مهیار دیلمی

مَهیار دیلمی با کنیهٔ ابوالحسن (؟ -۱۰۳۷م) شاعر و کاتب عربی ایرانی بود. زرتشتی بود سپس به دست استادش سید رضی در سال ۳۹۴ هجری اسلام آورد، به مذهب شیعه گرایید و تعصب یافت آن قدر که بعضی صحابه را لعن می‌کرد. به خوش‌وصفی، فخرگویی در شعر شهرت یافت. وی در دیلم گیلان زاده شد و بغداد می‌زیست. همچنین مهیار در شعرهایش به تبار ایرانی خود می‌بالید.

مهیار از نوابغ عرصهٔ شعر عرب است و عرب ها او را از بزرگترین شعرای ادب عربی می‌دانند. مضامین اشعار وی علاوه بر مدیحه‌ها و تغزلات، متضمن بیان مسائل کلامی شیعه‌است. دیوان وی در ۴ جلد بارها چاپ شده‌است. مهیار در سال ۴۲۸ ق در بغداد وفات یافت.

منابع 

 لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ دیلمی
 حسینعلی ممتحن، نهضت شعوبیه، جنبش ملی ایرانیان در برابر خلافت اموی و عباسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 
 قاضی نورالله شوشتری/ مجالس المومنین. ج اول.
 آقا بزرگ تهرانی/ الذریعه، ج ۹.

اهالی استان گیلان
اهالی ایران در سده ۱۱ (میلادی)
درگذشتگان ۱۰۳۷ (میلادی)
دیلمیان
زرتشتیان مسلمان‌شده
شاعران ادبیات فارسی قرون وسطی
شاعران ایرانی سده ۱۱ (میلادی)
شاعران دوره آل بویه
شاعران مدیحه‌سرا
نویسندگان ادبیات فارسی دوران قرون وسطی
نویسندگان ادبیات فارسی سده ۱۱ (میلادی)
نویسندگان عربی سده ۱۱ (میلادی)
نویسندگان معنوی فارسی‌زبان