Էլիաս Խրաուի

Էլիաս Խրաուի (, ), Լիբանանի նախագահ, ով այս պաշտոնում էր 1989-1998 թվականներին։

Վաղ կենսագրություն և կրթություն 
Ծնվել է 1926 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Խուչ-էլ-Օմարում, Զահլե քաղաքի մոտակայքում, Բեկաա հովտում գտնվող մարոնիների հարուստ հողատիրական ընտանիքում։ Նրա ծնողներն էին Խալիլ Խրաուին և Հելենա Հարբը։ 1947 թվականին Սագեսեի ինստիտուտում ստացել է առևտրի ոլորտի մասնագետի դիպլոմ։ Այնուհետև ընդունվել է Բեյրութի Սուրբ Հովսեփի համալսարան իրավական ֆակուլտետ, բայց չի ավարտել այն։

Ձեռնարկատիրական գործունեություն 
Զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ, մինչև 1972 թվականին չի դարձել Լիբանանի խորհրդարանի անդամ։ Հաջողակ լինելով դրանում՝ սկսել է բանջարեղեն արտահանել ՝ աշխատելով շվեյցարական խոշոր ընկերությունների հետ։ Խրաուին նաև գլխավորում էր շաքարի ճակնդեղի արտադրության Բեքաա կոոպերատիվը։ Սակայն նրա բիզնեսը ոչնչացվել է քաղաքացիական պատերազմի արդյունքում, որը երկրում մոլեգնում էր 1975 թվականից մինչև 1990 թվականը, այն ժամանակ նա անցել էր նավթի ներմուծմանը։

Քաղաքական կարիերա 
Լինելով քաղաքականապես ակտիվ ընտանիքի անդամ, իր եղբայրների՝ Ջորջի և Ջոզեֆի նման 1972 թվականին ընտրվել է Լիբանանի Ազգային ժողովում։ 1980-1982 թվականին Խրաուին եղել է վարչապետ Շաֆիկ Վազզանի աշխատասենյակին կից հասարակական աշխատանքների նախարարի պաշտոնում՝ նախագահ Էլիաս Սարկիսի օրոք։ Նրա գործունեությունն այդ պաշտոնում կենտրոնացած էր Լիբանանի բոլոր հատվածները կապող կամուրջների և ճանապարհների շինարարության վրա։

Եղել է Ազգային ժողովի անկախ Մարոնիական կաթոլիկ բլոկի անդամ։ Այդ դաշինքը բաղկացած էր 9 բարեփոխիչներից, մարոնի կաթոլիկներից, որոնք հանդես էին գալիս քրիստոնյա աշխարհազորայինների մաքրման և մուսուլմանների ու Սիրիայի հետ լավ հարաբերություններ պահպանելու օգտին։

Լիբանանի նախագահ 
1989 թվականի նոյեմբերի 24-ին Լիբանանի նախագահ է ընտրվել Չտաուրա քաղաքի հյուրանոցում գտնվող հյուրանոցում խորհրդարանի 53 անդամներից 47-ը՝ Լիբանանի նախագահ Ռենե Մոավադի սպանությունից 2 օր անց։ Լինելով նախագահ՝ փոփոխություններ է կատարել Լիբանանի Սահմանադրության մեջ, որոնք ձևակերպել են Տաիֆյան համաձայնագրերի արդյունքները և մուսուլմանական բնակչությանը ավելի մեծ իրավունքներ և ազդեցություն են տվել, քան եղել է նախկինում։

Քանի որ Բաաբդի պալատը՝ նախագահական նստավայրը, ավերվել է 1990 թվականի հոկտեմբերին սիրիական բանակի ռմբակոծությունների ընթացքում, որը ձգտում էր այնտեղից դուրս բերել գեներալ Միշել Աունին, Խրաուին բնակություն է հաստատել Լիբանանի ապագա վարչապետ Ռաֆիկ Հարիրիի Բեյրութի բնակարաններում։ 1990 թվականի հոկտեմբերի 13-ին սիրիական բանակի աջակցությամբ ստիպել է գեներալ Աունին հանձնվել, որից հետո ձեռնամուխ եղավ քաղաքացիական պատերազմի հետևանքներից Լիբանանի վերականգնմանը։ 1991 թվականի մայիսի 22-ին բարեկամության և համագործակցության պայմանագիր է կնքել Սիրիայի հետ, որով Լիբանանը պարտավորվել է իր տարածքը չտրամադրել սիրիական շահերին թշնամական որևէ գործողությունների համար։

1992 թվականին Լիբանանի վարչապետի պաշտոնում է նշանակել Ռաֆիկ Հարիրիին։ Խրաուին մասնակցել է կառավարության խորհրդակցություններին, որպեսզի վերահսկի երկրի գործադիր իշխանությունը։

Լիբանանի հասարակությունում տարբեր գնահատականներ են տալիս Խրաուիի նախագահությանը։ Ոմանք նշում են նրա ակտիվ պայքարը զինված աշխարհազորայինների դեմ, քաղաքացիական պատերազմի ավարտը, որը երկիրը բաժանել է 15 տարվա ընթացքում, և Լիբանանի հիմնական քաղաքական ուժերի վերամիավորումը։ Նրա կողմնակիցները դրանում տեսնում էին պրագմատիկ քաղաքականություն, որը ազգային շահերը վեր էր դասում կրոնական տարաձայնություններից և ձգտում էր հարթել կրոնական համայնքների խաղաղ գոյակցությունը։ Սակայն քաղաքացիական ամուսնություններն օրինականացնելու նրա փորձը կրոնական հեղինակությունների կտրուկ հակազդեցություն է առաջացրել։ Ոմանք նրան մեղադրել են այն բանում, որ Խրաուին աջակցել է բոլոր քրիստոնյա և մուսուլման աշխարհազորայինների մեծամասնության զինաթափմանը, որը չի անդրադարձել Հեզբոլլահին և շիա քաղաքական կուսակցությանը։ Նրա քննադատները նաև նշել են, որ նա շատ բարյացակամ էր սիրիական շահերի նկատմամբ, և որ Սիրիայի հետ բարեկամության և համագործակցության մասին իր ստորագրած պայմանագիրը Լիբանանը վերածել է սիրիական գաղութի։ Բացի այդ, նա դատապարտվել է Լիբանանի Սահմանադրության մեջ փոփոխությունների համար, որոնք նրան թույլ են տվել իր լիազորությունների ժամկետը ևս 3 տարով երկարացնել 1995 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ Նախկին նախագահ Ամին Ժմայելն այն ժամանակ ասել էր, որ նման գործողությունները խաթարում են լիբանանյան ազգի սահմանադրական սկզբունքները։

1998 թվականի նոյեմբերի 23-ին հեռացել է նախագահի պաշտոնից։

Անձնական կյանք 
Եղել է ամուսնացած երկու անգամ։ Նրա առաջին կինը Էվելին Չիդիակն էր, որի հետ նա ամուսնացավ 1947 թվականին և դարձավ նրա 3 երեխաների՝ Ռենի, Ժորժի և Ռոյի հայրը։ Երկրորդ անգամ ամուսնացել է 1961 թվականին Մոնա Ջամալի հետ, որը նրան երկու երեխա է պարգևել՝ Զալֆաին և Ռոլանդին։

Մահ 
Խրաուին մահացել է 2006 թվականի հուլիսի 7-ին Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի հոսպիտալում քաղցկեղից։

Ծանոթագրություններ 

Լիբանանի նախագահներ
Քաղցկեղից մահացածներ