تنائیم

تنائیم (به عبری: תנאים، جمع تنا به معنی «معلم») واژه‌ای است که درباره مدرسان شریعت شفاهی یهود در سدهٔ اول و دوم میلادی به کارگرفته می‌شود. این واژه اصلاً آرامی است. دورهٔ تنائیم از زمان مرگ هیلل و شمّای در حدود سال دهم میلادی آغاز می‌شود و با نسل پس از یهودا هناسی در حدود سال ۲۲۰ میلادی پایان می‌یابد. پس از دوره تنائیم، دوره آمورائیم («مفسران») آغاز شد.

دوره تنائیم 
در سنت یهودیان تلمودی و معتقد به شریعت شفاهی ، دانشمندان بزرگی نقش داشته اند که در طول زمان دوره هایی را تشکیل داده اند. نشانه پایان هر دوره ، کتابی است که مورد مقبولیت عمومی قرار گرفته و پس از آن کتاب ، دوره بعدی شروع شده است.

بدین ترتیب نشانه پایان دوره تنائیم ( معلمان ) و آغاز دوره آمورائیم ( مفسران ) ، نوشته شدن کتاب میشنا است . البته کتاب های دیگری هم در این دوره نگاشته شده ولی چون میشنا مورد اقبال عمومی قرار گرفته ، این جایگاه را پیدا کرده است.

برخی از بزرگان تنائیم 
 هیلل
 شمّای
 شمعون بن هیلل 
 گملئیل هازاکن ( گملئیل پیرتر )
 شمعون بن گملئیل
 یوحنان بن زاکای
 گملئیل یاونه
 العازار بن آزاریا ، کسی که مدت کوتاهی پس از ربان گملئیل ، عنوان ناسی داشته و سپس کنار گذاشته شد.
 شمعون بن گملئیل یاونه 
 یهودا هناسی ( مولف کتاب میشنا )

منابع 

 

خاخام‌ها بر پایه دوره خاخامی
واژه‌ها و عبارت‌های عبری
یهودیت خاخامی