Ισλάμ στην Ινδία

Το Ισλάμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στην Ινδία, με το 14,2% του πληθυσμού της χώρας (200 εκατομμύρια άνθρωποι), να προσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι (εκτίμηση 2018).  Η Ινδία είναι η χώρα με τον τρίτο μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό παγκοσμίως(μετά την Ινδονησία και το Πακιστάν). Η πλειοψηφία των Ινδών μουσουλμάνων είναι Σουνίτες, ενώ οι Σιίτες αποτελούν μια σημαντική μειονότητα. Το τζαμί Τσεραμάν Τζούμα στη Μεθάλα,Κεράλα και το τζαμί Μπαρβάντα στην Γκόγκα του Γκουτζαράτ θεωρούνται τα πρώτα τζαμιά στην Ινδία, χτισμένα πριν από το 623 μ.Χ. από άραβες εμπόρους.  Μετά από μια αποστολή από τον κυβερνήτη του Μπαχρέιν στο Μπαχούρ τον 7ο αιώνα μ.Χ, αραβικές και περσικές εμπορικές κοινότητες από τη Νότια Αραβία και τον Περσικό Κόλπο άρχισαν να εγκαθίστανται στο παράκτιο Γκουτζαράτ.  Ο Ισμαηλισμός, κλάδος του Σιισμού έφτασε στην Γκουτζαράτ το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, όταν ο Φατιμίντ Ιμάμ Αλ Μουστασίρ Μπιλάχ έστειλε στην περιοχή ιεραποστόλους το 1073 μ.Χ.  

Το Ισλάμ έφτασε στη Βόρεια Ινδία και την Βεγγάλη τον 12ο αιώνα μέσω των τουρκικών κατακτήσεων και έκτοτε έχει γίνει μέρος της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ινδίας· το Σουλτανάτο του Δελχί και η Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας κυβέρνησαν το μεγαλύτερο μέρος της Ινδίας, ενώ το Σουλτανάτο της Βεγγάλης και τα σουλτανάτα Ντέκαν έπαιξαν σημαντικούς οικονομικούς και πολιτικούς ρόλους.  Η ισλαμική κυριαρχία στην Ινδία έφτασε στην κορυφή της κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του αυτοκράτορα Aurangzeb, η οποία ήταν η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, όταν συντάχθηκε και εφαρμόστηκε η Fatawa Alamgiri, ένα σύνολο νόμων και ηθικών.    Η εισαγωγή περαιτέρω ισλαμικών πολιτικών στο βασίλειο της Mαϊσόρ, από τον σουλτάνο Tipu συνέβαλε στον πολιτισμό της Νότιας Ινδίας.   Κατά τη διάρκεια των αιώνων, υπήρξε σημαντική ενοποίηση των ινδουιστικών και μουσουλμανικών πολιτισμών στην Ινδία . Οι μουσουλμάνοι έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό της Ινδίας.

Θρησκευτική διοίκηση 
Η θρησκευτική διοίκηση κάθε πολιτείας διευθύνεται από τον Μουφτή της Πολιτείας υπό την εποπτεία του Μεγάλου Μουφτή της Ινδίας, της ανώτερης θρησκευτικής αρχής και του πνευματικού ηγέτη των Μουσουλμάνων στην Ινδία . Το σύστημα αυτό βρίσκεται σε ισχύ από την περίοδο της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας.

Ρόλος στο κίνημα για την ανεξαρτησία της Ινδίας 
Η συμβολή των μουσουλμάνων επαναστατών, ποιητών και συγγραφέων είναι καταγεγραμμένη στην ιστορία του αγώνα της Ινδίας για ανεξαρτησία. Ο Ουμάρ Σουμμάνι, ένας βιομήχανος και εκατομμυριούχος από τη Βομβάη, παρείχε στον Μαχάτμα Γκάντι λεφτά για να καλύψει τα έξοδα του Κογκρέσου και τελικά πέθανε για τον αγώνα της ανεξαρτησίας.

Μέχρι το 1920, ο Μοχάμεντ Αλί Τζίνα, αργότερα ο ιδρυτής του Πακιστάν, ήταν μέλος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου και ήταν μέρος του αγώνα ανεξαρτησίας. Μέχρι το 1930, ο Μοχάμεντ Ιμπάλ, ποιητής και φιλόσοφος, ήταν ισχυρός υποστηρικτής της ενότητας των ινδουιστών και των μουσουλμάνων, καθώς και μίας αδιαίρετης Ινδίας.. Γενικά, οι μουσουλμάνοι της Ινδίας υποστήριζαν μια αδιαίρετη Ινδία μέχρι την δεκαετία του 1930.

Διαχωρισμός της Ινδίας 

Ο διαχωρισμός της Ινδίας ήταν η διαίρεση των Βρετανικών Ινδιών βάσει της θρησκείας των κατοίκων της. Οδήγησε στη δημιουργία του ντομίνιον του Πακιστάν (που αργότερα χωρίστηκε στην Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Μπαγκλαντές) και του ντομίνιον της Ινδίας (αργότερα Δημοκρατία της Ινδίας). Ο νόμος για την ανεξαρτησία της Ινδίας του 1947 είχε αποφασίσει την 15 Αυγούστου 1947 ως την καθορισμένη ημερομηνία για την διαίρεση. Το Πακιστάν, ωστόσο, γιορτάζει την ημερομηνία δημιουργίας του στις 14 Αυγούστου.

O διαχωρισμός της Ινδίας ήταν αποτέλεσμα του νόμου για την ανεξαρτησία της Ινδίας του 1947 και οδήγησε στο τέλος των Βρετανικών Ινδιών. Προκάλεσε μια διαμάχη μεταξύ των νεοσυσταθέντων κρατών της Ινδίας και του Πακιστάν και εκτόπισε μέχρι και 12,5 εκατομμύρια ανθρώπους (οι περισσότερες εκτιμήσεις για τον αριθμό των ανθρώπων που διέσχισαν τα σύνορα μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν το 1947 κυμαίνονται μεταξύ των 10 και 12 εκατομμυρίων ανθρώπων) με τις εκτιμήσεις των θανάτων να κυμαίνονται από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο.  Η βίαιη φύση της διαίρεσης δημιούργησε μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας εχθρότητας και καχυποψίας μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν, γεγονός που πλήττει τη σχέση τους μέχρι σήμερα.

Ο διαχωρισμός περιελάμβανε τη γεωγραφική διαίρεση της επαρχίας της Βεγγάλης στην Ανατολική Βεγγάλη, η οποία έγινε μέρος του ντομίνιον του Πακιστάν (Ανατολικό Πακιστάν από το 1956 και μετά) και στην Δυτική Βεγγάλη, η οποία έγινε μέρος της Ινδίας. Η επαρχία Παντζάμπ διαχωρίστηκε στην Δυτική Παντζάμπ, η οποία έγινε μέρος του Πακιστάν και την Ανατολική Παντζάμπ, η οποία έγινε μέρος της Ινδίας. Η συμφωνία διαχωρισμού περιελάμβανε επίσης τη διαίρεση των περιουσιακών στοιχείων της παλίας ινδικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της ινδικής δημόσιας υπηρεσίας, του ινδικού στρατού, του βασιλικού ινδικού ναυτικού, των ινδικών σιδηροδρόμων, του κεντρικού ταμείου και άλλων διοικητικών υπηρεσιών.

Οι δύο αυτοδιοικούμενες χώρες της Ινδίας και του Πακιστάν άρχισαν να υφίστανται νόμιμα στα μεσάνυχτα της 14-15 Αυγούστου 1947. Οι τελετές για τη μεταβίβαση εξουσίας πραγματοποιήθηκαν μια ημέρα νωρίτερα στο Καράτσι, της τότε πρωτεύουσας του νέου κράτους του Πακιστάν, έτσι ώστε ο τελευταίος βρετανός αντιβασιλέας, ο Λόρδος Mountbatten της Βιρμανίας, να μπορεί να παραστεί τόσο στην τελετή στο Καράτσι όσο και στην τελετή στο Δελχί . Έτσι, η Ημέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν γιορτάζεται στις 14 Αυγούστου και της Ινδίας γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου.

Μετά τον διαχωρισμό της Ινδίας το 1947, τα δύο τρίτα των μουσουλμάνων κατοικούσαν στο Πακιστάν (Δυτικό και Ανατολικό) και οι υπόλοιποι κατοικούσαν στην Ινδία.  Με βάση την απογραφή του 1951, 7.226.000 μουσουλμάνοι πήγαν στο Πακιστάν (Δυτικό και Ανατολικό) από την Ινδία, ενώ 7.249.000 ινδουιστές πήγαν στην Ινδία από το Πακιστάν (Δυτικό και Ανατολικό).  Ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η βιασύνη των Βρετανών στη διαδικασία διαχωρισμού οδήγησε σε αυξημένα περιστατικά βίας.  Επειδή η ανεξαρτησία των νέων κρατών διακηρύχθηκε πριν από τον πραγματική διαχωρισμό, ήταν όφελος των νέων κυβερνήσεων της Ινδίας και του Πακιστάν να διατηρήσουν τη δημόσια τάξη. Δεν είχαν προβλεφθεί μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών· το σχέδιο είχε ορίσει διασφαλίσεις για τις μειονότητες και στις δύο πλευρές των νέων συνόρων, πράγμα στο οποίο τα δύο κράτη απέτυχαν. Υπήρξε πλήρης διάλυση του νόμου και της τάξης· πολλοί πέθαναν σε διαδηλώσεις, σφαγές ή απλά από τις κακουχίες της μετακίνηση τους προς μια ασφαλέστερη τοποθεσία. Ακολούθησε μια από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις πληθυσμών στην ιστορία. Σύμφωνα με τον Richard Symonds, στη χαμηλότερη εκτίμηση, μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και δώδεκα εκατομμύρια έμειναν άστεγοι.

Παραπομπές 

 
Ισλάμ ανά χώρα