Ադրիանա Վարեժան

Ադրիանա Վարեժան (, ), բրազիլացի նկարիչ։ Ստեղծագործում է արվեստի տարբեր ձևերում՝ գեղանկարչություն, նկարչություն, քանդակագործություն, ինստալյացիա և լուսանկարչություն։ Վարեժանն ապրում և աշխատում է Ռիո դե Ժանեյրոյում։

Աշխատանքի թեմաներ  
Ադրիանա Վարեժանի աշխատանքները բազմաթիվ հղումներ են պարունակում Բրազիլիայում եվրոպական գաղութատիրության հետևանքների վերաբերյալ։ Նրա ստեղծագործությունների մյուս կարևոր թեմաներն են` արվեստի պատմությունը և պատրանքը։ Նրա ստեղծագործություններում նկատվում է մշակութային ինքնության ընդլայնման և վերափոխման միտում, բայց միևնույն ժամանակ Վարեժանը շարունակում է օգտագործել անցյալը հասկանալու իր թեման՝ ներկան հասկանալու համար։ 

Մշակութային մարդաբանությունը կամ հայրենի բրազիլական մշակույթի մեջ օտարերկրյա ազդեցության տարրերի յուրացման և ներմուծման գործընթացը հանդիսանում է Վարեժանի ստեղծագործության մեծ մասի ոգեշնչման աղբյուրը։ Այս գործընթացը շարունակվում է նաև այսօր, ինչպես Բրազիլիայի ողջ պատմության ընթացքում  և բազմազանության ու միասնության երկփեղկվածությունը  համարվում է ժամանակակից բրազիլացի նկարիչների ընդհանուր թեման է։ Վարեժանն իր աշխատություններում անդրադառնում է այս թեմային ռասայի, մարմնի, ինքնության և գաղութատիրության հետևանքների համատեքստում։

Տեխնիկա   
21-րդ դարում Բրազիլիայում ռասայական  և էթնիկական պատկանելության թեմաների վերաբերյալ իր աշխատություններում Վարեժանն օգտագործում է ինստալյացիա, յուղաներկային գեղանկարչություն և նկարչություն։ Նա հաճախ սկսում է աշխատել կտավի վրա, այնուհետև դրան ավելացնում այնպիսի նյութեր, ինչպիսիք են ճենապակին և կերամիկան։ Ութոտնուկ (պորտ. Polvo) վերնագրով իր աշխատանքում, որը ցուցադրվել է 2014 թվականին Լեման Մոպինի պատկերասրահում, Վարեժանը համատեղում է գույնի և կաստայի տեսությունը (սոցիալական տեսություն, որն ազդել է Բրազիլիայի նվաճման եվրոպական կտավների վրա)՝ ուսումնասիրելով մաշկի գույնի առումով ռասայի սահմանման նորմը։ Դա իրենից ներկայացնում էր գրեթե նույնական ինքնադիմանկարների շարք՝ անհատականացված վերնագրերով, որոնք բացատրում են դիմանկարների միակ տարբերությունները։ Այդ անուններով  հղում էր կատարվում 1976 թվականին բրազիլական մարդահամարին, որը առաջին անգամ  բրազիլացիներին խնդրում էր նշել իրենց մաշկի գույնը, պատասխաններում  նշվում էին՝ «սպիտակաձյունից» () մինչև «մեծ սև տղա» ():

Աշխատանքներ 
Վարեժանի մի քանի քանդակագործական ինստալացիաներում, այդ թվում ` «Linda da Lapa», «Ծալքեր» և «Նեխած ապխտած տավարի միս»   (պորտ. Ruina de Charque - Nova Capela), կառույցի միատարրությանն ու ամբողջականությանը հակադրում են մարդկային ավերածությունները։ Այդ բոլոր ստեղծագործություններում   ներկայացվում են ազուլեժով երեսապատված և զարդարված պատեր, որոնք  լցված են  մարդու օրգաններով։ Այսպիսով Վարեժանը պատկերում է հետգաղութային բրազիլական սոցիալական կառուցվածքը՝ հիմնված գաղութատիրության վրա, որը կառուցված է մարդկային ավերածությունների և բռնության վրա։

Վարեժանի աշխատանքներըը զարդարել էին Օլիմպիական ջրային մարզադաշտի արտաքին տեսքը, որտեղ անցկացվել էին 2016 թվականի ամառային օլիմպիական խաղերի լողի մրցումները։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Ադրիանա Վարեժան 

Բրազիլացի ժամանակակից արվեստագետներ
20-րդ դարի նկարչուհիներ
21-րդ դարի կին արվեստագետներ