Պլոմբավորում (ատամնաբուժություն)

Ստոմատոլոգիայում պլոմբը նյութ է, որն օգտագործվում է ատամի խոռոչը լցնելու համար, որը ձևավորվել է կարիեսի բուժումից հետո։ Պլոմբն անհրաժեշտ է ատամի զգայուն հյուսվածքները մեկուսացնելու և առաջացած խոռոչի մեջ մանրէների մուտքը կանխելու համար։

Դասակարգում 
Ատամի կոշտ հյուսվածքների վնասվածքների (թերությունների) կամ կարիեսային վնասվածքների պատրաստման, ինչպես նաև պլոմբային նյութի ընտրության գործընթացում ատամնաբույժներն առաջնորդվում են դասակարգմամբ, որն առաջին անգամ առաջարկել է ատամնաբույժ Ջ. Բլեքը (ԱՄՆ)։ Առաջարկվող դասակարգման համաձայն՝ կախված տեղայնացումից, առանձնանում են կարիեսային խոռոչների հինգ դասակարգ։

I դասակարգում - խոռոչը տեղայնացված է ճեղքերում, մոլերի, նախամոլարների, կտրիչների և ժանիքների կույր փոսերում։ Պլոմբը կարող է տեղակայվել ատամի բոլոր մակերեսների վրա (օկլյուզալ, բուկալ կամ լեզվական)։

II դասակարգում - խոռոչը գրավում է առնվազն երկու մակերևույթ՝ մոլարների և նախամորթների միջողային կամ հեռավոր և օկլուզալ մակերեսները։ Նման պլոմբը կարող է տեղակայվել պրեմոլարի միջնա-օկլյուզալ մակերեսին կամ մոլարի միջնա-օկլյուզալ-դիստալ մակերեսին։

III դասակարգում - խոռոչը գտնվում է կտրիչների և ժանիքների միջային և հեռավոր մակերեսների վրա,պլոմբը նույնպես տեղայնացված է այնտեղ։

IV դասակարգում - խոռոչն ունի նույն տեղայնացումը, ինչ III դասի խոռոչները (տես վերևում), բայց ատամի պսակի կամ դրա կտրող եզրի անկյունի խախտմամբ։

V դասակարգում - խոռոչը գտնվում է ատամների բոլոր խմբերի հատվածում (կտրողներ, ժանիքներ, նախամոլարներ կամ մոլարներ)։ Նման լպլոմբը կարող է տեղակայվել ատամի հիմքի շրջանում և՛ վերին ծնոտի կտրիչի վեստիբուլյար (առջևի) մակերեսին, և՛ ստորին ծնոտի մոլարի լեզվական մակերեսին։

Ատամի կոշտ հյուսվածքների վնասը հայտնաբերելու ընթացակարգը պարզեցնելու, ինչպես նաև կարիեսային խոռոչի չափերի առաջանցիկ աճի գործընթացում դրանց բարդության աստիճանը որոշելու համար մշակվել և առաջարկվել է նոր դասակարգում։

Նյութեր 
Կարիեսով ախտահարված և կոմպոզիտային միջուկներով բուժված ատամներ ամենատարածված պլոմբային նյութերն են.

 ամալգամ,
 պլաստիկ,
 կերամիկա,
 կոմպոզիցիոն
 հատուկ ցեմենտներ (ալյումինոսիլիկատ, ֆոսֆատ, ապակե իոնոմեր,լուսաբուժված)։

Ըստ ծառայության ժամկետի պլոմբը կարելի է բաժանել.

 ժամանակավոր (որոնք սահմանվում են կարճ ժամանակով, օրինակ՝ պուլպիտի բուժման ժամանակ)
 մշտական (տեղադրվել է ժամանակավոր լցոնումների փոխարեն կամ սկզբում)։

Մշտական պլոմբի տեսակներ 
Մետաղական պլոմբները պատրաստվում են ամալգամից (արծաթի ամալգամը բաղկացած է 60% արծաթից, 20% պղնձից, 4-6% աևլ նյութերից (անագ, սիլիցիում և այլն)։ Չնայած դիմացկունությանը և ցածր գնին, այն ժամանակակից ստոմատոլոգիայումչի օգտագործվում։ Մետաղական միջուկներն ունեն փայլուն գույն, որը կտրուկ հակադրվում է ատամի էմալին։ Ընդունելի է միայն հետևի ատամների վրա դնել ամալգամային միջուկ՝ պահպանելով ատամի հաստ պատերը։ Հակացուցումները՝ բերանի խոռոչում մետաղական կառուցվածքի առկայություն (գալվանիզմից խուսափելու համար)։

Պլաստիկ պլոմբները, թեև բավականին էժան են, սակայն կորցնում են իրենց հաճախակի կիրառումը, քանի որ դրանք բավականին թունավոր են ատամնաբուժական միջուկի համար, արագ մաշվում են, փոխում են գույնը և հեշտությամբ դեֆորմացվում։

Ցեմենտային պլոմբները ունեն ցածր որակ։ Նրանք երկար չեն դիմանում, սակայն ունեն կարճ կարծրացման ժամանակ։

Ինքնաբուժվող կոմպոզիտային պլոմբները («քիմիական պլոմբները», «քիմիական պնդացող» պլոմբներ) ունեն լավ մեխանիկական հատկություններ։ Հզորության առումով դրանք զիջում են միայն լուսամշակված կոմպոզիտներին։ Նրանք պոլիմերացվում են երկու մածուկներ խառնելուց հետո, որոնցից մեկը կատալիզատոր է պարունակում։ Ձեռքով միատեսակ խառնման անհնարինության պատճառով դրանք պնդացման աստիճանով զիջում են հելիոկոմպոզիտներին, ունեն ավելի ընդգծված պոլիմերացման կծկում։

Պլոմբների ամենաժամանակակից տեսակներից են լուսապոլիմերային կոմպոզիտային (թեթև, լուսամշակող, հելիոկոմպոզիտներ, ֆոտոպոլիմերներ) պլոմբները։ Դրանք կարծրանում են (պոլիմերացվում) միայն 450-480 նմ ալիքի երկարությամբ տեսանելի կապույտ լույսի հատուկ պոլիմերացման լամպի ազդեցության տակ, ինչը ատամնաբույժին թույլ է տալիս հնարավորինս ճշգրիտ կարգավորելպլոմբի ձևը։ Լույսի տեսակները տարբերվում են հատուկ դիմացկունությամբ և լայն երանգային տիրույթով։ Դրանք ներառում են պոլիմերային մատրիցա (հաճախ բիսֆենոլ - մետակրիլաթթվի դիեստեր և բիսֆենոլ A-ի երկգլիցիդիլ էսթեր), լցոնիչ (օրինակ, սիլիցիումի երկօքսիդ, ապակե կերամիկա) և կապող նյութ ( օրինակ՝ սիլաններ)։

Ապակի իոնոմեր ցեմենտը վատ դիմացկուն է մեխանիկական սթրեսի նկատմամբ (համեմատ հելիոկոմպոզիտների հետ),այն պարունակում է ֆտոր, որն օգնում է կանխել կարիեսը։ Այնուամենայնիվ, ցանկացած բաղադրիչի մեկուսացումը նվազեցնում է նյութի կայունությունը։ Ապակի իոնոմերի հյուսվածքն ու գույնը լավ չեն ընդօրինակում ատամի բնական հյուսվածքը։

Համակցված - երկու կամ ավելի նյութերի արտադրություն։

Այսպիսով, պլաստմասե, ցեմենտի և մետաղական ամալգամային լպլոմբները մաատչելի են, բայց ոչ բարձրորակ։ Ապակի իոնոմեր ցեմենտի, կերամիկական և թեթև պլոմբները ունեն կիրառման լավագույն բնութագրերը։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաները թույլ են տալիս դրանք տեղադրել շերտերով՝ հասնելով ատամի էմալով պլոմբի գույնի ամբողջական համապատասխանությանը։

Ատամների պլոմբի նախագծման տարբերակներ 
Մոնոլիտ պլոմբը փոխարինում է ատամի պսակի քայքայված հատվածը։ Եթե այն պատրաստված է մեկ պլոմբանյութից, ապա դա մոնոլիտ միջուկ է։ Գրականության մեջ այս տեսակի նյութերը սովորաբար կոչվում է «կնիք»։

Պահպանման կետով պլոմբ։ Ատամի միջուկի ամրացումը բարելավելու համար օգտագործվում են պահման կետեր։ Դրանք տեղադրվում են ատամի կարծր հյուսվածքներում պատրաստված լրացուցիչ պահպանման վայրերում։ Սա նաև ապահովում է ծամելու ճնշման ավելի հավասար բաշխում ատամի հյուսվածքի վրա, մեծացնում է կայունությունը և մեծացնում պլոմբի ծառայության ժամկետը։

Տերմոկոմպեսատր պլոմբ առաջարկվում են համակցված պլոմբների ձևավորումներ, որոնցում հաշվի են առնվում ատամի պլոմբային նյութերի և կոշտ հյուսվածքների ջերմային ընդարձակման գործակիցները։ Սա շատ կարևոր է, քանի որ «ատամը լցնող» համակարգում ջերմային ընդլայնումը առաջատար գործոններից է, որը պայմանավորում է պլոմբի երկարաժամկետ գործունեությունը։

Մոնոխրոմ միջուկ սա միագույն վերականգնող կոնստրուկցիա է, որը պատրաստված է նույն գույնի լցանյութից։ Այս դիզայնը կոսմետիկորեն արդյունավետ է ատամի պսակի փոքր հատվածի ամբողջականությունը վերականգնելու համար։ Այս դեպքում դուք հեշտությամբ կարող եք ընտրել նյութի գույնը վերականգնման տվյալ հատվածի համար՝ ըստ ատամի կոշտ հյուսվածքների գույնի։

Պոլիքրոմ պլոմբ այս վերականգնողական կառույցները դասակարգվում են որպես ավելի բարդ։ Գունային սխեման դրանք օգտագործելիս պետք է լինի ավելի քան երկու բաղադրիչ, այսինքն՝ դիզայնը բազմագույն է

Ժամանակավոր պլոմբներ 
Խորը կարիեսի և պարոդոնտիտի դեպքում ախտորոշման նպատակով տեղադրվում են ժամանակավոր պլոմբներ, ատամի խոռոչում մնացած դեղամիջոցը կամ ախտահանող մածուկը մեկուսացնելու, սննդի ներթափանցումը և ջրանցքների վարակումը կանխելու համար, եթե անհրաժեշտ է արմատը վերջնականապես բուժել։ Այդ դեպքում տեղադրում են ժամանակավոր նյութ մինչև ատամի հետագա վերականգնումը, ինչպես նաև, եթե բավարար ժամանակ չկա բժշկի կամ հիվանդի մեկ այցելության ընթացքում բուժումն ավարտելու համար։

Ժամանակավոր պլոմբները առավել հաճախ պատրաստվում են ցինկի օքսիդից (օգտագործելով յուղեր, ինչպիսիք են էուգենոլը), հաճախ օգտագործվում են Սեպտոպակ պարոդոնտալ վիրակապ, լուսաբուժվող Կլիպ նյութ, ապակի իոնոմեր ցեմենտներ։ Ժամանակավոր պլոմբավորման տեսակը որոշում է բժիշկը՝ կախված պլոմբավորման անհատական ցուցումներից։

Կախված օգտագործվող նյութից, պլոմբները ունեն տեղադրման տարբեր տեխնոլոգիա։

Պլոմբավորման տեղադրման գործընթացում անհրաժեշտ է կանխել ատամի կոտրվածքը, լնդերի վնասվածքը և այլն։

Ժամանակավոր պլոմբի նյութեր

Ջրային դենտին (կաոլինի փոշին և հեղուկը կարծրանում են, երբ խառնվում և կիրառվում է)։

Դենտինի մածուկ (կաոլինի փոշին և դեղձի յուղը խառնվում են, կամ ստացվում է պատրաստի մածուկ)։

Ցեմենտներ (ցինկ-ֆոսֆատ ցեմենտ օգտագործվում է ատամների բուժման մեջ, որոնք կազմում են ծամելու ծանրաբեռնվածության գագաթնակետը)։

Պոլիմերներ (թեթև բուժիչ մածուկներ)։

Ատամի կոշտ հյուսվածքների պատրաստման տեխնիկա 
Քանի որ մշտական պլոմբը, որը տեղադրվում է երկար ժամանակ, չի կարող ուղղակիորեն տեղադրվել կարիեսի խոռոչի մեջ, որոշակի պայմաններ ապահովելու համար անհրաժեշտ է նախ նախապատրաստել խոռոչը։ Հիմնական նպատակները.

Տեղադրված պլոմբը պետք է երկար ծառայի։

Կարիեսի առաջացման համար պայմաններ չպետք է լինեն։

Վերոնշյալ նպատակներին հասնելու համար օգտագործվում են հետևյալ հիմնական սկզբունքները.

հնարավորության դեպքում անհրաժեշտ է հեռացնել ամբողջ փափուկ կարիեսային դենտինը խոռոչից (որպես բացառություն, որոշ դեպքերում, ատամի միջուկի պատահական բացումը կանխելու համար, հնարավոր է պահպանել դենտինի ամենախորը պիգմենտավորված, բայց կոշտ շերտը)։

Պատրաստված խոռոչի պատերին չպետք է մնա ախտահարված հյուսվածք.

Պատրաստման ընթացքում պետք է ամբողջությամբ հեռացնել ատամի էմալը, որը մնացել է առանց դենտինի հիմքում ընկած շերտի։

Վերջնական փուլում, տարբեր կոնֆիգուրացիաների բյուրեղների օգնությամբ, ձևավորվում է խոռոչ՝ հաշվի առնելով ատամի հյուսվածքների առանձնահատկությունները և պլոմբի հնարավոր պահպանումը։

Տես նաև 
 Ատամների իմպլանտացիա

Ծանոթագրություններ 

Ատամնաբուժություն
Ատամներ
Բուժում
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ