سینمای بازنوگرا

سینمای بازنوگرا  یک جنبش سینمایی است که در اوایل قرن بیست و یکم در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا شکل گرفت. این جنبش متاثر از جنبش بین‌المللی استاکیسم و بیانیه بازنوگرایی آن‌ها بود. هری اسمیت، جسی ریچاردز و آموس پو از چهره‌های شاخص سینمای بازنوگرا هستند.

بیانیه و فلسفه
جسی ریچاردز در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ بیانیهٔ سینمای بازنوگرا را ارائه کرد که شامل ۱۵ بند بود و آن را معنویتی نو در سینما خواند. او سینمای بازنوگرا را سینمایی برهنه‌شده، مینیمال، غزلی و شکلی ولگردگونه از فیلم‌سازی دانست. فیلم‌های بازنوگرا داعیه بازگرداندن یک معنای معنوی و حسی جدید را به سینما دارند و بر روی انگاره‌هایی چون ساختار روایی و ذهنیت تاکید می‌کنند. عناصر گوناگونی از جنبش‌ها و مکتب‌های گوناگون بر روی این جنبش سینمایی تاثیر گذاشته‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به عناصری از سینمای بدون موج، موج نوی فرانسه، پانک فیلم، هیجان‌نمایی، فیلمسازی معنوی و متعالی و همین‌طور تئاتر قساوت آنتون آرتو اشاره کرد. همچنین فیلم‌سازانی چون آندری تارکوفسکی، یاسوجیرو ازو، روبر برسون، ژان ویگو، میکل آنجلو آنتونیونی و ژان اپشتاین بر روی این جنبش سینمایی تأثیر گذاشته‌اند.

فیلم‌های شاخص
 شلیک به ماه (۱۹۹۸) جسی ریچاردز
 سواری اتوبوس نیمه‌راه (۱۹۹۹) ولف هووارد
 سکس و دروغ‌ها (۱۹۹۸) جسی ریچاردز
 خاکستری (۲۰۰۸) روزبه رشیدی
 اکنون و برای همیشه (۲۰۰۸) روزبه رشیدی
 شگفتی درباره الگوی مغزی شما (۲۰۰۹) جسی ریچاردز

جستارهای وابسته
 بازنوگرایی

منابع
 ویکی‌پدیای انگلیسی

فیلم تجربی
بازنوگرایی
جنبش‌های سینمایی
گونه‌های فیلم
هنر ایالات متحده آمریکا
فیلم در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
فیلم در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
فیلم در دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
هنر معاصر