Պավել Բարտո

Պավել Բարտո (, ), մանկագիր, թռչնաբան, Ագնիա Բարտոյի առաջին ամուսինը։

Կենսագրություն 
Պավելը ծնվել է ինժեներ Նիկոլայ Բարտոյի և Լիդիա Վիլերի ընտանիքում։ Նա մեծացել է ավագ եղբոր՝ Ռոստիսլավի և քրոջ՝ Եվգենիայի հետ։

Պատանեկության տարիներին բալետ է սովորել իր մորաքրոջ` հանրահայտ Լիդիա Նելիդովայի ստուդիայում։ Այնտեղ նա հանդիպել է իր ապագա կնոջը՝ Գետել Վոլովային, որն ամուսնությունից հետո վերցրել է ամուսնու ազգանունն ու անունը փոխել է Ագնիայի։ Նրանց ամուսնությունը տևել է 6 տարի։ Ամուսնությունից ծնված որդին՝ Էդգարը (Գարիկ) մահացել է 1945 թվականին, դժբախտ պատահարից (հեծանիվ քշելիս ընկել է բեռնատարի տակ)։ Պավել Բարտոն եղել է կնոջ երեք բանաստեղծությունների համահեղինակը։

Եղել է Գրողների առաջին համամիութենական համագումարի մասնակից, 1935 թվականից` ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ։ 1930-ական թվականներին եղել է «Մանկական գրականություն» հրատարակչության խմբագիր։ 1940 թվականին սովորել է Ռազմաքաղաքական ակադեմիային կից դասընթացներում։ Պատերազմի ժամանակ եղել է Հյուսիսային ռազմածովային նավատորմիղի թերթի խմբագիր, 1960 թվականին կապիտանի կոչմամբ անցել է պահեստազոր։

Ընտանիք 

Բանաստեղծի եղբայրը` Ռոստիսվլավ Բարտոն, դարձել է մանկական գրքերի հայտնի գեղանկարիչ և պատկերազարդող։ 1934 թվականին «Յունիյ նատուրալիստ» ամսագրում հրապարակվել է Բարտո եղբայրների համատեղ աշխատանքը։

Առաջին կինը եղել է Ագնիա Բարտոն, որը վերցրել է ամուսնու ազգանունն ու դրանով հայտնի դարձել։

Ամուսնալուծությունից հետո Ագնիան արգելել է Պավելին մանկական բանաստեղծություններ հրապարակել իր ազգանվամբ։ Նա նույնիսկ առաջարկել է նախկին ամուսնուն փոխել ազգանունը՝ ասելով. «Ամբողջ Միությունը գիտի միայն  մեկ Ագնիա Բարտոյի, այլ Բարտոներ պետք չեն»։

Առաջին ամուսնալուծությունից հետո Պավել Բարտոն ամուսնացել է ևս 3 անգամ (վերջին անգամ` սեփական զարմուհու հետ) և ունեցել մի քանի երեխաներ տարբեր կանանցից։ Բարտոյի երկրորդ կինը Լյուբով Սևան էր։ Նրանք ունեցել են երեք դուստր՝ Մարինան (1932), Սյուզաննան (1934) և Աննան (1937)։

Պավել Բարտոյի երրորդ կինը Եվդոկիա Իվանովնան էր (նրանք միասին ապրել են 20 տարի)։

Չորրորդ կինը՝ Ռենատա Վիլլերը, նրա զարմուհին էր։ Վերջին կնոջ հետ նա ապրել է 25 տարի։ Թաղված է Վվեդենսկովյան գերեզմանատանը։

Գրքեր 
 «Толстуха куцая» (1926)
 «Гришкины игрушки»  (М. Государственное издательство, 1927)
 «Про кота Федьку, ежа Хавроську и белую мышку» (1928)
 «Озорные»
 «Ёлка»
 «Посол» (М. Государственное издательство, 1930)
 «Поход за змеями» (1936)
 «Птичий хоровод» (М. Детская литература, 1976)
 «О чём поют птицы» (М. Детская литература, 1981, рис. Н. Чарушина)
 «Птичьи разговоры» (М. Малыш, 1982, рис. Н. Чарушина)
 «Пусть поют птицы» (М. Детская литература, 1985)

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 
 Писатели Москвы участники Великой Отечественной войны. М., 1997

Արտաքին հղումներ 
 Բարտո ընտանիքի  կայքը
 Պավել Բարտո 

Խորհրդային բանաստեղծներ
Խորհրդային մանկագիրներ
ԽՍՀՄ գրողների միության անդամներ