Մուլուդ Ֆերաուն

Մուլուդ Ֆերաուն (իսկական անունը՝ Լիտ Շաաբան) (, ), ալժիրցի գրող, ուսուցիչ։ Ֆրանսերենով ալժիրյան գրականության իրատեսական ուղղության հիմնադիր։

Կենսագրություն 
Ծնվել է բերբերական գյուղում՝ Ալժիրի հյուսիսային մասում՝ Ջուր-Ջուրի լեռներում։ Նրա հայրը կաբիլացի ֆելահ էր, երկար տարիներ աշխատել է որպես հանքափոր Ֆրանսիայում։ Ընտանիքի ութ երեխաներից միայն հինգն են ողջ մնացել։ Մուլուդը նրանց երրորդ երեխան էր ու առաջին որդին։ 1910 թվականից հայրը պարբերաբար արտագաղթել է մայրցամաքային Ֆրանսիա՝ ընտանիքի կարիքները հոգալու համար։ 1928 թվականին նա վթարի է ենթարկվել և սկսել է ապրել հաշմանդամության կենսաթոշակով։ Այս ընտանեկան, սոցիալական և մշակութային արմատները գերակշռում են Մուլուդ Ֆերաունի համար, որն իր առաջին ինքնակենսագրական վեպը վերնագրել է «Աղքատի որդին», և կաբիլյան մշակույթը դարձրել է իր ինքնության կենտրոնական բաղադրիչը։

Ֆերաունն ավարտել է Թիզի Ուզուի վարժարանը, ապա Բու Զարեհի մանկավարժական ուսումնարանը, 1935-1957 թվականներին ուսանել է Կաբիլիայում։

Ալժիրի անկախության շարժման ակտիվ մասնակից։

Երկրի անկախության հռչակումից 3 օր առաջ սպանվել է զինված գաղտնի կազմակերպության (OAS-) ուլտրաաջ ընդհատակյա ազգայնական ահաբեկչական կազմակերպության անդամների կողմից։

Ստեղծագործություն 
Գրել է ֆրանսերեն։ «Աղքատի որդին» վեպում (1950, ռուս. թարգմ.՝ 1963), «Կաբիլիայի օրերը» նովելների ժողովածուում (1954, ռուս. թարգմ.՝ 1970),«Երկիր և արյուն» էպիկական դիլոգիայում (1953, ռուս. թարգմ.՝ 1965) և «Լեռ տանող ճանապարհը» գործում (1957, ռուս. թարգմ.՝ 1965) վերստեղծել է ժողովրդական կյանքի բնորոշ բնավորություններն ու հանգամանքները երկու համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակահատվածում՝ 1954 թվականի նոյեմբերի ապստամբության նախօրեին։

1951 թվականին նա նամակագրական կապ է հաստատել Ալբեր Կամյուի հետ։

1972 թվականին հրատարակել է «Տարեդարձ» անավարտ վեպից ակնարկներ, քննադատական հոդվածներ և դրվագներ։ Նա հանդես է եկել ակնարկներով և ժողովրդական կենցաղից պատմություններով, հրապարակախոսական սուր հոդվածներով կրթության անկման, աճող աղքատության, Ալժիրի երիտասարդության ֆրանսիականացման վտանգների մասին։

«Վերջին ուղերձը» (1960) հոդվածում նա մերժել է Ալժիրի խնդրի լուծման ձուլման պլանը, որը առաջարկվել էր Ա. Կամյուին։ Գաղութարարների դեմ ժողովրդի զինված պայքարում Ֆերաունը տեսել է Ալժիրի ազատության և անկախության միակ ճանապարհը («Օրագիր. 1955—1962», 1962): Նրա «Օրագիր. 1955-1962»-ը Ալժիրի անկախության պատերազմի դառը փաստաթուղթն է։

Ստեղծագործությունների ընտրանի 
 Le Fils du pauvre («Աղքատի որդին»)՝ 1950
 La terre et le sang («Երկիր և արյուն»)՝ 1953
 Jours de Kabylie («Կաբիլիայի օրերը»)՝ 1954
 Les Chemins qui montent («Լեռ տանող ճանապարհը»)՝ 1957
 Les Isefra de Si Mhand Oumhand, 1960
 Journal, 1955—1962
 Lettres à ses amis, 1969
 L’Anniversaire, 1972
 La Cite des Roses, 2008

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Большая советская энциклопедия. — : Советская энциклопедия, 1969—1978.
 Энциклопедический справочник «Африка». / Главный редактор Ан. А. Громыко. — : Советская Энциклопедия, 1986—1987.

Արտաքին հղումներ 
 The Poor Man's Son

Սպանված գրողներ
Բերբեր գրողներ
Ֆրանսալեզու գրողներ
Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ