ابوحمزه خراسانی

ابوحمزه عبدالرحمان محمد بن ابراهیم نیشابوری (مرگ ۲۹۰ هجری)، از صوفیان و عارفان ایرانی در سدهٔ سوم هجری بود. او از محله مُلقاباد نیشابور برخاسته است و به گفتهٔ خواجه عبدالله انصاری اصل او را گوزگان نیز دانسته‌اند. وی در نیشابور پرورش یافته، در همان دیار به کمال رسیده و احتمالا در همان‌جا درگذشته است. کتابی به نام «المنتمین امن‌السیاح والعباد والمتصوفین» از او به جای مانده‌است.

ابوحمزه، در اوایل جوانی برای طلب دانش‌ها از زادگاهش نیشابور، به عراق سفر کرد. او در بغداد ساکن شد و با مشایخ همچون: جنید بغدادی، ابوتراب نخشبی و ابوسعید خراز، هم‌صحبت شد. جامی دربارهٔ او نوشته‌است:

ابوحمزه، در سال ۲۹۰هجری درگذشت و در کنار ابوحفص حداد در نیشابور، محله ملقاباد، دفن شد.

نام

دربارهٔ او 
در کتاب تذکره الاولیا دربارهٔ ابوحمزه این‌گونه نوشته شده‌است:

منابع 

 آثارالبلاد و اخبارالعباد قزوینی، ص۵۴۹و۵۵۰
 تذکره الاولیاء، ص۵۵۳–۵۵۱
 ترجمة رسالةقشیریه، ص۷۰و۷۱و۷۹۰
 دایرةالمعارف بزرگ اسلامی جلد پنجم
 ریحانه‌الادب، ج۷ ص۷۱
 طبقات‌الصوفیه، ص۱۴۵و۱۴۴
 فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص۴۴۸و۴۴۹
 نفحات‌الانس، ص۶۹و۷۰و۶۸۸

اهالی نیشابور 
صوفیان اهل نیشابور