جعفر مجتهدی

جعفر مجتهدی تبریزی (زاده ۱ بهمن ۱۳۰۳ – درگذشته ۶ بهمن ۱۳۷۴)، فرزند میرزا یوسف معروف به شیخ جعفر آقا از عارفان شیعه بود. وی دلیل اصلی تحول معنوی خود را «دوستی و محبت اهل بیت» می‌داند.

جعفر در اشتیاق زیارت عتبات به عراق مهاجرت نمود که به دلیل نداشتن جواز ورود، دستگیر و در عراق زندانی شد. او زندان را توفیق اجباری خلوت و ریاضت بیشتر و در نتیجه تجارب رؤیاهای صادقانه دانست. پس از رهایی از زندان در نجف و کربلا اقامت گزید و به اعتکاف و راز و نیاز با خدا و توسل به اهل بیت مشغول گشت. مجتهدی در بحبوحه ناامنی کودتای عبدالکریم قاسم بر ضد فیصل (پادشاه عراق) به ایران برگشت و پس از سکونت کوتاهی در کرمانشاه، ایلام و تبریز، ساکن تهران شد و البته به نقاط مختلف رفت و آمد داشت. بیست سال پس از ورود به ایران و خانه‌به‌دوشی، ساکن قم شد و در چهار سال آخر عمر، ساکن مشهد بود.
جعفر مجتهدی در ظهر جمعه ۶ بهمن ۱۳۷۴ مطابق با ۶ رمضان ۱۴۱۶ قمری پس از حدود چهل روز بستری‌بودن در حالت کما فوت کرد و در حرم علی بن موسی الرضا، در صحن آزادی قبل از کفشداری ۷ حجره ۲۴ قدیم (۱۶۹ فعلی) به خاک سپرده شد، و هم در دیواره داخل حجره و هم در بیرون حجره سنگ قبری برای وی نصب شده است.

والدین 
میرزا یوسف از دلباختگان  حسین بن علی بود، جعفر مجتهدی تبریزی بعد از مرگ پدرش (میرزا یوسف)، تحت کفالت و سرپرستی مادر قرار گرفت.

شاگردان 
شخص خاصی را به عنوان شاگرد یا استاد نمی‌توان برای وی ذکر کرد.

نوشتارها درباره وی 
تا سال ۲۰۱۵ حداقل هشت عنوان کتاب مختلف راجع به جعفر مجتهدی تالیف و چاپ شده است.
 سفیدآبیان، حمید، لاله ای از ملکوت، چهار جلد؛
 مجاهدی، محمد علی، در محضر لاهوتیان، دو جلد.

پانویس 

اهالی تبریز
درگذشتگان ۱۳۷۴
زادگان ۱۳۰۳
عارفان اهل ایران
عالمان شیعه
عارفان مسلمان
عارفان شیعه
درگذشتگان ۱۴۱۶ (قمری)
خاک‌سپاری‌ها در حرم امام رضا