Համակրանք

Համակրանք ( «կարեկցանք, համակրանք»,  «միասին» + πάθος «զգացմունք, կիրք, ձգողություն»), ինչ-որ մեկի կամ ինչ-որ բանի հաստատուն հուզական հակվածության զգացում։ Հակադրվում է հակակրանքին։

Համակրանքը, որպես օրենք, առաջանում է ընդհանուր հայացքների, հետաքրքրությունների և արժեքների հիման վրա, ինչպես նաև տվյալ մարդու արտաքինի, պահվածքի և բնավորության գծերի նկատմամբ ընտրական դրական ռեակցիայի արդյունքում։ Մի մարդու համակրանքը մյուսի նկատմամաբ արտահայտվում է որպես բնազդային հակվածություն, նրանց միջև ներքին հարազատության զգացում։ Արտահայտվում է մարդու նկատմամբ բարձր հետաքրքրությամբ, բարյացակամությամբ, ուշադրության և օգնության ցուցաբերմամբ։ Որոշ մշակույթներում համակրանքը կարող է նշանակել այլ մարդկանց համար երջանկության ցանկություն, նրանց խնդիրների և դժբախտությունների հանդեպ կարեկցանքի զգացողություն (այն մարդկանց, ում հանդեպ համակրանք ես տածում)։ Համակրանք կարող է առաջանալ ընկերության մեջ, երբ մարդիկ միմյանց հետ շփվելուց հաճույք են ստանում և կապվածություն են զգում։

Տես նաև 
 Էմպաթիա
 Հակակրանք
 Կիրք

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Гозман Л. Я. «Психология эмоциональных отношений». — М.: Издательство МГУ, 1987. — 175 с.

Զգացմունքներ
Սեր