درود

دورود یک واژه فارسی است که در لغتنامه دهخدا به معنای صلوات و در فرهنگ معین به معنای دعا و ستایش و سلام و رحمت آمده است.

برخی مورخان و ادبا از «درود» به معنی چوب یاد کردند همچنان که «نجار» را درودگر (مانند مِس‌گر ، کارگر و ...) می‌گویند. 

برخی دیگر از مورخان و ادبا، مدعی هستند درود از واژهٔ دروته و دروسته گرفته شده و در قدیم مردم هنگام احوال‌پرسی می‌گفتند "از درستی تو؟" یا "درستی؟" " آیا حالت خوب است، سلامت و تن درستی تو؟" این واژه در زبان روسی به "از درستی تو؟" (здравствуйте) تبدیل شده است که برای سلام و احوالپرسی و سلامت جویی به‌کار می‌رود. در فارسی میانه دروته به دروست و به درود تبدیل شده است. درود برای احوال‌پرسی و خوش‌آمدگویی و آرزوی سلامتی به‌کار می‌رود. اگرچه ریشهٔ درود از دروته و دروست گرفته شده اما کاربرد و وسعت معنی و مفهوم آن در طول زمان بسیار گسترده شده و در متون ادبیات فارسی و از جمله در آثار فردوسی، نظامی گنجوی، ناصرخسرو، اسدی توسی، خاقانی، سعدی، دقیقی و کسایی مروزی، مفهوم واژهٔ درود هم‌تراز با «آفرین»، «تهنیت»، «تحیت»، "شادباش"، "وه وه"، "به به"، "بهجه" و همچنین معادل «صلوات» در عربی است. اگرچه صلوات و سلام تقریبا هم‌معنی است اما مفاهیم آن و کاربرد آن تغییر یافته است چنان‌که صلوات را نمی‌توان در جای سلام و خطاب به هر کس به‌کار برد. (تحیه. سلام. تسلیم. صلاة. تهنیت. (یادداشت دهخدا).

 درود با لفظ گفتن و فرستادن و رسیدن و رساندن و دادن مستعمل است.
 فردوسی در ۲۵ بیت واژهٔ درود را به‌کار برده است.

 عهدی است که بر پیغمبران و فرستاده‌های او که بر ایشان باد درود گرفته شده (تاریخ بیهقی ص ۳۱۷).
 آفرین:

 درود رسیدن؛ دعا و آفرین رسیدن:

منابع 

 واژه نامهٔ دهخدا

اصطلاحات فرهنگی