Քեմերոն Մաքինթոշ

Սըր Քեմերոն Էնթոնի Մաքինթոշ (, ), թատրոնի բրիտանացի պրոդյուսեր և թատրոնի սեփականատեր, որը հայտնի է առևտրային հաջող մյուզիքլներում իր մասնակցությամբ։ 1990 թվականին՝ իր հաջողության գագաթնակետին, «Նյու Յորք Թայմս» թերթը նրան անվանել է աշխարհի ամենահաջողակ և ազդեցիկ թատերական պրոդյուսեր։ Նա այնպիսի մյուզիքլների պրոդյուսեր է, ինչպիսիք են՝ «Թշվառները», «Օպերայի ուրվականը», «Մերի Փոփինսը», «Օլիվեր», «Միսս Սայգոն», «Կատուներ» և «Համիլթոն»։

1996 թվականին Մաքինթոշը ասպետի կոչում է ստացել՝ երաժշտական թատրոնին մատուցած ծառայությունների համար։ Նրա երկու արտադրությունները՝ «Թշվառները»-ը և «Օպերայի ուրվականը»-ը, Վեսթ-Էնդիի պատմության մեջ ամենաերկար մյուզիքլներն են եղել։ 2008 թվականին «The Daily Telegraph» թերթը նրան դասել է 7-րդ հորիզոնականում իր «Բրիտանական մշակույթի 100 ամենաազդեցիկ մարդկանց» ցանկում։ Ըստ «Sunday Times»-ի՝ 2019 թվականի ամենահարուստ մարդկանց ցուցակում Մաքինթոշի կարողությունը գնահատվել է 1,28 միլիարդ ֆունտ ստեռլինգ։

Երիտասարդություն 
Մաքինթոշը ծնվել է Լոնդոնի Էնֆիլդ քաղաքում՝ քարտուղար Դիանա Գլեդիսի և ջազային շեփորահար Յան Ռոբերտ Մակինտոշի ընտանիքում։ Նրա հայրը եղել է շոտլանդացի, իսկ մայրը ծնունդով Մալթայից է եղել, ունեցել է մալթական և ֆրանսիական ծագում։ Մաքինթոշը դաստիարակվել է իր մոր հռոմեական կաթոլիկ հավատքով և կրթությունը ստացել Բաթի Պրայոր Պարկ քոլեջում։

Նա առաջին անգամ հասկացել է, որ ցանկանում է դառնալ թատերական պրոդյուսեր այն բանից հետո, երբ մորաքույրը նրան տարել է Ջուլիան Սլեյդի «Աղցանի օրեր» մյուզիքլի ցերեկույթին, երբ նա ութ տարեկան էր։

Կարիերա 
Մաքինթոշն իր թատերական կարիերան սկսել է դեռահաս տարիքում, աշխատել է Դրուրի Լեյնի թագավորական թատրոնում որպես բեմի բանվոր, այնուհետև դարձել է ռեժիսորի օգնական մի քանի հյուրախաղերի բեմադրություններում։ Նա սկսել է արտադրել իր սեփական փոքր հուրախաղերը, նախքան 1970-ական թվականներին լոնդոնյան պրոդյուսեր դառնալը։ Նրա վաղ լոնդոնյան բեմադրություններն են «Ամեն ինչ գնում է» (որը փակվեց ընդամենը երկու շաբաթ անց), «Փոստային բացիկը» (1973), «Կողք կողքի» (1976), «Իմ չքնաղ լեդի» (1978) և «Թոմֆուլերի» (1980)։

1981 թվականին նա արտադրել է Էնդրյու Լլոյդ Ուեբերի «Կատուներ» մյուզիքլը։ Այն դարձել է սեզոնի հիթ և Ատլանտյան օվկիանոսի երկու կողմերում ամենաերկարատև մյուզիքլներից մեկն է եղել։ «Կատուներ»-ի հաջողությունից հետո նա դիմել է գրողներ Կլոդ-Միշել Շյոնբերգի և Ալեն Բուբլիլի ֆրանսիական թիմին՝ խնդրելով իրենց «Թշվառները» մյուզիքլը բերել Լոնդոնի բեմ։ Մյուզիքլը բացվել է 1985 թվականին Բարբիկանայում, իսկ հետո տեղափոխվել Պալասի թատրոն։ «Թշվառները» ցնցող մեկնարկ է ունեցել տոմսարկղերում և ջերմ քննադատական ընդունելություն ձեռք բերել։ Ներկայումս այն ամենաերկարատև մյուզիքլն է և երկրորդ ամենաերկար բեմադրությունը Լոնդոնում։

1986 թվականին Մաքինթոշը պատրաստել է Էնդրյու Լլոյդ Ուեբերի «Օպերայի ուրվականը», որը կոմերցիոն առումով բոլոր ժամանակների ամենահաջողված մյուզիքլներից մեկն է եղել և գերազանցել է այնպիսի ռեկորդային ֆիլմերի, ինչպիսիք են «Տիտանիկը» և «Այլմոլորակայինը»։ Լոնդոնյան օրիգինալ բեմադրությունը դեռևս շարունակվում է և հանդիսանում է 3-րդ ամենաերկար բեմադրությունը Լոնդոնում՝ Նյու Յորքի բեմադրության հետ, որը բոլոր ժամանակների ամենաերկար Բրոդվեյի մյուզիքլն է։

Նա արտադրել է Կլոդ-Միշել Շյոնբերգի և Ալեն Բուբլիլի հաջորդ մյուզիքլը՝ «Միսս Սայգոն», որը բացվել է 1989 թվականի սեպտեմբերին Ուեսթ Էնդում գտնվող Դրուրի Լեյնի թագավորական թատրոնում։ Այն նույնքան հաջող է եղել, և 1991 թվականի Բրոդվեյի բեմադրությունը հասել է թատրոնի պատմության մեջ ամենամեծ նախնական տոմսերի վաճառքին։

Մակինթոշը արտադրել է մի քանի այլ հաջողված մյուզիքլներ, այդ թվում՝ «Մո անունով հինգ տղաները» (ինչպես Լոնդոնում 1990 թվականին, այնպես էլ Բրոդվեյում) և 1987 թվականին Սթիվեն Սոնդհայմի «Խելագարություններ» վերամշակված լոնդոնյան բեմադրությունը։ 1995 թվականին Մաքինթոշը Լոնդոնում արտադրել է «Թշվառները»-ի 10-րդ հոբելյանական համերգը։ Բացի այդ, նա պատասխանատու է եղել «Օկլահոմա» (1999), «Իմ չքնաղ լեդի» (2001), և «Կարուսել» (1993) մյուզիքլների Վեսթ-Էնդի վերածննդի հեռարձակումների ներկայացման համար։

Մաքինթոշի ստացված լոնդոնյան արտադրություններից են նաև «Մոբի Դիկ»-ը (1993) և «Մարտին Գուերա»-ն (1996)։ Նա թողարկել է «Իսթվիկյան Վհուկներ»-ի (2000) բեմական ադապտացիան, որը, չնայած որոշ դրական արձագանքներին, չի կարողացել կրկնել իր նախորդ բլոկբաստերների համաշխարհային հաջողությունը։

1990 թվականին նա դարձել է «Music Theatre International» թատերական արտոնագրված ընկերության համասեփականատեր։ 1991 թվականին հիմնել է «Դելֆոն Մաքինթոշի թատրոններ» թատերական խումբը։

2001 թվականին Ուոլթ Դիսնեյի թատրոնի նախագահ Թոմաս Շումախերը հանդիպել է Մաքինթոշին, որպեսզի քննարկի «Մերի Փոփինս»-ը բեմական մյուզիքլի վերածելը։ Մաքինթոշի մասնակցությունը երաժշտական ադապտացիայի մշակմանը հանգեցրել է նրան, որ նա Շումախերի հետ արտադրել է 2004 և 2006 թվականների Բրոդվեյի բեմադրությունները՝ համապատասխանաբար Փրինս Էդվարդի և Նոր Ամստերդամի թատրոններում։ Նա եղել է լոնդոնյան «Ավենյու Քյու» հաղորդման համապրոդյուսերը, որը բացվել է 2006 թվականի հունիսի 1-ին Վեսթ-Էնդում՝ Նոել Քաուարդի թատրոնում։

1998 թվականին Մաքինթոշը շոուբիզնեսում իր երեսուն տարին նշել է «Ողջույն, պարոն պրոդյուսեր» գալայի ժամանակ, որտեղ ներկայացված են եղել երգեր այն շոուներից, որոնք նա պատրաստել էր իր կարիերայի ընթացքում։ Համերգը տեղի է ունեցել երկու անգամ՝ հունիսի 7-ին և 8-ին, որից ստացված հասույթը տրամադրվել է Կույրերի թագավորական ազգային ինստիտուտին և Միացյալ թատերական բարեգործական կազմակերպություններին։ Դրան մասնակցել են բազմաթիվ հայտնի մարդիկ, իսկ հունիսի 8-ի ելույթին ներկա են եղել թագուհի Եղիսաբեթ II-ը և Էդինբուրգի դուքս արքայազն Ֆիլիպը։

2008-2009 թվականներին Դրուրի Լեյնի Թագավորական թատրոնում նա թողարկել է «Օլիվեր»-ը։ Բեմադրությունը նկարահանվել է «BBC»-ի «Ես ամեն ինչ կանեի» հայտնի հեռուստասերիալի օգնությամբ։ Ջոդի Պրենջերը դարձել է հաղթող և հետագայում արտադրության մեջ ստացել Նենսիի դերը, իսկ Ռոուեն Աթկինսոնը՝ Ֆեջինի։ Արտադրության հետ կապված գովազդն ու ուշադրությունը աննախադեպ են եղել Վեսթ-Էնդի բեմում, և 2009 թվականի հունվարին հայտնի է դարձել, որ արտադրությունը դարձել է Վեսթ-Էնդի պատմության մեջ ամենաարագ վաճառվող շոուն՝ 15 միլիոն ֆունտ նախնական վաճառքով։

2010 թվականի ապրիլին Լոնդոնի Գիլգուդ թատրոնում Մաքինթոշը բեմադրել է «Մազերը» մյուզիքլի վերածնունդը։ Այս բեմադրությունը տեղափոխվել է Բրոդվեյից, որտեղ 2009 թվականին բեմադրվել է «Վերածնունդ»-ը։

2014 թվականի հունվարի 27-ին Մաքինթոշը դարձել է առաջին բրիտանացի պրոդյուսերը, որը ընդգրկվել է ամերիկյան Բրոդվեյի թատրոնի փառքի սրահում։

2014 թվականի մայիսի 3-ին Մաքինթոշը վերսկսել է «Միսս Սայգոնը» Լոնդոնի Էդուարդ արքայազն թատրոնում՝ նշելով դրա առաջին գործարկման 25-ամյակը։

2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Մաքինթոշը Լոնդոնում սկսել է Լին-Մանուել Միրանդայի «Համիլթոն» հիթի նախնական ցուցադրությունները։ Պրեմիերան կայացել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Վիկտորիա Պալաս թատրոնում։

Անձնական կյանք 
1996 թվականին Մաքինթոշը ասպետի կոչում է ստացել երաժշտական թատրոնին մատուցած ծառայությունների համար։

Նա բացահայտ համասեռամոլ է։ Նրա գործընկերը ավստրալական ծագմամբ թատերական լուսանկարիչ Մայքլ Լե Պեր Թրենչն է եղել։ Նրանք հանդիպել են 1982 թվականին՝ «Օկլահոմա»-ի պրեմիերայի ժամանակ, Ադելաիդայում։ Զույգը ապրում է Լոնդոնի, Ստավորդեյլ Պրիորի Չարլթոն Մուսգրովում, Սոմերսեթում և Նևիս Մանորում գտնվող Մորարա Նորթում՝ Արևմտյան լեռնաշխարհի տների միջև։

2006 թվականին Մաքինթոշը «The Independent» թերթի ամենաազդեցիկ համասեռամոլների ցանկում զբաղեցրել է 4-րդ հորիզոնականը։ 2005 թվականին նույն ցուցակում զբաղեցրել է 4-րդ հորիզոնականը։

Նա Լոնդոնի ՄԻԱՎ-ի բարեգործական կազմակերպության՝ «The Food Chain»-ի հովանավորն է։

Նրա կրտսեր եղբայրը՝ Ռոբերտ Մաքինթոշը, նույնպես պրոդյուսեր է։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
Cameron Mackintosh official website
Delfont Mackintosh official website

Բրիտանացի պրոդյուսերներ
Պրոդյուսերներ ըստ ազգության
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ