بناپارتیسم

بناپارتیسم عقیده‌ای برای اداره حکومت منسوب به رژیم لویی بناپارت یا ناپلئون سوم است.

پیدایش 
در سال ۱۸۵۱ میلادی، در جریان یک کودتای نظامی، نوعی رژیم سیاسی مدافع سرمایه‌داری با ویژگی‌های متفاوت از لیبرالیسم کلاسیک پدید آمد.

اصطلاح بناپارتیسم را اولین بار کارل مارکس در یکی از کتبش به کار برد.

شاخصه‌ها 
این نوع حکومت‌ها علی‌رغم آنکه مظهری از ارادهٔ کارخانه‌داران و سرمایه‌داران است، اما به لحاظ اجتماعی بر نیروی طبقاتی دهقانان و لمپن‌ها تکیه دارد.

متخصصان علوم سیاسی و تاریخ با توجه به وضعیت دولت فرانسه در زمان لوئی بناپارت به این گونه اداره دولت در اصطلاح دولت استثنائی بورژوایی نیز می‌گویند.
به این دلیل دولت بناپارتی را دولت استثنایی می‌نامند که در دفاع از منافع سرمایه‌داران حاکم، شیوه‌های معمول و رایج لیبرالیستی را به کار نمی‌گرفت. هر چند به عنوان دولتی مدرن، افق‌های سرمایه‌سالارانه را دنبال می‌کرد.

بناپارتیسم را می‌توان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های عصر لیبرال کلاسیک در قرن نوزدهم دانست.

جستارهای وابسته 
 لویی بناپارت
 ناپلئون
 عصر ناپلئون

پانویس

منابع 
 کتاب «اصطلاحات سیاسی» - به کوشش عبدالرحمان میاح - نشر پارسایان - ۴-۹۱-۶۵۶۶-۹۶۴
 کتاب «پژوهش در علوم سیاسی» - نوشته دکتر کاووس سید امامی - ۵-۴۱-۷۷۴۶-۹۶۴

 
اصطلاحات انقلاب
پوپولیسم دست راستی در فرانسه
تاریخ سیاسی فرانسه
حزب محافظه‌کار در فرانسه
خاندان بناپارت
سلطنت‌طلبی در فرانسه
عوام‌گرایی
محافظه‌کاری در فرانسه
مکتب‌ها و ایدئولوژی‌های سیاسی برگرفته از نام افراد
نظریه‌های تاریخ
نظریه‌های سیاسی
واژگان سیاسی