هفت وادی

هفت وادی یکی از آثار بهاءالله، شارع دین بهائی است.
این کتاب در حدود سال ۱۸۶۰ میلادی و پس از بازگشت بهاءالله از کوه‌های سلیمانیه به بغداد در جواب سؤالات طریقتی یک درویش به نام شیخ محیی‌الدین، قاضی خانقین نوشته‌شده‌است.

در ابتدای هفت وادی این چنین آمده‌است:

«... مراتب سیر سالکان را از مسکن خاکی به وطن الهی هفت رتبه معین نموده‌اند، چنانچه بعضی هفت وادی و بعضی هفت شهر ذکر کرده‌اند و گفته‌اند که سالک تا از نفس هجرت ننماید و این اسفار را طی نکند، به بحر قرب و وصال وارد نشود و از خمر بی‌مثال نچشد. اول وادی طلب است، مرکب این وادی صبر است و مسافر در این سفر بی‌صبر به جائی نرسد و به مقصود واصل نشود و باید هرگز افسرده نگردد…»

هفت وادی 
 وادی طلب
 وادی عشق
 وادی معرفت
 وادی استغناء
 وادی توحید
 وادی حیرت
 وادی فقر حقیقی و فنای اصلی

پیوند به بیرون 
 متن کتاب
 درباره هفت وادی (به انگلیسی)
 انتشار هفت‌وادی بهاءالله به عنوان آثار اسلامی و تجلیل از نگارش

منابع 

آثار ۱۸۶۰ (میلادی)
آثار بهاءالله
بهائیت
دین در ۱۸۶۰ (میلادی)
کتاب‌های ۱۸۶۰ (میلادی)