Ռեբեկա Ուեստ

Ռեբեկա Ուեստ կամ Սեսիլ Իզաբել Ֆեյրֆիլդ (, ), բրիտանացի գրող, լրագրող, գրականագետ,  սուֆրաժիստական շարժման ակտիվիստ։

Կենսագրություն 
Ռեբեկա Ուեստը ծնվել է շոտլանդացի դաշնակահարուհու և անգլո-իռլանդական լրագրողի ընտանիքում, որը թողել էր ընտանիքը, երբ Սեսիլը դեռ 7 տարեկան էր։ Դրանից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Էդինբուրգ։ Սեսիլը սովորել է Ջորջ Ուոտսոնի աղջիկների դպրոցում, սակայն 1907 թվականին ստիպված թողել է ուսումը տուբերկուլյոզի պատճաով։ Առողջանալուց հետո 16 տարեկանում չի կարողացել վերադառնալ ուսումը շարունակելու, քանի որ ընտանիքը գումար չի ունեցել։  

Նա իր Ռեբեկա Ուեստ կեղծանունը վերցրել է ի պատիվ Հենրիկ Իբսենի Ռոզմերսհոլմ պիեսում իր խաղացած դերի։ Ընդ որում, սկզբում նա ցանկացել է դերասանուհի դառնալ, սակայն 1911 թվականից որոշել է զբաղվել լրագրությամբ և միացել է սուֆրաժիստական շարժմանը։ Շուտով  իր հոդվածներով հայտնի է դարձել ձախ մամուլում, որում նա հանդես էր գալիս կանանց ձայնի իրավունք տալու օգտին։ 

Եղել է Հերբերտ Ուելսի սիրուհին և նրանից տղա է ունեցել, ով հետագայում դարձել է դերասան և գրող։

Վեպեր 
Ուեստը 1916 թվականին հրապարակել է Հենրի Ջեյմսի կենսագրությունը։ 1918 թվականին լույս է տեսել նրա առաջին վեպը «Զինվորի վերադարձը» (): Այդ վեպը Առաջին աշխարհամարտի արկից ցնցված զինվորի մասին է։ Նրան հաջողվել Է գրողի հաջող կարիերա ձեռք բերել։ 1930 թվականին ամուսնացել է մի բանկիրի հետ, բայց այս ամուսնությունն իրականում ձևական էր։ 1940 թվականին Ուեստը Մեծ Բրիտանիայի ամենահարուստ կին գրողներից մեկն էր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա իր երկրի կալվածքում ֆերմա է հիմնել Հարավսլավացի փախստականների համար։

Նրա ամենահայտնի գործերից են «Դատավորը» (, 1922 թվական),  «Հարրիեթ Հյում» (, 1929 թվական), «Մտածող եղեգը» (, 1936 թվական),  «Շատրվանը վարարում է» (, 1936 թվական),  «Թռչուններն ընկնում են»  (, 1966 թվական), ինչպես նաև «Սև գառն ու մոխրագույն բազե»  (, 1942 թվական), որը գրված է գրողի՝ 1937 թվականին Հարավսլավիա կատարած ճանապարհորդությունից հավաքված նյութերի հիման վրա։ Նրա ամենահայտնի հրապարակախոսական աշխատանքներից են նացիստական ​​պատերազմի հանցագործների նկատմամբ Նյուրնբերգյան դատավարության ընթացքի մասին լուրերի հաղորդումները, որոնք ժողովվել են «Փոշի գնացք» (, 1955 թվական) ժողովածուում։ 1959 թվականին նա դարձել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի կին-հրամանատար։ 

Նա բավական հաջողված վեպեր է գրել, սակայն ըստ քննադատների, դրանք տաղանդով զիջում են նրա հրապարակախոսական աշխատանքներին։ Թեև XX դարի վերջին հետազոտողները նրա գեղարվեստական ​​ստեղծագործությունները համարել են ֆեմինիստական ​​գրականության զարգացման կարևոր նշաձողեր։

Մահ 

1970-ական թվականների վերջին Ուեստը տառապում էր տեսողության խանգարումից և արյան բարձր ճնշումից, և նա գնալով թուլանում էր։ Կյանքի վերջին ամիսները հիմնականում անցկացրել է անկողնին գամված։ Մահացել է 1983 թվականի մարտի 15-ին։ Թաղվել է Բրուքվուդ գերեզմանատանը, Ուոքինգում։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 
 
 

Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
Բրիտանացի գրողներ
Մոդեռնիզմ
20-րդ դարի բրիտանացի գրողներ
Ֆեմինիստ գրողներ
Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ
Անգլիացի ֆեմինիստ գրողներ
Մոդեռնիստ գրողներ
Սուֆրաժիստներ
Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի անդամներ
Անգլիացի լրագրողներ
Անգլիացի գրականագետներ