Միջուկային տանկ

Ատոմային տանկը ատոմակայանով տանկ է։ Նման մարտական ​​մեքենաների նախագծեր մշակվել են ԱՄՆ-ում 1950-ականներին, սակայն դրանցից ոչ մեկը գործնականում չի իրականացվել։

ԱՄՆ 
1950-ականներին միջուկային էներգիայի առաջացման և զարգացման հետ մեկտեղ ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում ակտիվ ջանքեր գործադրվեցին՝ այն ինտեգրելու քաղաքացիական և ռազմական կիրառությունների տարբեր ոլորտներում։ Ներկայացվեցին ատոմային գնացքների, նավերի, ինքնաթիռների, հրթիռների և այլնի նախագծեր։ Այդ ընթացքում այս գաղափարները կարծես թե առնվազն նույնքան հավակնոտ էին, որքան սուզանավերի կամ սառցահատների վրա ռեակտորներ տեղադրելը։ ԱՄՆ - ն. Բանակը նաև ուսումնասիրել է ռեակտորների օգտագործումը որպես ցամաքային ռազմական մեքենաների էներգիայի հեռանկարային աղբյուր։

Ատոմային տանկի գաղափարն առաջին անգամ ուսումնասիրվել է ԱՄՆ-ում Question Mark III կոնֆերանսի ժամանակ, որը տեղի ունեցավ 1954 թվականի հունիսին Դեթրոյթում և կենտրոնացած էր զրահատեխնիկայի ապագա զարգացման վրա։ Ի լրումն նախագծի, որն առաջարկում էր միջուկային ռեակտոր օգտագործել շարժական զրահապատ շասսիի վրա՝ երթերի ժամանակ սարքավորումների սյուների սնուցման համար, որը հնարավորություն կտա զրահամեքենաներին մարտական ​​գործողությունների ամբողջ շարքով ներգրավել, ներկայացվել են նաև անհատական ​​ատոմակայանի հետ տանկի կոնցեպտներ։ .

Առաջին նախագիծը, որը նշանակված էր որպես TV-1, 70 տոննա կշռող մարտական ​​մեքենա էր՝ զինված 105 մմ տրամաչափի T140 ատրճանակով և պաշտպանված 350 մմ ճակատային զրահով։ Ռեակտորը թույլ է տվել տանկի տուրբինին, որն աշխատում էր գերտաքացած մթնոլորտային օդի վրա, 500 ժամ աշխատել ամբողջ հզորությամբ՝ առանց լիցքավորման։

1955թ. օգոստոսին տեղի ունեցած հաջորդ՝ IV-րդ հարցի համաժողովի ժամանակ, ատոմային ռեակտորների առաջխաղացումները զգալիորեն կրճատել էին դրանց չափերը և, հետևաբար, տանկի քաշը։ Կոնֆերանսում ներկայացված նախագիծը, որը նշանակված էր որպես R32, նպատակ ուներ ստեղծել 50 տոննա տանկ՝ զինված 90 մմ T208 ողորկափող ատրճանակով և պաշտպանված 120 մմ ճակատային զրահով, որը թեքված էր դեպի ուղղահայաց 60 աստիճան անկյան տակ։ Ռեակտորը տանկին տրամադրել է ավելի քան 4000 մղոն (6400 կմ) հեռավորություն։ R32-ը համարվում էր ավելի խոստումնալից, քան նախնական ատոմային տանկի հայեցակարգը և նույնիսկ դիտվում էր որպես արտադրության M48 տանկի հնարավոր փոխարինող, չնայած դրա ակնհայտ թերություններին, ինչպիսիք են չափազանց բարձր արժեքը և անձնակազմի կանոնավոր փոխարինման անհրաժեշտությունը՝ վտանգավոր ճառագայթման ազդեցությունից խուսափելու համար։ .

Այնուամենայնիվ, R32-ը մնաց կոնցեպտուալ նախագծման փուլում և հետագա առաջընթաց չանցավ։ Աստիճանաբար բանակի հետաքրքրությունը ատոմային տանկերի նկատմամբ թուլացավ, բայց այս ուղղությամբ հետազոտությունները շարունակվեցին առնվազն մինչև 1959 թվականը։ Ատոմային տանկի նախագծերից և ոչ մեկը չհասավ նախատիպի կառուցման փուլին և մնաց թղթի վրա, ներառյալ ծանր M103 տանկը վերածելու նախագիծը։ փորձարարական մեքենա՝ տանկի շասսիի վրա միջուկային ռեակտորի փորձարկման համար։

ԽՍՀՄ 
ԽՍՀՄ-ում ատոմային տանկային նախագծեր չեն մշակվել։ Այսպես կոչված «ատոմային տանկը»՝ TES-3-ը, որը երբեմն հիշատակվում է մամուլում, իրականում միջուկային էլեկտրակայան էր, որը տեղադրված էր հետևի շասսիի վրա՝ Հեռավոր հյուսիսի հեռավոր շրջաններ տեղափոխելու համար։

Ընդհանուր հայեցակարգային խնդիրներ 
Ատոմային տանկի հայեցակարգի հիմնական մարտահրավերն այն էր, որ երկար գործառնական հեռահարությունը պարտադիր չէ, որ վերածվի մեքենայի բարձր ինքնավարության։ Սահմանափակող գործոնները ներառում էին զինամթերքի մատակարարումը, մեխանիկական մասերի քսանյութերը և տանկի գծերի կյանքի տևողությունը։ Արդյունքում, ատոմային տանկերի վերալիցքավորման գործընթացի պարզեցումը և տանկային ստորաբաժանումներից վառելիքով լիցքավորող մեքենաների բացառումը գործնականում զգալիորեն չբարելավեց դրանց ինքնավարությունը։ Բացի այդ, ատոմային տանկերը զգալիորեն ավելի թանկ էին, քան սովորական տանկերը, և դրանց սպասարկումն ու վերանորոգումը կպահանջի հատուկ պատրաստված անձնակազմ, ինչպես նաև մասնագիտացված վերանորոգման մեքենաներ և սարքավորումներ։ Ավելին, նման տանկը, հավանաբար, կհանգեցնի տարածքի վնասակար աղտոտմանը։

Միջուկային տանկերը արվեստում 

 Միջուկային տանկերը ներկայացված էին Ստրուգացկի եղբայրների « Բնակեցված կղզին » վեպում։

Նշումներ 

Տանկեր