ابر کومه‌ای

ابرهای کومه‌ای گونه‌ای از ابرهای سفید و بزرگ و متراکم هستند که عمدتاً به صورت عمودی توسعه می‌یابند.

واژه‌شناسی 
در گویش عامه مردم ایران، ابرهای کومه‌ای را بیشتر ابرهای پنبه‌ای، توده‌ای و کلمی می‌نامند که معمولاً پس از باران دیده می‌شوند و نوید هوای خوب و پایدار هستند.

واژه کومولو در لاتین به معنای کومه یا توده است.

در قرن سیزدهم خورشیدی، این‌ها را ابر کومولوس  نام می‌بردند، درحالی‌که تلفظ درست آن در انگلیسی و فرانسوی کیومیولس می‌باشد. سرانجام واژه ابر کومه‌ای برگزیده شد.

ساختار 
این ابرها اغلب ساختمان گل کلمی داشته و سطح بالای آن حالت گنبدی دارد و متشکل از قطعات کوچک ابرهای سفید پنبه‌ای است که معمولاً صبحگاهان در امتداد ارتفاعات تشکیل می‌گردند و دارای حالت جوشش (در اثر صعود هوای مرطوب) هستند. قطعات پراکنده این ابرها تقریباً دارای ارتفاع یکسان و معرف به کومه‌ای‌های هوای صاف می‌باشند.

ابرهای کومه‌ای جداازهم و معمولاً چگال، با خطوط مرزی واضح هستند که نمای آن‌ها به شکل خاکریز یا گنبد یا برج‌های در حال افزایش و گسترش است؛ بخش‌های رو به آفتاب این ابرها غالباً سفید درخشان و پایهٔ آن‌ها به‌نسبت تیره و افقی است.

ریخت‌شناسی
به‌طور کلی ابری که ویژگی اصلی آن گسترش قائم به‌صورت تپه و گنبد و برج باشد کومه‌ای‌دیس cumuliform نامیده می‌شود.

ابری که از ابر کومه‌ای زاده شده باشد کومه‌ای‌زاد cumulogenitus و ابری که از تحول درونی ابر کومه‌ای به وجود آید کومه‌ای‌گشت cumulomutatus نام دارد.

اَبرهای کومه‌ای با ترتیب چندضلعی یا بیضی‌وار که مرکز آن‌ها بی‌اَبر است کومه‌ای یاخته‌باز open-cell cumulus نام دارند.

به ابر کومه‌ای بسیار گسترده در کمربندهای باد بسامان بر فراز اقیانوس‌ها اَبر کومه‌ای باد بسامان trade cumulus گفته می‌شود.

نگارخانه

منابع 

 Ludlum, David McWilliams (2000). National Audubon Society Field Guide to Weather. Alfred A. Knopf. .

ابرهای کومه‌ای
کومولوس