Կառլո Լուկանով

Կառլո Լուկանով (, ), բուլղար քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ, 1956 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1962 թվականի նոյեմբերի 27-ը եղել է Բուլղարիայի արտաքին գործերի նախարար։ Բուլղարիայի հերոս։ Բուլղարական քաղաքական գործիչների ընտանիքի անդամ՝ Տոդոր Լուկանովի որդի, Անդրեյ Լուկանովի՝ Բուլղարիայի 1990 թվականի վարչապետի հայր։

Կենսագրություն 
Կառլո Լուկանովը ծնվել է 1897 թվականի նոյեմբերի 1-ին Պլևենում՝ ակտիվ սոցիալ-ժողովրդավար Տոդոր Լուկանովի ընտանիքում։ 1917 թվականին ընդունվել է Բուլղարիայի բանվորական սոցիալ-ժողովրդավարական կուսակցություն, որը հետագայում անվանափոխվել է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության։ Այդ ժամանակ ավարտել է Պահեստային սպաների դպրոցը և 26-րդ հրետանային գնդի կազմում մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։

1921 թվականին ավարտել է Սոֆիայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, որից հետո Պլևենում փաստաբան է աշխատել։ 1925 թվականին Սուրբ Շաբաթի մայր տաճարի վրա հարձակումից հետո դատապարտվել է չորս և կես տարի ազատազրկության, բայց 1926 թվականին ներում է շնորհվել։ Որոշ ժամանակ անց Լուկանովն ուղևորվել է Խորհրդային Միություն, որտեղ աշխատել է շինարարական ընկերությունում։ 1927 թվականից մինչև 1944 թվականը եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցությունում։ 1936 թվականին տեղափոխվել է Իսպանիա, որտեղ գտնվել է մինչև 1939 թվականը և Ինտերնացիոնալ բրիգադների կազմում զբաղեցրել է ղեկավար պաշտոններ, որոնք քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում պահպանում էին հանրապետական կառավարությունը։ Պատերազմից հետո տեղափոխվել է Մոսկվա և աշխատել Կոմունիստական ինտերնացիոնալում, իսկ 1941 թվականից՝ «Խրիստո Բոտև» բուլղարալեզու ռադիոկայանում։

1944 թվականի սեպտեմբերի 9-ի հեղաշրջումից հետո Կառլո Լուկանովը վերադարձել է Բուլղարիա և դարձել Բուլղարական ռադիոյի տնօրեն։ Հետագայում նա նախագահի տեղակալ է աշխատել Պլանավորման պետական կոմիտեում (1947-1949), նախագահ՝ Գիտության, արվեստի և մշակույթի կոմիտեում (1949), նախագահ՝ Պլանավորման պետական կոմիտեում (1949-1952) և նախագահի տեղակալ՝ Նախարարների խորհրդում (1952-1954)։

1954 թվականին Լուկանովն ընտրվել է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամ, որում մնացել է մինչև իր մահը։ 1954 թվականից մինչև 1956 թվականը ԽՍՀՄ-ում, Մոնղոլիայում և Ֆինլանդիայում եղել է Բուլղարիայի դեսպան։ Արդյունքում վերադարձել է Բուլղարիա և Անտոն Յուգովի կառավարությունում եղել արտաքին գործերի նախարար (1956-1962), իսկ 1956 թվականից մինչև 1957 թվականը եղել է Նախարարների խորհրդի նախագահի տեղակալ։ Կառավարությունում աշխատելուց ազատումից հետո Շվեյցարիայում դարձել է Բուլղարիայի դեսպան (1963-1966)։

Կառլո Լուկանովը մահացել է 1982 թվականի հուլիսի 15-ին Սոֆիայում՝ 84 տարեկան հասակում։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Ташев, Ташо. Министрите на България 1879—1999. — София: АИ «Проф. Марин Дринов» / Изд. МО, 1999. — ISBN 978-954-430-603-8 / 978-954-509-191-9.

Արտաքին հղումներ 
 Полицейско досие, на сайта на Държавна агенция „Архиви“.

 
Բուլղարիայի արտաքին գործերի նախարարներ
Սոֆիայի համալսարանի շրջանավարտներ
Բուլղարացի դեսպաններ
Բուլղարացի դիվանագետներ
ԽՄԿԿ անդամներ
Կալանավորներ և ձերբակալվածներ
Բուլղարացի իրավաբաններ
Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշանով պարգևատրվածներ
Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանի դափնեկիրներ
Բուլղարիայի քաղաքական գործիչներ
Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ