داروهای ضدروان‌پریشی

داروهای ضدروان‌پریشی یا آنتی‌سایکوتیک‌ها  برای مدیریت و درمان رفتارهای جنون (مانند هذیان و توهم)، به خصوص در بیماری‌های اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی ساخته شده‌اند. تأثیر اصلی این‌گونه داروها کاهش یا حذف نشانه‌های روان‌پریشی از جمله توهم، هذیان است. برخی از این داروها مانند الانزاپین تأثیر آرام‌کننده یا آرام‌بخشی هم دارند.

کلروپرومازین، فلوفنازین، تیوریدازین، هالوپریدول، فلوپنتیکسول، اُلانزاپین، کلوزاپین ،ریسپریدون، آریپیپرازول، پرفنازین، تیوتکسین و تری فلوپرازین از جمله داروهای ضدروان‌پریشی هستند. مکانیسم اصلی اغلب این داروها مهار گیرنده‌های دوپامینی در مغز است. داروهای آنتی سایکوتیک جدیدتر اغلب عوارض پارکینسون کمتری دارند.

طبقه‌بندی 
 نسل اول آنتی سایکوتیک‌ها
 بوتیروفنون‌ها مانند هالوپریدول و دروپردیول
 فنوتیازین‌ها مانند کلرپرومازین، فلوفنازین، تیوریدازین، تری فلوپرازین و پرومتازین
 تیوگزانتین‌ها مانند تیوتیکسن و فلوپنتیکسول
 نسل دوم آنتی سایکوتیک‌ها (آتیپیک)

مانند الانزاپین، کلوزاپین، ریسپریدون، آریپیپرازول

جستارهای وابسته

منابع 

آنتاگونیست‌های دوپامین
داروهای ضد روان‌پریشی
روان‌پزشکی
مجادلات روان‌پزشکی
مقالات نیازمند به پیوند