Ավազային շնաձուկ

Սովորական ավազային շնաձուկ, կամ գորշ ավազի շնաձուկ, կամ ատլանտյան ավազային շնաձուկ կամ եվրոպական ավազային շնաձուկ, կամ արգենտինական ավազային շնաձուկ, կամ ավստրալական ավազային շնաձուկ, կամ ավստրալական բուժքույր շնաձուկ () խոշոր աճառային ձուկ է, որը հանդիպում է մերձարևադարձային շրջանների տաք ափամերձ ջրերում։ Այս շնաձուկն ունի հետևյալ հատկանիշները՝ հարթ-կոնաձև գլուխ, երկար բերան, որը սկսվում է աչքերի առջև, երրորդ կոպ չկա, ատամները երկար և նեղ են, մոտավորապես նույն չափի հետանցքային և թիկունքային լողակներ, ասիմետրիկ պոչային լողակ,ընդգծված վերին բլիթ, գույնը՝ բաց շագանակագույն, հաճախ մուգ կարմրավուն կամ շագանակագույն կետերով։ Սովորական ավազե շնաձկները երբեմն որս են անում ոհմակներով։ Նրանց սննդակարգը բաղկացած է ոսկրային ձկներից, կաղամարներից և կատվաձկներից։ Ի տարբերություն այլ շնաձկների, նրանք կարողանում են օդը կուլ տալ ջրի մակերևույթից՝ իրենց չեզոք լողացող ուժ տալով և նվազագույն ջանքերով սավառնել ջրի սյունակում։ Այս շնաձկները հեշտությամբ են յոլա գնում գերության մեջ։

Տաքսոնոմիա 
Տեսակը առաջին անգամ գիտականորեն նկարագրվել է Carcharias taurus անունով բնագետ Կոնստանտին Ռաֆինեսկի կողմից՝ հիմնվելով Սիցիլիայի ջրերում բռնված նմուշի վրա։ Տաքսոնոմիական դասակարգումը, որը նա տվել է երկար ժամանակ, հակասություններ է առաջացրել շնաձկների մասնագետների շրջանում։ Ռաֆինեսկի նկարագրությունից 27 տարի անց գերմանացի կենսաբաններ Յոհաննես Պիտեր Մյուլլերը և Ֆրիդրիխ Հենլեն փոխեցին տեսակի անվանումը՝ դառնալով Triglochis taurus: Մեկ տարի անց բնագետ Ժան Լուի Ռոդոլֆ Աղասին, հիմնվելով բրածո ատամների նմուշի վրա, տեսակը վերադասակարգեց որպես Odontaspis cuspidata: Այս անվանումն օգտագործվել է մինչև 1961 թվականը, երբ հնէաբաններ և ձկնաբաններ Վ. Թակերը, Ի. Ուայթը և Ն. Մարշալը խնդրեցին տեսակը երկրորդ անգամ նշանակել Carcharias սեռին։ Նրանց խնդրանքը մերժվեց, և Կենդանաբանական նոմենկլատուրայի միջազգային օրենսգրքում տեսակը վերագրվեց Odontaspis ցեղին՝ տալով Odontaspis taurus անունը։ 1977 թվականին հարավաֆրիկյան շնաձկների մասնագետ Լեոնարդ Կոմպանորուենը վիճարկել է այս անունը և այն փոխարինել Eugomphodus-ով։ Carcharias taurus սկզբնական անունը ի վերջո վերադարձվեց տեսակին։ Հոլոտիպը նշանակված չէ։

Բնակեցման շրջաններ 
Սովորական ավազային շնաձկներն ապրում են գրեթե բոլոր արևադարձային ծովերում, բացառությամբ Խաղաղ օվկիանոսի արևելյան մասի (Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի ափեր)։ Արևմտյան Ատլանտյան օվկիանոսում դրանք հանդիպում են Մեն ծոցից մինչև Ֆլորիդա, Մեքսիկական ծոցի հյուսիսում, Բահամյան կղզիների և Բերմուդյան կղզիների մոտ և Բրազիլիայի հարավային ափից մինչև Արգենտինայի հյուսիս։ Ատլանտյան օվկիանոսի արևելքում դրանք տատանվում են Միջերկրական ծովից մինչև Կանարյան կղզիներ և Կաբո-Վերդե կղզիներ, Սենեգալի և Գանայի ափերի երկայնքով, և հարավային Նիգերիայից մինչև Կամերուն։ Հնդկական օվկիանոսի արևելքում նրանց կարելի է գտնել Հարավային Աֆրիկայից մինչև հարավային Մոզամբիկ։ Այս շնաձկները նկատվել են Կարմիր ծովում։ Խաղաղ օվկիանոսի արևմտյան մասում նրանք ապրում են Ճապոնիայից մինչև Ավստրալիա՝ չհաշված Նոր Զելանդիայի ջրերը ։ Չնայած տեսակների լայն տարածմանը, տեղական պոպուլյացիաները մեկուսացված են միմյանցից ։

Նրանք նախընտրում են մնալ ափամերձ ավազոտ հատակին, գետերի գետաբերաններում, ծանծաղ ծովածոցներում և մինչև 191 մ խորության վրա գտնվող քարքարոտ և արևադարձային ժայռերի վրա։ Նրանք հիմնականում հանդիպում են հատակին ավելի մոտ, բայց նաև հայտնվում են մակերեսի մոտ։ Սովորական ավազե շնաձկները կարճ սեզոնային միգրացիաներ են կատարում։

Նկարագրություն 
Այս շնաձկներն ունեն հաստ մարմին և մի փոքր հարթեցված մռութ։ Աչքերը փոքր են, երրորդ կոպ չկա։ Վերին ծնոտում սովորաբար բացակայում է ատամը սիմֆիզի վրա։ Առջևի ատամները հագեցած են լայն սրածայր ատամներով։ Առաջին մեջքային լողակը խիստ հետ է շեղված, նրա հիմքն ավելի մոտ է կոնքի լողակների հիմքին։ Մեջքային լողակները մոտավորապես նույն չափի են։Հետանցքային լողակները նույնն են կամ ավելի մեծ, քան մեջքային լողակները։ Պոչային լողակի վերին բլիթը երկարաձգված է և կազմում է մարմնի երկարության մինչև 1/3-ը։ Ստորինը կարճ է, բայց լավ զարգացած։ Պոչային պեդունկուլի վրա կողային կարիններ չկան։

Գույնը բաց շագանակագույն է, որովայնը՝ սպիտակ։ Տղամարդկանց մոտ պտերիգոպոդիաները մոխրագույն են՝ բաց ծայրերով։ Հասուն շնաձկների մարմնի վրա ցրված են բազմաթիվ դարչնագույն-կարմիր բծեր։ Մաշկը ծածկված է թեթև ամրացված ձվաձև պլակոիդ թեփուկներով՝ սրածայր պոչով։ Վերին ծնոտի վրա կա 44-48 ատամի շարք, իսկ ստորին ծնոտի վրա՝ 41-46 ատամնաշար։ Բերանի կողքերում կան բազմաթիվ մանր ատամներ։

Էգերի մոտ գրանցված առավելագույն երկարությունը 320 սմ է, իսկ արուների մոտ՝ 301 սմ, սովորական երկարությունը 250 սմ է, քաշը կարող է հասնել 159 կգ-ի, իսկ որոշ աղբյուրների համաձայն՝ 300 կգ-ի։ 2007 թվականի օգոստոսին Ավստրալիայի Նոր Հարավային Ուելս նահանգի հարավ-արևմտյան ժայռերի ափին լուսանկարվել է ալբինոս ավազե շնաձուկ։

Կենսաբանություն 
Սովորական ավազե շնաձուկը ակտիվ գիշերային գիշատիչ է։ Այն միակ շնաձուկն է, որը հայտնի է, որ ունի օդը կուլ տալու կարողություն՝ այն պահելով ստամոքսում՝ կարգավորելու լողացողությունը։ Հայտնի է, որ սովորական ավազե շնաձկները խմբերով որսում են դպրոցական ձկներ։ Բացի այդ, նրանք հավաքվում են հոտերի մեջ՝ զուգավորվելու կամ մեծ զոհերի վրա հարձակվելու համար։ Ավստրալիայի և Հարավային Աֆրիկայի ափերի մոտ այս շնաձկները երբեմն հավաքվում են 20-80 առանձնյակներից բաղկացած երամներում։ Ավստրալիայի ջրերում սովորական ավազե շնաձկները ցույց են տալիս սեռային տարանջատում; ձմռանը արուները հիմնականում հանդիպում են Քվինսլենդի հարավում, իսկ էգերը՝ Նոր Հարավային Ուելսի ափերին։ Հարավային Աֆրիկայում զուգավորումը տեղի է ունենում տիրույթի ամենաարևադարձային գոտում, մինչդեռ ծնունդները տեղի են ունենում ջերմ բարեխառն ջրերում։ Հյուսիսային Ամերիկայի ափերի մոտ բնական տնկարանների ճշգրիտ գտնվելու վայրը որոշված ​​չէ, սակայն հայտնի է, որ սերունդները ծնվում են այնտեղ մարտին և ապրիլին։

Սովորական ավազե շնաձկների վարքագիծը ուսումնասիրվել է անազատության մեջ, ակվարիումներում, որտեղ նրանք ապրում են վոբեգոնգների, մոխրագույն շնաձկների, յոթանիստ շնաձկների, կատվաձկների և առագաստանավային և պելագիկ ոսկրոտ ձկների հետ։ Հետազոտությունները պարզել են շնաձկների այս տեսակի բարդ վարքագիծը, ներառյալ սոցիալական փոխազդեցությունները (ընկերություն և զուգավորում) և ագրեսիվ վարքագիծ այլ ծովային ողնաշարավորների և սուզորդների նկատմամբ։ Երեք սովորական ավազե շնաձկների մեջ (2 արու և 1 էգ) նկատվել է գերիշխող հիերարխիա։ Շնաձկները սավառնում էին ջրի սյունակում; արուները լողում էին դեպի էգը ետևից և ներքևից և մռութը դնում նրա կլոակայի տակ; հետևում էին միմյանց՝ քթով կրկնելով առջևում լողացողի պոչի սայրի շարժումները. արագ կծում է այլ ձկներ ակվարիումում և լողալով հեռանում; շրջանցել և լողալով անցել է այլ ձկների և սուզորդների կողքով։ Հնազանդության դրսևորումն այսպիսի տեսք ուներ՝ զուգավորումից անմիջապես առաջ էգը դանդաղ լողում էր՝ մարմինն իջեցնելով մոտ 15° անկյան տակ և ցույց տալով փորային լողակները։ Բացի այդ, էգը ծալել է կոնքի լողակներն ու հետո բացել դրանք՝ ցույց տալով կլոակա։ Եթե ​​էգը պատրաստ չէր զուգակցման, նա լողում էր հատակին մոտ՝ պաշտպանելով կլոակա։

Զուգավորման սեզոնի ընթացքում արուները դադարեցին կերակրել և սկսեցին ագրեսիվ վարքագիծ դրսևորել հատկապես գորշ շնաձկների նկատմամբ։ Երբ նրանք մոտեցան, էգը դանդաղ լողաց ավազոտ տարածքի վրայով, թեքելով իր կոնքի լողակները, մինչդեռ արուները դարձան ավելի թեթև և պաշտպանեցին իր ընտրած վայրը և, հավանաբար, իրեն՝ հետապնդելով և կծելով հասուն սովորական ավազե շնաձկներին, այլ շնաձկներին և սուզորդներին։ Այնուհետև գերիշխող արուն կծել է էգին հետանցքային լողակի վրա։ Էգը շրջվելով ի պատասխան կծել է նրան ու շարունակել հսկել ավազոտ հատվածը։ Մի քանի օր սիրալիրությունից հետո գերիշխող արուն հանկարծ բռնում էր էգին աջ կողքից և կրծքային լողակից, մարմինը փաթաթում էգի շուրջը և մի քանի րոպեով մտցնում նրա պտերիգոպոդիաներից մեկը նրա կլոակայի մեջ։ Զուգավորման ավարտից հետո նա լողալով հեռացավ, այլևս ոչ մի հետաքրքրություն չցուցաբերելով նրա նկատմամբ։

Սովորական ավազե շնաձկները բազմանում են պլասենցայի կենդանի ծնունդով, աղբում սովորաբար լինում է երկու ձագ, հղիությունը տևում է 9-12 ամիս։ Մոր ներսում զարգացման ընթացքում սաղմերը բնութագրվում են օոֆագիայով։ Նրանք սնվում են ինչպես չբեղմնավորված ձվերով, այնպես էլ այլ սաղմերով։ Ձվերը արտադրվում են ձվարանների մեջ և մտնում են ձվաբջիջներ, որտեղ ձևավորում են 16-23 կտորից բաղկացած խմբեր։ Այնուամենայնիվ, բեղմնավորման և ծննդաբերության միջև ընկած ժամանակահատվածում յուրաքանչյուր խմբում մնում է միայն մեկ սաղմ, այն ուտում է մնացածը։ 17 սմ սաղմն ունի սուր ֆունկցիոնալ ատամներ, 26 սմ սաղմը լողում է արգանդի ներսում։ Զարգացման ուշ փուլում գտնվող սաղմերը մոտ 1 մ են, սովորական ավազե շնաձկները բազմանում են 2 տարին մեկ։

Տղամարդիկ սեռական հասունության են հասնում 5, իսկ էգերը՝ 6 տարեկանում։ Ըստ այլ աղբյուրների՝ արուները սեռական հասունանում են, երբ հասնում են 1,8 մ երկարության, որը համապատասխանում է 6-7 տարեկանին, իսկ էգերը՝ մոտ 2 մ երկարությանը՝ 9-ից 10 տարեկանում։ Ենթադրվում է, որ շնաձկները տարեկան երկու աճի օղակ են դնում իրենց ողերի վրա։ Աճի օղակները արտացոլում են շնաձկների տարիքը 10 տարեկանից։ Հարավային Աֆրիկայում մեկ արու գերության մեջ ապրել է 17 տարի։ Առաջին 5 տարիներին շնաձկները արագ են աճում, 10 տարեկանում աճը զգալիորեն դանդաղում է և 16 տարեկանում ամբողջովին դադարում է։

Սովորական ավազե շնաձկները սնվում են ոսկրային ձկներով, մանր շնաձկներով, կատվաձկներով, կաղամարներով, Խաչափառներով և օմարներով, ինչպես նաև ծովային կաթնասուններով։ Նրանց սննդակարգը ներառում է ծովատառեխ, անձրուկ, խարույկ, օձաձուկ, ձկնորսներ, կոնգրիոներ, մողեսներ, ծովային կատվաձկներ, կռկռոցներ, ավստրալական սաղմոն, մորվոնգներ, կիֆոզներ, կապույտ ձկնիկներ, սկումբրիաներ, բունիտոսներ, ստրոմատեներ, կռունկներ, մուլետներ, էֆիպֆեսներ , ժայռային թառ, կարաս, ձիու սկումբրիա, ռեմորա, թրթուր և այլն։ Նրանց զոհը կարող են դառնալ մոխրագույն շնաձկները, բոստանային շնաձկները, սքվատինները, ավազե շնաձկները, կատվաձկները և նրանց ձվի պարկուճները։ Երբեմն ջրիմուռները հայտնաբերվում են սովորական ավազե շնաձկների ստամոքսում։ Ուսումնասիրելով Ուրուգվայի ափերի մոտ ապրող 557 շնաձկների ստամոքսի պարունակությունը՝ 2%-ի մոտ հայտնաբերվել են ծովային առյուծների մնացորդներ։

Մարդկանց հետ շփումը 
Շնաձուկը, ընդհանուր առմամբ, համարվում է ոչ ագրեսիվ, սակայն International Shark Attack File-ը թվարկում է 1990-ից 2011 թվականներին մարդկանց վրա ավազե շնաձկան հարձակումների 30 դեպք, որոնցից մեկը մահացու է եղել։ Ենթադրվում է, որ արուներն ավելի ագրեսիվ են զուգավորման շրջանում։ Այս շնաձկները լավ են յոլա գնում և բազմանում են գերության մեջ, նրանք հաճախ պահվում են ԱՄՆ-ի, Եվրոպայի և Ավստրալիայի ակվարիումներում։ Նրանց կարելի է պահել այլ շնաձկների և այլ ձկների հետ միասին։ Քեյփթաունում դուք կարող եք սուզվել սովորական ավազե շնաձկների հետ ակվարիումում։

Ավազե շնաձկները առևտրային շահագործվում են, հատկապես Խաղաղ օվկիանոսի հյուսիս-արևմուտքում, Աֆրիկայի արևմտյան ափի արևադարձային ջրերում, Հնդկական օվկիանոսի հյուսիսում և Ատլանտյան օվկիանոսի արևմուտքում։ Դրանք հավաքվում են երկարաձիգների, ինչպես նաև ֆիքսված ներքևի ցորենի ցանցերի և պելագիկ և հատակային տրալերի միջոցով։ Միսը շուկա է մտնում թարմ, սառեցված, ապխտած և աղով չորացրած տեսքով։ Ձկան ալյուրը պատրաստվում է թափոններից, մաշկը մաքրվում է, լյարդից ճարպ են հանում, լողակները գնահատվում են Հարավարևելյան Ասիայում որպես ապուրի բաղադրիչ, ծնոտներն ու ատամները վաճառվում են որպես հուշանվերներ։

Պահպանության կարգավիճակը 
Այս տեսակը Բնության պահպանության միջազգային միության (ԲՊՄՄ) կողմից ընդգրկված է որպես խոցելի և 1992 թվականի Քվինսլենդի պահպանության ակտով նշված է որպես վտանգված։ ԱՄՆ ծովային ձկնորսության ազգային ծառայության կանոնակարգի համաձայն, ցանկացած բռնված ավազե շնաձուկ պետք է անհապաղ ետ բաց թողնվի՝ նվազագույն վնաս հասցնելով նրան, և ավազե շնաձկներին բռնելը և նրանց մարմնի ցանկացած մասի վաճառքն անօրինական է ԱՄՆ Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։ Ավազե շնաձկների պոպուլյացիան վերջին 10 տարվա ընթացքում նվազել է ավելի քան 20%-ով, ինչը որոշակի մարդածին գործոնների հետևանք է։ Հաճախ ավազե շնաձկներին բռնում են ձկնորսական ցանցերում, բայց ավելի հաճախ նրանց բռնում են կարթաձուկով, երբեմն՝ սպորտային ձկնորսության ժամանակ։ Ավազե շնաձկների լողակները Ճապոնիայում հայտնի ուտեստ են։ Լյարդի ճարպը որոշ գեղեցկության արտադրանքի բաղադրիչ է, ինչպիսիք են շրթներկը։ Այսպիսով, հենց մարդկանց կողմից ավազե շնաձկների չափից ավելի արտադրությունն է նրանց քանակի կտրուկ նվազման հիմնական պատճառը։ Ավստրալիայի հյուսիսում շատ ավազե շնաձկներ բռնվում են ցանցերում, որոնք դրված են լողորդներին շնաձկներից պաշտպանելու համար, որոնք հետո մահանում են շնչահեղձությունից կամ դառնում ձկնորսների զոհը։ Միացյալ Նահանգների Ատլանտյան օվկիանոսի գետերի դելտաներում ապրում են անչափահաս ավազե շնաձկներ, ուստի գետերի աղտոտվածությունը նույնպես բացասաբար է անդրադառնում անչափահասների գոյատևման վրա։

Ծանոթագրություններ