Κάσιμιρ Πουλάσκι

Ο Καζίμιες Μίχαου Βουαντίσουαφ Βίκτορ Πουουάσκι (πολωνικά: Kazimierz Michał Władysław Wiktor Pułaski) του οικόσημου Σλεπόβρον, πιο γνωστός ως Κάσιμιρ Πουλάσκι (αγγλικά: Casimir Pulaski) (4 Μαρτίου ή 6 Μαρτίου 1745 - 11 Οκτωβρίου 1779), ήταν Πολωνός ευγενής και στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος ονομάστηκε, μαζί με τον ομόλογό του, Μιχαήλ Κόβατς, «ο πατέρας του Αμερικανικού Ιππικού».

Γεννημένος στη Βαρσοβία και ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, άρχισε να ενδιαφέρεται για την πολιτική σε μικρή ηλικία. Σύντομα αναμίχθηκε στο στρατό και στις επαναστατικές υποθέσεις της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Ο Πουλάσκι ήταν ένας από τους κορυφαίους στρατιωτικούς διοικητές της Συνομοσπονδίας του Μπαρ και πολέμησε ενάντια στην ξένη κυριαρχία της Κοινοπολιτείας. Όταν αυτή η εξέγερση απέτυχε, οδηγήθηκε στην εξορία. Μετά από σύσταση του Βενιαμίν Φραγκλίνου, ο Πουλάσκι ταξίδεψε στη Βόρεια Αμερική για να βοηθήσει στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο. Διακρίθηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια της επανάστασης, κυρίως όταν έσωσε τη ζωή του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ο Πουλάσκι έγινε στρατηγός στον Ηπειρωτικό Στρατό και αυτός και ο φίλος του, Μιχαήλ Κόβατς, δημιούργησαν τη Λεγεώνα Ιππικού του Πουλάσκι και αναμόρφωσαν το αμερικανικό ιππικό στο σύνολό του. Στη Μάχη της Σαβάνα, ενώ ηγείτο μια επίθεσης ιππικού εναντίον των βρετανικών δυνάμεων, τραυματίστηκε θανάσιμα από σφαιρίδια κανονιού και πέθανε λίγο μετά.

Ο Πουλάσκι μνημονεύεται ως ένας ήρωας που πάλεψε για την ανεξαρτησία και την ελευθερία στην Πολωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί τόποι και εκδηλώσεις ονομάζονται προς τιμήν του, και τιμάται από πολλά έργα τέχνης. Ο Πουλάσκι είναι ένας από τους οκτώ μόνο που έλαβαν τιμητική υπηκοότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναλύσεις από τη δεκαετία του 1990 των υποτιθέμενων λειψάνων του Πουλάσκι έθεσαν το ενδεχόμενο ο Πουλάσκι να ήταν βιολογικά ερμαφρόδιτος.

Προσωπική ζωή 
Ο Πουλάσκι γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1745, στο αρχοντικό της οικογένειας Πουουάσκι στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ο Κάσιμιρ ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος γιος της Μαριάννα Ζιελίσκα και του Γιούζεφ Πουουάσκι, ο οποίος ήταν Σταρόστα της Βάρκα και ένας από τους πιο αξιόλογους κατοίκους της πόλης. Ήταν αδελφός των Φραντσίσεκ Ξαβέρι Πουουάσκι και Αντόνι Πουουάσκι. Η οικογένειά του έφερε το οικόσημο Σλεπόβρον. Η οικογένεια Πουουάσκι ήταν Ρωμαιοκαθολική και νωρίς ως νέος, ο Κάσιμιρ Πουλάσκι παρακολούθησε το Collegium Nobilium στη Βαρσοβία, αλλά δεν τελείωσε την εκπαίδευσή του.

Υπάρχουν κάποιες περιστασιακές αποδείξεις ότι ο Πουλάσκι ήταν ελευθεροτεκτονισμιστής. Όταν ο Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ έθεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο του μνημείου που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Πουλάσκι στην Πλατεία Μοντερέι στη Σαβάνα το 1824, πραγματοποιήθηκε μια πλήρης μασονική τελετή με τον Ρίτσαρντ T. Τέρνερ, Αρχιερέα της Τζόρτζια, να τελεί τη λειτουργία. Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι ο Πουλάσκι ήταν μέλος της Στοάς του Μασονικού Στρατού στο Μέριλαντ. Μια μασονική στοά στο Σικάγο ονομάζεται Casimir Pulaski Lodge, No.1167 και ένα φυλλάδιο που εκδόθηκε από την στοά ισχυρίζεται ότι πήρε το πτυχίο Master Mason στις 19 Ιουνίου 1779 και θάφτηκε με πλήρεις μασονικές τιμές. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί σωζόμενα έγγραφα της πραγματικής ιδιότητας του Πουλάσκι.

Στρατιωτική καριέρα 
Το 1762, ο Πουλάσκι ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα ως υπηρέτης του Κάρολου της Κουρλάνδης, υποτελής του Πολωνού βασιλιά. Πέρασε έξι μήνες στο δουκική αυλή στο Μιτάου, κατά τους οποίους η αυλή φυλακίστηκε στα παλάτια από τις ρωσικές δυνάμεις που κατέλαβαν την περιοχή. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βαρσοβία και ο πατέρας του του έδωσε το χωριό Ζεζουλίντσε στην Ποδολία. Από εκείνη την εποχή, ο Πουλάσκι χρησιμοποίησε τον τίτλο του Σταρόστα του Ζεζουλίντσε .

Συνομοσπονδία του Μπαρ 

Ο Πουλάσκι έλαβε μέρος στις εκλογές του 1764 του νέου Πολωνού μονάρχη, Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, με την οικογένειά του. Τον Δεκέμβριο του 1767, ο Πουλάσκι και ο πατέρας του ασχολήθηκαν με τη Συνομοσπονδία του Μπαρ, η οποία είδε τον Βασιλιά Στανίσουαφ ως ρώσικη μαριονέτα και προσπάθησε να περιορίσει τη Ρωσική ηγεμονία επί της Κοινοπολιτείας. Η συνομοσπονδία αντιτάχθηκε ενεργά από τις ρωσικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην Πολωνία. Ο Πουλάσκι στρατολόγησε μια μονάδα και, στις 29 Φεβρουαρίου 1768, υπέγραψε την πράξη της συνομοσπονδίας, δηλώνοντας έτσι επίσημος υποστηρικτής του κινήματος. Στις 6 Μαρτίου, έλαβε το βαθμό του συνταγματάρχη και διοίκησε μια μονάδα του πολωνικού ιππικού. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, ο Πουλάσκι τάραξε τον πολωνικό στρατό και έπεισε με επιτυχία ορισμένες δυνάμεις να ενταχθούν στις Συνομοσπονδίες. Έδωσε την πρώτη του μάχη στις 20 Απριλίου κοντά στο Ποχορέουε, η οποία ήταν νικηφόρα, όπως και μια άλλη στις 23 Απριλίου κοντά στο Σταροκοστιαντίνιβ. Μια μάχη στην Κατσανούφκα στις 28 Απριλίου είχε ως αποτέλεσμα την ήττα. Στις αρχές Μαΐου, φρουρούσε το Χμιέλνικ, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει όταν οι συμμαχικές ενισχύσεις νικήθηκαν. Υποχώρησε σε ένα μοναστήρι στο Μπερντίτσουφ, το οποίο υπερασπίστηκε κατά τη διάρκεια πολιορκίας από τις βασιλικές δυνάμεις για περισσότερες από δύο εβδομάδες μέχρι τις 16 Ιουνίου. Τελικά, αναγκάστηκε να παραδοθεί και αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους. Στις 28 Ιουνίου, αφέθηκε ελεύθερος με αντάλλαγμα την υπόσχεση ότι δεν θα ξαναπολεμήσει με τις Συνομοσπονδίες και ότι θα ασκήσει πίεση στις Συνομοσπονδίες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Ωστόσο, ο Πουλάσκι θεώρησε ότι η διαβεβαίωση δεν ήταν δεσμευτική και έκανε δημόσια δήλωση για το σκοπό αυτό φτάνοντας στο στρατόπεδο των Συνομοσπονδιών στα τέλη Ιουλίου. Συμφωνώντας με την υπόσχεση, αρχικά η εξουσία του μειώθηκε, καθώς και η δημοτικότητά του μεταξύ των Συνομοσπονδιών και ο ίδιος ο πατέρας του σκέφτηκε αν έπρεπε ή όχι να δικαστεί σε Στρατοδικείο. Ακολούθησαν μερικές έντονες συζητήσεις και ο Πουλάσκι επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία μόνο στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Το 1769, η μονάδα του Πουλάσκι πολιορκήθηκε ξανά από αριθμητικά ανώτερες δυνάμεις, αυτή τη φορά στο παλιό φρούριο του Οκόπι, το οποίο είχε χρησιμεύσει ως βάση των επιχειρήσεων του από τον Δεκέμβριο του προηγούμενου έτους. Ωστόσο, μετά από μια ισχυρή άμυνα, μπόρεσε να σπάσει τη ρωσική πολιορκία. Στις 7 Απριλίου έγινε regimentarz (διοικητής) του Βοεβοδάτου Κρακοβίας. Τον Μάιο και τον Ιούνιο επιχειρούσε κοντά στο Πσέμισλ, αλλά δεν κατάφερε να πάρει την πόλη. Ακολούθως, ο Πουλάσκι επικρίθηκε από μερικούς συναδέλφους του και αναχώρησε για το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας με τους συμμάχους του και μια δύναμη 600 περίπου ανδρών στις 3 Ιουνίου. Εκεί, ο Πουλάσκι επιχείρησε να υποκινήσει μια μεγαλύτερη εξέγερση εναντίον της Ρωσίας. Παρά τις αποφασιστικές στρατιωτικές επιτυχίες, μπόρεσε να συγκεντρώσει έναν στρατό 4.000 ατόμων και να τον παραδώσει πίσω σε ένα στάδιο οργάνωσης της Συνομοσπονδίας. Αυτή η επιχείρηση έλαβε διεθνή ειδοποίηση και απέκτησε τη φήμη του ως ο πιο αποτελεσματικός στρατιωτικός ηγέτης στη Συνομοσπονδία του Μπαρ. Στη συνέχεια, κινήθηκε με τη μονάδα του προς το Ζάμοστς και - αφού έχασε σχεδόν τη ζωή του από τις κατώτερες δυνάμεις του μελλοντικού Στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ στην καταστροφική Μάχη της Ορεχόβα - την επόμενη μέρα, 15 Σεπτεμβρίου, ηττήθηκε ξανά στη Μάχη του Βουοντάβα με τις δυνάμεις του σχεδόν να διαλύονται. Πέρασε το υπόλοιπο του έτους ανοικοδομώντας τη μονάδα του στην περιοχή των Κάτω Καρπαθίων.

Τον Φεβρουάριο του 1770, ο Πουλάσκι μετακόμισε κοντά στο Νόβι Ταργκ και τον Μάρτιο βοήθησε να υποταχθεί η ανταρσία του Γιούζεφ Μπιεζίνσκι. Με έδρα το Ίζμπι, στη συνέχεια επιχείρησε στη νότια Ελάσσων Πολωνία και στις 13 Μαΐου οι δυνάμεις του ηττήθηκαν στη Μάχη του Ντεμπόζιν. Γύρω στις 9-10 Ιουνίου στο Πρέσοβ, σε μια διάσκεψη με άλλους ηγέτες της Συνομοσπονδίας, συναντήθηκε με τον Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος επαίνεσε τον Πουλάσκι για τις ενέργειές του. Στις 3-4 Ιουλίου, το στρατόπεδο του Πουλάσκι καταλήφθηκε από τον Γιόχαν φον Ντρέβιτς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει στην Αυστρία. Στις αρχές Αυγούστου συναντήθηκε με τον Γάλλο απεσταλμένο, Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ. Αγνόησε την εντολή να καταλάβει τη Λαντσκορόνα και αντ΄ αυτού συνεργάστηκε με τον Μίχαου Βαλέφσκι σε μια επιδρομή στην Κρακοβία το βράδυ της 31ης Αυγούστου. Στη συνέχεια αναχώρησε για την Τσενστοχόβα. Στις 10 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον Βαλέφσκι, χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα για να πάρει τον έλεγχο του μοναστηριού της Γιάσνα Γκούρα. Στις 18 Σεπτεμβρίου γνώρισε την Φραντσίσκα Κρασίνσκα, μια αριστοκράτισσα από την οικογένεια Κρασίνσκι και τη σύζυγο του Καρόλου της Κουρλάνδης, την οποία εντυπωσίασε και θα γινόταν μία από τους προστάτες του. Γύρω στις 22-24 Σεπτεμβρίου, ο Βαλέφσκι έγινε διοικητής της Γιάσνα Γκούρα, το οποίο πρόσβαλε τον Πουλάσκι. Παρ΄ όλα αυτά, συνέχισε ως ο de facto διοικητής των στρατευμάτων της Συνομοσπονδίας που βρίσκονταν εντός και γύρω από τη Γιάσνα Γκούρα. Μεταξύ 10 Σεπτεμβρίου 1770 και 14 Ιανουαρίου 1771, οι Πουλάσκι, Βαλέφσκι και Γιούζεφ Ζαρέμπα διοίκησαν τις πολωνικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του μοναστηριού της Γιάσνα Γκούρα. Αμύνθηκαν επιτυχώς εναντίον του Ντρέβιτς σε μια σειρά εμπλοκών, η μεγαλύτερη στις 11 Νοεμβρίου, ακολουθούμενη από πολιορκία από τις 31 Δεκεμβρίου έως τις 14 Ιανουαρίου. Η υπεράσπιση της Γιάσνα Γκούρα ενίσχυσε περαιτέρω τη φήμη του μεταξύ των Συνομοσπονδιών και στο εξωτερικό. Ένα δημοφιλές τραγούδι της Συνομοσπονδίας που χλευάζει τον Ντρέβιτς περιελάμβανε στίχους για τον Πουλάσκι και τη Γιάσνα Γκούρα. Ο Πουλάσκι σκόπευε να κυνηγήσει τον Ντρέβιτς, αλλά μια αυξανόμενη διαφωνία μεταξύ αυτού και Ζαρέμπα εμπόδισε αυτό να γίνει πραγματική επιλογή.

Τον Φεβρουάριο του 1771, ο Πουλάσκι επιχειρούσε γύρω από το Λούμπλιν. Στις 25 Φεβρουαρίου ήταν νικητής στο Τάρουουφ και το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου και την 1η Μαρτίου, οι δυνάμεις του πολιόρκησαν το Κράσνικ. Τον Μάρτιο εκείνου του έτους έγινε ένα από τα μέλη του Πολεμικού Συμβουλίου της Συνομοσπονδίας. Ο Ντυμουριέ, ο οποίος έγινε στρατιωτικός σύμβουλος των Συνομοσπονδιών, τον περιέγραψε τότε ως «αυθόρμητο, περισσότερο περήφανο παρά φιλόδοξο, φίλο του πρίγκιπα της Κουρλάνδης, εχθρό της οικογένειας Ποτότσκι, γενναίο και τίμιο», καθώς και δημοφιλές μεταξύ άλλων διοικητών. Αυτό οφειλόταν στην άρνησή του να ακολουθήσει τις εντολές και να τηρήσει την πειθαρχία. Ο Γέντζεϊ Κιτόβιτς που τον γνώρισε επίσης εκείνη την εποχή τον περιέγραψε ως κοντό και αδύνατο, περπατούσε και μιλούσε γρήγορα, και δεν ενδιαφερόταν για τις γυναίκες ή το ποτό. Επιπλέον, του άρεσε να πολεμά εναντίον των Ρώσων πάνω από όλα τα άλλα και τολμούσε στο βαθμό που ξεχνούσε την ασφάλειά του στις μάχες, με αποτέλεσμα τις πολλές αποτυχίες του στο πεδίο της μάχης.

Τον Μάιο του 1771, ο Πουλάσκι προχώρησε στο Ζάμοστς, αρνούμενος να συντονίσει μια επιχείρηση με τον Ντυμουριέ εναντίον του Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Χωρίς την υποστήριξη του Πουλάσκι, οι Συνομοσπονδιανοί ηττήθηκαν στη Μάχη της Λαντσκορόνα. Οι δυνάμεις του Πουλάσκι ήταν νικηφόρες στη Μάχη του Μαϊντάνι και πολιόρκησαν για λίγο τον Ζάμοστς, αλλά αποθήθηκαν από τον Σουβόροφ. Υποχώρησε, έχοντας μεγάλες απώλειες, προς την Τσενστοχόβα. Στις 27 Ιουλίου, πιεζόμενος από την Φραντσίσκα Κρασίνσκα, δήλωσε ότι από εκεί και πέρα θα τηρήσει αυστηρά τις εντολές της Συνομοσπονδίας τις οποίες συνήθιζε να αγνοεί προηγουμένως. Τον Οκτώβριο οι ευθύνες του στο Πολεμικό Συμβούλιο αυξήθηκαν και τον ίδιο μήνα μπλέχτηκε με το σχέδιο απαγωγής του βασιλιά Πονιατόφσκι. Ο Πουλάσκι ήταν αρχικά αντίθετος σε αυτό το σχέδιο, αλλά αργότερα το υποστήριξε με την προϋπόθεση ότι ο βασιλιάς δεν θα πάθει κακό. Η προσπάθεια απέτυχε, αποδυναμώνοντας τη διεθνή φήμη των Συνομοσπονδιανών και όταν έγινε γνωστή η εμπλοκή του Πουλάσκι στην απόπειρα απαγωγής, οι Αυστριακοί τον έδιωξαν από τα εδάφη τους. Πέρασε τον επόμενο χειμώνα και την άνοιξη στην Τσενστοχόβα, κατά τη διάρκεια των οποίων αρκετοί από τους ακολούθους του ηττήθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή σκοτώθηκαν.

Στις 31 Μαΐου 1772, ο Πουλάσκι, απομακρυνόμενος ολοένα και περισσότερο από τους άλλους ηγέτες της Συνομοσπονδίας, εγκατέλειψε το μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα και πήγε στη Σιλεσία της Πρωσίας. Στο μεταξύ, η Συνομοσπονδία του Μπαρ ηττήθηκε, με τις περισσότερες μάχες να τελειώνουν το καλοκαίρι. Συνολικά, ο Πουλάσκι θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο διάσημους και καταξιωμένους ηγέτες της Συνομοσπονδίας. Ταυτόχρονα, ενεργούσε συχνά ανεξάρτητα, μη υπακούοντας στις εντολές της διοίκησης της Συνομοσπονδίας, και μεταξύ των επικριτών του (που περιλάμβανε τον Ντυμουριέ) είχε τη φήμη του «απρόβλεπτου». Ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας έγινε το 1772.

Φεύγοντας από την Πρωσία, ο Πουλάσκι ζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία, όπου προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενταχθεί στον Γαλλικό Στρατό. Το 1773, οι αντίπαλοί του στην Πολωνία τον κατηγόρησαν για απόπειρα βασιλοκτονίας και η διαδικασία ξεκίνησε στο Δικαστήριο του Σέιμ στις 7 Ιουνίου. Το Σέιμ του Διαμελισμού είχε συγκληθεί από τους νικητές για να επικυρώσει τον πρώτο διαμελισμό.

Ο ίδιος ο Πονιατόφσκι προειδοποίησε τον Πουλάσκι να μείνει μακριά από την Πολωνία, αλλιώς κινδύνευε με θάνατο. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου, που κηρύχθηκε ερήμην τον Ιούλιο, στέρησε τον Πουλάσκι από «κάθε αξιοπρέπεια και τιμή», απαίτησε να κατασχεθούν τα υπάρχοντά του και καταδικάστηκε σε θάνατο. Προσπάθησε να αναδημιουργήσει μια συνομοσπονδιακή δύναμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, αλλά πριν προλάβει να προχωρήσει, οι Τούρκοι ηττήθηκαν και μόλις που διέφυγε δια θαλάσσης στη Μασσαλία της Γαλλίας. Βρέθηκε χρεωμένος και δεν μπόρεσε να βρει στρατό που θα τον στράτευε. Πέρασε το έτος 1775 στη Γαλλία, φυλακισμένος κατά καιρούς για χρέη, μέχρι που οι σύμμαχοί του συγκέντρωσαν αρκετά χρήματα για να φροντίσουν για την απελευθέρωσή του. Εκείνη την εποχή, λόγω των προσπαθειών του φίλου του, Κλοντ-Καρλομάν ντε Ρουγιέρ, στρατολογήθηκε από τους Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ και Βενιαμίν Φραγκλίνο (τους οποίους γνώρισε την άνοιξη του 1777) για υπηρεσία στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες

Βόρειο μέτωπο 
Ο Φραγκλίνος εντυπωσιάστηκε από τον Πουλάσκι και έγραψε για αυτόν: «Κόμης Πουλάσκι της Πολωνίας, ένας αξιωματικός διάσημος σε όλη την Ευρώπη για τη γενναιότητα και τη συμπεριφορά του στην υπεράσπιση των ελευθεριών της χώρας του ενάντια στις τρεις μεγάλες δυνάμεις εισβολής της Ρωσίας, της Αυστρίας και της Πρωσίας... μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για την υπηρεσία μας». Στη συνέχεια, συνέστησε στον Στρατηγό Τζορτζ Ουάσινγκτον να δεχτεί τον Πουλάσκι ως εθελοντή στο ιππικό του Ηπειρωτικού Στρατού και είπε ότι ο Πουλάσκι «ήταν διάσημος σε όλη την Ευρώπη για το θάρρος και τη γενναιότητα που επέδειξε για την υπεράσπιση της ελευθερίας της χώρας του». Ο Πουλάσκι αναχώρησε από τη Γαλλία από τη Νάντη τον Ιούνιο και έφτασε στο Μάρμπλχεντ της Μασαχουσέτης, κοντά στη Βοστώνη, στις 23 Ιουλίου 1777. Μετά την άφιξή του, ο Πουλάσκι έγραψε στον Ουάσινγκτον, «Ήρθα εδώ, όπου η ελευθερία υπερασπίζεται, για να την υπηρετήσω και να ζήσω ή να πεθάνω γι΄ αυτήν».

Στις 20 Αυγούστου, συνάντησε τον Ουάσινγκτον στην έδρα του στο Νεσαμίνι Φολς, έξω από τη Φιλαδέλφεια. Επέδιεξ τις ιππικές του ικανότητας και υποστήριξε την υπεροχή του ιππικού έναντι του πεζικού. Επειδή ο Ουάσινγκτον δεν μπόρεσε να του δώσει βαθμό αξιωματικού, ο Πουλάσκι πέρασε τους επόμενους μήνες ταξιδεύοντας μεταξύ Ουάσινγκτον και Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών στη Φιλαδέλφεια, περιμένοντας τον διορισμό του. Η πρώτη του στρατιωτική εμπλοκή εναντίον των Βρετανών έγινε πριν τον παραλάβει, στις 11 Σεπτεμβρίου 1777, στη Μάχη του Μπράντιουαϊν. Όταν τα στρατεύματα του Ηπειρωτικού Στρατού άρχισαν να υποχωρούν, έκανε αναγνώριση με 30 περίπου άνδρες της σωματοφυλακής του Ουάσινγκτον και ανέφερε ότι ο εχθρός προσπαθούσε να διακόψει τη γραμμή υποχώρησης. Ο Ουάσινγκτον τον διέταξε να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα διάσπαρτα στρατεύματα που έβρισκε στο δρόμο του και να τα χρησιμοποιήσει σύμφωνα με την κρίση του για να εξασφαλίσει την υποχώρηση του στρατού. Η μετέπειτα επίθεσή του απέτρεψε μια καταστροφική ήττα του ιππικού του Ηπειρωτικού Στρατού, κερδίζοντας τη φήμη του στην Αμερική και σώζοντας τη ζωή του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Ως αποτέλεσμα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1777, με εντολή του Κογκρέσου, ο Ουάσινγκτον έκανε τον Πουλάσκι ταξίαρχο στο ιππικό του Ηπειρωτικού Στρατού. Σε εκείνο το σημείο, το ιππικό ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες άνδρες, οργανωμένοι σε τέσσερα συντάγματα. Αυτοί οι άνδρες ήταν διασκορπισμένοι σε πολυάριθμους σχηματισμούς πεζικού και χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για καθήκοντα ανίχνευσης. Ο Πουλάσκι άρχισε αμέσως τις ενέργεις για τη μεταρρύθμιση του ιππικού και έγραψε τους πρώτους κανονισμούς για το σχηματισμό.

Στις 16 Σεπτεμβρίου, ενώ περιπολούσε δυτικά της Φιλαδέλφειας, ο Πουλάσκι εντόπισε σημαντικές βρετανικές δυνάμεις να κινούνται προς την ηπειρωτική θέση. Αφού ενημερώθηκε από τον Πουλάσκι, ο Ουάσινγκτον προετοιμάστηκε για μάχη, αλλά η μάχη διακόπηκε από μια μεγάλη καταιγίδα πριν οργανωθεί κάποια πλευρά. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Πουλάσκι έλαβε μέρος στη Μάχη της Τζέρμανταουν. Πέρασε το χειμώνα του 1777 έως το 1778 με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού στο Βάλεϊ Φορτζ. Ο Πουλάσκι υποστήριξε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα πρέπει να συνεχιστούν όλο το χειμώνα, αλλά αυτή η ιδέα απορρίφθηκε από το γενικό επιτελείο. Με τη σειρά του, έστρεψε τις προσπάθειές του στην αναδιοργάνωση της ιππικής δύναμης, που ήταν κυρίως σταθμευμένη στο Τρέντον. Ενώ βρισκόταν στο Τρέντον, η βοήθεια του ζητήθηκε από τον Στρατηγό Άντονι Γουέιν, τον οποίο ο Ουάσινγκτον είχε στείλει σε αποστολή αναζήτησης τροφίμων στο νότιο Νιου Τζέρσεϊ. Ο Γουέιν κινδύνευε να συναντήσει μια πολύ μεγαλύτερη βρετανική δύναμη που είχε σταλεί για να αντιταχθεί στις κινήσεις του. Ο Πουλάσκι και 50 ιππείς ταξίδεψαν νότια στο Μπέρλινγκτον, όπου πολέμησαν με βρετανικούς φρουρούς στις 28 Φεβρουαρίου. Μετά από αυτή τη μικρή μάχη, ο Βρετανός διοικητής, Αντισυνταγματάρχης Τόμας Στίρλινγκ, ήταν προφανώς πεπεισμένος ότι αντιμετώπιζε μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη από την αναμενόμενη και ετοιμάστηκε να αποσύρει τα στρατεύματά του πέρα από τον ποταμό Ντέλαγουερ στην Πενσυλβάνια στο Κούπερ Φέρι (σημερινό Γκλόστερ Σίτι). Ο Πουλάσκι και ο Γουέιν ένωσαν τις δυνάμεις τους για να επιτεθούν στη θέση του Στίρλινγκ στις 29 Φεβρουαρίου, ενώ περίμενε τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για να περάσει.  Στη συμπλοκή που προέκυψε (στην οποία συμμετείχαν μόνο μερικές εκατοντάδες άνδρες από τις μεγαλύτερες δυνάμεις εκατέρωθεν), το άλογο του Πουλάσκι πυροβολήθηκε από κάτω του και μερικοί από το ιππικό του τραυματίστηκαν.

Οι Αμερικανοί αξιωματικοί που υπηρετούσαν υπό τον Πουλάσκι δυσκολεύονταν να λάβουν εντολές από έναν αλλοδαπό που δεν μπορούσε να μιλήσει αγγλικά και των οποίων οι ιδέες πειθαρχίας και τακτικής διέφεραν πολύ από αυτές που είχαν συνηθίσει. Αυτό οδήγησε σε τριβές μεταξύ των Αμερικανών και του Πουλάσκι και των Πολωνών αξιωματικών του. Υπήρχε επίσης δυσαρέσκεια στη μονάδα για καθυστερήσεις στο μισθό και η ιμπεριαλιστική προσωπικότητα του Πουλάσκι αποτελούσε τακτική πηγή δυσαρέσκειας μεταξύ των συναδέλφων του, των ανωτέρων και των υφισταμένων του. Ο Πουλάσκι ήταν επίσης δυσαρεστημένος που απορρίφθηκε η πρότασή του για τη δημιουργία μονάδας λογχοφόρων. Παρά τον έπαινο του Γουέιν, αυτές οι συνθήκες ώθησαν τον Πουλάσκι να παραιτηθεί από τη γενική διοίκηση του τον Μάρτιο του 1778 και να επιστρέψει στο Βάλεϊ Φορτζ.

Ο Πουλάσκι πήγε στο Γιόρκταουν, όπου συναντήθηκε με τον Στρατηγό Οράτιο Γκέιτς και πρότεινε τη δημιουργία μιας νέας μονάδας. Κατόπιν σύστασης του Γκέιτς, το Κογκρέσο επιβεβαίωσε τον προηγούμενο διορισμό του στον βαθμό του ταξίαρχου, με ειδικό τίτλο «Διοικητής του Ιππικού», και εξουσιοδότησε τη δημιουργία ενός σώματος 68 λογχοφόρων και 200 ανδρών ελαφρού πεζικού. Αυτό το σώμα, που έγινε γνωστό ως Λεγεώνα Ιππικού του Πουλάσκι, στρατολογήθηκε κυρίως στη Βαλτιμόρη, όπου είχε την έδρα του. Μέχρι τον Αύγουστο του 1778, αριθμούσε περίπου 330 άνδρες, Αμερικανούς και ξένους. Ο Βρετανός στρατηγός Τσαρλς Λι σχολίασε τα υψηλά πρότυπα της εκπαίδευσης της Λεγεώνας. Ο «πατέρας του αμερικανικού ιππικού» ζήτησε πολλά από τους άνδρες του και τους εκπαίδευσε σε δοκιμασμένες τακτικές ιππικού. Χρησιμοποίησε τα δικά του προσωπικά οικονομικά όταν τα χρήματα από το Κογκρέσο ήταν λιγοστά, προκειμένου να διαβεβαιώσει τις δυνάμεις του για τον καλύτερο εξοπλισμό και την προσωπική του ασφάλεια. Ωστόσο, αργότερα εκείνο το έτος προέκυψε μια διαμάχη σχετικά με τα οικονομικά της Λεγεώνας και τις απαιτήσεις της από τον ντόπιο πληθυσμό. Τα προβλήματά του με τους ελεγκτές συνεχίστηκαν μέχρι το θάνατό του. Ο Πουλάσκι παραπονέθηκε ότι έλαβε ανεπαρκή κεφάλαια, εμποδίστηκε από ντόπιους και αξιωματούχους και αναγκάστηκε να ξοδέψει τα δικά του χρήματα. Δεν απαλλάχθηκε από αυτές τις κατηγορίες παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Το φθινόπωρο ο Πουλάσκι κλήθηκε για μάχη στο Λιτλ Εγκ Χάρμπορ, όπου στη συμπλοκή στις 15 Οκτωβρίου, η λεγεώνα υπέστη μεγάλες απώλειες. Κατά τη διάρκεια του επόμενου χειμώνα ο Πουλάσκι ήταν σταθμευμένος στο Μίνισινκ, εκείνη την εποχή στο Νιου Τζέρσεϊ. Διατάχθηκε να συμμετάσχει στην τιμωρητική Εκστρατεία Σάλιβαν εναντίον των Ιροκουά, ήταν δυσαρεστημένος με αυτήν την εντολή και σκόπευε να εγκαταλείψει την υπηρεσία και να επιστρέψει στην Ευρώπη, αλλά αντ΄ αυτού ζήτησε να επανατοποθετηθεί στο νότιο μέτωπο.  Στις 2 Φεβρουαρίου 1779, ο Ουάσινγκτον τον όρισε στη Νότια Καρολίνα.

Νότιο μέτωπο 
Ο Πουλάσκι έφτασε στο Τσάρλεστον στις 8 Μαΐου 1779, βρίσκοντας την πόλη σε κρίση. Ο Στρατηγός Μπέντζαμιν Λίνκολν, διοικητής του νότιου στρατού, είχε οδηγήσει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού προς την Ογκάστα της Τζόρτζια, σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει τη Σαβάνα, η οποία είχε καταληφθεί από τους Βρετανούς στα τέλη του 1778. Ο Βρετανός διοικητής, Ταξίαρχος Ογκάστιν Πρέβοστ, απάντησε στην κίνηση του Λίνκολν ξεκινώντας μια αποστολή επιδρομής από τη Σαβάνα πέρα από τον ποταμό Σαβάνα. Η πολιτοφυλακή της Νότιας Καρολίνας οπισθοχώρησε πριν από τη βρετανική προέλαση και η δύναμη του Πρέβοστ τους ακολούθησε μέχρι το Τσάρλεστον. Ο Πουλάσκι έφτασε την ώρα που οι στρατιωτικοί ηγέτες καθόριζαν την άμυνα της πόλης. Όταν οι Βρετανοί προχώρησαν στις 11 Μαΐου, η Λεγεώνα του Πουλάσκι εμπλέχθηκε με βρετανικές δυνάμεις και χτυπήθηκε άσχημα στη συμπλοκή. Το πεζικό της Λεγεώνας, που αριθμούσε περίπου μόνο 60 άνδρες πριν από τη συμπλοκή, ουσιαστικά εξαφανίστηκε και ο Πουλάσκι αναγκάστηκε να υποχωρήσει για την ασφάλεια των όπλων της πόλης. Αν και ορισμένοι ιστορικοί αποδίδουν αυτήν την ενέργεια με την απόφαση του Πρέβοστ να αποσυρθεί προς τη Σαβάνα την επόμενη μέρα (παρά τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για πιθανή παράδοση του Τσάρλεστον), αυτή η απόφαση πιθανότατα βασίζεται σε ειδήσεις που έλαβε ο Πρέβοστ ότι η μεγαλύτερη δύναμη του Λίνκολν επέστρεφε στο Τσάρλεστον για να τον αντιμετωπίσει, και ότι τα στρατεύματα του Πρέβοστ είχαν προχωρήσει περισσότερο από ότι είχε αρχικά σκοπεύσει. Ένας πρώτος ιστορικός επέκρινε τις ενέργειες του Πουλάσκι κατά τη διάρκεια αυτής της δέσμευσης ως «κακοδικημένες, κακώς αποφασισμένες, επαίσχυντες και καταστροφικές». Το επεισόδιο ήταν μικρής στρατηγικής σημασίας και δεν έκανε πολλά για να ενισχύσει τη φήμη της μονάδας του Πουλάσκι.

Παρόλο που ο Πουλάσκι έπασχε συχνά από ελονοσία ενώ είχε τη βάση του στο Τσάρλεστον, παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Λίνκολν ετοιμάστηκε να ξεκινήσει μια προσπάθεια να ανακτήσει τη Σαβάνα με γαλλική βοήθεια. Ο Πουλάσκι διατάχθηκε στην Ογκάστα, όπου επρόκειτο να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Στρατηγό Λάκλαν ΜάκΙντος. Οι συνδυασμένες δυνάμεις τους επρόκειτο να χρησιμεύσουν ως τα προωθητικά στοιχεία του στρατού του Λίνκολν. Ο Πουλάσκι κατέλαβε ένα βρετανικό φυλάκιο κοντά στον ποταμό Ογκίτσι. Οι μονάδες του στη συνέχεια λειτούργησαν ως προωθημένη φρουρά για τις συμμαχικές γαλλικές μονάδες υπό τον Ναύαρχο Σαρλ Ανρί Εκτός ντ΄Εστάν. Παρείχε μεγάλες υπηρεσίες κατά την Πολιορκία της Σαβάνας και στην επίθεση της 9ης Οκτωβρίου διοίκησε ολόκληρο το ιππικό, γαλλικό και αμερικανικό.

Θάνατος και ταφή 
Ενώ προσπαθούσε να συγκεντρώσει τις γαλλικές δυνάμεις που είχαν διαφύγει κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης ιππικού, ο Πουλάσκι τραυματίστηκε θανάσιμα από σφαιρίδιο κανονιού. Το αναφερόμενο σφαιρίδιο εκτίθεται στην Georgia Historical Society στη Σαβάνα. Το Μουσείο του Τσάρλεστον έχει επίσης ένα σφαιρίδιο που αναφέρεται ότι είναι από την πληγή του Πουλάσκι. Ο Πουλάσκι απομακρύνθηκε από το πεδίο της μάχης και μεταφέρθηκε στο κουρσαρικό βριγαντίνο από τη Νότια Καρολίνα Σφήκα, υπό τις εντολές του Καπετάνιου Σάμιουελ Μπούλφιντς,, όπου και πέθανε δύο ημέρες αργότερα, αφού ποτέ δεν ανέκτησε τις αισθήσεις του.  Ο ηρωικός θάνατός του, που εκτιμήθηκε από τους Αμερικανούς Πατριώτες, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη φήμη του στην Αμερική.

Ο Πουλάσκι δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε απογόνους. Παρά τη φήμη του, υπήρχαν εδώ και καιρό αβεβαιότητες και αντιπαραθέσεις γύρω από τον τόπο και την ημερομηνία γέννησής του και την ταφή του. Πολλές πρωτογενείς πηγές καταγράφουν ταφή στη θάλασσα. Οι ιστορικές αναφορές για τον χρόνο και τον τόπο ταφής του Πουλάσκι ποικίλλουν σημαντικά. Σύμφωνα με αρκετές σύγχρονες αφηγήσεις υπήρχαν μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του βοηθού του Πουλάσκι, ότι ο Πουλάσκι έλαβε μια συμβολική ταφή στο Τσάρλεστον στις 21 Οκτωβρίου, λίγο μετά την ταφή του στη θάλασσα. Άλλοι μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου του Καπετάνιου Σάμιουελ Μπούλφιντς της Σφήκας, ωστόσο, ισχυρίστηκαν ότι ο τραυματίας Πουλάσκι πραγματικά απομακρύνθηκε αργότερα από το πλοίο και οδηγήθηκε στον οικισμό Γκρίνουιτς στην πόλη Θάντερμπολτ, κοντά στη Σαβάνα, όπου πέθανε και θάφτηκε.

Τον Μάρτιο του 1825, κατά τη μεγάλη περιοδεία του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Λα Φαγιέτ έθεσε προσωπικά τον ακρογωνιαίο λίθο για το Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια.

Εκταφή και ανάλυση λειψάνων 
Το 1853 λείψανα που βρέθηκαν σε γκρεμό πάνω από τον Ογκάστιν Κρικ στον οικισμό Γκρίνουιτς πιστεύεται ότι είναι του στρατηγού. Αυτά τα οστά είναι θαμμένα στο Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια. Αυτά τα σκελετικά υπολείμματα εκταφιάστηκαν το 1996 και εξετάστηκαν κατά τη διάρκεια ιατροδικαστικής μελέτης. Η οκταετής εξέταση, συμπεριλαμβανομένης της ανάλυσης DNA, έληξε χωρίς συμπέρασμα, αν και ο σκελετός ήταν σύμφωνος με την ηλικία και το επάγγελμα του Πουλάσκι. Μια επουλωμένη πληγή στο μέτωπο του κρανίου ήταν σύμφωνη με τις ιστορικές καταγραφές ενός τραυματισμού που έλαβε ο Πουλάσκι στη μάχη, όπως και ένα ελάττωμα οστού στο αριστερό ζυγωματικό, που πιστεύεται ότι προκλήθηκε από καλοήθη όγκο. Το 2005, τα λείψανα επανεντάχθηκαν σε δημόσια τελετή με πλήρεις στρατιωτικές τιμές, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής του Πουλάσκι στο Στρατιωτικό Μέγαρο της Δόξας της Τζόρτζια. 

Μια μεταγενέστερη μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν, τα αποτελέσματα της οποίας κυκλοφόρησαν το 2019, κατέληξε στο συμπέρασμα από το μιτοχονδριακό DNA της εγγονής του, γνωστά τραύματα και φυσικά χαρακτηριστικά, ότι ο σκελετός πιθανότατα ήταν του Πουλάσκι. Ο σκελετός έχει μια σειρά τυπικά θηλυκών χαρακτηριστικών, γεγονός που οδήγησε στην υπόθεση ότι ο Πουλάσκι μπορεί να ήταν γυναίκα ή ίντερσεξ. Ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στη μελέτη του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν υποδηλώνει ότι η υποθετική διαφυλική (ίντερσεξ) φυσιολογία του Πουλάσκι θα μπορούσε να προκληθεί από συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων, όπου ένα έμβρυο με θηλυκά χρωμοσώματα εκτίθεται σε υψηλό επίπεδο τεστοστερόνης στην μήτρα και αναπτύσσει εν μέρει αρσενικά γεννητικά όργανα. Αυτή η ανάλυση βασίστηκε στη γυναικεία λεκάνη του σκελετού, τη δομή του προσώπου και τη γωνία του σαγονιού, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Πουλάσκι ταυτοποιήθηκε και αναγνωρίστηκε, από όλους όσους τον γνώριζαν ή γνώριζαν γι αυτόν, ως άντρας.

Αφιερώματα και μνήμη 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες τιμούν εδώ και καιρό τη συμβολή του Πουλάσκι στον Αμερικανικό Επαναστατικό Πόλεμο και ήδη στις 29 Οκτωβρίου 1779, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ψήφισε ένα ψήφισμα ότι θα έπρεπε να του αφιερωθεί ένα μνημείο, αλλά το πρώτο μνημείο του, το Μνημείο του Κάσιμιρ Πουλάκσι στη Σαβάνα της Τζόρτζια δεν χτίστηκε μέχρι το 1854. Μια προτομή του Πουλάσκι προστέθηκε σε μια συλλογή από άλλες προτομές Αμερικανών ηρώων στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1867. Στις 11 Μαΐου 1910, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ, αποκάλυψε ένα έφιππο άγαλμα του Στρατηγού Κάσιμιρ Πουλάσκι στην Ουάσινγκτον, που χρηματοδοτήθηκε από το Κογκρέσο. Το 1929, το Κογκρέσο ψήφισε ένα άλλο ψήφισμα, το οποίο αναγνώριζε την 11η Οκτωβρίου κάθε έτους ως «Ημέρα Μνήμης του Στρατηγού Πουλάσκι», με μια μεγάλη παρέλαση που γινόταν κάθε χρόνο στην 5η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη. Ξεχωριστά, η Ημέρα του Κάσιμιρ Πουλάσκι γιορτάζεται στο Ιλινόι και σε άλλα μέρη την πρώτη Δευτέρα κάθε Μαρτίου. Σε ορισμένες σχολικές περιοχές του Ιλινόι, η ημέρα είναι επίσημη σχολική αργία. Μετά την αποτυχία μιας προηγούμενης προσπάθειας, το Κογκρέσο ψήφισε ένα κοινό ψήφισμα που απονέμει την τιμητική υπηκοότητα των ΗΠΑ στον Πουλάσκι το 2009, στέλνοντάς την στον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για έγκριση. Το υπέγραψε δεόντως στις 6 Νοεμβρίου 2009, καθιστώντας τον Πουλάσκι το έβδομο πρόσωπο που τιμήθηκε.

Στην Πολωνία, το 1793, ο συγγενής του Πουλάσκι, Αντόνι Πουουάσκι, έλαβε την ακύρωση της ποινής του αδελφού του από το 1773. Έχει αναφερθεί στα λογοτεχνικά έργα πολλών Πολωνών συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Γιούλιους Σουοβάτσκι και Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι. Ο Άντολφ Νοβατσίνσκι έγραψε ένα δράμα «Pułaski w Ameryce» (Πουλάσκι στην Αμερική) το 1917. Ένα μουσείο αφιερωμένο στον Πουλάσκι, το Μουσείο Κάσιμιρ Πουλάσκι στη Βάρκα, άνοιξε το 1967.

Σε όλη την Πολωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι άνθρωποι έχουνειορτάσει τις επετείους της γέννησης και του θανάτου του Πουλάσκι και υπάρχουν πολλά αντικείμενα τέχνης, όπως πίνακες ζωγραφικής και αγάλματα του. Το 1879, για να τιμήσει την 100η επέτειο του θανάτου του, ο Χένρι Σέλερ συνέθεσε το «A Pulaski March». Είκοσι χρόνια νωρίτερα, ο Έντουαρντ Σομπολέφσκι συνέθεσε την όπερά του, «Mohega», για τις τελευταίες μέρες της ζωής του Πουλάσκι. Έχουν εκδοθεί αναμνηστικά μετάλλια και γραμματόσημα του Πουλάσκι. Αρκετές πόλεις, κωμοπόλεις, δήμοι και κομητείες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πάρει το όνομά του, όπως και πολλοί δρόμοι, πάρκα και δομές.

Αν και το άγαλμά του βρίσκεται στην Πλατεία Μοντερέι της Σαβάνα, η Πλατεία Πουλάσκι της πόλης πήρε το όνομά της από αυτόν.

Η Γέφυρα Πουλάσκι στη Νέα Υόρκη συνδέει το Μπρούκλιν με το Κουίνς, ο Υπερυψωμένος Αυτοκινητόδρομος Πουλάσκι στο Βόρειο Νιου Τζέρσεϋ συνδέει το Τζέρσεϊ Σίτι με το Νιούαρκ και ο Αυτοκινητόδρομος Πουλάσκι διασχίζει την πόλη της Βαλτιμόρης στο Μέριλαντ.

Υπάρχουν επίσης μια σειρά από εκπαιδευτικά, ακαδημαϊκά και πολωνοαμερικανικά ιδρύματα που ονομάστηκαν από αυτόν. Ένα υποβρύχιο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, το USS Casimir Pulaski, έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Μια πολωνική φρεγάτα, η ORP <i id="mwAkU">Generał Kazimierz Pułaski</i>, πήρε το όνομά της από τον Πουλάσκι. Το Φρούριο Πουλάσκι ανάμεσα στη Σαβάνα και Τάιμπι Άιλαντ στη Τζόρτζια, ενεργό κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, ονομάστηκε προς τιμήν του Πουλάσκι. Ένα άγαλμα που τιμά τον Πουλάσκι στέκεται στο ανατολικό άκρο της Freedom Plaza στην Ουάσινγκτον. Υπάρχει ένα έφιππο άγαλμα του Πουλάσκι στο Πάρκο Ρότζερ Ουίλιαμς στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, καθώς και ένα στο κέντρο του Πάρκου Πουλάσκι στο Μάντσεστερ του Νιου Χάμσαϊρ. Ένα άγαλμα που απεικονίζει τον Πουλάσκι σε ένα άλογο που σηματοδοτεί μια προωθητική επίθεση με ένα σπαθί στο δεξί του χέρι, είναι ανεγερμένο στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Υπάρχει ένα Μνημείο του Πουλάσκι στο Πάρκο Πάτερσον στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ.

Το χωριό Πουλάσκι στο Ουισκόνσιν και η πόλη Πουλάσκι στο Τενεσί ονομάστηκαν από αυτόν. Το Λύκειο Πουλάσκι και το Λύκειο Κάσιμιρ Πουλάσκι, και τα δύο στο Ουισκόνσιν, έχουν επίσης το όνομά του. Η Κομητεία Πουλάσκι στη Βιρτζίνια, η Κομητεία Πουλάσκι στο Αρκάνσας, η Κομητεία Πουλάσκι στη Τζόρτζια, η Κομητεία Πουλάσκι στο Μιζούρι, η Κομητεία Πουλάσκι στο Κεντάκι και η Κομητεία Πουλάσκι στην Ιντιάνα πήραν επίσης το όνομά του.

Ο Πολωνός ιστορικός Βουαντίσουαφ Κονοπτσίνσκι, ο οποίος έγραψε μια μονογραφία για τον Πουλάσκι το 1931, σημείωσε ότι ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους Πολωνούς, ο οποίος τον συνέταξε με άλλους Πολωνούς στρατιωτικούς ήρωες, όπως ο Ταντέους Κοστσιούσκο, ο Στανίσουαφ Ζουουκιέφσκι, ο Στέφαν Τσαρνιέτσκι και ο Πρίγκιπας Γιούζεφ Πονιατόφσκι.

Στη λαϊκή κουλτούρα 

«Ο μυστηριώδης ξένος», ένα επεισόδιο του 1959 της  τηλεοπτικής σειράς γουέστερν της ABC/Warner Brothers, Sugarfoot, εμφανίζει τον Άνταμ Γουέστ ως Φρέντερικ Πουλάσκι, δηλωμένο απόγονο του Κάσιμιρ Πουλάσκι. Ωστόσο, ο Πουλάσκι δεν παντρεύτηκε ποτέ ή είχε άμεσους κληρονόμους. Στην ιστορία, ο Φρέντερικ Πουλάσκι είναι ένας πιανίστας συναυλιών που υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους Πολωνούς ανθρακωρύχους σε μια δυτική πόλη. Ο χαρακτήρας της σειράς, Tom "Sugarfoot" Brewster (Γουίλ Χάτσινς), γίνεται φίλος με τον Πουλάσκι σε μια νομική ακρόαση και τον συμφιλιώνει με τη νεαρή γυναίκα με την οποία έχουν ερωτοχτυπηθεί και οι δύο, Kathy O'Hara (Σου Ράνταλ), η οποία σπουδάζει επίσης ως πιανίστρια συναυλιών. Ο Καρλ Σουένσον εμφανίζεται σε αυτό το επεισόδιο ως ο πλούσιος Ιρλανδός πατέρας της Kathy, Dennis O'Hara.

Ο τραγουδοποιός Σούφγιαν Στίβενς, που γεννήθηκε στο Μίσιγκαν, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με την ονομασία «Casimir Pulaski Day» στο άλμπουμ του Illinois. Το τραγούδι συνυφαίνει τις αναμνήσεις του από τη μάχη ενός φίλου με τον καρκίνο των οστών με έναν απολογισμό των διακοπών όπως υποδεικνύεται από το στίχο: «... το πρωί, στη χειμερινή σκιά, την πρώτη Μαρτίου, στις διακοπές, σκέφτηκα ότι σε είδα να αναπνέεις». 

Στο επεισόδιο της 3ης σεζόν του The West Wing με τίτλο «Stirred», αναφέρεται ο Πουλάσκι και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζοσάια Μπάρτλετ τον περιγράφει ως «έναν Πολωνό ταξίαρχο που νίκησε τον ρωσικό και τον πρωσικό στρατό, στη συνέχεια ήρθε στις αποικίες και διέταξε το ιππικό μας κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης».

Σε ένα περιεχόμενο με δυνατότητα λήψης του Age of Empires III, δώδεκα μονάδες ιππικού ουλάνων μπορούν να κληθούν από τον παίκτη κάνοντας κλικ σε ένα κουμπί αποστολής που ονομάζεται Λεγεώνα του Πουλάσκι.

Δείτε επίσης 

 Γιόχαν ντε Καλμπ, Γάλλος αξιωματικός γεννημένος στη Βαυαρία, ο οποίος υπηρέτησε ως στρατηγός στον Ηπειρωτικό Στρατό
 Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ, Γάλλος αξιωματικός που υπηρέτησε ως στρατηγός στον Ηπειρωτικό Στρατό
 Βραβείο του Ιππότη της Ελευθερίας, ένα βραβείο που καθιερώθηκε προς τιμήν του Στρατηγού Πουλάσκι
 Μιχαήλ Κόβατς, Ούγγρος ευγενής και αξιωματικός ιππικού που υπηρέτησε στον Ηπειρωτικό Στρατό

Σημειώσεις

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
 
 
 
 
 , Url
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  Proclaiming Casimir Pulaski to be an honorary citizen of the United States.
 
 
 
 
 Presidential Studies Quarterly Vol. XXIV No. 4 Fall 1994, σελ. 876–77
 
 
 
 
  Url

Περαιτέρω ανάγνωση 
 
 978-1-4556-0570-5  Url
  Url
 
 Σέφερντ, Τζόσουα, Soldiers: Casimir Pulaski , Warfare History Network, 13 Φεβρουαρίου 2019
 978-83-925551-5-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 A Chronology of Casimir Pulaski's Life 1745–1779
 Μια ακόμη κηδεία του Καζίμιες Ποουάσκι 221 χρόνια μετά το θάνατό του
 Βιογραφία από την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια
 Ημέρα του Κάσιμιρ Πουλάσκι, το Γραφείο Πολιτικών Δικαιωμάτων και Διαφορετικότητας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Ιλινόι. Λέσεκ Σιμάνσκι, Casimir Pulaski: A Hero of the American Revolution, E207. P8 S97 1994.
   
 
 Ίδρυμα Κάσιμιρ Πουλάσκι

Πολωνοί στρατιωτικοί
Πολωνοί στρατηγοί
Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί
Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πολωνοί στρατηγοί σε ξένους στρατούς
Μεσοφυλικοί άνδρες
ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις