Հավայան վերնաշապիկ

Հավայան վերնաշապիկ, վերնաշապիկի ոճ, որը ծագել է Հավայիում։ Դրանք ներկայիս Հավայան տեքստիլ արդյունաբերության արտահանման հիմքն են հանդիսանում։ Այս վերնաշապիկների վրա հաճախ նախշեր են պատկերված լինում, լինում են սովորաբար օձիքով և կարճ թևերով։ Սովորաբար վերնաշապիկները ամրացվում են կոճակներով, երբեմն վերնաշապիկի բոլոր կոճակներն են կոճկվում, երբեմն էլ միայն կրծքավանդակի հատվածի կոճակն է կոճկվում և այս դեպքում վերնաշապիկը հագնում են են գլխի վրայով։ Որպես ստանդարտ, կրծքավանդակի ձախ կողմում ունեն կարված գրպան, որը հաճախ այնպես են կարում, որպեսզի չխախտի ոչ մի նախշ։ Նախատեսված են և տղամարդկանց, և կանանց համար։ Կանացի տարբերակները սովորաբար ունեն V-աձև տեսք, որը տարածվում է դեպի օձիք։ Վերնաշապիկների ներքևի եզրը ուղիղ է, քանի որ դրանք նախատեսված չեն մտցնել տաբատի, շորտի կամ կիսաշրջազգեստի տակ։ Նախշերը սովորաբար ծաղկային կամ պոլինեզական մոտիվներով են լինում։ Այն համարվում է որպես ոչ ֆորմալ՝ առօրյա հագուստ։

Ընդհանուր տեղեկություն 
Տղամարդկանց համար նախատեսված ավանդական հավայան վերնաշապիկները, որոնք պատրաստված են Հավայան կղզիների բնակիչների համար, սովորաբար զարդարված են հավայան նախշերով, որոնք եկել են տեղական մգդակած ծածկոցներից, տապասներից։ Ժամանակակից Հավայան վերնաշապիկները կարող են ունենալ նախշեր, որոնք կապ չունեն այս ավանդական մոտիվների հետ, օրինակ կարող են պատկերված լինել մեքենաներ, խմիչքներ, սպորտային ակումբների խորհրդանիշներ և ավանդական վերնաշապիկների նախշերով այլ տարրեր:

Ավանդական հավայան վերնաշապիկները համարվում են պաշտոնական հագուստ Հավայան կղզիներում՝ փոխարինելով կոստյումն ու փողկապը (որն այնքան էլ հարմար չէ տեղական տաք կլիմայի համար) բոլոր դեպքերում, բացառությամբ խիստ հանդիսավոր արարողությունների։ Վերջերս կղզի ժամանածները (մալահինի) և զբոսաշրջիկները հակված են նախընտրելու ավելի վառ նախշեր, մինչդեռ բնիկները (kama-aina) սովորաբար նախընտրում են ավելի քիչ աչքի ընկնող նախշեր։ Այս վերնաշապիկների նախշերը հաճախ ներսից են պատկերվում, որի արդյունքում արտաքինից այն շատ աչք չի ծակում, և հաճախ կոչվում են «reverse print»: Նրանք, ովքեր ծանոթ չեն այս տարբերակին, նման նախշերը կարող են համարվել որպես արտադրության թերություն։

Կղզիներում տարածված է «Aloha Attire» սովորույթը՝ կիսաֆորմալ հավաքույթները, ինչպիսիք են հարսանիքները, ծննդյան երեկույթները և ընթրիքները, հաճախ պիտակավորված են որպես «Aloha Attire», որը նշանակում է հագուստի որոշակի ձև՝ հավայան վերնաշապիկներ տղամարդկանց համար և մու-մու կամ այլ արևադարձային հագուստ կանանց համար (անգլերեն, հավայական վերնաշապիկները հաճախ կոչվում են ալոհա վերնաշապիկ՝ aloha shirt): Քանի որ Հավայիում ավելի քիչ միտում կա պաշտոնական տեսք ունենալու, քան ԱՄՆ-ի մայրցամաքում, նման միջոցառումներին սովորաբար չեն մասնակցում պաշտոնական հագուստով, և «Aloha Attire»-ը համարվում է ոսկե միջինը առօրյա և պաշտոնական հագուստի միջև։ «Aloha Friday»-ն՝ աշխատանքային շաբաթվա վերջին օրը ոչ այնքան պաշտոնական հագուստով տոնելու հազվադեպ ավանդույթը, սկզբնապես առաջացել է Հավայան շապիկները հանրահռչակ դարձնելու փորձի արդյունքում։ Թեև հաճախ կարելի է տեսնել, որ կանայք հետևում են այս ավանդույթին, այն ավելի հաճախ նկատվում է տղամարդկանց կողմից։

Պատմություն 

Համաձայն 1935 թվականի հունիսի 28-ին «Honolulu Advertiser» գովազդի, հավայան վերնաշապիկներն ի սկզբանե վաճառվել են Հոնոլուլուի «Մուսասի-յա» քաղաքում, որը հիմնադրվել է ճապոնացի ներգաղթյալ Չոտարո Միյամոտոյի (宮本長太郎) կողմից 1904 թվականին։ Հիմնադրի մահից հետո՝ 1915 թվականին, խանութը փոխեց իր անվանումը՝ դառնալով «Մուսաշիյա-Գոֆուկուտեն» (անգլերեն անվանումը՝ «Musashiya shoten», բնօրինակ ճապոներեն 武蔵屋呉服店) և ղեկավարում էր նրա որդին՝ Կոիչիրո Միյամոտոն։

Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո շատ զինվորականներ խաղաղօվկիանոսյան ռազմական գործողությունների թատերաբեմից վերադարձան Միացյալ Նահանգներ՝ իրենց հետ տանելով Հավայան վերնաշապիկները, որոնք էլ 1930-ական թվականներին լայն տարածում գտան Հավայան կղզիներում ։ Զբոսաշրջիկների հոսքը դեպի կղզիներ ավելացավ 1950-ական թվականներին, և 1959 թվականին Հավայան կղզիները դարձավ ԱՄՆ-ի նահանգ։ Տեքստիլ արտադրող Ալֆրեդ Շահինը հեղափոխություն արեց հետպատերազմյան Հավայան կղզիներում պատրաստի հագուստի արդյունաբերության մեջ՝ ստեղծելով հավայան վերնաշապիկների և նմանատիպ հագուստ։ Տղամարդկանց համար արևադարձային նախշերով վերնաշապիկները և կանանց համար սարաֆանները դարձել են ստանդարտ (և երբեմն անճաշակ) հուշանվերներ զբոսաշրջիկների համար, սակայն Շահենը դրանց արտադրության քանակը այնքան է բարձրացրել, որ դրանք համարվել են բարձր նորաձևության արվեստ՝ գեղարվեստական ​​ձևավորումներով, բարձրորակ նյութերով և մանրակրկիտ կար ու ձևով։ Թորի Ռիչարդը այդպիսի շապիկների հայտնի դիզայներ էր, ով 1956 թվականին իր բիզնեսը բացեց Հոնոլուլուում։ Այս վերնաշապիկների հանրաճանաչությանը նպաստեց նաև Էլվիս Փրեսլինը, ով հավայան վերնաշապիկների սիրահար էր և Ալֆրեդ Շահինի ֆիլմի՝ «Blue Hawaii» ֆիլմի սաունդթրեքի շապիկին պատկերված էր կարմիր հավայական վերնաշապիկով (1961)։

Ալոհայի փառատոներ 
1946 թվականին Հոնոլուլուի առևտրական պալատը ֆինանսավորեց Հավայան վերնաշապիկների ուսումնասիրությունը։ Հոնոլուլուի շրջանի կառավարությունը որոշում է ընդունել, որը թույլ է տալիս իր աշխատակիցներին հունիս-հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում սպորտային վերնաշապիկներ կրել։ Քաղաքի պաշտոնյաներին թույլ չտվեցին աշխատավայրում հագնել հավայան շապիկներ մինչև 1947 թվականին կայացած Ալոհայի շաբաթվա առաջին փառատոնը։ Փառատոնը հետապնդում էր ինչպես մշակութային, այնպես էլ տնտեսական նպատակներ։ Ի սկզբանե անցկացվելով հոկտեմբերին Ալա Մոանա այգում՝ փառատոնը նորից արթնացրեց հետաքրքրությունը Հավայան պարերի, երաժշտության, սպորտի և սովորույթների հնագույն ավանդույթների հանդեպ։ Տեղի ունեցավ Հոլոկու պարահանդես, ծաղկային շքերթ և Հավայան Ամանորյա փառատոն, որը կոչվում էր «Makahiki» և որին մասնակցում էր ավելի քան 8000 մարդ։ Տնտեսական տեսանկյունից փառատոնը առաջինը գրավում է զբոսաշրջիկներին հոկտեմբերին, որը մեռած սեզոն էր, և երկրորդը՝ շահավետ է Հավայան նորաձև արդյունաբերության համար, որը ապահովում է տոնակատարությունների ժամանակ օգտագործվող մու-մու և հավայան շապիկները։ 1974 թվականին Ալոհայի շաբաթը տարածվել է վեց կղզիներում և երկարաձգվեց մինչև մեկ ամիս, իսկ 1991 թվականին այն վերանվանվեց Ալոհայի փառատոներ։

Ալոհայի շաբաթը ուղղակիորեն ազդում է Հավայան հագուստի պահանջարկի վրա և հանդիսանում է շարժիչ ուժ՝ ի աջակցության տեղական արտադրողների։ Նույնիսկ տեղացիները փառատոնի համար նման հագուստի կարիք ունեին, և շուտով այն սկսեցին համարել որպես հարմարավետ հագուստ՝ ամենօրյա կրման համար։

Ուրբաթ Ալոհա 

1962 թվականին հագուստ արտադրողների պրոֆեսիոնալ ասոցիացիան, որը հայտնի է որպես Հավայան նորաձևության գիլդիա, սկսեց գովազդել Հավայան ոճի հագուստը, որը իդեալական է աշխատանքի համար, հատկապես բիզնեսում։ «Operation Liberation» կոչվող արշավում Գիլդիան երկու Հավայան շապիկ նվիրեց Հավայան խորհրդարանի ստորին և վերին պալատների յուրաքանչյուր անդամին։ Այնուհետև Սենատն ընդունեց բանաձև, որով առաջարկվում էր ալոհա ոճի հագուստի կրումը ամռանը սկսած Լիայի օրվանից՝ մայիսի 1-ից։

1965 թվականին Բիլ Ֆոսթեր ավագը՝ Հավայան կղզիների նորաձևության գիլդիայի նախագահը, նախաձեռնեց քարոզարշավ՝ քարոզելու «Ալոհա ուրբաթը» ՝ աշխատանքային շաբաթվա վերջին օրը, երբ գործատուները թույլ էին տալիս տղամարդկանց կրել հավայան շապիկներ տարվա մի քանի ամիս։ Ալոհա ուրբաթները պաշտոնապես սկսվեցին 1966 թվականին, և 60-ական թվականների երիտասարդները ուրախությամբ ընդունեցին ոճը՝ փոխարինելով անցյալում կրվող պաշտոնական բիզնես հագուստը։ Մինչև 1970 թվականը Հավայան կղզիներում ալոհա ոճը ստացել էր աշխատանքային հագուստի իրավունքներ շաբաթվա բոլոր օրերի համար։

Ալոհա Ուրբաթի հավայան գաղափարը կամաց-կամաց տարածվեց նախ արևելքում՝ Կալիֆոռնիա, այնուհետև ամբողջ աշխարհով մեկ՝ 1990-ական թվականներին հայտնի դառնալով որպես «Casual Friday»: Այժմ Հավայան կղզիներում ալոհա ոճը մշտապես օգտագործվում է որպես գործնական հագուստ, իսկ Ալոհա Ուրբաթը սովորաբար օգտագործվում է որպես աշխատանքային շաբաթվա վերջին օրը մատնանծող հագուստ։ «TGIF» հապավումը, որը բացվում է, որպես «Thank God It's Friday», նշանակում է «Շնորհակալ եմ, Տեր Աստված, այսօր ուրբաթ է»  սկզբնապես հավայան ծագում ունի և օգտագործվում է Կիմո Կահոանոյի և Փոլ Նատոյի կողմից կատարվող 1982 թվականի «It's Aloha Friday, No Work 'til Monday» երգում, որը Հավայան բոլոր ռադիոկայաններով հեռարձակվում է ամեն ուրբաթ օր։

Ծանոթագրություններ