Արդյունաբերականացման պատմություն

Այս հոդվածը ներկայացնում է արդյունաբերականացման պատմությունը։

Նախապատմություն 
Նախաարդյունաբերական տնտեսությունների մեծ մասը ունեին կենսամակարդակները, որոնք շատ ավելի բարձր չէին կենսապահովման մակարդակից, այդ թվում՝ բնակչության մեծամասնությունը կենտրոնացած էր գոյատևման իր միջոցների արտադրության վրա։ Օրինակ՝ միջնադարյան Եվրոպայում աշխատուժի 80%-ն աշխատում էր կենսապահովման գյուղատնտեսության մեջ։

Որոշ նախաինդուստրիալ տնտեսություններ, ինչպիսիք են դասական Աթենքը, առևտուրն ու առևտուրն ունեին որպես կարևոր գործոններ, ուստի բնիկ հույները կարող էին ստրկության կիրառմամբ ապրուստի մակարդակից շատ ավելի հարստություն վայելել։ Սովը հաճախակի էր նախաարդյունաբերական հասարակությունների մեծ մասում, թեև որոշները, ինչպիսիք են 17-րդ և 18-րդ դարերի Նիդեռլանդները և Անգլիան, 15-րդ դարի իտալական քաղաք-պետությունները, միջնադարյան իսլամական խալիֆայությունը և հին հունական և հռոմեական քաղաքակրթությունները, կարողացան։ խուսափել սովի ցիկլից՝ աճող առևտրի և գյուղատնտեսության ոլորտի առևտրայնացման միջոցով։ Ենթադրվում է, որ 17-րդ դարում Նիդեռլանդները ներմուծել է իր հացահատիկի մատակարարման գրեթե 70%-ը. իսկ մ.թ.ա 5-րդ դարում Աթենքը ներմուծում էր իր սննդամթերքի ընդհանուր պաշարի երեք քառորդը։

Եվրոպայում, ինչպես նաև Մուղալ Հնդկաստանում տեղի ունեցավ պրո-ինդուստրիալացում կոչվող գործընթաց, որը առաջին փուլն էր արդյունաբերական հեղափոխությունից առաջ։

1728 թվականին Անգլիայի տնտեսության վերաբերյալ իր աշխատության մեջ՝ «Անգլերեն առևտրի պլան», Դենիել Դեֆոն նկարագրում է, թե ինչպես է Անգլիան զարգացել հում բուրդ արտադրող լինելուց մինչև պատրաստի բրդյա գործվածքների արտադրություն։ Դեֆոն գրում է, որ Թուդորի միապետները, հատկապես Անգլիայի Հենրի VII-ը և Էլիզաբեթ I-ը, իրականացրել են այնպիսի քաղաքականություններ, որոնք այսօր կբնութագրվեն որպես պաշտպանողական, ինչպիսիք են պատրաստի բրդյա ապրանքների ներմուծման համար բարձր մաքսատուրքեր սահմանելը, Անգլիայից դուրս եկող հում բուրդի արտահանման վրա բարձր հարկեր սահմանելը, Ցածր երկրներից բրդի տեքստիլի արտադրության մեջ հմուտ արհեստավորներ, կառավարության կողմից տրված ընտրովի մենաշնորհային իրավունքներ շնորհելով Անգլիայի աշխարհագրական տարածքներում, որոնք հարմար են համարվում տեքստիլ արդյունաբերական արտադրության համար, և տրամադրելով կառավարության կողմից հովանավորվող արդյունաբերական լրտեսություն՝ վաղ անգլիական տեքստիլ արդյունաբերությունը զարգացնելու համար։

Բենգալյան Սուբահի կառավարիչների նկատմամբ Պլասեյի ճակատամարտում Արևելյան Հնդկաստանի ընկերության հաղթանակից հետո, արդյունաբերականացումը արտադրական գործընթացներում նորարարությունների միջոցով առաջին անգամ սկսվեց արդյունաբերական հեղափոխությամբ հյուսիս-արևմուտքում և Անգլիայի Միդլենդում 18-րդ դարում։ Այն տարածվել է Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում 19-րդ դարում։

Արդյունաբերական հեղափոխությունը Եվրոպայում

Միացյալ Թագավորությունն աշխարհում առաջին երկիրն էր, որը արդյունաբերական դարձավ։ 18-րդ և 19-րդ դարերում Մեծ Բրիտանիան ունեցավ գյուղատնտեսության արտադրողականության զգալի աճ, որը հայտնի է որպես Բրիտանական գյուղատնտեսական հեղափոխություն, որը հնարավորություն տվեց բնակչության աննախադեպ աճին, ազատելով աշխատուժի զգալի տոկոսը հողագործությունից և նպաստելով Արդյունաբերական հեղափոխությանը։

Վարելահողերի սահմանափակ քանակի և մեքենայացված հողագործության ճնշող արդյունավետության պատճառով աճող բնակչությունը չէր կարող հատկացվել գյուղատնտեսությանը։ Գյուղատնտեսական նոր տեխնիկան թույլ էր տալիս միայնակ գյուղացուն կերակրել ավելի շատ աշխատողների, քան նախկինում. Այնուամենայնիվ, այս տեխնիկան նաև մեծացրեց մեքենաների և այլ սարքավորումների պահանջարկը, որոնք ավանդաբար տրամադրվում էին քաղաքային արհեստավորների կողմից։ Արհեստավորները, որոնք հավաքականորեն կոչվում էին բուրժուազիա, աշխատում էին գյուղական արտագաղթի աշխատողների՝ իրենց արտադրանքը մեծացնելու և երկրի կարիքները բավարարելու համար։

Բրիտանական արդյունաբերականացումը զգալի փոփոխություններ էր ներառում այդ աշխատանքների կատարման ձևի մեջ։ Ապրանքի ստեղծման գործընթացը բաժանված էր պարզ առաջադրանքների, որոնցից յուրաքանչյուրը աստիճանաբար մեքենայացվում էր՝ արտադրողականությունը բարձրացնելու և այդպիսով եկամուտը բարձրացնելու նպատակով։ Նոր մեքենաներն օգնեցին բարելավել յուրաքանչյուր աշխատողի արտադրողականությունը։ Այնուամենայնիվ, արդյունաբերականացումը ներառում էր նաև էներգիայի նոր ձևերի շահագործում։ Նախաարդյունաբերական տնտեսության մեջ մեքենաների մեծ մասը սնուցվում էր մարդու մկանների, կենդանիների, փայտի այրման կամ ջրի էներգիայի միջոցով։ Արդյունաբերականացման արդյունքում վառելիքի այս աղբյուրները փոխարինվեցին ածուխով, որը կարող էր զգալիորեն ավելի շատ էներգիա մատակարարել, քան այլընտրանքները։ Արդյունաբերական հեղափոխությանը ուղեկցող նոր տեխնոլոգիաների մեծ մասը նախատեսված էր մեքենաների համար, որոնք կարող էին սնուցվել ածուխով։ Դրա հետևանքներից մեկը տնտեսության մեջ սպառվող էներգիայի ընդհանուր քանակի ավելացումն էր. միտում, որը շարունակվում է բոլոր արդյունաբերական երկրներում մինչև մեր օրերը։

Կապիտալի կուտակումը թույլ տվեց ներդրումներ կատարել նոր տեխնոլոգիաների գիտական ​​հայեցակարգի և կիրառման մեջ՝ հնարավորություն տալով ինդուստրացման գործընթացին շարունակել զարգանալը։ Արդյունաբերականացման գործընթացը ձևավորեց արդյունաբերական աշխատողների մի դաս, որոնք ավելի շատ փող ունեին ծախսելու, քան իրենց գյուղատնտեսական զարմիկները։ Նրանք դա ծախսեցին այնպիսի ապրանքների վրա, ինչպիսիք են ծխախոտը և շաքարավազը, ստեղծելով նոր զանգվածային շուկաներ, որոնք խթանեցին ավելի շատ ներդրումներ, քանի որ առևտրականները ձգտում էին շահագործել դրանք։

Արտադրության մեքենայացումը տարածվեց Անգլիային շրջապատող երկրներում՝ աշխարհագրորեն Եվրոպայում, ինչպիսիք են Ֆրանսիան և բրիտանական վերաբնակիչների գաղութները՝ օգնելով այդ տարածքները դարձնել ամենահարուստը և ձևավորելով այն, ինչ այժմ հայտնի է որպես արևմտյան աշխարհ։

Որոշ տնտեսական պատմաբաններ պնդում են, որ այսպես կոչված «շահագործման գաղութը» տիրապետում էր թեթևացրել է կապիտալի կուտակումն այն երկրներին, որոնք տիրապետում էին դրանց՝ արագացնելով դրանց զարգացումը։ Հետևանքն այն էր, որ պետք է երկիրը ինտեգրվի ավելի մեծ տնտեսական համակարգին, որը պահանջում է արտադրական ապրանքներ և առաջարկում է հումք, մինչդեռ գաղութատիրական ուժը շեշտում է իր քաղաքային ապրանքները., որը ներառում է նաև Անգլիան, Միացյալ Նահանգների հարավը և արևմտյան Աֆրիկան.

Այս փաստարկները դեռևս որոշ բարեհաճություն են գտնում գաղութների պատմաբանների կողմից, բրիտանական արդյունաբերական հեղափոխության պատմաբանների մեծամասնությունը համարվում է, որ գաղութային ունեցվածքը նշանակալի դեր ունի երկրի արդյունաբերականացման գործում. հետ կամ առանց դրա։

Վաղ արդյունաբերականացում այլ երկրներում

Արդյունաբերական հեղափոխությունը տարածվեց դեպի հարավ և արևելք՝ իր ակունքներից հյուսիս-արևմտյան Եվրոպայում.

Այն բանից հետո, երբ Կոմոդոր Մեթյու Ք. Փերիի կողմից հրապարակված Կանագավայի կոնվենցիան ստիպեց Ճապոնիային բացել Շիմոդա և Հակոդատ նավաիստները ամերիկյան առևտրի համար, ճապոնական հանգուցալուծում, որն անհրաժեշտ է կտրուկ փոխել արևմտյան ազդեցությունից խուսափելու համար. Կառավարությունը ռազմական բարեփոխումներ իրականացրեց ճապոնական բանակի արդիականացման համար, ինչպես նաև կառուցեց արդյունաբերականացման բազան։

Խորհրդային Միության կենտրոնական հսկողության տակ գտնվող տնտեսությունը որոշեց իր ռեսուրսների մեծ մասը ներդնել իր արդյունաբերական արտադրությունն ու ենթակառուցվածքները։ Մյուս երկրները, որոնք կազմակերպվել էին Comecon-ի շրջանակներում, հետևեցին նույն զարգացող սխեմային, թեև ավելի քիչ շեշտադրումով ծանր արդյունաբերությունը։

Հարավային Եվրոպայի երկրները, ինչպիսիք են Իսպանիան կամ Իտալիան, չափավոր արդյունաբերական զարգացում ապրեցին 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին, իսկ հետո Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո տնտեսական վերելք ապրեցին, ինչը պայմանավորված էր եվրոպական տնտեսության առողջ ինտեգրմամբ։

Երրորդ աշխարհ
Պետության կողմից ղեկավարվող նմանատիպ զարգացող ծրագիր իրականացվել է գրեթե բոլոր Երրորդ աշխարհի երկրներում Սառը պատերազմի ժամանակ, ներառյալ սոցիալիստականները, բայց հատկապես Սահարայի Սահարյան Աֆրիկայում ապագաղութացման շրջանից հետո։ ինքնաբավության հասնել նախկինում ներմուծվող ապրանքների տեղական արտադրության, գյուղատնտեսության մեքենայացման և կրթության ու առողջապահության տարածման միջոցով։ Այնուամենայնիվ, բոլոր այդ փորձառությունները դառնորեն ձախողվեցին իրատեսության բացակայության պատճառով. երկրների մեծ մասը չուներ նախաարդյունաբերական բուրժուազիա, որը կարող էր իրականացնել կապիտալիստական ​​զարգացում կամ նույնիսկ կայուն և խաղաղ պետություն։ Այդ վիժեցված փորձառությունները հսկայական պարտքեր թողեցին արևմտյան երկրներին և խթանեցին հանրային կոռուպցիան։

Բենզին արտադրող երկրներ 
Նավթով հարուստ երկրները նմանատիպ ձախողումներ են տեսել իրենց տնտեսական ընտրություններում։ ՇՄԱԳ-ի զեկույցում ասվում է, որ ՕՊԵԿ-ի անդամ երկրները 2008 թվականին իրենց նավթի արտահանումից ակնկալվում է 1,251 տրիլիոն դոլար մաքուր գումար վաստակել։ Քանի որ նավթը և՛ կարևոր է, և՛ թանկ, այն շրջանները, որոնք ունեին նավթի մեծ պաշարներ, ունեին հսկայական իրացվելիության եկամուտներ։ Սակայն դրան հազվադեպ էր հաջորդում տնտեսական զարգացումը։ Փորձը ցույց է տալիս, որ տեղական էլիտաները չկարողացան նորից ներդնել նավթի արտահանման միջոցով ստացված նավթադոլարները, և արժույթը վատնվում է շքեղ ապրանքների մեջ։

Սա հատկապես ակնհայտ է Պարսից ծոցի երկրներում, որտեղ մեկ շնչին ընկնող եկամուտը համեմատելի է արևմտյան երկրների եկամուտների հետ, բայց որտեղ արդյունաբերականացում չի սկսվել։ Բացի երկու փոքր երկրներից (Բահրեյն և Արաբական Միացյալ Էմիրություններ), Պարսից ծոցի երկրները չեն դիվերսիֆիկացրել իրենց տնտեսությունները, և նավթի պաշարների առաջիկա ավարտին փոխարինում չի նախատեսվում։

Արդյունաբերականացում Ասիայում

Բացի Ճապոնիայից, որտեղ ինդուստրացումը սկսվեց 19-րդ դարի վերջին, Արևելյան Ասիայում արդյունաբերականացման այլ օրինաչափություն հետևեց։ Արդյունաբերականացման ամենաարագ տեմպերից մեկը տեղի է ունեցել 20-րդ դարի վերջին չորս վայրերում, որոնք հայտնի են որպես ասիական վագրեր (Հոնկոնգ, Սինգապուր, Հարավային Կորեա և Թայվան), շնորհիվ կայուն կառավարությունների և լավ կառուցված հասարակությունների, ռազմավարական վայրերի, ծանր օտարերկրյա։ ներդրումներ, ցածր գնով հմուտ և մոտիվացված աշխատուժ, մրցունակ փոխարժեք և ցածր մաքսատուրքեր։

Հարավային Կորեայի դեպքում՝ ասիական չորս վագրերից ամենամեծը, տեղի ունեցավ շատ արագ արդյունաբերականացում, քանի որ այն արագորեն հեռացավ 1950-ական և 60-ական թվականներին ավելացված արժեքով ապրանքների արտադրությունից դեպի ավելի առաջադեմ պողպատ, նավաշինություն և ավտոմոբիլաշինություն։ արդյունաբերությունը 1970-ական և 80-ական թվականներին՝ կենտրոնանալով 1990-ական և 2000-ական թվականների բարձր տեխնոլոգիաների և սպասարկման ոլորտի վրա։ Արդյունքում Հարավային Կորեան դարձավ խոշոր տնտեսական տերություն։

Այս մեկնարկային մոդելն այնուհետև հաջողությամբ պատճենվեց Արևելյան և Հարավային Ասիայի այլ ավելի մեծ երկրներում։ Այս երևույթի հաջողությունը հանգեցրեց օֆշորավորման հսկայական ալիքի, այսինքն՝ արևմտյան գործարանները կամ երրորդային հատվածի կորպորացիաները ընտրեցին իրենց գործունեությունը տեղափոխել այն երկրներ, որտեղ աշխատուժը ավելի քիչ ծախսատար էր և ավելի քիչ կոլեկտիվ կազմակերպված։

Չինաստանը և Հնդկաստանը, թեև մոտավորապես հետևում էին զարգացման այս օրինաչափությանը, հարմարեցումներ կատարեցին իրենց սեփական պատմությանն ու մշակույթներին, աշխարհում իրենց հիմնական չափերին և կարևորությանը, իրենց կառավարությունների աշխարհաքաղաքական հավակնություններին և այլն։

Միևնույն ժամանակ, Հնդկաստանի կառավարությունը ներդրումներ է կատարում այնպիսի տնտեսական ոլորտներում, ինչպիսիք են կենսաճարտարագիտությունը, միջուկային տեխնոլոգիաները, դեղագործությունը, ինֆորմատիկան և տեխնոլոգիական ուղղվածություն ունեցող բարձրագույն կրթությունը՝ գերազանցելով իր կարիքները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել մի քանի մասնագիտացման բևեռներ, որոնք կարող են գրավել արտաքին շուկաները։

Ե՛վ Չինաստանը, և՛ Հնդկաստանը նույնպես սկսել են զգալի ներդրումներ կատարել զարգացող այլ երկրներում՝ նրանց դարձնելով այսօրվա համաշխարհային տնտեսության կարևոր դերակատարներ։

Նոր արդյունաբերական երկրներ

20-րդ դարի վերջից ի վեր Լատինական Ամերիկայի, Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների մեծ մասը, ներառյալ Բրազիլիան, Ինդոնեզիան, Մալայզիան, Մեքսիկան, Ֆիլիպինները, Հարավային Աֆրիկան և Թուրքիան, զգալի արդյունաբերական աճ են գրանցել, ինչը նպաստել է ավելի մեծ տնտեսություններ ունեցող երկրներ արտահանմանը։ ԱՄՆ, Չինաստան, Հնդկաստան և ԵՄ։ Նրանք երբեմն կոչվում են նոր արդյունաբերական երկրներ։

Չնայած այս միտումը արհեստականորեն ազդում է 2003 թվականից ի վեր նավթի գների բարձրացումից, երևույթը ոչ բոլորովին նոր է, ոչ էլ լիովին սպեկուլյատիվ (օրինակ, տես՝ Maquiladora):

Ծանոթագրություններ

Տնտեսագիտություն
Արդյունաբերություն