Փոքր ծովաորոր

Փոքր ծովաորոր () խոշոր որոր, բնադրում է Եվրոպայի ափամերձ Ատլանտյան օվկիանոսի և Ռուսաստանի Դաշնության հյուսիսային ափամերձ տարածքներում։

Դասակարգում 
Թռչնաբանների մեծ մասը փոքր ծովաորորը վերագրում է այսպես կոչված «արծաթե որորների խմբին»։ Մի քանի տեսակի որորներ, որոնք շատ նման են իրենց ֆենոտիպային հատկանիշներին, ինչպիսիք են մեծահասակների թռչուններուի գլխի սպիտակ գույնը և պարանոցի վրա գտնվող կարմիր կետը։ Այս առումով, մինչև վերջերս, որոշ հրապարակումներ փոքր ծովավորորը համարում էին արծաթե որորի ենթատեսակ, իսկ մյուսները կարծում էին, որ արևելյան փոքր ծովավորորը (Larus heuglini) հանդիսանում է ծովաորորի ենթատեսակ։ Ներկայումս թռչունների այս խմբի տաքսոնոմիան, որն իր մեջ ներառում է նաև Արևելյան Սիբիրյան որորը (Larus vegae), միջերկրածովյան որորը (Larus michahellis), քրքջան որորը (Larus cachinnans), ամերիկյան արծաթափայլ որորը (Larus smithsonianus) և հայկական որորը (Larus armenicus) գտնվում են վերանայման փուլում։ Ըստ մեկ տեսության, փոքր ծովաորորը վերաբերում է այսպես կոչված «օղակների տեսակներին»`օրգանիզմներին, որոնք ունեն միջանկյալ կարգավիճակ տեսակների և ենթատեսակների միջև։ Ենթադրվում է, որ փոքր ծովաորորը կամ նրա նախնին նախկինում բնակվում էին Կենտրոնական Ասիայում, իսկ միջգաղութային ժամանակաշրջանում այն սկսեց տարածվել նախ հյուսիսում, այնուհետև դեպի արևելք՝  ճանապարհին ավելի ու ավելի նոր ձևեր ձևավորելով։ Յուրաքանչյուր նոր ձև առանձնանում էր մարմնի վերին հատվածի պայծառ փետուրներով, սակայն յուրաքանչյուր հաջորդ թռչունը ազատորեն նմանեցնում ենք նախորդին։ Վերջիվերջո, Արկտիկայի շուրջը այս տեսակները ունեցն մեծ տարածում, բայց նոր տեսակը չէր խառնվում հնին, չնայած այն ընդհանուր գենետիկ կապ ուներ նախորդ տեսակների հետ։

Փոքր ծովաորորը կենդանի անցումային տեսակ է արծաթափայլ որորի (Larus smithsonianus) և արևելյան ծովաորորի (Larus heuglini) միջև, որը հաստատում է էվոլյուցիայի տեսության մի ասպեկտ` միջանկյալ անցումային տեսակների առկայության վերաբերյալ։

Բնութագիր 
Որորների ընտանիքի մի մեծ թռչուն է, որի երկարությունը 48-56 սմ է, թևերի երկարությունը՝ 117-134 սմ, քաշը՝ շուրջ 771 գ։ Մեծահասակ թռչունների գլխի, պարանոցի, մարմնի ստորին մասի և պոչի փետուրները ամբողջովին սպիտակ են։ Վերին կոճը, ներառյալ թիկնոցը և հիմնական թռիչքները, մուգ մոխրագույն կամ շագանակագույն սև է։ Վերջում սպիտակ եզրագծով երկրորդ թռիչքուղով և սպիտակ ծիրանի կետով։ Բեկը ուղիղ, սեղմված է կողմերից և վերջում թեթևակի թեքված, վառ դեղին գույնով, մուգ մանգիկի ճարմանդում վառ կարմիր կետով։ Իրիսը բաց դեղին է; աչքերի շուրջ կարմիր կաշվե մատանի կա։ Ոտքերը դեղին կամ դեղնանարնջագույն են։ Էգ և որձ թռչունները միմյանցից գույնով չեն տարբերվում։

Երիտասարդ թռչունները մի փոքր այլ տեսք ունեն`նրանք ձեռք են բերում թեթև զուգակցման հանդերձանք միայն կյանքի չորրորդ տարում։ Բնի հանդերձանքով թռչունները դժվար է տարբերակել նույն երիտասարդ արծաթե և ծովային գայլերից։ Այս ժամանակահատվածում սալորը բազմապատկված է, բաղկացած է փոխարինող սևամորթ և թեթև մոխրագույն-օճառ բամբակներից, այնուամենայնիվ, արծաթե և ծովային գուլպաների սալաքարերի համեմատությամբ, այն ավելի մուգ է։ Ծովային գորշը, բացի այդ, գլխին և կրծքավանդակում ունի սպիտակ փետուրներ, որոնք արտահայտված չեն գայլի մեջ։ Բույնի հանդերձանքով բեկը ամբողջովին սև է, իսկ իրիսը ՝ շագանակագույն։ Երկրորդ ձմռանը մեջքը ձեռք է բերում ավելի միապաղաղ սալաքար-գորշ գույն, սակայն, համեմատած մեծահասակների թռչունների հետ, այն դեռ ավելի ձանձրալի է։ Գլուխը, պարանոցը և ստորին մարմինը նկատելիորեն թեթև են, բայց նաև խիտ ծածկված են մուգ շերտերով։ Երրորդ ձմռանը ծովակները գրեթե ձեռք են բերում մեծահասակների արտաքին տեսք, բայց շագանակագույն փետուրները դեռ մնում են պոչի պարանոցի և ծայրի վրա։

Մեծահասակների հանդերձանքով փոքր որորը նման է ծովային որորին, բայց դրա համեմատությամբ այն ավելի փոքր է, ավելի էլեգանտ և ավելի երկար, բարակ թևերով։ Արտաքին տարբերակիչ ամենաթեթև առանձնահատկությունը ոտքերի գույնն է` դրանք ճարմանդում վառ դեղին են, իսկ ծովային գայլի մեջ դրանք վարդագույն են կամ գունատ դեղին։

Տարածվածություն 

Այն բույն է դնում Եվրոպայի արևմտյան և հյուսիսային ափերին՝ Պիրենեյան թերակղզուց մինչև Սկանդինավիա, ինչպես նաև Թայմիր թերակղզուց արևմուտք գտնվող Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսի ռուսաստանյան ափամերձ տարածքներում։ Հանդիպում է Ռուսաստանի հյուսիս-արևմուտքում Բալթյան և Սպիտակ ծովերի ափերին, ներառյալ Ֆինլանդիայի ծոցում, ինչպես նաև Լադոգա և Օնեգա լճերի ափերին։

Այս թռչունների մեծ մասը չվող են։ Հյուսիսային և Արևելյան Եվրոպայում այն երկարատև թռիչքներ է կատարում մինչև 7500 կմ, որոշ դեպքերում հասնում է Աֆրիկայի հասարակածային հատվածները։ Որոշ թռչուններ հանդիպում են Միջերկրական ծովի, Սև, Կասպից, Կարմիր ծովերի և Պարսից ծոցի ափամերձ շրջաններում։ Արևմտյան Եվրոպայից և Սկանդինավիայից որորները շարժվում են հարավարևմտյան ուղղությամբ`դեպի Պիրենեյան թերակղզին՝ Հյուսիսային և Արևմտյան Աֆրիկայի ափերը։ Սիբիրի այս թռչնատեսակը ձմեռում է Մերձավոր Արևելքում, Պակիստանում և արևմտյան Հնդկաստանում։

Երբեմն այս թռչունները թռիչքի ժամանակ հասնում են Հյուսիսային Ամերիկայի արևելյան ափ։ Բնակավայրերը կապված են ծովերի և մեծ լճերի ժայռափոր ափերի հետ, որոնք ավելի քիչ տարածված են ջրային մարմիններից հեռու գտնվող լեռնալանջերում։ Գերադասում է բնակություն հաստատել կղզիներում։

Բազմացում 

Մոնոգամ են։ Որպես կանոն, գարնանը բնադրման շրջանում այս թռչունները արդեն զույգեր են կազմած լինում։ Որպես առանձին տեսակի ձևավորման համար թռիչքները տարբեր են լինում կախված բնակավայրից. Օրինակ՝ Սանկտ Պետերբուրգի շրջանում թռչունները հայտնվում են ապրիլի երկրորդ կեսին, իսկ մայիսի կեսերին՝ Սպիտակ ծովում։ Զուգավորումից առաջ այս թռչունները դրսևորվում են հետևյալ վարքը՝ բարձրաձայն գոռում են՝ ճչում, գլուխները հետ կամ առաջ թեքելով, կերակրում են իրենց զուգընկերոջը։ Ընդհանրապես, այս ժամանակահատվածում թռչունների պահվածքը նման է արծաթափայլ որորների պահվածքին։

Բուծում է զույգերով կամ փոքր գաղութներում, ներառյալ մինչև մի քանի տասնյակ զույգ։ Բույնը տեղակայված է գետնին, սովորաբար ափամերձ մարգագետնում է խոտերի մեջ, ավելի քիչ է հանդիպում բարձր ժայռոտ ափերին։ Եթե ​​գաղութում բավարար տեղ չկա, այն կարող է բույն կառուցել մոտակա շենքի տանիքում։ Բների կառուցման համար օգտագործում են մամուռ, նախորդ տարվա խոտը, փետուրները և այլն։ Բնում դնում է 1-3 ձու՝ մուգ շագանակագույն կամ ձիթապտղի գույնի մուգ կետերով։ Թուխս նստելու ժամանակահատվածը 24-27 օր է, և թուխս են նստում և՛ էգ և՛ որձ թռչունները։ Ձվից դուրս գալուց հետո ճուտերը գտնվում են ծնոների հսկողության տակ։ Առաջին օրերը նրանք գտնվում են բնի կամ դրա անմիջական հարևանությամբ։ 10 օրական դառնալուց հետո ճուտերը կարողանում են երկար քայլել մինչև 30 մ հեռավորության վրա և 30-40 օրականից սկսած թռչում են։ Թռչունները սեռականորեն հասունանում են 4-5 տարեկանում։

Սնունդ 
Այս թռչունը որս կատարելիս օգտագործում է մի շարք տեխնիկաներ, ներառյալ հարձակվելը մակերևույթից կամ օդից։ Հողամասում այն շարժվում է գետնին, փնտրում է որս, կամ կերակրվում է աղբավայրերում և մոտակա ձկնորսական տրաուլերում, չնայած այնքան ակտիվ չէ, որքան արծաթափայլ որորը։ Բացի այդ, այն հաճախ է որս գողանում այլ թռչուններից։

Այն որսում է ձկներ, խեցգետնանմաններ, միջատներ, անձրևաորդեր, երբեմն նաև կրծողներ։ Այն փչացնում է այլ թռչունների բները՝ ուտելով բնի ձվերը և այլ թռչունների ձագերին։ Երբեմն սնվում է հատապտուղներով և աճեցված բույսերի սերմերով։

Ծանոթագրություններ

Հղումներ

 Позвоночные животные России: Клуша 
 Водоплавающие и чайковые птицы Подмосковья «Клуша — Larus fuscus Linnaeus, 1758»
 Карта распространения клуши
 Описание и биология клуши  

Որորներ
Եվրասիայի թռչուններ
Թռչուններ այբբենական կարգով
Աֆրիկայի թռչուններ
Եվրոպայի թռչուններ