شانگری-لا

شانگِری-لا  در اصل استعاره‌ای ادبی و نام آرمان‌شهری خیالی است که در دره‌ای در کوه‌های کونلون در تبت واقع شده‌است. نخستین‌بار جیمز هیلتون، نویسنده بریتانیایی در سال ۱۹۳۳ میلادی، در رمانی به نام افق گم‌شده از این نام استفاده کرد.

استفاده ادبی به عنوان استعاره 
در رمان افق گم‌شده، مردمی که در شانگری-لا زندگی می‌کنند، از زندگی‌شان به بهترین شکل ممکن و در آرامش خیال لذت می‌برند. در میان امتیازهای دیگری که ساکنان شانگری-لا از آن برخوردار هستند، طول عمر دراز است. از آن زمان به بعد، این واژه در ادبیات داستانی به عنوان یک استعاره «برای هر بهشت زمینی» استفاده می‌شود، به عنوان نمونه، مکان‌هایی که بنابر شرایط جغرافیایی، زیبا، آرام، دور افتاده و جدا شده از جهان خارج باشند و به خصوص که در آن‌جا، مردم فراتر از طول عمر طبیعی زندگی کنند را «بهشت گمشده» یا «شانگری-لا» می‌نامند.

جستارهای وابسته 
 شانگدو
 شامبالا

منابع 

 Allen, Charles. (1999). The Search for Shangri-La: A Journey into Tibetan History. Little, Brown and Company (UK). . Reprinted by Abacus, London. 2000. .
 Reinhard, Johan (1978) Khembalung: The Hidden Valley. Kailash, A Journal of Himalayan Studies 6(1): 5–35, Kathmandu. PDF
 Wood, Michael (2005) Michael Wood: In search of Myths and Heroes: Shangri-La PBS Educational Broadcasting Company
 Mother Love Bone single "This is Shangri-La" (1990)

پیوند به بیرون 
 www.LostHorizon.org - information about the book, movie, and real life Shangri-Las

 
آرمان‌شهر
ادبیات انگلستان
ادبیات داستانی آرمان‌شهری
تبت در ادبیات داستانی
افزایش طول عمر
عناصر تخیلی معرفی‌شده در ۱۹۳۳ (میلادی)
مناطق مسکونی خیالی در جمهوری خلق چین