پارک ملی دریاچه ارومیه

پارک ملی دریاچه ارومیه، میان استان‌های آذربایجان شرقی و آذربایجان غربی و در موقعیت جغرافیایی ۳۷ تا ۳۰/۳۸ عرض شمالی و ۴۵ تا ۴۶ طول شرقی واقع شده‌است. مساحت پارک ۴۶۴۰۵۶ است. این دریاچه جمعاً دارای ۱۰۲ جزیره بزرگ و کوچک به مساحت ۳۳۴۸۶ هکتار است. دریاچه ارومیه در سال ۱۳۵۲ در فهرست پارک‌های ملی ایران به ثبت رسید.

پارک ملی دریاچه ارومیه با وسعت ۴۶۲٬۶۰۰ هکتار همچنین یکی از ۹ ذخیره‌گاه زیست‌کره در ایران است. در مجموع ۱۰ آب‌انبار در پارک ملی دریاچه ارومیه وجود دارد که ظرفیت آنها ۱۸۰ هزار لیتر است.

تاریخچه 
در سال ۱۳۴۶ جزیره کبودان (قویون داغی) از طرف سازمان حفاظت محیط زیست حفاظت شده اعلام گشت. در سال ۱۳۵۴ بود که این جزیره ئ سایر جزایر موجود در اینمنطقه بجز جزیره اسلامی (شاهی) منطقه حفاظت شده دریاچه ارومیه اعلام و بعداً به پارک ملی تبدیل شد.

در پارک ۳۲۰۰ هکتاری جزیره کبودان که غیر مسکونی و زیستگاه انواع پستانداران وحشی مثل موش صحرایی ـ قوچ و میش و پلنگ است.

پوشش گیاهی و جانوری 
پارک ملی دریاچه ارومیه زیستگاه مهمی برای گوزن زرد ایرانی و قوچ و میش ارمنی است.

پوشش گیاهی: سرو کوهی، پسته وحشی، داغداغان، زالزالک، بادام کوهی، شیرخشت، دیو آلبالو، گندمیان، فرفیون، آویشن، درمنه، علف شور، کاکوتی، زنبق، یولاف، شنگ و شقایق.

پستانداران: قوچ و میش ارمنی ، کل و بز ، پلنگ ایرانی ، گربه وحشی ، سیاه گوش ، خرس قهوه‌ای ، گراز ، گرگ ، روباه ، شغال ، گوزن زرد ایرانی.

پرندگان: فلامینگو، پلیکان، کاکایی و تنجه.

خزندگان: انواع مارهای سمی و نیمه سمی، مارمولک و و لاک‌پشت مهمیزدار و آفتاب‌پرست.

سیمای جزیره کبودان استپی و بخش‌هایی از این جزیره نیمه جنگلی بیشتر پسته وحشی همراه با درختچه‌های دیگر از جمله بادام وحشی ـ ارس کوهی ـ بادام کوهی ـ خوشک و گوجه وحشی و گیاهان گوناگونی چون دم اسبی ـ مرغ علف گوسفندی و جو وحشی از جمله گیاهان و درختان این جزیره‌است.

پرواز دسته جمعی فلامینگوها ـ پلیکان‌ها ـ تنجه‌ها و کاکایی‌ها در دریاچه ارومیه مناظر بدیعی در بهار و تابستان پدید می‌آورد.

منابع 

 پارک ملی دریاچه ارومیه کویرها و بیابانهای ایران

پارک‌های ملی ایران
ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره ایران