کاراته

کاراته  یکی از رشته‌های هنرهای رزمی است. مسابقات کاراته مدرن در دو بخش کومیته (بخش مبارزه) و کاتا (بخش اجرای فرم) برگزار می‌شود. کاراته نوعی هنر رزمی متعلق به جزایر ریوکیو است، جایی‌که امروز در جزایر اوکیناوا ژاپن قرار دارد. این رشته از ترکیب روش‌های جنگی بومی و محلی این منطقه معروف به ته (معنی تحت‌اللفظی: دست) پدید آمده‌است. کاراته یک هنر رزمی مبتنی بر ضربه زدن است که از ضربات مشت، لگد، زانو، آرنج و تکنیک‌های دستِ باز، مانند دست چاقویی تشکیل می‌شود. در برخی سبک‌های کاراته فنون گلاویزی، قفل مفصل، مهاری، پرتابی و ضربه به نقاط حساس نیز آموزش داده می‌شود. در کاراته ضربات با حداکثر قدرت و سرعت، به سمت حریف پرتاب می‌شود. سه بخش مهم کاراته از کیهون (تکنیک‌های پایه)، کاتا (اجرای فرم) و کومیته (مبارزه) تشکیل می‌شود. هنرجویان این رشته کاراته‌کا نامیده می‌شوند.

تکامل کاراته تا سدهٔ نوزدهم در جزایر ریوکیو، پیش از آن که به قلمرو ژاپن ملحق شود، اتفاق افتاد. در اوایل سدهٔ بیستم در پی دورانی از تبادلات فرهنگی بین ریوکیو و ژاپن، رشته کاراته نیز به سرزمین اصلی ژاپن معرفی شد. در سال ۱۹۲۲ وزارت آموزش ژاپن گیچین فوناکوشی را برای نمایش کاراته به توکیو دعوت کرد. در ۱۹۲۴ دانشگاه کیو نخستین باشگاه دانشگاهی کاراته را تأسیس کرد و تا سال ۱۹۳۲ در تمام دانشگاه‌های اصلی ژاپن، باشگاه‌های کاراته بر پا شده بود. در این دوران که نظامی‌گرایی ژاپنی اوج گرفته بود، نام این رشته از واژه تو. دی با معنی تحت‌اللفظی «دست‌چینی» به واژه‌ای هم‌نوا با معنی «دست خالی» تغییر کرد. البته هر دو کلمه کاراته تلفظ می‌شوند. این تغییر نشانگر اشتیاق ژاپنی‌ها به معرفی این رشته به عنوان یک هنر رزمی ژاپنی بود. پس از جنگ جهانی دوم اوکیناوا یک قرارگاه نظامی مهم ایالات متحده آمریکا شد و تمرین کاراته در میان نظامیان ساکن این جزیره محبوبیت یافت. کاراته مدرن توسط استاد هیگائونا بنیان نهاده شده‌است.
فیلم‌های سینمایی رزمی دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ کمک زیادی به افزایش محبوبیت کاراته کردند و به گشایش باشگاه‌های کاراته در بسیاری از نقاط جهان منجر شدند. شیگارو اگامی مدرس ارشد شوتوکان بر این باور است «اکثر هنرجویان کاراته در کشورهای دیگر کاراته را فقط برای تکنیک‌های مبارزه‌ای آن دنبال می‌کنند. فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی، کاراته را به مثابهٔ روشی جادویی برای جنگیدن معرفی می‌کنند، که قادر به کشتن یا مجروح کردن حریف در یک چشم برهم زدن است. رسانه‌های جمعی یک هنر ساختگی را معرفی می‌کنند که بسیار دور از واقعیت است.» شوشین ناگامینه نیز معتقد است «کاراته را می‌توان یک نبرد درونی یا ماراتنی توصیف کرد که تمام عمر طول می‌کشد و موفقیت در آن تنها از مسیر خویشتن‌داری، تمرین سخت و ابتکارات خلاقانه میسر است.»

برای بسیاری از هنرجویان، کاراته یک تمرین عمیق فلسفی است. کاراته-دو به آموزش اصول اخلاقی می‌پردازد و می‌تواند جنبهٔ معنوی برای پیروان آن داشته باشد. امروزه کاراته برای کمال شخصی، دفاع شخصی، و به عنوان یک ورزش آموخته می‌شود. کاراته در برنامه المپیک، بازی‌های جهانی، و بازی‌های آسیایی قرار دارد. این رشته در جریان رأی‌گیری کمیته بین‌المللی المپیک در ۴ اوت ۲۰۱۶ در برزیل توانست اکثریت آراء برای ورود به المپیک را کسب کند و به عنوان یک رشته المپیکی به رسمیت شناخته شود و از بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ ژاپن وارد بازی‌های المپیک خواهد شد. «وب ژاپن» وبگاه متعلق به وزارت خارجه ژاپن تعداد هنرجویان کاراته در سراسر جهان را حدود ۵۰ میلیون نفر برآورد کرده‌است.

تاریخچه 
کاراته دارای قدمتی دو هزار ساله‌است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودی دارما» است که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌است. وی که از پیشوایان مذهبی بودایی بود، به تنهایی از هند به راه افتاد و پس از راهپیمایی چند هزار کیلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبیعی بسیار مشکل موجود در آن زمان به چین رسید و در ایالت هون نان و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم بودیدهاراما شامل تمرینات شدید انضباطی و رعایت پرهیزکاری بود. وی ۹ سال رنج و ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردانش نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دین را سد راه خود می‌دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع نمود که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی است.

کاراته امروزی شکل تکامل یافته‌ای از کمپوی چینی (بوکس چینی) که نوعی رشته سنتی در ووشو می‌باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده می‌شد. از هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چین سلسله کینک ۱۶۴۴ سلسله ساتسوما در اوکیناوا به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم قانون منع استفاده از شمشیر را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع‌آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر باعث شکوفایی هرچه بیشتر کاراته شد.

در سال ۱۹۲۱ یکی از بزرگ‌ترین استادان کاراته جزیره اوکیناوا گیچین فونا کوشی ۱۸۶۸–۱۹۵۷ توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگر از هنر جویان که تحت تعلیم بزرگ‌ترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیک‌های سنتی را با یکدیگر ترکیب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.

کاراته در ایران 
سال ۱۳۴۲ سال ورود کاراته به ایران توسط فرهاد وارسته می‌باشد.

سبک‌های کاراته 
به‌طور کلی سبک‌های کاراته به دو دسته تقسیم می‌شود:
 سبک‌های اصلی؛ مادر یا کنترلی
 سبک‌های آزاد یا غیر کنترلی

سبک‌های مهم در کاراته (چهار سبک اصلی کاراته):
 شوتوکان، که توسط استاد فقید فوناکوشی که او را به عنوان پایه‌گذار کاراته امروزی می‌شناسند پایه‌گذاری شده‌است.
 شیتوریو، (سیستم ناهاته، سیستم شوری‌ته) این سبک توسط کنوا مابونی ایجاد شد.
 وادوریو،
 گوجوریو

سبک‌های اصلی یا کنترلی 
 شوتوکان، (بنیان‌گذار: گیچین فونا کوشی) در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود.
 شیتوریو، (بنیان‌گذار: کنوا مابونی) شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناها ته» و «شوری ته» در کاراته می‌باشد.
 گوجوریو، (بنیان‌گذار: چوجون میاگی) گوجوریو روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می‌باشد.
 وادوریو، (بنیان‌گذار: اوتسوکا هیرونوری) وادوریو یعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح جویانه.

سبک‌های آزاد 
 کیوکوشین، (بنیان‌گذار: ماسوتاتسو اویاما) کیوکوشین‌کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجریبات اویاما و سبک‌های دیگر است، به وجود آمد. و اویاما از شاگردان  استاد فونا کوشی است.
 * شین ذن کیوکوشین، (بنیان‌گذار: یوسف شیرزاد) ترکیبی از کیوکوشین کاراته و بوکس به صورت سمی کنتاکت و فول کنتاکت می باشد 
 گوجوریو: در گوجوریو هر دو گونهٔ مبارزات کنترلی و غیرکنترلی وجود دارد.
 جوکای دو کاراته: (بنیانگذار کانچو دهنوی) از سبک‌های ترکیبی کاراته، ترکیبی از کاراته، جودو، بوکس است
 کاراته دای دوجوکو (بنیان‌گذار: کانچو تاکاشی آزوما) ترکیبی از سه رشته رزمی، کاراته کیوکوشین، بوکس، جوجیتسو است.
 انشین (ساباکی کاراته)(بنیانگذار کانچونینومیا)
 جیسن کاراته
 سی دوکان کاراته یک سبک کاراته غیر کنترلی

قوانین 
کاراته یک هنر رزمی است اما مانند خیلی دیگر از هنرهای رزمی به صورت یک ورزش هم تمرین می‌شود و مسابقات بین‌المللی، جهانی دارد. این مسابقات زیر نظر فدراسیون جهانی کاراته WKF برگزار می‌شوند. فدراسیون جهانی سال‌ها است که برای راهیابی کاراته به بازی‌های المپیک تلاش می‌کند و موفق به ورود رشته کاراته در بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ شد. یکی از راه‌هایی که به افزایش تماشاگران مسابقات کاراته منجر خواهد شد ساده و قابل فهم شدن قوانین مسابقات برای مخاطبین و تماشاگران عام است. چندی پیش فدراسیون جهانی یک راهنمای تصویری منتشر کرد که به زبان ساده قوانین اصلی مسابقات کاراته را شرح می‌دهد و می‌تواند یک راهنمای ساده برای علاقه‌مندان مسابقات کاراته باشد.

اصطلاحات رایج 

کاراته: هنر مبارزه با دست خالی
کارا: خالی
ته: دست
 سوکی: مشت زدن
 کن: مشت
 گری: لگد زدن
آشی: پا
جودان: ناحیه سر تا گردن
چودان: ناحیه شکم تا کمر
گدان: ناحیه پا تا زانو
 اوس: درخواست اجازه و یا تایید حرف مربی، تواضع، احترام، فروتنی
 سن سی: مربی یا استاد
شیهان: اموزگار مربی ها
کانچو: بنیان گذار هر سبکش
 سم پای: ارشد کلاس
کاتا: مبارزه با حریف فرضی بصورت فرم
کومیته: مبارزه با حریف واقعی
کیهون: تکنیک های پایه و اساس
مای: جلو
اوشیرو: عقب
هیداری: چپ
میگی: راست
شومن: روبرو
گیاکو: مخالف
سیزا: نشستن دو زانو
آگورا: نشستن چهار زانو
 زاریا: خم کردن یا پایین اوردن سر برای کسب اجازه یا ادای احترام
 یودانشا: کمربند مشکی کاراته
 مادانشا: کسی که کمربند مشکی کاراته را دارد
 کودانشا: فردی که رده بالایی از کمربند مشکی را دارد
 کاکه: قلاب
 وازا: تکنیک یا فن
 اوکه: تکنیک های دفاعی
 داچی: استقرار یا حالت ایستادن
 تمشیواری: شکست اجسام سخت با دست خالی
 تای، ساباکی: خالی کردن و جابه جایی بدن
 اویو: آموزش اصول حرکات کاراته
 بونکای: اجرای کاربردی حرکات کاراته
 گی: لباس
 دو: شلوار
 دوگی: لباس و شلوار
 کاراته گی: لباس تمرین کاراته
 اوبی: کمربند کاراته
 ماکیوارا: تخته این سفت و عمودی برای تمرین ضربات کاراته
هارا: شکم
سونی: ساق پا
هیزا: زانو
سیکن: انتهای مشت در حالت بسته
گانمن: صورت
کوبی: گردن
آگو: چانه
آتامه: سر
اوده: بازو
یوکو: پهلو
هیزو: کمر
هیجی، امپی: ارنج
توبی: پرش
ذن: تمرکز
یامه: پایان
هاجیمه: شروع
شیرو: سفید
آکای: قرمز

جستارهای وابسته 
 هنرهای رزمی اوکیناوا
 کاتا در کاراته 
 فرهاد وارسته

پانویس

منابع 
علی حق‌شناس، دانشنامهٔ هنرهای رزمی، تهران، نگاه بوستان، ۱۳۹۴.
 امیر مرادی (۱۴۰۱)،  کراوماگا, کیک بوکسینگ, کاراته, موتای و آیکیدو.

 Wikipedia contributors, "Karate," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Karate&oldid=398863559 (accessed November 28, 2010).

پیوند به بیرون 

فدراسیون کاراته ایران 
 راهنمای تصویری قوانین کاراته
فدراسیون جهانی کاراته WKF

کاراته

تاریخ استان اوکیناوا
سبک‌های هنرهای رزمی ترکیبی
ورزش در ژاپن
ورزش‌های ابداع‌شده در ژاپن
ورزش‌های المپیک تابستانی
هنرهای رزمی
هنرهای رزمی ژاپنی