Magnetofono

Magnetofonoa edo grabagailua zinta edo banda magnetiko bidez soinua erregistratzen eta erreproduzitzen duen aparatua da. Hiru motatako magnetofono mota daude:

 Bobina irekiko magnetofonoa

 Kasetearen magnetofonoa (kasetea edo pletina)

 Kartutxoen magnetofonoa (kartutxo-ontzia)

Ekipo horiek guztiek, erabilera profesionalerako ekipoen taldean sartzeko, lau baldintza bete behar dituzte:

 Martxaren zehaztasuna Grabazio eta erreprodukzio abiaduraren arteko bateragarritasuna ziurtatzen du. Horrela, erreproduzituko den ekipoaz bestelako batean grabatutako zinta batek ez du inolako arazorik izango. Abiadura estandarrak 4 '75, 9' 5, 19 eta 38 cm/s dira. Horietatik, 19 cm/s-koa izan da gehien erabili dena irrati-difusioko arau gisa, eta 38 cm/s-koa, berriz, industria diskografikoan estandar gisa erabili dena hartuneak erregistratzeko eta masterra edo disko nagusia mozteko azken kopia grabatzeko. Zenbat eta abiadura handiagoa izan, orduan eta kalitate handiagoa ateratzen den soinuan, batez ere maiztasun handiko erantzunari eta seinale-zarata erlazioari dagokionez. Beraz, horiek baino abiadura handiagoa dago, 76 cm/s-ko abiadura, kalitate handiko grabazioetarako erabiltzen dena, hala nola musika klasikoko kontzertuetarako.
 Martxaren egonkortasuna Zinta mugitzeko abiadura uniformea. Hori aldatzen bada, negar efektua eragiten du.
 Diafonia minimizatzea Diafonia gertatzen da irakurtzen denean, dagokion pistaz gain, alboko beste pista bateko soinuaren zati bat.
 Erantzuna maiztasunez ziurtatzea Magnetofono batzuk, beren bizitza baliagarriaren amaieran daudelako edo beste arrazoi batzuengatik, ez dira gai frekuentzia-espektro osoa grabatzeko/erreproduzitzeko. Hori gertatzen denean, dagokion burua ordeztu behar da.

Kanpo estekak 

Soinu-grabazioa
Soinuaren produkzio teknologia