Վարեսինոբու

Վարեսինոբու (, կտրված տայնո), նաև (, կտրատված դեղձ), չամուսնացած աղջիկների ճապոնական սանրվածք, որը 20-րդ դարից ի վեր մշտապես կրում են միայն գեյշայի աշակերտուհիները։ «Վարեսինոբու» անունը կիոտոյական է, «մոմովարեն»` Տոկիոյի։

Արտաքին տեսք 
Վարեսինոբուի դիմային մասը նման է շիմադայի սանրվածքին։

Հետնամասում մազերը հավաքվում են մագե ( մազափունջ ծոծրակի վրա) փնջի մեջ և մեջտեղից հյուսվում է  կանոկո (, եղնիկ) ժապավենը։ Այդ ժապավենը  «ճեղքում է» մազափունջը․ այստեղից էլ սանրվածքի անվանումը։ Կանոկան վերևի մասում ամրացված է կանոկո-դոմե քորոցով ( , պահող կանոկո)։

Գործածություն
Շատ քաղաքներում՝ ներառյալ Կիոտոն, վարեսինոբուն կրում են մայկոները՝ գեյշայի աշակերտները։ Ըստ կանոնների՝ վարեսինոբուն կրում են ուսուցման միայն առաջին երկու տարիների ընթացքում՝ մինչև միձուագեն։ Վարեսինոբուն զարդարված է արհեստական մետաքսե ծաղիկներից մազակալներով. առաջին տարում օգտագործվում են «շիդարե-կանզաշի» հատուկ զարդեր ծածանվող թելերով, որոնց վրա ամրացված են ծածանվող մետաքսե թերթեր։

Բացի այդ, Վարեսինոբուն զարդարված է սանրով՝ բիրականով ( ծածանվող կանջաշի), թամա կանջաշիով (՝զարդարանք-փուչիկ) և հիրաութիով (՝ հիրաութի կանջաշի հարթ հերակալ)։

Աշակերտուհու (միսեդասի) դեբյուտի օրը մազափնջի հետևի մասում դնում են վասի արծաթագույն թղթի շերտեր, որոնք կոչվում են միոկուրի ( ուղեկցում)։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն