جومونگ

چومو (هانگول: 추모, هانجا: 鄒牟) با نام پسامرگ چومو قدرتمند (هانگول: 추모성왕, هانجا: 鄒牟聖王) (۵۸ ق. م – ۱۹ ق. م) بنیان‌گذار امپراتوری گوگوریو در سال ۳۷ ق. م بود. مردم گوگوریو و گوریو او را به عنوان یک خدا-شاه پرستش می‌کردند. چومو در اصل یک لغت عامیانه در بویو برای یک کماندار عالی بود که بعدها نام او شد. او معمولاً به‌عنوان جومونگ (هانگول: 주몽، هانجا: 朱蒙) توسط ادبیات چینی مختلف از جمله کتاب‌های تاریخی نوشته شده توسط چی شمالی و تانگ ثبت می‌شد. این نام در نوشته‌های بعدی از جمله سامگوک ساگی و سامگوک یوسا به کار برده شد. در مقطعی از زمان قبل از گردآوری سامگوک ساگی (۱۱۴۵)، عنوان چومو به دانگ‌میونگ قوی (هانگول: 동명성왕، هانجا: 東明聖王) تغییر کرد که به معنای واقعی کلمه به پادشاه قوی درخشان شرق ترجمه شد. نام‌های دیگر او عبارتند از چومونگ (هانگول: 추몽، هانجا: 鄒蒙)، جونگمو (هانگول: 중모، هانجا: 中牟)، ناکامو یا تومو. در سامگوک ساگی با نام خانوادگی گو (هانگول: 고، هانجا: 高) به نام جومونگ ثبت شد و همچنین با نام‌های جونگهه (هانگول: 중해، هانجا: 衆解) یا سانگهه (هانگول: 상해، هانجا: 象解) نیز شناخته می‌شد.

گوگوریو در میان سه پادشاهی کره، شمالی‌ترین آنها محسوب می‌شد و بخش‌هایی از منچوری و کره شمالی امروزی را در بر می‌گرفت. در لوح سنگی گوآنگ گائتو از او با نام چومووانگ به معنی پادشاه چومو و در دو کتاب تاریخی سامگوک ساگی و سامگوک یوسا از او با نام جومونگ و عنوان گو یاد شده‌است. همچنین در کتاب سامگوک ساگی از او با نام چومونگ یا سانگائی نیز نام برده شده‌است. آرامگاه جومونگ در کره شمالی کنونی واقع است. مرگ جومونگ در ۳۹ سالگی بود.

ترک دانگ بویو 
سرانجام به خاطر حسادت پسران گوموا و تحقق آرزوی هائه‌موسو که نجات پناهندگان جوسان قدیم (گوجوسان) بود، مجبور به ترک دانگ بویو شد.

هنگامی که جومونگ به رودخانه رسید، از قبل برای خود و همراهانش قایق‌هایی آماده کرده بود و با آنها به آن طرف رودخانه رفتند. در همین هنگام دائه‌سو (ولیعهد دانگ بویو) نیز در تعقیب جومونگ بود که به محض رسیدن به لب رودخانه متوقف شد، زیرا قایقی برای رفتن نمانده بود. (بر طبق افسانه‌ای، وقتی جومونگ هنگام فرار با اسبش به رودخانه‌ای خروشان رسید، لاک‌پشتها و جانوران آبزی بر سطح آب آمده و برای عبورش، پلی ایجاد کردند.

اولین پادشاه گوگوریو 
در سال ۳۴ قبل از میلاد، جولبون سئونگ، اولین شهر پایتخت گوگوریو، همراه با قصر امپراطوری تکمیل شد. ۴ سال بعد و در سال ۲۸ قبل از میلاد، جومونگ ژنرال بوویئوم را جهت تسخیر پادشاهی اوکجه فرستاد. در طی همان سال مادر جومونگ، یوها، در قصر دانگ بویو درگذشت و برای او مراسم خاکسپاری‌ای در حد یک ملکه گرفتند، در حالی که فقط یک صیغه سلطنتی بود. جومونگ یک فرستاده و هدایای فراوانی جهت قدردانی از سخاوت پادشاه گوموا، برای او ارسال نمود.

در سال ۱۹ قبل از میلاد، همسر اول جومونگ، یه‌سویا همراه پسرش، یوری، دانگ بویو را ترک کردند و وارد گوگوریو شدند. یه‌سویا، ملکه شد و سوسانو همسر دوم جومونگ به علت فشارهای وارده و همچنین ترس از موقعیت پسرانش در آینده گوگوریو تصمیم به ترک آنجا گرفت. سوسانو، گوگوریو را همراه دو پسرش و تعدادی از مردم ترک کرد و آنها را به سمت جنوب شبه جزیره کره، مکانی که در حال حاضر کره جنوبی در آن قرار دارد، رهبری کرد. جومونگ اولین پسرش یوری را به عنوان ولیعهد معرفی نمود و او را وارث تاج و تخت کرد.

مرگ و جانشین 

جومونگ در سال ۱۹ قبل از میلاد، در سن ۳۹ سالگی درگذشت. دربارهٔ مرگ او فرضیه‌های بسیاری وجود دارد که از مهم‌ترین آن می‌توان به عفونت دست چپ او بر اثر شمشیری زهرآگین در جنگ با امپراطوری هان اشاره کرد. شاهزاده یوری که ولیعهد نیز بود، پدرش را در یک قبر هرمی شکلی به نام مقبره شاه جومونگ (Temple of King Dongmyeong) دفن نمود و پس از مرگ به او نام چومو سئونگ وانگ را اهدا نمود.

میراث 
قلمرو پادشاهی گوگوریوی جومونگ، سرانجام توسعه پیدا کرد و به یک قدرت بزرگ منطقه‌ای تبدیل شد. گوگوریو به مدت ۷۰۵ سال باقی‌ماند و در این مدت ۲۸ پادشاه از خانواده سلطنتی گو بر آن حکمرانی کردند تا این‌که نیروهای متحد تانگ-شیلا به آن حمله کردند و باعث سقوط امپراطوری گوگوریو شدند، امروزه فرزندان جومونگ از لقب گو در نام خانوادگی خود استفاده می‌کنند.

سریال مرتبط 
در سال ۲۰۰۷–۲۰۰۶، شبکه تلویزیونی بنگاه پخش مونهوا کره جنوبی، درام تاریخی ۸۱ قسمتی افسانه جومونگ را در همین رابطه تولید و پخش کرد.

جستارهای وابسته 
 پایتخت و آرامگاه‌های پادشاهی کوگوریو
 مجموعه آرامگاه‌های گوگوریو

پانویس

منابع 
 

پادشاهان گوگوریو
تاریخ کره
حاکمان سده ۱ (پیش از میلاد) در آسیا
حکمرانان بنیانگذاری
درگذشتگان ۱۹ (پیش از میلاد)
دودمان‌های پادشاهی کره‌ای
زادگان ۵۸ (پیش از میلاد)
ژنرال‌های اهل کره