Բենիտո Մուսոլինիի մահը

Իտալիայի գահընկեց արված ֆաշիստ դիկտատոր Բենիտո Մուսոլինիի մահը տեղի ունեցավ 1945 թվականի ապրիլի 28-ին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին օրերին Եվրոպայում, երբ նա իտալացի կուսակցականի կողմից մահապատժի ենթարկվեց հյուսիսային Իտալիայի Ջուլինո դի Մեցեգրա փոքրիկ գյուղում։ Իրադարձությունների ընդհանուր ընդունված վարկածն այն է, որ Մուսոլինիին գնդակահարել է կոմունիստ պարտիզան Վալտեր Աուդիզիոն։ Այնուամենայնիվ, պատերազմի ավարտից ի վեր, Մուսոլինիի մահվան հանգամանքները և նրան սպանողի ինքնությունը շարունակական շփոթության, վեճի և հակասությունների առարկա են եղել Իտալիայում։

1940 թվականին Մուսոլինին իր երկիրը տարավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի՝ նացիստական ​​Գերմանիայի կողմը լինելով, բայց շուտով հանդիպեց ռազմական ձախողման։ 1943 թվականի աշնանը նա դարձավ հյուսիսային Իտալիայի գերմանական խամաճիկ պետության ղեկավարը և բախվեց դաշնակիցների առաջխաղացմանը հարավից և ավելի ու ավելի կատաղի ներքին բախմանը պարտիզանների հետ։ 1945 թվականի ապրիլին, երբ դաշնակիցները ճեղքեցին գերմանական վերջին պաշտպանությունը հյուսիսային Իտալիայում և պարտիզանները ընդհանուր ապստամբությամբ գրավեցին քաղաքներ, Մուսոլինիի իրավիճակը դարձավ անկայուն։ Ապրիլի 25-ին նա փախավ Միլանից, որտեղ գտնվում էր, և շարժվեց դեպի Շվեյցարիայի սահման։ Նա և իր սիրուհի Կլարետա Պետաչչին ապրիլի 27-ին բռնվել են տեղի պարտիզանների կողմից Կոմո լճի Դոնգո գյուղի մոտ։ Մուսոլինին և Պետաչչին մահապատժի են ենթարկվել հաջորդ օրը կեսօրին՝ Ադոլֆ Հիտլերի ինքնասպանությունից երկու օր առաջ։

Մուսոլինիի և Պետաչչիի մարմինները տեղափոխվեցին Միլան և թողեցին արվարձանների հրապարակում՝ Պիազալե Լորետո, մեծ ու զայրացած ամբոխի մոտ՝ վիրավորելու և ֆիզիկական բռնության համար։ Այնուհետև դրանք գլխիվայր կախվել են հրապարակի սպասարկման կետի վերևում գտնվող մետաղական հենակից։ Սկզբում Մուսոլինին թաղվել է անհայտ գերեզմանում, սակայն 1946 թվականին նրա մարմինը փորել և գողացել են ֆաշիստների կողմնակիցները։ Չորս ամիս անց այն վերականգնվեց իշխանությունների կողմից, որոնք հետո թաքցրին այն հաջորդ տասնմեկ տարիների ընթացքում։ Ի վերջո, 1957 թվականին նրա աճյունը թույլատրվեց թաղել Մուսոլինիի ընտանիքի դամբարանում՝ իր հայրենի քաղաքում՝ Պրեդապիոյում։ Նրա գերեզմանը դարձել է նեոֆաշիստների ուխտատեղի, և նրա մահվան տարելիցը նշանավորվում է նեոֆաշիստական ​​ցույցերով։

Հետպատերազմյան տարիներին Մուսոլինիի մահվան «պաշտոնական» վարկածը կասկածի տակ է դրվել Իտալիայում (բայց, ընդհանուր առմամբ, ոչ միջազգայնորեն) այնպես, որ համեմատվել է Ջոն Քենեդու սպանության դավադրության տեսությունների հետ։ Լրագրողները, քաղաքական գործիչները և պատմաբանները, կասկածելով Audisio-ի հաղորդագրության ճշմարտացիությանը, առաջ են քաշել մի շարք տեսություններ և ենթադրություններ, թե ինչպես է մահացել Մուսոլինին և ով է պատասխանատու։ Առնվազն տասներկու տարբեր անձինք տարբեր ժամանակներում հայտարարվել են, որ մարդասպանն է։ Դրանց թվում են Լուիջի Լոնգոն և Սանդրո Պերտինին, ովքեր հետագայում դարձել են Իտալիայի կոմունիստական ​​կուսակցության գլխավոր քարտուղար և Իտալիայի նախագահ։ Որոշ գրողներ կարծում են, որ Մուսոլինիի մահը բրիտանական հատուկ ջոկատայինների գործողության մի մասն էր, որի նպատակն էր վերադարձնել զիջումային «գաղտնի համաձայնագրերը» և Ուինսթոն Չերչիլի հետ նամակագրությունը, որը Մուսոլինին, իբր, կրում էր, երբ իրեն գերել էին։ Այնուամենայնիվ, «պաշտոնական» բացատրությունը, որտեղ Աուդիզիոն որպես Մուսոլինիի դահիճ է, մնում է ամենավստահելի պատմությունը։

Նախորդող իրադարձությունները

Նախապատմություն 
Մուսոլինին եղել է Իտալիայի ֆաշիստական ​​առաջնորդը 1922 թվականից՝ սկզբում որպես վարչապետ և 1925 թվականին բռնապետական ​​իշխանության զավթումից հետո՝ Il Duce տիտղոսով։ 1940 թվականի հունիսին նա երկիրը տարավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի՝ Ադոլֆ Հիտլերի գլխավորած ֆաշիստական ​​Գերմանիայի կողմից։ 1943 թվականի հուլիսին Սիցիլիայի Դաշնակիցների ներխուժումից հետո Մուսոլինին գահընկեց արվեց և ձերբակալվեց. այնուհետև հաջորդ սեպտեմբերին Իտալիան դաշնակիցների հետ ստորագրեց Կասիբիլի զինադադարը։

Զինադադարից կարճ ժամանակ անց Մուսոլինին ազատվեց բանտից Գրան Սասոյի գրոհի ժամանակ գերմանական հատուկ ջոկատների կողմից, և Հիտլերը նրան նշանակեց որպես Իտալիայի Սոցիալական Հանրապետության ղեկավար՝ գերմանական խամաճիկ պետություն, որը ստեղծվել էր Հյուսիսային Իտալիայում և հիմնված էր Գարդա լճի մոտ գտնվող Սալո քաղաքում։  Մինչև 1944 թվականը «Սալոյի հանրապետությունը», ինչպես այն կոչվեց, սպառնում էր ոչ միայն հարավից առաջխաղացող դաշնակիցների վտանգը, այլև իտալացի հակաֆաշիստական ​​պարտիզանների կողմից եկեղ վտանգը:Այս դաժան հակամարտությունում հենց պետք է հայտնի դառնար որպես Իտալիայի քաղաքացիական պատերազմ։

Դանդաղ պայքարելով մինչև Իտալական թերակղզի՝ դաշնակիցները 1944 թվականի ամռանը գրավեցին Հռոմը, այնուհետև Ֆլորենցիան, իսկ ավելի ուշ՝ նույն տարում, նրանք սկսեցին առաջ շարժվել դեպի Հյուսիսային Իտալիա։ Իտալիայում 1945 թվականի գարնանային հարձակման արդյունքում գերմանական բանակի գոթական գծի վերջնական փլուզումը ապրիլին, Սալո Հանրապետության և նրա գերմանացի պաշտպանների լիակատար պարտությունն դարձնում էր անխուսափելի։

1945 թվականի ապրիլի 18-ին Մուսոլինին լքեց Գարգնանոն՝ Սալոյի մոտ գտնվող գյուղը, որտեղ նա ապրում էր, և իր ողջ կառավարության հետ տեղափոխվեց Միլան և հիմնվեց քաղաքի պրեֆեկտուրայում։  Այս քայլի նպատակը, ըստ երևույթին, վերջնական պարտությանը նախապատրաստվելն էր։ Նրա նոր գտնվելու վայրը նրան ավելի մոտ պետք է դներ Միլանի արքեպիսկոպոս Կարդինալ Շուստերի հետ, որին նա հույս ուներ օգտագործել որպես միջնորդ դաշնակիցների և կուսակցականների հետ բանակցելու համար։ Բացի այդ, այն ավելի լավ դիրք ուներ շվեյցարական սահմանով փախուստի համար։

Միլանից թռիչքը  
Միլան ժամանելուց հետո մեկ շաբաթվա ընթացքում, և ռազմական իրավիճակի վատթարացման հետ մեկտեղ, Մուսոլինին թափառում էր մի շարք տարբեր տարածքներով, ներառյալ վերջին կանգառը Վալտելինայում՝ իտալական Ալպերի հովտում (այսպես կոչված, Ridotto Alpino Repubblicano), փախչելով դեպի Շվեյցարիա կամ փորձելով բանակցել կուսակցական ղեկավարության հետ՝ CLNAI-ին կամ Դաշնակիցներին խաղաղ հանձնելու վերաբերյալ։  Երբ գերմանական ուժերը նահանջեցին, CLNAI-ն ընդհանուր ապստամբություն հայտարարեց հյուսիսային հիմնական քաղաքներում։ Այն նաև հրապարակեց ժողովրդական դատարանների ստեղծման մասին հրամանագիրը, որն իր դրույթներում ներառում էր այն, ինչը գործնականում մահապատիժ կհամարեր Մուսոլինիի համար։

Ֆաշիստական ​​կառավարության անդամները և ֆաշիզմի հիերարխիաները, ովքեր մեղավոր են սահմանադրական երաշխիքները ճնշելու, ժողովրդական ազատությունները ոչնչացնելու, ֆաշիստական ​​ռեժիմ ստեղծելու, երկրի ճակատագիրը զիջելու և դավաճանելու և այն ներկայիս աղետին տանելու մեջ, պետք է պատժվեն՝ մահվան, իսկ ավելի քիչ ծանր դեպքերում՝ ցմահ ազատազրկման։

Ապրիլի 25-ի կեսօրին կարդինալ Շուստերը իր նստավայրում կազմակերպեց խաղաղ բանակցություններ Մուսոլինիի և CLNAI-ի ներկայացուցիչների միջև, որոնք անհաջող էին։ Այդ երեկո, երբ հյուսիսային Իտալիայում գտնվող գերմանական բանակը պատրաստվում էր հանձնվել, և CLNAI-ն վերահսկում էր Միլանը, Մուսոլինին որոշեց փախչել քաղաքից։ Ժամը 20.00-ին նա ուղղություն վերցրեց դեպի հյուսիս՝ դեպի Կոմո լիճ։ Անհասկանալի է, թե արդյոք նրա նպատակն է եղել անցնել Շվեյցարիայի սահմանը, թե գնալ Վալտելինա։ Եթե վերջինս լիներ, նա հեռացավ քաղաքից առանց Միլանում հավաքված հազարավոր կողմնակիցների, որոնք մտադիր էին նրա ուղեկցորդը լինել մինչև Ալպերի վերջին տրիբունա։

Ըստ որոշ տեղեկությունների՝ ապրիլի 26-ին Մուսոլինին, որին այժմ միացել է իր սիրուհի Կլարետա Պետաչին, մի քանի անհաջող փորձեր կատարեց՝ անցնելու Շվեյցարիայի սահմանը։ Հրաժարվելով այս նպատակից՝ ապրիլի 27-ին նա միացավ Luftwaffe-ի շարասյունին, որը ճանապարհորդում էր ավտոշարասյունով և նահանջում դեպի հյուսիս դեպի Գերմանիա։

Բռնում և Ձերբակալում 
1945 թվականի ապրիլի 27-ին տեղի կոմունիստական պարտիզանների խումբը հարձակվեց Կոմո լճի հյուսիս-արևմտյան ափին գտնվող Դոնգո գյուղի մոտակայքում գտնվող ավտոշարասյան վրա, որով շրջում էին Մուսոլինին և Պետաչին և ստիպեցին այն կանգ առնել։ Շարժման մեջ կային մի շարք այլ իտալացի ֆաշիստ առաջնորդներ։ Պիեր Լուիջի Բելլինի դելլե Ստելի և Ուրբանո Լազարոյի գլխավորած պարտիզանները ճանաչեցին ֆաշիստներից մեկին, բայց ոչ Մուսոլինիին այս փուլում։ Նրանք ստիպեցին գերմանացիներին հանձնել բոլոր իտալացիներին՝ գերմանացիներին ազատ արձակելու դիմաց։ Ի վերջո, Մուսոլինիին հայտնաբերեցին ավտոշարասյան մեքենաներից մեկում ընկած։ Ավելի ուշ Լազարոն ասաց.

Նրա դեմքը նման էր մոմի, իսկ հայացքը՝ ապակեպատ, բայց ինչ-որ կերպ կույր։ Կարդում էի լիակատար հյուծվածություն, բայց ոչ վախ... Մուսոլինին թվում էր առանց կամքի, հոգեպես մեռած։

Պարտիզանները ձերբակալեցին Մուսոլինիին և տարան Դոնգո, որտեղ նա գիշերվա մի մասն անցկացրեց տեղի զորանոցում։ Դոնգոյում Մուսոլինին վերամիավորվեց Պետաչչիի հետ, ով խնդրել էր միանալ նրան, ապրիլի 28-ի առավոտյան ժամը 2:30-ին: Ընդհանուր առմամբ, ավելի քան հիսուն ֆաշիստ առաջնորդներ և նրանց ընտանիքները գտնվեցին շարասյան մեջ և ձերբակալվեցին պարտիզանների կողմից։ Բացի Մուսոլինիից և Պետաչչիից, նրանցից տասնվեց ամենահայտնիները հաջորդ օրը ամփոփված գնդակահարվելու են Դոնգոյում, և ևս տասը կսպանվեն երկու հաջորդական գիշերների ընթացքում։

Մուսոլինիի սիրուհի Կլարետա Պետաչչին գերի է ընկել և մահապատժի ենթարկել նրա հետ։

Դոնգոյի շրջակայքում մարտերը դեռ շարունակվում էին։ Վախենալով, որ Մուսոլինին և Պետաչչին կարող են փրկվել ֆաշիստների կողմնակիցների կողմից, պարտիզանները կեսգիշերին նրանց քշեցին Դե Մարիա անունով գյուղացիական ընտանիքի մոտակա ֆերմա։ նրանք հավատում էին, որ սա ապահով վայր կլինի իրենց պահելու համար։ Մուսոլինին և Պետաչին այնտեղ են անցկացրել գիշերվա մնացած մասը և հաջորդ օրվա մեծ մասը։

Մուսոլինիի գրավման երեկոյան Հյուսիսային Իտալիայի սոցիալիստական ​​կուսակցության առաջնորդ Սանդրո Պերտինին Radio Milano-ի եթերում հայտարարեց.Հանցագործների այս ասոցիացիայի ղեկավարը՝ Մուսոլինին, որը կատաղությունից ու վախից դեղին էր և փորձում էր անցնել Շվեյցարիայի սահմանը, ձերբակալվել է։ Նա պետք է հանձնվի ժողովրդի տրիբունալին, որպեսզի այն կարողանա արագ դատել նրան։ Մենք սա ենք ուզում, չնայած կարծում ենք, որ մահապատժի դասակը չափազանց մեծ պատիվ է այս մարդու համար։ Նա արժանի էր սպանվել կատաղի շան նման։

Սպանելու հրամանը 
Տարբեր տեղեկություններ կան այն մասին, թե ով է որոշում կայացրել, որ Մուսոլինին պետք է կարճ ժամանակում մահապատժի ենթարկվի։ Կոմունիստական կուսակցության գլխավոր քարտուղար Պալմիրո Տոլյատին պնդում էր, որ Մուսոլինիին մահապատժի ենթարկելու հրաման է տվել նախքան նրան ձերբակալելը։ Տոլյատին ասաց, որ դա արել է 1945 թվականի ապրիլի 26-ին ռադիոհաղորդագրության միջոցով հետևյալ խոսքերով.Միայն մեկ բան է անհրաժեշտ որոշելու համար, որ նրանք [Մուսոլինին և մյուս ֆաշիստ առաջնորդները] պետք է վճարեն իրենց կյանքով. իրենց ինքնության հարցը»։
Նա նաև պնդեց, որ հրամանը տվել է որպես Հռոմի կառավարության փոխվարչապետ և որպես Կոմունիստական կուսակցության առաջնորդ։ Վարչապետ Իվանոե Բոնոմին ավելի ուշ հերքեց, որ դա ասվել է իր կառավարության լիազորությամբ կամ հավանությամբ։

Միլանի ավագ կոմունիստ Լուիջի Լոնգոն ասել է, որ հրամանը ստացվել է պարտիզանական զորամասերի գլխավոր հրամանատարությունից «ի պատասխան CLNAI-ի որոշման»։ Լոնգոն այնուհետև այլ պատմություն ներկայացրեց. նա ասաց, որ երբ ինքը և Ֆերմո Սոլարին՝ Գործողություն կուսակցության անդամը (որը CLNAI-ի մաս էր), լսեցին Մուսոլինիի գերության մասին լուրը, նրանք անմիջապես համաձայնեցին, որ նա պետք է կարճ ժամանակում մահապատժի ենթարկվի, և Լոնգոն տվեց որպեսզի այն իրականացվի։  Ըստ CLNAI-ում Գործողություն կուսակցության ներկայացուցիչ Լեո Վալիանիի, Մուսոլինիին մահապատժի ենթարկելու որոշումը կայացվել է ապրիլի 27-ի լույս 28-ի գիշերը CLNAI-ի անունից հանդես եկող խմբի կողմից, որի կազմում են ինքը՝ Սանդրո Պերտինին և կոմունիստներ Էմիլիո Սերենին և Լուիջին։ Հետագայում CLNAI-ն հայտարարեց նրա մահվան հաջորդ օրը, որ Մուսոլինին մահապատժի է ենթարկվել իր հրամանով։

Ամեն դեպքում, Լոնգոն հանձնարարեց Գլխավոր հրամանատարության կոմունիստական պարտիզան Վալտեր Աուդիզիոյին անհապաղ գնալ Դոնգո՝ հրամանը կատարելու։ Լոնգոյի խոսքով՝ ինքը դա արել է «գնա կրակիր նրան» բառերով։ Լոնգոն խնդրեց մեկ այլ պարտիզանի՝ Ալդո Լամպրեդիին, նույնպես գնալ, քանի որ, ըստ Լամպրեդիի, Լոնգոն կարծում էր, որ Audisio-ն «լկտի է, չափազանց անճկուն և չմտածված»։

Սպանում 

Թեև պատերազմից հետո առաջ քաշվեցին մի քանի հակասական վարկածներ և տեսություններ, թե ինչպես են Մուսոլինին և Պետաչին մահացել, Վալտեր Աուդիզիոյի պատմությունը կամ առնվազն դրա հիմնական բաղադրիչները մնում են ամենաարժանահավատը և երբեմն Իտալիայում կոչվում է «պաշտոնական» տարբերակ:.

Դա մեծապես հաստատվել է Ալդո Լամպրեդիի կողմից տրամադրված հաշվետվության միջոցով, և պատմության «դասական» պատմվածքը շարադրվել է 1960-ականներին Բելլինի դելլե Ստելի և Ուրբանո Լազարոյի և լրագրող Ֆրանկո Բանդինիի (այն) գրված գրքերում։ Թեև այս հաշվետվություններից յուրաքանչյուրը մանրամասնորեն տարբերվում է, դրանք համահունչ են հիմնական փաստերին։

Աուդիզիոն և Լամպրեդին 1945 թվականի ապրիլի 28-ի վաղ առավոտյան Միլանից մեկնեցին Դոնգո՝ կատարելու Լոնգոյի կողմից Audisio-ի հրամանները։ Դոնգո ժամանելուն պես նրանք հանդիպեցին Բելլինի դելլե Ստելլին, որը տեղի պարտիզանների հրամանատարն էր, որպեսզի կազմակերպի Մուսոլինիին իրենց հանձնելը։ Աուդիզիոն իր առաքելության ընթացքում օգտագործել է «Կոլոնելլո Վալերիո» անվանումը։  Կեսօրին նա այլ պարտիզանների հետ, ներառյալ Ալդո Լամպրեդին և Միքել Մորետին, մեքենայով գնաց Դե Մարիայի ընտանիքի ֆերմա՝ հավաքելու Մուսոլինիին և Պետաչչիին։ Նրանց վերցնելուց հետո նրանք քշեցին 20 կիլոմետր հարավ՝ դեպի Ջուլինո դի Մեցեգրա գյուղ։ Մեքենան կանգնեցվել է Վիլլա Բելմոնտեի մուտքի մոտ՝ նեղ ճանապարհով, որը հայտնի է որպես via XXIV maggio, իսկ Մուսոլինիին ու Պետաչչիին ասվել է, որ դուրս գան և կանգնեն վիլլայի պատի մոտ։  Audisio-ն այնուհետև կրակել է նրանց ժամը 16:10-ին: Մորետտիից վերցրած ավտոմատով, որի սեփական ատրճանակը խցանվել է։ Լամպրեդիի և Audisio-ի հաշիվներում տարբերություններ կային։ Աուդիզիոն Մուսոլինիին ներկայացրեց որպես վախկոտ կերպով իր մահից անմիջապես առաջ, մինչդեռ Լամպրեդին դա չէր անում։ Աուդիզիոն ասաց, որ կարդացել է մահվան դատավճիռը, մինչդեռ Լամպրեդին բաց է թողել դա։ Լամպրեդին ասել է, որ Մուսոլինիի վերջին խոսքերն էին «նպատակ իմ սրտին»։ Audisio-ի հաղորդագրության մեջ Մուսոլինին ոչինչ չի ասել մահապատժից անմիջապես առաջ կամ դրա ընթացքում։

Տարբերություններ կան նաև ներգրավված այլ անձանց կողմից, ներառյալ Լազարոյի և Բելլինի դելլե Ստելի կողմից տրված հաշվետվության հետ։ Վերջինիս խոսքով՝ երբ Դոնգոյում հանդիպել է Աուդիզիոյին, Աուդիզիոն խնդրել է նախորդ օրը գերի ընկած ֆաշիստների ցուցակը և մահապատժի համար նշել Մուսոլինիի և Պետաչչիի անունները։ Bellini delle Stelle-ն ասել է, որ ինքը մարտահրավեր է նետել Audisio-ին, թե ինչու պետք է մահապատժի ենթարկեն Պետաչչին։ Աուդիզիոն պատասխանեց, որ նա եղել է Մուսոլինիի խորհրդականը, ոգեշնչել է նրա քաղաքականությունը և «նույնքան պատասխանատու է, որքան նա»։ Ըստ Bellini delle Stelle-ի՝ նրանց մահապատժի ենթարկելու որոշման վերաբերյալ որևէ այլ քննարկում կամ ձևականություն չի եղել։

Bellini delle Stelle

Audisio-ն այլ հաշիվ է տվել։ Նա պնդեց, որ ապրիլի 28-ին Դոնգոյում «պատերազմական տրիբունալ» է հրավիրել, որում ներառված են Լամպրեդին, Բելլինի դելլե Ստելեն, Միքելե Մորետին և Լացզարոն՝ որպես նախագահ։ Տրիբունալը մահապատժի է դատապարտել Մուսոլինիին և Պետաչչիին։ Առաջարկվող մահապատիժներից ոչ մեկին առարկություններ չեն եղել։ Ավելի ուշ Ուրբանո Լազարոն հերքեց, որ նման տրիբունալ է հրավիրվել և ասաց.
 
Ես համոզված էի, որ Մուսոլինին արժանի է մահվան... բայց պետք է դատավարություն լիներ օրենքի համաձայն։ Շատ բարբարոսական էր։

1970-ականներին իր գրած գրքում Աուդիզիոն պնդում էր, որ ապրիլի 28-ին կուսակցական առաջնորդների Դոնգոյում կայացած հանդիպման ժամանակ Մուսոլինիին մահապատժի ենթարկելու որոշումը հանդիսանում էր դատարանի վավերական վճիռ՝ համաձայն CNLAI-ի դատարանների Սահմանադրության մասին որոշման 15-րդ հոդվածի:Այնուամենայնիվ, դատավորի կամ Commissario di Guerra-ի բացակայությունը (օրենքով պահանջվում է ներկա լինել) կասկածի տակ է դնում այս պնդումը:

Հետագա իրադարձություններ 
Նրա դիկտատուրայի ժամանակ Մուսոլինիի մարմնի ներկայացումները Կաղապար:Mdash Օրինակ՝ նրա ֆիզիկական աշխատանքով զբաղվող նկարները կամ մերկ կրծքավանդակը կամ կիսամերկԿաղապար:Mdash-ը ֆաշիստական քարոզչության կենտրոնական մաս էին կազմում։ Նրա մարմինը մահից հետո մնաց հզոր խորհրդանիշ, ինչը պատճառ դարձավ, որ այն կամ հարգվի կողմնակիցների կողմից, կամ հակառակորդների կողմից արհամարհանքով ու անհարգալից վերաբերմունքի արժանանա և ավելի լայն քաղաքական նշանակություն ստանձնի։

Piazzale Loreto 

Ապրիլի 28-ի երեկոյան Մուսոլինիի, Պետաչչիի և մահապատժի ենթարկված մյուս ֆաշիստների մարմինները բարձվեցին ֆուրգոն և տեղափոխվեցին հարավ՝ Միլան։ Ապրիլի 29-ի վաղ ժամերին քաղաք ժամանելուն պես նրանց գցեցին գետնին Piazzale Loreto-ում, ծայրամասային հրապարակում՝ գլխավոր երկաթուղային կայարանի մոտ։ Տեղի ընտրությունը միտումնավոր է եղել. 1944-ի օգոստոսին այնտեղ գնդակահարվել էին 15 պարտիզաններ՝ ի պատասխան պարտիզանների հարձակումների և դաշնակիցների ռմբակոծությունների, և նրանց մարմիններն այնուհետև թողնվել էին հանրային ցուցադրության մեջ։ Նշվում է, որ այն ժամանակ Մուսոլինին նշել է, որ «Պիացալե Լորետոյի արյան համար մենք թանկ ենք վճարելու»։

Նրանց մարմինները մնացել էին կույտի մեջ, և առավոտյան ժամը 9։00-ին զգալի բազմություն էր հավաքվել։ Դիակների վրա բանջարեղեն են նետել, թքել, միզել, կրակել և ոտքերով հարվածել։ Մուսոլինիի դեմքն այլանդակվել է ծեծից. Առավոտյան դաշնակից ուժերը սկսեցին ժամանել քաղաք, և ամերիկացի ականատեսը ամբոխը նկարագրեց որպես «չար, այլասերված, անվերահսկելի»։ Որոշ ժամանակ անց մարմինները ոտքերով կախել են «Ստանդարտ Օյլ»-ի կիսակառույց սպասարկման կայանի մետաղական գավազանի շրջանակից։ Կախվելու այս եղանակը կիրառվել է հյուսիսային Իտալիայում միջնադարյան ժամանակներից՝ շեշտելու կախաղանի «անարգը»։ Սակայն Մուսոլինիին և մյուսներին այս կերպ կախաղան հանելու մեջ ներգրավվածների պատճառն այն էր, որ դիակները պաշտպանեն ամբոխից։ Կատարվածի ֆիլմի կադրերը կարծես հաստատում են, որ դա այդպես է։

Դիահերձարան և դիահերձում 

Ժամը 14:00-ի սահմաններում ապրիլի 29-ին վերջերս ժամանած ամերիկյան ռազմական իշխանությունները հրամայեցին դիակները իջեցնել և հանձնել քաղաքային դիահերձարան՝ դիահերձումների համար։ Ամերիկյան բանակի օպերատորը հրապարակման համար լուսանկարել է դիերը, այդ թվում՝ Մուսոլինիի և Պետաչչիի լուսանկարները, որոնք դիրքավորվել են մակաբր դիրքով, ասես նրանք ձեռք-ձեռքի տված լինեն։

Ապրիլի 30-ին Միլանի իրավական բժշկության ինստիտուտում Մուսոլինիի դիահերձումն իրականացվեց։ Հետագա հաղորդման մեկ վարկածում նշվում էր, որ նրա վրա կրակել են ինը փամփուշտով, իսկ մեկ այլ տարբերակում նշվում էր յոթ փամփուշտ։ Մահվան պատճառ է հանդիսացել սրտի մոտ 4 փամփուշտ։ Փամփուշտների տրամաչափերը չեն հայտնաբերվել։ Մուսոլինիի ուղեղի նմուշներ են վերցվել և ուղարկվել ԱՄՆ՝ անալիզի համար։ Նպատակն էր ապացուցել այն վարկածը, որ սիֆիլիսը խելագարություն է առաջացրել նրա մոտ, բայց վերլուծությունից ոչինչ չստացվեց. Նրա մարմնի վրա նույնպես սիֆիլիսի հետքեր չեն հայտնաբերվել։ Փետաչիի դիահերձումը չի իրականացվել։

Ազդեցություն Հիտլերի վրա 

Ապրիլի 29-ի ցերեկը Ադոլֆ Հիտլերն իմացավ Մուսոլինիի մահապատժի մասին, թեև հայտնի չէ, թե որքան մանրամասներ են նրան փոխանցվել։ Նույն օրը Հիտլերն իր «Վերջին Կտակարանում» արձանագրեց, որ նա մտադիր էր ընտրել մահը, այլ ոչ թե «ընկնել թշնամիների ձեռքը» և զանգվածների ձեռքը և դառնալ «հրեաների կողմից կազմակերպված ներկայացման մի  մաս»։ Հաջորդ օրը Հիտլերն ինքնասպան եղավ Բեռլինում՝ քաղաքը Կարմիր բանակի ձեռքն անցնելուց քիչ առաջ։ Հիտլերի նախնական ցուցումների համաձայն՝ նրա մարմինն անմիջապես այրել են բենզինով, գրեթե մնացորդներ չթողնելով։

Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ Մուսոլինիի հետ կատարվածը գործոն է եղել Հիտլերի՝ ինքնասպանության և նրա մարմինն այրելու որոշման մեջ։ Ալան Բալոքն ասաց, որ Մուսոլինիի ճակատագրի մասին լուրերը, ենթադրաբար, մեծացրել են Հիտլերի՝ գերությունից խուսափելու վճռականությունը, և Ուիլյամ Լ. Շիրերը կարծում էր, որ Մուսոլինիի մահվան հետ կապված իրադարձությունների իմացությունը կարող էր ամրապնդել Հիտլերի վճռականությունը չվտանգել, որ իր անկումը վերածվի հանրային նվաստացման։ Այնուամենայնիվ, Հյու Թրևոր-Ռոպերը կարծում էր, որ դա անհավանական է, քանի որ քիչ հավանական է, որ մանրամասները տեղեկացված լինեին Հիտլերին և, ամեն դեպքում, նա արդեն որոշել էր իր գործողությունների ընթացքը։ Յան Քերշոուն նշում է, որ թեև անորոշ է, թե արդյոք Հիտլերին հայտնել են Մուսոլինիի մահվան մանրամասները.

Դիակի հափշտակում և գողություն 
Նրա մահից և նրա դիակը Միլանում ցուցադրելուց հետո Մուսոլինին թաղվել է քաղաքի հյուսիսում գտնվող Մուսոկոյի գերեզմանատան անշառ գերեզմանում։ 1946թ.-ի Զատիկի կիրակի օրը Մուսոլինիի մարմինը հայտնաբերել և փորել են երիտասարդ ֆաշիստ Դոմենիկո Լեցիսին և երկու ընկերները։ Տասնվեց շաբաթվա ընթացքում այն տեղից տեղ տեղափոխվեց։ Թաքստոցները ներառում էին վիլլա, վանք և մենաստան։ Ի վերջո, օգոստոսին դիակը (որոնց ոտքը բացակայում էր) հայտնաբերվեց Միլանից ոչ հեռու գտնվող Certosa di Pavia վանքում։ Երկու ֆրանցիսկյան վանականներ մեղադրվել են Լեքչիսիին դիակը թաքցնելու հարցում օգնելու մեջ։

Այնուհետև իշխանությունները կազմակերպեցին, որ մարմինը թաքցնեն Սերո Մաջիորե փոքրիկ քաղաքում գտնվող Կապուչինների մենաստանում, որտեղ այն մնաց հաջորդ տասնմեկ տարիները։ Դիակի գտնվելու վայրը գաղտնի էր պահվում նույնիսկ Մուսոլինիի ընտանիքից։ Այս պաշտոնը մնաց մինչև 1957 թվականի մայիսը, երբ նորանշանակ վարչապետ Ադոնե Զոլին համաձայնեց Մուսոլինիին կրկին հուղարկավորել իր ծննդավայրում՝ Պրեդապիոյում, Ռոմանիա։ Զոլին, ով նույնպես եկել էր Պրեդապիոյից և ճանաչում էր Մուսոլինիի այրուն՝ Ռաքելին, կախված էր ծայրահեղ աջից՝ նրան խորհրդարանում աջակցելու համար։ Սա ներառում էր անձամբ Լեչիսին, ով այժմ նեոֆաշիստական կուսակցության պատգամավոր էր։

Դամբարան և մահվան տարելիցը 

Կրկին թաղումը Պրեդապիոյում գտնվող Մուսոլինիների ընտանիքի դամբարանում իրականացվել է 1957 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, ներկա գտնվող կողմնակիցները ֆաշիստական ողջույններ են տվել։ Մուսոլինիին հողին հանձնեցին մեծ քարե սարկոֆագում։ Դամբարանը զարդարված է ֆաշիստական խորհրդանիշներով և պարունակում է Մուսոլինիի մարմարե մեծ գլուխը։ Գերեզմանի դիմաց գրանցամատյան է, որտեղ այցելուները հարգանքի տուրք են մատուցում ստորագրելու համար։ Դամբարանը դարձել է նեոֆաշիստական ուխտատեղի։ Գերեզմանի գրանցամատյանում ստորագրող թվերը տատանվում են օրական տասնյակից մինչև հարյուրավոր, ընդ որում հազարավորները ստորագրում են որոշակի տարեդարձերի. Մնացած գրեթե բոլոր մեկնաբանությունները աջակցում են Մուսոլինիին։

Ապրիլի 28-ին Մուսոլինիի մահվան տարելիցը դարձավ այն երեք օրերից մեկը, որոնք նեոֆաշիստների կողմնակիցները նշում են խոշոր հանրահավաքներով։ Predappio-ում երթ է տեղի ունենում քաղաքի կենտրոնի և գերեզմանատան միջև։ Միջոցառումը սովորաբար գրավում է հազարավոր աջակիցներ և ներառում է ելույթներ, երգեր և ֆաշիստական ողջույններ հնչեցնող մարդիկ։

Հետպատերազմյան հակասություններ 
Իտալիայից դուրս Audisio-ի վարկածը, թե ինչպես է Մուսոլինին մահապատժի ենթարկվել, հիմնականում ընդունվել է և հակասական չէ։ Այնուամենայնիվ, Իտալիայի ներսում այս թեման լայնածավալ քննարկումների և վեճի առարկա է եղել 1940-ականների վերջից մինչև այսօր, և մի շարք տեսություններ, թե ինչպես է Մուսոլինին մահացել, շատացել են։  Առնվազն 12 տարբեր անձինք տարբեր ժամանակներում բացահայտվել են որպես կրակոցներ իրականացնող պատասխանատուներ։  Համեմատություններ են արվել Ջոն Քենեդու սպանության դավադրության տեսությունների հետ, և այն նկարագրվել է որպես այդ շահարկումների իտալական համարժեքը։

Audisio-ի տարբերակի ընդունում 
Մինչև 1947 թվականը Աուդիզիոյի մասնակցությունը գաղտնի էր պահվում, և իրադարձությունների ամենավաղ նկարագրություններում (1945 թվականի վերջին Կոմունիստական կուսակցության L'Unità թերթի հոդվածների շարքում) կրակոցներ իրականացնող անձը հիշատակվում էր միայն որպես «Կոլոնելլո»։ Վալերիո».

Audisio-ն առաջին անգամ անվանվել է Il Tempo թերթի հոդվածների շարքում 1947 թվականի մարտին, և Կոմունիստական կուսակցությունը հետագայում հաստատել է Audisio-ի ներգրավվածությունը։ Ինքը՝ Աուդիզիոն, հրապարակավ չխոսեց այդ մասին, մինչև որ նույն ամսվա վերջին L'Unità-ում իր էջը հրապարակեց հինգ հոդվածներից բաղկացած իր հաշիվը (և կրկնեց մի գրքում, որը հետագայում գրեց Audisio-ն, որը լույս տեսավ 1975 թվականին՝ նրա մահից երկու տարի անց)։ Հրատարակվեցին նաև պատմվածքի այլ տարբերակներ, այդ թվում՝ 1960-ականներին երկու գիրք, որոնք ներկայացնում էին պատմվածքի «դասական» պատմությունը. «Դոնգո, լավ դի Մուսոլինի»՝ Լազարոյի և Բելլինի դելլե Ստելլեի և «Le ultime 95 ore di Mussolini»՝ Ֆրանկո Բանդինիի կողմից։ 

Շատ չանցած նշվեց, որ կան հակասություններ Audisio-ի՝ L'Unità-ում հրապարակված բնօրինակ պատմության, նրա տրամադրած հետագա տարբերակների և այլոց կողմից ներկայացված իրադարձությունների տարբերակների միջև։ Թեև նրա պատմությունը, ամենայն հավանականությամբ, հիմնված է փաստերի վրա, այն, անշուշտ, զարդարված էր։ Անհամապատասխանությունները և ակնհայտ չափազանցությունները, զուգորդված այն համոզմունքի հետ, որ Կոմունիստական ​​կուսակցությունն ընտրել է նրան՝ պատասխանատվություն ստանձնելու իրենց քաղաքական նպատակների համար, Իտալիայում որոշներին ստիպեցին հավատալ, որ նրա պատմությունը ամբողջությամբ կամ մեծ մասամբ իրականությանը չի համապատասխանում։

1996 թվականին L'Unità-ում հայտնվեց նախկինում չհրապարակված անձնական հաշիվը, որը գրվել էր 1972 թվականին Ալդո Լամպրեդիի կողմից Կոմունիստական ​​կուսակցության արխիվների համար։ Դրանում Լամպրեդին հաստատել է Audisio-ի պատմության հիմնական փաստերը, բայց առանց զարդարանքների։ Լամպրեդին, անկասկած, ականատես էր, և քանի որ նա պատրաստել էր իր պատմությունը կոմունիստական ​​կուսակցության մասնավոր գրառումների համար, և ոչ թե հրապարակման, հասկացվեց, որ նա այլ շարժառիթ չուներ, քան ճշմարտությունն ասելը։ Ավելին, նա վստահելի և վստահելի լինելու համբավ ուներ. Նա նաև հայտնի էր, որ նա անձամբ չէր սիրում Audisio-ին։ Այս բոլոր պատճառներով նշանակալի էր համարվում այն, որ նա հիմնականում հաստատեց Aud"it sweeps away all the bad novels constructed over 50 years on the end of the Duce of fascism .... There was no possibility that the many ridiculous versions put about in these years were true...The truth is now unmistakably clear".ed Audisio's account. After Lampredi's account was published, most, but not all, commentators were convinced of its veracity. The historian Giorgio Bocca commented:

Lazzaro-ի պահանջները 

I1993 թվականի իր «Դոնգո. կեսդարյա սուտ» գրքում կուսակցական առաջնորդ Ուրբանո Լազարոն կրկնեց այն պնդումը, որն ավելի վաղ արել էր, որ Լուիջի Լոնգոն և ոչ Աուդիսիոն «Կոլոնելլո Վալերիոն» է։ Նա նաև պնդեց, որ Մուսոլինին անզգուշաբար վիրավորվել է այն ժամանակ, երբ Պետաչին փորձել է խլել պարտիզաններից մեկի ատրճանակը, ով սպանել է Պետաչչին և Միքելե Մորետին, այնուհետև կրակել է Մուսոլինիի վրա։

«Բրիտանական վարկածը» 
Մի քանի պնդումներ են եղել, որ Մեծ Բրիտանիայի պատերազմի ժամանակ գաղտնի գործողությունների ստորաբաժանումը՝ Հատուկ գործողությունների գործադիրը (SOE), պատասխանատու է Մուսոլինիի մահվան համար, և որ դա կարող է նույնիսկ պատվիրված լինել Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ Ուինսթոն Չերչիլի կողմից։ Ենթադրաբար, դա «գաղտնի պայմանագրերի» և երկու տղամարդկանց միջև փոխզիջումային նամակագրության «ծածկման» մի մասն էր, որը Մուսոլինին կրում էր, երբ նա գերի էր ընկել պարտիզանների կողմից։ Ասվում է, որ նամակագրությունը ներառում էր Չերչիլի կողմից խաղաղության և տարածքային զիջումների առաջարկներ՝ Մուսոլինին Հիտլերին համոզելու դիմաց միանալ արևմտյան դաշնակիցներին Խորհրդային Միության դեմ դաշինքով։ Այս տեսության կողմնակիցներն են եղել այնպիսի պատմաբաններ, ինչպիսիք են Ռենցո Դե Ֆելիսեն և Պիեռ Միլզան և լրագրողներ, այդ թվում՝ Փիթեր Թոմփկինսը և Լուչիանո Գարիբալդին (այն); սակայն, տեսությունը շատերի կողմից հերքվել է։

1994 թվականին Բրունո Լոնատին՝ նախկին կուսակցական առաջնորդը, հրատարակեց մի գիրք, որտեղ նա պնդում էր, որ ինքը կրակել է Մուսոլինիի վրա, և իր առաքելության ժամանակ նրան ուղեկցում էր բրիտանական բանակի «Ջոն» կոչվող սպա, ով կրակել էր Պետաչչիի վրա։ Լրագրող Փիթեր Թոմփկինսը պնդում էր, որ հաստատել է, որ «Ջոն» Ռոբերտ Մակկարոնեն է, բրիտանական SOE գործակալ, ով ուներ սիցիլիական ծագում։ Ըստ Լոնատիի, նա և «Ջոնը» ապրիլի 28-ի առավոտյան գնացել են Դե Մարիա ֆերմա և սպանել Մուսոլինիին և Պետաչչիին մոտ 11:00-ին: 2004 թվականին իտալական պետական RAI հեռուստաալիքը հեռարձակել է վավերագրական ֆիլմ, որը համատեղ արտադրել է։ Թոմփկինսի կողմից, որում առաջ է քաշվել տեսությունը։ Լոնաթին հարցազրույց է վերցրել վավերագրական ֆիլմի համար և պնդել, որ երբ նա ժամանել է ֆերմա.
Պետաչին նստած էր մահճակալին, իսկ Մուսոլինին կանգնած էր։ «Ջոնն» ինձ դուրս տարավ և ասաց, որ իր հրամանն էր վերացնել երկուսին էլ, քանի որ Փետաչին շատ բաներ գիտեր։ Ես ասացի, որ չեմ կարող կրակել Փետաչչիի վրա, ուստի Ջոնն ասաց, որ ինքը կկրակի նրա վրա, միևնույն ժամանակ հստակ հասկացնելով, որ Մուսոլինին, այնուամենայնիվ, պետք է սպանվեր իտալացու կողմից։

Նրանց դուրս են բերել տնից և մոտակա գծի անկյունում կանգնեցրել ցանկապատի մոտ և կրակել։ Վավերագրական ֆիլմը ներառում էր հարցազրույց Դորինա Մացոլայի հետ, ով ասում էր, որ իր մայրը տեսել է կրակոցները։ Նա նաև ասաց, որ ինքը լսել է կրակոցները և «նայել է ժամացույցին, գրեթե 11-ն է»։ Վավերագրական ֆիլմը շարունակեց պնդել, որ ավելի ուշ Վիլլա Բելմոնտեում տեղի ունեցած կրակոցները հետագայում բեմադրվել են որպես «ծածկույթի» մի մաս։

Տեսությունը քննադատության է ենթարկվել որևէ լուրջ ապացույց չունենալու համար, մասնավորապես՝ Չերչիլի հետ նամակագրության առկայության վերաբերյալ։ Մեկնաբանելով RAI հեռուստատեսային վավերագրական ֆիլմը 2004 թվականին, Քրիստոֆեր Վուդսը, SOE-ի պաշտոնական պատմության հետազոտող, հերքեց այս պնդումները՝ ասելով, որ «դա պարզապես դավադրություն ստեղծելու սեր է»։

Այլ «ավելի վաղ մահվան» տեսություններ 

Ոմանք, ներառյալ ֆաշիստ լրագրող Ջորջիո Պիզանոն, պնդում են, որ Մուսոլինին և Պետաչին գնդակահարվել են ավելի վաղ օրը Դե Մարիա ֆերմայի մոտ, և որ Ջուլինո դե Մեցեգրայում մահապատիժը բեմադրվել է դիակներով։

Այլ վարկածներ 
Հրապարակվել են այլ տեսություններ, ներառյալ պնդումները, որ ոչ միայն Լուիջի Լոնգոն՝ հետագայում հետպատերազմյան Իտալիայի Կոմունիստական կուսակցության առաջնորդը, այլև Իտալիայի ապագա նախագահ Սանդրո Պերտինին, իրականացրել է կրակոցները։ Մյուսները պնդում են, որ Մուսոլինին (կամ Մուսոլինին և Պետաչին միասին) ինքնասպանություն է գործել ցիանիդային պարկուճներով։

Տես նաև
"The Killers of Mussolini" (1959)
Last Days of Mussolini (1974)

Նշումներ

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Գրքեր

Թերթերի հոդվածներ, ամսագրեր և կայքեր 

:
;
;
;
;
;
;
;
;
;

1945 մահեր
1945 Իտալիայում