فاکتور فعال‌کننده پلاکتی

فاکتور فعال‌کننده پلاکتی  یا (PAF) یک فعال‌کننده فسفولیپید است که دارای عملکرد بیولوژیکی فراوان و نیز فعال‌کننده پلاکتی می‌باشد. این واسطه التهابی از برخی سلول‌ها (ماکروفاژهـا، منوسیت‌ها، نوتروفیلها، بازوفیلها و ماست سل‌ها) آزاد می‌شود و موجب تجمع پلاکتی، دگرانولاسیون، التهاب و آنافیلاکسی می‌شود.

این پروتئین با شناسه پاب‌کم ۱۰۸۱۵۶ و جرم مولی آن ۵۲۳٫۶۸۳ می‌باشد.

التهاب 
در روند التهاب برخی لیپیدها به عنوان واسطه‌های التهابی عمل می‌کنند در پی بروز التهاب فسفولیپیدهای غشایی برخی سلول‌ها (ماکروفاژها، منوسیت‌ها، نوتروفیل‌ها و ماست سل‌ها) به اسید آراشیدونیک و Lyso-PAF تجزیه می‌شوند. این عامل در نهایت به فاکتور فعال‌کننده پلاکتی (PAF) تبدیل می‌شود که سبب فعال شدن پلاکت و آثار التهابی بسیاری مثل کموتاکسی ائوزینوفیل‌ها و فعال شدن و دگرانوله شدن نوتروفیل‌ها و ائوزینوفیل‌ها می‌گردد. این فاکتور در ایجاد آترواسکلروز عروقی نیز دخیل است.

فاکتور فعال‌کننده پلاکتی و آنافیلاکسی 
سطح خونی فاکتور فعال‌کننده پلاکتی در بیماران دچار آنافیلاکسی افزایش نشان می‌دهد و سطح آن معیار بسیار مناسبی برای بررسی شدت انافیلاکسی می‌باشد.

سطح آنزیم استیل هیدرولاز نسبت عکس با میزان (PAF) دارد و چون این آنزیم برای غیرفعال کردن PAF لازم است، کمبود آن به شدت انافیلاکسی کمک می‌کند.
 داروهای بلوک‌کننده فاکتور فعال‌کننده پلاکتی ممکن است موجب درمان یا پیشگیری از انافیلاکسی گردند.

جستارهای وابسته 
 التهاب
 کموتاکسی

منابع 

 
سازمان نظام پزشکی نیشابور
 

خون‌شناسی
فسفولیپیدها