Վայրէջք թաթերի վրա

Վայրէջք թաթերի վրա, կատուների բնածին ունակությունը վայրէջք կատարելու չորս ոտքի վրա` անկախ նրանից, թե ինչ դիրքում է կատուն անկման սկզբում և ինչ բարձրությունից է ընկնում։

Նկարագրություն 
Թաթերի վրա վայրէջքի ռեֆլեքսը սկսում է հայտնվել ձագերի մոտ 3-4 շաբաթվա ընթացքում և ամրանում 6-7 շաբաթվա ընթացքում։ Նման վայրէջք կատարելու հնարավորությունը կատվի համար ապահովում է շատ ճկուն ողնաշարը և անրակի բացակայությունը։ 180 °-ով պտտվող կատվի համար նվազագույն բարձրությունը կազմում է ընդամենը 30 սանտիմետր։ Հակառակ նախկինում տարածված սխալ ընկալման` կատուներն առանց պոչի նույնքան հեշտությամբ կարողանում են վայրէջք կատարել չորս ոտքերի վրա, քանի որ իրենց պտտական մոմենտը պահպանելու համար նրանք օգտագործում են ոչ թե պոչը, այլ իրենց հետևի ոտքերը։

Ներքին ականջում տեղակայված լավ զարգացած հավասարակշռության օրգանները պատասխանատու են կատուների հավասարակշռության զգացման համար։ Ընկնելու ժամանակ լրացուցիչ պաշտպանության միջոց է թաթերի ռեֆլեքսային բաժանումը, որի արդյունքում կատվի մարմնի մակերևույթը մեծանում և առաջացնում է «պարաշյուտի ազդեցությունը»։ Այնուամենայնիվ, մեծ բարձրությունից ընկնելու դեպքում (բազմահարկ շենքերի պատուհանից) այս ռեֆլեքսը միշտ չէ, որ գործում է, և կենդանին կարող է սատկել, ինչը կապված է պատուհանից դուրս ընկնելու «շոկի» ազդեցության հետ։ Փոքր բարձրությունից ընկնելիս (օրինակ՝ երեխայի ձեռքից), շրջադարձի ժամանակը կարող է բավարար չլինել, և կատուն կարող է վնասվել։

Ինչպես ցույց են տվել նոր ուսումնասիրությունները, կատուները մեծ բարձրությունից ընկնելիս ոչ թե ընկնում են իրենց թաթերի վրա, այլ իրենց ստամոքսի վրա։ 1976 թվականին Նյու Յորքի անասնաբույժ Գորդոն Ռոբինսոնը նկարագրել է այսպես կոչված բարձրահարկ համախտանիշը, որի համաձայն՝ «որքան բարձր է այն շենքը, որից կատուն ընկել է, այնքան ավելի քիչ վնասներ կստանա կենդանին, այսինքն՝ պարադոքսալորեն 15-րդ հարկն ավելի անվտանգ է, քան 2-րդը»։ Մաթեմատիկոս Ռիչարդ Մոնտգոմերը մշակել է մի տեսություն, որը կոչվում է «Ընկնող կատվի խնդիրը», համաձայն որի՝ եթե կատուն ընկնում է մեջքի վրա, գլխիվայր շուռ է գալիս, նույնիսկ եթե իմպուլսի մոմենտը զրոյական է։

Անկախ նրանից, թե որքան բարձրությունից է ընկնում կատուն, նրա արագությունը չի կարող գերազանցել 100 կմ/ժ-ը։ Դրան նպաստում են փոքր չափսերը, թեթև ոսկորներն ու մազերը, ինչպես նաև այն փաստը, որ թռիչքի ժամանակ կատուն տարածում է իր բոլոր թաթերը՝ հասնելով, ինչպես վերը նշվեց, «պարաշյուտի ազդեցության»։ Համեմատության համար նշենք, որ ընկնող մարդու արագությունը հասնում է 210 կմ/ժ-ի։

Տեխնիկա 

Ըստ ժամանակակից հասկացությունների` անկման ժամանակ օդում շրջման համար կատուն իր մարմինը թեքում է մոտավորապես մեջտեղում, որից հետո պտտվում է միևնույն ժամանակ իր առջևի և հետևի մասերի վրա իր առանցքի շուրջը` փոխելով իր մարմնի ճկման ուղղությունը։ Իմպուլսի մոմենտը, որն առաջանում է կատվի մարմնի ռոտացիայից, փոխհատուցվում է ճկման ուղղության փոփոխությամբ, և ընդհանուր անկյունային մոմենտը հավասարվում է զրոյի։

Գիտահանրամատչելի մի շարք աղբյուրներում շարադրվում է նաև այն տարբերակը, որ կատուն շտկում է անկյունային մոմենտը մարմնի պտույտից՝ ձգելով հետևի և առջևի թաթերը և մարմնի առջևի ու հետևի կեսը պտտելով տարբեր ուղղություններով։ Տեսականորեն, դրանով իսկ, կատուն կարող էր նաև օդում շրջվել, առանց խախտելու ֆիզիկայի օրենքները, այնուամենայնիվ, օդում կատվի հեղաշրջումը ուսումնասիրող գիտական թերթերի հեղինակները ենթադրում են, որ կատվի մարմինը ճկվում է, բայց չի պտտվում, և նրա մարմնի երկու մասերը միաժամանակ պտտվում են։

Տես նաև 
 Կարագով կատվի պարադոքս

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Յուի Դ Նգուեն: Ինչպե՞ս է կատուն միշտ վայր ընկնում իր թաթերի վրա:   helix.gatech.edu կայքում 
 Սեսիլ Ադամս: Արդյո՞ք կատուները միշտ անվնաս են ընկնում ոտքերի վրա, անկախ նրանից, թե որքան բարձրությունից են ընկնում: 
 Ընկած կատվի հրաշքը   scienceblogs.com.br կայքում

Ոչ պայմանական ռեֆլեքսներ