Ճկուն սկավառակ

Ճկուն սկավառակ, ճկուն մագնիսական սկավառակ (, ), շարժական արտաքին հիշողության սարք (պահոց) է, օգտագործվել է տվյալները գրելու և պահպանելու համար։ Վրան տեղադրված է պաշտպանիչ պլաստիկե սկավառակակիր՝ ծածկված ֆերրոմագնիսե շերտով։ Կրիչը կարդալու համար ստեղծված է սկավառակամեջը։ Այն փոխարինվել է USB ֆլեշ կրիչով։

Առաջին անգործունյա սկավառակները, որոնք հայտնագործվել և պատրաստվել են IBM-ի կողմից, ունեին 8 դյույմ սկավառակի տրամագիծ (203,2 մմ)։ Հետագայում, 5¼ դյույմ, իսկ հետո 3½ դյույմը դարձան տվյալների պահպանման և փոխանցման ամենուր տարածված ձև 21-րդ դարի առաջին տարիներին։ 3½ դյույմանոց անգործունյա սկավառակները դեռ կարող են օգտագործվել արտաքին USB սկավառակի սկավառակի հետ։ 5¼ դյույմանոց, 8 դյույմանոց և այլ չափերի անգործունյա սկավառակների համար նախատեսված USB կրիչներ հազվադեպ են մինչև գոյություն չունեն։ Որոշ անհատներ և կազմակերպություններ շարունակում են օգտագործել ավելի հին սարքավորումներ՝ անգործունյա սկավառակներից տվյալներ կարդալու կամ փոխանցելու համար։

Անգործունյա սկավառակներն այնքան տարածված էին 20-րդ դարի վերջին մշակույթում, որ շատ էլեկտրոնային և ծրագրային ծրագրեր շարունակում են օգտագործել պահման պատկերակները, որոնք նման են անգործունյա սկավառակների մինչև 21-րդ դարը։ Թեև անգործունյա սկավառակի կրիչները դեռևս ունեն որոշ սահմանափակ կիրառություններ, հատկապես հին արդյունաբերական համակարգչային սարքավորումների դեպքում, դրանք փոխարինվել են տվյալների պահպանման մեթոդներով՝ տվյալների պահպանման շատ ավելի մեծ հզորությամբ և տվյալների փոխանցման արագությամբ, ինչպիսիք են USB ֆլեշ կրիչները, հիշողության քարտերը, օպտիկական սկավառակները և պահեստավորումը։ հասանելի է տեղական համակարգչային ցանցերի և ամպային պահեստի միջոցով։

Պատմություն
Առաջին առևտրային անգործունյա սկավառակները, որոնք մշակվել են 1960-ականների վերջին, ունեին 8 դյույմ (203,2 մմ) տրամագծով; և ուրիշներ։ Այս սկավառակները և հարակից կրիչներն արտադրվել և կատարելագործվել են IBM-ի և այլ ընկերությունների կողմից, ինչպիսիք են Memorex-ը, Shugart Associates-ը և Burroughs Կորպորացիան։ «Ճկուն սկավառակ» տերմինը տպագրվել է դեռ 1970 թվականին և չնայած IBM-ն իր առաջին լրատվամիջոցը հայտարարեց որպես Տիպ 1 սկավառակ 1973 թվականին, արդյունաբերությունը շարունակեց օգտագործել «Ճկուն սկավառակ» կամ «Ճկուն» տերմինները։

1976 թվականին Shugart Associates-ը ներկայացրեց 5¼ դյույմանոց FDD-ը։ Մինչև 1978 թվականը կային ավելի քան տասը արտադրողներ, որոնք արտադրում էին նման FDD-ներ։ Գոյություն ունեին մրցակցող անգործունյա սկավառակի ձևաչափեր՝ կոշտ և փափուկ հատվածի տարբերակներով և կոդավորման սխեմաներով, ինչպիսիք են Մանչեսթերի դիֆերենցիալ կոդավորումը (DM), փոփոխված հաճախականության մոդուլյացիան (MFM), M2FM և խմբային կոդավորված ձայնագրումը (GCR): 5¼ դյույմանոց ձևաչափը փոխարինեց 8-դյույմանոց ձևաչափը մեծ մասի համար, և կոշտ հատվածով սկավառակի ձևաչափն անհետացավ։ DOS-ի վրա հիմնված ԱՀ-ներում 5¼ դյույմանոց ձևաչափի ամենատարածված հզորությունը 360 ԿԲ էր, երկկողմանի կրկնակի խտության (DSDD) ձևաչափի համար՝ օգտագործելով MFM կոդավորումը։ 1984 թվականին IBM-ն իր PC-AT մոդելով ներկայացրեց 1,2 ՄԲ երկակողմանի 5¼ դյույմանոց անգործունյա սկավառակը, բայց այն երբեք մեծ ժողովրդականություն չդարձավ։ IBM-ը սկսեց օգտագործել 720 ԿԲ կրկնակի խտության 3½ դյույմանոց միկրոֆլոպի սկավառակը իր Convertible laptop համակարգչի վրա 1986 թվականին, իսկ 1,44 ՄԲ բարձր խտությամբ տարբերակը IBM Personal System/2 (PS/2) գծով 1987 թվականին։ Այս սկավառակակիրները կարող էին ավելացվել։ համակարգչի հին մոդելներին։ 1988թ.-ին IBM-ը ներկայացրեց սկավառակ 2,88 ՄԲ կրկնակի ընդլայնված խտության (DSED) սկավառակների համար իր PS/2 լավագույն մոդելներում, սակայն սա կոմերցիոն ձախողում էր։

1980-ականների սկզբին պարզ դարձան 5¼ դյույմ ձևաչափի սահմանները։ Ի սկզբանե նախագծված էր ավելի գործնական, քան 8 դյույմանոց ձևաչափը, այն դառնում էր չափազանց մեծ; Քանի որ ձայնագրման մեդիայի որակը մեծանում էր, տվյալները կարող էին պահպանվել ավելի փոքր տարածքում։ Մշակվել են մի քանի լուծումներ՝ տարբեր ընկերությունների կողմից առաջարկվող 2-, 2½-, 3-, 3¼-,, 3½- և 4 դյույմանոց սկավառակներով (և Sony-ի 90 մմ × 94 մմ (3,54 × 3,70 դյույմ) սկավառակներով։ Նրանք բոլորն ունեին մի քանի առավելություններ հին ձևաչափի նկատմամբ, ներառյալ կոշտ պատյան՝ լոգարիթմական մետաղյա (կամ ավելի ուշ, երբեմն՝ պլաստիկ) կափարիչով գլխի բացվածքի վրա, որն օգնեց պաշտպանել նուրբ մագնիսական միջավայրը փոշուց և վնասից, և լոգարիթմական գրելու պաշտպանության ներդիրը։ ինչը շատ ավելի հարմար էր, քան նախկին սկավառակների համար օգտագործվող կպչուն ներդիրները։ Հաստատված 5¼ դյույմանոց ձևաչափի շուկայական մեծ մասնաբաժինը դժվարացրեց այս բազմազան փոխադարձաբար անհամատեղելի նոր ձևաչափերի շուկայական զգալի մասնաբաժին ձեռք բերելը։ Այնուհետև արագորեն ընդունվեց Sony-ի դիզայնի տարբերակը, որը ներկայացվեց 1982 թվականին շատ արտադրողների կողմից։ 1988 թվականին 3½ դյույմը գերազանցում էր 5¼ դյույմից։

Ծանոթագրություններ 

Համակարգչի հիշողության սարքեր
Ինֆորմացիոն կրիչներ
Ամերիկյան հայտնագործություններ