Հանս ֆոն Բյուլով

Բարոն Հանս Գվիդո ֆոն Բյուլով ( ), գերմանացի դիրիժոր, դաշնակահար, ուսուցիչ և կոմպոզիտոր։

Կենսագրություն 
Հանս ֆոն Բյուլովը սերում է Մեքլենբուրգի ազնվական ընտանիքից։ Ինը տարեկանից նա դաշնամուր նվագել է սովորել Ֆրիդրիխ Վիկի, ապա ՑեՑիլիա Շմիդելի և Մաքս Էբերվայնի մոտ, յուրացրել է ստեղծագործությունը Մորից Հաուպտմանի ղեկավարությամբ։ 1846-1848 թվականներին, Շտուտգարտում գտնվելու ժամանակ, նա հանդիպել է Յոահիմ Ռաֆին և այլ հայտնի երաժիշտների։ 1849 թվականին Բյուլովը մասնակցել է Ռիչարդ Վագների ղեկավարած համերգին, իսկ մեկ տարի անց Ֆրանց Լիստի ղեկավարությամբ մասնակցել Լոհենգրինի Վեյմարի պրեմիերային։ Այս իրադարձությունները մեծ տպավորություն են թողել Բյուլովի վրա, և նա որոշել է թողնել իր սկսած իրավաբանական կարիերան և լրջորեն զբաղվել երաժշտությամբ։ Նա խորհրդակցել է Լիստի հետ և մասնավոր դասեր քաղել Վագներից, վերջինիս առաջարկությամբ Ցյուրիխում ղեկավարել Դոնիցետիի «Գնդի դուստրը» օպերան։ Համապատասխան հմտությունների բացակայությունը, սակայն, հանգեցրել է Բյուլովի մոտալուտ պաշտոնանկությանը, և նա դարձել է Սանկտ Գալենի փոքրիկ օպերային թատրոնի դիրիժոր, որտեղ իր նորամուտը նշել է Կ.Մ.Վեբերի «Ազատ հրաձիգ» օպերայի հետ։ Հանդիսատեսը շատ լավ է ընդունել Բյուլովին, հատկապես այն բանի համար, որ նա կատարել է հիշողությունից՝ առանց գնահատականների։

1851 թվականին Բյուլովը դարձել է Լիստի աշակերտը Վայմարում ժամանակավորապես դադարեցնելով դիրիժորի իր կարիերան։ Նա ջանասիրաբար կատարելագործել է իր հմտությունները, սկսել երաժշտություն և հոդվածներ գրել։ Լիստը Բյուլովին բնութագրել է որպես երաժշտության ամենամեծ երևույթներից մեկը, որը երբևէ ունեցել է։ 1855-1864 թվականներին Բյուլովը դասավանդել է Բեռլինում, հանդես եկել որպես դաշնակահար և շուտով աշխատանքի անցել Մյունխենում, որպես խմբավար, որտեղ վարել է Վագների՝ «Տրիստան և Իզոլդա» և այլ օպերաների պրեմիերաները։ Հենց Բյուլովն է հիմք դրել օպերաների ուսուցման և բեմադրության ժամանակակից ավանդույթներին. Երգիչների անհատական ​​մարզում, նրանց անհատական ​​և անսամբլներում ունկնդրում, ապա դաշնամուրի նվագակցությամբ, նվագախմբի խմբային փորձեր և, վերջապես, «բեմականացում» ամբողջ բեմով (օրինակ՝ «Տրիստանի» բեմադրությունից առաջ նրանց թիվը տասնմեկն էր )։

1869 թվականին Բյուլովը հրաժարական է տվել մյունխենյան իր պաշտոնից։ Պատճառներից մեկը կնոջ՝ Լիստի դստեր` Կոսիմայի, հետ բաժանումն էր, իսկ մյուսը՝ «Ռեյնայի ոսկին» արտադրելու հետ կապված խնդիրը, որին անընդհատ խառնվում էր Բավարիայի արքա Լյուդվիգ Երկրորդը։ Չնայած Վագների հետ լարված հարաբերություններին, Բյուլովը միշտ հարգել է նրան որպես երաժիշտ (սակայն, նա երբեք չի եկել Բայրոյթի փառատոնին)։ 1872 թվականից Բյուլովը ելույթ է ունեցել որպես դաշնակահար, մասնավորապես Բրիտանիայում (1873 թվական) և ԱՄՆ-ում (1875-1876 թվականներ), որտեղ հանդես է եկել 139 համերգով, ներառյալ Չայկովսկու առաջին դաշնամուրային համերգի պրեմիերան Բոստոնում։ Բյուլովը դարձել է առաջին արևմտաեվրոպական երաժիշտներից մեկը, ով խթանել է ռուս կոմպոզիտորի ստեղծագործությունը։

Բյուլովը 1878-1880 թվականներն անցկացրել է որպես Հանովերի նվագախմբի դիրիժոր, բայց լքել է այս պաշտոնը տենոր Անտոն Շոտի հետ վիճաբանությունից հետո։ 1880-1885 թվականներին աշխատել է Մայնինգենում, որտեղ տեղական նվագախումբը բարձրացրել է Գերմանիայի լավագույններից մեկի մոտ։ Բյուլովը տիրապետել է մի շարք բարեփոխիչ գաղափարների, ներառյալ հինգ լարային կոնտրաբասերի և ոտնակներով տիմպանիի ներդրմանը նվագախմբի մեջ։ Նա առաջին երաժիշտն էր, ով կատարել է դաշնամուրի կոնցերտ (Առաջին Բրամս) և միաժամանակ ղեկավարել նվագախումբ։ 1882 թվականին նա ամուսնացել է դերասանուհի Մարիա Շանցերի հետ, որը հետագայում գրել է իր կենսագրությունը և խմբագրել նամակագրությունը։

Իր կյանքի վերջին տարիներին Բյուլովը շատ է շրջագայել (ներառյալ Գլազգոյում 1878 թվական և Լոնդոնում 1888 թվական)։ Դասավանդել է Համբուրգի Ռաֆի կոնսերվատորիայում և Բեռլինի Կլինդվորթ դաշնամուրի դպրոցում և հանդես եկել որպես հյուր դիրիժոր։ 1890-ականների սկզբին սկսված հոգեկան խանգարումը ստիպել է նրան հաստատվել մասնավոր պանսիոնատում, իսկ ֆիզիկական առողջության հետ կապված խնդիրների պատճառով նա գնացել է Եգիպտոս, որտեղ էլ մահացել է 1894 թվականին։ Թաղված է Օլսդորֆի գերեզմանատանը։

Ստեղծագործություն 
Բյուլովը 19-րդ դարի ամենահայտնի երաժիշտներից մեկն է։ Քննադատները բնութագրել են նրա դաշնակահարական արվեստը որպես ինտելեկտուալ՝ հիմնված վերլուծության և մանրակրկիտ հաշվարկի վրա (որի համար Բյուլովին հաճախ նախատում էին), բայց զուրկ չէր արտահայտչականությունից և կրքից։ Բյուլովը հսկայական կատարողական էներգիա է ունեցել, ուստի 1880 թվականին նա մի համերգում մի քանի անգամ կատարել է Բեթհովենի վերջին ուշ սոնատները, իսկ 1889 թվականին Նյու Յորքում 11 օրվա ընթացքում կատարել է 22 սոնատ։ Որպես կոմպոզիտոր Բյուլովի ժառանգությունը ներառել է նվագախմբային և դաշնամուրային ստեղծագործություններ, սիրավեպեր և դաշնամուրային ստեղծագործությունների խմբագրություններ Բախի, Բեթհովենի, Վեբերի, Կրամերի և այլ կոմպոզիտորների։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 
 
 
 
 
 
 Harold Schonberg, The Great Pianists from Mozart to the Present. New York: Simon and Schuster 1987 (pp. 136–37)

Արտաքին հղումներ 
 
 
 
 . 
 

 
Գերմանացի դիրիժորներ
Գերմանացի դաշնակահարներ
Գերմանացի կոմպոզիտորներ
Գերմանիայի ազնվականություն
Երաժիշտներ այբբենական կարգով
19-րդ դարի գերմանացիներ
Դասական կոմպոզիտորներ
Շվեդիայի երաժշտության թագավորական ակադեմիայի անդամներ
Կոմպոզիտորներ այբբենական կարգով
Գերմանացի դասական երաժիշտներ
Մանկավարժներ այբբենական կարգով
Գերմանացի երաժշտական մանկավարժներ