Պիեռետ Ալարի

Պիեռետ Ալարի (), կանադացի օպերային երգչուհի և 20-րդ դարի երաժշտության ուսուցիչ, կոլորատուրային սոպրանո։

Լեոպոլդ Սիմոնոյի կինը։

Կենսագրություն 
Պիեռետ Ալարին ծնվել է Մոնրեալի խմբավար և Կանադական օպերային ընկերության երկրորդ դիրիժոր Սիլվա Ալարիի, և դերասանուհի Ամանդա Ալարիի ընտանիքում։ Նրա երգի և դերասանական վարպետության ուսուցիչներն էին Ժաննա Մոբորը և Ալբերտ Ռոբերվալը։ 14 տարեկանում նա իր դեբյուտը կատարեց որպես դերասանուհի, ապա որպես փոփ երաժշտության կատարող։ Օպերային բեմում իր դեբյուտը կատարել է 1938 թվականին «Monument-National»-ում՝ էպիզոդիկ դերով։ Հաջորդ տասնամյակում նա հանդես է եկել է Բարբարինայի (Ֆիգարոյի ամուսնությունը (օպերա), 1943), Մարիի (Գնդի դուստրը (օպերա), 1945), Միրեյին Գունոյի (համանուն օպերա) (1947), Ռոզինայի (Սևիլյան սափրիչ (օպերա), 1951) և Վիոլետտայի (Տրավիատա, 1951) դերերով։

1940 թվականին, Սալվատոր Իզորելի մոտ սովորելիս, Ալարին ծանոթացավ տենոր Լեոպոլդ Սիմոնոյի հետ, ում հետ էլ ամուսնացավ 1946 թվականին։ 1943-1946 թվականներին նա նաև սովորել է Էլիզաբեթ Շումանի մոտ Ֆիլադելֆիայի Կուրտիսի ինստիտուտում։

Մետրոպոլիտեն օպերայի ռադիոմրցույթում հաղթելուց հետո Ալարին առաջին անգամ հայտնվեց այս թատրոնի բեմում 1945 թվականին՝ ներկայացնելով  Ջուզեպպե Վերդիի Պարահանդես-դիմակահանդեսը (օպերան) (դիրիժոր՝ Բրունո Վալտեր) և շարունակեց ելույթ ունենալ այնտեղ երեք սեզոն։ 1949 թվականին ամուսնու հետ տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ Օպերա-Կոմիկում երգել է կենտրոնական հատվածներ։ Նրանք միասին հանդես են գալիս Էքս ան Պրովանսի, Էդինբուրգի, Վիեննայի, Մյունխենի, Բադեն-Բադենի և Վյուրցբուրգի փառատոներին։ Ալարին ելույթ է ունեցել Հյուսիսային Ամերիկայի Ֆիլադելֆիա, Սան Ֆրանցիսկո, Նոր Օռլեան, Նյու Յորք քաղաքներում և Կանադայի Վանկուվեր  և Տորոնտո քաղաքներում, ինչպես նաև Մոնրեալի փառատոնում։ 1950-ական թվականների կեսերից մինչև 1960-ականների կեսերը նրա ձայնը հնչել է Société Radio-Canada-ի մի շարք ռադիո և հեռուստատեսային շոուներում։ Մոնրեալի օպերայում նա հանդես է եկել  Բլոնդայի («Առևանգում հարեմից»), Ջուլիետ և Զերլինա (Դոն Ժուան (օպերա)) դերերով։ Օպերային բեմում նրա վերջին ելույթները եղել են 1966 թվականին․ նա երգում էր «Ուրախ այրին» օպերան Մոնրեալում և Քվեբեկում, իսկ վերջին համերգային ելույթը եղել է 1970 թվականին, երբ Մոնրեալի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ երգեց Գեորգ Ֆրիդրիխ Հենդելի «Մեսիան»։

1972 թվականին Ալարին ամուսնու և երկու դուստրերի հետ տեղափոխվել է Սան Ֆրանցիսկո, որտեղ դասավանդել և ղեկավարել է օպերային ներկայացումներ մինչև 1982 թվականը (1972-1977 թվականներին Ալարին դասավանդել է նաև Բանֆի բարձրագույն կրթական կենտրոնում։ 1982 թվականից նրանք ապրել են Վիկտորիա քաղաքում  (Բրիտանական Կոլումբիա), որտեղ հիմնադրվել է «Canada Opera Piccola» ակադեմիան։ Ալարիի ամուսինը մահացել է 2006 թվականին, Պիեռետը նրանից հինգ տարի ավել է ապրել։

Մրցանակներ և կոչումներ 
Նրա երգարվեստի ողջ կարիերայի ընթացքում քննադատները բարձր են գնահատել նրա դերասանական հմտությունները և կատարյալ կենտրոնացված և ճկուն «բյուրեղյա» ձայնը։ Սկսած քնարական մասերից՝ ժամանակի ընթացքում նա յուրացրել է ավելի դրամատիկ երգացանկ։ Լեոպոլդ Սիմոնոյի հետ նա 1959 թվականին դարձավ «Calix Lavallee» մրցանակի առաջին դափնեկիրը, որը շնորհվում է Քվեբեկի լավագույն երաժիշտներին։ 1969 թվականին ստացել է Կանադայի շքանշան՝ արժանանալով սպայի կոչում, իսկ 1995 թվականին՝ ուղեկից, որը Կանադայի շքանշանի բարձրագույն աստիճանն է։ 1990 թվականին պարգևատրվել է Ֆրանսիայի Արվեստի և գրականության շքանշանով։ Նրա մրցանակների թվում են նաև Կանադայի արվեստի համաժողովի դիպլոմը և Քվեբեկի շքանշանը։

Ծանոթագրություններ 

20-րդ դարի երաժիշտներ
Կանադացի օպերային երգչուհիներ
Կանադացի երաժիշտներ