Արևմտյան Եվրոպայի գաղութատիրության և գաղութացման վերլուծություն

Եվրոպական գաղութատիրությունը և գաղութացումը այլ հասարակությունների և տարածքների նկատմամբ ամբողջական կամ մասնակի քաղաքական վերահսկողություն ձեռք բերելու, գաղութ հիմնելու, այն վերաբնակիչներով գրավելու և տնտեսապես շահագործելու քաղաքականություն կամ պրակտիկա էր։ Օրինակ, գաղութատիրական քաղաքականությունները, ինչպիսիք են իրականացվող կանոնների տեսակը, ներդրումների բնույթը և գաղութարարների ինքնությունը, նշվում են որպես հետգաղութային պետությունների վրա ազդող։ Պետության կառուցման գործընթացի, տնտեսական զարգացման, մշակութային նորմերի ու բարքերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս գաղութատիրության ուղղակի և անուղղակի հետևանքները հետգաղութատիրական պետությունների վրա։

Գաղութացման և ապագաղութացման պատմություն 
Եվրոպական գաղութատիրության դարաշրջանը տևեց 15-ից մինչև 20-րդ դարերը և ներգրավեց եվրոպական տերություններին, որոնք մեծապես ընդլայնեցին իրենց հասանելիությունը աշխարհով մեկ՝ ստեղծելով գաղութներ Ամերիկաներում, Աֆրիկայում և Ասիայում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո եվրոպական կայսրությունների ապամոնտաժման արդյունքում ապագաղութացման գործընթացը լրջորեն սկսվեց։ 1941թ.-ին Նախագահ Ֆրանկլին Դ. Կանոնադրության հիմնական կետերից մեկը ճանաչում էր բոլոր մարդկանց սեփական իշխանությունն ընտրելու իրավունքը։ Փաստաթուղթը դարձավ Միավորված ազգերի կազմակերպության հիմքը, և դրա բոլոր բաղադրիչները ինտեգրվեցին ՄԱԿ-ի կանոնադրությանը՝ կազմակերպությանը տալով գլոբալ ապագաղութացմանը հետամուտ լինելու մանդատ։

Եվրոպական գաղութատիրության դարաշրջանը տևեց 15-ից մինչև 20-րդ դարերը և ներգրավեց եվրոպական տերություններին, որոնք մեծապես ընդլայնեցին իրենց հասանելիությունը աշխարհով մեկ՝ ստեղծելով գաղութներ Ամերիկաներում, Աֆրիկայում և Ասիայում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո եվրոպական կայսրությունների ապամոնտաժման արդյունքում ապագաղութացման գործընթացը լրջորեն սկսվեց։ 1941թ.-ին Նախագահ Ֆրանկլին Դ. Կանոնադրության հիմնական կետերից մեկը ճանաչում էր բոլոր մարդկանց սեփական իշխանությունն ընտրելու իրավունքը։ Փաստաթուղթը դարձավ Միավորված ազգերի կազմակերպության հիմքը, և դրա բոլոր բաղադրիչները ինտեգրվեցին ՄԱԿ-ի կանոնադրությանը՝ կազմակերպությանը տալով գլոբալ ապագաղութացմանը հետամուտ լինելու մանդատ։

Գաղութատիրության տարատեսակներ  
Պատմաբանները, ընդհանուր առմամբ, առանձնացնում են եվրոպական գաղութատերերի կողմից հաստատված երկու հիմնական տեսակներ. առաջինը վերաբնակիչների գաղութատիրությունն է, որտեղ ֆերմերներն ու քաղաքները հիմնվել են Եվրոպայից ժամանածների միջոցով։ Երկրորդ՝ շահագործման գաղութատիրություն, զուտ արդյունահանող և շահագործող գաղութներ, որոնց հիմնական գործառույթը տնտեսական արտահանման զարգացումն էր։ Դրանք հաճախ համընկնում էին կամ գոյություն ունեին սպեկտրի վրա։

Վերաբնակիչ գաղութատիրություն 

Բնակիչների գաղութատիրությունը գաղութացման ձև է, որտեղ օտարերկրյա քաղաքացիները տեղափոխվում են տարածաշրջան և ստեղծում մշտական ​​կամ ժամանակավոր բնակավայրեր, որոնք կոչվում են գաղութներ։ Բնակիչների գաղութների ստեղծումը հաճախ հանգեցնում էր բնիկ ժողովուրդների բռնի գաղթի՝ դեպի ոչ այնքան ցանկալի տարածքներ։ Այս պրակտիկան դրսևորվում է ԱՄՆ-ում, Նոր Զելանդիայում, Նամիբիայում, Հարավային Աֆրիկայում, Կանադայում, Բրազիլիայում, Ուրուգվայում, Չիլիում, Արգենտինայում և Ավստրալիայում ստեղծված գաղութներում։ Բնիկ բնակչությունը հաճախ ենթարկվում էր բնակչության փլուզման՝ նոր հիվանդությունների հետ շփման պատճառով։

Բնիկ ժողովուրդների վերաբնակեցումը հաճախ տեղի է ունենում ժողովրդագրական գծերով, սակայն վերաբնակեցման կենտրոնական խթանը ցանկալի տարածք մուտք գործելն է։ Բարենպաստ էին արևադարձային հիվանդություններից զերծ շրջանները, որոնք հեշտ մուտք ունեն դեպի առևտրային ուղիներ։ Երբ եվրոպացիները հաստատվեցին այս ցանկալի տարածքներում, բնիկները դուրս մղվեցին, և տարածաշրջանային իշխանությունը գրավվեց գաղութատերերի կողմից։ Գաղութային վարքագծի այս տեսակը հանգեցրեց տեղական սովորույթների խաթարմանը և սոցիալ-տնտեսական համակարգերի վերափոխմանը։ Ուգանդացի ակադեմիկոս Մահմուդ Մամդանին նշում է «համայնքային ինքնավարության ոչնչացումը և ցեղային բնակչության պարտությունն ու ցրումը» որպես գաղութատիրական ճնշումների հիմնական գործոն։ Քանի որ գյուղատնտեսության ընդլայնումը շարունակվում էր տարածքներով, բնիկ բնակչությունը հետագայում տեղահանվեց՝ մաքրելու բերրի գյուղատնտեսական հողերը։

Դարոն Աչեմօղլուն, Ջեյմս Ա. Բնակիչների շատ գաղութներ ձգտում էին ստեղծել եվրոպական նման հաստատություններ և գործելակերպեր, որոնք տալիս էին որոշակի անձնական ազատություններ և թույլ էին տալիս վերաբնակիչներին հարստանալ առևտրով զբաղվելով։ Այսպիսով, երդվյալ ատենակալների դատավարությունները, կամայական ձերբակալությունից ազատելը և ընտրական ներկայացուցչությունը իրականացվել են՝ վերաբնակիչներին թույլատրելու իրավունքներ, որոնք ունեն Եվրոպայում, թեև այդ իրավունքները հիմնականում չեն տարածվում բնիկ ժողովրդի վրա։

Շահագործման գաղութատիրություն 

Շահագործման գաղութատիրությունը գաղութացման մի ձև է, որտեղ օտար բանակները նվաճում են երկիրը՝ վերահսկելու և կապիտալիզացնելու նրա բնական ռեսուրսները և բնիկ բնակչությանը։ Աճեմօղլուն, Ջոնսոնը և Ռոբինսոնը պնդում են, որ «[գաղութատերերի կողմից ստեղծված հաստատությունները] մեծ պաշտպանություն չկիրառեցին մասնավոր սեփականության համար, ոչ էլ չտրամադրեցին հակակշիռներ կառավարության օտարման դեմ։ Փաստորեն, արդյունահանող պետության հիմնական նպատակը նույնքան շատ բան փոխանցելն էր։ գաղութի ռեսուրսները գաղութարարին՝ հնարավոր նվազագույն ներդրումներով»։ Քանի որ այս գաղութները ստեղծվել են ռեսուրսներ կորզելու նպատակով, գաղութատիրական տերությունները ոչ մի խթան չունեին ներդրումներ կատարելու հաստատություններում կամ ենթակառուցվածքներում, որոնք չէին աջակցում իրենց անմիջական նպատակներին։ Այսպիսով, եվրոպացիներն այս գաղթօջախներում հաստատեցին ավտորիտար ռեժիմներ, որոնք պետական ​​իշխանության սահմանափակում չունեին։

Բելգիայի թագավոր Լեոպոլդ II-ի կողմից Կոնգոյի ավազանում իրականացվող քաղաքականությունն ու գործելակերպը շահագործման գաղութատիրության ծայրահեղ օրինակ է։ Է. Դ. Մորելը մանրամասնել է վայրագությունները բազմաթիվ հոդվածներում և գրքերում։ Մորելը կարծում էր, որ բելգիական համակարգը, որը վերացնում էր ավանդական, առևտրային շուկաները՝ հօգուտ մաքուր շահագործման, Կոնգոյում անարդարության հիմնական պատճառն էր։ «Մարդասիրական շարժառիթների վարագույրի ներքո» թագավոր Լեոպոլդը ստացավ բազմաթիվ միջազգային կառավարությունների (ներառյալ Միացյալ Նահանգները, Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան) համաձայնությունը ստանձնելու հսկայական տարածաշրջանի հոգաբարձությունը՝ ստրկատիրական առևտրի վերացմանն աջակցելու համար։ Լեոպոլդը իրեն դիրքավորեց որպես մոտ մեկ միլիոն քառակուսի մղոն ընդհանուր մակերեսով տարածքի սեփականատեր, որտեղ ապրում էին մոտ 20 միլիոն աֆրիկացիներ։

Գաղութային քաղաքական համակարգի անուղղակի և ուղղակի կառավարում
Գաղութային կառավարման համակարգերը կարելի է բաժանել ուղղակի և անուղղակի կառավարման երկուական դասակարգումների։ Գաղութացման դարաշրջանում եվրոպացիների առջև ծառացել էր մոլորակի գաղութատիրական հսկայական տարածքները կառավարելու մոնումենտալ խնդիր։ Այս խնդրի սկզբնական լուծումը ուղղակի կառավարումն էր, որը ենթադրում է կենտրոնացված եվրոպական իշխանության ստեղծում գաղութատիրական պաշտոնյաների կողմից ղեկավարվող տարածքում։ Ուղղակի կառավարման համակարգում բնիկ բնակչությունը բացառված է գաղութային կառավարման բոլոր մակարդակներից, բացառությամբ ամենացածր մակարդակի։ Մամդանին ուղղակի կառավարումը սահմանում է որպես կենտրոնացված դեսպոտիզմ. համակարգ, որտեղ բնիկները չեն համարվում քաղաքացիներ։ Ի հակադրություն, անուղղակի կառավարումը ինտեգրում է նախապես հաստատված տեղական էլիտաներին և հայրենի հաստատություններին գաղութային կառավարության կառավարման մեջ։ Անուղղակի կառավարումը պահպանում է լավ նախագաղութային հաստատություններ և խթանում է զարգացումը տեղական մշակույթի շրջանակներում։ Մամդանին անուղղակի կառավարումը դասակարգում է որպես «ապակենտրոնացված դեսպոտիզմ», որտեղ ամենօրյա գործողությունները վարում էին տեղական ղեկավարները, բայց իսկական իշխանությունը պատկանում էր գաղութատիրական ուժերին։

Անուղղակի կանոն 

Որոշ դեպքերում, ինչպես Հնդկաստանում, գաղութատիրական ուժն ուղղորդում էր արտաքին քաղաքականությանը և պաշտպանությանը վերաբերող բոլոր որոշումները, մինչդեռ բնիկ բնակչությունը վերահսկում էր ներքին կառավարման շատ ասպեկտներ։ Սա հանգեցրեց ինքնավար բնիկ համայնքների, որոնք գտնվում էին տեղական ցեղերի ղեկավարների կամ թագավորների իշխանության ներքո։ Այս պետերը կա՛մ կազմված էին գոյություն ունեցող սոցիալական հիերարխիայից, կա՛մ նոր էին ստեղծվել գաղութային իշխանության կողմից։ Անուղղակի տիրապետության տակ գտնվող տարածքներում ավանդական իշխանությունները հանդես էին գալիս որպես միջնորդ «բռնապետական» գաղութային կառավարման համար, մինչդեռ գաղութային կառավարությունը հանդես էր գալիս որպես խորհրդական և միջամտում էր միայն ծայրահեղ հանգամանքներում։ Հաճախ, գաղութատիրական իշխանության աջակցությամբ, բնիկները անուղղակի գաղութատիրության տակ ավելի մեծ իշխանություն էին ստանում, քան նախագաղութային ժամանակաշրջանում։ Մամդանին նշում է, որ անուղղակի կառավարումը գաղութատիրության գերիշխող ձևն էր, և, հետևաբար, գաղութացվածների մեծ մասը կրում էր գաղութատիրական իշխանություն, որն իրականացվում էր իրենց հայրենակիցների կողմից։

Անուղղակի կառավարման նպատակն էր թույլ տալ բնիկներին կառավարել իրենց գործերը «սովորական օրենքի» միջոցով։ Սակայն գործնականում հայրենի իշխանությունը որոշել և կիրառել է իր չգրված կանոնները՝ գաղութային կառավարության աջակցությամբ։ Օրենքի գերակայությանը հետևելու փոխարեն՝ տեղական ղեկավարները, ի լրումն իրավական կամայականության, օգտվում էին նաև դատական, օրենսդիր, գործադիր և վարչական իշխանությունից։

Ուղղակի կանոն

Ուղղակի կառավարման համակարգերում եվրոպական գաղութատիրական պաշտոնյաները վերահսկում էին կառավարման բոլոր ասպեկտները, մինչդեռ բնիկները դրվում էին ամբողջովին ենթակա դերում։ Ի տարբերություն անուղղակի կառավարման, գաղութային կառավարությունը հրամաններ չէր փոխանցում տեղական էլիտաների միջոցով, այլ ուղղակիորեն վերահսկում էր վարչակազմը։ Եվրոպական օրենքներն ու սովորույթները ներմուծվեցին ավանդական ուժային կառույցներին փոխարինելու համար։ Ֆրանսիական Արևմտյան Աֆրիկայի գլխավոր նահանգապետ Յոսթ վան Վոլենհովենը, 1917-1918 թվականներին, նկարագրում է ավանդական պետերի դերը՝ ասելով. չունեն որևէ տեսակի սեփական ուժ։ Ցուցակում երկու իշխանություն չկա՝ ֆրանսիական իշխանությունը և հայրենի իշխանությունը. միայն մեկն է»։ Հետևաբար, ղեկավարներն անարդյունավետ էին և բարձր գնահատված չէին բնիկ բնակչության կողմից։ Կային նույնիսկ դեպքեր, երբ ուղղակի գաղութատիրության տակ գտնվող մարդիկ գաղտնի ընտրում էին իսկական պետին՝ ավանդական իրավունքներն ու սովորույթները պահպանելու համար։

Ուղղակի կառավարումը միտումնավոր հեռացրեց ավանդական ուժային կառույցները՝ տարածաշրջանում միատեսակություն իրականացնելու համար։ Տարածաշրջանային միատարրության ցանկությունը եղել է ձուլման ֆրանսիական գաղութային դոկտրինի շարժիչ ուժը։ Գաղութատիրության ֆրանսիական ոճը բխում էր այն գաղափարից, որ Ֆրանսիական Հանրապետությունը համընդհանուր հավասարության խորհրդանիշ էր։ Որպես քաղաքակրթական առաքելության մաս՝ հավասարության եվրոպական սկզբունքները վերածվեցին արտերկրի օրենսդրության։ Ֆրանսիական գաղութների համար դա նշանակում էր ֆրանսիական քրեական օրենսգրքի կիրարկում, խորհրդարան ներկայացուցիչ ուղարկելու իրավունք և սակագնային օրենքների սահմանում որպես տնտեսական ձուլման ձև։ Պահանջելով բնիկներից ձուլվել այս և այլ ձևերով, ստեղծեց ամենուր տարածված, եվրոպական ոճի ինքնություն, որը ոչ մի փորձ չէր անում պաշտպանել հայրենի ինքնությունները։ Գաղութացված հասարակություններում ապրող բնիկ ժողովուրդը պարտավոր էր ենթարկվել եվրոպական օրենքներին և սովորույթներին կամ համարվել «ոչ քաղաքակիրթ» և զրկվել որևէ եվրոպական իրավունքից։

Համեմատական արդյունքներ անուղղակի և ուղղակի կանոնների միջև 
Ե՛վ ուղղակի, և՛ անուղղակի կառավարումն ունեն մշտական, երկարաժամկետ ազդեցություն նախկին գաղութների հաջողության վրա։ Հարվարդի բիզնես դպրոցից Լակշմի Այերը հետազոտություն է անցկացրել՝ որոշելու կանոնների ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա՝ դիտարկելով հետգաղութային Հնդկաստանը, որտեղ երկու համակարգերն էլ առկա էին բրիտանական տիրապետության ներքո։ Այերի բացահայտումները ցույց են տալիս, որ այն շրջանները, որոնք նախկինում անուղղակիորեն կառավարվում էին, ընդհանուր առմամբ ավելի լավ կառավարվում էին և ավելի ընդունակ էին արդյունավետ ինստիտուտներ ստեղծելու, քան բրիտանական անմիջական տիրապետության տակ գտնվող տարածքները։ Ժամանակակից հետգաղութային ժամանակաշրջանում նախկինում ուղղակիորեն բրիտանացիների կողմից ղեկավարվող տարածքները տնտեսապես ավելի վատ են հանդես գալիս և զգալիորեն ավելի քիչ հասանելիություն ունեն հանրային տարբեր ապրանքների, ինչպիսիք են առողջապահությունը, հանրային ենթակառուցվածքները և կրթությունը։

Իր «Քաղաքացի և սուբյեկտ. ժամանակակից Աֆրիկան ​​և գաղութատիրության ժառանգությունը» գրքում Մամդանին պնդում է, որ կառավարման երկու տեսակները նույն մետաղադրամի յուրաքանչյուր կողմն էին։ Նա բացատրում է, որ գաղութատերերը բացառապես չեն օգտագործել կառավարման մի համակարգը մյուսի նկատմամբ։ Փոխարենը, եվրոպական տերությունները բաժանեցին շրջանները քաղաք-գյուղ գծերով և յուրաքանչյուր տարածքում ստեղծեցին կառավարման առանձին համակարգեր։ Մամդանին գաղութարարների կողմից գյուղական և քաղաքային բնիկների պաշտոնական բաժանումը որպես «երկկողմանի պետություն» է նշում։ Քաղաքային տարածքները կառավարվում էին ուղղակիորեն գաղութարարների կողմից՝ եվրոպական իրավունքի ներմուծված համակարգի ներքո, որը չէր ճանաչում հայրենի հաստատությունների վավերականությունը։ Ի հակադրություն, գյուղական բնակչությունը կառավարվում էր անուղղակիորեն սովորութային և ավանդական օրենքներով և, հետևաբար, ենթարկվում էին «քաղաքակիրթ» քաղաքային քաղաքացիներին։ Գյուղի բնակիչները դիտվում էին որպես «ոչ քաղաքակիրթ» սուբյեկտներ և համարվում էին ոչ պիտանի քաղաքացիության արտոնություններ ստանալու համար։ Գյուղական սուբյեկտները, Մամդանին նկատեց, ունեին միայն «քաղաքացիական իրավունքների փոքր մասը» և լիովին բացառված էին բոլոր քաղաքական իրավունքներից։

Մամդանին պնդում է, որ հետգաղութային նահանգներում առկա խնդիրները գաղութային կառավարության բաժանման արդյունքն են, այլ ոչ թե պարզապես վատ կառավարման, ինչպես պնդում են մյուսները։ Ներկայիս համակարգերը՝ Աֆրիկայում և այլուր, լի են ինստիտուցիոնալ ժառանգությամբ, որն ամրապնդում է պառակտված հասարակությունը։ Օգտագործելով Հարավային Աֆրիկայի և Ուգանդայի օրինակները՝ Մամդանին նկատել է, որ կառավարման երկփեղկված մոդելը վերացնելու փոխարեն, հետգաղութային վարչակարգերը վերարտադրել են այն։ Թեև նա օգտագործում է միայն երկու կոնկրետ օրինակ, Մամդանին պնդում է, որ այս երկրները պարզապես պարադիգմներ են, որոնք ներկայացնում են աշխարհում թողնված գաղութատիրության լայն ինստիտուցիոնալ ժառանգությունը։ Նա պնդում է, որ ժամանակակից պետությունները գաղութատիրական իշխանությունից անկախանալուց հետո միայն հասել են «ապառասայականացման», այլ ոչ թե ժողովրդավարացման։ Իրենց ճեղքված հասարակությունը կապելու ջանքեր գործադրելու փոխարեն, կառավարության կենտրոնացված հսկողությունը մնաց քաղաքային տարածքներում, իսկ բարեփոխումները կենտրոնացած էին «գաղութատիրության տակ ստեղծված երկփեղկված իշխանության վերակազմակերպման վրա»։ Տեղական իշխանությունները, որոնք գործում էին անուղղակի կառավարման ներքո, չեն ներգրավվել հիմնական բարեփոխումների գործընթացի մեջ. փոխարենը զարգացումը «պարտադրվել» է գյուղացիական գյուղացիության վրա։ Ինքնավարության, հաջող ժողովրդավարացման և լավ կառավարման հասնելու համար պետությունները պետք է հաղթահարեն իրենց հիմնարար հերձվածները՝ քաղաքային ընդդեմ գյուղի, սովորութային ընդդեմ ժամանակակից և մասնակցությունն ընդդեմ ներկայացուցչության։

Գաղութային գործողությունների ազդեցություններ
Եվրոպացի գաղութարարները տարբեր գործողությունների էին մասնակցում ամբողջ աշխարհում, որոնք ունեցան ինչպես կարճաժամկետ, այնպես էլ երկարաժամկետ հետևանքներ գաղութացվածների համար։ Բազմաթիվ գիտնականներ փորձել են վերլուծել և դասակարգել գաղութատիրական գործողությունները՝ որոշելով դրանց դրական կամ բացասական արդյունքները։ Սթենլի Էնգերմանը և Քենեթ Սոկոլոֆը դասակարգեցին գործունեությունը, որը պայմանավորված էր տարածաշրջանային գործոնով օժտվածությամբ՝ որոշելով, թե արդյոք դրանք կապված են տնտեսական զարգացման բարձր կամ ցածր մակարդակների հետ։ Աճեմօղլուն, Ջոնսոնը և Ռոբինսոնը փորձել են հասկանալ, թե ինչ ինստիտուցիոնալ փոփոխություններ են հանգեցրել նախկինում հարուստ երկրների՝ գաղութացումից հետո աղքատանալուն։ Մելիսա Դելլը փաստագրեց Պերուի միտա հանքարդյունաբերության համակարգի գաղութային աշխատանքային շահագործման մշտական, վնասակար հետևանքները. ցույց տալով բարձրության և ճանապարհային հասանելիության զգալի տարբերություններ նախորդ միտա և ոչ միտա համայնքների միջև։ Միրիամ Բրյունը և Ֆրանցիսկո Ա. Գալեգոն կիրառել են պարզ եռակողմ դասակարգում` լավ, վատ և տգեղ։ Անկախ դասակարգման համակարգից, փաստը մնում է փաստ, գաղութատիրական գործողությունները տվել են տարբեր արդյունքներ, որոնք շարունակում են համապատասխան լինել։

Փորձելով գնահատել գաղութացման ժառանգությունը, որոշ հետազոտողներ կենտրոնացել են քաղաքական և տնտեսական ինստիտուտների տեսակի վրա, որոնք գոյություն են ունեցել մինչև եվրոպացիների գալը։ Հելդրինգը և Ռոբինսոնը եզրակացնում են, որ թեև Աֆրիկայում գաղութացումը ընդհանուր բացասական հետևանքներ է ունեցել քաղաքական և տնտեսական զարգացման վրա այն տարածքներում, որտեղ նախկինում կենտրոնացված հաստատություններ են եղել կամ հյուրընկալվել են սպիտակամորթ բնակավայրեր, այն, հավանաբար, դրական ազդեցություն է ունեցել գրեթե քաղաքացիություն չունեցող տարածքներում, ինչպիսիք են Հարավային Սուդանը կամ Սոմալին։ Լրացուցիչ վերլուծության մեջ Գերներ Հարիրին նկատեց, որ Եվրոպայից դուրս գտնվող տարածքները, որոնք մինչև 1500 թվականը ունեին պետական ​​կառույցներ, այսօր ավելի քիչ բաց քաղաքական համակարգեր ունեն։ Դա, ըստ գիտնականի, պայմանավորված է նրանով, որ գաղութացման տարիներին եվրոպական ազատական ​​ինստիտուտները հեշտությամբ չեն իրականացվել։ Ռազմական և քաղաքական առավելություններից բացի, եվրոպական երկրների գերիշխանությունը ոչ եվրոպական տարածքների վրա կարելի է բացատրել նրանով, որ կապիտալիզմը այլուր չի հայտնվել որպես գերիշխող տնտեսական ինստիտուտ։ Ինչպես պնդում է Ուգո Պիպիտոնեն, բարեկեցիկ տնտեսական ինստիտուտները, որոնք պահպանում են աճն ու նորարարությունը, չգերակշռեցին այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են Չինաստանը, արաբական աշխարհը կամ Մեսոամերիկան, քանի որ այս նախապետությունների չափից ավելի վերահսկողությունը մասնավոր հարցերի վրա։

Սահմանների վերակազմավորում

Սահմանների սահմանում 
Եվրոպական գաղութացման ողջ դարաշրջանում իշխանության ղեկին գտնվողները կանոնավոր կերպով բաժանում էին ցամաքային զանգվածները և ստեղծեցին սահմաններ, որոնք մինչ օրս կան։ Ենթադրվում է, որ Բրիտանիան և Ֆրանսիան անցել են այսօրվա միջազգային սահմանների ողջ երկարության գրեթե 40%-ը։ Երբեմն սահմանները բնականորեն առաջանում էին, ինչպես գետերը կամ լեռները, բայց երբեմն այդ սահմանները արհեստականորեն ստեղծվեցին և համաձայնեցվեցին գաղութատիրական տերությունների կողմից։ 1884-ի Բեռլինի կոնֆերանսը համակարգեց եվրոպական գաղութացումը Աֆրիկայում և հաճախ ճանաչվում է որպես Աֆրիկայի համար պայքարի ծագումը։ Կոնֆերանսն իրագործեց Աֆրիկայում արդյունավետ օկուպացիայի սկզբունքը, որը թույլ տվեց եվրոպական պետություններին, ովքեր նույնիսկ ամենաթույլ կապն ունեն աֆրիկյան տարածաշրջանի հետ, հավակնել տիրապետել իր հողին, ռեսուրսներին և մարդկանց։ Փաստորեն, այն թույլ էր տալիս ինքնիշխան սահմանների կամայական կառուցումը մի տարածքում, որտեղ դրանք նախկինում երբեք չեն եղել։

Ջեֆրի Հերբստը լայնորեն գրել է Աֆրիկայում պետական ​​կազմակերպությունների ազդեցության մասին։ Նա նշում է, որ քանի որ սահմաններն արհեստականորեն են ստեղծվել, դրանք հիմնականում չեն համապատասխանում «տիպիկ ժողովրդագրական, ազգագրական և տեղագրական սահմաններին»։ Փոխարենը, դրանք ստեղծվել են գաղութատերերի կողմից՝ իրենց քաղաքական նպատակներն առաջ տանելու համար։ Սա հանգեցրեց լայնածավալ խնդիրների, ինչպես օրինակ էթնիկ խմբերի բաժանումը. և փոքր մասշտաբի խնդիրներ, ինչպիսիք են ընտանիքների տներն իրենց ֆերմերներից առանձնացնելը։

Հյուսիսարևելյան համալսարանից Ուիլյամ Ֆ. Այս սահմանամերձ տարածքները պահպանվում են այսօր և հանցավոր հանցանքների համար հանգրվաններ են, ինչպիսիք են մարդկանց թրաֆիքինգը և զենքի մաքսանենգությունը։

Գաղութային ճանապարհով սահմանված սահմանների ժամանակակից պահպանում 
Հերբստը նշում է ժամանակակից պարադոքս Աֆրիկայում գաղութատիրական սահմանների վերաբերյալ. թեև դրանք կամայական են, աֆրիկյան առաջնորդների միջև կա կոնսենսուս, որ դրանք պետք է պահպանվեն։ Աֆրիկյան միասնության կազմակերպությունը 1963 թվականին մշտապես ամրացրեց գաղութային սահմանները՝ հայտարարելով, որ կատարված ցանկացած փոփոխություն անօրինական է։ Սա, ըստ էության, խուսափեց գաղութատիրական բաժանման հիմնական անարդարության վերանայումից, միաժամանակ նվազեցնելով միջպետական ​​պատերազմի հավանականությունը, քանի որ տարածքային սահմանները միջազգային հանրության կողմից համարվում էին անփոփոխ։

Այսպիսով, ժամանակակից ազգային սահմանները զգալիորեն անփոփոխ են, թեև ազգային պետությունների կայունությունը չի հետևել իրենց օրինակին։ Աֆրիկյան որոշ պետություններ տառապում են ներքին խնդիրներով, ինչպիսիք են հարկերը արդյունավետ հավաքելու անկարողությունը և թույլ ազգային ինքնությունը։ Չունենալով որևէ արտաքին սպառնալիք իրենց ինքնիշխանության համար՝ այս երկրները չկարողացան ամրապնդել իշխանությունը՝ հանգեցնելով թույլ կամ ձախողված պետությունների։

Թեև գաղութատիրական սահմանները երբեմն ներքին վեճեր և դժվարություններ էին առաջացնում, ներկայիս որոշ առաջնորդներ օգտվում են իրենց նախկին գաղութատիրական տիրակալների գծած ցանկալի սահմաններից։ Օրինակ, Նիգերիայի ժառանգությունը դեպի ծով ելք և առևտրային հնարավորությունները, որոնք տալիս է նավահանգիստը, ազգին տալիս է հստակ տնտեսական առավելություն իր հարևանի՝ Նիգերի նկատմամբ։ Արդյունավետորեն, գաղութային տարածքի վաղ փորագրումը բնական գործոնների օժտվածությունը վերածեց պետության կողմից վերահսկվող ակտիվների։

Տարբեր գաղութային ներդրումներ
Երբ եվրոպական գաղութատերերը մտան տարածաշրջան, նրանք մշտապես բերում էին նոր ռեսուրսներ և կապիտալի կառավարում։ Կիրառվել են տարբեր ներդրումային ռազմավարություններ, որոնք ներառում էին կենտրոնացում առողջապահության, ենթակառուցվածքների կամ կրթության վրա։ Բոլոր գաղութային ներդրումները մշտական ​​ազդեցություն են ունեցել հետգաղութային հասարակությունների վրա, սակայն ծախսերի որոշ տեսակներ ապացուցվել են, որ ավելի շահավետ են, քան մյուսները։ Ֆրանսիացի տնտեսագետ Էլիզ Հյուլերին հետազոտություն է անցկացրել՝ պարզելու, թե պետական ​​ծախսերի որ տեսակներն են կապված ընթացիկ զարգացման բարձր մակարդակի հետ։ Նրա բացահայտումները երկուսն էին. Նախ, Հյուլերին նկատում է, որ գաղութային ներդրումների բնույթը կարող է ուղղակիորեն ազդել կատարողականի ներկա մակարդակների վրա։ Կրթական ծախսերի ավելացումը հանգեցրեց բարձրագույն դպրոց հաճախելուն. լրացուցիչ բժիշկները և բժշկական հաստատությունները նվազեցրին երեխաների կանխարգելելի հիվանդությունները. և գաղութային կենտրոնացում ենթակառուցվածքների վրա, որոնք այսօր վերածվել են ավելի արդիականացված ենթակառուցվածքների։ Ավելացնելով սրան՝ Հյուլերին նաև իմացավ, որ վաղ գաղութատիրական ներդրումները ստեղծեցին շարունակական ծախսերի օրինաչափություն, որն ուղղակիորեն ազդեց այսօր հասանելի հանրային ապրանքների որակի և քանակի վրա։

Գաղութատիրության սոցիալական հետևանքներ

Էթնիկ ինքնություն
Էթնիկ ինքնության գաղութային փոփոխություններն ուսումնասիրվել են քաղաքական, սոցիոլոգիական և հոգեբանական տեսանկյուններից։ Իր «Երկրի թշվառները» գրքում ֆրանսիացի աֆրո-կարիբյան հոգեբույժ և հեղափոխական Ֆրանց Ֆանոնը պնդում է, որ գաղութացվածները պետք է «անդադար իրենց հարց տան. «ո՞վ եմ ես»։ Գաղութատիրությունը բոլոր ձևերով հազվադեպ էր պարզ քաղաքական վերահսկողության գործողություն։ Ֆանոնը պնդում է, որ գաղութատիրական գերիշխանության ակտն ուժ ունի խեղաթյուրելու բնիկների անձնական և էթնիկ ինքնությունը, քանի որ այն գործում է ընկալվող գերազանցության ենթադրության ներքո։ Այդ պատճառով բնիկները լիովին ամուսնալուծված են։ իրենց էթնիկ ինքնությունից, որը փոխարինվել է իրենց ճնշողներին ընդօրինակելու ցանկությամբ։

Էթնիկ մանիպուլյացիան դրսևորվեց անձնական և ներքին ոլորտներից դուրս։ Վիսկոնսինի համալսարանից Սքոթ Շտրաուսը նկարագրում է էթնիկ ինքնությունները, որոնք մասամբ նպաստել են Ռուանդայի ցեղասպանությանը։ 1994 թվականի ապրիլին, Ռուանդայի նախագահ Ժուվենալ Հաբյարիմանայի սպանությունից հետո, Ռուանդայի հուտուները հարձակվեցին իրենց թութսի հարևանների վրա և ընդամենը 100 օրվա ընթացքում մորթեցին 500,000-ից մինչև 800,000 մարդ։ Թեև քաղաքականապես այս իրավիճակը աներևակայելի բարդ էր, բռնության վրա ազգային պատկանելության ազդեցությունը չի կարելի անտեսել։ Մինչ Ռուանդայի գերմանական գաղութացումը, հուտուների և տուտսիների ինքնությունը հաստատված չէր։ Գերմանիան կառավարում էր Ռուանդան տուտսիների գերիշխող միապետության միջոցով, և բելգիացիները շարունակեցին դա իրենց գրավումից հետո։ Բելգիական իշխանությունը ամրապնդեց տարբերությունը տուտսիի և հուտուի միջև։ Թութսիները համարվում էին ավելի բարձր և պաշտպանվում էին որպես իշխող փոքրամասնություն, որին աջակցում էին բելգիացիները, մինչդեռ հուտուները սիստեմատիկորեն բռնադատվում էին։ Ավելի ուշ երկրի իշխանությունը կտրուկ փոխվեց այսպես կոչված հուտու հեղափոխությունից հետո, որի ընթացքում Ռուանդան անկախություն ձեռք բերեց իրենց գաղութարարներից և ձևավորեց նոր կառավարություն, որի գերակշռում էին հուտուները։ Խորը արմատացած էթնիկ լարվածությունը բելգիացիների հետ չհեռացավ։ Փոխարենը նոր կառավարությունն ամրապնդեց ճեղքվածքը։

Քաղաքացիական հասարակություն
Վաշինգտոնի համալսարանի Ջոել Միգդալը կարծում է, որ թույլ հետգաղութատիրական պետությունները խնդիրներ ունեն քաղաքացիական հասարակության մեջ։ Պետությունը որպես եզակի գերիշխող սուբյեկտ տեսնելու փոխարեն Միգդալը նկարագրում է սոցիալական կազմակերպություններից կազմված «վեբլայն հասարակություններ»։ Այս կազմակերպությունները էթնիկ, մշակութային, տեղական և ընտանեկան խմբերի միաձուլում են և կազմում են մեր հասարակության հիմքը։ Պետությունը պարզապես մեկ դերակատար է շատ ավելի լայն շրջանակում։ Ուժեղ պետություններն ի վիճակի են արդյունավետ կերպով նավարկելու բարդ սոցիալական շրջանակը և սոցիալական վերահսկողություն իրականացնել մարդկանց վարքագծի վրա։ Մյուս կողմից, թույլ պետությունները կորել են բարդ հասարակության մասնատված հեղինակության մեջ։

Միգդալն ընդլայնում է պետություն-հասարակություն հարաբերությունների իր տեսությունը՝ ուսումնասիրելով Սիերա Լեոնեն։ Միգդալի հրապարակման ժամանակ (1988թ.) երկրի ղեկավարը՝ նախագահ Ջոզեֆ Սայդու Մոմոհը լայնորեն դիտվում էր որպես թույլ և անարդյունավետ։ Ընդամենը երեք տարի անց երկիրը բռնկվեց քաղաքացիական պատերազմի մեջ, որը շարունակվեց մոտ 11 տարի։ Այս բուռն ժամանակաշրջանի հիմքը, Միգդալի գնահատմամբ, բրիտանական գաղութարարների կողմից իրականացվող մասնատված սոցիալական վերահսկողությունն էր։ Օգտագործելով անուղղակի կառավարման տիպիկ բրիտանական համակարգը՝ գաղութարարները տեղական ղեկավարներին լիազորեցին միջնորդել բրիտանական տիրապետությունը տարածաշրջանում, և իրենց հերթին ղեկավարներն իրականացնում էին սոցիալական վերահսկողություն։ Մեծ Բրիտանիայից անկախանալուց հետո պետերը մնացին խորապես արմատացած և թույլ չտվեցին ուժի անհրաժեշտ համախմբումը, որն անհրաժեշտ էր ուժեղ պետություն կառուցելու համար։ Միգդալը նշել է. «Նույնիսկ իրենց տրամադրության տակ եղած բոլոր ռեսուրսներով, նույնիսկ որևէ մեկ ուժեղ մարդու վերացնելու ունակությամբ, պետական ​​ղեկավարները հայտնվեցին խիստ սահմանափակված»։ Անհրաժեշտ է, որ պետությունը և հասարակությունը փոխշահավետ սիմբիոտիկ հարաբերություններ ձևավորեն, որպեսզի յուրաքանչյուրը բարգավաճի։ Հետգաղութային քաղաքականության յուրօրինակ բնույթը դա ավելի ու ավելի դժվար է դարձնում։

Գաղութատիրության էկոլոգիական ազդեցություններ
Եվրոպական գաղութատիրությունը վարակիչ հիվանդություններ տարածեց եվրոպացիների և հպատակ ժողովուրդների միջև։

Հիվանդության դեմ պայքարում

Իսպանական թագը կազմակերպեց առաքելություն (Balmis արշավախումբ)՝ տեղափոխելու ջրծաղիկի պատվաստանյութը և գաղութներում զանգվածային պատվաստումների ծրագրեր հիմնելու համար։ 1832 թվականին Միացյալ Նահանգների դաշնային կառավարությունը սահմանեց ջրծաղիկի դեմ պատվաստման ծրագիր բնիկ ամերիկացիների համար։ Mountstuart Elphinstone-ի ղեկավարությամբ մեկնարկել է Հնդկաստանում ջրծաղիկի դեմ պատվաստումը մեծացնելու ծրագիր։

20-րդ դարի սկզբից արևադարձային երկրներում հիվանդությունների վերացումը կամ վերահսկումը դարձավ անհրաժեշտություն բոլոր գաղութատիրական տերությունների համար։ Աֆրիկայում քնած հիվանդության համաճարակը ձերբակալվել է այն պատճառով, որ բջջային թիմերը սիստեմատիկ կերպով հետազոտում են ռիսկի տակ գտնվող միլիոնավոր մարդկանց։ Մարդկության պատմության մեջ բնակչության ամենամեծ աճը տեղի է ունեցել 20-րդ դարի ընթացքում, քանի որ շատ երկրներում մահացության մակարդակը նվազել է բժշկական առաջընթացի պատճառով։

Գաղութային քաղաքականությունը, որը նպաստում է հիվանդությունների հետևանքով տեղի բնակչության մահերին 

Ջոն Ս. Միլոյն իր «Ազգային հանցագործություն. Կանադայի կառավարությունը և բնակելի դպրոցների համակարգը, 1879-1986» (1999) գրքում հրապարակել է ապացույցներ, որոնք ցույց են տալիս, որ կանադական իշխանությունները միտումնավոր թաքցրել են հիվանդության տարածման մասին տեղեկությունները։ Միլոյի խոսքերով, Կանադայի կառավարությունը տեղյակ էր բազմաթիվ հիվանդությունների ծագման մասին, սակայն վարում էր գաղտնի քաղաքականություն։ Բժշկական մասնագետները գիտեին այս քաղաքականության մասին, և ավելին, գիտեին, որ դա բնիկ մարդկանց շրջանում մահացության ավելի բարձր մակարդակ է առաջացնում, սակայն քաղաքականությունը շարունակվում էր։

Ապացույցները ցույց են տալիս, որ կառավարության քաղաքականությունը չպետք է բուժել տուբերկուլյոզով կամ ջրծաղիկով վարակված բնիկներին, իսկ տուբերկուլյոզով և տուբերկուլյոզով վարակված բնիկ երեխաները միտումնավոր հետ են ուղարկվել իրենց տները և հայրենի գյուղերը բնակելի դպրոցների ադմինիստրատորների կողմից։ Բնակելի դպրոցներում հիվանդ աշակերտների տարանջատում չի եղել առողջ աշակերտներից, և մահացու հիվանդությամբ վարակված աշակերտները հաճախ են ընդունվել դպրոցներ, որտեղ վարակները տարածվել են առողջ աշակերտների շրջանում և հանգեցրել մահվան։ մահացության մակարդակը եղել է առնվազն 24% և մինչև 69%։

Տուբերկուլյոզը 19-րդ դարում Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում մահացության հիմնական պատճառն էր, որը կազմում էր քաղաքներում աշխատավոր դասակարգի մահվան դեպքերի մոտ 40%-ը, իսկ մինչև 1918 թվականը Ֆրանսիայում մահացության յուրաքանչյուր վեցերորդը դեռևս տուբերկուլյոզով էր պայմանավորված։ Եվրոպական կառավարությունները և Կանադայի բժշկական մասնագետները լավ գիտեին, որ տուբերկուլյոզը և ջրծաղիկը խիստ վարակիչ են, և որ մահերը կարելի է կանխել՝ միջոցներ ձեռնարկելով հիվանդներին կարանտինի ենթարկելու և հիվանդության տարածումը կասեցնելու համար։ Այնուամենայնիվ, նրանք չկարողացան դա անել և օրենքներ պարտադրեցին, որոնք իրականում երաշխավորում էին, որ այս մահացու հիվանդությունները արագ տարածվեն բնիկ բնակչության շրջանում։ Չնայած վարակիչ հիվանդություններից ուսանողների մահացության բարձր մակարդակին, 1920 թվականին Կանադայի կառավարությունը պարտադիր դարձրեց բնակելի դպրոցներ հաճախելը բնիկ երեխաների համար՝ սպառնալով չհամապատասխանող ծնողներին տուգանքներով և ազատազրկմամբ։ Ջոն Ս. Միլոյը պնդում էր, որ հիվանդությունների վերաբերյալ այս քաղաքականությունը սովորական ցեղասպանություն չէ, այլ ավելի շուտ անտեսման քաղաքականություն՝ ուղղված բնիկներին ձուլելուն։

Գաղութատիրության շուրջ պատմական բանավեճեր
Բարտոլոմե դե Լաս Կասասը (1484–1566) եղել է հնդկացիների առաջին պաշտպանը, որը նշանակվել է իսպանական թագի կողմից։ Իսպանական Արևմտյան Հնդկաստանում գտնվելու ընթացքում նա ականատես եղավ իսպանացի գաղութարարների կողմից տեղաբնակների նկատմամբ իրականացված բազմաթիվ վայրագությունների։ Այս փորձառությունից հետո նա բարեփոխեց գաղութատիրության մասին իր տեսակետը և որոշեց, որ իսպանացի ժողովուրդը կկրի աստվածային պատիժ, եթե Հնդկաստանում կոպիտ վատ վերաբերմունքը շարունակվի։ Դե Լաս Կասասը մանրամասնել է իր կարծիքը իր «Ինդդիների ոչնչացումը. համառոտ պատմություն» (1552) գրքում։

Տասնվեցերորդ դարում իսպանացի քահանա և փիլիսոփա Ֆրանցիսկո Սուարեսը (1548–1617) իր առարկություններն արտահայտեց գաղութատիրության դեմ իր De Bello et de Indis (Պատերազմի և Հնդկաստանի մասին) աշխատության մեջ։ Այս և այլ տեքստերում Սուարեսը պաշտպանեց բնական իրավունքը և փոխանցեց իր համոզմունքները, որ բոլոր մարդիկ ունեն կյանքի և ազատության իրավունքներ։ Այս գծերով նա պնդում էր Սրբազան Հռոմեական կայսր Չարլզ V-ի կայսերական լիազորությունների սահմանափակման համար՝ ընդգծելով բնիկ ժողովրդի բնական իրավունքները։ Ըստ այդմ, գաղութային իսպանական Արևմտյան Հնդկաստանի բնիկ բնակիչներն արժանի էին անկախության, և յուրաքանչյուր կղզի պետք է համարվի ինքնիշխան պետություն՝ Իսպանիայի բոլոր օրինական լիազորություններով։

Ֆրանսիացի գրող Դենիս Դիդրոն բացահայտորեն քննադատում էր Թաիթիում էթնոցենտրիզմը և եվրոպական գաղութատիրությունը։ Փիլիսոփայական երկխոսությունների շարքում, որը վերնագրված է Supplément au voyage de Bougainville (1772) վերնագրով, Դիդրոն պատկերացնում է մի քանի զրույց թաիտցիների և եվրոպացիների միջև։ Երկու բանախոսները քննարկում են իրենց մշակութային տարբերությունները, ինչը հանդես է գալիս որպես եվրոպական մշակույթի քննադատություն։

Գաղութատիրության ժամանակակից տեսություններ
Եվրոպական գաղութատիրության հետևանքները ապագաղութացումից հետո տասնամյակների ընթացքում մշտապես գրավել են ակադեմիական ուշադրությունը։ Նոր տեսություններ շարունակում են ի հայտ գալ։ Գաղութային և հետգաղութային հետազոտությունների ոլորտը որպես հիմնական ոլորտ իրականացվել է աշխարհի բազմաթիվ համալսարաններում։

Կախվածության տեսություն 
Կախվածության տեսությունը տնտեսական տեսություն է, որը ենթադրում էր, որ զարգացած և արդյունաբերական «մետրոպոլիտ» կամ «հիմնական» ազգերը կարողացել են զարգանալ քիչ զարգացած «արբանյակային» կամ «ծայրամասային» պետությունների առկայության պատճառով։ Աշխատանքի միջազգային բաժանման պատճառով արբանյակային երկրները խարսխված են և ենթակա են մետրոպոլիայի երկրներին։ Արբանյակային երկրներն այսպիսով կախված են մետրոպոլիտենից և անկարող են ինքնուրույն գծել իրենց տնտեսական ուղին։

Տեսությունը ներկայացվել է 1950-ականներին ՄԱԿ-ի Լատինական Ամերիկայի տնտեսական հանձնաժողովի տնօրեն Ռաուլ Պրեբիշի կողմից այն բանից հետո, երբ նկատեց, որ հարուստ երկրներում տնտեսական աճը չի վերածվում աղքատ երկրների տնտեսական աճի։ Կախվածության տեսաբանները կարծում են, որ դա պայմանավորված է հարուստ և աղքատ երկրների միջև ներմուծման-արտահանման փոխհարաբերությամբ։ Ուոլտեր Ռոդնին իր «Ինչպես Եվրոպան թերզարգացած Աֆրիկան» գրքում օգտագործեց այս շրջանակը՝ դիտարկելով եվրոպական առևտրային ընկերությունների և հետգաղութատիրական պետություններում ապրող աֆրիկացի գյուղացիների հարաբերությունները։ Գյուղացիների աշխատանքի միջոցով աֆրիկյան երկրները կարողանում են մեծ քանակությամբ հումք հավաքել։ Այս նյութերն ուղղակիորեն Եվրոպա արտահանելու փոխարեն պետությունները պետք է աշխատեն մի շարք առևտրային ընկերությունների հետ, որոնք համագործակցել են գնման գները ցածր պահելու համար։ Այնուհետև առևտրային ընկերությունները ուռճացված գներով վաճառեցին նյութերը եվրոպական արտադրամասերին։ Վերջապես արտադրված ապրանքները վերադարձվեցին Աֆրիկա, բայց այնքան բարձր գներով, որ բանվորները չկարողացան իրենց թույլ տալ։ Սա հանգեցրեց մի իրավիճակի, երբ անհատները, ովքեր մեծ աշխատանք էին տանում հումք հավաքելու համար, չէին կարողանում օգուտ քաղել պատրաստի արտադրանքից։

Նեոգաղութատիրություն 
Նեոգաղութատիրությունը ապագաղութացված երկրների շարունակական տնտեսական և մշակութային հսկողությունն է։ Տերմինի առաջին փաստագրված օգտագործումը եղել է Գանայի նախկին նախագահ Կվամե Նկրումահի կողմից Աֆրիկյան պետությունների կազմակերպության 1963 թվականի նախաբանում։ Նկրումահը ընդլայնել է նեոկաղութատիրության հայեցակարգը Նեոգաղութատիրություն, իմպերիալիզմի վերջին փուլը (1965) գրքում։ Նքրումահի գնահատմամբ՝ գաղութատիրության ավանդական ձևերն ավարտվել են, սակայն աֆրիկյան շատ պետություններ դեռևս ենթակա են եվրոպացիների կողմից արտաքին քաղաքական և տնտեսական վերահսկողության։ Նեոգաղութատիրությունը կապված է կախվածության տեսության հետ, քանի որ նրանք երկուսն էլ ընդունում են հարուստների կողմից աղքատ երկրների ֆինանսական շահագործումը, բայց նեոգաղութատիրությունը ներառում է նաև մշակութային իմպերիալիզմի ասպեկտները։ Մշակութային նեոգաղութատիրության մերժումը հիմք դրեց négritude փիլիսոփայության, որը ձգտում էր վերացնել գաղութատիրական և ռասիստական դիրքորոշումները՝ հաստատելով «սև աշխարհի» արժեքները և ընդունելով «սևությունը»։

Բարորակ գաղութատիրություն

Բարորակ գաղութատիրությունը գաղութատիրության տեսություն է, որտեղ օգուտները, իբր, գերազանցում են բացասականը բնիկ բնակչության համար, որոնց հողերը, ռեսուրսները, իրավունքները և ազատությունները գտնվում են գաղութացնող ազգային պետության վերահսկողության տակ։ Բարորակ գաղութատիրության հայեցակարգի պատմական աղբյուրը պատկանում է Ջոն Ստյուարտ Միլին (1806-1873), ով 1820-ականներին և 1830-ականներին ծառայել է որպես բրիտանական Արևելյան հնդկական ընկերության գլխավոր քննիչ, որը զբաղվում էր Հնդկաստանում բրիտանական շահերով։ Միլի ամենահայտնի էսսեները բարենպաստ գաղութատիրության մասին հայտնվում են «Քաղաքական տնտեսության որոշ չլուծված հարցերի շուրջ էսսեներ» գրքում։

Միլի տեսակետը հակադրվում էր բուրկեյան արևելագետների հետ։ Միլը նպաստեց Հնդկաստանի բնիկ բյուրոկրատների կորպուսի պատրաստմանը, որոնք կարող էին որդեգրել 19-րդ դարի Բրիտանիայի ժամանակակից ազատական ​​հեռանկարն ու արժեքները։ Միլը կանխատեսեց, որ այս խմբի վերջնական կառավարումը Հնդկաստանում հիմնված կլինի բրիտանական արժեքների և հեռանկարների վրա։

Բարորակ գաղութատիրության հայեցակարգի ջատագովները նշում են առողջապահության և կրթության, աշխատանքի հնարավորությունների, ազատական ​​շուկաների, բնական ռեսուրսների զարգացման և ներդրված կառավարման բարելավված չափանիշները։ Բարենպաստ գաղութատիրության առաջին ալիքը տևեց Ք.ա. Միլի հայեցակարգի համաձայն 1790-1960 թթ. Երկրորդ ալիքը ներառում էր նեոգաղութային քաղաքականությունը, որը օրինակելի էր Հոնկոնգում, որտեղ շուկայի անկաշկանդ ընդլայնումը ստեղծեց բարենպաստ գաղութատիրության նոր ձև։ Քաղաքական միջամտությունը և ռազմական միջամտությունը անկախ ազգային պետություններում, ինչպիսին Իրաքն է, նույնպես քննարկվում է բարենպաստ գաղութատիրության խորագրի ներքո, որտեղ օտար տերությունը կանխում է ազգային կառավարումը` պաշտպանելու ազատության ավելի բարձր հայեցակարգը։ Տերմինը օգտագործվում է նաև 21-րդ դարում նկատի ունենալով ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի և Չինաստանի շուկայական գործունեությունը աֆրիկյան երկրներում՝ հսկայական քանակությամբ թերզարգացած չվերականգնվող բնական ռեսուրսներով։

Հղումներ

Հետագա ընթերցում 
 Albertini, Rudolf von. European Colonial Rule, 1880-1940: The Impact of the West on India, Southeast Asia, and Africa (1982) 581pp
 Betts, Raymond F. The False Dawn: European Imperialism in the Nineteenth Century (1975)
 Betts, Raymond F. Uncertain Dimensions: Western Overseas Empires in the Twentieth Century (1985)
 Black, Jeremy.  European International Relations, 1648–1815 (2002)  excerpt and text search
 Burbank, Jane, and Frederick Cooper. Empires in World History: Power and the Politics of Difference (2011), Very wide-ranging coverage from Rome to the 1980s; 511pp
 Cotterell, Arthur. Western Power in Asia: Its Slow Rise and Swift Fall, 1415 - 1999 (2009) popular history;  excerpt
 Dodge, Ernest S. Islands and Empires: Western Impact on the Pacific and East Asia (1976)
 Furber, Holden. Rival Empires of Trade in the Orient, 1600-1800 (1976)
 Furber, Holden, and Boyd C Shafer. Rival Empires of Trade in the Orient, 1600-1800 (1976)
 Hodge, Carl Cavanagh, ed. Encyclopedia of the Age of Imperialism, 1800-1914 (2 vol. 2007), Focus on European leaders
 Langer, William. An Encyclopedia of World History (5th ed. 1973), very detailed outline; 6th edition ed. by Peter Stearns (2001) has more detail on Third World
 McAlister, Lyle N. Spain and Portugal in the New World, 1492-1700 (1984)
 Ness, Immanuel and Zak Cope, eds. The Palgrave Encyclopedia of Imperialism and Anti-Imperialism (2 vol 2015), 1456pp
 Osterhammel, Jürgen: Colonialism: A Theoretical Overview, Princeton, NJ: M. Wiener, 1997.
 Page, Melvin E. ed. Colonialism: An International Social, Cultural, and Political Encyclopedia (3 vol. 2003); vol. 3 consists of primary documents; vol. 2 pages 647-831 has a detailed chronology
 Porter, Andrew. European Imperialism, 1860-1914 (1996), Brief survey focuses on historiography
 Roberts, Stephen H. History of French Colonial Policy (1870-1925) (2 vol 1929) vol 1 online also vol 2 online; comprehensive scholarly history
 Savelle, Max. Empires to Nations: Expansion in America, 1713-1824 (1975)
 Smith, Tony. The Pattern of Imperialism: The United States, Great Britain and the Late-Industrializing World Since 1815 (1981)
 Townsend, Mary Evelyn. European colonial expansion since 1871 (1941).
 Wilson, Henry. The Imperial Experience in Sub-Saharan Africa since 1870 (1977)

History of European colonialism
Social ethics
colonialism and colonization, Western European
Articles containing video clips
Historiography by topic
Western European colonialism and colonization