مغولستان داخلی

منطقه خودمختار مغولستان داخلی (به مغولی: ، Өвөр Монгол، تلفظ: اوبور مُنغول، به چینی: 内蒙古) منطقه‌ای خودمختار در چین است که از سوی شمال با مغولستان و روسیه هم‌مرز است.

جمعیت مغولستان داخلی ۲۳٬۸۴۰٬۰۰۰ نفر است که در حدود ۸۰ درصد از آن‌ها چینی (قوم هان) هستند و مغول‌ها در حدود ۱۷ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. مساحت منطقه خودمختار مغولستان داخلی یک میلیون و دویست هزار کیلومتر مربع است که ۱۲ درصد از خاک چین را تشکیل می‌دهد.

منطقه خودمختار مغولستان داخلی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد و مرکز آن شهر هوه‌هوت ولی بزرگ‌ترین شهر آن بائوتو است. مغولستان داخلی ۱۲ شهرستان دارد.

مغولستان داخلی از منابع فراوانی هم‌چون زغال‌سنگ، گاز طبیعی، کرک کشمیری و عناصر کمیاب معدنی برخوردار است. میزان کانی‌های نوبیوم، زیرکونیوم و بریلیوم در این منطقه بیش از هر استان دیگر چین است. خاک‌های کمیاب مغولستان داخلی حدود ۱۵٪ از کل ذخایر زغال سنگ جهان را در خود جای داده‌است.

منطقه مغولستان داخلی در طول تاریخ بارها میان کشاورزان چینی و کوچ‌نشینان مغول دست به دست می‌گشت.

پیشینه 
در سال ۶۵۸ پیش از میلاد چندین ایالت در دشت چین شمالی برای ساختن دیواری جهت دفاع از هبئی امروزی در برابر تهاجمات کوچ‌نشینان دست به دست هم دادند و بخشی از مغولستان داخلی را به قلمرو کشاورزی خود ضمیمه کردند. این بخش از مغولستان توسط حاکمان سلسله چین در سده سوم پیش از میلاد ژانگوئو (قلمروهای متخاصم) را به یک امپراتوری تبدیل کردند، به دودمان چین به ارث رسید. برپایی امپراتوری مغول توسط چنگیزخان در قرن سیزدهم اعتبار و تجارت را به مغولستان داخلی نیز گسترش داد.

در طول قرن نوزدهم، فشار جمعیت در جنوب، بسیاری از کشاورزان چینی را در جستجوی زمینی برای کشت به مغولستان آورد. این باعث درگیری با گله‌داران شد که به استقلال مغولستان بیرونی در سال ۱۹۱۲ و خودمختاری اداری برای مغولستان داخلی در سال ۱۹۳۲ منجر شد. مغولستان داخلی شرقی از سال ۱۹۳۳ به عنوان بخشی از ایالت مانچوکوئو توسط ژاپنی‌ها اشغال شد و حکومت ژاپن پس از آن به سمت غرب گسترش یافت و تا سال ۱۹۴۵ ادامه یافت. دهه ۱۹۵۰ شاهد مهاجرت دسته‌جمعی چینی هان به منطقه بود. بسیاری از علفزارها به کشتراز تبدیل شده‌اند و معادن وسیعی در زمین‌های غنی از مواد معدنی مغولستان داخلی آغاز به‌کار کردند.

پس از جنگ جهانی دوم، بخش جنوبی مغولستان به چین ضمیمه شد و به منطقه خودمختار مغولستان داخلی تبدیل شد. از آن زمان، حزب کمونیست چین به تدریج فرهنگ و استقلال قومی جمعیت مغولی منطقه را از بین برده‌است. پکن چینی‌های هان را تشویق کرده‌است که به مغولستان داخلی نقل مکان کنند، به‌طوری‌که اکنون تقریباً جمعیت منطقه، ۶ چینی هان به ازای هر ۱ مغول است.

وضعیت زبانی 
زبان‌های رسمی مغولستان داخلی، چینی و مغولی هستند که زبان مغولی در این منطقه برخلاف کشور مغولستان که از الفبای سیریلیک استفاده می‌کند همان الفبای اصلی مغولی است.

جمعیت زیادی از مغول‌های کشاورز نیز در شرق مغولستان داخلی سکونت دارند. این منطقه دارای بالاترین تراکم جمعیت مغول در سراسر جهان است و نسل‌هایی از انقلابیون، روشنفکران و مقامات مغول از این ناحیه برخاسته‌اند. با وجود این، مغول‌های کشاورز عمدتاً در بازنمایی فرهنگ و هویت مغولی نادیده گرفته می‌شوند و تمرکزها بیشتر بر مغول‌های دامدار است. گویش استاندارد زبان مغولی در مغولستان داخلی که در مدارس سراسر منطقه تدریس می‌شود و در برنامه‌های تلویزیونی نیز استفاده می‌شود، نه از شرق مغولستان داخلی بلکه از منطقه کوچ‌نشینان دامدار شیلیینگول در غرب آمده است.

به گفته فعالان مدنی، زبان مغولی در چین در حال فراموشی است. در سال ۲۰۲۰ میلادی، دولت مرکزی به مدارس مغولستان داخلی دستور داد که هنگام تدریس برخی از دروس، زبان چینی ماندارین را جایگزین مغولی کنند. این دستور اعتراضاتی را برانگیخت، اما یک سال بعد قانونگذاران چین فراتر رفته و مقرراتی را که به مناطق خودمختار اجازه می‌داد به زبان‌های اقلیت‌ها تدریس کنند، لغو کرد. امروزه، مهدکودک‌ها در مغولستان داخلی به‌طور کامل به زبان ماندارین تدریس می‌شوند و به گفته محلی‌ها، تعداد فزاینده‌ای از کلاس‌های دیگر نیز به چینی تدریس می‌شود.

ولایت‌ها

جستارهای وابسته 
 پان مغولیسم
 ایرانیان در مغولستان داخلی

منابع 

 

 
ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۷ (میلادی)
بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۷ (میلادی) در چین
چین
مغول‌های (قوم) در چین
مناطق خودمختار چین
منطقه‌های تاریخی