گل و مرغ

گل و مرغ شکلی از نگارگری ایرانی است که بر اساس موضوع خود نامگذاری شده است. این شیوه نگارگری از سنت نگارگری چینی «پرنده و گل» (به چینی هوانیائوهوا) الهام گرفته است اما رفته‌رفته در هنر ایرانی سبک ویژه‌ی خود را یافته است.

در گذشته گل و مرغ صرفاًدر تزئین جلد قرآن وکتاب‌های مذهبی استفاده می شد، اما امروزه بر روی سطوح آثاری چون قلمدان، قاب آیینه، صندوقچه، جلد کتاب های غیر مذهبی و نگاره های مستقل نیز به صورت تابلو دیده می شود.

تاریخچه 
آثار گل و مرغ از دوران سلجوقی، صفوی و قاجار وجود دارند که تفاوت‌هایی میان آن هاست. اما روند تغییرات آنها در طول زمان کند بوده‌است. در اواخر دوران صفویه پرندگان با دقت زیادی کشیده می‌شدند و پس از آن دیگر تغییر شگرفی در این هنر دیده نمی‌شود.  اما در شیوه اجرا تفاوت‌هایی وجود دارد. برای مثال در مکتب شیراز گلبرگ‌ها پُرتر هستند و در روش‌های دیگری کاملاً نازک و اندک می باشند.

جستارهای وابسته 

 هوانیائوهوا(نگارگری چینی «پرنده و گل») 
 مکتب نقاشی قاجار

منابع 
 ماهنامه سفر، «سِحر گل و مرغ»، شماره۱۳، سال شانزدهم، دوره جدید، دی ۱۳۸۶، ص. ۲۹.
 کتاب آموزشی گل و مرغ: مرغان تسبیح‌گوی، حسینعلی ماچیانی

صنایع دستی
صنایع دستی ایرانی