Նուսրետա Սիվաց

Նուսրետա Սիվաց (, ), բոսնիացի ակտիվիստ, բռնությունների և այլ պատերազմական հանցագործությունների զոհերի իրավունքների պաշտպան, նախկին դատավոր։ Բոսնիական պատերազմի ժամանակ նրան պահում էին Բոսնիայի և Հերցեգովինայի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Պրիեդոր քաղաքի մոտակայքի Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարում, որը ղեկավարում էին բոսնիացի սերբերը, որտեղ նրան և ճամբարի մյուս կանանց բռնաբարում, ծեծի և խոշտանգումների էին ենթարկում։ Ճամբարի փակումից հետո՝ 1992 թվականի օգոստոսին, նա ակտիվորեն հանդես եկավ մամուլում, սատարեց բռնության զոհերին և կարևոր դեր խաղաց պատերազմի ընթացքում բռնությունները միջազգային օրենսդրությամբ որպես ռազմական հանցագործություն ճանաչելու գործում։ Նուսրետա Սիվացը Բոսնիա և Հերցեգովինայի կանանց ասոցիացիայի անդամ է։

Կենսագրություն 
Նուսրետա Սիվացը ծնվել է 1951 թվականի փետրվարի 18-ին Բոսնիայի Պրիեդոր քաղաքում, որն այդ ժամանակ գտնվում էր Հարավսլավիայի կազմում, որտեղ էլ նա ավարտել է միջնակարգ դպրոցը և սովորել իրավաբանություն։ Սիվացը դատավոր է աշխատել 1978 թվականից մինչև 1992 թվականը, երբ սկսվեց Բոսնիական պատերազմը։

Բոսնիական պատերազմ  
1992 թվականի ապրիլին սերբ զինվորները նրան տեղեկացրին, որ նա այլևս չի աշխատում Պրիեդորի քաղաքային դատարանում։ Պրիեդորում բնակվող բոսնիացիներն ու խորվաթները ստիպված էին կրել սպիտակ թևկապներ և սպիտակ դրոշներ կախել իրենց տների պատուհաններից։ Նրանց տները թալանվել և այրվել են, մինչ սերբերը նրանց տեղափոխում էին Կերատերմի, Օմարսկայի և Տրնոպոլիեի համակենտրոնացման ճամբարներ։ Երկու ամիս անց, երբ Բոսնիայի սերբական բանակը վերահսկողություն սահմանեց Պրիեդորում, նրան խնդրեցին հարցաքննության պատրվակով ներկայանալ տեղի ոստիկանության բաժանմունք, սակայն, ներկայանալուն պես նրան 25 կանանց հետ տեղափոխեցին Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբար։ Նա 36 այլ կանանց և 3500 տղամարդկանց մեջ էր, որոնք բանտարկված էին եղել այնտեղ։

Երեք ամիս նրան և այլ կանանց բռնաբարում, ծեծում և խոշտանգումների էին ենթարկում համակենտրոնացման ճամբարում։ Նա հիշում էր, որ վատթարագույնը «կանանց համար գիշերներն էին, որովհետև պահակները մտնում էին սենյակներ, իրենց տանում էին ճամբարում ինչ որ տեղ և բռնաբարում։ Դա կատարվում էր պարբերաբար»։ Ճամբարում մնալու ընթացքում նրան ստիպել էին մաքրել արյան հետքերը հարցաքննության սենյակից։ Նա նշում է, որ ինքը տեսել է սերբերի կողմից սպանվածների մարմինները «սպիտակ տան» դիմաց ընկած խոտի վրա, որտեղ կատարվում էին ամենասարսափելի տանջանքները։ Ըստ նրա ցուցմունքի՝ մահացածներին տեղափոխում էին բեռնատարներով և տանում ինչ-որ տեղ։ Ըստ նրա՝ Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարում մարդիկ մահանում էին հիմնականում տանջանքներից։

1992 թվականի օգոստոսի սկզբին ճամբար այցելեցին Կարմիր խաչի և եվրոպական մամուլի ներկայացուցիչներ, որից հետո այն փակվեց։ Համակենտրոնացման ճամբարում հինգ կին էր մահացել։ Սիվացը նշում է, որ դրանցից չորս մասի աճյունները հետագայում հայտնաբերվել են եղբայրական գերեզմանում, իսկ հինգերորդի աճյունը դեռ չի հայտնաբերվել։ Նա նաև դժգոհել է համակենտրոնացման ճամբարի զոհերի հուշահամալիրի բացակայությունից, մինչդեռ Պրիեդորի դպրոցները մայիսի 24-ը նշում են մոտակա համակենտրոնացման ճամբարի՝ Տրնոպոլիեի բացման օրը։ Պրիեդորի տարածքում հայտնաբերվել են 56 եղբայրական գերեզմաններ, ինչպես նաև մարդկային աճյունների մնացորդներ 357 տարբեր վայրերում։

Իրավապաշտպանական գործունեություն  

Ազատվելուց հետո Սիվացը փախավ հարևան Խորվաթիա, որտեղ Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարի նախկին բանտարկյալ խորվաթուհի Յադրանկա Ցիգելի հետ միասին սկսեցին ապացույցներ հավաքել բռնաբարության զոհ դարձած հարյուրավոր մարդկանց մասին։ Նա ընդգրկվեց Բոսնիա և Հերցեգովինայի կանանց ասոցիացիայի կազմում, որի շտաբը գտնվում էր Զագրեբում։ 1995 թվականի հունիսին նրանք օժանդակեցին Նախկին Հարավսլավիայի գծով միջազգային քրեական դատարանի (ՆՀՄՏ) առաջին մեղադրական եզրակացության նախապատրաստմանը։ Կուտակված ապացույցները բացահայտեցին պատերազմի ժամանակ կիրառված բռնաբարությունների ծանրությունը և ՄԱԿ-ը դրանք դիտարկեց որպես հիմնական «շրջադարձային» ապացույցներ` ճանաչելով այդ իրողությունը որպես պատերազմական հանցագործություն։ Նա անձամբ ցուցմունքներ տվեց ՆՀՄՏ-ում և օգնեց բանտ նստեցնել մի մարդու, որն իրեն բազմիցս բռնաբարել էր Օմարսկի համակենտրոնացման ճամբարում։ Սիվացը ցուցմունքներ տվեց նաև շատ այլ գործերով, այդ թվում՝ ինքնահռչակ Սերբական հանրապետության նախագահ Ռադովան Կարաջիչի գործով։

1997 թվականին Նուսրետա Սիվացը և Յադրանկա Ցիգելը դարձան «Հոգիներին կանչելով» վավերագրական ֆիլմի գլխավոր հերոսները, որը պատմում էր Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարում նրանց կյանքի մասին։ Ֆիլմի պրեմիերան հովանավորել էին Amnesty International-ը, Միջազգային արդարադատության կոալիցիան, Մարդու իրավունքների և հումանիտար իրավունքի կենտրոնը և «Կանայք կանանց համար» միջազգային կազմակերպության բոսնիական մասնաճյուղի կողմից։ Նուսրետա Սիվացը ելույթ է ունենում 2006 թվականին Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարի զոհերի հիշատակի օրը։

1999 թվականին Սիվացը վերադարձավ Պրիեդոր։ 2000 թվականին Նյու Յորքի Հարավային շրջանի Դաշնային դատարանը Ռադովան Կարաջիչին պարտավորեցրեց 745 միլիոն դոլար փոխհատուցում վճարել Սիվացին, Ցիգելին և ևս 9 այլ կանանց։ 2002 թվականի ամռանը Սիվացը պայքարով ետ վերցրեց և գնեց իր բնակարանը, որից նրան վտարել էին պատերազմի ժամանակ։ Բնակարանը զավթել և նրա ունեցվածքը թալանել էր նրա նախկին գործընկերը։ Վերադառնալուց հետո նրա բնակարանի դռան վրա բազմիցս գրվել է «Օմարսկա» բառը։ Սիվացը չկարողացավ վերականգնվել այն աշխատանքում, որը նա ունեցել էր պատերազմից առաջ։ 2003 թվականին Սիվացը և հարյուրից ավելի այլ վերապրածներ և Օմարսկայի համակենտրոնացման ճամբարի զոհերի հարազատները առաջին անգամ մասնակցեցին իրենց հիշատակի արարողությանը։ 2005 թվականին Սիվացը եղել է Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի համար առաջադրված հազարավոր կանանց շարքում։ 2008 թվականին նա աջակցեց պատերազմական հանցագործությունների տարածաշրջանային դատարան ստեղծելու նախաձեռնությանը՝ ասելով, որ «կան մի շարք խոչընդոտներ, որոնք իսկապես պետք է բացառվեն, քանի որ տարածաշրջանի պետությունների սահմանադրությունները թույլ չեն տալիս արտահանձնում և այլն։ Տեղական դատական համակարգը պետք է ավելի շատ պատրաստված լինի։ Իհարկե, պետք է լինեն ավելի շատ առաջնորդներ և դատավորներ»։

2012 թվականին Նուսրետա Սիվացը հետևյալ կերպ մեկնաբանեց Պրիեդորա քաղաքում պատերազմական հանցագործությունների ժխտումը`«Պրիեդորայի ներկայիս սերբական իշխանություններն անընդհատ փորձում են ջնջել պատմության 1992 թվականից մինչև 1995 թվականը ընկած ժամանակահատվածը և ստեղծել մի իրավիճակ, որ այդ մասին չգրվի և չխոսվի։ Դա մեզ ամենաշատն է վիրավորում։ Պատմության այդ մասը պատկանում է մեզ՝ Պրիեդորայի քաղաքացիներին, և մենք երբեք չենք մոռանա և թույլ չենք տա մոռանալ այն, այստեղ սպանված քաղաքացիական անձանց պատճառով»։

Ծանոթագրություններ

Աղբյուրներ

Արտաքին հղումներ 
 
 
 
 
 

Բոսնիա և Հերցեգովինայի հասարակական գործիչներ