Տնտեսական հաշվարկի խնդիր

Տնտեսական հաշվարկի խնդիր, (ECP) ​​քննադատությունն է տնտեսական պլանավորման օգտագործմանը՝ որպես արտադրության գործոնների շուկայական բաշխման փոխարինող։ Այն առաջին անգամ առաջարկվել է Լյուդվիգ ֆոն Միզեսի կողմից 1920 թվականին իր «Տնտեսական հաշվարկը Սոցիալիստական ​​Համագործակցությունում» հոդվածում, իսկ ավելի ուշ՝ ընդլայնվել է Ֆրիդրիխ Հայեկի կողմից։

Իր առաջին հոդվածում Միզեսը նկարագրել է կապիտալիզմի ժամանակ գների համակարգի բնույթը և նկարագրել, թե ինչպես են անհատական ​​սուբյեկտիվ արժեքները (միաժամանակ քննադատելով արժեքի այլ տեսությունները) վերածվում օբյեկտիվ տեղեկատվության, որն անհրաժեշտ է հասարակության մեջ ռեսուրսների ռացիոնալ բաշխման համար։ Նա պնդում էր, որ տնտեսության պլանավորումն անպայման հանգեցնում է ռեսուրսների իռացիոնալ և անարդյունավետ բաշխմանը։ Շուկայական փոխանակումներում գները արտացոլում են ռեսուրսների, աշխատուժի և արտադրանքի առաջարկն ու պահանջարկը։ Հոդվածում Միզեսն իր քննադատությունը կենտրոնացրել է կապիտալ ապրանքների սոցիալականացման թերությունների վրա, սակայն հետագայում նա շարունակել է մշակել սոցիալիզմի տարբեր ձևերի մասին իր «Սոցիալիզմ» գրքում։ Նա համառոտ նշել է խնդիրը Human Action. a Treatise on Economics 3-րդ գրքում, որտեղ նա նաև մանրամասնել է սոցիալիզմի տարբեր տեսակները, մասնավորապես «Հինդենբուրգ» և «Լենին» մոդելները, որոնք եզակիորեն տարբեր են, և ցույց տալով, թե ինչու, Նրա կարծիքով, շուկայական սոցիալիզմը դեռևս մնում է սոցիալիզմի հետ կապված խնդիրների զոհը։

Միզեսը և Հայեկը պնդում էին, որ տնտեսական հաշվարկը հնարավոր է միայն շուկայական գների միջոցով տրամադրվող տեղեկատվության միջոցով, և որ բաշխման բյուրոկրատական ​​կամ տեխնոկրատական ​​մեթոդները չունեն ռեսուրսների ռացիոնալ բաշխման մեթոդներ։ Միզեսի վերլուծությունը կենտրոնացած էր գների տեսության վրա, մինչդեռ Հայեկն անցավ տեղեկատվության և ձեռներեցության ավելի փետուր վերլուծությամբ։ Բանավեճը մոլեգնում էր 1920-ականներին և 1930-ականներին, և բանավեճի այդ կոնկրետ շրջանը տնտեսագետների կողմից հայտնի դարձավ որպես սոցիալիստական ​​հաշվարկների բանավեճ։ Միզեսի սկզբնական քննադատությունը բազմաթիվ արձագանքներ ստացավ և հանգեցրեց փորձի և սխալի շուկայական սոցիալիզմի գաղափարին, հատկապես Լանգ-Լերների թեորեմը։

1920 թվականի թղթում Միզեսը պնդում էր, որ սոցիալիստական ​​տնտեսություններում գնագոյացման համակարգերը անպայմանորեն թերի էին, քանի որ եթե հասարակական կազմակերպությունը տիրապետում է արտադրության բոլոր միջոցներին, ապա կապիտալ ապրանքների համար ռացիոնալ գներ չեն կարող ձեռք բերվել, քանի որ դրանք զուտ ապրանքների ներքին փոխանցումներ են և ոչ «օբյեկտներ»։ փոխանակման», ի տարբերություն վերջնական ապրանքների։ Հետևաբար, դրանք անգնահատելի էին, և, հետևաբար, համակարգը անպայմանորեն իռացիոնալ կլիներ, քանի որ կենտրոնական պլանավորողները չեն իմանա, թե ինչպես արդյունավետորեն բաշխել առկա ռեսուրսները։ Նա գրել է, որ «ռացիոնալ տնտեսական գործունեությունն անհնար է սոցիալիստական ​​համայնքում»։ Միզեսը սոցիալիզմի վերաբերյալ իր քննադատությունն ավելի ամբողջական է զարգացրել 1922 թվականին իր «Սոցիալիզմ» գրքում՝ պնդելով, որ շուկայական գների համակարգը պրաքսեոլոգիայի արտահայտություն է և չի կարող կրկնօրինակվել բյուրոկրատիայի որևէ ձևով։

Թե՛ Միզեսի սկզբնական փաստարկի և թե՛ Հայեկի նոր առաջարկի նշանավոր քննադատներից են՝ անարխո-կապիտալիստ տնտեսագետ Բրայան Կապլանը, համակարգչային ծրագրավորող և մարքսիստ Փոլ Քոքշոթը, ինչպես նաև այլ կոմունիստներ։

Տեսություն

Տարասեռ ապրանքների համեմատություն 
Քանի որ կապիտալ ապրանքներն ու աշխատուժը խիստ տարասեռ են (այսինքն՝ ունեն տարբեր բնութագրեր, որոնք վերաբերում են ֆիզիկական արտադրողականությանը), տնտեսական հաշվարկը պահանջում է ընդհանուր հիմք՝ կապիտալի և աշխատանքի բոլոր ձևերի համեմատության համար։

Որպես փոխանակման միջոց՝ փողը գնորդներին հնարավորություն է տալիս համեմատել ապրանքների արժեքը՝ առանց իմանալու դրանց հիմքում ընկած գործոնների մասին. սպառողը կարող է պարզապես կենտրոնանալ իր անձնական ծախս-օգուտ որոշման վրա։ Հետևաբար, ասվում է, որ գների համակարգը խթանում է ռեսուրսների տնտեսապես արդյունավետ օգտագործումը գործակալների կողմից, ովքեր կարող են հստակ գիտելիքներ չունենալ արտադրության կամ մատակարարման բոլոր պայմանների մասին։ Սա կոչվում է գների ազդանշանային ֆունկցիա, ինչպես նաև ռացիոնալ ֆունկցիա, որը կանխում է ցանկացած ռեսուրսի գերօգտագործումը։

Առանց շուկայական գործընթացի՝ նման համեմատություններ իրականացնելու համար, ոչ շուկայական սոցիալիզմի քննադատներն ասում են, որ այն չունի տարբեր ապրանքներ և ծառայություններ համեմատելու որևէ միջոց և պետք է ապավինի բնօրինակ հաշվարկներին։ Հետևաբար, ստացված որոշումները, ինչպես պնդում են, կընդունվեն առանց բավարար գիտելիքների՝ ռացիոնալ համարվելու համար։

Կապիտալ օգտակարության և սպառման ապրանքներ 
Կապիտալ ապրանքների համեմատության ընդհանուր հիմքը պետք է կապված լինի նաև սպառողների բարեկեցության հետ։ Այն նաև պետք է կարողանա համեմատել ներկայիս սպառման և հետաձգված սպառման (հետագայում ավելի մեծ եկամտաբերության համար) ցանկալի փոխզիջումը կապիտալ ապրանքներում ներդրումների միջոցով։ Փողի օգտագործումը որպես փոխանակման միջոց և հաշվի միավոր անհրաժեշտ է տնտեսական հաշվարկի առաջին երկու խնդիրները լուծելու համար։ Միզեսը (1912) կիրառեց Կառլ Մենգերի կողմից մշակված սահմանային օգտակարության տեսությունը փողի վրա։

Սահմանային սպառողական ծախսերը ներկայացնում են սպառողների կողմից ակնկալվող սահմանային օգտակարությունը կամ սպառողների լրացուցիչ բավարարվածությունը, երբ նրանք ծախսում են գումար։ Սա նման է Ալֆրեդ Մարշալի կողմից մշակված հավասարամարգինալ սկզբունքին։ Սպառողները հավասարեցնում են յուրաքանչյուր ապրանքի վրա ծախսված վերջին դոլարի սահմանային օգտակարությունը (բավարարվածության չափը)։ Այսպիսով, սպառողական ապրանքների փոխանակումը սահմանում է գներ, որոնք ներկայացնում են սպառողների սահմանային օգտակարությունը, իսկ փողը ներկայացնում է սպառողների գոհունակությունը։

Եթե ​​փողը ծախսվում է նաև կապիտալ ապրանքների և աշխատուժի վրա, ապա կարելի է համեմատություններ կատարել կապիտալ և սպառողական ապրանքների միջև։ Սպառողական և կապիտալ/աշխատանքային ապրանքների փոխանակումը չի նշանակում, որ կապիտալ ապրանքները գնահատվում են ճշգրիտ, միայն այն, որ հնարավոր է իրականացնել կապիտալ ապրանքների գնահատում։ Սոցիալիզմի հաշվարկային քննադատության այս առաջին տարրերը ամենահիմնական տարրն են, այն է, որ տնտեսական հաշվարկը պահանջում է փողի օգտագործում բոլոր ապրանքների համար։ Սա անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման է տնտեսական հաջող հաշվարկի համար։ Առանց գնային մեխանիզմի, պնդում է Միզսը, սոցիալիզմը չունի սպառողների բավարարվածությունը տնտեսական գործունեության հետ կապելու միջոցներ։ Գների խթանիչ գործառույթը թույլ է տալիս ցրված շահերին, ինչպես յուրաքանչյուր ընտանիքի շահերը էժան, բարձրորակ կոշիկներով, մրցակցել թանկարժեք, անորակ կոշիկներով կոշկակարների կենտրոնացված շահերի հետ։ Առանց դրա, փորձագետների խումբը, որը ստեղծվել է «արտադրությունը ռացիոնալացնելու» համար, որը հավանաբար սերտորեն կապված է կոշկակարների հետ փորձաքննության համար, հակված է աջակցելու կոշկակարի շահերին «հանրության դեմ դավադրության մեջ»։ Այնուամենայնիվ, եթե դա պատահի բոլոր ոլորտների հետ, բոլորն ավելի վատ վիճակում կլինեն, քան եթե ենթարկվեին շուկայական մրցակցության խստությանը։

Փողի և հաշվարկի մասին Միզեսի տեսությունն ուղղակիորեն հակասում է արժեքի մարքսիստական ​​աշխատանքի տեսությանը։ Մարքսիստական ​​տեսությունը թույլ է տալիս հնարավորություն, որ աշխատուժի բովանդակությունը կարող է ծառայել որպես կապիտալ ապրանքների գնահատման ընդհանուր միջոց, մի դիրք, որն այժմ շահավետ չէ տնտեսագետների համար, որոնք հետևում են սահմանային օգտակարության տեսության հաջողությանը։

Ձեռներեցություն 
Տնտեսական հաշվարկի երրորդ պայմանը իրական ձեռներեցության և շուկայական մրցակցության առկայությունն է։

Ըստ Իսրայել Կիրզների (1973) և Դոն Լավոյի (1985 թ.)՝ ձեռնարկատերերը շահույթներ են քաղում՝ ապահովելով չկատարված կարիքները բոլոր շուկաներում։ Այսպիսով, ձեռներեցությունը գները մոտեցնում է սահմանային ծախսերին։ Շուկաներում գների ճշգրտումը դեպի հավասարակշռություն (որտեղ առաջարկն ու պահանջարկը հավասար են) նրանց տալիս է ավելի մեծ օգտակար նշանակություն։ Ձեռնարկատերերի գործունեությունը գներն ավելի ճշգրիտ է դարձնում այն ​​առումով, թե ինչպես են դրանք ներկայացնում սպառողների սահմանային օգտակարությունը։ Գները գործում են որպես արտադրության պլանավորման ուղեցույց։ Նրանք, ովքեր պլանավորում են արտադրություն, օգտագործում են գները՝ որոշելու համար, թե արտադրության որ գծերը պետք է ընդլայնվեն կամ կրճատվեն։

Ձեռնարկատերերը սոցիալիզմի պայմաններում ռիսկի դիմելու շահույթի շարժառիթ չունեն, և, հետևաբար, շատ ավելի քիչ հավանական է, որ փորձեն ապահովել սպառողների պահանջները։ Առանց գնային համակարգի, որը կհամապատասխանի սպառողների օգտակարությունը արտադրության խթաններին, կամ նույնիսկ նշի այդ կոմունալ ծառայությունները «առանց խթանների», պետական ​​պլանավորողները շատ ավելի քիչ հավանական է, որ ներդրումներ կատարեն նոր գաղափարների մեջ՝ բավարարելու սպառողների ցանկությունները։

Համահունչ պլանավորում 
Հաջող տնտեսական հաշվարկի չորրորդ պայմանը պլանի համակարգումն է նրանց միջև, ովքեր ծրագրում են արտադրություն։ Արտադրության պլանավորման խնդիրը գիտելիքի խնդիրն է, որը բացատրել է Հայեկը (1937, 1945), սակայն առաջին անգամ հիշատակվել և նկարազարդվել է նրա մենթոր Միզեսի կողմից սոցիալիզմում (1922), չշփոթել սոցիալիզմ. տնտեսական և սոցիոլոգիական վերլուծություն (1951)։ Պլանավորումը կարող է իրականացվել կամ ապակենտրոնացված ձևով, պահանջելով որոշակի մեխանիզմ՝ անհատական ​​պլանները համահունչ դարձնելու համար, կամ կենտրոնական՝ պահանջելով շատ տեղեկատվություն։

Կապիտալիզմում արտադրության ընդհանուր պլանը կազմված է խոշոր և փոքր ձեռնարկությունների կապիտալիստների անհատական ​​պլաններից։ Քանի որ կապիտալիստները ձեռք են բերում աշխատուժ և կապիտալ մատչելի, բայց սակավ աշխատուժի և կապիտալի միևնույն ընդհանուր լողավազանից, էական է, որ նրանց ծրագրերը տեղավորվեն առնվազն կիսահաղորդակցական ձևով։ Հայեկը (1937) սահմանեց արդյունավետ պլանավորման գործընթաց, երբ բոլոր որոշում կայացնողները կազմում են պլաններ, որոնք պարունակում են համապատասխան տվյալներ ուրիշների պլաններից։ Ձեռնարկատերերը պլանների վերաբերյալ տվյալներ են ձեռք բերում ուրիշներից գնային համակարգի միջոցով։ Գնային համակարգը անփոխարինելի հաղորդակցման ցանց է ձեռնարկատերերի միջև պլանների համակարգման համար։ Գների թանկացումներն ու նվազումը ձեռնարկատերերին տեղեկացնում է ընդհանուր տնտեսական իրավիճակի մասին, որին նրանք պետք է հարմարեցնեն իրենց սեփական ծրագրերը։

Ինչ վերաբերում է սոցիալիզմին, Միզեսը (1944) և Հայեկը (1937) պնդում էին, որ առանձին նախարարությունների բյուրոկրատները չեն կարող համակարգել իրենց ծրագրերն առանց գնային համակարգի։ Եթե ​​ապակենտրոնացված սոցիալիզմը չի կարող աշխատել, կենտրոնական իշխանությունները պետք է պլանավորեն արտադրությունը։ Այնուամենայնիվ, կենտրոնական պլանավորողները բախվում են տեղական գիտելիքների խնդրին արտադրության համապարփակ պլան կազմելիս։ Միզեսը և Հայեկը սոցիալիզմում կենտրոնացումն անխուսափելի էին համարում։ Ընդդիմախոսները պնդում էին, որ սկզբունքորեն տնտեսությունը կարող է դիտվել որպես հավասարումների ամբողջություն։ Այսպիսով, գների կարիք չպետք է լինի։ Օգտագործելով առկա ռեսուրսների և մարդկանց նախասիրությունների մասին տեղեկատվությունը, պետք է հնարավոր լինի հաշվարկել ռեսուրսների բաշխման օպտիմալ լուծումը։ Ֆրիդրիխ ֆոն Հայեկը պատասխանեց, որ հավասարումների համակարգը պահանջում է չափազանց շատ տեղեկատվություն, որը հեշտությամբ հասանելի չի լինի, և դրան հաջորդող հաշվարկները չափազանց դժվար կլինեն։ Սա մասամբ պայմանավորված է նրանով, որ անհատները տիրապետում են օգտակար գիտելիքների, բայց չեն գիտակցում դրա կարևորությունը, կարող են որևէ դրդապատճառ չունենալ տեղեկատվություն փոխանցելու կամ կարող են դրդապատճառ ունենալ իրենց նախասիրությունների մասին կեղծ տեղեկություններ փոխանցելու համար։ Նա պնդեց, որ միակ ռացիոնալ լուծումը շուկայում առկա ողջ ցրված գիտելիքի օգտագործումն է՝ գնային ազդանշանների կիրառմամբ։ Վաղ բանավեճերը սկսվել են մինչ ժամանակակից համակարգիչների շատ ավելի մեծ հաշվողական ուժերը հասանելի դառնալը, բայց նաև մինչև քաոսի տեսության հետազոտությունը։ 1980-ականներին Ալեքսանդր Նովը պնդում էր, որ նույնիսկ լավագույն համակարգիչների դեպքում հաշվարկները կտևեն միլիոնավոր տարիներ։ Հնարավոր է, որ անհնար լինի երկարաժամկետ կանխատեսումներ անել այնպիսի խիստ բարդ համակարգի համար, ինչպիսին տնտեսությունն է։

Հայեկը (1935, 1937, 1940, 1945) շեշտեց կենտրոնական պլանավորման գիտելիքի խնդիրը, մասամբ այն պատճառով, որ ապակենտրոնացված սոցիալիզմը անպաշտպան էր թվում։ Գիտելիքի խնդիրը Հայեկի շեշտադրման մի մասը նաև այն էր, որ նա հիմնականում մտահոգված էր Օսկար Ռ. Լանգեի (1938) և Հայեկի աշակերտ Աբբա Լերների (1934, 1937, 1938) շուկայական սոցիալիզմի և Լանգի մոդելի առաջարկի քննարկմամբ, որը մշակվել է ի պատասխան հաշվարկման փաստարկի։ Լանգեն և Լերները ընդունում էին, որ գները անհրաժեշտ են սոցիալիզմում։ Լանգեն և Լերները կարծում էին, որ սոցիալիստ պաշտոնյաները կարող են նմանակել որոշ շուկաներ (հիմնականում սփոթ շուկաներ), և սփոթ շուկաների մոդելավորումը բավական է սոցիալիզմը ողջամտորեն արդյունավետ դարձնելու համար։ Լանգեն պնդում էր, որ գները կարող են դիտվել զուտ որպես հաշվապահական պրակտիկա։ Սկզբունքորեն, պնդում են շուկայական սոցիալիստները, պետական ​​ձեռնարկությունների սոցիալիստ մենեջերները, կարող են օգտագործել գների համակարգը՝ որպես հաշվապահական հաշվառման համակարգ՝ ծախսերը նվազագույնի հասցնելու և այլ մենեջերներին տեղեկատվություն փոխանցելու համար։ Այնուամենայնիվ, թեև դա կարող է գործ ունենալ ապրանքների առկա պաշարների հետ, արժեքների համար հիմք ապահովելը կարող է պարզվել, այն չի առնչվում կապիտալի նոր պաշարներում ներդրումների հետ։ Հայեկը պատասխանեց՝ պնդելով, որ սոցիալիզմում շուկաների մոդելավորումը կտապալվի իրական մրցակցության և ձեռնարկատիրության բացակայության պատճառով։ Կենտրոնական պլանավորողները դեռ պետք է պլանավորեն արտադրությունը առանց տնտեսապես իմաստալից գների օգնության։ Լենգը և Լերները նաև խոստովանեցին, որ սոցիալիզմին բացակայում է ֆինանսական շուկաների ցանկացած մոդելավորում, և որ դա խնդիրներ կառաջացնի կապիտալ ներդրումների պլանավորման հարցում։

Այնուամենայնիվ, Հայեկի փաստարկը վերաբերում է ոչ միայն կենտրոնական պլանավորողների հաշվողական բարդությանը։ Նա նաև պնդում է, որ անհատների ունեցած տեղեկատվության մեծ մասը չի կարող հավաքվել կամ օգտագործվել ուրիշների կողմից։ Նախ, անհատները կարող են չունենալ կամ քիչ խթան ունենալ իրենց տեղեկատվությունը կենտրոնական կամ նույնիսկ տեղական պլանավորողների հետ կիսելու համար։ Երկրորդ, անհատը կարող է տեղյակ չլինել, որ արժեքավոր տեղեկություններ ունի. և երբ նա տեղյակ է դառնում, դա օգտակար է միայն սահմանափակ ժամանակով, շատ կարճ, որպեսզի այն փոխանցվի կենտրոնական կամ տեղական պլանավորողներին։ Երրորդ, տեղեկատվությունը անօգուտ է այլ անձանց համար, եթե այն այնպիսի ձևով չէ, որը թույլ է տալիս արժեքի իմաստալից համեմատություններ կատարել (այսինքն՝ փողի գները որպես համեմատության ընդհանուր հիմք)։ Հետևաբար, Հայեկը պնդում է, որ անհատները պետք է տվյալներ ձեռք բերեն իրական շուկաներում գների միջոցով։

Ֆինանսական շուկաներ 
Հաջող տնտեսական հաշվարկի հինգերորդ պայմանը լավ գործող ֆինանսական շուկաների առկայությունն է։ Տնտեսական արդյունավետությունը մեծապես կախված է կապիտալ ներդրումների սխալներից խուսափելուց։ Կապիտալ ներդրումների սխալների վերացման ծախսերը պոտենցիալ մեծ են։ Խոսքը միայն կապիտալ ապրանքների վերադասավորման կամ փոխակերպման մասին չէ, որոնք համարվում են քիչ օգտակար։ Արտադրության կառուցվածքի վերակազմավորման վրա ծախսված ժամանակը սպառողական ապրանքների արտադրության մեջ կորցրած ժամանակ է։ Նրանք, ովքեր ծրագրում են կապիտալ ներդրումներ, պետք է կանխատեսեն սպառողների պահանջարկի ապագա միտումները, եթե ցանկանում են խուսափել արտադրության որոշ ուղղություններում չափազանց շատ ներդրումներ կատարելուց, իսկ այլ ոլորտներում շատ քիչ ներդրումներ կատարելուց։

Կապիտալիստները ծրագրում են արտադրությունը շահույթի համար։ Կապիտալիստներն օգտագործում են գները՝ ակնկալիքներ ձևավորելու համար, որոնք որոշում են կապիտալի կուտակման կազմը, արդյունաբերության մեջ ներդրումների ձևը։ Նրանք, ովքեր ներդրումներ են կատարում սպառողների ցանկություններին համապատասխան, պարգևատրվում են շահույթով, ով չի անում, ստիպված է դառնում ավելի արդյունավետ կամ դուրս գալ բիզնեսից։

Տնտեսական հաշվարկում առանձնահատուկ դեր են խաղում գները ֆյուչերսային շուկաներում։ Ֆյուչերսային շուկաները զարգացնում են ապրանքների գները ապագա ժամանակաշրջաններում։ Հենց ֆյուչերսների շուկաներում ձեռնարկատերերը դասավորում են արտադրության պլանները՝ հիմնվելով իրենց ակնկալիքների վրա։ Ֆյուչերսների շուկաները կապող օղակ են ձեռնարկատիրական ներդրումային որոշումների և տնային տնտեսությունների սպառողների որոշումների միջև։ Քանի որ ապրանքների մեծ մասը բացահայտորեն չի վաճառվում ֆյուչերսային շուկաներում, անհրաժեշտ են փոխարինող շուկաներ։ Ֆոնդային շուկան ծառայում է որպես «շարունակական ֆյուչերսների շուկա», որը գնահատում է արտադրության ձեռնարկատիրական ծրագրերը (Lachmann 1978): Ընդհանուր առմամբ, տնտեսական հաշվարկի խնդիրը լուծվում է ֆինանսական շուկաներում, ինչպես պնդում էր Միզսը.

Ֆինանսական շուկաների առկայությունը տնտեսական հաշվարկի անհրաժեշտ պայման է։ Ֆինանսական շուկաների գոյությունն ինքնին չի նշանակում, որ ձեռնարկատիրական սպեկուլյացիաները հակված են արդյունավետության։ Միզեսը պնդում էր, որ ֆինանսական շուկաներում սպեկուլյացիաները հակված են դեպի արդյունավետություն՝ «փորձության և սխալի» պատճառով։ Ձեռնարկատերերը, ովքեր ներդրումային առումով համեմատաբար մեծ սխալներ են թույլ տալիս, վատնում են իրենց միջոցները արտադրության որոշ գծերի ընդլայնման համար՝ այլ ավելի շահավետ ձեռնարկությունների գնով, որտեղ սպառողների պահանջարկն ավելի մեծ է։ Ձեռնարկատերերը, ովքեր թույլ են տալիս ամենավատ սխալները՝ ձևավորելով սպառողների ապագա պահանջների նվազագույն ճշգրիտ ակնկալիքները, կրում են ֆինանսական կորուստներ։ Ֆինանսական կորուստները հեռացնում են այս անհաջող ձեռներեցներին արդյունաբերության մեջ հեղինակավոր դիրքերից։

Ձեռնարկատերերը, ովքեր թույլ են տալիս ավելի փոքր սխալներ՝ ավելի ճիշտ կանխատեսելով սպառողների պահանջարկը, ավելի մեծ ֆինանսական հաջողությունների են հասնում։ Ձեռնարկատերերը, ովքեր առավել ճշգրիտ կարծիքներ են կազմում շուկաների ապագա վիճակի վերաբերյալ (այսինքն՝ սպառողների պահանջարկի նոր միտումները), ստանում են ամենաբարձր շահույթը և ձեռք են բերում ավելի մեծ վերահսկողություն արդյունաբերության նկատմամբ։ Այն ձեռնարկատերերը, ովքեր կանխատեսում են ապագա շուկայի միտումները, հետևաբար վատնում են իրական կապիտալի նվազագույն քանակը և ֆինանսական կապիտալի շուկաներում գտնում են ֆինանսավորման առավել բարենպաստ պայմաններ։ Իրական կապիտալի ապրանքների նվազագույն վատնումը ենթադրում է կապիտալի տնտեսական հաշվարկի հնարավոր ծախսերի նվազագույնի հասցնել։ Կապիտալ ապրանքների արժեքը համապատասխանեցվում է ապագա սպառողական ապրանքների արժեքին ֆինանսական շուկաներում մրցակցության միջոցով, քանի որ կապիտալիստ ֆինանսիստների միջև շահույթի մրցակցությունը պարգևատրում է այն ձեռնարկատերերին, ովքեր ավելի ճիշտ են գնահատում կապիտալը (այսինքն՝ ապագա գները ավելի ճիշտ կանխատեսելով) և վերացնում է կապիտալիստներին, ովքեր գնահատում են կապիտալը։ առնվազն ճիշտ. Ամփոփելով ամեն ինչ, փողի օգտագործումը բոլոր ապրանքների (կապիտալ/աշխատուժ և սպառողական) առևտուր իրականացնելիս բոլոր շուկաներում (տեղական և ֆինանսական)՝ զուգորդված շահույթով պայմանավորված ձեռներեցության և ֆինանսական շուկաներում դարվինյան բնական ընտրության հետ, բոլորը միավորում են ռացիոնալ տնտեսական հաշվարկը և բաշխումը։ կապիտալիստական ​​գործընթացի արդյունքը։

Միզեսը պնդում էր, որ սոցիալիստական ​​հաշվարկն անհնար է, քանի որ սոցիալիզմը բացառում է կապիտալ ապրանքների փոխանակումը ընդհանուր ընդունված փոխանակման միջոցի կամ փողի տեսանկյունից։ Ֆինանսական շուկաներում ներդրումները որոշում են ժամանակակից արդյունաբերության կապիտալի կառուցվածքը որոշակի արդյունավետությամբ։ Սոցիալիզմի էգալիտար բնույթն արգելում է սպեկուլյացիաները ֆինանսական շուկաներում։ Հետևաբար, Միզեսը եզրակացրեց, որ սոցիալիզմին բացակայում է արդյունաբերության կապիտալի կառուցվածքի բարելավման որևէ հստակ միտում։

Օրինակ 
Միզեսը օրինակ բերեց գինի կամ յուղ արտադրելու միջև ընտրություն կատարելը` նշելով հետևյալը.

Նման միջանկյալ ապրանքները կներառեն հողը, պահեստային պահեստը, շշերը, տակառները, նավթը, տրանսպորտը և այլն։ Այս իրերը ոչ միայն պետք է հավաքվեն, այլև պետք է մրցակցեն տնտեսական այլ նպատակների իրականացման հետ։ Առանց կապիտալ ապրանքների գնագոյացման, ըստ էության, վիճում է Միզեսը, անհնար է իմանալ, թե որն է դրանց ռացիոնալ/առավել արդյունավետ օգտագործումը։ Ներդրումները հատկապես անհնարին են, քանի որ ապագա պոտենցիալ արդյունքները չեն կարող չափվել որևէ ընթացիկ ստանդարտով, առավել ևս տնտեսական հաշվարկի համար պահանջվող դրամական ստանդարտով։ Սպառողների արժեքը ընթացիկ սպառման համար ապագա սպառման նկատմամբ չի կարող արտահայտվել, քանակականացվել կամ իրականացվել, քանի որ ներդրումները անկախ են խնայողություններից։

Քննադատություն

Շուկաների արդյունավետություն 
Որոշ գիտնականներ և տնտեսագետներ պնդում են, որ այն պնդումը, որ ազատ շուկան արդյունավետ է, կամ նույնիսկ ամենաարդյունավետը ռեսուրսների բաշխման մեթոդը, ճիշտ չէ։ Ալեքսանդր Նովը պնդում էր, որ Միզեսը «հակված է փչացնելու իր գործը անուղղակի ենթադրությամբ, որ կապիտալիզմը և ռեսուրսների օպտիմալ բաշխումը միասին են» Միզեսի «Տնտեսական հաշվարկը Սոցիալիստական ​​Համագործակցությունում»։ Ջոան Ռոբինսոնը պնդում էր, որ ժամանակակից կապիտալիզմում շատ գներ արդյունավետորեն «կառավարվող գներ» են, որոնք ստեղծվել են «քվազի մենաշնորհների» կողմից՝ այդպիսով մարտահրավեր նետելով կապիտալի շուկաների և ռեսուրսների ռացիոնալ բաշխման միջև կապին։ Ռոբին Հանելը պնդում էր, որ ազատ շուկաները իրականում համակարգվածորեն անարդյունավետ են, քանի որ արտաքին ազդեցությունները համատարած են, և որովհետև իրական աշխարհի շուկաները հազվադեպ են իսկապես մրցակցային կամ հավասարակշռության մեջ։ Սոցիալիստական ​​շուկայի վերացման կողմնակիցները պնդում են, որ թեև կապիտալիզմի և մասնավորապես Ավստրիական դպրոցի ջատագովները ընդունում են, որ հավասարակշռված գներ գոյություն չունեն, նրանք, այնուամենայնիվ, պնդում են, որ այդ գները կարող են օգտագործվել որպես ռացիոնալ հիմք, երբ դա այդպես չէ, հետևաբար շուկաները արդյունավետ չեն։

Ջոզեֆ Շումպետերը պնդում էր, որ խոշոր ընկերությունները հիմնականում խթանում են տնտեսական առաջընթացը նորարարությունների և ներդրումների միջոցով, և, հետևաբար, դրանց տարածումը պարտադիր չէ, որ վատ լինի։ Պրոտեկցիոնիստական ​​քաղաքականություն ունեցող երկրներում արտաքին մրցակցությունը չի կարող կատարել այս դերը, սակայն պոտենցիալ մրցակցության սպառնալիքը, այն է, որ ընկերությունների կողմից իրենց դիրքը չարաշահելու դեպքում նոր մրցակիցներ կարող են առաջանալ և ձեռք բերել հին ընկերություններից դժգոհ հաճախորդներ, դեռ կարող է նվազեցնել անարդյունավետությունը։ Միլթոն Ֆրիդմանը համաձայնեց, որ մենաշնորհային մրցակցությամբ շուկաները արդյունավետ չեն, բայց նա պնդում էր, որ ազատ առևտուր ունեցող երկրներում արտաքին մրցակցության ճնշումը կստիպի մենաշնորհներին մրցակցային վարքագիծ դրսևորել։

Տնտեսական լիբերալները և ազատատենչ կապիտալիստները կտրականապես դեմ են կառավարության ազդեցության ներդրմամբ շուկայական կառուցվածքի ցանկացած խեղաթյուրման՝ պնդելով, որ նման միջամտությունը կլինի կենտրոնական պլանավորման կամ պետական ​​կապիտալիզմի ձև, այնքանով, որքանով այն կուղղորդի որոշումների կայացումը մասնավորից դեպի պետական ​​հատված։ Այս ազատական ​​կապիտալիստ վերլուծաբանները պնդում են, որ մենաշնորհները և խոշոր բիզնեսը հիմնականում ազատ շուկայի արդյունք չեն, կամ որ դրանք երբեք չեն առաջանում ազատ շուկայից. ավելի շուտ, ասում են, որ նման կենտրոնացումը հնարավոր է դարձնում պետական ​​արտոնությունների կամ արտոնությունների տրամադրումը։

Հավասարակշռություն 
Ալին Քոթրելը, Փոլ Քոքշոթը և Գրեգ Մայքլսոնը պնդում էին, որ այն պնդումը, որ իրական տնտեսական հավասարակշռություն գտնելը կենտրոնական պլանավորողի համար ոչ միայն դժվար է, այլև անհնար է, հավասարապես վերաբերում է շուկայական համակարգին։ Քանի որ ցանկացած ունիվերսալ Թյուրինգ մեքենա կարող է անել այն, ինչ կարող է ցանկացած այլ Թյուրինգ մեքենա, կենտրոնական հաշվիչը սկզբունքորեն չունի առավելություն ցրված հաշվիչների համակարգի նկատմամբ, այսինքն՝ շուկայի, կամ հակառակը։

Որոշ տնտեսական մոդելներում հավասարակշռություն գտնելը դժվար է, իսկ Arrow-Debreu հավասարակշռությունը՝ PPAD- ամբողջական։ Եթե ​​շուկան կարողանում է հավասարակշռություն գտնել բազմանդամ ժամանակում, ապա վերը նշված համարժեքությունը կարող է օգտագործվել ապացուցելու համար, որ P=PPAD: Այս փաստարկի գիծը, այսպիսով, փորձում է ցույց տալ, որ անհնարինության մասին ցանկացած պնդում պետք է անպայման ներառի տեղական գիտելիքների խնդիր, քանի որ պլանավորման համակարգը ոչ պակաս ունակ է, քան շուկան, եթե տրվի ամբողջական տեղեկատվություն։

Դոն Լավուան ներկայացնում է տեղական գիտելիքների փաստարկ՝ այս ենթատեքստը հակառակ ընդունելով։ Շուկայական սոցիալիստները մատնանշեցին Վալրասի ընդհանուր հավասարակշռության նեոկլասիկական մոդելի և շուկայական սոցիալիզմի ֆորմալ նմանությունը, որը պարզապես փոխարինում է վալրասիական աճուրդավարին պլանավորման խորհուրդով։ Ըստ Լավոյի՝ դա ընդգծում է մոդելի թերությունները։ Հենվելով այս ֆորմալ նմանության վրա՝ շուկայական սոցիալիստները պետք է որդեգրեն մոդելի պարզեցնող ենթադրությունները։ Մոդելը ենթադրում է, որ տարբեր տեսակի տեղեկատվություն տրամադրվում է աճուրդավարին կամ պլանավորման խորհրդին։ Այնուամենայնիվ, եթե այն չի համակարգվում կապիտալի շուկայի կողմից, ապա այս տեղեկատվությունը գոյություն ունի սկզբունքորեն բաշխված ձևով, որը հասանելի չէ պլանավորողներին։ Եթե ​​պլանավորողները ինչ-որ կերպ ֆիքսեին այս տեղեկատվությունը, այն անմիջապես կդառնար հնացած և համեմատաբար անօգուտ, եթե իրականությունը որևէ կերպ չկրկնօրինակեր հավասարակշռության մոդելի անփոփոխ միապաղաղությունը։ Այս տեղեկատվության առկայությունը և օգտագործելիությունը կախված է դրա ստեղծումից և իրավիճակից բաշխված հայտնաբերման ընթացակարգի շրջանակներում։

Խնդրի մասշտաբ 
Քննադատություններից մեկն այն է, որ տեսության կողմնակիցները գերագնահատում են իրենց գործի ուժը՝ նկարագրելով սոցիալիզմը որպես անհնարին, այլ ոչ թե անարդյունավետ։ Բացատրելով, թե ինչու ինքը Ավստրիական դպրոցի տնտեսագետ չէ, անարխո-կապիտալիստ տնտեսագետ Բրայան Կապլանը պնդում է, որ թեև տնտեսական հաշվարկի խնդիրը սոցիալիզմի խնդիրն է, նա հերքում է, որ Միզեսը ցույց է տվել, որ այն ճակատագրական է, կամ որ հենց այս խնդիրն է հանգեցրել. ավտորիտար սոցիալիստական ​​պետությունների փլուզումը։ Կապլանը նաև նշում է խնդրի ուռճացումը. Նրա կարծիքով, Միզեսին չհաջողվեց ապացուցել, թե ինչու է տնտեսական հաշվարկը սոցիալիստական ​​տնտեսությունը «անհնարին» դարձրել, և եթե նույնիսկ լուրջ կասկածներ կան ծախսերի վերլուծության արդյունավետության վերաբերյալ, այլ փաստարկներ շատ են (Կապլանը բերում է խրախուսման խնդրի օրինակը)։

Կայուն տնտեսություն 
Ջոան Ռոբինսոնը պնդում էր, որ կայուն վիճակում գտնվող տնտեսության դեպքում արտադրական միջոցների արդյունավետ առատություն կլինի, և այդ պատճառով շուկաների կարիքը չի լինի։ Միզեսը խոստովանել է նման տեսական հնարավորությունը իր սկզբնական թերթիկում, երբ նա ասել է հետևյալը. տնտեսությունը հետևում է մրցակցային տնտեսության վերջնական վիճակի հիման վրա, մենք բոլոր դեպքերում կարող ենք պատկերացնել սոցիալիստական ​​արտադրության համակարգ, որը ռացիոնալ կերպով վերահսկվում է տնտեսական տեսանկյունից»։ Այնուամենայնիվ, նա պնդում էր, որ անշարժ պայմանները երբեք չեն գերակշռում իրական աշխարհում։ Տնտեսական պայմանների փոփոխություններն անխուսափելի են. և նույնիսկ եթե չլինեին, սոցիալիզմին անցումը այնքան քաոսային կլիներ, որ ի սկզբանե կբացառեր այդպիսի կայուն վիճակի գոյությունը։

Գների մեխանիզմի նպատակն է թույլ տալ անհատներին ճանաչել որոշումների հնարավորության արժեքը։ Առատության պայմաններում նման ծախս չկա, այսինքն՝ այն իրավիճակներում, երբ պետք չէ տնտեսել, տնտեսագիտությունը չի կիրառվում, օրինակ. տարածքներ՝ առատ մաքուր օդով և ջրով։ Օտտո Նեյրաթը և Հիլել Թիքտինը պնդում էին, որ իրական միավորների հաշվառման և պահանջարկի ուսումնասիրությունների մանրամասն կիրառմամբ պլանավորված տնտեսությունը կարող է գործել առանց կապիտալի շուկայի առատության իրավիճակում։

Տեխնոլոգիաների օգտագործում 
Դեպի նոր սոցիալիզմի «Տեղեկատվություն և տնտեսագիտություն. Հայեկի քննադատություն» և «Անվստահության դեմ» աշխատություններում Փոլ Քոքշոթը և Ալին Քոթրելը պնդում էին, որ հաշվողական տեխնոլոգիայի օգտագործումն այժմ պարզեցնում է տնտեսական հաշվարկը և թույլ է տալիս իրականացնել և պահպանել պլանավորումը։ Լեն Բրյուսթերը սրան պատասխանեց՝ պնդելով, որ Դեպի նոր սոցիալիզմը հաստատում է շուկայական տնտեսության մեկ այլ ձև՝ նշելով հետևյալը.

Ի պատասխան՝ Կոկշոթը պնդում էր, որ տնտեսական համակարգը բավականաչափ հեռու է կապիտալիստական ազատ շուկայական տնտեսությունից, որպեսզի չհամարվի որպես մեկը՝ ասելով.

Լի Ֆիլիպսի և Միխալ Ռոզվորսկու 2019 թվականի «Ուոլմարտի ժողովրդական հանրապետություն» գիրքը պնդում է, որ բազմազգ կորպորացիաները, ինչպիսիք են Walmart-ը և Amazon-ն, արդեն գործում են կենտրոնացված պլանավորված տնտեսություններով, որոնք ավելի մեծ են, քան Խորհրդային Միությունը՝ ապացուցելով, որ տնտեսական հաշվարկների խնդիրը հաղթահարելի է։

Հղումներ

Մատենագրություն 
 Boettke, Peter 1990 The Political Economy of Soviet Socialism.
 Caldwell, B: 1997. Hayek and Socialism The Journal of Economic Literature V35 pp. 1856–1890.
 Cottrell, Allin and Cockshott W. Paul "Calculation, Complexity and Planning: The Socialist Calculation Debate Once Again" Review of Political Economy
 Cox, Robin 2005, "The Economic Calculation Controversy: Unravelling of a Myth".
 Dickinson H. D. 1933 Price Formation in a Socialist Community in The Economic Journal.
 Dickinson, H. D. 1939 The Economics of Socialism.
 Hayek, F. A. 1935 Collectivist Economic Planning.
 Hayek F. A. 1937 Economics and Knowledge Economica V4 N13 pp. 33–54.
 Hayek F. A. 1940 The Competitive "Solution" Economica V7 N26 pp. 125–149.
 Hayek, F. A. The Road to Serfdom.
 Hayek, F. A. 1945 "The Use of Knowledge in Society" The American Economic Review.
 Hayek, F. A. 1952 The Counter Revolution of Science.
  
  
  
 Lachmann, L: 1978 Capital and Its Structure. Sheed, Andrews, and McMeel, Kansas City.
  
  
  
 Lange, Oscar 1967 The Computer and the Market in Socialism, Capitalism, and Economic Growth Feinstein Ed.
 Lavoie, Don: 1981. A Critique of the Standard Account of the Socialist Calculation Debate Journal of Libertarian Studies N5 V1 pp. 41-87.
  
  
  
 
 MacKenzie, D. W. 2006 "Oskar Lange and the Impossibility of Economic Calculation". Studia Economicze.
 Mises L. E. 1912 The Theory of Money and Credit.
 Mises L. E. 1920 Economic Calculation in the Socialist Commonwealth, reprinted in Hayek (1935).
 Mises L. E. 1922 [1936] Socialism: An Economic and Sociological Analysis.
 Mises 1933 Planned Economy and Socialism; reprinted in Selected Writings of Ludwig von Mises, The Liberty Fund (2002) Richard M Ebeling ed.
 Mises L. E. 1944 Bureaucracy.
 Mises L. E. 1944 Omnipotent Government.
 Mises L. E. 1949 Human Action.
 Mises L. E. 1957 Theory and History.
 Roemer, John (1994). A Future for Socialism, Verso Press.
 Rothbard, M. N. 1991. The End of Socialism and the Calculation Debate Revisited. The Review of Austrian Economics.
 Spufford, Francis. 2010 Red Plenty, Faber & Faber.
 Stiglitz, J: 1994. Whither Socialism? MIT Press.
 Vaughn, Karen. 1980. Economic Calculation under Socialism: The Austrian Contribution. Economic Inquiry 18 pp. 535–554.
 Yunker, James A. "Post-Lange Market Socialism" 1995, Journal of Economic Issues.

Austrian School
Comparative economic systems
Criticisms of economics
Economic planning
Economic problems
History of economic thought
Socialism

fr:Ludwig von Mises#Le calcul économique et l'économie socialiste