Կապիտալիստական խաղաղություն

Կապիտալիստական խաղաղություն, ( առևտրային խաղաղություն ) ենթադրում է, որ շուկայի բաց լինելը նպաստում է պետությունների միջև ավելի խաղաղ վարքագծին, և որ զարգացած շուկայական կողմնորոշված տնտեսությունները ավելի քիչ հավանական է, որ բախվեն միմյանց հետ։ Ժողովրդավարական խաղաղության տեսության և խաղաղության ինստիտուցիոնալիստական փաստարկների հետ մեկտեղ, առևտրային խաղաղությունը կազմում է խաղաղության Կանտյան եռոտանի մի մասը։ Առևտրային խաղաղության նշանավոր մեխանիզմները պտտվում են այն մասին, թե ինչպես են կապիտալիզմը, առևտրային փոխկախվածությունը և կապիտալի փոխկախվածությունը բարձրացնում պատերազմի ծախսերը, խրախուսում են խմբերին լոբբինգ իրականացնել պատերազմի դեմ, դժվարացնում են առաջնորդների համար պատերազմ գնալը և նվազեցնում նվաճումների տնտեսական օգուտները։

Գիտնականները քննարկել են առևտրային խաղաղության թեզի էմպիրիկ և տեսական վավերականությունը, ինչպես նաև տեսության հիմքում ընկած մեխանիզմները։ Ըստ Էրիկ Գարցկեի և Ջյակուն Ջեկ Չժանի, տնտեսական փոխկախվածության և հակամարտությունների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ ապացույցները վերջնական չեն։

Պատմություն
Առևտրային խաղաղության փիլիսոփայական արմատները, որոնք սերտորեն կապված են դուքս առևտրի հայեցակարգի հետ, կարելի է գտնել մինչև Մոնտեսքյոն, Դեյվիդ Հյումը, Ռիչարդ Կոբդենը, Իմանուել Կանտը, Ջոզեֆ Շումպետերը, Նորման Անջելը և դասական տնտեսական տեսությունը։ Իր 1795 թվականի «Հավերժական խաղաղություն» էսսեում Իմանուել Կանտը, ի թիվս այլ բաների, պնդում էր, որ «առևտրի ոգին... վաղ թե ուշ գրավում է յուրաքանչյուր ազգ և անհամատեղելի է պատերազմի հետ»։ Քսաներորդ դարի սկզբին Նորման Անջելլը պատճառաբանեց, որ ժամանակակից տնտեսություններում առևտրային փոխկախվածությունը պատերազմը դարձնում է ոչ շահավետ։ Հետագայում Ջոզեֆ Շումպետերն առաջարկեց այն դիտարկումը, որ կապիտալիզմի առաջընթացով մարդիկ ձևավորվում են «անպատերազմ տրամադրվածություն»։ Կառլ Պոլանին պնդում է «Մեծ փոխակերպումը» գրքում, որ միջազգային ֆինանսների առաջացումը Եվրոպայում խաղաղության հիմնական ներդրումն էր Նապոլեոնյան պատերազմների ավարտից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը։

Տեսություն

Առևտրի փոխկախվածություն
Կապիտալիստական ​​խաղաղության փոխկապակցված առևտրի տեսությունը կառուցված է դասական տնտեսական տեսության հիմքերի վրա։ Այս գաղափարը, որին կարելի է հետևել մինչև Կանտ, դարձավ կապիտալիստական ​​խաղաղության սկզբնական տեսական բացատրությունը։ 1996 թվականին Էրիխ Ուիդը առևտուրն ու ազատ շուկաները կապեց զարգացման և խաղաղության հետ՝ առաջարկելով, որ առևտրային փոխկախվածությունը խաղաղություն է առաջացնում ազգերի միջև։ Ուիդը դրան հետևեց այն, ինչ նա անվանեց «կապիտալիստական ​​խաղաղություն»։ Այնուամենայնիվ, առևտրի և զարգացման միջև կապի էմպիրիկ բացահայտումները կասկածի տակ են դրվել, քանի որ մի ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ ՀՆԱ-ի հարաբերակցությունը արտաքին առևտրի նկատմամբ կազմում է ընդամենը 0,08՝ չափված մեկ շնչի հաշվով գրանցված ՀՆԱ-ով։ Սթիվեն Գենտը և Մարկ Կրեշենցին պնդում են, որ տնտեսական փոխկախվածությունը նվազեցրել է միջպետական ​​հակամարտությունը շուկայական հզորության շուրջ։

Քեթրին Բարբիերին հետ է մղել առևտրային խաղաղության թեզը՝ գտնելով միայն սահմանափակ էմպիրիկ աջակցություն այդ թեզի համար։ 2021 թվականին Մարիա Գրինբերգի «Միջազգային անվտանգություն» ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ պետությունները հաճախ առևտրով են զբաղվում, նույնիսկ երբ նրանք պատերազմ են վարում միմյանց դեմ, ինչը հարցեր է առաջացնում առևտրային փոխկախվածության կանխարգելիչ ուժի վերաբերյալ։ Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ ասիմետրիկ կախվածությունը և հարաբերական ձեռքբերումները կարող են առաջացնել հակամարտություն։ Հենրի Ֆարելը և Աբրահամ Նյումանը պնդում են, որ փոխկախվածությունը կարող է առաջացնել հակամարտություն՝ հրահրելով մրցակցություն համաշխարհային տնտեսական ցանցերում կարևոր հանգույցների համար։

Ըստ Դեյլ Քոուփլենդի, առևտուրը կարող է հանգստացնող ազդեցություն ունենալ միջպետական ​​հարաբերությունների վրա, բայց միայն այն դեպքում, եթե պետությունները հավատան, որ ապագայում կքաղեն առևտրի պտուղները։ Բարրի Բուզանը պնդում է. «Լիբերալ և մերկանտիլիստական ​​կառույցներն ունեն ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական ազդեցություն ուժի կիրառման վրա, բայց այդ ազդեցությունները կարևոր են դառնում միայն այն դեպքում, երբ դրանք լրացվում են ուժի կիրառումը կարգավորող ոչ տնտեսական գործոններով»։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի բռնկումը աննախադեպ գլոբալիզացիայի և տնտեսական փոխկախվածության ժամանակաշրջանում հաճախ բերվում է որպես օրինակ, թե ինչպես տնտեսական փոխկախվածությունը չի կարողանում կանխել պատերազմը կամ նույնիսկ նպաստում է դրան։ Այլ գիտնականներ վիճում են, որ Առաջին համաշխարհային պատերազմը լիբերալ տեսության ձախողումն էր։ Էրիկ Գարցկեն և Յոնաթան Լուպուն պնդում են, որ առաջին համաշխարհային պատերազմը բռնկած պետությունների միջև կար առևտրային փոխկախվածության բացակայություն։ Պատրիկ Մակդոնալդը և Քևին ՄակՍվինին պնդում են, որ գլոբալիզացիան առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող ժամանակաշրջանում պտտվում էր տրանսպորտային ծախսերի կրճատման շուրջ, այլ ոչ թե առևտրի ազատականացման պատճառով, ինչը նշանակում է, որ նախապատերազմյան շրջանը մեծ դեպք չէ կապիտալիստական ​​խաղաղության թեզը ստուգելու համար։

2021 թվականի PNAS-ի ուսումնասիրությունը պարզել է, որ առևտրի բաց լինելը զգալիորեն նվազեցնում է ծովային խեղդման կետերին մոտ գտնվող ռազմավարական վայրերի շուրջ կոնֆլիկտի ռիսկերը։

Տնտեսական նորմերի տեսություն
Մայքլ Մուսոն պաշտպանել է այն, ինչ նա անվանում է «տնտեսական նորմերի տեսություն», որը ենթադրում է, որ զարգացած շուկայական կողմնորոշված ​​տնտեսություններ ունեցող պետությունների առաջնորդները մեծ շահագրգռվածություն ունեն պաշտպանելու բոլոր պետությունների ինքնորոշման սկզբունքը, որպեսզի պաշտպանեն ամուր համաշխարհային շուկան։ Թույլ ներքին շուկաներ ունեցող պետությունների ղեկավարները քիչ են վերաբերվում համաշխարհային շուկայի պաշտպանությանը։

Տնտեսական նորմերի տեսությունը կապում է կլիենտելիզմի տնտեսական պայմանները, որը գերակշռում է ցածր եկամուտ ունեցող շատ հասարակություններում, և պայմանագրային ինտենսիվ տնտեսությունը, որը գերակշռում է շատ ավելի բարձր եկամուտ ունեցող հասարակություններում, տարբեր քաղաքական շահերի և սովորությունների հետ։

Տնտեսական նորմերի տեսությունը առաջացել է որպես ժողովրդավարական խաղաղության այլընտրանքային բացատրություն, քանի որ այն ճանաչել է ժողովրդավարության և խաղաղության միջև պատճառահետևանքային կապը որպես կեղծ։ Միքայել Մուսոն մատնանշեց պայմանագրային ինտենսիվ տնտեսությունները որպես ժողովրդավարության և խաղաղության հնարավոր պատճառ։ Նա պայմանագրային ինտենսիվ տնտեսություններ է սահմանում որպես այն տնտեսությունները, որոնք ունեն կյանքի ապահովագրության պայմանագրային բարձր տոկոսադրույքներ և զուտ ներգաղթի տոկոսադրույքներ։ Բացատրությունը հիմնված է հասարակական գիտության մեջ լայնորեն ընդունված երկու ասպեկտների վրա. (1) սահմանափակ ռացիոնալություն; և (2) կլիենտելիզմի և պայմանագրային ինտենսիվ տնտեսությունների միջև տարբեր հիերարխիաներ։ Պայմանագրային ինտենսիվ հասարակություններում անհատները հավատարմություն ունեն պետության նկատմամբ, որը կատարում է օտարների միջև կնքված պայմանագրերը։ Որպես հետևանք, այս հասարակությունների անհատներն ակնկալում են, որ իրենց պետությունները հուսալիորեն և անաչառ կերպով կկիրառեն պայմանագրերը, պաշտպանեն անհատական ​​իրավունքները և ջանքեր գործադրեն ընդհանուր բարեկեցության բարձրացման համար։ Ավելին, սահմանափակ ռացիոնալության ենթադրությամբ անհատները, որոնք սովորաբար կախված են պայմանագրերում օտարներին վստահելուց, կզարգացնեն օտարներին վստահելու և համընդհանուր իրավունքները, անաչառ իրավունքը և լիբերալ դեմոկրատական ​​իշխանությունը գերադասելու սովորությունները։ Ի հակադրություն, պայմանագրային աղքատ հասարակություններում անհատները կզարգացնեն խմբերի ղեկավարների հրամաններին ենթարկվելու և այլ խմբերի ներկայացուցիչներին չվստահելու սովորությունները։

Տնտեսական նորմերի տեսության համաձայն՝ պայմանագրային հարուստ երկրների ժողովուրդը մշտական ​​և դրական խաղաղություն է վայելում։ Քանի դեռ նրանց պետությունները կատարում են ժողովրդական պահանջները և մնում են հուսալիորեն անկողմնակալ, պայմանագրային ինտենսիվ տնտեսություն ունեցող երկրների անհատները շահագրգռված են յուրաքանչյուրի իրավունքների և նյութական բարեկեցության մեջ՝ ազգի ներսում և դրսում։ Հետևաբար, պայմանագրային ինտենսիվ երկրները ոչ միայն խուսափում են միմյանց հետ պատերազմից, այլև ներգրավվում են փոխադարձ համագործակցության ինտենսիվ մակարդակներում, որոնք հատուկ ուղղված են միմյանց նյութական բարեկեցության խթանմանը։ Ընդհակառակը, պայմանագրային աղքատ տնտեսություններ ունեցող երկրների առաջնորդները հետապնդում են իրենց գերիշխող խմբերի շահերը և շահագրգռված չեն արտաքին խմբերի անդամների անվտանգության կամ բարեկեցության մեջ, անկախ նրանից, թե նրանք ներքին են, թե արտաքին։ 2019 թվականի վերլուծության մեջ Մոսսոն պնդում էր, որ Միավորված ազգերի կազմակերպության Գլխավոր ասամբլեայում քվեարկության ձևերը աջակցում են տնտեսական նորմերի տեսությանը։

Մուսոյի տեսական բացատրության հետ կապված մտահոգություններից մեկն այն է, որ նա առաջարկում է, որ կյանքի ապահովագրության ոլորտում պայմանագիր կնքելը «նշում է հասարակության մեջ պայմանագրեր կնքելու խիստ ինստիտուցիոնալ նորմ, քանի որ… կյանքի ապահովագրության պայմանագիր կնքելը մեծ վստահություն է պահանջում…»: «Պայմանագրերի ինտենսիվ հասարակություններում ... օտարների հետ պայմանագրեր կնքելը խթանում է հավատարմությունը ... մի պետության, որը կիրարկում է այդ պայմանագրերը... օրենքի գերակայության հավասար կիրառմամբ», իսկ «Շուկայական հասարակությունները մյուսներից այն է, որ գույքի բռնագրավումն իրականացվում է անկողմնակալությամբ և օրենքի գերակայությանը համապատասխան»։ Այնուամենայնիվ, աղբյուրը, որին հղում է անում Մուսոն կյանքի ապահովագրության տվյալների համար (Բեք և Վեբ), հայտնում է, որ «...օրենքի գերակայությունը կամ կոռուպցիան չեն կարող բացատրել Կյանքի ապահովագրության խտության տատանումները տարբեր երկրներում»։ Ի հակադրություն, նրանք հայտնում են, որ «մեկ շնչին ընկնող եկամուտը, գնաճը և բանկային հատվածի զարգացումը երկրներում և ժամանակի ընթացքում կյանքի ապահովագրության սպառման ամենաուժեղ կանխատեսողներն են»։ Այսպիսով, հարցական է, թե արդյոք կյանքի ապահովագրությունը իսկապես «մատնանշում է հասարակության մեջ պայմանագրեր կնքելու խիստ ինստիտուցիոնալացված նորմ...»:

Ծախսատար ազդանշան
Որոշ գիտնականներ պնդում են, որ այն երկրները, որոնք ունեն ավելի մեծ առևտրային հոսքեր և կապիտալի հոսքեր, ավելի քիչ հավանական է, որ բախվեն հակամարտության մեջ, քանի որ նրանք ի վիճակի են ներգրավվել թանկարժեք ազդանշանների մեջ։ Երբ այդ երկրները բացահայտ սպառնալիքներ են հնչեցնում, նրանց սպառնալիքները լրջորեն են ընդունվում, քանի որ սպառնալիքի հրապարակումը ներդրողներին և առևտրականներին տանում է դեպի ներդրումներ և առևտուր երկրից դուրս բերելու։ Սա նվազեցնում է հավանականությունը, որ ճգնաժամերը ակամա վերածվեն պատերազմի։

Կապիտալ և ֆինանսներ 
Սթիվեն Գ. Բրուքսը մի շարք ուսումնասիրություններում պնդում է, որ ֆինանսների գլոբալացումը և բազմազգ ընկերությունների վերելքը նպաստել են ավելի խաղաղ միջազգային համակարգի ձևավորմանը։ 2005 թվականի ուսումնասիրության մեջ նա պնդում է, որ տնտեսական նպատակներով նվաճումն անիմաստ է և հակաարդյունավետ միջազգային համակարգում, որն ունի կապիտալի լայն շարժունակություն և մշակված համաշխարհային մատակարարման շղթաներ։ 2013 թվականի ուսումնասիրության մեջ նա պնդում է, որ «այլևս չկան տնտեսական դերակատարներ, որոնք ձեռնտու կլինեն պատերազմին և ովքեր լոբբինգ կանեն կառավարությանը այս նախապատվությունով... համաշխարհային տնտեսության ներկայիս կառուցվածքն այժմ հնարավոր է դարձնում օտարերկրյա ուղղակի ներդրումները։ ծառայել որպես նվաճումների արդյունավետ փոխարինում այնպես, որ հնարավոր չէր նախորդ դարաշրջաններում»։

Կառավարման չափ
Պատրիկ Ջ. Սա ավելի արժանահավատ է դարձնում ավելի փոքր կառավարություններ ունեցող երկրների պարտավորությունները, քան ավելի մեծ կառավարություններով՝ թույլ տալով, որ ավելի փոքր կառավարություններ ունեցող և, հետևաբար, «կապիտալիստական» տնտեսություններ ունեցող երկրներին ավելի լավ դիրքավորվեն հակամարտություններից խուսափելու համար։

Ուրիշներին բռնությամբ կառավարել
Այս տեսությունը պնդում է, որ եթե տղամարդիկ ցանկանում են ընդդիմանալ պատերազմին, ապա դա էտատիզմն է, որին նրանք պետք է ընդդիմանան։ Քանի դեռ նրանք կրում են ցեղային գաղափարը, որ անհատը զոհաբերության կեր է կոլեկտիվի համար, որ որոշ մարդիկ իրավունք ունեն կառավարելու ուրիշներին բռնի ուժով, և որ որոշ (ցանկացած) ենթադրյալ «լավ» կարող են արդարացնել դա, ներսում խաղաղություն չի կարող լինել։ ազգ և ոչ մի խաղաղություն ազգերի մեջ։

Նվաճումներից ավելի ցածր տնտեսական օգուտներ 
Ըստ Ռիչարդ Ռոզկրենսի, պետությունները կարող են ուժ կուտակել և բարձրացնել իրենց անվտանգությունը առևտրի և օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների միջոցով տնտեսապես բաց միջազգային համակարգում, մինչդեռ նախորդ դարաշրջանում պետությունները իշխանություն էին կուտակում հողերի գրավման միջոցով։ Փիթեր Լիբերմանը հերքել է Rosecrance-ը՝ պնդելով, որ պետությունները օգուտներ են քաղել 20-րդ դարում նվաճումներից։

Ոսկե կամարների տեսություն

Թոմաս Լ. Ֆրիդմանի 1999թ. «Լեքսուսը և ձիթենին» գրքում ներկայացվել է հետևյալ հայտարարությունը. «Ոչ մի երկու երկիր, որտեղ երկուսն էլ ունեին McDonald's, չեն պատերազմել միմյանց դեմ, քանի որ յուրաքանչյուրն ստացել է իր McDonald's-ը»։ Նա պաշտպանեց իր համոզմունքը, որպես տեսություն, հայտարարելով, որ երբ երկիրը հասնի այնպիսի տնտեսական զարգացման, որտեղ այն ունի միջին խավ, որը բավականաչափ ուժեղ է McDonald's ցանցին աջակցելու համար, այն կդառնա «Մակդոնալդսի երկիր» և շահագրգռված չի լինի պայքարել։

Գրքի հրատարակումից անմիջապես հետո ՆԱՏՕ-ն ռմբակոծեց Հարավսլավիան։ Պայթյունի առաջին օրը Բելգրադում McDonald's-ի ռեստորանները քանդվեցին զայրացած ցուցարարների կողմից և վերակառուցվեցին միայն ռմբակոծության ավարտից հետո։ Գրքի 2000 թվականի հրատարակության մեջ Ֆրիդմանը պնդում էր, որ այս բացառությունն ապացուցում է կանոնը. պատերազմն արագ ավարտվեց, պնդում էր նա, մասամբ այն պատճառով, որ սերբ բնակչությունը չէր ցանկանում կորցնել իր տեղը համաշխարհային համակարգում, որը խորհրդանշում էր McDonald's-ը (Friedman 2000. 252–253):

2005թվականին Ֆրիդմանը ասաց, որ այս տեսությունը շարադրել է McDonald's Golden Arches-ի տեսանկյունից՝ «լեզուն մի փոքր այտով»։ 2005 թվականի իր «Աշխարհը հարթ է» գրքում նա առաջարկեց նորացված տեսություն, որը նա անվանեց Դելի տեսություն։

2022 թվականին, 2022 թվականին Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժումից հետո, McDonald's-ը դադարեցրեց բոլոր բիզնեսը Ռուսաստանում, սակայն հայտարարեց, որ կշարունակի վճարել աշխատակիցներին։ Ե՛վ Ուկրաինան, և՛ Ռուսաստանը նախքան ներխուժումը երկու երկրներում ունեին McDonald's-ի զգալի տարածքներ։

Դելի տեսություն

Կոնֆլիկտների կանխարգելման Դելի տեսությունը կամ Դելի տեսությունը ներկայացրել է Թոմաս Ֆրիդմանը իր «Աշխարհը հարթ է» գրքում։ Դա նրա նախորդ ոսկե կամարների տեսության թարմացված տարբերակն է։

«Դելլի տեսությունը սահմանում է. Ոչ մի երկու երկիր, որոնք երկուսն էլ հանդիսանում են մատակարարման խոշոր գլոբալ շղթայի մաս, ինչպիսին Dell-ն է, երբեք պատերազմ չեն մղի միմյանց դեմ, քանի դեռ երկուսն էլ նույն համաշխարհային մատակարարման շղթայի մաս են կազմում»։

Այս տեսությունը ձախողվեց, երբ Ռուսաստանը 2014 թվականի փետրվարին ներխուժեց Ուկրաինա՝ գրավելով Ղրիմը և կտրելով Ռուսաստանին հիմնական ռազմական և քաղաքացիական բաղադրիչներից, այդ թվում՝ ուղղաթիռների և ինքնաթիռների ռեակտիվ տուրբիններից, որոնք արտադրվում էին Ուկրաինայում։ Այս ապրանքների սահմանափակ մատակարարումը բացասաբար է ազդել Ուկրաինայի դեմ Ռուսաստանի հետագա պատերազմի շարունակման վրա։

Հղումներ

Հետագա ընթերցում

 Gartzke, Erik. "The capitalist peace." American journal of political science 51.1 (2007): 166-191. online
 Gat, Azar. The causes of war and the spread of peace: but will war rebound?  (Oxford University Press, 2017).
 Gill-Tiney, Patrick. "A Liberal Peace?: The Growth of Liberal Norms and the Decline of Interstate Violence." Journal of Conflict Resolution (2021): 00220027211035554. online
 Hall, Mitchell, ed. Opposition to War: An Encyclopedia of U.S. Peace and Antiwar Movements (ABC-CLIO, 2018) excerpt
 Kulnazarova, Aigul, and  Vesselin Popovski, eds. The Palgrave Handbook of Global Approaches to Peace (Palgrave Macmillan, 2019)
 Schneider, Gerald, and Nils Petter Gleditsch. "The capitalist peace: The origins and prospects of a liberal idea." International Interactions 36.2 (2010): 107-114. online
 Shea, Patrick E. "Money Talks: Finance, War, and Great Power Politics in the Nineteenth Century." Social Science History 44.2 (2020): 223-249; argues the Rothschilds helped Europe avert war in several episodes.
 Smith, Andrew D., and Laurence B. Mussio. "Canadian Entrepreneurs and the Preservation of the Capitalist Peace in the North Atlantic Triangle in the Civil War Era, 1861–1871." Enterprise & Society 17.3 (2016): 515-545. online

Capitalism
Peace
Theories of history
International relations theory
Political theories
Democracy
International trade theory