کاپریس (موسیقی)

کاپریس یا کاپریچیو (ایتالیایی: capriccio) یک قطعهٔ موسیقی پرجنب و جوش است که معمولاً در فرم آزاد ساخته می‌شود. کاپریچیو نوعی قطعهٔ پرقدرت و سریع است که به‌طور طبیعی برای نوازندگان «چیره‌دست» ساخته می‌شود. این اصطلاح به شیوه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته‌است که از روش‌های گوناگون و فرم‌ها، صداها و سازها بهره می‌گیرد.

اولین رخداد این واژه در سال ۱۵۶۱ توسط «ژاکوت د برشم» مورد استفاده قرار گرفت و در اواخر قرن شانزده و اوایل قرن هفدهم میلادی به مجموعه‌ای از مادریگال‌ها گفته می‌شد. کاپریچیوها قطعات سختی هستند که برای صداها و سازهای مختلفی به ویژه سازهای شستی‌دار ساخته می‌شود.

برخی آثار 
 فکرت امیروف: کاپریچیو آذربایجان
 فلیکس مندلسون: کاپریچیو درخشان
 نیکولو پاگانینی: ۲۴ کاپریس برای ویولن تک
 کریستف پندرسکی: کاپریچیو برای ویولن و ارکستر
 والتر پیستن: کاپریچیو برای چنگ و ارکستر زهی
 نیکلای ریمسکی-کورساکف: کاپریچیو اسپانیول
 ایگور استراوینسکی: کاپریچیو برای پیانو و ارکستر
 پیوتر ایلیچ چایکوفسکی: کاپریچیو ایتالیا
 مرتضی حنانه: کاپریس برای پیانو و ارکستر

یادداشت

پانویس

منابع 
 

فرم‌های موسیقی کلاسیک غربی
وام‌واژه‌های ایتالیایی
کلمات و عبارات ایتالیا