Սիլվիա Լայկենսի սպանություն

Սիլվիա Մերի Լայկենս (, ), երկարատև խոշտանգումներից հետո տասնվեց տարեկան հասակում սպանված ամերիկացի աղջիկ։ Սիլվիայի ծնողները՝ Լեսթերը և Բեթի Լայկենսները, նրան թողել են տնային տնտեսուհի Գերտրուդա Բանիշևսկու խնամքին, որին շաբաթական 20 դոլար էին վճարում։ Սիլվիան դաժան վերաբերմունքի է ենթարկվել Բանիշևսկու, նրա երեխաների և հարևանությամբ ապրող դեռահասների կողմից։ Երեք ամիս անց Լայկենսը մահացել է ներուղեղային արյունազեղումից, շոկից և թերսնումից։ Այս դեպքը մեծ արձագանք է ստացել ԱՄՆ-ում։ Այն կոչվել է «Ինդիանայի պատմության մեջ մարդու դեմ ամենավատ հանցագործություն»։ Լայկենսի պատմության հիման վրա գրվել են մի քանի կենսագրական և գեղարվեստական ստեղծագործություններ, ինչպես նաև նկարահանվել է երկու կինոֆիլմ։

Սիլվիա Լայկենսի վաղ տարիներ 
Սիլվիա Լայկենսը ծնվել է 1949 թվականի հունվարի 3-ին Ինդիանա նահանգի Լեբանոնում և եղել է Լեսթեր Սեսիլ Լայկենսի (1926 թվականի մարտի 22-ից մինչև 2013 թվականի փետրվարաի 22) և Էլիզաբեթ Ֆրենսիսի (1927 թվականի մայիսի 2-ից մինչև 1998 թվականի մայիսի 29) երրորդ երեխան։ Նա ուներ երկու երկվորյակ եղբայր՝ Դիանա Մեյը և Դենիել Կեյը (երկու տարի նրանից մեծ), և երկու երկվորյակ քույրեր՝ Ջենի Ֆեյը և Բենի Ռեյը (մեկ տարի փոքր, ծնվել են 1950 թվականի փետրվարի 13-ին)։ Ջենին 4 ամսվա ընթացքում պոլիոմիելիտով է հիվանդացել, ինչի պատճառով գրեթե չէր կարողանում ինքնուրույն տեղաշարժվել, և Սիլվիան հոգ էր տանում նրա մասին։ Դառնալով ավելի մեծ՝ Լայկենսը սկսել է դայակի և լվացարարուհու դեր խաղալ։ Աղջիկը զբաղվել է The Beatles խմբի ստեղծագործությամբ, ինչպես նաև սիրել է երգել ու անվաչմուշկներ քշել։ Նրանք, ովքեր նրան ճանաչում էին, նկարագրվում էին որպես «բարի և միշտ պատրաստ օգնելու կանանց»։

Ծնողների միջև հարաբերությունները խիստ անկայուն են եղել, ամուսինները հաճախ բաժանվել են և կրկին համակարծիք են եղել։ Նախքան Սիլվիայի ծնունդը, երբ Դիանան և Դենիելը երեք ամսական էին, Լեսթերը և Էլիզաբեթը վռնդվել են վարձակալած բնակարանից, քանի որ նրա տիրոջը՝ տեղի հովիվին, դուր չեկավ, երբ ամուսինները կիրակնօրյա ծառայության փոխարեն գնացին կինո։ Սիլվիան մեծացել է շատ անբարենպաստ պայմաններում. լինելով կառնավալային աշխատողներ՝ նրա ծնողները հաճախ էին շրջում ամբողջ երկրում, սակայն ընտանիքում գումարն անընդհատ պակասում էր։ Բոլոր հինգ երեխաներին Լայքենսը մշտապես թողել է ապրել (հաճախ մասնատված) տարբեր հարազատների հետ, մինչդեռ Լեսթերն ու Բեթին աշխատել են։ Սիլվիան ծննդյան օրվանից մինչև ապրելը Բանիշևսկու մոտ փոխել է առնվազն 14 հասցե։

Բանիշևսկու ընտանիք 
1965 թվականին Սիլվիան և Ջենին իրենց մոր հետ ապրում էին Ինդիանապոլիսում, երբ Էլիզաբեթ Լայկենսը բանտում էր հայտնվել խանութում գողության համար։ Լեսթեր Լայկենսը, որը վերջերս կրկին հեռացել էր կնոջից, եկել էր նրանց տուն և հարևաններից իմացավ, որ Սիլվիան և Ջենին գտնվում են Նյու Յորք-Սթրիթի 3850-E. հասցեում գտնվող տանը, որը պատկանում էր Գերտրուդա Բանիշևսկուն, որը Պոլայի մայրն էր, ում հետ Լայկենս քույրերը ծանոթացել էին դրանից քիչ առաջ։ Սիլվիայի հոր աշխատանքը կապված է եղել մշտական ուղևորությունների հետ, ուստի նա Բանիշևսկուն առաջարկել է շաբաթական 20 դոլարով պահել իր դուստրերին և խնամել նրանց։ Լեսթերը նշանակություն չի տվել նրան, որ Բանիշևսկու ընտանիքը (նա ուներ յոթ երեխա) ապրում էր աղքատության եզրին, բարձիթողի ու կեղտոտ տանը՝ առանց կենցաղային տարրական հարմարությունների։ Նրանց տանը վառարան չկար, և ընտանիքի անդամները հիմնականում ուտում էին կոտրիչ և սենդվիչներ, միայն ժամանակ առ ժամանակ էլեկտրական վառարանով ապուրներ էին տաքացնում, որոնք կարող էին ուտել միայն երեք հոգի, քանի որ տանը ընդամենը երեք ճաշի գդալ դանակ էր պատրաստում։ Ավելի ուշ դատարանում նա ասել է, որ «չի սիրում քիթը խոթել ուրիշի գործերի մեջ»։ Մեկնելուց առաջ Լայկենսը խորհուրդ տվեց Բանիշևսկուն. «Դուք պետք է ամուր ձեռքով պահեք այս աղջիկներին, քանի որ նրանց մայրը թույլ է տվել նրանց անել իրենց ուզածը»։

Գերտրուդա Բանիշևսկին, որը «Indianapolis Star»-ի կողմից նկարագրվել է որպես «տանջված, նորմայից ցածր քաշ ունեցող ասթմատիկ», շատ նիհար, հյուծված կին էր, որը տառապում էր կանոնավոր դեպրեսիաներից և բրոնխիտով՝ մշտական ծխելու պատճառով։ Բանիշևսկին ծնվել է Գերտրուդա Նադին Վան Ֆոսանի անվան տակ 1929 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ինդիանապոլիսում և եղել է Մոլլի Միրթլ Վան Ֆոսանի (ծնված Օկլեում) (1896 թվականի հոկտեմբերի 13-ից մինչև 1984 թվականի ապրիլի 2) ու Հյու Մարկուս Վան Ֆոսսան-ավագի (1889-1939 թվականներ) (ծնողներն Իլինոյսի բնիկներ էին) վեց երեխաներից երրորդ երեխան։ Նա ուներ մեծ քույր՝ Միլդրերդը (1917 թվականի հոկտեմբերի 28-ից մինչև մինչև 1985 թվականի փետրվարի 16) և Էլիոնորա Ջեյնը (1922-1929 թվականներ), նաև երեք փոքր եղբայրներ՝ Ջեկ Դևիդը (1930-1938 թվականներ), Ջերալդ Ֆրանկլինը (1932-1997 թվականներ) և Ջոնը (1937 թվականի նոյեմբերի 17-ից մինչև 1989 թվականի հուլիսի 16)։ Գերտրուդայի ընտանիքը պատկանում էր ցածր սոցիալական դասին։ 1939 թվականի հոկտեմբերի 5-ին 50-ամյա Հյու Վան Ֆոսանը մահացել է սրտի կաթվածից։ Գերտրուդան, որը հոր հետ շատ ավելի ջերմ հարաբերություններ ունի, քան մայրը, շատ ծանր է տարել նրա մահը։ Դեռահաս տարիքում նա խնդիրներ է ունեցել մոր հետ, ինչը հանգեցրել է նրան, որ ի վերջո 16 տարեկանում նա լքել է դպրոցը և ամուսնացել 18-ամյա շերիֆի օգնականի հետ, լեհական ծագում ունեցող ամերիկացի Ջոն Ստեֆանի Բանիշևսկու հետ (1926 թվականի մայիսի 22-ից 2007 թվականի հոկտեմբերի 31), Յանգսվիլից (Փենսիլվանիա), որից 4 երեխա է ունեցել՝ Փոլ Մարիամը, Ստեֆանիին, Ջոն Սթեֆան կրտսերը (ծնված 1953 թվականի փետրվարի 23-ին) և Մարիամը (ծնված 1954 թվականի հունիսի 13-ին)։

Ջոնը շատ անկայուն բնավորություն ուներ, նրա և Գերտրուդայի միջև տարաձայնությունները հաճախ ավարտվում էին ծեծկռտուքով, բայց չնայած դրան, Գերտրուդան և Ջոնը միասին ապրեցին 10 տարի առաջ, երբ բաժանվեցին։ Ամուսնալուծությունից հետո Գերտրուդան երեք ամիս ամուսնացել է Էդվարդ Գաթրիի հետ, սակայն Էդվարդը չի ցանկացել պատասխանատվություն կրել Գերտրուդայի երեխաների համար, որոնք նրա հարազատները չեն եղել։ Այնուհետև նա կրկին Ջոնի հետ էր, և նրանից ծնեց ևս երկու երեխա՝ Շիրլին և Ջեյմսը, իսկ յոթ տարի անց՝ 1963 թվականին, նրանք կրկին ու ընդմիշտ ամուսնալուծվեցին։ Այնուհետև 34-ամյա Գերտրուդան հաշտվել է 18-ամյա Դենիս Լի Ռայտի հետ (1942-ի հոկտեմբերի 22-ից մինչև 1977-ի հունվարի 22-ը), սակայն նա հաճախ ծեծել է կենակցուհուն։ Նրանից նա երկու անգամ հղի է եղել, բայց առաջին անգամ նրա հետ վիժում է տեղի ունեցել, իսկ երկրորդ անգամ նա լույս աշխարհ է բերել Դենիս Լի Ռայթ կրտսերին (ծնված 1964 թվականի մայիսի 4-ին), բայց նրա ծնվելուց կարճ ժամանակ անց Ռայթը հեռացավ Գերտրուդայից և անհետացավ նրա կյանքից։ Որպեսզի ոչ ոք չիմանա, որ Դեննիսը անօրինականորեն Է ծնվել, Գերտրուդան բոլորին թվում էր, թե «միսիս Ռայթը», թեև երբեք Ռայթի հետ օրինական ամուսնության մեջ չի եղել։ 1965 թվականին Գերտրուդայի ընտանիքի բոլոր դրամական եկամուտները հիմնականում բաղկացած էին նպաստներից, որոնք պետությունը վճարում էր երեխաների համար, և ժամանակավոր ոչ որակավորում ունեցող աշխատանքից, ինչպիսիք են լվացքի կամ ուրիշի երեխաների խնամքը։

Լայկենսի խոշտանգումներ և մահ 
Լայկենս քույրերի բնակության առաջին շաբաթվա ընթացքում Բանիշևսկին ոչ մի միջադեպ չի ունեցել։ Սիլվիան գնում էր նույն եկեղեցի, ինչ Բանիշևսկին, հեռուստացույց էր նայում նրանց հետ և գնում էր Արսենալ տեխնոլոգիականավագ դպրոց Ստեֆանիի և Պոլայի հետ։ Ամեն ինչ սկսվել է երկրորդ շաբաթվա ընթացքում, երբ Լեսթեր Լայկենսը չի ուղարկել խոստացված վճարը։ Գերտրուդան սկանդալ է սարքել՝ բղավելով. «Ես հոգ եմ տարել ձեր երկու դստրերի մասին ուղղակի»։ Այդ դեպքից սկսած Գերտրուդան, չնայած այն բանին, որ փողը բերել են հաջորդ օրը, սկսել է մեղադրել Լայկենս քույրերին գողության և այլ զանցանքների մեջ, ինչպես նաև պարբերաբար ապտակել նրանց փեդդլով։

Դա դադարեցնելու համար Սիլվիան պատմել է, որ Պոլան հղի է (Պոլա Բանիշևսկին վախենում էր ամեն ինչ պատմել մորը, բայց վստահել է Սիլվիայի գաղտնիքը, որի հետ ընկերացել է)։ Գերտրուդան չհավատաց, իսկ Պոլան կատաղեց ու ծեծեց աղջկան։ Այնուհետև, երբ Սիլվիան խոստովանել է, որ կապ է ունեցել տղայի հետ, Գերտրուդան սկսել է նրան մեղադրել անկարգության մեջ, ինչի պատճառով Սիլվիան սկսել է մտածել, որ ինքն իրեն հղի է, թեև ավելի ուշ փորձաքննությունը ցույց է տվել, որ իր հեշտոցը այտուցված է եղել, բայց կուսաթաղանթը մնացել է ամբողջությամբ։ Հնարավոր է, Սիլվիան շատ բանիմաց չէր կանանց օրգանիզմի ֆիզիոլոգիայի և բեղմնավորման գործընթացի մասին։

Շուտով Բանիշևսկին սկսեց խրախուսել հարևան դեռահասներին, երբ նրանք ծեծում էին Սիլվիային։ Լայկենսը որոշ ժամանակ ընկերություն էր անում 13-ամյա Աննա Սիսկոյի հետ, մինչև Գերտրուդան Աննային չհայտնեց Սիլվիայի խոսքերի մասին, որն ասաց, որ Սիսկո Նելլիի մայրը մարմնավաճառ է եղել։ Սիսկոն բարկացավ և նաև ծեծի ենթարկեց Լայկենսին։ Այնուհետև Գերտրուդան սկսել է Սիլվիային մեղադրել դպրոցում Ստեֆանիի անբարոյականության և Պոլայի մասին լուրերը ցրելու մեջ։ Դրա համար Լայկենսը ծեծել է Ստեֆանի Կոյ Հաբբարդի ընկերոջը (ով Սիլվիայի վրա փորձել է ձյուդոյի իր հմտությունները)։ Դենիզ Նոուն՝ Լայկենսի մասին կենսագրական հոդվածի հեղինակը, գրում է, որ հավանականություն կա, որ Սիլվիան իսկապես լուծարել է այդ լուրերը։

Սիլվիայի և Ջենիի ավագ քույրը՝ 19-ամյա Դիանան, սեպտեմբերին այցելել է նրանց, և նրանք նրան բողոքել են, որ, ինչ էլ որ պատահի, Բանիշևսկին հրամայում է դաշտ բերել փեդլին և պատժում Սիլվիային։ Բայց Դիանան որոշում է, որ աղջիկները, հավանաբար, չափազանցնում են։ 12-ամյա Ջուդիթ Դյուկը, ով ականատես է եղել Սիլվիայի ծեծին, այդ մասին հայտնել է իր մորը, սակայն վերջինս պատասխանել է միայն հռետորական հարցով․ «Օ, դե, ընդհանուր առմամբ, նրանք միայն պատժում են նրան, չէ»։ Հայտնի չէ, թե ինչու Լայկենս քույրերը չեն բողոքել ոստիկանությանը կամ փորձել փախչեմ։ Նոուն ենթադրում է, որ դա պայմանավորված է նրանով, որ աղջիկները, վաղ մանկությունից ապրելով լարված միջավայրում, պարզապես Գերտրուդայի գործողություններում անսովոր ոչինչ չեն տեսել։ Նա նաև գրում է, որ Սիլվիան չի փախել՝ հնարավոր է վախենալով, որ այդ ժամանակ Բանիշևսկու զայրույթը կթափվի Ջենիի վրա։ Ջենին հազիվ էր կարողանում ինքնուրույն տեղաշարժվել օրթոպեդիկ ապարատի օգնությամբ, և այդ պատճառով երկուսով փախուստը հնարավոր չէր։ 1965 թվականի օգոստոսին Բանիշևսկու հարևանությամբ բնակություն է հաստատել Ռեյմոնդ և Ֆիլիս Վիրմիլիոն ամուսնական զույգը, որոնք ունեցել են երկու երեխա։ Քանի որ Վիրմիլիոնը գիշերային հերթափոխում էր աշխատում «RCA» գործարանում, նա որոշել է գտնել իր երեխաներին եկող Դայակ և եկել Բանիշևսկու տուն։ Կանայք սուրճի սեղանի շուրջ խմել են, երբ Վիրմիլիոնը նկատել է աչքի տակ արյունազեղված դեռահաս աղջկա, որը Սիլվիան էր։ Պոլա Բանիշևսկին մի բաժակ տաք ջուր է հավաքել և թափել այն նրա վրա, որից հետո բավական հայտարարել է. Ես եմ նրան խփել»։ Վիրմիլիոնը որոշել է չվստահել Բանիշևսկու ընտանիքին, սակայն չի հայտնել տեսածի մասին։ Նույն թվականի հոկտեմբերի սկզբին Վիրմիլիոնը կրկին այցելել էր Բանիշևսկուն և կրկին տեսել Սիլվիային։ Այս անգամ աղջիկն արդեն այլ աչքի տակ արյուն է ունեցել և ուռած շրթունք։ «Ես եմ խփել»,- ասաց Պոլան։ Ֆիլիսը դրանում տարօրինակ ոչինչ չի տեսել։

Տեղի եկեղեցու հոգևորական Ռոյ Ջուլիանը 1965 թվականի սեպտեմբերին Բանիշևսկու այցը կատարել է, քանի որ նրա ընտանիքը նրա միաբանությունն էր։ Գերտրուդան բողոքել է նրան, որ ամուսինը հրաժարվում է վճարել երեխայի նպաստը, իր հիվանդությունները և բոլոր այն խնդիրները, որոնք նա ունեցել է երեխաների հետ։ Եվ գլխավոր խնդիրը, ըստ նրա, Լայկենսն էր։ Բանիշևսկին քահանային հայտնել է, որ Սիլվիան զբոսնում է դպրոցը և փող է վաստակում մարմնավաճառությամբ։ Ռոյը չհավատաց դրան, քանի որ դրանից առաջ Սիլվիա էր տեսել եկեղեցում և լավ տպավորություն էր թողել նրա վրա։ Նա ցանկացել է խոսել նրա հետ, սակայն Գերտրուդան նրան խորհուրդ է տվել խոսել Ջենիի հետ։ Ջենին այդ ժամանակ այնքան էր վախեցել, որ քահանային տալիս էր զուտ մեխանիկական պատասխաններ. «Նա ստում է։ Գիշերը, երբ մենք բոլորս գնում ենք քնելու, նա իջնում է ներքև և հարձակվում է սառնարանի վրա»։ Ջենին հույս ուներ, որ Բանիշևսկին իրեն չի զգա, եթե նա հնազանդվի Գերտրուդային։ Մի քանի շաբաթ անց Ջուլիանը կրկին եկավ նրանց մոտ։ Գերտրուդան կրկին բողոքել է Սիլվիայից, քանի որ աղջիկը, նրա խոսքով, դպրոցում Պոլայի հղիության մասին լուրեր է տարածում։ «Բայց ես ճանաչում եմ իմ դստերը,-ասաց նա,-և ես գիտեմ Սիլվիային։ Պոլան հղի չէ. աա Սիլվիան է»։

Սիլվիայի հերթական ծեծի ժամանակ Բանիշևսկին Ջենիից պահանջել է, որ նա ևս միանա իրենց։ Ջենին հրաժարվել է, և կատաղած Գերտրուդան հարվածել է նրա դեմքին։ Այդ ժամանակ աղջիկը ենթարկվել է, բայց ավելի ուշ պատմել է, որ քրոջը ծեծել է ձախ ձեռքով (ինքը ճիշտ էր), և այդ պատճառով էլ դա Սիլվիային հատուկ ցավ չի պատճառել։

Հոկտեմբերին Սիլվիայի և Ջենիի ավագ քույր Դիանա Շումեյքերը կրկին այցելել էր քույրերին։ Գերտրուդան չի ցանկացել, որ Շումեյքերը տեսնի, թե ինչ պայմաններում են աղջիկները պահվում, և այդ պատճառով Դիանային տուն չի թողել։ Բանիշևսկին պահանջել է Լայկենսի ծնողներից Դիանային հեռու պահել քույրերից։ Շումեյքերը պնդում էր իր այցի մասին, և այդ ժամանակ Գերտրուդան ստիպված էր նրան կալանքով սպառնալ մասնավոր սեփականություն ներխուժելու համար։ Սիլվիայի մահվանից քիչ առաջ Ջենին փողոցում բախվել է Դիանայի հետ և ասել նրան․ «Ես չեմ կարող խոսել քեզ հետ, որովհետև խնդիրներ կունենամ», և շարունակեց շտապել։
    
Շուտով Գերտրուդան սկսել է ծեծ տալ Սիլվիային մտացածին պատրվակների տակ,մարել ծխախոտը նրա մարմնի վրա և տաք ջուր լցնել։ Որոշ ժամանակ անց Սիլվիային ծեծել են, որպեսզի նա խոստովանի, որ խանութում գողացել է սպորտային կոստյում, որը Բանիշևսկին հրաժարվում էր իրեն գնել, որպեսզի նա հաճախի մարմնամարզության դասարան (սկզբում աղջիկը պնդում էր, որ գտել է այն)։ Այնուհետև Գերտրուդան արգելել է Լայկենսին դպրոց հաճախել և թույլ չի տվել, որ նա լքի տունը։ Սիլվիայի երիկամներին վնաս է հասցվել, այդ պատճառով նա սկսել է միզել անկողնում, և այդ ժամանակ Գերտրուդան փակել է նրան նկուղում և արգելել օգտվել զուգարանից։ Ավելի ուշ Լայկենսը ստիպված էր ուտելիքի մեջ օգտագործել սեփական ֆեկալիան և մեզը։ Սիլվիայի մահվանից քիչ առաջ Գերտրուդան  նրա փորի վրա շիկացած ասեղը այրել է «Ես մարմնավաճառ եմ և հպարտանում եմ դրանով» գրությունը՝ հարևան պատանի Ռիչարդ Հոբսի հետ, ով այն ժամանակ, Գերտրուդշայի 10-ամյա դստեր Շիրլի Բանիշևսկու օգնությամբ կարմիր տաք պտուտակով, կրծքավանդակի վրա այրեց ևս մեկ «Զ» տառ։ Պարզվել է, որ Սիլվիայի հեշտոցի մեջ առնվազն երկու անգամ Կոկա-Կոլայի ապակե շիշ են տեղադրել։

Ի վերջո, տեղական առողջապահական գործակալություն Դիանայից ահազանգ է ստացվել, որը ցանկացել է իմանալ, թե ինչու նրան թույլ չեն տալիս այցելել քրոջ մոտ։ Հոկտեմբերի 15-ին տուն է եկել տեղացի բուժքույր Բարբրա Սանդերսը և ցանկացել է խոսել Գերտրուդայի հետ։ Բենիշևսկին Ջենիին ասել է, որ «եթե դու ինչ-որ բան ասես Սիլվիայի մասին, ապա քեզ հետ կանեն նույնը, ինչ նրա հետ»։ Դրանից հետո բուժքույրին հայտնել է, որ Սիլվիան մարմնավաճառ է եղել, իրեն մաքուր չի պահել, դրա համար էլ Բանիշևսկին նրան վռնդել է։ Ջենին սպառնալիքի տակ հաստատել է դա։ Բուժքույրը վերադարձել է իր գրասենյակ և Բանիշևսկիի մասին հաշվետվության ժամանակ «միանվագ» նշան է արել։ Հոկտեմբերի 21-ին ոստիկանությունը ժամանել է Բանիշևսկու տուն, սակայն ոչ թե Լայկենսի պատճառով, այլ այն պատճառով, որ, ըստ ոստիկանների, իրենց է դիմել Ռոբերտ Բրյուս Հենլոնը՝ հայտարարելով, որ Բանիշևսկու երեխաներն իրենից գողացել են իրերը։ Գերտրուդան էլ զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել, որ Հենլոնն ինքն է փորձել իր տուն մտնել։ Ոստիկանությունը ձերբակալել է նրան գողության մեղադրանքով։ Ավելի ուշ Հենլոնը ազատ էր արձակվել։

Մահվանից մի քանի օր առաջ Սիլվիան փախուստի փորձ է ձեռնարկել, երբ լսել է, որ Բանիշևսկին նրան անտառում թողնելու ծրագիր ունի, սակայն բռնել է դիմացի դռան մոտ։ Որպես պատիժ՝ նա կապված է եղել և հայտնվել նկուղում, որտեղ որպես սնունդ ստացել է միայն կրեկերները։

1965 թվականի հոկտեմբերի 26-ի առավոտյան Լայկենսն արդեն չէր կարողանում հստակ խոսել և համակարգել իր վերջույթների շարժումները։ Այդ օրը, ժամը 17:30-ի սահմաններում, նա մահացել է արյունազեղումից, ցնցումից և թերսնումից, երբ Ստեֆանի Բանիշևսկին և Ռիչարդ Հոբսը որոշել են նրան նկուղից վեր տեղափոխել լոգարան, որպեսզի փրկեն։ Տեսնելով, որ Սիլվիան չի շնչում, Բանիշևսկին փորձել է արհեստական շնչառություն անել նրան (այդ ամբողջ ընթացքում Գերտրուդան գոռում էր նրան կանգ առնել, քանի որ Լայկենսը, նրա կարծիքով, պարզապես սիմուլյացիա է անում իր մահը) և անում էր այն այնքան ժամանակ, մինչև չհասկացավ, որ Լայկենսը մեռած է։ Այդ ժամանակ Գերտրուդան մի քանի անգամ գրքով հարվածել է Սիլվիային, որից հետո վերջապես հասկացել է, որ նա մեռած է և Հոբսին ուղարկել է մոտակա հեռախոսային ավտոմատին, որպեսզի նա ոստիկանություն կանչի։ Երբ նա ժամանեց, Գերտրուդան նրանց հանձնեց Սիլվիայի ծնողներին ուղղված նամակը։ Նամակը Լայկենսը գրել է Գերտրուդայի ճնշման տակ, դրանից մի քանի օր առաջ։ Բանիշևսկին ստիպել է Սիլվիային գրել, որ վերջինս սեռական կապ է ունեցել մի խումբ տղաների հետ, և որ իրենք են պատռել իր հագուստը և մարմնի վրա այրվածքներ արել։ Իսկ ինքը ոստիկանությանը հավաստիացրել է, որ դրանից առաջ մեկ ժամվա ընթացքում փորձել է բուժել Լայկենսը՝ այն մաքրելով սպիրտով։ Ջենի Լայկենսն ի սկզբանե ոստիկանությանը պատմել է նախապես մտածված Բանիշևսկու «լեգենդը», որը հաստատում է Գերտրուդայի խոսքերը, բայց ինչ-որ պահի նա շշնջացել է նրանց․ «Տարեք ինձ այստեղից, և ես ամեն ինչ կպատմեմ ձեզ»։

Նույն օրը Գերտրուդան (37 տարեկան), Պոլան (17 տարեկան), Ստեֆանին (15 տարեկան) և Ջոնը (13 տարեկան), Բանիշևսկին և Ռիչարդ Հոբսը՝ Կոյ Խաբբորդի (երկուսն էլ՝ 15 տարեկան) հետ, ձերբակալվել են և ընդհուպ մինչև դատավարությունը կալանքի տակ են գտնվել առանց գրավի վճարման իրավունքի։ Պոլան, Ստեֆանին, Ջոնը և Կոյ Հաբբարդը տեղավորվել են անչափահասների պահման կենտրոնում, Ռիչարդ Հոբսը՝ խնամակալության տակ։ Արդեն հաջորդ օրը Գերտրուդան խոստովանել է, որ Լայկենսը ծեծի է ենթարկվել իր իսկ տանը։ Հարևան երեխաները, որոնք մասնակցել են Սիլվիային ծեծի ենթարկելուն, ձերբակալվել են հոկտեմբերի 29-ին՝ մարմնական վնասվածքներ հասցնելու մեղադրանքով և երկու ամիս անցկացրել են նաև անչափահասների կալանքի կենտրոնում, որից հետո ճանաչվել են որպես վկա և ազատ են արձակվել տնային կալանքի։

Դիահերձման ընթացքում ախտաբան Արթուր Քյոբելը Լայկենսի մարմնի վրա հաշվել է տարբեր ծանրության մոտ 150 վերք։ Նրա տեղակալ Չարլզ Էլիսը դատարանում ցուցմունք է տվել, որ մահվանից երկու կամ երեք օր առաջ Լայկենսը սուր շոկի մեջ է եղել։

Դատ 
1965 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Մարիոն շրջանի գերագույն ժյուրին Գերտուրդային, Պոլային և Ջոնին և Հոբսին Հաբբորդի հետ մեղադրեց առաջին աստիճանի սպանության մեջ։ Դրանից երեք շաբաթ առաջ Ստեֆանին ազատ է արձակվել, քանի որ նրա փաստաբանն ապացուցել է, որ նրա գործողությունները ոչ մի կերպ չեն ազդել Լայկենսի մահվան վրա, իսկ ինքը՝ Ստեֆանիին համաձայնել է վկայել մյուսների դեմ։ 1966 թվականի մարտի 16-ին կայացած մինչդատական պաշտոնական լսումների ժամանակ դատավոր Սոլ Իսահակ Ռաբբեին ներկայացվել են դատական հոգեբույժների ցուցմունքները, որոնք վկայում են, որ բոլոր հինգ ամբաստանյալները մտավոր կոմպետենտ են դատարանի առջև կանգնելու համար։

Դատարանը սկսվել է 1966 թվականի ապրիլի 18-ին և ընդհուպ մինչև վերջ տեղի է ունեցել Ինդիանապոլիսի շրջանային շենքում։ Մեղադրողները հանդես են եկել Լեռու Նյուն և Մարջորի Վեսները, որոնք ապրիլի 16-ին հայտարարել են բոլոր հինգ մեղադրյալների համար մահապատժի հասնելու իրենց մտադրության մասին։ Նրանք դատավորին համոզեցին, որ հինգ էլ պետք է միասին դատվեն։

Ամբողջ դատարանի ընթացքում Գերտրուդան հերքել է Սիլվիայի մահվան համար իր պատասխանատվությունը և չի ընդունել իր մեղքը՝ վկայակոչելով սեփական անմեղսունակությանը։ Նա պնդում էր, որ չափազանց հոգնած է եղել իր թույլ առողջությամբ և դեպրեսիայով, որպեսզի հետևի երեխաներին։ Սակայն Պոլայի և Ջոն Բանիշևսկու, Ռիչարդ Հոբսի և Կոյա Հաբբարդի փաստաբանները պնդում էին, որ իրենց հաճախորդների վրա ազդեցություն է ունեցել հենց ավագ Բանիշևսկին, որ նրանք գործել են նրա ցուցումով։ Երբ Գերտրուդայի 11-ամյա դստերը՝ Մերի Բանիշևսկիին, դատարան կանչեցին որպես պաշտպանության վկա, նա սկզբում հերքեց, որ իր մայրը ծեծել է Սիլվիային և վատ է վարվել նրա հետ, բայց հետո վախեցավ և հիստերիայի մեջ ընկնելով՝ բղավելով․ «Օ, Աստված իմ, փրկեք ինձ», խոստովանել է, նա ստիպված է եղել տաքացնել ասեղը, որով Հոբսը կտրել է Սիլվիայի մաշկը, ինչպես նաև տեսել է, թե ինչպես է իր մայրը ծեծել Լայկենսին։ Գերտրուդայի փաստաբան Ուիլյամ Էրբեկերը փորձել է մեղմել դատավճիռը՝ հենվելով Բանիշևսկու թուլամտության վրա։ Նա ասել է․ «Ես դատապարտում եմ նրան, որ նա մարդասպան էր։ Բայց ես չեմ համարում նրան պատասխանատու դրա համար, քանի որ նա ամբողջովին չէ այստեղ» (վերջին նախադասությունը արտասանելիս նա ցույց տվեց իր գլխին)։ Մայիսի 16-ին նա երկու ժամ անցկացրել է Դուայթ Շուստերի խաչաձև հարցաքննությունը՝ դատարանի կողմից նշանակված հոգեբույժի, ով աշխատել է Գերտրուդայի հետ, սակայն Շուստերը հաստատակամորեն կանգնել է իր վրա՝ հայտարարելով, որ Գերտրուդան երբեք պսիխոպաթիկ չի եղել (առավել ևս՝ Լայկենսը խոշտանգումների ժամանակ)։ Ի վերջո, պաշտպանության վերջնական փաստարկի լսումների ժամանակ Էրբեկերը երդվյալ ատենակալներին ցույց տվեց դիահերձման ժամանակ արված Լայկենսի լուսանկարը, որի վրա լավ երևում էին ծեծի հետքերը, և հայտարարեց, որ եթե Գերտրուդան ստվեր է գցում, ապա նրանք պետք է ընդունեն, որ նա պարզապես չէր կարող այդ ժամանակ աղջկան նման կտտանքների ենթարկել։ Մյուսների փաստաբանները ակտիվորեն ճնշում են գործադրել ինչպես իրենց պաշտպանյալների անչափահաս տարիքի, այնպես էլ այն բանի հստակ ապացույցների բացակայության վրա, թե ով է դարձել Լայկենսի մահվան պատճառը։

Դատը տևել է 17 օր, վերջնական վճիռը հրապարակվել է 1966 թվականի մայիսի 19-ին 8-ժամյա քննարկումից հետո ութ տղամարդու և չորս կանանց կոլեգիայի կողմից։ Գերտրուդա Բանիշևսկին մեղավոր է ճանաչվել առաջին աստիճանի կանխամտածված սպանության համար և դատապարտվել մահապատժի, Փոլ Բանիշևսկին մեղավոր է ճանաչվել երկրորդ աստիճանի ծանր սպանության համար, իսկ Հոբսը, Հաբարդը և Ջոն Բանիշևսկին մեղավոր են ճանաչվել չկանխամտածված սպանության մեջ։ Լսելով դատավոր Ռաբբայի դատավճիռը, Գերտրուդան և նրա երեխաները լաց էին լինում, մինչդեռ Հոբսը և Հաբբարդը մնում էին անվախ։ Ավելի վաղ Գերտրուդային նշանակված մահապատիժը չեղյալ էր հայտարարվել և մայիսի 25-ին Գերտրուդան ու Փոլ Բանիշևսկին պաշտոնապես դատապարտվել էին ցմահ բանտարկության, իսկ Ռիչարդ Հոբսը, Կոյ Հաբբարդը և Ջոն Բանիշևսկին դատապարտվել են 2-21 տարվա ազատազրկման Ինդիանա նահանգի ուղղիչ գաղութում։ Պոլա Բանիշևսկին քննության ժամանակ աղջիկ է ունեցել և ի նշան մոր նվիրվածության նրան անվանել է Գերտրուդա տատիկի պատվին։ Երեխան ավելի ուշ որդեգրվել է։ Ստեֆանի Բանիշևսկիի դեմ հետաքննության հետ նրա ակտիվ համագործակցության համար (դատարանը հաշվի է առել նաև Սիլվիային վերակենդանացնելու նրա փորձերը) հանվել են բոլոր մեղադրանքները։ Աննա Սիսկոն, Ջուդիթ Դյուկը, Ռենդոլֆ Լիպպերը և Մայքլ Մոնրոն արդարացվել են դատարանի կողմից, քանի որ նրանց փաստաբանները ապացուցել են, որ նրանք գործել են Գերտրուդայի ազդեցության տակ։ Լիպերը մահացել է 56 տարեկանում 2010 թվականի նոյեմբերի 14-ին Ինդիանապոլիսում (երեխաներ չեն գրանցվել), Սիսկոն (լինելով մայր և տատիկ) մահացել է 44 տարեկանում 1996 թվականի հոկտեմբերի 23-ին։

Սիլվիայի հետ հրաժեշտի արարողությունը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 29-ի օրվա երկրորդ կեսին «Ռասել Ընդ Հիթչ»-ի լեբանոնյան թաղման բյուրոյում։ Պատարագը մատուցել է սուրբ Լուիս Գիբսոնը, որին ներկա են եղել 100-ից ավելի սգավորներ։ Սիլվիայի դագաղը բաց է մնացել ամբողջ արարողության ընթացքում։ Նույն օրը 14 մեքենաներով դագաղով կատաֆալկան ժամանել է Օուք-Հիլլ գերեզմանատուն, որտեղ էլ տեղի է ունեցել հուղարկավորությունը։ 2001 թվականի հունիսին Լայկենսի պատվին Ինդիանապոլիսի Ուիլարդ պարկում հիշատակի կոթող է տեղադրվել։

Իրադարձությունների մասնակիցների հետագա ճակատագիր 
Հոբսը, Հաբարդը և Ջոն Բանիշևսկին Ինդիանայի ուղղիչ գաղութում են հայտնվել երկու տարուց պակաս, և 1968 թվականի փետրվարի 27-ին ազատ են արձակվել Ուդոյի կողմից։

1970 թվականի սեպտեմբերին Ինդիանայի Գերագույն դատարանը չեղարկել էր Գերտրուդայի և դաշտի դատավճիռներն այն հիմքով, որ դատավոր Ռաբեն ավելի վաղ մերժել էր նրանց փաստաբանների բոլոր պահանջները՝ դատական նիստերը փակ դարձնելու և առանձին դատելու համար։ Որոշման մեջ նաև նշվել է, որ գործի շուրջ չափազանց մեծ հրապարակայնություն է ստեղծվել և դրան հաջորդած կողմնակալությունը, ինչը, ի վերջո, թույլ չի տվել ամբաստանյալներին լիարժեք արդար վճիռներ ստանալ։ 1971-ում սկսվել են կրկնակի դատավարություններ, որտեղ Պոլան իրեն մեղավոր է ճանաչել կամավոր չկանխամտածված սպանության մեջ և դատապարտվել է երկուսից քսան տարի անորոշ ժամկետով։ Չնայած այն բանին, որ այդ տարի նա երկու անգամ փորձել է փախչել բանտից, 1972 թվականի դեկտեմբերին Պոլան ազատ է արձակվել՝ ստանալով նոր փաստաթղթեր։ Գերտրուդան կրկին մեղավոր է ճանաչվել առաջին աստիճանի սպանության մեջ և կրկին ուղարկվել ցմահ բանտարկության։

1985 թվականին Գերտրուդան ազատ արձակվեց։ Այս մասին լուրը ռեզոնանս է առաջացրել ամբողջ Ինդիանայում։ Ջենի Լայկենսը և նրա ընտանիքը հանդես են եկել հեռուստատեսությամբ, որտեղ դեմ են արտահայտվել Բանիշևսկու՝ բանտից դուրս գալուն։ «Անմեղների պաշտպանություն» և «Հասարակական լիգա ընդդեմ բուսականության» երկու հակամրցակցային խմբերի անդամները ժամանել են Ինդիանա, որպեսզի դեմ դուրս գան Բանիշևսկու խնդրագրին, աջակցեն Լայկենս ընտանիքին և կազմակերպեն պիկետների արշավ։ Այդ խմբերով հանրագիր է կազմվել, որի պահանջով Բանիշևսկուն ազատ չարձակվեր։ Երկու ամսվա ընթացքում այդ խնդրագրում իրենց ստորագրությունն են դրել Ինդիանայի ավելի քան 40 000 քաղաքացիներ։ Սակայն, չնայած այդ բոլոր ջանքերին, Գերտրուդայի համար դատական լսում է կազմակերպվել, որը քննարկել է նրա խնդրագիրը, որտեղ Բանիշևսկին հայտարարել է․ «Ես վստահ չեմ, թե ինչ դեր եմ ունեցել այդ գործում, քանի որ ես եղել եմ թմրանյութերի վրա։ Ես, իրոք, երբեք չեմ ճանաչել նրան... Ես լիովին պատասխանատու եմ այն ամենի համար, ինչ տեղի է ունեցել Սիլվիայի հետ։ Ես կցանկանայի է չեղյալ հայտարարել դա, բայց չեմ կարող և ներողություն եմ խնդրում։ Ես պարզապես խնդրում եմ ողորմության և այլ կերպ»։ Դատարանը հաշվի է առել Գերտրուդայի լավ վարքագիծը բանտում, որտեղ կինը աշխատում էր հյուրանոցում (նա նաև ակտիվորեն հովանավորություն և աջակցություն էր ցուցաբերում երիտասարդ բանտարկյալներին և, իր իսկ խոսքերով, այդ ժամանակ բարեպաշտ քրիստոնյա էր), և նա ազատ էր արձակվել։ Ազատվելով՝ Գերտրուդա Բանիշևսկին փոխել է իր անունը Նադին Վան Ֆոսանի հետ և տեղափոխվել է Այովա՝ Լորել, որտեղ ծխելու չարաշահման պատճառով թոքերի քաղցկեղից մահացել է 1990 թվականի հունիսի 16-ին։ Երբ Ջենի Լայկենսը, որն այդ ժամանակ արդեն ամուսնացած էր և բնակություն էր հաստատել Բիչ Գրոուվ քաղաքում, թերթում կարդում էր Բանիշևսկու մահվան մասին մահվանը վերաբերող նեկրոլոգը, նա կտրեց այն և փոստով ուղարկեց մորը՝ ուղեկցող գրությամբ․ «Մի քիչ ուրախ նորություններ։ Անիծված ծերունի Գերտրուդան մահացել է։ Հա-հա-հա։ Ես ուրախ եմ»։

Ռիչարդ Դին Հոբսը թոքերի քաղցկեղից մահացել է 1972 թվականի հունվարի 2-ին՝ ազատ արձակվելուց 4 տարի անց (մինչ այդ նա նյարդային վիժեցում էր ունեցել)։ Կոյ Ռանդոլֆ Հաբբարդը ազատ արձակվելուց մի քանի տարի անց դատապարտվել է գողության և մեկ անգամ, 1977 թվականին, կրկին մեղադրվել է երկու մարդու սպանության կասկածանքով, սակայն նրան արդարացրել են։ Հետագայում նա աշխատել է որպես մեխանիկ, սակայն 2000-ին «Ամերիկյան հանցագործություն» ֆիլմի թողարկումից հետո նրան հեռացրել են աշխատանքից և 2007-ի հունիսի 23-ին նա 56 տարեկան հասակում մահացել է Ինդիանա նահանգի Շելբիվիլ քաղաքում և թաղվել Վիրջինիայում։ Նա ուներ կին՝ Պատրիսիա Գորման Հաբարդը և հինգ երեխա, տասնյոթ թոռ և մեկ ծոռ։ Բանիշևսկու ընտանիքին մասնակցության մասին նեկրոլոգիայում չի ասվել։ Սիլվիայի մահից հետո Իսթ Նյու Յորք սթրիթի 3850 տունը դատարկ է 44 տարի, անկում է ապրել և վերջապես քանդվել է 2009 թվականի ապրիլի 23-ին։ Նրա տեղում այժմ եկեղեցու կայան է ավտոմեքենաների համար։

Ջոնը, Ստեֆանին, Մարիամը, Շիրլին և Ջեյմսը առաջինի ազատ արձակումից հետո հայտնվել են իրենց հոր՝ Ջոն ավագի խնամակալության տակ, որը նրանց ազգանվան հրապարակումից պաշտոնապես փոխել է իր անունը Ջոն Ստեֆան Բլեյքի հետ և նույն ազգանունը տվել երեխաներին։ Ջոն Բլեյքը կրտսերն առաջին անգամ հրապարակավ խոսել է Սիլվիայի մասին 1985 թվականին և լիովին զղջացել է նրա մահվան համար (չնայած պնդում էր, որ իսկապես հարվածել է նրան միայն մեկ անգամ)՝ հայտարարելով, որ ուժեղ զայրույթ է զգացել նրա ծնողների ամուսնալուծության և նրա ու քույրերի համար սննդի ու հագուստի պակասի պատճառով։ Նա խոստովանել է, որ իր պատիժն ավելի հեշտ էր, քան պետք է լիներ, սակայն միևնույն ժամանակ դատապարտել է Լայկենսների ընտանիքին այն բանի համար, որ Լեսթերը և Բետին համաձայնել են դուստրերին թողնել Գերտրուդայի մոտ, թեև նրանց համար պետք է պարզ լիներ, որ նրանց համար իրավիճակն ամենաանհարմարն է։ Երկրորդ անգամ նա իր մասին հայտարարել է 1998 թվականի մարտին, երբ Արկանզասի Վեստսայդ միջնակարգ դպրոցում զանգվածային սպանություն է տեղի ունեցել՝ ասելով, որ մանկահասակ հանցագործներն ու մարդասպանները միշտ կարող են փոխել իրենց կյանքը և միշտ կարող են օգնության հույս ունենալ, քանի որ իրեն հաջողվել է վերականգնել Սիլվիայի հետ պատմությունից հետո։ Ջոնը հետագայում ոչ մի լուրջ բախում չի ունեցել օրենքի հետ։ Նա սկզբում աշխատել է բեռնատարի վարորդ, ապա Ռիելթոր և հովիվ՝ խորհրդակցելով այն երեխաների համար, ովքեր ծանր են տարել ծնողների ամուսնալուծությունները։ Կյանքի վերջում Ջոնը տառապում էր շաքարախտով, և նրա տեսողությունը թուլացել է։ Բլեյքը շաքարախտից մահացել է 2005 թվականի մայիսի 19-ին Լանքասթերի հանրային հիվանդանոցում, 52 տարեկան հասակում և թաղվել Հաբեկեր Մեննոնայտի գերեզմանատանը։ Նա ամուսնացած էր Լոիս Չարլզ Բլեյքի հետ, ուներ երեք երեխա։ Թեեւ մինչև նրա մահը հաստատվել էր նրա ինքնությունը, մահախոսականում ոչ մի բառ չկար այն մասին, որ նա Բանիշևսկու որդին է։ Ստեֆանի Բանիշևսկին դպրոցական ուսուցիչ է դարձել, ամուսնացած է և ունի երեխաներ։ Ներկայումս բնակվում է Ֆլորիդայում՝ Ստեֆանի Սերիքսթադ անունով։ Պոլա Բանիշևսկին ազատ արձակվելուց հետո տեղափոխվել է Այովա և ապրում է Ռեդֆիլդի փոքրիկ ֆերմայում։ Նա ամուսնացած է և ունի երկու երեխա։ Արդյոք նա կապ է ունեցել մոր հետ, հայտնի չէ։ 2012 թվականի հոկտեմբերին Պոլան ազատվել է Կոնրադի BCLUW դպրոցում դպրոցի հոգեբանի օգնականի պաշտոնից այն պատճառով, որ ընդունելության ժամանակ ներկայացել է այլ անունով (Պոլա Փեյս) և իր մասին կեղծ տեղեկատվություն է տրամադրել։ Մերի Բանիշևսկին մահացել է 62 տարեկանում՝ 2017 թվականի հունիսի 8-ին Ինդիանապոլիսում Մերի Շելթոն անունով։ Մահվան պահին նա ունեցել է երեք երեխա և վեց թոռ։

Գերտրուդայի ամենակրտսեր երեխան՝ Դեննիսը, ընդունվել է խնամատար ընտանիք և դարձել Դենի լի Ուայթը, նա մահացել է Կալիֆորնիայում 2012 թվականի փետրվարի 5-ին, 47 տարեկանում։

Ջենի Լայկենսը 1966 թվականին գրանցվել է սոցիալական աշխատանքային ծրագրում և աշխատանք է ստացել բանկում, ավելի ուշ ամուսնացել է Լեոնարդ Ռայս Վեյդայի հետ (1940 թվականի հունվարի 19-ից մինչև 2007 թվականի սեպտեմբերի 9-ը)։ Նա մահացել է սրտի կաթվածից 2004 թվականի հունիսի 23-ին և թաղվել  Ինդիանայի Գրինվուդ քաղաքի Մաունթ Պլեզանտ գերեզմանատանը։ Իր կյանքի վերջին տարիներին նա բազմիցս հայտարարել է, որ իր ծնողներին մեղավոր չի համարում այդ պատմության մեջ։ Ջենիի երկվորյակ եղբայրը՝ Բեննի Ռեյ Լայկենսը, Սիլվիայի մահից մի քանի տարի անց սկսել է հոգեկան հիվանդության նշաններ ցույց տալ, և ի վերջո նրան ախտորոշել են շիզոֆրենիա, որից հետո Բեննին սկսել է չարաշահել ծխելը և դարձել ճգնավոր։ 1999 թվականի օգոստոսի 3-ին նրա քայքայված մարմինը հայտնաբերվել է նրա բնակարանում։ Նա թաղվել է Սիլվիայից ոչ հեռու գտնվող Լեբանոնում գտնվող Օուք Հիլլ գերեզմանատանը։ Լեսթեր Լայկենսը իմացել է որդու մահվան մասին, երբ Բեննիի գրած նամակը վերադարձել է նշված «Մահացել է»։ 1967 թվականին Լեսթերն ու Բեթին խզել են ամուսնությունը։ Հետագայում Բեթին ամուսնանում է Քլիֆորդ Մեթիսոնի հետ (1939 թվականի հունվարի 3-ից մինչև 2002 թվականի ապրիլի 9-ը) և մահացել է 1998 թվականին (հուղարկավորվել է Ինդիանոպոլիսի Քրաուն-Հիլլ գերեզմանատանը), Լեսթերը մահացել է 2013 թվականին և թաղվել Ռիվերսայդի ազգային գերեզմանատանը։

Սիլվիայի ավագ քույրը՝ Դիանա Շումեյքերը (այժմ՝ Դիաննա Բեդուելը) և նրա ամուսինը՝ Սեսիլ Կնուտսոնը, 2015 թվականի մայիսի 10-ին Լա Քուինտա ճանապարհին, որտեղ նրանք վերադառնում էին Վեյլլի-կենտրոնի խաղատներից, դուրս են եկել ճանապարհից։ Մայիսի 25-ին նրանց մեքենան հայտնաբերվել է հեռավոր վայրում, Սեսիլը մահացել է, Դիանան ուժեղ ջրազրկման վիճակում տեղափոխվել է հիվանդանոց։ Նկարագրելով այս դեպքը, շատ ԶԼՄ-ներ ևս մեկ անգամ բարձրաձայնել են Սիլվիայի պատմությունը։

Հայտնի մշակույթում 
 1974 թվական՝ Մենդալ Ուիլյամ Ջոնսոնի «Եկեք գնանք, խաղանք Ադամսի մոտ» վեպը ()։
 1976 թվական՝ Փեթի Վիտի «Զոհի սանկցիան» վեպը ()։
 1976 թվական՝ չհրապարակված Ջանեթ Մաքրեյնոլդսի «Բարև, Ռուբ» պիեսը ()։
 1979 թվական՝ գրող-ֆեմինիստուհի Քեյթ Միլլեթի «Նկուղ. մտորումներ մարդկային զոհաբերության մասին» վեպը ()։
 1989 թվական՝ Ջեք Կետչամի «Աղջիկը հարևանությամբ» վեպը ().
 1992 թվական՝ The Pain Teens խմբի տեսահոլովակը՝ «The Basement»։
 2007 թվական՝ ռեժիսոր Թոմմի Օհվերի «Ամերիկյան հանցագործությունը» ֆիլմը հիմնված է Սիլվիա Լայկենսի ճակատագրի վրա (Էլեն Փեյջը Սիլվիայի դերում և Քեթրին Քիները Գերտրուդա Բանիշևսկու դերում)։
 2007 թվական՝ ռեժիսոր Գրեգորի Ուիլսոնի «Աղջիկը հարևանությամբ» ֆիլմը հիմնված է Ջեք Կետչամի համանուն վեպի վրա։

Տես նաև 
 Ավրորա Գանոն
 Թերեզա Նոր
 Ձյունկո Ֆուրուտայի սպանություն
 Շանդա Շարերի սպանություն

Ծանոթագրություններ

Գրականություն

Արտաքին հղումներ 
 
 Սիլվիա Լայկենսի հուշակայքը
 Սիլվիա Լայկենսը Find a Grave կայքում
 Սիլվիա Լայկենսի կենսագրությունը  Crime Library կայքում

Սպանություններ ԱՄՆ-ում