جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا

جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا، نقض قوانین جنگی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا است، این قوانین که پس از امضای کنوانسیون‌های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ و کنوانسیون‌های ژنو اتفاق افتاده‌است. ایالات متحده آمریکا مجرمان را از طریق قانون «جنایات جنگی» ۱۹۶۶ و موادی از قانون یکسان عدالت نظامی (UCMJ) تحت تعقیب قرار می‌دهد. ایالات متحده کنوانسیون ۱۹۸۰ رم را امضا کرد اما هرگز این معاهده را تصویب نکرد، و این موضع را اتخاذ کرد که دادگاه کیفری بین‌المللی (ICC) فاقد مرجعیت قانونی است. قانون حمایت از نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۰۲ بیشتر ICC را برای دخالت در ایالات متحده آمریکا محدود کرد. دیوان کیفری بین‌المللی به عنوان نهادی برای محاکمه جنایات جنگی در شرایطی که دولت‌ها اقدامات مؤثر یا قابل اعتمادی برای تحقیق انجام ندهند، در نظر گرفته شده‌است. ایالات متحده آمریکا می‌گوید که بسیاری از اتهامات وارد شده توسط دادستان‌های دیوان کیفری بین‌المللی را که در افغانستان رخ داده‌اند، بررسی کرده‌است؛ بنابراین صلاحیت دادگاه کیفری بین‌المللی را بر اتباع خود نمی‌پذیرد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=https://www.govinfo.gov/app/details/CREC-2002-05-07/CREC-2002-05-07-pt1-PgS3946|عنوان=148 Cong. Rec. S3946 - THE BUSH ADMINISTRATION DECISION TO ``UNSIGN THE ROME STATUTE}}</ref>
این مقاله شامل فهرست زمانی از یک مجموعه حوادث است که در آن جنایات جنگی رخ داده یا ادعا شده که رخ داده‌است؛ که شامل اعدام رزمندگان اسیرشده دشمن، بدرفتاری با زندانیان در حین بازجویی، استفاده از شکنجه، استفاده از خشونت علیه غیر نظامیان و تخریب غیر ضروری اموال آنهاست. 

 کشتار سرخ‌پوستان 
 کشتار ونددنی
در ۲۹ دسامبر ۱۸۹۰ گردان هفتم سواره‌نظام ایالات متحده در محلی به اسم ونددنی (به انگلیسی: wounded knee creek)، و به زبان لاکوتایی (Čhaŋkpé Ópi Wakpála)'' در داکوتای جنوبی حدود 300 تن از مردان، زنان و کودکان لاکوتایی را قتل‌عام کردند. در این واقعه به بیست سرباز ایالات متحده نشان افتخار داده شد.

جنگ فیلیپین و آمریکا 
پس از پایان جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، اسپانیا فرمانداری کل فیلیپین را به عنوان بخشی از توافق صلح به ایالات متحده واگذار کرد. این امر باعث درگیری بین نیروهای مسلح ایالات متحده و جمهوری اول انقلابی فیلیپین تحت ریاست جمهوری امیلیو آگوینالدو و مبارزان مورو شد.

در طول ماه مارس در سراسر سامار، سرتیپ جیکوب اچ اسمیت به سرگرد لیتلتون والر، افسر فرمانده یک گردان متشکل از ۳۱۵ تفنگدار دریایی ایالات متحده که به نیروهای اسمیت در سامار منسوب شده بود، دستور داد تا همه افراد بالای ده سال که «توانایی حمل سلاح در خصومت‌های واقعی را دارند» بکشند.قتل‌عام گسترده غیرنظامیان فیلیپینی به دنبال آن بود که ستون‌های نظامی آمریکایی در سراسر جزیره رژه رفتند. انتقال مواد غذایی و تجارت به سامار قطع شد و تخریب گسترده خانه‌ها، محصولات کشاورزی و حیوانات بارکش با هدف گرسنگی دادن به انقلابیون فیلیپینی و تسلیم مردم غیرنظامی صورت گرفت. اسمیت از سربازان خود در عملیات داخلی برای جست‌وجوی گروه‌های چریکی در تلاش برای دستگیری ژنرال فیلیپینی ویسنته لوکبان استفاده کرد، اما او هیچ کاری برای جلوگیری از تماس بین چریک‌ها و مردم انجام نداد. والر در گزارشی اظهار داشت که افرادش در یک دوره یازده روزه ۲۵۵ خانه را سوزاندند، ۱۳ کارباو را تیرباران کردند و ۳۹ نفر را کشتند. تحقیقات جامعی که توسط یک نویسنده بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ انجام شد، این رقم را حدود ۲۵۰۰ نفر اعلام کرد. مورخان فیلیپینی معتقدند که این تعداد حدود ۵۰۰۰۰ نفر است. در نتیجه دستور خود در سامار، اسمیت به عنوان زوزه‌کش وحشی شناخته شد. در ماه مه ۱۹۰۲، اسمیت در دادگاه نظامی در ایالات متحده به‌دلیل دستوری که به والر در سامار داد، محکوم شد.

جنگ جهانی دوم 
با توجّه به اینکه متفقین در جنگ جهانی دوم پیروز شده بودند، هیچ‌کدام از جنایات جنگی ایالات متّحده در جنگ جهانی دوم توسط دادگاهی مورد بررسی قرار نگرفت، امّا برخی اتهامات عنوان شده جنایات جنگی آمریکا عبارت‌اند از:
 یک محقق به‌نام ریچارد ویگرز آمریکا را متهم کرده که نیروهایش در آلمان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم باعث نرسیدن غذای کافی به اسرای جنگی آلمانی و همچنین غیرنظامیان حاضر در منطقه تحت تسلط خود شده که این باعث کشته شدن هزاران آلمانی بر اثر گرسنگی شد.
 کشتار داخائو: نیروهای آمریکایی تمام آلمانی‌های عضو وافن اس‌اس را که در داخائو در سال ۱۹۴۵ به اسارت گرفته بودند در دم تیرباران کردند.
 کشتار بیسکاری: نیروهای لشکر ۴۵ پیاده نیروی زمینی ارتش آمریکا، ۷۵ اسیر جنگی ایتالیایی را قتل‌عام کردند.
 کشتار کانیکاتی: نیروهای ارتش آمریکا پس از اشغال سیسیل، هشت غیرنظامی ایتالیایی را به قتل رساندند.
 کشتار شینونه: در روز اوّل ژانویه ۱۹۴۵ (روز سال نو) سربازان آمریکایی بیش از شصت اسیر جنگی آلمانی وافن اس‌اس را در نزدیکی روستای شینونه در بلژیک قتل‌عام کردند. مجریان این قتل‌عام هیچ‌گاه توسط دولت آمریکا محاکمه نشدند، چون معتقد بودند که «هیچ مدرکی اتهامات وارده را ثابت نمی‌کند».
 در بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم ۵۵۰۰ بمب‌افکن نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی ارتش آمریکا ۳۹۰۰ تن بمب انفجاری قوی و بمب‌های آتش‌زا را طی ۴ یورش، در کم‌تر از ۱۵ ساعت بر روی درسدن ریختند و ۳۴ کیلومتر مربع از شهر را ویران کردند. در آتش‌سوزی بزرگی که در نتیجه بمباران رخ داد بقایای شهر نیز نابود گردید. به ادعای ارتش آمریکا درسدن یک مرکز مهم نظامی بود که ۱۱۰ کارخانه و ۵۰۰۰۰ شاغل در آن در حمایت از دولت نازی مشغول به فعالیت بودند. دربرابر این، چند پژوهشگر استدلال کرده‌اند که فقط زیرساخت‌های مخابراتی، پل‌ها و مناطق وسیع صنعتی خارج از شهر نبودند که بمباران شدند و حملات بمباران مناطق بدون هیچ فرقی بین نظامی بودن یا نبودن آن‌ها و بدون هیچ تناسبی با اهداف نظامی بود. در تعداد کشته‌شدگان حاصل از این بمباران اختلاف نظر هست که از ۳۴۰۰۰ نفر تا ۱۳۴۰۰۰ نفر گفته شده‌است که اکثر قریب به اتّفاق غیرنظامی بودند.
 دادگاهی در ژاپن اعلام کرد: بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی توسط ارتش آمریکا، با توجّه به ابعاد وسیع کشتار حاصل از آن، اکثر قوانین پایه جنگ که کنوانسیون‌های بین‌المللی وضع کرده‌اند را نقض کرده‌است، امّا از رای دادن علیه قانونی بودن این بمباران‌ها صرف نظر کرد.

جنگ ویتنام 

در ۱۶ مارس ۱۹۶۸، ۳۴۷ تا ۵۰۴ شهروند غیرنظامی جمهوری ویتنام جنوبی توسط سربازان ارتش آمریکا به قتل رسیدند. اکثر قربانیان غیرنظامیان زن و کودک بودند. قبل از قتل، برخی از قربانیان مورد تجاوز، شکنجه و قطع عضو نیز قرار گرفته بودند. برخی از اجساد نیز در جریان کشتار توسط سربازان قطعه قطعه شده بودند.

جنگ کره 

کشتار غیرنظامیان کره در طول جنگ کره بود که طی آن ۳۰۰ شهروند توسط نیروهای ارتش آمریکا و بین ۲۶ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰ در روستای نو گون ری کشته شدند.

جنگ عراق 
 کشتار حدیثه
 کشتار محمودیه
 شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب
 کشتار میدان نسور
سرلشکر نیروی زمینی ارتش آمریکا، آنتونیو تاگوبا طی گزارشی اعلام کرد که جورج بوش ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، شکنجه را به صورت سیستماتیک در عراق مجاز اعلام کرده‌است و بدین ترتیب مرتکب جنایت جنگی شده‌است. در ژانویه سال ۲۰۰۶ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی ارتش آمریکا، به تاگوبا اعلام کرد که وی تا ماه ژانویه باید بازنشسته شود. اگر چه هیچ توضیح رسمی برای این دستور داده نشده‌است ولی خود تاگوبا اعتقاد دارد که این بازنشستگی اجباری به دستور مقامات پنتاگون در تلافی گزارش وی از شکنجه و آزار زندانیان توسط ارتش آمریکا بوده‌است.

به گفته برخی شاهدان، به نیروهای نظامی آمریکایی، مجوز شلیک مستقیم حتی در شرایط «عدم اطمینان به وجود خطر» داده شده بود و همین مسئله تعداد تلفات غیرنظامیان را افزایش داد. با افزایش چشمگیر تلفات غیرنظامیان عراقی، سازمان‌های حقوق بشری از جمله دیده‌بان حقوق بشر، اتحادیه آزادی‌های مدنی و عفو بین‌الملل از وزارت دفاع آمریکا خواستند تا نقض قوانین بین‌المللی را متوقف کنند.

در ۴ مارس ۲۰۰۵ جولیانا اسگرنا خبرنگار ایتالیایی که مستنداتی از به‌کارگیری خشونت نظامیان آمریکایی علیه غیرنظامیان عراقی در ایست‌های بازرسی در دست داشت و وزارت دفاع آمریکا را به انتشار گسترده آن‌ها تهدید کرده بود در مسیر فرودگاه بغداد مورد حمله تروریستی قرار گرفت و کشته شد.

جنگ افغانستان 

در سال ۲۰۰۵، نیویورک‌تایمز گزارش تحقیقی ۲۰۰۰ صفحه‌ای ارتش ایالات متحده در مورد قتل دو زندانی غیرنظامی افغان غیرمسلح توسط پرسنل نظامی ایالات متحده در دسامبر ۲۰۰۲ در منطقه بگرام را به دست آورد. براساس این گزارش‌ها، این دو زندانی، حبیب‌الله و دلاور، بارها به سقف زنجیر شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتند که منجر به مرگ آن‌ها شد. تحقیقات پزشکی قانونی نشان می‌دهد که علت مرگ هردو زندانی شکنجه بوده و آنان به قتل رسیده‌اند. کالبدشکافی ضربه شدیدی را به هر دو پای زندانیان نشان داد و این تروما را با ضربه زدن توسط اتوبوس مقایسه کرد. هفت سرباز در سال ۲۰۰۵ در این مورد متهم شدند.

قتل‌های ولسوالی میوند شامل کشتن سه غیرنظامی افغان توسط گروهی از سربازان در دوره ژوئن ۲۰۰۹ تا ژوئن ۲۰۱۰ بود. هنگ پیاده و تیپ ۵، لشکر ۲ پیاده در آن موقع در میوند، از ولایت قندهار افغانستان مستقر بودند. در تابستان ۲۰۱۰، ارتش پنج عضو جوخه را به قتل سه غیرنظامی افغان در ولایت قندهار و جمع‌آوری اعضای بدن و وسایل آن‌ها به عنوان غنائم متهم کرد.

قتل‌عام قندهار یک قتل‌عام بود که در ساعات اولیه ۱۱ مارس ۲۰۱۲ رخ داد، زمانی که گروهبان رابرت بیلز، ۱۶ غیرنظامی افغان را کشت و شش نفر دیگر را در ولسوالی پنجویی در استان قندهار افغانستان زخمی کرد. ۹ نفر از قربانیان کودک و یازده نفر از کشته‌شدگان از یک خانواده بودند. بیلز صبح همان روز، هنگامی که به مقامات اعتراف کرد که قتل را انجام داده‌است، بازداشت شد.

ستوان یکم کلینت لورنس رهبر دسته پیاده‌نظام در تیم رزمی تیپ ۴ لشکر ۸۲ هوابرد بود. در سال ۲۰۱۲، لورنس به دو فقره قتل بدون عمد متهم شد، زیرا به سربازانش دستور داد تا به روی سه مرد افغان که سوار موتورسیکلت بودند، آتش گشودند. او در سال ۲۰۱۳ توسط دادگاه نظامی مجرم شناخته شد و به ۲۰ سال زندان محکوم شد (که بعداً در ان بازنگری شد و به ۱۹ سال کاهش یافت). او به مدت شش سال در پادگان انضباطی ایالات متحده در فورت لیونورث، کانزاس محبوس بود. لورانس سرانجام در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ مورد عفو قرار گرفت.

جستارهای وابسته 
 آزمایش میکروب سفلیس روی انسان در گواتمالا
 دادگاه‌های نظامی در ایالات متحده آمریکا
 کشتار بخش میوند
 حمله هوایی به بیمارستان قندوز
 کشتار قندهار

پانویس

پیوند به بیرون 
 
 متفقین به چه قیمتی برنده شدند؟ جنایات جنگی برندگان جنگ جهانی دوم - یک پزشک

جنایت‌های جنگی ایالات متحده آمریکا
جنایت‌های جنگی توسط کشورها
نقض حقوق بشر در ایالات متحده