ابیا

ابیا  نام سرده‌ای از پرندگان است که بین ۷ تا ۸ گونهٔ مشابه و زنده از پرندگانی آبچر را شامل می‌شود.

ویژگی‌ها 
ابیاها پرندگانی هستند جنگلی و تک‌زی با طول ۳۴ سانتی‌متر که بدن‌هایی چاق داشته و پرهای سیاه و قهوه‌ای نگارین که توانایی همرنگ شدن با محیط و پنهان شدن در پشت بوته‌ها را به پرنده می‌دهد آن را پوشانده‌است. چشم‌ها در دو طرف سر واقع شده‌اند و میدان دیدی ۳۶۰ درجه را به پرنده می‌دهند. نوک ابیاها بلند و باریک بوده و سر نوک آن در آرواره بالایی برخلاف دیگر پرندگان انعطاف‌پذیر است.

پراکندگی و زیستگاه 
تنها دو گونه از ابیاها را می‌توان در نقاط مختلفی از جهان دید و بقیهٔ آن‌ها بومی جزایری همچون آمامی در جنوب ژاپن، لوزون و میندانائو در فیلیپین و جاوه، سوماترا، سولاوسی و مالوکای شمالی در اندونزی هستند. این پرندگان بیشتر مناطق مرطوب و جنگلی را برای زیستن ترجیح می‌دهند.

در ایران ابیاهای مهاجر فصل زمستان را در شمال کشور و به ویژه در زمین‌های پست ناحیهٔ دریای خزر می‌گذرانند. در زبان گیلکی دراستان گیلان این پرنده بانام کَوات شناخته می‌شود، که درفصل پاییز وزمستان دراین استان به وفوردیده می‌شود.
این پرندگان خیلی به‌ندرت در مناطق جنوبی‌تری همچون فارس، خوزستان و بلوچستان نیز دیده می‌شوند.

رفتارشناسی 
این پرندگان به هنگام غروب یا شب‌هنگام به دنبال غذا رفته و با منقارهای بلندشان زمین‌های نرم را برای یافتن بی‌مهرگان جستجو می‌کنند. آن‌ها طول روز را به استراحت می‌پردازند و پرهای نقشدارشان آن‌ها را از دید دیگران پنهان می‌سازد.

گونه‌ها 
امروزه می‌توان گونه‌های زیر را از ابیاها مشاهده نمود.
 ابیای اوراسیایی، Scolopax rusticola
 ابیای آمامی، Scolopax mira
 ابیای بوکیدنون، Scolopax bukidnonensis
 ابیای تیره‌رنگ، Scolopax saturata
 ابیای گینه نو، Scolopax rosenbergi
 ابیای سولاوسی، Scolopax celebensis
 ابیای مالوکویی، Scolopax rochussenii
 ابیای آمریکایی، Scolopax minor

نگارخانه

منابع 

 
 

آرایه (زیست‌شناسی) نام‌گذاری‌شده توسط کارل لینه
ابیاها (سرده)
پرندگان توصیف‌شده در ۱۷۵۸ (میلادی)
پرندگان شناگر
پرندگان