Երաժշտական լարվածք

Երաժշտական լարվածք, հնչյունային համակարգում աստիճանների հաճախության մաթեմատիկորեն արտահայտված հարաբերությունը։ Մ. թ. ա. տարբեր սկզբունքների լարվածքներ գործածել են Հին Չինաստանում, Հին Հնդկաստանում, Հին Եգիպտոսում և այլուր։ Եվրոպայում հնագույն լարվածքը պյութագորասյանն է, որը կազմվում է հաջորդական մաքուր կվինտաներով (2:3) ստացվող հնչյուններն օկտավայի սահմաններում ի մի բերելով։ Մաքուր լարվածքում, կվինտաներից և օկտավաներից բացի, հաշվի է առնվում նաև մաքուր մեծ տերցիան (4:5)։ 
 
 

Այս հնչյունաշարերում, էնհարմոնիզմի բացակայության հետևանքով, օկտավայի մի շարք աստիճաններ հանդես են գալիս մի քանի տարբերակներով, ուստի դրանք գործածելի չէին որոշակի բարձրության հնչյուններ արտաբերող երաժշտական գործիքներում։ 17-րդ դարից պրոֆեսիոնալ երաժշտության մեջ կիրառվում է էնհարմոնիզմի երևույթն օգտագործող 12-աստիճանանոց հավասարաչափ տեմպերացված լարվածք։ 

Լարվածք է կոչվում նաև կամերտոնի հնչյունների համար չափանմուշ ընդունված բացարձակ բարձրությունը, որի հիման վրա լարում են երաժշտական գործիքները (հիմքն օկտավայի լարվածքն է, վրկ-ում՝ 440 տատանում), ինչպես նաև մի շարք լարային գործիքների բաց լարերով ստացվող հնչյունների բարձրությունների հարաբերությունը։ Ջութակի, ալտի և թավջութակի լարվածքը կվինտաներով է, կոնտրաբասինը՝ կվարտաներով։

Երաժշտական եզրույթներ
Երաժշտագիտություն