Aragoiko jota

Aragoiko jota lurralde horretako adierazpen folklorikoa da, beste iberiar lurralde batzuetan garatutako musika genero berekoa hain zuzen ere. XIX. mendearen erdialdean garatzen hasi zen, gaur egun ezagutzen dugun moduan.

Erakusten da dantza (bailadores), kantu (cantadores) eta musika tresnen bidez, funtsean gitarra, laute eta bandurria. Musikariek osatzen dute rondalla izeneko taldea.
 
Nahiz eta jota izan Aragoiko musika tradizionalik ezagunena, beste estilo batzuk eta garatu izan dira bertan (mazurcas, paloteados, villanos, boleroak edo baltseak).

Historia

Urrezko Aroa 
Miguel Assok eta Cecilio Navarrok protagonizatu zuten 1910 eta 1927 artean, biak ala biak Zaragozako San Pablo auzokoak. Beste abeslari ezagun batzuk izan ziren Felipe Colmán, Emilio Arana, Justo Royo «el Cebadero», Joaquín Numancia, Luisico Gracia, Jesús Monreal, Domingo Martínez, Pilar Gascón, Pascuala Perié, María Asensio «la Burina», Pilar Munárriz, Pilar Albero, Encarnación García eta Pilar Lasierra.

1927tik aurrera 
José Oto, Aragoiko abeslaririk handientzat jota, 1927ko belaunaldiaren burua izan zen, Bigarren Errepublikan eta Gerra Zibilaren garaian. Aro honetan emakumeak nabarmendu ziren gizonen gainetik: Camila Gracia, Gregoria Ciprés, Felisa Galé y Jacinta Bartolomé. Tras la guerra destacan Celia Palacián, Pilarín Pascual, Pilar de las Heras, Pilar Abad, Pilar Francés, Angelita Zapata, Irene Izárbez, María Virto, Victoria Morales eta Piedad Gil. Gioznen berriz Bienvenido Orga, Celestino Ballarín, Francisco Rodríguez, «Redondo de Épila», Francisco Caballero, Antonio Royo «el Chato de Casablanca», Lucio Cáncer, Ángel Galé, Matías Maluenda eta Tomás Marco.
 
José Iranzo Bielsa "El Pastor de Andorra" eta Jesús Gracia aipatzekoak dira XX. mendeko bigarren erdialdean, bi estilo desberdinekin.

Erreferentziak

Ikus, gainera 

 Jota de Saura filma

Kanpo estekak 
 "La Jota" (Gran Enciclopedia Aragonesa").

Aragoiko musika