Կազանի պաշարում

1552 թվականին Կազանի պաշարումը ռուս-կազանական պատերազմների վերջին ճակատամարտն էր և այն հանգեցրեց Կազանի խանության անկմանը։ Հակամարտությունը շարունակվեց Կազանի գրավումից, քանի որ Քալիմում և Միշատամաքում ձևավորվել էին ապստամբական կառավարություններ և Նոգայի հորդայից նոր խան էր կանչվել։ Այս ապստամբությունը տևեց մինչև 1556 թվականը։

Նախապատմություն 
Խանության գոյության ընթացքում (1438-1552) ռուսական ուժերը առնվազն տասը անգամ պաշարեցին Կազանը (1469, 1478, 1487, 1506, 1524, 1530, 1545, 1547, 1549-1550, 1552)։ 1547 և 1549-1550 թվականներին Իվան Ահեղը պաշարեց Կազան, բայց դժվարությունները ստիպեցին նրան նահանջել։ Ռուսները նահանջեցին 18 կմ և կառուցեցին Սվյաժսկի քաղաքը կամ բերդը։ Նրանք նաև բռնակցեցին Վոլգայից արևմուտք գտնվող երկիրը, որը թուլացրեց խանությունը։ Խաղաղության կողմնակիցները համաձայնեցին ընդունել ռուսամետ Շահ Ալիին որպես խան, իսկ ազգայնամոլը վերականգնեցին իշխանությունը, Շահ Ալին փախավ, և Յադեգար Մոխամադը կոչվեց որպես խան։ Այնպիսի հոգևոր առաջնորդների, ինչպիսին էր Քոլշարիֆը, ժողովրդին ոգեշնչեցին վճռական դիմադրության։

Պաշարումը 
Ռուսական ուժերը ընդգրկում էին ստրելեցներին, ինչպես նաև Մոսկվայի և Քասիմի անկանոն ֆեոդալական հեծելազորը և մուսկովյան հրետանին և սակրավորները, որոնք կարևոր դեր էին խաղում։ Սկզբում նրանց դեմ դուրս եկավ Կազանի թաթարական կայազորը, 10-անոց Նոգայի հեծյալները Կազանի խան Յադեգար Մոխամմադի գլխավորությամբ, ով ծագում էր Նոգայի հորդայից։ Չերեմիսական ստորաբաժանումները և Կազանի անկանոն ֆեոդալական հեծելազորը համապատասխանաբար Կազանի հյուսիսային և արևելյան անտառներում էին կենտրոնացված, և ունեին Արչայի ամրոցը՝ որպես իրոնց կենտրոնակայան։ Ճակատամարտից առաջ ռուսները ամրոց ունեին Վոլգայի վրա՝ Իվանգորոդը, որը հետագայում հայտնի էր որպես Սվիյաժսկ, որը Կազանից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա։ Ռուս ռազմական ինժեներ Իվան Վիրոդկովը կառուցել էր այս փայտե ամրոցը 1551 թվականին, երբ խաղաղությունից հետո խանության արևմտյան հատվածը անցել էր Ռուսաստանին։ Դա պետք է ծառայեր որպես ուժեղ հենակետ մոսկովյան բանակի կողմից Կազան գրավելու համար։

Իվան Ահեղի 150-հազարանոց մոսկովյան բանակը Կազանի պատերի տակ մտավ և պաշարեց Կազանը 1552 թվականի օգոստոսի 22-ին։ Ռուսական թնդանոթները պատերը գնդակոծել են օգոստոսի 29-ից։  Օգոստոսի 30-ից սեպտեմբերի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում Ալեքսանդր Գորբատի-Շուսկին ջախջախել է Յապանչայի և Ար ստորաբաժանումների հեծելազորին և այրել է Արչան։ Անդրեյ Կուրբսկին հաղթեց չերեմիսական զորքերը։ Սակրավորները պայթեցրեցին Կազանի ստորգետնյա խմելու ջրի աղբյուրի ճանապարհը։

Իվան Վիրոդկովը տեղում կառուցել է 12 մետր բարձրությամբ փայտե պաշարման աշտարակ (որը կոչվում է նաև «մարտկոց-աշտարակ», այն տարբերելու համար նախնական պարկուճային պաշարման շարժիչներից)՝ ոչնչացնելով թնդանոթները։ Կազանին պաշտպանող մի քանի թնդանոթը նախ պետք է գործի դրվեր աշտարակի արդյունավետության համար, այլապես դրա ակնհայտ թիրախ կդառնար մնացած թաթարական հրետանին։

Հոկտեմբերի 2-ին սակրավորները պայթեցրել են Նոգայի և Աթալըքի դարպասները։ Ռուս զինվորները մտան քաղաք, նրանց դեմ դուրս եկավ քաղաքացիական բնակչությունը, ինչպես նաև Կազանի բանակը։ Պարտվելուց հետո որոշ վերապրածներ շրջափակվել են միջնաբերդի տարածքում։ Այնուհետև խան Յադեգար Մոքսադին և Նոգայի առաջնորդ Զայնաշի գերեվարվելուց հետո միջնաբերդի պաշտպանները փորձեցին փախչել հյուսիսային անտառներ, բայց դրանք ձախողվեցին։ Մի շարք ռուսներ, որոնք գերեվարվել էին Ռուսաստանի սահմանամերձ տարածքից ռազմական արշավանքների ժամանակ և պահվում էին գերեվարված խանությունում, ազատվեցին, և տեղի ունեցավ Կազանի թաթարների մեծ կոտորած, ինչպես նաև ոչնչացվեց գրեթե բոլոր թաթարական շենքերը, այդ թվում նաև մզկիթները։

Պաշարումից առաջ Իվան IV-ը քաջալերեց իր բանակին՝ բերելով Վրաստանի Թամար թագուհու օրինակը՝  նկարագրելով նրան որպես «Իբերիայի ամենաիմաստուն թագուհի, ով հետախուզությամբ և քաջությամբ օժտված մի մարդ էր»։

Հետևանք 
18000 մարդ մնաց որպես կայազոր, իսկ Իվանը վերադարձավ Մոսկվա՝ հաղթանակը նշելու։ Կազանի անկումից հետո դիմադրությունը շարունակվեց գյուղերում։ Ցեղերը հրաժարվեցին հարկեր վճարելուց։ Սպանվել են ռուս առևտրականները, ինչը հանգեցրել է հաշվեհարդարի։ Չալիմի և Միշթամակի ամրոցները կառուցվել են Վոլգայի արևմտյան և արևելյան կողմերում։ Նոգայի Ալի Աքրամը խանը հռչակվեց որպես Կազանի խան։ Սոլտիկովը երթով շարժվեց Միշթամակի դեմ, բայց նա և 500 տղամարդիկ շրջապատվեցին ձյան մեջ և սպանեցին։ Իվան ավելի մեծ ուժ ուղարկեց։ Ձյան և անտառների պայմաններում ամեն օր կռիվներ էին լինում։ Տաս հազար մարդ սպանվեց, վեց հազար մարդ գերվեց տասնհինգ հազար կանանց և երեխաների հետ միասին։ 1600 թաթար մտավորականներ մահապատժի ենթարկվեցին։ Առաջնորդներ Եփանչան և Ալեքան սպանվեցին։ Ալի Աքրամը անզոր էր և սպանվեց Մամեշբիրդեի կողմից։ Մամեշբիրդեն դավաճանեց նաև ռուսներին։ Միշեթամաքի բերդը ինչ-որ ժամանակ ընկավ։ 1556 թվականին Չալիմի անկումից հետո մեծ դիմադրություն ավարտվեց։

1556 թվականին ռուսները իջան Վոլգայով և գրավեցին Աստրախանի խանությունը։ 1558 թվականին Անիկեյ Ստրոգանովին տրվել են մեծ հողեր Կազանի հյուսիս-արևելքում գտնվող Կամա գետի վրա, որը նա աշխատել է զարգացնելու համար։ 1582 թվականին Ստրոգանովները ներգրավված էին Ուրալների արևելքում գտնվող Սիբիրի խանության նվաճման մեջ։ Կազանի թաթարները շարունակում էին ապրել այդ տարածքում և պահպանեցին իրենց լեզուն ու կրոնը։

Ցարական վարչակազմն արգելեց թաթարներին, չուվաշներին և մարիներին բնակություն հաստատել գետերի և քաղաքների երկայնքով, ինչպես նաև զբաղվել դարբնագործությամբ ու զարդերի արհեստներով։ [1 ] Նշված գոտում բնակավայրերը ոչնչացվել կամ տեղափոխվել են։ [2 ]

Կազանի նվաճումից հետո Իվան IV-ը կարգադրեց, որ կիսալուսինը, որը իսլամի խորհրդանիշ է, կարգադրել է տեղադրել քրիստոնեական խաչի տակ ՝ ուղղափառ քրիստոնեական եկեղեցիների գմբեթների վրա։

Մշակութային ռեզոնանս 

 Մոսկվայի Սուրբ Բասիլի տաճարը նշում է Կազանի նվաճումը։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ 

Թաթարստանի պատմություն
Ռուսաստանի պատերազմներ
Pages with unreviewed translations