ԱՄՆ Սահմանադրության 17-րդ փոփոխություն

ԱՄՆ Սահմանադրության տասնյոթերորդ (XVII) փոփոխություն (), ԱՄՆ Սահմանադրության փոփոխություն, որը ԱՄՆ Սենատի ուղղակի ընտրություններ է սահմանել։

Այն չեղյալ է հայտարարել Սահմանադրության 1-ին հոդվածի 3-րդ կետը, ինչպես նաև Սահմանադրության 1-ին և 2-րդ կետերը, որոնց համաձայն սենատորները նշանակել են նահանգների օրենսդիր ժողովներ։ Այս փոփոխությունը նաև փոխել Է Սենատում թափուր պաշտոնների լրացման ընթացակարգը՝ համապատասխան նահանգների օրենսդիր ժողովներին թույլատրելով նահանգապետերին ժամանակավոր նշանակումներ կատարել մինչև լրացուցիչ ընտրությունների անցկացումը։ Մինչև փոփոխությունն ընդունելը սենատորների նշանակումը նախատեսված էր դաշնային կառավարությունում նահանգների ներկայացուցչության երաշխավորման, ինչպես նաև օրենսդիր մարմնի գոյության ապահովման համար, որը կախված չէր ժողովրդական աջակցությունից և կարող էր իրեն թույլ տալ «ավելի օբյեկտիվ հայացքներ ունենալ Կոնգրեսի առջև ծառացած հարցերի վերաբերյալ»։ Սակայն ժամանակի ընթացքում Սահմանադրության վերը նշված դրույթների հետ կապված որոշ խնդիրներ, ինչպիսիք են սենատորների կոռուպցիայի ռիսկը և առանձին սենատորների պաշտոնների թափուր պաշտոններում ընտրական ճգնաժամերի կամ անբավարար ներկայացուցչության հնարավորությունը, հանգեցրել են Սենատի ձևավորման ընթացակարգի բարեփոխման քարոզարշավին։

Բարեփոխիչներն այդ փոփոխությունն առաջարկել են 1828, 1829 և 1855 թվականներին, և 1890-ականներին և 1900-ականներին այդ հարցը հասել է ժողովրդականության գագաթնակետին։ Պրոգրեսիվիստները, օրինակ, Ուիլյամ Ջենինգս Բրայանին, կոչ են արել բարեփոխել սենատորների ընտրության եղանակը։ Եղել են հայտնի անհատներ, ովքեր մասնակցել են քարոզարշավին որպես սենատորների նշանակման պահպանման կողմնակիցներ։ 1910 թվականին նահանգի 31 օրենսդիր մարմին բարեփոխման միջնորդություն է ներկայացրել։ Մինչև 1912 թվականը 239 քաղաքական կուսակցություններ, ինչպես Ֆեդերացիայի, այնպես էլ նահանգների մակարդակով, աջակցում էին սենատորների ուղղակի ընտրությանը, իսկ 33 պետություն ներկայացրել է իրենց ուղղակի առաջնային ընտրությունները։ Հաշվի առնելով այն ուժը, որը ձեռք է բերել Նահանգների կողմից այս փոփոխության ընդունման քարոզարշավը, և վախը, որ այդ արշավը կարող էր հանգեցնել «անզուսպ կոնվենցիայի» ստեղծմանը Սենատի պարտադիր ուղղակի ընտրությունների մասին առաջարկն ի վերջո ներկայացվել է Կոնգրեսին։ Կոնգրեսն ընդունել է այդ փոփոխությունը, և 1912 թվականի մայիսի 13-ին այն հանձնվել է նահանգներին՝ վավերացման նպատակով։ 1913 թվականի ապրիլի 8-ին հաստիքների 3/4-ը վավերացրել են առաջարկված փոփոխությունըը՝ այն դարձնելով 17-րդ փոփոխություն։ ԱՄՆ պետքարտուղար Ուիլյամ Ջենինգս Բրայանը պաշտոնապես հայտարարել է 1913 թվականի մայիսի 31-ին այդ փոփոխությունն ընդունելու մասին։

17-րդ փոփոոխության քննադատները պնդում են, որ նա, փոխելով սենատորների ընտրության եղանակը, նահանգներից խլել է դաշնային կառավարության բոլոր ներկայացուցչությունը, և որ բացի Սահմանադրության 5-րդ հոդվածի նահանգների ձայնի իրավունքի անփոփոխության մասին կետի խախտումից, այդ ուղղումը հանգեցրել է նահանգների օրենսդիր ժողովների աստիճանական «անարգանքի» ստեղծմանը, ինչպես նաև դաշնային իշխանության լիազորությունների չափից ավելի ընդլայնմանը և պետական օրենսդիր ժողովների կողմից հատուկ խմբերի բարձրացումը` նախկինում զբաղեցրած պետական օրենսդիրների կողմից վակուումը։ Բացի այդ, հարցեր են բարձրացվել Սենատում թափուր պաշտոններ զբաղեցնելու համար ժամանակավոր նշանակումներ կատարելու մարզպետների իրավունքի և տվյալ կետի մեկնաբանման մասին, և արդյոք այդ կետը պետք է ընդհանրապես։ Համապատասխանաբար, նշանակալի հասարակական գործիչները ցանկություն են հայտնել փոխել կամ նույնիսկ չեղյալ հայտարարել այդ փոփոխությունը։

Նախապատմություն

Գործերի սկզբնական վիճակ 

Սկզբում 1-ին հոդվածի 3-րդ բաժնի, ինչպես նաև Սահմանադրության 1-ին և 2-րդ կետերի համաձայն, յուրաքանչյուր օրենսդիր ժողով իր նահանգից վեց տարով նշանակել է սենատորների։ Յուրաքանչյուր նահանգ, անկախ տարածքից, երկու սենատորների իրավունք ունի՝ համաձայն Կոնեկտիկուտի խոշոր և փոքր Նահանգների միջև փոխզիջման պայմաններից մեկի։ Դա հակադրել է Ներկայացուցիչների պալատին, Կոնգրեսի պալատին, որը ընտրվել է համաժողովրդական ընտրություններում և նկարագրվել է որպես անվիճելի որոշում. Ջեյմս Ուիլսոնը հիմնադիր հայր էր, որն աջակցում էր Սենատի ուղղակի ընտրություններին. այս առաջարկը մերժվել է 10-ը 1-ի դեմ ձայների բաշխմամբ։ Սենատորների ընտրության նախնական մեթոդը շատ առավելություններ ունի։ Մինչև Սահմանադրության ստորագրումը դաշնային խորհրդարանը մայրցամաքային Կոնգրեսն էր, որտեղ նահանգները գրեթե ոչինչ չէին ստեղծում, բացի մշտական պայմանագրերից, իսկ այն քաղաքացիները, որոնց ներկայացնում էին կոնգրեսականները, հավատարիմ էին մնում իրենց Նահանգներին։ Սակայն Սահմանադրության օրոք ԱՄՆ-ն ենթարկվում էր կենտրոնական կառավարությանը. սենատորների նշանակումը Նահանգների կողմից համոզում էր հակաֆեդերալիստներին պաշտպանել հաստիքների կլանումից և նրանց լիազորություններից մշտապես ընդլայնվող դաշնային կառավարության կողմից, ինչը հակակշիռ էր վերջինիս լիազորությունների համար։

Ավելին, սենատորների ծառայության ժամկետը (ներկայացուցիչներից երեք անգամից ավելի) և ուղիղ ընտրությունից խուսափելը Սենատը վերածեց մի ներկայացուցիչ՝ Ներկայացուցիչների պալատի պոպուլիզմը «մեղմացնելու» համար։ Մինչ Ներկայացուցիչների պալատն աշխատում էր ուղիղ վերընտրման երկամսյա փուլում, սենատորները կարող էին թույլ տալ «հավատարիմ մնալ ավելի օբյեկտիվ տեսակետներին Կոնգրեսի առջև ծառացած հարցերի վերաբերյալ»։ Նահանգների խորհրդարանները նաև պահպանել են իրենց սենատորներին առաջարկությունների հաստատման կամ մերժման տեսական իրավունքը, ինչը նահանգներին և դաշնային կառավարությունում ուղղակի և անուղղակի ներկայացուցչություն է տվել։ Բացի այդ, Սենատն ապահովում էր խորհրդարանի ֆորմալ երկպալատությունը, ընդ որում յուրաքանչյուր պալատի անդամները պատասխանատվություն էին կրում բոլորովին տարբեր ընտրատարածքների առջև։ Դա օգնում էր դաշնային կառավարության «հատուկ շահերին» (լոբբիստներին)։ Սահմանադրական ժողովի անդամները Սենատին նաև համարում էին հասարակության «լավագույն մարդկանց» պարունակող Լորդերի Բրիտանական պալատի համարժեքը. նրանք հույս ունեին, որ Սենատն ավելի մեծ հանգստություն և կայունություն կապահովի, քան Ներկայացուցիչների պալատը, շնորհիվ սենատորների հատուկ կարգավիճակի։

Խնդրի ասպեկտներ 
Ըստ Ջեյ Բեյբիի ԱՄՆ-ի 9-րդ շրջանի Վերաքննիչ դատարանի դատավորները, սենատորների ուղղակի ընտրությունների կողմնակիցները կարծում էին, որ սենատորների նշանակման գլխավոր խնդիրները երկուսն էին՝ կոռուպցիան նահանգների օրենսդիր ժողովներում և ընտրական ճգնաժամերը։ Կոռուպցիայի վերաբերյալ, ընդհանուր կարծիքը հետևյալն էր. Սենատորների նշանակումները «գնում և վաճառվում են», ձեռքով փոխանցվում են հանուն ծառայությունների և գումարի, այլ ոչ թե թեկնածուների կարողությունների համար։ 1857-1900 թվականների ընթացքում Սենատը հետաքննում էր կոռուպցիայի համար 3 նշանակումներ։ Օրինակ՝ 1900 թվականին Ուիլյամ Քլարկի նշանակումը չեղյալ հայտարարվեց այն բանից հետո, երբ Սենատը եզրակացրեց, որ նա ձայներ է գնել Մոնտանայի պառլամենտում։ Այնուամենայնիվ, Բիբին և Թոդ Զայիկին կարծում էին, որ Սենատի այս եզրակացությունը անհիմն է. այս հարցում «հուսալի տեղեկատվության պակաս» էր, և նշանակումների գրեթե մեկ դար անց, միայն 10-ը վիճարկվել էին անճշտության մեղադրանքով։

Մեկ այլ խնդիր էլ ընտրական ճգնաժամերն էին. դեպքեր, երբ սենատորների թեկնածուներից ոչ մեկը օրենսդիր ժողովում ձայների մեծամասնություն չէր ստանում։ Քանի որ նահանգների խորհրդարանները պարտավոր էին որոշել, թե ում նշանակել սենատորներ, համակարգը կախված էր նրանց համաձայնության ունակությունից։ Որոշ նահանգների խորհրդարաններ համաձայնության չէին կարող գալ, և դա ձերբակալում էր նրանց ներկայացուցիչներին Կոնգրես ուղարկելը, որոշ դեպքերում համակարգը այնպիսի անհաջողության էր մատնվում, որ Սենատում որոշ նահանգներ ընդհանրապես ներկայացված չէին։ 1891 թվականին և 1905 թվականին 20 տարբեր նահանգներից սենատորների 46 նշանակումները ավարտվեցին ընտրական ճգնաժամով. մի ծայրահեղ օրինակում Դելավերից սենատորի տեղը թափուր էր մնացել 1899 թվականից մինչև 1903 թվականը։ Սենատում նշանակումների անցկացումը երբեմն հանգեցրել է խոշոր խափանումների նահանգների օրենսդիր ժողովների աշխատանքում. օրինակ, 1897 թվականին Օրեգոնի պատգամավորների մեկ երրորդը հրաժարվել է պաշտոնական երդում տալ Սենատում բաց վայրի մասին վեճի պատճառով։ Արդյունքում Օրեգոնի Օրենսդիր ժողովը այդ տարի չի կարողացել ընդունել օրենքներ։

Մյուս կողմից պնդում են, որ այս խնդիրը լուրջ չէ։ Ընտրական ճգնաժամերը խնդիր էին, բայց բացառություն էին, այլ ոչ թե կանոն. շատ նահանգների խորհրդարաններում ընդհանրապես սենատորների նշանակման ճգնաժամեր չկային։ 19-րդ դարում նշանակվելու հետ կապված խնդիրներ ունեցող խորհրդարանների մեծամասնությունը վերջերս ԱՄՆ-ի կազմի մեջ ընդունված արևմտյան նահանգների խորհրդարաններ էին, որոնք տառապում էին «օրենսդրական ժողովների անփորձությունից և թույլ կուսակցական կարգապահությունից, երբ արևմտյան խորհրդարանները փորձ ձեռք բերեցին, ընտրական ճգնաժամերը սկսեցին ավելի հազվադեպ տեղի ունենալ»։ Այդ ժամանակ Յուտայում նման ճգնաժամեր տեղի ունեցան 1897 և 1899 թվականներին, նրանք դարձան «լավ ուսուցման փորձ», քանի որ Յուտայում սենատորների նշանակման հետ կապված խնդիրներ չկային։ Մյուս խնդիրն այն էր, որ ընտրական ճգնաժամերի ժամանակ նահանգների օրենսդիր ժողովները չէին կարող զբաղվել իրենց սովորական գործերով, Ջեյմս Յուրին «South Texas Law Review»-ում գրել է,որ դա իրոք, չի եղել. ընտրական ճգնաժամերի ժամանակ Նահանգների խորհրդարաններն այս խնդիրը լուծել են հետևյալ սկզբունքով. «մեկ ձայն օրվա սկզբին. խորհրդարանականները շարունակում են կատարել իրենց սովորական աշխատանքը»։ Նաև կարծիք կար, որ հենց Օրենսդիր ժողովի ընտրություններում գերակշռում էր սենատորների նշանակման հարցը. պատգամավորներն ընտրվում էին սենատորների նշանակման մասին նրանց մտադրությունների հիման վրա, այլ ոչ թե տեղական հարցերի վերաբերյալ կարծիքների հիման վրա։

Բարեփոխումների պահանջներ 

19-րդ դարի սկզբին սկսեցին հնչել Սենատում ընտրությունների վերաբերյալ Սահմանադրության փոփոխության ընդունման պահանջներ (փոփոխության առաջին պահանջը, որը նախատեսում է սենատորների ուղղակի ընտրություններ, հանձնել է Հենրի Սթորզը 1826 թվականին)։ Նման առաջարկներ նույնպես արվել են, օրինակ, 1829 և 1855 թվականներին, ընդ որում նրանց ամենահայտնի ջատագովը Էնդրյու Ջոնսոնն էր, ով այդ հարցը բարձրացրել էր 1868 թվականին և համարում էր գաղափարի առավելությունները «այնքան ակնհայտ», որ լրացուցիչ բացատրություն չէր պահանջվում։ 1860-ական թվականներին Կոնգրեսում տեղի են ունեցել այդ խնդրի շուրջ առաջին խոշոր վեճերը, 1861 թվականին Սենատն ու Ներկայացուցիչների պալատը վետո են դրել Ջոն Սթոքթոնի նշանակման վրա այն պատճառով, որ նա հաստատվել է իր նահանգի Օրենսդիր ժողովի անդամների ձայների հարաբերական, այլ ոչ թե բացարձակ մեծամասնությամբ։ Ի պատասխան Կոնգրեսը 1866 թվականի հուլիսին օրենք է ընդունել, որը նահանգների խորհրդարաններին պահանջել է սենատորներին նշանակել ձայների բացարձակ մեծամասնությամբ։

1890-ականների սկզբին Սենատում ուղղակի ընտրությունների ներդրմանն աջակցելն էապես ավելացել է, և բարեփոխիչները սկսել են աշխատել երկու ուղղություններով։ Առաջինը՝ Ժողովրդական կուսակցությունը այս առաջարկը ներառել է իր Օմահանի հարթակում։ 1908 թվականին Օրեգոնն ընդունեց սենատորների ուղղակի ընտրությունների մասին առաջին օրենքը։ Շուտով նույնը արվեց Նեբրասկայում։ Ուղղակի ընտրությունների կողմնակիցները նշել են, որ 10 նահանգներում արդեն եղել են սենատորների թեկնածուների ոչ պարտադիր նախնական ընտրությունները, որոնք գործնականում ծառայել են խորհրդակցական հանրաքվեներով, որոնք օրենսդիր ժողովներին ցույց են տվել ինչպես քվեարկել, բարեփոխիչները կոչ են արել նման բան մտցնել այլ նահանգներում։ Երկրորդ ուղղությամբ բարեփոխիչներն աշխատել են սահմանադրական ուղղման ուղղությամբ, որը վճռականորեն պաշտպանել Է Ներկայացուցիչների պալատում, սակայն սկզբում Սենատի կողմից մերժված Բայբին նշում է, որ նահանգների օրենսդիր ժողովները, որոնք բարեփոխումների հաջողության դեպքում կկորցնեին իրենց լիազորությունների մի մասը, պաշտպանել են քարոզարշավը։ 1910 թվականին 31 նահանգի խորհրդարաններ բանաձևեր են ընդունել, որոնք պահանջում են սենատորների ուղղակի ընտրությունների վերաբերյալ Սահմանադրության փոփոխության ընդունում, և նույն տարում 10 հանրապետական սենատորներ, որոնք դեմ են արտահայտվել բարեփոխումներին, հեռացվել են իրենց տեղերից, ինչը «նախազգուշացում էր Սենատին»։

Բարեփոխիչների թվում են եղել Ուիլյամ Ջենինգս Բրայանը, մինչդեռ նրանց հակառակորդների թվում են եղել հարգարժան անձինք, ինչպիսիք են Էլիու Ռութը և Ջորջ Ֆրիսբի Խորը։ Ռութը այնքան մտահոգված էր, որ տասնյոթերորդ փոփոխության ընդունումից հետո նա հրաժարվեց մասնակցել Սենատի վերընտրություններին։ Բրայան և այլ բարեփոխիչներ հիմնավորել են ուղղակի ընտրությունների անհրաժեշտությունը՝ ընդգծելով առկա համակարգի ընկալելի թերությունները, հատկապես կոռուպցիան և ընտրական ճգնաժամերը, և հարուցելո պոպուլիստական տրամադրություններ։ Ամենակարևորը պոպուլիստական փաստարկն էր. կարիք կար «սենատորներում արթնացնել...ժողովրդի հանդեպ պատասխանատվության ավելի սուր զգացում», որը, բարեփոխիչների կարծիքով, նրանց պակասում էր, նահանգների օրենսդիր ժողովների նշանակումը համարվում էր անախրոնիզմ, որը համաքայլ չէր ընթանում ամերիկյան ժողովրդի ցանկություններին և հանգեցրեց Սենատը «մի տեսակ ազնվական մարմնի վերածելուն՝ ժողովրդից չափազանց հեռու, նրա անհասանելի սահմաններից դուրս և առանց նրա բարեկեցության նկատմամբ հատուկ շահագրգռվածության»։

Խորն այդ փաստարկին պատասխանել է նրանով, որ ժողովուրդը պակաս անփոփոխ և վստահելի մարմին է եղել, քան նահանգների օրենսդիր ժողովները, և որ ժողովրդին սենատորների ընտրության պարտականությունը փոխանցելը կլինի այն մարմնին, որը «[գոյություն] ուներ միայն մեկ օր» մինչև փոփոխությունները։ Մյուս հակափաստարկներն այն էր, որ հայտնի սենատորները չէին կարող ընտրվել ուղղակի ընտրություններում, և որ, քանի որ շատ սենատորներ Ներկայացուցիչների պալատում փորձ ունեին, որն արդեն ընտրվել էր ուղղակի ընտրություններում, Սահմանադրության փոփոխությունն անիմաստ կլիներ։ Սենատորների ուղղակի ընտրությունների առաջարկը նույնպես համարվում էր սպառնալիք Նահանգների իրավունքների և անկախության համար։

Փոփոխության ընդունում 

Մինչև 1912 թվականը 239 քաղաքական կուսակցություններ, ինչպես Ֆեդերացիայի, այնպես էլ նահանգների մակարդակով, աջակցում էին սենատորների մի տեսակ ուղղակի ընտրությանը, իսկ 33 նահանգ ներկայացրեց իրենց ուղղակի առաջնային ընտրությունները։ 27 նահանգ պահանջեց սահմանադրական կոնվենցիա այդ թեմայի շուրջ. 31 նահանգների պահանջը բավարար էր կոնվենցիան գումարելու համար. 1912 թվականին Արիզոնան և Նոր Մեքսիկան ներառվել են Միացյալ Նահանգների մեջ որպես նահանգներ (նրանց հետ 48 նահանգներ կար), և սպասվում էր, որ նրանք կաջակցեն այդ կոնվենցիայի հայտը, մինչդեռ Ալաբամա և Վայոմինգը, որոնք այդ ժամանակ արդեն նահանգներ էին, բանաձևեր էին ընդունել հօգուտ առանց պաշտոնական պահանջի կոնվեցիայի։ Որպեսզի «անխափան կոնվենցիան» խուսափի, որը կարող էր համարվել անսպասելի կամ վնասակար փոփոխություններ, Սենատում պարտադիր ուղղակի ընտրություններ կատարելու առաջարկը վերջապես ներկայացվեց Կոնգրես, 1911 թվականի հունիսի 12-ին այն ընդունվեց Սենատի կողմից 64 կողմ ձայների հարաբերակցությամբ 24-ի դեմ (չորսը չքվեարկեցին), իսկ 1912 թվականի մայիսի 13-ին այն հավանության արժանացավ Ներկայացուցիչների պալատի կողմից 238 կողմ և 39 դեմ ձայների հարաբերակցությամբ (110-ը չքվեարկեցին)։ Մինչև 1913 թվականի ապրիլի 8-ը առաջարկվող փոփոխությունը վավերացվեց նահանգների 3/4-ով, որն այն ավելացրեց ԱՄՆ Սահմանադրության մեջ։ ԱՄՆ պետքարտուղար Ուիլյամ Ջենինգսը պաշտոնապես հայտարարել է, որ այս փոփոխությունն ընդունվել է 1913 թվականի մայիսի 31-ին։

Ռալֆ Ա. Ռոսեմը «San Diego Law Review» իրավաբանական ամսագրում նշել է, որ փոփոխության վերաբերյալ փաստարկը բացակայում էր «ֆեդերալիզմի վրա դրա հնարավոր ազդեցության մասին որևէ լուրջ կամ սիստեմատիկ մտորումներ չի ունեցել հանրաճանաչ մամուլը, կուսակցությունների հարթակները, պետական միջնորդությունները, բանավեճերը Ներկայացուցիչների պալատում, Սենատում և վավերացման պահին պետական օրենսդիր մարմինները կենտրոնացած էին գրեթե բացառապես ժողովրդավարության ընդլայնման, քաղաքական կոռուպցիայի վերացման, էլիտիզմի վերացման և պետություններին ազատելու համար, ինչը նրանք համարում էին ծանր և դժվար։ Միակ բացառությունները Ռութը, Խորն ու ներկայացուցիչ Ֆրանկլին Բարտլետն էին»։

Ծանոթագրություններ

Մատենագրություն

Արտաքին հղումներ 
 NARA — The National Archives Experience: Seventeenth Amendment

Ընտրական իրավունք