Լևի Պետրուս

Պետրուս Լևի Պետրուս(, ), շվեդական հիսունականների առաջնորդ, բողոքականների քահանա, քարոզիչ, բանաստեղծ, շվեդական Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության հիմնադիրներից մեկը և պատվավոր նախագահ, «Dagen» օրաթերթի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր։ Լևի Պետրուսն առանցքային դեր է խաղացել Շվեդիայում հիսունականների շարժման ձևավորման և զարգացման գործում։ Նրա  հովվպետության տարիներին (1913-1958) «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցին համարվում էր աշխարհի ամենամեծ հիսունականների համայնքը։

Կենսագրություն  
Լևի Պետրուսը ծնվել է 1884 թվականի մարտի 11-ին, Շվեդիայի արևմտյան Վեստերգյոտլանդ գավառի Վարգյոն բնակավայրում՝ Յուհան Յունսսոնի և Աննա Քրիստինա Պիտերսդոտտերի ընտանիքում։ Գործարանային բանվորի  որդին՝ Լևին, մանկությունից հովիվ է եղել. 13 տարեկանից աշխատել է փոստային բաժանմունքում որպես սուրհանդակ, ավելի ուշ` քիմիական գործարանում և թղթի ֆաբրիկայում, 15 տարեկանից` կոշիկի գործարանում։ 1897 թվականի փետրվարի 12-ին` 15 տարեկան հասակում, նա մկրտություն ստացավ Վեներսբորգի բապտիստական եկեղեցում։ 1900-1903 թվականներին բնակվել է Նորվեգիայում, որտեղ աշխատել է որպես կոշկակար և ջանասիրաբար մասնակցել տեղի բապտիստական համայնքների կյանքին։

1904-1906 թվականներին Պետրուսը սովորել է Ստոկհոլմի Վեֆիլի ճեմարանում։ Հետագայում նա խոստովանել է, որ ճեմարանում ուսուցումը խաթարեց նրա հավատը Քրիստոսի երկրպագության նկատմամբ, բայց Քրիստոսի «տեսիլքի» հետ անձնական հանդիպումից հետո նա կրկին հավատաց։ Ուսումն ավարտելուց հետո, 1906 թվականի աշնանը, Պետրուսը անցել է պարտադիր զինվորական ծառայության։ Նույն թվականին նա ընտրվել է Լիդչյոպինգի բապտիստական եկեղեցու քահանա, որտեղ ծառայել է հինգ տարի։

Անցում հիսունականության  
1907 թվականի հունվարին Լևի Պետրուսը թերթերից տեղեկացավ Օսլոյում հիսունականության զարթոնքի մասին, որտեղ աշխատում էր Թոմաս Բարաթը։ Բարաթի հետ անձնական հանդիպումից հետո նա միացավ հիսունականների շարժմանը։ Այնուամենայնիվ, դրանից որոշ ժամանակ անց, Պետրուսը մնաց Լիդչյոպինգի բապտիստական եկեղեցու քահանա։ 1911 թվականին Պետրուսը տեղափոխվեց Ստոկհոլմ, որտեղ դարձավ «Ֆիլադելֆիայի» բապտիստական եկեղեցու քահանա, որը բաղկացած է 70 անդամից։ Միայն 1913 թվականին Շվեդիայի բապտիստական միությունը Լևի Պետրուսին և «Ֆիլադելֆիայի» համայնքին վտարեց իրենց դավանանքից, որի պատճառ դարձավ հաղորդության  թեմայի շուրջ տարաձայնությունը (Պետրուսը բաց հաղորդություն էր վարում բոլոր ցանկացողների  համար)։ Այդ ժամանակ «Ֆիլադելֆիայի» եկեղեցին արդեն ուներ 438 անդամ։ Այս իրադարձությունը խթան հանդիսացավ Շվեդիայում հիսունհազարականական շարժման ձևավորման համար։ Բապտիստների միությունից «Ֆիլադելֆիայի» եկեղեցու վտարումը միահամուռ չընդունվեց  հենց  իրենց բապտիստների կողմից, որոնցից շատերը դա դիտարկեցին որպես համայնքի ինքնավարության սկզբունքի խախտում։ Բապտիստների առաջնորդները  հուսախաբ եղան, քանի որ, «Ֆիլադելֆիայի» միությունից վտարումը հանգեցրեց բապտիստական դաշինքի հետագա մասնատմանը և ավելի մեծ թվով համայնքներ որոշեցին հեռանալ այս դավանանքից։

Եկեղեցու քահանա  

1911 թվականին  «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցու բազայի վրա ստեղծվեց միսիոներական կազմակերպություն, 1912 թվականին` հրատարակչություն, 1915 թվականին՝ աստվածաշնչյան դպրոց, իսկ 1916 թվականին լույս տեսավ Gospel Herald ամսագրի առաջին համարը։

Պետրուսի հովվական առաջնորդության ժամանակահատվածում «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցու հավատավորների թիվն արագորեն աճում էր։ 1918 թվականին եկեղեցին արդեն ուներ 1,8 հազար անդամ, մինչև 1926 թվականն այդ թիվը հասնում էր 3,2 հազարի, մինչև 1938 թվականը` 5.9 հազարի։

Տասնամյակներ շարունակ Ֆիլադելֆիայի եկեղեցին եղել է հիսունականության աշխարհի ամենախոշոր ծխական համայնքը (1960-ականների սկզբին նրան գերազանցեցին Չիլիի և Կորեայի համայնքները)։ Միևնույն ժամանակ, Ստոկհոլմում աճի հետ մեկտեղ, հիսունականական շարժումը զարգացավ ամբողջ Շվեդիայում, 1923 թվականին երկրում գործում էին հիսունականական  300 «ազատ» համայնքներ։

Պետրուսի նախաձեռնությամբ «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցին ձեռք բերեց Ռյորստանդի առանձնատունը և նրա  տարածքում 1929-1930 թվականներին կառուցեց եկեղեցական շինություն։ Բացման պահին տաճարն ուներ 3,5 հազար տեղ և համարվում էր աշխարհի ամենամեծ հիսունական տաճարը։ Ըստ Dagens Nyheter թերթի` «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցու շենքը շարունակում է մնալ Եվրոպայի ամենամեծ ազատ եկեղեցին։

1942 թվականին Պետրուսի անձնական մասնակցությամբ Շվեդիայի հիսունականները բացեցին բարձրագույն ուսումնական հաստատություն։ 1945 թվականին Պետրուսը հիմնադրեց և ղեկավարեց «Dagen» օրաթերթը («Օր»), որը լույս է տեսնում մինչ օրս։ 1952 թվականին «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցուն կից ստեղծվեց «Սամսպար» վարկային բանկը, որն ի թիվս այլ բաների, հովանավորում է ավետարանական քարոզարշավները։ 1955 թվականին Պետրուսի  նախաձեռնությամբ ստեղծվեց «Միջազգային քրիստոնեական ռադիոն» (I. B. R. A. Radio), որը երկար տարիներ հեռարձակվում էր նաև ռուսերեն կարճ ալիքներով։ Պետրուսի մյուս ծառայությունների շարքում հատկանշական է ալկոհոլիզմի և թմրամոլության վերականգնողական կենտրոնների ստեղծումը։

Լևի Պետրուսը նախաձեռնեց մի շարք էկումենիկ ջանքեր։ Դեռևս 1939 թվականին նրա նախագահության ներքո Ստոկհոլմում անցկացվեց հիսունականների միջազգային գիտաժողով, որին մասնակցում էին քսան երկրների ներկայացուցիչներ։

1955 թվականին «Ֆիլադելֆիա» եկեղեցում տեղի ունեցավ հիսունականների չորրորդ համաշխարհային գիտաժողովը։ Պետրուսի  եկեղեցում քարոզում են նաև անգլիկանական, լյութերական և կաթոլիկ քահանաներ։

1949 թվականին Ուիթոնի քոլեջը Պետրուսին շնորհեց աստվածաբանության պատվավոր դոկտորի կոչում։

Հետագա ծառայություններ 

1958 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Պետրուսը հրաժարվեց եկեղեցու հովվապետական ծառայությունից, բայց շարունակեց գործել որպես քարոզիչ Շվեդիայի և այլ երկրների հիսունհազարական տարբեր համայնքներում։

1959 թվականին նա ստեղծեց «Լևի Պետրուս» բարեգործական հիմնադրամը։

1963 թվականին կրթության ոլորտի բարեփոխումները գրավել են Շվեդիայի հասարակության ուշադրությունը սևեռվեց կրթության ոլորտի բարեփոխումներին, որով  առաջարկվում էր  կրճատել կրոնի ուսուցումը դպրոցական ծրագրում։ Չնայած համատարած բողոքներին և 2,1 միլիոն շվեդացիների կողմից ստորագրած միջնորդությանը (երկրի պատմության մեջ ամենազանգվածային միջնորդությունը), բարեփոխումը ընդունվեց խորհրդարանի կողմից։ «Dagen» թերթի խմբագրական հոդվածներում Պետրուսը մեղադրում էր կառավարությանը մատերիալիզմի  և աթեիզմի մեջ և քննարկում  «քրիստոնեական» կուսակցություն ստեղծելու գաղափարը։ 1964 թվականին Պետրուսի նախաձեռնությամբ ստեղծվեց Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցությունը, որի փոխնախագահն է եղել ինքը 1964-1968 թվականներին։ Կյանքի վերջին յոթ տարիների բոլոր ձմեռները Լևի Պետրուսը անցկացրել է իր որդու` Ինգմարի հետ,Կալիֆոռնիայի նահանգի Վենտուր քաղաքում։

1973 թվականին Շվեդիայի թագավոր Կառլ XVI Գուստաֆի հրամանագրով Լևի Պետրուսը դարձավ Վասայի շքանշանի ասպետ։ 1974 թվականի մարտին 90-ամյակի տոնակատարության ժամանակ Պետրուսին անձամբ շնորհավորեց Շվեդիայի պետական եկեղեցու ղեկավար, արքեպիսկոպոս Ուլոֆ Սունդբյուն։ 1974 թվականի ամռանը Պետրուսը կատարեց իր վերջին քարոզը Նյուհեմում կայացած շվեդական հիսունհազարականների ամենամյա համագումարում։

Լևի Պետրուսը մահացել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 4-ին, 90 տարեկան հասակում, թաղված է Ստոկհոլմում։

Ընտանիք  
Լևի Պետրուսը ամուսնացել է 1913 թվականի ապրիլի 12-ին Լիդիա Յուսեֆինա Դանիելսոնի հետ (1881-1966)։ Նշանադրությունը  տեղի է ունեցել Նորվեգիայի Կրագերյո կոմունայի «Վիֆանիա» բապտիստական  եկեղեցում։ Լևին և Լիդիան ունեցել են  ինը երեխա (Դորա, Ինգմար, Կարլ-Յակոբ, Կնուտ (1924), Լիլիեն, Միրիամ (1916), Օլիվեր, Ռաչել (Ռեյչել, 1924) և անհայտ), ևս մեկ երեխա ծնվել է մահացած։ Լեսթեր Սամրալը այսպես է հիշում Պետրուսի ընտանիքին։

Պետրուսի թոռը` Պեր Էգոն Յուհանսոնը (ծնվել է 1951 թվականին) և  թոռնուհին` Դեզիր Պետրուսը (ծնվել է 1959 թվականին), եղել են շվեդական Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության հայտնի քաղաքական գործիչներ։

Ժառանգություն  
Լևի Պետրուսը մի քանի տասնյակ օրհներգերի հեղինակ է, որոնք օգտագործվում են շվեդական հիսունհազարականների կողմից՝ երկրպագության ընթացքում։ 1930 թվականին նա հրատարակեց  պատարագի երգերի  ժողովածու՝ «Հաղթանակի երգեր» (452 սաղմոս), որում ներառված էին  իր սեփական մոտ քսան օրհներգեր։ 1913 թվականին Պետրուսը  սկսեց գրել իր ամենահայտնի ստեղծագործությունը՝ «Խոստումները չեն հուսախաբեցնի», գտնվելով անհանգիստ վիճակում կապված կնոջ ծանր հիվանդության հետ, վերջին երկու քառյակներն ավելացան ավելի ուշ՝ աշխարհիկ լրատվամիջոցների կողմից «Ֆիլադելֆիայի» եկեղեցու վրա դաժան հարձակման ժամանակ։

Այս ստեղծագործությունը ներառված է լյութերական շվեդական սաղմոսների գրքում (No. 254), որտեղ ընդգրկված են նաև Փրկության բանակի տարբեր երգեր և կաթոլիկ երգեր։
Պետրուսը նաև բեղուն հեղինակ էր։ Նրա գրքերը թարգմանվել են աշխարհի շատ լեզուներով։ Գրքերից բացի, Պետրուսը գրել է բազմաթիվ հոդվածներ պարբերականների համար։

Մատենագիտություն 

 1912 — Jesus kommer!
 1931 — Gud med oss
 1932 — Segrande bön
 1937 — Vinden blåser vart den vill
 1942 — I dag lek — i morgon tårar
 1948 — Kring Afrikas pärla
 1950 — I Jesu land
 1950 — Gå ut pa gator och gränder
 Vallpojken som blev herde:
 1953 — Den anständiga sanningen
 1953 — Medan du stjärnorna räknar
 1954 — Hänryckningens tid
 1955 — Hos Herren är makten
 1956 — En saningsman gick ut
 1966 — Under den högstes beskärm
 1969 — Brytningstider — Segertiden
 1970 - 1973 — Timmermannen från Nasaret Del I—IV

Հիշատակ 
 Վարգյոմում, որտեղ ծնվել է Պետրուսը, տեղադրվել է հուշաքար։
 2001 թվականին շվեդ գրող Պեր Ուլով Էնկվիստը հրատարակել է «Լևի ճամփորդությունը» («Lewis Resa») վեպը, որը պատմում է Լևի Պետրուսի և շվեդ բոհեմական բանաստեղծ Սվեն Լիդմանի միջև բարդ հարաբերությունների մասին։

Գրականություն

Նշումներ

Ծանոթագրություններ 

Շվեդ կրոնական գործիչներ
Բողոքական կրոնական գործիչներ
Հիսունականներ
Շվեդ բանաստեղծներ
Վասայի շքանշանի ասպետներ
Աստվածաբանական գիտությունների դոկտորներ
Շվեդիայի քաղաքական գործիչներ
Քրիստոնեական հոգևոր առաջնորդներ