Geografiaren historia

Geografiaren historiak honako garapena izan du.

Egipto 
Antzinako Egiptoko mundu ezagunak Nilo ikusten zuen erdigune bezala, eta mundua "ibaian" oinarrituta. Ekialdean eta mendebaldean oasi ezberdinak ezagutzen ziren, eta jainko ezberdinen kokalekutzat hartzen ziren (adibidez, Siwa, Amon-entzat). Hegoaldean eskualde kushitikoa zegoen, 4. ur-jauziraino ezagutzen zena. Punt hegoaldean zegoen, Itsaso Gorriaren ertzean. Asiar herri batzuk Retenu, Kanaan, Que, Harranu edo Khatti (hititak) bezala ezagutzen ziren. Zenbait garaitan, batez ere Brontze Aro Berantiarrean, egiptoarrek harreman diplomatiko eta komertzialak izan zituzten Babylonia eta Elamekin. Mediterraneoa "Berde Handia" deitzen zen, eta ozeanoa inguratzen zuen mundu baten parte zela uste zen. Europa ezezaguna zen, baina litekeena da feniziarren garaian egiptoar munduaren ikuspegiaren parte bihurtu izana. Asiaren mendebaldean Keftiu, Kreta eta Mycenae erreinuak zeuden (Zipre, Kreta, Sizilia eta, geroago, agian, Sardinia, Korsika eta Balear Uharteak Afrikarekin lotzen zituen uharte-kate baten parte zirela uste zen).

Babilonia 
Ezagutzen diren munduko maparik zaharrenak K.a. IX. mendekoak dira. Hala ere, Babiloniako maparik ezagunena K.a. 600. urteko Imago Mundi da. Eckhard Ungerrek berreraiki bezala, mapak Eufrates ibaiaren gaineko Babilonia erakusten du, Asiria, Urartu eta hainbat hiri, "ibai mingots" batek (Ocanus) inguraturik, zazpi irla inguratuz, zazpi izar seinalatuz inguratua. Ondoko testuan zazpi eskualde aipatzen dira, inguratzen duen ozeanoa baino harantzago. Haietako bosten deskribapenak bizirik iraun du.

Imago Mundik, K.a. IX. mendeko mapa babiloniar goiztiar batek, Babilonia munduaren erdigunetik iparralderago zegoela irudikatu zuen, baina ez dago argi zentro horrek zer irudikatzen zuen.

Grezia eta Erromako aroa 

Antzinako greziarrek Homero geografiaren sortzailetzat jotzen dute. Iliada eta Odisea bere lanak literatura-lanak dira, baina biek informazio geografiko asko dute. Homerok mundu zirkular bat deskribatzen du, ozeano masibo bakar batek inguratua. Idazlanek erakusten dutenez, greziarrek K.a. VIII. mendean Mediterraneo ekialdeko geografiaren ezagutza handia zuten. Poemek toponimo eta deskribapen ugari dituzte, baina horietako askorentzat ez dago argi zein den benetako kokalekua.

Miletoko Talesek, ezagutzen den lehen filosofoetako batek, munduaren formaz galdetu zuen. Mundua uretan oinarritzea proposatu zuen, eta hortik gauza guztiak sortzea. Era berean, geografia zientifikoki aztertzea ahalbidetuko zuten arau astronomiko eta matematiko asko ezarri zituen. Bere ondorengoa, Anaximander, mundu ezagunaren mapa eskala bat sortzen saiatu zen lehen pertsona da, eta gnomoa Antzinako Grezian sartu zuen.

Miletoko Hekateok beste geografia mota bat abiarazi zuen, Talesen eta Anaximandroren kalkulu matematikoak saihestuz, aurretik egindako lanak bilduz eta Miletoko portu okupatuan zehar zetozen marinelekin hitz eginez. Kontakizun horietatik abiatuta, munduaz zekienari buruzko prosa zehatza idatzi zuen. Antzeko lan bat, gaur egun bizirik dirauena, Herodotoren Historiak da. Funtsean historia lan bat den bitartean, mundu ezagunaren zati handi bat hartzen duten deskribapen geografiko ugari biltzen ditu liburuak. Egipto, Szythia, Persia eta Asia Txikia dira guztiak, Indiari buruzko aipamen bat barne.  Afrikaren deskripzioa, oro har, liskartsua da, Herodotok itsasoz inguratutako lurraldea deskribatzen du. Feniziarrak K.a. VI. mendean Afrika inguratuz deskribatu zituen arren, geroago Europako historiaren zati handi batean zehar, Indiako Ozeanoa barnealdeko itsasoa zela uste izan zen, Afrikako hegoaldea Asiako hegoaldearekin lotzen zuena. Hori ez zuten erabat utzi mendebaldeko kartografoek Vasco da Gamak Afrika inguratu zuen arte. Batzuek, ordea, India bezalako eremuen deskribapenak gehienak irudimenezkoak direla diote. Kontuan hartu gabe, Herodotok geografiari buruzko ohar garrantzitsuak egin zituen. Lehenbizikoa da Nilo bezalako ibai handiek deltak sortzeko duten prozesuaz ohartu dena, eta era berean, haizeek lurralde hotzagoetatik beroagoetara jotzeko joera dutela ikusi duen lehena da.

Pitagoras izan zen agian mundu esferiko bat proposatu zuen lehena, esfera formarik perfektuena zela argudiatuz. Ideia hori Platonek hartu zuen, eta Aristotelesek froga enpirikoak aurkeztu zituen hori egiaztatzeko. Ohartu zen ilargi-eklipse batean Lurraren itzala edozein angelutatik okertzen dela (zerumugatik hurbil edo zeruan goian), eta baita izarrak altuago bihurtzen direla iparralderantz mugitzen diren heinean. Eudoxus Cnidukoak esfera baten ideia erabili zuen azaltzeko eguzkiak nola sortu zituen latitudean oinarritutako eremu klimatiko ezberdinak. Horrek greziarrak mundua bost eskualdetan banatzean sinestera eraman zituen. Haga bakoitzean eskualde hotz-hotza zegoen. Saharako berotik estrapolatzen zen bitartean, ekuatoreko ingurua bero zegoela ondorioztatu zen. Muturreko eskualde horien artean, ipar eta hego hemisferioek giza bizilekurako egokia zen gerriko epel bat zuten.

Aro helenistikoa 
Teoria hauek, esploratzaileen ebidentziekin talka egiten zuten, hala ere, Hanno Nabigatzaileak hegoalderantz bidaiatu zuen Sierra Leonaraino, eta Afrikako Necho II.a faraoi egiptoarrak, Herodotok eta beste batzuek, feniziar marinelek, Afrikaren inguruko nabigazio arrakastatsu bat agindu zutela kontatzen dute. Afrikako hegoaldeko muturraren inguruan mendebaldera zihoazela, eguzkia beren eskuinaldean (iparraldean) zegoela ikusi zuten. Uste da hau funtsezko eragilea izan dela Lurra esferikoa dela ohartzeko, mundu klasikoan.

K.a. IV. mendean, Pytheas esploratzaile greziarra Europako ipar-ekialdean ibili zen, eta Britainiar Uharteak inguratu zituen. Eskualde hura teoriak uste baino dezente bizigarriagoa zela ohartu zen, baina bere aurkikuntzak, neurri handi batean, horregatik baztertu zituzten bere garaikideek. Konkistatzaileek ere esplorazioak egin zituzten, esate baterako, Zesarrek Britainia Handian eta Alemanian egindako inbasioak, Augustok Arabia Felix eta Etiopiara bidalitako espedizioak/inbasioak (Res Gestae 26), eta agian Alexandro Handia, Antzinako Greziako esploratzaile handiena, bere espedizio militarren bidez ekialdeari buruz gehiago ikasi nahi izan zuena, eta, beraz, bere armadarekin batera geografo eta idazle ugari hartu zituena, ekialdera mugitzen ari zirela euren behaketak grabatu zituztenak.

Antzinako greziarrek hiru kontinentetan banatu zuten mundua: Europa, Asia eta Libia (Afrika). Helespontoak Europa eta Asiaren arteko muga osatzen zuen. Asia eta Libyaren arteko muga, oro har, Nilo ibaitzat hartzen zen, baina geografo batzuek, Herodotok kasu, horren aurka egin zuten. Herodotok zioen ez zegoela alderik Niloren ekialdearen eta mendebaldearen artean, eta Itsaso Gorria muga hobea zela. Banda bizigarri estu samarra mendebaldean Ozeano Atlantikotik Indiako ekialdean zegoen itsaso ezezagun bateraino zihoan. Afrikako hegoaldea ezezaguna zen, Europa eta Asiako iparraldea bezala, eta, beraz, itsaso batek inguratzen zituela uste zen. Inguru horiek, oro har, bizigabetzat jotzen ziren.

Lurraren tamaina arazo garrantzitsua zen antzinako greziarrentzat. Eratostenesek zehaztasun handiz kalkulatu zuen Lurraren zirkunferentzia. Krates Mallorenak proposatu zuen lau lur masa bizi zitezkeela, hemisferio bakoitzean bi. Erroman mundu hau irudikatzen duen mundu handi bat sortu zen. Posidoniok neurria hartu nahi izan zuen, baina bere kopurua erreala baino askoz txikiagoa zen, baina onartu egin zen Asiako ekialdea ez zegoela Europatik oso urrun.

Erromatarren garaia 

Aurreko ia geografo guztien lanak galdu diren bitartean, horietako asko partzialki ezagutzen dira Estrabon aurkitutako aipamenen bidez (K.a. 64/63 - Ca. 24). Estrabonen hamazazpi liburukiko geografia-lana ia erabat hedatua da, eta geografia klasikoari buruzko informazio-iturri garrantzitsuenetako bat da. Estrabonek onartu egin zuen bizilekuaren teoriaren zerrenda estua, eta baztertu egin zituen Hanno eta Pytheasen kontuak, alegiak bailiran. Estrabonen mapek ez dute bizirik irauten, baina bere deskribapen zehatzek garaiko ezagutza geografikoaren egoeraren irudi argia ematen dute. Plinio Zaharraren historia naturalak geografiari buruzko atalak ere baditu. Strabo Ptolomeok (AD 90 – 168) antzeko ekintza bat hasi eta mende batera. Ordurako, Erromatar Inperioa Europako zati handi batean hedatua zen, eta, lehenago, Britainiar Uharteak bezalako eremu ezezagunak esploratuak izan ziren. Zetaren Bidea ere martxan zegoen, eta lehen aldiz hasi ziren ezagutzen ekialde urruna. Ptolomeoren Geographia ikerketa geografikoaren izaerari eta teknikei buruzko eztabaida teoriko batekin hasten da, eta ondoren mundu ezagunaren deskribapen zehatzetara igarotzen da. Ptolomeok hiri, tribu eta kokaleku ugari zerrendatzen ditu eta munduan kokatzen ditu. Mundu modernoan Ptolomeoren izenak zein diren ez dakigu, eta beka asko sartu dira Ptolomeoren deskribapenak leku ezagunekin lotzen.

Erromatarrek askoz gehiago erabili zituzten geografia eta mapak. Erromako garraio-sistema, 55.000 km (89.000 km) errepidez osatua, ezin izango zen diseinatu neurketa- eta triangulazio-sistema geografikoak erabili gabe. Cursus publicus, erromatar gobernuaren sail bat, garraioari eskainia, lanaldi osoko gromatici (topografoak) enplegatua. Aztertzaileen lana zen informazio topografikoa biltzea eta, ondoren, bide bat eraikitzeko biderik zuzenena zehaztea. Erabilitako tresna eta printzipioen artean, norabidea zehazteko eguzki-dialak, angelu horizontalak neurtzeko teodolitoak, [15] eta triangulazioa zeuden, eta horiek gabe ezinezkoa zatekeen tarte guztiz zuzenak sortzea, batzuk 35 milia (56 km) bezain luzeak. Greko-erromatar garaian, geografi lanak egiten zituztenak lau kategoriatan bana zitezkeen:

 Lur-neurtzaileek eremu jakin baten neurri zehatzak zehaztu zituzten, hala nola zelai batena, lursailak banaketarako lursailetan banatuz, edo hiri bateko kaleak utziz.
 Topografoek mapak egin zituzten, latitudeak, longitudeak eta altuerak aurkitzeko.
 Militar begiraleei deitu zitzaien armada batek zeharkatu beharreko ibai baten zabalera zehazteko.
 Ingeniariek lurrak ikertu zituzten bideak, ubideak, akueduktuak, tunelak eta meategiak prestatzeko.

AD 400 inguruan, Peutingerren Mahaia izeneko pergamino mapa bat egin zen mundu ezagunaz, erromatar errepide sarea irudikatuz. Garai hartan Britainia Handitik Ekialde Hurbilera eta Afrikara zeraman Erromatar Inperioaz gain, mapak India, Sri Lanka eta Txina hartzen ditu. Hiriak ehunka sinboloz mugatuta daude. 1,12 cm-ko altuera (0,34 cm-koa) eta 22,15 cm-ko luzera (6,75 cm-koa). Erromatarrek erabilitako geografia-tresnak eta -printzipioak hurbiletik jarraituko ziren hobekuntza praktiko gutxirekin hurrengo 700 urteetan.

India 
Indiar testuen corpus zabal batek geografia aztertu zuen. Vedak eta Puranak ibaiei eta mendiei buruzko deskribapen landuak dituzte, eta elementu fisikoen eta giza elementuen arteko harremana aztertzen dute. Diana Eck erlijiosoaren arabera, Indiako geografiaren ezaugarri nabarmen bat indiar mitologiarekin duen lotura da.

Indiako edozein lekutara joanda ere, mendiak, ibaiak, basoak eta herriak indiar kulturaren historia eta jainkoekin oso lotuta dauden                  paisaia bat aurkituko dugu. Herrialde zabal honetako leku bakoitzak bere historia du; eta alderantziz, indiar mito eta elezahar bakoitzak  bere lekua du.

Antzinako garaia 
Antzinako Indiako geografoek lurraren jatorriari buruzko teoriak aurkeztu zituzten. Lurra gai gaseosoen solidotzearen ondorioz sortu zela eta lurrazala harri gogorrez (sila), buztinaz (bhumih) eta hareaz (asma) osatua dagoela teorizatu zuten. [20] Teoriak lurrikarak (bhukamp) azaltzeko ere erabili ziren, eta lurra, airea eta ura konbinatuta lurrikarak eragiteko Indiako hainbat lurralderi buruzko informazio geografiko eta estatistikoa biltzen duela uste izan zen [18] Artashastrak, Kautilyak (Chanakya bezala ere ezaguna) egindako konpilazio batek, Toskanako Konstruktu bat bezala ezagutzen den mundu batean zatitutako Karkaxa bat hartzen du. Dwipa bakoitzaren klima eta geografia deskribatu ziren.

Erdi Aro Goiztiarra 
Vishnudharmottara Puranak (K.a. 300 eta 350 bitartean bilduak) sei kapitulu ditu geografia fisikoari eta giza geografiari buruz. Herrien eta lekuen kokapen-ezaugarriak eta urtaroak dira kapitulu hauetako gaiak. [18] Varāhamihiraren Brihat-Samhitak planeta-mugimenduei, euri-jasei, hodeiei eta uraren eraketari buruzko tratamendu zehatza eman zuen. [20] Aryabhatiya matematikari-astronomoak Lurraren zirkunferentziari buruzko kalkulu zehatza egin zuen, 924,02 milia baino txikiagoa zena.

Erdi aro berantiarra 
Tuzuk-i-Jehangiri, Ain-i-Akbari eta Dastur-ul-aml kronikek narrazio geografiko zehatzak dituzte.

China 
Txinan, txinatar idazkera geografiko ezagunena K.a. V. mendekoa da, Gerra Estatuen garaiaren hasieran (K.a. 481 – K.a. 221). Lan hau Shu Jing-eko Yu Gong-en ("Yuren Zerga") kapitulua izan zen, edo Dokumentuen Liburua, non antzinako Txinako bederatzi probintzia tradizionalak deskribatzen diren, haien lurzoru-motak, produktu eta ondasun ekonomiko bereizgarriak, beren zerga, lanbide eta bokazioak, beren nekazaritza-sistema eta -sistema desberdinak, eta, ondorioz, Txinako Laku eta Laku Modernoen artean.

Antzinako tratatu geografiko honetan, geroago txinatar geografo eta kartografoengan eragin handia izango zuena, txinatarrek Yu Handiaren irudi mitologikoa erabili zuten lur ezaguna deskribatzeko (txinatarrena). Hala ere, Yuren agerpenaz gain, lanak ez zuen magiarik, fantasiarik, folklore txinatarrik edo kondairarik. Nahiz eta Herodotoren eta Estrabonen garaiko idazkera geografiko txinatarra kalitate txikiagokoa izan eta hurbilketa ez hain sistematikoa izan, hori aldatu egingo zen III. mendetik aurrera, geografia dokumentatzeko metodo txinatarrak Europan aurkitutakoak baino konplexuagoak bihurtu ahala, XIII. mendera arte iraungo zuen egoera. 

Txinako toki arkeologikoetan aurkitutako mapa zaharrenak K.a. IV. mendekoak dira, eta Qin estatu zaharrean egin ziren. Mapa bati eskala geometriko eta matematikoki mailakatu bat aplikatzeari buruzko lehen erreferentzia ezaguna Pei Xiu kartografoaren idazkietan (224 – 271) jaso zen. Txinako I. mendetik aurrera, Txinako testu historiko ofizialek sekzio geografiko bat izan zuten, eta hori, askotan, tokiko izen eta banaketa administratiboen konpilazio izugarria izan zen, Txinako dinastiak gobernatu zituenak.

K. a. V. mendeko Shu Jing-en garaitik aurrera, txinatar idazkera geografikoak informazio zehatzagoa eta elementu mitiko gutxiago ematen zuen. Adibide hau Huainanziren 4. kapituluan ikus daiteke (Huainango maisuaren liburua), Liu An printzeak K.a. 139an Han dinastian (K.a. 202 – K.a. 202) editorialki bildua. Kapituluak topografiaren deskribapen orokorrak ematen zituen modu sistematikoan, mapak (di tu) erabiltzeagatik laguntza bisualak emanez, Liu Anen eta bere kide Zuo Wuren ahaleginei esker. Chang Churen Hua Yang Guo Chi (Szechuango Geografia Historikoa), 347koa, ibaiak, merkataritza-ibilbideak eta tribu ezberdinak deskribatzeaz gain, Baba Jun Tu Jing (Szechuango Geografia Historikoa) idatzi zuen (Szechuango Geografia), 1330 urtean zehar, eta, askotan, San Joan eta San Joan (Szechuango Geografia Historikoa), 1330 urtean zehar.

Song dinastiaren (960 – 1279) eta Ming dinastiaren (1368 – 1644) ondorengo garaietan, literatura geografikoaren hurbilketa askoz sistematikoagoa eta profesionalagoa izan zen. Fan Chengda (1126 – 1193) olerkari, aditu eta gobernuko funtzionarioak Gui Hai Yu Heng Chi izeneko tratatu geografikoa idatzi zuen. [32] Batez ere lurraren topografian zentratu zen, Txinako hegoaldeko probintzietako eskualde bakoitzeko nekazaritza, ekonomia eta merkataritza produktuekin batera. Na-xin XIV. mendeko yuanen dinastiako geografoak Ibai Horiaren iparraldeko eskualde guztietako topografia arkeologikoari buruzko tratatu bat idatzi zuen He Shuo Fang Gu Ji liburuan.

Xu Xiake (1587 – 1641) Ming dinastiako geografoak Txinako probintzietan zehar bidaiatu zuen (askotan oinez), bere geografi eta topografi lan eskerga idazteko, bere bidaien hainbat xehetasun dokumentatuz, hala nola gorges txikien kokaguneak, edo Schicak bezalako ohantze mineralak [1534].

Txinatarrak arduratzen ziren, halaber, Txinatik kanpo dauden atzerriko eskualdeen informazio geografikoa dokumentatzeaz. Zhang Qian bidaiariaz geroztik (K.a. II. mendea) txinatarrek Ekialde Hurbileko, Indiako eta Asia erdialdeko zibilizazioei buruz idazten zuten arren, geroago txinatarrek informazio zehatzagoa eta baliotsuagoa emango zuten atzerriko eskualdeen topografia eta alderdi geografikoei buruz. Tang dinastiak (618-907), Wang Xuance diplomatiko txinatarrak, Magadhara (gaur egungo Indiako ipar-ekialdea) bidaiatu zuen VII. mendean. Ondoren, Zhang Tian-zhu Guo Tu (Erdialdeko Indiaren Kontu Ilustratuak) liburua idatzi zuen, informazio geografiko ugari zekarrena. 785 eta 805 artean idatzitako bere lanetan, Persiar golkoaren ahoan sartzen zen itsas ibilbidea deskribatzen zuen, eta Erdi Aroko irandarrek (Luo-He-Yi herrialdeko herria deitzen zituenak, hau da, Persia) itsasoan "zutabe apaingarriak" eraiki zituztela, Jia ‑ Qal-Adayren egitura berberak idatzi eta mende bat geroago. Xu Jing Kantu Dinastiaren ondorengo enbaxadoreak Korea osoko bidaia eta bidaiei buruzko bere kontakizunak idatzi zituen 1124ko bere lanean, Xuan-He Feng Shi Gao Li Tu Jing (Korearentzako enbaxada baten erregistro ilustratua Xuan-Bera erregealdian, Zhen-La Feng Tu Ji liburuan dokumentatua, Daguan idatzia).

Erdi Aroa 
Arabiar munduan kartografiak indar handia hartu zuen garai hartan eta geografo jakintsuak izan ziren, Ibn Batuta edo El Edrisi, adibidez. XIII. mendean Europak arabiarren jakintzaren berri izan zuen, eta horien bitartez greziar filosofoak ezagutu zituen; Aristoteles eta Ptolomeo, besteak beste.

Bizantziar Inperioa eta Siria 
Mendebaldeko Erromatar Inperioa erori ondoren, Ekialdeko Erromatar Inperioak, Konstantinoplatik gobernatua eta Bizantziar Inperioa bezala ezagutua, aurrera jarraitu zuen eta zenbait geografo aipagarri sortu zituen. Bizantzioko Stephanus (VI. mendea) Konstantinoplako gramatikaria izan zen eta Ethnica hiztegi geografiko garrantzitsua baimendu zuen. Lan honek balio izugarria du, Antzinako Greziari buruzko informazio geografikoa eta beste batzuk ematen baititu.

Hierokles geografoak (VI. mendea) Synecdemus-a baimendu zuen (AD 535 baino lehen), non Bizantziar Inperioko banaketa administratiboen taula bat eskaintzen duen eta bakoitzean hiriak zerrendatzen dituen. Synecdemus eta Ethnica izan ziren Konstantino VII.ak Bizantzioko gai edo banaketei buruz egindako lanaren iturri nagusiak, eta gaur egun VI. mendeko ekialdeko geografia politikoari buruz ditugun iturri nagusiak dira.

George Ziprekoa ezaguna da bere Descriptio orbis romani (Erromatar munduaren deskribapena) izenekoagatik, 600 – 610 hamarkadetan idatzia. [36] Italiatik hasi eta erlojuaren kontrako norabidean aurrera egiten du, Afrika, Egipto eta Ekialde Hurbila barne, Georgek Bizantziar edo Ekialdeko Erromatar Inperioko hiriak, herriak, gotorlekuak eta banaketa administratiboak zerrendatzen ditu.

Cosmas Indikopleustes (VI. mendea), "Cosmas monje" bezala ere ezaguna, alexandriar merkatari bat izan zen. [37] Bere bidaien arabera, badirudi India, Sri Lanka, Axumeko erresuma Etiopia modernoan eta Eritrea bisitatu zituela. Bere obran Topografia kristaua ageri zen, munduko maparik goiztiarrenetako batzuk. Kosmasek lurra laua zela uste bazuen ere, garaiko geografo kristau gehienak ez zeuden berarekin ados.

Edesako Jakob apezpiku siriarrak (633 – 708) Aristoteles, Teofrasto, Ptolomeo eta Basilengandik ateratako material zientifikoa egokitu zuen kosmosaren irudi bat egiteko. Iturriak zuzendu eta zientifikoki idazten du, Basilen Hexaemeron teologikoa den bitartean.

Karl Müllerrek garai honetako geografiako zenbait lan anonimo bildu eta inprimatu ditu, horien artean Expositio totius mundi.

Mundu islamikoa 
Azken VII. mendean, Islamaren erlijio berriaren jarraitzaileak Arabiatik iparralderantz irten ziren, juduak, bizantziar kristauak eta zoroastriar persiarrak mendeetan zehar ezarri ziren lurrak bereganatuz. Han, monasterio eta liburutegietan arreta handiz gordeak, greziar klasikoak aurkitu zituzten, Ptolomeo egiptoarraren Almagest eta Geografiako geografia lan handiak barne hartzen zituztenak, txinatarren jakinduria geografikoarekin eta Erromatar Inperioaren lorpen handiekin batera. Arabiarrek, arabieraz bakarrik hitz egiten baitzuten, kristauak eta juduak erabili zituzten eskuizkribu hauek eta beste asko arabierara itzultzeko.

Garai honetako beka geografiko nagusia Persian gertatu zen, gaur egungo Iranen, Bagdadeko Jakituriaren Etxean, gaur egungo Iraken. Lehen kalifek ez zioten ortodoxiari jarraitu, eta horregatik bultzatu zuten beka. Beren agintepean, arabiarrak ez zirenek mawali edo dhimmi zerbitzua ematen zuten, eta garai hartako geografo gehienak siriarrak (bizantziarrak) edo persiarrak ziren, hau da, zoroastriarrak edo kristauak.

Geografian idatzi edo Erdi Aroan mapak sortu zituzten persiarrek, besteak beste:

 Al-Khwārizmklinek (780 – 850) Lurraren irudia (Kitab surat al-ard) idatzi zuen, non Ptolomeoren geografia (Ptolomeo) erabili zuen, baina Mediterraneo itsasorako, Asiarako eta Afrikarako zituen balioetan hobetu zuen.
 Ibn Khurdadhbihek (820-912) Ibilbide eta Probintzien Liburu Geografiko Administratibo bat baimendu zuen (Kitab al-masalik wa 'l-mamalik), bere motako lehen lan arabiarra. Lau sektoreren lehen mapa koadratikoa egin zuen.
 Sohrab edo Sorkhabek (930 hila) Marvels of the Seven Climes to the End of the Habitation idatzi zuen, munduko mapa bat egiteko latitudeko eta longitudeko lauki laukizuzen bat deskribatuz eta ilustratuz.

 Al-Balkhik (850 – 934) Bagdaden sortu zuen lurreko kartografia eskola.
 Al-Istakhrik (957 hila) Estatuen Ibilbideen Liburua (Kitab Masalik al-Mamalik) bildu zuen ohar pertsonaletatik eta iturri literarioetatik abiatuta.
 Al-Birunik (973 – 1052) zeru esferaren urruneko proiekzio polarra deskribatu zuen.
 Abu Nasr Mansur (960 – 1036), sine lege esferikoarekin egindako lanagatik ezaguna. Bere Azimutarren Liburua jada ez da iraungitzen.
 Avicennak (980 – 1037) Lurraren Zientzietan idatzi zuen bere Sendaketa Liburuan.
 Ibn al-Faqihek (X. mendea) Lurren Liburu Laburra idatzi zuen (Mukhtasar Kitab al-Buldan).
 Ibn Rustah-k (X. mendea) Book of Precious Records izeneko laburpen geografikoa idatzi zuen.

Hona hemen horietako batzuei buruzko xehetasun gehiago:

X. mendearen hasieran, Abdul Zayd al-Balkhok, jatorriz Balkhekoa zen persiar batek, Bagdaden lurreko kartografiaren "Balkh￮ eskola" sortu zuen. Eskola honetako geografoek mundu musulmaneko herri, produktu eta ohiturei buruz ere idatzi zuten, musulmanak ez diren erresumetan interes handirik gabe. Suhrāb, X. mende bukaerako geografo persiarra, koordenatu geografikoen liburu batekin batera, munduko mapa laukizuzen bat egiteko argibideak ematen zituen, proiekzio ekuatoriarra edo proiekzio zilindriko distantziakidea zuena. (1027) XI. mendearen hasieran, Avicenna, Healing liburuan mendien arrazoi geologikoei buruz hipotetizatuta zegoen.

Geografia matematikoan, Persiako Abīn Rayhān al-Bīrūnklinek, 1025 inguruan, zeru-esferaren proiekzio distantziakide polarra deskribatu zuen lehena izan zen [49]. Irakurketa astronomikoak eta ekuazio matematikoak konbinatu zituen latitudearen eta longitudearen graduak erregistratzeko eta Antzinako Nazioen Kronologian erregistratutako mendi eta haran sakonen altuerak neurtzeko. Giza geografiaz eta Lurraren bizigarritasun planetarioaz hitz egin zuen, Lurraren azaleraren laurdena, gutxi gorabehera, gizakiek bizitzeko modukoa dela iradokiz. Ekuazio geodesiko konplexu bat ebatzi zuen Lurraren zirkunferentzia zehatz-mehatz zenbatzeko. [50] Bere kalkulua 6.339,9 km-koa zen Lurraren erradioan, 6,356,7 km-ko balio modernoa baino 16,8 km-koa baino txikiagoa zen.

XII. mendearen hasieran, normandiarrek arabiarrak eraitsi zituzten Sizilian. Palermo herri askotako bidaiari eta merkatarientzako bidegurutze bihurtu zen, eta Roger II.a errege normandiarrak, geografiarekiko interes handia zuenez, informazio geografiko guzti hori bilduko zuen liburu eta mapa bat sortzea agindu zuen. Ikerlariak bidali zituzten eta datuen bilketak 15 urte behar izan zituen. [51] Al-Idrisi, Frantzian eta Ingalaterran, Espainian, Erdialdeko Asian eta Konstantinoplan egondako arabiar bakanetako bat, liburua datu multzo horretatik sortzeko erabili zuten. Geografo klasikoetatik jasotako informazioa erabiliz, munduko maparik zehatzenetako bat sortu zuen, Tabula Rogeriana (1154). Mapak, arabieraz idatzia, Eurasiako kontinentea bere osotasunean eta Afrikako iparraldea erakusten ditu.

Ingurugiroaren determinismoaren jarraitzaile bat Erdi Aroko idazle afroarabiar-al-Jahiz (776 – 869) izan zen, ingurugiroak komunitate jakin bateko biztanleen ezaugarri fisikoak nola determina ditzakeen azaldu zuena. Eboluzioaren bere teoria goiztiarra erabili zuen giza azalaren kolore ezberdinen jatorria azaltzeko, batez ere azal beltzarena, bere ustez ingurumenaren emaitza zirenak. Najd iparraldeko basalto beltzeko eskualde harritsu bat aipatu zuen bere teoriaren froga gisa.

Erdi aroa Europan 
Erdi Aroan geografiak, beste zientzia guztiek bezala, atzera egin zuen Europan, eta Lurra laua eta zapala zelako ustea errotu eta zabaldu zen erlijioaren eraginak hartaraturik. Ez zen gauza bera gertatu Sortaldean, Islamaren eraginpean zeuden lurraldeetan, han Grezia zaharreko kulturaren jarraitzaile izan baitziren; esaterako, Ptolomeo arabierara itzuli eta meridianoaren neurketak egin zituzten, eta X. mendean Lurraren eta zeruaren globoak egin zituzten.

Aldi berean, Marco Poloren eta beste merkatari batzuen bitartez Ekialde Urruneko kultura ezagutu zuen Europak; mongoliarren inperio zabala, Txina, India… Eta Txinako kartografia oso aurreratuta zegoen garai hartan. Horrela bada, XV. mendean geografiak indar handia hartu zuen Europan, grina handia baitzegoen bidaiak egiteko, itsasoz batez ere, eta artean ezezagunak ziren mundu berriak arakatzeko.

Lehen Erdi Aroan, Europako ezagutza geografikoak atzera egin zuen (nahiz eta herriaren okerkeria izan mundua laua zela uste izatea), eta T eta O mapa sinplea munduaren irudikapen estandar bihurtu zen.

Marco Polo esploratzaile veneziarrak XIII. mendean Mongoliar Inperioan zehar egindako bidaiek, XII. eta XIII. mendeetako gurutzada kristauek, eta XV. eta XVI. mendeetan Portugalen eta Espainian egindako esplorazio bidaiek zerumuga berriak ireki eta idazki geografikoak suspertu zituzten. Mongoliarrek, gainera, Europa eta Asiako geografiaren ezagutza zabala zuten, eremu honetako zati handi baten gobernantzan eta agintean oinarritua, eta informazio hori espedizio militar handiak egiteko erabiltzen zuten. Horren frogak baliabide historikoetan aurkitzen dira, hala nola Mongolien Historia Sekretua eta XIII. eta XIV. mendeetan idatzitako beste kronika persiar batzuk. Adibidez, Yuan dinastia handiaren agintaldian munduko mapa bat sortu zen eta gaur egun Hego Korean gordetzen da. Ikus gainera: Yuan dinastiaren mapak

XV. mendean zehar, Henrike Portugalgoa nabigatzaileak Afrikako kostaldeko esplorazioei eutsi zien eta ikerketa geografikoen sustapenean lider bihurtu zen. XVI. mendean zehar argitaratutako bidaia eta aurkikuntzei buruzko kontakizun nabarmenen artean, Giambattista Ramusiok Venezian, Richard Hakluytek Ingalaterran eta Theodore de Bryk gaur egun Belgikan egindakoak nabarmentzen dira.

Aro moderno goiztiarra 
Marco Poloren bidaiei jarraituz, geografiarekiko interesa Europa osora zabaldu zen. C ingurutik. 1400, Ptolomeoren eta bere ondorengoen idazkiek informazio geografikoa lotzeko eta erretratatzeko esparru sistematiko bat eskaintzen zuten. Esparru hori akademikoek erabili zuten hurrengo mendeetan, eta positiboak Ilustrazio Geografikoaren aitzindari izan ziren. Hala ere, emakumeak eta bertako idazkiak diskurtsotik kanpo geratu ziren neurri handi batean. Europako konkista globalak XV. mendearen hasieran hasi ziren portugaldarrek Afrikara eta Indiara egin zituzten lehen espedizioekin, baita Espainiak 1492an Amerika konkistatu zuenean ere, eta Atlantikoan zehar Europako itsas espedizio batzuekin jarraitu zuten, eta geroago Ozeano Bareko eta Errusiako espedizioekin Siberiara XVIII. mendera arte. Europako itsasoz haraindiko hedapenak inperio kolonialen gorakada ekarri zuen, "Mundu Zaharra" eta "Mundu Berria" ren arteko kontaktua Kolon Trukea sortuz: landare, animalia, elikagai, giza populazio (esklaboak barne), gaixotasun kutsagarri eta kontinenteen arteko kultura transferentzia zabala. Ahalegin kolonialista horiek, XVI. eta XVII. mendeetan, detaile geografiko "zehatz" eta oinarri teoriko sendoagoen desira berpiztu zuten. Bernhardus Vareniusen Geographia Generalis eta Gerardus Mercatorren munduko mapa dira geografia zientifikoaren arraza berriaren adibide nagusiak.

Hori baino lehen, indigena amerikarrek beren lurraldeaz hitz egiten zuten kokapenaren arabera, eta gehien erabiltzen zen terminoetako bat "Abya Yala" zen, "bizi-odoleko lurraldea" esan nahi zuena. Diskurtso geografiko indigena horiek, neurri handi batean, europar kolonialistek ez zituzten aintzat hartu edo bereganatu europar pentsamenduari bide emateko.

Mapa eurozentrikoa Ptolomeoren bigarren proiekzioaren aldaketa baten ondoren egin zen, baina Amerikak barne hartzeko zabaldu zen. [53] Waldseemuller Mapari "Amerikaren jaiotza-agiria" deitu izan zaio [54] Waldseemüllerrek ere mapa inprimatuak sortu zituen, globo gores deituak, globo bat sortzen duten esferetan moztu eta itsatsi daitezkeenak.

Hau oso eztabaidatua izan da XVI. mendeko inbasioa baino lehenagoko Amerikako historia indigena zabalari buruz, hau da, "jaiotza-agiri" baten inplikazioak aurrekari huts bat suposatzen duela.

Errenazimentua 
Errenazimentua geografiako aurkikuntza handien garaia izan zen. Kopernikoren eta Galileoren lanek Lurra biribila zelako teoria baieztatu zuten, eta Ptolomeo greziarraren kartografiako irudikapenak oso aintzakotzat hartu ziren. Aipagarria da Gerardus Mercator geografoak asmatu zuen proiekzio teknika; 1569an munduko mapa proiekzio zilindrikoarekin argitaratu zuen.

XVI. mendetik aurrera 
XVIII. mendean, zientziaren garapenak hartara bultzatuta, geografia adarretan hasi zen banatzen. XIX. mendean Alexander von Humboldt eta Carl Ritter geografoei esker erabat aldatu zen geografiaren funtsa eta helburua, eta ordu arte Lurra nolakoa zen azaltzera mugatzen bazen ere, harrezkero zergatiak, arrazoiak eta ondorioak bilatzen eta horiek aditzera ematen saiatu ziren. Ildo horretatik, asko ugaritu dira geografiaren adarrak; gaur egun espazio fisikoa ikertzeaz gainera, gizonengan duen eragina ere aztergai du geografiak.

Mendebaldean 
Geografiak, zientzia den aldetik, Iraultza Zientifikoan eta Erlijioaren Erreforman eragiten du. Garai viktoriarrean, gehiegizko esplorazioak identitate instituzionala eman zion eta geografia "inperialismoaren zientzia nagusia" zen. Inperialismoa kontzeptu erabakigarria da europarrentzat, erakundeak esplorazio geografikoan eta proiektu kolonialean parte hartzen baitu. Autoritatea zalantzan jarri zen, eta baliagarritasunak garrantzia hartu zuen. Ilustrazioaren garaian, geografiak ezagutza sortu zuen, eta intelektualki eta praktikoki posible egin zuen unibertsitateko diziplina gisa. Teologia naturalak geografia eskatzen zuen mundua jainkozkoaren makina handi gisa ikertzeko. Bidaia eta bidaia zientifikoek geografiaren ezagutzatik eraiki zuten botere geopolitikoa, hein batean Royal Societyk babestua. John Pinkertonek XVIII. mendeak "zientzia ororen aurrerapen erraldoia izan zuen, eta bereziki informazio geografikoarena" eta "estatu eta mugetan aldaketa gertatu da. "(hitzordua behar da)

Historia geografikoaren diskurtsoak pentsamendu eta teoria berri askori bide eman zien, baina europar akademia maskulinoaren nagusitasunak mendebaldekoak ez ziren teoriak, behaketak eta ezagutzak baztertzea ekarri zuen. Adibide horietako bat gizakien eta naturaren arteko elkarrekintza da, pentsamendu marxistak natura kapitalismoaren baitako merkantzia gisa kritikatzen duenean, Europako pentsamenduak natura giza gizartetik bereizten duen kontzeptu erromantiko edo objektibo gisa ikusten duenean, eta diskurtso natibo amerikarrak natura eta gizakiak kategoria bakar baten barruan ikusten dituenean. Erakunde horietan zehar betikotu zen jakintzaren hierarkia inplizitua duela gutxi baino ez da zalantzan jarri, eta Geografia Errege Elkarteak XX. mendean emakumeak kide gisa sartzeko aukera eman zuen.

Ingalaterrako Gerra Zibilaren ondoren, Samuel Hartlibek eta bere komunitate baconiarrak aplikazio zientifikoa sustatu zuten, erabilgarritasunaren ospea erakusten zuena. William Pettyren ustez, administratzaileek "astrologia judizialaren araurik onenetan trebeak" izan behar dute "gaixotasunen gertaerak kalkulatu eta eguraldia iragartzeko". "Institutuan, Gresham Collegek aurrerapen zientifikoa zabaldu zuen jende gehiagorengana, merkatariak bezala, eta, geroago, institutu hori Royal Society-n sartu zen. William Cuninghamek kosmografiaren funtzio utilitarioa mapak praktikan jarriz ilustratu zuen. John Deek matematika erabili zuen kokapena ikasteko, geografiarekiko zuen interes nagusia, eta baliabideak ustiatzera bultzatu zuen, bidaietan bildutako aurkikuntzekin. Erlijioaren Erreformak esplorazioa eta ikerketa bultzatu zituen. Philipp Melanchthonek ezagutza geografikoaren ekoizpena "Idazteuneko orrietatik" munduko esperientziara aldatu zuen. " Bartolome Keckermann-ek geografia teologiatik bereizi zuen, "probidentziaren funtzionamendu orokorrak" ikerketa enpirikoa eskatzen zuelako. Bere jarraitzaileak, Bernhardus Vareniusek, geografia zientzia bihurtu zuen XVII. mendean, eta Geographia Generalis argitaratu zuen, Newtonek Cambridgen geografia irakasteko erabili zuena.

Zientzia enpirismoarekin batera garatzen da. Enpirismoak bere erdigunea lortzen du, eta horri buruzko gogoeta ere hazten da. Magiako eta astrologiako profesionalek, lehenik, ezagutza geografikoa besarkatu eta zabaldu zuten. Teologia erreformatzaileak Probidentzian jarri zuen arreta lehen bezala sorkuntzan baino gehiago. Esperientzia errealista, Idazteunetik itzuli ordez, prozedura zientifiko gisa sortu zen. Ezagutza geografikoak eta metodoak funtzio batzuk betetzen dituzte hezkuntza ekonomikoan eta aplikazio administratiboan, Puritanoko programa sozialaren zati gisa. Atzerriko bidaiek ikerketa geografikoak eta teoria formatuak eskaintzen zituzten, adibidez ekologismoa. Irudikapen bisualak, mapak edo kartografiak bere balio praktiko, teoriko eta artistikoa erakusten zuen.

"Espazioa" eta "lekua" kontzeptuek atentzioa ematen dute geografian. Zergatik dauden gauzak hor, eta ez beste inon, gai garrantzitsua da geografian, espazioari eta lekuari buruzko eztabaidekin batera. XVI eta XVII. mendeetakoak izan daitezke, M. Curryk "espazio natural", "espazio absolutu", "espazio erlazional" (espazioari eta praktika espazialari buruz) bezala identifikatuak. Descartesen filosofiaren printzipioen ondoren, Lockek eta Leibnizek espazioa erlatibotzat hartu zuten, eta horrek epe luzerako eragina du espazioaren ikuspegi modernoan. Descartes, Grassendi eta Newtonentzat, lekua "absoluzio espazioaren" zati bat da, neuronalak eta emanak. Hala ere, John Lockek dioenez, "lekuari buruzko gure ideia ez da beste ezer, gauza baten halako posizio erlatiboa baino" (giza adimenari buruzko saiakeran). "Distantzia" espazioaren biraketa da, zeren "Espazioa bi izakiren artean luzeran bakarrik kontsideratzen baita, haien artean beste ezer kontuan hartu gabe". Gainera, lekua gizakumeek egina da, beren erabilera komunerako, beronen bidez gauzen kokapen partikularra diseinatu ahal izateko. Clarkeri erantzuteko V. Liburuan, Leibnizek honela zioen: "Gizakiek lekuak, aztarnak eta espazioa imajinatzen dituzte, nahiz eta gauza horiek erlazioen egian bakarrik datzan, eta ez ezein errealitate absolututan". Espazioa, "elkarbizitzaren ordena" gisa, "adimenduak erlazioaren aplikazioa bururatzen duen ordena jakin bat duen gauza ideala" besterik ezin da izan. Leibniz urrunago joan zen "distantzia" terminora, "tartearekin" eta "egoerarekin" batera, ez bakarrik izaera neurgarri batekin. Leibnizek, koalitateari eta kantitateari lekua eta espazioa erosiz, honela dio: Koalitatea, aldiz, gauzetan ezagut daitekeena da, banan-banan behatzen direnean, inolako konpresentziarik behar izan gabe. " Espazio modernoan, erlatibo gisa, lekua eta dagoena integratzen dira. "Espazioaren nagusitasuna" E. Caseyk ikusten du lekua Leibnizen arrazionalismoak eta Lockeren enpirismoak "posizio eta puntu" gisa ebazten dutenean.

Ilustrazio garaian, zientziaren aurrerapenek giza ezagutza zabaltzea eta natura gehiago ustiatzea ahalbidetzen dute, industrializazioarekin eta inperioaren hedapenarekin batera Europan. David Humek, "filosofia positibistaren benetako aitak", Leszek Kolakowskiren arabera, "egitateen doktrina" zekarren, behaketa zientifikoen garrantzia azpimarratuz. Egitatea sentsazionalismoarekin lotzen da, objektua ezin dela bere sentipenezko pertzepzioetatik bereizi, Berkeleyren iritzi bat. Galileok, Descartesek, geroago Hobbesek eta Newtonek materialismo zientifikoaren alde egin zuten, unibertsoa — mundu osoa eta baita giza adimena ere — makina gisa ikusiz. Munduaren ikuspegi mekanista Adam Smithen lanetan ere aurkitzen da, metodo historikoetan eta estatistikoetan oinarrituta. Kimikan, Antoine Lavoisierrek "zientzia eredu zehatza" proposatu zuen eta esperimentu eta matematikatik metodo kuantitatiboak azpimarratu zituen. Karl Linnaeusek espezie finkoen suposizio batean oinarrituta sailkatu zituen landareak eta organismoak. Geroago, eboluzioaren ideia, espezieentzat ez ezik, gizartearentzat eta giza adimenarentzat ere sortu zen. Historia Natural Orokorrean eta Zeruen Teorian, Kantek bere eboluzio kosmikoaren hipotesia azaldu zuen, eta "eboluzioaren kontzepzio zientifiko modernoaren sortzaile handi" bihurtu zuen, Hastieren arabera.

Francis Baconek eta bere jarraitzaileek uste zuten zientziaren eta teknologiaren aurrerapenak gizakiaren hobekuntza ekarri zuela. Sinesmen hori Jean-Jacques Rousseauk atxiki zuen, zeinak giza emozioak eta morala defendatzen baitzituen. Geografiaren heziketari buruzko bere eztabaidak tokiko eskualde-ikasketak gidatu zituen. Leibnizek eta Kantek materialismo mekanikoaren erronka nagusia osatzen zuten. Leibnizek mundua osotasun aldakor gisa kontzeptualizatu zuen, bere atalen batuketa makina gisa baino gehiago. Hala ere, aitortu zuen esperientziak interpretazio arrazionala eskatzen duela: giza arrazoiaren boterea.

Kantek zentzuaren eta arrazoimenaren banaketa uztartu nahi izan zuen, naturaren esperientzia estetikoan oinarritutako arrazionalismo morala "ordena, harmonia eta batasun" gisa azpimarratuz. Ezagutzarako, Kantek agerpenak (sentimenezko mundua) eta noumena (adimenezko mundua) bereizten zituen, eta baieztatzen zuen agerpen guztiak espazioaren eta denboraren erlazioetan hautematen zirela. " "Zientzia arrazionalaren" eta "zientzia enpirikoaren" arteko lerro bat marraztuz, Kantek natur zientziatzat hartu zuen geografia fisikoa, espazioarekin lotuta. Königsbergen egon zen garaian, Kantek geografia fisikoari buruzko hitzaldiak eman zituen 1756az geroztik, eta Physische Geographie hitzaldi-oharrak argitaratu zituen 1801ean. Kantek zientzia enpiriko eta arrazionalari buruz egindako lanak eragina du Humboldtengan eta neurri txikiagoan Ritterengan. Manfred Büttnerrek zioenez, "geografiaren askapen kantiarra teologiatik. "

Humboldt geografo handi bat bezala miresten da, D. Livingstoneren arabera, "geografia modernoa zientzia sintetizatzaile bat izan zen lehenik eta behin, eta horrela, Goetzmannek sinetsi behar badu, garaiko jarduera zientifiko giltzarri bihurtu zen". Humboldtek George Forster geografoa ezagutu zuen Göttingeneko Unibertsitatean, eta haren deskribapen geografikoak eta idazkera zientifikoak eragina izan zuten Humboldtengan. Bere Geognosia, arroken, animalien eta landareen geografia barne, "eredu garrantzitsua da geografia modernoarentzat". Prusiako Meatze Ministerioak bezala, Humboldtek Stebengo Meatze Eskola Askea sortu zuen meatzarientzat, geroago institutu horien prototipotzat hartu zena. Naturphilosophie alemaniarrak, batez ere Goethe eta Herderren lanak, Humboldten zientzia unibertsalaren ideia eta ikerketa bultzatu zituen. Bere gutunean, behaketak egiten zituen, bere "arreta ez da inoiz bistatik galduko indar bateratuen harmonia, mundu bizigabeak animalien eta landareen erresuman duen eragina. " Bere bidaia amerikarrak landareen geografia azpimarratu zuen zientziaren ardatz gisa. Bitartean, Humboldtek metodo enpirikoa erabili zuen Mundu Berriko indigenak aztertzeko, giza geografiako lanik garrantzitsuentzat jotzen zena. Relativo historique du Voyage-n, Humboldtek Physique du monde, Theorie de la Terre edo Geographie physique deitu zien ikerketa hauei. 1825etik 1859ra bitartean, Humboldt Kosmosen aritu zen, naturaren ezagutzaz. Mundu Berriari buruzko gero eta obra gehiago daude. Jeffersoniar garaian, "Amerikako geografia Amerikako geografiatik sortu zen", hau da, ezagutzaren aurkikuntzak diziplina osatzen lagundu zuen. Ezagutza praktikoa eta harrotasun nazionala tradizio teleologikoaren osagai nagusiak dira.

Geografia Errege Elkartea bezalako erakundeek geografia diziplina independente gisa adierazten dute. Mary Somervilleren Geografia Fisikoa izan zen... Integrazio unibertsalaren ideal baconiarra ". Francis Baconen arabera, "ez dago fenomeno natural bakar bat ere bere kabuz egokiro aztertzerik, baina, ulertu ahal izateko, natura osoarekin lotuta dagoen heinean hartu behar da kontuan. "

XIX. mendea 
XVIII. menderako, geografia diziplina diskretu bihurtu zen, eta Europako (batez ere Paris eta Berlin) unibertsitate-curriculum tipiko baten parte bihurtu zen, nahiz eta ez Erresuma Batuan, non geografia, oro har, beste gai batzuen azpidiziplina gisa irakasten zen.

Geografiaren eta naturaren ikuspegi holistiko bat ikus daiteke Alexander von Humboldt XIX. mendeko polimataren obran [56]. Garai honetako lan handienetako bat Humboldten Kosmos izan zen: unibertsoaren deskribapen fisiko baten zirriborroa, zeinaren lehen liburukia alemanez argitaratu baitzen 1845ean. Horixe izan zen Mary Somerville doktoreak Cambridgeko Unibertsitateko bere Geografia Fisikoaren argitalpena, Kosmos irakurtzen. Von Humboldtek berak konbentzitu zuen argitaratzeko (editoreak ale bat bidali ondoren).

1877an, Thomas Henry Huxleyk bere Fisiografia argitaratu zuen unibertsaltasunaren filosofiarekin, ingurune naturalaren azterketaren ikuspegi integratu gisa aurkeztua. Geografiako unibertsaltasunaren filosofia ez zen berria, baina Alexander von Humboldt eta Immanuel Kanten obretatik eboluzionatzen ari zela ikus daiteke. Huxleyren fisiografiaren argitalpenak geografia forma berri bat aurkeztu zuen, kausa eta efektua mikro-mailan aztertu eta sailkatu zituena, eta gero horiek makro-eskalan aplikatu zituena (mikroa makroaren parte zela eta, beraz, mikro-eskala guztien ulermena beharrezkoa zela uste izateagatik). Planteamendu honek datuen bilketa enpirikoa azpimarratzen zuen teoriaren gainean. Planteamendu bera erabili zuen Halford John Mackinderrek ere 1887an. Hala ere, geosfera, atmosfera eta biosfera fisiografian integratzea berehala amaitu zuen Davisiar geomorfologiak.

Azken bi mendeetan ezagutza eta erreminta kopuruak eztanda egin du. Lotura sendoak daude geografiaren eta geologia eta botanika zientzien artean, baita ekonomia, soziologia eta demografiaren artean ere.

Royal Geographical Society Ingalaterran sortu zen 1830ean, nahiz eta Erresuma Batuak ez zuen bere lehen geografia katedra osoa lortu 1917ra arte. Erresuma Batuko geografian sortu zen benetako lehen adimen geografikoa Halford John Mackinder izan zen, 1887an Oxfordeko Unibertsitatean irakurle izendatua.

National Geographic Society 1888an sortu zen Estatu Batuetan, eta National Geographic aldizkaria argitaratzen hasi zen. Gizarteak aspalditik babestu ditu ikerketa geografikoa eta hezkuntza.

Erreferentziak 

 Artikulu honen edukiaren zati bat https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_geography orritik itzulia izan da.

Kanpo estekak