نوواقع‌گرایی (هنر)

نوواقع‌گرایی یا نُوُ رئالیسم  یک جنبش هنری است که در سال ۱۹۶۰ توسط یک منتقد هنری به نام پیر رستنی  و یک نقاش به نام ایو کلین  هم‌زمان با اولین نمایشگاه مشترک در نگارخانهٔ آپولینیر در میلان شکل گرفت. پیر رستنی اولین بیانیهٔ گروه را با عنوان «اعلامیه شکل‌گیری نوواقع‌گرایی» در آوریل ۱۹۶۰ نوشت و اظهار کرد «نوواقع‌گرایی، راه‌های نوینی برای درک واقعیت». این بیانیه در ۲۷ اکتبر همان سال، در کارگاه ایو کلین توسط هر نه عضو گروه امضا شد: ایو کلین، پیر رستنی، آرمان ، مارشال ریس ، دانیل اسپوری ، ژان تینگلی  و سه نفر از فرانامه‌گرایان، فرانسوا دیفرن ، ریموند هینس  و ژاک ویلگلی . در سال ۱۹۶۱ سزار بالداچینی ، میمو روتلا ، نیکی دسان فال  و جرارد دشام  نیز به آن‌ها می‌پیوندند. کریستو ولادیمیروف جاواچف  نیز در نمایشگاه‌هایشان شرکت می‌کرد.

اگرچه نوواقع‌گرایی بازگشت به «واقعیت» را در مقابل شاعرانگی هنر انتزاعی ترویج می‌داد، اما آن‌ها همچنین می‌خواستند از، به گفته خودشان، تله‌های هنر فیگوراتیو نیز پرهیز کنند؛ هنری که یا به چشم خرده بورژوا نگریسته می‌شد یا واقع‌گرایی سوسیالیستی استالینیستی. از این‌رو نوواقع‌گرایان از اشیا بیرونی استفاده می‌کردند تا به واقعیت زمان خودشان اعتبار دهند. آن‌ها مبدع روش دِکلاژ (برعکس کلاژ) بودند، به‌خصوص از طریق پاره کردن پوسترها، روشی که فرانسوا دیفرن، ژاک ویلگلی، میمو روتلا و ریموند هینس در آن تبحر داشتند. گاهی این هنرمندان به‌طور جمعی کار می‌کردند و قصدشان ارائه آثارشان به‌صورت گمنام در پاریس بود.

نگارخانه

جستارهای وابسته 
 واقع‌گرایی
 جنبش‌های هنری

منابع 

جنبش‌های هنری فرانسه
جنبش‌های هنری
سبک‌های هنری
نوواقع‌گرایی
هنر معاصر
جنبش‌های هنری معاصر