Էմանուելիս Զինգերսիս

Էմանուելիս Զինգերսիս (որոշ աղբյուրներում Էմանուել Զինգեր) (), լիտվացի քաղաքական և հասարակական գործիչ, 1990-1992 թվականներին Լիտվայի ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, 1992-2000 թվականներին և 2004 թվականից Լիտվայի Հանրապետության Սեյմի պատգամավոր։

Կենսագրություն 
Էմանուելիս Զինգերսիսը ծնվել է Կաունասում՝ լիտվական-հրեական ընտանիքում։ Մայրը եղել է մանկաբարձուհի, հայրը՝ ուսուցիչ։ 1975 թվականին ավարտել է Կաունասի № 4 միջնակարգ դպրոցը  (այժմ Ստեփոնաս Դարիուսի և Ստասիս Գիրենասի մարզադահլիճ)։

1981 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Վիլնյուսի պետական համալսարանի լիտվերեն գրականության և բանասիրական ֆակուլտետը։ 1979-1981 թվականներին աշխատել է Կաունասի պատմության թանգարանում (այժմ՝ Վիտաուտաս Մեծ պատերազմի թանգարան) որպես գիտաշխատող։

1982-1986 թվականներին աշխատել է Վիլնյուսի համալսարանի լիտվերեն գրականության բաժնում։ 1986-1988 թվականներին դասավանդել է համալսարանի երեկոյան բաժնում։ 1988-1989 թվականներին եղել է Լիտվայի գրապալատի հրեական բաժանմունքի ղեկավար։ 1989-1990 թվականներին եղել է Լիտվայի պետական հրեական թանգարանի ղեկավար։

1998 թվականին Լիտվայի նախագահ Վալդաս Ադամկուսի հրամանագրով ստեղծվեց հանձնաժողով։ Զինգերսիսը նշանակվել է այդ հանձնաժողովի նախագահ։

1990 թվականին Լիտվայի ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի ընտրություններում նա ընտրվել է որպես Սայուդիսի անդամ Վիլնյուս-Լազդինայ շրջակայքից։ Եղել է վերականգնված Սեյմի անդամ և նրա ներկայացուցիչը Արգենտինայում։ Նա 1990 թվականի մարտի 11-ին Լիտվայի անկախությունը վերականգնելու մասին հռչակագիրը ստորագրողների թվում էր։ Սեյմում նա ղեկավարում էր Արտաքին գործերի հանձնաժողովը։ 1991 թվականին պատվիրակության անդամ էր ԽՍՀՄ-ի հետ բանակցություններում։ Եղել է ցրված ազգային փոքրամասնությունների Եվրոպական ինստիտուտի հիմնադիրների թվում ()։

1992 թվականին նա կրկին ընտրվեց Սեյմի պատգամավոր, որտեղ նա աշխատում էր Արտաքին գործերի հանձնաժողովում։ Նա նաև 1993-1995 թվականներին Լիտվայի ներկայացուցիչն էր Եվրոպայի խորհրդի Խորհրդարանական վեհաժողովում։

1996 թվականին ընտրված Սեյմում նա ղեկավարում էր Մարդու և քաղաքացու իրավունքների հանձնաժողովը և Ազգերի կոմիտեն (1999 թվականից՝ Մարդու իրավունքների հանձնաժողով), և ևս մեկ անգամ 1999-2000 թվականներին Լիտվայի ներկայացուցիչն էր Եվրոպայի խորհրդի Խորհրդարանական վեհաժողովում, որտեղ նա ընտրվեց մշակույթի և կրթության հանձնաժողովի փոխնախագահ։

2000 թվականի ընտրություններում նա պատգամավորական մանդատ չստացավ։ 2004 թվականին նա կրկին դառնում է Սեյմի պատգամավոր Հայրենիքի միությունից, որի անդամ էր 1993 թվականից։ Եղել է արտաքին գործերի հանձնաժողովի անդամ, քաղաքականության հանձնաժողովի անդամ և տարածաշրջանային համագործակցության ենթահանձնաժողովի նախագահ։ 

2007 թվականին նա նախաձեռնել է Լեհաստանի և Լիտվայի Սեյմերում մայիսի 3-ի Ռիչ Պոսպոլիտայի Սահմանադրության օրվա համատեղ տոնակատարությունը։ 2008 թվականի ընտրություններում նա կրկին մանդատ ստացավ Հայրենիք միության ցուցակում։ 2009 թվականին մասնակցել է Եվրախորհրդարանական ընտրություններին, որտեղ հաջողություն չի ունեցել։ Նույն թվականին ղեկավարել է Լիտվայի պատվիրակությունը՝ Եվրոպայի խորհրդի Խորհրդարանական վեհաժողովում։ 

Նա Սեյմի և Քնեսեթի միջխորհրդարանական համագործակցության խմբի ղեկավարն է։ 

2010 թվականից ղեկավարում է Սեյմի միջազգային հարաբերությունների հանձնաժողովը։ Բելառուսում բազմիցս դատապարտել է Լուկաշենկոյի բռնապետությունը։ 2012 թվականի սեպտեմբերին Բելառուսում նա հռչակվեց persona non grata։ 2012 թվականին ստացավ Սեյմի պատգամավորի մանդատը։

Տիրապետում է լիտվերեն, անգլերեն, ռուսերեն, լեհերեն, գերմաներեն լեզուներին։ Հրապարակել է մի շարք գիտական աշխատություններ Լիտվայի հրեական ժառանգության և Լիտվայի մշակութային ժառանգության, լիտվական և հրեական գրական կապերի բնագավառների վերաբերյալ։

Ամուսնացած է Վիրժինիայի հետ, որը լիտվերեն լեզվի բանասեր է։ Ունի երկու զավակ՝ Դովիդասը և Էստերան։

Պարգևներ 
 Լիտվայի Մեծ դուքսի Գեդիմինասի շքանշանի հրամանատար (2000)
 Լիտվայի անկախության մեդալ
 ԳԴՀ-ի ծառայության շքանշանի հրամանատար (2007)
 Ծառայության շքանշան (Ուկրաինա) (2007)
 Լեհաստանի Հանրապետության ծառայության շքանշանի սպայի խաչ (2009)։

Ծանոթագրություններ 

Լիտվայի քաղաքական գործիչներ