Կոնստանտինոս Կանարիս

Կոնստանտինոս Կանարիս (), եղել է հույն ծովակալ, վարչապետ և Հունաստանի անկախության պատերազմի հերոս ։

Կենսագրություն

Վաղ կյանք 
Կոնստանտինոս Կանարիսը ծնվել և մեծացել է Էգեյան ծովի Քիոս կղզու մոտ գտնվող Փսարա կղզում։ Նրա ծննդյան ստույգ տարին հայտնի չէ։ Հունաստանի նավատորմի պաշտոնական գրառումներում նշվում է 1795 թվականը, սակայն ժամանակակից հույն պատմաբանները ավելի հավանական են համարում 1790 կամ 1793 թվականները ։

Երիտասարդ տարիքում որբ է մնացել։ Ստիպված լինելով իրեն պահել՝ նա նախընտրեց դառնալ ծովագնաց, ինչպես իր ընտանիքի անդամների մեծ մասը 18-րդ դարի սկզբից։ Այնուհետև նա աշխատանքի է ընդունվել իր հորեղբոր՝ Դիմիտրիս Բուրեկասի մոտ։

Զինվորական կարիերա 

Կանարիսն իր համբավը ձեռք է բերել Հունաստանի անկախության պատերազմի ժամանակ (1821–1829): Ի տարբերություն պատերազմի այլ նշանավոր գործիչների, նա երբեք չի ընդգրկվել Ֆիլիկի Էթերիա (Ընկերների միություն) կազմակերպության կազմում, որը նշանակալի դեր է խաղացել Օսմանյան կայսրության դեմ ապստամբության մեջ, հիմնականում թուրքական տիրապետության դեմ կողմնակիցների գաղտնի հավաքագրմամբ ։

1821 թվականի սկզբին շարժումը բավականաչափ աջակցություն էր ստացել հեղափոխություն սկսելու համար։ Սա կարծես ոգեշնչել էր Կանարիսին, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Օդեսայում։ Նա շտապ վերադարձավ Փսարա կղզի և այնտեղ էր, երբ միացավ ապստամբությանը 1821 թվականի ապրիլի 10-ին ։

Կղզին ձևավորեց իր սեփական նավատորմը, և Փսարայի հայտնի նավաստիները, որոնք արդեն հայտնի էին իրենց լավ սարքավորված նավերով և ծովահենների դեմ հաջող մարտերով, ցույց տվեցին, որ շատ արդյունավետ են ծովամարտերում։ Կանարիսը շուտով աչքի ընկավ՝ որպես կրակային նավի նավապետ ։

Քիոսում 1822 թվականի հունիսի 6–7-ի գիշերը նրա հրամանատարության տակ գտնվող ուժերը ոչնչացրեցին օսմանյան նավատորմի Կապուդան փաշա (մեծ ծովակալ) Նասուհզադե Ալի փաշայի դրոշակակիր նավը՝ վրեժ լուծելով Քիոսի ջարդերի համար։ Թուրքական զոհերը կազմում էին 2,300 մարդ՝ ինչպես նավատորմի սպաներ, այնպես էլ սովորական նավաստիներ, ինչպես նաև ինքը՝ Նասուհզադե Ալի փաշան ։

Կանարիսը գլխավորեց մեկ այլ հաջող հարձակում օսմանյան նավատորմի դեմ Տենեդոսում 1822 թվականի նոյեմբերին։ Հայտնի է, որ ինքն իրեն քաջալերում էր՝ ամեն անգամ մրմնջալով «Կոնստանտի, դու մեռնելու ես», երբ մոտենում էր թուրքական ռազմանավին, որը պատրաստվում էր պայթեցնել ։

Օսմանյան նավատորմը գրավեց Փսարան 1824 թվականի հունիսի 21-ին։ Բնակչության մի մասին, այդ թվում՝ Կանարիսին, հաջողվեց փախչել կղզուց, բայց նրանք, ովքեր չգնացին, կա՛մ վաճառվեցին ստրկության, կա՛մ մորթվեցին։ Իր հայրենի կղզու կործանումից հետո նա շարունակեց ղեկավարել հարձակումները թուրքական ուժերի դեմ։ 1824 թվականի օգոստոսին նա մասնակցել է ծովային մարտերին Դոդեկանեսում ։

Հաջորդ տարի Կանարիսը գլխավորեց հունական արշավանքը Ալեքսանդրիայի վրա՝ ոչնչացնելու եգիպտական նավատորմը կրակային նավերով, որը կարող էր հաջողակ լինել, եթե քամին չտապալեր հունական նավերի Ալեքսանդրիայի նավահանգիստ մտնելուց անմիջապես հետո ։

Պատերազմի ավարտից և Հունաստանի անկախությունից հետո Կանարիսը դարձավ Հունաստանի նոր նավատորմի սպա՝ հասնելով ծովակալի կոչման և դարձավ ականավոր քաղաքական գործիչ։

Քաղաքական կարիերա 
Կոնստանտինոս Կանարիսը այն քչերից մեկն էր, ով անկախ Հունաստանի առաջին պետության ղեկավարի` Իոաննիս Կապոդիստրիասի անձնական վստահությունն ուներ։ 1831 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Կապոդիստրիասի սպանությունից հետո նա հեռացավ Սիրոս կղզի ։

Օտտոն I թագավորի օրոք Կանարիսը ծառայում էր որպես նախարար տարբեր կառավարություններում, իսկ հետո՝ վարչապետ ժամանակավոր կառավարությունում (1844 թվականի փետրվարի 16 - մարտի 30)։ Նա պաշտոնավարեց երկրորդ ժամկետով (1848 թվականի հոկտեմբերի 151849 թվականի դեկտեմբերի 12), և որպես նավատորմի նախարար Ալեքսանդրոս Մավրոկորդատոսի 1854 թվականի կաբինետում։

1862 թվականի նա եղել է Անկախության պատերազմի քիչ վետերաններից էր, որ մասնակցեց անարյուն ապստամբությանը, որով գահընկեց արեցին ավելի անժողովրդական թագավոր Օտտո I-ին և ընտրեցին Դանիայի արքայազն Ուիլյամին՝ որպես Հունաստանի թագավոր Գեորգիոս I-ին։ Իր օրոք Կանարիսը երրորդ ժամկետով զբաղեցրեց վարչապետի պաշտոնը (1864 թվականի մարտի 6 - ապրիլի 16), չորրորդ ժամկետով (1864 թվականի հուլիսի 261865 թվականի փետրվարի 26) և հինգերորդ ու վերջին ժամկետով (1877 թվականի հունիսի 7 - սեպտեմբերի 2) ։

Կանարիսը մահացավ 1877 թվականի սեպտեմբերի 2-ին, երբ դեռ որպես վարչապետ պաշտոնավորում էր։ Նրա մահից հետո նրա կառավարությունը մնաց իշխանության ղեկին մինչև 1877 թվականի սեպտեմբերի 14-ը՝ առանց համաձայնության գալու նրա փոխարինողի վերաբերյալ։ Նրան թաղեցին Աթենքի առաջին գերեզմանատանը և նրա սիրտը դրեցին արծաթե սափորի մեջ։

Ժառանգություն 
Կոնստանտինոս Կանարիսը համարվում է Հունաստանի ազգային հերոս և դասվում է Անկախության պատերազմի ամենանշանավոր մասնակիցների շարքին։ Նրա պատվին կանգնեցվել են բազմաթիվ արձաններ և կիսանդրիներ։ Նա նաև պատկերված էր Հունաստանի բանկի կողմից թողարկված մեկ դրախմա մետաղադրամի և հարյուր դրախմա թղթադրամի վրա։

Կանարիսի պատվին նրա անունով են կոչվել Հունաստանի ռազմածովային ուժերի հետևյալ նավերը 

 Կանարիս, պարեկային նավակ, որը շահագործման է հանձնվել 1835 թվականին
 Կանարիս, կործանիչ, որը շահագործման է հանձնվել 1880 թ
 Կանարիս (L53), Hunt կարգի կործանիչ, որը շահագործման է հանձնվել 1942 թվականին
 Կանարիս (D212), Gearing կարգի կործանիչը շահագործման է հանձնվել 1972 թվականին
 Կանարիս (F464), Elli կարգի ֆրեգատը շահագործման է հանձնվել 2002 թվականին

Te Korowhakaunu / Kanáris Sound, Նոր Զելանդիայի Ֆիորդլենդ ազգային պարկի Taiari / Chalky inlet-ի մի հատված, որը Կոնստանտինոս Կանարիսի անունով կոչվել է ֆրանսիացի ծովագնաց և հետախույզ Ժյուլ դե Բլոսևիլի (1802–1833) կողմից։

Ընտանիք 
1817 թվականին Կոնստանտինոս Կանարիսն ամուսնացավ Դեսպուինա Մանիատիսի հետ՝ Փսարայի պատմական ընտանիքից։

Նրանք յոթ երեխա ունեին.

 Նիկոլաոս Կանարիս (1818–1848), սպանվել է Բեյրութում ռազմական արշավանքի ժամանակ.
 Թեմիստոկլիս Կանարիս (1819–1851), սպանվել է Եգիպտոսում ռազմական արշավանքի ժամանակ
 Թրասիվուլոս Կանարիս (1820–1898), ծովակալ
 Միլտիադիս Կանարիս (1822–1901), ծովակալ, Հունաստանի խորհրդարանի երկար տարիներ անդամ, նավատորմի նախարար երեք անգամ՝ 1864, 1871 և 1878 թվականներին
 Լիկուրգոս Կանարիս (1826–1865), նավատորմի սպա և իրավաբան
 Մարիա Կանարիս (1828–1847), ամուսնացել է Ա. Բալաբանոյի հետ
 Արիստեյդիս Կանարիս (1831–1863), սպա, սպանվել է 1863 թվականի ապստամբության ժամանակ։

Գերմանացի ծովակալ Վիլհելմ Կանարիսը ենթադրում էր, որ նա հնարավոր է՝ Կոնստանտինոս Կանարիսի ժառանգն է։ Պաշտոնական ծագումնաբանական ընտանեկան պատմությունը, որն ուսումնասիրվել է 1938 թվականին, ցույց է տվել, սակայն, որ նա ծագումով իտալացի էր և ազգակցական չէր Հունաստանից Կանարիսների ընտանիքի հետ ։

Շքանշաններ

Հունական շքանշաններ 
  Քավիչի շքանշան (Հունաստանի թագավորություն), Մեծ Խաչ, 1864 թվական

Արտասահմանյան շքանշաններ 
  Թագավորական Գուելֆիական շքանշան (Հանովերի թագավորություն), Մեծ Խաչ
  Դանեբրոգի շքանշան (Դանիայի թագավորություն), Մեծ Խաչ

Տես նաև 
 Հունաստանի վարչապետների ցանկ
 Հունաստանի անկախության պատերազմ
 Հունաստանի պատմություն
 Աթենքի առաջին գերեզմանատուն

Ծանոթագրություններ 

Հունաստանի վարչապետներ
1877 մահեր
1790 ծնունդներ
Հույն ծովակալներ
Հունաստանի քաղաքական գործիչներ
Հույն ռազմական գործիչներ