Սոցիալական պետության քննադատություն

Ժամանակակից բարեկեցության պետությունը քաղաքական սպեկտրի բոլոր կողմերից քննադատության է ենթարկվում տնտեսական և բարոյական հիմքերով։ Շատերը պնդում են, որ հարկերից ֆինանսավորվող ծառայությունների մատուցումը կամ տրանսֆերտային վճարումները նվազեցնում են աշխատողների՝ աշխատանք փնտրելու դրդապատճառը՝ դրանով իսկ նվազեցնելով աշխատանքի կարիքը, նվազեցնելով աշխատանքի վարձատրությունը և խորացնելով աղքատությունը։ Մյուս կողմից, սոցիալիստները հակված են քննադատելու սոցիալ-դեմոկրատների կողմից քարոզվող բարեկեցության պետությունը՝ որպես կապիտալիստական ​​տնտեսական համակարգը լեգիտիմացնելու և ամրապնդելու փորձ, որը հակասում է կապիտալիզմը սոցիալիստական ​​տնտեսական համակարգով փոխարինելու սոցիալիստական ​​նպատակին։

Պահպանողական քննադատություն 

1912 թվականի իր «Ստրկության պետությունը» գրքում անգլո-ֆրանսիացի բանաստեղծ և հասարակական քննադատ Հիլեր Բելոկը, հավատացյալ կաթոլիկ, պնդում էր, որ կապիտալիզմն ի սկզբանե անկայուն է, բայց նրա թերությունները շտկելու փորձերը գնալով ավելի ծանրաբեռնված կարգավորման միջոցով կարող են հանգեցնել միայն այն, ինչ նա անվանում է «ստրկատիրական պետություն»։ «Ըստ Բելլոկի՝ այս ստրկատիրական պետությունը հիշեցնում է հնագույն ստրկությունը նրանով, որ այն հենվում է ոչ թե սովորույթի կամ տնտեսական անհրաժեշտության վրա, այլ դրական իրավունքի վրա։ Ավստրիական ծագում ունեցող տնտեսագետ Ֆրիդրիխ Հայեկը իր «Ճանապարհ դեպի ստրկություն» գրքում դրականորեն է խոսում Բելլոկի ստրկատիրական պետության մասին։ Չեսթերթոնի և Էրիկ Գիլի հետ մեկտեղ, Բելլոկը հանդես էր գալիս շահութաբեր բանկային համակարգի վերացման օգտին վարկային միությունների օգտին և կապիտալիզմի փոխարինման համակարգով, որը նրանք անվանում էին դիստրիբյուտիզմ, որը նրանք կարծում էին, որ կպահպանի մասնավոր սեփականությունը և կվերականգնի աշխատանքի արժանապատվությունը։ օրինակ, որոնք միջնադարում մանր արհեստավորներ և ունեցվածքի սեփականատերեր են։

Միացյալ Թագավորության որոշ պահպանողականներ, ինչպիսիք են Ջեյմս Բաբոլոմյուն և Թեոդոր Դալրիփլը, պնդում են, որ սոցիալական պետությունը ստեղծել է կախյալների սերունդ, որոնք նախընտրում են ապավինել օգնությանը և իրական ջանք չեն գործադրում աշխատանք գտնելու համար, չնայած որ օգնությունը պաշտոնապես հասանելի է միայն նրանց։ ովքեր չեն կարող աշխատել կամ ովքեր ժամանակավորապես չեն կարողանում աշխատանք գտնել։ Միացյալ Թագավորությունում բարեկեցության պետությունը ստեղծվել է որոշակի մարդկանց աղքատությունը մեղմելու համար հիմնական արտոնություններ տրամադրելու համար, սակայն պահպանողականները կարծում են, որ այն նպաստել է անպատասխանատու և անհաս վերաբերմունք իր ստացողներից շատերի մոտ։

Որոշ բրիտանացի պահպանողականներ, ինչպիսիք են Պահպանողական կուսակցության համանախագահ Սայիդա Վարսին, նույնպես քննադատել են սոցիալական պետության «ինչ-որ բանի փոխարեն» մշակույթը՝ պնդելով, որ սոցիալական պետության բարձր աստիճանը «խանգարում է գործազուրկներին աշխատանք գտնելուց»։ Անգլիայի բնակիչների 55%-ը և Շոտլանդիայի բնակիչների 43%-ը կարծում են, որ «գործազրկության նպաստները չափազանց բարձր են և թույլ չեն տալիս աշխատանք գտնել»։

Ըստ քաղաքագետ Ալան Ռայանի՝ «Ժամանակակից պահպանողականները պնդում են, որ լիբերալիզմը խոստանում է որոշակի աստիճանի անձնական բավարարվածություն, որը սոցիալական պետությունը չի կարող ապահովել, և որ դրան հասնելու փորձերը անխուսափելիորեն կհանգեցնեն հիասթափության»։ Բացի այդ, քաղաքացիները վրդովված են, որ իրենցից պահանջում են հարկեր վճարել ուրիշների համար օգուտներ ստեղծելու համար, ինչը ստեղծում է «թշնամություն ավելի ու ավելի քիչ արտոնյալ խմբերի միջև, որը լիովին հակասում է ժամանակակից լիբերալների ցանկություններին»։ Ռայանը նաև նշել է.Ավելին, սոցիալական պետությունը պետք է աշխատի լայն բյուրոկրատիա, որի անդամներն օժտված են հայեցողական լիազորություններով և օրենքով պարտավոր են օգտագործել այդ լիազորությունները իրենց հաճախորդների բարօրության համար։ Սա նշանակում է, որ դասական լիբերալների մտահոգությունները օրենքի գերակայության և կամայականությունների սահմանափակման վերաբերյալ անտեսվում են. չինովնիկներին տրված են ռեսուրսներ՝ իրենց հաճախորդներին վճարելու համար։ [...] Ազատագրումը, որը խոստանում է բարեկեցության պետությունը՝ ազատագրվել բանվոր դասակարգի տագնապներից, աղքատությունից և նեղություններից, հեշտությամբ ձեռք է բերվում կրթված միջին խավը, իսկ մյուսների մեծ մասը՝ անհասանելի։ Այսպիսով, լիբերալիզմից որպես ամբողջություն հիասթափվելու լուրջ վտանգ կա՝ դրա ձախողման հետևանքով, երբ այն չափազանց ընդլայնվում է։ Որոշ հեղինակներ կարծում են, որ 1980-ականներին պահպանողական կառավարությունների համաշխարհային ժողովրդականությունը պայմանավորված է այս նկատառումով։

Լիբերալ և ազատական ​​քննադատություն 
Դասական լիբերալիզմի, տնտեսական լիբերալիզմի և նեոլիբերալիզմի ջատագովները, ինչպիսիք են Չիկագոյի տնտեսագիտության դպրոցի կողմնակիցները, ինչպիսին է Միլթոն Ֆրիդմանը, մեղադրում են սոցիալական ապահովագրության «Նոր կուրս» տարբերակը ստեղծելու «խորշեր», որոնք այլասերում են տնտեսական խթանները։ Ջ. Բրեդֆորդ Դելոնը պնդում էր.Կառավարությունը, Միլթոն Ֆրիդմանը և մյուսները պնդում են, որ աղքատներին ասել է. «Ավելի շատ փող աշխատեք, և մենք կվերցնենք ձեր անվճար բնակարանները, սննդի կտրոնները և բարեկեցությունը»։ Ֆրիդմանը ասաց, որ մարդիկ ռացիոնալ են, ուստի երկար չեն աշխատի, եթե փոխարենը քիչ կամ ոչինչ չստանան։ 19-րդ դարասկզբի Մալթուսիայի պահպանողական սոցիալական ապահովության քննադատների և 1970-ականների Չիկագոյի քննադատների միջև մեծ տարբերությունն այն է, որ Չիկագոյի քննադատները ճիշտ էին. «արժանի» աղքատներին հանրային աջակցություն ցույց տալը և այնուհետև հեռացնել այն, երբ նրանք ոտքի կանգնեցին։ ոտքերը, թունավորված խթանները և դժվար թե լավ արդյունքների բերեր։ Եվ այսպես, 1970-ից մինչև 2000 թվականը պահպանողականների լայն կոալիցիան (որոնք ցանկանում էին տեսնել, որ կառավարությունը դադարեցնի անբարոյականությունը խրախուսել), ցենտրիստների (որոնք ցանկանում էին, որ պետական ​​փողերը արդյունավետ ծախսվեն) և ձախերը (որոնք ցանկանում էին նվազեցնել աղքատությունը) գրավեցին «խոսքերը»։ «համակարգից դուրս. սոցիալական ապահովագրություն. Նախագահներ Ջիմի Քարթերը, Ռոնալդ Ռեյգանը, Ջորջ Բուշը, Բիլ Քլինթոնը և նույնիսկ Ջորջ Բուշը և նրանց կողմնակիցները ստեղծեցին ներկայիս համակարգը, որտեղ հարկային դրույքաչափերն ու շեմերը պատժիչ միջոցներ չեն հանդիսանում բիզնեսի համար։Որոշ ամերիկացի ազատականներ քննադատում են բարեկեցության պետությունը, քանի որ նրանք կարծում են, որ բարեկեցության ծրագրերը չեն աշխատում աղքատությունը նվազեցնելու, կրթությունը բարելավելու կամ առողջության կամ թոշակի բարելավման համար։ Բարեկեցության ծրագրերը նաև ավելացնում են արտաամուսնական ծնունդների թիվը և նվազեցնում աշխատելու խթանները, ասում են նրանք։ Ավելին, նրանք կարծում են, որ բարեկեցության ծրագրերը նվազեցնում են ազատությունը՝ նվազեցնելով մարդկանց սեփական կյանքը կառավարելու կարողությունը։

Սոցիալիստական ​​քննադատություն 
Սոցիալական պետության և բարեկեցության ծրագրերի քննադատությունը գալիս է սոցիալիստական ​​տարբեր տեսանկյուններից՝ սկսած մարքսիստներից մինչև անարխիստներ։ Այս տեսանկյուններից ելնելով, բարեկեցության պետության քննադատությունը հաճախ զուգահեռ է ընթանում կապիտալիզմի կառուցվածքային խնդիրների և բարեկեցության միջոցների անկարողության հետ՝ լուծելու հիմնարար տնտեսական խնդիրները, որոնք մարքսիստները համարում են կապիտալիստական ​​արտադրության եղանակին բնորոշ։ Սկզբում սոցիալական ապահովագրության սխեմաներն առաջ են քաշվել լիբերալների և պահպանողականների կողմից՝ բանվոր դասակարգի ընտրողներին գրավելու և սոցիալիզմի գրավչությունը խաթարելու նպատակով։ Մինչ որոշ սոցիալիստական ​​կուսակցություններ հանդուրժող էին սոցիալական ապահովագրության նկատմամբ, սոցիալիստները հաճախ զգում էին, որ նման ծրագրերի քարոզչությունը հակասում է կապիտալիզմը սոցիալիզմով փոխարինելու իրենց նպատակին։

Մարքսիստ սոցիալիստները պնդում են, որ ժամանակակից սոցիալ-դեմոկրատական ​​բարեկեցության քաղաքականությունն ի վիճակի չէ լուծել կապիտալիզմի հիմնարար և կառուցվածքային խնդիրները, ինչպիսիք են ցիկլային տատանումները, շահագործումը և օտարումը։ Համապատասխանաբար, սոցիալ-դեմոկրատական ​​ծրագրերը, որոնք նախատեսված են կապիտալիզմի խնդիրները բարելավելու համար, ինչպիսիք են գործազրկության նպաստները և եկամտահարկը, հետագա հակասություններ են ստեղծում կապիտալիզմում՝ սահմանափակելով կապիտալիստական ​​համակարգի արդյունավետությունը՝ նվազեցնելով կապիտալիստների՝ հետագա արտադրության մեջ ներդրումներ կատարելու խթանները։ Արդյունքում, բարեկեցության պետությունը ծառայում է միայն լեգիտիմացնելու և երկարացնելու կապիտալիզմի շահագործող և հակասական ծանրաբեռնված համակարգը՝ ի վնաս հասարակության։

Դեմոկրատ սոցիալիստները, ինչպիսիք են ամերիկացի փիլիսոփա և մաթեմատիկոս Դեյվիդ Շվեյքարտը, հակադրում են սոցիալական դեմոկրատիան դեմոկրատական ​​սոցիալիզմի հետ՝ սահմանելով առաջինը որպես բարեկեցության պետության ամրապնդման փորձ, իսկ երկրորդը որպես քաղաքական շարժում, որը ձգտում է այլընտրանք ստեղծել կապիտալիզմին։ Ըստ Շվեյքարտի՝ սոցիալ-դեմոկրատիայի դեմոկրատական ​​սոցիալիստական ​​քննադատությունն այն է, որ կապիտալիզմը երբեք չի կարող բավականաչափ «մարդկայնացվել», և կապիտալիզմի տնտեսական հակասությունները ճնշելու ցանկացած փորձ միայն կհանգեցնի նրան, որ դրանք հայտնվեն այլուր։ Օրինակ, գործազրկությունը չափից շատ նվազեցնելու փորձը կհանգեցնի գնաճի, մինչդեռ աշխատանքի չափազանց մեծ անվտանգությունը կխաթարի աշխատանքային կարգապահությունը։ Որպես սոցիալիստներ, դեմոկրատ սոցիալիստները ձգտում են այլընտրանք ստեղծել կապիտալիզմին։ Ի տարբերություն սոցիալ-դեմոկրատիայի, դեմոկրատ սոցիալիստները պաշտպանում են հետկապիտալիստական ​​տնտեսական համակարգ, որը հիմնված է կա՛մ շուկայական սոցիալիզմի վրա՝ զուգորդված աշխատավորների ինքնակառավարման հետ, կա՛մ մասնակցային տնտեսական պլանավորման որևէ ձևի վրա։

Շուկայական սոցիալիզմը նաև քննադատում և հակադրում է սոցիալ-դեմոկրատական ​​սոցիալական պետություններին։ Թեև երկու համակարգերի ընդհանուր նպատակն է հասնել ավելի մեծ սոցիալական և տնտեսական հավասարության, շուկայական սոցիալիզմն անում է դա՝ փոխելով ձեռնարկությունների սեփականությունը և կառավարումը, մինչդեռ սոցիալ դեմոկրատիան փորձում է դա անել՝ մասնավոր ձեռնարկություններին պետական ​​հարկեր և սուբսիդիաներ սահմանելով՝ սոցիալական ծրագրերը ֆինանսավորելու համար։ Ֆրանկլին Դելանո Ռուզվելտ III-ը և Դեյվիդ Բելկինը քննադատում են սոցիալական դեմոկրատիան սեփականության սեփականատեր կապիտալիստական ​​դասակարգի պահպանման համար, որն ակտիվ շահագրգռված է սոցիալ-դեմոկրատական ​​բարեկեցության քաղաքականությունը փոխելու մեջ և անհամաչափ իշխանություն ունի որպես կառավարության քաղաքականության վրա ազդելու դասակարգ։

Կարլ Մարքսը Կենտրոնական կոմիտեից Կոմունիստական ​​լիգային ուղղված իր ուղերձում քննադատել է բարեկեցության պետության հիմնական ինստիտուտները՝ զգուշացնելով լիբերալ դեմոկրատների կողմից խրախուսվող ծրագրերի դեմ։ Մինչ Մարքսը հայտարարում էր, որ կոմունիստները պետք է աջակցեն բուրժուազիային, որտեղ նրանք գործում են որպես հեղափոխական, առաջադեմ դասակարգ, քանի որ «բուրժուական ազատությունները նախ պետք է նվաճել, ապա քննադատել», նա մասնավորապես պնդում էր, որ միջոցառումները ուղղված են աշխատավարձի բարձրացմանը, աշխատանքային պայմանների բարելավմանը և սոցիալական ապահովմանը։ օգուտները կօգտագործվեն բանվոր դասակարգին հետ պահելու սոցիալիզմից և հեղափոխական գիտակցությունից, որը անհրաժեշտ համարեց սոցիալիստական ​​տնտեսության հասնելու համար, և, հետևաբար, սպառնալիք կհանդիսանա հասարակության իրական կառուցվածքային փոփոխությունների համար՝ սոցիալական ապահովության ծրագրերի միջոցով կապիտալիզմի աշխատողների պայմաններն ավելի տանելի դարձնելով։

Ռեֆորմիստ սոցիալ-դեմոկրատ Էդուարդ Բեռնշտեյնը թերահավատորեն էր վերաբերվում սոցիալական պետությանը և սոցիալական օրենսդրությանը։ Մինչ Բերնշտեյնը սա համարում էր բանվոր դասակարգի համար լավ բան, նա վախենում էր, որ աղքատներին պետական ​​օգնությունը կարող է խթանել աղքատության  պաուպերիզմ նոր ձևը։ Ի վերջո, Բերնշտեյնը կարծում էր, որ ցանկացած նման քաղաքականություն պետք է երկրորդական նշանակություն ունենա կապիտալիզմի դեմ պայքարի հիմնական սոցիալ-դեմոկրատական ​​մտահոգության համար՝ որպես աղքատության և անհավասարության աղբյուր։

Առավել սուր քննադատության ենթարկված պետություններն ու կառավարությունները անարխիստներն են, ովքեր հանդես են գալիս սոցիալական բոլոր հիերարխիաների, այդ թվում՝ պետության վերացման օգտին։ Չնայած սոցիալական անարխիզմի հակապետական ​​և հակաշուկայական տեսակետներին, անարխիստների մեծամասնությունը, ի վերջո, հանդես է գալիս բարեկեցության պետության ամրապնդմամբ՝ պնդելով, որ սոցիալական ապահովության ցանցերը աշխատավոր դասակարգի համար կարճաժամկետ նպատակներ են։ Ըստ Նոամ Չոմսկիի, «սոցիալ դեմոկրատներն ու անարխիստները միշտ ընդհանուր առմամբ համաձայնության են եկել այսպես կոչված «բարեկեցության պետության միջոցների» շուրջ, և «անարխիստներն առաջարկում են այլ միջոցներ այդ խնդիրները լուծելու համար՝ առանց պետական ​​իշխանության դիմելու»։ Որոշ անարխիստներ հավատում են միայն բարեկեցության ծրագրերին վերջ դնելուն, եթե դա նշանակում է ինչպես կառավարության, այնպես էլ կապիտալիզմի վերացում։

Ծանոթագրություններ 

Սոցիալական փիլիսոփայություն
Կապիտալիզմ