Սերբիայի քաղաքականություն

Սերբիայի քաղաքականությունը հիմնված է խորհրդարանական ժողովրդավարության սկզբունքի վրա։ Սերբիայի վարչապետը Սերբիայի կառավարության ղեկավարն է, Սերբիայի նախագահը՝ պետության ղեկավարը։ Սերբիան խորհրդարանական հանրապետություն է, որը իշխանությունը բաժանում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների։

Իշխանություն

Գործադիր 
Գործող նախագահը Ալեքսանդր Վուչիչն է։ Վարչապետը վերահսկում է իշխանության գործադիր ճյուղը և ղեկավարում է կառավարությունը։ Նախագահի ընտրություններն անցնում են համաժողովրդական քվեարկությամբ, պետության ղեկավարն ընտրվում է 5 տարով և չի կարող պաշտոնավարել երկու ժամկետից ավելի։ Ընդ որում, նախագահի պաշտոնը հիմնականում արարողակարգային պաշտոն է։

Վարչապետը նշանակում է իր կառավարության անդամներին։ Իշխանության լիազորությունները ներկայացված են վարչապետի, նրա տեղակալների և այլ նախարարների մոտ։

Օրենսդիր 

Սերբիայի Խորհրդարանը մապալատ է։ Բաղկացած է 250 պատգամավորից, որոնք համամասնական ընտրակարգով ընտրվում են գաղտնի քվեարկությամբ։

Դատական 
Սերբիայում բարձրագույն դատարանը Գերագույն վճռաբեկ դատարանն է, որը քննում է տարբեր գործերի (այդ թվում՝ քրեական) վերաբերյալ որոշումները, որոնք բողոքարկվել են ստորին ատյանների դատարաններում։ 2008 թվականից դատարանների կազմակերպման մասին օրենքի համաձայն՝ երկրում դատարանների թիվը 168-ից նվազել է մինչև 64։ Ստեղծվել են Սերբիայի բազային, բարձրագույն և վերաքննիչ դատարանները, ինչպես նաև Գերագույն վճռաբեկ դատարանը։ Կան նաև հատուկ դատարաններ՝ առևտրային դատարան, առևտրային վերաքննիչ դատարան և Սերբիայի վարչական դատարան։

Ընտրություններ 
Սերբիան բազմակուսակցական համակարգի կողմնակից է. երկրում արձանագրվել են բազմաթիվ քաղաքական կուսակցություններ։ Համակարգը թույլ չի տալիս մեկ կուսակցության դառնալ իշխող և պարտադրում է կուսակցություններին կոալիցիոն կառավարություն ձևավորելու նպատակով կոալիցիաներ ձևավորել։ Ընտրություններն անցկացվում են խորհրդարանական, մարզային և քաղաքային մակարդակներում յուրաքանչյուր 4 տարին մեկ։

Միջազգային հարաբերություններ 
Սերբիան ՄԱԿ-ի, ԵԱՀԿ-ի, Եվրոպայի խորհրդի, ՆԱՏՕ-ի «Գործընկերություն հանուն խաղաղության» ծրագրի և այլ կազմակերպությունների անդամ է։ Սերբիայի առաջատար ռազմավարական գործընկերներն են Եվրամիությունը, Ռուսաստանի Դաշնությունը և Չինաստանը։ Սերբիան ԵՄ-ին անդամակցելու թեկնածու է և համապատասխան պահանջներ է կատարում բանակցությունների վարման շրջանակներում։ Նա նաև ԱՀԿ-ին անդամակցելու թեկնածու է։

2008 թվականի փետրվարի 17-ին ալբանացիները հռչակել են նրա անկախությունը։ ՄԱԿ-ի մի շարք անդամներ Կոսովոն ճանաչել են անկախ պետություն, մինչդեռ Սերբիան և ՄԱԿ-ի մյուս անդամների զգալի մասը Կոսովոն անկախ չեն ճանաչում։ Սերբիայի կառավարությունը, պնդելով Կոսովոյի բոլոր բնակիչների համար նորմալ կյանքի հասնելու ցանկության մասին, հայտարարել է, որ ոչ մի պարագայում չի ճանաչում նրա անկախությունը։

Ծանոթագրություններ 

Սերբիայի քաղաքականություն