Ιβ Μπονφουά

O Ιβ Μπονφουά (Γαλλικά: Yves Bonnefoy, 24 Ιουνίου 1923 - 1η Ιουλίου 2016) ήταν Γάλλος ποιητής, κριτικός τέχνης και μεταφραστής. Θεωρείται ως μεγάλος ποιητής της περιόδου από τα τέλη του 20ού έως τις αρχές του 21ου αιώνα.

Βιογραφία

Παιδική ηλικία 
Ο Ιβ Ζαν Μπονφουά γεννήθηκε στην Τουρ την 24η Ιουνίου 1923. Οι γονείς του ήταν ο Ελί Μπονφουά, εργάτης σιδηροδρόμων από το Αβερόν, και η Ελέν Μπονφουά, δασκάλα από το Λοτ. Μετά τον γάμο τους εγκαταστάθηκαν στην Τουρ, και το 1914 γεννήθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Ιβ, η Σουζάν. Η οικογένεια ζούσε σε ένα σπίτι που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και αναγκάστηκαν να μετακομίσουν σε ένα άλλο σπίτι. Ο Ελί Μπονφουά πέθανε το 1936. Ο Ιβ Μπονφουά, κάθε χρόνο, πέρναγε τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού του, στο Τουαράκ του Λοτ,. 

Ο Ιβ πέρασε τις τελικές εξετάσεις στα μαθηματικά και τη φιλοσοφία στο Λύκειο Ντεκάρτ της Τουρ. Μελέτησε μαθηματικά, ιστορία των επιστημών και φιλοσοφία στις προπαρασκευαστικές τάξεις του Λυκείου Ντεκάρτ. Μετά σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ, και στη Σορβόννη, μέχρι το 1943 που μετακόμισε στο Παρίσι και ασχολήθηκε με την ποίηση.

Με τους σουρεαλιστές 
Το 1945-1947, ήταν κοντά στους σουρεαλιστές και συνδέθηκε με τους: Έντουαρντ Τζάγκερ, Τζαροσλάβ Σερπάν, Ιβ Μπατιστίνι, Ζαν Μπρουν. Μετά, με τους ποιητές Γκίλμπερτ Λελί και Κριστιάν Ντοτρεμόν και με τον ζωγράφο Ραούλ Ουμπάκ. Το 1946 ίδρυσε ένα περιοδικό, το La Révolution la Nuit (Η Νυχτερινή Επανάσταση), στο οποίο δημοσίευσε ένα κομμάτι από το μεγάλο σουρεαλιστικό ποίημά του Le Coeur-espace (Το διάστημα της καρδιάς). 

Το 194, ο Ιβ Μπονφουά αρνήθηκε να υπογράψει το σουρεαλιστικό μανιφέστο Rupture inaugurale (Αρχική Διάσταση), και έτσι αποστασιοποιήθηκε από το κίνημα. Ο ποιητής κατέκρινε την σουρεαλιστική ιδέα της "κακής παρουσίας" που υποκαθιστά την πραγματικότητα με μία υπερβολή.. 

Το 1949-1953 πραγματοποίησε εκπαιδευτικά ταξίδια με υποτροφίες: στην Ιταλία, στην Ολλανδία, στην Αγγλία. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα, υπό την καθοδήγηση του Ζαν Γουάλ, και θέμα «Μπωντλαίρ και Κίρκεγκωρ». Στη συνέχεια, ήταν ερευνητικός συνεργάτης για τρία χρόνια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας (CNRS), όπου μελέτησε την Αγγλο-Αμερικανική κριτική μεθοδολογία.

Η ποιητική στροφή

Η κίνηση και η ακινησία του Ντουβ (1953) 
Το 1953 ο Ιβ κυκλοφόρησε στο Γαλλικό περιοδικό Mercure de France (Γαλλικός Ερμής) την πρώτη συλλογή ποιημάτων του, με τίτλο Du mouvement et de l'immobilité de Douve (Η κίνηση και η ακινησία του Ντουβ). Αυτή η συλλογή ήταν μια γιορτή για την ανάκτηση της τελειότητας, την δοκιμασία του θανάτου από τη λέξη:

Ήταν επίσης ένας τρόπος για τον ποιητή να ολοκληρώσει το διάλειμμα του με τον σουρεαλισμό του Αντρέ Μπρετόν, ο οποίος έκανε την έννοια της εικόνας ως ένα από τα σημεία της ποιητικής του:

Το 1955, με τον σκηνοθέτη Ρότζερ Λιβέ γύρισαν μια ταινία , διάρκειας 17 λεπτών, με τίτλο Royaumes de ce monde (Βασίλεια αυτού του κόσμου), για το νόημα του Ευαγγελισμού στη ζωγραφική, που παρουσιάστηκε και βραβεύτηκε στο Γκραν πρι ταινιών μικρού μήκους της Τουρ.

1953-1975 
Τα επόμενα χρόνια, οι τρεις ποιητικοί του τόμοι, Hier régnant désert (1958), Pierre écrite (1965), και Dans le leurre du seuil (1975), το 1978 συλλέχθηκαν, μαζί με την Κίνηση και την ακινησία του Ντουβ, σε ένα βιβλίο με τίτλο Poèmes (Ποιήματα). Ακολούθησαν τα: Ce qui fut sans lumière  (1987, Αυτό που ήταν χωρίς φως), Début et fin de la neige (1991 Αρχή και τέλος του χιονιά), La Vie errante ( 1993, Η Ζωή του περιπλανώμενου), Les Planches courbes (2001, Οι καμπύλες σανίδες), La Longue Chaîne de l’ancre (2008, Η μακριά αλυσίδα της άγκυρας), Raturer outre (2010).

Μετά το L’Arrière-pays (1972, H απόμακρη επαρχία) που ήταν μια αυτοβιογραφική αφήγηση για την ένταση ανάμεσα στην επιθυμία του να βρίσκεσαι αλλού, που διεγείρεται από πίνακες ζωγραφικής, και στην επιστροφή στο εδώ και τώρα, ο Ιβ Μπονφουά έγραψε και ποιήματα σε πρόζα, όπως το Rue Traversière (1977, Διασταυρούμενη οδός).

Ασχολήθηκε με τον ορισμό της ποίησης. Όρισε ότι κάθε ποιητική εργασία είναι ο καρπός μιας ύπαρξης. Υπάρχει συνέχεια μεταξύ του ποιητή, της ποιήτριας και της ποίησης. Η ομιλία διαφέρει από τη γλώσσα, που είναι ένα σύστημα. Είναι μια παρουσία, μέσω της οποίας εκδηλώνεται αυτή η ύπαρξη. Η λέξη έχει ένα ζωντανό χαρακτήρα, επειδή είναι αδιαχώριστη από αυτόν που την προφέρει.

Σταδιοδρομία 
Το 1954, η μονογραφία του Ιβ Μπονφουά με τίτλο Τοιχογραφίες της γοτθικής Γαλλίας, ήταν ένα από τα πρώτα ιστορικά και κριτικά έργα του. Αργότερα παρουσίασε αρκετά παρόμοια έργα, που επικεντρώθηκαν στην ιστορία της ζωγραφικής, στη σχέση της τέχνης με την ποίηση, στην ιστορία της ποίησης και στην ερμηνεία της, στη φιλοσοφία του ποιητικού έργου και πράξης.

Παράλληλα, ο Ιβ Μπονφουά έκανε πολλές μεταφράσεις έργων: περίπου 15 βιβλία του Σαίξπηρ, το Σαράντα πέντε ποιήματα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς (1989), έργα του Πετράρχη και του Λεοπάρντι, καθώς και του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, με τον οποίο δέθηκε με μακροχρόνια φιλία. Στα έργα του παρουσίασε και τους συλλογισμούς του για το μεταφραστικό έργο: Théâtre et poésie (Θέατρο και Ποίηση). Shakespeare and Yeats, (1998, Σαίξπηρ και Γέιτς). La Communauté des traducteurs, (2000, Η κοινότητα των μεταφραστών)

Για αυτές τις μεταφράσεις, το πρώτο ζητούμενο είναι η προσέγγιση του προσώπου του συγγραφέα. Ο Μπονφουά μιλά για τα υποκείμενά τους με συμπάθεια, θαυμασμό, στοργή, ακόμη και αγάπη. Εξοικειωμένος με τον συγγραφέα, ο μεταφραστής μπορεί να αποδώσει το κείμενό του καλύτερα. Για να μεταφράσει τον Γέιτς επισήμανε ότι η προσοχή του «πήγε σε ένα κείμενο, φυσικά, αλλά ακόμα περισσότερο σε ένα άτομο». Οι σχέσεις του συγγραφέα πρέπει να μεταφέρονται: όταν ο Γέιτς, μιλώντας για τον Απόλυτο, βασίστηκε στον φίλο του, τότε και ο μεταφραστής έπρεπε να βρει αυτόν τον φίλο. Για τον Σαίξπηρ, ο Μπονφουά πιστεύει ότι είχε ενσαρκωθεί με κάποιον τρόπο σε κάθε έναν από τους χαρακτήρες των έργων του, και για να τον μεταφράσεις πρέπει να ακούσεις τον Σαίξπηρ που βρίσκεται πίσω από τον κάθε ρόλο.

Από το 1960, ο Ιβ Μπονφουά άρχισε να δίνει διαλέξεις σε Γαλλικά και ξένα πανεπιστήμια, όπως στην Ελβετία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εργάστηκε ως Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κέντρο του Βανσέν (1969-1970), στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας (1973-1976) και στο Πανεπιστήμιο του Αιξ-αν-Προβάνς (1979-1981), και vw προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης (1970-1971 και 1971-1972). Έγινε καθηγητής στο Κολέγιο της Γαλλίας και συνέχισε να δίνει διαλέξεις σε πολλές χώρες.

Τα κείμενα της διδασκαλίας του στο Κολέγιο της Γαλλίας συλλέχθηκαν και δημοσιεύθηκαν από την Σελ (Seuil) το 1999: Lieux et destins de l’image : un cours de poétique au Collège de France (Μέρη και προορισμοί της εικόνας: ένα μάθημα ποιητικής στο Κολέγιο της Γαλλίας (1981-1993). Το 1993-2004 συμμετείχε σε 11 συνέδρια στο Ίδρυμα Ουγκώ του Κολεγίου της Γαλλίας για την Αυτογνωσία της Ποίησης . Από αυτά τα συνέδρια έχουν δημοσιευθεί τρία έργα του: Jouve, poète, romancier, critique (1995, Νέος, ποιητής, μυθιστοριογράφος, κριτικός), Poésie et rhétorique (1997, Ποίηση και ρητορική), Poésie, mémoire et oubli (2005, Ποίηση, μνήμη και λήθη), και μία ανθολογία: La Conscience de soi de la poésie, anthologie des colloques de la Fondation Hugot (2008, Αυτογνωσία της ποίησης, ανθολογία από τα συνέδρια στο Ίδρυμα Ουγκώ).

Καλλιτεχνικές συνεργασίες 
Μετά από τις πρώτες λογοτεχνικές συνεργασίες του, στα βιβλία Pierre écrite με τον Ραούλ Ουμπάκ το 1958 και στο Αντί-Πλάτων με τον Ζουάν Μιρό το 1962, ο Ιβ Μπονφουά πραγματοποίησε συνεργασίες με γραφίστες και εκδόθηκαν εικονογραφημένα βιβλία με ποιήματά του. Στους συνεργάτες του περιλαμβάνονται οι: Πιερ Αλεσίνσκι, Νασέρ Ασάρ, Εντουάρντο Τσιλίντα, Κλοντ Γκαράς, Ζακ Χάρμαν, Αλεξάντρ Ολάν, Ζωρζ Ναμά, Φαρχάντ Οστοβανί, Άντονι Ταπιέ, Ζεράρ Τίτους-Καρμέλ, Μπραμ Βαν Βελντ, Ζάο Γούκι.

Ο Ιβ Μπονφουά ήταν συντάκτης του βραχύβιου περιοδικού L'Éphémère (Το Εφήμερο) την περίοδο 1966-1972, μαζί με τους Αντρέ ντου Μπουσέ, Λουί Ρενέ ντε Φορέτ, Γκαετάν Πικόν. Το 1968 που ο τελευταίος αποχώρησε, στο συντακτικό συμβούλιο μπήκαν η Μισέλ Λιρί, Πασκάλ Κινιάρ και Πωλ Σελάν.

Το 2007, ο μουσικοσυνθέτης Τιερί Μασουέλ χρησιμοποίησε μερικά κείμενα από το Les Planches Courbes (Οι Καμπύλες Σανίδες) του Ιβ Μπονφουά, στο ορατόριό του με τίτλο L'Encore Aveugle (Ακόμα Τυφλή)

Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία

Βραβεία 

 Γαλλία   :
 1971   : Βραβείο κριτικών
 1981   : Μεγάλο Βραβείο Ποίησης της Γαλλικής Ακαδημίας, για το συνολικό έργο του
 1987   : Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας της SGDL, για το συνολικό έργο του
 1987   : Βραβείο Γκονκούρ Ποίησης, για το έργο του
 1995   : Παγκόσμιο Βραβείο Σινό ντελ Λουκά
 2006   : Βραβείο Αρντουά (βραβείο της πανεπιστημιακής Ένωσης της Ακουιτανίας, στο Μπορντώ)
 2011   : Βραβείο Ρότζερ-Κοβάλσκι/ Μεγάλο Βραβείο της Πόλης της Λυών, για το L'Heure présent, που δημοσιεύτηκε από το Mercure de France
 2013   : Βραβείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας 

 Άλλες χώρες   :
 1978   : Βραβείο Μοντέν του Ιδρύματος Φρεντερίκ φον Σιλέρ (Αμβούργο)
 1995   : Βραβείο Μπαλζάν (απονέμεται εναλλάξ στη Βέρνη ή στη Ρώμη) για το έργο του ως ιστορικός τέχνης και κριτικός τέχνης (μελέτες για την Ευρωπαϊκή τέχνη από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα)
 2005   : Διεθνές Βραβείο Πιερ Πάολο Παζολίνι ( απονεμήθηκε στη Ρώμη την 1η Νοεμβρίου)
 2006   : Ευρωπαϊκό Βραβείο Ποίησης (απονεμήθηκε στο Τρεβίζο τον Νοέμβριο)
 2007   : Βραβείο Φραντς Κάφκα, για το συνολικό έργο του
 2010   : Διεθνές Βραβείο Αλάσιο (απονεμήθηκε στο Τορίνο την15η Μαΐου)
 2010   : Βραβείο Μάριο Λουζί (απονεμήθηκε στο Τορίνο την 11η Ιουνίου)
 2011   : Μεγάλο Βραβείο Ποίησης Πιερέτ-Μισελού ( απονομή στη Λωζάνη), για το συνολικό έργο του
 2013   : Βραβείο Λογοτεχνίας σε Ρομανικές Γλώσσες στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στη Γκουανταλαχάρα ( Μεξικό), για το συνολικό έργο του 
 2015   : Διεθνές Βραβείο Νονίνο (απονομή στο Ούντινε Ιταλίας)

Παράσημα 

 1984  Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων  ( ), απονομή από τον Υπουργό Τζακ Λανγκ.

Διακρίσεις 

 Επίτιμος διδάκτωρ σε πολλά πανεπιστήμια από ολόκληρο τον κόσμο, με συμπεριλαμβανόμενα: το Πανεπιστήμιο του Νοσατέλ, το Αμερικανικό Κολλέγιο στο Παρίσι, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το Κολέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου, τα Πανεπιστήμια του Εδιμβούργου, της Ρώμης, της Οξφόρδης και της Σιένας.

Προσωπική ζωή 
Το 1968 παντρεύτηκε την Αμερικανίδα Λούσι, με την οποία το 1972 απέκτησαν μία κόρη, τη Ματθίλδη.  

Ο Ιβ Μπονφουά πέθανε σε ηλικία 93 ετών στο Παρίσι την 1η Ιουλίου 2016. Ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολλάντ, δήλωσε για τον θάνατό του ότι θα τον θυμούνται για την «ανύψωση της γλώσσας στον υπέρτατο βαθμό ακρίβειας και ομορφιάς».

Λογοτεχνικό έργο

Ποιήματα, πεζογραφήματα 

 Traité du pianiste (1946, Πραγματεία του πιανίστα)
 Anti-Platon (1947, Αντί-Πλάτων)
 Du mouvement et de l'immobilité de Douve (1953, Η κίνηση και η ακινησία του Ντουβ)
 Hier régnant désert (1958, Χθεσινός βασιλιάς έρημος)
 Pierre écrite (1958, Πέτρινες γραφές),με τον Ραούλ Ουμπάκ
 Pierre écrite (1965, Πέτρινες γραφές), διαφορετική εκδοχή
 L'Arrière-pays (1972, Απόμακρη επαρχία)
 Dans le leurre du seuil (1975, Στο δέλεαρ του κατωφλίου)
 Rue Traversière (1977, Διασταυρούμενη οδός)
 Poèmes (1947–1975) (1978, Ποιήματα)
 Là où retombe la flèche (1986, Όπου πέφτει το βέλος)
 Ce qui fut sans lumière (1987, Αυτό που είναι χωρίς φως)
 Récits en rêve (1987, Ονειρικές ιστορίες)
 La Vie errante, suivi de Une autre époque de l'écriture (1993, Η ζωή του περιπλανώμενου, ακολουθούμενο από Μία άλλη λογοτεχνική εποχή)
 Début et fin de la neige (1995, Αρχή και τέλος του χιονιά)
 L'Encore Aveugle (1997, Ακόμα τυφλός)
 La Pluie d'été (1999, Καλοκαιρινή βροχή)
 Le Théâtre des enfants (2001, Παιδικό θέατρο)
 Le Cœur-espace (2001, Το διάστημα της καρδιάς)
 Les Planches courbes (2001, Οι καμπύλες σανίδες)
 Traité du pianiste et autres écrits anciens (2008, Πραγματεία του πιανίστα και άλλα αρχαία κείμενα)
 Le Grand Espace (2007, Το Μεγάλο Διάστημα)
 Aller, aller encore (2008, Πάμε, πάμε πάλι)
 La Longue Chaîne de l'ancre (2008, Η Μακριά Αλυσίδα της άγκυρας)
 Deux scènes et notes conjointes (2009, Δύο σκηνές και κοινές σημειώσεις)
 Raturer outre (2010, Διαγραφή)
 L'Heure présente (2011, Η παρούσα ώρα)
 Chemins ouvrant, (2014, Ανοιχτά μονοπάτια) με τον Ζεράρ Τίτους-Καρμέλ, Εκδόσεις Ατελιέ
 Ensemble encore suivi de Perambulans in noctem (2016, Μαζί και πάλι, Μέσα στη νύχτα)
 L'Écharpe rouge (2016, Η κόκκινη εσάρπα)

Δοκίμια 

 Peintures murales de la France gothique (1954, Τοιχογραφίες της γοτθικής Γαλλίας)
 L'Improbable (1959, Το Απίθανο)
 Arthur Rimbaud (1961, Αρθούρος Ρεμπώ)
 La Seconde Simplicité (1961, Η Δεύτερη Απλότητα)
 Un rêve fait à Mantoue (1967, Ένα όνειρο που έγινε στη Μάντοβα)
 Rome, 1630 : l'horizon du premier baroque (1970, Ρώμη, 1630: ο ορίζοντας του πρώτου μπαρόκ), Βραβείο των κριτικών του 1971.
 L'Ordalie (1975, Αγνείας πείρα)
 Le Nuage rouge (1977, Το κόκκινο σύννεφο)
 Trois remarques sur la couleur (1977, Τρεις παρατηρήσεις για το χρώμα)
 L'Improbable, suivi de Un rêve fait à Mantoue (1980, Το Απίθανο, Ένα όνειρο που έγινε στη Μάντοβα)
 Entretiens sur la poésie (1980, Συζητήσεις για την ποίηση). Και Entretiens sur la poésie (1972-1990) (1990, Συζητήσεις για την ποίηση 1972-1990)
 La Présence et l'Image (1983, Παρουσία και Εικόνα). Μάθημα στο Κολέγιο της Γαλλίας
 La Vérité de parole (1988, Η αλήθεια του λόγου)
 Sur un sculpteur et des peintres (1989, Για έναν γλύπτη και τους ζωγράφους)
 Alberto Giacometti, biographie d'une œuvre (1991, Αλμπέρτο Τζακομέττι, βιογραφία)
 Alechinsky, les Traversées (1992, Αλεσίνσκι, οι Διαβάσεις)
 Remarques sur le dessin (1993, Παρατηρήσεις για το σχέδιο)
 Palézieux (1994, Παλεζιέ), με τον Φλόριαν Ροντάρι
 Dessin, Couleur et Lumière (1995, Σχέδιο, Χρώμα και Φως)
 La Journée d'Alexandre Hollan (1995, Η Ημέρα του Αλεξάντρ Ολάν)
 Théâtre et Poésie : Shakespeare et Yeats (1998, Θέατρο και Ποίηση: Σαίξπηρ και Γέιτς)
 Lieux et Destins de l'image (1999, Μέρη και Προορισμοί της Εικόνας)
 La Communauté des traducteurs (2000, Η κοινότητα των μεταφραστών)
 Baudelaire : la tentation de l’oubli (2000, Μπωντλαίρ: ο πειρασμός της λήθης)
 L'Enseignement et l'Exemple de Leopardi (2001, Η διδασκαλία και το παράδειγμα του Λεοπάρντι)
 Breton à l'avant de soi (2001)
 Poésie et Architecture (2001, Ποίηση και Αρχιτεκτονική)
 Sous l'horizon du langage (2002, Υπό τον ορίζοντα της γλώσσας)
 Remarques sur le regard (2002, Σημειώσεις για την παρατήρηση)
 Des oiseaux et des mots, (2003, Πουλιά και λέξεις) στην εισαγωγή του Compagnies του Στεφάν Κρεμέρ
 La Hantise du ptyx (2003)
 Le Poète et « le flot mouvant des multitudes » (2003, Ο ποιητής και η κίνηση του πλήθους)
 Le Nom du roi d'Asiné (2003, Το όνομα του βασιλιά της Ασίνης) Σχόλιο για το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη
 L'Arbre au-delà des images, Alexandre Hollan (2003)
 Goya, Baudelaire et la Poésie, entretien avec Jean Starobinski (2004, Γκόγια, Μπωντλαίρ και η Ποίηση, συζήτηση με τον Ζαν Σταρομπίνσκι)
 Feuillées (2004), με τον Ζεράρ Τίτους-Καρμέλ
 Le Sommeil de personne (2004, Κανένας ύπνος)
 Shakespeare & the French Poet, (2004, Σαίξπηρ & ο Γάλλος ποιητής) Εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Σικάγου
 L'Imaginaire métaphysique (2006, Μεταφυσική φαντασία)
 La Stratégie de l’énigme, (2006, Η αινιγματική στρατηγική)
 Goya, les peintures noires, Bordeaux, William Blake & Co, (2006, Γκόγια, οι μαύροι πίνακες)
 Dans un débris de miroir, Galilée, (2006, Στο θραύσμα του καθρέφτη)
 L’Alliance de la poésie et de la musique, (2007, Η συμμαχία της ποίησης και της μουσικής)
 Ce qui alarma Paul Celan, Galilée (2007, Οι ανησυχίες του Πωλ Σελάν)
 La Poésie à voix haute, La Ligne d'ombre (2007, Ποίηση με δυνατή φωνή)
 Le Grand Espace, Galilée (2008, Το Μεγάλο Διάστημα)
 Notre besoin de Rimbaud, Seuil (2009, Η αναγκαιότητα του Ρεμπώ)
   La Communauté des critiques, (2010, Η κοινότητα των κριτικών). Πανεπιστημιακή έκδοση του Στρασβούργου
 Pensées d'étoffe ou d'argile, Coll. Carnets, L'Herne (2010, Σκέψεις από ύφασμα ή πυλό)
 Genève, 1993, Coll. Carnets, L'Herne (2010, Γενεύη 1993)
 La Beauté dès le premier jour, Bordeaux, William Blake & Co (2010, Η ομορφιά της πρώτης μέρας)
 L'Inachevable, Entretiens sur la poésie, 1990-2010, Albin Michel (2010, Η ατέλεια, Συζητήσεις για την ποίηση, 1990-2010)
 Le Lieu d'herbes, Galilée  (2010, μέρος με βότανα)
 Le Siècle où la parole a été victime, Mercure de France, (2010, Ο αιώνας που ο λόγος ήταν το θύμα)
 Sous le signe de Baudelaire, Gallimard, (2011, Υπό το ορόσημο του Μπωντλαίρ)
 Plusieurs raisons de peindre des arbres, (2012, Πληθώρα λόγων για να βάφονται τα δέντρα) με τον Ανιές Πρεβώ, Éditions de Corlevour 
 Le Digamma, Galilée (2012, Το Δίγαμμα)
 Orlando furioso, guarito. De l'Arioste à Shakespeare, Mercure de France (2013)
 L'Autre Langue à portée de voix, Le Seuil (2013)
 Portraits aux trois crayons, Galilée (2013, Πορτραίτο με τρία κραγιόνια)
 Le Graal sans la légende, Galilée (2013, Το δισκοπότηρο χωρίς το θρύλο)
 Le Siècle de Baudelaire, Seuil (2014, Ο αιώνας του Μπωντλαίρ)
 L'Hésitation de Hamlet et la décision de Shakespeare, Seuil (2015, Ο δισταγμός του Άμλετ και η αποφασιστικότητα του Σαίξπηρ)
 La Poésie et la gnose, Galilée (2016, Η ποίηση και η γνώση)
Alexandre Hollan : Quelques réflexions 1985-2015, éditions L'Atelier contemporain, (2016, Αλεξάντρ Ολάν: Μερικές σκέψεις).

Ξενόγλωσσες εκδόσεις 
Το έργο του Ιβ Μπονφουά έχει μεταφραστεί σε πάνω από τριάντα δύο γλώσσες, κυρίως στα Αγγλικά, Γερμανικά και Ιταλικά. Ιδιαίτερα στην Ιταλική γλώσσα, ολόκληρο το ποιητικό έργο του έχει συγκεντρωθεί σε έναν τόμο  της συλλογής " I Meridiani ". Σημειώνεται ότι είναι ο πρώτος Γάλλος συγγραφέας που συμπεριλήφθηκε στη συλλογή όσο ζούσε ακόμα.

Αλληλογραφία 

 Correspondance I, (2018, Αλληλογραφία Α'). Έκδοση που επιμελήθηκαν οι Οντίλ Μπομπάρντ και Πατρίκ Λαμπάρτ, Παρίσι. Εκδόσεις: Les Belles Lettres

Μεταφράσεις 

 La Quête du Graal, (Η αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο) με τον Αλμπέρ Μπεγκίν, Le Club du livre, 1958. Επανέκδοση: Seuil, 1982
 Ο.Μ. Γέιτς, Quarante-cinq poèmes suivi de La Résurrection, (Σαράντα πέντε ποιήματα, Η Ανάσταση) Α Hermann, 1989, Poésie/Gallimard, 1993
 Κητς και Λεοπάρντι,. Mercure de France, 2000
 « Dix-neuf sonnets de Pétrarque nouvellement traduits par Yves Bonnefoy », Conférence , (19 σονέτα του Πετράρχη, με 8 γκραβούρες του Ζεράρ ντε Παλεζιέ)  Meaux, éditions de la revue <i id="mwAWg">Conférence</i>, 2005.
 Ουίλιαμ Σαίξπηρ :
 Ερρίκος Δ''', Ιούλιος Καίσαρ, Άμλετ, Το Χειμωνιάτικο παραμύθι, Αφροδίτη και Άδωνις, Ο Βιασμός της Λουκρητίας, Club français du livre, 1957-1960
 Ιούλιος Καίσαρ,  Mercure de France, 1960
 Άμλετ, Mercure de France, 1962
 Βασιλιάς Ληρ, Mercure de France, 1965 ; Επανέκδοση: 1991
 Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Mercure de France, 1968
 Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Folio, Gallimard, 1978
 Ερρίκος Δ', Théâtre de Carouge, Genève, 1981
 Μάκβεθ, Mercure de France, 1983
 Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Μάκβεθ, Folio, Gallimard, 1985
 Τα Ποιήματα; («Αφροδίτη και Άδωνις», «Ο Βιασμός της Λουκρητίας», «Φοίνικας και Χελώνα»), « Μεταφράσεις ποιημάτων και πεζών», Mercure de France, 1993
 24 Σονέτα του Σαίξπηρ, εικονογράφηση του Ζάο Γουκι, Les Bibliophiles de France, 1994. Thierry Bouchard et Yves Prié, 1996
 Το Χειμερινό παραμύθι, «Τέχνη και Φύση», Mercure de France, 1994 ; Folio, Gallimard, 1996
 Ιούλιος Καίσαρ, « Βρούτος, ή η συνάντηση στους Φιλίποους», Mercure de France ; Folio Gallimard, 1995
 Η Τρκυμία, «Μία ημέρα από τη ζωή του Προσπερό», Folio, Gallimard, 1997
 Αντώνιος και Κλεοπάτρα, «Η ευγένεια της Κλεοπάτρας», Gallimard, Folio-Théâtre, 1999
 Οθέλλος, (Η εύγλωττη Δυσδαιμόνα) Gallimard, Folio-Théâtre, 2001
 Όπως σας αρέσει, «Η απόφαση του Σαίξπηρ», LGF, Le Livre de Poche, coll. Classiques, 2003
 Τα Σονέτα, Αφροδίτη και Άδωνις, Ο Βιασμός της Λουκρητίας, Poésie/Gallimard, 2007.
 Πετράρχης, Βλέπω χωρίς μάτια και χωρίς στόμα φωνάζω. Εικοσιτέσσερα σονέτα μεταφρασμένα από τον Ιβ Μπονφουά, Galilée, 2012.

 Βιβλιογραφία 

 Jean-Pierre Richard, « Yves Bonnefoy entre le nombre et la nuit », Onze études sur la poésie moderne, Seuil, 1964
 John E. Jackson, Yves Bonnefoy, Seghers, coll. Poètes d'aujourd'hui, 1976
 Claude Esteban, « L'immédiat et l'inaccessible », Critique,  (oct. 1977), repris dans L'Immédiat et l'Inaccessible, Galilée, 1978
 Jean Starobinski, « Yves Bonnefoy : la poésie entre deux mondes », Critique, , 1979, repris en préface à Poèmes, Poésie/Gallimard, 1982
 Jérôme Thélot, Poétique d'Yves Bonnefoy, Droz, 1983
 John T. Naughton, The Poetics of Yves Bonnefoy, Chicago/Londres, University of Chicago Press, 1984
 Richard Vernier, Yves Bonnefoy ou les mots comme le ciel, Tubingen/Paris, G. Narr, /J.-M. Place, 1985
 Gérard Gasarian, Yves Bonnefoy, la poésie, la présence, Champ Vallon, coll. Champ poétique, 1986
 Claude Esteban, « L'Écho d'une demeure », Critique de la raison poétique, Flammarion, 1987
 Michèle Finck, Yves Bonnefoy, le simple et le sens, José Corti, 1989
 John E. Jackson, À la souche obscure des rêves. La dialectique de l'écriture chez Yves Bonnefoy, Mercure de France, 1993
 Yves Leclair, « Lectures en rêve », Bonnes compagnies, éd. Le Temps qu'il fait, 1998
 Daniel Acke, Yves Bonnefoy, essayiste : modernité et présence, Amsterdam, Rodopi, 1999
 Patrick Née, Poétique du lieu dans l'œuvre d'Yves Bonnefoy ou Moïse sauvé, PUF, 1999
 Claude Esteban, « Un paysage de pierres », Europe, -891 (juin-juillet 2003), repris dans Ce qui retourne au silence, Farrago/Léo Scheer, 2004
 Patrick Née, Rhétorique profonde d’Yves Bonnefoy, Hermann, 2004
 Patrick Née, Yves Bonnefoy, ministère des Affaires étrangères, Association pour la diffusion de la pensée française (ADPF), 2005
 Arnaud Buchs, Yves Bonnefoy à l'horizon du surréalisme, Galilée, 2005
 Dominique Combe, "Les Planches courbes" d'Yves Bonnefoy, Gallimard, coll. Foliothèque, 2005
 Patrick Née, Yves Bonnefoy penseur de l'image, ou les Travaux de Zeuxis, Gallimard, 2006
 Patrick Née, Pensées sur la scène primitive. Yves Bonnefoy, lecteur de Jarry et de Lely, Éditions Hermann, 2009
 Yvon Inizan, La Demande et le don. L'attestation poétique chez Yves Bonnefoy et Paul Ricœur, Presses universitaires de Rennes (PUR), coll. Æsthetica, 2013
 François Lallier, Yves Bonnefoy (La voix antérieure III), Bruxelles, La Lettre volée, coll. « Essais », 2015
 François Ménager, Yves Bonnefoy, poète et philosophe'', Toulouse, Domuni-press, coll. « Philosophie », 2018

Παραπομπές 

Καθηγητές του Κολλεγίου της Γαλλίας
Γάλλοι μεταφραστές
Υπερρεαλιστές ποιητές
Γάλλοι κριτικοί της τέχνης
Γάλλοι επιστολογράφοι
Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα