Էլեն Վիտիվիլիա

Էլեն Վիտիվիլիա-Լեն (, Էլեն Վիտտիրիվիլյա, , հայտնի է նաև բանասիրական կեղծանվամբ Լեն Կանդիլլի՝  բանասիրական կեղծանվամբ, ), հունական ծագմամբ 20-րդ դարի առաջին կեսի ֆրանսիացի գրող, որը դարասկզբին հայտնի էր, որպես  ռազմական թղթակից և Կարմիր խաչի բուժքույր։

Երիտասարդություն 
Էլեն Վիտիվիլիա-Լենի ծննդյան վայրի մասին տեղեկություններ չկան, բայց հայտնի է, որ Էլեն Վիտիվիլիան ծագումով Կոստանդնուպոլսի հույն բնակիչներից էր։ Սովորել է Սորբոնի համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, որն ավարտել է 1909 թվականին։ Այստեղ նա հանդիպել է իր ապագա ամուսնուն` Ժան Լենին, ով 1912 թվականին ավարտել է նույն ֆակուլտետը։ Ժան Լենը և Էլեն Վիտիվիլիան ամուսնացել են 1911 թվականի փետրվարի 7-ին Փարիզում։ Պատանեկության տարիներից սկսած Հելենը մոլի ճանապարհորդ էր։  1911 թվականին նա այցելում է Կերասուն՝ Փոքր Ասիայի Սև ծովի ափին գտնվող Կերասուն քաղաք, որտեղ այդ տարիներին դեռևս շարունակում էին ապրել բնիկ հույները, որոնք կազմում էին քաղաքի 35 հազար բնակչության կեսից ավելին։

Դրանից անմիջապես հետո նա մեկնում է Աթենք, որտեղ  Պառնասի բանասիրական ընկերությունում դասավանդում է քսենոմանիա։ Իր կյանքի այս շրջանի հոդվածներում և գրքերում նրան հաճախ անվանում էին «տիկին Լեն» (Mrs. Leune), «տիկին Էան Լեն» (Mrs. Jean Leune) կամ «տիկին Էլեն Լեն» (Mrs. Hélène Leune):

Ռազմական թղթակից Բալկանյան պատերազմի ժամանակ     
1912 թվականին Հելեն Վիտիվիլի-Լենը հետևեց իր ամուսնուն և մեկնեց Հունաստան, որտեղ Ժան Լենին փարիզյան «L’Illasion» շաբաթաթերթը գործուղեց լուսաբանելու Առաջին Բալկանյան պատերազմը։ Հելեն Վիտիվիլին հանդիսանում էր այդ ամսագրի, ինչպես նաև ֆրանսիական Le Figaro օրաթերթի թղթակից։ Զույգը Հունաստան   ժամանեց 1912 թվականի հոկտեմբերի սկզբին (Յուլյան օրացույցով), բնակվեց Աթենքում, այնուհետև հեռացավ մայրաքաղաքից՝ հոկտեմբերի 14-ին, հետևելու հունական բանակի առաջխաղացմանը հետևելու համար, որը հաջորդաբար գրավեց Կոզանի, Վերիա և Մակեդոնիայի մայրաքաղաք Սալոնիկ քաղաքները։

Սալոնիկը գրավելուց հետո հունական բանակը սկսեց ծովային զորամասերի տեղափոխումը Էպիրա՝ այնտեղից նոր գրոհ սկսելու համար։ Հունական բանակի զորամասերի հետ միասին, Լեն զույգը ժամանեց ազատագրված ծովափնյա Պրևեզա քաղաք՝ Էպիրայից  հարձակվող զորքին հետևելու համար։ Նրանք Պրևեզա են ժամանել 1912 թվականի նոյեմբերի 11-ին (ըստ հին տոմարի)։ Զույգը հետևեց հունական բանակին Էպիրայի ռազմաճակատի գործողություններում և այնտեղից շատ հոդվածներ ու լուսանկարներ էր ներկայացնում պատերազմական սարսափների և դժվարությունների ապացույցների՝ ինչպես զինվորների, այնպես էլ քաղաքացիական բնակչության հերոսությունների մասին։ Հունական բանակի կողմից Էպիրայի մայրաքաղաք Յանինա քաղաքը գրավելու փորձերի ժամանակ (1912–1913 թվականների ձմեռ), Ժան Լենը և նրա կինը գտնվում էին ռազմաճակատում, որտեղից նրանք ռազմական ռեպորտաժներ էին ուղարկում Ֆրանսիա, իսկ Էլենն իր ծառայություններն էր առաջարկում, հունական Կարմիր Խաչին, որպես բուժքույր։ Այստեղ նրանք հանդիպեցին ֆրանսիական Le Temps թերթի ռազմական թղթակից Etienne Labranche-ին և Կոնստանտին Վլաստոսին։ Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ Էլեն Վիտիվիլիան հանդիպել և բարեկամական հարաբերություններ է հաստատել Հունաստանի վարչապետ Է. Վենիզելոսի հետ։

Ավարտելով արշավը Էպիրայում՝ հունական ստորաբաժանումները շտապ ծովով նորից տեղափոխվեցին Մակեդոնիա (նախկին դաշնակից) բուլղարական բանակի հարձակումը հետ մղելու համար։ Էլենը և նրա ամուսինը ֆրանսիացի ընթերցողի համար լուսաբանեցին ինչպես Հունական բանակի հաղթանակը Կիլկիսում, այնպես էլ բուլղարական նահանջող զորքերի վայրագությունները Մակեդոնիայի հունական բնակչության նկատմամբ։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ 
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբնական շրջանում Էլեն Վիտիվիլիան ծառայում էր Ֆրանսիայում որպես Կարմիր խաչի բուժքույր։ 1914 թվականի օգոստոսի 6-ին նա ժամանում է Կամբրե, որտեղ ծառայում է առաջնագծի Léon-Gambetta փողոցում գտնվող հիվանդանոցում։ Հարձակման ժամանակ գերմանական բանակի կողմից գերեվարվեց և հինգ ամիս մնաց գերմանական գերության մեջ Կամբրեում։ Ավելի ուշ, Լիլի և Աախենի միջոցով, նա մեկնում է Շվեյցարիա, որտեղից էլ վերադառնում է Ֆրանսիա։ Պատերազմի սկզբում և գերության ժամանակ ունեցած ապրումները նա նկարագրում է 1915 թվականին հրատարակված «Կարմիր խաչի բուժքույրը» (Tels qu'ils sont. Notes d’une infirmière de la Croix-Rouge) գրքում։ Այնուհետև նա նորից իր ամուսնու հետ մեկնում է Հունաստան, որտեղ նա  որոշել էր  ծառայել որպես օդաչու։ Այստեղ Էլենը ծառայում է որպես  բուժքույր Լեմանոս կղզու Սալոնիկի և Մուդրոսի հիվանդանոցներում։ Ի նշան երախտագիտության զինվորական հոսպիտալներում իր ծառայության, Էլենին շնորհվում է Ֆրանսիայի ռազմական խաչ և զինվորական սանիտարական ծառայության մեդալ (Médaille des Épidémies): Հետագայում նա տեղափոխվում է Սերբիա ֆրանսիական  առաքելություն, այնուհետև` կրկին Սալոնիկ։

Ընտանիք  
Էլենի և Ժան Լենի միակ դուստրը՝ Իրինին, ծնվել է 1917 թվականին, Սալոնիկում։ Իրինի Leune–ն 1942 թվականին ամուսնանում է ֆրանսիացի օդաչու և դիմադրության անդամ Բարոն Ալֆրեդ Տեստո-Ֆերրիի (Alfred Testot-Ferry) հետ, իսկ ավելի ուշ հայտնի դարձավ Իրինի Терре (Irène Terray) անվանումով։ Այս անվան տակ նա հայտնի դարձավ որպես 50-ականների ավտոմոբիլային մրցավազքում ամենաընդունակ և հաջողակ կանանցից մեկը, հաղթել և մրցանակներ է ստացել Լիեժ-Հռոմ-Լիեժ մրցավազքում և Մոնտե Կառլոյում։ 1920-ականների սկզբին Էլենը ամուսնալուծվեց, քանի որ 1923 թվականի հունվարի 3-ին Ժան Լենն ամուսնացավ իր երկրորդ կնոջ ՝ Germaine Berthe Emilie Fougères-ի հետ։

Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո    
Պատերազմն ավարտվելուց հետո Էլեն Վիտիվիլիան վերադարձավ Ֆրանսիա և մոտ երկու տարի աշխատեց գրող Պոլ Բուրժեի մոտ որպես քարտուղարուհի։
Հելեն Վիվիտիլիան իր գրական գործունեությունը շարունակել է 1920-ականներին՝ օգտագործելով Lène Candilly-ի  բանասիրական կեղծանունը։ Այս անվան տակ էր  նա ստորագրում իր հոդվածները ֆրանսիական  L'Illasion- ում, Le Figaro-ում և Le Gaulois թերթերում և ամսագրերում։ Ամուսնալուծվելուց հետո նա հայտնի դարձավ որպես «Lène Candilly» և «H. de Candilly»:

1920-ականներին նա եղել է «Ալյանս Ֆրանսեզ» կազմակերպության ներկայացուցիչ և մասնակցել է Հունաստանի, Թուրքիայի, Սերբիայի և Ռումինիայի առաքելություններին։ 1924 թվականի փետրվարին նա ծովով Ռումինիայի Կոնստանցա քաղաքից ժամանեց դեպի Կոնստանդնուպոլիս, այնուհետև շարունակելով ճանապարհը դեպի Սաղոնիկ և Պիրեյ։ Ներկայացնելով Դաշինքը՝ նա ելույթներ ունեցավ Անգլիայում, Եգիպտոսում, Բելգրադում, Բուխարեստում և Աթենքում։ 1927 թվականի մայիսին, որպես Le Figaro թերթի թղթակից, Էլենը մասնակցեց Դելֆյան տոնակատարություններին, որը նախաձեռնել էին բանաստեղծ Անգելոս Սիկելիանոսը և նրա կինը՝ Եվա Պալմերը։ Դելֆիում նա ականատես եղավ շղթայված Պրոմեթևսի առաջին ներկայացմանը։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ  
Երկրորդ աշխարհամարտի բռնկումից հետո Էլեն Վիտիվիլիան կրկին ծառայեց որպես Կարմիր խաչի բուժքույր այն բանից հետո, երբ Ֆրանսիան պատերազմ հայտարարեց Գերմանիային 1939 թվականի սեպտեմբերի 3-ին՝ ի պատասխան Գերմանիայի Լեհաստան ներխուժման, որն իր հերթին ներխուժել էր Գերմանիայի Սաար քաղաք։ Այնուհետև Էլենը գործուղվում է հոսպիտալային գնացք, որտեղ ծառայում է մինչև 1940 թվականի մայիսի 15-ը, երբ նրան տեղափոխում են Վիտրի-լե Ֆրանսուա քաղաքի վիրաբուժական շտապօգնության ծառայություն։

Այստեղ գերմանական զորքերի Նիդեռլանդներ և Ֆրանսիա ներխուժման ժամանակ, Էլեն Վիտիվիլիան մահացավ 1940 թվականի մայիսի 18-ին՝ քաղաքի ռմբակոծության ժամանակ։

Ստեղծագործություններ

Գրքեր 
 Dans les Balkans, 1912—1913: récits et visions de guerre / récits de Mme Hélène Leune et de MM. Gustave Cirilli, René Puaux; Gustave Babin, Georges Rémond, Capitaine de frégate Nel, Jean Leune, Alain de Penennrun, κεφάλαιο: Campagne d'Épire, σελ. 35-44, Παρίσι, 1913, έκδοση: M. Imhaus και R. Chapelot.
 Tels qu’ils sont. Notes d’une infirmière de la Croix-Rouge, Παρίσι, 1915, έκδοση: Larousse.

Ընտրյալ հոդվածներ 
 «La „Filleule“ de l’Armée Grecque: Notes de Victoire de Mme. Jean Leune», L’Illustration, Παρίσι, No. 3675, 2 Αυγούστου 1913.
 «En Macédoine libérée (Carnet de route)», La Nouvelle revue, Παρίσι, τόμ. 11, Νο. 41, 1 Ιανουαρίου 1914, σελ. 69-89.
 «L’Asie Mineure et l’Hellénisme», Bulletin de la Société de géographie et d'études coloniales de Marseille, Μασσαλία, 1920, τόμ. 42, σελ. 66-69.
 «Souvenir de Voyage en Anatolie», Revue politique et littéraire: Revue bleue, Παρίσι, 1922, No. 1, σελ. 245—248.
 «Impressions de voyage en Turquie et en Grèce», Bulletin de la Société de géographie de Lille, Λιλ (Γαλλία), 1925, Απρίλιος-Ιούνιος, No. 2, σελ. 77-79.

Ծանոթագրություններ 

Ֆրանսիացի գրողներ
Ֆրանսիացի լրագրողներ
Ռազմական թղթակիցներ
Փարիզի համալսարանի շրջանավարտներ
Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ
Բուժքույրեր
Կին ռազմական թղթակիցներ
Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ