Հրթիռակիր

Հրթիռակիր, հրազենի տեսակ է, որը արձակում է չկառավարվող, հրթիռային արկ, թեև տերմինը հաճախ օգտագործվում է շարժական և իրական հրթիռներ արձակելու ունակ մեխանիզմների համար։

Պատմություն
Կայսերական Չինաստանում վավերագրված ամենավաղ հրթիռային կայանքները բաղկացած էին նետերից, որոնք փոփոխված էին հրթիռային շարժիչի ամրացման արդյունքում՝ նետի ծայրից մի քանի դյույմ ետևում գտնվող լիսեռին։ Հրթիռը շարժվել է շարժիչի մեջ սև փոշու այրման հետևանքով. դրանք չպետք է շփոթել վաղ կրակի նետերի հետ, որոնք սովորական նետեր էին, որոնք կրում էին սև փոշու փոքր խողովակներ որպես հրկիզիչ, որոնք բռնկվում էին միայն այն բանից հետո, երբ նետը հասնում էր իր թիրախին։ Հրթիռային կայանները կառուցված էին փայտից, զամբյուղից և բամբուկե խողովակներից։ Գործարկիչները հրթիռները բաժանել են շրջանակներով, որոնք նախատեսված էին դրանք առանձնացված պահելու համար, և արձակողները կարող էին միանգամից մի քանի հրթիռներ արձակել։ Տարբեր վաղ շրջանի հրթիռային կայանների տեքստային ապացույցներ և նկարազարդումներ են հայտնաբերվել Վուժինգ Զոնգյաոի 1510 թվականի հրատարակության մեջ, որը թարգմանվել է Նիդհեմի և ուրիշների կողմից Փրինսթոնի համալսարանում։ (Վուժինգ Զոնգյաոի բնօրինակը կազմվել է 1040-1044 թվականներին և նկարագրել է սև փոշու հայտնաբերումը, սակայն նախորդել է հրթիռի գյուտին։ Բնօրինակի մասնակի պատճենները պահպանվել են, և Wujing Zongyao-ն վերահրատարակվել է 1231 թվականին Հարավային Սոնգ դինաստիայի օրոք, ներառյալ ռազմական զարգացումները 1044 թվականի սկզբնական հրատարակությունից ի վեր։ Բրիտանացի գիտնական, սինոլոգ, պատմաբան Ջոզեֆ Նիդհեմը պնդում է, որ 1510 թվականի հրատարակությունն ամենահուսալին է բնօրինակի և 1231 տարբերակների նկատմամբ իր հավատարմության մեջ, քանի որ այն տպվել է բլոկներից, որոնք ուղղակիորեն փորագրված են եղել մ.թ. 1231 թվականին կատարված հրատարակության հետքերից։ ) 1510 Վուժինգ Զոնգյաոն նկարագրում է «երկար օձ» հրթիռային կայանը, փայտից կառուցված և անիվի ձեռնասայլով փոխադրվող հրթիռային կայան և «հարյուր վագր» հրթիռահրետանային կայանը՝ փայտից պատրաստված հրթիռահրետանային կայան, որը կարող է արձակել 320 հրթիռային նետ։ Տեքստը նկարագրում է նաև շարժական հրթիռակիր, որը բաղկացած է պարսատիկից և բամբուկե խողովակից։

Հրթիռային արձակման սարքերը, որոնք հայտնի են որպես «wasp nest» արձակման սարքեր, օգտագործվել են Մինգ դինաստիայի կողմից 1380 թվականին, իսկ 1400 թվականին Լի Ջինգլոնգի կողմից՝ Չժու Դիի դեմ:

Հրթիռները ներկայացվեցին Արևմուտք Նապոլեոնյան պատերազմների ժամանակ; Congreve հրթիռը բրիտանական զենք էր, որը ստեղծվել էր սըր Ուիլյամ Կոնգրիվի կողմից 1804 թվականին՝ Սերինգապատամի պաշարման ժամանակ հնդկական հրթիռների փորձից հետո (1799 թ.): Congreve հրթիռները արձակվել են մոտ 18 դյույմ (45 սանտիմետր) երկարությամբ երկաթե տաշտից, որը կոչվում է խցիկ։
Այս խցիկները կարող էին ամրացված լինել գետնին հորիզոնական արձակման համար, ամրացվեն ծալովի պղնձե եռոտանի վրա բարձր անկյան տակ կրակի համար կամ ամրացվեն սայլերի կամ ռազմանավերի տախտակամածների շրջանակների վրա։

Ամերիկյան քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ և՛ Միությունը, և՛ Համադաշնային զինվորականները փորձեր կատարեցին և արտադրեցին հրթիռային կայաններ։ Կոնֆեդերատիվ ուժերն օգտագործում էին Congreve հրթիռները սահմանափակ կիրառություններում՝ դրա անճշտությունների պատճառով, մինչդեռ միության ուժերը օգտագործում էին Hale արտոնագրային հրթիռային կայան, որը արձակում էր յոթից տասը դյույմանոց հրթիռներ թևերի կայունացուցիչներով 2000 յարդ հեռավորության վրա։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ

Ռազմական հրթիռային տեխնոլոգիայի վերաբերյալ նախապատերազմական հետազոտական ծրագրերը մեծ տերությունների կողմից հանգեցրին մի շարք հրթիռային հրետանու համակարգերի ներդրմանը ֆիքսված կամ շարժական կայաններով, որոնք հաճախ ունակ էին մի շարք հրթիռներ արձակել մեկ սալվոյի մեջ։ Միացյալ Թագավորությունում պինդ վառելիքի հրթիռներն ի սկզբանե օգտագործվել են հակաօդային պաշտպանության համար. 7 դյույմանոց չպտտվող արկը արձակվել է ռազմանավերի մեկ պատվանդանի վրա տեղադրված արձակման կայաններից, իսկ 3 դյույմանոց տարբերակը օգտագործվել է ափամերձ Z Batteries-ի կողմից, որի համար մշակվել են բազմաթիվ «պրոյեկտորներ»։ Այս զենքի հետագա զարգացումները ներառում էին «Ցամաքային ներքնակ» բազմակի արձակման կայաններ՝ մակերևույթից մակերևույթ ռմբակոծման համար և RP-3 «օդ-երկիր» հրթիռները, որոնք արձակվեցին ռելսերից, որոնք տեղադրված էին կործանիչ ռմբակոծիչ ինքնաթիռների համար։ Գերմանիայում 15 սմ Nebelwerfer 41-ը հրետանային հրթիռների համար բազմափող ծխային ականանետի հարմարեցումն էր։ Խորհրդային Կատյուշան ինքնագնաց համակարգ էր, որը տեղադրված էր բեռնատարների, տանկերի և նույնիսկ գնացքների վրա։ Միացյալ Նահանգների բանակը պատերազմի վերջում տեղակայեց տանկային T34 Calliope համակարգը։

Ծանոթագրություններ 

Հրթիռային կայաններ