لورگاه

لورگاه (متشکل از دو کلمه: لور + گاه)، از اصطلاحات محلی رایج در میان اقوام فارس ساکن در نواحی مرکزی ایران در قرنهای گذشته بوده که معنای کمینگاه یا پناهگاه دزدان می‌داده‌است. در واقع دزدان در گذشته در لورگاه به انتظار قوافل و کاروانها نشسته و از این محل بدانان حمله ور می‌شده‌اند.

این اسم مکان گاهی به صورت لورگاهان نیز به کار برده شده‌است.

شرح 
دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی در نخستین و مشهورترین کتاب خویش، با عنوان پیغمبر دزدان، در نامه‌های شیخ محمد حسن زیدآبادی مشهور به پیغمبر دزدان بارها به کلمه لورگاه برخورد نموده و گاه به تشریح دقیق معنا و مفهوم آن پرداخته‌است. وی از جمله در فرازی از این کتاب شرحی پیرامون مفهوم لورگاه ارائه می‌کند، که به نوعی متضمن شیوهٔ یورش بردن دزدان به قوافل نیز هست.

نمونه‌ای از کاربرد 
همانطورکه اشاره شد، از اصطلاح لورگاه بارها در آثار پیغمبر دزدان استفاده شده‌است. نمونه‌هایی از این کاربرد به نظم:

بسی اندر لورگاهان بماندیم

به جز دزدی دگر درسی نخواندیم

نمونه‌ای دیگر، در نثر:

منبع 
 

گویش‌های زبان فارسی