یس پیتر آسموسن

یِس پیتر آسموسن  (۲ نوامبر ۱۹۲۸ – ۵ اوت ۲۰۰۲) سومین ایران‌شناس بزرگ بعد از آرتور کریستنسن و کای بار است.

آسموسن در دوم نوامبر ۱۹۲۸ در جنوب یوتلاند دانمارک به دنیا آمد. پس از تحصیلات مقدماتی، در سال ۱۹۴۸ در دانشکدهٔ الهیات کپنهاگ به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۵۴ به دریافت مدرک عالی الهیات نایل آمد و یک سال با عنوان کشیش در نیروی دریایی سلطنتی دانمارک در گرینلند خدمت کرد.

تخصص آسموسن در ادیان باستانی ایران، به‌ویژه آیین مانی و تاریخ و ادبیات فارسی و عربی است و متن و ترجمهٔ یکی از نسخه‌های ختنی (سکایی) را منتشر کرده‌است. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰ در کپنهاگ معلم بوده، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ استادیار، و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ دانشیار بوده‌است. در سال ۱۹۷۳ به عضویت آکادمی سلطنتی علوم و ادبیات دانمارک انتخاب شد. در سال ۱۹۷۶ به لقب «شوالیهٔ دانبروگ» مفتخر شد.

آثار 
آثار او مربوط به ایران و ادب فارسی عبارتند از:
 متون تاریخی دوران هخامنشی.
 ملاحظاتی دربارهٔ برخی قصه‌های عامیانهٔ ایرانی در ارتباط با جادوگری.
 ادبیات کلاسیک فارسی نو در ترجمهٔ آثار یهودی-فارسی.
 چند واژهٔ کمیاب در مثنوی جمشید و خورشید از سلمان ساوجی.
 نظری به ادبیات کلاسیک ایران.
 ادبیات ایران.
 نوای سرودهای به یهودی-فارسی.

پانویس

منابع

جستارهای وابسته 
 کای بار
 آرتور کریستنسن

استادان دانشگاه اهل دانمارک
اعضای هیئت علمی دانشگاه کپنهاگ
ایران‌شناسان
خاورشناسان اهل دانمارک
درگذشتگان ۲۰۰۲ (میلادی)
زادگان ۱۹۲۸ (میلادی)
نویسندگان دانشنامه ایرانیکا