Օսկար Սկալֆարո

Օսկար Սկալֆարո (, ), իտալացի պետական գործիչ, 1992-1999 թվականներին Իտալիայի նախագահ, ապա ցմահ սենատոր։

Կենսագրություն 
1942 թվականին ավարտել է իրավագիտությունը Միլանի Սրբազան սրտի կաթոլիկ համալսարանում և սկսել է աշխատել մագիստրատուրայում։ 

1943-1945 թվականներին մասնակցել է դիմադրությանը՝ օգնություն ցուցաբերելով բանտարկյալներին և հետաքննության տակ գտնվող հակաֆաշիստներին, ինչպես նաև նրանց ընտանիքներին։

1944 թվականին կորցնելով 20-ամյա կնոջը, այլևս չի ամուսնացել։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո նա 1945 թվականին դարձել է պետական մեղադրող, վերջինը Իտալիայում, որը մասնակցում էր մահվան դատավճիռին և որը չեղյալ է հայտարարվել։

1946 թվականին ընտրվել է Թուրինի Սահմանադրական վեհաժողովում, 1948 թվականին առաջին անգամ դարձել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության պատգամավորների պալատի անդամ։

Մի քանի անգամ կառավարությունում զբաղեցրել է կրտսեր պետական քարտուղարներից մեկի պաշտոնը, 1964-1966 թվականներին եղել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական նախագահի տեղակալ։ 1966-1968 և 1972 թվականներին՝ տրանսպորտի և քաղաքացիական ավիացիայի նախարար։

Զբաղեցրել է պահպանողական հակակոմունիստական դիրքեր, 1972-1973 թվականներին եղել է կրթության նախարար, 1983-1987 թվականներին՝ ներքին գործերի նախարար։

1992 թվականին ընտրվել է պատգամավորների պալատի նախագահ, սակայն մեկ ամիս անց դարձել է երկրի նոր նախագահ՝ 1993 թվականին Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության լուծարումից հետո՝ որպես անկախ։ Նրա նախագահ ընտրվելը տեղի է ունեցել երկշաբաթյա անհաջող քվեարկություններից հետո, ինչի վրա ազդել է մաֆիայի կողմից դատավոր Ջովանի Ֆալկոնեի սպանությունը։ 2006 թվականին Սկալֆարոն հանդես է եկել սահմանադրական բարեփոխումների դեմ, որոնք առաջարկվել էին Սիլվիո Բերլուսկոնիի կառավարության կողմից և հանրաքվեին աջակցություն չէին ստացել։ Նա դարձել է ձախ կենտրոնամետ Դեմոկրատական կուսակցության անդամ։

2009 թվականին լինելով Իտալիայի Սենատի տարիքով երկրորդ անդամը, Ռիտա Լևի-Մոնտալչինիից հետո, 2006 թվականին նախագահել է Սենատի առաջին նիստը մերժումից հետո, սակայն 2008 թվականին հրաժարվել է։

Մրցանակներ 
Պարգևատրվել է Իտալիայի նախագահի հրամանագրով՝

 «Մշակույթի և արվեստի զարգացման գործում ներդրած ավանդի համար» ոսկե մեդալ (1973 թվականի հուլիսի 31)։

Օտարերկրյա մրցանակներ՝

 Իշխան Յարոսլավ Իմաստունու I աստիճանի շքանշան (Ուկրաինա)
 Ուկրաինայի նախագահի գերազանցության պատվավոր նշանը (Ուկրաինա, 1995 թվականի մայիսի 5)՝  Ուկրաինա-իտալական հարաբերությունների զարգացման գործում ներդրած նշանակալի անձնական ավանդի համար
 «Դոստիկ» շքանշան (Ղազախստան,1998 թվականի սեպտեմբերի 18)՝ Ղազախստանի և Իտալիայի ժողովուրդների միջև բարեկամության, գործընկերության և վստահության ամրապնդման, փոխշահավետ միջպետական տնտեսական համագործակցության ամրապնդման գործում ներդրած անձնական ավանդի, կայունության և խաղաղության ամրապնդման անփոփոխ ձգտման համար
 Կրկնակի սպիտակ խաչի 1-ին դասի շքանշան (Սլովակիա, 1997 թվականի նոյեմբերի 13)

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Страница Скальфаро на сайте Сената
 

 
Իտալիայի նախագահներ
«Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
Իտալիայի պետական գործիչներ
Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
Իտալացի փաստաբաններ
Իտալիայի ցմահ սենատորներ
Իտալիայի նախարարներ
Իտալացի իրավագետներ
Իտալացի իրավաբաններ