Տելուգու գրականություն

Տելուգու գրականություն, Հնդկաստանի անդհրա ժողովրդի գրականությունը թելուգու լեզվով: Առաջին հուշարձանը (XI դ. սկիզբ) Նաննայա Բհաթթայի «Անդհրա Մահաբհարաթա»-ն է (սանսկրիտյան «Մահաբհարաթա»-ի մի մասի մշակումը): Տելուգու գրականության հիմնադիր Կանդուկուրի Վիրեսալինգամը (1848–1919) հանդես է եկել ավատականության դասակաստային հիմքերի և ուղղափառ հինդուիզմի դեմ: XX դ. սկզբին ծավալվել է ժողովրդին քիչ հասկանալի դասական լեզուն նոր գրական լեզվով փոխարինելու շարժում, որը գլխավորել է Գ. Ապպարաոն (1861 – 1915): Ստեղծվել են գրական, գիտական, հրապարակախոսական երկեր, ռեալիստական վեպեր (Ադիվի Բապիրաջու, Վիշվանաթհի Սաթյանարայանա): Պոեզիայում գերիշխող է դարձել հեղափոխական ռոմանտիզմը, որի ականավոր ներկայացուցիչն է Շրիրանգամ Շրինիվասան: 

1947-ին, Հնդկաստանի անկախության հռչակումից հետո, Տելուգու գրականությունը նոր վերելք է ապրում: Ժամանակակից առաջավոր կին գրող Շիրանհի Կումարին անգլերենից (1974, Մոսկվա) թելուգու լեզվով թարգմանել է Հ. Թումանյանի պատմվածքներն ու հեքիաթները (1975):

Հնդկական գրականություն