دگما ۹۵

دگما ۹۵  یک سبک سینمایی است که توسط لارس فون تریه و توماس وینتربرگ دو کارگردان دانمارکی در سال ۱۹۹۵ ایجاد شد و بعدها عدهٔ دیگری از کارگردان‌ها از نقاط مختلف جهان به آن‌ها پیوستند. دگمایی‌ها یک مانیفیست سفت و سخت در باب فیلمسازی داشتند. هدف از این مانیفیست هرچه واقع‌گراتر کردن سینما بود. آن‌ها به کار بردن انواع گوناگون تمهیدات مصنوعی را در سینما ممنوع کردند و فقط به‌کارگیری صحنه‌های طبیعی با نورهای طبیعی و «دوربین روی دست» را مجاز شمردند. از نظر آن‌ها فیلمبرداری حتماً باید در لوکیشن و بدون دستکاری محیط صورت گیرد. آن‌ها استفاده از موسیقی زمینه، نورهای مصنوعی، طراحی صحنه، استفاده از فیلترها و کلاً تمامی دستکاری‌های محیط را ممنوع اعلام کردند. دگمایی‌ها فیلم‌های خود را به ترتیب دگما یک، دگما دو الی آخر نام نهادند.

فیلم‌های شاخص 
 دگما ۱: جشن (۱۹۹۸) توماس وینتربرگ
 دگما ۲: پخمه‌ها (۱۹۹۸) لارس فون تریه
 دگما ۳: واپسین سرود میفونه (۱۹۹۹) سورن کراگ-یاکوبسن
 دگما ۴: شاه زنده است (۲۰۰۰) کریستیان لیورینگ
 دگما ۵: عشاق (۱۹۹۹) ژان-مارک بار
 دگما ۶: جولین کله‌خر (۱۹۹۹) هارمونی کورین
 دگما ۸: فاکلند (۲۰۰۰) خوزه لوئیس مارکس
 دگما ۱۲: زبان ایتالیایی برای مبتدی‌ها (۲۰۰۰) لونه شِـرفی
 دگما ۱۳: آمریکانا (۲۰۰۱) جیمز مرندینو
 دگما ۱۵: دوربین - دگما ۱۵ (۲۰۰۰) ریچارد مارتینی
 دگما ۱۸: یک انسان به‌تمام معنا (۲۰۰۱) اوکه ساندگرین
 دگما ۱۹: وقتی شب به درازا می‌کشد (۲۰۰۱) منا هول
 دگما ۲۱: استدلال کیرا: یک داستان عاشقانه (۲۰۰۱) اوله کریستیان مدسن
 دگما ۲۳: انگم (۲۰۰۱) ولادیمیر گیورسکی
 دگما ۲۸: تا ابد عاشقت هستم (۲۰۰۲) سوزان بیر
 دگما ۳۱: پیامد (۲۰۰۵) خوان پینساس

پانویس

فهرست منابع 
 کمالی‌نیا، فرزین، جنبش‌ها و سبک‌های سینمایی، انتشارات نگاره‌پرداز صبا، ۱۳۷۸
 ویکی‌پدیای انگلیسی

جنبش‌های سینمایی
سینمای دانمارک
فرهنگ در دانمارک
فیلم در دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
فیلم در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
لارس فون تریه
واژگان فیلم و سینما