معشوق

معشوق در ادبیات فارسی کنایه از فردی است که مورد عشق قرار گرفته، در مقابل وی عاشق قرار دارد. برخلاف معشوقه که نشان‌دهندهٔ زن است معشوق هم می‌تواند مرد باشد و هم می‌تواند زن باشد.

معشوق در ادبیات فارسی 
عموماً استنباط از معشوق، زن است. مگر در مواردی که اصطلاحاً مرید و مراد نیز گفته می‌شود. مثل مولانا و شمس.

در کلام عرفا و صوفیه 
معشوق حق تعالی را گویند، از آن جهت که مستحق دوستی اوست از جمیع وجوه.

حافظ:

فخرالدین عراقی:

عطار:

منابع 
شاهدبازی در ادبیات فارسی، تألیف سیروس شمیسا، ۲۸۰ صفحه، انتشارات فردوس، تهران ۱۳۸۱

در بیشه اندیشه، محمود درگاهی

1 
عشق