Անարխիստական ​​ինտերնացիոնալ

«Անարխիստական ​​ինտերնացիոնալ» (նաև՝ «Հակաավտորիտար ինտերնացիոնալ», «Ֆեդերալիստական ​​ինտերնացիոնալ»), միջազգային անարխիստական ​​ասոցիացիա, որը ձևավորվել է 1872 թվականի սեպտեմբերի 15-17-ին Առաջին Ինտերնացիոնալի պառակտումից հետո, որը տեղի է ունեցել Հաագայի կոնգրեսում 1872 թվականի սեպտեմբերի 2-7-ին։

Նկարագրություն 
Առաջին ինտերնացիոնալում ներքին ինտրիգների արդյունքում նրանից դուրս մնացին հակաավտորիտար թևի առաջնորդներ Միխայիլ Բակունինը և Ջեյմս Գիլյոմը, ինչը պառակտում էր առաջացրել Ինտերնացիոնալում։ Դրանից հետո Բակունինի համախոհները հավաքվել են կոնգրեսի Սեն Իմյեում (Շվեյցարիա), որտեղ ստեղծվել է Հակաավտորիտար ինտերնացիոնալը։

Շուտով ֆեդերացիաների մեծ մասը (իսպանական, իտալական, բելգիական, բրիտանական, հոլանդական, որը «հյուրընկալող» էր Հաագայում) միավորվեց Ֆեդերալիստական ​​ինտերնացիոնալում։ Այս բոլոր երկրներում մարքսիստներին մնացել են փոքրամասնությունների մի քանի հատվածներ։ Ֆրանսիացիներն ու շվեյցարացիները բաժանվեցին. Մարքսիստները շարունակում էին մեծամասնություն ունենալ Ավստրիայում, Պորտուգալիայում և Դանիայում Գերմանիայում լասալյանները (որոնք նույնպես շուտով աջակցեցին հակաավտորիտար ինտերնացիոնալին) մնացին ավելի ուժեղ հոսանք, քան մարքսիզմը։

Ճիշտ է, բելգիացիները, հոլանդացիները և բրիտանացիներն ավելի մոտ էին Մարքսի գաղափարներին, և պառակտումից անմիջապես հետո նրանք անցել են Ինտերնացիոնալի «բեկորին»։

Սենթ Իմյեում ստեղծված հակաավտորիտար շարժումը հռչակել է հեղափոխական անարխիստական ​​ծրագիր, որտեղ ասվում էր.

Դրանից հետո «Անարխիստական ​​ինտերնացիոնալը» գոյություն է ունեցել ևս մի քանի տարի՝ հավաքելով չորս համագումար՝ Ժնևում (1873), Բրյուսելում (1874), Բեռնում (1876) և Վերվյեում (1877), որից հետո այն դադարեց գոյություն ունենալ՝ դրանով իսկ մեկ տարի գոյատևելով Առաջին Ինտերնացիոնալի մարքսիստական ​​մասը, որը 1876 թվականի հուլիսին լուծարել է նրանց ասոցիացիան։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 
 
Անարխիզմ
1872 հիմնադրված կազմակերպություններ