Toreatzaile

Toreatzaile, toreadore, zezenkari edo torero (,  ahoskatua; ,  ahoskatua) zezenketetan, zezenak, bereziki hiltzeko zezenak, jokatzen dituena da. Toreatzaile bihurtzeko etapak badaude: hasieran nobilleroak dira (zezenkoak baino ez ditu toreatzen) eta gero zezen-hiltzaile bilakatzen dira (ekitaldi guztiak menderatzen dituenean). Nobillerotik zezen-hiltzaile pasatzeak alternatiba hartzea du izena.

Zaldian aritzen denean, burtzikari du izena.

Jatorria 
Lehen toreatzaileen jatorria lausoa da, ezin baita zehaztu zein une zehatzetan sortu ziren lehenengo zezenak, eta iseka egin zieten Espainiako jai eta ospakizun herrikoietan zezenketei. Dokumentatutako erreferentziek adierazten dute jarduera horiek Cuellarren (Segovia) egiten zirela xiii. mendean, eta Alfontso X.ak Zazpi Partidetan zezenak toreatzeagatik, ebakitzeagatik edo garrotxaz salto egiteagatik kobratzea debekatu zuela. XIV. mendean, Karlos II.a Nafarroakoak Iruñean, 1385ean, erregearen aurrean toreatu zituzten bi matatorori ordaintzea agindu zuen. Bi urte geroago, Fragan (Huesca) beste zezenketa bat ospatu zen.

XVI. eta XVII. mendeetan, zezenkariak zaldun burtzikariak ziren, eta zezenak jaurtitzen aritzen ziren kitarakoak egiteko ardura zuten morroi edo peoien laguntzaz — zezenaren hartunearen arriskutik libratzen da hori —, edo zezena burtzikariaren beharren arabera jartzen zuten. Laguntzaile horien beste eginkizunetako bat zezenketa amaitzea eta zezena hiltzea izan zen, burtzikaria burtzikadarekin erratzen ari zenean eta zamalkatu edo ahalegina oinez egin behar zuenean. XVIII. mendean laguntzaileek gaitasun gehiago lortu zituzten, zezenari toreatu, iseka egin, ebaki edo adabakiak jartzen zizkioten — banderatxoen aurrekaria —, eta burtzikaria ere pixkanaka ordezkatu zuten zezena estokatzeko lanean. Zaldun batzuek beren babespean hartu zituzten, eta zaldun burtzikarien eta laguntzaileen arteko lehen kontratuak egin zituzten. Oinezko toreatzaile horietako lehena Francisco Romero izan zen, oinezko lehen toreatzailetzat hartuta.

Toreatzaile modernoaren jatorria, definituta dagoen bezala, eta hondarreko zezen suharraren zezenketaren arduradun gisa, XVIII. mendean kokatu zen, zaldun hankaluzeek burtzikatzeari utzi ziotenean, Felipe V.ak 1704 eta 1725 artean zaldi gainean ibiltzeko moduei buruz agindu zituen erreformen ondoren. Aldaketa horietan, Espainiako zaldi tradizionalari betoa jartzen zitzaion zaldi-zaldiari, eta haren ordez brida erabiltzen zen, toreatzailea zaldiz ibiltzerik izan ezean. Burtzikatzeko zailtasuna ikusita, nobleziak zezenketa utzi zuen, eta bere kabuz toreatzen hasiak ziren toreatzaile berriei lekua utzi zien, herriaren alde eginez.

Formakuntza 
Toreatzailea tauromakia eskoletan trebatu da Sevillako Tauromakia Eskola sortu zen XIX. mendetik. Lehenago ohikoa zen toreatzaile izateko hautagai gazteak hiltegietara joatea egunsentian, bertara eramaten zituzten abelburuak toreatu ahal izateko.

Toreatzailearen funtzioak 
Toreatzailearen funtzioa — zezen-hiltzailea — zezen-plazan zezenketa batean zezena toreatzea da. Zezenari toreatzeko, toreatzaileak zorte batzuk erabiltzen ditu — engainuaz baliatzen diren ekintzak: zezena toreatzailearengandik hurbil pasarazteko longaina eta makulua —, zezenaren oldarraldiak saihestu eta hezteko helburuarekin.

Zezenketan ez ezik, zezen-araudiak ezartzen du jarduleen artean antzinatasun handiena duen toreatzaileak ere parte hartzen duen zezenketan egiten duela zuzendari lana. Bere beste eginkizunetako bat da bikaina izatea zezen – korrida batean edo bitan bakarrik toreatzen dutenean. Orduan, bere zeregina zauritutako trebe batzuk ordezkatzea da, toreatzen jarraitu ezin dutelako, ordezkatu egin behar baitira. Burtzikaden kasuan, bikaina da burtzikariari zezenketan laguntzea. Toreatzailea ere toreatzaile da tauromakia – eskolek emandako abere kementsuekin egindako ikasgai praktikoetan, eta horretarako araudi horretako 92.5 artikuluan ezarritako baldintzak bete behar ditu. Azkenik, profesionalek parte hartzen duten nahiz tokiko publikoak parte hartzen duen zekorketetan, zezen-hiltzaile edo nobilero bat egon behar da pikatzaile profesionalekin.

Bere lana zezenketaren hiru herenetan ezarritako ordenari jarraituz egiten du: hagen herena, banderen herena eta mataren herena Zezena zezenketaren hasieran hondarrera irteten denean hartzen du, kapotea erabiltzen du eta bere lana zezena gelditzea edo gelditzea da, bertara joan dadin, eta pixkanaka oihalari erreparatzen dio, toreatzaileak arreta mantentzea lortzen duen arte, hau da, zezenak erasoaldietan egindako distantzia laburtzen du eta, aldi berean, erasoaldia errepikatzen du. Lehen kontaktu honen helburua ezpalaren nolakotasunak aurkitzea da, bai positiboak bai negatiboak, zezenaren zezenketa baldintza hauen menpe dagoelako. Zezenari harrera egiteko kapotezko lantza ezberdinak erabiltzen dira, toreatzaile batzuk portagayola hartzen ikustea ere ohikoa da, toreatzaileak torlojuaren ate aurretik animalia noiz aterako zain dagoen zorte arriskutsu batean.

Hagen herena 
Zezenari harrera egin ondoren, zezenketaren lehen herenera pasatzen da, hagetakoa, eta toreatzaileak zezena zaldia eramateko baino ez du esku hartzen, zezenaren baldintzen arabera pikatua izan dadin, eta zezen-araudian zezen-plazaren kategoriarako ezarritakoaren arabera (lehen, bigarren edo hirugarren mailakoa den kontuan hartuta). Peoiak edo mendekoak ateratzen du zezena zalditik, eta, jarraian, toreatzaileak kapote-lantzekin zezenaren baldintzak neurtzen ditu. Une horretan, hurrengo zezen-hiltzaileak kitarakoak egin ditzake.

Banderen herena 
Zezenketaren bigarren herena banderilena da, eta normalean toreatzaileak jarduten du, banderilak zezenari jartzeko. Noizean behin, zezen-hiltzaileak hala erabakitzen badu, berak hartzen du banderilariaren funtzioa, Antonio Ferrera, David Fandila, el Fandi, Juan José Padilla edo Manuel Escribano toreatzaileen kasua da, besteak beste.

Mataren herena 
Azken herenean edo hiltzean toreatzaileak makulu-lana egiten du, eta zezena zezenaren zezenketa amaitu ondoren, ezpataren bidez hiltzen da. Makulu-lanean, toreatzaileak bere arte tekniko, plastiko eta estetiko guztia zabaltzen du makuluarekin egindako zorteen bidez. Makuluaren funtzioa zezena hiltzeko prestatzea da.

Toreatzaileak zezenketaren azken herenean egiten duen lana da publikoak gehien baloratzen duena, baina multzo osoak du bere garrantzia eta interesa, toreatzaileak egiten duen zezenketaren parte baita. Esan bezala, beraz, zezena makuluaren pean jartzea lortu behar da, hau da, toreatzaileak aipatzen dionean makulua jo, ibilbidean jarraitu eta eraso horiek errepikatzea, toreatzailearen trebetasun teknikoaren araberakoak baitira ekintza horiek. Bere helburua lortzeko, trebeak makulu edo pase sortak erabiltzen ditu, errepertorio zabal baten artean toreatutako zezenaren ezaugarrietara gehien egokitzen direnak aukeratuz, pase naturala, bular-pasea, pase aldatua, manoletina, estatuarioa, arrucina eta.

Makulu-lana egin ondoren, toreatzaileak hil egiten du zezena, hiltzera sartzeko modu oinarrizkoetako bat erabiliz: jasotzeko zortea, zezena toreatzailearengana joaten denean, toreatzaileak ezpatada bat hartzen duenean; zorionez, zezena eta toreatzailea bata bestearengana joaten dira tarteko puntu batean, eta, azkenik, zezena toreatzailea denean, toreatzailea zezenarengana joaten denean, zezena geldi dagoen bitartean, ezpatadari bolapiea esaten zaio. Toreatzaileak, azken herena egitean izandako arrakastaren arabera, eta beti ere ezpatada zuzena izan bada, publikoaren eta plazaburuaren eskutik zenbait sari lor ditzake, hala nola, txalo zaparrada, hondarrera itzultzea, zezenaren belarri bat edo biak, bi belarriak eta, gainera, zezenaren buztana. Horrela, plazatik sorbaldan irtetea lortuko luke.

Toreatzaile famatuenak

Enrique Ponce 
1971n jaio zen, Valentzian, eta dotorezia, teknika bikaina eta estilo garbizalea ditu bereizgarri, historia hurbileko trebe nabarmenetako bat bihurtu baitute.

Datu bitxi bat da zezenei indultu gehien eman dien toreatzailea dela, eta 10 urtez jarraian urtean 100 zezenketa baino gehiagotan parte hartu duen bakarra.

6. JOSE MARI MANZANARES (AITA)

Toreatzaile espainiar ospetsuen  1953an jaio eta 2014an hil zen toreatzaile alacantarra, Jose Mari Manzanares toreatzailearen aita.

Luis Miguel Dominguín aitabitxi zela eta El Viti lekuko zela, 71. urtean jaiotzen ikusi zuen lurrean alternatiba hartu zuen.

Bere estiloa klasikoa eta dotorea izan zen, bularreko paseak bereizgarri. Historian zezenketa gehien egin dituen toreatzailea izan daitekeela uste da, 1700 baino gehiagorekin.

Bitia 
Salamancan jaio zen 1938an, eta estokatzaile gisa Manolete berarekin alderatu zuten.

Ukondoan haustura bat izan zuen bigarren nobiladan, eta besoa normaltasunez tolestea eragotzi zion. Horrek eragina izan zuen bere ibilbidean zehar bularreko pasea ixteko zuen modu berezian.

Las Ventaseko ate handitik atera zen 1961. urtean eta 1979. urtean erretiratu zen behin betiko, Valladoliden.

Morante de La Puebla 
Toreatzailea Sevillan jaio zen 1979an, 1998an egin zuen debuta La Real Maestranzan, hiltzaile gisa, eta urtebete geroago ate handitik atera zen plaza horretan bertan.

2004an geldialdi bat egin behar izan zuen arazo psikikoengatik, eta 4 urte geroago berriro agertu zen. Sevillan magistral zezenketa bat egiteagatik gogoratzen dute, bere debuta 2009an ikusi zuen tokia.

Juan Belmonte 
Toreatzaile espainiar ospetsu guztien artean, hau toreo modernoaren aitatzat hartzen da. Sevillan jaio zen 1892an eta zezenketaren urrezko aroaren artean garrantzitsuena izan zen.

Joselitorekin, garai hartako beste toreatzaile ospetsu batekin, izan zuen lehiak sekulako zezenketak eragin zituen, 109 guztira.

Tauromakia nabarmen aldatu zen, izan ere, iritsi arte, zezena hankekin modu sinplean saihesten saiatzen zen. Bera gelditu, epeldu eta agintzen hasi zen, eta aurrekari bat ezarri zuen gero etorri zirenentzat, ahalik eta geldien toreatu nahi zutenentzat.

Tauromakiarako dohainez gain, Belmonte, irakurzaletua eta jakinduria handikoa, kulturako pertsona ezagunekin harremanak izateagatik izan zen ezaguna, hala nola Valle-Inclán, Gerardo Diego eta Ernest Hemingwayrekin.

Manoletea 
Lehen José Tomás kondaira bizitzat aipatzen bagenuen, bidezkoa da Manolete mitoen artean mitotzat katalogatzea Espainiako toreatzaile ospetsuen zerrendan.

Kordoban jaio zen 1917an, eta Espainiako gerraosteko pertsona garrantzitsuenetako bat bihurtu zen. Bere toreatzeko moduak eragina izan zuen denboraren poderioz iritsi ziren hiltzaile askorengan, beren dotorezia eta estilo bertikala zirela eta.

I

JOSÉ TOMÁS 
Madrilgo Galapagar udalerrian jaio zen 1975ean, eta zerrendako lehen postuan dago, Espainiako toreatzaile ospetsuenetako bat izateaz gain, 2020an Twitterren egindako inkesta batean historiako toreatzailerik onena izendatu baitzuten gehiengoz.

Nahiz eta Espainian aukera faltagatik Mexikon hasi zuen bere ibilbide profesionala, 1995ean itzuli zen herrialdean arrakasta lortuz eta Madrilgo Las Ventas plazako ate handitik 7 aldiz irtetea lortuz.

Toreatzaile hau, hondarretan izan zuen ausardiagatik nabarmentzen da, honekin tauromakiaren maitaleen miresmena irabazi zuelarik, kondaira bezala katalogatzera eta bere erreferentea den Manoleterekin parekatzera ere iritsiz.

2002an erretiratzea erabaki zuen, arrazoiak argi azaldu gabe, eta 2007an Bartzelonako Monumentalean itzuli zen, arrakasta eta ikusmin handiarekin.

Toreatzailearen agerpena artean 
Toreatzailearen figura, tauromakiaren beste alderdi batzuk bezala, inspirazio-iturri izan dira hainbat arte-generotako artistentzat, eta XVIII. mendetik aurrerako sorkuntzak nabarmentzen dira, batez ere pintorikoak, eta horien ondoren, XIX. mendeko literatura- eta eskultura-lanak. XX. mendean, argazkigintza, zinema eta bideoa gehitu ziren, eta toreatzaileak, zezenketen protagonista gisa, herrialde ezberdinetako diziplina artistiko ia guztiak hartzen ditu.

Erreferentziak

Kanpo estekak