زبان اندونزیایی

زبان اندونزیایی (در اندونزیایی: Bahasa Indonesia) زبان رسمی کشور اندونزی است.

این زبان گویش معیاری از زبان مالایی است که در سال ۱۹۴۵ و پس از استقلال اندونزی رسماً مشخص و تعریف شد.
این زبان همچنان بسیار نزدیک به زبان مالایی است و می‌توان گفت که گویشوران این دو زبان می‌توانند به راحتی با هم صحبت کنند.

هرچند بسیاری از مناطق اندونزی زبان‌ها و گویش‌های خود را دارند (مانند جاوه‌ای، سوندایی و بالیایی) با اینحال تقریباً همه اهالی کشور اندونزیایی را به روانی صحبت می‌کنند.
بیشتر آموزش رسمی و تقریباً تمامی برنامه‌های رسانه‌های ملی به زبان اندونزیایی است.
اندونزیایی همچنین توسط برخی از اهالی تیمور شرقی و سورینامی‌های اندونزی‌تبار نیز صحبت می‌شود.

سامانه نوشتاری 

اندونزیایی با خط لاتین نوشته می‌شود. این خط در ابتدا بر اساس الفبای هلندی بنا شده بود و هنوز هم شباهت‌هایی با آن دارد. با این حال هم‌خوان‌ها به روشی مشابه الفبای ایتالیایی نشان داده می‌شوند. الفبای اندونزیایی دارای ۲۶ حرف است. حروف V ,Q و X تنها در وام‌واژه‌ها یافت می‌شوند.

وام‌واژه‌ها 

اندونزیایی تحت تأثیر زبان‌های بسیاری به ویژه هلندی، انگلیسی، عربی، چینی، پرتغالی، سانسکریت، تامیلی، هندی، و فارسی قرار گرفته‌است. طبق تخمین‌ها در اندونزیایی نوین، حدود ۷۵۰ وام‌واژهٔ سانسکریت، ۱۰۰۰ وام‌واژهٔ عربی، برخی با اصالت فارسی و عبری، حدود ۱۲۵ وام‌واژهٔ پرتغالی، اسپانیایی و ایتالیایی و ۱۰٬۰۰۰ وام‌واژهٔ هلندی وجود دارد. با این وجود عمده واژگان اندونزیایی از ریشه آسترونزیایی هستند.

فهرستی از وام‌واژه‌های اندوزیایی توسط مرکز زبان وزارت آموزش و فرهنگ اندونزی منتشر شده‌است که تعداد واژگان آن به شرح زیر است:

جستارهای وابسته 
 زبان مالزیایی

منابع 

Wikipedia contributors, "Indonesian language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Indonesian_language&oldid=184763167 (accessed January ۱۷، ۲۰۰۸).

زبان اندونزیایی
زبان‌های اندونزی
زبان‌های ایزو ۶۳۹–۱
زبان‌های پیوندی
زبان‌های تیمور شرقی
زبان‌های دارای کد ایزو ۶۳۹–۲
زبان‌های معیار
زبان‌های نهاد-فعل-مفعول
زبان‌های هلند
زبان‌های مالایی‌تبار