Քոլեջի ուսման վարձը ԱՄՆ-ում

Քոլեջի ուսման վարձը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում  ուսումնական հաստատությունների կողմից հավաքագրված մասնավոր բարձրագույն կրթության ծախսերն են, բացառությամբ այն մասի, որը վճարվում է հարկերի կամ այլ պետական հիմնադրամների միջոցով, որպես քոլեջների և համալսարանների առաջարկի մակարդակի սուբսիդիաներ կամ ուսանողական պահանջարկի մակարդակի սուբսիդիաներ, կամ որը վճարվում է համալսարանական նվիրատվությունների կամ նվերների ֆոնդերից կրթաթոշակների կամ դրամաշնորհների միջոցով։

Քոլեջի ուսման վարձը աճել է, քանի որ կրթության արժեքը, որակը և քանակը բարձրացել են։ Այս աճը երբեմն հակասական եղել է ։

Պատմություն
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմից հետո քոլեջի հաճախելիությունը կտրուկ աճեց `GI օրինագծի ներդրմամբ և բարձրագույն կրթության համար դաշնային ավելի մեծ ֆինանսավորում ստանալու միջոցով։

Համալսարանական հետազոտությունները, ըստ երևույթին, շատ կարևոր դեր են խաղացել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի արդյունքը որոշելու համար և, կարծում էին, որ դա էական նշանակություն ունի սառը պատերազմում հաջողության հասնելու համար։ Խորհրդային Միության կողմից ''Սպուտնիկ'' արբանյակի գործարկմամբ ՝ շատերը վախենում էին, որ Միացյալ Նահանգները հետ են ընկնում գիտությունից և տեխնոլոգիաներից, քանի որ այն հույսը դնում է մասնավոր հատվածի հարստության վրա՝ բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման համար, մինչդեռ խորհրդային համակարգը հավատում էր, որ առատաձեռնորեն հանրայինբ հատվածի ֆինանսավորվումը ավելի մեծ արժեք ունի և ավելի սերտորեն կապված էր տնտեսության հարստացման և ռազմական կարիքների ապահովման հետ։ Շատ ընտանիքներ չկարողացան բավարար միջոցներ վերցնել ՝ իրենց երեխաների համար բարձրորակ կրթություն ապահովելու և ֆինանսավորելու համար, և դրանով իսկ բարձրացնել իրենց երեխաների վաստակելու կարողությունն ու կենսամակարդակը, մինչև այն պահը, երբ ներդրվեցուսանողական դաշնային վարկեր։ Երբ պետական ​​դոտացիաներըի ծավալները զգալիորեն նվազեցին, և ծախսերն ու կրթության որակը բարձրացան, վարկերը ավելի մեծ դեր ունեցան բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման ոլորտում։ Բացառությամբ իր ռազմական ակադեմիաների ՝ ԱՄՆ. դաշնային կառավարությունը ուղղակիորեն չի գործում և չի վերահսկում բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները։ Փոխարենը այն առաջարկում է վարկեր, դրամաշնորհներ, հարկային սուբսիդիաներ և հետազոտական ​​պայմանագրեր։ Հողային դրամաշնորհները սկսվում են Մորրիլի ակտի ժամանակ ՝ ԱՄՆ – ում։ Քաղաքացիական պատերազմը և ուսանողներին ուղիղ դրամաշնորհների տրամադրումն սկսվել է Երկրորդ համաշխարհայի նպատերազմից հետո իրականացվող «Գ.Ի. Բիլ» ծրագրի ներդրումից հետո։

ԱՄՆ-ում ուսման արժեքի վերանայում 

ԱՄՆ-ն ունի աշխարհում ամենաթանկ բարձրագույն կրթության համակարգերից մեկը, ինչպես նաև բարձրագույն կրթությունից վաստակելու խթանման առումով ամենահաջողակներից մեկը։ Պետական ​​քոլեջները վերահսկողություն չունեն եկամտի մեկ հիմնական աղբյուրի ՝ պետության նկատմամբ։ 2016–2017 թվականներին Միացյալ Նահանգներում տարեկան ուսման միջին արժեքը տատանվում էր 9,700 դոլար հանրային քառամյա հաստատությունների համար և 33,500 դոլար մասնավոր քառամյա հաստատությունների համար։ Մասնավոր քոլեջները 2016–2017 թվականներին բարձրացրել են իրենց ուսման միջին արժեքը 1,7 տոկոսով, որը համարվում է չորս տասնամյակում ամենափոքր աճը ըստ ԱՄՆ-ի Սպառողական գնի ցուցիչի։

Ուսման վարձի բարձրացման պատճառները

Ծախսերի տեղափոխումը և մասնավորեցում 

2007-2008 թվականից մինչև 2017-2018 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում հրապարակված պետական ուսման վարձավճարներն ու վճարները պետական քառամյա հաստատություններում աճել են միջին տարեկան տեմպով՝ տարեկան տատանվելով 3.2% 4,4% -ի միջև՝ համեմատած 1987-1988 թվականներին։ 1997–98 թվականներից 2007-2008թվականներն ընկած ժամանակահատվածում ուսման վարձի բարձրացման պատճառներից մեկը պետական քոլեջներին պետական և դաշնային հատկացումների կրճատումն է, ինչի հետևանքով հաստատությունները ուսանողների համար սահմանելով ավելի բարձր ուսման վճար կարող են տեղափոխել ծախսերը դեպի մասնավորեցում։  1990-ականների սկզբից ի վեր պետական քոլեջների և համալսարանների պետական աջակցությունը լրիվ դրույքով նվազել է մոտ 26 տոկոսով։ 2011 թվականին, առաջին անգամ, ամերիկյան պետական համալսարաններն ավելի շատ եկամուտ ստացան ուսման վարձավճարից, քան պետության կողմից ստացված ֆինանսավորումից։ Քննադատներն ասում են, որ պետության կողմից պետական ուսման վարձավճարից անցում կատարելը հանդիսանում է պետական ​​բարձրագույն կրթության արդյունավետ մասնավորեցում։ Ամերիկյան քոլեջի ուսանողների մոտ 80 տոկոսը հաճախում է պետական հաստատություններ։

Քննադատները նշում են նաև, որ բարձրագույն կրթության ոլորտում ներդրումները խիստ անբարենպաստ են հարկերի համար ՝ համեմատած այլ ներդրումների հետ։ Ծանր հարկերը և բարձրագույն կրթության համար ոչ բավարար սուբսիդավորումը նպաստում են կրթության ոլորտում ներդրումների անբավարար ներդրմանը և կրթված աշխատուժի սղությանը, ինչը ցույց է տալիս բարձր հարկային կանխավճարների վերադարձը բարձրագույն կրթության ներդրումներին։

Փուչիկների տեսություն 

Այն կարծիքը, որ բարձրագույն կրթությունը փուչիկ է, հակասական է։ Շատ տնտեսագետներ չեն հավատում, որ վերադարձը դեպի համալսարանական կրթության անկում է ապրում։ Ընդհակառակը, նրանք կարծես թե աճում են եւ զգալիորեն գերազանցում են այլ ներդրումների եկամտաբերությունը, ինչպիսիք են ֆոնդային շուկան, պարտատոմսերը, անշարժ գույքը կամ մասնավոր կապիտալը։

Այն պնդումների հերքումներից մեկը, որ փուչիկի նմանությունը ապակողմնորոշող է, այն է, որ պղպջակների "պայթեցումը" բացասական հետեւանքներ է առաջացնում ուսանողների համար, որոնք կրում են ուսանողական պարտքերը։ Օրինակ, ամերիկյան ասոցիացիան պետական քոլեջների եւ համալսարանների հաղորդում է, որ " ուսանողները այսօր ավելի խորն են հայտնվել պարտքերիմեջ, քան երբեւէ...Ծանր պարտքային բեռի միտումը սպառնում է սահմանափակել բարձրագույն կրթության հասանելիությունը, հատկապես ցածր եկամուտ ունեցող ուսանողների եւ առաջին սերնդի համար, որոնք սովորաբար կրում են ամենադժվար պարտքային բեռը։ Ուսանողների օգնության դաշնային քաղաքականությունը կայուն կերպով ռեսուրսներ է ներդնում ուսանողական վարկերի ծրագրերում, այլ ոչ թե կարիքների վրա հիմնված դրամաշնորհներում, մի միտում, որը կապում է ապագա սերունդներին բարձր պարտքային բեռի հետ։ Նույնիսկ դաշնային դրամաշնորհային օգնություն ստացող ուսանողներին դժվարանում են վճարել քոլեջի ուսման վարձը։"

Ուսանողական վարկեր 
Մեկ այլ ենթադրյալ պատճառը աճող ուսման վճարներների "պատահական բարձրացման" տեսանկյունից ԱՄՆ Կոնգրեսի "վարկերի սահմանաչափերի" սահմանումն է ուսանողական վարկերի համար, որի աճող առկայությունը՝ ուսանողների կողմից ավելի մեծ վարիկեր ստանալու տեսանկյունից որպես ուղերձ ուղարկվում է քոլեջներին եւ համալսարաններին, մեկնաբանելով, որ ուսանողները կարող են իրենց "թույլ տալ ավելին", հետևաբար, ի պատասխան ուղերձին, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները բարձրացնում են ուսման վարձը համապատասխանեցնելով ուսանողի եկամտին, թողնելով ուսանողին կրթության որակընույն մակարդակին, բայց ներքաշելով վերջինիս ավելի խորը պարտքերի մեջ։ Քոլեջի ուսման վարձերը սկսում են կուտակվել, երբ մարդիկ սկսում են սովորել քոլեջում, օրինակ, առաջին կուրսեցիների կողմնորոշման վճարները, ինչպես նաեւ լրացուցիչ վճարները համալսարանից կամ քոլեջից հեռանալուց հետո, ինչպիսիք են օրինակ ուսման վարձը եւ մեկնարկային վճարները։ 1987 թվականին այդ ժամանակրջանի կրթության  նախարար Ուիլյամ Բենեթը պնդում էր, որ ".. ֆինանսական օգնության ավելացումը վերջին տարիներին թույլ է տվել քոլեջներին եւ համալսարաններին անխաթար բարձրացնել իրենց ներդրումները, վստահ լինելով, որ դաշնային վարկի սուբսիդիաները կօգնեն մեղմել այդ աճը։ Այս հայտարարությունը հայտնի է դարձել որպես "Bennett վարկած"”:

Նյու Յորքի անկուսակցական ԴՊՀ-ն ուսումնասիրել է 2008 թվականից մինչեւ 2010 թվականն ընկած ժամանակահատվածում բակալավրիատի ուսանողներին հասանելի դաշնային օգնության ծրագրի քաղաքականության խոշոր փոփոխություններից հետո ուսուցման առաջարկի ավելացման ազդեցությունը, և "հայտնաբերել է", որ հաստատությունները, որոնք մեծապես ենթարկվում էին առավելագույն ՛՛վարկային սահմանաչափի՛՛ նախքան քաղաքականության փոփոխությունները, զգացել են ոչ համաչափ աճ ուսման վճարների շուրջ փոփոխությունների, ինչպես նաեւ փոփոխությունների հետեւանքով որոշակի հաստատությունների դրամաշնորհային ծրագրերի որոշակի փոփոխություններ":

Այնուամենայնիվ, շատ էմպիրիկ հետազոտություններ, որոնք ստուգել են ուսանողական վարկերի ազդեցությունը քոլեջի ուսման վրա, ոչ մի ապացույց չեն գտել ուսման վարձի բարձրացման համար, հատկապես հանելով կրթաթոշակները եւ հաշվի առնելով կրթության որակի բարձրացումը, որը ֆինանսավորվում է ուսման արժեքի բարձրացման միջոցով։ Բացի այդ, մասնավոր ուսանողական վարկերի լայն տարածումը քիչ հավանական է դարձնում, որ պետական ուսանողական վարկերի հասանելիությունը սահմանափակում է կրթության պահանջարկը։

Ուսանողական վարկի տեսության լրացուցիչ հերքումն այն է, որ նույնիսկ այն տարիներին, երբ վարկավորման սահմանաչափերը չեն աճել, ուսման վարձերը շարունակում են աճել, եւ պետական հաստատություններում ուսման վարձերը աճել են ավելիշատ քան մասնավոր հատվածի դեպքում։ Իսկ 2000 թվակամին ուսման վարձը հանրային քոլեջների ամբողջ երկրի մակարդակով բարձրացավ՝ հասնելով մինչև 33 տոկոսով ավելացման։

Վերջին աշխատանքային փաստաթղթերից մեկում, որը հրապարակվել է համացանցում Նյու Յորքի Դաշնային պահուստային բանկի կողմից 2015 թվականին (վերանայված 2016 թվականին), արվել է եզրակացություն այն մասին, որ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները, որոնք ավելի հակված են ուսանողական վարկավորման ծրագրերի մաքսիմալացմանը, որպես կանոն, արձագանքում են ուսման վճարների ավելի քիչ բարձրացմանը։ Այդ աշխատանքային փաստաթուղթը դեռ փորձագիտական գնահատականի չի ենթարկվել։

Սնանկացումից պաշտպանության բացակայություն

Երրորդ, նոր տեսությունը պնդում է, որ դաշնային օրենսդրության վերջին փոփոխությունները վերացնում են Սպառողների իրավունքների պաշտպանության բոլոր ստանդարտ միջոցները (կրեդիտավորման ճշմարտությունը, սնանկության ընթացակարգերը, սահմանաչափի օրենքները, վերաֆինանսավորման իրավունքը, վաշխառության օրենքների պահպանումը, պարտքերի գանձման արդար պրակտիկան եւ այլն) ուսանողներին զրկում է սնանկության մասին հայտարարելու հնարավորությունից, եւ ի պատասխան պարտատերերը եւ քոլեջները գիտեն, որ սնանկության հայտարարումից առաջ անպաշտպան ուսանողները գրեթե որս են անում ցանկացած գումարի համար, որը նրանք վերցնում են վարկի տեսքով, հետևաբար, խրախուսվում է ուսանողներին տրամադրել ողջամիտ վարկ, որը վերջինս ունակ լինի  մարել:.  Այնուամենայնիվ, մասնավոր ուսանողական վարկերի համար սնանկության մատչելիության փոփոխությունները ոչ մի փոփոխություն չեն առաջացրել այդ հատվածի ուսանողական վարկերի գների կամ մատչելիության մեջ, ինչը խոսում է այն մասին, որ այս տեսությունը սխալ է։

Հավելյալ գործոններ 

Այն հավելյալ գերծոնները, որոնք իրենց ազդեցությունն են ունեցել ուսման վարձի բարձրացման մեջ, հետևյալն են.

 "Ուսման ծախսերը զեղչելով " պրակտիկան գործընթաց է, որի միջոցով քոլեջը շնորհում է ֆինանսական օգնություն  իր սեփական միջոցների հաշվին։ Այս օգնությունը ցածր եկամուտ ունեցող ուսանողներին իրենից ենթադրում է, որ" վճարող "ուսանողները պետք է" փոխհատուցեն " տարբերությունը։ Ըստ Inside Higher Ed-ի, 2011 թվականի զեկույցը, որը տրված էր քոլեջների եւ համալսարանների վերաբերյալ Ազգային ասոցիացիայի բիզնես սպաներից, ավելի շատ բացատրում է ուսման արժեքի զեղչման պրակտիկան։ Հոդվածում նշվում է, որ" մինչ առաջին կուրսեցիներին ինստիտուցիոնալ օգնության համար ծախսված ընդհանուր գումարը աճել է, հաստատությունների կողմից մեկ ուսանողի վրա ծախսված միջին գումարը, փաստորեն, փոքր-ինչ նվազել է", եւ որպես անկման հնարավոր պատճառներից մեկը նշվում է, որ 2008-ից մինչեւ 2011 թվականն ընկած ժամանակահատվածում " քոլեջներն ու համալսարանները պետք է նվազեցնեին այն գումարը, որը նրանք տվել էին յուրաքանչյուր ուսանողի,՝որպեսզի ծրագրի միջոցով կարողանան օգնել ավելի մեծ թվով ուսանողների "
 Մարկ Քանտրովիցի խոսքերով, ով ճանաչված փորձագետ է այս ոլորտում, " պետական եւ մասնավոր քոլեջներում ուսման արժեքի բարձրացման մեջ ամենակարեւոր ներդրումը ուսման արժեքն է։ Դրան բաժին է ընկնում պետական քոլեջների ուսման վարձերի աճի մեկ քառորդը  եւ մասնավոր քոլեջների վարձի աճի մեկ երրորդը."
 Քանտրովիցի ուսումնասիրությունը նաեւ ցույց է տվել, որ" աստիճանաբար ավելացող կանոնների պահպանումը, մասնավորապես, հաշվետվությունների պահանջները, մեծացնում է քոլեջի ծախսերը", դրանով իսկ նպաստելով այդ լրացուցիչ ծախսերի վճարման համար ուսման վճարների աճին։ Տեխասի բարձրագույն կրթության համակարգող խորհրդի տվյալներով ՝ ապակարգավորման պահից պետական համալսարաններում ուսման եւ վճարների միջին արժեքն ավելացել է 90 տոկոսով։ Նահանգի 83-րդ Օրենսդիր ժողովի 181 անդամից ավելի քան 50-ը քվեարկել է առնվազն մեկ անգամ ուսուցման ապակարգավորման դադարեցման ջանքերի խթանման համար, եւ 20-ից պակաս հետեւողականորեն քվեարկել է նրա աջակցության համար։ Շատերը երբեք չեն քվեարկել այս հարցի վերաբերյալ, եւ ավելի քան 40 անդամներ եղելեն առաջին կուրսեցիներ։ Աճը, սակայն, ոչ ամբողջությամբ է կարելի որակել բացասական. Ուսման վարձի բարձրացումը օգնում է համալսարաններին դա փոխհատուցել իրենց բյուջեներում։

Առաջարկություններ 

Մեկնաբանները տարբեր աստիճանի հակասության որոշակի քաղաքականություն են առաջարկել։

 Պետական եւ դաշնային իշխանությունները պետք է բարձրացնեն հատկացումները, դրամաշնորհները եւ պայմանագրերը որոնք տրամադրվում են քոլեջների եւ համալսարաններին..
 Դաշնային, պետական եւ տեղական իշխանությունները պետք է նվազեցնեն կարգավորող բեռը քոլեջների եւ համալսարանների նկատմամբ.
 Նվազագույնի հասցնել ռիսկը բարձրագույն կրթության ծրագրերի  միջոցով դրամադրվող վարկերի կամ ապահովագրության ներդրումների զիջման հետ կապված։ Դաշնային կառավարությունը պետք է օրենք ընդունի ուսանողական վարկերի մասնակի կամ ամբողջական ներման մասին:.
 Քոլեջները եւ համալսարանները պետք է փնտրեն ծախսերը կրճատելու ուղիներ, առանց որակի նվազեցման։
 Դաշնային օրենսդիրները պետք է վերադարձնեն սպառողների իրավունքների պաշտպանության ստանդարտ միջոցները (ճիշտ վարկավորման, մրցակցային արտադրության, վաղեմության ժամկետների եւ այլն) ուսանողական վարկերի համար, որոնք չեղյալ են հայտարարվել 1994-ի սնանկության բարեփոխումների մասին օրենքի ընդունմամբ, որը փոփոխություններ է կատարել FFELP-ում (Federal Family Education Loan Program):

Քոլեջի ուսման վարձի աճը 

"Անհամաչափ ինֆլյացիա" ասելով ենթադրվում է տնտեսության կոնկրետ հատվածում գնաճը, որը զգալիորեն գերազանցում է կյանքի ընդհանուր արժեքի գնաճը։

1978 թվականից ի վեր կյանքի արժեքը այս ընթացքում աճել է մոտ 3,25 անգամ. բժշկական ծախսերը աճել են մոտ 6 անգամ. սակայն քոլեջի ուսման վարձերի գնաճը մոտեցել է 10 անգամ։ Կարելի է ասել նաեւ այլ կերպ. մինչ բժշկական ծախսերը կրկնապատկվել են կենսապահովման նվազագույն ցուցանիշի համեմատ, քոլեջի ուսման վարձը չորս անգամ աճել է կենսապահովման նվազագույն ցուցանիշի համեմատ։ Այսպիսով, նույնիսկ այն բանից հետո,երբ սահմանվել է վերահսկողություն ընդհանուր գնաճի հնարավոր հետեւանքների հետ կապված, քոլեջի ուսման վարձը 2008 թվականին եղել է երեք անգամ ավելի բարձր է, քան 1978 թվականին։

Տնտեսական և սոցիալական խնդիրներ

Տնտեսական գործոններ

Շատ տնտեսագետներ կարծում են, որ բարձրագույն կրթությունից ստացվող օգուտները զգալիորեն գերազանցում են ծախսերը, եւ որ բարձրագույն կրթությունը, որքան հնարավոր է արագ, վճարում և վերդադարձնում է իրեն։

Սոցիալական խնդիրներ 
Բացի ուսանողների վրա դրված արագ աճող պարտքային բեռի տնտեսական հետեւանքներից, գոյություն ունեն նաեւ ուսանողական պարտքի աճի սոցիալական հետեւանքները։ Մի շարք հետազոտություններ ցույց են տալիս, որ այն ուսանողները,որոնք սերում են ցածր եկամուտ ունեցող ընտանիքներից, ավելի հաճախ են դուրս մնում քոլեջից, հետևաբար պետք է խուսափելնրանց տրամադրվող պարտքերից։ Միջին դասի ընտանիքները գտնվում են ռիսկի գոտում, քանի որ քոլեջի ուսման արժեքի աճը կարող է սահմանափակել նրանց կրթության ձեռքբերումը, որը թույլ է տալիս նրանց հաջողության հասնել իրենց համայնքներում։

Վերջին հաղորդագրությունները վկայում են նաեւ խնդրահարույց եւ անվճարունակ ուսանողական վարկերի հետ կապված սթրեսի հետ անմիջականորեն կապված ինքնասպանությունների թվի աճի մասին։ Տնտեսական սթրեսի հետեւանքով ուսանողական բնակչության հոգեկան առողջության վրա բացասական ազդեցությունը դառնում է սոցիալական խնդիր։

Ուսանողական վարկերի պարտքերը
Այս խնդիրը սերտորեն կապված է քոլեջի ուսման ֆինանսավորման համար ուսանողների փոխառության ավելացման եւ, որպես հետեւանք, ուսանողական վարկերի պարտքերի հետ։ 1980-ական թվականներին դաշնային ուսանողական փոխառությունները դարձել են ուսանողների օգնության կենտրոնական տարրը։ 2006-ից մինչեւ 2012 թվականը դաշնային ուսանողական վարկերի ծավալն ավելացել է ավելի քան երկու անգամ, իսկ ուսանողական վարկերի գծով չմարված պարտքերն աճել են մինչեւ 807 մլրդ դոլար։ Ուսանողական փոխառությունների ավելացման հետեւանքներից մեկն էլ դեֆոլտների թվի ավելացումն է։ Ընդ որում, երկամյա դեֆոլտի տոկոսադրույքները աճել են 5,2 տոկոսով 2006 թվականին, 9,1 տոկոսով 2012 թվականին, եւ ավելի քան կրկնակի գերազանցել է պատմական նվազագույն տոկոսը,որը սահմանված է՝4,5 տոկոս,  2003 թվականին։

1987 թվականից տվյալների հավաքագրման սկզբից ի վեր երկամյա դեֆոլտի ամենաբարձր ցուցանիշն արձանագրվել է 1990 թվականին ՝ 22,4 տոկոս։ 2012 թվականին ԱՄՆ-ի կրթության նախարարությունը հրապարակել է դաշնային ուսանողական վարկերի գծով դեֆոլտի տոկոսադրույքների մասին մանրամասն տվյալներ, ներառյալ առաջին անգամ դեֆոլտի եռամյա տոկոսադրույքները։ Դեֆոլտի ամենաբարձր միջին եռամյա ցուցանիշներն ունեցել են առեւտրային հաստատությունները ՝ 22,7 տոկոս, պետական հիմնարկները ՝ 11 տոկոս, իսկ մասնավոր ոչ առեւտրային հաստատությունները ՝ 7,5 տոկոս։ 2008-2009 թվականների ընթացքում ավելի քան 3,6 մլն վարկառուներ ավելի քան 5900 դպրոցներից մասնակցել են պարտքի մարմանը, եւ դրանցից մոտավորապես 489 000-ը դեֆոլտ են հայտարարել։ Առեւտրային քոլեջներին բաժին է ընկնում ընդգրկված ուսանողների 10 տոկոսը, սակայն ուսանողական վարկերի չվճարման՝ 44 տոկոսը։

2011թվականին ուսանողական պարտքի նախագիծը հայտնել է, որ բակալավրի աստիճանով 4-ամյա ոչ առեւտրային համալսարաններն ավարտած ուսանողների մոտավորապես երկու երրորդը ուսանողական վարկեր են վերցրել ՝ 25 250 դոլար միջին պարտք ունեցող ուսանողական վարկով, ինչը, ընդհանուր առմամբ, 5 տոկոսով ավելի է, քան 2009 թվականին։ 2010 թվականին ուսանողական վարկերի պարտքը գերազանցել է վարկային քարտերի պարտքը։

2012 թվականին Միության վիճակի մասին իր ուղերձում ԱՄՆ-ի նախագահ Բարաք Օբաման դիմել է Միացյալ Նահանգներում բարձրագույն կրթության աճող արժեքի մեթոդին։ 2011 թվականին Օբաման հրամանագիր էր ստորագրել ուսանողական վարկ տրամադրելու մասին, որը կոչվում է" վճարիրայնպես, ինչպես վաստակում ես", որը թույլ է տալիս նախկին ուսանողներին վճարել ուսման պարտքերը նրանց եկամուտների տոկոսներով։ Բացի այդ, Օբամայի վարչակազմը մշակել է ֆակուլտատիվ ստանդարտացված նամակ, որը պետք է ուղարկվի ընդունվող ուսանողներին ՝ նշելով ուսումնական հաստատություն ըդունվելու արժեքը, ներառյալ բոլոր ծախսերը, ինչպես նաեւ ստացված ֆինանսական օգնությունը։ 2012 թվականից ուսանողական պարտքի ընդհանուր գումարն ավելացել է։

Տես նաև 

 College admissions in the United States
 Credentialism and educational inflation
 EdFund
 Free education
 Higher education bubble in the United States
 Higher Education Price Index
 Post-secondary education
 Private university
 Student debt
 Student loans in the United States
 Tuition payments
 Tuition freeze

Ծանոթագրություններ և նշումներ

Արտաքին հղումներ 
 "College, Inc.", PBS FRONTLINE documentary, May 4, 2010
  by Robert E. Martin