Սիմոն Վեբեր

Սիմոն Վեբեր (, ), գերմանացի արևելագետ, հայագետ։

Աշխատանքային գործունեություն 
1896 թվականին ավարտել է Ֆրայբուրգի համալսարանը, որտեղ և դասավանդել է նույն թվականից։ Վեբերի հայագիտության առաջին աշխատությունը լույս է տեսել 1896 թվականին («Սուրբ Գրոց յարգն ու արժէքը հին հայոց քով», հայկական հրատարակչություն՝ «ՀԱ», 1897 թվական)։ Արժեքավոր են նրա՝ Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոց» երկին, Աստվածաշնչում հիշատակվող Արարատ տեղանվանը («Արարատը Սուրբ Գրոց մէջ», հայկական հրատարակչություն՝ 1901 թվական, Վենետիկյան, Մխիթարյան տպագրություն), շարականներին, հայ մատենագրության պատմությանը, Կորյունի, Եղիշեի, Մամբրե Վերծանողի և ուրիշ երկերին վերաբերող ուսումնասիրությունները, «Կաթոլիկ եկեղեցին Հայաստանում» (1903 թվական) մենագրությունը։ Վեբերը հայերենից գերմաներեն և լատիներեն է թարգմանել 2-րդ դարի հույն մատենագիր Իրենեոս Լուգդոնացու «Ցոյցք առաքելական քարոզութեանն» երկը, որը գիտական աշխարհին հայտնի է միայն հին հայկական թարգմանությամբ։ Գերմաներեն է թարգմանել նաև հատվածներ «Հաճախապատում»-ից, Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոցը» և այլն։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Վարդանեան Ա., Պրօֆ. դկ. Սիմոն Վէբէր, «ՀԱ», 1929, № 5: