Ես՝ թագավոր, ես՝ ստրուկ, ես՝ որդ, ես՝ Աստված (ֆիլմ, 1915)

Ես՝ թագավոր, ես՝ ստրուկ, ես՝ որդ, ես՝ Աստված (), գեղարվեստական համր ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Եվգենի Բաուերը։ Ֆիլմը էկրան Է բարձրացել 1915 թվականի դեկտեմբերի 12-ին։ Այլ անունն է «Սպասուհու արկածները»։ Ֆիլմը չի պահպանվել։

Սյուժե 
Իվան Ստրոևը որոշում է արձակուրդներն անցկացնել մոր կալվածքում։ Այնտեղ նա սիրահարվում է սպասուհի Լիզային և նրան տանում քաղաք՝ ամուսնանալով նրա հետ։ Լիզան հոգնում է ձանձրալի ամուսնուց և մտերմանում նկարիչ Սերգեյ Ուտկինի հետ։ Իվանը բացահայտում է կնոջ դավաճանությունը և փորձում խեղդել նրան։ Միայն Սերգեյի և նրա ընկերոջ միջամտությունն է փրկում Լիզային։ Իվանը հասկանում է, որ իր կնոջը չի կարող հետ պահել, և Լիզային ու Սերգեյին հայտարարում է, որ չի խանգարի նրանց։ Իվանը վերադառնում է մոր կալվածք։

Դերերում

Նկարահանող խումբ 
 Ռեժիսոր՝ Եվգենի Բաուեր
 Օպերատոր՝ Բորիս Զավելև
 Պրոդյուսեր՝ Ալեքսանդր Խանժոնկով

Քննադատություն 
Եվ. Բաուերի «Ես՝ թագավոր, ես՝ ստրուկ, ես՝ որդ, ես՝ Աստված» ֆիլմի գրախոսության մեջ «Պեգաս»-ի հեղինակը նշել է. «Այստեղ պարոն Բաուերը գեղարվեստական տեխնիկայի ճանապարհին կատարել է նաև մի նոր քայլ։ Հանդիսատեսը գիշերը կարող է տեսնել Մոսկվայի համայնապատկերը գիշերով։ Ռեժիսորին հաջողվել է նկարել փողոցը այն ժամերին, երբ վառվում են լամպերի լույսերը, և փայլում են Էլեկտրական ցուցանակները»։ Ըստ Ն. Տ.-ի (հավանաբար Ն. Տուրկինի)՝ «տաղանդավոր ռեժիսորն անխոնջ ձգտում է առաջ շարժվել, փնտրում է նոր հնարավորություններ, բազմազանություն է մտցնում ստեղծագործական տեխնիկայի մեջ», այնուամենայնիվ, «ռեժիսորի կողմից, թերևս, սխալ էր դերը վստահել պարոն Գրոմովին՝ նեղ և ամենևին էլ ոչ ճկուն ձիրքով արտիստին»։

Կինոյի պատմաբան Վենիամին Վիշնևսկին ֆիլմը գնահատել է հետևյալ կերպ. «Ֆիլմը ռեժիսորական հետաքրքիր մտահղացում է, բայց դերասանական խաղը միջակ է. հետաքրքիր են Բ. Զավելևի գիշերային նկարահանումները»։

Գրականություն

Ծանոթագրություններ 

1915 ֆիլմեր
Վիքիպեդիա:ՈՒՎ 2023-ի հոդվածներ