قانون اساسی روسیه

قانون اساسی روسیه  مهمترین سند حقوقی در فدراسیون روسیه است. این قانون در همه‌پرسی روز ۱۲ دسامبر ۱۹۹۳ جایگزین قانون اساسی جمهوری فدراتیو شوروی سوسیالیستی شد که در ۱۲ آوریل ۱۹۷۸ میلادی به تصویب رسیده بود.

در این همه‌پرسی ۵۸٬۱۸۷٬۷۵۵ نفر شرکت کرده و ۳۲٬۹۳۷٬۳۰ (بیش از ۵۸ درصد) نفر به آن رأی موافق دادند.

در این قانون اختیارات گسترده‌ای به رئیس‌جمهور اعطا شده که این امر با سنت تاریخی تمرکز قدرت سیاسی در این کشور هماهنگ و متناسب است.

فدرالیسم 
در اصل ۶۵ این قانون ساختار فدرال کشور تشریح شده‌است. بر این اساس فدراسیون روسیه متشکل از تعدادی جمهوری، ۶ ناحیه خودگردان، ۱۰ ناحیه خودمختار، تعدادی منطقه، دو شهر فدرال (مسکو و سن پترزبورگ) و یک منطقه خودمختار یهودی‌نشین است.

اصول 
 منشأ مردمی قدرت در حکومت روسیه (اصول دو، سه، هجده)
 برتری قوانین حکومت مرکزی بر قوانین محلی (بند دو اصل چهار)
 اجازه مالکیت خصوصی (اصول ۸ و ۹ و ۳۵ و ۳۶)
 حق فعالیت اقتصادی آزاد (اصول ۸ و ۳۴)
 حق ارث بردن (بند ۴ اصل ۳۶)
 غیر مذهبی بودن حکومت (اصل ۱۴)

جستارهای وابسته 
 فهرست قانون‌های اساسی کشورها
 قانون اساسی

پانویس

منابع

پیوند به بیرون 

 قانون اساسی روسیه در وبگاه رسمی دولت 
 قانون اساسی روسیه (متن اصلی و ترجمه انگلیسی، فرانسه و آلمانی)
 قانون اساسی روسیه
 نکاتی جالب درباره قانون اساسی فدراسیون روسیه (فارسی)
 متن قانون اساسی در وبگاه ریاست جمهوری روسیه
 در مورد قانون اساسی روسیه

قانون اساسی روسیه
تاریخ روسیه (۱۹۹۲-اکنون)
روسیه در ۱۹۹۳ (میلادی)
رویدادهای دسامبر ۱۹۹۳
قانون اساسی بر پایه کشور
قانون در ۱۹۹۳ (میلادی)
قوانین روسیه