Համընդհանուր քերականություն

Համընդհանուր քերականություն (ՀՔ), ժամանակակից լեզվաբանության մեջ լեզվի ֆակուլտետի գենետիկական բաղադրիչի տեսություն, որը սովորաբար վերագրվում է Նոամ Չոմսկուն։ Համընդհանուր քերականության հիմնական հիմնադրույթն այն է, որ կառուցվածքային կանոնների որոշակի շարք բնածին է մարդկանց համար՝ անկախ զգայական փորձից։ Հոգեբանական զարգացման ընթացքում ավելի շատ լեզվական խթաններ ունենալով՝ երեխաներն հետագայում յուրացնում են շարահյուսական հատուկ կանոններ, որոնք համապատասխանում են Համընդհանուր քերականությանը։ Այն երբեմն հայտնի է որպես «մտավոր քերականություն» և հակադրվում է այլ «քերականությաններին», օրինակ՝ հրահանգային, նկարագրական և մանկավարժական։ Այս տեսության կողմնակիցները շեշտում և մասամբ հավատում են ազդակի ոչ բավարար լինելուն և բնական մարդկային լեզուների որոշ համընդհանուր հատկությունների առկայությանը։ Այնուամենայնիվ, վերջինս հաստատապես հաստատված չէ, քանի որ որոշ լեզվաբաններ պնդում են, որ լեզուներն այնքան բազմազան են, որ նման համընդհանուրությունը հազվադեպ է լինում։ Վերլուծական հետաքննության խնդիրն է ճշգրիտ որոշելու, թե որ հատկություններն են համընդհանուր, և որ լեզվական կարողությունները՝ բնածին։

Բանավեճ  

Համընդհանուր քերականության տեսությունն հաստատում է, որ եթե մարդիկ դաստիարակվեն նորմալ պայմաններում (ոչ ծայրահեղ զգայական դեպրիվացիաների պայմաններում), ապա նրանք միշտ կզարգացնեն լեզու՝ որոշակի հատկություններով (օրինակ՝ գոյականները բայերից տարբերել կամ սպասարկու բառերը տարբերել բովանդակային բառերից)։ Տեսությունն առաջարկում է, որ գոյություն ունի գենետիկորեն որոշված բնածին լեզվական ընդունակություն, որը տիրապետում է այդ կանոններին՝ երեխաների համար ավելի հեշտ և արագ դարձնելով խոսել սովորելը, քան հակառակ դեպքում կլիներ։ Այս ընդունակությունը կապ չունի որևէ հատուկ լեզվի բառապաշարի հետ (ուստի բառերը և դրանց իմաստները պետք է սովորել), և կան մի քանի պարամետրեր, որոնք կարող են ազատորեն տարբերվել տարբեր լեզուներում (օրինակ՝ ածականները գոյականներից առաջ կամ հետո են գալիս), որոնք նույնպես պետք է սովորել։ Այս գաղափարի օգտին ապացույցներ կարելի է գտնել այնպիսի ուսումնասիրություններում, ինչպիսին է Վալիանինը (1986), որը ցույց էտալիս, որ երիտասարդ տարիքի երեխաները, զարմանալիորեն, հասկանում են շարահյուսական կարգերը և դրանց բաշխումը, նախքան այդ գիտելիքների արտադրության մեջ հայտնվելը։

Ինչպես ասում է Չոմսկին. «Ակներևաբար, անհատի մեջ լեզվի զարգացումը պետք է ներառի երեք գործոններ՝ գենետիկ օժտումը, որը սահմանափակումներ է դնում հասանելի լեզուների համար՝ դրանով իսկ հնարավոր դարձնելով լեզվի ձեռքբերումը, արտաքին տվյալներ՝ փոխարկված փորձի, որն ընտրում է մեկ կամ մեկ այլ լեզու նեղ սահմաններում և լեզվի ֆակուլտետին ոչ հատուկ սկզբունքներ։

Երբեմն համընդհանուր քերականության տեսակետները նկարագրելի են թվում ճանաչողության վերաբերյալ ընդհանուր մանրամասների տեսանկյունից։ Օրինակ, եթե իրադարձությունները և առարկաները իրերի տարբեր դասեր դասակարգելու նախահակումը մարդկային ճանաչողության մաս է կազմում և ուղղակիորեն հանգեցնում է գոյականների և բայերի բոլոր լեզուներով ցուցադրմանը, ապա կարելի է ենթադրել, որ ոչ թե համընդհանուր քերականության այս կողմը լինի հատուկ լեզվի մասին, այլ այն, ընդհանուր առմամբ, մարդկային ճանաչողության մաս է կազմում։ Լեզուների հատկությունները տարբերակելու համար, որոնք կարելի է գտնել ճանաչողության վերաբերյալ այլ փաստերի մեջ, լեզուների այլ հատկություններից, որոնք չեն կարող, կարող է օգտագործվել ՀՔ* հապավումը։ Համընդհանուր քերականությունը Չոմսկու կողմից հաճախ օգտագործվող տերմինն է մարդու ուղեղի այն ասպեկտների համար, որոնք լեզուն դարձնում են այնպիսին, ինչպիսին կա, բայց այստեղ քննարկման նպատակներով այն օգտագործվում է այն տեսակետների համար, որոնք առավել բնորոշ են լեզվին (այդպիսով ՀՔ, ինչպես օգտագործում է Չոմսկին, պարզապես համընդհանուր քերականության հապավում է, բայց ՀՔ*, ինչպես օգտագործվում է այստեղ, համընդհանուր քերականության ենթաբազմություն է)։

Նույն հոդվածում Չոմսկին ավելի մեծ հետազոտական ծրագրի թեման է դնում հետևյալ հարցի վերաբերյալ. «Որքա՞ն քիչ բան կարելի է վերագրել համընդհանուր քերականությանը, մինչդեռ դեռ հաշվի է առնում «I- լեզուների »բազմազանությունը՝ հենվելով երրորդ գործոնի սկզբունքների վրա» (I- լեզուները, որոնք նշանակում են ներքին լեզուներ, ուղեղը հաղորդում է, որ դրանք համապատասխանում են որոշակի լեզու խոսելու և հասկանալու իմացությանը, և երրորդ գործոնի սկզբունքները, որոնք նշանակում են նախորդ լեզվով «Լեզվի ֆակուլտետին ոչ հատուկ սկզբունքներ»։ Չոմսկին ենթադրում է, որ համընդհանուր քերականությունը կարող է լինել չափազանց պարզ և վերացական, օրինակ՝ միայն խորհրդանիշները որոշակի կերպով համատեղելու մեխանիզմ, որը նա անվանում է«միաձուլում»։ Հաջորդ մեջբերումը ցույց է տալիս, որ Չոմսկին չի օգտագործում «ՀՔ» տերմինը ՀՔ* նեղ իմաստով, որը բերված է վերևում։ 

«Այն եզրակացությունը, որ միաձուլումն ընկնում է համընդհանուր քերականության մեջ, վերաբերում է այն հանգամանքին, թե արդյոք այդպիսի ռեկուրսիվ սերունդը բնորոշ է միայն լեզվի ֆակուլտետին (ԼՖ), թե՞ յուրացված է այլ համակարգերից»։

Այլ կերպ ասած, միաձուլումը դիտվում է որպես ՀՔ մի մաս, որովհետև դրանով լեզուն դառնում է այնպիսին, ինչպիսին կա՝ համընդհանուր, և չի հանդիսանում շրջակա միջավայրի կամ ընդհանուր հատկությունների մաս՝ անկախ գենետիկայից և միջավայրից։ Միաձուլումը համընդհանուր քերականության մի մաս է, անկախ նրանից՝ դա հատուկ է լեզվին, թե, ինչպես ասում է Չոմսկին, այն օգտագործվում է, օրինակ, մաթեմատիկական մտածողության մեջ։ Տարբերակումը ՀՔ շուրջ երկար վեճի արդյունք է։ Մինչ լեզվի վրա աշխատող որոշ մարդիկ համաձայն են, որ կա համընդհանուր քերականություն, շատերը ենթադրում են, որ Չոմսկին նկատի ունի ՀՔ*, երբ գրում է ՀՔ (և որոշ դեպքերում նա կարող է իրականում նկատի ունենալ ՀՔ*։ 

Համընդհանուր քերականության որոշ ուսանողներ ուսումնասիրում են մի շարք քերականություններ՝ լեզվական համընդհանուր կոչվող ընդհանրացումներ հանելու համար, որոնք հաճախ հանդես են գալիս «Եթե X ճիշտ է, ապա Y առաջանում է» տեսքով։ Դրանք տարածվել են տարբեր հատկությունների վրա, ինչպիսիք են լեզուներում հայտնաբերված հնչյունները, տարբեր լեզուների ընտրած բառերի կարգերը և այն պատճառները, թե ինչու են երեխաները ցուցաբերում որոշակի լեզվական վարք։ Այս տեսության վրա ազդած այլ լեզվաբանների թվում է Ռիչարդ Մոնտեգը, որը մշակեց այս տեսության իր տարբերակը, երբ նա քննարկեց լեզվաբանական տեսության կոնստրուկտիվիստական մոտեցումից բխող ազդակների ոչ բավարար լինելը։ Համընդհանուր քերականության գաղափարի կիրառումը երկրորդ լեզվի ձեռքբերման ուսումնասիրության մեջ ներկայացված է հիմնականում ՄաքԳիլի համալսարանի լեզվաբան Լիդիա Ուայթի աշխատությունում։ 

Շարահյուսականները, ընդհանուր առմամբ, պնդում են, որ լեզուների միջև կան տատանման պարամետրային կետեր, չնայած բուռն բանավեճ է տեղի ունենում այն մասին, թե արդյոք ՀՔ սահմանափակումները էականորեն համընդհանուր են «բարդ» լինելու պատճառով (Չոմսկու սկզբունքների ու պարամետրերի տեսություն), հատուկ շարահյուսական ճարտարապետության տրամաբանական հետևանքով (ընդհանուր արտահայտության կառուցվածքի մոտեցում) կամ հաղորդակցության ֆունկցիոնալ սահմանափակումների արդյունք են (ֆունկցիոնալիստական մոտեցում)։

Հարաբերությունը լեզվի զարգացման գործընթացին  

«Լեզվի ֆակուլտետ. Ի՞նչ է այն, ո՞վ ունի և ինչպե՞ս զարգացավ» վերնագրով հոդվածում Հաուսերը, Չոմսկին և Ֆիտչը ներկայացնում են երեք առաջատար վարկածներ այն մասին, թե ինչպես է լեզուն զարգացել և մարդկանց հասցրել համընդհանուր քերականություն ունենալու աստիճանին։ 

Առաջին վարկածը նշում է, որ լայն իմաստով լեզվի ֆակուլտետը (ԼԼՖ) խիստ համանման է կենդանիների հաղորդակցությանը։ Սա նշանակում է, որ ոչ մարդկային կենդանիների մեջ լեզվի ֆակուլտետի համանման ասպեկտներ կան։ 

Երկրորդ վարկածը նշում է, որ լայն իմաստով լեզվի ֆակուլտետը (ԼԼՖ) լեզվի համար ածանցյալ և եզակի մարդկային հարմարեցում է։ Այս վարկածը պնդում է, որ անհատական հատկությունները ենթակա էին բնական ընտրության և հատուկ էին մարդկանց համար։ 

Երրորդ վարկածը նշում է, որ միայն նեղ իմաստով լեզվի ֆակուլտետն (ՆԼՖ) է եզակի մարդկանց համար։ Այն փաստում է, որ չնայած նեղ իմաստով լեզվի ֆակուլտետի մեխանիզմները առկա են ինչպես մարդու, այնպես էլ ոչ մարդկային կենդանիների մեջ, ռեկուրսիայի հաշվարկման մեխանիզմը վերջերս զարգացել է բացառապես մարդկանց մոտ։ Սա այն վարկածն է, որն առավել սերտորեն հավասարեցվում է Չոմսկու կողմից պաշտպանված համընդհանուր քերականության բնորոշ տեսությանը։

Պատմություն  

«Համընդհանուր քերականություն» տերմինը նախորդում է Նոամ Չոմսկուն, բայց համընդհանուր քերականության նախա-Չոմսկյան գաղափարները տարբեր են։ Չոմսկու համար համընդհանուր քերականությունը «գենետիկորեն հիմնավորված լեզվի ֆակուլտետի տեսություն է», որը համընդհանուր քերականությունը դարձնում է լեզվի ձեռքբերման տեսություն և բնածին վարկածի մի մաս։ Ավելի վաղ քերականագետներն ու փիլիսոփաները մտածում էին համընդհանուր քերականության մասին՝ բոլոր լեզուների համընդհանուր բաժանման հատկության կամ քերականության իմաստով։ 20-րդ դարի վերջին համընդհանուր քերականության նրանց հասկացությանը ամենամոտ անալոգները Գրինբերգի լեզվական համընդհանրություններն են։ 

Համընդհանուր քերականության դիտարկումները կարելի է գտնել Ռոջեր Բեկոնի` իր 1245 Քերականության ակնարկ և 1268 Հունական քերականություն գրքերում, ըստ որոնց՝ բոլոր լեզուները կառուցված են ընդհանուր քերականության վրա, չնայած այն կարող է պատահական տարբերակայնությունների ենթարկվել, և 13-րդ դարի սպեկուլյատիվ քերականներ, որոնք, հետևելով Բեկոնին, ենթադրում էին համընդհանուր կանոններ, որոնք ընկած էին բոլոր քերականությունների հիմքում։ Համընդհանուր քերականության կամ լեզվի գաղափարը փիլիսոփայական լեզուների համար 17-րդ դարի նախագծերի հիմքում էր։ Այդ ժամանակաշրջանում ազդեցիկ ստեղծագործություն էր Քլոդ Լանսելոտի «Ընդհանուր քերականությունը», և Անտուան Առնոլդինը, որոնք հիմնված էին Ռենե Դեկարտի ստեղծագործությունների վրա։ Նրանք փորձեցին լեզուների համար նկարագրել ընդհանուր քերականություն՝ հանգելով այն եզրակացությանը, որ քերականությունը պետք է լինի համընդհանուր։ 18-րդ դարից գոյություն ունի համընդհանուր քերականության Շոտլանդական դպրոց, որը տարբերվում է փիլիսոփայական լեզվական նախագծից, որում ընդգրկված էին այնպիսի հեղինակներ, ինչպիսիք են Ջեյմս Բիթին, Հյու Բլերը, Ջեյմս Բուռնետը, Ջեյմս Հարիսը և Ադամ Սմիթը։ Քերականության մասին հոդվածի (Encyclopædia Britannica) առաջին հրատարակությունը (1771) պարունակում է «Ընդհանուր քերականության մասին» խորագրով ընդարձակ բաժին։ 

Այս ավանդույթը շարունակվեց 19-րդ դարի վերջին Վիլհելմ Վունդտի, իսկ 20-րդ դարի սկզբին լեզվաբան Օտտո Եսպերսենի կողմից։ Եսպերսենը համաձայն չէր վաղ քերականագետների հետ «համընդհանուր քերականություն» ձևակերպելու հարցում՝ պնդելով, որ նրանք փորձում են շատ բան քաղել լատիներենից, և որ լատիներենի վրա հիմնված համընդհանուր քերականությունը անպայման ձախողվելու է՝ հաշվի առնելով համաշխարհային լեզվաբանական տատանումների տարբերակայնությունը։ Նա լիովին չի բաշխել «համընդհանուր քերականության» գաղափարը, նա այն իջեցնում է համընդհանուր շարահյուսական կատեգորիաների կամ գերադասերի, ինչպիսիք են թիվը, ժամանակները և այլն։ Եսպերսենը չի քննարկում՝ արդյո՞ք այդ հատկությունները բխում են մարդկային ընդհանուր ճանաչողության մասին փաստերից կամ լեզվին հատուկ օժտվածությունից (որն ավելի մոտ կլինի Չոմսկյան ձևակերպմանը)։ Քանի որ այս աշխատությունը նախորդում է մոլեկուլային գենետիկային, նա չի քննարկում գենետիկորեն պայմանավորված համընդհանուր քերականության հասկացությունը։ 

Բիհեիվորիզմի վերելքի ժամանակ համընդհանուր քերականության գաղափարը (երկու իմաստով) մերժվեց։ 20-րդ դարի սկզբին լեզուն սովորաբար հասկանում էին բիհեյվորիստական տեսանկյունից, ինչը ենթադրում էր, որ լեզվի յուրացումը, ինչպես ցանկացած այլ տեսակի ուսուցում, կարելի է բացատրել փորձությունների, սխալների և հաջողության համար հատուցումների  հաջորդականությամբ։ Այլ կերպ ասած, երեխաները սովորում էին իրենց մայրենի լեզուն պարզ ընդօրինակումների միջոցով, լսելով և կրկնելով մեծահասակների ասածները։ Օրինակ, երբ երեխան ասում է «կաթ», և արդյունքում մայրը ժպտում և տալիս է իր երեխային կաթ, երեխան այդ արդյունքը կհամարի ստացված, այդպիսով կուժեղանա երեխայի լեզվի զարգացումը։ 1950-70-ական թվականներին Չոմսկու և Մոնտագեի տեսությունների հետ համընդհանուր քերականությունը կրկին սկսեց նշանավորվել և ազդեցություն ունենալ ժամանակակից լեզվաբանության մեջ՝ որպես«լեզվաբանական պատերազմների» մաս։  

2016 թվականին Չոմսկին և Բերվիկը գրեցին իրենց «Ինչու միայն մենք» վերնագրով գիրքը, որտեղ նրանք սահմանեցին թե մինիմալիստական ծրագիրը և թե ուժեղ մինիմալիստական թեզը և դրա հետևանքները՝ թարմացնելու իրենց մոտեցումը համընդհանուր քերականության տեսության վերաբերյալ։ Ըստ Բերվիկի և Չոմսկու՝ ուժեղ մինիմալիստական թեզը նշում է, որ «Օպտիմալ իրավիճակ կլինի այն, որ համընդհանուր քերականությունը իջնի ամենապարզ հաշվարկային սկզբունքների, որոնք գործում են հաշվարկային արդյունավետության պայմաններին համապատասխան։ Այս ենթադրությունը ... կոչվում է Ուժեղ մինիմալիստական թեզ (ՈւՄԹ)։ Ուժեղ մինիմալիստական թեզի նշանակությունն այն է, որ համընդհանուր քերականության նախորդ շեշտադրությունը էապես փոխվի այն գաղափարին, որը Չոմսկին և Բերվիկը այժմ անվանում են «միաձուլում»։ «Միաձուլումը» սահմանված է նրանց 2016 թվականի գրքում, երբ նրանք ասում են. «Յուրաքանչյուր հաշվարկային համակարգ ինչ-որ տեղ իր մեջ ներկառուցել է մի գործողություն, որը վերաբերում է արդեն իսկ ձևավորված երկու և X օբյեկտներին և դրանցից կառուցում է նոր օբյեկտ` Z։ Այս գործողությունը անվանվում է «միաձուլում»։ Ուժեղ մինիմալիստական թեզը թելադրում է, որ «Միաձուլումը հնարավորինս պարզ կլինի, այն չի փոխի X կամ Y, կամ որևէ պայմանավորվածություն չի պարտադրելու նրանց, դրանք կթողնի անկանոն, կարևոր փաստ ...Հետևաբար, միաձուլումը պարզապես բազմության ձևավորում է։ X- ի և Y- ի միաձուլումը տալիս է բազմությունը»։

Չոմսկու տեսություն  

Չոմսկին պնդում էր, որ մարդու գլխուղեղը պարունակում է լեզվի կազմակերպման սահմանափակումների սահմանափակ հավաքածու։ Սա իր հերթին ենթադրում է, որ բոլոր լեզուները ունեն ընդհանուր կառուցվածքային հիմք՝ կանոնների ամբողջություն, որը հայտնի է որպես «համընդհանուր քերականություն»։ 

Լեզուն տիրապետող բանախոսները գիտեն, թե որ արտահայտություններն են ընդունելի իրենց լեզվով, որոնք՝ անընդունելի։ Հիմնական հանելուկն այն է, թե ինչպես են բանախոսները ճանաչում իրենց լեզվի այս սահմանափակումները, քանի որ այդ սահմանափակումները խախտող արտահայտությունները մուտքագրման մեջ չկան, նշված են որպես այդպիսին։ Չոմսկին պնդում էր, որ ազդակի ոչ բավարար լինելը նշանակում է, որ Սքիների վարքաբանության հեռանկարը չի կարող բացատրել լեզվի ձեռքբերումը։ Բացասական ապացույցների բացակայությունը վկայություն է այն մասին, որ արտահայտությունը տվյալ լեզվով ոչ քերականական նախադասությունների դասի մի մասն է, նրա փաստարկի հիմքն է։ Օրինակ՝ անգլերենում հարցական դերանունը ինչպիսին է What, չի կարող առնչվել ստորոգյալին հարաբերական դերանվան շրջանակներում։ 

What did John meet a man who sold?  *  

Նման արտահայտությունները մատչելի չեն լեզու սովորողներին։ Դրանք, ըստ վարկածի, քերականական չեն։ Տեղական լեզվով խոսողները չեն օգտագործում դրանք և կնշեն, որ դրանք անընդունելի են լեզու սովորողների համար։ Համընդհանուր քերականությունը առաջարկում է բացատրություն ազդակների ոչ բավարար լինելու վերաբերյալ՝ որոշակի սահմանափակումներ մտցնելով մարդկային լեզուների համընդհանուր բնութագրերի մեջ։ Լեզու սովորողները, հետևաբար, երբեք չեն գայթակղվում ապօրինի ձևով ընդհանրացնել։

Կրեոլ լեզուների առկայություն  

Կրեոլական լեզուների առկայությունը երբեմն նշվում է որպես այս տեսության հետագա աջակցություն, հատկապես Բիկերտոնի վիճահարույց լեզվական հակասական կենսագրերի տեսության կողմից։ Կրեոլներ լեզուներն այն լեզուներն են, որոնք զարգանում և ձևավորվում են, երբ տարբեր հասարակություններ են միավորվում և ստիպված են մշակել հաղորդակցության նոր համակարգ։ Բնախոսների կողմից օգտագործվող համակարգը սովորաբար բառապաշարի տարրերի անհամապատասխան խառնուրդ է, որը հայտնի է որպես փիջին ()։ Երբ այս բանախոսների երեխաները սկսում են ձեռք բերել իրենց առաջին լեզուն, նրանք օգտագործում են փիջին մուտքագրումը՝ արդյունավետ ստեղծելու իրենց բնօրինակ լեզուն, որը հայտնի է որպես կրեոլ։ Ի տարբերություն փիջինների, կրեոլները ունեն մայրենի լեզուներ (նրանք, ովքեր ձեռք են բերել վաղ մանկությունից) և օգտագործում են ամբողջական, համակարգված քերականություն։ 

Ըստ Բիկկերտոնի՝ համընդհանուր քերականության գաղափարին աջակցում են կրեոլ լեզուները, քանի որ որոշակի հատկություններ գործնականում բաժանվում են կատեգորիայի բոլորի կողմից։ Օրինակ՝ ժամանակի ընթացքում դրանց լռելյայն հղումը (արտահայտված բայական արմատներով) ներկայիս պահը չէ, այլ անցյալը։ Օգտագործելով նախբառային օժանդակ բայեր՝ նրանք միատեսակ արտահայտում են ժամանակ, դեմք և եղանակ։ Բացասական համաձայնություն է առաջանում, բայց դա ազդում է բանավոր առարկայի վրա (ի տարբերություն օբյեկտի՝ ինչպես դա անում են իսպաներենի նման լեզուներում)։ Կրեոլների շրջանում մեկ այլ նմանություն կարելի է տեսնել այն փաստի մեջ, որ հարցերը ստեղծվում են պարզապես պատմողական նախադասության հնչերանգը փոխելու միջոցով, այլ ոչ թե դրա բառերի կարգը կամ բովանդակությունը։ 

Այնուամենայնիվ, Կառլա Հադսոն-Քամի և Էլիսա Նյուպորտի ընդարձակ աշխատանքը ենթադրում է, որ կրեոլ լեզուները կարող են ընդհանրապես չսատարել համընդհանուր քերականությանը։ Մի շարք փորձերի ընթացքում Հադսոն-Քամը և Նյուպորտը ուսումնասիրեցին, թե ինչպես են երեխաներն ու մեծահասակները սովորում արհեստական քերականություն։ Նրանք պարզել են, որ երեխաները հակված են անտեսել մուտքի փոքր տարբերակայնությունները, երբ այդ տարբերակայնությունները հազվադեպ են, և վերարտադրում են միայն առավել հաճախակի ձևերը։ Դրանով նրանք հակված են ստանդարտացնել այն լեզուն, որը լսում են իրենց շուրջը։ Հադսոն-Քամը և Նյուպորտը ենթադրում են, որ փիջին զարգացման իրավիճակում (և խուլ երեխայի իրական կյանքում, որի ծնողները են կամ եղել են արտահոսող ստորագրություններ) երեխաները համակարգում են իրենց լսած լեզուն՝ ելնելով ձևերի հավանականությունից և հաճախականությունից, և ոչ թե նրանից, ինչ առաջարկվել է համընդհանուր քերականության հիման վրա։ Բացի այդ, կարծես թե դրան հաջորդում է, որ կրեոլները առանձնահատկություններ կունենան այն լեզուների հետ, որոնցից նրանք ածանցվել են, և այդպիսով, քերականության տեսանկյունից նման են։ 

Համընդհանուր քերականության շատ հետազոտողներ դեմ են վերափոխման գաղափարին, որն ասում է, որ լեզուն իր բառապաշարը փոխարինում է գրեթե ամբողջությամբ ուրիշով։ Սա հակասում է համընդհանուր քերականության համընդհանրական գաղափարներին, որն ունի բնածին քերականություն։

Քննադատություններ  

Ջեֆրի Սեմփսոնը պնդում է, որ քերականության ունիվերսալ տեսությունները հերքված չեն, ուստի կեղծ գիտական են։ Նա պնդում է, որ լեզվաբանների կողմից ներկայացված քերականական «կանոնները» պարզապես հետընտրական դիտարկումներ են գոյություն ունեցող լեզուների վերաբերյալ, այլ ոչ թե կանխատեսումներ այն մասին, թե ինչ է հնարավոր լեզվում։ Նմանապես, Ջեֆրի Էլմանը պնդում է, որ համընդհանուր քերականության կողմից ընդունված լեզուների անընթեռնելիությունը հիմնված է քերականության չափազանց խիստ, «վատթարագույն» մոդելի քերականության վրա, որը չի համապատասխանում որևէ ժամանակակից քերականության։ Հաշվի առնելով այս կետերը՝ Ջեյմս Հուրֆորդը պնդում է, որ Լեզվական ունակության(ԼՈւ) էությունը հիմնականում նշանակում է չնչին պնդում, որ լեզուները սովորում են մարդիկ, և այդպիսով, Լեզվական ունակությունը ավելի քիչ տեսություն է, քան թե տեսություններ փնտրող բացատրություն։ 

Մորթեն Հ. Քրիստիանսենը և Նիք Չաթերը պնդում են, որ լեզվի համեմատաբար արագ փոփոխվող բնույթը կանխելու է դանդաղ փոփոխվող գենետիկական կառույցների երբևէ հասնելը՝ խաթարելով գենետիկորեն լարային համընդհանուր քերականության հնարավորությունը։ Նրանք պնդում են, որ բնածին համընդհանուր քերականության փոխարեն, «լեզվական կառուցվածքի ակնհայտորեն կամայական կողմերը կարող են առաջ գալ ընդհանուր ուսման և մշակման կողմնակալություններից, որոնք բխում են մտքի գործընթացների կառուցվածքից, ընկալման շարժիչ գործոններից, ճանաչողական սահմանափակումներից և պրագմատիկայից»։ 

Հինզենն ամփոփում է համընդհանուր քերականության ամենատարածված քննադատությունները․ 

Համընդհանուր քերականությունը չունի համահունչ ձևակերպում և իսկապես ավելորդ է։ 

Համընդհանուր քերականությունը հակասում է կենսաբանությանը։ Այն չի կարող զարգանալ ստանդարտորեն ընդունված նեոդարվինյան էվոլյուցիոն սկզբունքներով։

Լեզվաբանական համընդհանրություններ գոյություն չունեն։ Համընդհանուր քերականությունը հերքվում է լեզվական կազմակերպության բոլոր մակարդակների առատ տարբերակայնություններով, որոնք ընկած են մարդու լեզվի ընդունակության հիմքում։

Բացի այդ, առաջարկվել է, որ մարդիկ սովորեն իրենց լեզվով բառերի բաշխման հավանականական ձևերը, այլ ոչ թե դժվար և արագ կանոնները։ Օրինակ՝ երեխաները գերակատարում են «ed» անցյալ ժամանակի վերջավորությունը և սխալ են խոնարհում անկանոն բայերը, ինչպիսիք են goed և eated, և ուղղում են այդ սխալները ժամանակի ընթացքում։ Առաջարկվել է նաև, որ ազդակների ոչ բավարար լինելը կարող է հիմնականում կանխվել, եթե ենթադրվում է, որ երեխաները լեզվի ուսուցման մեջ կիրառում են նմանության վրա հիմնված ընդհանրացման ռազմավարություն՝ ընդհանրացնելով նմանատիպ բառերից նոր բառերի օգտագործումը, որոնք նրանք արդեն գիտեն ինչպես օգտագործել։  

Լեզվի ձեռքբերման հետազոտող Մայքլ Ռամսկարը առաջարկել է, որ երբ երեխաները սխալմամբ ակնկալում են ոչ քերականական ձև, որը երբեք չի պատահի, սխալմամն կրկնվող ձախողումը ծառայում է որպես անուղղակի բացասական արձագանքի ձև, որը թույլ է տալիս նրանց ժամանակի ընթացքում շտկել իրենց սխալները, ինչպես օրինակ, ինչպես են երեխաները ուղղում քերականական ընդհանրացումները, ինչպիսիք են goed-ը went-ի անցավ կրկնվող ձախողման միջով։ Սա ենթադրում է, որ բառերի ուսուցումը հավանական, սխալների վրա հիմնված գործընթաց է, այլ ոչ թե արագ քարտեզագրման գործընթաց, ինչպես ենթադրում են շատ բնագետներ։ 

Ոլորտի հետազոտությունների տիրույթում, ինչպես պնդում են, Պիրահա լեզուն հանդիսանում է համընդհանուր քերականության հիմնական դրույթների հակապատկեր։ Այս հետազոտությունը ղեկավարել է Դանիել Էվերեթը։ Ի թիվս այլ բաների՝ ենթադրվում է, որ այս լեզուն չունի ռեկուրսիայի բոլոր ապացույցները, ներառյալ ներկառուցված նախադասությունները, ինչպես նաև քանակականացումները և գունանունները։ Ըստ Էվերեթի գրությունների՝ Պիրահան ցույց տվեց այս լեզվական թերությունները ոչ թե այն պատճառով, որ դրանք պարզամիտ էին, այլ այն պատճառով, որ նրանց մշակույթը, որը շեշտում էր ներկայումս առկա կոնկրետ խնդիրները և նաև զուրկ էր արվեստի ստեղծման առասպելներից և ավանդույթներից, դա չէր պահանջում։ Որոշ այլ լեզվաբաններ պնդում են, որ այդ հատկություններից ոմանք սխալ են վերլուծվել, և որ մյուսներն իրականում ակնկալվում են համընդհանուր քերականության արդի տեսությունների ներքո։ Այլ լեզվաբաններ փորձել են վերագնահատել Պիրահային՝ տեսնելու, թե արդյոք այն իսկապես օգտագործե՞լ է ռեկուրսիան։ Պիրահա լեզվի կորպուսային վերլուծության արդյունքում լեզվաբանները չկարողացան հերքել Էվերեթի փաստարկներն ընդդեմ համընդհանուր քերականության և Պիրահայում կրկնության բացակայությանը։ Այնուամենայնիվ, նրանք նաև նշեցին, որ «ռեկուրսիայի բացակայության համար նույնպես հաստատուն ապացույց չկա», և նրանք տրամադրեցին «ենթադրական ապացույցներ այն մասին, որ Պիրահան կարող է ունենալ նախադասություններ ռեկուրսիվ կառույցներով»։ 

Դանիել Էվերեթը պնդում է, որ նույնիսկ եթե համընդհանուր քերականությունը սկզբունքորեն անհնարին չէ, այն չպետք է ընդունվի, քանի որ ունենք հավասարապես կամ ավելի իրատեսական տեսություններ, որոնք ավելի պարզ են։ Նրա խոսքերով, «համընդհանուր քերականությունը կարծես չի գործում, կարծես թե շատ ապացույցներ չունի դրա համար։ Եվ ի՞նչ կարող ենք դնել դրա տեղում։ Գործոնների բարդ փոխազդեցություն, որի մշակույթը, այն արժեքները, որոնք մարդիկ կիսում են, մեծ դեր է խաղում խոսելու ձևը կազմելուն և այն բաներում, որոնց մասին խոսում են։ Զարգացման հոգեբան Մայքլ Թոմասելլոն նույնպես աջակցում է այս պնդմանը՝ փաստելով, որ «չնայած մարդու լեզվական իրավասության շատ ասպեկտներ կենսաբանորեն զարգացել են, բայց քերականական առանձնահատկությունները և կառույցներըը դեռ չեն զարգացել։ Իսկ տարբեր լեզուների քերականական կառուցվածքում համընդհանրությոընները բխում են մարդու ճանաչողության, հաղորդակցության և ձայնալսողական մշակման ավելի ընդհանուր գործընթացներից և սահմանափակումներից, որոնք գործում են որոշակի լեզվական համայնքների հատուկ քերականական կառուցվածքների պայմանականացման և փոխանցման ընթացքում»։

Տես նաև 

 Մայրենի լեզու
 Լեզվի ծագման տեսություններ

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ 

Baker, Mark C. The Atoms of Language: The Mind's Hidden Rules of Grammar. Oxford University Press, 2003. .
Beattie, James. "Of Universal Grammar". Section II, The Theory of Language (1788). Rpt in Dissertations Moral and Critical (1783, 1986.)
Blair, Hugh. Lecture 6, 7, and 8, Lectures on Rhetoric and Belles Lettres, (1783). Rpt New York: Garland, 1970.
Burnett, James. Of the Origin and Progress of Language. Edinburgh, 1774–1792.

Chomsky, N. Aspects of the Theory of Syntax. MIT Press, 1965. .

Elman, J., Bates, E. et al. Rethinking innateness. MIT Press, 1996.
Harris, James. Hermes or A Philosophical Inquiry Concerning Universal Grammar. (1751, 1771.)

Kliesch, C. (2012). Making sense of syntax – Innate or acquired? Contrasting universal grammar with other approaches to language acquisition. Journal of European Psychology Students, 3, 88–94,

"Of Universal Grammar". In "Grammar". Encyclopædia Britannica, (1771).
Pesetsky, David. "Linguistic Universals and Universal Grammar". In The MIT Encyclopedia of the Cognitive Sciences. Ed. Robert A. Wilson and Frank C. Keil Cambridge, MA: MIT Press 1999.
Sampson, G. The "Language Instinct" Debate. Continuum International Publishing Group, 2005. .
Smith, Adam. "Considerations Concerning the First Formation of Languages". In Lectures on Rhetoric and Belles Lettres. Ed. J. C. Bryce. Indianapolis: Liberty Press, 1983, 203–226.
Smith, Adam. "Of the Origin and Progress of Language". Lecture 3, Lectures on Rhetoric and Belles Lettres. Ed. J. C. Bryce. Indianapolis: Liberty Press, 1983, 9–13.
Tomasello, M. Constructing a Language: A Usage-Based Theory of Language Acquisition. Harvard University Press, 2003. .

Window on Humanity. A Concise Introduction to Anthropology. Conrad Phillip Kottak. Ed. Kevin Witt, Jill Gordon. The McGraw-Hill Companies, Inc. 2005.
White, Lydia. "Second Language Acquisition and Universal Grammar". Cambridge University Press, 2003. 
Zuidema, Willem. How the poverty of stimulus solves the poverty of stimulus''. "Evolution of Language: Fourth International Conference", Harvard University, March 2002.

Լեզվաբանություն
Լեզվաբանական տիպաբանություն
Բիհեյվիորիզմ
Ռեկուրսիա