Հարավային Կարոլինա գավառ

Հարավային Կարոլինա գավառ (), գաղութ Բրիտանական Ամերիկայում, որն ի սկզբանե եղել է Կարոլինա գավառի մաս։

Կարլ II-ի 1663 թվականին տրված հրամանագրի համաձայն Կարոլինայի տարածքի մեջ մտել էին Վիրգինիա գաղութի հարավային սահմանից  36-31աստիճան հյուսիսային լայնության (ժամանակակից Ջորջիայի ափամերձ երկայնքով) բոլոր հողերը։ 1665 թվականին հրամանագիրը մի փոքր վերանայվել է, և հյուսիսային սահմանը տեղաշարժվել է մինչև հյուսիսային լայնության 36 աստիճան 30 րոպե, որպեսզի ընդգրկի Վիրգինիա գաղութը լքած բնակիչների հողերը, որոնք տարածվում էին Ալբերմալի ծոցի երկայնքով։ Նույն կերպ գաղութի հարավային սահմանը տեղաշարժվել է մինչև հյուսիսային լայնության 29 աստիճան, անցնելով ժամանակակից Ֆլորիդա նահանգի Դեյտոնա-Բիչ քաղաքի հարավային կողմից, ինչի արդյունքում իսպանական Սան-Ագուստին բնակավայրի հողերը մտել են գաղութի կազմի մեջ։ Լորդ-սեփականատերերի հրամանագրով նվիրաբերվել է այդ սահմանների միջև ընկած ամբողջ հողը արևելքից Ատլանտյան օվկիանոսից մինչև արևմուտք Խաղաղ օվկիանոս։

Գաղութի հարավային և հյուսիսային մասերի միջև եղած զգալի տարբերությունների պատճառով, ինչպես նաև նրանց միջև հաղորդակցության դճվարությունների պատճառով 1691 թվականին գաղութի հյուսիսային մասը ղեկավարելու համար նշանակվել է հատուկ փոխնահանգապետ։ Գաղութի բաժանումը հարավային և հյուսիսային մասերի ավարտվել է 1719 թվականին, չնայած երկու գաղութն էլ շարունակում էին վերահսկել նույն Սեփականատերերը։

1715-1717 թվականների յամասիների հետ պատերազմը ամայացրել է գաղութը։ Գաղութի բնակիչները ենթադրելով, որ Սեփականատերերը այդ պատերազմի, ինչպես նաև Իսպանիայի հետ պատերազմի ժամանակ չեն ձեռնարկել անհրաժեշտ գործողություններ, որոշել են վերջ դնել նրանց իշխանությանը։ 1719 թվականին ապստամբություն  է բարձրացել։ Գաղութի բնակիչների կողմից ներկայացված խնդրագրի համաձայն 1720 թվականին Հարավային Կարոլինայում նշանակվել է թագավորական նահանգապետ, որը նշանակում էր տեղական կառավարություն։ 

10 տարի շարունակ բրիտանական կառավարությունը փնտրել է Լորդ-սեփականատերերի ժառանգներին, և 1729 թվականին ութ հոգուց յոթից գնելով իրենց բաժինները Հյուսիսային և Հարավային Կարոլինայի տարածքների վրա ձևավորել է թագավորական գաղութներ։ 1732 թվականին Գեորգ II թագավորը Հարավային Կարոլինայից առանձնացրել է Ջորջիա գավառը։

Հարավային Կարոլինայի ֆերմերներըն ունեցել են ավելի շատ պլանտացիաներ, քան Հյուսիսային կարոլինայի ֆերմերները, և աճեցրել են այնպիսի թանկ կուլտուրաներ, ինչպիսիք են բրինձը և ինդիգոն։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Crane, Verner W. The Southern Frontier, 1670-1732 (1956)
 Edgar, Walter. South Carolina: A History, (1998) the standard scholarly history
 Edgar, Walter, ed. The South Carolina Encyclopedia, (University of South Carolina Press, 2006) ISBN 1-57003-598-9, the most comprehensive scholarly guide
 Feeser, Andrea. Red, White, and Black Make Blue: Indigo in the Fabric of Colonial South Carolina Life (University of Georgia Press; 2013) 140 pages; scholarly study explains how the plant's popularity as a dye bound together local and transatlantic communities, slave and free, in the 18th century.
 Smith, Warren B. White Servitude in Colonial South Carolina (1961)
 Tuten, James H. Lowcountry Time and Tide: The Fall of the South Carolina Rice Kingdom (University of South Carolina Press, 2010) 178 pp.
 Wallace, David Duncan. South Carolina: A Short History, 1520-1948 (1951) online standard scholarly history
 Wright, Louis B. South Carolina: A Bicentennial History' (1976) online, popular survey
 Wood, Peter H. Black Majority: Negroes in Colonial South Carolina from 1670 Through the Stono Rebellion (1996)

Նախկին բրիտանական գաղութներ