Լուիջի Ֆաբրի

Լուիջի Ֆաբրի (, ), իտալացի գրող, պացիֆիստ, ագիտատոր և քարոզիչ։ Անարխիստ տեսաբան, ամենահայտնի և ազդեցիկ անարխիստներից մեկը XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին։

Կենսագրություն 
Լուիջի Ֆաբրին առաջին անգամ դատապարտվել է անարխիստական ​​գործունեության համար 16 տարեկան հասակում։ Բազմակի ձերբակալությունների և հետապնդումների է ենթարկվել իշխանությունների կողմից և երկար տարիներ անցկացրել իտալական բանտում։

Տարիների ընթացքում նա արդյունավետորեն համագործակցել է անարխիստական ​​մամուլի հետ Եվրոպայում, ապա նաև Հարավային Ամերիկայում։ Էրիկո Մալաթեստայի հետ միասին նա խմբագրել է L'Agitazione թերթը։ Նա խմբագրել է միլանյան Università popolare թերթը։ Էական ներդրում է ունեցել հասարակության նկատմամբ անարխիստական ​​քննադատության մեջ։

Լուիջի Ֆաբրին պատվիրակ էր Անարխիստների միջազգային կոնգրեսում, որը տեղի է ունեցել Ամստերդամում, 1907 թվականին։

Անարխիստների ընդհանուր միության պլատֆորմի քննադատը Ռուսաստանի անարխիստական ​​շարժման պարտության պատճառների և բոլշևիկյան կուսակցության հաղթանակի վերաբերյալ է խոսում, ինչը բացատրում է անարխիստական ​​շարժման ձախողումները Ռուսաստանի հեղափոխության ընթացքում, ինչպես նաև բոլշևիկների ու նրանց բռնապետությունը։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նրան մեղադրում էին պարտվողական հայացքների մեջ։

Զգալիորեն նպաստել է հեղափոխական իրավիճակի ի հայտ գալուն 1919-1920 թվականներին Իտալիայում, որը երբեք հեղափոխություն չի դարձել։ Չնայած զանգվածային ցույցերին, ոստիկանության հետ բախումներին, իտալական պրոլետարիատի կողմից գործարանների գրավմանը, ամեն ինչ ավարտվել է բարոյալքմամբ և ֆաշիզմի հաղթանակով։ Անդրադառնալով պարտության պատճառներին՝ մի փոքր անց իտալացի անարխիստ Լուիջի Ֆաբրին դառնորեն գրել է.
«1919 թվականի սկզբից սկսվել է ինչ-որ մահ։ Ամեն ինչ խոսում էր հեղափոխության մասին, և իրականում մեծամասնությունն ապահովված էր հեղափոխության համար. հակառակորդներն իրենք էին պատրաստ դրանով խաղաղություն հաստատել ... Բայց հեղափոխությունը չհաղթեց, չիրականացավ ... Իտալական պրոլետարիատը, կարծես, սպասում էր Իերիհոնի հրաշքների կրկնությանը, այն է՝ բուրժուական Բաստիլի, այսինքն՝ կապիտալիստական ​​պետության մահը, միայն վանկարկված հեղափոխական շարականների և ծածանվող կարմիր դրոշների գործողություններով»։

Ֆաշիզմի դեմ անհաղթահարելի մարտիկ։ Իտալիայում իշխանության գալուց հետո Բ. Մուսոլինին ստիպված էր արտագաղթել Հարավային Ամերիկա։ Բուենոս Այրեսում բնակվելիս նա շարունակում էր ակտիվորեն ներգրավվել քաղաքական գործունեության մեջ։ Կտրուկ քննադատել է արգենտինացի անարխիստների մարտավարությունը, Արգենտինայի տարածաշրջանային աշխատողների ֆեդերացիան և արհմիությունները` անարխիստական ​​գաղափարախոսության նույնականացման համար.

:

Քննադատել է «եզրափակիչ» (այսինքն՝ կազմակերպության սոցիալ-քաղաքական նպատակներն ամրապնդող) հռչակագիրը, որն առաջարկվել էր Ռոզարիոյի տեղական աշխատողների ֆեդերացիայի, Սանտա Ֆեի տեղական աշխատողների ֆեդերացիայի և Ուրուգվայի աշխատողների տարածաշրջանային ֆեդերացիայի կողմից։
Մահացել է Մոնտեվիդեոում։

Իտալացի գրող Լուչե Ֆաբրիի հայրը։

Ընտրված հրատարակություններ 
 Մալաթեստայի կյանքը (1936)
 Մալաթեստա։ L’uomo e il pensiero
 Բուրժուական ազդեցությունը անարխիզմի վրա (անգլերեն լեզվով)
 Բանվորական կազմակերպություններ և անարխիա (1906)
 Անարխիստների կազմակերպություն (1907)
 Դպրոց և հեղափոխություն (1912)
 Նամակներ սոցիալիստին (1913)
 Գիտակից սերունդ (1913)
 Բռնապետություն և հեղափոխություն (1921)
 Կանխարգելիչ հակահեղափոխություն(1922) և այլն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Լուիջի Ֆաբրիի թղթերը 
 Opór anarchistów wobec faszystowskiej kontrrewolucji

Իտալացի գրողներ
Անարխիստ գրողներ