زوراء

زوراء نامی است که در روایات اسلامی بر روی یکی از دو شهر بغداد و ری و یا تهران گذاشته شده است و در آخرالزمان قبل از ظهور مهدی در خصوص آن وعده عذاب داده شده است.

واژه‌شناسی 
«زوراء» در زبان عربی از ماده «زَور» به معنای کژی و انحراف، ریشه می گیرد. بغداد را به این دلیل زوراء نامیده اند که مسیر رود دجله، نرسیده به این شهر منحرف می شود.

کاربرد زوراء در خصوص طهران 
زوراء هموزن شوراء از ریشه "زور" به معنی:کمان، قدح و انحراف بوده است. 

عذاب‌های وعده داده شده در خصوص طهران:
 شمشیر
 خسف (فرورفتن در زمین)
 قذف (به معنی انداختن، سنگباران شدن، همانند عذاب قوم لوط که در قرآن"علم الکتاب" ذکر شده است.)
 مسخ (تغییر شکل انسان به صورت حیوان)

کاربرد زوراء در خصوص ری و تهران 
جعفر صادق در حدیثی به طور خاص به ناحیه ای که اکنون شهر تهران قرار دارد اشاره کرده است.

البته برخی معتقدند این حدیث جعلی است زیرا یکی از راویان این قصه « سهل بن زیاد » است که دروغگو و ضعیف و غالی بوده ( رجال النجاشی، ص 185 ) و همچنین روایاتش فاسد بوده است ( رجال ابن داود ص 460 ) 
همچنین یکی دیگر از راویان این قصه « بکر بن صالح » بوده که فردی بسیار ضعیف بوده ( رجال النجاشی، ص 109 و رجال العلامة ص 209 و رجال ابن داود ص 432 ) و قابل اعتماد نیست.

عذاب‌های وعده داده شده در خصوص ری و تهران:
 کشته شدن عده بسیار زیاد و در برخی روایات هشتاد هزار نفر

منابع