میگ-۹

میکویان-گورویچ میگ-۹  (نامگذاری ناتو: فارگو) یک هواپیمای جنگنده جت ساخت شرکت میگ و اولین نسل از جنگنده‌های توربوجت شوروی بود که در سالهای پس از جنگ جهانی دوم به سرعت توسعه یافت.

تحولات و پیشرفت‌ها 
ساختار میگ-۹ از روی مدل I-۳۰۰ که نخستین بار در ۲۴ آوریل ۱۹۴۶ به پرواز درآمد، نسخه برداری شد. نیروی محرک آن ترکیبی بود از دو موتور جت RD-۲۰ که در واقع این موتور هم از روی مدل آلمانی زمان جنگ آن یعنی BMW ۰۰۳ ساخته شده بود، که در پشت کابین خلبان به صورت موازی و در دو طرف آن نصب شده بود. جنگ افزار اصلی آن یک توپ ۳۷ میلی متری نودلمن NL-۳۷ بود. نمونه نهایی و تولیدی میگ-۹ معمولاً مجهز به یک توپ ۳۷ میلی‌متری منفرد و دو توپ ۲۳ میلی‌متری NS-۲۳ بود.

I-۳۰۰ توانسته بود در طی آزمایش‌ها به سرعت ۹۱۰ کیلومتر در ساعت برسد، و پس از بازبینی‌های متعدد سرانجام با عنوان میگ-۹ در زمستان ۴۷-۱۹۴۶ وارد چرخه کاری شد. این جت مشکلات عملکردی و هدایتی بسیاری داشت، با این حال به علت توجیهات و رقابت‌های سیاسی وارد چرخه کاری شد.

میگ-۹ به تعداد بسیار زیاد در انواع متعدد برای استفاده در عملیات‌های هوا به زمین تولید گشت و تا سال ۱۹۴۸ که سال آخر تولید آن بود ۵۵۰ فروند از آن تولید گردید.

ناتو میگ-۹ را فارگو و تیم طراح شوروی آن را I-۳۰۱ نام نهادند. بعدها جنگنده میگ جدیدی تولید شد که نمونه توسعه یافته میگ-۳ بود که آن را نیز میگ-۹ نام نهادند اما هیچوقت به تولید نرسید.

نمونه‌های تولیدی 
 I-۳۰۰ : نمونه اولیه
 MiG-۹
 MiG-۹F
 MiG-۹FF
 MiG-۹FR
 MiG-۹UTI : هواپیمای آموزشی دو نفره

کشورهای بکار گیرنده

مشخصات (MiG-۹FS)

منابع 
 ویکی‌پدیای انگلیسی

جستارهای وابسته

زنجیره طراحی 
میگ-۳ – میگ-۸ – میگ-۹ – میگ-۱۳ – میگ-۱۵ – میگ-۱۷

منابع 

جت‌های تک‌موتوره
جنگنده‌های اتحاد شوروی دهه ۱۹۴۰ (میلادی)
نخستین پرواز هواگردها در ۱۹۴۶ (میلادی)
هواگردهای میگ
هواگردهای بال وسط
هواگردهای جت تک‌موتوره
هواگردهای میکویان