Մանիտոբայի պատմություն

Մանիտոբան Կանադայի տասը նահանգներից մեկն է, Պրերիա գավառների արևելյան մասը։ Եվրոպական մորթեղեն վաճառող առևտրականները առաջին ազգերից մի քանիսի ավանդական տարածք՝ այժմյան Մանիտոբա ժամանեցին։ 1670 թվականին Մեծ Բրիտանիան հռչակեց ինքնիշխանություն Հուդզոնի ծոցի ջրբաժանի շուրջ՝ այն դարձնելով Ռուպերտի հողի մասը, որը ենթակա է Հուդզոնի ծոցի ընկերությանը։ 1763-ին Նոր Ֆրանսիան լուծարվեց, և Ռուպերտի երկիրը ընդլայնվեց՝ ներառելով նաև ֆրանսիական ամրոցները։ 1811 թվականին լորդ Սելկիրկը հիմնադրեց առաջին գաղութը Ռուպերտի Ասսինիբոյայի երկրամասում կամ Կարմիր գետի գաղութը` Ռուպերտի երկրում գտնվող Կարմիր գետի շուրջը։ 1818 թվականին Բրիտանիան և Միացյալ Նահանգները պայմանավորվեցին հիմնել 49-րդ զուգահեռը որպես պաշտոնական սահման, որով Ռուպերտի ցամաքային այդ մասը կբաժանվեր ԱՄՆ-ի զուգահեռ հարավից։ 1870 թվականին Բրիտանիան Ռուպերտի երկիրն ու Հյուսիսարևմտյան տարածքը տեղափոխեց Կանադայի նոր երկիր։ Կանադայի կառավարությունը այս տարածքում ստեղծեց Մանիտոբա նահանգը, որը ներառում էր նաև Կարմիր գետի գաղութը։ Կանադան բնակիչներին պատասխանատու եղավ բնիկների հողային հարցը կարգավորելու համար և պայմանագրեր կնքեց Առաջին երկրներից մի քանիսի հետ։ Մանիտոբան առաջին նահանգն է, որը նախապես ունեցել է որոշակի տարածք և այնուհետև այն ընդլայնել 1881 և 1912 թվականներին։ Տնտեսությունը վաղուց հիմնված էր երկրագործության վրա, կենտրոնանում էր ձավարեղենի մշակության, անասնապահության և խոտհարքների մշակության վրա։ Այժմ տնտեսությունը դիվերսիֆիկացված է՝ քաղաքաշինության պատճառով։

Վաղ պատմություն 

Ժամանակակից Մանիտոբայի աշխարհագրական տարածքի հարավ-արևմուտքում բնակվել են Առաջին Ազգերը` սառցե դարաշրջանում վերջին սառցադաշտերի նահանջից հետո, այսինքն` մոտավորապես 10,000 տարի առաջ; առաջին բացահայտված երկիրը Թարթլ լեռան տարածքն էր ։ Հարավային Մանիտոբայի առաջին մարդիկ Լոքփորթին մերձակա Կարմիր գետի շրջակայքում թողել են խեցեգործական խցիկներ, նիզակ և նետերի գլուխներ, պղինձ, պատկերներ, ձկների և կենդանիների ոսկորներ և գյուղատնտեսության նշաններ։

Ի վերջո, այնտեղ գտնվել են նաև Օջիբվայի, Կրիի, Դենեի, Սիոքսի, Մանդանի և Ասսինիբոյինի բնիկ ժողովուրդների բնակավայրեր, որոնք այլ ցեղերի հետ միասին մուտք էին գործում այդ տարածք առևտուր իրականացնելու համար։ Եղել են բազմաթիվ ցամաքային արահետներ, որոնք պատրաստվել են որպես ավելի մեծ առևտրային ցանցի մաս. դրանք եղել են ինչպես հողի, այնպես էլ ջրի վրա։ Վինիպեգ գետի երկայնքով Ուայթշել գավառի այգու շրջանը ունի բազմաթիվ հին նավթահանքեր և համաձայն ենթադրությունների կարող է ունեցած լինել ավելի քան 2000 տարի առևտրի կենտրոն, կամ նույնիսկ սովորելու և գիտելիքների փոխանակման վայր։

Հյուսիսային Մանիտոբայում կան տարածքներ, որոնք ականապատված էին որձաքարով՝ սլաքները պատրաստելու համար։ Հազարամյակներ շարունակ այս շրջանում ապրել են մարդիկ, և նրանց կենցաղի մասին բազմաթիվ տեղեկություններ կան։ Անհրաժեշտ է շարունակական պեղումներ իրականացնել՝ նահանգում ապրած ժողովուրդների և մշակույթների մասին ավելի մանրամասն պատկերացում կազմելու համար։

Հետախույզներ 

1611-ին Հենրի Հուդզոնը առաջին եվրոպացիներից մեկն էր, որը նավարկեց դեպի Հուդզոն անունով հայտնի ծոցը[3]: Առաջին եվրոպացին, ով հասել է այժմյան հյուսիսային Մանիտոբա, եղել է Սըր Թոմաս Բուտոնը (1612), ով անվանեց Նելսոն գետը։ Բուտոնը անդամակցում էր «Հյուսիս-արևմտյան անցուղու առևտրական հետախույզների ընկերությանը» և հույս ուներ առևտրային ուղի գտնել դեպի Չինաստան։ [4] Հենրի Քելսին առաջին եվրոպացին էր, ով Հուդզոնի ծոցից ուղևորվեց դեպի պրերիաներ։ Քելսին գնաց մինչև այսօրվա Սասկաչևանը։ Հուդզոնի ծոցի ընկերությունը առևտուր էր անում տեղացի մորթեղեն վաճառող առևտրականների հետ, որոնք լայն տարածում  ունեին ներկայիս Մանիտոբայի շատ գետերի երկայնքում։ Ռուպերտի երկիրը առաջին անունն էր, որ տրվել էր եվրոպացիների կողմից այդ տարածքում. այն ընդգրկում էր Հուդզոնի ծովի ջրբաժանը։ Ֆրանսիական հետախուզման և շահագործման համար նախատեսված տարածքը բացելու համար, 1730-ական թվականներին Պիեր Գոլթեր դե Վարենեսը Սիեր դե Լա Վեռանդրիեի հետ, այցելել է Կարմիր գետի հովիտ [5]: Երբ ֆրանսիացի հետախույզները մտան այս տարածք, Մոնրեալի մի ընկերություն՝ «Հյուսիս-արևմուտք»-ը, սկսեց առևտուր անել մետիսների հետ։

Բրիտանական Նանսաչ նավը առաջին մորթի վաճառողների նավն էր, որը1668–1669-ին հասավ Հուդզոնի ծոց. այդ ճանապարհորդությունը հանգեցրեց Հուդզոնի ծոց Ընկերության ձևավորմանը, որին բրիտանական կառավարությունը բացարձակ վերահսկողություն տվեց Հուդզոնի ծոցի ամբողջ ջրբաժանում։ Այս ջրբաժանը անվանվեց Ռուպերտի երկիր՝ արքայազն Ռուպերտի անունով, ով օգնեց սուբսիդավորել Հուդզոնի Բեյ Ընկերությունը [6]: Յորքի գործարանը հիմնադրվել է 1684-ին, Հուդզոնի ծոցի Ընկերության բերդի բնօրինակի ոչնչացումից հետո։ Այն կառուցել էր Ֆորտ Նելսոնը 1682 թվականին։ Այն ոչնչացվեց մրցակից ֆրանսիացի առևտրականների կողմից ։ Մորթու առևտրի համար ամրոցները կառուցվել են ինչպես Հյուսիսային Արևմտյան ընկերության, այնպես էլ Հուդզոնի ծոցի ընկերության կողմից՝ բազմաթիվ գետերի և լճերի երկայնքով։ Հաճախ հարավային ավելի շատ շրջաններում միմյանց հետ կատաղի մրցակցություն կար։

«Մանիտոբա» անվանման համար կան մի քանի հնարավոր աղբյուրներ։ Առավել հավանական է, որ այն գալիս է Կրեից կամ Օջիբվեից և նշանակում է «Մանիտուի (ոգու) նեղուց»։ Այն կարող է նաև Ասսինիբոյինից առաջացած լինել «Պրեիրի լճի» համար։

Բրիտանական տարածք 
Մեծ Բրիտանիան ապահովեց այդ տարածքը 1763-ին՝ յոթ տարի տևած պատերազմում Ֆրանսիայի նկատմամբ իրենց տարած հաղթանակի արդյունքում (հայտնի է նաև որպես Ֆրանսիական և Հնդկական պատերազմ (1754–1763): Այս տարածքը ժամանակին ընդգրկում էր Ռուպերտի երկիրը` Հուդզոնի ծոցի ամբողջ ջրբաժանը։ Մանիտոբայի գետեր մեծ մասը հոսում են դեպի հյուսիս և թափվում են Հուդզոնի ծոց։ Հուդզոնի ծոցի արխիվները Վինիպեգ քաղաքում և Մանիտոբա նահանգում են։ Դրանք պահպանում են մորթեղենի առևտրի դարաշրջանի հարուստ պատմությունը։

Լորդ Սելքիրքի կողմից 1812 թվականին Վինիպեգի հյուսիսում առաջին գյուղատնտեսական համայնքի և բնակավայրերի հիմնադրումը հանգեցրել է բրիտանական գաղութարարների և Մետիսի միջև բախման։ Քսան գաղութիստ, այդ թվում՝ նահանգապետը, և մեկը՝ Մետիսը, սպանվել են Յոթ Օաքսի ճակատամարտում 1816 թվականին։ Բազմաթիվ մորթեղենի վաճառքի բերդեր նույնպես տարիներ շարունակ հարձակման են ենթարկվել։

Մանիտոբա նահանգ 

Նախքան հարավային տարածքի անվանակոչումը Մանիտոբա լիճը կոչվում էր Կրի, Օջիբվեյ և Ասինիբոին։ Լճի անվանումը գալիս է «Manitou» բառից, որը նշանակում է «ոգի», բայց ճշգրիտ բնօրինակ բառերի և դրանց իմաստների վերաբերյալ կա առեղծված։ Թոմաս Սփենսը առաջինն էր առաջարկել, որ Մանիտոբայի հանրապետությունը ձևավորվի հենց Մանիտոբա լճի հարավում։ Լուի Ռիելը և մյուսները նման առաջարկություն արեցին մի քանի տարի անց։ Ռուպերտի երկիրը 1869-ին հանձնվել է Կանադային և ընդգրկվել Հյուսիսարևմտյան տարածքներում։ Կարմիր գետի հովտում գտնվող մետիսները, տեսնելով իրենց նոր իշխանությունից անտեսված լինելու մտահոգությունները, սկսեցին Լուի Ռիելի ղեկավարած Կարմիր գետի ապստամբությունը և ստեղծեցին ժամանակավոր կառավարություն, որը տարածքն անվանեց Մանիտոբա։ Ժամանակավոր կառավարության և Կանադայի կառավարության միջև բանակցությունները հանգեցրեցին «Մանիտոբա» անվան ընդունմանը, որը ստեղծեց Մանիտոբա նահանգը և ապահովեց նրա մուտքը Կոնֆեդերացիան 1870 թվականին։ Լուի Ռիելին հետապնդում էր բրիտանական բանակի սպա Գարնեթ Ուոլսլին, իսկ Ռիելը փախչում էր։

Գավառի նոր կառավարությունը վերահսկվում էր անգլո-կանադացիների կողմից։ Գավառի ստեղծման համաձայնագիրը երաշխիքներ էր պարունակում, որ մետիսները կստանան հողաշնորհներ և նրանց գոյոթյուն ունեցող ոչ պաշտոնական հողատարածքները կճանաչվեն։ Այս երաշխիքները հիմնականում անտեսվեցին։ Հանդիպելով այս խտրականությանը՝ մետիսները մեծ թվով շարժվեցին դեպի այժմյան Սասկաչևան և Ալբերտա։

Մանիտոբայի նախնական նահանգը իր ներկայիս չափի 1/18-ն էր և հայտնի էր որպես «փոստային նամականիշի նահանգ»։ Այն սահմանակից էր հարավում գտնվող 49-րդ զուգահեռին (ԱՄՆ սահմանը) և գտնվում էր արևելյան 96°, արևմտյան՝ 99° երկայնություններում և հյուսիսային՝ 50° 30' լայնությունում։ Դրա սահմաններն ընդլայնվեցին 1881-ին՝ հյուսիս-արևմտյան տարածքից և Քեվաթինի շրջանից հողեր վերցնելու հաշվին, բայց Օնտարիոն հավակնում էր Քեվաթինի տարածքի մեծ մասը. 1889 թվականին վիճելի մասը բաժին է ընկել Օնտարիոյին։ Մանիտոբան իր ներկայիս չափերին հասել է 1912 թվականին՝ ներառելով Հյուսիսարևմտյան տարածքներում գտնվող հողերը՝ հասնելով 60° հյուսիսային լայնությունների, անփոփոխ պահելով իր արևմտյան կողմից սահմանակցությունները Սասկաչևանի, Ալբերտայի և Բրիտանական Կոլումբիայի հետ։

1874 և 1876 թվականներին Ռուսաստանի մոնոնիտ բնակչության համար մի կողմ դրվեց հարավային Մանիտոբայի երկու հողատարածք՝ Արևելյան և Արևմտյան արգելոցները։ Հետագա տարիներին հազարավոր մենոնիտներ ներգաղթեցին այդ տարածք, այնուհետև կազմեցին գավառի բնակչության զգալի տոկոսը։ 1875 թվականին իսլանդացի միգրանտների մի խումբ բնակություն հաստատեց Գիմլիում՝ Վինիպեգ լճի արևմտյան ափին՝ հիմնելով Նոր Իսլանդիայի համայնքը։ Սա իսլանդացիների ամենամեծ բնակավայրն էր իրենց երկրից դուրս։

Թվարկված պայմանագրերը ստորագրվեցին 19-րդ դարի վերջին՝ տարածքում ապրող Առաջին Ազգերի մի քանի տարբեր պետերի հետ։ Այս պայմանագրերը հողին վերաբերող հատուկ խոստումներ էին տալիս յուրաքանչյուր ընտանիքի համար։ Արդյունքում, Կանադայի կառավարության իրավասության ներքո ստեղծվեց պահուստային համակարգ։ Բնիկ ժողովուրդներին խոստացված հողամասի սահմանված չափը միշտ չէ, որ տրվել է։ Սա հանգեցրեց բնիկ խմբերի ջանքերին՝ հողերի իրավունք հաստատելու համար։

Մանիտոբայի դպրոցների հարցը 
Մանիտոբայի դպրոցների հարցը ցույց տվեց տարածքում մշակութային արժեքների խորը տարբաժանումը և դարձավ ազգային նշանակության խնդիր։ Կաթոլիկ ֆրանկո-մանտոբացիները երաշխավորվում էր պետության կողմից աջակցվող առանձին դպրոցական համակարգի ստեղծումը` Մանիտոբայի նախնական սահմանադրությամբ, այնպես, որ նրանց երեխաներին դասավանդվեց ֆրանսերեն։ Այնուամենայնիվ, 1888-1890 թվականներին անգլիական բողոքականների շրջանում տեղի ունեցող քաղաքական շարժումը պահանջում էր վերջ դնել ֆրանսիական դպրոցների գործունեությանը։ 1890 թվականին Մանիտոբայի օրենսդիր մարմինը ընդունեց մի օրենք, որով վերջ դրվեց ֆրանսիական կաթոլիկ դպրոցների ֆինանսավորմանը։ Ֆրանսիական կաթոլիկ փոքրամասնությունը օգնություն խնդրեց դաշնային կառավարությունից. այնուամենայնիվ, «Նարնջագույն շքանշան» և այլ հակակաթոլիկական ուժեր մոբիլիզացան ամբողջ երկրում՝ նրանց դեմ դուրս գալու համար։

Վինիպեգ 
Վինիպեգը 20-րդ դարի սկզբին Կանադայի երրորդ ամենամեծ քաղաքն էր։ Այս համայնքը արագորեն աճեց 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկզբ։ Արտաքին ներդրողների թիվը շատ էր, ներգաղթը, երկաթուղին, գնացքը և բիզնեսը ծաղկում էր։ Նույնիսկ այսօր կարելի է տեսնել բազմաթիվ հին առանձնատներ և կալվածքներ, որոնք պատկանում էին Վինիպեգի երբևէ զարգացած հարուստ դասին։ Երբ կառուցվեց «Մանիտոբա» օրենսդիր մարմինը, նախատեսվում էր, որ շուտով Մանիտոբան կունենա 3 միլիոն բնակչություն։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում արագ զարգացող քաղաքը սկսեց սառչել, քանի որ մեծ գումարները այլևս չէին ներդրվաում նույն չափով, որքան մինչև պատերազմը։ Ի վերջո, Վինիպեգը սկսեց նորից ծաղկել, երբ Կանադայի մյուս խոշոր քաղաքները սկսեցին բարգավաճել, առաջ գնալ, ինչպիսին է այսօր Կալգարին։

1917 թվականի ընտրություններին` զորակոչի ճգնաժամի պայմաններում, լիբերալները բաժանվեցին կիսով չափ, և Նոր միություն կուսակցությունում զբաղեցվեցին բոլոր տեղերը, բացի մեկից։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ֆերմերների (ցորենի գների բարձրացման) և միության անդամների շրջանում ծանր դժգոհությունը (աշխատավարձի բարձրացման պատճառով) հանգեցրեց արմատականության ընդվզման, որը զուգորդվեց Ռուսաստանում բոլշևիզմի բևեռացման բարձրացման հետ։ Առավել դրամատիկ դրվագը 1919-ի Վինպեգի գլխավոր գործադուլն էր, որը դադարեցրեց իր գործունեությունը վեց շաբաթով՝ սկսած մայիսի 15-ից։ Գործադուլը ավարտվեց 1919-ի հունիսի 25-ին, քանի որ աշխատողները աստիճանաբար վերադառնում էին իրենց գործերին և Կենտրոնական գործադուլի հանձնաժողովը որոշեց վերջ տալ դրան Ինչպես պատմաբան Վ. Լ. Մորտոնը բացատրել է.

Այնուհետև գործադուլը սկսվեց երկու անմիջական նպատակներով և երկու դուստր ձեռնարկություններով, բայց ավելի ու ավելի կարևոր ասպեկտներով։ Մեկը նպատակ ուներ օրինական բողոքների վերականգնում աշխատավարձի և կոլեկտիվ գործարքների վերաբերյալ. մյուսը տնտեսական գործողությունների նոր գործիքի դատավարությունն էր, ընդհանուր գործադուլը, որի նպատակն էր ճնշում գործադրել ներգրավված գործատուների վրա՝ ընդհանուր հասարակության միջոցով։ Առաջին օժանդակ կողմն այն էր, որ ընդհանուր գործադուլը, այնուամենայնիվ, կարող է լինել նախաբան իշխանության կողմից համայնքի ուժի զավթման համար։ Երկրորդ դուստր ասպեկտը այն էր, որ, լեյբորիստական շարժման մեջ առաջնորդության համար պայքարը անցկացվել էր գործադուլի սկզբին զուգընթաց. այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե ինչպիսի օբյեկտ է դա` օրինական և սահմանափակ, ընդհանուր ու հեղափոխական, թե գործադուլի ճիշտ նպատակն էր։ Այժմ ակնհայտ է, որ ինչպես գործադուլի, այնպես էլ գործադուլային առաջնորդների մեծամասնությունը մտահոգված էր միայն գործադուլը շահելու համար։ Ընդհանրապես, լայն հանրությունը, ենթարկվելով գլխավոր գործադուլի հանկարծակի հարկադրմանը, չափազանց հավանական էր, որ որոշեր, որ դիտվում է հեղափոխական իշխանություն բռնազավթում։

Դրանից հետո ութ առաջնորդներ անցան դատավարության, և նրանց մեծ մասը դատապարտվեց գայթակղիչ դավադրության, ապօրինի համադրությունների և զրպարտանքի մեղադրանքով. չորսը օտարերկրացիներ էին, որոնք արտաքսվել էին Կանադայի ներգաղթի մասին օրենքի համաձայն։ Կազմակերպված աշխատանքը Մանիտոբայում թուլացավ և արդյունքում պառակտվեց։

Ֆերմերներ 
Մինչ այդ նահանգի ֆերմերները համբերատար կերպով կազմակերպում էին Մանիտոբայի Միավորված ֆերմերների կազմակերպությունը (UFM), որոնք վիճարկում էին 1920-ի գավառի օրենսդրական ընտրությունները։ 1920-ի ընտրությունների արդյունքն այն էր, որ ոչ մի կուսակցություն չուներ մեծամասնություն օրենսդիր մարմնում և չէր կարող ձևավորվել կառավարություն։ Ճգնաժամը լուծելու համար 1922-ին անցկացվեցին նոր ընտրություններ։ UFM-ն վճռականորեն շահեց՝ վաստակելով 57-րդ տեղերից 30-ը։ Վերադարձվեցին նաև 7 լիբերալներ, 6 պահպանողականներ, 6 լեյբորիստներ և 8 անկախներ։

Մուտքը Հուդզոնի ծոց 
Արևելյան նավահանգիստներով հացահատիկ տեղափոխելուց հուսախաբ լինելով` Մանիտոբայի ֆերմերները լոբբինգ էին իրականացնում իրենց հացահատիկային նավահանգստի համար Հուդզոն ծովածոցում, ինչը հանգեցրեց Հուդզոնի ծովային երկաթուղու ստեղծմանը։ Այն կառուցվել է 1910 թվականին Սասկաչևան գետի վրա երկաթուղային կամուրջի կառուցումից հետո։ Նախնական հետազոտություններից հետո դիտարկվեցին Չերչիլի և Պորտ Նելսոնի նավահանգիստները և որոշվեց 1912 թվականին տեղափոխվել Պորտ Նելսոն։ Շինարարությունը սկսվեց Պորտ Նելսոնում, իսկ նոր կանադական հետազոտական ​​CSS Acadia-ն ուղարկվեց նավահանգիստ և բեռնափոխադրման ուղիներով դեպի ծոց։ Այնուամենայնիվ, Պորտ Նելսոնում նավահանգիստների շինարարությունը սկիզզբ դրեց ինժեներական և ծախսերի հետ կապված խնդիրների և Առաջին աշխարհամարտի տարիներին մոռացության ենթարկվեց։ 1918 թվականին «CNoR»-ի սնանկացումից և Կանադական ազգային երկաթուղիների (CNR) ստեղծումից հետո, դաշնային կառավարությունը Հուդզոնի ծոց երկաթուղու կառուցումը այս անգամ Չերչիլին ստանձնեց ավարտին հասցնել։ CSS Acadia-ն ուղարկվել է նավահանգիստ` հետազոտության, իսկ երկաթուղային շինարարությունը վերսկսվել է։ Քաղաքական և ֆինանսավորման դժվարությունները հետաձգեցին երկաթուղու և նավահանգստի կառուցման ավարտը, սակայն այն 1929 թվականին ավարտվեց և բացվեց առաքման համար։

1929-1945 թվականներ 
Մեծ ճգնաժամը (1929–1939) հատկապես ծանր հարվածներ հասցրեց Արևմտյան Կանադային, ներառյալ Մանիտոբային։ Համաշխարհային շուկայի փլուզումը զուգորդված երաշտի պատճառով գյուղատնտեսական արտադրանքի կտրուկ անկմամբ հանգեցրեց տնտեսական դիվերսիֆիկացիայի՝ դադարեցնելով ցորենի արտադրությունը։ «Մանիտոբա» կոոպերատիվի համագործակցության ֆեդերացիան, որը եղել է Մանիտոբայի Նոր Դեմոկրատական կուսակցության (NDP) առաջատարը, հիմնադրվել է 1932-ին։

Կանադան մտավ Երկրորդ աշխարհամարտ 1939 թվականին։ Վինիպեգը բրիտանական Համագործակցության օդային դասընթացի ծրագրի գլխավոր հրամաններից մեկն էր` կործանիչ օդաչուներ պատրաստելու համար, և ամբողջ Մանիտոբայում կային օդային մարզման դպրոցներ։ Արտասահմանում տեղակայվեցին Մանիտոբայի մի քանի գործող գնդեր, այդ թվում՝ արքայադուստր Պատրիսիայի կանադական թեթև հետևակը։ Պատերազմական ջանքերի համար գումար հավաքելու համար «Հաղթանակի վարկի» արշավը կազմակերպեց «Եթե օր»-ը 1942 թվականին։ Միջոցառումը ցույց տվեց նացիստական արշավանքն ու Մանիտոբայի գրավումը և, ի վերջո, հավաքեց ավելի քան 65 միլիոն դոլար։

1945-ից սկսած 

Վինիպեգը ողողված Կարմիր գետի ջրերով` 1950 թվականի ջրհեղեղի ժամանակ։ Այն ստիպված է եղել մասամբ տարհանվել։ Այդ թվականին 1861 թվականից հետո առաջին անգամ Կարմիր գետը հասավ իր բարձրագույն մակարդակին  և ողողեց Կարմիր գետի հովտի մեծ մասը։ Ջրհեղեղի հետևանքով պատճառված վնասը վարչապետ Դաֆ Ռոբլինին ժամանակին ստիպել է սկսել Կարմիր գետի պատնեշի կառուցումը. այն ավարտվել է 1968 թվականին վեց տարվա ընթացքում։ Մշտական ​​կետեր են տեղադրվել Վինիպեգի հարավում գտնվող ութ քաղաքներում, իսկ Վինիպեգի տարածքում կառուցվել են կավե դամբարաններ և դիվերսիոն պատնեշներ։ 1997-ին «Դարի ջրհեղեղը» ավելի քան 400 միլիոն դոլարի չափով վնաս պատճառեց Մանիտոբային, բայց պատնեշը «փրկեց» Վիննիպեգին ջրհեղեղից։

1970-ին գավառը նշում էր Կոնֆեդերացիա մտնելու հարյուրամյակը։ Արքայադուստր Աննը և Ուելսի արքայազն Չարլզը ղեկավարում էին պաշտոնական տոնակատարությունները։

1990 թվականին վարչապետ Բրայան Մուլրոնին փորձեց անցնել Մեխի լճի համաձայնագիրը, մի շարք սահմանադրական փոփոխություններ կատարելով` Քվեբեկին համոզելու համար հաստատել Կանադայի 1982-ի ակտը։ Օրենսդիր մարմնում միաձայն աջակցություն էր անհրաժեշտ` շրջանցելու հասարակական խորհրդակցությունը։ Մանիտոբայի քաղաքական գործիչ Էլայջա Հարփերը, որը ծպտյալ էր, դեմ էր դրան, քանի որ չէր հավատում, որ Առաջին Ազգերը պատշաճ կերպով ներգրավված էին Համաձայնագրի գործընթացում, և այդպիսով Համաձայնագիրը ձախողվեցին։

Մանիտոբայի քվեարկողները բաժանված են բազմաթիվ խմբերի, ինչպիսիք են օրինակ գյուղական և քաղաքային, հյուսիսային և հարավային, բրիտանական (WASP) և էթնիկ, գործարարներ / մասնագետներ / ֆերմերներ / աշխատողներ։ Նոր Դեմոկրատական ​​կուսակցությունը (NDP) իշխանություն է տարածում Հյուսիսային Մանիտոբայի և հյուսիսային Վինիպեգի էթնիկորեն բազմազան և ցածր եկամուտ ունեցող համայնքների վրա։ Առաջադիմական պահպանողականների (ԱՀ) հիմքը գտնվում է նահանգի ավելի հարուստ, հարավային շրջաններում և Վինիպեգում։ Ուեսլին պնդում է, որ հաջողության բանալին կայանում է չափավոր պլատֆորմների նախագծման մեջ, որոնք խուսափում են ծայրահեղություններից, շեշտը դնում են առաջընթացի վրա և ընթանում ճանապարհի կեսին։ Առաջատար քաղաքական գործիչները, այդ թվում՝ Դաֆ Ռոբլինը, Էդվարդ Շրեյերը և Գարի Դոերը, հասել են Մանիտոբայի սոցիալական, աշխարհագրական և մշակութային բաժիններին, որպեսզի վերահսկողություն ստանան «Մանիտոբա» կուսակցության քաղաքականության մեջ։

Ծանոթագրություններ 

Կանադայի պատմություն ըստ նահանգի կամ տարածքի