Ερίκ Ζεμούρ

Ο Ερίκ Ζεμούρ (Éric Justin Léon Zemmour, γεν. 31 Αυγούστου 1958) είναι Γάλλος δοκιμιογράφος, πολιτικός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Είναι πολύ γνωστός στη Γαλλία για τις αντιφιλελεύθερες και κατά της μετανάστευσης θέσεις του, καθώς και για τις πολυάριθμες αντιπαραθέσεις στις οποίες έχει εμπλακεί. Με τη δημοσίευσή του Η Γαλλική Αυτοκτονία (Γαλλικά: Le Suicide français ) το 2014, βιβλίο για το οποίο του απονεμήθηκε το βραβείο Combourg-Chateaubriand το επόμενο έτος, κέρδισε δημοτικότητα εκτός της Γαλλίας. Έλαβε επίσης το Prix Richelieu το 2011 για όλη την καριέρα του ως δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε στο Μοντρέιγ, σπούδασε στο Science Po και προσλήφθηκε από τον Le Quotidien de Paris το 1986. Αργότερα ήταν δημοσιογράφος για το Le Figaro από το 1996 έως το 2009 και έκτοτε είχε μια στήλη στο περιοδικό Le Figaro. Ο Ζεμούρ έχει εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το On n'est pas couché στη Γαλλία 2 (2006-2011), Ça se dispute στο I-Télé (2003-2014) και το Face à l'Info στο CNews (από το 2019) . Εμφανίστηκε επίσης στο Zemmour et Naulleau από το 2011, μια εβδομαδιαία βραδινή. Εργάστηκε για το RTL από το 2010 έως το 2019, φιλοξενώντας πρώτα το ραδιοφωνικό σόου Z comme Zemmour και αργότερα συμμετείχε στην πρωινή εκπομπή του Yves Calvi ως αναλυτής.

Στις 30 Νοεμβρίου 2021 ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2022. Παρόλο που αρχικά οι δημοσκοπήσεις τον έφερναν ακόμα και δεύτερο, μετά τον Μακρόν, η δημοτικότητά του ατόνησε. Τελικά, στον πρώτο γύρω των εκλογών του 2022 βρέθηκε στην τέταρτη θέση, λαμβάνοντας το 7% περίπου των ψήφων. Για τον δεύτερο γύρο, κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν την Μαρίν Λεπέν.

Ζωή και καριέρα

Πρόωρη ζωή 
Ο Ερίκ Ζεμούρ γεννήθηκε στο Μοντρέιγ, σήμερα στο Σεν-Σαιν-Ντενί, στις 31 Αυγούστου 1958 από Αλγερινή οικογένεια  που πήγε στην μητροπολιτική Γαλλία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας.  Προσδιορίζεται ως Εβραίος Βερβερικής καταγωγής και πάνω απ' όλα ως Γάλλος Εβραίος. Μεγάλωσε στο Drancy και αργότερα στην περιοχή Château Rouge στο Παρίσι. Ήταν γιος του Roger Zemmour, ενός παραϊατρικού, και της Lucette, νοικοκυράς. Ανέφερε ότι θαυμάζει τη μητέρα και τη γιαγιά του: ο πατέρας του ήταν συχνά απών και στην πραγματικότητα μεγάλωσε από γυναίκες "που του δίδαξαν να είναι άντρας."

Πολιτικός δημοσιογράφος 
Ο Ζεμούρ, ο οποίος αποφοίτησε από το Ινστιτούτο πολιτικών σπουδών του Παρισιού, απέτυχε δύο φορές να εισέλθει στη Εθνική Σχολή Διοίκησης (École nationale d'administration). Ξεκίνησε την καριέρα του το 1986 στο Le Quotidien de Paris, υπό την ηγεσία του Philippe Tesson, ως δημοσιογράφος στο γραφείο πολιτικής. Αφού η εφημερίδα βγήκε εκτός λειτουργίας το 1994, έγινε συντάκτης στο Info-Matin, όπου έμεινε ένα έτος. Στη συνέχεια εντάχθηκε στη σύνταξη του Le Figaro το 1996 ως πολιτικός δημοσιογράφος . Ήταν επίσης ανεξάρτητος δημοσιογράφος για τη Marianne το 1997 και για τον Valeurs actuelles το 1999.  Το 2009, μετακόμισε από το Le Figaro στο Figaro Magazine, όπου έκτοτε έγραφε μια εβδομαδιαία στήλη. Είναι επίσης πολιτικός αρθρογράφος στο Le Spectacle du Monde . Παρά την αποτυχία του να εισέλθει στην École nationale d'administration, το καθεστώς του ως πολιτικού δημοσιογράφου του επέτρεψε να είναι μέλος της επιτροπής εισαγωγών της σχολής το 2006.

Συγγραφέας 
Ο Ζεμούρ έχει γράψει βιογραφίες του Édouard Balladur ( Balladur, immobile à grands pas, και του Jacques Chirac ( L'Homme qui ne s'aimait pas) και πολιτικά δοκίμια. Συγκεκριμένα, το 2006 δημοσίευσε το Le Premier sexe, ένα βιβλίο γύρω από το τι θεωρεί ότι είναι θηλυκοποίηση της κοινωνίας. Εργάστηκε στο σενάριο για την ταινία Dans la peau de Jacques Chirac των Michel Royer και Karl Zéro, αν και ο τελευταίος δήλωσε ότι το γραπτό του Ζεμούρ είχε περιορισμένη χρήση. Τον Μάρτιο του 2010, με τη Mélancolie française (η οποία κέρδισε εσφαλμένα το Prix du Livre), επανεξετάζει την ιστορία της Γαλλίας .

Συγκρούσεις με τους αντιπάλους του 
Με τα θέματα που εξετάζει ο Ζεμούρ, και με τις θέσεις που υπερασπίζεται, έχει κερδίσει αρκετούς αντιπάλους. Σύμφωνα με ένα άρθρο του François Dufay, La fronde des intellos (κυριολεκτική μετάφραση: Η επανάσταση των διανοουμένων), στην έκδοση Le Point του Ιουνίου 2002, ο Jean-Marie Le Pen ανέφερε ότι "[οι] μόνο τρεις δημοσιογράφοι που συμπεριφέρονται σωστά σε σχέση με [αυτόν]" είναι οι Élisabeth Lévy, Ερίκ Ζεμούρ και Serge Moati .  Ο Ζεμούρ σημείωσε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης: "Νομίζω ότι το εννοούσε με μια ειρωνική διάθεση: αναφέρεται στη διάσημη διακήρυξή του πριν από δεκαπέντε χρόνια που προκάλεσε τόσο σκάνδαλο όταν επέκρινε τους Elkabbach, Levaï που ήταν όλοι Εβραίοι, και θα παρατηρήσετε ότι οι τρεις που σημείωσε ότι τον αντιμετωπίζουν καλά είναι επίσης όλοι Εβραίοι. . . Και το ξέρει πολύ καλά, και όλοι το γνωρίζουν αρκετά καλά. " 

Στις 25 Μαρτίου 2009, υπέβαλε καταγγελία εναντίον του Γάλλου ράπερ Youssoupha για «εγκληματικές απειλές και κακοποίηση του κοινού» μετά τη μεταφόρτωση του τραγουδιού "Because of saying it" στο οποίο γινόταν επίθεση στον Ζεμούρ." 

Στις 26 Οκτωβρίου 2011, ο Zemmour κέρδισε τη δίκη κατά του ράπερ και του Γενικού Διευθυντή της EMI Music France, Valérie Queinnec. 

Στις 18 Σεπτεμβρίου, ο Ζεμούρ προκάλεσε νέα διαμάχη προσβάλλοντας το όνομα της αρθρογράφου Hapsatou Sy στο πρόγραμμα "Les terriens du dimanche". Τα λόγια του "είναι το όνομά σου που αποτελεί προσβολή για τη Γαλλία" κόπηκαν κατά την επεξεργασία του σόου αλλά αναμεταδόθηκαν από τη νεαρή γυναίκα. Αυτή αποφάσισε να υποβάλει καταγγελία κατά του Ζεμούρ.

Επισκόπηση των πολιτικών θέσεων

Αντι-νεοφιλελευθερισμός 
Ως αποτέλεσμα των απόψεων που εκφράζει τακτικά στην τηλεόραση  και στις εκδόσεις του στο Le Figaro, ο Ζεμούρ θεωρείται ευρέως, σύμφωνα με τις τρέχουσες κύριες κατηγορίες, ότι βρίσκεται σταθερά στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, αλλά ισχυρίζεται επίσης δεν ψηφίζει σύμφωνα με τη δεξιά ή την αριστερή πολιτική .   Δηλώνει ότι ανήκει στην Γκωλική ή Βοναπαρτική παράδοση   αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τη σημασία των μαρξιστικών αναλύσεων, ιδίως όσον αφορά τις πηγές κέρδους στον καπιταλισμό, συμπεριλαμβανομένης της μετανάστευσης . Σύμφωνα με τον ίδιο, ο καπιταλισμός καταστρέφει παραδοσιακές δομές όπως η οικογένεια για να επιβάλει τον κανόνα της αγοράς, μια αναταραχή που ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη μετά τα γεγονότα του Μαΐου 1968 .

Έχει μια συντηρητική στάση σε κοινωνικά θέματα και είναι επίσης αποφασιστικά αντιφιλελεύθερος σε οικονομικά θέματα. Αναγνωρίζει έτσι τον εαυτό του ως αντιδραστικό εναντίον μιας κοινωνίας που αποδομεί την κοινωνική τάξη, ιδίως την οικογένεια και τις παραδόσεις, στην υπηρεσία ενός ψεύτικου στόχου, απελευθερώνοντας το άτομο που στην πραγματικότητα βρίσκει τον εαυτό του απομονωμένο και υποβαθμισμένο στο καθεστώς ενός καταναλωτή . Παρουσιάζει την αντίδραση ως ανατρεπτική υπό το φως του γεγονότος ότι οι προοδευτικοί, που σήμερα κυριαρχούν στους τομείς του πολιτισμού και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι επικρίνουν την καθιερωμένη τάξη, καθώς οι ίδιοι αποτελούν αυτήν την τάξη και καθορίζουν τους κανόνες της. 

Οικονομικά αντιφιλελεύθερος, η αποδοκιμασία του για το ελεύθερο εμπόριο τον οδηγεί να αντιταχθεί στον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό  και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις οποίες θεωρεί σαφώς υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και σε βαθιά σύγκρουση με το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο. Σύμφωνα με τον ίδιο, λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αριστερά, όπως και η δεξιά, πρέπει να εφαρμόσει «την ίδια οικονομική πολιτική, τον σοσιαλισμό ή τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό»  διότι, όπως λέει ο Philippe Séguin, «δεξιά και αριστερά είναι λιανοπωλητές του ίδιου χονδρέμπορα, της Ευρώπης. "

Ανθρωπιστική παρέμβαση και το δόγμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων 
Ο Ζεμούρ συχνά εκφράζει απόψεις που περιγράφει ως «αντίθετες στο δόγμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», φέρνοντας τον εαυτό του σε αντίθεση με ορισμένους πολιτικούς ( Bernard Kouchner ), συγγραφείς ( Bernard-Henri Lévy ) και οργανώσεις που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην ανθρωπιστική παρέμβαση, την οποία θεωρεί μια μορφή νεοαποικιοκρατίας.

Μετανάστευση, η έννοια της φυλής και του αντι-ρατσισμού

Μετανάστευση και αφομοίωση 
Μέλος της γαλλικής παράδοσης αφομοίωσης, ο Ζεμούρ αντιτίθεται σθεναρά στη μετανάστευση και στο τρέχον μοντέλο ένταξης των μεταναστών που θεωρεί ότι είναι πολύ επιεικές  σε σύγκριση με τα προηγούμενα. Τον Νοέμβριο του 2008, έδωσε μια συνέντευξη στο μηνιαίο Le Choc du mois όπου συνέκρινε τη μετανάστευση με ένα " δημογραφικό τσουνάμι "  Έχει επίσης σταθεί υπέρ της τροπολογίας Thierry Mariani, η οποία θα απαιτούσε γενετικές εξετάσεις ως προϋπόθεση για οικογενειακή επανένωση.  Σε πολλές περιπτώσεις, έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ της αφομοίωσης, αν τη θεωρεί ο ίδιος «νευρωτική». Συγκεκριμένα, εκφράζει μια νοσταλγία για την εποχή της νεολαίας του, τη δεκαετία του 1960, όταν υπήρχε πολιτισμική ενότητα.

Όλες οι επαναλαμβανόμενες απόψεις του σχετικά με το θέμα της μετανάστευσης, καθώς και οι άγριες επιθέσεις του εναντίον ορισμένων οργανώσεων (ιδιαίτερα των DAL και SOS Racisme ) αποτελούν τακτικά αντικείμενο διαμάχης.

Σχόλια για τις φυλές 
Ο Ζεμούρ δήλωσε στο Arte στις 13 Νοεμβρίου 2008, ενώ ήταν στην εκπομπή Παρίσι / Βερολίνο: η συζήτηση  ότι οι μαύροι και οι λευκοί ανήκαν σε δύο διαφορετικές φυλές και ότι αυτή η διαφορά ήταν ορατή από το χρώμα του δέρματος, χωρίς να τους κατατάσσει ιεραρχικά. Ισχυρίστηκε ότι οι Μελανήσιοι και οι Αντίλλιοι ανήκουν στην ίδια φυλή. "Αν δεν υπάρχει η φυλή, δεν υπάρχει και η ανάμιξη". Συνέχισε, «Την ιεροποίηση της φυλής κατά τη ναζιστική περίοδο και νωρίτερα ακολούθησε η άρνηση της φυλής. Για μένα, και τα δύο είναι εξίσου γελοία. "

Ο φιλόσοφος Vincent Cespedes, ο οποίος ήταν παρών στην εκπομπή, άσκησε το δικαίωμα στην απάντηση γράφοντας στον ιστότοπο του Arte  και απάντησε στους "Ζεμουρίστες" στο ιστολόγιό του. Μετά από μια σειρά από διαμάχες στο διαδίκτυο ως αποτέλεσμα των σχολίων του, ο Ζεμούρ δημοσίευσε επίσης μια απάντηση στο εβδομαδιαίο Vendredi .

Αντιμέτωπος με τη γενική κατακραυγή που προκλήθηκαν από τις απόψεις του Ζεμούρ, ο αναπληρωτής διευθυντής προγραμμάτων για το κανάλι Arte εξήγησε στο Télérama : "Δεν πίστευα ότι θα εκφραζόταν με τόσο αδέξιο τρόπο! Το κανάλι μας, φυσικά, δεν σχετίζεται με τις απόψεις του Ζεμούρ .... θα το σκεφτούμε δύο φορές πριν τον προσκαλέσουμε ξανά! "

Αντιρατσισμός 
Ο Ζεμούρ λέει ότι θα ήθελε να δικάσει τον αντιρατσισμό της δεκαετίας του 1980  τον οποίο θεωρεί, μαζί με τον φεμινισμό, ως «υπόθεση μόδας» που προέρχεται από το «περιβάλλον των γαλλικών και δυτικών ψευδο-ελίτ» που ο λαός δεν θα ακολουθήσει στο ελάχιστο.  Λέει ότι απέκτησε αυτή την άποψη ειδικά αφού διάβασε τον Pierre-André Taguieff, ο οποίος είναι γνωστός για τις θέσεις και τη δουλειά του για τη Νέα Δεξιά και τον αντιρατσισμό που «κατάλαβε ότι ο αντιρατσιστικός προοδευτισμός ήταν ο διάδοχος του κομμουνισμού, με τις ίδιες ολοκληρωτικές μεθόδους που ανέπτυξε η Comintern κατά τη δεκαετία του 1930."  Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αντιρατσισμός είναι μια τακτική που ξεκίνησε ο François Mitterrand για να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν τη στροφή της Αριστεράς προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό το 1983. Ισχυρίζεται ότι ο αντιρατσισμός είναι μια ιδεολογία που εφαρμόστηκε από πρώην αριστερούς που έπρεπε να εγκαταλείψουν τις αυταπάτες τους. Με τους μετανάστες, αυτοί οι άνθρωποι είχαν βρει ένα είδος εναλλακτικών επαναστατικών μαζών.

Αντι-φεμινισμός και «ομοφυλοφιλική ιδεολογία» 
Στο Le Premier sexe,  ισχυρίζεται την ύπαρξη της «αποστρατιωτικοποίησης» της κοινωνίας κατά τον 20ο αιώνα και βεβαιώνει ότι οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφεδρικός στρατός για να ικανοποιήσουν την ανάγκη του σύγχρονου καπιταλισμού για καταναλωτές.  Κατηγορεί τους φεμινιστές ως δημαγωγούς και κλίνοντες προς την πολιτική ορθότητα επειδή αρνούνται ή απορρίπτουν την ιστορία της γαλλικής κοινωνίας και το ψυχολογικό έργο του Φρόιντ : «Σημειώνω μόνο ότι ο Φρόιντ σήμερα απορρίπτεται σθεναρά από όλους τους πολιτικά ορθούς, φεμινιστές και άλλους ακτιβιστές για ομοφυλόφιλους γονείς κ.λπ. "  Πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ένα σεξουαλικό αρπακτικό που χρησιμοποιεί βία.  Παράλληλα με αυτόν τον ορισμό της ανδρικότητας ως σεξουαλική επιθετικότητα, πιστεύει ότι ορισμένες εποχές καθόρισαν τον ρόλο των γυναικών καλύτερα από άλλες. 

Πιστεύει ότι η «ομοφυλοφιλική ιδεολογία» είναι ένα από τα βασικά μέσα που χρησιμοποιούνται για να καλούν τον «άνδρα να γίνει γυναίκα όπως οι άλλοι», να υιοθετεί τη συμπεριφορά των γυναικών.  Στο βιβλίο του Petit Frère, ένας χαρακτήρας συλλογίζεται το μέρος που πρέπει να δοθεί σε ομοφυλόφιλα άτομα: "Σε κάθε παραδοσιακή κοινωνία, που βασίζεται σε ντροπή και μυστικότητα, σεβασμό στη ζωή και φόβο θανάτου, οι ομοφυλόφιλοι θα είχαν στιγματιστεί και απομονωθεί, όπως οι λεπροί του παρελθόνος." Ο συγγραφέας στη συνέχεια εξηγεί ότι αυτές είναι οι απόψεις των χαρακτήρων σε ένα μυθιστόρημα.

Καταδίκες από γαλλικά δικαστήρια 
Ο Ερίκ Ζεμούρ έχει καταδικαστεί τρεις φορές από γαλλικά δικαστήρια για πρόκληση φυλετικών διακρίσεων ή μίσους απέναντι στους μουσουλμάνους.

Καταδίκη για πρόκληση φυλετικών διακρίσεων 
Ο Διεθνής Σύνδεσμος κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού (LICRA) αποφάσισε να κινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον του Éric Zemmour για τις απόψεις του μετά την εκπομπή Salut les Terriens στις 6 Μαρτίου 2010, όπου προώθησε το βιβλίο του Mélancolie française . Δήλωσε κατά τη διάρκεια της εκπομπής ότι: "Γάλλοι με μεταναστευτικό υπόβαθρο προβάλλονται επειδή οι περισσότεροι διακινητές είναι Μαύροι και Άραβες ... είναι γεγονός"  Την ίδια μέρα, ισχυρίστηκε στο France Ô ότι οι εργοδότες «είχαν το δικαίωμα να αρνηθούν Άραβες ή Μαύρους».  Το Club Averroes  και το MRAP υπέβαλαν την υπόθεση στο conseil supérieur de l'audiovisuel   μετά τη νομική διαδικασία που άσκησε η LICRA. Ο Ζεμούρ υποστηρίχθηκε από πολλά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή των Δημοσιογράφων Χωρίς Συνορα, δημοσιογράφου και ακροδεξιού δήμαρχου του Beziers  Robert Ménard . 

Στις 23 Μαρτίου 2010, έγραψε μια επιστολή προς τη LICRA  εξηγώντας τις απόψεις του. Σε αυτήν την επιστολή σημείωσε ιδιαίτερα τις απόψεις του Christian Delorme ενώπιον μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής της Γαλλικής Γερουσίας .  Παρέπεμψε επίσης στο βιβλίο L'Islam dans les prisons του Farhad Khosrokhavar, ο οποίος επιβεβαίωσε τον αριθμό του 70 ή 80% των "Μουσουλμάνων στις φυλακές" που εκτιμάται σε έρευνα που ανέθεσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης . Οι συντάκτες του L'Express σημείωσαν ότι ο Farhad Khosrokhavar υπολόγισε ότι το ποσοστό των Μουσουλμάνων κρατουμένων σε ορισμένες φυλακές κοντά σε λεγόμενες ευαίσθητες περιοχές ήταν μεταξύ 50% και 80% και ότι δεν υπήρχαν επίσημες εθνικές στατιστικές για το θέμα. 

Το MRAP εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι οι εθνοτικές καταγωγές (και όχι η κοινωνική κατάσταση) συγκρίνονταν με το ποσοστό εγκληματικότητας και ότι όλα τα άτομα που είχαν την ίδια εθνική καταγωγή εκτέθηκαν σε υποψίες ότι είναι δυνητικοί εγκληματίες και ότι ήταν η κοινή τους προέλευση παρουσιάστηκε ως «εγκληματογόνος». Έτσι, το MRAP αποφάσισε να παραπέμψει το ζήτημα ενώπιον των δικαστηρίων διότι σύμφωνα με αυτό "συνδέοντας τα αδικήματα αυτών των ατόμων με την εθνική τους καταγωγή - και όχι με τη διαδικασία κοινωνικής περιθωριοποίησης, τη συγκέντρωση της φτώχειας σε ορισμένες περιοχές, σε αυτό που ορισμένοι στην πραγματικότητα «γκετοποίηση» - ο δημοσιογράφος τραυματίζει μια ομάδα ατόμων που ορίζονται από την εθνική τους καταγωγή. 

Ο Benoist Hurel, Βοηθός Γενικός Γραμματέας του δικαστηρίου Syndicat de la, κατηγόρησε τις απόψεις του Ερικ Ζεμούρ ότι «στιγματίζουν» και είναι «πρωτο-ρατσιστικές», απορρίπτοντας τη σχέση μεταξύ του χρώματος του δέρματος και της εγκληματικότητας ως κάτι «που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα»  Από την άλλη πλευρά, ο ανώτερος δικαστής Philippe Bilger υποστήριξε τις απόψεις του δημοσιογράφου και ισχυρίστηκε σχετικά με τους διακινητές ότι "πολλοί από αυτούς είναι Μαύροι και Άραβες"   (που είχε ως αποτέλεσμα την κλήση του Philippe Bilger από εισαγγελέα στο Παρίσι).

Στις 30 Μαρτίου 2010, ο Ζεμούρ κλήθηκε από τον SOS Racisme να εμφανιστεί στο δικαστήριο στις 29 Ιουνίου 2010, όπου «θα πρέπει να απαντήσει για τα εγκλήματα φυλετικής δυσφήμισης και υποκίνησης φυλετικού μίσους».  Παρά την κλήτευσή του ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου, η λόγω του πολλαπλασιασμού των αστικών αγωγών, μεταξύ των οποίων ήταν μια σειρά αντιρατσιστικών οργανώσεων.  Επιπλέον, σ' αυτές τις απόψεις και τη δίκη δόθηκε διεθνής προβολή από ένα άρθρο αφιερωμένο σε αυτές και στον Zemmour στους The New York Times τον Φεβρουάριο του 2011.  Κατά τη δίκη, ο Ζεμούρ έλαβε ευνοϊκή μαρτυρία από τον δημοσιογράφο Robert Ménard, τον συνάδελφό του και αρθρογράφο Éric Naulleau, τον συγγραφέα Denis Tillinac, τον πολιτικό Claude Goasguen και τον δοκιμιογράφο Xavier Raufer.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2011, το Δέκατο Έβδομο Ποινικό Δικαστήριο του Παρισιού καταδίκασε τον Ζεμούρ σε πρόστιμο 2.000 ευρώ για τις απόψεις που διατυπώθηκαν στο France Ô. Το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ζεμούρ είχε δικαιολογήσει μια παράνομη πρακτική διάκρισης - διάκριση στην πρόσληψη - παρουσιάζοντάς την ως νόμιμη. Από την άλλη πλευρά, αθωώθηκε για την κατηγορία της φυλετικής δυσφήμισης για τις απόψεις που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή Salut les Terriens, οι οποίες κρίθηκαν «σοκαριστικές» αλλά όχι «δυσφημιστικές».

Εκδόσεις

Μη μυθοπλασίας 

 1995: Balladur, immobile à grands pas, Grasset
 1998: Le Livre noir de la droite, Grasset et Fasquelle
 1998: Le Coup d'État des juges, Grasset et Fasquelle
 1998: Une suree idée de la France, collectif, Γαλλία-αυτοκρατορία
 2000: Les Rats de garde, σε συνεργασία με τον Patrick Poivre d'Arvor, Stock
 2002: L'Homme qui ne s'aimait pas, Balland
 2006: Le Premier Sexe, Denoël , - αναδημοσίευση J'ai lu, 2009
 2010: Mélancolie française, Fayard / Denoël - αναδημοσίευση Le Livre de Poche, 2011.
 2011: Z comme Zemmour, Le Cherche midi
 2012: Le Bûcher des vaniteux, Albin Michel
 2013: Le Bûcher des vaniteux 2, Albin Michel
 2014: Le Suicide français, Albin Michel
 2016: Un quinquennat pour rien, Albin Michel
 2018: Destin français, Albin Michel

Μυθιστορήματα 

 1999: Le Dandy rouge, Plon
 2004: L'Autre, Denoël
 2008: Petit Frère, Denoël - αναδημοσίευση. J'ai lu, 2009

Βραβεία 

 Prix de la Liberté d'expression 2010 (Enquête & Débat)
 Λάθος Prix du Livre 2010
 Prix Richelieu 2011 (Association de Défense de la langue française)

Μυθοπλασία 
Στο μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας του Frédéric Deslauriers (2011), Les Deux-Cents jours de Marine Le Pen, στο οποίο ο Marine Le Pen κερδίζει τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012, ο Ερίκ Ζεμούρ γίνεται υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνίας.

Βιβλία για τον Ερίκ Ζεμούρ 

 Chems-Eddine Hafiz, De quoi Zemmour est devenu le nom, Éditions du Moment, Παρίσι, 2010, σελίδα 128
 Mohamed Sifaoui, Éric Zemmour, une supercherie française, Armand Colin, Paris, 2010, σελίδες 251
 Shlomo Sand, <i id="mwAgg">The End of the French Intellectual</i>, μια κριτική τριών Γάλλων διανοουμένων, συμπεριλαμβανομένου του Zemmour

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 
 Ιστολόγιο που συλλέγει βίντεο από τις εμφανίσεις του Ζεμούρ σε πολυμέσα
 Επιλογή βίντεο του Ζεμούρ
 The New York Times, French Provocateur Enters Battle Over Comments

Γαλλοεβραίοι
Γάλλοι δημοσιογράφοι
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις