اخوانیات

اخوانیات نامه‌های دوستانه‌ای که به شکل نظم یا نثر بین شعرا و دانش‌مندان مبادله می‌شده‌است.

درون‌مایه اخوانیات 
هر چند اخوانیات در معنای راستینش نامه‌های دوستانه‌است که بین اقوام و خویشان و دوستان رد و بدل می‌شود ولی کند و کاوهای بیشتر این رسائل نشان می‌دهد که عوامل و انگیزه‌های دیگری هم در پیدایش این موضوع نقش به سزا داشته‌است. این گونه رسائل بازتاب اندیشه‌ها، آرمانها و الگوهای مختلف میان نویسندگان در طول روزگاران است.

اخوانیات منظوم 
سرایش اخوانیه، بین اکثر شاعرانی که به سبک کهن شعر می‌سرایند، بسیار معمول است. شعرهایی که ادیب الممالک فراهانی و ادیب السلطنه برای ملک الشعرای بهار گفته‌اند و پاسخ‌های بهار برای آن دو شاعر، از نمونه‌های خوب «اخوانیات» پس از مشروطه است. در نسل بعد، بعضی از شاعران مکثر، در سرایش شعر دوستانه افراط کردند. مانند مرحوم ابو الحسن ورزی که مقید بود که هر نویسنده یا شاعری که برایش، چیزی می‌نوشت، حتماً پاسخ او را به شعر بدهند.

از اخوانیات کهن این قطعه مسعود سعد سلمان که خطاب به ابوالفرج رونی سروده‌است، معروف است:

اخوانیه در شعر نو چندان مرسوم نیست امّا مهدی اخوان ثالث چند اخوانیه به اسلوب کهن دارد.

چند نمونه از اخوانیات معاصر نیز میان دکتر مهدی حمیدی و فخرالدّین مزارعی ردّ وبدل شده‌است:

نامهٔ فخرالدّین مزارعی:

پاسخ مهدی حمیدی

منابع 

ادبیات کهن فارسی