Մայր տաճարի բազիլիկ Սբ. Հովհաննես Մկրտիչ (Սավաննա, Ջորջիա)

Մայր տաճարի բազիլիկ Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ (), հռոմեական կաթոլիկ տաճար և փոքր բազիլիկ Լաֆայետ հրապարակում՝ 222 Արևելյան Հարիս փողոց, Սավաննա, Ջորջիա, Միացյալ Նահանգներում։ Այն Սավաննայի Հռոմի կաթոլիկական թեմի մայր եկեղեցին է։

Պատմություն
Սավաննայի գաղութային կանոնադրությունը հռոմեական կաթոլիկներին արգելում էր բնակություն հաստատել քաղաքում։ Անգլիացի հոգաբարձուները վախենում էին, որ հռոմեական կաթոլիկները ավելի հավատարիմ կլինեն Ֆլորիդայի իսպանական իշխանություններին, քան Վրաստանի անգլիական կառավարությանը, սակայն, այս արգելքը մարեց ամերիկյան հեղափոխությունից անմիջապես հետո։ Եկեղեցու միաբանությունը վերակազմավորվել է մոտ 1796 թվականին։ Ֆրանսիացի կաթոլիկ էմիգրանտները հիմնել են առաջին եկեղեցին այն բանից հետո, երբ նրանք փախել են Հայթիից 1799 թվականին՝ 1791 թվականին Կարիբյան կղզում սկսված ստրուկների ապստամբությունների բռնկումից հետո։ 19-րդ դարի սկզբին այն դարձավ Հայթիից ազատ սևամորթների գլխավոր եկեղեցին։ Սկսվեց նոր տաճարի շինարարությունը Սբ. Հովհաննես Մկրտիչը 1859 թվականին։ Կառույցը գրեթե ավերվել է հրդեհից 1898 թվականին, սակայն ջանասիրաբար ջանքերի շնորհիվ այն վերակառուցվել է մինչև 1899 թվականը։ Մայր տաճարի բազիլիկան Սբ. Հովհաննես Մկրտիչը Վրաստանում աղյուսից կառուցված առաջին շենքն էր։ Այն ունի 81 ապակե պատուհաններ, 16 կաղապարներ, ունի 214 ոտնաչափ բարձրություն, տանիքի բարձրությունը 96 ոտնաչափ է, կառուցման համար պահանջվել է ավելի քան 90,000 պղնձե մեխ և 45,000 շիֆեր։

Միաբանությունը կառուցեց իր առաջին եկեղեցին Ազատության հրապարակում 1779 թվականին, իսկ 1811 թվականին ընտրեց տեղ Դրեյթոն և Փերի փողոցներում ավելի մեծ շենքի համար։ Չարլսթոնի թեմի եպիսկոպոս Ջոն Անգլիան, որն ընդգրկում էր Սավաննան, օծեց նոր եկեղեցին 1839 թվականի ապրիլի 1-ին։ Հռոմի Պապ Պիոս IX-ը ստեղծեց Սավաննայի թեմը 1850 թվականի հուլիսին, և ժողովը սկսեց ծրագրել նոր տաճար Լաֆայետ հրապարակում, 1870 թվականին Սավաննայի չորրորդ եպիսկոպոսի՝ աջ վերապատվելի Իգնատիուս Պերսիկոյի օրոք։ Բալթիմորի արքեպիսկոպոս ամենապատիվ Ջեյմս Ռուզվելտ Բեյլին նախագահում էր նեոգոթական սրբավայրի նվիրագործումը 1876 թվականի ապրիլի 30-ին։ Այնուամենայնիվ, աղյուսի կառուցվածքին բացակայում էին ցողունները, որոնք ավելացվել էին մինչև 1896 թվականը, երբ այն նույնպես ստացավ սվաղման և սպիտակեցման ծածկույթ։

1898 թվականի փետրվարի 6-ին հրդեհը պատեց շենքը և մնաց միայն պատերն ու աշտարակները, սակայն ժողովը արագ վերակառուցեց և կարողացավ Սուրբ Ծննդյան պատարագ մատուցել 1899 թվականին նոր հաստատությունում, լրացուցիչ 13 տարի։ Ապակե պատուհանները տեղադրվել են մոտ 1904 թվականին։ Ծուխը 1959–1965 թվականներին ձեռնարկեց հետագա վերանորոգման ծրագրեր, որոնք վերաբերում էին ջեռուցման, հովացման և լուսավորության համակարգերին և ձևավորմանը՝ 1984–1985 թվականներին, ամրապնդելու կառուցվածքային հիմքերը և իրականացնելու փոփոխություններ, որոնք առաջարկվել են Վատիկանի Երկրորդ Խորհրդի և 1998–2000 թվականներին՝ նոր տանիք տեղադրելու և ինտերիերի սկզբնական գունային գունապնակը և զարդերը վերականգնելու համար։

Հռոմի Ֆրանցիսկոս պապը 2020 թվականին եկեղեցու կարգավիճակը դարձրեց փոքր բազիլիկ։

Պատկերասրահ

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ
Տաճարի պաշտոնական կայքը
Տաճարի կայքը

Տաճարներ այբբենական կարգով
Բազիլիկ եկեղեցիներ ըստ երկրի
Կաթոլիկ եկեղեցի
Հյուսիսային Ամերիկայի եկեղեցիներ