Ալիս Կոլոնյո

Ալիս Վիկտորին Անտուանետ Կոլոնյո (, ), ֆրանսիացի նկարիչ, քանդակագործ և կերամիկայի վարպետ։

Կենսագրություն  
Ալիս Կոլոնյոն ծնվել է 1924 թվականի, Մարսելում, Վոքլյուզի հնաբնակ ընտանիքներից մեկում։ Ավարտել է Մարսելի գեղարվեստի բարձրագույն դպրոցը, որտեղ ստացել է մի քանի առաջին և երկրորդ կարգի աստիճաններ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Ալիս Կոլոնյոն սովորել է Մոնպելիեի  Ֆոնկարադ կերամիկական մասնագիտական դպրոցում, որից հետո տեղափոխվել է Օրանժի մոտակայք։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝  մինչև 1980-ականները, կավը դարձել է  Ալիս Կոլոնյոյի տաղանդի արտահայտման ձևը։ Նրա ստեղծած կերամիկական արտադրանքները  բնութագրվում էին վառ գույներով և միշտ ձեռքով էին պատրաստվում՝ առանց կավագործական կաղապարներ  օգտագործելու։

1953 թվականին Ալիս Կոլոնյոն դարձել է Գեղարվեստական արհեստների ֆեդերացիայի անդամ։ 1953 և 1954 թվականներին մասնակցել է դեկորատիվ արվեստի ցուցահանդեսին։ 1955 թվականին Ալիսն իր աշխատանքներն է ներկայացրել Կաննում ժամանակակից կերամիկայի գլուխգործոցների ցուցահանդեսում, որի արդյունքում Փարիզի ժամանակակից արվեստի թանգարանը և Ֆաենցա կերամիկայի թանգարանը (Իտալիա) ձեռք են բերել նրա որոշ ստեղծագործություններ։ 1961 թվականին Ալիսը ոսկե մեդալ է նվաճել Արվեստի ազգային ցուցահանդեսում։

Ալիսն աշխատել է իր ժամանակի այնպիսի նշանավոր դեկորատորների հետ, ինչպիսիք են Ժան Ռոյերը, Մորիս Ռանկը և Ժյուլ Լյոլյոն, որի համար նա ստեղծել է երկու հոյակապ կերամիկական պատկերներ, որոնք հետագայում զարդարել են Պիեռ Լոտի նավի լողավազանը։ 50-ականների վերջին  աշխատել է ճարտարապետների հետ և մասնակցել քաղաքային կառույցների հարդարման աշխատանքներին, ինչպիսիք են Իլ Սյուր Սորգում գտնվող փոստային բաժանմունքը, Ավինյոնում գտնվող Ֆրեդերիկ Միստրալ քաղաքի դպրոցը, նույնիսկ մասնակցել է Ռոեի, Սաբլեի և Վալրեայի  եկեղեցիների  զոհասեղանների հարդարման աշխատանքներին։  20-րդ դարի  60-ականներին Ալիս Կոլոնյոն տեղափոխվել է Ռոե քաղաքի Վոքլյուզի դեպարտամենտ։ Այստեղ նա կառուցել է իր տունը, ինչպես նաև մատուռ, որը անձամբ է հարդարել։ Նույն տարիներին նա ուսումնասիրել է գեղանկարչություն և զբաղվել գրքերի  նկարազարդմամբ։

1997 թվականին Ալիսը նկարազարդել է Ռենե Լաշիոյի «Տաճարականները. Արևելքի և Արևմուտքի ասպետները» խորագրով գիրքը։

2013 թվականի սեպտեմբերին, երբ Մարսելն ընտրվել է Եվրոպայի մշակութային մայրաքաղաք, Լե Բո դը Պրովանսում  կայացել է «Կերամիկայի և ապակու սեպտեմբեր» առաջին ցուցահանդեսը, որում ներկայացվել են Ալիս Կոլոնյոյի և Ժան-Պոլ Վան Լիտի ստեղծագործությունները։ Այս ցուցահանդեսում ցուցադրվել են Ալիս Կոլոնյոյի գործերը, որոնք նախկինում երբևէ չէին ներկայացվել լայն հասարակությանը, մասնավորապես, նկարչի անձնական սպասքը, ինչպես նաև իր համար ստեղծած զարդերը։

Վեզոն լա Ռոմենում  () փողոցներից մեկը կոչվում է Ալիս Կոլոնյոյի անունով։ Նրա ստեղծագործությունները ցուցադրվում  են Փարիզի ժամանակակից արվեստի ազգային թանգարանում, Իտալիայի Ֆաենցայի Կերամիկայի միջազգային թանգարանում, ինչպես նաև  տարբեր երկրների  մասնավոր հավաքածուներում։

Պարգևներ   
1961 թվականին Ալիս Կոլոնյոն արժանացել է Արվեստի ազգային ցուցահանդեսի ոսկե մեդալի։

Գրականություն 
 La Céramique des années cinquante de Pierre Staudenmeyer.
 Quelques notes d’histoire sur Cairanne de Frédéric Alary (1966)
 Qui est qui en France de Jacques Lafitte (1987)
 Templiers : Chevaliers d’Orient et d’Occident de René Lachaud (1997)
 Peintres autour du Ventoux: XIXe et XXe siècles : répertoire chronologique de notices biographiques de Jean-Paul Chabaud (2000)

Ծանոթագրություններ 

Ֆրանսիացի նկարչուհիներ
Ֆրանսիացի քանդակագործներ
Կին քանդակագործներ