ մարդկանց ապաստարան»։ Այցելուները դարձել էին անգլիացի կանայք, ովքեր պնդում էին, որ տղամարդիկ անտեսում են ընտանեկան պարտականությունները, որպեսզի սուրճի շուրջ քննարկեն գործերը կամ քաղաքականությունը։ Նրա հրամանագիրը հետ է կանչվել հասարակական վրդովմունքից հետո։ Ժամանակի ընթացքում Եվրոպայում սուրճի մասսայականությունը զգալիորեն աճեց և տարիներ անց համբավ ձեռք բերեց Ամերիկայում։

Արխիվային փաստաթղթերը վկայում են, որ Եվրոպայում երկար ժամանակ գործել է կանանց սրճարաններ այցելելու արգելքը։ Ի տարբերություն Անգլիայի՝ Գերմանիայում կանայք կարող էին ազատ այցելել սրճարաններ։ 1661 թվականի «սուրճի և սրճարանի բնույթը» տրակտատում, որի հեղինակն իրեն անվանել է «Մ. Ռ.», թվարկված են սուրճի հետևյալ բուժիչ հատկությունները․

«Այս ըմպելիքն արժանի է ամենաբարձր գովասանքի, առաջին հերթին այն պատճառով, որ այն կարող է դուրս հանել գռեհկությունն ու զայրույթի նոպաները մտքից։ Գերազանց հատապտուղ։ Ըմպելիքը արդյունավետ է ստամոքսի լորձի դեմ պայքարում»։

1674 թվականին կանայք հրապարակեցին «Կանանց միջնորդություն սուրճի դեմ» պետիցիան, որում բողոքում էին․

Երբեք արական սեռի ներկայացուցիչները չեն հագել ավելի լայն բրիջներ, և երբեք այդքան քիչ տղամարդկային արժանապատվություն չի եղել դրանց մեջ։ Այս իրավիճակը ստեղծվել է սուրճ կոչվող զզվելի հեթանոսական լիկյորի չափազանց մեծ սպառման պատճառով, որը․․․ մեր ամուսիններին ներքինիներ դարձրեց և խեղեց մեր գեղեցիկ, նրբակիրթ ջենթլմեններին․․․ նրանք տուն են գալիս կիտրոնի պես քամված, և նրանց ամբողջ մարմնում ոչ մի խոնավ բան չկա, բացի ծլուլոտ քթերից, ոչ մի կոշտ բան, բացի ոսկորներից, ոչ մի կանգնած բան, բացի ականջներից։ 

Ի պատասխան կանանց հռչակագրի՝ տղամարդիկ հանդես եկան նոր պետիցիայով ()՝ ի պաշտպանություն անարժանորեն զրպարտված ըմպելիքի։ Պետիցիան հրապարակվել է նաև Լոնդոնում 1674 թվականին։

1906 թվականին Գվատեմալայում բնակվող անգլիացի քիմիկոս Ջորջ Կոնստանտ Վաշինգտոնը նկատեց փոշու տեսքով նստվածք, որը հավաքվել էր իր արծաթե սրճեփի մեջ։ Փորձերից հետո նա սկսեց լուծվող սուրճի առաջին զանգվածային արտադրությունը, որին հաջորդեցին տասնյակ այլ տեսակներ։ Այդ տեսակը կոչվում է «Red E Coffee»։

Ռուսաստան 

Ռուսաստանում սուրճի մասին առաջին հայտնի հիշատակումներից մեկը թվագրվում է 1665 թվականով։ Հենց այս տարի դատարանի բժիշկ Սամուել Քոլինզը Պետրոս I-ի հորը՝ Ալեքսեյ Միխայլովիչին, նշանակեց հետևյալ բաղադրատոմսը. «Պարսիկները և թուրքերը գիտեն՝ եփած սուրճը ճաշից հետո, դեղամիջոց է գերհոգնածության, հարբուխի և գլխացավի դեմ»։

18-րդ դարի սկզբին կայսր Պետրոս I-ը մեծ ներդրում է ունեցել Ռուսաստանում սուրճի տարածման գործում։ Հոլանդիայում այս խմիչքից կախվածություն ունենալով՝ սովորույթ դարձրեց իր ժողովներում։ Պետրոս I-ը, գտնվելով Հոլանդիայում, հաճախ էր լինում և նույնիսկ որոշ ժամանակ ապրում էր Ամստերդամի բուրգոմիստր Նիկոլաս Վիտսենի մոտ, որն այդ ժամանակ հայտնի գործարար էր և սրճավաճառ։ Պետրոս I-ի հրամանով սուրճ են հյուրասիրել նույնիսկ կունստկամերայի մուտքի մոտ։ Այնուամենայնիվ, սուրճի տեսքը ուղեկցվեց բազմաթիվ կրոնական բողոքներով։ Հին հավատացյալների աչքերում սուրճը դառնում է թշնամական Եվրոպայից Պետրոսի կողմից Ռուսաստան բերված սատանայական նորամուծություն։

Ռուսաստանում առաջին սուրճի տունը բացվել է 1740 թվականին Աննա Իոանովնայի օրոք։ Կայսրուհին հայտնի է դարձել որպես սուրճի մեծ երկրպագու։ Հայտնի է, որ ամեն առավոտ նրան անկողնում մի բաժակ սուրճ էին մատուցում։ Ըստ ժամանակակիցների հիշողությունների՝ Պետրոս III-ը (Եկատերինա Մեծի ամուսինը), ամեն օր տանջվելով դաժան գլխացավերով, առավոտյան խմում էր թունդ սուրճ և ծխում սիգարներ ։

18-րդ դարի վաթսունական թվականներից մինչև 19-րդ դարի սկիզբը, ռուսական պարբերականներում և գրականության մեջ (նրանց շարքում՝ Կռիլովի վաղ կատակերգական օպերան՝ «Սրճաղաց»-ը («Кофейница»)) եղել են բազմաթիվ հիշատակումներ սուրճի կաթսաներ օգտագործող բախտագուշակների մասին։ 1799 թվականին սուրճի մրուրով գուշակությունը դարձավ մայրաքաղաքի բամբասանքների թեման՝ կապված լիվլանդի ազնվական, 35-ամյա լեյտենանտ Եգոր Կարպովիչ Կեմպենի դատական գործի հետ, ով իր գործընկերներին պատմել էր գնչուի մասին, որը կարծես թե սուրճի մրուրով գուշակել և կանխատեսել էր Պողոս կայսեր մահը։ Կեմպենի պատմության մասին զեկուցվել է Գաղտնի գրասենյակ։ Քեմփենը հարցաքննվել է և որպես պատիժ ուղարկվել Կոմս Ռազումովսկու գնդում ծառայելու։

19-րդ դարի սկզբին Մոսկվայում բացվել է հայտնի «Պեչկինի սրճարան»-ը։ Այստեղ էին եկել հայտնի գրողներ, դերասաններ, երաժիշտներ, նկարիչներ՝ շախմատ, բիլիարդ խաղալու, թերթեր կարդալու, նորություններ իմանալու, շփվելու։ Նրանց շարքում էին Վիսարիոն Բելինսկին, Ալեքսանդր Գերցենը, Տիմոֆեյ Գրանովսկին, Միխայիլ Բակունինը, Միտրոֆան Շչեպկինը, Պ. Մոլչանովը, Ալեքսանդր Օստրովսկին։ Այս ակումբի մասին Ալեքսեյ Պիսեմսկին գրել է. «Մոսկվայի ամենախելացի և մտածող տեղը» («Самое разумное и мыслящее место в Москве»), իսկ բանաստեղծ Ափանասի Ֆետը սիրում էր ասել. «Ով գիտի, թե որքան սեր է ճառագել գիտության և արվեստի հանդեպ «Պեչկինի սրճարան»-ը»։

Բայց միևնույն ժամանակ՝ 19-րդ դարում, Ռուսաստանը դառնում է «թեյի» երկիր, որտեղ բնակչության նույնիսկ աղքատ հատվածները վայելում էին թեյը։ Սուրճը մնաց թանկարժեք, էլիտար ըմպելիք։ 19-րդ դարում Պետերբուրգը համակված էր սուրճի հանդեպ կրքով։ Սպասուհին նույնիսկ խնդրում էր իրեն «սուրճի վայելքի» րոպեներ նախատեսել։ 20-րդ դարի սկզբին Ռուսաստանում սուրճը շքեղության և հարստության խորհրդանիշ էր։

Ռուսաստանում ներմուծված սուրճի զգալի մասը վաճառվել է Նիժնի Նովգորոդի տոնավաճառում՝ երկրի հիմնական ապրանքային բորսայում։ Աստիճանաբար, միջին գինը նվազել է 19-ից մինչև 10 ռուբլի մեկ փութի համար։ 19-րդ դարի վերջին Ռուսաստան սուրճի ներմուծումը կազմել է տարեկան 8128 տոննա, իսկ 20-րդ դարի սկզբին՝ տարեկան արդեն 12 352 տոննա։

Հետպատերազմյան ԽՍՀՄ-ում սուրճի սպառումը փաստացի ոչնչացավ։ Այն արտարժույթով գնել են արտասահմանում, եփել և աղացել են Մոսկվայի և Լենինգրադի մի քանի էլիտար ռեստորաններում։

Պատերազմի ընթացքում սուրճը ներմուծվել է բոլոր վիրավորների համար և մատակարարվել ռազմաճակատ, ինչը նույնիսկ ստիպեց Խորհրդային Միությանը ավելացնել իր գնումները նախապատերազմյան ժամանակաշրջանի համեմատ։

1960-ականների սկզբին, երբ ԽՍՀՄ-ը սկսել էր օգնել Աֆրիկայի անկախացած երկրներին, որոնցում սուրճը այն սակավաթիվ ապրանքներից մեկն էր, որն այդ երկրները կարող էին առաջարկել որպես փոխանակում խորհրդային վարկերի համար, սուրճը կրկին մատուցվել է հանրային սննդի կետերում, սակայն մանրածախ վաճառքում դեֆիցիտ է եղել, տոնական հավաքածուներում առկա էր մեկական տուփ լուծվող սուրճ։

1990-ականներից ի վեր Ռուսաստանը մտել է աշխարհի ամենաշատ սուրճ սպառող երկրների տասնյակը։ Մեր օրերում սուրճը մեծ պահանջարկ ունի ռուսաստանցիների շրջանում։ Հատկապես լուծվողը՝ որպես ավելի հարմար և արագ պատրաստվող։ Վիճակագրությունը հաստատում է, որ լուծվող սուրճը կազմում է Ռուսաստան ներկրվող սուրճի ընդհանուր ծավալի 86%-ը.

Ֆրանսիա 
Սուրճը Ֆրանսիա է բերվել 1644 թվականին, բայց միայն 15 տարի անց այն որոշակի ժողովրդականություն է ձեռք բերել ֆրանսիացիների շրջանում։ Անտուան Գալլանը (1646-1715) սուրճի ծագման մասին իր գրքում նկարագրում է սուրճի, թեյի և շոկոլադի մուսուլմանական ասոցիացիան։ «Ֆրանսիայում սուրճի հայտնվելու համար մենք պարտական ենք արաբ բժիշկներին։ Հենց նրանց շնորհիվ է, որ ժամանակակից աշխարհին հայտնի է դարձել սուրճը, որը կարելի է օգտագործել նաև որպես շաքար, թեյ և շոկոլադ»։ Ավելի ուշ՝ 1672 թվականին, սիցիլիացի Ֆրանչեսկո Պրոկոպիոն բացեց առաջին փարիզյան սրճարանը, որը գտնվում էր «Կոմեդի Ֆրանսեզ» թատրոնի դիմաց։ Նրա արագ հաջողությունը նպաստեց նրան, որ սուրճի հաստատությունները շուտով տարածվեցին ամբողջ Փարիզում։ Բացի սուրճից, այն նաև մատուցում էր մեկ այլ նորույթ՝ պաղպաղակ։ Պատմական փաստաթղթերը վկայում են, որ 1644 թվականին մի քանի ֆրանսիացիներ առաքելությամբ մեկնել են Ստամբուլ և Ֆրանսիա վերադարձել ոչ միայն տապակած սուրճի հատիկներով, այլև պղնձե սրճեփով և սուրճ ըմպելու փոքրիկ բաժակներով։ 1669 թվականին Փարիզում օսմանյան սուլթան Մեհմեդ IV-ի դեսպան Սուլեյման Աղան առաջին անգամ Լյուդովիկոս XIV-ին հյուրասիրել է սուրճի ըմպելիքը։1670 թվականի մայիսին դեսպանը ներկայացրեց իր եվրոպացի հյուրերին սուրճ առաջարկելու ավանդույթը։ Առաջին սրճարանը բացվել է 1671 թվականին Մարսելում։

Ավելի ուշ՝ 1714 թվականին, երբ սուրճի ժողովրդականությունը զգալիորեն աճեց, Ամստերդամի բուրգոմիստը Լուի XIV թագավորին նվիրեց սրճենիներ, որոնք այնուհետև դարձան Հարավային Ամերիկայի սուրճի պլանտացիաների հիմքը 1723 թվականին։ Մոտավորապես այդ պահին են առաջին անգամ սուրճն օգտագործել շաքարով։ Չնայած ֆրանսիական ազնվականության մեծ մասը տարված էր սուրճով, ոմանք այն չափազանց տհաճ էին համարում։ Լուի XIV թագավորի եղբոր գերմանացի կինը նրան համեմատել է Փարիզի արքեպիսկոպոսի շնչառության հետ։ Մադամ Դե Սևինյեն սուրճ համտեսելուց հետո մերժեց այն նույնքան կատաղորեն, որքան կակաոն։ Մի ազնվական այն օգտագործում էր բացառապես աղիքները մաքրելու համար՝ անելով սուրճի կլիզմա, որոնք, նրա խոսքով, անխափանորեն էին գործում։

Ավստրիա 

Արխիվային փաստաթղթերը վկայում են, որ Վիեննայի բնակիչները սուրճ են խմել արդեն 1660-ական թվականներին, սակայն առաջին սրճարանները բացվել են միայն 1680-ականներին։ Համաձայն ժամանակակից պատմաբանների մերժած կիսալեգենդար վարկածի՝ առաջին մարդը, որը Վիեննա է բերել սուրճի հատիկներ, ուկրաինական ծագմամբ լեհ սպա էր, Յան III Սոբեսկիի զինվորներից մեկը՝ Յուրի Կուլչիցկին։ Հայտնի է, որ իր երիտասարդության տարիներին Կուլչիցկին եղել է Թուրքիայում, որտեղ կյանքին վտանգ սպառնալով՝ ներթափանցել է թշնամական դիրքեր՝ կապ պահպանելով ավստրիական զինվորական ուժերի և պաշարված Վիեննայի պաշտպանների միջև։ Կուլչիցկու հերոսության շնորհիվ թուրքերը փախել են և շտապ նահանջել՝ թողնելով իրենց ամբողջ հանդերձանքը, որը ներառում էր կանաչ սուրճի հատիկների պարկեր։ Կուլչիցկին դրանք յուրացրեց։ Վիեննայի ճակատամարտից անմիջապես հետո վերադառնալով հայրենիք՝ Կուլչիցկին 1685 թվականին Վիեննայում բացել է առաջին սրճարանը՝ այն անվանելով «Կապույտ տափաշիշի տակ» և օգնել հանրահռչակելու սուրճին կաթ և շաքար ավելացնելու սովորույթը։ Երախտապարտ ավստրիացիները Կուլչիցկիին կանգնեցրել են հուշարձան, որը կարելի է տեսնել նաև մեր օրերում։

Միևնույն ժամանակ կան փաստաթղթեր, որոնք հաստատում են, որ Վիեննայի առաջին սրճարանները բացվել են հայ վաճառականների կողմից։ Սկզբում՝ 1685 թվականի հունվարի 17-ին,Յոհանես Դիոդատոն է բացել (Հովհաննես Աստվածատուր), ապա 1697 թվականի մարտի 23-ին՝ ծնունդով Երևանից Իսահակ Դե Լուկան (Սահակ Ղուկասյան). վերջինս «կապույտ տափաշիշի տակ» սրճարանի հիմնադիրն էր (1703 թվական)։

Սուրճի խանութները հատկապես տարածված էին Պրահայում, Կրակովում, Բուդապեշտում։ Վիեննական սրճարանները ապրելակերպ էին և աստիճանաբար վերածվեցին հասարակության ամենակարևոր ինստիտուտներից մեկի։ Դրանց շնորհիվ նորաձև է դարձել փայտե սուրճի սեղանները, մարմարե սեղանները և աթոռների կլորավուն ձևերը, որոնք ստեղծել է Միխայիլ Տոնետը, և վերածվել են սրճարանների խորհրդանիշների ամբողջ Եվրոպայում։

Ժամանակակից Վիեննան պահպանում է հին ավանդույթները և շարունակում է մնալ սրճարանների քաղաք։ Դրանց թվում են «Շվարցենբերգ» և «Ցենտրալ» հին սրճարանները, համեմատաբար նոր, բայց ոչ պակաս հեղինակավոր «Հերենհոֆ»-ը, «Պրյուկել»-ը, «Վեյմար»-ը, «Գրինշտայդլ»-ը։ Հոկտեմբերի 1-ին Վիեննայում պաշտոնապես նշում են «սուրճի օրը»։ Այս օրը Վիեննայի սրճարանների այցելուներին առաջարկվում է ավանդական վիեննական սուրճ։

Գերմանիա 

Հյուսիսային Գերմանիայում սուրճի հայտնվելը կապված է Հեսսենի Լյուդվիգ IV-ի հետ։ Գերմանիայում սուրճի մասին (ճանապարհորդների պատմություններից) հայտնի էր 16-րդ դարի վերջից, բայց սուրճն ինքնին այնտեղ է հայտնվել միայն 1670 թվականին։ Սուրճի ծառի և սուրճ ըմպելիքի առաջին նկարագրությունը պատկանում է գերմանացի բժիշկ Լեոնարդ Ռաուոլֆին (1582 թվական)։ Ռաուոլֆը նկարագրել է սուրճի ծառերը իր ճանապարհորդական օրագրում։ 19-րդ դարի սկզբից Գերմանիայում ի հայտ են եկել կանանց արիստոկրատական սուրճի երեկույթներ անցկացնելու ավանդույթը։ Մեծահարուստ տիկնայք սկսեցին ամեն շաբաթ հավաքվել կեսօրվա սուրճի համար։ Այս կանանց տղամարդիկ կոչվում էին kaffeeklatsch («սրճային բամբասող աղջիկներ»)։ Բանվորներին սուրճն արգելվել է այն պատրվակով, որ այն անպտղություն է առաջացնում, բայց դա միայն հանգեցրել է ծաղկող սև շուկայի առաջացմանը։ Սակայն արդեն 19-րդ դարի սկզբին սուրճը կրկին թույլատրվել է։ Սեպտեմբերի 26-ին Գերմանիայում նշվում է «սուրճի օրը» ՝ «սուրճը միջազգային հաճույք է» կարգախոսով։

1777 թվականին Ֆրիդրիխ Մեծը հրապարակել է մանիֆեստ, որը պարունակում էր մի շարք բողոքներ և պահանջներ։ Այս օրենքը պահպանել է իր ուժը քսան տարի։ Սուրճի սիրահարին մատնած անձը ստացել է մեղավորի տուգանքի մեկ չորրորդ մասը։ Թագավորը նաև արգելք է դրել տանը սուրճ եփելու վրա և նույնիսկ հայտարարել է «սուրճի հետախուզություն»։

Նիդերլանդներ 
Սուրճի տարածման գործում վճռական քայլ է կատարել Նիկոլաս Վիտսենը՝ Ամստերդամի նախաձեռնող բուրգոմիստրը և Հոլանդական արևելահնդկական ընկերության վարչության անդամը։ Նա համոզել էր գեներալ-նահանգապետ Ջոան Վան Հուրնին՝ Նիդերլանդական Արևելահնդկաստանում սրճենիներ աճեցնել։ Ավելի ուշ հոլանդացիները սուրճի սածիլները գաղտնի տեղափոխել են Նիդերլանդական Արևելահնդկաստան, որտեղ սածիլները արագ ընտելացել և բազմացել էին։ Հոլանդացի ձեռնարկատերերն առաջինն էին, ովքեր սկսեցին սուրճ պատրաստել իրենց գաղութներում։ Առաջին սուրճի տնկարկները դարձել են հոլանդական Ճավա և Սումատրա կղզիները (1690 թվական), ավելի ուշ՝ Շրի Լանկան և Սունդայի այլ կղզիներ։ 18-րդ դարի սկզբին Հոլանդիան դարձավ սուրճի խոշորագույն արտադրողը համաշխարհային շուկայում։ 1719 թվականին Հոլանդական արևելահնդկական ընկերությունը կարողացավ բավարարել Եվրոպայի աճող պահանջարկը «Ճավա կղզու սուրճի» նկատմամբ։ Լեյդենի Բուսաբանական այգում սրճենիներ աճեցվել են բաժակի տակ, որից հետո նրանց ծիլերը տնկվել են այլ բուսաբանական այգիներում։ 1714 թվականին հոլանդացիները, որոնք մասնակցել են Ուտրեխտի խաղաղության պայմանագրի կնքմանը, բանակցությունների ընթացքում իրենց ֆրանսիացի գործընկերներին փոխանցել են սուրճի ծիլեր, որոնց հետագայում աճեցրել է Փարիզի թագավորական բուսաբանական այգու պրոֆեսորը։

Լեհաստան 
Սուրճը Լեհ-լիտվական թագավորություն է հասել 17-րդ դարում՝ հիմնականում հարևան Օսմանյան կայսրության առևտրականների միջոցով։ Մեկ դար ուշացումով բացվել են առաջին սրճարանները։ Սուրճի սպառումը շատացել է 1989 թվականի իշխանափոխությունից հետո, թեև մեկ շնչին բաժին ընկնող սպառումը ավելի ցածր է, քան եվրոպական երկրների մեծ մասում։ Լեհաստանը նաև մշակել է սուրճի իր սեփական փոխարինիչը՝ «Inka»-ն, որը պատրաստված է բոված հացահատիկից։

Ամերիկա 

Հյուսիսային Ամերիկա մայրցամաքում սուրճ խմելու մասին առաջին հիշատակումը վերաբերում է 1668 թվականին, և դրանից հետո բազմաթիվ քաղաքներում բացվել են առաջին սրճարանները, այդ թվում՝ Նյու Յորքում, Ֆիլադելֆիայում և Բոստոնում։ Սուրճն առաջին անգամ Ամերիկա բերեցին հոլանդացիները 18-րդ դարի սկզբին։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ ԱՄՆ-ում սուրճը հայտնի է դարձել անգլիացի վերաբնակների շնորհիվ մի քանի տասնամյակ առաջ։ Սա վկայում են նավապետ Ջոն Սմիթի գրառումները, ով իր նավը տեղափոխող բեռների մեջ նշել է սուրճը, ինչպես նաև այն աղալու սարքերը։ 1720 թվականին ֆրանսիական նավատորմի սպա Գաբրիել Մաթյո դե Կլիեն (1687-1774), հետևակի կապիտանի կոչումով, որոշել է սուրճ աճեցնել Նոր աշխարհում։ 1723 թվականին Դե Կլիեն մի քանի սուրճի սածիլներ է ստացել Թագավորական բուսաբանական այգու ֆրանսիացի բուսաբան Անտուան ​​դե Ժուսյոյից։ Դրանից կարճ ժամանակ անց թագավորը հանձնարարեց կապիտան դը Կլիեին աճեցված ծառը տեղափոխել Մարտինիկ կղզի (Անթիլներ)։ Դե Կլիեն մեծ ռիսկով ու դժվարություններով կատարեց թագավորի հրամանը։ Նա սուրճի պլանտացիաներ է հիմնել Հաիթիում, Ճամայկայում, Կուբայում, Պուերտո Ռիկոյում և Տրինիդադում։ Ֆրանսիան սկսեց ունենալ հարուստ եկամտի աղբյուր և ի պատիվ դրա Մարտինիկ կղզում կանգնեցրեց կապիտան Դե Կլիեի հուշարձանը։

Սուրճի արտադրություն ըստ երկրների

Բրազիլիա 

Տասնամյակներ շարունակ Բրազիլիան շարունակում է մնալ սուրճի արտադրության համաշխարհային առաջատարը։ Սուրճի արտադրության տարածքների մակերեսը հավասար է Եվրոպայի տարածքի մոտավորապես 4/5-ին (8,5 միլիոն կմ²)։ 1998 թվականի դրությամբ սուրճի պլանտացիաները զբաղեցնում էին 27,000 կմ², որոնց վրա աճում էր 6 միլիարդ սուրճի ծառ։ 2009 թվականին արտադրվել է 2,368,000 կամ 2,440,000 տոննա սուրճ՝ ըստ Պարենի և գյուղատնտեսության կազմակերպության (FAO): 2009 թվականին Բրազիլիան մատակարարել է ամբողջ աշխարհի սուրճի 32%-ը և «Արաբիկա»-ի ամբողջ տեսակի 46%-ը։ Բրազիլիայի արտահանումը կազմել է ավելի քան 1,8 մլն տոննա։

Ինչպես նշել Է Սթենլի Շթեյնը իր «Վասսուրա, բրազիլական սուրճի երկիր, 1850-1900» գրքում, սուրճը հսկայական ազդեցություն է ունեցել Բրազիլիայի տնտեսության և սոցիալական կյանքի վրա։ Այսօր սուրճի ծառերի հսկայական պլանտացիաները ծածկում են Բրազիլիայի հարավային և կենտրոնական բլուրները։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հողերի քիմիական շահագործման, լայնածավալ անտառահատումների արդյունքում սուրճի պլանտացիաները այդ ընթացքում մնացին լքված։ Սուրճի մշակումը զարգացել է Պարանա, Մատո Գրոսու և Գոյաս նահանգների կուսական կարմիր հողերի գոտիներում։ Եվ չնայած սուրճը աճեցվում է Բրազիլիայի 21 նահանգներից 17-ում, դրանցից չորսը (Պարանա նահանգի հյուսիսային մասը, Սան Պաուլու նահանգի հյուսիս-արևմտյան մասը, Հարավային Մինաս Ժերայս նահանգը և Էսպիրիտու Սանտու նահանգը) ապահովում են ամբողջ արտադրանքի 98%-ը։

Բրազիլիան, ինչպես շատ այլ երկրներ, սուրճը աճեցնում է որպես առևտրային ապրանք։ 1840-1850 թվականներին Աֆրիկայից Բրազիլիա ապօրինի կերպով բերվել են ավելի քան 370,000 ստրուկ։ Ստրկությունը իսպանախոս երկրներում վերացվել է 19-րդ դարի 50-ականներին, բայց Բրազիլիայում այն գոյություն է ունեցել մինչև 1888 թվականը։ Եվրոպայում 17-րդ դարում սուրճի ժողովրդականությունը կարելի է համեմատել միայն ծխախոտի ժողովրդականության հետ, որը Երեսնամյա պատերազմի (1618-1648) ընթացքում գերեց գրեթե մի ամբողջ մայրցամաք։ Այնուամենայնիվ, Բրազիլիայում սուրճի գների բարձրացման քաղաքականությունը հնարավորություն է տվել այլ երկրների, ինչպիսիք են Կոլումբիան (սուրճի արտադրությամբ աշխարհում երկրորդը), Գվատեմալան, Նիկարագուան, Ինդոնեզիան և Վիետնամը, զբաղվել սուրճի արտադրությամբ։

Կոլումբիա 

Կոլումբիայում սուրճի արտադրությունն ունի մի շարք տարածաշրջանային առանձնահատկություններ. 2007 թվականից «կոլումբիական սուրճ» ապրանքանիշը պաշտպանված է Եվրոպական միության օրենսդրությամբ և վերաբերում է միայն Կոլումբիայում աճեցված սուրճին։ Կոլումբիան «Արաբիկա» սուրճի երկրորդ արտահանողն է Բրազիլիայից հետ․ Կոլումբիայի սուրճի հիմնական սպառողներն են ԱՄՆ-ը, Գերմանիան, Ֆրանսիան, Իտալիան և Ճապոնիան։ Կլիմայի գլոբալ փոփոխության պատճառով սուրճի արտադրությունը 2006 թվականին 12 միլիոն պարկից (յուրաքանչյուրը 60 կգ) նվազել է մինչև 9 միլիոն պարկ (2010 թվական)։

Վիետնամ 
Վիետնամը աշխարհի նշանավոր սուրճ արտադրող երկրներից մեկն է։ 1977 թվականին երկիրը դարձել է սուրճի վեցերորդ խոշորագույն մատակարարը և ապահովել համաշխարհային շուկայում դրա ընդհանուր վաճառքի 19%-ը։ Սուրճը դարձել է Վիետնամի համար արժույթի հինգերորդ կարևորագույն աղբյուրը։ Հացահատիկի հիմնական արտադրողը Դալաթ նահանգն է, որը գտնվում է Տեյնգուենի Կենտրոնական բարձրադիր սարահարթում։ Վիետնամում սուրճի լայնածավալ արտադրությունը 1995 թվականին ԱՄՆ-ի հետ առևտրային հարաբերությունների կարգավորման սկիզբն է դարձել։ Այսօր երկիրը տարեկան հավաքում է ավելի քան 200 հազար տոննա սուրճ, հիմնականում՝ «Ռոբուստա»։ «Ռոբուստա» սուրճի որակի լավագույն տեղական տեսակ են համարվում «ek-Special» և «EK-1» դասի հատիկները։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
Ռուսերենով՝
 Алексей Волынец, «Хлебали ложками, как щи»: история кофе в России. Профиль — 03.01.2019
 
 
 
 
Անգլերենով՝
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ֆրանսերենով՝

Արտաքին հղումներ 

 История появления кофе и развития кофейной культуры
 Интересные факты об истории кофе
 Энциклопедия кофе — Мировые производители кофе
 A History of the World in 6 Glasses, by Tom Standage: a review by blaqswans.org
 Dorothee Wierling: Coffee during the World War I, in: 1914-1918-online. International Encyclopedia of the First World War

Սուրճ
Սուրճի մշակույթ
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ