Բրազիլական տնտեսական հրաշք

Բրազիլական տնտեսական  հրաշքը (Port. milagre econômico brasileiro) Բրազիլիայում բացառիկ բարձր տնտեսական աճի շրջան էր ռազմական բռնապետության ժամանակ։ Այս ընթացքում ՀՆԱ-ի միջին տարեկան աճը մոտեցել է 10%-ին։ Ամենամեծ տնտեսական աճը գրանցվել է նախագահ Էմիլիո Գարրաստազո Մեդիսիի օրոք՝ 1969-1973 թվականներին։

Բրազիլիա՝ սիրիր կամ թողիր, դա ռազմական բռնապետության կարգախոսն էր։
Բրազիլիայի զարգացման, այսպես կոչված, ոսկե դարաշրջանի տպավորությունն ամրապնդվեց 1970 թվականին, երբ Բրազիլիան երրորդ անգամ հաղթեց աշխարհի առաջնությունում և պաշտոնապես ընդունվեց «Brasil, ame-o ou deixe-o» կարգախոս՝ («Բրազիլիա, սիրել, կամ թողնել այն» ) Բրազիլիայի ռազմական կառավարության կողմից։

Նախնական դիտողություններ 
Ժոաո Գուլարի նախագահության օրոք Բրազիլիայի տնտեսությունը մոտենում էր ճգնաժամի, և տարեկան գնաճը հասավ 100%-ի։ 1964 թվականի ռազմական հեղաշրջումից հետո բրազիլացի զինվորականներն ավելի շատ հետաքրքրվեցին քաղաքական վերահսկողությամբ և տնտեսական քաղաքականությունը դրեց վստահելի տեխնոկրատների խմբի վրա՝ Անտոնիո Դելֆիմ Նետտոյի գլխավորությամբ։

Բրազիլիայի բնակչությունը դարձել էր հիմնականում քաղաքային, բնակչության 67%-ը բնակվում էր քաղաքներում։ Դա պայմանավորված էր ավելի աղքատ գյուղական շրջաններից բնակչության տեղաշարժով դեպի արագ զարգացող քաղաքներ, ինչպիսին էր Սան Պաուլո քաղաքը, որն ավելի արագ աճեց, քան Բրազիլիայի մյուս քաղաքները։

Հաջողություններ 
Ռազմական կառավարությունն ուղղակիորեն ներգրավվեց տնտեսության մեջ,  մեծ ներդրումներ կատարվեցին նոր ճանապարհների, երկաթուղիների և կամուրջների շինարարության մեջ։ Պողպատե և նավթաքիմիական գործարանները, հիդրոէլեկտրակայանները և ատոմային ռեակտորները կառուցվել են խոշոր պետական ​​ընկերությունների կողմից, ինչպիսիք են Eletrobras-ը և Petrobras-ը։ Ներկրվող նավթից կախվածությունը նվազեցնելու համար էթանոլի արտադրությունը լայն տարածում գտավ։

Մինչև 1980 թվականը Բրազիլիայի արտահանման 57%-ը արտադրված ապրանքներ էին, մինչդեռ 1968թ.-ին այդ թիվը կազմում էր 20%։

Այս ժամանակահատվածում ՀՆԱ-ի տարեկան աճը 1968-ի 9,8%-ից հասել է 14%-ի 1973թ-ին, սակայն գնաճը 1968-ի 19,46%-ից հասել է 34,55%-ի 1974թ-ին։

Խնդիրներ 
Տնտեսական աճը խթանելու համար Բրազիլիան ավելի ու ավելի շատ ներկրվող նավթի կարիք ուներ։ Բրազիլական հրաշքի առաջին տարիներին գրանցվել է տնտեսության կայուն աճ և պետության կողմից վարկերի մշտական ​​ստացում։ Այնուամենայնիվ, 1973 թվականի նավթային ճգնաժամը ստիպեց ռազմական կառավարությանը վերցնել ավելի ու ավելի շատ վարկեր միջազգային վարկատուներից, և պետական ​​պարտքը դուրս եկավ վերահսկողությունից։ Յոթանասունականների վերջի դրությամբ Բրազիլիան ուներ աշխարհի ամենամեծ պետական ​​պարտքը՝ մոտ 92 միլիարդ ԱՄՆ դոլար։

Տնտեսական աճը վերջապես ավարտվեց 1979 թվականին սկսված էներգետիկ ճգնաժամով, որը հանգեցրեց մի քանի տարվա ռեցեսիայի և հիպերինֆլյացիայի։

Ծանոթագրություններ