اسم مصدر

اسم مصدر علاوه بر مصدر، اسمهایی نیز در فارسی هستند که با اینکه نشانه‌های مصدری ندارند، ولی حاصل معنی و مفهوم مصدر را می‌رسانند؛ مانند دانش، ستایش، دیدار، خنده، آزادی، آزادگی: دانش ← دانستن/ ستایش ← ستودن/ دیدار ← دیدن و...

این گونه واژه‌ها را اسم مصدر یا حاصل مصدر می‌نامند.

اقسام اسم مصدر 
معروف‌ترین اقسام و نشانه‌های اسم مصدر عبارتند از:
 –ِش در آخر بن مضارع:
خواهِش، کاهِش، جوشِش
 –ِشت درآخر بن مضارع:
بُرِشت، کُنِشت، خورشت.
 ـار در آخر بن ماضی:
رفتار، گفتار، کردار
 های بیان حرکت در آخر بن مضارع:
خنده، گریه، مویه
 ی در آخر صفت و گاهی اسم و به‌ندرت کلمات دیگر:
نزدیکی، دوری، خوبی
اگر کلمه به‌های بیان حرکت ختم شود به جای ی به آخر آن، گی افزدوه می‌شود:
تشنه ← تشنگی/ ورزیده ← ورزیدگی
 ان در آخر بن مضارع برخی از فعل‌های مرکب و به‌ندرت در آخر فعل ساده یا اسم:
آشتی‌کنان، عقدکنان، راه‌بندان
 یّت در آخر بعضی از اسم‌ها و صفت‌های عربی:
 مدیریّت، فاعلیّت، اسلامیّت، انسانیّت
 بن ماضی فعل به تنهایی یا همراه کلمه یا جزء دیگر:
 ساخت، رسید، عقب‌گرد
 بن مضارع یک فعل یا دو فعل جداگانه:
 گریز، ورانداز، گیرودار
 بن ماضی یک فعل با بن مضارع همان فعل یا فعلی دیگر:
 جست‌وجو، گفت‌وگو،
 بن ماضی یا مضارع فعل به اضافه پسوند مان:
ساختمان، سازمان، زایمان ← بخش فعل (بن ماضی- بن مضارع)
 از تکرار ساخت امر یک فعل یا ترکیب ساخت امر دو فعل جداگانه:
بزن‌بزن، بُکش‌بُکش، بده‌بستان

پیوند به بیرون 
 زبان فارسی

جستارهای وابسته 
 اسم (دستور زبان)
 مصدر
 فعل

منابع 
 کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحات ۸۰-۸۲،  تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی، ۱۳۷۴

گونه‌های فعل
عناصر نحوی