Ցանցի նետումը (նկար)

«Ցանցի նետումը» (), ֆրանսիացի նկարչուհի Սյուզաննա Վալադոնի յուղաներկ կտավը՝ ստեղծված 1914 թվականին, չափերը՝ 201 × 301 սմ։ Գտնվում է Նանսիի կերպարվեստի թանգարանի հավաքածուում (Ֆրանսիա)։

Պատմություն 
Սյուզաննա Վալադոնը նկարն ստեղծել է 1914 թվականին, ցուցադրվել է 1914 թվականի մարտի 1-ից մինչև ապրիլի 30-ը Անկախների սալոնում։ Նրա որդի նկարիչ Մորիս Ուտրիլլոն այնտեղ ներկայացրել է երեք բնանկար։ Նրա սիրեցյալ Անդրե Յուտտեն ևս ներկայացրել է մի քանի աշխատանք։ Այդ ցուցահանդեսի ժամանակ արդեն կտավն աննկատ չի մնացել իր չափերի պատճառով և արժանացել է որոշ քննադատությունների։ Շվեյցարացի գրող և նկարիչ Արտյուր Կրավանը (սկանդալային վարքին իր հակումներով հայտնի) նկարը և հենց նկարչուհուն ցասումնալից քննադատության է ենթարկել. «[նա] լավ գիտի տարատեսակ հնարքներ, սակայն պարզեցնելը չի նշանակում ինչ-որ պարզունակ բան անել, ծե՛ր քած»։ Կրավանին մեղադրել են զրպարտանքի համար, ավելի ուշ նա գրել է. «Կապված իմ կարծիքի հետ, մադամ Սյուզաննա Վալադոնը տեղով առաքինություն է»։

Աշխատանքը ձեռք է բերել մադամ Վինյերոնը, որն այն ստացել է անձամբ նկարչուհուց։ Կտավը Փարիզի Ժամանակակից արվեստի պետական թանգարանում ընդգրկվել է 1937 թվականին, իսկ 1998 թվականին պահպանման է հանձնվել Նանսիի կերպարվեստի թանգարանին և գտնվում է դրա հավաքածուում։

Նկարագրություն 
Վալադոնը տարված է եղել իր որդու ընկեր երիտասարդ նկարիչ Անդրե Յուտտեով, որը 25 տարով երիտասարդ էր իրենից և դարձել է նրա սիրեցյալը։ 1914 թվականին, երբ ստեղծվել է այս նկարը, նրան ամուսնացել են։ Հենց Յուտտեն է պատկերված կտավում։ Մերկ տղամարդը երեք տարբեր կեցվածքներով յուրաքանչյուրում կատարում է նույն շարժումը։ Նա կերպավորում է երիտասարդությունը, կտավում ընդգծված է բնորդի ուժը, որի ցուցադրման համար առիթ է հանդիսացել ցանցի նետման տեսարանը։ Ցանցը փաստացի պատրվակ է ծառայել պատկերելու ջանքերից լարված մարմինը։ Առաջին երկու դիրքերում տղամարդը հենված է ձախ ոտքին։ Բնորդի ատլետիկ կազմվածքն առավել է ընդգծում ստեղծագործության էրոտիկ բնույթը։

Կտավը ակադեմիական թեմայի դասական պատկերում է և ունի երկրաչափական կառուցվածք։ Այս շարժման էտյուդը հիշեցնում է Անրի Մատիսի 1910 թվականի «Պար» նկարը (Էրմիտաժ, Սանկտ Պետերբուրգ)։ Վարդագույն լեռը և կապույտ լիճը նկարչուհին ստեղծել է՝ ոգեշնչված Կորսիկա այցով, և հիշեցնում է Պոլ Սեզանի գույները։

Նկարչուհին օգտագործել է աբրիս, հստակ ընդգծել է կերպարին տարածությունից՝ տեխնիկա, որը նախկինում օգտագործել են Դոմինիկ Էնգրը, Էդգար Դեգան, Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկը։ Նկարի գույները տաք են և զգացմունքային։

Սա Վալադոնի վերջին նկարն է, որտեղ կա մերկ տղամարդ։ Հետագայում նա սկսել է ավելի հետաքրքրվել կանանց և երեխաների մերկ բնույթով։ Սյուզաննա Վալադոնն ընկալվում է որպես ազատագրման, ակտիվ կնոջ խորհրդանիշ, որը տղամարդուն պատկերում է որպես ցանկությունների առարկա։ Նա կոտրել է այդ ժամանակների բուրժուական պայմանականությունները՝ ամուսնանալով բավականին երիտասարդ տղամարդու հետ և իր աշխատանքներում պատկերելով մերկ կերպարը։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 

Սյուզաննա Վալադոնի նկարներ
1914 նկարներ
Նանսիի կերպարվեստի թանգարանի նկարներ
Մերկ տղամարդկանց պատկերով նկարներ