انتظار (تشیع)

انتظار کلمه‌ای عربی به معنای «چشم به راه بودن» است. انتظار مانند گرسنگی، تشنگی، خشم و بغض امری وجدانی است که هرگز با توصیفات ذهنی، حقیقت آن درک نمی‌شود.

در آیین تشیع 
انتظار امری است که شیعیان در زمان غیبت حجت بن الحسن، باید به آن پایدار باشند. به این معنا که باید منتظر ظهور امام زمان باشند و این را از یاد نبرند و هر لحظه به یاد او باشند. تا جایی که یکی از شرط‌های پذیرفته‌شدن اعمال شیعیان انتظار فرج حجت بن الحسن است.

در کتب شیعه انتظار را به یک حالت قلبی و نفسانی تعریف کرده‌اند که:

جدا از این‌که انتظار امری واجب است، پاداش و مقام‌هایی برای افراد منتظر در نظر گرفته شده‌است. علی بن ابی‌طالب، پاداش منتظر را بدین گونه بیان می‌کند:

علی شریعتی با ارائه نظریه‌ای به نام انتظار مکتب اعتراض، انتظار را وسیله‌ای برای اعتراض به وضع موجود و انگیزه‌ای برای پیشرفت می‌داند.

منابع

پیوند به بیرون 
ابنا: گفتگو با جعفر فکری

مهدویت