Արդյունաբերացում

Արդյունաբերացում կամ ինդուստրացում  (), զարգացման ավանդական փուլից արդյունաբերական փուլին արագացված սոցիալ-տնտեսական անցման գործընթացը՝ տնտեսության մեջ արդյունաբերական արտադրության գերակշռությամբ։ Այս գործընթացը կապված է նոր տեխնոլոգիաների զարգացման հետ, հատկապես այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են էներգետիկան և մետալուրգիան։ Ինդուստրացման ընթացքում հասարակությունը նույնպես ենթարկվում է որոշակի փոփոխությունների, փոխվում է նրա աշխարհայացքը։ Աշխատանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքը՝ զուգորդված նոր տեխնոլոգիաների և գիտական ​​հայտնագործությունների հնարավորինս արագ կիրառման ցանկության հետ, նույնպես նպաստում է արտադրության և բնակչության եկամուտների արագացված աճին։ Արդյունքում ձևավորվում է բոլոր տեսակի ապրանքների և ծառայությունների ավելի լայն, ի վերջո, համաշխարհային շուկա, որն իր հերթին խթանում է ներդրումները և հետագա տնտեսական աճը։

Արդյունաբերացումը խոշոր, տեխնիկապես զարգացած արդյունաբերության ստեղծումն է, տնտեսության մեջ արդյունաբերության մասնաբաժնի զգալի աճը։

Տարբեր երկրներում արդյունաբերացման ժամկետներն ու տեմպերը կարող են տարբեր լինել։ Առաջին երկիրը, որտեղ տեղի ունեցավ արդյունաբերական հեղափոխությունը, Մեծ Բրիտանիան էր (19-րդ դարի կեսերին)։ Ֆրանսիան արդյունաբերական դարձավ 1920-ականների սկզբին։ Ռուսական կայսրությունում ինդուստրացումը սկսվել է 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը։ 20-րդ դարի վերջում տնտեսապես ամենահաջողակ տարածաշրջաններից մեկը Արևելյան Ասիան էր, հատկապես Հոնկոնգը։

ԽՍՀՄ-ում 1930-ականներին ինդուստրացման իրականացումը ենթադրում էր երկրի տնտեսության հետամնացության վերացում զարգացած երկրների համեմատ համեմատաբար կարճ ժամանակահատվածում՝ ծանր արդյունաբերության գերակշռող նյութական և մարդկային ռեսուրսների զգալի լարման հաշվին։

Նկարագրություն 
Ըստ ընդունված դասակարգման՝ տնտեսությունը բաղկացած է արտադրության առաջնային հատվածից (գյուղատնտեսություն, օգտակար հանածոների արդյունահանում), առաջնային հատվածից ստացված հումքի վերամշակման երկրորդական հատվածից և երրորդային հատվածից կամ սպասարկման հատվածից։ Արդյունաբերականացման գործընթացը բաղկացած է երկրորդական հատվածի ընդլայնումից, որը որը սկսում է գերիշխել առաջնայինին։

Արդյունաբերացման համաշխարհային գործընթացի սկիզբը սովորաբար անվանում են առաջին արդյունաբերական հեղափոխություն։ Այն սկսվել է 18-րդ դարի վերջին Արևմտյան Եվրոպայի և Հյուսիսային Ամերիկայի որոշ շրջաններում, նախ՝ Մեծ Բրիտանիայում, այնուհետև Գերմանիայում և Ֆրանսիայում։ Երկրորդ արդյունաբերական հեղափոխություն կոչվում է արդյունաբերության արդիականացումը, որը տեղի ունեցավ 19-րդ դարի վերջից՝ ներքին այրման շարժիչի, էլեկտրական սարքերի, ջրանցքների և երկաթուղու ցանցերի ստեղծումից հետո։ Նրա ծաղկման շրջանը ընկնում է փոխակրիչի գյուտի հետ։

Տնտեսության մեջ արդյունաբերական հատվածի բացակայությունը կարող է խոչընդոտ հանդիսանալ երկրի տնտեսական զարգացման համար՝ ստիպելով կառավարություններին քայլեր ձեռնարկել՝ խրախուսելու կամ խթանելու արդյունաբերացումը պետական ​​միջոցներով։ Մյուս կողմից, արդյունաբերության առկայությունն անպայման չի նշանակում, որ բնակչության հարստությունն ու բարեկեցությունը կավելանա։ Բացի այդ, մեկ երկրում արդյունաբերության առկայությունը կարող է խոչընդոտ հանդիսանալ հարևան երկրներում նույն ճյուղերի զարգացման համար։ Տիպիկ օրինակ է համակարգիչների և ծրագրային ապահովման արտադրությունը։ 1950-ականներին այն սկսվեց ԱՄՆ-ում, ապա արագորեն տարածվեց ամբողջ աշխարհում, բայց շատ շուտով արդյունաբերությունը մենաշնորհվեց և արտադրությունը հիմնականում կենտրոնացավ ԱՄՆ-ում։

Արդյունաբերացման պատմություն 

Նախաարդյունաբերական տեխնոլոգիաների մեծ մասը մարդու գոյությունն ապահովում էր միայն ֆիզիկական գոյատևման կամ մի փոքր ավելի բարձր։ Բնակչության մեծ մասը կենտրոնացած էր ապրուստի միջոց վաստակելու վրա։ Օրինակ՝ միջնադարյան Եվրոպայի բնակչության 80%-ն աշխատում էր գյուղատնտեսության մեջ։ Միայն մի քանի նախաարդյունաբերական հասարակություններ, օրինակ՝ հին հույները, մեծապես կախված էին առևտուրից, որն ազատ հույներին ապահովում էր համեմատաբար բարձր կենսամակարդակով։ Բայց դրանք նույնպես զգալիորեն կախված էին ստրուկների աշխատանքի օգտագործումից, ուստի հին հունական հասարակության միջին կենսամակարդակը նույնպես ցածր էր։ Զանգվածային սովը սովորական երևույթ էր, և միայն այն հասարակությունները, որտեղ զարգացած էր ապրանքափոխանակությունը, ներառյալ գյուղատնտեսական ապրանքների ներմուծումը (միջնադարյան Անգլիա, Նիդեռլանդներ, Արաբական խալիֆայություն, իտալական քաղաք-պետություններ, Հին Հռոմ) կարողացան խուսափել դրա կրկնությունից։ Օրինակ, Նիդեռլանդներում XVII դ. կամ Աթենքում Ք.ա. 5-րդ դարում սննդամթերքի 70-75%-ը ներմուծվել է։

Արդյունաբերական հեղափոխություն Արևմտյան Եվրոպայում 

Առաջին արդյունաբերական հեղափոխությունը սկսվել է Անգլիայում 18-րդ դարում։ Այն ուղեկցվում էր գյուղատնտեսության արտադրողականության զգալի աճով, որը կոչվում է Բրիտանական գյուղատնտեսական հեղափոխություն, որն ապահովեց բնակչության զգալի աճ և ավելցուկային բնակչության ազատում գյուղերից, ինչը պահանջված էր արդյունաբերական քաղաքներում։

Նոր աշխատողների ցածր որակավորումը ստիպեց նրանց տերերին ռացիոնալացնել և ստանդարտացնել արտադրական գործառնությունները։  Այսպես ի հայտ եկավ աշխատանքի բաժանումը արդյունաբերության մեջ։ Կապիտալի կուտակումը ժամանակի ընթացքում հնարավոր դարձրեց ներդրումներ կատարել բարձր մեքենայացված և գիտելիքատար արտադրության մեջ, որն ապահովեց ինդուստրացման հետագա էվոլյուցիան։ Համեմատաբար լավ վարձատրվող հմուտ աշխատողների դասի ի հայտ գալն իր հերթին առաջացրեց բանվորների համար ապրանքների շուկա, որի հիման վրա հետագայում առաջացավ ֆորդիզմը։

Մեծ Բրիտանիայից արտադրության մեքենայացումը տարածվեց եվրոպական այլ երկրներում և բրիտանական գաղութներում՝ ապահովելով նրանց կենսամակարդակի բարձրացում և աշխարհի մի մասի ստեղծում, որն այժմ կոչվում է Արևմուտք։

Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ եվրոպական երկրներում կապիտալի կուտակումը հնարավոր է դարձել այն պատճառով, որ նրանք իրենց գաղութներից «դուրս են հանում» միջոցները, որոնք մի կողմից ծառայում էին որպես հումքի և գյուղատնտեսական արտադրանքի էժան աղբյուր և արտադրված շուկա։ ապրանքները մյուս կողմից։

Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ եվրոպական երկրներում կապիտալի կուտակումը հնարավոր է դարձել այն պատճառով, որ նրանք իրենց գաղութներից «դուրս են հանում» միջոցները, որոնք մի կողմից ծառայում էին որպես հումքի և գյուղմթերքի էժան աղբյուր, իսկ մյուս կողմից՝ արտադրված ապրանքների սպառման շուկա։ Եռանկյուն առևտուրը համարվում է նման փոխանակման դասական օրինակ։ Միևնույն ժամանակ, Գերմանիան արդյունաբերացման տարիներին չուներ գաղութներ և չէր կարող դրանք օգտագործել իր տնտեսական աճի համար։

Արդյունաբերացումը Ռուսաստանում 
Ռուսաստանում արդյունաբերական հեղափոխությունը սկսվեց 1830-1840-ական թվականներին, երբ գործնականում զրոյից ստեղծվեցին այն ժամանակվա համար տեխնիկապես զարգացած տեքստիլ և շաքարի արդյունաբերությունները, և սկսվեց մետաղագործության տեխնիկական վերազինումը։ Բայց ամենաինտենսիվ ինդուստրացումը տեղի ունեցավ 1891 թվականից հետո, երբ ռուսական տնտեսության զարգացումը վերահսկում էր Սերգեյ Վիտտեն՝ «ռուսական ինդուստրացման պապ» մականունով։

Խորհրդային Ռուսաստանը սկսեց արագացված ինդուստրացումը՝ համաձայն խորհրդային պետության որդեգրած հնգամյա պլանների՝ ստեղծելով ծանր արդյունաբերություն և ռազմական ենթակառուցվածք, ինչի արդյունքում ԽՍՀՄ-ը վերածվեց գերտերություններից մեկի։Սառը պատերազմի ժամանակ Տնտեսական փոխօգնության խորհրդի (ՏՓԽ) մյուս երկրները զարգացան նույն գծով, բայց ավելի քիչ ուշադրություն դարձրեցին ծանր արդյունաբերության զարգացմանը։

Արդյունաբերացումն այլ երկրներում 
1854 թվականի ճապոնա-ամերիկյան հաշտության պայմանագրի կնքումից հետո Ճապոնիան վերանայեց արտաքին աշխարհից ինքնամեկուսացման իր նախկին քաղաքականությունը և որոշ նավահանգիստներ բացեց արևմտյան երկրների հետ առևտրի համար։ Ճապոնիայի կառավարությունը գիտակցում էր արագացված տնտեսական զարգացման անհրաժեշտությունը, որն անհրաժեշտ էր՝ հաղթահարելու իրենց երկրի հետամնացությունը Արևմուտքին դիմակայելու համար։ Երկրում սկսվեցին քաղաքական բարեփոխումներ, որոնք հանգեցրին ֆեոդալական համակարգի վերացմանը և կայսերական դինաստիայի իշխանության վերականգնմանը։ 1870-ական թվականներին սկսվեցին ռազմական բարեփոխումները և սկսվեց Ճապոնիայի արագացված արդյունաբերացումը՝ այն վերածելով տարածաշրջանային տերության։

Հարավային Եվրոպայի երկրները՝ Իտալիան և Իսպանիան, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո եվրոպական տնտեսությանը ինտեգրվելու արդյունքում, զարգացնելով իրենց «տնտեսական հրաշքը», ինդուստրացում իրականացրեցին։ Սակայն նրանց արդյունաբերությունը, ինչպես արևելյան երկրներում, չի հասել արևմտյան չափանիշներին։

Զարգացող երկրներ 
Կառավարության ծրագրերի հիման վրա տնտեսական զարգացման նմանատիպ ծրագրեր են ընդունվել 20-րդ դարում աշխարհի գրեթե բոլոր երկրներում։ Նրանց հիմնական նպատակը ներմուծվող ապրանքներից տնտեսական անկախության հասնելն էր, գյուղատնտեսության մեքենայացումը, կրթության և առողջապահության զարգացումը։ Այս փորձերից շատերը ձախողվեցին համապատասխան սոցիալական ենթակառուցվածքների բացակայության, ներքին պատերազմների և քաղաքական անկայունության պատճառով։ Արդյունքում այս երկրները արտաքին պարտքեր են ձևավորել հիմնականում արևմտյան երկրներին, ինչպես նաև կոռուպցիա։

Նավթ արտադրող երկրներ 
2008 թվականին ՕՊԵԿ-ի երկրները իրենց նավթի համար միասին ստացել են 1,251 տրիլիոն դոլար։ Նավթի բարձր տնտեսական կարևորության և թանկարժեքության պատճառով նավթի պաշարներ ունեցող երկրներն ունեն արտահանման բարձր եկամուտներ, բայց դրանք հազվադեպ են օգտագործվում տնտեսական զարգացման համար։ Որպես կանոն, տեղական իշխող վերնախավերը նավթադոլարները չեն ներդնում, այլ ծախսում են շքեղ ապրանքների վրա։

Սա հատկապես ակնհայտ է Պարսից ծոցի տարածաշրջանում, որտեղ մեկ շնչին բաժին ընկնող եկամուտը համեմատելի է զարգացած արևմտյան երկրների եկամուտների հետ, սակայն արդյունաբերականացումն անգամ չի սկսվել։ Բացի երկու փոքր երկրներից՝ Բահրեյնից և Արաբական Միացյալ Էմիրություններից, արաբական աշխարհը չունի ժամանակակից, դիվերսիֆիկացված տնտեսություն և իր անփոխարինելի բնական ռեսուրսների վաճառքից ստացված եկամուտը ազգային եկամտի որևէ այլ աղբյուրով փոխարինելու քաղաքականություն։

Նոր արդյունաբերական երկրներ 

Հետևելով Ճապոնիային, որն ասիական երկրներից առաջինն էր, որ սկսեց արդյունաբերացումը, այս գործընթացն անցել է մի շարք այլ երկրների, առաջին հերթին՝ Արևելյան Ասիայի։ Արդյունաբերության ամենաբարձր տեմպերը 20-րդ դարի վերջին նկատվել են չորս երկրներում, որոնք հայտնի են որպես Չորս ասիական վագրեր։ Ունենալով կայուն կառավարություններ, ցածր սակագնային քաղաքականություն, կառուցվածքային հասարակություն, ցածր աշխատուժի ծախսեր, բարենպաստ աշխարհագրական դիրքեր և օտարերկրյա ներդրումներ, ինդուստրացումը հաջող է եղել Հարավային Կորեայում, Սինգապուրում, Հոնկոնգում և Թայվանում։

Հարավային Կորեան սկսեց պողպատի, ավտոմեքենաների և նավաշինության արտադրությունը 1970-1980-ական թվականներին, իսկ 1990-2000-ական թվականներին երկիրը կենտրոնացավ բարձր տեխնոլոգիաների և սպասարկման ոլորտի վրա։ Արդյունքում Հարավային Կորեան դարձել է աշխարհի քսան տնտեսապես ամենազարգացած երկրներից մեկը։ Հարավային Կորեայի զարգացման մոդելը հետագայում կրկնօրինակվեց շատ այլ ասիական երկրների կողմից, այդ թվում՝ կոմունիստական։ Նրանց հաջողությունը առաջացրել է օֆշորային ընկերությունների գրանցման ալիք արևմտյան երկրներում, որտեղ աշխատանքային ռեսուրսներն ավելի էժան են։

Հնդկաստանն ու Չինաստանը նույնպես օգտագործել են հարավկորեական փորձը, բայց իրենց իսկ փոփոխություններով և աշխարհաքաղաքական հավակնությունները հաշվի առնելով։ Ներկայումս Չինաստանն ակտիվորեն ներդնում է իր միջոցները տնտեսական ենթակառուցվածքի զարգացման, հումքի և էներգիայի մատակարարման ուղիների զարգացման մեջ, ինչպես նաև խրախուսում է չինական արտադրանքի արտահանումը, այդ թվում՝ ԱՄՆ՝ կարգավորելով առևտրի դեֆիցիտը՝ ֆինանսավորելով ԱՄՆ արտաքին պարտքը։ Սա Չինաստանին դարձրեց ԱՄՆ-ի ամենամեծ վարկատուն։

Հնդկաստանի կառավարությունը ներդրումներ է կատարում բիոինժեներիայի, միջուկային տեխնոլոգիաների, դեղագործական արդյունաբերության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և տեխնոլոգիային ուղղված բարձրագույն կրթության մեջ։

Ներկա իրավիճակը 

2005 թվականի դրությամբ ԱՄՆ արդյունաբերական արտադրանքի խոշորագույն արտադրողն էր։ Երկրորդ և երրորդ տեղերը կիսել են Ճապոնիան և Չինաստանը։

ՄԱԿ-ի քաղաքականությունը 
ՄԱԿ-ը ուշադրություն է դարձնում աշխարհի տարբեր տարածաշրջանների զարգացմանը։ ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի խնդրանքով՝ աջակցելու Աֆրիկայի ինդուստրացմանը, նշվում է Աֆրիկայի արդյունաբերացման օրը։

Արդյունաբերացման ազդեցությունը հասարակության և շրջակա միջավայրի վրա

Ուրբանիզացիա և ընտանիքի կառուցվածքի փոփոխություն 
Գործարաններում և ֆաբրիկաներում աշխատանքային ռեսուրսների կենտրոնացումը հանգեցրել է քաղաքների աճին, որտեղ ապրում են դրանցում աշխատող բանվորներն ու աշխատողները։ Նրանց բնակչությունն ավելի շարժուն է գյուղական բնակչության համեմատ, ընտանիքները կրճատվել են, քանի որ երեխաները հակված են հեռանալ իրենց ծնողներից և տեղափոխվել այնտեղ, որտեղ նրանք աշխատանք են գտնում։ Միայն ծնողներից և նրանց անչափահաս երեխաներից բաղկացած ընտանիքները, ինչը բնորոշ է քաղաքային բնակչությանը, կոչվում են միջուկային ընտանիքներ։ Ագրարային երկրների համար ավելի բնորոշ է բազմազավակ ընտանիքը, որը բաղկացած է տարածքում ապրող ազգականների մի քանի սերունդներից։

Շրջակա միջավայր 

Արդյունաբերական միջավայրն առաջացնում է մի շարք բացասական հետևանքներ մարդու առողջության համար, մասնավորապես՝ նյարդայնություն և սթրես։ Սթրես առաջացնող գործոնները ներառում են ավելորդ աղմուկը, վատ օդը, աղտոտված ջուրը, վատ սնունդը, արդյունաբերական վթարները, սոցիալական մեկուսացումը, աղքատությունը, անօթևանությունը, մշտական ​​կամ նույնիսկ ժամանակավոր, ալկոհոլի և այլ թմրամիջոցների օգտագործումը։ Քաղաքային բնակչության գերբնակեցումը, որը նպաստում է համաճարակների տարածմանը, այս բացասական գործոններից ևս մեկն է։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Научный коммунизм: Словарь (1983) / Индустриализация.

Տնտեսագիտություն
Արդյունաբերություն
Տնտեսագիտական տերմիններ