Լեզվական ունակություն

Լեզվական ունակություն, հատուկ հոգեֆիզիոլոգիական մեխանիզմ, որը ձևավորվում է նեյրոֆիզիոլոգիական նախադրյալների հիման վրա լեզվակրի մոտ և խոսակցական համայնքի փորձի ազդեցությամբ։

Լեզվական ունակության մակարդակներ 
Լեզվական ունակության շրջանակներում առանձնացվում են ենթահամակարգեր, որոնք հնարավոր է համապատասխանեն լեզվահամակարգի մակարդակներին՝ հնչյունաբանական, բառակազմական, ձևաբանական (ներառյալ բառակազմություն), շարահյուսական։

Լեզվական ունակության ծագման հարց 
Խորհրդային հոգելեզվաբանության մեջ տարածված էր լեզվական ունակության մասին պատկերացումը՝ որպես սոցիալական էությամբ կրթության, որը ձևավորվում է հաղորդակցման գործունեության զարգացման գործընթացում։ Ամերիկյան ավանդույթի համաձայն, սակայն, ավանդաբար ենթադրվում էր, որ լեզվական ունակությունն ունի կենսաբանական բնույթ և զարգանում է մարդու օնտոգենեզի ընթացքում։ Այսպես, տրանսֆորմացիոն քերականության շրջանակներում համարվում է, որ թեև խոսքի միջավայրի ազդեցությունը լեզվական ունակության զարգացման անհրաժեշտ պայման է, վերջինիս հասունացումը գենետիկորեն դետերմինացված է և իրականացվում է հիմնականում անկախ ամրապնդումից։ Հետևաբար, գեներատորային քերականությունը խոսում է բնածին լեզվական ունակության մասին։

Լեզվական կառույցների ձևավորման ոլորտում բնածին լեզվամտածողության մենաշնորհը վիճարկվում է լեզվաբանական ֆունկցիոնալ տեսությունների կողմնակիցների կողմից։

Ծանոթագրություններ

Գրականություն 

 

Հոգելեզվաբանություն
Լեզվի յուրացում