Apologetika

Teologian eta literaturan apologetika (grekoz: πολογία, "hitz egin defentsaz"), fedearen defentsa da, jarrera edo ikuspuntu baten arabera. Apologetika hitza grekotik dator, eraso baten aurkako defentsa militarraren posizioa adierazten baitu.

Bi konnotazioekin terminoa erabiltzen lehena John Henry Newman izan zen Apología Pro Vita Sua (1864) autobiografia espiritualistan. Lehen erreferentziak Sokratesen Platonen Apologian eta Jenofonteren izen bereko obran aurki daitezke, non Sokratesen defentsa kontatzen den bere prozesuan. Hala ere, badira kristautasunaren hasierako apologeta-lan batzuk ere, hala nola Marko Aurelio enperadoreari zuzendutako San Justino martiriaren bi apologiak.

Etimologia 
Apologetika hitza antzinako grekotik dator, apologia hitzetik (ολοοία). Greziako sistema juridiko klasikoan, akusazioak kategoria (κογγορία), akusazioa edo kargua, eta akusatuak apologia batekin, defentsarekin, erantzuten zuen. Apologia karguei erantzuteko eta haiei aurre egiteko diskurtso edo azalpen formala zen. Adibide ezagun bat Sokratesek apologian egindako defentsa da, Platonen apologian kontatua.

Grekozko koiné Itun Berritik, Paulo apostoluak apologia terminoa erabiltzen du Festo eta Agriparen aurkako epaiketa-diskurtsoan, "nire defentsa egiten dut" dioenean 26:2 gertaeretan. Antzeko forma bat agertzen da Pabloren Filipostarrei Gutunean, Filipostar 1:7 "ebanjelioa defendatzen" ari denean, eta Pedro 3:15 "erantzuna ematen" ari denean.

Apologetika terminoak mendebaldeko jatorriak ditu, batez ere kristauak, eta maizago lotzen da kristautasunaren defentsarekin; hala ere, termino hori, batzuetan, erlijioa tartean duen eztabaida formalean edozein erlijioren defentsaz ari da.

Jarrera apologetikoak

Bahá´í fedea 
Historia edo Bahá´í fedean bahakariaren irakaskuntzak defendatzeko liburu apologiko asko idatzi dira. Erlijioaren sortzaileek hainbat liburu idatzi zituzten beren erlijioaren frogak aurkeztuz; besteak beste, Bahá'u'lláh-en Zazpi Proba eta Bahá'u'lláh-en Kitáb-i-Íqan. Geroagoko autoreek testu apologetiko garrantzitsuak idatzi zituzten, hala nola Mírzá Abu'l-Fadl-en proba distiratsua eta Udo Schaefer et al. Egin Mírzá Abu l-Fadl-en zuzen okertua;

Budismoa 
Lehenengo testu apologetiko budistetako bat Milinda erregearen galderak da. Metafisika budista gizabanakoaren "no-yo"-aren izaera dela eta jakinduria, pertzepzioa, suizioa, sentimendua, kontzientzia eta arima bezalako ezaugarriak dituela dio. . mendearen erdialdean, Japoniako budisten eta kristauen arteko topaketek Hedapen Budistaren Gizartea sortzea bultzatu zuten. Duela gutxi, A. L. De Silva australiarrak, budismoari bihurtuak, liburu bat idatzi du, Sinestetik harantzago, non erantzun apologetiko budistak eta doktrina kristau fundamentalistari egindako kritika eskaintzen baititu. Gunapala Dharmasirik Jainkoaren Kontzeptu kristauaren kritika apologetikoa idatzi zuen Budista Theravadanen ikuspegitik.

Kristautasuna 
Kristau-apologetikak teologia kristaua, teologia naturala eta filosofia konbinatzen ditu kristau-fedearentzat oinarri arrazionala aurkezteko, fedea eragozpenen eta desitxuratzearen aurka defendatzeko.

Apologetika kristauak forma asko hartu ditu mendeetan zehar. Erromatar Inperioan, kristauak gogor jazarri ziren, eta kargu asko aurkeztu ziren haien kontra. J. David Casselek zenbait adibide ematen ditu: Tazitok idatzi zuen Neronek egin zituela kristauek Erromako Sute Handia hasi zutela salaketak. Beste salaketa batzuek kanibalismoa (Eukaristiaren interpretazio literala dela eta) eta intzestoa (lehen kristauek "anaia" eta "ahizpa" gisa jo zituztelako) sartzen zituzten. Pablo de Tarso, Justino Martir, Ireneo de Lyon eta beste batzuek maiz defendatu zuten kristautasuna jazarpena justifikatzeko egiten ziren akusazioen aurka.

Ondorengo apologistek uste kristauaren zenbait alderdi onartzeko arrazoiak eman dituzte. Tradizio askotako apologista kristauek, juduekin, musulmanekin eta beste batzuekin batera, Jainko bakar eta pertsonala izatea defendatzen dute. [Teodikea argudio horien alderdi garrantzitsua da, eta Alvin Plantingaren argudioek eragin handia izan dute arlo horretan. Apologista kristau garrantzitsu asko filosofoak edo teologo jakintsuak dira, eta, sarritan, doktoretza-lan gehigarriak egiten dituzte fisikan, kosmologian, erlijio konparatuetan edo beste arlo batzuetan. Beste batzuek ikuspegi herrikoiagoa edo pastoralagoa hartzen dute. Hona hemen apologista moderno batzuk: Douglas Groothuis, Frederick Copleston, John Lennox, Walter R. Martin, Dinesh D'Souza, Douglas Wilson, Cornelius Van Til, Gordon Clark, Francis Schaeffer, Greg D'Soward, Whedward. Sproul, Hank Hanegraaff, Alister McGrath, Lee Strobel, Josh McDowell, Peter Kreeft, G. K. Chesterton, William Lane Craig, J. P. Moreland, Hugh Rosst, David Garislst Hart J.

Eliza katolikoko apologista nabarmenen artean daude Robert Barron, G. K. Chesterton, Scott Hahn, Trent Horn, Jimmy Akin, Patrick Madril, Kenneth Hensley, Karl Keating, Ronald Knox eta Peter Kreeft.

John Henry Newman (1801eko otsailaren 21a, 1890eko abuztuaren 11koa) katolizismo erromatarrerako elkarrizketa ingeles bat izan zen, gerora kardinal izendatu eta 2010ean beatifikatua. Hasieran, irudi garrantzitsua izan zen Oxfordeko mugimenduan, Ingalaterrako Eliza bere erro katolikoetara itzul zedin.  Denborarekin, historiari buruzko ikasketek konbentzitu egin zuten katoliko erromatar bihurtzeko.' John Henry Newmanek bere autobiografia espirituala Apología Pro Vita Sua izendatu zuenean (1864), konnotazio horrekin eta kontrizio- edo damu-adierazpen baten esanahi arruntenarekin jolasten ari zen.

Apologista kristauek ikuspegi filosofiko eta formalen aniztasuna erabiltzen dute, ontologikoa, kosmologikoa eta Argumentu teleologikoak barne. Apologetikaren ikuspegi kristauak argumentu transzendentala erabiltzen du Jainkoaren existentziarako.

Tertuliano kristauaren apologista goiztiar nabarmena izan zen. Kartagon jaio, bizi eta hil zen. Batzuetan, Eliza Latindarraren Aita deitzen zaio. Hirutasun terminoa (latinezko trinitas) hiztegi kristauan sartu zuen, eta, seguru asko, baita ere, "hiru pertsona, substantzia bat" formula, latinezko "hiru pertsona, substantzia bat" (era berean, "treis Hypostaseis, Homousios" grezierazko koinetik), eta Vetus Testamentu Berria (Testamentu Zaharra).

Mormoiak 
Azken Egunetako Santuen Mugimenduko apologista nabarmenak daude mormonismoa defendatzen kontzentratzen direnak, baita lehen mailako liderrak ere, hala nola Parley P. Pratt, John Taylor, B. H. Roberts, James E. Talmage eta Hugh Nibsley, Daniel C. Peterf.

Zenbait erakunde mairu apologetiko garrantzitsu, hala nola Foundation for Ancient Research and Mormon Studies (Brigham Youngeko Unibertsitateko erudituen taldea) eta FairMormon (irabazteko asmorik gabeko talde independentea, mormoiek kudeatua), Los Santos de los Últimos Santos de Jesukristoren doktrinak eta Mugimendu partikularraren historia defendatzeko eratu dira.

Deismoa 
Deismoa teismo modu bat da, non Jainkoak unibertsoa sortu eta arrazionalki ulergarriak ziren lege moral eta naturalak ezarri baitzituen, baina jada ez du esku hartzen giza gaietan. Deismoa erlijio naturala da, non Jainkoaren sinesmena arrazoimenaren aplikazioan eta naturan dauden diseinu eta legeetan behatutako ebidentzian oinarritzen baita. [12] Deistasko Mundu Ordenak web gune bat du, non Jainkoa ebidentzian eta arrazoian oinarrituta dagoela frogatzen duen apologetika deista aurkezten baita, jainkoaren agerpenik gabe.

Hinduismoa 
Indiako apologetika kolonialismoaren garaian hasi zen garatzen.  Indiako zenbait intelektual kritikatu egin ziren britainiar erlijio-tradizio hinari balioa kentzeko joerarekin. Ondorioz, indiar intelektual horiek eta britainiar indologo eskukada bat erlijioaren erroak aztertzera bultzatu ziren, baita haien arkano eta corpus handiak analitikoki aztertzera ere. Sanskritoaren deszifratzea eta kontserbazioa bultzatu zituen ahalegin horrek. Hinduzko testuen itzulpen ugari egin ziren, eta publiko zabalago baten eskura jarri.

Islama 
Ilm al-Kalm hitzez-hitz, "diskurtsoaren zientzia", eskuarki kalam gisa laburtua eta, batzuetan, teologia eskolastiko islamiar deritzona, enpresa islamiarra da, fede islamiarraren printzipioak eszeptiko eta aurkakoen aurka ezarri eta defendatzeko beharretik sortua. Kalameko jakintsu bati mutakallim deitzen zaio (mutakallimin plurala), filosofo, jurista eta zientzialariek ez bezala.

Judaismoa 
Juduen literatura apologetikoa Paneasko Aristbuloraino arakatu daiteke, nahiz eta batzuk Demetrioren lanetan kronografoa bereizten duten (III. mendea k.a.) Generoko "galdera" eta "irtenbide" tipikoen estiloko arrastoak. Alexandriako filosofo judua izan zen Aristóbulo, eta Ptolomeo VI. Filometor idazleari zuzendutako apologia-lanaren egilea. El Josefo de Contra Apión judaismoa garai hartan judaismoaren aurka egindako salaketa askoren kontra defendatzea da, Filon de Alejandriaren obretako batzuk bezala.

Misiolari kristau modernoei eta "juduak diruditen arren, baina, berez, eliza kristau fundamentalista diren, gure herri judutarreko ahulenak beren ilaretara erakartzeko sinbolo judutarrak erabiltzen dituzten kongregazioei" erantzunez, Juduak Judaismotik gaur egun dagoen erakunde kontramisiolari handiena da. Erakunde Kiruv (Mizrachi), Yosef Mizrachi errabinoak sortua, eta Outreach Judaism, Tovia Singer errabinoak sortua, nazioarteko beste erakunde garrantzitsu batzuk dira, "misiolariek eta sektek planteatutako arazoei zuzenean erantzuten dietenak, kristautasun fundamentalistarekin kontraesanean judaismoa aztertuz".

Erreferentziak

Ikus, gainera 
 Apologia

Kanpo estekak 

Teologia
Apologetika