نقد دموکراسی

نقد دموکراسی به مجموعه انتقادها علیه دموکراسی گفته می‌شود که بخش کلیدی دموکراسی و کارکردهای آن بوده‌است. از دوران اروپای باستان و در دوران مدرن، دموکراسی با «حکومت مردم»، «حکومت اکثریت» و انتخاب یا انتخاب آزاد به ترتیب از طریق مشارکت مستقیم یا نمایندگی انتخابی همراه بوده‌است.

متفکران سیاسی از منظرهای مختلفی به نقد نظام‌های سیاسی دموکراتیک پرداخته‌اند. برخی از منتقدان دموکراسی با نقل قول معروف وینستون چرچیل موافق هستند که می‌گوید «هیچ‌کس تظاهر نمی‌کند که دموکراسی کامل یا عاقلانه است. دموکراسی بدترین شیوهٔ حکومت است، البته به جز بقیهٔ شیوه‌ها که هر از گاهی امتحان شده‌اند.»

منتقدان دموکراسی معقتد هستند که در دموکراسی ناهماهنگی‌ها، پارادوکس‌ها و محدودیت‌ها وجود دارد و اکثر آنها دموکراسی‌های مدرن را چندسالاری دموکراتیک و آریستوکراسی دموکراتیک توصیف کرده‌اند؛ آنها حرکت‌های فاشیستی را در دموکراسی‌های مدرن شناسایی کرده‌اند و جوامعی که توسط دموکراسی‌های مدرن تولید می‌شوند، نئو-فئودالیسمی نامیده‌اند. در حالی که دیگران دموکراسی را در مقابل فاشیسم، آنارکو-کاپیتالیسم، حاکمیت دینی و پادشاهی مطلقه قرار داده‌اند. شناخته شده‌ترین منتقدان دموکراسی شامل افلاطون و نویسندگان مقاله‌های فدرالیست هستند که به جای دموکراسی مستقیم علاقه‌مند به ایجاد یک دموکراسی نیابتی در اوایل تشکیل کشور آمریکا بودند. نویسندگان مقالات فدرالیستی معتقد بودند که قانون اساسی آمریکا مبتنی بر نوع خاصی از دموکراسی است که جمهوری آمریکایی یا لیبرال دموکراسی نیز نامیده می‌شود.

متفکران برجسته معاصر در نظریه انتقادی دموکراتیک عبارتند از: یورگن هابرماس، رابرت دال، رابرت ای. گودین، یوزف شومپیتر، جیسون برنان و هانس هرمان هپه. از دیگر شخصیت‌های تاریخی مرتبط با نقد دموکراسی می‌توان به ارسطو، افلاطون، شارل دو مونتسکیو، جیمز هرینگتون، ژان-ژاک روسو، توماس کارلایل، جان راسکین، مارتین هایدگر، شارل موراس، فریدریش نیچه، کارل اشمیت و اسوالد اشپنگلر اشاره کرد.

برخی از انتقادات دموکراسی را بهبود بخشیده‌است، مانند نقدهای افلاطون و ارسطو، که برخی از محققان معتقدند که پایه و اساس دموکراسی مبتنی بر قانون اساسی مدرن است.

منابع 
 

دموکراسی
نقد سیاسی
فلسفه سیاسی