Չորս զբաղմունք

Չորս զբաղմունք (), կոնֆուցիական հայեցակարգ, որը տարածվեց Չինաստանից Ճապոնիա և Կորեա, սոցիալական հարաբերությունների իդեալականացված համակարգ, որը դրված է Հեռավոր Արևելքի ֆեոդալական հասարակության հիմքում։

Չինաստանում, լինելով ինտելեկտուալների ռացիոնալ կառույց, չորս զբաղմունքի հայեցակարգը չէր ներառում զինվորական դասը, պալատական ներքինիներին և «ասոցիալական տարրերի» առավել արհամարհված խմբին `դերասաններին և մարմնավաճառներին` «երգիչներին»։

Ճապոնիայում «չորս զբաղմունքների» համակարգը զգալի փոփոխությունների է ենթարկվել, և իշխող շի դասի հայեցակարգը սկսեց նշանակել ոչ թե քաղաքացիական բյուրոկրատիա, այլ սամուրայ` ռազմական էլիտա։

Ընդհանուր հասկացություն 
Այս չորս բաղադրիչների հիերարխիան Բան Գուն ներկայացրեց որպես «ոսկե դարաշրջանի» պատկեր, որն իբր գոյություն ուներ Արևմտյան Չժոուի օրոք։ Այնուամենայնիվ, բաղադրիչներից յուրաքանչյուրի իմաստը ունի շատ նրբերանգներ։ Հատկապես առաջինի հետ կապված նկատելի փոփոխություն է տեղի ունեցել.

Շի (仕) 
Սկզբում այն վերաբերում էր արիստոկրատ էլիտայի կատեգորիային, որն իրավունք ուներ մարտակառքեր օգտագործել և բանակ ղեկավարել։

Հետագայում (Պատերազմող պետությունների ժամանակաշրջանում) մարտակառքերը դուրս եկան կիրառությունից, և տերմինը սկսեց վերաբերել ձիավորներին (երբեմն թարգմանվում է որպես «ասպետներ»), որոնք առաջնորդներ են, քանի որ տիրապետում էին այս կամ այն ոլորտի վորաբերյալ իրենց գիտելիքներով։

Կոնֆուցիականության տարածումից հետո տերմինը ենթարկվեց վերջնական վերափոխման. Շի-ն նշանակում էր մտավորականներ, ովքեր կարիերայի առաջխաղացում են ստացել պետական քննությունների կեժու համակարգի միջոցով։ Այսպիսով, ձևավորվեց տեղական էլիտաների դասը, որը հայտնի էր որպես շենշի։

Նուն (農) 
Այս դասը ներառում էր և՛ նրանց, ովքեր տիրապետում էին հողեր, և՛ նրանց, ովքեր աշխատում էին այդ հողի վրա։ Գյուղատնտեսությունը մնաց հարկման հիմնական օբյեկտը մինչև արդյունաբերական դարաշրջանը։ Բացի այդ, ազնվականական ուղղությունների թուլացման հետ մեկտեղ, հողատերերի դասակարգը շիերին ամենամոտը դարձավ։

Գուն (工) 
Այս դասը ներառում էր արհեստավորներ, ինչպես նաև աշխատողներ, որոնք զբաղվում էին ազատ աշխատանքներով կամ արհեստագործական արտադրությամբ։

Շուն (商) 
Մարդիկ, ովքեր զբաղվում էին առևտրով և առևտրային գործունեությամբ։

Ճապոնիա 
Չորս բառի համակարգի ճապոնական մեկնաբանությունը հայտնի է որպես՝ ։

Այն ստեղծվել է շողունատների կողմից 17-րդ դարի սկզբին և գոյություն է ունեցել Էդոյի ողջ շրջանում (1600-1868)։ Այս համակարգի սոցիալական հիերարխիայում «սի»-ն ներկայացնում էր սամուրայությունը, «նո»-ը՝ գյուղացիությությունը, «կո»-ն՝ արհեստավորները, «սյո»-ն՝ վաճառականները։

Բարձր դասի «սի»-ն տարասեռ էր։ Այն բաղկացած էր շոգունից և նրա մերձավոր շրջապատից, որոնք լիովին կենտրոնացրել էին իրենց ձեռքում քաղաքական իշխանությունը, և կուգե ՝ ազնվական անձիք, ովքեր հողեր չուներ, չուներ ո՛չ տնտեսական, ո՛չ քաղաքական ուժ և լիովին կախված էր շոգունից։ XVII դարի Ճապոնիան ուներ Ասիայում ամենակազմակերպված ֆեոդալական համակարգը, որի հիմքը գյուղացիությունն էր («նո»)։

Գյուղացիները հետաքրքրված էին տնտեսական գործունեությամբ, ինչը նպաստեց նրանց տնտեսական դիրքերի ամրապնդմանը և գյուղատնտեսության ոլորտում լուրջ ձեռքբերումներին։ Անշարժ գույքի սանդուղքի վերջին աստիճանները զբաղեցնում էին քաղաքային բնակչությունը `«կո»(արհեստավորներ) և«շո»(վաճառականներ), իրավաբանորեն նրանք ավելի քիչ իրավունքներ ունեին, քան մյուս կալվածքները, բայց նրանց կարողությունը աստիճանաբար նպաստեց առևտրականների ազդեցության աճին  հասարակության մեջ։

Բացի վերը նշված դասերին պատկանող բնակչությունից, միջնադարյան Ճապոնիայում կային նաև արտադասային կաստաներ` հինին և էթա։ Չնայած զբաղմունքի համակարգի գոյությանը, բոլոր գործնական նպատակների համար ճապոնական հասարակությունը բաժանվում էր սամուրայի և ոչ սամուրայի։ Արհեստավորներն ու առևտրականները հաճախ ճանաչվում էին որպես՝ ։  Այդ համակարգը լուծարվեց Մեյջիի վերականգնումից մեկ տարի անց։ Այս պահին Ճապոնիայի բնակչությունը կազմում էր 30 090 000 մարդ, որից սամուրայներին բաժին է ընկնում 6,4%-ը, մնացած երեք դասերը `90,62%, լրացուցիչ դասերը` 1,73%, իսկ մյուսները (պալատական ազնվականություն, վանականներ)`1,25%։

Ծանոթագրություններ 

Չինաստան
Չինաստանի պատմություն
Ճապոնիայի պատմություն