ابوالفضل احمد میدانی

ابوالفضل احمد بن محمد میدانی نیشابوری که بیشتر با نام ابوالفضل میدانی شناخته‌ می‌شود، (به اختضار: میدانی یا المیدانی) زبان‌شناس، ادیب، شاعر و نویسنده ایرانی مشهور به شیخ الادب و الامام ابو الفضل المیدانی در سده پنجم و ششم هجری قمری بوده‌است. میدانی به دو زبان فارسی و عربی کاملاً مسلط بود. او از شاگردان ابوالحسن علی بن احمد واحدی و یعقوب بن احمد نیشابوری بود. فرزندش، سعید بن احمد میدانی، و ابوجعفر احمد بن علی مقری بیهقی از شاگردان او بودند.

نام 
ابوالفضل احمد میدانی نیشابوری.

زندگی 
احمد میدانی در نیشابور به دنیا آمد و در همان‌جا پرورش یافت. نیشابور در زمان او یکی از بزرگترین مراکز تمدن اسلامی به شمار می‌رفت و او در این شهر ساکن محلهٔ میدان زیاد بود، به میدانی مشهور شد. میدانی در سال ۵۱۸ قمری در همین محله در نیشابور درگذشت.

آثار و نوشته‌ها 
 «مجمع الامثال» یا «جامع الامثال» :معروف‌ترین اثر وی   که در فارسی با عنوان مجمع الامثال به همراه معادل فارسی توسط مصطفی تراویده و در یک مجموعه ۴ جلدی ترجمه شده است
 «السامی فی الاسامی»
 «الهادی للشادی»، در نحو فارسی
 «نزهة الطرف»، در علم صرف
 «شرح المفضلیات» یا «اسماء التفضیل»
 «الانموذج»، در نحو
 کتاب «النحو المیدانی»
 «المصادر»
 «منیة الراضی فی رسائل القاضی»
 «اساس العربیة»
 قید الأوابد من الفوائد.

منابع 

 تاریخ ادبیات در ایران (۳۱۸/ ۲)
 دانشنامه تاریخ ادبیات عربی نوشته عمر فروخ جلد سوم ذیل «میدانی»
 معجم الادباء (۵۱–۴۵/ ۵)
 معجم البلدان (۲۷۹/ ۵)
 اسلام وب
 دارالمعرفه
 دانشنامه شامله
 دانشنامه العربیه

پژوهشگران ادبیات اهل ایران
زبان‌شناسان اهل نیشابور
شاعران اهل نیشابور
شاعران مرد اهل ایران
لغویان
نویسندگان مرد اهل ایران
اهالی شافعی‌مذهب نیشابور
اهالی نیشابور
درگذشتگان ۱۱۲۴ (میلادی)
زادگان سده ۱۱ (میلادی)
دستورنویسان عرب