Ֆաշիզմի տնտեսական քաղաքականություն

Ֆաշիզմի տնտեսական քաղաքականություն, ֆաշիստական պետությունների տնտեսության կազմակերպման հատուկ պրակտիկա։ Այն ուսումնասիրվում է պետության և իրավունքի պատմության, տնտեսական ուսմունքների և ազգային տնտեսության շրջանակներում ՝ կապված տեսական հասկացությունների հետ, որոնք մշակվել են քաղաքական տնտեսության մեջ և տնտեսական վարդապետությունների հետ, որոնք կյանքի են կոչվել համապատասխան երկրների տնտեսական քաղաքականության մեջ։

Առարկայի սահմանմանում 

Տարբեր երկրների գիտնականների կողմից այս կամ այն ֆաշիստական պետության տնտեսության գործունեության հիմունքներն ու առանձնահատկությունները ուսումնասիրելու հովանու ներքո անցկացվող հետազոտությունների առարկան կարող է տարբեր լինել ՝ կախված այն բանից, թե կոնկրետ ինչ է հասկանում այս կամ այն ուսումնասիրողը ֆաշիզմի տակ, և նրա անձնական կարծիքով որ պետություններն են պատկանում ֆաշիստներին։ Ֆաշիզմի սահմանման հարցում կոնսենսուս չկա։ Ստորև ամփոփված են գիտնականների տեսակետները, որոնք օգտագործում են ֆաշիզմ տերմինը, ըստ նրա սահմանման, որպես ծայրահեղ աջ քաղաքական շարժումների, նրանց գաղափարախոսության, ինչպես նաև նրանց գլխավորած բռնապետական տիպի քաղաքական ռեժիմների ընդհանրացում։ Ինչ վերաբերում է հարցի տնտեսական կողմին, շատ գիտնականներ նշում են, որ ֆաշիզմի քաղաքական տնտեսության մեջ առկա են կորպորատիվ տարրեր։

Գիտնականները նշում են, որ կորպորատիզմը՝ ֆաշիզմի երեք հիմնական բաղադրիչներից մեկը, ազգայնականության և տոտալիտարիզմի հետ մեկտեղ, կարևոր կառուցողական աջակցության դեր է խաղացել Գերմանիայի, Իտալիայի, Ռումինիայի, Իսպանիայի և այլ պետությունների ֆաշիստական կառավարությունների տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Որպես ներկայացուցչական ինստիտուցիոնալ կառույց, կորպորատիվիզմը օգնեց վերացնել շահերի սովորական բախումները սոցիալական խմբերի միջև, որպես օրինակ ծառայելով պարզունակ անցյալից կիսաթանկարժեք համընդհանուր փոխօգնության և փոխօգնության դարաշրջանին։

Դ.Բեյքերը և մի շարք այլ գիտնականներ ցույց տվեցին, որ ֆաշիզմի տնտեսությունը տնտեսական համակարգի հատուկ տեսակ է, որն էական տարբերություններ ունի այլ գաղափարախոսությունների շրջանակներում զարգացող տնտեսական համակարգերից։ Միևնույն ժամանակ, Ս.Փեյնը և մի քանի այլ վերլուծաբաններ, գտնելով նմանատիպ առանձնահատկություններ ֆաշիստական և կարգավորվող կապիտալիստական տնտեսության այլ ձևերի միջև, հիմք չեն գտնում ֆաշիստականը հատուկ խմբում առանձնացնելու համար։ Խորհրդային հասարակագիտությունը ֆաշիզմի սահմանման մեջ նաև ընդգծում էր ֆաշիստական և պետական-մոնոպոլիստական կապիտալիստական տնտեսության այլ տեսակների ընդհանրությունը, որ «իշխանության ֆաշիզմը մոնոպոլիստական կապիտալի առավել ռեակցիոն ուժերի ահաբեկչական բռնապետությունն է...», որ կարևորագույն տարբերակիչ հատկանիշներից է, այդ թվում ՝ «տնտեսության կարգավորման պետական-մոնոպոլիստական մեթոդների համատարած օգտագործումը...», ընդ որում ՝ «ֆաշիզմի զանգվածային բազան գերազանցապես կապիտալիստական հասարակության միջին շերտերն են»։

Ֆաշիստական պետությունների տնտեսության էական առանձնահատկություններ 
Պետական-մոնոպոլիստական կապիտալիզմ հասկացությունը նկարագրում է մոտավորապես նույն երևույթները, ինչ դիրիժիզմը ()` պետության կողմից տնտեսության կառավարմանը ակտիվ միջամտության քաղաքականություն։ Տ․ Բերենդը նացիստական Գերմանիայի տնտեսության մեջ նշել է հենց այս հատկությունները, կառավարությունն ունի ուժեղ կառավարման ազդեցություն, արդյունավետորեն վերահսկելով ռեսուրսների արտադրությունն ու բաշխումը։ Միևնույն ժամանակ, ընդհանուր առմամբ, բացառությամբ ազգայնացման մի քանի դեպքերի, ֆաշիստական պետությունների տնտեսությունը զարգացավ մասնավոր սեփականության և մասնավոր ձեռնարկատիրական նախաձեռնության հիման վրա, բայց այս ամենը ենթակա էր պետության խնդիրներին։

Աշխատողների և ձեռնարկատերերի հարաբերությունների առումով ֆաշիզմը առաջնորդվում էր սոցիալ-դարվինիզմի սկզբունքներով՝ օգնել ամենաուժեղներին և արմատախիլ անելով ամենաթույլներին։ Տնտեսական պրակտիկայում դա նշանակում էր, մի կողմից, պաշտպանել հաջողակ ձեռնարկատերերի շահերը, իսկ մյուս կողմից՝ ոչնչացնել արհմիությունները և աշխատավոր դասի այլ կազմակերպություններ՝ բռնության ծայրահեղ ձևերի կիրառում՝ ճնշելու բանվոր դասակարգին և բոլոր աշխատավորներին։ Ինչպես 1936 թ.-ին գրել է Գ. Սալվենիմը, խոսելով հարկ վճարողների պատասխանատվության մասին մասնավոր կապիտալիստական ձեռնարկությունների համար, պետությունը դրանով ծածկում է կապիտալիստների սխալ հաշվարկների համար՝ շահույթը մասնավոր և անհատական բիզնես է, կորուստը հանրային և սոցիալական բիզնես է։ Ֆաշիստական կառավարությունները հավանություն էին տալիս մասնավոր ձեռնարկատիրական շահույթի հետապնդմանը և զգալի զիջումներ էին տալիս խոշոր կորպորացիաներին, փոխարենը պահանջելով, որ իրենց ամբողջ տնտեսական գործունեությունը ծառայի պետական շահերին։

Ֆաշիստական կուսակցությունների տնտեսական ուսմունքի էական տարրը այն համոզմունքն էր, որ շահագործվող դասերի տնտեսական տառապանքները անցյալում կմնան, երբ ազգն ավարտի իր մշակութային և հոգևոր վերածնունդը։ Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության () պաշտոնական օրհներգը ՝ «Հորստ Վեսելը», խոստացավ «ստրկությանը երկար չի մնացել ապրելու»  (). Այնուամենայնիվ, քանի որ շահագործման ոչնչացման հարցերը վաղուց դրվել են Գերմանիայում, այդ թվում ՝ գերմանական սոցիալ-դեմոկրատների կողմից, Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության սովորական անդամների մակարդակում այս հարցի վերաբերյալ տեսակետների միասնություն չկար, և հաճախ նրանց կարծիքները տնտեսական քաղաքականության վերաբերյալ, որոնք նրանք կաջակցեին, տրամագծորեն հակառակ էին։

Ֆաշիստներն իշխանության գալով իրենց տնտեսական ուսմունքը հարմարեցնում էին քաղաքական կոնյունկտուրային։ Ռեժիմների պատմության մեջ, որոնք երկար ժամանակ գոյություն են ունեցել, նշվում են տնտեսական կուրսի կանոնավոր, երբեմն զգալի վերանայումներով։ Ըստ Ս. Փեյնի, մի կողմից, ֆաշիստները պաշտպանում էին մասնավոր սեփականությունը որպես բնածին անհատական անհատականության ազատության և անմիջականության հասկացություններում, իսկ մյուս կողմից, այս կամ այն չափով սահմանափակում էին բոլոր առումներով լիարժեք կապիտալիզմի զարգացումը։

1919 թվականին Միլանի Սան Սեպոլկրո հրապարակում կայացած հանրահավաքում Բենիտո Մուսոլինին հայտարարեց՝
Հետագայում ֆաշիզմի գաղափարախոսները հանդես եկան ինչպես պրոլետարական ինտերնացիոնալիզմի, այնպես էլ լիբերալ կապիտալիզմի դեմ ՝ հայտարարելով, որ իրենց տեսակետները ներկայացնում են որոշակի երրորդ ճանապարհ (), իրական այլընտրանք ինչպես ազատ մրցակցության կապիտալիզմի (laissez-faire), այնպես էլ պլանավորված սոցիալիստական տնտեսության (իրենց տերմինաբանության մեջ` կոմունիզմը)։ Ֆաշիստները պաշտպանում էին կորպորատիզմը և դասակարգային համագործակցությունը ՝ հավատալով, ի տարբերություն սոցիալիստների, որ անհավասարության առկայությունը և հասարակությունը դասերի բաժանելը բարիք է։ 1932 թ.-ին իտալական հանրագիտարանը «Ֆաշիզմի ուսմունքը» հոդվածում գրվել է, որ ֆաշիզմը ամրապնդում է մարդկանց անխուսափելի, արդյունավետ և օգտակար անհավասարությունը։ Ի տարբերություն լիբերալիզմի կողմնակիցների, ֆաշիստները ողջունեցին պետության մասնակցությունը միջդասական պրոտովորեչիայի կարգավորմանը։

Ֆաշիստական պետությունների արտաքին տնտեսական քաղաքականությունը բխում էր արտաքին շուկաներից և օտարերկրյա կապիտալից անկախության հասնելու անհրաժեշտությունից։ Ապահովելով ներմուծման խիստ վերահսկողություն, ֆինանսների տեղափոխում երկրի միջև և արտերկրում։ Որոշ դեպքերում պետությունը դիմել է նաև որոշակի արտաքին առևտրային գործառնությունների ուղղակի արգելքին։ Այնուամենայնիվ, այս տնտեսական համակարգը չի ձգտել ավտարկիայի, քանի որ այս տերմինը ենթադրում է վերարտադրողական գործընթացների ամբողջական մեկուսացում ՝ բացառելով ոչ միայն ներմուծումը, այլև արտահանումը, մինչդեռ Իտալիան չի հրաժարվել արտահանումից ՝ որպես արժույթի աղբյուր։

Ֆաշիստական պետությունների տնտեսության ամենակարևոր էական բնութագրիչներից մեկը նրանց ռազմականացման չափազանց բարձր աստիճանն էր` բյուջեում ռազմական հոդվածների համամասնությունը և ռազմական կարիքների համար նախատեսված համախառն արտադրանքը։

Ֆաշիզմը և կապիտալիզմը 
Ֆաշիզմը բարդ հարաբերություններ ուներ կապիտալիզմի հետ, որոնք ժամանակի ընթացքում փոխվում էին և տարբերվում էին ֆաշիստական պետությունների միջև։ Ֆաշիստները սովորաբար ձգտում էին վերացնել լայնածավալ կապիտալիզմի ինքնավարությունը և այն հանձնել պետությանը։  Այնուամենայնիվ, ֆաշիզմը աջակցում է մասնավոր սեփականության իրավունքներին և շուկայական տնտեսության և շատ հարուստ մարդկանց գոյությանը։ Այսպիսով, ֆաշիստական գաղափարախոսությունը ներառում էր ինչպես պրոկապիտալիստական, այնպես էլ հակակապիտալիստական տարրեր։ Ինչպես պնդում է Ստերհելլը և ուրիշները՝
Գործնականում ֆաշիստական կառավարությունների տնտեսական քաղաքականությունը հիմնականում հիմնված էր պրագմատիկ նպատակների, այլ ոչ թե գաղափարական սկզբունքների վրա, և նրանք հիմնականում մտահոգված էին ուժեղ ազգային տնտեսության ստեղծմամբ, ավտարկիայի խթանմամբ և մեծ ռազմական ջանքերին աջակցելու հնարավորությամբ։

Ֆաշիստական Իտալիայի քաղաքական և տնտեսական ուսմունքներ 

Մուսոլինին «Հեղափոխական գործողությունների միությունը» () ստեղծել է դեռևս 1915 թվականին՝ իր թիկունքում ունենալով իտալացի սոցիալիստների շարքերում կուտակված գրեթե 15 տարվա քաղաքական փորձը։ «Դասակարգային պայքար» հրատարակությունների խմբագիր 1910 թվականից և «Avanti!» 1912 թվականից Մուսոլինին մի կողմից գիտեր և վերլուծում էր հասարակության տրամադրությունները։ Իսկ մյուս կողմից՝ որպես լրագրող և քաղաքական գործիչ, ձևավորում էր դրանք։  Իտալիայում ամենաշատ և ակտիվ արհմիություններն էին, որոնք մեկը մյուսի հետևից գործադուլներ էին անցկացնում ՝ ի պաշտպանություն աշխատավորների իրավունքների։ Ընդհանուր առմամբ, Իտալիայի բանվոր դասակարգի ակտիվությունը բարձր էր, և ընտրությունների արդյունքում իտալացի սոցիալիստները մեծ ժողովրդականություն էին վայելում։

Այս ամենը հանգեցրեց խոշոր կապիտալի և միջին դասի անհանգստության հակընդդեմ աճին, որոնց գալիք հեղափոխության մտավախությունները մեծացան Ռուսաստանում Հոկտեմբերյան հեղափոխության հաղթանակից և դրան հաջորդած հեղափոխություններից հետո Գերմանիայում (1918), Հունգարիայում (1919), Բավարիայում և այլն։  Միևնույն ժամանակ, 1919 թվականի մարտին Մուսոլինին վերակազմավորեց իր կողմնակիցներին իտալական ըմբշամարտի խմբերի (), իսկ 1921 թվականին նրանք միացան Իտալիայի ազգային ֆաշիստական կուսակցությանը։ Ծրագրում նշելով միապետության, սենատի և ֆինանսական օլիգարխիայի դեմ պահանջներ, Մուսոլինին գրավեց մանր բուրժուազիայի համակրանքը։ 1919-1921 թվականների ընթացքում նրա կուսակցությունը վերջապես դարձավ ընդդիմություն Սոցիալ-դեմոկրատական աշխատանքային շարժմանը, ընդգրկվելով պատժիչ գործողությունների մեջ ընդդեմ աշխատանքային կազմակերպությունների։ Խորհրդանշական ցույց էր ֆաշիստների կողմից «Avanti!», որը մինչև վերջերը ղեկավարում էր Մուսոլինին։

Դեռևս 1919 թվականից Մուսոլինին, որպես Սենատի պատգամավոր, կապեր է հաստատում ազդեցիկ տնտեսական և քաղաքական շրջանակների ներկայացուցիչների հետ։ Տեսնելով, որ ավանդական աջ կուսակցությունները ի վիճակի չեն հաղթահարել իրավիճակը, նրանք առաջարկեցին Վիկտոր Էմանուել III թագավորին ընտրություն կատարել, ի դեմս Մուսոլինիի, որպես անհատ, որն ունակ է ամուր գիծ գծել և կարգուկանոն ապահովել։ Եվ երբ թագավորը 1922 թվականին կատարեց այս ընտրությունը, նրա կողմից նշանակված վարչապետ Բենիտո Մուսոլինին հավաստիացրեց իր առաջարկողներին, որ նոր՝ ֆաշիստական կառավարությունը կապահովի մասնավոր ձեռնարկատիրության լիակատար ազատություն և կհրաժարվի մասնավոր հատվածի միջամտությունից։

Ֆինանսների նախարար Ալբերտո դե Ստեֆանիի ղեկավարման չորս տարիների ընթացքում (1922-1925), ուղղությունը համապատասխանում էր տնտեսության մեջ պետության չմիջամտելու սկզբունքներին (laissez-faire): Դե Ստեֆանին կրճատեց հարկերը, թուլացրեց օրենսդրական վերահսկողությունը և առևտրային սահմանափակումները, կրճատեց բյուջետային ծախսերը և հավասարակշռեց բյուջեն։ Մասնավորեցվեցին պետական որոշ մենաշնորհներ (օրինակ՝ հեռախոսային ցանցեր)։ Նախկին որոշ օրենքների գործողությունը կասեցվել է, պարտադրված սոցիալիստների կողմից (օրինակ, ժառանգության հարկի մասին)։ Այս ժամանակահատվածում բարեկեցությունն աճեց, և 1920-ականների կեսերին արտադրությունը գերազանցեց նախապատերազմյան մակարդակը։ Ճիշտ է, այս ամենը ուղեկցվում էր գնաճով։ Այս ժամանակահատվածում ֆաշիստական կուսակցության տնտեսական քաղաքականությունը հիմնականում հետևում էր դասական լիբերալիզմի ընթացքին, արտաքին առևտրի համեմատ ներքին արտադրության ավելի մեծ խթանման տարրերի ավելացմամբ, ինչպես նաև բյուջեի հավասարակշռմամբ։ 1924-ի մայիսին իր ելույթում Մուսոլինին դեռ հայտարարեց աշխատողների գործադուլի իրավունքներին աջակցելու մասին։

Ֆաշիստական կառավարության ամրապնդման հետ մեկտեղ լիբերալիզմի գաղափարները դուրս մղվեցին տնտեսության մեջ պետական միջամտության նախադեպերով, ազատ առևտուրը՝ հովանավորչությամբ, և տնտեսական աճի նպատակները ձևակերպվեցին հորդորների և ռազմական հրամանատարական տերմինաբանության լեզվով։ Իտալական արդյունաբերության կապիտանների ճնշման ներքո, որոնք պահանջում էին ներքին արտադրողների պաշտպանություն արտաքին մրցակցությունից և ներքին շուկայում սուբսիդիաներից, 1925 թվականին դե Ստեֆանին հրաժարական տվեց։ 1926 թվականին Մուսոլինին կրքոտ ելույթ ունեցավ՝ ֆինանսիստներից պահանջելով դադարեցնել գնաճը և կայունացնել լիրայի փոխարժեքը։ Նա նաև գործադուլային որևէ գործողության պաշտոնական արգելք է սահմանել։ 1927-1929 թվականների ֆինանսների նախարարների օրոք Իտալիան վարեց դեֆլյացիոն քաղաքականություն։

1929-1933 թվականների համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի տարիներին Իտալիան տուժեց, ինչպես և շուկայական տնտեսություն ունեցող այլ երկրներ։ Գործազուրկների թիվը 1929 թվականի 300 787 մարդուց հասել է 1933 թվականի 1 018 953-ի։ Մեծ ճգնաժամը դադարեցնելու փորձերում կառավարությունը ազգայնացրեց խոշոր բանկերը, որոնք իրենց ակտիվներում ունեին խոշոր արդյունաբերական ձեռնարկությունների արժեթղթեր։ Թողարկվեցին նաև նոր արժեթղթեր (առաջին հերթին՝ պետական պարտատոմսեր), բանկերին վարկային ռեսուրսներ տրամադրելու և կարտելներին ֆինանսական օգնություն ցուցաբերելու համար, Իտալիայում դրանք կոչվում էին կոնսորցիումներ (), որոնք 1922 թվականից հետո ստեղծեցին արդյունաբերության կապիտանները։ Այդ կազմակերպություններին կառավարությունը խոստացել է աջակցություն, պետության կողմից թելադրված խիստ գնային քաղաքականության պայմաններում։ Ոչ թե Գերմանիայում, այլ Իտալիայում պետպատվերով աշխատանքի ներգրավված նախկին գործազուրկների ուժերով, արդեն 1924 թվականին կառուցվել է աշխարհում առաջին Միլան-Վարեսե ավտոմայրուղին ():

Իտալիայում ստեղծվել են սեփականության ձևով մի շարք խառը ձեռնարկություններ, որոնք կոչվում էին ինստիտուտներ () կամ ազգային ձեռնարկություններ (), որոնց նպատակն էր համատեղ կառավարել խոշոր ձեռնարկությունները։ Այս ինստիտուտներում պետության և մասնավոր հատվածի ներկայացուցիչները համատեղ գտել են փոխզիջումային լուծումներ, որոշելու այդ ձեռնարկությունների տնտեսական ընթացքը, դրանց գների և աշխատավարձերի քաղաքականությունը։ Կառավարության կարծիքով՝ այդ խնդիրը հաջողությամբ լուծվել է, քանի որ չխափանելով մասնավոր սեփականության վրա երկրին հաջողվել է ճգնաժամ ապրել։ 1934 թ.-ին Իտալիայի գյուղատնտեսության նախարարը հայտարարեց․
Պետության և խոշոր արդյունաբերողների կողմից կառավարվող մասնավոր ձեռնարկությունների համատեղ գործունեությամբ շուտով դուրս եկան տնտեսության ոլորտից և ընդգրակվեցին քաղաքականության մեջ, և դրանով ծնվել է հայտնի պետական-մոնոպոլիստական տնտեսության կարգավորման մոդելը, և հայտնի է, որպես կորպորատիվիզմ անունով։ Համաշխարհային ճգնաժամի ավարտին, 1934 թվականից հետո, Իտալիայում սկսեցին տարածվել ունիվերսալիզմի տեսությունները, որոնց բաղկացուցիչ մասը ավտարկիայի գաղափարն էր, որպես թեկուզ ժամանակավոր միջոց՝ ազգային տնտեսության վրա համաշխարհային շուկայի բացասական ազդեցությունից խուսափելու համար։ Շատերին թվում էր, որ եթե արտաքին շուկաներից կախվածությունը չլիներ, համաշխարհային ճգնաժամից կարելի էր խուսափել։ Այդ ժամանակվանից Իտալիայի արտաքին առևտրում սկսեցին ներդրվել սակագնային և ոչ սակագնային խոչընդոտներ, և 1935 թվականին Մուսոլինին հանդիսավոր կերպով հայտարարեց, որ երկրի արդյունաբերական արտադրության արդեն երեք քառորդը կախված է ոչ թե արտաքին շուկայից, այլ միայն կառավարությունից։

Պետությունը սկսեց զգալի ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերել խոշորագույն ձեռնարկություններին և բանկերին։ Առաջիններից մեկը 400 միլիոն լիրայի չափով նման օգնություն է ստացել մետալուրգիական Gio. Ansaldo & C. վստահությունը։ Գնանկման ճգնաժամի ժամանակ (1926 թվականից հետո) պետական աջակցություն են ստացել այնպիսի բանկեր, ինչպիսիք են Հռոմի բանկը, Banco di Napoli-ն և Banco di Sicilia-ն։ 1933 թվականին խոշոր վնասաբեր ընկերություններին փրկելու համար Մուսոլինին ստեղծեց Արդյունաբերության վերակառուցման ինստիտուտը՝ IRI։ 1939 թվականին պետական կորպորացիաների համակարգի միջոցով IRI-ն վերահսկում էր Իտալիայի արդյունաբերական արտադրանքի ծավալի 20% (այդ թվում ՝ չուգունի հալման 75% և նավաշինության 90%), հեռախոսակապի միջոցների՝ երկու երրորդը, էլեկտրական շարժիչների՝ մեկ քառորդը և այլ տեխնիկայի՝ մոտ մեկ վեցերորդը։

Մուսոլինիի կառավարությունը բնակչության պահանջարկը խթանելու համար որդեգրել է քեյնսյան մոդելը։ 1929-1934 թվականներին այդ ծախսերի ծավալն աճել է երեք անգամ։  Իրենց մեծությամբ այդ ծախսերը դարձել են բյուջետային ծախսերի խոշորագույն հոդվածը՝ գերազանցելով անգամ ռազմական կարիքների համար նախատեսված ծախսերը։

Ինքնավստահության ճիշտ ընթացքի համոզմունքը ՝ որպես երկրի տնտեսական անվտանգության հիմք, ամրապնդվեց այն բանից հետո, երբ 1935 թվականին Ազգերի լիգան պատժամիջոցներ կիրառեց Իտալիայի դեմ՝ կապված իտալա-եթովպական պատերազմի բռնկման հետ։  Պատժամիջոցները սպասված արդյունք չտվեցին, քանի որ Իտալիան արդեն պատրաստ էր ավտարկիային։ Ավելին, Մուսոլինին նույնիսկ սրեց այդ պատժամիջոցները՝ խիստ արգելք սահմանելով շատ սպառողական ապրանքների ներմուծման վրա։ Իտալացիները աջակցել են հայրենական արտադրողներին աջակցելու արշավին՝ «Նախընտրում եմ իտալական ապրանքները» կարգախոսով ()։ 1935-ի մայիսին կառավարությունը քաղաքացիներին կոչ արեց այլ պետությունների բոլոր արժեթղթերը հանձնել Իտալիայի Բանկին։ Եվ չնայած 1936 թվականի հուլիսի 15-ին Իտալիայի դեմ տնտեսական պատժամիջոցները հանվեցին, երկրի տնտեսական ինքնապահովման ընթացքը շարունակվեց։

Կորպորատիվ մոդելը, որը զուգորդվում է պահանջարկի կարգավորման քեյնսյան մեթոդների հետ, Իտալիայում գործում էր ամբողջ 1930-ական թվականներին։ 1939 թ.-ին Իտալիայում տնտեսության մեջ պետական ձեռնարկությունների մասնաբաժինը ամենաբարձրն էր աշխարհում՝ համեմատած շուկայական տնտեսություն ունեցող այլ երկրների հետ։ Հետո, սակայն ֆաշիստների արտաքին քաղաքական նկրտումները հանգեցրին երկրի սահմաններից դուրս ռազմական ակտիվության ընդլայնմանը։ 1936 թվականի հուլիսի 17-ին Իսպանիայում սկսվեց քաղաքացիական պատերազմը, որի ժամանակ Մուսոլինին ձախ ուժերի դեմ կանգնեց Ֆրանկոյի կողքին և սկսեց նրան զենք ու զորքեր մատակարարել։

1940-ի սեպտեմբերի 27-ին եռակի դաշնագրի ստորագրումը, որը Իտալիան ընդգրկեց Առանցքի ուժերի շարքում, հանգեցրեց ռազմական ծախսերի աճի։ Երկրի տնտեսության կառավարման կազմակերպումը ռազմական ճանապարհով վերակառուցելու անհրաժեշտությունը հանգեցրեց անդառնալի խախտումների կորպորատիվ մոդելում. այժմ կառավարությունը ստիպված էր ստիպել արդյունաբերողներին ֆինանսավորել այն, ինչ նրանք ընկալում էին որպես աղետ։ Բայց տնտեսությունը գործում էր. դրա փլուզումը տեղի ունեցավ միայն Իտալիայում անգլո-ամերիկյան ուժերի վայրէջքից հետո, ինչը հանգեցրեց քաղաքական, իսկ հետո ՝ տնտեսական ենթակառուցվածքների ոչնչացմանը։ Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը Իտալիայի տնտեսությունը ավերվեց,և 1944 թվականին բնակչության մեկ շնչի հաշվով եկամուտը ընկավ 20-րդ դարի սկզբի մակարդակին։

Երրորդ ռայխի քաղաքական և տնտեսական ուսմունքներ 
Վկայակոչելով Հիտլերի մի շարք հայտարարություններ և Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության փաստաթղթեր, երբեմն ենթադրվում է, որ Գերմանիայում Հիտլերի օրոք տնտեսական դոկտրինաները անտեսվել են։ Իսկապես, 1922 թվականին գերմանական ֆաշիզմի արշալույսին Հիտլերը գրել է.
և եզրակացրել է, որ տնտեսությունը աննշան բան է։ Պատճառաբանելով, որ Հիտլերը և նրա համախոհները մեծապես իդեալականացրել են պատմությունը, շեշտը դնելով ավելի բարձր իդեալներով զինված մարդկանց մի փոքր խմբի վրա, որպես դրա ստեղծողներ։ Գ. Թերները կարծում է, որ նրանք անտեսել են բոլոր տնտեսական խնդիրները, իբր այն պատճառով, որ դրանք իրենց համար չափազանց նյութական էին։ Որպես ապացույց, ամերիկացի գիտնականը մեջբերում է Հիտլերին, որը մեղադրում էր իր բոլոր նախորդներին, ընդհուպ մինչև Բիսմարկ, այն բանի համար, որ նրանք ազգին ենթարկել են նյութապաշտությանը, շեշտը դնելով ավելի շատ խաղաղ տնտեսական զարգացման, քան ռազմական էքսպանսիայի վրա։  Այստեղից Թերները եզրակացնում է, որ գերմանական ֆաշիզմը հստակ սահմանված տնտեսական ծրագիր չի ունեցել։ Սակայն մինչև 1933 թվականը նպատակահարմար է խոսել ոչ թե գերմանական ֆաշիզմի տնտեսական դոկտրինների մասին, այլ միայն ծրագրային հայտարարությունների մասին, որոնք նախատեսված են քաղաքական կոնյունկտուրայի համար և ժամանակի ընթացքում չեն փորձարկվել՝ ի տարբերություն Իտալիայի, որտեղ Մուսոլինին, լինելով իշխանության ղեկին 1922 թվականից, բազմիցս փոխել է ոչ միայն կարգախոսների շարքը, այլև իրական տնտեսական կուրսը։

1920 թվականին կազվել է «25 կետ» ծրագրի, որի կոչերը հասցեագրվել են միայն 1920 թվականի ընտրողներին, որոնց մեջ ընդգրկում էին հետևյալ կետեր՝

 Կետ 11․ Չվաստակած և թեթև եկամուտների դեմ,
 Կետ 12․ Պատերազմում անձնական հարստացման արդյունքների բռնագրավման համար,
 Կետ 13․ Տրեստների և բաժնետիրական ընկերությունների ազգայնացման համար,
 Կետ 14․ Խոշոր առևտրային ձեռնարկությունների շահույթներին աշխատողների մասնակցության համար,
 Կետ 15․ Արժանապատիվ կենսաթոշակային ապահովման համար,
 հողային բարեփոխումների և հանրային կարիքների համար հողերի անհատույց բռնագրավման համար և այլն։

1924 թվականին նրա համահեղինակ Գոթֆրիդ Ֆեդերերը մշակեց ծրագրի նոր նախագիծ՝ 39 կետով, որտեղ ինչ-որ բան ամրապնդվեց, ինչ-որ բան փոխարինվեց, և շատ բան ավելացվեց։ Բայց 1925 թվականից հետո Հիտլերը դադարեց քննարկել կուսակցության ծրագիրը, ասելով, որ այն անսասան է։ Նա երբեք այն չի հանել հանրային քննարկման, չի վկայակոչել դրա դրույթները, իսկ «Իմ պայքարը» գրքում միայն հպանցիկ հիշատակել է այն, անվանելով այսպես կոչված շարժման ծրագիր։

Մինչև իշխանության գալը, այն համեմատությունները, որոնք Հիտլերն անում էր գերմանական քաղաքական ասպարեզում իր հիմնական հակառակորդների՝ սոցիալ — դեմոկրատների և կոմունիստների տեսակետների հետ, նույնպես կախված էին կոնյուկտուրայից։ 1927 թվականի մայիսի 1-ին ֆյուրերը հայտարարել է, որ իրենք սոցիալիստներ են և կապիտալիզմի տնտեսական համակարգի թշնամիներն են, այդ թվում իրենք ոչ մի ընդհանուր բան չունենք մարքսիստական սոցիալիզմի հետ, "մարքսիզմն դեմ է մասնավոր սեփականությանը, իսկ իրական սոցիալիզմը՝ ոչ և այլն նմանատիպ հայտարարություններ։  Նույնիսկ ավելի ուշ նա հայտարարել է.
Ուշագրավ են նաև նրա դատողությունները սոցիալ-դեմոկրատիայի ձախողման պատճառների մասին։ Եվ ասել է․
1942 թվականի մարտի 24-ին մասնավոր զրույցի ժամանակ Հիտլերն ասաց, որ ինքը բացարձակապես պնդում է մասնավոր սեփականության պաշտպանությունը և մասնավոր ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունը խրախուսելու համար։ Մեկ այլ զրույցի նա հանդես է եկել այն բանի օգտին, որ պետությունը լիազորություններ ունենա կարգավորելու մասնավոր սեփականության օգտագործումը ի շահ ժողովրդի։ Եվ վերջապես, մի անգամ նա ասաց, որ իրենց տնտեսական տեսության հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ ոչ մի տեսություն չունեն։ Հիտլերը հստակ հավատում էր, որ ճշգրիտ տնտեսական ծրագրի բացակայությունը նացիստական կուսակցության ուժի նախադրյալներից մեկն էր։

1933-1939 թվականներ 
Հիտլերը 1933 թվականին դառնալով ռայխսկանցլեր, մարտի 17-ին Ռայխսբանկի նախագահի պաշտոնում վերադարձրեց Յալմար Շախտին, որը այդ ժամանակ Ջ.Պ․ Մորգանի ամերիկյան ֆինանսական կորպորացիայի գլխավոր ներկայացուցիչն էր։ Միևնույն ժամանակ, Ռայխսբանկի նախկին նախագահ (1930-33) և նախկին կանցլեր Հանս Լյութերը (1925-26) ուղարկվեց ԱՄՆ, որպես դեսպան։

Երկուսի նախկին կուսակցական պատկանելությունը (Շախտը ժամանակին եղել է Գերմանական դեմոկրատական կուսակցության անդամ, իսկ Լյութերը՝ Գերմանական ազգային ժողովրդական կուսակցության) վճռորոշ նշանակություն չուներ ոչ երկրի տնտեսական ընթացքի, ոչ էլ արտաքին դրամական հոսքերի կազմակերպման համար՝ Գերմանիայի տնտեսությունը դրամական ռեսուրսներով ապահովելու համար։  Համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի հետևանքներից Լյութերը և Շախտը պաշտպանում էին Գերմանիայի տնտեսությունը այնպիսի մեթոդներով, որոնք հետագայում կոչվում էին քեյնսյան։ Մ. Կալեցկին և այլոք այս բազմազանությունը անվանեցին ռազմական քեյնսիզմ։

Պետությունը իրականացրել է լայնածավալ ծախսեր հասարակական նշանակության շինարարությունների համար, որոնք ծածկվել են բյուջեից դեֆիցիտի ֆինանսավորմամբ։ Կառուցվել են հարյուրավոր կիլոմետրեր հայտնի գերմանական ավտոմայրուղին։ Նախկին գործազուրկների ուժերով կառուցված առաջին Քյոլն-Բոնն ավտոմայրուղին բացվել է Հիտլերից առաջ՝ 1932 թվականի օգոստոսի 6-ին։  Բայց 1933 թվականից հետո, երբ մայրուղու շինարարությունը ղեկավարում էր Ֆ. Թոդտը, նրա կազմակերպությունը 108 կմ-ից հասցրեց 3736 կմ-ի։ Գործազրկությունը, որը 1933 թվականի սկզբին հասել էր 30%-ի, սկսեց կտրուկ նվազել։

Այս քաղաքականության իրականացումը անհնար կլիներ առանց գնաճի երկու բաղադրիչների՝ կապիտալիստների նախաձեռնությամբ գների բարձրացման և արհմիությունների պահանջով աշխատավարձերի բարձրացման խիստ վերահսկողության։ Ֆաշիստներն արգելեցին արհմիությունները և գործադուլները՝ միաժամանակ ապահովելով գների խիստ վերահսկողություն։ 1933 թվականի հունիսին գործարկվեց Ռեյնգարդտի ծրագիրը, որը կոչվում էր ֆինանսների նախարարության պետքարտուղար Ֆրից Ռեյնգարդտի անունով։ Դա լայնածավալ ենթակառուցվածքային նախագիծ էր, որտեղ անուղղակի խրախուսական միջոցառումներ (հարկերի կրճատում) օգտագործվում էին սոցիալական նշանակություն ունեցող նախագծերում ուղղակի կապիտալ ներդրումներ խթանելու համար, ոչ միայն ավտոբաններ, այլև երկաթուղային և ջրային հաղորդակցության ուղիներ։ Դրա կողմնակի արդյունքը բնակչության ավտոմեքենաների պահանջարկի աճն էր։

Այս բոլոր միջոցները խուսափել են գնաճից։ Տնտեսագետները դրա նախադրյալները տեսնում են մասամբ ֆիդուցիար կամ Ֆիատ շրջանառության միջոցների ներդրման մեջ։ Դրանք թողարկվել են գանձապետարանի կողմից, առանց Ռայխսբանկի պահուստներից պահանջվող ոսկու ծածկույթի։

Շուտով Յ. Շախտին տրվեցին էլ ավելի լայն լիազորություններ, և 1934 թվականի օգոստոսին նա ղեկավարեց էկոնոմիկայի նախարարությունը։  Ռինգարդտի ծրագրին հաջորդեցին մի շարք այլ նմանատիպ նախաձեռնություններ։ 1933 թվականի 666 հազարից շինարարական աշխատողների թիվը 1936 թվականին հասել է 2 միլիոնի։ 1936 թվականին Գերմանիայի ՀԱԱ-ում ռազմական ծախսերի մասնաբաժինը կազմել է 10% ՝ ավելի բարձր, քան Եվրոպայի ցանկացած այլ երկրում։ Բայց այդ ցուցանիշը հետագայում էլ շարունակեց աճել։ Ռազմական ծախսերի մի մասը պետության կողմից Պարենի և արդյունաբերական ապրանքների ռազմավարական գնումներն էին։

Հումքի գները  սկսեցին աճել, իսկ պատրաստի արտադրանքինը՝ ընկան։ Առևտրային հաշվեկշռի դեֆիցիտն անխուսափելի էր թվում, ինչի արդյունքում Հիտլերը, հետևելով Մուսոլինիին, ուղղություն վերցրեց ազգային տնտեսության ինքնապահովման ուղղությամբ։  Այնուամենայնիվ, Գերմանիան ավելի ուժեղ էր, քան Իտալիան, կախված էր հումքի ներմուծումից։ Հետևաբար, այստեղ ամբողջական ինքնավարության հասնելու խնդիր չէր դրվում։ Փոխարենը, առևտրային գործընկերների թվում առանձնացվել է մի խումբ պետություններ, որոնց վրա Գերմանիան քաղաքական խաղադրույք է կատարել, դրանք էին ՝ Բուլղարիա, Հունգարիա, Ռումինիա, Հունաստան, Հարավսլավիա։ Մինչև 1938 թվականը նրանց հետ առևտուրը խրախուսվում էր, որոնց արտահանման կեսից ավելին գնում էր Գերմանիա, միաժամանակ շրջվելով նրանց հետ, ովքեր չէին մտնում արտոնյալ ցուցակում, բացառությամբ Անգլիայի և ԱՄՆ-ի, որոնց հետ ապրանքաշրջանառության ծավալն ու կազմը կարգավորվում էր էկոնոմիկայի նախարարության կողմից ՝ կենտրոնանալով նախկինում հաստատված հարաբերությունների համակարգի վրա, որում գերակշռում էին գերմանական խոշորագույն կորպորացիաների շահերը։  Տարբերակված արտաքին առևտրային քաղաքականությունն օգնեց Գերմանիային ամրապնդել իր քաղաքական ազդեցությունը Հարավային Եվրոպայում և Բալկաններում։

Շախտը մեծ ուշադրություն էր դարձնում տնտեսական շրջանառությունն ԱՄՆ-ի հետ, որի տնտեսական շահերըգտնվում էր Դաուեսի և Յունգի ազդեցությամբ,ուղորդված էին ռեպարացիայի վճարային համակարգ, և բանկերի շահերը պաշտպամված էր դեսպանի պաշտոնում պաշտոնավորող Հանս Լյութերը։ «Իգ Ֆարբենինդուստրի» դուստր ընկերության բաժնետոմսերն ԱՄՆ-ում գնանշվել են ամբողջ պատերազմի ընթացքում, և ամերիկացիները դրանցից եկամուտ են ստացել։ Շախտը մշակել է ԱՄՆ-ի հետ վճարային հաշվեկշռի նուրբ ճշգրտման մեխանիզմ՝ նրանց հետ հաշվարկների համար նշանակելով մի շարք լիազորված Բանկեր, մասնավորապես ՝ Ջ. Պ. Մորգան. Այս բանկերը վարում էին մասնավոր և կորպորատիվ հաշիվներ գերմանացիների և գերմանական ընկերությունների դոլարային հաշիվներով։ Ընդ որում ՝ Գերմանիա ամերիկացի արտահանողներին թուղթ են տվել (), որոնք ներկայացնում էին Գերմանիայում նշված գումարի դիմաց ապրանքների հակընդդեմ գնման թույլտվություն։ Նույն գումարներից ֆաշիստական գերմանիայով ճանապարհորդող ամերիկացիներին տրվեցին ճանապարհային չեկեր։

Կազմակերպականորենի, ոչ միայն Գերմանիայի արտաքին առևտուրը, այլև ներքին շրջանառությունը, կապված էին հիմնականում կարտելների, մենաշնորհների և օլիգոպոլիաների հետ, որոնց շահերը պետությունը պաշտպանում էր.․
Այստեղ նոր ուժի մեջ է մտել առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմական գնումների կոմիտեի ժամանակներից ժառանգված մի կառույց, որը դեռ 1919 թվականին գերմանացի միլիտարիզտները խնամքով վերստեղծել են «Գերմանական արդյունաբերության Կայսերական միություն» անվան տակ։  1933 թվականի հունիսի 19-ին այն միավորվեց գործատուների ասոցիացիաների ֆեդերացիայի հետ միասին, որտեղ գերակշռում էին Գերմանիայի ռազմարդյունաբերական համալիրի (ՌԱՀ) խոշորագույն ներկայացուցիչները։

Ի տարբերություն կոմունիստների, Հիտլերը ոչ թե պայքարում էր մասնավոր սեփականության շահերի դեմ, այլ խրախուսում էր դրանք։  Այնուամենայնիվ, դրանից ամենամեծ օգուտը սկսեց ստանալ ոչ թե միջին դասը, որի ձայներով Հիտլերը ստանձնեց իշխանությունը, այլ խոշորագույն կապիտալիստները, որոնց շուտով ավելացան մի շարք բարձրաստիճան գեներալներ։ Տնտեսական իշխանության համապատասխան եռանկյունին (կուսակցական բոնզաները մեծ բիզնես գեներալներ են), ըստ Շվիտցերի, ձևավորվել է արդեն 1938 թվականին։ Միջին խավի համար սոցիալիզմի գաղափարները, կարծում է հեղինակը, մերժվեցին, կոլեկտիվ պայմանագրերն ու արհմիությունները դրվեցին արգելքի տակ։ Մենաշնորհների շահերը, որոնք պետությունից արտոնյալ աջակցություն էին ստանում փոքր ձեռնարկատերերի համեմատ և գերշահույթներ էին ստանում, ավելի ու ավելի էին սերտաճում ֆաշիստական կառավարության շահերի հետ։ Նշվում է, որ ազգայնացման գաղափարներն այդ ժամանակ Գերմանիայում ավելի քիչ տարածված էին, քան Արևմուտքում։

Սահմանակից տարածքների գրավման սկզբով և ուղղակի ռազմական գործողությունների անցումով Գերմանիան անմիջապես իր տնտեսական շրջանառության մեջ ներառեց գրավված երկրների ռեսուրսները։ Միևնույն ժամանակ սեփական գոյատևման համար այդ տարածքները հաճախ մնում էին կենսապահովման մակարդակից ցածր։ Նույնիսկ պատերազմից առաջ հարկադիր աշխատանքի համակարգում ստեղծվեցին աշխատանքային ճամբարներ, որտեղ ուղղվեցին անցանկալի տարրերը (), դրանք էին՝ համասեռամոլներ, թափառաշրջիկներ և այլն։ Հարկադիր աշխատանքը կիրառվում էր նաև քրեակատարողական համակարգում, որտեղ ֆաշիստների օրոք, բացի քրեական հանցագործներից, սկսեցին զանգվածաբար ընդունվել կոմունիստներ, հրեաներ և որոշ այլախոհներ։

Մինչև 1944 թվականը Գերմանիայում ամբողջ աշխատուժի 80%-ը օտարերկրացիներ էին, ներառյալ քաղաքացիական անձինք և ռազմագերիներ։ Հարյուր հազարավոր հրեաներ, սլավոններ և այլ ժողովուրդների ներկայացուցիչներ կազմում էին գործնականում անվճար, ստրկական աշխատուժի ռեսուրս Տիսսենի, Կրուփփ և IG Farben գործարաններում, բացառություն չէր նաև Fordwerke — ը՝ Ford Motor Company-ի դուստր ձեռնարկությունը։ Փաստացի չի եղել ոչ մի քիչ թե շատ խոշոր արդյունաբերական կամ գյուղատնտեսական ձեռնարկություն, որտեղ չկիրառվեր ռազմագերիների կամ ներկալված անձանց ստրկական աշխատանքը։ «Ծովառյուծ» գործողության հաջողության դեպքում այդ զորակազմը պետք է համալրեին նաև Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացիները։

Բռնակցված, գրավված տարածքները, ինչպես նաև այն երկրները, որտեղ ֆաշիստները խամաճիկային ռեժիմներ էին հաստստում, հումքն ու գյուղատնտեսական արտադրանքը վաճառում էին Գերմանիային նվազագույն գներով։ Այս առումով Արևելքում կենսատարածքի համար պայքարի նպատակը (), Հիտլերի կողմից առաջ քաշված «Իմ պայքար»-ում, գերմանական տնտեսությանը տվեց շոշափելի արդյունքներ, նույնիսկ չնայած ԽՍՀՄ-ում պարտիզանական շարժմանը։ Եվրոպայի արևմուտքում ենթակա երկրների տնտեսությունների կարիքների կրճատումը նույնպես օգտագործվել է հօգուտ Գերմանիայի։ Այսպիսով, Ֆրանսիայի վագոնային պարկի մոտ 2/3-ը գերմանացիների կողմից գրավված տարածքում օգտագործվել է Գերմանիա բեռներ տեղափոխելու համար։

Այսպիսով, ակտիվ ռազմական գործողությունների առաջին տարիներին Գերմանիայի բնակչությունը դա չի զգացել իր կենսամակարդակում։ Ի տարբերություն շատ երկրների, Գերմանիան գործնականում չի ավելացրել հարկերի մակարդակը, և եթե 1941 թվականին Մեծ Բրիտանիայում եկամտահարկը հասնում էր 23,7%-ի, ապա Գերմանիայում ՝ ընդամենը 13,7%։ Այնուամենայնիվ, 1942 թվականից հետո ռազմական ծախսերի մասնաբաժինը սկսեց աճել, և ԽՍՀՄ-ում նախկինում գրավված տարածքների կորուստների հետ մեկտեղ Գերմանիան ստիպված եղավ վերակառուցել իր արտադրական կարողությունները։ Քաղաքացիական արտադրությունը կրճատվել է; որտեղ հնարավոր է, կազմակերպվում էր բանակի համար ապրանքների արտադրություն, և այդ ձեռնարկություններում ներդրվում էր ռազմական կառավարում։

Ֆրանկիստական Իսպանիայի քաղաքական-տնտեսական ուսմունքներ 
Ի տարբերություն Իտալիայի և Գերմանիայի, Առաջին համաշխարհային պատերազմում Իսպանիան պահպանում էր չեզոքություն։ 20-րդ դարի սկզբից երկիրը կախվածության մեջ է հայտնվել անգլիական և ֆրանսիական կապիտալից։ 1915 թվականին Նրանց բաժին էր ընկնում, համապատասխանաբար, օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների 54%-ը և 34,5%-ը։ Բայց վերջում պատերազմի արդյունաբերությունը Իսպանիայի կորցրեց շահավետ կոնյունկտուրայի համաշխարհային շուկայում, իսկ օտարերկրյա ներդրողները անցել են ավելի շահավետ օբյեկտների. Արդյունքում, մի շարք արդյունաբերություններում արտադրության կրճատումը և արտաքին առևտրի դեֆիցիտը հանգեցրին գնաճի և գործազրկության աճի։ Հողի հարցը նույնպես լուծված չէր, ինչի կապակցությամբ հայտնի ուժ ուներ լատիֆունդիստ հողատերերի դասը, իսկ գյուղատնտեսությունը հետամնաց էր։

Իսպանիան տարբերվում էր նաև սոցիալիստական գաղափարների տեսակով, որոնք գերակշռում էին 20-րդ դարի սկզբին լայն զանգվածներում.ի տարբերություն արևմտյան և Արևելյան Եվրոպայի սոցիալ-դեմոկրատիայի, այստեղ գերակշռում էր Անարխո-սինդիկալիզմը։  Երկրի բանվոր դասակարգը թույլ էր և փոքր, նրա շահերի հիմնական խոսափողը ՝ աշխատանքի Ազգային համադաշնությունը, ձևավորվել է միայն 1911 թվականին, սկզբում ընդգրկելով ոչ թե ամբողջ երկիրը, այլ միայն Կատալոնիան։ Այստեղ առաջին կոմունիստական կուսակցությունը (ICP)  ձևավորվել է միայն 1920-ին, իսկ 1931-ին ընդհատակից դուրս գալու պահին կազմում էր ընդամենը 800 մարդ։

Միևնույն ժամանակ, դեռևս 1919 թվականին Կոմս Ռոմանոնեսի կառավարությունը Իսպանիայում որոշումներ ընդունեց 8-ժամյա աշխատանքային օրվա, ծերության ապահովագրության և գործազրկության նպաստների մասին, դրանով իսկ նախատելով ընդդիմության ծրագրերում համապատասխան պահանջների ի հայտ գալուն։ 1921 թվականին կորտեսում շարունակվող հողային, ինչպես նաև այլ ժողովրդավարական բարեփոխումների մշակման գործընթացը սկսեց հանդիպել լատիֆունդիստների դիմադրությանը, որոնք պահանջում էին ստեղծել "ամուր ձեռքի"կառավարություն։ 1921 թվականի մարտի 8-ին երեք կատալոնացի անարխիստներ գնդակահարեցին նախարարների խորհրդի նախագահ է.Դաթին։ Ժողովրդավարական գործընթացներն ընդհատվել են, մի քանի ամիս անց Մարոկկոյում ձեռնարկված արկածախնդրությունը հանգեցրեց Անվալում իսպանական բանակի ջախջախմանը, որին հաջորդեց հզոր հասարակական բողոք, որին աջակցում էին հակամոնարխիկ ընդդիմության բոլոր կուսակցությունները։ Գեներալ Մ.Պրիմո Դե Ռիվերայի 1923 թվականի սեպտեմբերի 13-ի հեղաշրջումը, Դ. Ռատկլիֆի խոսքերով, միայն Իսպանիայի քաղաքական պատմության ժամացույցը կանգնեցնելու փորձ էր։

Լիբերալիզմը և Opus Dei 
1954 թվականին Ֆրանկոն հրաժարվեց կորպորատիվ համակարգից ՝ հօգուտ տնտեսական տեխնոկրատների կողմից իրականացվող ազատ շուկայական բարեփոխումների։ Այս տեխնոկրատներից շատերը Opus Dei-ի անդամներ էին, Հռոմեական կաթոլիկ աշխարհիկ կազմակերպություն, որին Ֆրանկոն ազդեցիկ պաշտոններ էր տրամադրել ֆինանսների և էկոնոմիկայի նախարարությունում։ 1950-ականների բարեփոխումները հսկայական հաջողություն ունեցան, և Իսպանիան անցավ արագ տնտեսական աճի մի շրջան, որը հայտնի է որպես "իսպանական հրաշք", որը տևեց մինչև Ֆրանկոյի մահը 1975 թվականին։ Այս ժամանակահատվածում զբոսաշրջությունը դարձավ իսպանական տնտեսության կարևոր մասը։ Չնայած Ֆրանկոյի ռեժիմի առաջին տարիների կորպորատիվ մարմիններն ու հռետորաբանությունը պահպանվում էին, դրանք այժմ երկրորդական դեր էին խաղում։ Իսպանիայի տնտեսությունն էլ ավելի ազատականացվեց Ֆրանկոյի մահից հետո Իսպանիայի ժողովրդավարության անցման արդյունքում։

Ընտանեկան ֆինանսներ և ամուսնության թույլտվություն 
Ֆրանկոյի օրոք իսպանական օրենսդրությունը խիստ խտրականություն էր դնում ամուսնացած կանանց նկատմամբ։  Առանց ամուսնու հաստատման, որը կոչվում է ամուսնության թույլտվություն, կնոջը արգելվում էր զբաղվել գրեթե ցանկացած տնտեսական գործունեությամբ, ներառյալ զբաղվածությունը, գույքի սեփականությունը կամ նույնիսկ տնից դուրս ճանապարհորդելը։ Օրենքը նաև նախատեսում է ավելի քիչ խիստ սահմանումներ այնպիսի հանցագործությունների համար, ինչպիսիք են դավաճանությունը և դասալքությունը ամուսինների համար, քան կանանց։ Այս համակարգի զգալի բարեփոխումները սկսվեցին Ֆրանկոյի մահից անմիջապես առաջ և շարունակվեցին արագ տեմպերով հետագա տարիներին։ Ամուսնության թույլտվության մասին օրենքը վերացվել է 1975 թվականին, դավաճանության դեմ օրենքները վերացվել են 1978 թվականին, իսկ ամուսնալուծությունն օրինականացվել է 1981 թվականին։ Նույն տարվա ընթացքում բարեփոխվեցին նաև քաղաքացիական օրենսգրքի այն մասերը, որոնք վերաբերում էին ընտանեկան ֆինանսներին

Տես նաև 

Ռազմական տնտեսություն
Ռազմաարդյունաբերական համալիր
Հովանավորման համակարգ
Մերկանտիլիզմ
Ֆաշիզմ

Ծանոթագրություններ 

Տնտեսություն
Ֆաշիզմ
Տնտեսական քաղաքականություն
Ֆաշիստական երկրներ