Տունը, որտեղ ես ապրում եմ

«Տունը, որտեղ ես ապրում եմ» (), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան գեղարվեստական ֆիլմերի կինոստուդիայում 1957 թվականին ռեժիսորներ Լև Կուլիջանովի և Յակով Սեգելի կողմից։

Ֆիլմի պրեմիերան ԽՍՀՄ-ում տեղի է ունեցել 1957 թվականի դեկտեմբերի 23-ին։

Եղել է խորհրդային կինովարձույթի առաջատար (1957, 9-րդ տեղ) 28,9 մլն հանդիսատեսով։

Ֆիլմում Ժաննա Բոլոտովան կատարել է իր առաջին դերը կինոյում։

Սյուժե 
1935 թվականին Մոսկվայի ծայրամասում գտնվող նոր տուն՝ ընդհանուր կոմունալ բնակարան, տեղափոխվում են երկու ընտանիքներ՝ Դավիդովներն իրենց երեք երեխաների հետ և նորապսակներ Լիդա և Դմիտրի Կաշիրինները։ Դավիդովները ֆիլմի գլխավոր հերոսներն են, որոնց շուրջ ծավալվում է հիմնական գործողությունը։ Երեխաները մեծանում են, և նրանք ու իրենց շրջապատող մեծահասակները փնտրում են իրենց տեղը կյանքում, փնտրում պատասխաններ հարցերին, թե ով և ինչպիսին լինել, վիճաբանում, հաշտվում, կառուցում են հարաբերություններ, քանդում դրանք։

Լիդա Կաշիրինան չի սիրում իր ամուսնուն՝ երկրաբան Դմիտրիին, որը մշտապես մեկնում է արշավախմբի։ Ամուսնու հերթական բացակայություններից մեկի ժամանակ նրա և անսպասելի ծնողների մոտ վերադարձած զինվորական Կոնստանտին Դավիդովի միջև հարաբերություններ են  սկսվում։ Լիդան իրեն դավաճան է զգում, Կլավդիա Կոնդրատիևնա Դավիդովան բացահայտորեն ցույց է տալիս իր արհամարհանքը։ Դմիտրին ոչինչ չի կասկածում և չի կարող հասկանալ, թե ինչու է իր կինը պատրաստ փախչել տնից։

Սերգեյ Դավիդովը մանկուց սիրում է Գալյա Վոլինսկայային։ Գալյան մեծանում է և երազում է դերասանուհի դառնալ։ Սերգեյը խանդում է ընկերուհուն իր երազանքի համար։ Քչերն են պատրաստ հասկանալ նրա ցանկությունը։ Բայց Գալյան համառ է և նույնիսկ գնում է անցյալում հայտնի դերասանուհու մոտ, որպեսզի ընդունվի թատերական ուսումնարան։

Սերգեյը Դմիտրի Կաշիրինի ազդեցությամբ տարվում է երկրաբանությամբ։

Անսպասելիորեն հերոսների խաղաղ կյանքը խախտում է պատերազմը՝ կտրուկ փոխելով նրանց տեսակետները կյանքի հանդեպ, միմյանց նկատմամբ վերաբերմունքը, կյանքում ունեցած արժեքները։ Նրանցից մեկի համար պատերազմը ճակատագրական գիծ է դառնում։

Պատերազմից չի վերադառնում Դմիտրի Կաշիրինը։ Կոնստանտին Դավիդովը այժմ հաշմանդամ է։ Սերգեյ Դավիդովը վերադառնում է որպես հերոս՝ չիմանալով, որ երազկոտ Գալյան սպանվել է։

Բայց հաղթանակից հետո ֆիլմի հերոսները փորձում են նոր կյանք սկսել... Սերգեյն ընդունվում է երկրաբանական ինստիտուտ։ Կոնստանտինը հույս ունի, որ Լիդան կների իրեն և կպատասխանի իր անփոփոխ մնացած զգացմունքներին։

Դերերում 
 Վլադիմիր Զեմլյանիկին – Սերյոժա
 Եվգենի Մատվեև – Կոնստանտին
 Ռիմա Շորոխովա – Կատյա
 Նիկոլայ Ելիզարով – Պավել Դավիդով, Սերգեյի, Կոնստանտինի և Կատյայի հայրը
 Վալենտինա Տելեգինա – Կլավդիա Կոնդրատիևնա, Սերգեյի, Կոնստանտինի և Կատյայի մայրը
 Պավել Շալնով – Նիկոլայ, Կատյայի ամուսինը
 Միխայիլ Ուլյանով – Դմիտրի Ֆեոդորովիչ Կաշիրին, երկրաբան
 Նինել Միսկովա – Լիդիա Իվանովնա, Դմիտրիի կինը (լուսագրերում նշված է որպես Ե. Միսկովա)
 Կլավդիա Ելանսկայա – Քսենյա Նիկոլաևնա, դերասանուհի
 Ժաննա Բոլոտովա – Գալյա Վոլինսկայա
 Կլեոպատրա Ալպերովա – Ելենա Պետրովնա, Գալյայի մայրը
 Լև Կուլիջանով – Վադիմ Նիկոլաևիչ, Գալյայի հայրը (միակ դերը կինոյում)
 Յուրա Մյասնիկով – Սերյոժան մանկության տարիներին
 Զոյա Դանիլինա – Գալյան մանկության տարիներին
 Պրասկովյա Պոստնիկովա – Վոլինսկիների հարևանը
 Լյուդմիլա Սմիռնովա – փոստարար
 Եկատերինա Մազուրովա – Սերաֆիմա, Քսենյա Նիկոլաևնայի տան աշխատող
 Օլյա և Տանյա Մալիշևաներ – Մայկա, Կատյայի և Կոլյայի դուստրը
 Վալենտին Բուրով – հյուր
 Լարիսա Ժուկովսկայա – հյուր
 Վիկտոր Ստեպանով – երիտասարդ
 Պրասկովյա Պոստնիկովա – հարևանուհի

Կոմպոզիտոր Յուրի Բիրյուկովի և Ալեքսեյ Ֆատյանովի «Тишина за Рогожской заставою» երգը կատարում է Նիկոլայ Ռիբնիկովը։

Նկարահանող խումբ 
 Սցենարի հեղինակներ՝ Իոսիֆ Օլշանսկի և Նինա Ռուդնևա (լուսագրերում նշված չէ)
 Բեմադրող ռեժիսորներ՝ Լև Կուլիջանով, Յակով Սեգել
 Օպերատոր՝ Վյաչեսլավ Շումսկի
 Ռեժիսոր՝ Կլեոպատրա Ալպերովա
 Նկարիչ՝ Վլադիմիր Բոգոմոլով
 Երկրորդ օպերատոր՝ Վլադիմիր Չիբիսով
 Կոմպոզիտոր՝ Յուրի Բիրյուկով
 Հնչյունային օպերատոր՝ Դմիտրի Բելևիչ
 Կոստյումների նկարիչ՝ Եկատերինա Ալեքսանդրովա
 Մոնտաժող՝ Լիդիա Ռոդիոնովա
 Նկարիչ-դիմահարդար՝ Սոֆյա Ֆիլենովա
 Երգի տեքստի հեղինակ՝ Ալեքսեյ Ֆատյանով
 Ֆիլմի խմբագիր՝ Վերա Բիրյուկովա
 Համակցված նկարահանումներ․
 Օպերատոր՝ Կ. Ալեքսեև
 Նկարիչ՝ Ս. Իվանով
 Ֆիլմադարանի արտադրության գլխավոր վարչության պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ, դիրիժոր՝ Գրիգորի Համբուրգ
 Ֆիլմի տնօրեն՝ Ն. Պետրով

Մրցանակներ 
 1956 – Իոսիֆ Օլշանսկու առաջին մրցանակը լավագույն կինոսցենարի համար Համամիութենական մրցույթում։
 1957 – «Խորհրդային մշակույթ» թերթի ընթերցողների հարցման հիման վրա լավագույն ֆիլմերից մեկը (տարվա վարկանիշում 5-րդը)։
 1958 – «Լավագույն ներկայացման համար» մրցանակ և ՄԱԿ-ի գլխավոր կոմիսարիատի մրցանակ ռեժիսորներ Լև Կուլիջանովին և Յակով Սեգելին Բրյուսելում կայացած համաշխարհային ցուցահանդեսում։
 1958 – Մոսկվայում առաջին Համամիութենական կինոփառատոնի հատուկ մրցանակ ռեժիսորներ Լև Կուլիջանովին և Յակով Սեգելին։

Փաստեր 
 1941 թվականի հունիսի 22-ին տեղի ունեցող տեսարաններից մեկում պատի վրա ցուցադրված է «Մայր հայրենիքը կանչում է» պլակատը, սակայն այն ստեղծվել է պատերազմի սկսվելուց հետո։

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 «Տունը, որտեղ ես ապրում եմ» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում
 
 
 
 Железнодорожный мост, недалеко от которого находился дом
 Песня «Тишина за Рогожской заставой»

Խորհրդային ֆիլմեր
Ֆիլմեր Հայրենական մեծ պատերազմի մասին
1957 ֆիլմեր
Խորհրդային սև-սպիտակ ֆիլմեր
Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայի ֆիլմեր
Ռուսերեն ֆիլմեր
Խորհրդային դրամա ֆիլմեր