Ομάρ Σίβορι

Ο Ενρίκε Ομάρ Σίβορι (ισπανικά:  [enˈrike oˈmaɾ ˈsiβoɾi] , ιταλικά:  [ˈɔːmar ˈsiːvori] ; 2 Οκτωβρίου 1935 – 17 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής και προπονητής που αγωνίστηκε ως επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους παίκτες της εποχής του, ψηφίστηκε 36ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.

Βιογραφία 
Γεννήθηκε στο Σαν Νίκολας ντε Λος Αρόγιος, μία πόλη που ανήκει στην επαρχία του Μπουένος Άιρες, σε οικογένεια Ιταλών μεταναστών. Καθώς ο νεαρός Σίβορι ενδιαφερόταν έντονα για το ποδόσφαιρο, όταν έφτασε στην εφηβεία του, γράφτηκε στην Ρίβερ Πλέιτ. Στον έφηβο Ομάρ  δόθηκε η ευκαιρία να εισέλθει σε μια ομάδα που περιελάμβανε διάσημος επιθετικούς που καθιερώθηκαν στην εποχή της La Máquina (η μηχανή), έναν από τους σημαντικότερους σχηματισμούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Κέρδισε σύντομα το ψευδώνυμο El Cabezón (ο μεγαλοκέφαλος) από τους οπαδούς, λόγω των μαλλιών, του ειλικρίνειας, της εμπιστοσύνης, της αλαζονείας και του τρόπου παιχνιδιού του.

Καριέρα σε συλλόγους
Το αυθεντικό του ταλέντο τον οδήγησε στην πρώτη ομάδα το 1954.
Η Ρίβερ κέρδισε το πρωτάθλημα το 1955 και ο τίτλος επιβεβαιώθηκε όταν  νίκησε την Μπόκα Τζούνιορς με 2–1. Την ίδια αγωνιστική περίοδο η ομάδα κέρδισε το Copa Río de La Plata νικώντας την Νασιονάλ από την Ουρουγουάη. Την επόμενη χρονιά είχε παρόμοια επιτυχία όταν  κέρδισε τον τίτλο πρωταθλήματος την τελευταία ημέρα της σεζόν. Νίκησε την Ροζάριο Σεντράλ με 4–0, με τον Σίβορι να σημειώνει το τελευταίο γκολ. Θα έπαιζε το τελευταίο του παιχνίδι για τον σύλλογο απέναντι στην ίδια ομάδα στις 5 Μαΐου 1957.

Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου  1957–58, ο 22χρονος Αργεντινός υπέγραψε στον ιταλικό σύλλογο Γιουβέντους με ποσό που ήταν ρεκόρ κόσμου για την εποχή. Η μεταγραφή δεν έφερε τύχη στην Ρίβερ που χρειάστηκαν 18 χρόνια για να ξανακερδισει το πρωτάθλημα, ενώ τα έσοδα από την μεταγραφή χρησιμοποιήθηκαν για την επέκταση του γηπέδου της ομάδας.

Πριν από την άφιξη του Σίβορι και του Ουαλού Τζον Τσαρλς, η Γιουβέντους δεν ήταν αυτή που γνωρίζουμε από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η ομάδα που δεσπόζει στο ιταλικό και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο – τις δύο προηγούμενες σεζόν είχε τερματίσει ένατη στο πρωτάθλημα. Πριν την τραγωδία της Σουπέργκα το 1949, δεν ήταν καν η καλύτερη ομάδα της πόλης της. Ωστόσο, το ντουέτο μαζί με τον έμπειρο Τζιαμπιέρο Μπονιπέρτι έκαναν ένα εξαιρετικό τρίο και κέρδισαν το ιταλικό πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1957–58. Η καλή τους φόρμα συνεχίστηκε με δύο ακόμη τίτλους (1959–60 και 1960–61) καθώς και δύο τρόπαια Κυπέλλου Ιταλίας (1958–59 και 1959–60), και το Coppa delle Alpi (1963). Ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 27 γκολ. Η σκληρή δουλειά του Σίβορι είχε αποδώσει και ονομάστηκε Ευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς (Χρυσή Μπάλα) το 1961.

Την ίδια χρονιά με το προσωπικό του επίτευγμα, ωστόσο, το "μαγικό τρίο" όπως ήταν γνωστό, διαλύθηκε και ο Σίβορι παρέμεινε, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ σε νίκη 1–0 με αντίπαλο τη Ρεάλ Μαδρίτης, καθιστώντας τη Γιουβέντους την πρώτη ιταλική ομάδα που κέρδισε ποτέ στο Στάδιο Σαντιάγκο Μπερναμπέου. Το 1963 έγινε αρχηγός της ομάδας, αλλά δεν κέρδισε τρόπαια με τη Γιουβέντους και έφυγε μετά το 1964–65, λόγω διαφωνίας με το νέο προπονητή. Με τη Γιουβέντους, ο Σίβορι σημείωσε 167 γκολ σε 253 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, καθιστώντας τον τον πέμπτο καλύτερο σκόρερ του συλλόγου από το 2011. Κρατά επίσης το ρεκόρ για τα περισσότερα τέρματα της Σέριε Α σε έναν αγώνα πρωταθλήματος, κατά τη διάρκεια της νίκης 9–1 επί της Ίντερ, στις 10 Ιουνίου 1961, όπου σημείωσε έξι γκολ. Αυτόν τον τίτλο τον μοιράζεται από κοινού με τον Σίλβιο Πιόλα.

Το 1965 υπέγραψε με τη Νάπολι, βοηθώντας τους να τερματίσουν στην τρίτη θέση στην πρώτη χρονιά, ενώ κέρδισαν το Coppa delle Alpi. Οι δύο πρώτες χρονιές ήταν πολύ καλές αλλά την τρίτη τραυματίστηκε και έπαιξε ελάχιστα. Κατά ειρωνικό τρόπο, το τελευταίο παιχνίδι του Σίβορι για τη Νάπολι (1968–69) ήταν εναντίον του πρώην συλλόγου του Γιουβέντους, στον οποίο του δόθηκε κόκκινη κάρτα για κλωτσιές σε αντίπαλο και, ως εκ τούτου, τιμωρήθηκε για έξι αγωνιστικές.

Διεθνής καριέρα
Σε διεθνές επίπεδο, ο Σίβορι αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της Αργεντινής 18 φορές και σημείωσε 9 γκολ. Η Αργεντινή της εποχής είχε μια πολύ δυνατή επίθεση με το επιθετικό τρίο να ονομάζεται τα caras sucias, που κυριολεκτικά σημαίνει "βρώμικα πρόσωπα" στα ισπανικά και προήλθε από την ταινία του 1938 με το ίδιο όνομα, και λόγω του τρόπου που έπαιζαν στον αγωνιστικό χώρο. Η διοργάνωση του 1957 σηματοδότησε επίσης το τέλος μιας εποχής. Την επόμενη χρονιά, η Αργεντινή αποκλείστηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο μετά από  ήττα από την Τσεχοσλοβακία, η οποία θα έθετε υπό αμφισβήτηση την ουτοπία του la neustra, το ελεύθερο επιθετικό τρόπο παιχνιδιού του αργεντίνικου ποδοσφαίρου. Θα ακολουθούσε μια περίοδος που ονομαζόταν απαξιωτικά κατά του ποδοσφαίρου - ένα στυλ στο οποίο η ομαδική εργασία και η επιμέλεια εκτιμούνταν περισσότερο από την ατομική λαμπρότητα.

Ο Σίβορι κέρδισε με την Αργεντινή τον τίτλο του 1957 Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα στη Λίμα του Περού. Η Αργεντινή κυριάρχησε σε κάθε παιχνίδι της διοργάνωσης με τον ιστορικό προπονητή Γκιγιέρμο Στάμπιλε να συνθέτει ένα επιθετικό κουιντέτο, που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως "Άγγελοι με βρώμικα πρόσωπα". Οι νίκες της ομάδας καθ' όλη τη διάρκεια του τουρνουά περιελάμβαναν μια νίκη 8–2 απέναντι στην εθνική ομάδα της Κολομβίας και μια νίκη 3–0 εναντίον των αιωνίων αντιπάλων της Βραζιλίας.

Η ιταλική καταγωγή του Σίβορι του επέτρεψε να γίνει Ιταλός πολίτης. Τον Απρίλιο του 1961 έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιταλίας. Μαζί με πολλούς άλλους Ιταλούς παίκτες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό, έπαιξε στην Ιταλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1962 στη Χιλή, όπου αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο. Σε 9 αγώνες για τη νέα εθνική ομάδα σημείωσε 8 τέρματα. 

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας στην Ιταλία επέστρεψε στην Αργεντινή ως προπονητής της Ροζάριο Σεντράλ και Ρίβερ Πλέιτ. Ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας στους προκριματικούς γύρους του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974, αλλά παραιτήθηκε μετά από διαμάχη με την ποδοσφαιρική ένωση της Αργεντινής.  

Το 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100 ως ένας από τους 125 καλύτερους στη ζωή ποδοσφαιριστές. «Ήταν ένας Μαραντόνα στο πιο αργό, αφού το ποδόσφαιρο τότε ακολουθούσε άλλο ρυθμό. Ουσιαστικά ήταν ο προπομπός του Ντιέγκο», έγραψε η Gazzetta dello Sport το 2005 - όταν ο Σίβορι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών.

Τίτλοι

Ρίβερ Πλέιτ
 Πρωτάθλημα Αργεντινής (3) : 1955 , 1956 , 1957
Γιουβέντους
 Πρωτάθλημα Ιταλίας (3) : 1957–58 , 1959–60 , 1960–61
 Κύπελλο Ιταλίας (3) : 1958–59 , 1959–60 , 1964–65
 Coppa delle Alpi : 1963
Νάπολη
 Coppa delle Alpi : 1966
Αργεντινή
 Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (Κόπα Αμέρικα) : 1957

Ατομικές διακρίσεις	
 Καλύτερος Παίκτης του πρωταθλήματος της Νότιας Αμερικής : 1957
 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ιταλίας : 1959–60 
 Χρυσή Μπάλα : 1961 
 FIFA 100 : 2004
 IFFHS : 36ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
 IFFHS : 5ος καλύτερος Αργεντινός ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα

Βιβλιογραφία 

 Jonathan Wilson : Angels With Dirty Faces. (Orion Publishing Group, 2016). ISBN 978-1409144434

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

 

FIFA 100 
Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αργεντινοί ποδοσφαιριστές
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας
Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ
Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι
Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής 
Ποδοσφαιριστές Σέριε Α 
Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό 
Νικητές Χρυσής Μπάλας
Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες