Պիեռ Ժյուլ Բարոշ

Պիեռ Ժյուլ Բարոշ (, ), ֆրանսիացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ։

Կենսագրություն 
Ծնվել է խանութի սեփականատիրոջ ընտանիքում։ Նա ուսումնասիրել է իրավունք՝ 1820 թվականին ստանալով բակալավրի աստիճան և 1823 թվականին սկսելով փաստաբանական պրակտիկա, եղել է Փարիզի ամենահայտնի փաստաբաններից մեկը, որը մասնակցել է բազմաթիվ աղմկահարույց դատավարությունների։ 1846 թվականին նա ընտրվել է Փարիզի փաստաբանների խորհրդի նախագահ, 1847 թվականին Ռոշֆորի շրջանից ընտրված պատգամավոր, Նա Ադիլոն Բարոյի հետ միասին կանգնել է ընդդիմության շարքերում և գործուն մասնակցություն է ունեցել շարժմանը՝ հօգուտ բարեփոխումների։ 1848 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո եղել է Ազգային ժողովում Շարանտի դեպարտամենտի ներկայացուցիչը։

Նա նշանակվել է Փարիզի Վերաքննիչ դատարանում գլխավոր դատախազ, մինչ այդ՝ 1849 թվականի մարտ և ապրիլ ամիսներին զբաղեցնում էր Բուրժեի Գերագույն դատարանի գլխավոր դատախազի պաշտոնը, իսկ նույն թվականի մայիսի 30-ին ձայների մեծամասնությամբ ընտրվել է Օրենսդիր ժողովի փոխնախագահ։ Սոցիալիստների համար բարենպաստ արդյունքներ տված 1850 թվականի ընտրություններով կառավարությանը ներշնչված վախը նպաստել է նրան ներքին գործերի նախարար նշանակելուն։ Այդ կոչումում Բարոշը, ըստ գնահատականների, իրեն դրսևորել է ռեակցիայի հնազանդ գործիք՝ նա ստիպել է փակել ակումբները, հանել ժողովրդական հավաքները, փոխել մամուլի մասին օրենքները և սահմանափակել ձայների համընդհանուր ներկայացման իրավունքը։ 1851 թվականի ապրիլի 10-ին նա նույնպես ստանձնել է արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը, բայց երբ նախագահ Լուի Նապոլեոն Բոնապարտը իր նախարարներից պահանջել է պալատ մտցնել մայիսի 31-ին նոր ընտրական օրենքը չեղյալ հայտարարելու մասին օրինագիծ, Բարոշը 1851 թվականի հոկտեմբերի 14-ին հրաժարական է տվել։

1851 թվականի դեկտեմբերի 2-ի հեղաշրջումից հետո, որը հանգեցրել է Երկրորդ կայսրության կազմավորմանը, վերադարձել է քաղաքականություն՝ դառնալով Խորհրդատվական կոմիտեի նախագահի տեղակալ և փոխնախագահ, ապա՝ Պետական խորհրդի նախագահ։ 1855 թվականին ստացել է Պատվո լեգեոնի շքանշան։ 1860 թվականի հունվարին ժամանակավորապես կատարել է արտաքին գործերի նախարարի պարտականությունները, նույն թվականի նոյեմբերին դարձել է առանց պորտֆելի նախարար, 1863 թվականին ստացել է արդարադատության նախարարի, դավանանքի նախարարի պաշտոնը, իսկ 1864 թվականի հոկտեմբերի 20-ին նշանակվել է սենատոր։ Սենատում, ինչպես և օրենսդիր մարմնում, Բարոշը իր հռետորական տաղանդի ողջ ուժով պաշտպանում էր Նապոլեոն III-ի բացարձակ քաղաքականությունը, սակայն 1869 թվականի հուլիսի 17-ին, երբ կայսրը սահմանադրական ոգով բարեփոխումներ էր խոստացել և դրանք իրականացնելու համար ձևավորել էր Օլիվյե նախարարությունը (Էմիլ Օլիվյե), Բարոշը պետք է հրաժարվեր իր պորտֆելից։

Երկրորդ կայսրության անկման ժամանակ Բարոշը, լինելով սենատոր (մինչև 1870 թվականի սեպտեմբերի 4-ը) և գաղտնի խորհրդի անդամ, փախել է Ջերսի կղզի, որտեղ էլ մահացել է։

Էռնեստ Բարոշի հայրը (1829-1870), քաղաքական գործիչ և գրող էր։

Գրականություն

Մատենագրություն 
 Jean Maurain, Baroche, ministre de Napoléon III, 1936.

Ծանոթագրություններ 

Ֆրանսիացի իրավաբաններ
Ֆրանսիայի քաղաքական գործիչներ
Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարարներ
Բնօրինակում անաղբյուր հոդվածներ
Ֆրանսիացի փաստաբաններ