Պրոսոպագնոզիա

Պրոսոպագնոզիա (, նշանակում է «դեմք», և agnōsía, այսինքն ՝ «չգիտակցություն»), որը կոչվում է նաև դեմքի կուրություն, դեմքի ընկալման ճանաչողական խանգարում է, որի ընթացքում ծանոթ դեմքերը ճանաչելու ունակությունն, ներառյալ սեփական դեմքը (ինքնաճանաչում) խանգարվում է, մինչդեռ տեսողական մշակման (օրինակ ՝ օբյեկտի խտրականություն) և մտավոր գործունեության այլ ասպեկտներ (օրինակ ՝ որոշումների կայացում) մնում են ամբողջական։ Տերմինն ի սկզբանե վերաբերում էր ուղեղի սուր վնասից հետո (ձեռք բերված պրոսոպագնոզիա) հաջորդող վիճակին, սակայն գոյություն ունի նաև խանգարման բնածին կամ զարգացող ձև, որի տարածվածությունը կազմում է 2,5%։ Ուղեղի հատուկ տարածքը, որը սովորաբար կապված է պրոսոպագնոզիայի հետ, իլիկաձև գալարն է, որն ակտիվանում է ՝ ի պատասխան դեմքերի։ Իլիկաձև գալարի գործառույթը թույլ է տալիս մարդկանց մեծամասնությանը ավելի մանրամասն ճանաչել դեմքերը, քան նույնատիպ բարդ անշունչ առարկաները։ Պրոսոպագնոզիա ունեցողների համար դեմքերը ճանաչելու նոր մեթոդը կախված է պակաս զգայուն օբյեկտի ճանաչման համակարգից։ Աջ կիսագնդի իլիկաձև գալարն ավելի հաճախ մասնակցում է ծանոթ դեմքի ճանաչմանը, քան ձախը։ Անհասկանալի է մնում, թե իլիկաձև գալարը հատուկ է միայն մարդկային դեմքերի ճանաչման համար, թե՞ այն նաև մասնակցում է բարձր պատրաստված տեսողական խթանների աշխատանքին։

Ձեռք բերված պրոսոպագնոզիան առաջանում է քունք-ծոծրակային բլթի վնասումից և առավել հաճախ հանդիպում է մեծահասակների մոտ։ Սա հետագայում բաժանվում է ընկալողական և ասոցիատիվ պրոսոպագնոզիայի։ Բնածին պրոսոպագնոզիայի ժամանակ անհատը երբեք համարժեքորեն չի զարգացնում դեմքերը ճանաչելու կարողություն։

Չնայած վերականգնման մի քանի փորձեր են եղել, ոչ մի թերապիա ցույց չի տվել տևական բարելավումներ պրոսոպագնոզների խմբի մեջ։ Պրոսոպագնոզիստները հաճախ սովորում են օգտագործել «մաս-մաս» կամ «առանձնահատկությունն ըստ հատկության» ճանաչման ռազմավարությունը։ Սա կարող է ներառել երկրորդական ցուցումներ, ինչպիսիք են հագուստը, քայլվածքը, մազերի գույնը, մաշկի գույնը, մարմնի ձևը և ձայնը։ Քանի որ դեմքը, կարծես, հանդիսանում է հիշողության մեջ նույնականացնող կարևոր հատկություն, այս հիվանդությամբ տառապող մարդկանց համար կարող է նաև դժվար լինել մարդկանց վերաբերյալ տեղեկությանը հետևելը և ուրիշների հետ նորմալ շփվելը։ Պրոսոպագնոզիան զուգակցվել է նաև այլ խանգարումների հետ, որոնք կապված են ուղեղի մոտակա տարածքների հետ. Ձախ հեմիանոպսիա (ձախ կողմից տարածության տեսողության կորուստ, կապված աջ ծոծրակի վնասվածքի հետ), ախրոմատոպսիա (գույնի ընկալման պակասուրդ, որը հաճախ կապված է միակողմանի կամ երկկողմանի վնասվածքներ քունք-ծոծրակային հանգույցում) և տեղագրական ապակողմնորոշում (շրջակա միջավայրի ծանոթության կորուստ և ուղենիշներ օգտագործելու դժվարություն, որոնք կապված են հետին մասում պարահիպոկամպալ գալարի և աջ կիսագնդի լեզվական գալարի մասում գտնվող վնասվածքների հետ)։

Պրոսոպագնոզիայի հակառակը՝ դեմքի ճանաչման գերազանց ունակության հմտությունն է։ Այս ունակությամբ մարդիկ կոչվում են «գերճանաչողներ» ։

Տեսակներ

Ընկալող 

Հատուկ ընկալողական պրոցոպագնոզիան սովորաբար օգտագործվում է ձեռք բերված պրոսոպագնոզիայի դեպքերը նկարագրելու համար `դեմքի ընկալման համակարգի որոշ վաղ գործընթացներով։ Ուղեղի այն հատվածները, որոնք ենթադրաբար կարևոր դեր են խաղում ընկալողական պրոսոպագնոզիայի ժամանակ, դրանք աջ քունք-ծոծրակային շրջաններն են ։ Այս խանգարմամբ տառապող մարդիկ չեն կարող տարբերել դեմքը և չեն կարող նույն- տարբեր դատողություններ անել, երբ նրանց ցույց են տալիս տարբեր դեմքերի նկարներ։ Նրանք ի վիճակի չեն ճանաչել ինչպես ծանոթ, այնպես էլ անծանոթ դեմքերը։ Բացի այդ, պրոսոպագնոզիայի ընկալունակ ենթատեսակները դժվարեցնում են ճանաչել դեմքի հույզերը ։  Այնուամենայնիվ, նրանք կարող են ճանաչել մարդկանց առանց դեմքի առանձնահատկությունների վրա հիմնվելով, ինչպիսիք են նրանց հագուստը, սանրվածքը, մաշկի գույնը կամ ձայնը։ Ենթադրվում է, որ ընկալունակ պրոսոպագնոզիան կապված է թուլացած իլիկաձև գալարի հետ։ Հետաքրքիր է, որ մեծահասակների մոտ դեմքի նման խթանների վրա դեմքի նոր դետեկտորների ձևավորման փորձերը (սովորում են տարբերակել կատուների դեմքերը) ցույց են տալիս, որ այդպիսի նոր դետեկտորները ձևավորվում են ոչ թե իլիկաձև գալարում, այլ լեզվական գալարում։

Ասոցիատիվ 

Ասոցիատիվ պրոսպագնոզիան սովորաբար օգտագործվել է ձեռք բերված պրոսոպագնոզիայի դեպքերը նկարագրելու համար պահպանելով ընկալման գործընթացները, նաև դեմքի ընկալման վաղ գործընթացների փուլում և մեր հիշողություններում մարդկանց մասին պահվող իմաստային տեղեկատվության միջև խաթարված կապերի համար։ Աջ դիմային գալարների շրջանները կարող են նաև կարևոր դեր ունենալ ասոցիատիվ պրոսոպագնոզիայի մեջ։ Խանգարման այս ձևով տառապող մարդիկ կարող են տարբերել արդյոք մարդկանց դեմքերի լուսանկարները նույնն են, թե տարբեր, կարող են տարբերակել տարիքն ու սեռը դեմքից ելնելով (ենթադրելով, որ նրանք կարող են իմաստավորել դեմքի մասին որոշ տեղեկություններ), բայց հետագայում կարող են իվիճակի չլինել նույնականացնել անձին կամ նրանց վերաբերյալ որևէ տեղեկատվություն տրամադրել, ինչպիսիք են `անունը, զբաղմունքը կամ վերջին անգամ հանդիպելու ժամանակը։ Ենթադրվում է, որ ասոցիատիվ պրոսոպագնոզիան պայմանավորված է պարահիպոկամպային գալարի թույլ գործողությամբ։

Զարգացման 

Զարգացման պրոսոպագնոզիան (ԶՊ), որը կոչվում է նաև բնածին պրոսոպագնոզիա (ԲՊ), դեմքի ճանաչման դեֆիցիտ է, որը ցմահ է, արտահայտվում է վաղ մանկության տարիներին և որը չի կարող վերագրվել ձեռք բերված ուղեղի վնասմանը։ Չնայած որ զարգացման պրոսոպագնոզիան սկսվում է կյանքի վաղ շրջանում, շատ մարդիկ չեն գիտակցում, որ նրանք ունեն ԶՊ ընդհուպ մինչև իրենց կյանքի հասուն տարիները։ Մի շարք ուսումնասիրությունների արդյունքում հայտնաբերվել են ֆունկցիոնալ դեֆիցիտներ ԶՊ-ում `ինչպես ԷՈՒԳ-ի չափման հիման վրա, այնպես էլ ֆՄՌՏ-ի հիման վրա։ Ենթադրվում է, որ հիվանդության համար պատասխանատու է գենետիկ գործոնը։ «Ժառանգական պրոսոպագնոզիա» տերմինը ներմուծվել է, եթե ԶՊ-ն ազդել է ընտանիքի մեկից ավելի անդամների վրա, ինչը, ըստ էության, շեշտը դնում է այս վիճակի հնարավոր գենետիկ ներդրման վրա։ Այս հնարավոր գենետիկական գործոնը ուսումնասիրելու համար պատահականորեն ընտրված 689 ուսանողներին հարցում տրվել է, որում քանակականորեն հայտնաբերվել են տասնյոթ զարգացման պրոսոպագնոզներ։ ԶՊ-ի տասնչորս ընտանիքի անդամները հարցազրույց են տվել`պարզելու համար պրոպրոպագնոզիայի նման բնութագրերը, և բոլոր տասնչորս ընտանիքներում հայտնաբերվել է ընտանիքի առնվազն մեկ այլ տուժած անդամ ։

2005 թվականին Ինգո Կեններկնեխտի ղեկավարած ուսումնասիրությունը աջակցություն ցուցաբերեց պրոսոպագնոզիայի բնածին խանգարման առաջարկվող ձևին։ Այս ուսումնասիրությունը տրամադրում է համաճարակաբանական ապացույցներ այն մասին, որ բնածին պրոսոպագնոզիան հաճախակի առաջացող ճանաչողական խանգարում է, որը հաճախ տեղի է ունենում ընտանիքներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում ձևավորված տոհմածառերի վերլուծությունը ցույց է տալիս նաև, որ ժառանգական պրոսոպագնոզիայի (HPA) տարանջատման օրինակը լիովին համատեղելի է ավտոզոմալ դոմինանտ ժառանգության հետ։ Ժառանգության այս եղանակը բացատրում է, թե ինչու է HPA- ն այդքան տարածված որոշակի ընտանիքների շրջանում (Kennerknecht et al. 2006):

Պատճառ 

Պրոսոպագնոզիան կարող է առաջանալ ստորին ծոծրակային տարածքների տարբեր հատվածներում (դեմքի ծոծրակային հատված), իլիկաձև գալարում(դեմքի իլիկաձև տարածք) և դիմային-քունքային գլխուղեղի կեղևում։ Պոզիտրոնների արտանետման տոմոգրաֆիան (PET) և fMRI սկանավորումը ցույց են տվել, որ պրոսոպագնոզիա չունեցող անհատների մոտ այդ տարածքները ակտիվանում են՝ ի պատասխան դեմքի խթանիչների ։ Ստորին ծոծրակային մասերը հիմնականում ներգրավված են դեմքի ընկալման վաղ փուլերում, իսկ դիմային քունքային կառուցվածքները միավորում են ծանոթ մարդու դեմքի, ձայնի և անվանման վերաբերյալ հատուկ տեղեկություններ։

Ձեռք բերված պրոսոպագնոզիան կարող է զարգանալ որպես մի քանի նյարդաբանական վնասակար պատճառների արդյունք։ Պրոսոպագնոզիայի անոթային պատճառները ներառում են հետին ուղեղային զարկերակի ինֆարկտներ (PCAI) և արյունազեղումներ քունք-ծոծրակային շրջանի ստորին-միջին մասում։ Դրանք կարող են լինել կամ երկկողմանի, կամ միակողմանի, բայց եթե միակողմանի են, ապա դրանք գրեթե միշտ գտնվում են աջ կիսագնդում։ Վերջին ուսումնասիրությունները հաստատել են, որ աջ կիսագնդի վնասը վերը նշված կոնկրետ քունք-ծոծրակային տարածքների համար, բավարար է պրոսոպագնոզիա առաջացնելու համար։ Պրոսոպագնոզիա ունեցող հիվանդների ՄՌՏ հետազոտությունները ցույց են տվել աջ կիսագնդում մեկուսացված վնասվածքներ, մինչդեռ fMRI հետազոտությունները ցույց են տվել, որ ձախ կիսագունդը նորմալ է գործում։  Միակողմանի ձախակողմյան քունք-ծոծրակային վնասվածքներն առաջացնում են օբյեկտի ագնոզիա, բայց պահպանում են դեմքի ճանաչման ազատ գործընթացներ, չնայած փաստվել են մի քանի դեպքեր, երբ ձախակողմյան միակողմանի վնասը հանգեցրել է պրոսոպագնոզիայի։ Ենթադրվում է, որ ձախ կիսագնդի վնասման հետևանքով առաջացած դեմքի ճանաչման այս խանգարումները պայմանավորված են իմաստային արատով` արգելափակելով վերականգնման գործընթացները, որոնք ներգրավված են տեսողական եղանակից անձին հատուկ իմաստային տեղեկատվություն ստանալու մեջ։

Այլ պակաս տարածված էիթիոլոգիաները ներառում են շմոլ գազի թունավորում, քունքային լոբեկտոմիա, էնցեֆալիտ, նորագոյացություն, աջ քունքային բլթի ատրոֆիա, վնասվածք, Պարկինսոնի հիվանդություն և Ալցհայմերի հիվանդություն։

Ախտորոշում 

Գոյություն ունեն որոշ նյարդահոգեբանական գնահատականներ, որոնք կարող են վերջնականապես ախտորոշել պրոսոպագնոզիան։ Սովորաբար օգտագործվող թեստերից մեկը հայտնի դեմքերի թեստերն են, որտեղ անհատներին խնդրում են ճանաչել հայտնի մարդկանց դեմքերը։ Սակայն, այս թեստը դժվար է ստանդարտացնել։ Բենթոնի դեմքի ճանաչման թեստը (BFRT) նյարդահոգեբանների կողմից դեմքի ճանաչման հմտությունները գնահատելու համար օգտագործվող մեկ այլ թեստ է։ Անհատներին ներկայացվում է թիրախային դեմք վեց թեստային դեմքերից և խնդրում են պարզել, թե որ թեստային դեմքն է համապատասխանում թիրախային դեմքին։ Պատկերները կտրված են, մազերը և հագուստը վերացնելու համար, քանի որ պրոսոպագնոզիա ունեցող շատ մարդիկ օգտագործում են մազերի և հագուստի ազդանշաններ դեմքերը ճանաչելու համար։ Թեստի ընթացքում օգտագործվում են ինչպես արական, այնպես էլ իգական դեմքեր։ Առաջին վեց կետերի համար միայն մեկ փորձարկման երես է համապատասխանում նպատակային դեմքին. հաջորդ յոթ կետերի ընթացքում փորձարկման դեմքերից երեքը համապատասխանում են թիրախային դեմքերին, իսկ կեցվածքները տարբերվում են։ BFRT-ի հուսալիությունը կասկածի տակ է առնվել, երբ Դուչայնի և Նակայամայի կողմից անցկացված ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ 11 ինքնահռչակված պրոսոպագնոզիկների միջին գնահատականը նորմայի սահմաններում է։

Թեստը կարող է օգտակար լինել ընկալողական պրոսոպագնոզով տառապող հիվանդներին նույնականացնելու համար, քանի որ դա հիմնականում համապատասխանելիության թեստ է, և նրանք ի վիճակի չեն ճանաչել ինչպես ծանոթ, այնպես էլ անծանոթ դեմքերը։ Նրանք չէին կարողանա հանձնել քննությունը։ Դա նպատակահարմար չէր ասոցիատիվ պրոսոպագնոզով հիվանդների ախտորոշման համար, քանի որ նրանք ի վիճակի են համապատասխանեցնել դեմքերը։

Քեմբրիջի դեմքի հիշողության թեստը (CFMT) մշակվել է Դուչայնի և Նակայամայի կողմից` պրոսոպագնոզով տառապող մարդկանց ավելի լավ ախտորոշելու համար։ Այս թեստը ի սկզբանե անհատներին ներկայացնում է երեք պատկեր` յուրաքանչյուրը վեց տարբեր թիրախային դեմքերից։ Դրանից հետո նրանց ներկայացնում են բազմաթիվ երեքական պատկերներով շարքեր, որոնք պարունակում են թիրախային դեմքի մեկ պատկեր և երկու նիշ։ Դուչայնը և Նակայաման ցույց տվեցին, որ CFMT-ն ավելի ճշգրիտ և արդյունավետ է, քան նախորդ թեստերը` պրոսոպագնոզով հիվանդների ախտորոշման ժամանակ։ Նրանց ուսումնասիրությունը համեմատել է երկու թեստերը, որտեղ հիվանդների 75%-ը ախտորոշվել է CFMT- ի կողմից, մինչդեռ հիվանդների միայն 25%-ն է ախտորոշվել BFRT-ի կողմից։ Այնուամենայնիվ, BFRT-ի թեստի նման, հիվանդներին խնդրում են զուգադիպել անծանոթ դեմքերը, քանի որ դրանք երևում են շատ կարճ ժամանակ քննության սկզբում։ Թեստը ներկայումս լայնորեն չի օգտագործվում և անհրաժեշտ կլինեն հետագա փորձարկումներ՝ նախքան այն հուսալի համարվի։ 

Պրոսոպագնոզիայի 20 կետերից բաղկացած ինդեքսը (PI20)ազատորեն հասանելի և այն վավերացված ինքնազեկուցման հարցաթերթիկ է, որը կարող է օգտագործվել համակարգչային դեմքի ճանաչման թեստերի հետ միասին`օգնելու նույնացնել պրոսոպագնոզով տառապող անհատներին։ Այն վավերացվել է՝ օգտագործելով դեմքի ընկալման ունակության օբյեկտիվ չափումներ, ներառյալ դեմքի ճանաչման հայտնի թեստերը և Քեմբրիջի դեմքի հիշողության թեստը։ Ընդհանուր առմամբ բնակչության 1.5%-ը հավաքում են 65 միավորից պակաս ըստ PI20-ի և 65%-ից պակաս ըստ CFMT-ի։

Բուժում 

Չկա լայնորեն ընդունված բուժում։

Կանխատեսում 

Ձեռք բերված պրոսոպագնոզիայի բուժման ռազմավարությունը; օրինակ այն անձի մոտ, ով ինսուլտից հետո դժվարանում է ճանաչել մարդկանց դեմքերը, հիմնականում քիչ հավանականություն ունի հիվանդությունից խուսափելու համար։ Ձեռք բերված պրոսոպագնոզիան երբեմն ինքն իրեն է անցնում ։

Պատմություն  

Դեմքերը ճանաչելու ընտրողական անկարողությունը փաստագրվել է դեռ 19-րդ դարում և ներառել է Հուգլինգս Ջեքսոնի և Շարկոյի դեպքերի ուսումնասիրությունները։ Այնուամենայնիվ, այն չի անվանակոչվել մինչև պրոսոպագնոզիա տերմինը առաջին անգամ օգտագործվել է 1947 թվականին գերմանացի նյարդաբան Յոահիմ Բոդամերը։ Նա նկարագրել է երեք դեպք, այդ թվում՝ 24-ամյա մի երիտասարդի, ով գլխի շրջանում հրազենային վնասվածք է ստացել և կորցրել է իր ընկերների, ընտանիքի և նույնիսկ սեփական դեմքը ճանաչելու կարողությունը։ Այնուամենայնիվ, նա կարողացավ ճանաչել և նույնականացնել դրանք զգայական այլ ձևերով, ինչպիսիք են լսողական, շոշափելի և նույնիսկ տեսողական խթանիչ այլ ձևեր (օրինակ, քայլվածք և այլ ֆիզիկական ձևեր)։ Բոդամերը իր հոդվածին տվեց Die Prosop-Agnosie վերնագիրը, որը բաղկացած է հին հունարենից πρόσωπον (prósōpon) նշանակում է «դեմք», իսկ αγνωσία (agnōsía), որը նշանակում է «չգիտակցություն»։ 1996-ի հոկտեմբերին Բիլ Չոյսերը սկսեց տարածել դեմքի կուրություն տերմինը այս վիճակի համար; եզրույթի ամենավաղ օգտագործումը 1899 թվականին էր բժշկական փաստաթղթում։

Պրոսոպագնոզիայի դեպք է «Դոկտոր Պ.»-ն, Օլիվեր Սաքսի 1985 թվականին գրված «Մարդ, որը շփոթեց իր կնոջը գլխարկի հետ» գրքում, չնայած դա հանդիսանում է ավելի շատ տեսողական ագնոզիայի դեպք։ Չնայած որ դոկտոր Պ.-ն չէր կարողանում ճանաչել իր կնոջ դեմքը, նա կարողացավ ճանաչել նրան իր ձայնով։ Նրա ընտանիքի և ընկերների նկարների ճանաչումը հիմնված էր խիստ առանձնահատկությունների վրա, ինչպիսիք են եղբոր քառակուսի ծնոտը և մեծ ատամները։ Ինքը՝ Օլիվեր Սաքսը, տառապում էր պրոսոպագնոզիայով, բայց երկար ժամանակ չի իմացել այդ մասին։

Պրոսոպագնոզիայի ուսումնասիրությունը վճռորոշ նշանակություն է ունեցել դեմքի ընկալման տեսությունների զարգացման համար։ Քանի որ պրոսոպագնոզիան ունիտար խանգարում չէ (այսինքն, տարբեր մարդիկ կարող են տարբեր տեսակի և մակարդակի խանգարում ունենալ), համարվում է, որ դեմքի ընկալումը ներառում է մի շարք փուլեր, որոնցից յուրաքանչյուրը կարող է առաջացնել խանգարման որակական տարբերություններ, որոնք կարող են ունենալ պրոսոպագնոզով տառապող տարբեր անձինք։ 

Այս տեսակի ապացույցները կարևոր են այն տեսությանը փաստելու համար, որ ուղեղում կարող է լինել դեմքի ընկալման հատուկ համակարգ։ Հետազոտողների մեծամասնությունը համաձայն է, որ դեմքի ընկալման գործընթացը ավելի շուտ ամբողջական է, քան ուրվագծային, ինչպես նաև առարկաների մեծ մասի ընկալման համար։ Դեմքի ամբողջական ընկալումը չի ենթադրում տեղական առանձնահատկությունների որևէ հստակ ներկայացում (այսինքն ՝ աչքեր, քիթ, բերան և այլն), այլ ավելի շուտ դեմքը համարում է որպես ամբողջություն։ Քանի որ նախատիպային դեմքն ունի հատուկ տարածական դասավորություն (աչքերը միշտ գտնվում են քթի վերևում, իսկ քիթը տեղակայված է բերանից վերև), նախընտրելի է օգտագործել ամբողջական մոտեցում՝ նմանատիպ դասավորությունների խմբից անհատական / հատուկ դեմքերը ճանաչելու համար։ Դեմքի այս ամբողջական մշակումը հենց այն է, ինչը վնասված է պրոսոպագնոզիկների մոտ։ Նրանք ի վիճակի են ճանաչել տարածական դասավորությունը և դեմքի հատկությունների առանձնահատկությունները, բայց չեն կարող դրանք մշակել որպես մեկ ամբողջական դեմք։ Սա բնորոշ է շատ մարդկանց, քանի որ ոչ բոլորն են հավատում, որ դեմքերը «հատուկ» են կամ ընկալվում են այլ կերպ, քան մնացած աշխարհում եղած օբյեկտները։ Չնայած ապացույցները վկայում են, որ այլ տեսողական առարկաներ ընկալվում են ամբողջական ձևով (օրինակ ՝ շները շների մասնագետների մոտ), այդ օբյեկտների չափերն ավելի փոքր են և դրսևորվում են  ավելի քիչ հետևողականորեն, քան դեմքերով։ Դայմոնդի և Քարեյի կողմից անցկացված ուսումնասիրության արդյունքում պարզ դարձավ, որ այդ ամենը ճիշտ է` շների շոուի դատավորների վրա փորձեր կատարելու միջոցով։ Նրանք դատավորներին և վերահսկիչ խմբին ցույց տվեցին շների նկարներ, իսկ հետո շրջեցին այդ նույն նկարները և նորից ցույց տվեցին։ Շուն-շոուի դատավորները ավելի մեծ դժվարություն ունեցան ճանաչել շներին, որոնք արդեն ցուցադրվել էին `համեմատած վերահսկիչ խմբի հետ; փորձը ցույց տրվեց, որ գործում է հակադարձման էֆեկտը, երբևէ շրջված նկարի ճանաչելու մեծ դժվարությունը։ Նախկինում ենթադրվում էր, որ հակադարձ ազդեցությունը կապված է միայն դեմքերի հետ, բայց այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ այն կարող է տարածվել ցանկացած մակարդակի փորձաքննության ։

Համարվում է նաև, որ պրոսոպագնոզիան կարող է ընդհանուր խանգարում լինել՝ հասկանալու համար, թե ինչպես են ընկալման անհատական բաղադրիչները կազմում առարկայի կառուցվածքը կամ գեշտալտը։ Հոգեբան Մարթա Ֆարահը մասնավորապես հակված է եղել այս տեսակետին ։

Երեխաներ 

Զարգացման պրոսոպագնոզիան երեխայի համար կարող է բարդ երևույթ հանդիսանալ` ինչպես հասկանալու, այնպես էլ հաղթահարելու համար։ Զարգացման պրոսոպագնոզիա ունեցող մեծահասակներից շատերը նշում են, որ երկար ժամանակ նրանք գաղափար չունեին, որ դեմքի մշակման պակաս ունեն՝ անտեղյակ լինելով, որ մյուսները կարող են տարբերակել մարդկանց միայն դեմքի տարբերություններից։

Երեխաների պրոսոպագնոզիան կարող է անտեսվել; նրանք կարող են ամաչկոտ կամ փոքր-ինչ տարօրինակ թվալ` դեմքերը ճանաչելու անկարողության պատճառով։ Նրանք նույնպես կարող են դժվարությամբ ընկերներ ձեռք բերել, քանի որ կարող են չճանաչել իրենց դասընկերներին։ Նրանք հաճախ ընկերանում են երեխաների հետ, ովքեր ունեն շատ հստակ, տարբերակիչ հատկություններ։

Պրոսոպագնոզիա ունեցող երեխաները կարող են նաև դժվարություններ ունենալ հեռուստաշոուների և կինոնկարների սյուժեներին հետևելու համար, քանի որ նրանք դժվարանում են ճանաչել տարբեր կերպարները։ Նրանք հակված են ձգտել մուլտֆիլմեր դիտելուն, որոնց հերոսները ունեն պարզ, բայց հստակ գծեր և հակված են նույն հագուստը կրելուն, կարող են լինել զարմանալիորեն տարբեր գույների կամ նույնիսկ տարբեր տեսակի։ Պրոսոպագնոզիայով երեխաները նույնիսկ դժվարանում են տարբերակել ընտանիքի անդամներին կամ ճանաչել մարդկանց համատեքստից դուրս (օրինակ՝ ուսուցիչին մթերային խանութում)։ Ոմանք դժվարանում են ճանաչել խմբային լուսանկարներ։ 

Բացի այդ, պրոսոպագնոզով տառապող երեխաները կարող են դժվար ժամանակներ ունենալ դպրոցում, քանի որ դպրոցական շատ մասնագետներ լավ չեն տիրապետում պրոսոպագնոզիային, հատկապես եթե նրանք ընդհանրապես տեղյակ են այդ խանգարման մասին։ Վերջերս մշակվել է երեխաների դեմքերի տվյալների շտեմարան և երեխայի դեմքի ընկալման թեստ, որը կարող է մասնագետներին միջոց առաջարկել `պարզելու արդյոք երեխան ունի պրոսոպագնոզիա։

Պրոսոպագնոզով տառապող նշանավոր մարդիկ 

 Ռոբերտ Գասքոյն-Սեսիլ, Սոլսբերիի 3-րդ Մարքիզ (1830–1903) 
 Մարգարեթ Քերրի (ծն. 1929), ամերիկացի դերասանուհի և Tinker Bell-ի տեղեկատու մոդել
 Օլիվեր Սաքս (1933–2015), բրիտանացի նյարդաբան
 Ջեյն Գուդոլլ (ծն. 1934), անգլիացի պրիմատոլոգ 
 Կառլ Կրուշելնիցկի (ծնվ. 1948), ավստրալիացի գիտության մասսայականացնող
 Չակ Քլոուզ (ծն. 1949), ամերիկացի նկարիչ
 Դունկան Բանատին (ծն. 1949), շոտլանդացի ձեռնարկատեր 
 Ստիվ Վոզնյակ (ծնվ. 1950 թ.), Ամերիկյան համակարգչային ինժեներ և Apple Inc.-ի համահիմնադիր 
 Ջոն Հիքենլուպեր (ծն. 1952), ԱՄՆ սենատոր և Կոլորադոյի նախկին նահանգապետ 
 Ջիմ Վուդրինգ (ծն. 1952), ամերիկացի ծաղրանկարիչ
 Սթիվեն Ֆրայ (ծն. 1957), անգլիացի դերասան 
 Մերի Էնն Զիգհարթ (ծն. 1961), անգլիացի լրագրող և ռադիոհաղորդավար 
 Մարկոս Մուլիտսաս (ծն. 1971), ամերիկացի բլոգեր և նախկին զինվորական
 Վիկտորիա, Շվեդիայի թագաժառանգ արքայադուստր (ծն․1977)
 Սառա Բենինկասա (ծն. 1980) ամերիկացի հումորիստ և հեղինակ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Face Blind!The online book on face blindness by Bill Choisser, San Francisco.

Դեմք
Նյարդաբանական խանգարումներ