اس‌تی‌اس-۹

اس‌تی‌اس-۹ (که با نام اس‌تی‌اس-۴۱-آ  و آزمایشگاه فضایی ۱  نیز شناخته می‌شود) نهمین ماموریت شاتل‌های فضایی ناسا بود که اولین ماژول آزمایشگاه فضایی را در مدار زمین قرار داد. پرتاب در ۲۸ نوامبر ۱۹۸۳ (۸ بهمن ۱۳۶۱)  و به وسیله کلمبیا صورت گرفت. این آخرین پرتاب کلمبیا تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۶۱-سی در ژانویه ۱۹۸۶ بود. همچنین این آخرین پرتابی بود که از شماره گذاری قدیمی استفاده می‌کرد؛ البته تا زمان پرتاب اس‌تی‌اس-۲۶ (یعنی پس از انفجار فضاپیمای چلنجر در پرتاب اس‌تی‌اس-۵۱-ال). در سامانه جدید شماره‌گذاری اس‌تی‌اس-۹ به اس‌تی‌اس-۴۱-آ تغییر یافت.

خدمه پروازی

خدمه پشتیبان

پارامترهای ماموریت 
 جرم:
 هنگام پرتاب مدارگرد: 
 هنگام فرود مدارگرد : 
 ظرفیت ترابری دی‌اف‌آی: 
 حضیض : 
 اوج : 
 زاویهٔ شیب مدار: ۵۷ درجه
 دوره تناوبی : ۸۹.۵~ دقیقه

پیش‌زمینه ماموریت 

شش عضو اس‌تی‌اس-۹ بزرگترین ماموریت از نظر اعضا در زمان خود بود. جان یانگ در نقش فرمانده، دومین پروازش را با شاتل تجربه می‌کرد. برایان کی لیچنبرگ و اولف مربولد نیز متخصصین بارگذاری بودند و اولین دو نفری بودند که غیرآمریکایی بودند و در پروازی از شاتل حضور داشتند.
لیچنبرگ محققی از موسسه فناوری ماساچوست بود. پیش از اس‌تی‌اس-۹، گاریوت به عنوان فضانورد-محقق، تجریه ۵۶ روز حضور اسکای لب در مدار را در سال ۱۹۷۳ داشت.

این ماموریت تماماً به آزمایشگاه فضایی ۱ تعلق داشت که ماموریت مشترک از سوی ناسا و سازمان فضایی اروپا (اسا -س.ف.ا) بود؛ تا آزمونی باشد برای تحقیقِ قابلیت آزمایش‌های علمی در فضا بود. فضانوردان و متخصصین بارگذاری به صورت مشترک بر روی ماژول فضایی کار کردند. بودجه این آزمایشه فضایی توسط اسا تهیه شده‌بود.

فرآوری شاتل 
ماموریت که در ابتدا برای ۲۹ اکتبر ۱۹۸۳ برنامه‌ریزی شده بود، به دلیل نگرانی‌هایی به تاخیر افتاد. این نگرانی درباره دهانه خروجی دود در موشک سوخت جامد سمت راستی بود. برای اولین بار در تاریخ برنامه شاتل، شاتلِ نصب شده در محل پرتاب، برای بازبینی برگردانده شد. پس از خارج کردن از حالت پرتاب به تاسیسات فراوری مدارگر انتقال یافت تا موتور مزبور مورد تعمیر قرار گیرد. مدارگرد، پس از بازبینی دوباره در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۳ به سکوی پرتاب بازگشت.

خلاصه ماموریت 

ماموریت شاتل با پرتابش در ۲۸ نوامبر ۱۹۸۳ از مرکز فضایی کندی آغاز شد. خدمه شاتل به دو گروه تقسیم شدند. هر یک ۱۲ ساعت در روز کار می‌کردند تا ماموریت به سرانجام برسد. یانگ، پارکر، مربولد تیم قرمز و شاو گریوت و لیشنتبرگ تیم آبی را تشکیل می‌دادند. به طور معول فرمانده و خلبان در عرشه فضاپیما حاضر بود و متخصصان پرواز و محموله بر روی محموله ایستگاه فضایی کار می‌کردند.
در طول مامویت ۷۲ آزمایش علمی انجام شد. آزمایش‌هایی با زمینه فیزیک پلاسما، فضا، فیزیک خورشیدی، علوم اشیا و مشاهده زمین. تلاش برای استقرار آزمایشگاهِ فضایی به خوبی پیش رفت که منجر به افزایش زمان ماموریت به ۱۰ روز شد. از این رو این ماموریت طولانی‌ترین پرواز شاتل تا زمان خودش بود.

نشان ماموریت 
محموله اصلی، آزمایشگاه فضایی، به عنوان یک نمایش نوشتاری در نماد درآمد. این نوشتار در زیر تصویر شاتل کلمبیا قرار گرفته. در نشان ۹ ستاره در اطراف تصویرِ مدارگرد قرار گرفته‌اند که نشانگر ماموریت نهم شاتل است (اس‌تی‌اس-۹).

پانویس 
Spacelab 1

مبنع

پیوند 
 خلاصه ماموریت اس‌تی‌اس-۹، ناسا
 اس‌تی‌اس-۹، نکات برجسته ویدئویی
 Risks Digest 8.13 on computer problems on early Shuttle flights

ایالات متحده آمریکا در ۱۹۸۳ (میلادی)
پایگاه نیروی هوایی ادواردز
پرواز فضایی در ۱۹۸۳ (میلادی)
فضاپیماهای بازگشتی در ۱۹۸۳ (میلادی)
فضاپیماهای پرتاب‌شده در ۱۹۸۳ (میلادی)
فضاپیماهای ساخت آمریکا
ماموریت‌های شاتل‌های فضایی ناسا
مأموریت‌های شاتل فضایی