Γελισαβέτα Νάτσιτς

Η Γελισαβέτα Νάτσιτς (31 Δεκεμβρίου 1878, Βελιγράδι - 6 Ιουνίου 1955, Ντουμπρόβνικ ) ήταν μία σημαντική Σέρβα αρχιτέκτονας. Είναι γνωστή ως η πρωτοπόρος που ενέπνευσε τις γυναίκες να εισέλθουν σε επαγγέλματα που ήταν προηγουμένως αποκλειστικά για άνδρες. Δεν ήταν μόνο η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι, αλλά και η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας στη Σερβία.

Βιογραφία 
Γεννημένη στο Βελιγράδι, η Νάτσιτς αποφοίτησε από το σχολείο με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1896. Συνέχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου σε μία εποχή που θεωρείτο ότι οι γυναίκες δεν έπρεπε να μπουν στο επάγγελμα. Σε ηλικία 22 ετών, ήταν η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών. Αναζήτησε απασχόληση στο Υπουργείο Κατασκευών, αλλά δεν μπόρεσε να γίνει αξιωματούχος, καθώς υπήρχε απαίτηση για στρατιωτική θητεία.  Ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει θέση ως αρχιτέκτονας στο Δήμο του Βελιγραδίου, όπου έγινε η πρώτη προϊσταμένη αρχιτέκτονας της πόλης. Το 1903, σχεδίασε τη Μικρή Σκάλα στο Πάρκο Καλεμεγκντάν του Βελιγραδίου. Το πιο αξιοσημείωτο έργο της είναι το με ιδανικές αναλογίες σχολικό κτίριο που ολοκλήρωσε το 1906, τώρα γνωστό ως δημοτικό σχολείο Kralj Petar I (Βασιλιάς Πέτρος Α'). Σχεδίασε επίσης εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβιανού στυλ Εκκλησίας Αλεξάντερ Νέφσκι (1929) στο Βελιγράδι  και μία μικρότερη εκκλησία στο Κοσσυφοπέδιο. Το νοσοκομείο που σχεδίασε καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πολλά από τα κτίρια κατοικιών της, από διαμερίσματα έως διακριτές ιδιωτικές κατοικίες, μερικά με αρτ νουβό ή νεοαναγεννησιακά στοιχεία, εξακολουθούν να υφίστανται σήμερα. Το πρώτο κτίριο συλλογικής στέγασης για τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια σχεδιάστηκε από τη Γελισαβέτα Νάτσιτς.

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στάλθηκε σε στρατόπεδο στην Ουγγαρία, τερματίζοντας την καλλιτεχνική της καριέρα. Δεν είχε διαρκέσει περισσότερο από 16 χρόνια. Μετά τον πόλεμο, η Νάτσιτς μετακόμισε στο Ντουμπρόβνικ με τον σύζυγό της Λούκα Λούκαϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο στρατόπεδο. Της απονεμήθηκε κρατική σύνταξη για τα επιτεύγματα της ζωής της. Πέθανε στο Ντουμπρόβνικ το 1955.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Σέρβοι αρχιτέκτονες
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις