Քրիստոֆ Զիգվարդ

Քրիստոֆ Զիգվարդ (, ), գերմանացի փիլիսոփա-տրամաբանող, հոգեբան, Թյուբինհենի համալսարանի փիլիսոփայության պրոֆեսոր, իր ուսմունքով մոտ է նոր կանտականությանը։ Եղել է Քրիստոֆ Վիլհելմ ֆոն Զինգվարդի որդին։

1841 թվականից սկսած հոր հետ ապրել է Շտուտգարտում, որտեղ հիգ տարի գիմնազիա է հաճախել։ 16 տարեկունում ընդունվել է Թյուբինհենի համալսարան, որտեղ մինչև 1851 թվականը սովորել է փիլիսոփայություն և աստվածաբանություն։ 1854 թվականի դեկտեմբերին Թյուբինհենի համալսարանից ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ 1865 թվականի աշնանը դարձել է համալսարանի իսկական պրոֆեսոր։
  
Մեծ ճանաչում է ձեռք բերել իր «Տրամաբանություն» գրքով (առաջին հատոր` 1873, երկրորդ հատոր` 1878), որում հիմնավորել է այն թեզը, ըստ որի տրամաբանությունը հիմնվում է հոգեբանության վրա և մտքի մասին տեխնիկական նորմատիվ ուսմունք է։ Ճշմարտացիության ճափանիշը Զիգվարտը համարում էր անհրաժեշտությունը և համընդհանուր նշանակալիությունը, որոնց համար որևէ հիմք չկար օբյեկտիվ աշխարհում. անհրաժեշտ մտածողության հիմքը ակնհայտությունն է, որը հղվում է հավատի վրա։ Առավել մանարամասն մշակել է դատողության մասին ուսմունքը։

Եղել է Թյուբինհենի համալսարանի աստավածաբանության ֆակուլտետի և Գալլեի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետի պատվավոր դոկտոր, Բեռլինի և Մյունխեյի ակադեմիաների թղթակից անդամ։

Նրա դուստրը` Աննան, ամուսնացել է Գ. Մայերի հետ, իսկ նրանց դուստրը Զիգվարտի թոռնուհին` Աննելիես Մայերը, նույնպես փիլիսոփա է դարձել։

Աշխատանքներ 
 «Ulrich Zwingli» (1855)
 «Spinozas Traktat von Gott, dem Menschen und der Glückseligkeit» (1866)
 «Logik» (2 հրատ. — 1889, 93)
 «Kleine Schriften» (1881)
 «Vorfragen der Ethik» (1886)
 «Die Impersonalien» (1888)
 «Ein Collegium logicum im XVI J.» (1890)

Պարգևներ 
 Վյուրթեմբերգի թագի 1-ին դասի ասպետական խաչի շքանշան` Վյուրթեմբերգի թագավորության անհատական ազնվականության շնորհով
 Ֆրիդրիխի 2-րդ դասի հրամանատարական խաչ շքանշան (1889)
 Վյուրթեմբերգի թագի հրանատարական խաչ շքանշան (1897)

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Г. Майер. Х. Зигварт. Биографическое введение (в посмертном 3 изд. «Логики» Х. Зигварта, т. 1)
 Философский словарь / Под ред. И. Т. Фролова. — 4-е изд.-М.: Политиздат, 1981. — 445 с.
 

Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
19-րդ դարի փիլիսոփաներ
Գերմանացի փիլիսոփաներ
Գերմանացի հոգեբաններ