Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας

Η Πολωνία είναι μια χώρα στην Κεντρική Ευρώπη, η οποία συνορεύει με τη Γερμανία στα δυτικά, την Τσεχία και τη Σλοβακία στα νότια, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία στα ανατολικά και τη Βαλτική Θάλασσα και το Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ, ένα ρωσικό αποσπασμένο έδαφος, στα βόρεια. Η συνολική έκταση της Πολωνίας είναι 312.697 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας την την 69η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και την ένατη μεγαλύτερη στην Ευρώπη.

Από έναν πυρήνα μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα στην Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης, η Πολωνία έχει επεκταθεί στη μεγαλύτερη έκταση της μέχρι τη Βαλτική, το Δνείπερο, τη Μαύρη Θάλασσα και τα Καρπάθια, ενώ σε περιόδους εξασθένισης είχε συρρικνωθεί δραστικά ή έπαψε ακόμη και να υπάρχει.

Εδαφική ιστορία 
Το 1492, το έδαφος της Πολωνίας-Λιθουανίας - χωρίς να υπολογίζονται τα φέουδα της Μασοβίας, της Μολδαβίας και της Ανατολικής Πρωσίας - κάλυπτε 1.115.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καθιστώντας το το μεγαλύτερο έδαφος στην Ευρώπη. Έως το 1793, είχε μειωθεί στα 215.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, στο ίδιο μέγεθος με τη Μεγάλη Βρετανία και το 1795, εξαφανίστηκε εντελώς. Η πρώτη ενσάρκωση του 20ού αιώνα της Πολωνίας, η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, καταλάμβανε 389.720 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ από το 1945, μια πιο δυτική Πολωνία κάλυπτε 312.677 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Οι Πολωνοί είναι οι πιο πολυάριθμοι από τους Δυτικούς Σλάβους και καταλαμβάνουν αυτό που μερικοί πιστεύουν ότι είναι η αρχική πατρίδα των σλαβικών λαών. Ενώ άλλες ομάδες μετανάστευσαν, η Πολάνοι παρέμειναν in situ κατά μήκος του Βιστούλα, από τις πηγές του ποταμού μέχρι τις εκβολές της στη Βαλτική Θάλασσα. Δεν υπάρχει άλλο ευρωπαϊκό έθνος που να επικεντρώνεται σε τέτοιο βαθμό σε έναν ποταμό. Η ίδρυση του πολωνικού κράτους ταυτίζεται συχνά με την υιοθέτηση του χριστιανισμού από τον Μιέσκο Α΄ το 966 μ.Χ. (βλ. Βάπτισμα της Πολωνίας), όταν το κράτος κάλυπτε έδαφος παρόμοιο με αυτό της σημερινής Πολωνίας. Το 1025 μ.Χ., η Πολωνία έγινε βασίλειο. Το 1569, η Πολωνία εδραίωσε μια μακρά σχέση με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, υπογράφοντας την Ένωση του Λούμπλιν και σχηματίζοντας την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ήταν μία από τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες χώρες στην Ευρώπη του 16ου και 17ου αιώνα.

Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία είχε πολλά χαρακτηριστικά που την καθιστούσαν μοναδική μεταξύ των κρατών εκείνης της εποχής. Το πολιτικό σύστημα της Κοινοπολιτείας, που συχνά αποκαλείται Δημοκρατία των Ευγενών ή Χρυσή Ελευθερία, χαρακτηριζόταν από τη μείωση της εξουσίας του βασιλιά από τους νόμους και το νομοθετικό σώμα (Σέιμ), το οποίο ελεγχόταν από τους ευγενείς (σλάχτα). Αυτό το σύστημα ήταν προάγγελος των σύγχρονων εννοιών της ευρύτερης δημοκρατίας και της συνταγματικής μοναρχίας. Τα δύο κράτη της Κοινοπολιτείας ήταν τυπικά ίσα, αν και στην πραγματικότητα η Πολωνία ήταν κυρίαρχος εταίρος στην ένωση. Ο πληθυσμός του χαρακτηριζόταν από υψηλό επίπεδο εθνοτικής ποικιλομορφίας και το κράτος ήταν γνωστό ότι είχε θρησκευτική ανοχή ασυνήθιστη για την ηλικία του, αν και ο βαθμός ανοχής ποικίλλει με την πάροδο του χρόνου.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία άρχισε να καταρρέει. Τα γειτονικά της κράτη μπόρεσαν να διαμελίσουν αργά την Κοινοπολιτεία. Το 1795, το έδαφος της Πολωνίας διαμελήστηκε πλήρως μεταξύ του Βασιλείου της Πρωσίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Μοναρχίας των Αψβούργων. Η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της ως Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία το 1918 μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά την έχασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της κατοχής από τη ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση. Η Πολωνία έχασε πάνω από έξι εκατομμύρια πολίτες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναδύθηκε αρκετά χρόνια αργότερα ως σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας στο Ανατολικό Μπλοκ, υπό ισχυρή σοβιετική επιρροή.

Κατά τη διάρκεια των Επαναστάσεων του 1989, η κομμουνιστική κυριαρχία ανατράπηκε και η Πολωνία έγινε αυτό που είναι συνταγματικά γνωστό ως «Τρίτη Πολωνική Δημοκρατία». Η Πολωνία είναι ένα ενιαίο κράτος που αποτελείται από δεκαέξι βοεβοδάτα (πολωνικά: województwo). Η Πολωνία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Επί του παρόντος η Πολωνία έχει πληθυσμό άνω των 38 εκατομμύρια κατοίκων, που την καθιστά την 34η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και ένα από τα πολυπληθέστερα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εδαφικό χρονοδιάγραμμα 
Στην περίοδο μετά την ανάδυση της Πολωνίας τον 10ο αιώνα, το πολωνικό έθνος ηγήθηκε από μια σειρά ηγεμόνων του Οίκου των Πιαστ, οι οποίοι προσηλύτισαν τους Πολωνούς στον χριστιανισμό, δημιούργησαν ένα σημαντικό κράτος της Κεντρικής Ευρώπης και ενσωμάτωσαν την Πολωνία στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Οι ανυπέρβλητοι ξένοι εχθροί και ο εσωτερικός κατακερματισμός διέβρωσαν αυτήν την αρχική δομή τον 13ο αιώνα, αλλά η εδραίωση τον 14ο αιώνα έθεσε τη βάση για το Βασίλειο της Πολωνίας.

Ξεκινώντας από τον Λιθουανό Μεγάλο Δούκα Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο, ο Οίκος των Γιαγκελλόνων (1385-1569) κυβέρνησε την Πολωνική-Λιθουανική Ένωση. Η Ένωση του Λούμπλιν του 1569 καθιέρωσε την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως παράγοντα με επιρροή στην ευρωπαϊκή πολιτική και ζωτική πολιτιστική οντότητα.

Δουκάτο της Πρωσίας 
Το 1525, κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο Grand Master των Τευτόνων Ιπποτών, Αλβέρτος Χόχενζσολερν, εκκοσμίκευσε την πρωσική επικράτεια του τάγματος και έγινε Αλβέρτος, Δούκας της Πρωσίας. Το Δουκάτο της Πρωσίας, το οποίο είχε την πρωτεύουσα του στην Καινιξβέργη, ιδρύθηκε ως φέουδο του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας.

Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας 
Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ήταν υποτελές κράτος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας από το 1569 έως το 1726 και ενσωματώθηκε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία το 1726. Το 1561, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Λιβονίας, η Συνομοσπονδία της Λιβονίας διαλύθηκε και το Λιβονικό Τάγμα, τάγμα Γερμανών ιπποτών, διαλύθηκε. Με βάση τη Συνθήκη του Βίλνιους, το νότιο τμήμα της Εσθονίας και το βόρειο τμήμα της Λετονίας παραχωρήθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και διαμορφώθηκαν στο Ducatus Ultradunensis (Pārdaugavas hercogiste).

Βασίλειο της Πολωνίας έως το 1385 
Εδαφικές αλλαγές πριν και κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Πολωνίας (1025-1385), που τελείωσαν με την Ένωση του Κρέβο.

992 

Ο Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας ήταν ο πρώτος ιστορικός ηγεμόνας του πρώτου ανεξάρτητου πολωνικού κράτους που καταγράφηκε ποτέ - του Δουκάτου της Πολωνίας. Ήταν υπεύθυνος για την εισαγωγή και την επακόλουθη εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Πολωνία. Κατά τη μακρά βασιλεία του, τα περισσότερα από τα εδάφη που κατοικούνταν από πολωνικές φυλές και άλλους Δυτικούς Σλάβους προστέθηκαν προσωρινά στο έδαφός του σε ένα ενιαίο πολωνικό κράτος, σύντομα και πάλι ανεξάρτητο. Η τελευταία από τις κατακτήσεις του ήταν η Σιλεσία και η Ελάσσων Πολωνία που ενσωματώθηκαν λίγο πριν το 990.

1025 

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, οι σχέσεις μεταξύ της Πολωνίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επιδεινώθηκαν, με αποτέλεσμα μια σειρά πολέμων (1002-1005, 1007-1013, 1015-1018). Από το 1003-1004 ο Μπολέσλαφ επενέβη στρατιωτικά σε τσεχικές δυναστικές συγκρούσεις. Αφού οι δυνάμεις του απομακρύνθηκαν από τη Βοημία το 1018, ο Μπολέσλαφ διατήρησε τη Μοραβία. Το 1013 πραγματοποιήθηκε ο γάμος μεταξύ του γιου του Μπολέσλαφ, Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ και της Ρίχετσα της Λοθαριγγίας, ανιψιάς του αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ και μέλλουσας μητέρας του Καζίμιρ Α΄ του Αποκαταστάτη. Οι συγκρούσεις με τη Γερμανία έληξαν το 1018 με τη συμφωνία της Ειρήνης του Μπάουτσεν, με ευνοϊκούς όρους για τον Μπολέσλαφ. Στο πλαίσιο της εκστρατείας του Κιέβου το 1018, ο Μπολέσλαφ ανέλαβε το δυτικό τμήμα της Ερυθράς Ρουθηνίας. Το 1025, λίγο πριν από τον θάνατό του, ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος πέτυχε τελικά να λάβει την παπική άδεια για να στεφθεί, και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Πολωνίας.

1050 

Η πρώτη μοναρχία των Πιαστ κατέρρευσε μετά το θάνατο του γιου του Μπολέσλαφ, Βασιλιά Μιέσκο Β΄, το 1034. Στερημένη από κυβέρνηση, η Πολωνία καταστράφηκε από αντιφεουδαρχική και ειδωλολατρική εξέγερση και το 1039 από τις δυνάμεις του βασιλιά του Δουκάτου της Βοημίας, Μπρετίσλαφ Α΄. Η χώρα υπέστη εδαφικές απώλειες και η λειτουργία της αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο διαταράχθηκε. 

Μετά την επιστροφή του από την εξορία το 1039, ο Δούκας Καζίμιρ Α΄ (1016-1058), ορθώς γνωστός ως Αποκαταστάτης, ξαναχτίστηκε την πολωνική μοναρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μέσα από διάφορες στρατιωτικές εκστρατείες: το 1047, η Μασοβία πάρθηκε πίσω από την Μιέτσουαφ και το 1050 η Σιλεσία από τους Τσέχους. Ο Καζίμιρ έλαβε βοήθεια από τους μέχρι πρόσφατα αντιπάλους της Πολωνίας, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Ρως του Κιέβου, όπου και οι δύο αντιπαθούσαν το χάος στην Πολωνία. Ο γιος του Καζίμιρ, Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος, κατάφερε να αποκαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης και της επιρροής της χώρας και μπόρεσε να στεφθεί βασιλιάς το 1076. Το 1079 υπήρξε μια συνωμοσία ή σύγκρουση κατά του Μπολέσλαφ που περιελάμβανε τον επίσκοπο της Κρακοβίας. Ο Μπολέσλαφ εκτέλεσε τον Επίσκοπο Στανίσλαους του Στσεπάνουφ. Στη συνέχεια, ο Μπολέσλαφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον πολωνικό θρόνο λόγω της πίεσης από την Καθολική Εκκλησία και τη φιλο-αυτοκρατορική παράταξη των ευγενών. Η κυριαρχία επί της Πολωνίας πέρασε στα χέρια του μικρότερου αδελφού του, Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν.

1125 

Μετά από έναν αγώνα εξουσίας, ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος (γιος του Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν, βασίλευε 1102-1388) έγινε δούκας της Πολωνίας νικώντας τον ετεροθαλή αδελφό του το 1106-1107. Το σημαντικότερο επίτευγμα του Μπολέσλαφ ήταν η ανακατάληψη όλης της Πομερανίας του Μίεσκο Α, ένα έργο που ξεκίνησε από τον πατέρα του και ολοκληρώθηκε από τον Μπολέσλαφ περίπου το 1123. Το Στσέτσιν υποτάχθηκε σε μια αιματηρή κατάληψη και η Δυτική Πομερανία μέχρι το Ρύγκεν, εκτός από το άμεσα ενσωματωμένο νότιο τμήμα, έγινε φέουδο του Μπολέσλαφ, για να κυβερνηθεί τοπικά από τον Βαρτσίσουαφ Α΄, τον πρώτο δούκα του Οίκου της Πομερανίας. 

Εκείνη την εποχή, ο εκχριστιανισμός της περιοχής ξεκίνησε σοβαρά, μια προσπάθεια που στέφθηκε με την ίδρυση της Πομερανικής Επισκοπής του Βόλιν μετά το θάνατο του Μπολέσλαφ το 1140.

1145 

Η Διαθήκη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου ήταν μια πολιτική πράξη του δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου της Πολωνίας, στην οποία καθιέρωσε κανόνες για τη διακυβέρνηση του Βασιλείου της Πολωνίας από τους τέσσερις επιζώντες γιους του μετά το θάνατό του. Με τη διαθήκη, ο Μπολέσλαφ σχεδίαζε να εγγυηθεί ότι οι κληρονόμοι του δεν θα πολεμούσαν μεταξύ τους και θα διατηρούσαν την ενότητα των εδαφών του υπό τον Οίκο των Πιαστ. Ωστόσο, απέτυχε, καθώς αμέσως μετά το θάνατό του οι γιοι του πολέμησαν μεταξύ τους και η Πολωνία εισήλθε σε μια περίοδο κατακερματισμού που διήρκεσε περίπου 200 χρόνια.

1238 

Στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα ο Σιλεσιανός δούκας Ερρίκος Α΄ ο Γενειοφόρος, επανένωσε μεγάλο μέρος του διαιρεμένου Βασιλείου της Πολωνίας (Regnum Poloniae). Οι εκστρατείες του τον οδήγησαν βόρεια μέχρι το Δουκάτο της Πομερανίας, όπου για μικρό χρονικό διάστημα κατείχε μερικές από τις νότιες περιοχές του. Έγινε δούκας της Κρακοβίας (Ελάσσων Πολωνία) το 1232, που του έδωσε τον τίτλο του ανώτερου δούκα της Πολωνίας (βλ. Διαθήκη του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου) και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μείζονος Πολωνίας το 1234. Ο Ερρίκος απέτυχε στην προσπάθειά του να κερδίσει το πολωνικό στέμμα. Η δραστηριότητά του σε αυτόν τον τομέα συνεχίστηκε από τον γιο του και διάδοχο Ερρίκος Β΄ τον Ευσεβή, μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του το 1241 (Μάχη της Λεγκνίτσα). Οι διάδοχοί του δεν ήταν σε θέση να διατηρήσουν τις κατακτήσεις τους έξω από τη Σιλεσία, οι οποίες χάθηκαν από άλλους δούκες των Πιαστ. Οι Πολωνοί ιστορικοί αναφέρονται σε εδάφη που αποκτήθηκαν από τους δούκες της Σιλεσίας σε αυτήν την περίοδο ως Monarchia Henryków śląskich («μοναρχία των Σιλεσιανών Ερρίκων»). Εκείνες τις μέρες το Βρότσουαφ ήταν το πολιτικό κέντρο του διαιρεμένου Βασιλείου της Πολωνίας.

1248 
Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβή ο γιος του, Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός, πούλησε το βορειοδυτικό τμήμα του δουκάτου του - τη Γη του Λούμπους - στον Αρχιεπίσκοπο του Μαγδεμβούργου , Βίλμπραντ φον Κάφενμπουργκ και στο ασκάνιο μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου. Αυτό είχε τεράστιες αρνητικές συνέπειες για την ακεραιότητα των δυτικών συνόρων, οδηγώντας σε επέκταση των κτήσεων του Βραδεμβούργου στα ανατολικά του ποταμού Όντερ. Ως αποτέλεσμα, ένα ευρύ κομμάτι γης προσαρτήθηκε από την Πολωνία και την Πομερανία που μαζί με τη τη Γη του Λούμπους σχημάτισαν τη νεοσύστατη επαρχία Βραδεμβούργου του Νόιμαρκ.

1295 

Το 1295, ο Πσέμισλ Β΄ της Μείζονος Πολωνίας έγινε ο πρώτος, μετά τον Μπολέσλαφ Β΄, ο δούκας των Πιαστ που στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας, αλλά κυβέρνησε μόνο ένα μέρος της επικράτειας της Πολωνίας (συμπεριλαμβανομένης από το 1294 της Πομερέλιας) και δολοφονήθηκε αμέσως μετά τη στέψη του.

1300 

Μια πιο εκτεταμένη ενοποίηση των πολωνικών εδαφών πραγματοποιήθηκε από έναν ξένο ηγεμόνα, τον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας του Οίκου των Πρεμυσλιδών, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Πσέμισλ και έγινε βασιλιάς της Πολωνίας το 1300. Οι βαρύτατες πολιτικές του Βεγκέσλαου προκάλεσαν σύντομα να χάσει την υποστήριξη που είχε νωρίτερα στη βασιλεία του. Πέθανε το 1305.

1333-70 

Μετά το θάνατο του Βεγκέσλαου Γ΄ της Βοημίας - γιου του Βεγκέσλαου Β΄ - το 1306, τα περισσότερα πολωνικά εδάφη περιήλθαν στην κυριαρχία του Δούκα Βλαδίσλαου Α΄ του Βραχύ. Ωστόσο, σε αυτά τα σημεία, διάφορα ξένα κράτη διατύπωναν τις αξιώσεις τους σε ορισμένα μέρη της Πολωνίας. Το Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου εισέβαλε στην Πομερέλια το 1308, οδηγώντας τον Βλαδίσλαο Α΄ το Βραχύ να ζητήσει βοήθεια από τους Τεύτονες Ιππότες, οι οποίοι έδιωξαν τους Βρανδεμβούργους αλλά πήραν την περιοχή για τον εαυτό τους, την προσάρτησαν και την ενσωμάτωσαν στο Κράτος του Τευτονικού Τάγματος το 1309. Αυτό το γεγονός προκάλεσε μια μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ της Πολωνίας και του Τευτονικού Τάγματος για τον έλεγχο της Πομερανίας του Γκντανσκ. Κατέληξε σε μια σειρά Πολωνικών-Τευτονικών Πολέμων κατά τον 14ο και τον 15ο αιώνα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όλοι οι δούκες της Σιλεσίας δέχθηκαν τις αξιώσεις του Βλαδίσλαου για κυριαρχία έναντι άλλων Πιαστ. Αφού έλαβαν την παπική συγκατάθεση για τη στέψη του και οι εννέα δούκες της Σιλεσίας δήλωσαν δύο φορές (το 1319 πριν και το 1320 μετά τη στέψη) ότι τα βασίλεια τους βρίσκονται εντός των συνόρων του Βασιλείου της Πολωνίας. Ωστόσο, παρά την επίσημη συγκατάθεση του Πάπα για τη στέψη, το δικαίωμα του Βλαδίσλαου στο στέμμα αμφισβητήθηκε από τους διαδόχους του Βεγκέσλαου Γ΄ (βασιλιά της Βοημίας και της Πολωνίας) στο θρόνο της Βοημίας. Το 1327 ο Ιωάννης της Βοημίας εισέβαλε. Μετά την παρέμβαση του Βασιλιά Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, έφυγε από την Ελάσσων Πολωνία, αλλά επιστρέφοντας επέβαλε την υπεροχή του πάνω στους Πιαστ της Άνω Σιλεσίας.

Το 1329, ο Βλαδίσλαος Α΄ ο Βραχύς πολέμησε με το Τεύτονο Τάγμα. Το Τάγμα υποστηρίχθηκε από τον Ιωάννη της Βοημίας που κυριάρχησε στους δούκες της Μασοβίας και της Κάτω Σιλεσίας.

Το 1335, ο Ιωάννης της Βοημίας απαρνήθηκε την αξίωσή του υπέρ του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, ο οποίος σε αντάλλαγμα απαρνήθηκε τις αξιώσεις του στην επαρχία της Σιλεσίας. Αυτό επισημοποιήθηκε στη Συνθήκη του Τρέντσιν και στο Συνέδριο του Βίσεγκραντ (1335), επικυρώθηκε το 1339 και επιβεβαιώθηκε αργότερα στη Συνθήκη του Ναμίσουουφ το 1348.

Ο Βασιλιάς Καζίμιρ, έχοντας χάει τα ιστορικά και εθνοτικά πολωνικά εδάφη της Σιλεσίας και της Πομερέλιας, ζήτησε αποζημίωση για τις απώλειες αυτές στα ανατολικά. Μέσα από μια σειρά στρατιωτικών εκστρατειών μεταξύ του 1340 και του 1366 ο Καζίμιρ προσάρτησε τις πόλεις Χάλιτς και Βολοντίμιρ-Βολίνσκι του Βασιλείου της Γαλικίας-Βολυνίας. Η πόλη Λβουφ αναπτύχθηκε γρήγορα και έγινε κύρια πόλη αυτής της νέας περιοχής.

Σύμμαχος με τη Δανία και τη Δυτική Πομερανία, ο Καζίμιρ μπόρεσε να επιβάλει ορισμένες διορθώσεις και στα δυτικά σύνορα. Το 1365, το Ντρεζντένκο και το Σάντοκ έγιναν φέουδα της Πολωνίας, ενώ το Βάουτς το 1368 καταλήφθηκε εντελώς, διακόπτοντας τη χερσαία σύνδεση μεταξύ του Βρανδεμβούργου και του Τευτονικού κράτους και συνδέοντας την Πολωνία με την Ανατολική Πομερανία.

Βασίλειο της Πολωνίας (1385 έως 1569) 
Εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του Βασιλείου της Πολωνίας (1385-1569), ξεκινώντας από την Ένωση του Κρέβο και τελειώνοντας με την Ένωση του Λούμπλιν.

Πολωνική -Λιθουανική Κοινοπολιτεία (1569 έως 1795) 
Εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ξεκινώντας από την Ένωση του Λούμπλιν και τελειώνοντας με τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας.

1610 έως 1612 
Κατά τη διάρκεια του Πολωνικού -Μοσχοβιτικού Πολέμου (1605-1618), η Πολωνία έλεγξε τη Μόσχα για δύο χρόνια, από τις 29 Σεπτεμβρίου 1610 έως τις 6 Νοεμβρίου 1612.

1635 

Η Σουηδία, αποδυναμωμένη από τη συμμετοχή στον Τριακονταετή Πόλεμο, συμφώνησε να υπογράψει την Συνθήκη του Στούμσντορφ (επίσης γνωστή ως Συνθήκη της Στούμσκα Βιες) το 1635, ευνοϊκή για την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία όσον αφορά τις εδαφικές παραχωρήσεις.

1655 

Στην ιστορία της Πολωνίας και της Λιθουανίας, ο Κατακλυσμός αναφέρεται σε μια σειρά πολέμων στα μέσα έως τα τέλη του 17ου αιώνα που άφησαν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία σε ερείπια.

Ο Κατακλυσμός αναφέρεται στη σουηδική εισβολή και κατοχή στο δυτικό μισό της Πολωνίας-Λιθουανίας από το 1655 έως το 1660 και στην Εξέγερση του Χμελνίτσκι το 1648, που οδήγησε στην εισβολή της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Πολέμου Πολωνίας-Ρωσίας (1654-1667).

1657 

Η Συνθήκη του Βέχλαου ήταν μια συνθήκη που υπογράφηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1657, στην ανατολική πρωσική πόλη Βέχλαου (Βελάβα, τώρα Ζνάμενσκ) μεταξύ της Πολωνίας και του Βρανδεμβούργου-Πρωσίας κατά τη διάρκεια του Σουηδικου Κατακλυσμού. Η συνθήκη παραχώρησε ανεξαρτησία στην Πρωσία ως αναγνώριση της βοήθειάς της εναντίον των σουηδικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού.

1660 

Στη Συνθήκη της Ολίβα, ο Πολωνός βασιλιάς, Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ, απαρνήθηκε τις αξιώσεις του για το σουηδικό στέμμα, το οποίο ο πατέρας του, Σιγισμούνδος Γ΄, είχε χάσει το 1599. Η Πολωνία παραχώρησε επίσημα τη σουηδική Λιβονία και την πόλη της Ρίγας, η οποία ήταν υπό de facto σουηδική κυριαρχία από τη δεκαετία του 1620. Η υπογραφή της συνθήκης τερμάτισε τη συμμετοχή της Σουηδίας στον Κατακλυσμό.

1667 

Ο πόλεμος για την Ουκρανία τελείωσε με τη Εκεχειρία του Αντρουσόβο της 13ης Ιανουαρίου 1667. Ο ειρηνευτικός διακανονισμός έδωσε στη Μόσχα τον έλεγχο της λεγόμενης Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας με την Πολωνική Κοινοπολιτεία να διατηρεί τη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας. Η υπογραφή της Συνθήκης τερμάτισε τη ρωσική κατοχή της πολωνικής συνομοσπονδίας και τον πόλεμο του Κατακλυσμού. Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος, ο πληθυσμός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας είχε σχεδόν μειωθεί στο μισό από τον πόλεμο και τις ασθένειες. Ο πόλεμος είχε καταστρέψει την οικονομική βάση των πόλεων και είχε προκαλέσει μια θρησκευτική θέρμη που έβαλε τέλος στην πολιτική θρησκευτικής ανοχής της Πολωνίας.

1672 

Ως αποτέλεσμα του Πολωνικού-Οθωμανικού Πολέμου, η Πολωνική Κοινοπολιτεία παραχώρησε την Ποδολία στη Συνθήκη του Μπούτσατς το 1672.

1686 

Η Συμφωνία Διαρκούς Ειρήνης του 1686 ήταν μια συνθήκη μεταξύ της Τσαρικής Ρωσίας και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που υπογράφηκε στις 6 Μαΐου 1686 στη Μόσχα. Επιβεβαίωσε την παλαιότερη Εκεχειρία του Ανδρουσόβο του 1667. Η συνθήκη εξασφάλισε την κατοχή από τη Ρωσία της Αριστερής Όχθης της Ουκρανίας, της Ζαπορίζια, του Νοβχορόντ-Σιβερσκίι, των πόλεων Τσερνίχιβ, Σταρόντουμπ και Σμολένσκ και των περιχώρων τους, ενώ η Πολωνία διατήρησε τη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας.

1699 

Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς υπογράφηκε στις 26 Ιανουαρίου 1699 στο Σρέμσκι Καρλόβτσι, μια πόλη στη σύγχρονη Σερβία. Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς υπογράφηκε μετά από δίμηνο συνέδριο μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ιεράς Συμμαχίας του 1684, ένας συνασπισμός διαφόρων ευρωπαϊκών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Μοναρχίας των Αψβούργων, της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, της Βενετικής Δημοκρατίας και της Ρωσίας του Πέτρου Α΄ Αλεξεγιέβιτς.  Η συνθήκη ολοκλήρωσε τον Αυστρο-Οθωμανικό Πόλεμο του 1683-1697, στον οποίο η Οθωμανική πλευρά είχε τελικά ηττηθεί στη Μάχη της Σέντα. Οι Οθωμανοί παραχώρησαν το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας, της Τρανσυλβανίας και της Σλαβονίας στην Αυστρία, ενώ η Ποδολία επέστρεψε στην Πολωνία. Το μεγαλύτερο μέρος της Δαλματίας πέρασε στη Βενετία, μαζί με την Πελοπόννησο και την Κρήτη.

1772 

Τον Φεβρουάριο του 1772, υπογράφηκε στη Βιέννη μια συμφωνία για τον διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Στις αρχές Αυγούστου, ρωσικά, πρωσικά και αυστριακά στρατεύματα εισήλθαν ταυτόχρονα στην Κοινοπολιτεία και κατέλαβαν τις επαρχίες που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ τους.

Με τον πρώτο διαμελισμό το 1772, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία έχασε περίπου 211.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το 30% της επικράτειάς της, που ανερχόταν τότε σε περίπου 733.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα), με πληθυσμό άνω των τεσσάρων έως πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων (περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού των 14 εκατομμυρίων πριν από τον διαμελισμό).

1793 

Μέχρι τη δεκαετία του 1790 η Πρώτη Πολωνική Δημοκρατία είχε επιδεινωθεί σε μια τέτοια ανίσχυρη κατάσταση που αναγκάστηκε επιτυχώς να συμμαχήσει με τον εχθρό της, την Πρωσία. Η συμμαχία εδραιώθηκε με το Πολωνο-Πρωσικό Σύμφωνο του 1790. Οι συνθήκες του Συμφώνου ήταν τέτοιες που οι δύο επόμενοι και τελικοί διαμελισμοί της Πολωνίας ήταν αναπόφευκτοι. Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου του 1791 εξασφάλισε την μπουρζουαζία, καθιέρωσε τον διαχωρισμό των τριών κλάδων της κυβέρνησης και εξάλειψε τις καταχρήσεις του Σέιμ του Ρεπνίν.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν επιθετικές ενέργειες από την πλευρά των γειτόνων της Πολωνίας, επιφυλακτικές για μια πιθανή αναγέννηση της Κοινοπολιτείας. Στον δεύτερο διαμελισμό, η Ρωσία και η Πρωσία πήραν τόσο πολύ έδαφος που μόνο το ένα τρίτο του πληθυσμού του 1772 παρέμεινε στην Πολωνία.

1795 

Οι εξεγερτικοί στρατοί του Κοστσιούσκο, που πολέμησαν για να ανακτήσουν την πολωνική επικράτεια, κέρδισαν μερικές αρχικές μάχες, αλλά τελικά έπεσαν μπροστά στις δυνάμεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι δυνάμεις διαμελισμού, βλέποντας την αυξανόμενη αναταραχή στην υπόλοιπη Κοινοπολιτεία, αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα διαγράφοντας κάθε ανεξάρτητο πολωνικό κράτος από το χάρτη. Στις 24 Οκτωβρίου 1795, οι εκπρόσωποί τους υπέγραψαν συνθήκη που χώριζε τα υπόλοιπα εδάφη της Κοινοπολιτείας μεταξύ των τριών χωρών τους.

Διαμελισμένη Πολωνία (1795 έως 1918) 
Οι εδαφικές αλλαγές κατά τη διάρκεια μετά τους διαμελισμούς, ξεκινώντας από τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας και τελειώνοντας με τη δημιουργία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.

1807

Δουκάτο της Βαρσοβίας 

Οι προσπάθειες του Ναπολέοντα να οικοδομήσει και να επεκτείνει την αυτοκρατορία του κράτησε την Ευρώπη σε πόλεμο για σχεδόν μια δεκαετία και τον έφερε σε σύγκρουση με τις ίδιες ευρωπαϊκές δυνάμεις που είχαν πολιορκήσει την Πολωνία τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Μια συμμαχία εξυπηρέτησης ήταν το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης. Εθελοντικές πολωνικές λεγεώνες προσκολλήθηκαν στους στρατούς του Βοναπάρτη, ελπίζοντας ότι σε αντάλλαγμα ο αυτοκράτορας θα επέτρεπε σε μια ανεξάρτητη Πολωνία να εμφανιστεί ξανά από τις κατακτήσεις του.

Το Δουκάτο της Βαρσοβίας ήταν ένα πολωνικό κράτος που ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα το 1807 από τα πολωνικά εδάφη που παραχωρήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας υπό τους όρους της Συνθήκης του Τιλσίτ. Το δουκάτο υπήρξε σε προσωπική ένωση από έναν από τους συμμάχους του Ναπολέοντα, τον Βασιλιά Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας.

Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιγκ (Ναπολεόντειο) 
Η Πρωσία είχε αποκτήσει την πόλη Ντάντσιγκ κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας το 1793. Μετά την ήττα του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας στη Μάχη της Ιένας-Άουερστετ το 1806, σύμφωνα με τη Γαλλο-Πρωσική Συνθήκη του Τιλσίτ της 9ης Ιουλίου 1807, το έδαφος του ελεύθερου κράτους διαχωρίστηκε από εδάφη που αποτελούσαν μέρος της Επαρχίας της Δυτικής Πρωσίας.

1809 
Το 1809, ξεκίνησε ένας σύντομος πόλεμος με την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Παρόλο που το Δουκάτο της Βαρσοβίας κέρδισε τη Μάχη του Ράσιν, τα αυστριακά στρατεύματα μπήκαν στη Βαρσοβία, αλλά το δουκάτο και οι γαλλικές δυνάμεις ξεπέρασαν τον εχθρό τους και κατέλαβαν την Κρακοβία, το Λβουφ και πολλές από τις περιοχές που προσαρτήθηκαν από την Αυστρία στους διαμελισμούς της Πολωνίας. Μετά τη Μάχη του Βάγκραμ, η Συνθήκη του Σενμπρούν που ακολούθησε επέτρεψε σημαντική επέκταση της επικράτειας του Δουκάτου προς τα νότια με την ανάκτηση των κάποτε πολωνικών και λιθουανικών εδαφών.

1815 

Μετά την αποτυχημένη εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία, το δουκάτο καταλήφθηκε από πρωσικά και ρωσικά στρατεύματα μέχρι το 1815, οπότε μοιράστηκε επίσημα μεταξύ των δύο χωρών στο Συνέδριο της Βιέννης.

Πολωνία του Συνεδρίου 
Η Πολωνία του Συνεδρίου δημιουργήθηκε έξω από το Δουκάτο της Βαρσοβίας στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, όταν τα ευρωπαϊκά κράτη αναδιοργάνωσαν την Ευρώπη μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.

Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν 
Το Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν ήταν μια περιοχή στο Βασίλειο της Πρωσίας στα πολωνικά εδάφη, κοινώς γνωστό ως «Μείζων Πολωνία» μεταξύ των ετών 1815-1848. Σύμφωνα με το Συνέδριο της Βιέννης έπρεπε να υπάρξει αυτονομία. Στην πράξη υποτάχθηκε στην Πρωσία και τα διακηρυγμένα δικαιώματα για τους Πολωνούς δεν τηρήθηκαν. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα στη συνέχεια για να δηλώσει την περιοχή, ειδικά από τους Πολωνούς και σήμερα χρησιμοποιείται από τους σύγχρονους ιστορικούς για να περιγράψει διαφορετικές πολιτικές οντότητες μέχρι το 1918. Πρωτεύουσά της ήταν το Πόζεν (σημερινό Πόζναν).

Ελεύθερη πόλη της Κρακοβίας 
Η Ελεύθερη, Ανεξάρτητη και Αυστηρά Ουδέτερη Πόλη της Κρακοβίας με τα εδάφη της, πιο γνωστή ως Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας ή Δημοκρατία της Κρακοβίας, ήταν μια πόλη-κράτος που δημιουργήθηκε από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815.

1831 

Μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση, η Πολωνία του Συνεδρίου έχασε το καθεστώς ηςυ ως κυρίαρχο κράτος το 1831 και η διοικητική διαίρεση της αναδιοργανώθηκε. Η Ρωσία εξέδωσε ένα «οργανικό διάταγμα» για τη διατήρηση των δικαιωμάτων των κατοίκων στην Πολωνία του Συνεδρίου, αλλά κατάργησε το Σέιμ. Αυτό σήμαινε ότι η Πολωνία υπόκεινταν σε κυριαρχία με ρωσικό στρατιωτικό διάταγμα.

1846 

Μετά την αποτυχημένη Εξέγερση της Κρακοβίας, η Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας προσαρτήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία.

1848 

Μετά την ήττα της Πολωνίας του Συνεδρίου, πολλοί Πρώσοι φιλελεύθεροι συμπάσχησαν με το αίτημα για την αποκατάσταση του πολωνικού κράτους. Την άνοιξη του 1848 η νέα φιλελεύθερη πρωσική κυβέρνηση επέτρεψε κάποια αυτονομία στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζεν με την ελπίδα να συμβάλει στην υπόθεση μιας νέας πολωνικής πατρίδας. Λόγω πολλών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένης της οργής της γερμανόφωνης μειονότητας του Πόζεν, η πρωσική κυβέρνηση ανέτρεψε την πορεία της. Μέχρι τον Απρίλιο του 1848, ο πρωσικός στρατός είχε ήδη καταστείλει τις πολωνικές πολιτοφυλακές και τις Εθνικές Επιτροπές που προέκυψαν τον Μάρτιο. Μέχρι το τέλος του έτους το δουκάτο είχε χάσει τα τελευταία απομεινάρια της επίσημης αυτονομίας του και υποβαθμίστηκε σε επαρχία του πρωσικού βασιλείου.

Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία και κατοχή (1918 έως 1945) 
Εδαφικές αλλαγές κατά τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία και την κοινή γερμανική-σοβιετική κατοχή της Πολωνίας, ξεκινώντας από το σχηματισμό της Δημοκρατίας και τελειώνοντας με το τέλος της κατοχής.

1918 

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας ανακηρύχθηκε την 1η Νοεμβρίου 1918, με πρωτεύουσα το Κίεβο. Η Δημοκρατία διεκδίκησε την κυριαρχία της στην Ανατολική Γαλικία, συμπεριλαμβανομένων των Καρπαθίων μέχρι την πόλη Νόβι Σοντς στα δυτικά, καθώς και τη Βολυνία, την Ρουθηνία των Καρπαθίων και τη Βουκοβίνα. Παρόλο που η πλειοψηφία του πληθυσμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής-Ουκρανίας ήταν Ουκρανοί, μεγάλα τμήματα της αξιωθείσας επικράτειας θεωρήθηκαν πολωνικά από τους Πολωνούς. Στο Κίεβο οι Ουκρανοί κάτοικοι υποστήριξαν τη διακήρυξη, η σημαντική εβραϊκή μειονότητα της πόλης δέχτηκε ή παρέμεινε ουδέτερη απέναντι στην ουκρανική διακήρυξη και η πολωνική πλειοψηφία σοκαρίστηκε όταν βρέθηκε σε ένα διακηρυγμένο ουκρανικό κράτος.

1919

Αναδημιουργία της Πολωνίας 

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Πολωνοί ξεσηκώθηκαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας στις 27 Δεκεμβρίου 1918 στο Πόζναν μετά από μια πατριωτική ομιλία του Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, διάσημου Πολωνού πιανίστα. Οι μάχες συνεχίστηκαν έως τις 28 Ιουνίου 1919, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, η οποία αναδημιουργούσε το έθνος της Πολωνίας. Από την ηττημένη Γερμανική Αυτοκρατορία, η Πολωνία έλαβε τα ακόλουθα:

 Το μεγαλύτερο μέρος της πρωσικής Επαρχίας του Πόζεν παραχωρήθηκε στην Πολωνία. Αυτό το έδαφος είχε ήδη καταληφθεί από τους ντόπιους Πολωνούς αντάρτες κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας το 1918-1919.
 Το 70% της Δυτικής Πρωσίας δόθηκε στην Πολωνία για να έχει ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα, μαζί με μια γερμανική μειονότητα 10%, δημιουργώντας τον Πολωνικό Διάδρομο.
 Το ανατολικό τμήμα της Άνω Σιλεσίας απονεμήθηκε στην Πολωνία μετά από δημοψήφισμα. Το 60% των κατοίκων ψήφισαν υπέρ της γερμανικής υπηκοότητας και το 40% για την Πολωνία, με αποτέλεσμα η περιοχή να διαιρεθεί.
 Για να παράσχει μια πολωνική σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Γκντανσκ και τη Βαρσοβία, η περιοχή Ντζιαουντόβο (Σόλνταου) στην Ανατολική Πρωσία παραχωρήθηκε στο νέο πολωνικό κράτος.
 Από το ανατολικό τμήμα της Δυτικής Πρωσίας και το νότιο τμήμα της Ανατολικής Πρωσίας στις επαρχίες Βαρμίας και Μαζουρίας, μια μικρή περιοχή παραχωρήθηκε στην Πολωνία.

Η Πολωνία καταλαμβάνει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας 

Στις 17 Ιουλίου 1919, υπογράφηκε κατάπαυση του πυρός στον Πολωνικό-Ουκρανικό Πόλεμος με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας (ΛΔΔΟ). Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Πολωνία κράτησε το έδαφος της ΛΔΔΟ. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας συγχωνεύτηκε στη συνέχεια με την Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας (ΛΔΟ). Στις 25 Ιουνίου 1919, το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων μετέφερε την Ανατολική Γαλικία (έδαφος της ΛΔΔΟ) στην Πολωνία.

Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος 
Ο Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος (Φεβρουάριος 1919-Μάρτιος 1921) ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ουκρανίας από τη μία πλευρά και της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και της βραχύβιας Λαϊκής Δημοκρατίας της Ουκρανίας από την άλλη. Ο πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα αντιφατικών επεκτατικών φιλοδοξιών. Η Πολωνία, της οποίας η κρατική υπόσταση είχε μόλις αποκατασταθεί με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τους διαμελισμούς στα τέλη του 18ου αιώνα, προσπάθησε να εξασφαλίσει εδάφη που είχε χάσει κατά τον χρόνο των διαμελισμών. Ο στόχος των σοβιετικών κρατών ήταν να ελέγξουν τα ίδια εδάφη, τα οποία είχε αποκτήσει η Ρωσική Αυτοκρατορία στους διαμελισμούς της Πολωνίας.

1920

Ελεύθερη πόλη του Ντάντσιχ 
Η Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (Γκντανσκ) δημιουργήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1920, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 100 (τμήμα XI του μέρους ΙΙΙ) της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919. Όπως αναφέρεται στη Συνθήκη, η περιοχή έπρεπε να παραμείνει χωρισμένη από τη Γερμανία και την Πολωνία, αλλά δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος. Η Ελεύθερη Πόλη ήταν υπό την προστασία της Κοινωνίας των Εθνών και τέθηκε σε δεσμευτική τελωνειακή ένωση με την Πολωνία.

Η Πολωνία έλαβε πλήρη δικαιώματα ανάπτυξης και συντήρησης των μεταφορών, της επικοινωνίας και των λιμενικών εγκαταστάσεων στην πόλη. Η Ελεύθερη Πόλη δημιουργήθηκε για να δώσει στην Πολωνία πρόσβαση σε ένα λιμάνι μεγάλου μεγέθους.

Πολωνικός-Λιθουανικός Πόλεμος 

Ο Πολωνικός-Λιθουανικός Πόλεμος ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Λιθουανίας και Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, που διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1920 έως τις 7 Οκτωβρίου 1920, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολύ καιρό μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας τους και από τις δύο χώρες. Ήταν μέρος μιας ευρύτερης σύγκρουσης για τον αμφισβητούμενο εδαφικό έλεγχο των πόλεων Βίλνιους (πολ.: Βίλνο), Σουβάουκι (λιθ.: Σουβάλκαϊ) και Αουγκούστουφ (λιθ.: Αουγκούσταβας).

Μετά τον πόλεμο, η Δημοκρατία της Κεντρικής Λιθουανίας δημιουργήθηκε το 1920 μετά τη σταδιακή εξέγερση στρατιωτών της 1ης Λιθουανικής-Λευκορωσικής Μεραρχίας Πεζικού του Πολωνικού Στρατού, υποστηριζόμενη από την πολωνική αεροπορία, το ιππικό και το πυροβολικό. Με επίκεντρο την ιστορική πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, τη Βίλνα, για δεκαοκτώ μήνες η οντότητα λειτούργησε ως ουδέτερο κράτος μεταξύ της Πολωνίας, από την οποία εξαρτιόταν και της Λιθουανίας, η οποία διεκδικούσε την περιοχή.

Διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία 

Λίγο μετά τη Μάχη της Βαρσοβίας, οι Μπολσεβίκοι μήνυσαν για ειρήνη. Οι Πολωνοί, εξαντλημένοι, υπό συνεχή πίεση από τις δυτικές κυβερνήσεις και την Κοινωνία των Εθνών, και με τον στρατό τους να ελέγχει την πλειοψηφία των αμφισβητούμενων εδαφών, ήταν πρόθυμοι να διαπραγματευτούν. Οι Σοβιετικοί έκαναν δύο προσφορές: η μία στις 21 Σεπτεμβρίου και η άλλη στις 28 Σεπτεμβρίου. Η πολωνική αντιπροσωπεία έκανε μια αντπροσφορά στις 2 Οκτωβρίου. Στις 5 Οκτωβρίου, οι Σοβιετικοί προσέφεραν τροποποιήσεις στην πολωνική προσφορά, τις οποίες η Πολωνία δέχτηκε. Η ανακωχή μεταξύ Πολωνίας από τη μία και Σοβιετικής Ουκρανίας και Σοβιετικής Ρωσίας από την άλλη υπογράφηκε στις 12 Οκτωβρίου και τέθηκε σε ισχύ στις 18 Οκτωβρίου. Ακολούθησαν μακρές διαπραγματεύσεις, με τη Ειρήνη της Ρίγας να υπογράφεται τον Μάρτιο του 1921. Η αξιολόγηση του σχετικού πλεονεκτήματος δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Οι εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων ποικίλλουν, κυρίως μεταξύ του να χαρακτηρίσουν το αποτέλεσμα ως πολωνική νίκη και να είναι ασαφής, με το τελευταίο κυρίως από Ρώσους ιστορικούς της σοβιετικής εποχής. Ωστόσο, στη μυστική του έκθεση στην 9η Διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος στις 20 Σεπτεμβρίου 1920, ο Λένιν αποκάλεσε την έκβαση του πολέμου «Με μια λέξη, μια γιγαντιαία, ανήκουστη ήττα», θεωρώντας ότι ήθελε να πλησιάσει στους Γερμανούς κομμουνιστές επαναστάτες να τους βοηθήσουν και να ιδρύσουν μια σοσιαλιστική μαρξιστική δημοκρατία εκεί.

Διαπραγματεύσεις με την Τσεχοσλοβακία 

Κατά τα τελευταία χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Πολωνοί και Τσεχοσλοβάκοι διπλωμάτες συναντήθηκαν για να κανονίσουν ένα κοινό σύνορο μεταξύ των δύο νέων χωρών. Μέχρι την κήρυξη της ανακωχής, το μεγαλύτερο μέρος των συνόρων συμφωνήθηκε εκτός από τρεις μικρές πολιτικά και οικονομικά ευαίσθητες περιοχές με Πολωνούς και Τσεχοσλοβάκους κατοίκους: Τσιέσιν, Οράβα και Σπις.

 Δουκάτο του Τσιέσιν

Η Σιλεσία του Τσιέσιν ή το Δουκάτο του Τσιέσιν ήταν μια μικρή περιοχή που η απογραφή πριν τον Α΄΄\ Παγκόσμιο Πόλεμο έδειξε ότι ήταν κυρίως πολωνική σε τρεις περιοχές (Τέσεν, Μπιέλσκο και Φρίστατ) και κυρίως τσεχική στην τέταρτη περιοχή του Φρίντεκ. Η οικονομική σημασία της Σιλεσίας του Τσιέσιν έγκειται στην πλούσια λεκάνη άνθρακα γύρω από την Κάρβινα και στην πολύτιμη σιδηροδρομική γραμμή Κόσιτσε-Μποχουμίν, η οποία συνέδεε τη Βοημία με τη Σλοβακία. Στη βόρεια Σιλεσία του Τσιέσιν, ο σιδηροδρομικός κόμβος του Μποχουμίν χρησίμευσε ως σταυροδρόμι για διεθνείς μεταφορές και επικοινωνίες.

Οι διεκδικήσεις για αυτές τις περιοχές έγιναν βίαιες το 1919 με μια σύντομη στρατιωτική σύγκρουση, τον Επταήμερο Πόλεμο, μεταξύ πολωνικών και τσεχοσλοβακικών μονάδων. Οι συμμαχικές κυβερνήσεις πίεσαν για κατάπαυση του πυρός και στις 3 Φεβρουαρίου 1919 υπογράφηκε συμφωνία Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας στα σύνορα με βάση τη συμφωνία εθνικής διαίρεσης της 5ης Νοεμβρίου 1918. Αυτό άλλαξε αργότερα στο Συνέδριο των Πρεσβευτών στο Σπα του Βελγίου στις 28 Ιουλίου 1920. Το Τσιέσιν χωρίστηκε κατά μήκος του ποταμού Όλζα μεταξύ των δύο νεοσύστατων κρατών της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας. Τα μικρότερα δυτικά προάστια του Τσιέσιν ενώθηκαν με την Τσεχοσλοβακία ως νέα πόλη Τσέσκι Τσέσιν, μαζί με το σιδηρόδρομο και τη λεκάνη άνθρακα της Κάρβινα. Η Πολωνία έλαβε το τμήμα του Τσιέσιν  ανατολικά του ποταμού Όλζα. Το Συνέδριο των Πρεσβευτών χώρισε την περιοχή την ώρα που ο Κόκκινος Στρατός πλησίαζε τη Βαρσοβία.

 Οράβα και Σπις

Ο περιοχή Οράβα προέκυψε πριν από τον 15ο αιώνα. Το έδαφος της περιοχής βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Οράβα μεταξύ του χωριού Ζαζριβά και των Όρεων Τάτρα. Το Σπις βρίσκεται ανάμεσα στα Υψηλά Τάτρα και τον ποταμό Ντουνάγιετς στα βόρεια, στις πηγές του ποταμού Βαχ στα δυτικά, στα σλοβακικά όρη ορυκτών και τον ποταμό Χνιλέτς στα νότια και μια γραμμή που τρέχει από την πόλη Στάρα Λουμποβνά, μέσω της οροσειράς Μπρανίσκο, στην πόλη Μαργκετσάνι στα ανατολικά. Ενώ τα σύνορα Οράβα και Σπις ήταν σε διαιτησία, πολλές ομάδες πάλεψαν για να είναι μέρος της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Πολωνών συγγραφέων. Άρχισαν να γράφουν για υποτιθέμενους τριακόσιους χιλιάδες Πολωνούς που ζούσαν στην περιοχή Οράβα.

Το Συνέδριο των Πρεσβευτών αποφάσισε ότι η Τσεχοσλοβακία θα παραχωρήσει στην Πολωνία ορισμένα χωριά από τις περιοχές Οράβα και Σπις.

1921 

Στα τέλη του 1921 πραγματοποιήθηκε προσαρμογή των συνόρων μεταξύ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της Πολωνίας ως αποτέλεσμα των σιλεσικών εξεγέρσεων. Η εξέγερση ήταν μια σειρά τριών ένοπλων ανταρσιών που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1919 και 1921 από τον πολωνικό λαό στην περιοχή της Άνω Σιλεσίας κατά της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Πολωνοί της περιοχής ήθελαν να συμμετάσχουν στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 είχε ζητήσει δημοψήφισμα στην Άνω Σιλεσία το 1921 για να καθοριστεί εάν το έδαφος πρέπει να είναι μέρος της Γερμανίας ή της Πολωνίας.

Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 1921, δύο ημέρες μετά την υπογραφή της Ειρήνης της Ρίγας, η οποία τερμάτισε τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο. Στο δημοψήφισμα, 707.605 ψήφοι δόθηκαν για τη Γερμανία και 479.359 για την Πολωνία. Οι Γερμανοί είχαν την πλειοψηφία για 228.246 ψήφους. Στα τέλη Απριλίου 1921, κυκλοφόρησαν φήμες ότι η Άνω Σιλεσία θα έμενε στη Γερμανία. Αυτό οδήγησε στην Τρίτη Πολωνική Εξέγερση τον Μάιο-Ιούλιο του 1921. Το ζήτημα του προβλήματος της Άνω Σιλεσίας παραδόθηκε σε ένα συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Η επιτροπή, αποτελούταν από τέσσερις εκπροσώπους - από το Βέλγιο, τη Βραζιλία, την Ισπανία και την Κίνα. Η επιτροπή συγκέντρωσε τα δικά της δεδομένα, παίρνοντας συνεντεύξεις από Πολωνούς και Γερμανούς από την περιοχή. Με βάση τις εκθέσεις αυτής της επιτροπής και των εμπειρογνωμόνων της, τον Οκτώβριο του 1921 το Συμβούλιο παραχώρησε το μεγαλύτερο μέρος της βιομηχανικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας στην Πολωνία.

1922 

Μετά από μια σειρά καθυστερήσεων, αμφισβητούμενες εκλογές για να ενταχθεί στην Πολωνία έλαβε χώρα στις 8 Ιανουαρίου 1922 στη Δημοκρατία της Κεντρικής Λιθουανίας, η οποία έγινε μέρος της Πολωνίας, ολοκληρώνοντας τη γεωγραφία της ανατολικής Πολωνίας (Κρέσι) μέχρι την γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939.

1924 

Η πολωνική κυβέρνηση δεν ήταν ικανοποιημένη με τα σύνορα Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας που αποφασίστηκαν από τη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού ή από το Συνέδριο των Πρεσβευτών. Το ζήτημα επιλύθηκε μόνο από το Συμβούλιο του Μόνιμου Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης της Κοινωνίας των Εθνών στις 12 Μαρτίου 1924, το οποίο αποφάσισε ότι η Τσεχοσλοβακία πρέπει να διατηρήσει το έδαφος της Γιαβοζίνα και το οποίο συνεπάγεται (τον Ιούνιο του ίδιου έτους) μια πρόσθετη ανταλλαγή εδαφών στο Οράβα - η περιοχή γύρω από τη Λιπνίτσα Βιέλκα πήγε στην Πολωνία, η περιοχή γύρω από τις Σουχά Χορά και Χλαντόβκα στην Τσεχοσλοβακία.

1938 

Καθώς η Τσεχοσλοβακία είχε απορροφηθεί στο Γερμανικό Ράιχ, το Ζαόλζιε, το τσεχικό μισό του Τσιέσιν, προσαρτήθηκε στην Πολωνία το 1938 μετά τη Συμφωνία του Μονάχου και την Πρώτη Απόφαση της Βιέννης. Το μεσημέρι της 30ης Σεπτεμβρίου, η Πολωνία έδωσε τελεσίγραφο στην κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας. Ζήτησε την άμεση εκκένωση των τσεχικών στρατευμάτων και της αστυνομίας από τη Ζαόλζιε και έδωσε στην Πράγα διορία μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας. Στις 11:45 π.μ. την 1η Οκτωβρίου, το υπουργείο Εξωτερικών της Τσεχίας κάλεσε τον Πολωνό πρέσβη στην Πράγα και του είπε ότι η Πολωνία θα μπορούσε να έχει αυτό που ήθελε. Η Πολωνία κατηγορήθηκε ως συνεργός της ναζιστικής Γερμανίας.

Η Πολωνία προσάρτησε τη γη από το βόρειο Σπις και τη βόρεια Οράβα, συμπεριλαμβανομένων των εδαφών γύρω από τις Σουχά Χορά και Χλαντόβκα, γύρω από τη Γιαβορίνα, γύρω από τη Λεσνίτσα στα Όρη Πιενίνι, μια μικρή περιοχή γύρω από Σκαλιτέ και κάποιες άλλες πολύ μικρές παραμεθόριες περιοχές. Έλαβαν επίσημα τα εδάφη την 1η Νοεμβρίου 1938. Οι πολωνικές στρατιωτικές ομάδες άρχισαν να αφομοιώνουν τον πληθυσμό. Η πολωνική γλώσσα εισήχθη ως η μόνη επίσημη γλώσσα και η Σλοβακική Υπηρεσία Μυστικών Πληροφοριών εκτοπίστηκε από τα εδάφη.

1939

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 
Το 1939, η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση εισέβαλαν στην Πολωνία και τη χώρισαν σύμφωνα με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.

Μετά την εισβολή, η Γερμανία προσάρτησε τα εδάφη που έχασε από την ανασχηματισμένη Πολωνία το 1919-1922 με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών: τον Πολωνικό Διάδρομο, τη Δυτική Πρωσία, την Επαρχία του Πόζεν και τμήματα της ανατολικής Άνω Σιλεσίας. Το συμβούλιο της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ ψήφισε να γίνει ξανά μέρος της Γερμανίας, αν και οι Πολωνοί και οι Εβραίοι στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου και όλα τα μη ναζιστικά πολιτικά κόμματα απαγορεύτηκαν. Τμήματα της Πολωνίας που δεν ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ενσωματώθηκαν επίσης στο Ράιχ.

Δύο διατάγματα του Αδόλφου Χίτλερ (8 Οκτωβρίου και 12 Οκτωβρίου 1939) προέβλεπαν τη διαίρεση των προσαρτημένων περιοχών της Πολωνίας στις ακόλουθες διοικητικές μονάδες:

 Ράιχσγκαου Βάρτελαντ (αρχικά Ράιχσγκαου Πόζεν), το οποίο περιελάμβανε ολόκληρο το Βοεβοδάτο Πόζναν, το μεγαλύτερο μέρος του Βοεβοδάτου Λοτζ, πέντε πόβιατ του Βοεβοδάτου Πομερανίας και ένα πόβιατ του Βοεβοδάτου Βαρσοβίας.
 Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας (αρχικά Ράιχσγκαου Δυτικής Πρωσίας), το οποίο αποτελούνταν από την υπόλοιπη περιοχή του Βοεβοδάτου Πομερανίας και την Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ.
 Περιφέρεια Τσεχάνουφ (Ρέγκιερουνγκσμπεζιρκ Ζίχεναου), αποτελούμενη από τα πέντε βόρεια πόβιατ του Βοεβοδάτου Βαρσοβίας (Πουότσκ, Πουόνσκ, Σιερπτς, Τσεχάνουφ και Μουάβα), που έγιναν μέρος της Ανατολικής Πρωσίας.
 Περιφέρεια Κατοβίτσε (Ρέγκιερουνγκσμπεζιρκ Κατόβις), ή ανεπίσημα, Ανατολική Άνω Σιλεσία (Ost-Oberschlesien), η οποία περιελάμβανε τα πόβιατ Σοσνόβιετς, Μπέντζιν, Χσάνουφ και Ζαβιέρτσιε και τμήματα των πόβιατ Όλκους και Ζίβιετς.

Αυτά τα εδάφη είχαν έκταση 94.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 10.000.000 ανθρώπων. Το υπόλοιπο πολωνικό έδαφος προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση ή έγινε ζώνη κατοχής του υπό γερμανικό έλεγχο Γενικού Κυβερνείου. Οι ανατολικές περιοχές της Πολωνίας έγιναν μέρος είτε της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (συμπεριλαμβανομένων των Μπιαουίστοκ, Γουόμζα, Μπαρανοβίτσε και Μπρεστ) είτε της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας (συμπεριλαμβανομένων των Λβουφ, Ταρνόπολ, Λουτσκ, Ρούβνε και Στανισουάβουφ). Η πόλη Βίλνιους (πολωνικά: Wilno) με την παρακείμενη περιοχή της καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και επέστρεψε στη Λιθουανία.

Μετά τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, το Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ, το οποίο περιελάμβανε τα πόβιατ Μπιαουίστοκ, Μπιελσκ Ποντλάσκι, Γκραγέβο, Γουόμζα, Σοκούουκα, Βολκοβίσκ και Γκρόντνο, «προσαρτήθηκε» (δεν ενσωματώθηκε) στην Ανατολική Πρωσία. Τα πρώην Βοεβοδάτα Λβουφ, Στανισουάβουφ και Ταρνόπολ προσαρτήθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, σχηματίζοντας την πέμπτη περιφέρεια του, Περιφέρεια της Γαλικίας (Distrikt Galizien).

Κομμουνιστική και σύγχρονη Πολωνία από το 1945 
Εδαφικές αλλαγές κατά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και τη σύγχρονη Τρίτη Πολωνική Δημοκρατία, από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

1945 

Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι δέχθηκαν επίσημα την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Έγιναν εκτεταμένες αλλαγές στην εδαφική έκταση της Πολωνίας, μετά την απόφαση που ελήφθη στη Διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943 μετά από επιμονή της Σοβιετικής Ένωσης. Τα πολωνικά εδάφη ανατολικά της Γραμμής Κάρζον (γνωστά ως Κρέσι), τα οποία η Σοβιετική Ένωση είχε καταλάβει το 1939 μαζί με την περιοχή Μπιαουίστοκ προσαρτήθηκαν οριστικά, με αποτέλεσμα η Πολωνία να χάσει πάνω από το 20% των προπολεμικών συνόρων της. Ενώ ένα μεγάλο μέρος αυτής της περιοχής ήταν κυρίως κατοικημένο από Ουκρανούς και Λευκορώσους, οι περισσότεροι Πολωνοί κάτοικοί τους εκδιώχθηκαν. Σήμερα αυτά τα εδάφη αποτελούν μέρος της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και της Λιθουανίας.

Η Πολωνία έλαβε πρώην γερμανικά εδάφη ανατολικά της γραμμής Όντερ-Νάισσε, αποτελούμενη από τα νότια δύο τρίτα της Ανατολικής Πρωσίας και το μεγαλύτερο μέρος της Πομερανίας, το Νόιμαρκ (Ανατολικό Βρανδεμβούργο) και τη Σιλεσία. Η Πολωνία έλαβε επίσης την πόλη Σφίνεμουντε (τώρα Σφινοούιστσε) στο νησί Ούζεντομ και την πόλη Στέτιν (τώρα Στσέτσιν) στη δυτική όχθη του ποταμού Όντερ, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Ο γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε και σε αυτά τα εδάφη επανεγκαταστάθηκαν κυρίως Πολωνοί από την κεντρική Πολωνία και εκείνοι που εκδιώχθηκαν από τις ανατολικές περιοχές. Οι πρώτες εκδιώξεις στην Πολωνία αναλήφθηκαν από τις κατοχικές σοβιετικές και πολωνικές κομμουνιστικές στρατιωτικές αρχές ακόμη και πριν από τη Διάσκεψη του Πότσνταμ («άγριοι διωγμοί»). Τα νέα σύνορα μεταξύ των δύο μεταπολεμικών γερμανικών κρατών και της Πολωνίας επιβεβαιώθηκαν αργότερα στη Συνθήκη του Ζγκοζέλετς με την Ανατολική Γερμανία (1950) και στη Συνθήκη της Βαρσοβίας (1970) με τη Δυτική Γερμανία.

Αλλαγές στα σύνορα Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης 

Στις 16 Αυγούστου 1945, υπογράφηκε συνοριακή συμφωνία μεταξύ Πολωνίας και ΕΣΣΔ. Το δυτικό τμήμα της ΣΣΔ της Λευκορωσίας παραχωρήθηκε στην Πολωνία. Το Όμπλαστ Μπελάστοκ χωρίστηκε σε σοβιετικά όμπλαστ Μπρεστ και Χροντνά και σε πολωνικό Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ.

Ως αποτέλεσμα, η Πολωνία έχασε περίπου 178.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της προπολεμικής επικράτειάς της στα ανατολικά, αλλά κέρδισε περίπου 101.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα δυτικά και βόρεια.

Τσεχοσλοβακία 
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας ήθελε να επιστρέψει στα σύνορα του 1920 μεταξύ των δύο εθνών, ενώ οι Πολωνοί κάτοικοι του Ζαόλζιε  ήταν υπέρ των συνόρων της 31ης Αυγούστου 1939. Στις 20 Μαΐου 1945, υπογράφηκε στην Τρστενά μια συμφωνία για επιστροφή στα σύνορα του 1938 της Πολωνίας και την επόμενη μέρα οι συνοριοφύλακες της Τσεχοσλοβακίας μετακόμισαν στα παλιά σύνορα της Τσεχοσλοβακίας. Σε πολλά σημεία υπήρξαν μάχες μεταξύ πολωνικών και τσεχοσλοβακικών πολιτοφυλακών, αλλά η κατάσταση ηρέμησε με την άφιξη των πολωνικών στρατευμάτων στις 17 Ιουλίου 1945. Η πολωνική κυβέρνηση δεν ήθελε ακόμη να εγκαταλείψει το Ζαόλζιε και στις 16 Ιουνίου 1945, ο Στρατάρχης Μίχαου Ρόλα-Ζιμιέρσκι εξέδωσε την οδηγία με αριθμό 00336, η οποία διέταξε το 1ο Τεθωρακισμένο Σώμα του Πολωνικού Στρατού να συγκεντρωθεί στην περιοχή του Ρίμπνικ και να καταλάβει το Ζαόλζιε. Ωστόσο, οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να παραδώσουν την περιοχή στην Τσεχοσλοβακία και οι Πολωνοί ακολούθησαν την οδηγία της Μόσχας. Οι Τσέχοι ζήτησαν τις πρώην γερμανικές περιοχές των Κουότσκο, Γκουουμπτσίτσε και Ρατσίμπους, αλλά μετά τη σοβιετική διαμεσολάβηση, όλες οι πλευρές υπέγραψαν μια συνθήκη στις 21 Σεπτεμβρίου 1945, η οποία αποδέχθηκε την συνοριακή γραμμή Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας και Γερμανίας-Τσεχοσλοβακίας ως συνοριακό όριο μεταξύ των δύο χωρών.

1948 

Τα πολωνικά σύνορα υπέστησαν μια μικρή διόρθωση το 1948, όταν το χωριό Μεντίκα, κοντά στο Πσέμισλ, μετατέθηκε στην Πολωνία.

1949 
Το 1949, υπήρξε μια μικρή ανταλλαγή εδάφους μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ). Αυτό που είναι τώρα ο οδικός κόμβος B 104/B 113 στο Λίνκεν στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία στα δυτικά της πολωνικής πόλης Λουμπιέσιν, μεταφέρθηκε από την Πολωνία στη ΛΔΓ με αντάλλαγμα μια στενή λωρίδα γης που βρίσκεται ακριβώς στη δυτική πλευρά του δρόμου που συνέδεε τους οικισμούς Λίνκι και Μπουκ. Αυτή η κίνηση επέβαλε τη δημιουργία ενός νέου δρόμου που θα συνδέει τον Λουμπιζίν με τον Λίνκι και τον Μπουκ, που αντικατοπτρίζει το νέο σχήμα των συνόρων.

1951 

Στις 15 Φεβρουαρίου 1951, ο Αλεξάντερ Ζαβάτσκι, ο πρόεδρος της Πολωνικής Δημοκρατίας και ο Αντρέι Βισίνσκι, ο Πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, υπέγραψαν τη Συνθήκη Νο. 6222. Συμφωνία μεταξύ της Πολωνικής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών σχετικά με την ανταλλαγή τομέων των κρατικών τους εδαφών. Η συνθήκη ήταν προσαρμογή των συνόρων, με την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση να ανταλλάσσουν 280 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους.

1951 
Το 1951, μια μικρή έκταση γης στο νησί Ουζέντομ (πολωνικά: Uznam) παραχωρήθηκε από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) στην Πολωνία. Ο σταθμός άντλησης νερού για το Σφινοούιστσε βρίσκεται σε αυτήν τη γη και ως εκ τούτου παραδόθηκε στην Πολωνία. Σε αντάλλαγμα, μια περιοχή παρόμοιου μεγέθους βόρεια του Μέσχεριν, συμπεριλαμβανομένου του χωριού Στάφελντε (πολωνικά: Staw), μετατέθηκε από την Πολωνία στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.

1958 
Στις 13 Ιουνίου 1958, υπογράφηκε στη Βαρσοβία η Συμφωνία σχετικά με την οριστική οριοθέτηση των κρατικών συνόρων μεταξύ της Τσεχοσλοβακίας και της Πολωνίας. Ο Άνταμ Ραπάτσκι υπέγραψε για την Πολωνία και ο Βάτσλαφ Νταβίντ υπέγραψε για την Τσεχοσλοβακία. Η συνθήκη επιβεβαίωσε τα σύνορα στη γραμμή της 1ης Ιανουαρίου 1938, την κατάσταση πριν από τη ναζιστική Συμφωνία του Μονάχου να μεταφέρει έδαφος από την Τσεχοσλοβακία στην Πολωνία.

1975 

Τον Μάρτιο του 1975, η Τσεχοσλοβακία και η Πολωνία τροποποίησαν τα σύνορά τους κατά μήκος του Ντουνάγιετς για να επιτρέψουν στην Πολωνία να κατασκευάσει ένα φράγμα στην περιοχή του Τσόρστιν, νοτιοανατολικά της Κρακοβίας.

2002 

Το 2002, η Πολωνία και η Σλοβακία έκαναν κάποιες μικρές προσαρμογές των συνόρων:

Δείτε επίσης 

 Συνοριακές συγκρούσεις Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας
 Σύνορα της Πολωνίας
 Γεωγραφία της Πολωνίας
 Συνθήκη της Βαρσοβίας (1970)

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Κοινοπολιτεία Διαφόρων Πολιτισμών: Πολιτιστική κληρονομιά της Πολωνίας 

Γεωγραφική ιστορία της Πολωνίας
Σύνορα της Πολωνίας