Որակազրկում

Որակազրկում, գործընթաց է, որի միջոցով արդյունաբերության կամ տնտեսության մեջ հմուտ աշխատուժը վերացվում է կիսա-հմուտ կամ ոչ հմուտ աշխատողների կողմից շահագործվող տեխնոլոգիաների ներդրման միջոցով։ Սա հանգեցնում է ծախսերի խնայողության՝ պայմանավորված մարդկային կապիտալում ավելի քիչ ներդրումներով և նվազեցնում մուտքի խոչընդոտները՝ թուլացնելով մարդկային կապիտալի սակարկությունների ուժը։ Հմտությունից զրկելը աշխատանքային դիրքերի անկումն է այն մեքենաների միջոցով, որոնք ներդրվել են աշխատողներին արտադրական գործընթացից անջատելու համար:Հմտությունների որակազրկումը կարող է վերաբերել նաև առանձին աշխատողներին։ Տերմինը վերաբերում է այն մարդուն, որը ժամանակի ընթացքում դառնում է պակաս հմուտ։ Օրինակներ, թե ինչպես դա կարող է տեղի ունենալ, ներառում են աշխատանքի սահմանման փոփոխությունները, բոլորովին այլ ոլորտ տեղափոխվելը, քրոնիկ թերզբաղվածությունը (օրինակ՝ որպես գանձապահ աշխատելը հաշվապահի փոխարեն) և երկար ժամանակ աշխատուժից դուրս մնալը (օրինակ՝ պաշտոնից հեռանալը)։ բացառապես երեխաների դաստիարակության վրա կենտրոնանալու նպատակով)։ Այն կարող է կիրառվել նաև այն ներգաղթյալների նկատմամբ, ովքեր բարձր որակավորում ունեցող աշխատանք են ունեցել իրենց ծագման երկրներում, բայց չեն կարողանում համարժեք աշխատանք գտնել իրենց նոր երկրներում և, հետևաբար, թողնում են կատարել ցածր որակավորում ունեցող աշխատանք, որի համար գերազանց որակավորում ունեն։ Սա հաճախ կարող է լինել օտարերկրյա կողմից թողարկված մասնագիտական ​​որակավորումների և աստիճանների ճանաչման հետ կապված խնդիրների կամ աշխատանքի ընդունելու խտրական գործելակերպի հետևանք, որը նպաստում է հայրենի աշխատողներին։

Այն քննադատվում է որակի նվազման, աշխատուժը նվաստացնելու համար (աշխատանքը դարձնում է մեխանիկական, քան մտածված և աշխատողներին դարձնում է ավտոմատներ, քան արհեստավորներ) և խարխլում համայնքը։

Դասական տնտեսական տեսության պատմություն և փաստարկներ 
Հմտությունից զրկելը որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի կողմնակի արդյունք, որը հիմնականում պայմանավորված է արտադրության նորարարությամբ, կարող է առաջին անգամ ուսումնասիրվել 18-րդ դարի վերջին Անգլիայի առաջին արդյունաբերական հեղափոխության ժամանակ։ Մյուս կողմից, հմտությունը դիտվում է նաև որպես տեխնոլոգիական առաջընթացի անմիջական հետևանք, որի շնորհիվ աշխատողները հնարավորություն ունեն յուրացնելու նոր գործառնական գիտելիքներ՝ կատարելագործման միջոցով։

Տեխնոլոգիական առաջընթացի շրջանակում հմտություններից զրկելու վերաբերյալ դիրքորոշումը և աշխատանքի բաշխման վրա դրա ազդեցությունը քաղաքականապես բևեռացնող է։ Հայտնի սոցիալիստ փաստաբանները, ինչպիսին Կարլ Մարքսն է, և տեխնոլոգիական զարգացումը համարում էին հմտություն կորցնելու կողմնակալություն՝ մասշտաբի տնտեսության առաջընթացով և պահանջվող աշխատողների կրճատմամբ, քանի որ նվազող եկամտաբերության օրենքները արագորեն մեծացնում են ներդրողների շահույթը։ Այս լիբերալ տեսակետը տեսություն է տալիս, որ հմուտ հմտությունների արդյունքում աշխատողների առաջադրանքների պարզեցումը կամ նախկինում հմուտ աշխատողների փոխարինումը նվազեցնում է հնարավորությունները, սակարկությունների ուժը և օգտագործվում է որպես զենք բուրժուազիայի կողմից՝ ստիպելու դասակարգային պայքար, որը կրճատում է միջին խավը:Որպես այլընտրանք, Չարլզ Բեբիջի կողմից աջակցվող պրոկապիտալիստական ​​գաղափարախոսությունը պնդում է, որ խթանման մեխանիզմներով մարմնավորված տեխնոլոգիական փոփոխությունները աջակցում են աշխատողների հմտությունները բարձրացնելու հնարավորություններին, այլ ոչ թե պարզեցնում աշխատողների դերերը։ Այս նեոլիբերալ տնտեսական տեսակետը որակազրկումը դիտում էր որպես ոչ միտումնավոր երկարտադրանք, այլ ոչ թե նախատեսվող դրդապատճառ։

Այնուամենայնիվ, դասական տնտեսական տեսության հաստատումը թելադրում է, որ տեխնիկական փոփոխություններն ուղղակիորեն ազդում են հարստության, սպառման, զբաղվածության և եկամուտների բաշխման վրա։ Թեև նորարարությունը էական է աճող տնտեսությունների համար, սակայն դասական տնտեսական տեսության կողմից հաստատվում է նման առաջընթացի կառուցվածքային կողմնակի արդյունքը, որը մեծացնում, նվազեցնում կամ փոխում է հմուտ և ոչ հմուտ աշխատուժի պահանջարկը։ Այս դեպքում, դասական քաղաքական տնտեսագետների տեսակետը, որ 18-րդ դարի արդյունաբերական հեղափոխությունը պայմանավորված էր գործող աշխատողների որակազրկման նպատակով, էմպիրիկորեն չի աջակցվում։ Անկախ նրանից, նման տեխնոլոգիական առաջընթացի հետևանքը նպաստեց համամասնորեն ավելի քիչ աշխատողների հմտությանը։ Տնտեսական պատմաբաններն աջակցում են, որ 18-րդ և 19-րդ դարերի տնտեսություններում չկա հմտություններից զրկելու հստակ միտում, այլ ավելի շուտ հմտության, հմտությունների և հմտությունների տեղաշարժի համակցություն։

19-րդ դարի վիճակագրությունը հաստատում է հմուտ աշխատողների աճը, ներառյալ բարձր որակավորում ունեցող և ցածր որակավորում ունեցող աշխատողները, որոնք հասնում են Անգլիայի և Ուելսի բնակչության ավելի քան 60%-ին։ Այնուամենայնիվ, այս վիճակագրությունը չի նշում բարձր որակավորում ունեցող կամ ցածր որակավորում ունեցող աշխատողների աճը, այդպիսով ոչ մի ապացույց չտրամադրելով այն պնդումը, որ որակազրկումը կարևոր արդյունք է։

Անհմուտ աշխատողների մասնաբաժնի զգալի աճ է գրանցվել 1700-ի 20%-ից մինչև 39% 1850 թվականին։ Սա արտադրական նորամուծությունների ուղղակի արդյունք էր, որոնք պահանջում էին ավելի քիչ հմուտ աշխատողներ որոշակի մեքենաներ աշխատեցնելու համար, սակայն ոչ հաստատում և ոչ էլ հերքում է առկա աշխատողների որակազրկումը։, թեև արդյունաբերական հեղափոխության ընթացքում անհամաչափ ավելի քիչ որակավորում ստացած աշխատողներ էին։ Ավելին, արդյունաբերական հեղափոխությունը աննախադեպ տնտեսական աճ գրանցեց՝ այդպիսով պահանջելով ավելի շատ աշխատողներ նախկինում գործազուրկ ժողովրդագրական խմբերից, ինչպիսիք են կանայք և երեխաները, որոնք հիմնականում հմուտ չէին։

Նորարարության փաստագրված արդյունքները նաև աջակցում են աշկերտության և գրագիտության բարձրացմանը արդյունաբերական հեղափոխության ընթացքում՝ աճեցնելով միջին խավը, սակայն, համաչափորեն ավելի քիչ, քան վերին խավը, ևս մեկ անգամ աջակցելով պատմական համատեքստում հմտության որակազրկման անորոշությանը։

Ժամանակակից հմտություն 
Նույն փաստարկները տեխնիկական փոփոխությունների ժամանակ հմտանալուց կողմնակալության կողմ և դեմ են բերվել 20-րդ դարում, մասնավորապես ԱՄՆ-ում 1970-ականներին Ֆորդի նախագահության ժամանակ։ Աշխատողների տեղաշարժի պատճառ դարձած արդյունաբերական բարեփոխումների փոխարեն նեոլիբերալ տնտեսության էքսպոնենցիալ աճը և տեխնոլոգիական առաջընթացի տարբեր նորարարությունները ներկայացրեցին հմտությունների տեղաշարժի ժամանակակից ձև։

Հարրի Բրեյվերմանի 1974 թվականի «Աշխատանքը և մենաշնորհային կապիտալը» գիրքը տարածեց այն գաղափարը, որ տեխնոլոգիական զարգացման հետևանքով առաջացած աշխատանքի դեգրադացումը ստեղծեց նոր միջին խավ, որը վերապատրաստված էր, բայց ոչ պարտադիր կերպով ավելի լավ սարքավորված։ 1974-75 թվականները ներկայացվեց ԱՄՆ-ում առաջին տնտեսական ճգնաժամը մեծ դեպրեսիայից հետո՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո զգալի տնտեսական աճ գրանցելուց հետո։ Այս ճգնաժամը ապրելիս Բրեյվերմանը վերահաստատեց մարքսիստական ​​կուտակման օրենքի կարևորությունը դասակարգային բևեռացման վրա մենաշնորհային կապիտալիզմի պայմաններում՝ զգուշացնելով, որ նեոլիբերալ տնտեսությունները կարող են զգալ միջին խավի կրճատում։

Չնայած դրան, Բրեյվերմանի մարքսիստական ​​տեսակետը ամերիկյան տնտեսության մեջ հմտության կորստի մասին շատ հեռու էր Անդրե Գորցի այն փաստարկից, որ բանվոր դասակարգը փոխարինվել է ոչ հմուտ, ոչ աշխատողների դասակարգով տեխնոլոգիական փոփոխությունների արդյունքում, որոնք նպաստում են հմտության, գործազրկության և բանվորների տարանջատմանը։ Գորցի փաստարկը, որը արվել է իր 1982 թվականին «Հրաժեշտ բանվոր դասակարգին» հավելումում, չհամաձայնեց Բրեյվերմանը, ով պնդում էր, որ թեև այդ միտումները գոյություն ունեն, դա արդյունք է տեխնոլոգիական փոփոխությունների դինամիկ գործընթացի, որը քայքայեց և վերակազմեց բանվոր դասակարգը։ Այս տեսակետը ենթադրում է, որ առկա գործազրկությունը հիմնականում կառուցվածքային էր, և աշխատանքային պայմանները անբաժանելի էին բանվոր դասակարգի երկարաժամկետ էվոլյուցիայում՝ Մարքսի կուտակման ընդհանուր օրենքին համապատասխան։

21-րդ դարի տնտեսությունում աշխարհի մեծ մասը գործում է կարգավորվող կապիտալիստական ​​շրջանակներում, այլ ոչ թե խթանելու նեոլիբերալ միջավայրը, որը մղեց 20-րդ դարը։ Անկախ նրանից, քանի որ տեխնոլոգիական աճը ստեղծում է նորարարության էքսպոնենցիալ մակարդակներ՝ առաջ մղելով և՛ մասշտաբի, և՛ ծավալների տնտեսությունները, ժամանակակից հմուտ հմտությունները համապատասխան խնդիր են ներկայացնում աշխատանքի բաժանման և դասակարգային պրոլետարիզմի համար։

Ակնհայտ է, որ 21-րդ դարի տնտեսական աճը պայմանավորված է գլոբալիզացիայով և թվային դարաշրջանով, որը նպաստել է անհատական ​​սպառողների պահանջարկի աճին և այդպիսով խրախուսել շուկայի նորարարությունները։ Այս նորարարությունները հիմնականում պայմանավորված են տեխնոլոգիայով, որն առաջացրել է աշխատուժի աննախադեպ վերակառուցում, որը հեռացնում է նախկինում հմուտ աշխատողներին արտադրական և մասնագիտական ​​գործընթացից (տես օրինակների բաժինը)։ Ժամանակակից որակազրկման հիմնական տարբերությունն այն է, որ ժամանակակից նորամուծությունները ոչ միայն կապուտաչյա աշխատողների, այլև սպիտակ օձիքի մասնագետների վրա են ազդում ուսուցիչների, վերլուծաբանների, իրավաբանների, բանկիրների և օդաչուների վրա, ովքեր նախկինում պահպանել էին հմտությունների համեմատաբար կայուն մակարդակ։ արդյունաբերական հեղափոխությունը։

Պրոֆեսիոնալ հմտություն 
21-րդ դարում ավելի տարածված է դարձել ոչ պրոֆեսիոնալիզացիան, որի դեպքում պրոֆեսիոնալ աշխատողները հիմնականում զբաղված են որակազրկմամբ՝ պայմանավորված ավտոմատացման շնորհիվ։ Ապապրոֆեսիոնալացումը տեղի է ունենում, քանի որ ավտոմատացման փոխարինողները մասնագետներին ստիպում են կորցնել նախկինում յուրահատուկ հատկանիշները, ինչպիսիք են փորձը և գիտելիքները մասնագիտացված ոլորտում։ Սա մանրակրկիտ ուսումնասիրվել է պարաիրավաբանների շրջանակներում, որտեղ տվյալների բազայի նորամուծությունները նվազեցրել են նախկինում անհրաժեշտ որակավորումների պահանջը, տեղի է ունենում վերամասնագիտացում, քանի որ «որքան ավելի շատ առաջադրանքները կարող են բաժանվել և որքան գիտելիքի վրա հիմնված գործիքները կարող են կիրառվել, այնքան ավելի հեշտ է դա։ խնդիրն է հանձնարարել սահմանափակ, կոնկրետ փորձ ունեցող անձին»։ Որպես այդպիսին, առաջարկվող նոր առաջադրանքները նվազեցնում են մասնագետների նախկին աշխատանքային կարողությունները՝ ակնհայտորեն ցույց տալով սպիտակ օձիքի ոլորտներում հմտության հմտություններ։

Տեխնոլոգիան նաև լրացուցիչ նորամուծություններ է ապահովել, որոնք մեծապես օգնել են ուսուցիչներին։ Թեև տրամադրելով օգտակար գործիքներ, տեխնոլոգիական ինտեգրումը մեծացրել է տարբեր տեղեկատվական աղբյուրները, որոնք նվազեցրել են ուսուցիչների կարողությունը կարևոր տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Սա հետագայում ցուցադրվում է ԱՄՆ-ում, որտեղ ազգային ուսումնական պլանը և գիտելիքների բաշխումը ստանդարտացրել են ընդհանուր գիտելիքների բազան շրջաններում և նահանգներում, այդպիսով հանգեցնելով «ուսուցիչների որակազրկմանը որպես մասնագետների և տեքստերի արտադրության, որոնք բնութագրվում են մակերեսային և կողմնակալությամբ։ թեմաների մշակում և ներառում անկապ նյութեր և անառարկելի առաջադրանքներ»։

Որպես դասավանդման նորամուծությունների արդյունքում վերակառուցման հետևանքով վերակառուցման արդյունք, ցույց է տալիս պրոլետարիզացիան՝ կենտրոնանալով ուսուցիչների աշխատանքի ինտենսիվացման վրա, քանի որ նրանք կատարում են գործառույթների ավելի լայն շրջանակ, ինչը ենթադրվում է որպես ուսուցիչների որակազրկում, քանի որ նրանց գիտելիքների և հմտությունների շրջանակը կրճատվում է։ Ժամանակակից ուսուցիչների որակազրկման հետևանքներին դիմակայելու համար Սկանդինավիայի արհմիությունները 1950-ականներին ստեղծեցին «կոդորոշման օրենսդրություն»՝ շարունակական փոփոխություններով, որոնք նպատակ ունեն կանխարգելելու ավտոմատացման և տեխնոլոգիաների խաթարումը ավանդական դերերի վերակառուցման միջոցով։

Այլ բարձր գնահատված մասնագիտությունները, ինչպիսիք են ինքնաթիռի օդաչուները, ուղղակիորեն ազդել են ավտոմատացման և ավտոմատ օդաչուի ինտեգրման վրա։ Սա, բնականաբար, հանգեցնում է հմտության կորստի՝ օդաչուներին թռիչքի մեծ մասից անջատելու միջոցով, որը նախկինում մեծապես ներգրավված էր։ Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ այս հմուտ էֆեկտը և ավտոմատ օդաչուի չափից ավելի օգտագործումը ստեղծում է ծայրահեղ կախվածություն տեխնոլոգիայի վրա և նվազեցնում օդաչուների հնարավորությունները, երբ անհրաժեշտ է ձեռքով կառավարում։ Այսպիսով, որակազրկումը, ինչպես նաև աշխատանքի որակը, աշխատավարձը և ավելի մեծ տնտեսական ազդեցություն ունենալը նույնպես հանգեցնում են կատարողականի անկման, հատկապես բարձր որակավորում ունեցող մասնագիտությունների շրջանակներում։

Հմտության կորուստ 
Գլոբալիզացիայի հետ մեկտեղ, որը խթանում է աճը տեխնոլոգիական միջոցների միջոցով, այն նաև նպաստում է աշխատուժի դիվերսիֆիկացմանը միջազգային աշխատողների միջոցով։ Եվրամիությունը, որում Միացյալ Թագավորությունը հիմնական ներդրողն էր, թույլատրեց ազատ տեղաշարժը, հետևաբար մեծացնելով հիմնականում աշխատատեղերի մրցակցային լանդշաֆտը և դրա հետ կապված պայմանները (այսինքն՝ աշխատավարձը)։

Brexit-ը մեծ աշխարհաքաղաքական և տնտեսական իրադարձություն էր, որի արդյունքում Մեծ Բրիտանիան դուրս եկավ Եվրամիությունից։ Ներգաղթը և ազատ տեղաշարժը հիմնական գործոնն էին, որը հաղթեց պահպանողական ջանքերին՝ հանրաքվեի միջոցով ԵՄ-ից դուրս գալու համար, քանի որ շատ քաղաքացիներ նախատեսում էին այս միջոցառումը՝ բարձրացնելու աշխատանքային հնարավորություններն ու դրա չափանիշը:
Եվրամիությունից հեռանալու արդյունքում Մեծ Բրիտանիայի ներքին տնտեսությունը ծախսային ցնցում ապրեց՝ կապված տարածաշրջանային առևտրային գործարքների անորոշության հետ։ Չնայած ազատ տեղաշարժի կանոնակարգերի ավելացմանը, Մեծ Բրիտանիայի տնտեսության բոլոր մակարդակներում պահանջարկի բացակայությունը արժեզրկեց ֆունտ ստերլինգը։ Աշխատավարձի հետ մեկտեղ պրակտիկանտների առաջարկները նույնպես նվազել են՝ հակառակ էֆեկտը, ինչ տեղի ունեցավ 18-րդ դարում Մեծ Բրիտանիայում արդյունաբերական հեղափոխության ժամանակ, և, հետևաբար, տնտեսությունը փորձ արեց որակազրկում։

Սա նախատեսում է, որ որակազրկումը, չնայած հիմնականում տեղի է ունենում տեխնիկական փոփոխությունների հետևանքով, կարող է առաջանալ նաև ներքին և արտաքին ցնցումների պատճառով, որոնք ավելի ծանր հետևանքներ են առաջացրել գլոբալացման արդյունքում։

Brexit-ի լոբբիստների և ընտրողների կողմից ակնկալվում էր, որ այս արժեզրկումը կավելացնի արտահանումը։ Այնուամենայնիվ, առևտրային անորոշությունների պատճառով և այն փաստի պատճառով, որ Միացյալ Թագավորությունն իրենց միջանկյալ ներդրումների համար ապավինում էր հատուկ արտասահմանյան աղբյուրներին, ակնառու էր նման միջոցների վրա հիմնված արդյունաբերության որակազրկումը։ Տնտեսագետները պնդում են, որ այդ որակազրկման երկարաժամկետ ազդեցությունը կարող է վնասակար ազդեցություն ունենալ Մեծ Բրիտանիայի արտադրության վրա, երբ ազատ առևտրի համաձայնագրերը ի վերջո խոչընդոտում են նորարարություններին և աճին միջին խավի ներսում։

Սոցիալական ազդեցություններ

Արհեստական ​​ազդեցություն 
Աշխատանքը մասնատված է, և անհատները կորցնում են արհեստագործների ինտեգրված հմտություններն ու համապարփակ գիտելիքները։

Արվեստի կիրառման մեջ Բենջամին Բուխլոն սահմանում է հմտությունը որպես «զգալի նշանակություն ունեցող հայեցակարգ՝ 20-րդ դարի ընթացքում բազմաթիվ գեղարվեստական ​​ջանքերը համեմատաբար ճշգրտությամբ նկարագրելու համար։ Այս բոլորը կապված են արհեստագործական կարողությունները և ձեռքի վիրտուոզության այլ ձևերը վերացնելու իրենց համառ ջանքերով։ ինչպես նկարչի իրավասության, այնպես էլ գեղագիտական ​​արժևորման հորիզոնից»։

Դասակարգային անհավասարություն 
Անմիջական բանվոր դասակարգից դուրս ազդող ոլորտների հետ մեկտեղ, ինչպիսիք են մշակութային արվեստները, հմտություններից զրկելը կարող է ունենալ տարբեր սոցիալական ազդեցություններ՝ պայմանավորված դասերի վերակառուցմամբ։ Աշխատանքն ընդհանուր առմամբ ժամանակակից չափահաս կյանքի ամենամեծ ասպեկտն է։ Հմտությունից զրկելը մեծ ազդեցություն ունի աշխատավարձի, աշխատանքի որակի և գործազրկության վրա, հետևաբար բավարար «սոցիալական ապահովագրության» և ընդհանուր առմամբ աշխատաշուկայի առկայությունը էական ազդեցություն ունի իմաստալից աշխատանքի սահմանման վրա։

Արևմտյան տեսանկյունից, շուկայական տնտեսությունների այս փոփոխությունը ֆինանսական դրդապատճառ է տվել ընկերություններին՝ շահագործելու 21-րդ դարում որակազրկման փորձ ունեցող խոցելի աշխատողներին։ Մասնավորապես, 21-րդ դարը ստեղծել է աշխատաշուկա, որը մեծացրել է անորոշությունն ու աշխատատեղերի անապահովությունը ինչպես տնտեսական ճգնաժամերի, այնպես էլ ցիկլային գործազրկության պատճառ դարձած տեխնոլոգիական առաջընթացների պատճառով՝ վերակազմավորելով աշխատանքային ոլորտների մեծ մասը՝ այդպիսով առաջացնելով կառուցվածքային գործազրկություն։ Գաղափարը, որ աշխատողները կարող են ձեռք բերել նոր հմտություններ այս գործընթացի ընթացքում, ճշմարիտ է, սակայն, տեխնոլոգիական առաջընթացի առաջնահերթությունը ավելի ծախսարդյունավետ մատակարարման շղթայի խրախուսումն է, հետևաբար, քանի որ զբաղվածությունը զգալի ծախս է, այդ ստեղծված աշխատատեղերը, որոնք կարող են ներառել հմտություն, համամասնորեն ավելի քիչ են։  Ավելին, ավտոմատացման փոխարինման դեպքում արտադրական գործընթացից հեռացված նախկին աշխատակիցները հիմնականում ստանձնում են դիտորդի դեր, որը պահանջում է ավելի քիչ մարդկային կապիտալ։ Այս բոլոր գործոնները ստեղծում են մի տնտեսություն, որը խթանում է էժան աշխատուժը ժամանակակից աշխատողների սակարկությունների նվազման պատճառով, բնականաբար մեծացնելով առաջին 1%-ի աճը և մասնատելով միջին խավը:
Ընդհանուր առմամբ, այս ընկերությունները, որոնք ապահովում են ավելի վատ պայմաններ, չեն վախենում սպառողների բոյկոտի արձագանքից։ Հիմնականում դա կարող է վերագրվել այն բանին, որ շատ էժան աշխատուժի առաջադրանքներն ավելանում են մատակարարման շղթայում և կամ ավարտվում արտասահմանյան զարգացող տնտեսություններում։ Զարգացող կամ երկրորդ աշխարհի երկրները զգալի իրական ՀՆԱ-ի աճ են գրանցել տեխնոլոգիական փոփոխությունների արդյունքում, որոնք նպաստում են էժան աշխատուժի կարողությանը, զուգորդված գլոբալիզացիայի ազդեցությանը, որը լծակ է հանդիսանում առաջին աշխարհի երկրներին (ընդհանուր առմամբ արևմտյան), արդեն կայացած տնտեսություններով և առևտրային համաձայնագրերով։ Թեև այս տնտեսությունները նույն մակարդակի չենթարկվում, որքան արևմտյան երկրները և մեծացրել են իրենց բանվոր դասակարգը, ինչպես 18-րդ դարի Անգլիան, դա ցույց է տալիս ժամանակակից տեխնոլոգիական փոփոխությունները համաշխարհային շուկաների վերակառուցման վրա ունեցած ազդեցությունը։

The Economist-ի վերջին զեկույցները նաև հաստատում են, որ տեխնոլոգիական առաջընթացի արդյունքում աշխատատեղերի ստեղծումը մեծ հնարավորություններ է տալիս ցածր և բարձր որակավորում ունեցող աշխատողների համար, սակայն միջին որակավորում ունեցող աշխատողների հնարավորություններն ավելի քիչ են՝ պահանջվող հմտությունների անհամապատասխանության պատճառով։ Միջին որակավորում ունեցող աշխատողները, ամենայն հավանականությամբ, կընդունեն ֆրիկցիոն գործազրկությունը, երբ նրանք փնտրում են նոր աշխատատեղեր, որոնց համար գերազանց որակավորում ունեն՝ աջակցելով որակազրկման ազդեցությանը ներքին ֆիրմայի փոփոխության և ամբողջ տնտեսության մեջ։

Թեև որակազրկման երկարաժամկետ սոցիալական ազդեցությունները անհայտ են, սոցիոլոգները, տնտեսագետները և հոգեբանները կանխատեսում են, որ բարձրացված աշխատավարձի անհավասարությունը, որը առաջացրել է որակազրկումը, կավելացնի սոցիալական բունտը։ Արհմիությունը՝ որպես աշխատանքային ավելի լավ պայմանների վիճարկման միջոց, կարող է նաև ավելի արդիական դառնալ, երբ որոշ տնտեսագետներ պնդում են, որ աշխատավարձի ընդհանուր աճը կփոխարինի եկամուտների անհավասարությանը։ Կրկին, սոցիալական ազդեցությունները մեծապես կախված են 20-րդ դարում հաջողություն գրանցած չկարգավորված նեոլիբերալ տնտեսության արդյունավետության վերաբերյալ կարծիքներից։ Այնուամենայնիվ, միջին խավի մասնատումն ու թուլացումը պատմականորեն հրահրում է սոցիալական անկարգությունների բռնկում, ինչպիսին է բոյկոտը և ծայրահեղական հայացքների հաստատումը։

Օրինակներ 
Պրոֆեսիոնալացման օրինակներ կարելի է գտնել բազմաթիվ մասնագիտությունների մեջ և ներառում են.

 հավաքման գծի աշխատողներ, որոնք փոխարինում են արհեստավորներին
 CNC հաստոցներին փոխարինող մեքենավարներին
 ավտոմատ էսպրեսսո մեքենաներ, որոնք փոխարինում են հմուտ բարիստաներին
 բանկային գործավարները փոխարինվում են բանկոմատներով
 գրադարանավարները փոխարինվում են համակարգչային գրքերի թողարկման մեքենաներով
 խանութների աշխատողները փոխարինվում են ինքնագնահատման տեխնոլոգիայով։

Հղումներ

Հետագա ընթերցում
 
 
 
 
 Sociology Department, Langara College
 Sociology Department, McMaster University
 Technology, Capitalism and Anarchism