کمال خجندی

کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی سده ۸ (قمری) بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. او چنان شیفته اقطاب عرفان آذربایجان که بوی جوی مولیان را، که در وصف سه جوی پر آب‌اش؛ سُرخاب، چَرَنداب، و گجَل (گَجیل) سروده است: (این سه جز محلات معروف و قدیمی تبریز است)

  
  

با اینکه شاعری پیشهٔ اصلی او نبود، دیوانش مشتمل بر نزدیک به هشت‌هزار بیت است که بخش اصلی‌اش غزل‌های او هستند. نمونه‌ای از غزلیات:

 

  
  
  
 

 

شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که پادشاه برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر سده هشتم است که مخصوصاً در غزل‌سرایی مهارت داشت. دیوان او شامل غزل‌های مطبوع زیاد وغالبا مقرون به ذوق عرفانی است.

کمال خجندی معاصر حافظ بود و درباره او چنین گفته است:

از اشعار اوست:

  

کمال‌الدین خجندی در سال ۷۹۲ (قمری) یا ۸۰۸ (قمری) درگذشت. آرمگاه او در تبریز است. این بیت بر لوح آرامگاه او نوشته شده‌است:

پانویس

منابع 
 لغت‌نامه دهخدا

پیوند به بیرون 
 دیوان کمال خجندی در وبگاه گنجور
 

شاعران اهل خجند
درگذشتگان ۱۴۰۰ (میلادی)
درگذشتگان ۷۹۲ (قمری)
زادگان ۱۳۲۱ (میلادی)
شاعران صوفی
شاعران فارسی‌زبان سده ۸ (قمری)
شاعران قرون وسطی
صوفیان اهل ایران
نویسندگان سده ۱۴ (میلادی)
خاک‌سپاری‌ها در باغ دوکمال
ادبیات زبان فارسی
شاعران فارسی‌زبان
شاعران سده ۱۴ (میلادی) اهل ایران