گلو

گلو بخش درونی گردن و گذرگاه نوشیدنی‌ها و خوردنی‌ها و هوا از روزنهٔ دهان به درون بدن است.گلو واژه ای دربین کرمونیایه

فرهنگ دهخدا
[ گ ُ / گ َ ] (اِ) در اوستا گَرَه (گردن، قصبةالریه )(از حاشیه ٔ برهان قاطع، معین ). حلق . حلقوم، مجرای غذا و دم در درون گردن : قسمت جلوی گردن که در قدام مهره‌های گردنی قرار دارد. 
(منتهی الارب ) :
راست گویی که در گلوش کسی 
پوشکی را همی بمالد گوش .

زبانزد 
 توی گلوش گیر کرده.

همچنین در ادبیات عام، گلو را با نام خرخره نیز می شناسند.
مثال‌ هایی از این واژه : 
تا خرخره توی قرض گیر کردن
خرخره کسی را جویدن : کنایه از میزان عصبانیت

منابع 

 لغتنامه دهخدا

سر و گردن
گلوی انسان