محمدامین آتشی

حکیم محمد امین آتشی  یا امینا شاعر پارسی گوی قرن یازدهم هجری و هفدهم میلادی و پزشک دربار محمد عادل شاه بن ابراهیم فرمانروای بیجاپور بود.

زندگی‌نامه 
وی در قرن یازدهم هجری می‌زیسته‌است. از زندگی و احوال او اطلاعات اندکی در دست است. ظاهراً از شاعران ایرانی نژادی بوده که به دکن کوچیده و در آنجا به مال و مقام رسیده‌است. چنان‌که از اشعارش بر می‌آید، پسری به نام شمس الدین محمد داشته که پس از مدتها دوری از پدر به هند رفته‌است. وی تا سال ۱۰۶۷ قمری و ۱۶۵۷ میلادی زنده بوده‌است. در بسیاری تذکره‌ها حتی تذکره نصرآبادی که معاصر بوده نامی از این شاعر نیامده است، اما فروغی استرآبادی در فتوحات عادل شاهی و زبیری در بساتین السلاطین از او یاد کرده‌است. علاوه بر شاعری، در طب و حکمیت نیز دستی داشته‌است؛ به همین دلیل هم به حکیم معروف شده‌است.

سروده‌ها 
 دیوانی مشتمل بر قصاید، قطعات، غزلیات منظم به ترتیب الفبایی، رباعیات و مطایبات.
 مثنویهایی بر وزن مثنوی‌های نظامی گنجوی؛ از جمله:
 عادلنامه بر وزن اسکندر نامه
 محبت نامه بر وزن خسرو و شیرین
 دو مثنوی معدن الافکار و مجمر انوار بر وزن مخزن الانوار
 هدایت نامه بر وزن مثنوی معنوی

منابع 

 دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد اول، حکیم محمد امین آتشی، بازدید در ۲۵ تیر ۱۳۹۱.

شاعران دوره صفویان
شاعران سبک هندی
شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
شاعران فارسی‌زبان سده ۱۱ (قمری)
شاعران مرد اهل ایران