ماه حرام

در اسلام، چهار ماه گاه‌شماری هجری قمری از جمله ذیقعده، ذیحجه، محرم و رجب، ماه‌های حرام هستند. در این چهار ماه - به‌ جز برای دفاع - جنگ کنار گذاشته می‌شود و دیه افزایش می‌یابد. هدف از این کار، ایجاد امنیت برای افرادی است که می‌خواهند به حج بروند یا تجارت کنند و به سلامت به شهر خود برگردند. این سنت، از قبل از اسلام به جا مانده‌است.

ماه‌های حرام قبل از اسلام 

در تقویم قمری پیش از اسلام، ماهی به نام نسیء وجود داشت که هر سه سال در گاه‌شماری قمری حضور می‌یافت و در نتیجه ماه‌ها در زمان مشخصی از سال قرار می‌گرفتند تا ربیع‌الاول در اول بهار قرار گیرد.

در قرآن 
در سال ۱۰ هجری پس از آمدن آیهٔ ۳۶ و ۳۷ سورهٔ توبه از نسیء نهی می‌شود.

یعنی:

افزایش دیه در ماه حرام 
بنابر قانون مجازات اسلامی ایران، نرخ دیه (فوت) در ماه‌های حرام، یک سوم افزایش می‌یابد. نرخ دیه در سال ۱۴۰۱ به ۶۰۰ میلیون تومان افزایش یافت و برای ماه‌های حرام در این سال، نرخ دیهٔ کامل، ۸۰۰ میلیون تومان تعیین گردیده‌است.

منابع 

شریعت
گاه‌شماری اسلامی
ماه‌های قمری