Ամատ (Ալաշկերտի գավառ)

Ամատ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում (պատմ. Բագրևանդ), Արածանի գետի վերին ավազանում, Կալո և Ախտե վտակների միջև։

Ամատից հյուսիս, ձորակի եզրին, գտնվում էր Նորելուկ անունով ուռենու ծառաստանը, որն ուխտատեղի էր (ենթադրվում է, որ ծառաստանի պաշտամունքը Բագրևանդում մնացել էր հեթանոսական ժամանակներից, երբ հայերի մոտ տարածված էր անտառապաշտությունը)։

Գյուղը հայտնի իր սառնորակ աղբյուրներով։

Պատմություն 
Ամատը եղել է Ամատունիների սեփականությունը։ Ամատից հայերը տեղահանվել և կոտորվել են 1914-1918 թվականներին` Մեծ Եղեռնի ժամանակ։

Բնակչություն 
1890-ական թթ. ուներ 113 տուն հայ բնակիչ։

Տնտեսություն 
Բնակչությունը զբաղվում էր երկրագործությամբ ու անասնապահությամբ։ Գյուղն ուներ 4 ջրաղաց և 2 առևտրական կրպակ։

Պատմամշակութային կառույցներ 
Ամատից մոտ 5 կմ հյուսիս, լեռան գագաթին էր Ամատա բերդը։ Մինչև Մեծ եղեռնը գյուղն ուներ փայտաշեն եկեղեցի։ Ամատը և նրա շրջակայքը լի էր հնություններով` գերեզմանոց, խաչարձան և այլն։

Կրթություն 
Գյուղում գործում էր ուսումնարան։

Ծանոթագրություններ 

Արևմտյան Հայաստանի գյուղեր