Ζωρζ Γκιλαίν (ιατρός)

Ο Ζωρζ Σαρλ Γκιλαίν (γαλλικά: Georges Charles Guillain), γεννημένος στη Ρουέν στις 3 Μαρτίου 1876 και αποβιώσας στο Παρίσι στις 29 Ιουνίου 1961, ήταν Γάλλος νευρολόγος.

Βιογραφία 
Ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στη γενέτειρά του, ενώ, στη συνέχεια, μετεγκαταστάθηκε στο Παρίσι, αρχικώς, ως ασκούμενος, και, μετέπειτα, ως ειδικευόμενος νοσοκομειακός ιατρός, το 1898, ως πρώτος της τάξης του. Σύντομα, προσανατολίστηκε προς την νευρολογία, ενώ διετέλεσε ειδικευόμενος νοσοκομειακός ιατρός πλησίον του Φυλζάνς Ραιμόν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Ζαν-Μαρτέν Σαρκό στην Έδρα Ασθενειών του Νευρικού Συστήματος στη Σαλπετριέρ. Η πρώτη του επιστημονική εργασία, το 1898, είχε ως θέμα τις κακώσεις του βραχιόνιου πλέγματος. Έλαβε το διδακτορικό του στην ιατρική, στο Παρίσι, το 1902.

Το 1909, παντρεύθηκε την Ζυλιέτ Σωφάρ, με την οποία και απέκτησε πέντε κόρες: την Υβόν (1907-1969), την Αντρέ (1908-), η οποία παντρεύθηκε τον Κλωντ ντε Καμπρόν, την Ζακλίν, την Ζωρζίν και την Σολάνζ.

Διετέλεσε υπεύθυνος της κλινικής ασθενειών του νευρικού συστήματος από το 1903 έως το 1905, νοσοκομειακός ιατρός το 1906, καθώς και καθηγητής ιατρικής το 1910, σε ηλικία, μόλις, 34 ετών.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στη Σχολή Ιατρικής και Χειρουργικής Πολέμου, ιδρυθείσα από τον Κλωντιούς Ρεγκώ και η οποία στεγαζόταν εντός του HOE της Μπουλέζ, πλησίον της Ρενς. Η συγκεκριμένη σχολή κατέστη φημισμένο κέντρο εκπαίδευσης και εξειδίκευσης για το σύνολο των ιατρών και χειρουργών οι οποίοι φοίτησαν εκεί. Στη συνέχεια, υπηρέτησε ως επικεφαλής ιατρός του Νευρολογικού Κέντρου της ΣΤ΄ Στρατιά, μαζί με τον φίλο του, Ζαν Αλεξάντρ Μπαρέ. Το 1916, οι συγκεκριμένοι δύο ιατροί, μαζί με τον Αντρέ Στρολ, προχώρησαν στην περιγραφή του συνδρόμου της ριζικής νευρίτιδας με υπερλευκωμάτωση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού δίχως κυτταρική αντίδραση.

Το 1919, ορίστηκε ως ιατρός στο Νοσοκομείο της Σαριτέ. Επιστέγασμα της σταδιοδρομίας του αποτέλεσε ο ορισμός του, το 1923, σε ηλικία 47 ετών, στην Έδρα Νευρολογίας του Νοσοκομείου της Σαλπετριέρ, στο Παρίσι, όπου και διαδέχθηκε τον Πιερ Μαρί. Παρέμεινε στη συγκεκριμένη έδρα έως τη συνταξιοδότησή του, το 1947, ενώ, το 1961, απεβίωσε στην οικία του, επί του αριθμού 215Β της Λεωφόρου Σαιν-Ζερμαίν, στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού.

Ο Γκιλαίν άφησε ως παρακαταθήκη αριθμό συγγραμμάτων. Μαζί με τον φίλο του, Μπαρέ, δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, το 1920, μία σημαντική εργασία η οποία περιέγραφε την κλινική εμπειρία τους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πέραν του επιστημονικού έργου του, επίσης, ήταν ο συγγραφέας μίας βιογραφίας του Σαρκό, η οποία ξεχώρισε.

Επωνυμία 
 Αντίδραση Γκιλαίν-Λαρός-Λεσέλ: αντίδραση στη κολλοειδή βενζοΐνη.
 Σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ-Στρολ: η πλέον κοινή μορφή της επίκτητης φλεγμονώδους πολυριζικής νευροπάθειας.
 Σύνδρομο Γκιλαίν-Ταν: σπάνιο σύνδρομο οφειλόμενο στη σύφιλη του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Εργογραφία

Διακρίσεις 
  Λεγεώνα της Τιμής: Ιππότης στις 19 Ιουλίου 1916, ως στρατιωτικός βαθμός, Αξιωματούχος στις 31 Ιουλίου 1928,  Ταξιάρχης στις 14 Σεπτεμβρίου 1949. 
  Ταξιάρχης του Τάγματος του Αστέρα της Ρουμανίας.
  Αξιωματούχος του Τάγματος του Λεοπόλδου.
  Ταξιάρχης του Τάγματος του Ουισάμ Αλαουίτ.
  Ιππότης του Τάγματος του Ντάνεμπρογκ.
  Ιππότης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας.
 Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. 
 Μέλος των αμερικανικών και ιαπωνικών ακαδημιών επιστημών.
 Πρόεδρος της Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής (1942).

Σημειώσεις

Παραπομπές

Πηγές

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι 

  

Ιατροί του 20ού αιώνα
Γάλλοι νευρολόγοι
Νορμανδοί
Στρατιωτική ιατρική
Απόφοιτοι της Ιατρικής Σχολής Παρισιού
Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής
Αξιωματούχοι του Τάγματος του Λεοπόλδου
Ιππότες του Τάγματος του Ντάνεμπρογκ
Ιππότες του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Ταξιάρχες του Τάγματος του Ουισάμ Αλαουίτ