Χαν Σουγίν

Η Ροσαλί Ματίλντα Κουάνγχου Τσου (Rosalie Matilda Kuanghu Chou)   (12 Σεπτεμβρίου 1917 (ή 1916)2 Νοεμβρίου 2012)  ήταν μία Κινέζα γεννημένη Ευρασιάτισσα  γιατρός και συγγραφέας γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χαν Σουγίν.

Έγραψε στα αγγλικά και στα γαλλικά για τη σύγχρονη Κίνα, θέτοντας τα μυθιστορήματά της στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία και δημοσίευσε αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα που κάλυπταν το εύρος της σύγχρονης Κίνας. Αυτά τα γραπτά της απέκτησαν τη φήμη ως ένθερμος και αρθρωτός υποστηρικτής της κινεζικής κομμουνιστικής επανάστασης. Έζησε στη Λωζάνη της Ελβετίας, για πολλά χρόνια μέχρι το θάνατό της.

Βιογραφία 
Η Χαν Σουγίν γεννήθηκε στο Ξίνγιανκ, Χέναν, Κίνα . Ο πατέρας της ήταν Βέλγος μορφωμένος Κινέζος μηχανικός, Τσου Γουέι, της κληρονομιάς της Hakka, ενώ η μητέρα της ήταν φλαμανδική .

Ξεκίνησε να εργάζεται ως δακτυλογράφος στο Ιατρικό Κολλέγιο Πέκινγκ Γιούνιον το 1931, σε ηλικία λιγότερη από 15 ετών. Το 1933 έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο Γέντσινγκ, όπου ένιωθε ότι είχε περιθωριποιηθεί λόγω της διαφορετικότητάς της ως Ευρασιάτισσα. Το 1935 πήγε στις Βρυξέλλες για να σπουδάσει ιατρική. Το 1938 επέστρεψε στην Κίνα, παντρεύτηκε τον Τανκ Πάο-Χουάνγκ, έναν κινέζο εθνικιστή στρατιωτικό αξιωματικό, ο οποίος επρόκειτο να γίνει στρατηγός. Εργάστηκε ως μαία σε αμερικανικό χριστιανικό νοσοκομείο αποστολής στο Τσενγκντού του Σιτσουάν. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Destination Chungking (1942), βασίστηκε στις εμπειρίες της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1940, αυτή και ο σύζυγός της υιοθέτησαν την κόρη τους, Τανκ Γιουνγκμέι. 

Το 1944 πήγε με την κόρη της στο Λονδίνο, όπου ο σύζυγός της, ο Πάο, είχε τοποθετηθεί δύο χρόνια νωρίτερα ως στρατιώτης,  για να συνεχίσει τις σπουδές του στην ιατρική στο Royal Free Hospital . Ο Πάο στη συνέχεια μετατέθηκε στην Ουάσιγκτον και αργότερα στο μέτωπο Μαντσούριαν.  Το 1947, ενώ ήταν ακόμα στο Λονδίνο, ο σύζυγός της πέθανε σε δράση κατά τη διάρκεια του κινεζικού εμφυλίου πολέμου .

Αποφοίτησε από το MBBS (Bachelor of Medicine & Surgery) με Τιμές το 1948 και το 1949 πήγε στο Χονγκ Κονγκ για να ασκήσει ιατρική στο Νοσοκομείο Κουίν Μέρι. Εκεί συνάντησε και ερωτεύτηκε τον Ίαν Μόρισον, έναν παντρεμένο Αυστραλό ανταποκριτή πολέμου με έδρα τη Σιγκαπούρη, ο οποίος σκοτώθηκε στην Κορέα το 1950. Απεικόνισε τη σχέση τους στο μυθιστόρημα με τις καλύτερες πωλήσεις A Many-Splendoured Thing ( Jonathan Cape, 1952)  και η πραγματική βάση της σχέσης τους τεκμηριώνεται στην αυτοβιογραφία της My House Has Two Doors (1980). 

Το 1952, παντρεύτηκε τον Λέον Κόμπερ, έναν Βρετανό αξιωματούχο στο Malayan Special Branch  και πήγε μαζί του στο Τζοχόρ, Μαλάγια (σημερινή Μαλαισία ), όπου εργάστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Τζοχόρ Μπαχρού και άνοιξε μια κλινική στο Τζοχόρ Μπαχούρ και Upper Pickering Street, Σιγκαπούρη. Το 1953 υιοθέτησε μια άλλη κόρη, την Τσιου Χουί-Ιμ (Hueiying), στη Σιγκαπούρη. 

Το 1955, ο Χαν συνέβαλε στις προσπάθειες ίδρυσης του Πανεπιστημίου Nanyang στη Σιγκαπούρη. Συγκεκριμένα, υπηρέτησε ως γιατρός στο ίδρυμα, αφού αρνήθηκε την προσφορά διδασκαλίας λογοτεχνίας. Ο Κινέζος συγγραφέας Λιν Γιουτανγκ, πρώτος πρόεδρος του πανεπιστημίου, την είχε προσλάβει για το τελευταίο πεδίο, αλλά αρνήθηκε, δείχνοντας την επιθυμία της «να δημιουργήσει μια νέα ασιατική λογοτεχνία, όχι να διδάξει τον Ντίκενς». 

Επίσης το 1955, το πιο γνωστό μυθιστόρημά της, A Many-Splendoured Thing, γυρίστηκε ως Love Is a Many-Splendored Thing . Το μουσικό θεματικό τραγούδι, " Love is a Many-Splendored Thing ", κέρδισε το Όσκαρ για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι . Στην αυτοβιογραφία της, το My House Has Two Doors, αποστασιωποιήθηκε από την ταινία, λέγοντας ότι παρόλο που εμφανίστηκε για πολλές εβδομάδες στον κινηματογράφο Cathay στη Σιγκαπούρη σε γεμάτο κοινό, δεν πήγε ποτέ να το δει και ότι τα δικαιώματα της ταινίας πουλήθηκαν για να πληρώσει για της εγχείρηση της υιοθετημένης κόρης της που έπασχε από πνευμονική φυματίωση. Πολύ αργότερα, η ίδια η ταινία μετατράπηκε σε σαπουνόπερα ημέρας, το Love Is a Many Splendored Thing, το οποίο κυκλοφόρησε από το 1967 έως το 1973 στην αμερικανική τηλεόραση.

Το 1956, δημοσίευσε το μυθιστόρημα And the Rain My Drink, του οποίου η περιγραφή του αντάρτικου πολέμου των Κινέζων καουτσούκ εργαζομένων κατά της κυβέρνησης θεωρήθηκε πολύ αντι-Βρετανική, και ο Κόμπερ λέγεται ότι παραιτήθηκε ως αναπληρωτής Επίτροπος του Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας κυρίως εξαιτίας αυτού. Σε μια συνέντευξη του 2008, είπε: «Το μυθιστόρημα απεικόνισε τις βρετανικές δυνάμεις ασφαλείας με έναν μάλλον κεκλιμένο τρόπο, σκέφτηκα. Ήταν μία μάλλον υπέρ της Αριστεράς διανοούμενη και γιατρός. Κατάλαβα τους λόγους για τους οποίους οι κομμουνιστές μπορεί να ένιωθαν όπως ένιωθαν, αλλά δεν συμφώνησα με το να πάρουν επιθετική στάση. "  Μετά την παραίτησή του, μετακόμισε στη δημοσίευση βιβλίων ως τοπικός εκπρόσωπος του εκδότη Χέινμαν στο Λονδίνο.  Η Χαν Σουγίν και ο Κόμπερ χώρισαν το 1958. 

Το 1960, η Χαν παντρεύτηκε τον Βίνσεντ Ρατναγουαμάι, έναν Ινδό συνταγματάρχη, και έζησε για μερικό καιρό στο Μπανγκαλόρ της Ινδίας. Αργότερα κατοίκησαν στο Χονγκ Κονγκ και την Ελβετία, η οποία παρέμεινε εκεί, ζώντας στη Λωζάνη. Αν και αργότερα χώρισαν, παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατο του Ρατναγουαμάι τον Ιανουάριο του 2003.

Μετά το 1956, ο Χαν επισκεπτόταν την Κίνα σχεδόν κάθε χρόνο. Ήταν ένας από τους πρώτους ξένους υπηκόους που επισκέφτηκαν την Κίνα μετά την επανάσταση του 1949, συμπεριλαμβανομένων των χρόνων της Πολιτιστικής Επανάστασης. Το 1974, ήταν η κύρια ομιλητής στο ιδρυτικό εθνικό συνέδριο της Ένωσης Φιλίας Λαών ΗΠΑ-Κίνας στο Λος Άντζελες.

Η Χαν πέθανε στη Λωζάνη στις 2 Νοεμβρίου 2012, σε ηλικία 95 ετών.

Ένας πολύ ανθρώπινος απολογισμός της Χαν Σουγίν, της γιατρού, της συγγραφέα και της γυναίκας, εμφανίζεται στην GM Glaskin 's A Many-Splendoured Woman: A Memoir of Han Suyin, που δημοσιεύθηκε το 1995.

Επιρροές 
Η Χαν Σουγίν χρηματοδότησε την Ένωση Κινέζων Συγγραφέων για τη δημιουργία του «Εθνικού Βραβείου Ουράνιου Ουράνιου Τόπου για τη Βέλτιστη Λογοτεχνική Μετάφραση» (το οποίο είναι τώρα το Λογοτεχνικό Βραβείο Lu Xun για την Καλύτερη Λογοτεχνική Μετάφραση) για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της μετάφρασης λογοτεχνίας στην Κίνα. Το "Βραβείο Χαν Σουγίν για νέους μεταφραστές", που χρηματοδοτήθηκε από την Παγκόσμια Ομάδα Έκδοσης της Κίνας, δημιουργήθηκε επίσης από αυτήν και από το 2009 είχε απονείμει βραβεία 21 φορές. 

Η Χαν έχει επίσης επιρροή στην ασιατική αμερικανική λογοτεχνία, καθώς τα βιβλία της εκδόθηκαν στα αγγλικά και περιείχαν απεικονίσεις Ασιάτων που ήταν ριζικά διαφορετικές από τις απεικονίσεις που βρέθηκαν τόσο σε αγγλοαμερικανούς όσο και σε ασιατικο-αμερικανούς συγγραφείς. Ο Φρανκ Τιν, στο δοκίμιο του "Come All Ye Asian American Wrriters of the Real and the Fake", πιστώνει την Χαν ως μία από τις λίγους Κινέζες Αμερικάνες συγγραφείς (δικός του όρος) που δεν απεικονίζει τους Κινέζους άνδρες ως "εξαπατημένοι και σεξουαλικά απωθητικοί" επειδή είναι μία από τους λίγους που "[έγραψε] γνώστά και αυθεντικά των κινεζικών παραμυθιών, της ηρωικής παράδοσης και της ιστορίας".

Βιβλιογραφία 
Οι πολιτιστικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης στη σύγχρονη ιστορία διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στο έργο της Χαν Σούιν. Διερευνά επίσης τον αγώνα για απελευθέρωση στη Νοτιοανατολική Ασία και τις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές της σύγχρονης Κίνας από το τέλος του αυτοκρατορικού καθεστώτος. Πολλά από τα γραπτά της παρουσιάζουν το αποικιακό σκηνικό στην Ανατολική Ασία κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα.

Μυθιστορήματα 

 Προορισμός Τσόνγκινγκ (1942)
 Ένα Πολύ Υπέροχο Πράγμα (1952)
 Και η βροχή το ποτό μου (1956)
 Το βουνό είναι νεαρό (1958)
 Δύο αγάπες (1962), το οποίο αποτελείται από δύο μυθιστορήματα : Cast But One Shadow και Winter Love
 Cast But One Shadow (1962)
 Τέσσερα πρόσωπα (1963)
 Μέχρι να έρθει το πρωί (1982)
 Η σαγηνεύτρια (1985)

Αυτοβιογραφικά έργα 

 Κίνα 
 The Crippled Tree (1965) - καλύπτει την Κίνα και τη ζωή της και της οικογένειάς της από το 1885 έως το 1928
 A Mortal Flower (1966) - καλύπτει τα έτη 1928–38
 Birdless Summer (1968) - καλύπτει τα έτη 1938–48
 Το σπίτι μου έχει δύο πόρτες (1980) - καλύπτει τα έτη 1949–79 - χωρίστηκε σε δύο όταν κυκλοφόρησε ως χαρτόδετο το 1982, με το δεύτερο μέρος να ονομάζεται Phoenix Harvest
 Phoenix Harvest (δείτε παραπάνω)
 Wind in My Sleeve (1992) - καλύπτει τα έτη 1977–91
 A Share of Loving (1987) - μια πιο προσωπική αυτοβιογραφία για τον Han Suyin, τον Ινδό σύζυγό της Vincent και την οικογένεια του Vincent 
 Fleur de soleil - Histoire de ma vie (1988) - Μόνο γαλλικά: Flower of sun - Η ιστορία για τη ζωή μου

Ιστορικές μελέτες 

 Η Κίνα στο έτος 2001 (1967)
 Ασία Σήμερα: Δύο Προοπτικές (1969)
 The Morning Deluge: Mao Tsetung and the Chinese Revolution 1893–1954 (1972)
 Λάσα, η Ανοιχτή Πόλη (1976)
 Wind in the Tower: Mao Tsetung and the Chinese Revolution, 1949–1965 (1976).
 Κίνα 1890–1938: Από τους πολέμαρχους στον παγκόσμιο πόλεμο (1989 · ιστορική φωτο-ρεπορτάζ)
 Μεγαλύτερος γιος: Zhou Enlai and the Making of Modern China (1994)

Δοκίμια 

 Τίγρεις και πεταλούδες: Επιλεγμένα γραπτά για την πολιτική, τον πολιτισμό και την κοινωνία (Λονδίνο: Earthscan, 1990)
 "Water Too Pure ...", σε Sarah LeFanu και Stephen Hayward (eds), Colors of a New Day: Writing for South Africa (Λονδίνο: Lawrence &amp; Wishart, 1990), σελ. 80–92.

Παραπομπές

Αναφορές

Πηγές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Wired for Books: Audio Interview with Han Suyin, 26-minute interview in 1985 by Don Swaim for CBS Radio (as RealPlayer and MP3 files). Retrieved 17 May 2012.
 University of Minnesota – Voices from the Gaps: Han Suyin. Retrieved 17 May 2012.
 Asiawind Hakka pages – Ding Jiandong: Han Suyin Research. Retrieved 17 May 2012.
 Gregory Melle: Han Suyin. Retrieved 17 May 2012.
 Everything2: Han Suyin biography. Retrieved 17 May 2012.
 New Straits Times Traveller's Tales 2005: Han Suyin, a doctor in Johor Baru. Retrieved 17 May 2012.
 John Gittings, "Han Suyin – Chinese-born author best known for her 1952 book A Many-Splendoured Thing" (obituary), The Guardian, 4 November 2012.
 "Han Suyin: writer, goodwill ambassador", The Hindu, 4 November 2012.
 "‘Chinese revolutionary’ author Han Suyin dies at 95", South China Morning Post, 6 November 2012.
 Hugo Restal, "A Cheerleader for Mao's Cultural Revolution" (obituary), Wall Street Journal (online). 6 November 2012.
 Obituary – NY Times
Κινέζοι συγγραφείς
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις