زندگی شیرین (فیلم ۱۹۶۰)

زندگی شیرین  فیلمی درام به کارگردانی و نویسندگی فدریکو فلینی و با بازی مارچلو ماسترویانی است که در سال ۱۹۶۰ توزیع شد. این فیلم یک هفته از زندگی مارچللو روبینی، روزنامه‌نگار مجله‌های شایعه‌پرداز در رم و جستجوی بی‌سرانجام او را برای یافتن عشق و خوشبختی به تصویر می‌کشد. از زندگی شیرین به عنوان فیلمی یاد می‌شود که گذار فلینی را از فیلم‌های اولیه نئورئالیستی او به فیلم‌های هنری بعدی‌اش نشانه گذاری می‌کند و یکی از دستاوردهای بزرگ سینمای جهان محسوب می‌شود.

ساختار فیلم 
زندگی شیرین در هفت بخش دنبال می‌شود:
 عصری که مارچلو با مادالنا (آنوک آمه) سپری می‌کند.
 شب طولانی او با سیلویا (آنیتا اکبرگ) هنرپشه سوئدی که با رسیدن سحر و در آبنمای تروی پایان میابد.
 برخورد دوباره او با استینر (آلن کنی) روشنفکر. این ارتباط در سه بخش در طول فیلم صورت می‌گیرد. رویارویی، میهمانی و تراژدی استینر.
 معجزه دروغین
 دیدار با پدر/مهمانی استینر
 مهمانی اشرافی/تراژدی استینر
 مهمانی عیاشی در خانه ساحلی

بازخورد انتقادی 
پیر پائولو پازولینی دربارهٔ فیلم می‌گوید: "لا دولچه ویتا مهم تر از آن است که کسی بتواند دربارهٔ آن، آنگونه که معمولاً در مورد یک فیلم بحث می‌شود، بحث کند. گرچه نه به بزرگی چاپلین، آیزنشتاین یا میزوگوچی، بی تردید فلینی یک مولف است تا یک کارگردان؛ بنابراین این فیلم تنها و تنها از آن اوست…"

ژاک دونیول-والکروز از بنیانگذاران کایه دو سینما این احساس را دارد که فیلم «فاقد ساختار یک شاهکار است» و در ادامه آن را «توالی لحظه‌های سینمایی می‌داند که برخی از برخی دیگر قانع‌کننده تر هستند.»

راجر ایبرت آن را بهترین فیلم فلینی می‌داند و در فهرست ده فیلم برگزیده‌اش قرار می‌دهد.

مارتین اسکورسیزی در پنجمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم رم به مناسبت پنجاهمین سال ساخت فیلم زندگی شیرین آن را نقطهٔ عطفی در تاریخ سینما دانست و گفت:به اعتقاد من سینما به پیش و بعد از «زندگی شیرین» تقسیم می‌شود. این فیلم قوانین را شکست. تا پیش از این فیلم و در دهه ۱۹۵۰، بخش زیادی از دنیای سینما را فیلم‌های مجلل تشکیل می‌دادند. این فیلم نه داستان دارد و نه طرح داستانی، با این حال مدت زمان آن حدود سه ساعت است. فلینی بعد از این فیلم دیگر هیچ‌وقت یک داستان را سرراست تعریف نکرد. بیش از همه شخصیت مارچلو ماسترویانی را دوست دارم، به خاطر روند رو به نزول او و نگاهش در پایان فیلم.

جوایز و جایگاه‌ها 
 جایزه اسکار بهترین طراحی لباس برای یک فیلم سیاه و سفید به همراه سه نامزدی دیگر این جایزه.
 نخل طلایی جشنواره کن در سال ۱۹۶۰.
 ششمین فیلم برتر تاریخ از دید اینترتینمت ویکلی.
 رتبه یازدهم در فهرست «۱۰۰ فیلم برتر دنیای سینما» از دید مجله امپایر.

فرهنگ عامه 
واژه پاپاراتزی برگرفته از نام یکی از کاراکترهای این فیلم با نام پاپاراتزو است که یک عکاس خبری ست.

فیلم سلبریتی (۱۹۹۸) به کارگردانی وودی آلن و با بازی گلدی هاون (به جای آنوک آمه) و شارلیز ترون (آنیتا اکبرگ) نوعی بازسازی فیلم در حال و هوای نیویورکی آن است.

باب دیلن در یکی از ترانه‌های خود با عنوان کابوس موتورسایکو به نام فیلم اشاره می‌کند.

منابع

پیوند به بیرون 
 
 
 
 
 دربارهٔ زندگی شیرین  اثرِ راجر ایبرت.

آثار موسیقی نینو روتا
خود-دیگرکشی در فیلم‌ها
فیلم‌نامه‌های فدریکو فلینی
فیلم‌ها به زبان آلمانی
فیلم‌ها به زبان انگلیسی
فیلم‌ها به زبان ایتالیایی
فیلم‌ها به زبان فرانسوی
فیلم‌ها درباره روزنامه‌نگاران
فیلم‌های ۱۹۶۰ (میلادی)
فیلم‌های آمریکن اینترنشنال پیکچرز
فیلم‌های برنده جایزه اسکار بهترین طراحی لباس
فیلم‌های برنده جایزه نخل طلا
فیلم‌های به تهیه‌کنندگی آنجلو ریتسولی
فیلم‌های درام ۱۹۶۰ (میلادی)
فیلم‌های درام ایتالیا
فیلم‌های درام فرانسوی
فیلم‌های سانسورشده
فیلم‌های سیاه‌وسفید
فیلم‌های سیاه‌وسفید ایتالیایی
فیلم‌های سیاه‌وسفید فرانسوی
فیلم‌ها به کارگردانی فدریکو فلینی
فیلم‌های فرانسوی
فیلم‌های فیلم‌برداری شده در رم
فیلم‌های کمدی-درام ایتالیا
فیلم‌های کمدی-درام دهه ۱۹۶۰ (میلادی)
فیلم‌های کمدی-درام فرانسه
فیلم‌های کمدی ایتالیا
فیلم‌های کمدی ایتالیایی
فیلم‌های کمدی فرانسوی
فیلم‌های واقع‌شده در رم
فیلم‌های کمدی ۱۹۶۰ (میلادی)