بوی‌آباد

بوی‌ْآباد از محله‌های نیشابور (شهر کهن) بوده‌است. نام این محله جزو چهل و هفت محله معروف نیشابور قدیم در کتاب تاریخ  نیشابور (الحاکم)  آمده‌است. فضای این محله به سبب درختان و گل‌های بسیاری که داشته به بوی‌های خوش معطر می‌گشته بدین سبب به بوی آباد مشهور بود. این محله محل زندگی سنباد نیز بوده و پس از واقعه‌ای به گندآباد شناخته شد. همچنین ابومسلم خراسانی در ابتدای ورود به نیشابور در کاروان‌سرای این محله فرود آمده‌است.

بوی آباد و  گندآباد 
در ترجمهٔ فارسی کتاب تاریخ نیشابور نوشته حاکم نیشابوری درباره این محله نوشته شده‌است:

فریدون گرایلی در کتاب نیشابور شهر فیروزه نیز در ادامه این داستان می‌نویسد:

در متن اصلی کتاب تاریخ نیشابور نوشته حاکم نیشابوری (که به عربی بوده‌است) چیزی از این واقعه نوشته نشده‌است. دانشنامه‌های ایرانیکا و بریتانیکا نیز ذکری از حادثه نکرده‌اند. شیوهٔ حاکم نیشابوری در نوشتن اثر مشهورش تاریخ نیشابور فقط ذکر محله‌ها و موقعیت‌ها بوده‌است، البته او جای‌هایی نیز  رویدادها را کاملاً با توضیحات مفصل ذکر کرده‌است، مثلاً در «ذکر بنای نشابور» وی افسانه‌ها و تواریخ را کاملاً بررسی کرده. آن چه از «ذکر محلهٔ بوی‌آباد» حاکم نیشابوری استنباط می‌شود این است که بوی آباد از مهم‌ترین محله‌های نیشابور (شهر کهن) بوده و ابومسلم در مدت اقامتش در نیشابور در کاروانسرای این محله اقامت داشته‌است. حاکم در جای دیگری نیز از ابومسلم سخن به میان آورد. در ذکر ساختن «مسجد جامع نیشابور (شهر کهن)»  بنای این مسجد را به ابومسلم نسبت داده‌است.

فریدون گرایلی بر این باور بود که «ابومسلم به سوگندش وفا کرد و حضورش در نیشابور  بی تنش نبوده البته تاریخ در این باره اغراق‌هایی می‌گوید.» و  اینکه «ابومسلم  نیشابور را  به عنوان یکی از پایگاه‌های اصلی  برای کاری که آغاز کرده بود انتخاب کرد و مانند هر رهبری مخالفانی داشته‌است.»

یکی دیگر از نویسندگان ایرانی مهدی علائی حسینی در اثرش «ابومسلم از واقعیت تا افسانه» در باره این کشتار می‌نویسد:«در حقیقت یادگارهای ابومسلم در همهٔ نواحی خراسان پراکنده‌است. این یادگارها و یادبودها به خصوص در نیشابور بیشتر از همه جا وجود دارد. در این شهر در  محلهٔ بوی آباد این یادگارها نمایان تر بوده‌است.»

منابع 

محله‌های نیشابور