نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵)

نبرد آتلانتیک طولانی‌ترین رشته عملیات نظامی جنگ جهانی دوم بود.

چرچیل این واژه را در ۶ مارس ۱۹۴۱میلادی برای توصیف نبردهایی که برای نگهداری و مهار راه‌های حیاتی بریتانیا به جهان خارج در جریان بودند به کار گرفت. در این نبردها که از آغاز تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا ادامه داشتند آلمانی‌ها با یورش به کشتی‌ها و زیردریاییها و با بمباران و مینگذاری به وسیله زیردریایی، آسیب‌های زیادی به دشمن وارد کردند.

در سال ۱۹۴۲م متفقین ماهانه به‌طور میانگین ۹۶ کشتی از دست می‌دادند. در تابستان همان سال ایده اسکورت کشتی‌ها در کرانه‌های آمریکا، از تهدید زیردریایی‌های آلمانی کاست ولی در آب‌های میان آمریکا و اروپا خطر همچنان وجود داشت. در مارس ۱۹۴۳م زیردریایی‌های آلمانی ۱۰۸ کشتی بازرگانی را غرق کردند در حالی که خودشان فقط یک فروند کشتی از دست دادند. دو ماه پس از آن اقدام‌های انگلیس و آمریکا مؤثر افتادند، ایجاد پایگاه نیروی هوایی در ایسلند، استفاده از ناوهای هواپیمابر برای اسکورت کشتی‌ها، گسترش رادار و گسترش ناوشکنها سبب وارد آمدن تلفات سنگینی بر زیردریایی‌های آلمانی شد. آلمانی‌ها در مقابل به بهبود وضع زیردریایی‌ها پرداختند ولی در ادامه جنگ دیگر نتوانستند مانند سال ۱۹۴۲م بر متفقین فشار آورند. در آخرین سال جنگ ماهانه به‌طور میانگین تنها ۱۲ کشتی بازرگانی متفقین غرق می‌شدند.

منابع 

نبرد آتلانتیک (۱۹۳۹–۱۹۴۵)
تاریخ اقیانوس اطلس
تاریخ نظامی اقیانوس اطلس
تاریخ نظامی کانادا در جنگ جهانی دوم
جدال‌ها و عملیات‌های جنگ جهانی دوم
جدال‌های کانادا در جنگ جهانی دوم
کشتی‌های تجاری جنگ جهانی دوم بریتانیا
نبرد آتلانتیک