Պատերազմի Ավետարան

«Պատերազմի Ավետարան», ձեռագիր մատյան։

Պատմություն 
Գրվել և պատկերազարդվել է 1302 թվականին Ամաղուի Նորավանքում, պատվիրատու՝ Սյունիքի մետրոպոլիտ Ստեփանոս Օրբելյան, գրիչ՝ Հովհաննես Օրբելյան, ծաղկող՝ Մոմիկ։ 1406–1411 թվականներին «Պատերազմի Ավետարան» պահվել է Վասպուրականի Բզնունյաց գավառի Սքանչելագործ Սուրբ Նշան վանքում (Պատերազմի Սուրբ Նշան վանք, այստեղից՝ անվանումը), որտեղ 1406 թվականին Գրիգոր Խլաթեցի վարդապետը վերականգնել է վնասված ձեռագիրը։ Նրա 1411-ի հիշատակարանում առաջին անգամ ձեռագիրն անվանվել է «...զպատերազմի սբ. Աւետարան»։

1676 թվականին «Պատերազմի Ավետարան» պահվել է Մեծոփավանքում, 17-րդ դարի վերջին հափշտակվել է, ապա Սարգիս Աբեղայի
շնորհիվ փրկագնվել և վերադարձվել է Մեծոփավանք։ Հետագայում պահվել է Երնջակի Սուրբ Կարապետ վանքում, 1925 թվականին բերվել է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին (այժմ՝ Մատենադարան, ձեռագիր № 6792)։

Ձեռագրի թերթերի հիմնական մասը մագաղաթ է, վերականգնվածը՝ թուղթ, գիրը՝ բոլորգիր, երկսյուն։ Կաշեպատ կազմին հետագայում ավելացվել է արծաթե քանդակազարդ կազմ։

Բովանդակում է 4 Ավետարանները (սկսվում է Հովհաննեսի Ավետարանից), Հակոբ, Պետրոս, Հուդա առաքյալների թղթերը, հատված՝ Ղուկաս ավետարանչի «Գործք առաքելոց»-ից։ Ձեռագիրը պարունակում է 12 տերունական տեսարաններ, «Հովհաննես ավետարանիչը Պրոքորոնի հետ», Հակոբ և Պետրոս առաքյալների պատկերները, նաև անվանաթերթեր, լուսանցազարդեր և զարդագրեր։

Մատենադարանի ձեռագրեր