Օսկար Դիրլևանգեր

Օսկար Պաուլ Դիրլևանգեր, (, ), ՍՍ-ական զորքերի գերմանացի սպա (օբերֆյուրեր, 1944 թվական)։ Ղեկավարել է ՍՍ-ի «Դիրլևանգեր» հատուկ թիմը, որը հետագայում վերափոխվել է ՍՍ-ի «Դիրլևանգեր» գրենադերի 36-րդ դիվիզիայի, որն աչքի է ընկնել առանձնակի դաժանությամբ պատժիչ գործողություններ կատարելիս։ Նա ոչնչացրել է բելառուսական մի շարք գյուղեր, ճնշել է Վարշավյան ապստամբությունը և այլն։ Ստորաբաժանումը բաղկացած է եղել որսագողերից և քրեական հանցագործներից, իսկ ավելի ուշ` նաև քաղաքական բանտարկյալներից։ Պատերազմի ավարտից հետո համարվել է ռազմական հանցագործ։

Կենսագրություն

Վաղ տարիներ 
Ծնվել է ունևոր առևտրական գործակալ Օգոստոս Դիրլևանգերի և նրա կնոջ՝ Պաուլինայի ընտանիքում (օրիորդական ազգանունը՝ Հերլինգեր)։ Ծագումով շվաբ է։

1913 թվականին ստացել է միջնակարգ կրթության վկայագիր և նույն թվականի հոկտեմբերի 1-ին մեկամյա ժամկետային ծառայության է անցել Կառլ թագավոր գնդի (5-րդ Վյուրտեմբուրգ) գնդացրային վաշտում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց ի վեր, 1914 թվականի օգոստոսի 2-ին ուղարկվել է Արևմտյան ճակատ, որտեղ թագաժառանգ Վիլհելմի 5-րդ բանակի 123-րդ գնդի կազմում մասնակցել է Արդենի ճակատամարտին, կռվել է Լոթարինգիայում և Լյուքսեմբուրգում։ Ապրիլի 14-ին Դիրլևանգերին շնորհվել է լեյտենանտի կոչում։ Արևմտյան ճակատում մարտական գործողությունների ժամանակ մի քանի անգամ վիրավորվել է (1914 թվականի օգոստոսի 22-ին՝ Լոնգվիի ճակատամարտում, օգոստոսի 23-ին՝ կոնտուժեն, 1915 թվականի սեպտեմբերի 7-ին՝ Շամպայնիայի պաշտպանական մարտերում, վիրավորվել է երկու անգամ՝ 1918 թվականի ապրիլի 30-ին՝ Տագանրոգի մոտ գտնվող Պոկրովսկոյե գյուղի համար մղված մարտում), ինչի հետևանքով դարձել է «40 տոկոսանոց հաշմանդամ»։ Պարգևատրվել է 2-րդ և 1-ին կարգի երկաթե խաչով։ 1918 թվականին՝ որպես գնդացրային վաշտի՝ 121-րդ հետևակային գնդի հրամանատար, մասնակցել է Ուկրաինայի օկուպացիային։ Զինադադարի կնքումից հետո Դիրլևանգերի գունդը Ռումինիայի տարածքով վերադարձել է Գերմանիա։
 
1919 թվականին Դիրլևանգերը միացել է ֆրայկորին և 1920-1921 թվականներին մասնակցել է փողոցային դաժան մարտերի՝ Թյուրինգիայում, Սաքսոնիայում, Ռուրում և Վերին Սիլեզիայում պրոկոմունիստական հուզումների ճնշման ընթացքում։ Զուգահեռաբար սովորել է Մանհայմի առևտրային բարձրագույն դպրոցում, բայց արտաքսվել է այնտեղից հակասեմականության պատճառով։ 1922 թվականին Մայնի Ֆրանկֆուրտի համալսարանում նա պաշտպանել է հասարակական-քաղաքական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան ստանալու թեզը։ Ատենախոսությունը նվիրված է եղել Ժողովրդական տնտեսության պլանավորման հարցերին առաջիկա պատերազմի դեպքում։ 1922 թվականի նոյեմբերի 1-ին միացել է «NSDAP»-ին, սակայն բացառվել է զինաթափման մասին օրենքը խախտելու համար։ Կուսակցությունը երկրորդ անգամ անդամագրվել է 1926 թվականին։ 1922-1928 թվականներին եղել է Շտուտգարտում՝ որպես տարբեր բանկերի կամավոր և ծառայող։ 1928-1931 թվակսններին աշխատել է Էրֆուրտի տեքստիլ ֆաբրիկայում՝ որպես կառավարիչ։ 1932 թվականից մինչև 1933 թվականի հուլիսը եղել է հարկային խորհրդական։ Տեքստիլ գործարանից նա հեռացվել է ֆինանսական մեքենայությունների պատճառով, սակայն հաշտության համաձայնագիր է կնքել նրա սեփականատիրոջ հետ և փոխհատուցել նրա նյութական վնասը։

1930-1940-ական թվականներ 
1933 թվականին նացիոնալ-սոցիալիստների իշխանության գալուց հետո «հին մարտիկ» Դիրլևանգերն անմիջապես նշանակվել է Հայլբրոն քաղաքի բնակչության աշխատանքի և զբաղվածության վարչությունում, որտեղ նա սկզբում աշխատել է որպես բաժնի վարիչ, ապա՝ պետ։ Նա Գերմանիայում առաջինն է եղել, որ խոսել է իր բոլոր սաներին՝ ՍՍ-ի անդամներին աշխատանքի տեղավորման մասին։ Սակայն այստեղ էլ արագորեն ներգրավվել է կոռուպցիայի ու ինտրիգների մեջ։ 1934 թվականին դատապարտվել է երկու տարվա ազատազրկման՝ աղջիկների միության 13-ամյա աղջկա հետ սեռական կապեր ունենալու մեղադրանքով։ Այդ դատավճռով զրկվել է գիտական աստիճանից, զինվորական կոչումից և պարգևներից, կուսակցության անդամակցությունից և աշխատանքից։ Գերագույն կայսերական դատարանում Լյուդվիգսբուրգի բանտային կալանքի ժամանակ անհաջող կերպով փորձել է բողոքարկել դատավճիռը։

Իր զինակցի և մտերիմ ընկերոջ՝ Գոթլոբ Բերգերի խորհրդով, որը ՍՍ-ի ռեյխսֆյուրերի շտաբի պետն էր, բանտից դուրս գալուց հետո Դիրլևանգերը կամավորական հիմունքներով անդամագրվել է իսպանական օտարերկրյա լեգիոն, իսկ այնտեղ մտել է «Կոնդոր» լեգիոն, գերմանական կամավորական մարտական միավորում, որը մասնակցել է Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմին գեներալ Ֆրանկոյի կողմից։ 1937 թվականի ապրիլից մինչև 1939 թվականի մայիս ծառայել է «Մեղվաբույծ» տանկային զորամասում։

Իսպանիայի խաչով պարգևատրված Դիրլևանգերը հասել է Շտուտգարտի հողային դատարանում գործի վերանայմանը։ 1940 թվականի ապրիլի 30-ին նա արդարացվել է հանցանշանների բացակայության պատճառով։ Սակայն արդարացման դատավճիռն այնքան ոչ համոզիչ էր հնչում, որ Մայնի Ֆրանկֆուրտի համալսարանը սկզբում հրաժարվել է վերադարձնել դոկտորական կոչումը, սակայն Դիրլևանգեր այնուամենայնիվ, կրկին դարձել է դոկտոր։

1940 թվականի հունիսի 4-ին Գոթլոբ Բերգերն առաջարկել է Գիմլերին Դիրլևանգերին նշանակել դատապարտված որսագողերից կազմված ՍՍ հատուկ ստորաբաժանման հրամանատար։ Օբերստուրմֆյուրերի կարգավիճակում Դիրլևանգերն ընդունվել է ՍՍ-ի զորքեր և հանձնարարություն ստացել ռազմական պատրաստություն անցկացնել որսագողերի շրջանում, որոնք բանտարկվել են Բեռլինի տակ գտնվող Զակսենհաուզեն համակենտրոնացման ճամբարում։

Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմ 

Տուգանային ստորաբաժանումը ստացել է «Օրանիենբուրգի որսագողերի թիմ» անվանումը, 1940 թվականի սեպտեմբերի 1-ից ստացել է «ՍՍ Դիրլևանգեր հատուկ գումարտակ» անունը։ 1943 թվականին ստորաբաժանումը հասել է գնդի թվաքանակին և ստացել «ՍՍ Դիրլևանգեր հատուկ թիմ» անվանումը։ 1944 թվականի ամռանը պահեստազորի բանակի հրամանատարի նշանակումից հետո ստորաբաժանումը հասցվել է բրիգադի («ՍՍ Դիրլևանգեր հատուկ բրիգադ»)։

1942 թվականի հունվարի 29-ի Գիմլերի հրամանով Դիրլևանգերի հատուկ թիմը հայտարարվել է ՍՍ զորքերի կամավորական կազմավորում և ենթակա է եղել ՍՍ-ի գլխավոր վարչությանը։ Վարչության պետ Գոթլոբ Բերգերն անձամբ վերահսկել է ստորաբաժանումը և պաշտպանել իր ընկեր Դիրլևանգերին հարձակումներից և բողոքներից։

1943 թվականի փետրվարին ստորաբաժանման զինծառայողները ստացել են հատուկ հանգույցներ՝ երկու խաչասերված կարաբինների և ձեռքի նռնակների պատկերով։

Սակայն Դիրլևանգերի ստորաբաժանումը չի եղել ՍՍ զորքերի լիարժեք մասը։ Նրա զինծառայողները կանգնած են եղել նույն մակարդակի վրա, ինչ ՍՍ զորքերի լատվիական, խորվաթական անդամները։ Դրանով է բացատրվել նաև այն փաստը, որ 1945 թվականի փետրվարի 19-ի Գիմլերը հրամանով «ՍՍ Դիրլևանգերի հարվածային բրիգադը» վերանվանել է «ՍՍ զորքերի 36-րդ գրենադերի դիվիզիա»։1940 թվականի հունիսին և 1942 թվականի փետրվարին գեներալ-նահանգապետությունում ծառայության ավարտին ստորաբաժանումը բաղկացած է եղել բացառապես դատապարտված որսագողերից։ Բելառուսում պարտիզանների դեմ պայքարի ընթացքում դրա թվաքանակը նկատելիորեն կրճատվել է։ 1942 թվականի մարտին խոսքը 250 մարդ համալրելու անհրաժեշտության մասին է եղել։ 1942 թվականի սեպտեմբերին Դիրլևանգերը Օրենբուրգից ստացել է ևս 115 որսագող։

1942 թվականի ամռանը, երբ ձևավորումը սկսել էր ակտիվորեն մասնակցել պարտիզանների և տեղի բնակչության դեմ ակցիաներին, Դիրլևանգերը ստեղծել է Ուկրաինական և ռուսական կամավորների գումարտակի վաշտը։ 1943 թվականի փետրվարին ստորաբաժանման ընդհանուր թիվը հասել էր 700-ի։ Այն բաղկացած է եղել գերմանացիների երկու և «օտարերկրացիների» երկու վաշտերից (էթնիկ գերմանացիներ, ռուսներ և ուկրաինացիներ)։ Անտիպարտիզանական գործողությունների ժամանակ յուրաքանչյուր վաշտ օժտվել է եղել ՍԴ ապարատի 5-6 մարդուց։

Ավելի ուշ ստորաբաժանումը համալրվել է նաև դատապարտյալ Վերմախտի զինծառայողների ու ՍՍ անդամների, իսկ 1944 թվականի աշնանից՝ քաղաքական բանտարկյալների քրեական գործերով։ Սակայն քաղբանտարկյալների մասնաբաժինը մեծ չի եղել։ Ճնշող մեծամասնությունը կազմել են այսպես կոչված «ասոցիալական տարրեր» և պրոֆեսիոնալ հանցագործներ։ Ընդ որում, Դիրլևանգերը կարողացել է միշտ ապավինել հին աշխատողների որսագողերին, որոնք ծառայության բարձրացում են ստացել և առանձին դեպքերում նույնիսկ անօրինական կերպով ՍՍ-ի ձև են կրել։
 
1944 թվականի սեպտեմբերին Դիրլևանգերի բրիգադը Կամինսկու բրիգադի հետ մասնակցել է Վարշավայի ապստամբության դաժան ճնշմանը։ 1944 թվականի հոկտեմբերին բրիգադը տեղափոխվել է Սլովակիայի ապստամբությունը ճնշելու։ 1945 թվականի փետրվարի 12-ից այն գործի է դրվել Գուբենում (Բրանդենբուրգ)։ Վիրավորվելուց հետո Դիրլևանգերն ուղարկվել է թիկունքի բուժման։ 1945 թվականի ապրիլին խորհրդային զորքերը կտրել են գերմանական պաշտպանությունը օդերում։ 1945 թվականի ապրիլի 27-ին կազմավորման հիմնական մասերը հայտնվել են Հալբեի շրջանում և ապրիլի 29-ին գերեվարվել են։

Մահ 
1945 թվականի մայիսի 7-ին Օսկար Դիրլևանգերը ձերբակալվել է ֆրանսիացի զինվորների կողմից Ալտսհաուզեն քաղաքում, Բադեն Վյուրտեմբերգում, և տեղափոխվել տեղի բանտ, որը հսկել են ֆրանսիական օկուպացիոն կորպուսի ֆրանսիացի զինվորները։ 1945 թվականի հունիսի 4-ի լույս 5-ի գիշերը նրան ծեծի են ենթարկել։ Ալտհաուզենա քաղաքի տվյալներով՝ Դիրլևանգերը մահացել է 1945 թվականի հունիսի 7-ին։ Սակայն, այդ լուրեր են եղել այն մասին, որ նա կենդանի է, և որ նրան տեսել են աշխարհի տարբեր մասերում։ Իր «Կարատելի» վավերագրական վեպում, որը հրատարակվել է 1981 թվականին, Ալես Ադամովիչը սխալմամբ գրել է՝ «Արդեն մեր օրերում Լատինական Ամերիկայում բարեհաջող վախճանված Դիրլևանգեր Օսկար Փաուլի աճյունը խնամքով տեղափոխվել է Գերմանիա և թաղված է Վյուրցբուրգյան հողում»։ 1960 թվականանի հոկտեմբերին Ռավենսբուրգի դատախազության կարգադրությամբ Դիրլևանգերի աճյունը արտաշիրմվել էր։ 1960 թվականի հոկտեմբերի 24-ի դատաբժշկական փորձաքննության ընթացքում պարզվել է, որ դրանք միանշանակ պատկանել են Դիրլևանգերին։

Կոչումներ 
Օբերստուրմֆյուրեր ՍՍ (01.07.1940)
Գաուպտշտուրմֆյուրեր ՍՍ (01.08.1940)
Շտուրմբաննֆյուրեր ՍՍ (09.11.1941)
Օբերֆյուրեր ՍՍ (12.08.1944)

Անձի գնահատականներ 
Ամերիկացի պատմաբան Սթիվենը սահմանել է որպես «Հոգեբան մարդասպան և երեխաների բռնաբարող»։
 
Ամերիկացի պատմաբան և գրող Ռիչարդ Ռոդեսը նրան համարել էր «Դաժան սադիստ»։
 
Ամերիկացի պատմաբան Ջոն Բոյեր Բելը նրան անվանել էր «Բնաջնջման փորձագետ և սադիզմի և նեկրոֆիլիայի հետևորդ»։
 
Ամերիկացի պատմաբան Բրայան Մարկ Ռիգը նրան «սադիստ և նեկրոֆիլ» էր համարում։
 
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ամերիկացի պատմաբան Քրիս Բիշոփը Դիրլևանգերին սահմանել է որպես «ՍՍ-ում չար մարդու»։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

 ռուսերեն

 Жуков Д. А., Ковтун И. И. Охотники за партизанами. Бригада Дирлевангера. — М.: Вече, 2013. — 448 с.: ил. — (Военные тайны XX века) — ISBN 978-5-4444-1257-2
  

 այլ լեզուներով

Արտաքին հղումներ 
 Օսկար Դիրլևանգերի կարճ կենսագրությունը «Хронос» կայքում
 www.warsawuprising.com/witness/schenk  — 
 Դիրլևանգերի պարգևները 

Նացիստական Գերմանիայի անձինք
Գերմանացի հակակոմունիստներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի զինվորականներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցած գերմանացիներ