Γιοάχιμ φον Σάντραρτ

Ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart, 12 Μαΐου 1606 - 14 Οκτωβρίου 1688) ήταν Γερμανός μπαρόκ ιστορικός τέχνης και ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής . Είναι πιο σημαντικός για τη συλλογή βιογραφιών  Ολλανδών και Γερμανών καλλιτεχνών, την Teutsche Academie,  η οποία δημοσιεύθηκε μεταξύ 1675 και 1680.

Βιογραφία 
Ο φον Σάντραρτ γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη, αλλά η οικογένειά του προερχόταν από το Mons / Bergen.  Σύμφωνα με το λεξικό τέχνης που φέρει τον τίτλο Teutsche Academie, έμαθε να διαβάζει και να γράφει από τον γιο τού Θέοντορ ντε Μπράυ , τον Γιόχαν Τέοντοορ ντε Μπράυ και τον συνεργάτη του Ματέους Μέριαν (Matthäus Merian), αλλά σε ηλικία 15 ετών ήταν τόσο πρόθυμος να μάθει περισσότερα για την τέχνη της χαρακτικής, που περπάτησε από τη Φρανκφούρτη στην Πράγα για να γίνει μαθητής του Εχίντιους Σάντελερ της οικογένειας Σάντελερ . Ο Σάντελερ τον παρότρυνε να ζωγραφίσει, οπότε ταξίδεψε στην Ουτρέχτη το 1625 για να γίνει μαθητής του Χέρριτ φαν Χόντχορστ  και μέσω αυτού συνάντησε τον Ρούμπενς όταν αυτός έκανε μια επίσκεψη στον Χόντχορστ το 1627, για να τον στρατολογήσει για συνεργασία στον κύκλο έργων της Μαρίας των Μεδίκων . Ο Χόντχορστ πήρε μαζί του τον Σάντραρτ όταν ταξίδεψε στο Λονδίνο . Εκεί συνεργάστηκε με τον Χόντχορστ και πέρασε χρόνο φτιάχνοντας αντίγραφα πορτρέτων του Χόλμπαϊν για την πινακοθήκη πορτρέτων του Χένρι Χάουαρντ, 22ου Κόμητος της Αρουντέλ.

Η δημιουργία όλων αυτων των αντιγράφων χρησίμευσε μόνο για να διεγείρει περισσότερο την περιέργεια του νεαρού επίδοξου καλλιτέχνη, και το 1627 ο Σάντραρτ έκλεισε θέση σε πλοίο από το Λονδίνο για τη Βενετία, όπου τον υποδέχθηκαν ο Γιαν Λις (του οποίου το προσωνύμιο στους Bentvueghels ήταν «Pan»), και ο Νικολά Ρενιέ.  Στη συνέχεια ξεκίνησε για την Μπολόνια, όπου τον συναντήθηκε από τον εξάδελφό του από την πλευρά του πατέρα του Μίχαελ ντε Μπλοντ (Michael le Blond), διάσημο χαράκτη. Μαζί του διέσχισε τα βουνά στη Φλωρεντία και από εκεί στη Ρώμη, όπου συνάντησαν τον Πίτερ φαν Λερ (του οποίου το προσωνύμιο ήταν "Bamboccio"). Ο Σάντραρτ έγινε διάσημος ως ζωγράφος πορτρέτων.  Μετά από λίγα χρόνια ξεκίνησε περιοδεία στην Ιταλία, ταξιδεύοντας στη Νάπολη, όπου έκανε μελέτες για το Βεζούβιο, που πιστεύεται ότι ήταν η είσοδος στα Ηλύσιο Πεδίο που περιγράφει ο Βιργίλιος . Από εκεί ταξίδεψε στη Μάλτα και πέρα, ψάχνοντας για αξιοθέατα για να δει και να ζωγραφίσει, και, όπου κι αν πήγε, πληρώθηκε με την πώληση πορτρέτων. Μόνο όταν τελείωσε τα ταξίδια επέστρεψε τελικά στη Φρανκφούρτη, όπου νυμφεύτηκε τη Γιοχάννα ντε Μίλκαου (Johanna de Milkau) το 1637.

Φοβούμενος την πολιτική αναταραχή και την επιδημία πανώλους, μετοίκησε στο Άμστερνταμ με τη σύζυγό του το 1637.

Σταδιοδρομία στη ζωγραφική 
Στο Άμστερνταμ δούλεψε ως ζωγράφος ρωπογραφίας και πορτρέτων. Κέρδισε έναν πολύ καλό ακόλουθο ως ζωγράφος, κερδίζοντας κερδοφόρα παραγγελία για ένα μεγάλο αναμνηστικό πίνακα για την κρατική επίσκεψη από τη Μαρία των Μεδίκων το 1638, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ . Αυτός ο πίνακας ανατέθηκε από την Bicker Company της πολιτοφυλακής (schutterij) του Άμστερνταμ και δείχνει τα μέλη να ποζάρουν γύρω από μια προτομή της Μαρίας των Μεδίκων, με ένα ποίημα του Γιόοστ φααν ντεν Φόντελ να βρίσκεται κάτω από αυτόν. Η κρατική επίσκεψη ήταν μεγάλη υπόθεση για το Άμστερνταμ, καθώς σήμαινε την πρώτη επίσημη αναγνώριση της Ολλανδικής Δημοκρατίας των επτά επαρχιών από τη Γαλλία. Ωστόσο, η ίδια η Μαρία διέφυγε από τον Ρισελιέ εκείνη την εποχή και δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Αυτός ο πίνακας εξασφάλιζε τη φήμη του ως κορυφαίου ζωγράφου, και το 1645 ο Σάντραρτ αποφάσισε να την εξαργυρώσει και να επιστρέψει όταν έλαβε κληρονομιά στο Stockau, έξω από το Ίνγκολστατ , πώλησε τα υπάρχοντά του και μετακόμισε εκεί. Έλαβε 3000 φιορίνια για δύο βιβλία των ιταλικών του σχεδίων, τα οποία σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν μεταπώλήθηκαν εν όσω ζουσε για 4.555 φιορίνια. 

Αν και ξαναχτίστηκε το παλιό του σπίτι, κάηκε από τους Γάλλους. Το πώλησε και μετακόμισε στο Άουγκσμπουργκ, όπου ζωγράφισε για την οικογένεια του Μαξιμιλιανού Α ', του εκλέκτορα της Βαυαρίας. Όταν η σύζυγός του πέθανε το 1672, ο Σάντραρτ μετακόμισε στη Νυρεμβέργη, όπου νυμφεύτηκε την Χέστερ Μπάρμπαρα Μπλούμααρτ (Hester Barbara Bloemaart), θυγατέρα ενός άρχοντα εκεί. Εκεί ξεκίνησε να γράφει.

Ο μεγάλος του πίνακας του 1649, Peace-Banquet, που τιμά την Ειρήνη του Μύνστερ, βρίσκεται σήμερα στο δημαρχείο της Νυρεμβέργης.

Φωτοθήκη

Teutsche Academie 
Είναι γνωστός ως συγγραφέας βιβλίων για την τέχνη, μερικά από αυτά στα λατινικά, και ειδικά για το ιστορικό του έργο, το Teutsche Academie,  δημοσιεύθηκε μεταξύ 1675 και 1680, και σε πιο πρόσφατες εκδόσεις. Αυτό το έργο είναι μια εκπαιδευτική συλλογή σύντομων βιογραφιών καλλιτεχνών, που εμπνεύστηκε από τον παρόμοιο Schilder-boeck του Κάρελ φαν Μάντερ.  Τόσο ο Σαντραρτ όσο και ο φαν Μάντερ βάσισαν τα ιταλικά τους τμήματα στο έργο του Τζόρτζο Βαζάρ. Το έργο του με τη σειρά του έγινε μια από τις κύριες πηγές για τον Άρνολντ Χαουμπράκεν Schouburg,  ο οποίος έγραψε ένα μικρό ποίημα γι' αυτον:
Wat arbeid, moeite, en yver,

En nazoek dat een Schryver

Steets doen moet, weet niemant;

Als die 't zelf neemt ter hand.
Ο Sandrart δημοσίευσε την πρώτη βιογραφία του Γερμανού καλλιτέχνη Ματίας Γκρύνεβαλντ και απέδωσε λανθασμένα στον καλλιτέχνη το όνομα Grünewald με το οποίο είναι πλέον γνωστός.  Ο Σάντραρτ αντέγραψε επίσης λάθος από το  Het Gulden Cabinet του Κορνέλις ντε Μπι για τον Χέντρικ τερ Μπρούγκεν  τον οποίο ο ντε Μπι έχει λανθασμένα καταγράψει ως "Verbrugghen". Ο ντε Μπι διορθώνει αυτό το λάθος σε ένα χειρόγραφο  και επιτίθεται στον Σάντραρτ επειδή αντιγράφει το λάθος χωρίς κατάλληλη έρευνα σε μεταγενέστερο έργο του.

Δημόσιες συλλογές 
 Rijksmuseum Άμστερνταμ

Παραπομπές - Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Sandrart's commemorative painting of Maria de Medici's visit in 16388, Rijksmuseum Amsterdam 
 Link to the Sandrart.net digitalization project για την Teutsche Academie
 His portrait engraved by Philipp Kilian after a painting by Johann Ulrich Mayr

Γερμανοί ζωγράφοι