فهرست مأموریت‌های شاتل فضایی

این جدول فهرست‌وار تمام ماموریت‌های شاتل فضایی را شامل می‌شود، که بین ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱ صورت گرفته‌اند. این فهرست شامل پروازهای آزمایشی سال ۱۹۷۷ و مدارگردهای پرواز نکرده کمکی نیز می‌گردد. اطلاعات این جداول براساس ترتیب پرواز، نوع مأموریت، زمان پرتاب، طول پرتاب و شاتل مورد استفاده و افراد عرشه مرتب شده‌اند. تنها ایالات متحده شاتل سرنشین‌دار به فضا پرتاب کرده‌است؛ شوروی تنها پرواز بوران را بدون سرنشین انجام داد چندین کشور در فضاپیمای شاتل مشارکت داشته‌اند؛ مشارکت‌هایی از قبیل حمایت علمی، فنی، مالی و سازمانی.

شماره‌گذاری پرواز 

فضاپیمای شاتل آمریکا به صورت رسمی سامانه انتقال فضایی  (STS) نام دارد. از این رو پروازهای صورت گرفته با آن‌ها با پیش‌نامِ STS مزین شده‌اند. در ابتدا قصد براین بود تا شماره‌گذاری به صورت دنباله باشد که این امر برای ۲۵ پرواز انجام شد؛ از اس‌تی‌اس-۹ تا اس‌تی‌اس-۳۳. به دلیل حادثه آپولو ۱۳ و بنا بر تصمیم جیمز م باگز عدد ۱۳ از شماره مأموریت‌ها حذف شد. از این رو اس‌تی‌اس-۴۱-سی جایگزین اس‌تی‌اس-۱۳ شد.
پرواز از ۱۹۸۴ آغاز شد و هر مأموریت دارای کدی بود. برای مثال اس‌تی‌اس-۴۱-بی: اولین عدد نشانگر سال مالی فدرال (س. م) است. (۴۱-بی نشانگر س. م ۱۹۸۴، ۵۱-ال مربوط به س. م ۱۹۸۵ و ۱۵۱-سی مربوط به سال ۱۹۹۵ است) دومین عدد نشانگر مکان پرتاب است (پایگاه فضایی کندی ۱، مجمتمع پرتاب فضایی واندربرگ شماره ۲ بود). اگرچه واندربرگ هرگز استفاده نشده. حرفِ آخر نیز دنباله زمان‌بندی را نشان می‌دهد. اگرچه کدهایی که از اس‌تی‌اس-بی تا اس‌تی‌اس-۵۱-ال بوده‌اند، تنها در پرونده‌های داخلی ناسا استفاده شده‌اند.

آمارهای پرتاب

فهرست پرتاب‌ها

پرتاب‌های آزمایشی 
 س: ساعت
 ر: روز
 د: دقیقه

فهرست پیشرو، شامل پروازهای آزمایشی و آزاد فضا پیمای انترپرایز است که حاوی سرنشین نبود.

فهرست پرتاب‌های و چرخش‌های مداری 

|}

خطِ زمانی پرتاب‌های شاتل فضایی آمریکا

بوران 

برنامه بوران تلاشی از سوی شوروی بود تا مدارگردی با قابلیت استفاده مجدد بسازد؛ که همانند فضاپیمای شاتل باشد. همانند برنامه شاتل فضایی، این برنامه نیز برای یک نمونه اولیه آیرودینامیک و تعداد فضانورد عملیاتی طرح‌ریزی شده‌بود.

پروازهای آزمایشی 
آیرودینامیک OK-GLI در سال ۱۹۹۸۴ ساخته و برای آزمایشِ طراحی بوران مورد استفاده قرار گرفت. برخلاف همانندِ آمریکاییش، شاتل فضایی انترپرایز، این نمونه دارای چهار موتور توربوفن بود. موتورها از نوعِ ساترن آی‌ال-۳۲ بود که شاتل را قادر به پرواز زیرِ توانَش می‌نمود.

پرتاب‌ها و پروازهایِ مداری 
اولین عملیاتِ مدارگردِ بوران در طی یک پروازِ آزمایشی انجام شد. مأموریتِ «۱کی۱» در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ در ساعت ۶:۰۰:۰۰ به وقت مسکو صورت گرفت. پرواز از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان امروزی صورت گرفت و مدارگرد به مدار فرستاده شده. بوران پس از طیِ ، پس از ۳ ساعت و ۲۵ دقیقه (۰٫۱۴ روز) فرود آمد.
بوران دیگر هرگز پرواز نکرد. برنامه بوران مدت کوتاهی پس از فروپاشی شوری کاملاً متوقف شد. در سال ۲۰۰۲ در طی فروریختنِ سقفِ محل نگهداری شاتل بوران برای همیشه نابود شد. این همان مدارگردی بود که به فضا پرتاب و به صورت خودکار فرود آمده بود.

نگارخانه

تصاویر

ویدیو

پانویس

منابع

پیوند 
 مأموریت‌های راکتی و شاتلی ناسا
 مانیفست پرتاب‌های آی‌اس‌اس ناسا 
 مانیفست غیررسمی فضاپیمای شاتل
 اخبار فضا و فضانورد

مقاله‌های دارای ویدئو
مأموریت‌های شاتل فضایی
برنامه شاتل فضایی
فهرست‌های مأموریت‌های فضایی