زبان آینو (چین)

زبان آینو (به آینو: ئه‌ینۇ) یک زبان ترک‌تبار با تأثیرات عمیق از زبان پارسی است. این زبان توسط عشایر علوی آینو در حوضه تاریم و بیابان تکله مکان گویش می‌شود و در آستانه نابودی است. برخی زبان‌شناسان آینو را یک زبان مختلط متشکل از دستور زبان یوغوری (زبانی نزدیک به اویغوری) و واژگان ایرانی می‌دانند.

پراکندگی جغرافیایی 
آینو در حاشیه بیایان تکله‌مکان در حوضه تاریم سین‌کیانگ در غرب چین در میان مسلمانان علوی آینو رایج است.

واژگان 
بیشتر واژگان پایه‌ای در آینو از زبان‌های ایرانی هستند و به همین دلیل حدس زده می‌شود که این زبان در اصل یک زبان ایرانی بوده و پس از مدت طولانی به یک زبان ترکی تبدیل شده‌است. در زبان آینو سه نوع واژه از نظر ساخت وجود دارد: ساده، مشتق و مرکب. واژگان مشتق با افزوده شدن وند به واژگان ساده و واژگان مرکب از ترکیب چند واژه ساده ایجاد می‌شوند. وندها در آینو ریشه اویغوری و فارسی دارند. افراد مسن بیشتر از واژگان و وندهای فارسی و جوانان از واژگان و وندهای اویغوری استفاده می‌کنند.

واج‌شناسی

همخوان‌ها 
آینو دارای ۲۲ همخوان است:

واکه‌ها 
آینو دارای ۸ واکه به شرح زیر است:

اعداد 
اعداد آینو از زبان فارسی گرفته‌شده‌اند:
 یک: yäk
 دو: du
 سه: si
 چهار: čar
 پنج: pänǰ
 شش: šäš
 هفت: häp(t)
 هشت: häš(t)
 نه: noh
 ده: dah
 بیست: bist
 صد: säd
 هزار: hazar

جستارهای وابسته 
 مردم آینو
 ایرانیان در چین
 حوضه تاریم

منابع 

ارتباط زبانی
زبان فارسی در چین
زبان‌های پیوندی
زبان‌های ترکی
زبان‌های چین
زبان‌های رمزی