Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը

Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը (), կտավի վրա պատկերված յուղաներկ նկար, որն ավարտվել է ֆրանսիացի նեոդասական նկարիչ Ժակ Լուի Դավիդի կողմից 1781 թվականին։ Ձիասպորտի լայնածավալ դիմանկարը, աշխատանքը պատկերում է լեհ քաղաքական գործիչ, ազնվական և լուսավորչական շրջանի գրող Ստանիսլավ Կոստկա Պոտոցկին։ Նկարիչը ցույց է տալիս Պոտոցկուն ձիու վրա նստած և լեհական «Սպիտակ արծիվ» շքանշանը կրելիս։ Երբ Պոտոցկին իր գլխարկը հուշում է դիտողին ուղղված ողջույնի ժեստով, ձին խոնարհվում է, մինչդեռ նկարի ներքևի ձախ անկյունում երևում է շուն, որը հաչում է։

Պոտոցկին առաջին անգամ հանդիպել է Ժակ-Լուի Դավիդին Իտալիայում նկարչի 1779 թվականից 1780 թվական Մեծ շրջագայության ժամանակ, թեև դիմանկարի պատվերի հետ կապված մանրամասները դեռևս քննարկվում են։ Որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ Պոտոցկին ուղղակիորեն խնդրել է դա 1780 թվականին, մինչդեռ մյուսներն առաջարկում են, որ Ֆերդինանդ IV-ը Նեապոլցին պատվիրել է այն այն բանից հետո, երբ Պոտոցկին տպավորել է նրան՝ ընտելացնելով վայրի ձիուն։ Նկարն առաջին անգամ ցուցադրվել է Փարիզյան սալոնում 1781 թվականին և բերվել Վարշավա 1801 թվականից առաջ։ Այդ տարի աշխատանքը տեղափոխվեց Վիլանովի պալատ, որը կառուցվել էր որպես թագավորական պալատ Հովհաննես III Սոբեսկիի համար, որը 1799 թվականից պատկանում էր Պոտոցկի ընտանիքին։ 1805 թվականին պալատը դարձավ Լեհաստանի առաջին հանրային արվեստի թանգարաններից մեկը՝ Պոտոցկի ընտանիքի արվեստի հավաքածուի հետ միասին ցուցադրելով Դավիդի «կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը»։

Նկարը թալանվել է նացիստական գերմանական ուժերի կողմից 1939 թվականին Հիտլերի ՝ Լեհաստան ներխուժման ժամանակ, նախքան Գերմանիա տեղափոխվելը։ 1956 թվականին, պատերազմի հետևանքով Խորհրդային Միության ձեռքն ընկնելուց հետո, դիմանկարը վերադարձվեց Լեհաստան և տեղադրվեց Վարշավայի Ազգային թանգարանի հավաքածուում։ 1990 թվականին Լեհաստանում կոմունիստական իշխանության ավարտից հետո այն վերադարձվեց  ։ և դրեք մշտական ցուցադրության։ Այժմ Յան III թագավորի պալատի պետական թանգարանի մաս, կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը նկարագրվել է որպես Դավիդի գլուխգործոցներից մեկը, որը նշանավորում է ձիասպորտի դիմանկարի վերադարձը 18-րդ դարոի վերջի եվրոպական գեղանկարչությանը։

Պատմական համատեքստ

Ժակ Լուի Դավիդ (1748–1824) 
Ժակ Լուի Դավիդը նեոկլասիցիզմի ֆրանսիական գլխավոր ներկայացուցիչն էր, որը 19-րդ դարի եվրոպական ակադեմիական արվեստի ոճ էր, որը խորապես ազդված էր դասական հնության գեղագիտական կարգի և մոնումենտալության վրա։  1775-ից 1780 թվականներին Դավիթն ապրել է Հռոմում, որտեղ ազդվել է իտալական բարձր վերածննդի և վաղ բարոկկո վարպետների նկարների վրա, ինչը նրան դրդել է հրաժարվել Ռոկոկո ոճից, որն այն ժամանակ գերիշխում էր Ֆրանսիայում՝ հօգուտ այն մոտեցման, որը բնութագրվում էր դատողությամբ։ Արվեստի պատմաբան Քեթրին Քալլի Գալիցը՝ իր ճշգրիտ ուրվագծերով, հստակ ընդգծված ձևերով և նուրբ մակերեսներով։ Դեյվիդի ոճը նշանավորվեց նաև դասական ձևերի հանդեպ հավատարմությամբ՝ կրկնելով հունական և հռոմեական արվեստի տեսողական լեզուն, հատկապես 1779 թվականին Նեապոլ կատարած նրա այցելությունից հետո։ Բեղմնավոր դիմանկարիչ Դավիդի պատվերներ էր ստանում մի շարք հովանավորներից, ոչ միայն արիստոկրատիայից, այլև այն, ինչ արվեստի պատմաբան Էլիսոն Լի Փալմերը անվանել է «լուսավոր միջին խավ »։  Մինչ նկարչի քաղաքական դաշինքները ժամանակի ընթացքում փոխվեցին. նա ակտիվորեն մասնակցեց Ֆրանսիական հեղափոխությանը, նախքան 1804 թվականին Նապոլեոնի կողմից նշանակվելը «Կայսրի առաջին նկարիչը», Դավիդը հավատարիմ մնաց նեոկլասիցիզմի սկզբունքներին իր ողջ կարիերայի ընթացքում։

Ստանիսլավ Կոստկա Պոտոցկի (1755–1821) 
Հաղորդվում է, որ Պոտոցկին առաջին անգամ հանդիպել է Դեյվիդին Իտալիայում՝ արտիստի 1779–1780 թվականների Մեծ շրջագայության ժամանակ։ Պոտոցկին լեհ ազնվական էր, ով հետագայում դարձավ ազդեցիկ քաղաքական գործիչ Լեհ-Լիտվական Համագործակցության մեջ։ Նա շատ է ճանապարհորդել Եվրոպայում՝ այցելելով Իտալիա, Ֆրանսիա, Շվեյցարիա և Գերմանիա 1772-1775 թվականներին։ 1776 թվականին նա ամուսնացավ Ալեքսանդրա Լյուբոմիրսկայի՝ լեհ ազնվական Լյուբոմիրսկի ընտանիքի անդամի հետ և սկսեց իր քաղաքական գործունեությունը 1778 թվականին՝ որպես Լյուբլինի վոյևոդությունից Լեհ-Լիտվա Համագործակցության Սեյմի պատգամավոր։

Պոտոցկին հայրենասեր էր և ծառայելու էր որպես գեներալ 1792 թվականի լեհ-ռուսական պատերազմի ժամանակ, որը վճռական ռազմական հակամարտություն էր, որը հանգեցրեց Լեհաստանի երկրորդ բաժանմանը 1793 թվականին։ Նրա ներդրումը երկրում ճանաչվել է երկու պետական պարգևներով՝ 1780 թվականի Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանով և 1781 թվականի Սպիտակ արծվի շքանշանով։ Երկու տարբերություններն էլ հետագայում կարտացոլվեն Դեյվիդի Պոտոցկիի պատկերում։ Պոտոցկին նաև արվեստի մոլի կոլեկցիոներ էր՝ մեծ հետաքրքրությամբ դասական հնության նկատմամբ։ Նա լեհերեն է թարգմանել գերմանացի արվեստաբան Յոհան Յոախիմ Վինկելմանի 1764 թվականի տրակտատը «Հնության արվեստի պատմությունը»։ Արևմտյան հին արվեստի պատմության համապարփակ գիտական ուսումնասիրություն՝ Վինկելմանի գիրքը մեծ ազդեցություն ունեցավ նեոդասական արվեստի էվոլյուցիայի վրա ողջ Եվրոպայում։

Հանձնաժողով 

Թեև Պոտոցկիի Իտալիա կատարած ճանապարհորդությունները 1779-1780 թվականներին, ինչպես նաև Դավիդի հետ նրա հետագա հանդիպումը լավ փաստագրված են, դիմանկարի պատվերի ճշգրիտ հանգամանքները մնում են գիտական բանավեճի առարկա։ Արվեստի որոշ պատմաբաններ առաջարկում են, որ Պոտոցկին ուղղակիորեն խնդրել է Դեյվիդին նկարել իր դիմանկարը 1780 թվականին։ 1834 թվականին Պոտոցկի ընտանիքի կողմից հրատարակված հավաքածուի կատալոգում նշվում էր, որ «դիմանկարն ավարտվել է Փարիզում՝ Նեապոլի ձիավարության դպրոցում կյանքից արված էսքիզից հետո»։

Իրադարձությունների այս վարկածը հետագայում հաստատեց Դավիդի թոռը՝ Ժակ-Լուի-Ժյուլ Դեյվիդը, ով 1880 թվականին հրատարակեց  ալբոմը։ նշում է նկարչի ստեղծագործությունը։ Նա պնդում էր, որ Ֆերդինանդ IV Նեապոլացին նկարը պատվիրել է 1780 թվականին այն բանից հետո, երբ Պոտոցկին այցելել է իրեն Նեապոլում։ Ըստ Ժակ-Լուի-Ժյուլի՝ Պոտոցկին տպավորել է թագավորին՝ որսորդության ժամանակ ընտելացնելով վայրի ձիուն, ինչի արդյունքում Ֆերդինանդը Դեյվիդից ձիասպորտի դիմանկար խնդրել է։ Սա ստիպեց որոշ գիտնականների ենթադրել, որ Դավիդը սկսել է նկարել աշխատանքը Հռոմում 1780 թվականին, նախքան այն ավարտելը Փարիզում 1781 թվականին և ցուցադրել այն նույն թվականին Փարիզի Սալոնում, Գեղանկարչության և քանդակագործության թագավորական ակադեմիա անդամների կողմից կազմակերպված արվեստի պաշտոնական ցուցահանդեսում։ Գեղանկարչության և քանդակի ակադեմիա ()։ 1960-ականներին լեհ արվեստի պատմաբան Անջեյ Ռիշկևիչը վիճարկեց այս պատմությունը՝ պնդելով պատմական ապացույցների բացակայությունը, որը կհաստատի, որ 1780 թվականին Նեապոլում Դավիդի և Պոտոցիի հանդիպումը երբևէ տեղի է ունեցել։

Թեև Ռիշկևիչի պնդումն ազդել է արվեստի պատմական հետազոտությունների վրա հետագա տասնամյակների ընթացքում ստեղծագործության ծագման վերաբերյալ, 2019 թվականի պահպանության զեկույցը Վելով գտնվող Յան III թագավորի պալատի թանգարանից։ արժանահավատություն է տվել Դավթի թոռան պատմածին։ Զեկույցը վերլուծել է բնօրինակ նկարի ռենտգենյան ճառագայթները և կոմպոզիցիայի վաղ մոդելը, նախապատրաստական ուսումնասիրության գծագիր, որն ի սկզբանե համարվում էր 19-րդ դարի ուրվագիծ։ Նկարում պատկերված է Պոտոցկին, որը զարդարված է 1780 թվականին շնորհված Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանով, այլ ոչ թե լեհական «Սպիտակ արծվի» շքանշանով, որը նա ստացել է 1781 թվականին։ Այս բացահայտումները ստիպեցին հետազոտողներին եզրակացնել, որ 1780 թվականի գծանկարը Դեյվիդի բնօրինակ աշխատանքն է, որը ստեղծվել է Նեապոլում։ Բացի այդ, ռենտգենյան ճառագայթները բացահայտեցին կարմիր ներկը գոյություն ունեցող կապույտ ժապավենի տակ՝ ավելի հիմնավորելով այն գաղափարը, որ նկարի սկզբնական դիզայնը կոչված էր ցուցադրելու Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանը։

Վերլուծություն

Նկարագրություն 

Դեյվիդը պատկերում է Պոտոցկին ձիով նստած մոխրագույն պատի վրա, որի վերևում տեղադրված են երկու դասական սյուներ։ Արվեստի պատմաբան Անտուան Շնապերը նշում է, որ ձիու սմբակների տակ ծղոտի առկայությունը կարող է ենթադրել կայուն միջավայր, մինչդեռ ֆոնի «վառ ճարտարապետությունը» կարող է հուշել երևակայական կամ իդեալականացված ֆոնի մասին։  Պոտոցկին պատկերված է առանց վերարկուի, և միայն լեհական «Սպիտակ արծիվ» շքանշանի կապույտ թևը, որը երկրի բարձրագույն քաղաքացիական շքանշանն է, ցույց է տալիս նրա կոչումը։ Նա հագել է այն, ինչ Փալմերը բնութագրել է որպես «ամենաընտիր» հագուստ՝ դեղին տաբատ և սպիտակ վերնաշապիկ։ Երևում է, թե ինչպես է իր գլխարկը հանում հեռուստադիտողին սրտանց ողջունելով, երբ ձին իջեցնում է գլուխը։ Ներքևի ձախ անկյունում նկատվում է, թե ինչպես է շունը հաչում ձիու վրա։

Ազդեցություններ 
Դիմանկարը նկարագրվել է որպես Դավիդի գլուխգործոցներից մեկը և նշանավորելով 18-րդ դարի վերջի եվրոպական գեղանկարչության մեջ ձիասպորտի դիմանկարի նշանավոր վերադարձը։  Արվեստի պատմաբան Լորենց Էյթները նշում է 17-րդ դարի երկու ֆլամանդական բարոկկո նկարիչների՝ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի և Անտոնիս վան Դեյքի ազդեցությունը Դավիդի 1781 թվականի դիմանկարի վրա և պնդում է, որ նկարը «առաջարկում է կանխազգացում այն ձևի մասին, որով [Դավիդը] ավելի ուշ էր նկարել։»: Ըստ Անտուան Շնապերի՝ նկարը հիշեցնում է վան Դեյքի 1634 թվականին կողմից ստեղծված Կարինյանոյի արքայազնի ձիասպորտի դիմանկարը, որի էսքիզը Դավիդն ավարտել էր նախքան լեհ ազնվականին նկարելը։

Շնապերը նաև եզրակացնում է, որ «ձիու առաջնամասը» համապատասխանում է 17-րդ դարի գոբելենային հատվածին, որը պատկերում է 4-րդ դարի Պուբլիուս Դեցիուս Մուսի մ.թ.ա. հռոմեական հյուպատոսի, որը հայտնի է Երկրորդ Լատինական պատերազմի ժամանակ իրեն զոհաբերությամբ, պատմությունը։ Գոբելենը, որը նախագծվել է 1618 թվականին Ռուբենսի կողմից ի սկզբանե նկարված կոմպոզիցիայի հիման վրա, պատճենվել է Դեյվիդի կողմից 1780 թվականից առաջ և հետագայում ցուցադրվել Լուվրում։  Ռուբենսի կարևորությունը նշում է նաև ամերիկացի արվեստի պատմաբան Ռոբերտ Ռոզենբլումը, ով Պոտոցկիի դիմանկարում ձին նկարագրել է որպես «ռուբենսական հովատակ»։  Կոմպոզիցիայի ֆորմալ որակներն ուսումնասիրելիս 18-րդ դարի արվեստի ֆրանսիացի գիտնական Շարլոտա Գիշարը ընդգծում է նկարչի ստորագրության անտիպ տեղադրումը, որը հայտնաբերված է նկարի ներքևի ձախ անկյունում գտնվող շան ոսկե օձիքի վրա։ Նա առաջարկում է, որ «դինամիկ կերպով ներխուժելով ներկայացման տարածություն՝ Դավիդի փայլուն անունը փայլում է՝ գրավելով լույսը և դիտողի ուշադրությունը»։

Գիտնականներն անդրադարձել են նաև նկարի քաղաքական հնչեղությանը։ Ըստ Փալմերի, դիմանկարը կարող է խորհրդանշել « նախահեղափոխական բանավեճը», թե արդյոք ազնվականները «գերազանց են միայն արյունով, թե նաև մտքով»։ Վերլուծելով Արևելյան Եվրոպայի ներկայացուցչությունը 18-րդ դարի վերջին արևմտյան արվեստում՝ պատմաբան Լարի Վոլֆը գտնում է, որ ձիավարության մոտիվը ակնարկում էր Արևելյան Եվրոպայի «ընտելացնելն ու նավարկելուն» ավելի լայնորեն՝ ի տարբերություն 1780-ականների արվեստի այլ գործերի։ Նա նկատում է, որ «Լեհ ազնվականը հեծնում է կատարյալ կազմավորված, ինտենսիվ մկաններով ձիու վրա, գլուխը հնազանդվում է դրամատիկ մանեի տակ», պատկերված է մեծ կարգապահությամբ։ Ավելին, ֆրանսիացի արվեստի պատմաբան Ֆիլիպ Բորդեսը նկարը տեղադրում է Դավիդի ականավոր հասարակական գործիչների այլ ժամանակակից դիմանկարների կողքին, ներառյալ ֆրանսիացի քիմիկոս Անտուան-Լորան Լավուազեի և նրա կնոջ՝ Մարի-Անն Պիեռ Պոլզեի 1788 թվականին որոշել է ներգրավել իր տաղանդը սոցիալական կարգավիճակը բարձրանալու համար»։

Ընդունելություն և սեփականություն

Փարիզի սրահ (1781) 

Արվեստի պատմաբան Ռիչարդ Կանտինելին 1930 թվականին նկարչի մասին իր կենսագրական ուսումնասիրության մեջ նշել է, որ Դավիդը սկսել է աշխատել Հռոմում կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարի վրա և 1780 թվականի հուլիսի 17-ին մեկնել է Փարիզ։ Փարիզում նա ավարտեց նկարը և ցուցադրեց այն 1781 թվականի սալոնում։  Ցուցահանդեսը Դավիդի դեբյուտն էր Սալոնում, և Պոտոցկիի դիմանկարը ցուցադրվեց Բելիսարիուսի ողորմություն աղերսող, Սենթ Ռոխի միջնորդությամբ Կույսի հետ ժանտախտից տուժածի համար, Պատրոկլոսի թաղման խաղերը և «Կինը կերակրում է իր երեխային» վերնագրով կոմպոզիցիա, որոնք բոլորն էլ գովեստի արժանացան ֆրանսիացի լուսավորչական փիլիսոփա և ականավոր գրող Դեն Դիդրոյի կողմից։ Պոտոցկիի դիմանկարը քննարկելիս Դիդրոն առանձնացրեց Դավիդի բաց գույնի գունաշարը, որը հակադրվում էր նկարչի կողմից նույն ժամանակահատվածում ավարտված պատմական գեղանկարչությանը։

Թեև Բելիսարիուսը «Ողորմություն մուրում է» արժանացել է ժամանակակից քննադատների ամենաբարձր գովասանքին, Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը այն ժամանակվանից նկարագրվել է որպես այն նկարներից մեկը, որը «ավելացրել է Դավիդի հաջողությունը»։ Դավիդի դեբյուտը 1781 թվականի սալոնում դարձավ գեղարվեստական կարևոր իրադարձություն և օգնեց նրան հաստատել որպես «աճող սերնդի ամենախոստումնալից նկարիչ»։  Փարիզում ցուցադրվելուց հետո դիմանկարն ուղարկվել է Վարշավա, թեև դրա շարժումների ճշգրիտ ժամանակացույցը մնում է անորոշ։  Գոյություն ունեցող գրառումները ցույց են տալիս, որ այն տեղափոխվել է Վիլանովի պալատ, նախկին թագավորական նստավայր Վարշավայի մոտ, որը պատկանում էր Պոտոցկին, 1801 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Բարոկկո ոճի պալատը և նրա հարակից այգիները, որոնք ի սկզբանե կառուցվել են թագավոր Յան III Սոբեսկու և նրա կնոջ ՝ Մարի Կազիմիր Լուիզա դե Լա Գրանժ դ'Արկիենի համար 1681–1696 թվականներին, ժառանգել է Իզաբելա Լյուբոմիրսկան ՝ Պոտոցկիի կնոջ՝ Ալեքսանդրայի քույրը։

Հետագա տարիներ 

1799 թվականին Վիլանովի սեփականությունը փոխանցվեց Պոտոցկիին, որը կհավաքեր եվրոպական և արևելյան ասիական արվեստի զգալի հավաքածու։ Դավիդի Պոտոցկիի դիմանկարը տեղադրվել է պալատի Մեծ դահլիճի (այժմ հայտնի է որպես «Սպիտակ սրահ») արևելյան պատին։ 1805 թվականին հավաքածուն պաշտոնապես բացվեց հանրության համար՝ դառնալով Լեհաստանի առաջին հանրային արվեստի թանգարաններից մեկը։   1831 թվականին, Նոյեմբերյան ապստամբության պատճառով ռուսական պոտենցիալ կողոպուտի մտահոգությունների ֆոնին (զինված ապստամբություն, որը բռնկվել էր 1830 թվականի նոյեմբերի 29-ին բռնազավթող Ռուսական կայսրության դեմ), Պոտոցկիի դիմանկարը տեղափոխվեց Վարշավա՝ պահպանության համար, որտեղ այն մնաց մինչև 1834 թվականը։

Մինչև 1864 թվականը պալատում հանրային ցուցադրության տակ դրվեց, այնուհետև այն տեղափոխվեց մասնավոր թաղամաս՝ դառնալու Պոտոցկի ընտանիքի դիմանկարների հավաքածուի մի մասը, որը հավաքել էր Ավգուստ Պոտոցկին՝ Ստանիսլավի թոռը։ 1877 թվականին Ալեքսանդրա Պոտոցկան՝ Ավգուստի այրին, հրատարակեց «» պատկերազարդ կատալոգը. հավաքածուն, որը ներառում էր Դավիդի  դիմանկարի վերարտադրությունը։ Հետագայում պալատի և հավաքածուի սեփականությունը 1892 թվականին փոխանցվեց Բրանիցկի ընտանիքին։ 1913 թվականին այն ցուցադրվել է Դավիդի հետահայաց  վերնագրով։ Փարիզի  Փոքր պալատում։ 1932 թվականին դիմանկարը, Դավիդի մի քանի այլ գործերի հետ միասին, ցուցադրվեց «Ֆրանսիական արվեստի 1200–1900 թվականների ցուցահանդեսում», որը յոթ դարերի ընթացքում ֆրանսիական արվեստի լայնածավալ հետազոտական ցուցադրություն էր, որը կազմակերպվել էր Լոնդոնի Արվեստի թագավորական ակադեմիայում։

1939 թվականին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման ժամանակ Կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը թալանվեց գերմանական ուժերի կողմից։ Թեև նկարի ճշգրիտ վայրը հայտնի չէ 1939-1956 թվականներին, լրագրող Մոնիկա Կուչը նշում է, որ այն «հայտնվել է» Խորհրդային Միությունում պատերազմից հետո՝ նախքան Լեհաստան հայրենադարձվելը (այժմ՝ Խորհրդային Միության Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն )։ 1956 թվականին Այնուհետև դիմանկարը տեղադրվեց Վարշավայի Ազգային թանգարանի հավաքածուում։ 1990 թվականին, Լեհաստանում կոմունիզմի անկումից հետո, աշխատանքը հետ է տեղափոխվել «», այնուհետև Վարշավայի ազգային թանգարանի մաս և դրվեց հանրային ցուցադրության։ 1995 թվականին պալատը դարձավ անկախ ազգային թանգարան, իսկ 2013 թվականին այն վերանվանվեց Վիլանովում գտնվող Հովհաննես III թագավորի պալատի թանգարան։ 2016 թվականին, լայնածավալ կոնսերվացիայի ենթարկվելուց հետո, նկարը Հյուսիսային սրահից տեղափոխվեց Սպիտակ սրահ, որի սկզբնական վայրը 1800-ականների սկզբին, որտեղ Դավի նկարը մնում է տեսադաշտում ապրիլի դրությամբ։

Տպված վերարտադրությունները և պատճենները 
Նկարը հաճախ վերարտադրվել է տպագիր տեսքով, առավել հայտնի է Ժակ Լուի Ժյուլ Դավիդի 1880-ի հրապարակման մեջ, որը հանգեցրեց 19-րդ դարի վերջին Դավիդի Պոտոցկի դիմանկարի նկատմամբ նոր հետաքրքրության։  Ավելին, ասվում է, որ նկարի մի քանի օրինակներ ավարտվել են ժամանակի ընթացքում, այդ թվում՝ հենց ինքը՝ Դավիդը։ Որոշ գիտնականներ առաջարկեցին, որ Ֆերդինանդ IV-ի կողմից ի սկզբանե պատվիրված նկարը կարող էր տարբերվել Պոտոցկիի համար նախատեսված մեկ այլ աշխատանքից, ինչպես ենթադրվում էր 1780 թվականի հունիսի 30-ին նկարչի կողմից Պոտոցկիին տրամադրված անդորրագրի առկայությամբ և 1780 թվականի հուլիսի 10-ով թվագրված երկուսի միջև հետագա նամակագրությամբ։

«» 1877 թվականի մատյանում Պալատը, կոմս Ստանիսլաս Պոտոցկիի դիմանկարը նկարագրվում է որպես «Դավիդի ուսումնասիրություն», որը արվել է 1781 թվականին, որը հետագայում Փարիզում գնել է Էլժբիետա Իզաբելա Լյուբոմիրսկան իր դստեր՝ Ալեքսանդրա Պոտոցկայի համար, ինչը որոշ հետազոտողների դրդել է ենթադրել, որ դիմանկարը ներկայումս գտնվում է ։ հավաքածուն կարող է ինքնին լինել Դեյվիդի բնօրինակ ստեղծագործության պատճենը։ Գրացուցակում չի նշվում նաև 1781 թվականի Փարիզի սալոնի մասին, որտեղ, ենթադրաբար, առաջին անգամ ցուցադրվել է բնօրինակ նկարը։  Գոյություն ունեցող գրառումները մատնանշում են այլ նկարիչների ստեղծագործության տարբերակները, այդ թվում՝ 1791 թվականին լեհ նկարիչ Ֆրանցիսեկ Սմուգլևիչի պատճենը, որն այդ ժամանակվանից կորել է, ինչպես նաև 1905 թվականին կամ մոտ 1905 թվականին նկարիչ Վացլավ Պավլիսզակի կողմից արված օրինակը։ Դիմանկարի ենթադրյալ լրացուցիչ կրկնօրինակների գոյության մասին պնդումները նույնպես ի հայտ են եկել 21-րդ դարում, թեև այդ պնդումները դեռևս չեն հաստատվել հետազոտողների կողմից։

Տես նաեւ 

 Ակադեմիզմ
 Շլյախտա
 Լեհաստանի բաժանումները
 Ռուսական կայսրություն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

 Portret Stanislava Kostki Potockiego (լեհերեն)

CS1 Polish-language sources (pl)
Վարշավայի թանգարաններ
Լեհաստանի թանգարաններ
1781 նկարներ
Pages with unreviewed translations