Հեծանիվ հափշտակողները

«Հեծանիվ հափշտակողները» (), 1948 թվականին ռեժիսոր Վիտտորիո դե Սիկայի կողմից նկարահանված իտալական դրամա, Լուիջի Բարտոլինի համանուն ստեղծագործության էկրանավորումը։ Համարվում է Իտալական նեոռեալիզմի դասականներից։

Ընդգրկված է IMDb վարկածով 250 լավագույն ֆիլմերի ցանկում։

Սյուժե 
Գործողությունները տեղի են ունենում 1940-ական թվականների հետպատերազմական Իտալիայում։ Երկու երեխաների գործազուրկ հայր Անտոնիո Ռիչչին երկար փնտրելուց հետո վերջապես գտնում է աֆիշ փակցնողի աշխատանք։ Աշխատանքի անցնելու համար, սակայն, Անտոնիոյին հեծանիվ էր անհրաժեշտ։ Անտոնիոն ուներ հեծանիվ, սակայն այն գրավ էր դրել, որպեսզի ինչ-որ չափի գումար ստանար և տան համար ուտելիք գներ։

Հեծանիվը գրավից հանելու համար Անտոնիոյի կին Մարիան գրավ է դնում իր օժիտից ունեցած վերջին արժեքավոր իրը՝ վեց վուշե սավանները։ Առաջին աշխատանքային օրվա ժամանակ, մինչդեռ Անտոնիոն փորձում էր փակցնել Ռիտա Հեյուորթի պատկերով աֆիշը, հեծանիվը գողանում են։ Անտոնիոն իր որդու՝ Բրունոյի հետ ուղևորվում է անհույս փնտրտուքի։

Ֆիլմը դիտողները Հռոմը տեսնում են հոր և որդու աչքերով, հակասական հարուստ և միաժամանակ հավերժ աղքատ քաղաք։ Հենց հեծանիվի փնտրտուքներն էլ կազմում են ֆիլմի հիմնական սյուժեն։ Տեղ-տեղ թվում է, որ Անտոնիոն ուր որ է կգտնի կորցածը, սակայն ամեն անգամ հույսը փոխարինվում է հիասթափությամբ։

Ի վերջո, հասկանալով, որ ընտանիքին սպառնում է սովը, ճարահատյալ Անտոնիոն ինքն է փորձում գողանալ ուրիշի հեծանիվը, բայց բռնվում է։ Այդ ամենը տեղի է ունենում փոքրիկ Բրունոյի աչքի առաջ, այդ պատճառով հեծանիվի տերը ներում է Անտոնիոյին, կարծելով, որ բռնվելը արդեն իսկ ստորացուցիչ էր։

Ֆիլմն ավարտվում է ողբերգական կերպով․ Անտոնիոն մնում է առանց ոչնչի, ինքը գողի կարգավիճակում և առանց հավատի վաղվա օրվա նկատմամբ։

Դերերում 
 Լամբերտո Մաջորանի — Անտոնիո Ռիչչի
 Էնցո Ստայոլա — Բրունո Ռիչչի
 Լիանելլա Կարրելլ — Մարիա Ռիչչի
 Ջինո Սալտամերենդա — Բայոկկո
 Վիտտորիո Անտոնուչչի — գող

Ընկալում և մշակութային ազդեցություն 
Ֆիլմը վաղ նեոռեալիզմի վառ դրսևորումներից է։ Պարզ սյուժե, նման լրագրային ռեպորտաժի և ոչ պրոֆեսիոնալ դերասանների վառ խաղը գրավում է դիտողի ուշադրությունը։ Քննադատ Բոսլի Կրուոտերը (Նյու Յորք Թայմս ամսագիր, 1949) գրում էր․<blockquote>
Մարլեն Խուցիևը այսպես էր խոսել դե Սիկայի ֆիլմի մասին․

Կինոնկարը մեծ ազդեցություն է թողել համաշխարհային կինոյի զարգացման վրա, շատ անգամ ներգրավվել և հիշատակվել է լավագույն ռեժիսորների և լավագույն ֆիլմերի ցուցակներում։

Մրցանակներ 

Կինոնկարը շահել է պատվավոր Օսկար (1950) մրցանակը, BAFTA մրցանակը, Լոկառնոյի կինոփառատոնի ժյուրիի հատուկ մրցանակը և այլ բազմաթիվ մրցանակներ։

 1950 — Օսկար մրցանակ
 Պատվավոր մրցանակ
 1950 —BAFTA մրցանակ
 Լավագույն ֆիլմ
 1950 —  Ոսկե գլոբուս մրցանակ
 Լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ

Թեկնածու 

 1950 — Օսկար թեկնածու
 Լավագույն սցենար— Չեզարե Ձավատինի

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 

   
   
   

Իտալական դրամա ֆիլմեր
Իտալերեն ֆիլմեր
Իտալական ֆիլմեր