دودمان شیلا

امپراتوری شیلا  همسایه گوگوریو، باکجه، گایا و قدیمی‌ترین در میان سه امپراتوری کره (گوگوریو، باکجه، شیلا) بود. این حکومت در سال ۵۷ پیش از میلاد توسط پادشاه هیوک گئسو تأسیس شد و پس از ۹۹۲ سال حکومت در سال ۹۳۵ میلادی سقوط کرد. در سال ۶۶۰ میلادی شیلا توانست با کمک امپراتوری تانگ همسایه خود باکجه رو تسخیر کند و حکومت یکپارچه‌ای در جنوب کره ایجاد کند. شیلای متحد وارد دوران خیره کننده‌ای از رشد اقتصادی شد. شیلا و دودمان تانگ مبادلات زیادی را در زمینه تجار، راهب‌ها، و علمای کنفسیوسی انجام می‌دادند. شیلا صنایع دستی طلایی و نقره ای و جنسینگ به تانگ صادر می‌کرد و کتب، ظروف چینی، پارچه‌های ابریشمی ساتن، البسه، و تولیدات صنعتی را از تانگ وارد می‌نمود. محصولات از آسیای مرکزی به شیلا معرفی می‌شدند و تجار آن منطقه از طریق جاده ابریشم و مسیرهای دریایی از شیلا بازدید می‌کردند.

امپراتوری شیلای متحد عصری طلایی از هنر و فرهنگ بود و بودائیت به بخش عمده‌ای از فرهنگ شیلا بدل گشت. صومعه‌های بودایی به مانند بولگوکسا نمونه‌هایی از معماری پیشرفته کره‌ای و تأثیرگذاری بودائیت هستند. معماری و هنر مورد حمایت دولت در این عصر مثل معبد هوانگ نیونگ سا، معبد بونهوانگ سا، و غار سوک گورام در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند.

شیلای متحد سلحشوری دریایی بکجه را که به عنوان فنیقیه شرق آسیای قرون وسطی عمل می‌کرد به همراه داشت. آنها در خلال قرون هشتم و نهم میلادی بر دریاهای شرق آسیا و تجارت بین چین، کره و ژاپن تسلط داشتند که از مشهورترین این موارد می‌توان به عصر جانگ بوگو اشاره کرد. علاوه از این، مردم شیلا در آن سوی آب‌ها و در شبه جزیره شاندونگ در چین و دهانه رودخانه یانگ تسه جوامعی را تشکیل دادند. شیلا متحد کشور کامیاب و ثروتمندی بود و کلانشهر پایتخت آن که سورابل نام داشت، چهارمین شهر بزرگ در جهان به‌شمار می‌رفت.

بودائیت در آن زمان شکوفا شد و بسیاری از بودائیان کره ای منجمله ون چیوک، ونهیو، چوی چی وون، اویسانگ، موسانگ، و کیم گیو گاک یک شاهزاده شیلایی که تأثیر گذاری وی باعث مبدل گشتن کوهستان جیوهوا به عنوان یکی از چهار کوهستان مقدس بودائیت چینی شد، شهرت زیادی در میان بودائیان چینی کسب کردند و در بودائیت چینی سهیم گشتند.

شیلا در اواخر قرن نهم میلادی از آشفتگی‌های سیاسی رنج می‌برد. این مسئله شدیداً باعث تضعیف شیلا شد و دیری نپایید که نوادگان بکجه سابق توانستند بکجه جدید را پایه‌ریزی کنند. در شمال نیز شورشیان گوگوریو را احیا کردند و بدین ترتیب عصر سه پادشاهی جدید شروع شد.

شیلا، در سال ۴۱۴ میلادی تسلیم گوگوریو شد و ۱۵۰ سال بعد، گایا را تصرف کرد و در سال ۶۶۰ میلادی، با کمک ۱۳۰٬۰۰۰ نیروی اعزامی تانگ که از طریق دریا به باکجه حمله کردند، شیلا با ۷۶٬۰۰۰ نیرو از خشکی باکجه را تصرف کرد، باکجه در آن زمان تنها ۴۵٬۰۰۰ نیرو داشت و ابتدا ۴۰٬۰۰۰ را به سواحل مرز دریایی خود با تانگ می‌فرستد تا با تانگ مبارزه کنند و ۵٬۰۰۰ نیرو را به فرماندهی گی‌بک، فرمانده ارشد باکجه در آن زمان را هم برای مبارزه با شیلا می‌فرستد.

شکوفایی فرهنگ غنی این امپراتوری تحت تأثیر تعلیمات بودا قرن‌ها ادامه داشت.

خون حقیقی و مقدس (سونگول، جینگول) 
از زمان به روی کار آمدن آن به عنوان یک حکومت متمرکز، جامعه شیلا با آرایش خشکی از اشراف مشخص شده بود. شیلا دو طبقه و رده سلطنتی داشت: «خون مقدس» (سونگ گول) و «خون حقیقی» (جینگول). تا زمان سلطنت پادشاه موییل که اشرافیت به دو دسته اشراف «خون مقدس ” و «خون حقیقی» تقسیم می‌شدند، رده خون مقدس با اولویتی که برای به دست آوردن پادشاهی داشت متمایز شده بود. رده دیگری به نام ” طبقه رهبری» نیز وجود داشت که بزرگ‌ترین بوده و خود به شش سطح تقسیم می‌شد. این دوگانگی زمانی که ملکه جیندوک، آخرین فرمانروا از رده خون مقدس در سال ۶۵۴ فوت نمود، به پایان رسید. تعداد اشراف خون مقدس در حال کاهش بود زیرا سلطنت تنها به آنانی این عنوان را اعطا می‌کرد که والدینشان هر دو عنوان اجتماعی «خون مقدس» را داشته باشند در حالی که کودکانی که یکی از والدین آنها «خون مقدس» و دیگری در طبقه «خون حقیقی» بودند، تنها عنوان «خون حقیقی» را به دست می‌آوردند. همچنین راه‌های متعددی برای تنزل رتبه از ” خون مقدس” به ” خون حقیقی ” وجود داشت که باعث شد سقوط کل این سیستم را محتمل تر کند.

پادشاه یا ملکه از نظر تئوری سلطان مطلق بودند اما گاهی قدرت سلطنتی توسط یک اشراف قدرتمند محدود می‌شد.

هوارانگ ارتش قدرتمند 
هوارانگ یک تشکل نظامی از گروهی از جنگجویان متخصص بودایی در دوران سیلا بود که نقش برجسته ای در پیروزی‌های شیلا داشت. شیلا انجمن‌های آموزشی را ترویج داد که به دانش آموزان هنر و فرهنگ بودایی و تائوئیسم آموزش می‌دادند. این انجمن‌ها به دلیل اینکه دربار شیلا قوای سیاسی و نظامی خود را برای اتحاد سه پادشاهی متمرکز کرده بود، به ارگان‌های نظامی هم راه یافت. یک جنگجوی هوارانگ ترکیبی از هنرهای رزمی، اسب سواری، تیراندازی، شمشیر بازی و توانایی دوام و طاقت فیزیکی بود. آنها تمرینات روحی مخصوص راهب‌ها (در زمین‌های بکر) را با توانایی مبارزه مغولی باهم ترکیب می‌کردند. این ترکیب باعث احترام و ترس ملت‌هایی می‌شد که با شیلا در نبرد بودند. میراث هوارانگ‌ها الهام بخش سنت‌های نظامی در سراسر تاریخ کره شده‌است. معنی هوارانگ «شوالیه‌های گل» یا «جوانان گل» بود که «هوا» به معنی گل یا شکوفه و «رانگ» به معنی مرد می‌باشد. پیدایش: براساس کتاب سامگوک یوسا، پادشاه شیلا در تلاش برای قویتر کردن شیلا بود. او یک حکم صادر کرد و دستور انتخاب پسرهایی از خانواده‌های خوب با اخلاقیات والا را داد و نام آنها را هوارانگ گذاشت. تأسیس هوارانگ باعث کنترل محکم تر دربار سلطنتی بر مردم، کامل شدن سیستم رده‌بندی اشراف و سمبلی از هماهنگی و مصالحه بین پادشاه و اشراف شد. تکامل: با گسترش و استحکام شیلا و تشدید رقابت نظامی بین سه امپراطوری در قرن ششم میلادی، دربار شیلا علاقمند به فعالیت بیشتر هوارانگ‌ها بود. گروه‌های هوارانگ معمولاً به وسیلهٔ یک جوان از اشراف مشهور هدایت می‌شد و قانون یک مقام رسمی رده بالا را برای نظارت بر آنان منصوب می‌کرد. هوارانگ‌ها در اواخر قرن ششم و قرن هفتم آموزش اسب سواری، شمشیر بازی، پرتاب نیزه و سنگ، چوگان و بالا رفتن از نردبان هم می‌دیدند. در قرن هفتم شهرت این سازمان افزایش یافت و به صدها گروه تبدیل شد. بر طبق کتاب سامگوک ساگی، وزرای توانمند و درباریان از میان هوارانگ‌ها انتخاب می‌شدند و ژنرال‌های خوب و سربازان شجاع نیز از میان هوارانگ‌ها به پا می‌خواستند. منابع چینی می‌گویند: «آنها (شیلا) پسران شایسته را از خانواده‌های شریف انتخاب و آنها را پیرایش کرده و با لباس‌های نیکو می‌آراستند و نام آنها را هوارانگ می‌گذاشتند. همه مردم به آنها احترام می‌گذاشتند. پنج فرمان: دو مرد جوان (گوی سان و چویی هنگ) به یک راهب (وون گوانگ) مراجعه کردند و از وی تعلیمات و راهنمایی‌های روحی خواستند و گفتند ما جاهل و بدون دانش هستیم، لطفاً برایمان پندی بده که برای باقی عمرمان مناسب باشد. وون گوانگ که به خاطر دوران تحصیلش در سوئی (چین) مشهور شده بود، در پاسخ پنج فرمان را برای زندگی غیر مذهبی آنان صادر کرد. این فرمان‌ها به عنوان فرمان‌های راهنمای شخصیت هوارانگ‌ها مشهور شده‌است: ۱-وفاداری به پادشاه خود ۲-رفتار با والدین همراه با احترام و فداکاری ۳-ایجاد صداقت و اعتماد میان دوستان ۴-هرگز از جنگ عقب‌نشینی نکردن ۵-خوش سلیقگی درگرفتن جان‌ها و کشتن منصفانه دشمن همچنین براساس کتب سامگوک یوسا هوارانگ‌ها پنج فضیلت اصلی کنفسیوس‌ها، شش هنر، سه حرفه و شغل و شش روش خدمات حکومتی را یادمی‌گرفتند. از هوارانگ‌های مشهور می‌توان به کیم یو شین، کیم آلچون، کیم وون سول و گوانچانگ نام برد. گوانچانگ پسر ژنرال پومیل بود که در یک جنگ برای اتحاد سه امپراطوری جان خود را فدا کرد. گوانچانگ در سن شانزده سالگی فرمانده هوارانگ‌ها بود و سپس به عنوان یک هوارانگ با بکجه نبرد کرد. بعد از دستگیری توسط نیروهای باکجه، ژنرال باکجه کلاه محافظ وی را برداشت و از اینکه یک بچه افسر عالی‌رتبه ای است تعجب کرد. بعد از به خاطر آوردن پسر خودش، ژنرال باکجه گوانچانگ را به جای اعدام آزاد کرد و به وی اجازه داد به ارتش شیلا بازگردد. با التماس به پدرش گوانچانگ اجازه یافت تا روز بعد دوباره بر علیه بکجه نبرد کند. بعد از یک روز نبرد گوانچانگ شکست خورد و دوباره دستگیر شد اما او از سد نگهبانانش گذشت و فرمانده باکجه را کشت ولی دوباره دستگیر شد. گوانچانگ به مرگ محکوم شد و ژنرال بکجه سر وی را بر اسبی قرار داد و آن را به سمت ارتش شیلا فرستاد. ژنرال پومیل سر پسر خود را تحویل گرفت، در حالی که سربلند اما غم زده بود فریاد زد:» پسرم توانست در حال خدمت به پادشاه بمیرد دلیلی برای تاسف وجود ندارد. هوارانگ‌ها با اراده و درنده خویی جنگ را بدست گرفتند و توانستند به لطف تلاش‌ها و فداکاری‌های گوانچانگ در نبرد هوانگ سان بول بکجه را شکست دهند. امروزه هوارانگ به عنوان نام مدارس، سازمان‌ها و کارخانجات استفاده می‌شود و فرمی از ورزش تکواندو و چندین فرم سنتی از این ورزش به افتخار هوارانگ‌ها نام گذاری شده‌است.

شورای سلطنتی 
هوابک به عنوان شورای سلطنتی با اختیار تصمیم‌گیری در بعضی امور حیاتی به مانند جانشینی سلطنت یا اعلان جنگ به ایفای نقش می‌پرداخت. هوابک توسط شخصی (سانگ ته دونگ) که از رده ” خون مقدس” انتخاب می‌گردید مورد سرپرستی قرار می‌گرفت. یکی از تصمیمات کلیدی شورای سلطنتی قبول نمودن بودائیت به عنوان دین رسمی کشور بود.

بعد از اتحاد شیلا اقدام به اتکای بیشتر به مدل‌های چینی بروکراسی به منظور مدیریت قلمرو به شدت بزرگ شده خود نمود. این روش تغییری را از روزهای قبل از اتحاد که سلطنت شیلا بر بودائیت تأکید کرده و سلاطین آن به عنوان “پادشاه بوداً حکومت می‌کردند، ایجاد کرد. بحران‌های فزاینده بین سلطنت کره و اشراف عامل برجسته دیگری را در سیاست‌ها رقم زد.

هنر 
بدون شک مشهورترین آثار صنعتگران شیلا تاج‌های طلایی و برنز اندود شده‌است که از چندین مقبره سلطنتی شیلا کاوش شده‌اند. این موضوع تصدیقی است بر این نکته که پایتخت شیلا کومسونگ یا “شهر طلاً نام گذاری شده‌است. آنها که از ورقه‌های طلا ساخته و با برآمدگی و آویزهای هلالی شکل یشمی تزئین شده بودند، شاخ و برگ‌ها و درختچه‌های عمودی که نشان از ارتباط با شامانیسم را می‌داد، داشتند. تنها تاج‌ها نبودند بلکه جواهرات، کمربندها، کفش‌ها و فنجان‌هایی که از ورقه‌های نازک طلایی ساخته شده بودند، به صورت پیچیده‌ای کنده کاری شده و با نوشته‌هایی از جنس طلا، برآمدگی، آویزهای طولانی و قطعات یشم زیباسازی می‌گشتند.

مجسمه‌های سنگی و برنز اندود شده مخصوصاً از بودا، بودی ساتوا و بودای آینده (مایتریا) ساخته می‌شدند. مجسمه برنزی زر اندود شده‌ای از نوع آخر که از قرن ششم بعد از میلاد به جا مانده‌است، یکی از برجسته‌ترین قطعات مجسمه‌سازی از دوران کره باستان می‌باشد. مجسمه یک پیکره اندیشمندانه با دستی که با ظرافت قرار گرفته را به همراه پاهایی متقاطع و ردایی جاری پیشکش کرده و حال در موزه ملی کره در سئول به نمایش گذاشته شده‌است.
سفالگری شیلا در دوران سه پادشاهی به‌طور عمده ای سنگ‌های قیمتی خاکستری با تزئینات برش خورده، اعمال شده و سوراخ شده می‌باشد. دو نوع غالب در این باره وجود دارد: کوزه‌های گردن دراز و فنجان‌های گرد و دریچه داری که پایه ای گسترده به نام کوبه داشتند (اما برای غذا استفاده می‌شد و نه مایعات). دیگر اشکال شامل فنجان شاخدار، فنجان‌هایی با چرخ‌های متصل شده، فنجان‌های یک دسته، سبوهای پیازی بزرگ، فانوس‌ها و فنجان‌های زنگوله داری که قطعاتی کوچک از رس را در داخل بخش توخالی پائینی داشته و اینچنین در زمان بلند شدن صدای تق تق می‌دادند می‌شد. پایه‌های کوزه که به منظور تکیه گاهی برای کاسه‌های بزرگ استفاده می‌شدند نیز به گونه ای ساخته می‌شد که طراحی‌های پیچیده‌ای از سوراخ‌ها را داشتند. شاید شگفت انگیزترین شی کوزه ای آبدستان‌هایی به شکل اسب سواران زره پوش است.

نام 
از زمان پیدایش تا تبدیل شدن به یک پادشاهی کاملاً تکامل یافته، نام شیلا با حروف آوایی هانجا مختلفی که نزدیک نام کره ای بومی آن می‌باشد، بیان شده‌است. این نام‌ها عبارتند از: سارو، سارا، سونا (بول)، سویا (بول)، سورا (بول) و سوبول. در سال ۵۰۳ میلادی، پادشاه جی جونگ حروف را طوری استانداردسازی نمود که در زبان کره ای مدرن در یکجا به صورت سیلا خوانده می‌شد. حرف s کره ای اغلب قبل از i از سق ادا می‌شود و به همین دلیل نتیجه آوایی که به گوش مخاطب انگلیسی زبان می‌رسید بیشتر به شیلا شباهت دارد. معنی اصلی واژه بومی شیلا ممکن است «شهر پایتخت» باشد، اگرچه زبان شناسان حدس‌های متفاوتی می‌زنند.

زاده مستقیم واژه ” سورابول” که نام پایتخت سیلا بود، در کره ای اواخر قرون وسطی به شکل سیوبول به معنی ” شهر پایتخت سلطنتی” ظاهر شد که به شکل سیوول تغییر یافته و سرانجام در زبان کره ای مدرن به شکل سئول درآمد. امروزه سئول نام پایتخت کنونی کره جنوبی است که سابقاً هان سونگ یا هانیانگ نامیده می‌شد.

رشد کردن به شکل یک پادشاهی 
پادشاه نائمول (۳۵۶–۴۰۲) از خاندان کیم یک سلطنت موروثی را با حذف رویه چرخش قدرت پایه‌ریزی نموده و عنوان سلطنتی وقت حاکمان آن ماریپگان (معنی هان یا گان در ریشه زبان کره ای بومی «رهبر» یا «بزرگ» است که سابقاً برای شاهزادگان حاکم در جنوب کره استفاده می‌شد که شاید ارتباطی با عنوان خان در زبان مغولی،

ترکی نیز داشته باشد تعیین شد. در سال ۳۷۷ کشور فرستاده‌هایی به چین گسیل کرده و روابطی رسمی با گوگوریو ایجاد نمود.

در خلال سلطنت پادشاه سوجی (۴۵۸–۵۰۰ میلادی) ایستگاه‌های پست برای ارتباط بهتر مابین شهرهای مستحکم کشور ایجاد شدند.

شیلا که در سال‌های پایانی قرن چهارم با فشار بکجه در غرب و کشور ژاپنی وا در جنوب مواجه شده بود، با گوگوریو متحد شد. اما زمانی که گوگوریو اقدام به توسعه قلمرو خود به سمت جنوب کرده و پایتخت خود را در سال ۴۲۷ به پیونگ یانگ منتقل نمود، پادشاه نولجی مجبور شد تا با بکجه متحد شود.

در زمان فرمانروا بوپ هونگ (۵۱۴–۵۴۰)، شیلا با بودائیت به عنوان دین رسمی و سیستم‌های نام دوران منحصر به فرد خود یک پادشاهی کاملاً تکامل یافته بود. شیلا در خلال جنگ‌های گایا و شیلا موفق شد اتحادیه گایا را تصرف کند، در سال ۵۳۲ گوم گوان گایا را ضمیمه خاک خود کرده و در سال ۵۶۲ خاک ته گایا را به تصرف خود درآورد. به این ترتیب بود که شیلا مرزهای خود را تا حوزه رودخانه ناکدونگ گسترش داد.

امپراتور بزرگ جین هونگ (۵۴۰–۵۷۶). یک نیروی قوی نظامی را ایجاد کرد. شیلا به بکجه کمک نمود تا گوگوریو را از قلمرو رودخانه هان (سئول) به بیرون براند و سپس کنترل همه آن منطقه استراتژیک را در سال ۵۵۳ از بکجه غصب کرده و به اتحاد ۱۲۰ ساله بکجه – شیلا خاتمه داد. همچنین پادشاه جین هونگ هوارانگ‌ها را تأسیس کرد.

شیلا در خلال سلطنت جین هونگ با زمین‌های کشاورزی بزرگتری که از بسط سیستم‌های آبیاری و شخم زنی با گاو به دست آمده بود، به بهروزی رسید. همچنین کشور از منابع طبیعی به مانند طلا و آهن بهره می‌برد. شیلا محصولاتی به مانند ابریشم، تولیدات چرمی، اسباب منزل، سرامیک و تسلیحات و ابزار آلات فلزی می‌ساخت که تمامی آنها توسط حوزه‌های اختصاصی دولتی سرپرستی می‌شدند.

دوران اولیه با سقوط رده اشرافی ” استخوان مقدس” خاتمه یافت. این امر با فوت ملکه جیندوک رخ داد. در قرن هفتم شیلا با سلسله چینی تانگ متحد شد. در سال ۶۶۰ و در زمان حکومت شاه موییل (۶۵۴–۶۶۱)، شیلا بکجه را تحت انقیاد خود درآورد. در سال ۶۶۸ تحت رهبری شاه مونمو (جانشین پادشاه موییل) و ژنرال کیم یوشین، شیلا بر گوگوریو در شمال خود غلبه کرد. سپس شیلا به مدت حدود یک دهه برای دفع نیروهای تانگی در منطقه که قصد ایجاد مستعمرات تانگ را در منطقه داشتند مبارزه کرد و سرانجام یک پادشاهی متحد تا پیونگ یانگ کنونی را بنیان‌گذاری نمود. بخش شمالی گوگوریو از دست رفته نیز بعدها با عنوان کشور بالهه ظاهر شد.

دوران میانی شیلا در سال ۷۸۰ با قتل پادشاه هی یه گونگ و منسوخ شدن خط جانشینی سلطنتی از پادشاه موییل (معمار اتحاد شیلا در شبه جزیره) به پایان راه خود رسید. سقوط هیه گونگ مرگی خونین به‌شمار می‌رفت که در نقطه اوج یک جنگ داخلی با مشارکت بیشتر خانواده‌های اشرافی رده بالای کشور به وقوع پیوست. با مرگ هیه گونگ و در خلال باقی مانده سال‌های شیلا، پادشاه به شخصی کمی قدرتمندتر از یک رئیس پوشالی بدل گشت در حالیکه خانواده‌های اشرافی قدرتمند به‌طور فزاینده ای از کنترل مرکزی خارج شدند.

دوران اولیه 
در سال‌های اولیه، رهبری بین سه قبیله قدرتمند باک، سوک و کیم در چرخش بود. در قرن دوم میلادی، شیلا به صورت یک ناحیه متمایز در منطقه جنوب شرقی شبه جزیره کره وجود داشت. با توسعه تأثیر خود بر خانسالاران همسایه اش در اتحادیه جینهان، شیلا به عنوان قوی‌ترین منطقه شهری در یک اتحادیه بی‌قاعده در خلال قرن سوم بعد از میلاد حضور داشت.

در غرب، بکجه با تصرف اتحادیه ماهان در حول و حوش سال ۲۵۰ به صورت یک پادشاهی متمرکز درآمد. در جنوب غربی، اتحادیه گایا جایگزین اتحادیه بیون هان شد. در شمال کره، پادشاهی گوگوریو که در حدود سال ۳۷ قبل از میلاد تأسیس شده بود، آخرین فرمانداری چینی را در سال ۳۱۳ شکست داد.

تجارت 
اردوگاه چانگهی جین در سال ۸۲۸ میلادی در سومین سال حکومت شاه هیونگ دئوک در جنوب شیلا تأسیس شد، و هدف آن مقابله با دزدان دریایی و پیشرفت تجارت جهانی شیلا با کشورهای دنیا بود.

به طوری که شیلا در قرن ۹ میلادی یکی از بزرگ‌ترین کشورهای تجاری در جهان بود.

شیلا علاوه بر تجارت با چین و ژاپن با ایران و حتی، اروپا هم رابطه نزدیکی داشت.

با تجارت‌های بزرگ شیلا با کشورهای آسیا مخصوصاً ایران، رابطه ای بسیار دوستانه بین ایران و شیلا برقرار شد.

چندنین مجسمه باستانی از سرداران پارسی در مقبره سلطنتی یکی از پادشاهان شیلا وجود دارد.

اوج قدرت 
شیلا که از زمان آغاز سلطنت شاه جین هیونگ، بیست و چهارمین فرمانروای شیلا تا دوران سلطنت پادشاه هیوسو سی و دومین فرمانروای شیلا از سال ۵۶۲ میلادی تا حدود سال‌های ۷۰۲ به مدت حدود ۱۴۰ سال در اوج قدرت و شکوفایی خود قرار داشت.

پیروزی‌ها 
فرمانده شیلا در آن زمان کیم یوشین بود که با لشکر باکجه مبارزه می‌کرد. شیلا تا سال ۶۶۸ میلادی در حال سرکوب کردن شورش‌های باکجه بود در در این سال شیلا و تانگ محل مخفیگاه تدارکات نیروهای باکجه را پیدا می‌کنند و آذوقه و مهماتشان زیاد می‌شود و در این سال پادشاه مونمو پسر موییل فرمان حمله به گوگوریو را صادر می‌کند، ترکیب نیروهای متحد، ۱۴۲٬۰۰۰ سرباز از تانگ و ۱۱۱٬۰۰۰ سرباز از شیلا بود.
ارتش متحد شیلا و تانگ به راحتی گوگوریو را تصرف می‌کنند زیرا گوگوریو در آن سال ضعیف شده بود و وزیر اعظم خود (یونگسومون) را از دست داده بود. در همان سال که گوگوریو اشغال شد، ژاپن (احتمالاً همون واهی) به خونخواهی پادشاه باکجه با لشکری عظیم به شیلا حمله کرد. شیلا توانست با کمک ارتش تانگ، حمله ژاپنی‌ها را دفع کند؛ پس از پایان جنگ، امپراتور تانگ مشاور سوم خود را پیش مونمو فرستاد و از مونمو خواست سربازانش را باز بفرستد ولی مونمو به جای سربازانش سر مشاور سوم تانگ را برای گائوزونگ می‌فرستد و این آغاز وحدت شیلا بود. ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز تانگ هم که در شیلا باقیمانده بودند قتل‌عام شده و فقط ۱۰٬۰۰۰ نفر تسلیم شدند. پس از این گائوزونگ خشمگین می‌شود و یک میلیون سرباز به شیلا فرستاد تا سر مونمو را برای او بیاورند اما شیلایی‌ها آن‌ها را در درهٔ گائنجونگ غافلگیر کرده و آنان را قتل‌عام کردند. پس از این شیلایی‌ها سال‌ها دشمن خونی تانگ بودند و جنگ‌های دویست ساله آغاز شد. مونمو کبیر بیست سال حکومت کرد و در آخر در سال ۶۸۱ م به مرگ طبیعی فوت کرد و پس از او پسرش  شاه سین مون به تخت نشست. سین مون یازده سال بعد به دلایل نامعلوم درگذشت. حدود ۳۰۰ سال بعد، شیلا سقوط کرد و با سقوط این حکومت، آخرین از سه حکومت کره هم فرو پاشید. شیلا تنها پادشاهی بود که در طول دوران سلطه بر جنوب شبه جزیره، سه ملکه در دوران مختلف بر آن حکمرانی کردند، ملکه سئون دئوک (سوندوک)، ملکه جین دئوک و ملکه جینسونگ. از مهم‌ترین ژنرال‌ها و شخصیت‌های تاریخ شیلا می‌توان به کیم یوشین، چونچو و جانگ بوگو اشاره کرد. چونچو همان شاه موییل است که به همراه ملکه سئون دوک (دوکمان) و کیم یوشین، برای اتحاد سه امپراتوری کره کوشید. او به خاطر پیشتازی در وقوع اتحاد سه امپراتوری مشهور است.

آخرین شاه شیلا موییل بود که با تانگ متحد شد و با ۲۰۶٬۰۰۰ نفر به باکجه حمله کرد و با کشتن پادشاه اویجا، باکجه را تسخیر کرد. بعد از این اتفاق تمامی سرزمین کره تحت تسلط شیلا قرار گرفت و حکومتی بنام شیلای متحد به حکمرانی مونمو در تاریخ کره آغاز شد.

فرهنگ 
تعداد قابل توجهی از مقبره‌های شیلا هنوز هم در گیونگجو، پایتخت شیلا یافت می‌شود. مقبره‌های شیلا شامل یک محفظه سنگی است که توسط یک تپه خاکی احاطه شده‌است. منطقه تاریخی اطراف گیونگجو در سال ۲۰۰۰ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد. بخش اعظم آن نیز به عنوان بخشی از پارک ملی گیونگجو محافظت می‌شود.

بازرگانان مسلمان نام شیلا را از طریق راه ابریشم به جهان معرفی نمودند.
جغرافی دانانی از ایران و جهان عرب مانند ابن خردادبه، آل مسعودی، شهاب الدین نویری و دیگران یادداشت‌هایی را درمورد شیلا به جای گذاشتند.
(در کتابی که توسط ابن خردادبه نوشته شده این گونه گفته شده:

شیلا در انتهای شرقی چین واقع شده‌است و در آن کشور زیبا مقدار زیادی طلا، شهرهای بزرگ و باشکوه و مردمانی سخت کوش وجود دارد. فرهنگ آنها قابل مقایسه با پرسیا (ایران) است.

نگارخانه

فهرست فرمانروایان شیلا

جستارهای وابسته 
 تاج‌های شیلا
 سه پادشاهی کره
 شهر گیونگجو

 
۵۷ (پیش از میلاد)
انحلال‌های ۹۳۵ (میلادی) در آسیا
انحلال‌های ۹۳۵ (میلادی)
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۵۷ (پیش از میلاد)
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱ (پیش از میلاد)
ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۹۳۵ (میلادی)
ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در سده ۱۰ (میلادی)
بنیان‌گذاری‌های ۵۷ (پیش از میلاد) در آسیا
بنیان‌گذاری‌های دهه ۵۰ (پیش از میلاد)
پادشاهی‌های پیشین آسیا
پادشاهی‌های پیشین شرق آسیا
پادشاهی‌های پیشین
دودمان سیلا
سه پادشاهی کره
فرهنگ در کره (کشور)
کشورهای قدیم در شرق آسیا
مردمان باستانی