Մաթիլդայի էֆեկտ

Մաթիլդայի էֆեկտ, գիտության մեջ կանանց ներդրման համակարգված ժխտում, նրանց աշխատանքի նշանակության նվազեցում և կանանց աշխատանքների վերագրում իրենց տղամարդ գործընկերներին։ Այս էֆեկտն առաջին անգամ նկարագրել է սուֆրաժիստ և աբոլիցիոնիստ Մաթիլդա Ջոսլին Գեյջը (1826-1898) իր «Կինը որպես գյուտարար» էսսեում։ «Մաթիլդայի էֆեկտ» տերմինը 1993 թվականին ներմուծել է գիտության պատմաբան Մարգարետ Ռոսիստերը։

Ռոսիստերը նշել է այդ էֆեկտի մի քանի օրինակներ։ 12-րդ դարի իտալացի բժշկուհի Տրոտուլա Սալերնսկայան գրել է գրքեր, որոնք նրա մահից հետո վերագրվել են արական սեռի հեղինակների։ 19-րդ և 20-րդ դարերում տեղի ունեցած և Մաթիլդայի էֆեկտը ներկայացնող դեպքերից են նաև Նեթի Սթիվենսի, Մարի Կյուրիի, Լիզա Մեյտների, Մարիետա Բլաուի, Ռոզալինդ Ֆրանկլինի և Ջոսելին Բելլ Բեռնելի հետ պատահած դեպքերը։

Մաթիլդայի էֆեկտը կապված է Մատթեոսի էֆեկտի հետ, որի համաձայն ականավոր գիտնականը հաճախ ավելի մեծ ճանաչում է ստանում, քան համեմատաբար անհայտ հետազոտողը, նույնիսկ եթե նրանք միասին են գրել այդ գործը կամ նրանց գործերը նման են։

Սթենֆորդի համալսարանի Բժշկական դպրոցի նյարդաբան, պրոֆեսոր Բեն Բարրեսը, որն իր սեռն իգականից փոխել է արականի, պատմել է իր գիտական նվաճումների մասին, որոնք տարբեր կերպ էին ընկալվում՝ կախված այդ ժամանակվա իր սեռից։

Հետազոտություններ 
1991-2005 թվականների ավելի քան հազար գիտական հրապարակումներ վերլուծելով՝ պարզվել է, որ արական գիտնականներն ավելի հաճախ մեջբերում են տղամարդ հեղինակների հրապարակումները, քան կանանց։ 2012 թվականին Նեյմեյխենի համալսարանի երկու կին հետազոտողներ ապացուցել են, որ Նիդեռլանդներում պրոֆեսորի պաշտոնի թեկնածուների սեռն ազդում է նրանց գնահատման վրա։ Նմանատիպ դեպքեր նկարագրվել են իտալական հետազոտությունների մեջ, որոնք հաստատվել են ամերիկյան և իսպանական ուսումնասիրությունների կողմից։

Շվեյցարացի հետազոտողները պարզել են, որ ԶԼՄ-ները ցուցահանդեսներին մասնակցելու խնդրանքով ավելի հաճախ դիմում են տղամարդ գիտնականներին, քան նրանց կին գործընկերներին։

Չնայած համանման ձեռքբերումներին՝ ամերիկացի տղամարդ գիտնականները, ինչպես միշտ, կին գիտնականների համեմատ ավելի շատ ճանաչում և պարգևներ են ստանում։ Հիմա այդ տարբերությունը նվազում է, դա ավելի ցայտուն էր 1990-ական թվականներին, քան 2000-ականներին։

Մինչ շատ կանայք տուժում են Մաթիլդայի էֆեկտից, կան մի քանի դեպքեր, երբ նրանք ստացել են արժանիորեն ճանաչում, ինչպես Մարիա Գյոպերտ-Մայերը, որն արժանացել է Նոբելյան մրցանակի, չնայած նա մի քանի տարի չի աշխատել հականեպոտիզմի օրենքների պատճառով, բայց նրա ներդրումը, միևնույն է, նշանավորվել է։

Օրինակներ 
Կանանց օրինակներ, որոնք ենթարկվել են Մաթիլդայի էֆեկտին.
 Տրոտուլա Սալերնսկայա (12-րդ դար), իտալացի բժշկուհի, աշխատությունների հեղինակ, որոնք նրա մահից հետո վերագրվել են արական սեռի հեղինակների։ Բժշկուհիների և ուսուցչուհիների հանդեպ թշնամանքը հանգեցրել է նրա գոյության ժխտմանը։ Սկզբում նրա աշխատանքները վերագրվել են ամուսնուն և որդուն, այնուհետև, ըստ տեղեկությունների փոխանցման, վանականը նրա անունը շփոթել է տղամարդու անվան հետ։ Այդ պատճառով էլ նա «Գիտական կենսագրությունների բառարանում» չի հիշատակվում։
 Նեթի Սթիվենս (1861-1912), XY սեռի որոշման համակարգի հայտնագործող։ Ալյուրի որդերի նրա քննադատական ​​ուսումնասիրություններով նախ պարզվել է, որ օրգանիզմի սեռը որոշվում է նրա քրոմոսոմներով, այլ ոչ թե էկոլոգիական կամ այլ գործոններով։ Սթիվենսը մեծապես ազդել է գիտական հանրության՝ հետազոտության նոր ուղու՝ քրոմոսոմային սեռի սահմանմանը անցնելու վրա։ Այնուամենայնիվ, այս հայտնագործությունը սովորաբար վերագրվել է ժամանակի նշանավոր գենետիկ Թոմաս Հանթ Մորգանին։ Չնայած գենետիկայի ոլորտում Սթիվենսի ունեցած բազմաբովանդակ աշխատանքին՝ Մորգանի աշխատանքներում նրա ներդրումը հաճախ անտեսվում է։
 Մերի Ուիտոն Կալկինս (1863-1930), սովորելով Հարվարդի համալսարանում՝ առաջինն է առաջարկել հոգեբանության մեջ զույգ ասոցիացիաների մեթոդը, որը հետագայում օգտագործել են Գեորգ Էլիաս Մյուլլերը և Էդվարդ Բրեդֆորդ Տիտչեները, առանց Կալկինսի որևէ հիշատակման։
 Գերտի Կորի (1896-1957), կենսաբան, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, երկար տարիներ աշխատել է որպես ամուսնու օգնական, չնայած հավասար որակավորումներին, քանի որ պրոֆեսոր էր։
 Ռոզալինդ Ֆրանկլին (1920-1958), 1953 թվականին ԴՆԹ-ի կառուցվածքի հայտնաբերման գործում նրա ներդրումն այժմ ճանաչվել է որպես առավել նշանակալից։ Ֆրենսիս Քրիքի և Ջեյմս Դյուի Ուոթսոնի հայտնագործության ժամանակ, որի համար նրանք 1962 թվականին արժանացել են Նոբելյան մրցանակի, Ֆրանկլինի աշխատանքը պատշաճորեն հաշվի չի առնվել (չնայած Ուոթսոնը նրա ներդրման վճռական կարևորությունը 1968 թվականին նկարագրել է իր «Կրկնակի պարույր» գրքում)։
 Մարտ Գոթյե (ծնվել է 1925 թվականին), այժմ ճանաչվել է Դաունի համախտանիշ առաջ բերող քրոմոսոմային անոմալիայի հայտնաբերման գործում իր նշանակալի ներդրման համար, բացահայտում, որը նախկինում վերագրվել է բացառապես Ժերոմ Լեժյոնին։
 Մարիան Դայմոնդ (ծնվել է 1926 թվականին), աշխատելով Բերկլիում Կալիֆոռնիայի համալսարանում՝ փորձարարությամբ հայտնաբերել է նեյրոպլաստիկության ֆենոմենը, որը հակասել է նյարդաբանական նախորդ դոգմային։ Երբ Դայմոնդի բնօրինակ հոդվածը 1964 թվականին պետք է հրատակվեր, նա բացահայտել է, որ իր երկու երկրորդական համահեղինակների՝ Դեյվիդ Կրեչի և Մարկ Ռոզենցվեյգի անունները տեղադրվել են իր անունից առաջ (բացի դրանից, Դայմոնդի անունը գրվել էր փակագծերի մեջ)։ Դայմոնդը հակաճառել է, որ կատարել է փաստաթղթում նկարագրված հիմնական աշխատանքը, և այդ ժամանակ նրա անունը գրվել է առաջին տեղում (առանց փակագծերի)։ Միջադեպը նկարագրված է 2016 թվականի «My Love Affair with the Brain: The Life and Science of Dr. Marian Diamond» վավերագրական ֆիլմում։
 Հարրիետ Ցուկերման (ծնվել է 1937 թվականին), Մաթիլդայի էֆեկտի արդյունքում նրա ամուսինը՝ Ռոբերտ Քինգ Մերտոնը, գրվել է որպես Մատթեոսի էֆեկտի նրա հայեցակարգի համահեղինակ։
 ԷԹԻՀ-ի (ENIAC) ծրագրավորողներ (1946 թվական), մի քանի կանայք, այդ թվում՝ Ադել Գոլդստայնը, Քեյ ՄաքՆալիտին, Բեթի Սնայդերը, Մերլին Մելցերը, Ֆրան Բիլասը և Ռութ Տեյտելբաումը, զգալի ներդրում են ունեցել նախագծում, բայց ԷԹԻՀ-ի պատմությունն այդ ներդրումը չի ներառում և ավելի շատ կենտրոնանում է ապարատային ձեռքբերումների, այլ ոչ թե համակարգչային ապահովման նվաճումների վրա։ Այդ մասին ներկայացված է Ջենիֆեր Ս. Լայթի «When Computers Were Women» էսսեում և ԷԹԻՀ նախագծի ծրագրավորողների մասին 2014 թվականին նկարահանված վավերագրական ֆիլմում։

Օրինակներ այն մասին, թե ինչպես են արական սեռի գիտնականներն աջակցել կանանց Նոբելյան մրցանակ ստանալու գործում.
 1903 թվականին Մարի Կյուրին (1867-1934) ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակի հավակնորդների ցանկում ընդգրկվել է միայն Նոբելյան հանձնաժողովի անդամների՝ շվեդ մաթեմատիկոս Մագնուս Միտտագ-Լեֆլերի և Կյուրիի գործընկեր դափնեկիր, ամուսին Պիեռ Կյուրիի խնդրանքով, որոնք կին գիտնականների պաշտպանն էին։ Մարին Նոբելյան մրցանակ ստացած առաջին կինն է։ Նա այդպես էլ չի ընդունվել Ֆրանսիայի Գիտությունների ակադեմիա, նրա աշակերտուհի Մարգարիտա Պերեյը եղել է այդ պատվին արժանացած առաջին կինը (1962 թվականին)։
 1934 թվականին բժշկության կամ ֆիզիոլոգիայի Նոբելյան մրցանակով են պարգևատրվել Ջորջ Ուիպլը, Ջորջ Մայնոտը և Ուիլյամ Մերֆին։ Նրանք հասկացել են, որ իրենց կին գործընկեր Ֆրիդա Ռոբշիտ-Ռոբինսը բացառվել է սեռի պատճառով։ Այնուամենայնիվ, Ուիպլը նրա հետ մրցանակային գումարը կիսել է, որովհետև գտել է, որ Ռոբշիտ-Ռոբինսն արժանի է Նոբելյան մրցանակի, քանզի եղել է Ուիպլի բոլոր հրապարակումների համահեղինակ։
 1944 թվականին ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակ է տրվել Օտտո Գանին՝ որպես միակ ստացող։ Լիզա Մեյտներն աշխատել է Գանի հետ և սկիզբ է դրել միջուկի ճեղքման տեսական հիմքերի համար (նա է առաջ քաշել «միջուկի ճեղքում» տերմինը)։ Մեյտները Նոբելյան հանձնաժողովի կողմից չի ճանաչվել մասամբ սեռի, մասամբ էլ նացիստական ​​Գերմանիայում հրեական հետապնդումների պատճառով։ Դրա վրա ազդել է Քաղաքացիական ծառայության մասնագիտական գործունեության վերականգնման օրենքը, որը հրեաներին արգելում էր պետական պաշտոններ զբաղեցնել, ներառյալ զբաղվել հետազոտություններով։ Սկզբում Ավստրիայի քաղաքացիությունը նրան պաշտպանել է հետապնդումներից, բայց նա 1938 թվականին՝ Ավստրիայի նացիստական բռնակցումից հետո, փախել է Գերմանիայից։
 1950 թվականին Սեսիլ Փաուելն ստացել է Նոբելյան մրցանակ ֆիզիկայի բնագավառում՝ միջուկային գործընթացներն ուսումնասիրելու լուսանկարչական մեթոդ մշակելու և արդյունքում պիոնների (պի-մեզոններ) հայտնաբերման համար։ Մարիետա Բլաուն այդ բնագավառում զբաղվել է նորարարական աշխատանքով։ Էրվին Շրյոդինգերը նրան  Հերտա Վամբախերի հետ առաջադրել է մրցանակի, բայց երկուսն էլ մերժվել են։
 1956 թվականին ամերիկացի երկու ֆիզիկոսներ Ցզուն Դաո Լին և Չժեննին Յանգը թույլ փոխազդեցություններում կանխատեսել են հավասարության օրենքի խախտում և առաջարկեց փորձարկել այն։ 1957 թվականին Վու Ցզյանսյունը Ստանդարտների և տեխնոլոգիաների ազգային ինստիտուտի հետ համատեղ անցկացրել է անհրաժեշտ փորձ և ցույց տվել զույգության խախտումը բետա-տրոհման դեպքում։ 1957 թվականին ֆիզիկայի ոլորտում Նոբելյան մրցանակը տրվել է երկու տղամարդ ֆիզիկոսներին, իսկ Վուն անտեսվել է։ 1987 թվականին նա ստացել է Վոլֆի մրցանակ՝ ի նշան նրա աշխատանքի ճանաչման։
 1958 թվականին Ջոշուա Լեդերբերգը բժշկության կամ ֆիզիոլոգիայի Նոբելյան մրցանակը բաժանել է Ջորջ Բիդլի և Էդուարդ Տեյտեմի հետ։ Մանրէաբաններ Ջոշուա Լեդերբերգը և նրա կին Էսթեր Լեդերբերգը Բիդլի ու Տեյտեմի հետ մշակել են ռեպլիկացիա՝ բակտերիաների գաղութը Պետրիի մի թասից մյուսը տեղափոխելու միջոց, ինչը կենսական նշանակություն ունի հակաբիոտիկների դիմադրության ժամանակակից ընկալման համար։ Սակայն Էսթեր Լեդերբերգը չի ճանաչվել այս հետազոտական նախագծի վրա կատարած աշխատանքի համար, չնայած նրա ներդրումն առաջնային նշանակություն է ունեցել տեսության հաջող իրականացման համար։ Բացի այդ, նա ճանաչում չի գտել լամբդա ֆագի հայտնաբերման և F-պլազմիդի ուսումնասիրությունների համար, որոնք հիմք են հանդիսացել հետագա գենետիկական և բակտերիալ ուսումնասիրությունների համար։
 1960-ական թվականների վերջին Ջոսելին Բելլ Բեռնելը (ծնվել է 1943 թվականին) հայտնագործել է առաջին ռադիոպուլսարը։ Այդ հայտնագործության համար 1974 թվականին ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակը շնորհվել է նրա ղեկավար Անտոնի Հյուիշին և Մարտին Ռայլին՝ վկայակոչելով Հյուիշի և Ռայլի նորարական աշխատանքը ռադիոաստղաֆիզիկայի բնագավառում։ Ջոսելին Բեռնելը մոռացվել է։ Փիլիսոփայության դոկտորի աստիճանով ուսանողուհին իր հայտնագործության ժամանակ զգացել է, որ մտավոր ջանքերը հիմնականում գործադրվել են իր ղեկավարի կողմից, բայց Նոբելյան մրցանակից նրա բացառումը քննադատության է ենթարկվել մի շարք նշանավոր աստղագետների, այդ թվում Ֆրեդ Հոյլի կողմից։ Իոսիֆ Շկլովսկին, որը 1972 թվականին ստացել է Քեթրին Բրյուսի մեդալը, 1970 թվականին Բելլին փնտրել է Միջազգային աստղագիտական միության Գլխավոր ասամբլեայում, որպեսզի նրան ասի. «Օրիորդ Բելլ, Դուք արեցիք քսաներորդ դարի աստղագիտական ​​ամենամեծ հայտնագործությունը»։
 Բեն Բարես, արական սեռի նյարդաբան, որը ժամանակին կին է եղել։ Կիսվելով իր աշխատանքով որպես տղամարդ՝ նա ստացել է մի քանի դիտողություն, որոնցում իր աշխատանքը համեմատվել է «քրոջ» (որը նրա կանացի տարբերակն էր) աշխատանքի հետ՝ նշվելով, որ քրոջ աշխատանքն այնքան էլ հաջող չի եղել։

Արվեստում 
Za ścianą («Պատի հետևում»). ռեժիսոր Քշիշտոֆ Զանուսիի՝ 1971 թվականի լեհական հեռուստատեսային ֆիլմը, որտեղ Աննայի դերակատարը Մայա Կոմորովսկայան է, իսկ Յանայի դերակատարը՝ Զբիգնև Զապասևիչը։ Հարևան բազմաբնակարան տներից երկու հոգի աշխատում են ակադեմիական շրջանում։ Յանը դոցենտ է։ Աննան, որը ցանկանում էր մտերմանալ նրա հետ, կարող էր հասնել համարժեք ակադեմիական կարգավիճակի, և այդպիսով ստեղծել կապվածություն, եթե նրա տղամարդ գործընկերը չյուրացներ նրա հետազոտությունների արդյունքները։

Տես նաև 
 Գիտության պատմություն

Ծանոթագրություններ

Արտաքին հղումներ 
 Cosa è l'EFFETTO MATILDA?? 
 Che cos'è l'Effetto Matilda?

Գիտության պատմություն
Հասարակագիտություն
Ֆեմինիզմ
Գիտություն և հասարակություն
Սեքսիզմ