Կանաչ արդյունաբերական քաղաքականություն

Կանաչ արդյունաբերական քաղաքականություն (GIP), կառավարության ռազմավարական քաղաքականությունն է, որը փորձում է արագացնել կանաչ արդյունաբերության զարգացումն ու աճը դեպի ցածր ածխածնային տնտեսության անցում։ Կանաչ արդյունաբերական քաղաքականությունը անհրաժեշտ է, քանի որ կանաչ արդյունաբերությունները, ինչպիսիք են վերականգնվող էներգիան և ցածր ածխածնային հասարակական տրանսպորտի ենթակառուցվածքը, շուկայական տնտեսության տեսանկյունից բախվում են բարձր ծախսերի և բազմաթիվ ռիսկերի։ Հետևաբար, նրանք կարիք ունեն պետական ​​հատվածի աջակցության՝ արդյունաբերական քաղաքականության տեսքով, մինչև դառնան կոմերցիոն կենսունակ։ Բնական գիտնականները զգուշացնում են, որ անհապաղ միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն ջերմոցային գազերի արտանետումները նվազեցնելու և կլիմայի փոփոխության հետևանքները մեղմելու համար։ Հասարակագետները պնդում են, որ կլիմայի փոփոխության մեղմացումը պահանջում է պետական ​​միջամտություն և կառավարման բարեփոխումներ։ Այսպիսով, կառավարությունները GIP-ն օգտագործում են կլիմայի փոփոխության տնտեսական, քաղաքական և բնապահպանական խնդիրները լուծելու համար։ GIP-ը նպաստում է կայուն տնտեսական, ինստիտուցիոնալ և տեխնոլոգիական վերափոխմանը։ Այն դուրս է գալիս ազատ շուկայական տնտեսական կառուցվածքից՝ լուծելու շուկայի ձախողումները և պարտավորությունների խնդիրները, որոնք խոչընդոտում են կայուն ներդրումներին։ Արդյունավետ GIP-ը քաղաքական աջակցություն է ստեղծում ածխածնի կարգավորման համար, որն անհրաժեշտ է դեպի ցածր ածխածնային տնտեսություն անցնելու համար։ Մի քանի կառավարություններ օգտագործում են GIP-ի տարբեր տեսակներ, որոնք հանգեցնում են տարբեր արդյունքների։

GIP-ն և արդյունաբերական քաղաքականությունը նման են, թեև GIP-ն ունի յուրահատուկ մարտահրավերներ և նպատակներ։ GIP-ն առերեսվում է տնտեսական և բնապահպանական խնդիրների համադրման առանձնահատուկ մարտահրավերի առաջ։ Այն վերաբերում է կանաչ ներդրումների շահութաբերության վերաբերյալ անորոշության բարձր աստիճանին։ Ավելին, այն անդրադառնում է կանաչ զարգացման մեջ ներդրումներ կատարելու արդյունաբերության դժկամությանը և օգնում է ներկայիս կառավարություններին ազդել ապագա կլիմայի քաղաքականության վրա։

GIP-ն առաջարկում է էներգիայի անցման հնարավորություններ դեպի վերականգնվող աղբյուրներ և ցածր ածխածնային տնտեսություն։ Կլիմայի քաղաքականության համար մեծ մարտահրավեր է արդյունաբերության և հանրային աջակցության բացակայությունը, սակայն GIP-ն ստեղծում է օգուտներ, որոնք աջակցություն են ներգրավում կայունության համար։ Այն կարող է ստեղծել ռազմավարական նշանակության կառավարում և առաջացնել «կանաչ պարույր» կամ հետադարձ կապի գործընթաց, որը համատեղում է արդյունաբերական շահերը կլիմայական քաղաքականության հետ։ GIP-ը կարող է պաշտպանել աշխատողներին զարգացող և անկում ապրող ոլորտներում, ինչը մեծացնում է քաղաքական աջակցությունը այլ կլիմայական քաղաքականությանը։ Ածխածնի գնագոյացումը, կայուն էներգիայի անցումները և ջերմոցային գազերի արտանետումների նվազումը հաջողության ավելի մեծ շանսեր ունեն, քանի որ քաղաքական աջակցությունը մեծանում է։ GID-ը սերտորեն կապված է կանաչ վերականգնման հետ, քաղաքականության հրահանգների մի շարք՝ ուղղված COVID-19-ի տնտեսական հետևանքներին և կլիմայի փոփոխության շրջակա միջավայրի ազդեցություններին՝ խրախուսելով վերականգնվող էներգիայի ընդլայնումը և կանաչ աշխատատեղերի աճը։ Այնուամենայնիվ, GIP-ն բախվում է բազմաթիվ ռիսկերի։ Որոշ ռիսկեր ներառում են կառավարության թույլ ընտրությունները, թե որ ոլորտներին պետք է աջակցել. տնտեսական քաղաքականության քաղաքական գրավում; վատնված ռեսուրսներ; կլիմայի փոփոխության դեմ պայքարի անարդյունավետ գործողություններ. քաղաքականության վատ ձևավորում, որը չունի քաղաքականության նպատակներ և ելքի ռազմավարություններ. առևտրային վեճեր; և համակարգման ձախողում։ Ռազմավարական քայլեր կարող են ձեռնարկվել GIP-ի ռիսկերը կառավարելու համար։ Ոմանք ներառում են հանրային և մասնավոր հատվածի հաղորդակցությունը, թափանցիկությունը և հաշվետվողականությունը. հստակ նպատակներով, գնահատման տեխնիկայով և ելքի ռազմավարություններով քաղաքականություն. քաղաքականության ուսուցում և քաղաքականության փորձարկում; կանաչ վարձակալության կառավարում; ուժեղ ինստիտուտներ; և ազատ մամուլ։

Տարբեր երկրների, նահանգների, գավառների, տարածքների և քաղաքների կառավարությունները օգտագործում են կանաչ արդյունաբերական քաղաքականության տարբեր տեսակներ։ Քաղաքականության հստակ գործիքները հանգեցնում են մի քանի արդյունքների։ Օրինակները ներառում են արևածագի և մայրամուտի քաղաքականությունը, սուբսիդիաները, հետազոտություններն ու զարգացումները, տեղական բովանդակության պահանջները, սնուցման սակագները, հարկային վարկերը, արտահանման սահմանափակումները, սպառողների մանդատները, կանաչ պետական ​​գնումների կանոնները և վերականգնվող պորտֆելի ստանդարտները։

Ընդդեմ արդյունաբերական քաղաքականության 
GIP-ը և արդյունաբերական քաղաքականությունը (IP) ունեն նմանություններ։ Երկուսն էլ ձգտում են նպաստել արդյունաբերության զարգացմանը և նոր տեխնոլոգիաների ստեղծմանը։ Յուրաքանչյուր մոտեցում ներառում է նաև կառավարության միջամտությունը տնտեսության մեջ՝ լուծելու տնտեսական խնդիրները և շուկայի ձախողումները։ Երկուսն էլ օգտագործում են նմանատիպ քաղաքականության մոտեցումներ, ինչպիսիք են հետազոտության և զարգացման սուբսիդիաները և հարկային վարկերը։ Ավելին, նրանք բախվում են համադրելի ռիսկերի, ինչպիսիք են իրականացման ձախողումը, որը տեղի է ունենում, երբ կառավարությունը չի կարողանում պատշաճ կերպով վերահսկել քաղաքականությունը։ Բացի այդ, երկուսն էլ կապված են, քանի որ քաղաքականություն մշակողները կարող են օգտագործել անցյալ IP-ի տեղեկատվությունը, երբ նրանք նախագծում և իրականացնում են GIP: Քաղաքականություն մշակողները կարող են քաղաքականություն սովորել և դասեր քաղել IP-ի ձախողումներից և հաջողություններից GIP-ին՝ դրա ռիսկերը նվազեցնելու համար։ Օրինակ, IP-ի կարևոր դասն այն է, որ այն, ինչ աշխատում է մի տարածաշրջանի համար, անպայման չի աշխատի մյուսի համար, ուստի քաղաքականություն մշակողները չեն կարող ուղղակիորեն որդեգրել քաղաքականություն այլ տարածաշրջանից, քանի որ այն պետք է անդրադառնա տարածքի տեղական համատեքստին՝ հաջողություն ապահովելու համար։ Ընդհանուր առմամբ, երկու մոտեցումները շատ ընդհանրություններ ունեն։

Այնուամենայնիվ, GIP-ն էականորեն տարբերվում է IP-ից, քանի որ այն լուծում է բնապահպանական խնդիրները, մինչդեռ IP-ն՝ ոչ։ Ներկայիս տնտեսությունը կենտրոնանում է մասնավոր օգուտների վրա, ինչպիսիք են անմիջական շահութաբերությունը, այլ ոչ թե սոցիալական նպաստները, ինչպիսին է աղտոտվածության նվազեցումը։ Քանի որ կանաչ ներդրումներն ավելի քիչ մասնավոր օգուտներ ունեն, քան սոցիալական օգուտները, GIP-ն առնչվում է եզակի պարտավորությունների խնդրին, որ կանաչ ներդրումների շահութաբերությունը խիստ անորոշ է, ուստի ընկերությունները չեն ցանկանում ներդրումներ կատարել։ Արդյունքում, կառավարություններն օգտագործում են GIP-ը կանաչ ներդրումները խթանելու համար։ Բնապահպանական քաղաքականության հետագա հաջողությունը, ինչպես ածխածնի հարկման քաղաքականությունը, կախված է վերականգնվող էներգիայի ապագա հասանելիությունից։ Ընթացիկ ներդրումները ապագա հասանելիությունն ապահովելու միակ միջոցն է, և GIP-ն անդրադառնում է այս փաստին։ Արդյունավետ և մատչելի կանաչ տեխնոլոգիաները նաև քաղաքականապես կհեշտացնեն ապագա ցածր ածխածնային քաղաքականության ընդունումը։ Այսպիսով, անցումը դեպի ցածր ածխածնային տնտեսություն կախված է ընթացիկ ներդրումներից, և որպես այդպիսին՝ այն կախված է GIP-ից։

Էներգետիկ անցումներ 
Ածխածնի վրա հիմնված տնտեսության շարունակականությունը հանգեցրել է էկոլոգիապես կործանարար ուղու կախվածության, և էներգիայի անցումները կենսական նշանակություն ունեն կախվածությունից շեղվելու համար։ Ռազմավարական նիշերի կառավարումը (SNM) էներգետիկ անցումների հնարավորություն է տալիս։ Նոր, կայուն տեխնոլոգիաները չեն կարող անմիջապես մրցակցել շուկայում առկա, անկայուն տեխնոլոգիաների հետ՝ ուղուց կախվածության պատճառով։ Կանաչ նորարարությունները, որոնք անմիջապես շահութաբեր չեն, կենսական նշանակություն ունեն կայուն զարգացման խթանման և կլիմայի փոփոխությունը մեղմելու հասարակական նպատակներին հասնելու համար։ Այսպիսով, կառավարությունները պետք է ստեղծեն տեխնոլոգիական խորշեր և օգտագործեն GIP-ի ձևեր՝ սուբսիդավորելու և զարգացնելու տեխնոլոգիական նիշերը՝ ապահովելու համար կանաչ նորարարությունների զարգացումը։ Տեխնիկական խորշերը պաշտպանված տարածք են ապահովում նորարարական կայուն զարգացման համար, որը զարգանում է օգտագործողների պրակտիկայի, կարգավորող կառույցների և տեխնոլոգիաների հետ միասին։ Համատեղ էվոլյուցիոն դինամիկան անհրաժեշտ է նիշային հաջող նորարարության համար. բազմաթիվ շերտերից մի քանի դերակատարներ պետք է միասին աշխատեն կայուն անցումների համար։ Սոցիալական ցանցերը կարևոր նշանակություն ունեն այս խորշի զարգացման համար, քանի որ բազմաթիվ շահագրգիռ կողմեր ​​հանգեցնում են բազմաթիվ տեսակետների, ավելի շատ նվիրվածության և ռեսուրսների և ավելի շատ նորարարությունների։

Քաղաքներում կայուն ուրբանիզացիայի մոդելները SNM-ի օրինակներ են։ Այս դեպքերում քաղաքային կառավարությունները և սոցիալական ցանցերը օգնում են ստեղծել փոքրածավալ փորձարկման տարածքներ, որոնք թույլ են տալիս տեխնոլոգիական և սոցիալական նորարարություններ, ինչպիսիք են էլեկտրական մեքենաների տեխնոլոգիաների զարգացումը և ավտոմեքենաների փոխանակման խրախուսումը։ Ընդհանուր առմամբ, էլեկտրական մեքենաները նորմ չեն դարձել ավտոմոբիլային արդյունաբերության մեջ։ Այնուամենայնիվ, եթե շուկայում հաջողությամբ հայտնվի տեխնոլոգիական տեղը, այն կարող է վերածվել շուկայական խորշի և ամրապնդել իր տեղը արդյունաբերության մեջ և սոցիալ-տեխնիկական ռեժիմում։ Իր հերթին, ռեժիմը կամ արդյունաբերությունը ազդում է լանդշաֆտի վրա, ինչը կարող է փոխել տնտեսական կլիման և առաջացնել կայուն էներգետիկ անցումներ։ Հետևաբար, SNM-ը և GIP-ը կարող են կոտրել ուղու կախվածությունը և ամրապնդել կանաչ տեխնոլոգիաների տեղը շուկաներում և հասարակության մեջ։

Կանաչ արդյունաբերական քաղաքականությունը կարող է առաջացնել կանաչ պարույր և կարող է նաև կոտրել ճանապարհի կախվածությունը։ Տնտեսագետները համարում են ածխածնի գնագոյացումը որպես կլիմայի փոփոխության մեղմացման ամենաազդեցիկ մոտեցումը, սակայն նրանց կարծիքը անտեսում է ածխածնի գնագոյացման արմատական ​​որդեգրման քաղաքական արժեքը և դրա քաղաքական իրագործելիության բացակայությունը։ Հետևաբար, ածխածնի գնագոյացման անհապաղ ընդունումը հաճախ ձախողվում է, և ածխածնի գնագոյացման սխեմաները հաճախ հարմարվում են աղտոտողների պահանջներին, ինչը նրանց դարձնում է անարդյունավետ։ GIP-ն անդրադառնում է քաղաքական իրագործելիության բացակայության խնդրին կանաչ պարույրի միջոցով։

Կանաչ պարույրը նշանակում է, որ GIP-ի և ածխածնի գնագոյացման մոտեցումներն ամենաարդյունավետն են, երբ քաղաքականություն մշակողները դրանք արտադրում են հաջորդականությամբ՝ ժամանակի ընթացքում կլիմայի քաղաքականության աջակցությունը մեծացնելու և դրական արձագանքները խրախուսելու համար։ GIP-ը խրախուսում է քաղաքականության աջակցության ավելացումը, քանի որ այն նպաստում է կոալիցիաների և շահերի քաղաքական դաշտի աճին, ինչպիսիք են վերականգնվող էներգիայի ընկերությունները և ներդրողները, որոնք շահում են էներգետիկ փոխակերպումից։ Այդ դաշինքներն ու շահերը քաղաքական աջակցություն են առաջացնում GIP-ի համար, նույնիսկ երբ անկայուն արդյունաբերությունները կարող են ընդդիմանալ դրան։ Նրանք նաև դառնում են քաղաքական դաշնակիցներ կլիմայի ավելի խիստ քաղաքականության մշակման ժամանակ, որը բացասաբար է անդրադառնում աղտոտողների վրա։ Այսպիսով, GIP-ը դրական արձագանք է ստեղծում։ Վաղ GIP-ն օգնում է կանաչ արդյունաբերություններին ընդլայնվել, և որքան շատ են դրանք ընդլայնվում, այնքան ավելի մեծանում է ածխաթթվային էներգիայի համակարգերի աջակցությունը, և այնքան ավելի հեշտ է դառնում ավելի խիստ կլիմայական քաղաքականության կիրառումը։ Կանաչ պարույրը կայունությունը դարձնում է իրագործելի, գրավիչ և շահավետ ոլորտների համար, ինչը խրախուսում է կայուն բիզնես տեխնիկայի ընդունումը։ Օրինակ, սնուցման սակագները ուղղակի խթաններ են ստեղծում կանաչ արդյունաբերության խմբերի աճի համար և կարող են խթանել ներդրումների և եկամուտների կայուն փոփոխությունները։ Այդ տեղաշարժերն այնուհետև աջակցություն են ստեղծում քաղաքականության և տեխնոլոգիական փորձարկումների համար, և դրանք առաջ են բերում համակարգային վերափոխման ուղղությամբ։ Կանաչ պարույրը կարող է էներգետիկ անցումներ առաջացնել դեպի վերականգնվող աղբյուրներ և նվազեցնել անցումների քաղաքական ծախսերը։

Բնապահպանական օգուտներ 
GIP-ն անմիջապես չի ստեղծում արմատական ​​վերափոխում դեպի կանաչ տնտեսություն, սակայն այն ներկայացնում է գործնական քայլեր դեպի այն, և էներգետիկ անցումները նրա առաջնային նպատակներից են։ Առանց տնտեսության մեջ կառավարության միջամտության, դժվար թե ներկայիս շուկան անցում կատարի դեպի ցածր ածխածնային տնտեսություն։ GIP-ը նաև մեծացնում է քաղաքական աջակցությունը հետագա կլիմայական քաղաքականության համար։ Հետևաբար, GIP-ն ունի բնապահպանական օգուտների ներուժ։ Կանաչ տեխնոլոգիաները արտանետում են ավելի քիչ ջերմոցային գազեր (ՋԳ) և օգտագործում են ավելի քիչ ռեսուրսներ կամ խնայում են վերականգնվող աղբյուրները։ Բնական գիտնականների մեծամասնությունը համաձայն է, որ ջերմոցային գազերի ահռելի նվազումը կարևոր է կլիմայի փոփոխության հետևանքները մեղմելու համար, ինչպիսիք են գլոբալ ջերմաստիճանի բարձրացումը, երաշտները, ջրհեղեղները, եղանակային ծայրահեղ իրադարձությունները, հիվանդությունները, սննդի պակասը և տեսակների ոչնչացումը։ Քանի որ GIP-ը կարող է նվազեցնել ջերմոցային գազերի արտանետումները, այն կարող է պաշտպանել շրջակա միջավայրը և, իր հերթին, պահպանել մարդկանց և այլ տեսակների առողջությունը, անվտանգությունը և անվտանգությունը։ Ոչ բոլոր կանաչ արդյունաբերական քաղաքականություններն են հաջողությամբ հասնում արտանետումների կրճատմանը, սակայն քաղաքականության և տնտեսական ոլորտում անխուսափելի է ձախողման որոշ ձևեր, և կառավարությունները ձախողումներից դասեր են քաղում ապագա քաղաքականությունը բարելավելու համար։ Կլիմայի փոփոխության դեմ պայքարի և շրջակա միջավայրը պաշտպանելու համար անհրաժեշտ է անհապաղ գործողություններ, և GIP-ն առաջարկում է դրա համար գործիքներ։

Աշխատողների նպաստներ 
GIP-ը ստեղծում է արևածագի և մայրամուտի քաղաքականություն, որն օգուտներ է բերում աշխատակիցներին։ Sunrise քաղաքականության նպատակն է ստեղծել և զարգացնել նոր տեխնոլոգիաներ կամ զարգացնել կանաչ ոլորտները, և դրանք ստեղծում են աշխատատեղերի նոր հնարավորություններ կանաչ ոլորտներում։ Օրինակ, GIP-ի ներդրումները հետազոտության և զարգացման մեջ օգնեցին զարգացնել վերականգնվող էներգիայի ոլորտը Գերմանիայում։ GIP-ն հանգեցրեց գերմանական վերականգնվող էներգիայի արդյունաբերության զարգացմանը, որտեղ աշխատում է ավելի քան 371,000 մարդ, ինչը կրկնակի է 2004 թվականին առկա աշխատատեղերի թվից։ Նորարարության մեջ ներդրումները կարող են նաև մեծացնել տնտեսական աճը, ինչը կարող է ստեղծել հետագա օգուտներ, ինչպիսիք են աշխատատեղերի առկայությունը, աշխատատեղերի կայունությունը։, և աշխատավարձերի բարձրացում։ Ի հակադրություն, մայրամուտի քաղաքականությունն աջակցում է անկում ապրող արդյունաբերություններին, որպեսզի թույլ տան սահուն տնտեսական անցում էներգիա պահանջող արդյունաբերություններից դեպի կայուն ոլորտներ։ Մայրամուտի քաղաքականությունը թանկ է, բայց դրանք հաճախ պահանջ են էներգետիկ անցումների քաղաքական ընդունելիության համար։ Օրինակները ներառում են անկում ապրող արդյունաբերության աշխատողների վերապատրաստման սխեմաներ, ֆինանսավորում արտադրական տեխնոլոգիաները՝ դրանք ավելի կայուն դարձնելու համար, և սոցիալական ապահովության ցանցերը, ներառյալ գործազրկության ապահովագրությունը։ Եզրափակելով, GIP-ը շահավետ է և՛ շրջակա միջավայրի, և՛ աշխատողների համար, ինչը քաղաքական աջակցություն է ստեղծում կլիմայական քաղաքականության համար և դարձնում է էներգետիկ անցումները արդար և իրագործելի։

Ռիսկեր 
GIP-ի կողմնակիցներն ու թերահավատները ընդունում են, որ այն ներառում է բազմաթիվ ռիսկեր։ GIP-ի դեմ փաստարկները նշում են, որ կառավարությունները չեն կարող գործնական ընտրություն կատարել, թե որ ընկերություններին կամ արդյունաբերություններին օժանդակեն, և, հետևաբար, նրանք սխալներ կանեն և արժեքավոր ռեսուրսներ վատնեն։ Բացի այդ, GIP-ը մտահոգություններ է առաջացնում վարձակալության և կարգավորող միջոցների ներգրավման վերաբերյալ։ Կառավարության միջամտությունը շուկաներում կարող է առաջացնել վարձակալության վարքագիծ կամ շահույթը մեծացնելու քաղաքականության մանիպուլյացիա, ուստի GIP-ը կարող է պայմանավորված լինել ոչ թե տնտեսական, այլ քաղաքական մտահոգություններով։ Սուբսիդիաները հատկապես հակված են վարձակալության, քանի որ հատուկ շահերը կարող են ինտենսիվ լոբբինգ անել սուբսիդիաները պահպանելու համար, նույնիսկ երբ դրանք այլևս կարիք չունեն, մինչդեռ հարկ վճարողները, ովքեր կարող են չեղարկել սուբսիդիաները, լոբբինգի համար ավելի քիչ ռեսուրսներ ունեն։ Տնտեսական քաղաքականության քաղաքական գրավումը հանգեցնում է ձախողված կամ թանկ քաղաքականությունից հրաժարվելու դժկամության, և եթե տեղի է ունենում վարձակալություն, ապա քաղաքականությունը անպայման անարդյունավետ կլինի, ինչը կվատնի ռեսուրսները։

Քաղաքականության ոչ համարժեք ձևավորումը կարող է նաև հանգեցնել GIP-ի ձախողման։ Ձախողումը հավանական է, եթե GIP-ն չունենա հստակ նպատակներ, հաջողության չափման չափանիշներ, փակ մոնիտորինգ և դուրս գալու ռազմավարություններ։ Օրինակ, ԱՄՆ կառավարությունը մասամբ ֆինանսավորեց Solyndra էներգաարդյունավետ ընկերությանը Կալիֆորնիայում, Միացյալ Նահանգներ։ Ֆինանսավորումը ստացվել է վատ ծրագրված քաղաքականությունից, և այն ենթարկվել է քաղաքական գրավմանը, ինչը հանգեցրել է դրա ձախողմանը։

GIP-ը նույնպես անհապաղ լուծում չէ, ուստի թերահավատները պնդում են, որ այն անարդյունավետ գործողություն է կլիմայի փոփոխության դեմ պայքարելու համար։

Առևտրային վեճերը ևս մեկ ռիսկ են, քանի որ GIP-ն Առևտրի համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) շրջանակներում ստեղծեց առևտրի և շրջակա միջավայրի հակամարտությունների նոր շղթա։ Օրինակ, տեղական բովանդակության պահանջներով քաղաքականությունը մի քանի առևտրային վեճեր է առաջացրել։

Վերջապես, համակարգման ձախողումը զգալի ռիսկ է, քանի որ կանաչ նորարարությունը պահանջում է միջգերատեսչական, միջոլորտային և պետական-մասնավոր կոորդինացում, որը կարող է դժվար լինել, և պահանջում են ուժեղ ինստիտուտներ։ Այսպիսով, կան GIP-ի մի քանի պոտենցիալ խնդիրներ, սակայն կան մի քանի մոտեցումներ ռիսկերը լուծելու համար։

Ռիսկերի հասցեագրում 
Մինչ GIP-ի կողմնակիցները քննարկում են ռիսկերը մեղմելու մի քանի ուղիներ, կարևոր է նշել, որ սխալ ընկերությունների կամ ոլորտների թիրախավորման որոշ դեպքեր անխուսափելի են, քանի որ ձախողման որոշակի աստիճանը բնորոշ է GIP-ի ջանքերին։ Շահույթը չի կարող չափել հաջողությունը, այլ ավելի շուտ, հաջողությունը տեղի է ունենում շրջակա միջավայրի և տեխնոլոգիական արտաքին գործոնների ստեղծմամբ։ Կառավարությունները կարող են մի քանի քայլ ձեռնարկել ռիսկերը նվազեցնելու և հաջողություն ապահովելու համար։ Օրինակ՝ նրանք կարող են բավարար ընտրություն կատարել, թե որ ոլորտներին կամ ընկերություններին աջակցել՝ ձախողումից խուսափելու համար։ Կառավարությունները կարող են նաև խուսափել քաղաքականության սխալ գործիքների օգտագործումից, եթե նրանք փորձեր կատարեն երկրի որոշ հատվածներում՝ նախքան ամբողջ երկրում քաղաքականություն կիրառելը։ Քաղաքականություն քաղելը և դասեր քաղելը արդյունաբերական քաղաքականությունից և GIP-ից կարող են նաև նպաստել քաղաքականության ճիշտ գործիքների ընդունմանը։ Ավելին, վարձավճարը կարող է խնդիր լինել, սակայն վարձավճարի ստեղծումը ներդրողներին գրավում է ռիսկային կանաչ տեխնոլոգիաների ոլորտներում։ Վարձավճարի կառավարումը կարող է խուսափել խնդրից՝ թելադրելով շահույթի ճիշտ չափը, պատշաճ կերպով առաջարկելով շահույթի խթաններ և հանելով դրանք, երբ շուկաները կարող են ինքնուրույն գործել։ Կառավարությունները պետք է աշխատեն նաև մասնավոր հատվածի հետ, և երկուսն էլ պետք է փոխադարձ շահագրգռվածություն և ըմբռնում ունենան այն խնդիրների վերաբերյալ, որոնցից յուրաքանչյուրը ձգտում է լուծել, թեև կառավարությունները պետք է խուսափեն մասնավոր հատվածի կողմից գրավվելուց։

Ծանոթագրություններ 

Բնապահպանական քաղաքականություն