تنهایی (شعر)

تنهایی  شعری است از الا ویلر ویلکاکس، نویسنده و شاعر آمریکایی سده بیستم. این شعر بیشتر به خاطر بیت «بخند تا دنیا به رویت بخندد؛ بگری، و تنها خواهی گریست» در ادبیات آمریکا معروف است.

«تنهایی» که معروف‌ترین شعر الا ویلکاکس است نخستین بار در ۲۵ فوریه ۱۸۸۳ در نشریه «نیویورک سان» منتشر شد. ویلکاکس انگیزه سرودن این شعر را این‌گونه بیان می‌کند که او زمانی که برای شرکت در جشن گشایش فرمانداری مدیسن در ایالت ویسکانسین رفته‌بود در قطار زن جوان سیاه‌پوشی را دید که در صندلی نزدیک به او نشسته و می‌گرید. ویلکاکس به کنار او رفته و تا پایان مسیر او را دلداری می‌دهد. زمانی که ویلکاکس به جشن می‌رسد حس می‌کند که حس شرکت کردن در جشن و شادی به‌کل از وی گرفته شده‌است؛ اما زمانی که چشمش به چهره درخشنده خودش در آینه می‌افتد به یاد بیوه غمگین کوپه قطار افتاده و اینکه دارد در دل به او می‌گوید: «بخند تا دنیا به رویت بخندد؛ بگری، و تنها خواهی گریست.»

الا ویلکاکس این شعر را به نشریه سان فرستاد و برای ارسال آن ۵ دلار از این نشریه دریافت کرد. کمی پس از آن در ماه مه ۱۸۸۳ این شعر در دیوان شعری از او به نام «سروده‌های اشتیاق» (Poems of Passion) انتشار یافت.

منابع 

Stevenson, Burton Egbert, 1872: Famous single poems and the controversies which have raged around them. Freeport, NY : Books for Libraries Press, [1971]. p. 225-242.

اشعار آمریکایی