دوزله

دوزله از سازهای بادی کردی است. دوزله‌ سازی محلی و از انواع بادی‌های یک زبانه است.

شکل ساز 
این ساز از دو لوله مسی (یا نئی) که به موازات هم بسته و محکم شده‌اند، تشکیل شده‌است. بعضی از دوزله‌ها از جنس پر دال (نوعی پرنده شبیه به عقاب) یا استخوان قلم مرغان دیگر ساخته می‌شود. هر کدام از لوله‌ها دارای قمیشی یک زبانه و مستقل از یکدیگر هستند. در طول هر لوله شش سوراخ وجود دارد. سوراخ‌ها در طول دو لوله در کنار هم قرار می‌گیرند. انتهای پایینی لوله‌ها، باز است. دوزله در طول‌های مختلفی ساخته می‌شود که کوچکترین آن حدود ۲۲ سانتی‌متر و قطری حدود ۲ سانتی‌متر دارد.

وسعت صدا 
وسعت ساز حدود یک تا دو اکتاو است که بسته به بزرگی و کوچکی ساز در میدان صدایی متفاوتی قرار می‌گیرد.

طرز اجرا 
به وسیله سه انگشت وسطی هر دو دست که روی سوراخ‌های ساز قرار می‌گیرند، انجام می‌شود. شست‌ها ساز را از پشت می‌گیرند. نوازنده زبانه را در داخل دهان قرار داده و در آن می‌دمد.

نام 
دوزله‌سازی رایج در میان عشایر ایران است و در بعضی از مناطق ایران آن را جفته یا جفتی می‌نامند. این ساز به نام‌های دونی (در بلوچستان)، دونای، جفتی، دوآهنگ، دوزله (در هرمزگان، کردستان،کرمانشاه و ایلام) و قشمه (در خراسان) نیز معروف است.

منابع 

 سازشناسی، تألیف پرویز منصوری از انتشارات اداره کل آموزش هنری وزارت فرهنگ و هنر ۱۳۵۵

دوزله
سازهای موسیقی کردی