Մինամոտո նո Յոշիցունե

եղել է Ճապոնիայի Մինամոտո կլանի ռազմական հրամանատար ուշ Հեիան և վաղ Կամակուրա ժամանակաշրջաններում։ Գենպեի պատերազմի ժամանակ նա ղեկավարել է մի շարք մարտեր, որոնցում տապալեց Տաիրա կլանի Իսե-Հեյշի ճյուղը՝ օգնելով իր խորթ եղբորը Յորիտոմոյին ամրապնդել իշխանությունը։ Նա համարվում է իր դարաշրջանի ամենամեծ և ամենասիրված մարտիկներից մեկը և ամենահայտնի սամուրայներից մեկը Ճապոնիայի պատմության մեջ։ Յոշիցունեն մահացավ վստահելի դաշնակցի որդու կողմից դավաճանվելուց հետո։

Վաղ կյանք 

Յոշիցունեն Մինամոտո նո Յոշիտոմոյի իններորդ որդին էր, և երրորդ և վերջին որդին ու երեխան, որին Յոշիտոմոն հայր կլիներ Տոկիվա Գոզենի հետ։ Յոշիցունեի ավագ խորթ եղբայր Մինամոտո նո Յորիտոմո (Յոշիտոմոյի երրորդ որդին) հիմնեց Կամակուրա շոգունատը։ Յոշիցունեի անունը մանկության տարիներին եղել է «Ուշիվակամարու» կամ «երիտասարդ ցուլ» (): Նա ծնվել է Հեյջի ապստամբությունից անմիջապես առաջ՝ 1160 թվականին, որի ժամանակ սպանվել են նրա հայրը և երկու ավագ եղբայրները։ Նա վերապրեց այս դեպքը՝ մոր հետ փախչելով մայրաքաղաքից, մինչդեռ նրա խորթ եղբայր Յորիտոմոն աքսորվեց Իզու։ Երբ նա 10 տարեկան էր, Յոշիցունեն հանձնվեց Կուրամա տաճարի վանականների խնամքին (), որը տեղակայված է Հեյի լեռներում՝ Կիոտո մայրաքաղաքի մոտ։ Ըստ որոշ լեգենդների, այնտեղ նրան սովորեցրել են սուսերավարություն և ռազմավարություն։ Չցանկանալով վանական դառնալ՝ Յոշիցունեն ի վերջո հեռացավ և հանդիպեց մի ոսկու վաճառականի, ով լավ գիտեր իր հորը, և 1174 թվականին տեղափոխվեց Հիրաիզումի, որտեղ նրան դրեցին Ֆուջիվարա նո Հիդեհիրայի պաշտպանության տակ։ Հիդեհիրան հզոր տարածաշրջանային Ֆուջիվարա կլանի ղեկավարն էր։

Կարիերա 

Հմուտ սուսերամարտիկ Յոշիցունեն մենամարտում հաղթեց լեգենդար ռազմիկ վանական Բենկեյին։ Այդ ժամանակվանից Բենկեյը դարձավ Յոշիցունեի պահապանը՝ ի վերջո մահանալով նրա հետ Կորոմոգավայի պաշարման ժամանակ։

1180 թվականին Յոշիցունեն տեղեկացավ, որ Յորիտոմոն՝ այժմ Մինամոտո կլանի ղեկավարը, բանակ է հավաքել Արքայազն Մոչիհիտոյի խնդրանքով՝ պայքարելու Տաիրա կլանի (նաև հայտնի է որպես Հեյկե) դեմ։ Մինամոտոյի և Տաիրա սամուրայական կլանների միջև հաջորդող պատերազմի ժամանակ, որը հայտնի է որպես Գենպեի պատեդազմ, Յոշիցունեն միացավ Յորիտոմոյին, ինչպես նաև Մինամոտո նո Նորիյորիին, ում նախկինում չէին հանդիպել։

Յոշիցունեն իր եղբոր՝ Նորիյորիի հետ միասին մի քանի առանցքային մարտերում հաղթեց Տաիրային։ 1184 թվականի սկզբին Օմի նահանգի Ավազուի ճակատամարտում Յորիտոմոյի հրամանով նա նաև հարձակվեց և սպանեց իր զարմիկ Մինամոտո նո Յոշինակային, որը խնդիր էր հանդիսանում Մինամոտո կլանի վերահսկողության համար։

Յոշիցունեն, որին մինչ այդ շնորհվել էր գեներալի կոչում, հաղթեց Թաիրային Իչի-նո-Տանիի ճակատամարտում ներկայիս Կոբիում 1184 թվականի մարտին։ Յաշիմայի ճակատամարտը Շիկոկույում 1185 թվականի մարտին նա վերջնականապես ոչնչացրեց նրանց մեկ ամիս անց Դան-նո-ուրայի ճակատամարտում, ներկայիս Յամագուչի պրեֆեկտուրայում:

Վերջին տարիներ 
Գենփեյի պատերազմից հետո Յոշիցունեն նշանակվեց Իյոյի նահանգապետ և այլ տիտղոսներ շնորհվեց կալանքի տակ գտնվող կայսր Գո-Շիրակավայի կողմից։ Նրա եղբայր Յորիտոմոն, սակայն, դեմ արտահայտվեց այս կոչումների ներկայացմանը և չեղյալ համարեց դրանք։

Յոշիցունեն այնուհետև կայսերական թույլտվություն ստացավ դաշնակցել իր հորեղբայր Մինամոտո նո Յուկիիեի հետ՝ ընդդիմանալու Յորիտոմոյին: Յորիտոմոյի զայրույթին ենթարկվելով՝ Յոշիցունեն փախավ Կիոտոյից 1185 թվականին։ Նրա հավատարիմ սիրուհին՝ Շիզուկա Գոզենը, որը կրում էր իր չծնված երեխային, սկզբում փախավ նրա հետ, բայց հետո կալանքի տակ անցավ Յորիտոմոյի հավատարիմ ուժերի կողմից։

Յոշիցունեն ի վերջո ճանապարհ ընկավ դեպի Հիրայզումի, Մուցու, ևս մեկ անգամ լինելով Ֆուջիվարա նո Հիդեհիրայի պաշտպանության տակ և որոշ ժամանակ ապրեց խաղաղության ներքո։ Հիդեհիրայի որդին Ֆուջիվարա նո Յասուհիրան Հիդեհիրայի մահից հետո խոստացել էր հարգելով հոր ցանկությունները շարունակել ապաստանել Յոշիցունեին, բայց, ենթարկվելով Յորիտոմոյի ճնշմանը, դավաճանեց Յոշիցունեին՝ շրջապատելով իր Կորոմոգավա-նո-տաչիի նստավայրը իր զորքերով և պարտության մատնելով։ Յոշիցունեի պահպանողներին, ներառյալ Բենկեին և Յոշիցունեին, ստիպեց կատարել սեպպուկու։ Յասուհիրան այնուհետև պահեց Յոշիցունեի գլուխը, դրեցին սև լաքապատ կրծքավանդակի մեջ և ուղարկեցին Յորիտոմո՝ որպես նրա մահվան ապացույց։ Յոշիցունեի սիրուհի Շիզուկայի և նրանց որդու ճակատագրի վերաբերյալ պատմական աղբյուրները տարբեր են։

Յոշիցունեն թաղված է Շիրահաթա Ջինջայում, Ֆուջիսավա քաղաքի սինտո սրբավայրում։

Լեգենդներ 

Յոշիցունեի մահը շատ անհասկանալի էր։ Ըստ Աինուի պատմությունների, նա չի գործել սեպպուկու, փոխարենը փախել է Կորոմոգավայի պաշարումից՝ փախչելով Հոկայդո և ընդունելով Օկիկուրումի/Օինակամուի անունը։ Այլընտրանքային լեգենդում ասվում է, որ մահից խուսափելուց հետո Յոշիցունեն անցավ Հոկայդոյի կողքով և նավարկեց դեպի մայրցամաք Ասիա՝ նորից ջրի երես դուրս գալով որպես Չինգիզ խան։ Այս պատմությունը հորինել է Սուեմաչո Կենչոյի (1855–1920) կողմից, երբ նա սովորում էր Քեմբրիջի համալսարանում 1879 թվականին՝ նպատակ ունենալով բարելավել ճապոնական հեղինակությունը։

Մոոկայում կա Հենշոջի տաճար։ Համաձայն հին տաճարային ամսագրի և ավանդույթի, Հիտաչիբո Կայսոն վանական Հիտաչի Նյուդո Նենսային վստահել է Կեյվակային՝ Մինամոտո նո Յոշիցունեի երեխային, ինչպես պահանջել է Ֆուջիվարայի Հիդեհիրան։ Ավելին, Հիրոսակիի Աոմորիի Էնմիո-ջի տաճարի ավանդույթի համաձայն, Չիտոզե Մարուն, որը նաև հայտնի է որպես Կեյվակամարու, Յոշիցունեի զավակն էր, որը Կայսոնի կողմից վստահված էր Դատե Թոմոմունեին։ Որդեգրումից հետո Կայսոնը անհետացավ։

Գրականություն 

Յոշիցունեն երկար ժամանակ հայտնի դեմք է եղել ճապոնական գրականության և մշակույթի մեջ՝ լինելով ճապոնական գրական դասական «Հեյկեի հեքիաթը» երրորդ հատվածի գլխավոր հերոսը։ Ճապոնական «ողբերգական հերոսի համակրանք» արտահայտությունը, , ծագում է Յոշիցունեի «Կուրո Հոգան» մականունից ( ), որը նա ստացել է կայսերական արքունիքից։

Գրական ստեղծագործություններից շատերը, որոնցում հայտնվում է Յոշիցունեն, ավելի շուտ լեգենդ են, քան պատմական փաստ։ Յոշիցունեի մասին լեգենդներն առաջին անգամ սկսեցին հայտնվել տասնչորսերորդ դարում։ Այն ժամանակվա վաղ աշխատություններում Յոշիցունեն նկարագրվում էր որպես խելամիտ զորավար։ Հետո ռոմանտիկ պատմություններ հայտնվեցին նրա վաղ մանկության և կյանքի վերջին տարիների մասին, որոնց հետևանքով մարդիկ սկսեցին ավելին իմանալ նրա մասին։

Լեգենդները, որոնք վերաբերում են նրա հասարակական կարիերային, Յոշիցունեին ցույց են տալիս որպես առաքինի մարտիկ։ Նրան հաճախ դրսևորում էին որպես բարի և պատվախնդիր շրջապատի նկատմամբ, բայց նաև որպես միամիտ անձնավորություն:

Յոշիցունեի մանկության մասին լեգենդները ցույց են տալիս երիտասարդ Յոշիցունեին (կամ Ուշիվակամարույին) հերոսական հատկանիշներով։ Նա ներկայացվում է որպես խիզախ և հմուտ սուսերամարտիկ, չնայած որ երիտասարդ տղա է։ Նա նաև հմուտ էր երաժշտության և ուսման մեջ, ինչպես նաև ասում էին, որ կարող էր հեշտությամբ գրվել երիտասարդ կանանց սրտերը։

Լեգենդները, որոնք վերաբերում են այն ժամանակին, երբ նրա խորթ եղբայրը՝ Յորիտոմոն, դուրս եկավ նրա դեմ, խլում են Յոշիցունեի որոշ հերոսական հատկություններ։ Նրան այլևս չեն ներկայացնում որպես մեծ մարտիկի, բայց նա պահպանում է իր գիտելիքներն ու հմտությունները, որոնք արժեքավոր են կայսեր արքունիքում։

Յոշիցունեի փախուստը Ատակայի պատնեշի միջով Նոհ պիեսի Ատակա և Կաբուկի Կանջինչո պիեսի թեման է։ Կանջիչոն ավելի ուշ դրամատիզացվել է Ակիրա Կուրոսավայի կողմից 1945 թվականի Տղամարդիկ, ովքեր քայլում են վագրի պոչի վրայով ֆիլմում։

«Գիկեիկի» կամ «Յոշիցունեի տարեգրությունը» պատմում է Յոշիցունեի կյանքի իրադարձությունները Հեյկեի պարտությունից հետո:

Խաղեր 

Յոշիցունեն հանդես է գալիս որպես «հրամանատար» խաղային կերպար «Rise of Kingdoms» խաղում։ Նա իր արտահայտություններից մեկում նշում է նաև Ֆուջիվարային՝ նրան շնորհակալություն հայտնելով։

Ընտանիք
 Հայրը՝ Մինամոտո նո Յոշիտոմո
 Առաջատար՝ Տոկիվա Գոզեն
 Կին՝ Սաթո Գոզեն (1168–1189)
 Հարճ՝ Շիզուկա Գոզեն

Ծանոթագրություններ