Էբե դե Բոնաֆինի

Էբե դե Բոնաֆինի (, ), Պլազա դե Մայոյի մայրեր ընկերակցության համահիմնադիրներից. կազմակերպությունը համախմբում է այն մայրերին, ում երեխաներն անհետացել են Կեղտոտ պատերազմի ընթացքում։

Կյանք և ժամանակաշրջան
1979 թվականից լինելով Մայրերի ընկերակցության նախագահ` Բոնաֆինին բազմիցս բարձրաձայնել է Արգենտինայում և դրա սահմաններից դուրս մարդու իրավունքների պաշտպանության իր գաղափարի մասին` միջազգային ճանաչում ձեռք բերելով։ 1999 թվականին ստացել է ՅՈՒՆԵՍԿՈ-յի խաղաղության կրթության մրցանակ։ Ընդունելով «Թող որ նրանք ողջ հայտնվեն» համախմբող կոչը` Բոնաֆինին 1980 թվականին անհապաղ հաշվառում է պահանջել բոլոր անհետ կորածների, այդ թվում և` իր որդիների համար։ Ճնշումների աստիճանաբար թուլացման հետ նա 1982 թվականի դեկտեմբերի 10-ին դիմադրության երթ է կազմակերպել Ավենիդա դե Մայոյի երկայնքով։ Այս իրադարձությունն առաջինն էր, որի ժամանակ խումբը քայլերթ է արել Պլազա դե Մայոյից դուրս, և առաջին անգամն էր, որ խմբին միացել են այդքան մեծ թվով աջակիցներ։

1983 թվականին քաղաքացիական կարգին վերադառնալուց հետո կազմակերպության մեջ սկսվել են տարաձայնություններ, որոնք կապված էին Կեղտոտ պատերազմի կազմակերպիչ զինվորականների նկատմամբ բռնած դիրքի, ըստ իրենց, մեղմության հետ։ Նախագահ Ռաուլ Ալֆոնսինը 1985 թվականին հիմնել է Խունտայի դատավարությունը, սակայն ռազմական խունտայի ինը ղեկավարների դատավարությամբ սահմանափակվելու որոշումը, ինչպես նաև` հետագայում նրանցից հինգին արդարացնելը ստիպել է Բոնաֆինիին հակադրվել նախագահին, որը հավատում էր, թե նախագահն ավելի հեռուն կգնա քաղաքական դեպքերի դատական հետապնդումներում։ 1986 թվականին Մայրերի ընկերակցությունը մասնատվում է` բաժանվելով յուրաքանչյուրը մոտ 2.000 անդամ ունեցող երկու խմբի, որոնցից մեկը Բոնիֆինիի Պլազա դե Մայոյի մայրեր ընկերակցությունն էր։

2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումների ժամանակ Բոնաֆինին միջազգային տարաձայնությունների պատճառ է դարձել, երբ պաշտպանել է ահաբեկիչների գործողություններն` ասելով. «Ես զգում էի, որ շատ մարդիկ այդ ժամանակ երջանիկ էին և զգում էի, որ այդ ժամանակ շատերի արյան վրեժն էր լուծվում...քանի որ այդ մարդիկ հարձակվել էին ՆԱՏՕ-ի ռմբակոծությունների, շրջափակումների և սովամահ լինող միլիոնավոր երեխաների պատճառով։ Եվ բոլորն էլ գիտեին դա»։ Բոնաֆինին աջակցել է ահաբեկչության համար մեղադրվող այնպիսի կազմակերպությունների, ինչպիսին է FARC-ը։ ԷՏԱ կազմակերպության ղեկավարներից Ուոլթեր Վենդելինը որպես հրավիրյալ ուսուցիչ կանչվել է Պլազա դե Մայոյի մայրեր համալսարան։

Լրագրող Հորացիո Վերբիտսկին քննադատել է ահաբեկչական հարձակմանը նրա աջակցությունը, և Բոնաֆինին պատասխանել է, թե «Վերբիտսկին Միացյալ Նահանգների սպասավորն է։ Նա աշխատավարձ է ստանում Ֆորդ հիմնադրամից, և բացի հրեա լինելուց, նա լիովին ամերիկամետ է»։ Այս հայտարարությունից հետո նա մեղադրվել է հակասեմականության համար, սակայն ժխտել է դա` ասելով, որ նա ցանկացել է Վերբիտսկուն բնութագրել որպես ամերիկյան լրտես։ Վերբիտսկին հարցազրույցը տպագրած ամսագրից պահանջել է հարցազրույցի ձայնագրությունը և ապացուցել է, որ ամսագիրը տպագրել է այն, ինչ Բոնաֆինին իսկապես ասել է։ Նա ավելի մեծ տարաձայնությունների պատճառ է դարձել 2005 թվականին` հայտարարելով, թե «Հովհաննես Պողոս II-ը շատ մեղքեր է գործել ու նա դժոխք է գնալու»։ Նա ավելացրել է, թե ինքը «չի ասել ոչինչ ավելի, քան Կաթոլիկ եկեղեցին սովորեցրել է իրեն»։

Նախագահներ Նեստորի ու Քրիստինա Ֆերնանդես դե Կիրչների վարչակազմերը սերտ հարաբերություններ ունեին Բոնաֆինիի հետ։ Նախագահ Նեստոր Կիրչներն ընդունել է Բոնաֆինիին Վարդագույն տանը 2003 թվականի մայիսի 25-ին իր երդմնակալության օրերին և պարբերաբար խորհրդակցում էր նրա հետ իր նախագահության ընթացքում։

Բոնաֆինին աջակցություն է հայտնել այնպիսի կերպարների, ինչպիսիք են Չե Գևարան, Ֆիդել Կաստրոն, Աուգուստո Սանդինոն, Յասեր Արաֆաթը, Ուգո Չավեսը, Էվո Մորալեսը և ԷՏԱ բանկարկյալների մայրերը։ Նա իրեն դեմ է հռչակել սոցիալ-դեմոկրատիային, կապիտալիզմին, նեոլիբերալիզմին, գլոբալիզացիային և Արժույթի միջազգային հիմնադրամին։ Նա նաև հարձակվել է բոլիվացի ցուցարարների վրա` Պլազա դե Մայոն շրջափակելու համար և առաջարկել է ուժով վերցնել Գերագույն դատարանը` տեսաձայնային մեդիայի օրենքի դիմումները հետաձգելու ժամանակ։

Պարգևներ 

 Կալիֆոռնիայի համալսարանի (1996), Բոլոնիայի համալսարանի (2007) և Յարակույի փորձարարական ազգային համալսարանի (2010) պատվավոր դիպլոմ
 Համալսարանի բարեփոխումների 70-ամյակի պատվավոր մեդալ, 1988, Կորդովայի ազգային համալսարան
 Էկվադորի Երախտագիտության ազգային շքանշան (2006)
 Appreciation Liberarte/2006, Liberarte Foundation.
 Վենեսուելայի հերոսուհիների շքանշան (2007)
 Don Hilario Cuadros մրցանակ և Երիտասարդների սոցիալական և մշակութային դեսպան տիտղոս, 2008
 Veintitrés ամսագրի հատուկ մրցանակ, 2009
 Մայիսյան հեղափոխության 200-ամյակին նվիրված մարդու իրավունքների արտակարգ մրցանակ, 2010, Արգենտինա
 Ռոդոլֆո Վոլշի հաղորդակցության ու մարդու իրավունքների մրցանակ, Լա Պլատա ազգային համալսարան, 2011
 Ազգային ռադիոյի Պատվո մրցանակ, 2013
  Grifo d'Argento, Ջենովայի բարձրագույն պարգև, 2013.

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
Madres de Plaza de Mayo  

Արգենտինացի կին ակտիվիստներ