Հանամիչի

բեմի լրացուցիչ բաժին է, որն օգտագործվում է ճապոնական կաբուկի թատրոնում։ Այն երկար, բարձրացված հարթակ է, որը կենտրոնից ձախից գնում է դեպի բեմ հանդիսատեսի կողքով միանալով հիմնական բեմին։

Հանամիչին սովորաբար օգտագործվում է կերպարների մուտքի և ելքի համար, թեև օգտագործվում է նաև կողմնակի տեսարանների համար, որոնք հանդես չեն գալիս որպես հիմնական բեմի տեսարաններ։ Հանամիչին նաև սովորաբար ունի թակարդի դուռ՝ թռիչքուղու և բեմի մեջտեղում, որը տեղադրված է հանդիսատեսի համար տեսանելի լինելու համար, և սովորաբար օգտագործվում է կերպարների մուտքի համար։ Որոշ կաբուկի պիեսներ պահանջում են նաև երկու հանամիչիի օգտագործում, որոնք անցնում են հանդիսատեսի ձախ և աջ երկայնքներով։

Պատմություն

Հանամիչին առաջին անգամ օգտագործվել է 1668 թվականին Կավարազակի-զայում՝ պարզ փայտե տախտակի տեսքով, որը հասնում էր բեմի կենտրոնից մինչև թատրոնի կեսը։ Այն չէր օգտագործվում ներկայացումներում, սակայն դերասաններին թույլ էր տալիս ներկայացումից հետո մտնել հանդիսատես՝ ծաղիկներ ստանալու համար, իսկ հանամիչի բառը բառացիորեն նշանակում է «ծաղկի ճանապարհ»։

Հանամիչիի ժամանակակից ոճը, որը երբեմն կոչվում է հոնհանամիչի (, «գլխավոր ծաղկի արահետ»), առաջին անգամ ստեղծվել և ստանդարտացվել է 1740 թվականին։ Ստանդարտ չափերը տատանվում են 6,38 մետրից մինչև 18,20 մետր երկարությամբ և 150 սմ - 180 սմ լայնությամբ։ Որոշ թատրոններ սկսել են օգտագործել հանդիսատեսի աջ կողմում գտնվող երկրորդական հանամիչի, որը հայտնի է որպես կարիհանամիչի (, «պատճենված ծաղիկների ճանապարհ»), որը կազմում է ձախ կողմում հոնհանամիչիի լայնության մեկ երրորդի կեսը։

Օգտագործում

Թեև հազվադեպ է օգտագործվում պիեսի հիմնական գործողությունների համար, բայց ավելի դրամատիկ կամ հայտնի կերպարների պահերը տեղի են ունենում հանամիչիի երկայնքով մուտքերի կամ ելքերի ժամանակ։ Հատկապես դրամատիկ գործողություններ տեղի են ունենում հանամիչիի (բեմից երեք տասներորդ հեռավորության վրա) ճանապարհի յոթ տասներորդ մասում, մի վայրում, որը ճապոներեն հայտնի է որպես  (բառ., «յոթ-երեք»)։ Այստեղ է, որ դուրս եկող կերպարները կարող են ասել իրենց վերջին խոսքերը, իսկ մուտք գործող կերպարները կարող են դիմել հանդիսատեսին կամ բեմի հերոսներին։ Քանի որ հանամիչին անցնում է հանդիսատեսի միջով, այն թույլ է տալիս հանդիսատեսի համար ավելի մոտիկից տեսնել կատարողներին, քան սովորաբար թույլատրվում է ավանդական թատրոնի այլ ձևերի կողմից։

Սումո
Սումոյում դեպի դոհյո տանող ճանապարհը հայտնի է նաև որպես հանամիչի։

Տես նաև 
 Կաբուկի

Ծանոթագրություններ 
Հանամիչի (2001). Japanese Architecture and Art Net Users System (JAANUS).
Կաբուկի
Ճապոներեն բառեր և արտահայտություններ
Ճապոնիայի թատրոն