Օստեո-օդոնտո-կերատոպրոթեզ

Օստեո-օդոնտո-կերատոպրոթեզը, հայտնի է նաև որպես «ատամ աչքի մեջ», աչքի մակերեսի ծանր վնասվածքների դեպքում տեսողությունը վերականգնելու բարդ վիրաբուժական տեխնիկա։ Այն ներառում է հիվանդի կամ դոնորի ատամի հեռացում։

Ատամը հեռացնելուց հետո ատամից կտրում են երկայնական շերտ և փորում են շերտին ուղղահայաց անցք։ Դրանից հետո գլանաձև ոսպնյակը տեղադրվում է անցքի մեջ։ Լամինան աճեցվում է հիվանդի այտում ամիսներ շարունակ, այնուհետև տեղադրվում է աչքի վրա։

Պրոցեդուրան սկսել է իտալացի ակնաբույժ պրոֆեսոր Բենեդետտո Ստրամփելին 1960-ականների սկզբին։ Ստրամփելլին 1966 թվականին Միջազգային ներակնային իմպլանտների ակումբի (IIIC) հիմնադիր-անդամ էր։

Կիրառություն 
Օստեո-օդոնտո-կերատոպրոթեզի փոխպատվաստման վիրահատությունը կատարվում է ծանր պեմֆիգոիդների, քիմիական այրվածքների, Սթիվենս-Ջոնսոնի համախտանիշի, տրախոմայի, Լայելի համախտանիշի և եղջերաթաղանթի բազմակի պատվաստման դեպքում։ Առկա է զգալի ռիսկ լամինայի անատոմիական ձախողման, որը գնահատվում է 19%։ Մի փոքր ուսումնասիրություն, որի հիմնական ռիսկերն են լամինար ռեզորբցիան, մասնավորապես ալոփոխպատվաստումներում և գլաուկոմա։

Մեկ այլ, ավելի մեծ ուսումնասիրություն, որը համեմատում էր Օստեո-օդոնտո-կերատոպրոթեզը ավելի քիչ հայտնի օստեոկերատոպրոթեզի հետ 145 և 82 հիվանդների բաշխմամբ և մինչև 10 տարի շարունակվող ժամկետներում, տվել է հետևյալ վիճակագրությունը.

 10-ամյա անատոմիական գոյատևում. 66% ՕՕԿ-ի և 47% օստեոկերատոպրոթեզի համար
 2-ամյա ֆունկցիոնալ գոյատևում 63% ՕՕԿ-ի և 49% օստեոկերատոպրոթեզի համար։
 10-ամյա ֆունկցիոնալ գոյատևում 38% ՕՕԿ-ի և 17% օստեոկերատոպրոթեզի համար։

Մեկ այլ երկարաժամկետ ուսումնասիրություն 181 հիվանդի վրա, 18 տարի հետո ՕՕԿ-ի պահպանման հավանականությունը կազմում է 85%։

Միջամտություն 
Օստեո-օդոնտո-կերատոպրոթեզը երկաստիճան գործողություն է։

Վիրահատության 1-ին փուլը ներառում է հինգ առանձին ընթացակարգ.

 Աչքը բացվում է և կոպերի ամբողջ ներքին մակերեսը, եղջերաթաղանթի մակերեսը և ամբողջ սպիացած հյուսվածքը հեռացվում է։
 Այտի ներքին լորձաթաղանթը փոխպատվաստվում է աչքի նոր մակերեսի վրա
 Հեռացվում է ժանիքը կամ փոքր աղորիքը, ինչպես նաև հարակից ոսկորների և կապանների մի մասը։
 Պտուտակաձև կառուցվածքը ձևավորվել է ատամ-ոսկոր համալիրից, որը տեղադրված է պլաստիկ օպտիկական գլանով
 Ատամ-ոսկոր-գլանային համալիրը տեղադրվում է հիվանդի այտին՝ արյունամատակարարում առաջացնելու համար։

2-րդ փուլը (մոտ 4 ամիս հետո) ներառում է երկու առանձին ընթացակարգ։

 Աչքի վրայի այտերի լորձաթաղանթը բացվում է և աչքի ներքին պարունակությունը հեռացվում է
 Ատամ-ոսկոր-գլանային կոմպլեքսը հեռացվում է այտից և տեղադրվում է աչքի մեջ, իմպլանտի վրայով փոխարինվում է այտերի լորձաթաղանթը։

Պրոցեդուրայի ավարտից հետո լույսը կարող է ներթափանցել պլաստիկ գլանով, և հիվանդը կարող է ավելի լավ տեսնել։

Պատմություն 
Պրոցեդուրան 1960-ականների սկզբին Հռոմում առաջ է քաշել իտալացի ակնաբույժ պրոֆեսոր Բենեդետտո Ստրամփելլին։

Գենետիկ և ագրոնոմ Նազարենո Ստրամպելլիի որդին՝ Բենեդետտո Ստրամփելին, վարում էր ակնաբուժության ամբիոնը Հռոմի Օսպեդալ դի Սան Ջովանի Լատերանոյում, որտեղ նա առաջին վիրաբույժներից մեկն էր Իտալիայում, որը փոխպատվաստել է եղջերաթաղանթը։ 1953 թվականին նա առաջին իտալացին էր, որը տեղադրել է ներակնային ոսպնյակներ, որոնք Մեծ Բրիտանիայում իր իսկ դիզայնով արտադրել է Rayners-ը։ 1966 թվականին Ստրամփելլին Հարոլդ Ռիդլիի և Փիթեր Չոյսի հետ եղել է Միջազգային ներակնային իմպլանտների ակումբի (IIIC) հիմնադիր անդամ։

Ծանոթագրություններ 

Ակնաբուժություն
Ամառային երիտասարդական վիքիճամբարի հոդվածներ