Ամերիկայի անգլիական գաղութացում

Ամերիկայի անգլիական գաղութացում, (), Հյուսիսային Ամերիկայի բնակեցումը Անգլիայից (1707 թվականից՝ Մեծ Բրիտանիայից, այնուհետև՝ 1801 թվականից՝ Միացյալ Թագավորությունից)։

Առաջին փորձեր 
Հյուսիսային Ամերիկայի անգլիական գաղութացման գաղափարախոսը հայտնի քահանա Գակլյուտն էր։ 1585 և 1587 թվականներին սըր Ուոլթեր Ռեյլին, Անգլիայի թագուհի Եղիսաբեթ I-ի հրամանով, Հյուսիսային Ամերիկայում մշտական բնակություն հաստատելու երկու փորձ է կատարել։ Հետախուզական արշավախումբը ամերիկյան ափ է հասել 1584 թվականին և բաց ափը անվանել է «Վիրջինիա» ( - «կույս»)՝ ի պատիվ կույս թագուհի Եղիսաբեթ I-ի, որը երբեք չի ամուսնացել։ Վիրջինիայի ափերի մոտ գտնվող Ռոանոկ կղզում հիմնադրված առաջին գաղութը կործանման եզրին էր հայտնվել բնիկ ամերիկյան արշավանքների և պաշարների պակասի պատճառով և տարհանվել էր սըր Ֆրենսիս Դրեյքի կողմից 1587 թվականի ապրիլին։ Նույն թվականի հուլիսին կղզում վայրէջք է կատարել գաղութարարների երկրորդ արշավախումբը՝ 117 մարդ։ Նախատեսվում էր, որ 1588 թվականի գարնանը սարքավորումներ և սնունդ տեղափոխող նավերը պետք է ժամանեին գաղութ։ Այնուամենայնիվ, Իսպանիայի հետ պատերազմի պատճառով մատակարարման արշավախումբը հետաձգվել է գրեթե մեկուկես տարով։ Երբ այն ժամանել է, գաղութարարների բոլոր շինությունները անձեռնմխելի են եղել, սակայն մարդկանց հետքեր, բացառությամբ մեկ մարդու մնացորդների, չեն հայտնաբերվել։ Գաղութարարների ճշգրիտ ճակատագիրը մինչ օրս չի հաստատվել։

17-րդ դարի սկզբին գործի է դրվել մասնավոր կապիտալը։ 1605 թվականին միանգամից երկու բաժնետիրական ընկերություններ թագավոր Ջեյմս I-ից լիցենզիաներ են ստացել Վիրջինիայում գաղութներ հիմնելու համար։ Պետք է հիշել, որ այդ ժամանակ «Վիրջինիա» տերմինը վերաբերում էր Հյուսիսային Ամերիկա մայրցամաքի ողջ տարածքին։ Ընկերություններից առաջինը՝ «Լոնդոնի Վիրջինյան ընկերությունը», իրավունքներ է ստացել հարավային մասի նկատմամբ, երկրորդը՝ «Պլիմութ ընկերությունը»՝ մայրցամաքի հյուսիսային մասի նկատմամբ։ Չնայած այն հանգամանքին, որ պաշտոնապես երկու ընկերություններն էլ հիմնական նպատակ էին հռչակում քրիստոնեության տարածումը, ստացված լիցենզիան նրանց իրավունք էր տալիս «ամեն կերպ որոնել և արդյունահանել ոսկի, արծաթ և պղինձ»։

1606 թվականի դեկտեմբերի 20-ին գաղութարարները նավարկել են երեք նավերով և ծանր, գրեթե հինգ ամիս տևած նավարկությունից հետո, որի ընթացքում մի քանի տասնյակ մարդիկ են մահացել սովից և հիվանդություններից, 1607 թվականի մայիսին հասել են Չեսապիկ ծովածոց։ Հաջորդ ամսվա ընթացքում նրանք կառուցել են փայտե ամրոց, որը թագավորի անունով կոչվում էր «Ֆորտ Ջեյմս»։ Ավելի ուշ բերդը վերանվանվել է «Ջեյմսթաուն» և համարվում է Ամերիկայի առաջին բրիտանական մշտական բնակավայրը։

ԱՄՆ-ի պաշտոնական պատմագրությունը Ջեյմսթաունը համարում է երկրի բնօրրանը, բնակավայրի և նրա առաջնորդի՝ կապիտան Ջոն Սմիթի պատմությունը լուսաբանվում է բազմաթիվ լուրջ ուսումնասիրություններում և գեղարվեստական ստեղծագործություններում։ Վերջիններս, որպես կանոն, իդեալականացնում են քաղաքի պատմությունը և այն բնակեցնող ռահվիրաներին (օրինակ՝ հանրաճանաչ մուլտֆիլմ Պոկահոնտաս)։ Իրականում գաղութի առաջին տարիները չափազանց դժվար էին՝ 1609-1610 թվականների սոված ձմռանը։ 500 գաղութարարներից գոյատևել է ոչ ավելի, քան 60 մարդ, և, ըստ որոշ ապացույցների, սովից փրկվելու համար նրանք ստիպված են եղել դիմել մարդակերության:
Հետագա տարիներին, երբ ֆիզիկական գոյատևման հարցն այլևս այդքան սուր չէր, երկու կարևորագույն խնդիրները բնիկ բնակչության հետ լարված հարաբերություններն էին և գաղութի գոյության տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Ի հիասթափություն «Լոնդոնյան ընկերության» բաժնետերերի՝ գաղութարարները ոչ ոսկի, ոչ արծաթ չեն գտել, իսկ արտահանման համար արտադրված հիմնական ապրանքը նավի փայտն էր։ Չնայած այն հանգամանքին, որ այս ապրանքը որոշակի պահանջարկ ուներ մայրաքաղաքում, որը սպառում էր իր անտառները, շահույթը, ինչպես տնտեսական գործունեության այլ փորձերից, նվազագույն էր։

Դա փոխվել է 1612 թվականին, երբ ֆերմեր և հողատեր Ջոն Ռոլֆին հաջողվել է խաչավորել բնիկ հնդկացիների աճեցված ծխախոտի տեսակը Բերմուդայից ներմուծված սորտերի հետ։ Արդյունքում ստացված հիբրիդները լավ հարմարեցված էին Վիրջինիայի կլիմային և միևնույն ժամանակ համապատասխանում էին անգլիացի սպառողների նախասիրություններին։ Գաղութը ձեռք է բերել հուսալի եկամտի աղբյուր և երկար տարիներ ծխախոտը դարձել է Վիրջինիայի տնտեսության և արտահանման հիմքը, իսկ «Վիրջինիայի ծխախոտ», «Վիրջինիայի խառնուրդ» բառակապակցությունները մինչ օրս օգտագործվում են որպես ծխախոտային արտադրանքի բնութագրեր։ Հինգ տարի անց ծխախոտի արտահանումը կազմել է 20,000 ֆունտ, ևս մեկ տարի անց այն կրկնապատկվել է, իսկ 1629 թվականին հասել է 500,000 ֆունտի։ Ջոն Ռոլֆը գաղութին մեկ այլ ծառայություն մատուցեց. 1614 թվականին նրան հաջողվեց խաղաղության բանակցություններ վարել տեղի բնիկ ամերիկացի առաջնորդի հետ։ Խաղաղության պայմանագիրը կնքվեց Ռոլֆի և առաջնորդի դստեր՝ Պոկահոնտասի միջև ամուսնությամբ։

1619 թվականին տեղի ունեցան երկու իրադարձություններ, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել Միացյալ Նահանգների ողջ հետագա պատմության վրա։ Այդ տարի նահանգապետ Ջորջ Յարդլին որոշում է կայացրել իշխանության մի մասը փոխանցել Բուրգերների պալատին՝ այդպիսով հիմնելով նոր աշխարհում առաջին ընտրված օրենսդիր ժողովը։ Խորհրդի առաջին նիստը տեղի է ունեցել 1619 թվականի հուլիսի 30-ին։ Նույն թվականին գաղութարարները ձեռք են բերել անգոլական ծագում ունեցող աֆրիկացիների մի փոքր խումբ։ Չնայած նրանք պաշտոնապես ստրուկ չէին, բայց ունեին երկարատև պայմանագրեր՝ առանց դադարեցման իրավունքի։ Ընդունված է հաշվել Ամերիկայում ստրկության պատմությունը հենց այս իրադարձությունից սկսած։

1622 թվականին գաղութի բնակչության գրեթե մեկ քառորդին ոչնչացրել են ապստամբ հնդկացիները։ 1624 թվականին հետ է կանչվել «Լոնդոնյան ընկերության» լիցենզիան, որի գործերը անկում են ապրել, և այդ ժամանակվանից Վիրջինիան դարձել է թագավորական գաղութ։ Նահանգապետը նշանակում էր թագավորը, սակայն գաղութի խորհուրդը պահպանել է զգալի լիազորություններ։

Նոր Անգլիայի բնակեցում 

1620 թվականի սեպտեմբերին Մեյֆլաուեր նավը 102 կալվինիստ «պուրիտաններով» (ուխտավոր հայրեր) հասել են Մասաչուսեթսի ատլանտյան ափ։ Այս իրադարձությունը համարվում է անգլիացիների կողմից մայրցամաքի նպատակասլաց գաղութացման սկիզբը։ Նրանք պայմանագիր են կնքել, որը կոչվում էր «Մեյֆլաուեր»։ Այն արտացոլվել է ժողովրդավարության, ինքնակառավարման և քաղաքացիական ազատությունների մասին առաջին ամերիկյան գաղութարարների ներկայացման ամենատարածված ձևով։ Հետագայում նմանատիպ պայմանագրեր են կնքվել Կոնեկտիկուտի, Նյու Հեմփշիրի և Ռոդ Այլենդի գաղութարարների միջև։

1630 թվականից հետո Պլիմուտի գաղութում՝ առաջին Նոր Անգլիայի գաղութը, որը հետագայում դարձել է Մասաչուսեթսի ծոցի գաղութ, անգլիացի նոր պուրիտանական վերաբնակիչները հիմնել են առնվազն մեկ տասնյակ փոքր քաղաքներ։ 1630-1643 թվականների ներգաղթային ալիքը մոտ 20 հազար մարդ է բերել Նոր Անգլիա, առնվազն 45 հազար մարդ բնակություն է հաստատել ամերիկյան հարավի գաղութներում կամ Կենտրոնական Ամերիկայի կղզիներում։

Տասներեք գաղութներ 

1607 թվականին առաջին անգլիական Վիրջինիայի գաղութի հայտնվելուց հետո 75 տարվա ընթացքում առաջացել են ևս 12 գաղութներ՝ Նյու Հեմփշիր, Մասաչուսեթս, Ռոդ Այլենդ, Կոնեկտիկուտ, Նյու Յորք, Նյու Ջերսի, Փենսիլվանիա, Դելավեր, Մերիլենդ, Հյուսիսային Կարոլինա, Հարավային Կարոլինա և Ջորջիա, որոնց ընդհանուր մակերեսը կազմում է 878,681 կմ², ինչը կազմում է ԱՄՆ-ի ներկայիս տարածքի 10 %-ը։

Գաղութարարների առաջին սերունդն ուներ 7-8 երեխա յուրաքանչյուր միջին ընտանիքի համար, և մինչև 1660 թվականը այդ երեխաները մեծացել էին և ցանկանում էին ունենալ իրենց սեփական ֆերմաները։ Հյուսիսային Ամերիկայի առաջին գաղութարարները աչքի չէին ընկնում ոչ մեկ կրոնական համոզմունքներով, ոչ էլ հավասար սոցիալական կարգավիճակով։ Օրինակ՝ 1775 թվականից անմիջապես առաջ Փենսիլվանիայի բնակչության առնվազն մեկ երրորդը արդեն գերմանացիներ էին (լյութերականներ), մենոնիտներ և այլ կրոնական համոզմունքների և աղանդների ներկայացուցիչներ։ Անգլիական կաթոլիկները բնակություն հաստատեցին Մերիլենդում, ֆրանսիական հուգենոտները բնակություն հաստատեցին Հարավային Կարոլինայում։ Շվեդները բնակություն հաստատեցին Դելավեր քաղաքում, լեհ, գերմանացի և իտալացի արհեստավորները նախընտրեցին Վիրջինիան։ Նրանց թվում վարձու աշխատողներ էին հավաքագրվում ֆերմերների կողմից։ Գաղութարարները հաճախ անպաշտպան էին հնդկական արշավանքներից, որոնցից մեկը 1676 թվականին խթան հանդիսացավ Վիրջինիայի ապստամբության համար, որը հայտնի էր որպես Բեկոնի ապստամբություն։ Ապստամբությունն ավարտվեց անարդյունք՝ Բեկոնի մալարիայից անսպասելի մահից և նրա 14 ամենաակտիվ զինակիցների մահապատժից հետո։

17-րդ դարի կեսերից սկսած՝ Մեծ Բրիտանիան փորձում էր լիակատար վերահսկողություն հաստատել ամերիկյան գաղութների տնտեսական գործողությունների վրա՝ իրականացնելով մի սխեմա, որով բոլոր արդյունաբերական ապրանքները (մետաղական կոճակներից մինչև ձկնորսական նավեր) ներմուծվում էին գաղութներ մայրաքաղաքից՝ հումքի և գյուղատնտեսական ապրանքների դիմաց։ Այս սխեմայով անգլիացի ձեռնարկատերերը, ինչպես նաև անգլիական կառավարությունը, խիստ շահագրգռված չէին գաղութներում արդյունաբերության զարգացմամբ, ինչպես նաև գաղութների առևտրով որևէ մեկի հետ, բացի մայրաքաղաքից։

Միևնույն ժամանակ, ամերիկյան արդյունաբերությունը (հիմնականում հյուսիսային գաղութներում) զգալի հաջողությունների է հասել։ Հատկապես ամերիկացի արդյունաբերողները հաջողության հասան նավերի կառուցման գործում, ինչը թույլ տվեց արագորեն առևտուր հաստատել Արևմտյան Հնդկաստանի հետ և դրանով իսկ գտնել վաճառքի շուկա ներքին արտադրության համար։

Բրիտանական խորհրդարանն այդ հաջողություններն այնքան սպառնալից համարեց, որ 1750 թվականին օրենք ընդունեց, որն արգելում էր գաղութներում շարժակազմի ջրաղացներ և երկաթագործական արհեստանոցներ կառուցել։ Գաղութների արտաքին առևտուրը նույնպես ենթարկվում էր ճնշումների։ 1763 թվականին ընդունվեցին առաքման մասին օրենքներ, որոնք թույլ էին տալիս ապրանքներ ներմուծել և արտահանել ամերիկյան գաղութներից միայն բրիտանական նավերով։ Բացի այդ, գաղութների համար նախատեսված բոլոր ապրանքները պետք է առաքվեին Մեծ Բրիտանիայում՝ անկախ նրանից, թե որտեղից են дրանք տեղափոխվել։ Այսպիսով, մետրոպոլիան փորձեց գաղութների ամբողջ արտաքին առևտուրը դնել իր վերահսկողության տակ։ Եվ սա չհաշված այն ապրանքների բազմաթիվ տուրքերն ու հարկային վճարները, որոնք գաղութարարներն իրենց ձեռքով տուն էին բերում։

Անկախության պատերազմի նախադրյալներ 
18-րդ դարի երկրորդ կեսին ամերիկյան գաղութների բնակչությունը ավելի ու ավելի հստակ էր հանդես գալիս որպես մետրոպոլիայի հետ առճակատման մեջ գտնվող մարդկանց համայնք։ Դրանում նշանակալի դեր խաղաց գաղութային մամուլի զարգացումը։ Առաջին ամերիկյան թերթը հայտնվել է 1704 թվականի ապրիլին, իսկ 1765 թվականին դրանք արդեն 25-ն էին։ Կրակի վրա յուղ լցրեց զինանշանի մասին օրենքը, որը ծանր հարված հասցրեց ամերիկյան հրատարակիչներին։ Դժգոհություն էին ցուցաբերում նաև ամերիկացի արդյունաբերողներն ու առևտրականները, որոնք խիստ դժգոհ էին մետրոպոլիայի գաղութային քաղաքականությունից։ Գաղութների տարածքում անգլիական զորքերի ներկայությունը (այնտեղ մնաց յոթնամյա պատերազմից հետո) նույնպես դժգոհություն առաջացրեց գաղութարարների շրջանում։ Ավելի ու ավելի հաճախ էին հնչում անկախություն շնորհելու պահանջները։

Իրավիճակի լրջությունը զգալով՝ և Մեծ Բրիտանիան, և ամերիկյան բուրժուազիան լուծում էին փնտրում, որը կբավարարեր ինչպես մետրոպոլիայի, այնպես էլ գաղութների շահերը։ Այսպիսով, 1754 թվականին Բենջամին Ֆրանկլինի նախաձեռնությամբ առաջ քաշվեց հյուսիսամերիկյան գաղութների միություն ստեղծելու նախագիծ՝ սեփական կառավարությամբ, բայց բրիտանական թագավորի կողմից նշանակված նախագահի գլխավորությամբ։ Չնայած նախագիծը գաղութների լիակատար անկախություն չէր նախատեսում, այն ծայրաստիճան բացասական արձագանք առաջացրեց բրիտանական կառավարության կողմից։

Այս ամենը դարձավ ԱՄՆ Անկախության պատերազմի նախադրյալները։

Կանադա 

1497 թվականին Նյուֆաունդլենդ կղզու մի քանի արշավախմբեր, որոնք կապված էին Կաբոտների անունների հետ, սկսեցին Անգլիայի պահանջները ներկայիս Կանադայի տարածքի նկատմամբ։ 1610 թվականին հիմնադրվեց Նյուֆաունդլենդի գաղութը։

1763 թվականին Փարիզի պայմանագրով Նոր Ֆրանսիան անցավ Մեծ Բրիտանիայի տիրապետությանը և դարձավ Քվեբեկի նահանգ։ Բրիտանական գաղութներն էին նաև Ռուպերտի երկիրը (Հուդզոնի ծոցի շրջակայքը) և Էդուարդ արքայազնի կղզին։

Ֆլորիդա 
1763 թվականին Իսպանիան Ֆլորիդան հանձնեց Մեծ Բրիտանիային՝ Հավանայի վերահսկողության դիմաց, որը անգլիացիները գրավեցին Յոթնամյա պատերազմի ժամանակ։ Բրիտանացիները Ֆլորիդան բաժանեցին Արևելյան և Արևմտյան մասերի և զբաղվեցին վերաբնակիչների ներգրավմամբ։ Դրա համար վերաբնակիչներին հող և ֆինանսական աջակցություն են առաջարկել։

1767 թվականին Արևմտյան Ֆլորիդայի հյուսիսային սահմանը զգալիորեն տեղափոխվեց, այնպես որ Արևմտյան Ֆլորիդան ներառեց Ալաբամա և Միսիսիպի նահանգների ժամանակակից տարածքների մի մասը։

Միացյալ Նահանգների Անկախության պատերազմի ժամանակ Մեծ Բրիտանիան պահպանեց վերահսկողությունը Արևելյան Ֆլորիդայի նկատմամբ, բայց Իսպանիան կարողացավ գրավել Արևմտյան Ֆլորիդան՝ Անգլիայի հետ պատերազմի մեջ գտնվող Ֆրանսիայի հետ դաշինքի շնորհիվ։ Մեծ Բրիտանիայի և Իսպանիայի միջև 1783 թվականի Վերսալի հաշտության պայմանագրով ամբողջ Ֆլորիդան վերցվեց Իսպանիայից

Կարիբյան տարածաշրջանի կղզիներ 
Անգլիական առաջին գաղութները ի հայտ են եկել Բերմուդյան կղզիներում (1612 թվական), Սենթ Քիթս կղզիներում (1623 թվական) և Բարբադոս կղզիներում (1627 թվական) և այնուհետև օգտագործվեցին այլ կղզիներ գաղութացնելու համար։ 1655 թվականին իսպանական կայսրությունից խլված Ճամայկան հայտնվել է անգլիացիների վերահսկողության տակ։

Կենտրոնական Ամերիկա 
1630 թվականին անգլիացիների գործակալները հիմնել են «Պրովիդենս» ընկերությունը, որի նախագահն էր Ուորվիքի Կոմսը, իսկ քարտուղարը՝ Ջոն Պիմը, գրավել են Մոծակների ափի մոտ գտնվող երկու փոքր կղզիներ և ընկերական հարաբերություններ են հաստատել տեղացիների հետ։ 1655 թվականից մինչև 1850 թվականը Անգլիան, այնուհետև Մեծ Բրիտանիան, հավակնում էին պրոտեկտորատի միսկիտո հնդկացիների նկատմամբ, սակայն գաղութներ հիմնելու բազմաթիվ փորձերը քիչ հաջողություն են ունեցել, և Պրոտեկտորատը վիճարկել են Իսպանիան, Կենտրոնական Ամերիկայի հանրապետությունները և ԱՄՆ-ը։ ԱՄՆ-ի առարկությունները պայմանավորված էին այն մտավախություններով, որ Անգլիան առավելություն կստանա երկու օվկիանոսների միջև ջրանցքի կառուցման համար։ 1848 թվականին անգլիացիների աջակցությամբ միսկիտո հնդկացիների կողմից գրեյթաուն քաղաքի (այժմ կոչվում է Սան Խուան դել Նորտե) գրավումը մեծ իրարանցում է առաջացրել ԱՄՆ-ում և գրեթե հանգեցրել է պատերազմի։ Այնուամենայնիվ, 1850 թվականին Քլեյթոն-Բուլվեր պայմանագրի ստորագրմամբ երկու տերությունները պարտավորվել են չուժեղացնել, չգաղութացնել կամ չգերակշռել Կենտրոնական Ամերիկայի տարածքի որևէ մասում։ 1859 թվականին Մեծ Բրիտանիան Պրոտեկտորատը հանձնել է Հոնդուրասին։

Բելիզ գետի ափին առաջին անգլիական գաղութը առաջացել է 1638 թվականին։ 17-րդ դարի կեսերին ստեղծվել են անգլիական այլ բնակավայրեր։ Հետագայում բրիտանացի վերաբնակիչները զբաղվել են կամպեշի փայտի մշակմամբ, որից արդյունահանվում էր գործվածքների համար ներկանյութերի արտադրության մեջ օգտագործվող նյութը և մեծ նշանակություն ուներ Եվրոպայում բրդագործության արդյունաբերության համար։

Հարավային Ամերիկա 
1803 թվականին Բրիտանիան գրավել է Գվիանայի հոլանդական բնակավայրերը, իսկ 1814 թվականին Վիեննայի պայմանագրով պաշտոնապես ստացել է այն հողերը, որոնք 1831 թվականին միավորված էին Բրիտանական Գվիանա անունով։

1765 թվականի հունվարին բրիտանացի կապիտան Ջոն Բայրոնը ուսումնասիրել է Սաունդերս կղզին Ֆոլկլենդյան կղզիների արշիպելագի արևելյան ծայրում և հայտարարել, որ այն միանում է Մեծ Բրիտանիային։ Նավապետ Բայրոնը Սոնդերսում գտնվող ծովածոցը անվանել է Պորտ Էգմոնտ։ Այստեղ 1766 թվականին կապիտան Մակբրայդը հիմնել է անգլիական բնակավայր։ Նույն թվականին Իսպանիան Բուգենվիլից ձեռք է բերել Ֆոլկլենդյան ֆրանսիական ունեցվածքը և 1767 թվականին այստեղ ամրապնդելով իր իշխանությունը՝ նշանակել է նահանգապետ։ 1770 թվականին իսպանացիները հարձակվել են Պորտ Էգմոնտի վրա և բրիտանացիներին վտարել կղզուց։ Դա հանգեցրել է այն բանին, որ երկու երկրները հայտնվել են պատերազմի եզրին, սակայն ավելի ուշ կնքված հաշտության պայմանագիրը բրիտանացիներին թույլ է տվել 1771 թվականին վերադառնալ Պորտ Էգմոնտ, ընդ որում ոչ Իսպանիան, ոչ էլ Մեծ Բրիտանիան չեն հրաժարվել կղզիների նկատմամբ իրենց պահանջներից։ 1774 թվականին ԱՄՆ-ի մոտալուտ անկախության պատերազմի նախաշեմին Մեծ Բրիտանիան միակողմանիորեն լքել է իր արտերկրյա տիրույթներից շատերը, ներառյալ Պորտ Էգմոնտը։ 1776 թվականին թողնելով Ֆոլկլենդները՝ բրիտանացիներն այստեղ թողել են ցուցանակ այս տարածքի նկատմամբ իրենց իրավունքները հաստատելու համար։ 1776-1811 թվականներին կղզիներում պահպանվում էր իսպանական բնակավայրը, որը կառավարվում էր Բուենոս Այրեսից՝ որպես Ռիո դե Լա Պլատայի փոխարքայության մաս։ 1811 թվականին իսպանացիները լքել են կղզիները՝ այստեղ թողնելով նաև ցուցանակ՝ որպես իրենց իրավունքների ապացույց։ 1816 թվականին անկախության հռչակումից հետո Արգենտինան Ֆոլկլենդյան կղզիները հայտարարել է իրենցը։ 1833 թվականի հունվարին բրիտանացիները կրկին վայրէջք են կատարել Ֆոլկլենդներում և ծանուցել Արգենտինայի իշխանություններին կղզիներում իրենց իշխանությունը վերականգնելու մտադրության մասին։

Ծանոթագրություններ 

Անգլիայի պատմություն
Բրիտանական կայսրություն
13 գաղութների պատմություն
Հյուսիսային Ամերիկայի պատմություն
Ամերիկայի պատմություն
Անգլիայի թագավորություն
Գաղութատիրություն
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ