Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς

Ο (Γ)Ερμάκ Τιμοφέγεβιτς (, γεν. μεταξύ 1532-1542 - 5-6 Αυγούστου 1585) ήταν ένας Κοζάκος Αταμάν και σήμερα ήρωας στη ρωσικά λαογραφία και μύθους. Κατά τη βασιλεία του Τσάρου Ιβάν,του Τρομερού, ο Γερμάκ ξεκίνησε τη ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας.

Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για το εμπόριο γούνας τροφοδότησαν την επιθυμία τους να επεκταθούν ανατολικά στη Σιβηρία. Το ταταρικό Χανάτο του Καζάν ιδρύθηκε ως η καλύτερη είσοδος στη Σιβηρία. Το 1552, ο εκσυγχρονισμένος στρατός του Ιβάν του Τρομερού ανέτρεψε το χανάτο.  Μετά την κατάληψη του Καζάν, ο τσάρος στράφηκε στην ισχυρή και εύπορη οικογένεια εμπόρων Στρογκάνοφ για να ηγηθεί της ανατολικής επέκτασης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1570, οι Στρογκάνοφ στρατολόγησαν Κοζάκους μαχητές για να εισβάλουν στην Ασία για λογαριασμό του τσάρου. Αυτοί οι Κοζάκοι εξέλεξαν τον Γερμάκ ως αρχηγό των ενόπλων δυνάμεών τους και το 1582 ο Γερμάκ ξεκίνησε με στρατό του 840 για να επιτεθεί στο Χανάτο της Σιβηρίας. 

Στις 26 Οκτωβρίου 1582, ο Γερμάκ και οι στρατιώτες του ανέτρεψαν την ταταρική αυτοκρατορία του Κουτσούμ Χαν στο Κασλίκ σε μια μάχη, που σηματοδότησε την κατάκτηση της Σιβηρίας. Ο Γερμάκ παρέμεινε στη Σιβηρία και συνέχισε τον αγώνα του εναντίον των Τατάρων μέχρι το 1584, όταν μια επιδρομή, που οργάνωσε ο Κουτσούμ Χαν, του έστησε ενέδρα και σκοτώθηκε ο ίδιος και η ομάδα του. 

Πιο συγκεκριμένα στοιχεία της ζωής του Γερμάκ, όπως η εμφάνισή του, το ιστορικό και οι ημερομηνίες των γεγονότων, παραμένουν σημεία διαμάχης για τους ιστορικούς, επειδή τα κείμενα, που τεκμηριώνουν τη ζωή του, δεν είναι αξιόπιστα. Ωστόσο, η ζωή και οι κατακτήσεις του είχαν βαθιά επίδραση στις σχέσεις της Σιβηρίας, πυροδοτώντας το ρωσικό ενδιαφέρον για την περιοχή και την καθιέρωση του Βασιλείου της Ρωσίας ως επιθετική αυτοκρατορική δύναμη ανατολικά των Ουραλίων.

Αυθεντικότητα 

Υπάρχουν λιγότερες πληροφορίες για τον Γερμάκ από τους περισσότερους αξιοσημείωτους εξερευνητές και ιστορικά πρόσωπα. Πολλά από αυτά που γνωρίζουμε για τον Γερμάκ προέρχονται από τη λαογραφία και τους θρύλους. Δεν υπάρχουν σύγχρονες περιγραφές του Γερμάκ και όλες οι βιογραφίες είναι απλώς εκτιμήσεις. Ένα από τα σιβηρικά χρονικά, το Χρονικό Ρεμέζοφ, γραμμένο πάνω από εκατό χρόνια μετά το θάνατο του Γερμάκ, τον περιγράφει με "πλακουτσωτό πρόσωπο, μαύρη γενειάδα και σγουρά μαλλιά, μεσαίου ύψους, αλλά με φαρδιές πλάτες και κορμοστασιά"  , αλλά ακόμη και αυτή η λεπτομερής περιγραφή δεν είναι αξιόπιστη, επειδή ο αφηγητής δεν είχε δει ποτέ τον Γερμάκ. 

Εκτός από τα άγνωστα φυσικά του χαρακτηριστικά, οι λεπτομέρειες της ζωής του Γερμάκ και οι συνθήκες, που οδήγησαν στην επιδρομή του στη Σιβηρία, είναι ασαφείς. Ο Ρώσος συγγραφέας Βαλεντίν Ρασπούτιν λυπάται για την έλλειψη πληροφοριών, που έχουμε για τον Γερμάκ, λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο εύρος των συνεισφορών του στη ρωσική κοινωνία. Η γνώση μας για την ανατροφή και τα ταξίδια του Γερμάκ είναι ελάχιστη σε σύγκριση με εκείνη άλλων γνωστών εξερευνητών όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος. Οι ιστορικοί αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, όταν προσπαθούν να συνενώσουν τις ιδιαιτερότητες της ζωής του Γερμάκ, επειδή οι δύο βασικές, πρωταρχικές πηγές για αυτόν μπορεί να είναι είτε προκατειλημμένες ή ανακριβείς. Αυτές οι πηγές είναι το Χρονικό Στρογκάνοφ, ένα άλλο από τα σιβηρικά χρονικά, και το Σινόντικ. Το Χρονικό Στρογκάνοφ γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας από την ίδια την οικογένεια Στρογκάνοφ, επομένως υπερτονίζει τη συμμετοχή της οικογένειας στην κατάκτηση της Σιβηρίας. Το Σινόντικ είναι μια αφήγηση της εκστρατείας του Γερμάκ, που γράφτηκε σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, από τον αρχιεπίσκοπο του Τομπόλσκ Κυπριανό. Το κείμενο διαμορφώθηκε με βάση την προφορική παράδοση και τις αναμνήσεις της αποστολής του, αλλά σχεδόν σίγουρα επηρεάστηκε από την επιθυμία του αρχιεπισκόπου να αγιοποιήσει τον Γερμάκ.   Ο συνδυασμός των ξεχασμένων λεπτομερειών με την πάροδο του χρόνου και ο εξωραϊσμός ή η παράλειψη γεγονότων για να γίνει αποδεκτός ο Γερμάκ ως άγιος υποδηλώνει ότι το Σινοντίκ θα μπορούσε να περιέχει λάθη. Αν και ο Κυπριανός απέτυχε να αγιοποιήσει τον Γερμάκ, κατέβαλε προσπάθεια να απαθανατίσει τον πολεμιστή. 

Αυτά τα έγγραφα, μαζί με διάφορα άλλα που χρονολογούν τις αποστολές του Γερμάκ, είναι γεμάτα με αντιφάσεις, που καθιστούν δυσδιάκριτη την αλήθεια για τη ζωή του πολεμιστή.  Αυτές οι αφηγήσεις, μαζί με τη λαογραφία και τους θρύλους, είναι η βάση της ιστορικής γνώσης. Ως εκ τούτου, είναι ευρέως αποδεκτές και θεωρείται ότι αντικατοπτρίζουν την αλήθεια. 

Ο Γερμάκ περιγράφεται συνήθως ως βάναυσος, πονηρός και τολμηρός. Του άρεσε επίσης να περιγράφει τον εαυτό του ως "εμείς" αντί για "εγώ".  Ωστόσο, αυτές οι περιγραφές μπορεί να αποδοθούν στα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά ενός Κοζάκου. Σύμφωνα με τον Ρασπούτιν: "Ο όρος Κοζάκος [στα ρωσικά καζάκ] είναι μια ταταρική λέξη, που μεταφράζεται ως τολμηρός, με ισχυρό πνεύμα, κάποιος που έχει κόψει τους δεσμούς με την κοινωνική του τάξη." Σε επίσημα έγγραφα, οι Κοζάκοι αναφέρονται ως "περιπλανώμενοι, κλέφτες, ληστές, αποστάτες και φυγόδικοι χωρικοί". 

Οι Κοζάκοι εμφανίστηκαν πριν από την ύπαρξη της Ρωσίας και αναφέρονται για πρώτη φορά από έναν βυζαντινό αυτοκράτορα τον 3ο αιώνα. Αν και οι οικισμοί των Κοζάκων είχαν ηγέτες, τους αταμάνους, και νόμους, οι έποικοι δεν έδιναν αναφορά ούτε στον τσάρο ούτε σε κανένα άλλο χανάτο. Μόνο μετά τον 16ο αιώνα οι Κοζάκοι έχτισαν στενή σχέση με τον Ρώσο τσάρο. Ο Γερμάκ, η ενσάρκωση της κοζάκικης ελεύθερης θέλησης, γενναιότητας και βαρβαρότητας, έγινε διάσημος για τα κατορθώματά του στο Βόλγα.

Πρώτα χρόνια

Καταγωγή 
Ο πολεμιστής Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς γεννήθηκε δίπλα στον ποταμό Τσουσοβάγια στις ανατολικές παρυφές των γειτονικών μοσχοβίτικων εδαφών. Οι μόνες πληροφορίες για την ανατροφή του Γερμάκ προέρχονται από το Χρονικό Τσερεπάνοφ, το οποίο δεν δημοσιεύθηκε ποτέ πλήρως, αλλά το 1894 ο ιστορικός Αλεξάντρ Ντμιτριέγιεφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα αντιπροσωπεύει ένα αντίγραφο ή παράφραση ενός αυθεντικού εγγράφου του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με το απόσπασμα του χρονικού "Περί του Γερμάκ και του τόπου γέννησής του", ο παππούς του, Αφονάσιι Γκριγκοργιέβιτς Αλένιν, ήρθε από το Σούζνταλ, βορειοανατολικά της Μόσχας. Για να ξεφύγει από τη φτώχεια, μετακόμισε νότια στο Βλαντίμιρ, στα δάση Μουρόμ. Εκεί τον συνέλαβε ο βοεβόδας, επειδή έδειχνε τον δρόμο σε αδίστακτους ληστές, που τον είχαν προσλάβει. Ο γιος του και πατέρας του Γερμάκ, Τιμοφέι, μετεγκαταστάθηκε στα εδάφη Στρογκάνοφ στον Τσουσοβάγια για να κερδίσει χρήματα.  Εκεί εικάζεται και η γενέτειρα του Βασίλι Τιμοφέιβιτς Αλένιν, αργότερα γνωστού ως "Γερμάκ"

Ασχολίες 
Ο Γερμάκ εργάστηκε στον ποταμίσιο στόλο των Στρογκάνοφ ως αχθοφόρος και ναυτικός, που μετέφερε αλάτι κατά μήκος των ποταμών Κάμα και Βόλγα. Έχοντας κουραστεί από αυτό, έφτιαξε μια συμμορία, εγκατέλειψε την εργασία του και έγινε πειρατής στα ποτάμια. Τότε απέκτησε και το παρατσούκλι Γερμάκ.  

Πριν από τις κατακτήσεις του στη Σιβηρία, η εμπειρία μάχης του Γερμάκ συνίστατο στο να ηγείται ένα αποσπάσμα Κοζάκων για τον τσάρο στον Λιβονιανό Πόλεμο του 1558-83 και να λεηλατεί εμπορικά πλοία.   Βάσει θρύλων και λαϊκών τραγουδιών, ο Γερμάκ είχε εμπλακεί σε ληστείες και λεηλασίες στο Βόλγα με τον Χετμάνο Ιβάν Κόλζο και τέσσερις άλλους Κοζάκους ηγέτες. Ήταν χαρακτηριστικό των Κοζάκων να ασχολούνται με την πειρατεία στη Θάλασσα του Αζόφ ή στην Κασπία και να ληστεύουν διάφορους απεσταλμένους και Ρώσους ή Πέρσες εμπόρους. Αν και ληστής, ο Γερμάκ κέρδισε φήμη ως επιφανής και πιστός Ρώσος μαχητής. Μέσω της εμπειρίας του στον Λιβονιανό Πόλεμο, έμαθε πολεμικές τακτικές και ξεπέρασε άλλους χετμάνους σε δεξιότητες.

Το πλαίσιο των κατακτήσεων 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1500, πριν από τις αποστολές του Γερμάκ, οι Ρώσοι προσπάθησαν να ωθήσουν προς τα ανατολικά προς τη Σιβηρία αναζητώντας γούνες. Υπό τον Μέγα Ιβάν, οι Ρώσοι μπήκαν στη βορειοδυτική Σιβηρία, αλλά "η προσέγγιση της Σιβηρίας από αυτή την κατεύθυνση αποδείχθηκε πολύ επίπονη και δύσκολη". Οι Ρώσοι αποφάσισαν ότι μια νότια διαδρομή μέσω του ταταρικού χανάτου του Καζάν θα τους επέτρεπε να διεισδύσουν πιο εύκολα στη Σιβηρία, αλλά το Καζάν θα έπρεπε πρώτα να ανατραπεί. Ο πρώτος ξένος στόχος του Ιβάν του Τρομερού, όταν ανέβηκε στην εξουσία, ήταν να πάρει τον Καζάν. Ο εκσυγχρονισμένος στρατός του αποδείχτηκε επιτυχής στις αρχές Οκτωβρίου 1552 και ο Ιβάν προχώρησε στο άνοιγμα της Ανατολής σε επιχειρηματίες Ρώσους, όπως οι Στρογκάνοφ. Ο Ανικέι Στρογκάνοφ χρησιμοποίησε το πρώην χανάτο του Καζάν ως είσοδο στη Σιβηρία και ίδρυσε μια ιδιωτική αυτοκρατορία στη νοτιοδυτική γωνία της Σιβηρίας. 

Μετά τη ρωσική κατάκτηση υπό τον Ιβάν τον Τρομερό, το ταταρικό Χανάτο του Καζάν έγινε η ρωσική επαρχία Περμ. Ο Ιβάν ο Τρομερός είχε τεράστια εμπιστοσύνη στην επιχειρηματική ικανότητα της οικογένειας Στρογκάνοφ και τους έδωσε την επαρχία Περμ ως οικονομική επένδυση, που σίγουρα θα ωφελούσε τη Ρωσία στο μέλλον. Ο τσάρος έδωσε επίσης στους Στρογκάνοφ άδεια να επεκταθούν στα εδάφη κατά μήκος των ποταμών Τομπόλ και Ιρτίς, που ανήκαν στον μουσουλμάνο ηγέτη Κουτσούμ Χαν.  Οι Στρογκάνοφ προχώρησαν σε εκστρατείες ανατολικά προς μη ρωσικά εδάφη.  Έφτασαν στο χανάτι της Σιβηρίας, αδελφό κράτος του πρώην χανάτου του Καζάν, επειδή διατηρούσε τον έλεγχο της γούνας στα δυτικά της Σιβηρίας. 

Κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Καζάν στη δεκαετία του 1540 και του 1550, το χανάτο της Σιβηρίας είχε υποστεί δικές του συγκρούσεις με αντίπαλες φυλές. Βρισκόταν σε επισφαλές έδαφος μέχρι την άνοδο του Κουτσούμ Χαν, απόγονου του φημισμένου Τζένγκις Χαν, το 1560.   Ο Κουτσούμ Χαν δημιούργησε συμμάχους μεταξύ των γειτόνων του και των Τάταρων της Κριμαίας, προκειμένου να αποτρέψει την επέκταση των Στρογκάνοφ στα Ουράλια. 

Τον Ιούλιο του 1572, ο Κουτσούμ ξεκίνησε την πρώτη του επιδρομή στους οικισμούς των Στρογκάνοφ, με αποτέλεσμα σχεδόν εκατό θανάτους. Το 1573, ο ταταρικός στρατός επεκτάθηκε και άλλαξε ηγεσία. Ο ανιψιός του Κουτσούμ, Μαχμέτ-Κουλ, ανέλαβε τον έλεγχο. Οι Στρογκάνοφ συνειδητοποίησαν ότι δεν θα μπορούσαν πλέον να περιμένουν από τους εποίκους τους να παραμείνουν στα εδάφη γύρω από την Περμ, εάν πολεμούσαν μόνο μια αμυντική μάχη. Ο τσάρος παραχώρησε στην οικογένεια Στρογκάνοφ άδεια να εισβάλει στην Ασία.  Ωστόσο, ο τσάρος άλλαξε σύντομα γνώμη και είπε στους Στρογκάνοφ να αποσυρθούν από τη Σιβηρία, φοβούμενοι ότι η Ρωσία δεν είχε τους πόρους ή το ανθρώπινο δυναμικό για να ανατρέψει την αυτοκρατορία του Κουτσούμ Χαν. 

Οι Στρογκάνοφ αποφάσισαν να αγνοήσουν τις διαταγές του τσάρου και, στα τέλη της δεκαετίας του 1570, οι εγγονοί του Ανικέι Στρογκάνοφ, Νικίτα και Μαξίμ, στρατολόγησαν Κοζάκους μαχητές για να διεξάγουν πόλεμο για λογαριασμό τους. Επέλεξαν τον Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς ως αρχηγό των κοζακικών ταξιαρχιών. 

Σύμφωνα με το Χρονικό Στρογκάνοφ, στις 6 Απριλίου 1579, αφού άκουσαν για την "τόλμη και γενναιότητα" του Γερμάκ και των συντρόφων του, οι Στρογκάνοφ έστειλαν επιστολή στους άνδρες ζητώντας τους να έρθουν στα προγονικά τους κτήματα στον ποταμό Τσουσοβάγια καλώντας τους να πολεμήσουν τους Τατάρους στο όνομα του τσάρου. 

Δεδομένου ότι ο Γερμάκ ήταν ο πιο επιφανής από τους νεοσύλλεκτους, έγινε ο καπετάνιος (αταμάν) της "κατάκτησης της Σιβηρίας".  Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα κατά πόσον ο Γερμάκ, στην πραγματικότητα, αποφάσισε να πολεμήσει τον πόλεμο από μόνος του χωρίς να επηρεάζεται από τους Στρογκάνοφ. Αυτό το ερώτημα προέκυψε λόγω της ασυμφωνίας μεταξύ των αφηγήσεων του Χρονικού Στρογκάνοφ και ενός άλλου σιβηρικού χρονικού, του Χρονικού Γεσίποφ, το οποίο δεν αναφέρει καν την οικογένεια των Στρογκάνοφ. Ίσως οι Στρογκάνοφ να διηγούνται την ιστορία με τρόπο, που να εμπνέει το ρωσικό λαό να αισθάνεται εξίσου υποχρεωμένος σε αυτούς όσο και στον Γερμάκ για την κατάκτηση της Σιβηρίας. Οι ιστορικοί  είναι διχασμένοι σε αυτό το θέμα: μερικοί πιστεύουν ότι οι Στρογκάνοφ ήταν πίσω από την εκστρατεία του Γερμάκ και άλλοι πίστευαν ότι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο σε αυτήν.

Κατάκτηση της Σιβηρίας 
Ο Γερμάκ στρατολογήθηκε επίσημα από τους Στρογκάνοφ την άνοιξη του 1582. Η αποστολή του ήταν "να κατακτήσει ντε φάκτο την χώρα κατά μήκος του Τομπόλ και του Ιρτίς, που ήταν ήδη ντε γιούρε στην κατοχή των Στρογκάνοφ από τον Τσάρο το 1574".  Ο απώτερος στόχος των Στρογκάνοφ ήταν να ανοίξει ένα νότιο πέρασμα προς την Μανγκαζέγια για πρόσβαση στις γούνες. Το Χανάτο της Σιβηρίας εμπόδιζε το δρόμο από τα Ουράλια προς την Μανγκαζέγια. Μετά την ανατροπή του χανάτου, ο τελικός προορισμός του ταξιδιού των οκτώ χιλιάδων χιλιομέτρων του Γερμάκ ήταν ο Βερίγγειος πορθμός. Ο Γερμάκ ηγήθηκε ενός μικρού στρατού 840 ανδρών, αποτελούμενου από 540 δικούς του και 300 από τους Στρογκάνοφ.   Ο στρατός του αποτελούνταν από "Ρώσους, Τάταρους, Λιθουανούς και Γερμανούς". 

Ο Νικίτα και ο Μαξίμ Στρογκάνοφ ξόδεψαν είκοσι χιλιάδες ρούβλια για να εξοπλίσουν τον στρατό με τα καλύτερα διαθέσιμα όπλα. Αυτό ήταν ιδιαίτερα προς όφελός τους, επειδή οι Τάταροι αντίπαλοι δεν είχαν βιομηχανικά όπλα. 

Ο Γερμάκ ξεκίνησε για πρώτη φορά το ταξίδι του στη Σιβηρία από ένα παραμεθόριο φρούριο στο Περμ στον ποταμό Τσουσόβαγια την 1η Σεπτεμβρίου 1582 ,,αν και άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι μπορεί να ξεκίνησε την εκστρατεία του το 1579 ή το 1581.   Καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους, αντιμετώπισαν αντίσταση από τους γηγενείς συμμάχους του Κουτσούμ Χαν, αλλά οι ψηλές πλευρές των σκαφών τους λειτουργούσαν ως ασπίδες. Κατά τη διέλευση των Ουραλίων, οι Κοζάκοι έπρεπε να μεταφέρουν τα υπάρχοντά τους στην πλάτη, επειδή δεν είχαν άλογα.  

Μετά από δύο μήνες, ο στρατός του Γερμάκ διέσχισε τελικά τα Ουράλια. Ακολούθησαν τον ποταμό Τουρά και βρέθηκαν στα περίχωρα της αυτοκρατορίας του Κουτσούμ Χαν. Σύντομα έφτασαν στην πρωτεύουσα του βασιλείου, Κασλίκ. Στις 23 Οκτωβρίου 1582, ο στρατός του Γερμάκ πολέμησε τη μάχη του ακρωτηρίου Τσουβάς. Το πεζικό του Γερμάκ μπλόκαρε το πέρασμα των Τατάρων με μαζικά πυρά, ο Μαχμέτ-Κουλ τραυματίστηκε και οι Τάταροι δεν κατάφεραν να προκαλέσουν ούτε ένα θύμα στις ρωσικές δυνάμεις. Ο Γερμάκ κατάφερε να καταλάβει το Κασλίκ και η μάχη σηματοδότησε την "κατάκτηση της Σιβηρίας".  Το Χρονικό Στρογκάνοφ παρέχει μια περιγραφή της αντίδρασης του Κουτσούμ Χαν στην κατάκτηση του Κασλίκ και την επιτυχία του Γερμάκ:

Ενώ ο Γερμάκ κατάφερε να πάρει το Κασλίκ, η μάχη μείωσε τη δύναμη των Κοζάκων σε 500 άντρες.   Ο Γερμάκ αντιμετώπιζε επίσης πρόβλημα εφοδιασμού. Ενώ ο στρατός είχε βρει θησαυρούς όπως γούνα, μετάξι και χρυσό στην πόλη, δεν είχε μείνει τροφή ή προμήθειες.  Οι κάτοικοι είχαν επίσης φύγει από την πόλη. Ωστόσο, τέσσερις ημέρες αφότου ο Γερμάκ κατέλαβε την πόλη, οι άνθρωποι επέστρεψαν και ο Γερμάκ σύντομα έκανε φιλία με τους Οστιάκ.  Οι Οστιάκ δήλωσαν επίσημα την πίστη τους στον Γερμάκ στις 30 Οκτωβρίου, συμπληρώνοντας τη δέσμευσή τους με προσφορές φαγητού στην πόλη. 

Οι προμήθειες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς και οι Κοζάκοι σύντομα βγήκαν στην έρημο για ψάρεμα και κυνήγι. Παρόλο που ο Γερμάκ είχε νικήσει τους Τατάρους, συνέχισαν να παρενοχλούν τους Κοζάκους, εμποδίζοντας τον Γερμάκ να αποκτήσει πλήρη έλεγχο στην περιοχή.  Οι Τατάροι χτύπησαν αποφασιστικά στις 20 Δεκεμβρίου, όταν ανακαλύφθηκε και σκοτώθηκε μια ομάδα 20 Κοζάκων. Ο Γερμάκ ανακάλυψε ότι ο Μαχμέτ-Κουλ είχε αναρρώσει από την προηγούμενη μάχη τους και ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία των Κοζάκων. Ο Γερμάκ έπειτα μπήκε σε μάχη με τον Μαχμέτ-Κουλ και τις δυνάμεις του, νικώντας τον για άλλη μια φορά. 

Η ήττα του Μαχμέτ-Κουλ έδωσε μια σύντομη ανάπαυλα στους Κοζάκους. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1583, επέστρεψε στην περιοχή. Έπεσε σε ενέδρα και συνελήφθη από μια μικρή ομάδα Κοζάκων. Λίγες μέρες μετά τη σύλληψή του, έστειλε αγγελιοφόρο στον Κουτσούμ Χαν δηλώνοντας ότι ήταν ζωντανός και ζητώντας του να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον των Κοζάκων και όσων ήταν υποτελείς στον Γερμάκ.  

Ο Γερμάκ, εκμεταλλευόμενος αυτή τη χαλάρωση στις εχθροπραξίες, ξεκίνησε προς τους ποταμούς Ιρτίς και Ομπ για να ολοκληρώσει την υποταγή των τοπικών φυλετικών ηγετών. 

Σύντομα συνάντησε τον Οστιάκ πρίγκιπα Ντέμιαν, ο οποίος είχε οχυρωθεί σε ένα φρούριο στις όχθες του Ιρτίς με 2.000 πιστούς μαχητές. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος στον Γερμάκ και τους άντρες του για να ξεπεράσουν τις άμυνές τους, λέγεται, καθώς ο Ντέμιαν είχε στην κατοχή του  ένα επιχρυσωμένο είδωλο. Οι δυνάμεις του Γερμάκ επικράτησαν τελικά. Ωστόσο, κατά την είσοδο στο φρούριο, δεν βρέθηκε είδωλο. 

Ο Γερμάκ αποφάσισε έπειτα να υποτάξει τον πιο ισχυρό Οστιάκ πρίγκιπα της περιοχής, τον Σαμάρ, ο οποίος είχε ενώσει τις δυνάμεις του με οκτώ άλλους πρίγκιπες. Ο Γερμάκ, βλέποντας ότι ο Σαμάρ δεν είχε τοποθετήσει φρουρούς γύρω από το στρατόπεδό του, ξεκίνησε μια αιφνιδιαστική επίθεση, σκοτώνοντας τον Σαμάρ και διαλύοντας τις δυνάμεις του. Ο Γερμάκ ήταν τότε σε θέση να εξασφαλίσει την υποταγή των άλλων οκτώ πριγκίπων. 

Μετά κι από αυτή την κατάκτηση, συνέχισε το ποτάμι καταφέρνοντας να καταλάβει τη βασική Οστιάκ πόλη Ναζίμ. Ο φίλος του Γερμάκ, αταμάν Νικίτα Παν, και αρκετοί Κοζάκοι έχασαν τη ζωή τους στη μάχη. Ο Γερμάκ κατεύθυνε τότε τις δυνάμεις του κάτω από τον ποταμό Ομπ, κατακτώντας πολλά μικρά οχυρά. Αφού έφτασε σε ένα σημείο, ο Γερμάκ σταμάτησε την αποστολή και επέστρεψε τις δυνάμεις του στο Κασλίκ. 

Όταν επέστρεψε στο Κασλίκ, ο Γερμάκ αποφάσισε να ενημερώσει τους Στρογκάνοφ και τον τσάρο για τις κατακτήσεις του. Ενώ οι λόγοι του για αυτό είναι ασαφείς, οι ειδικοί πιστεύουν ότι, εκτός από το ότι επιθυμούσε να καθαρίσει το όνομά του από προηγούμενες παραβάσεις, ο Γερμάκ χρειαζόταν επίσης επειγόντως προμήθειες. Στο τέλος, έστειλε τον αξιόπιστο υπολοχαγό του Ιβάν Κόλζο με πενήντα άντρες, δύο γράμματα (ένα για τους Στρογκάνοφ και ένα για τον Ιβάν τον Τρομερό), και μια μεγάλη ποσότητα γουνών για τον τσάρο.   (άλλες πηγές λένε 2.500  έως 5.000 , άλλες έως εξήντα σάκους  με γούνες). 

Η άφιξη του Κόλζο στους Στρογκάνοφ έγινε σε κατάλληλη στιγμή, καθώς ο Μαξίμ Στρογκάνοφ μόλις είχε λάβει επιστολή από τον Ιβάν, που αποκήρυσσε τον Γερμάκ και απειλούσε αυτόν και τους οπαδούς του με θάνατο. Ο Κόλζο, που έφερε νέα για την ήττα του Κουτσούμ Χαν, τη σύλληψη του Μαχμέτ-Κουλ και την υποταγή των ταταρικών εδαφών, έγινε δεκτός από έναν ανακουφισμένο Μαξίμ.  Ο Μαξίμ παρείχε στον Κόλζο κατάλυμα, φαγητό και χρήματα. 

Ο Κόλζο, όταν έφτασε στη Μόσχα, κατάφερε να λάβει ακρόαση από τον Ιβάν, παρά το ότι ήταν επικηρυγμένος. Ο Λιβονιανός Πόλεμος μόλις είχε τελειώσει και ο Ιβάν είχε αρχίσει να λαμβάνει αναφορές για ντόπιες φυλές, που πραγματοποιούσαν επιδρομές στο Περμ . Με τις ειδήσεις που έφερε ο Κόλζο σχετικά με την επέκταση της κυριαρχίας του, ο Ιβάν ευχαριστήθηκε, συγχώρησε αμέσως τους Κοζάκους και ανακήρυξε τον Γερμάκ ήρωα πρώτου βαθμού. 

Η θριαμβευτική ατμόσφαιρα επεκτάθηκε σε όλη την πόλη. Τότε ο Ιβάν ετοίμασε πολλά δώρα για τον Γερμάκ: γούνες, ένα κύπελλο, δύο ενισχυμένες πανοπλίες με χάλκινους δικέφαλους αετούς και χρήματα.  Ο Ιβάν διέταξε επίσης να σταλεί μια ομάδα σκοπευτών στρέλτσι για να ενισχύσει τον Γερμάκ. Οι Στρογκάνοφ διατάχθηκαν επίσης να υποστηρίξουν αυτήν την ομάδα με επιπλέον πενήντα άνδρες κατά την άφιξή τους στο Περμ.  Ο Γερμάκ δέχτηκε τον τίτλο "Πρίγκιπας της Σιβηρίας" από τον Ιβάν, ο οποίος διέταξε επίσης την αποστολή του Μαχμέτ-Κουλ στη Μόσχα. 

Επιστρέφοντας στο Κασλίκ, ο Κόλζο ενημέρωσε τον Γερμάκ για την εντολή του τσάρου να του παραδοθεί ο Μαχμέτ-Κουλ. Ο Γερμάκ, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα εξάλειφε το μοναδικό κίνητρο ειρήνης του Κουτσούμ, ωστόσο υπάκουσε στον τσάρο και κανόνισε τη μεταφορά του. Οι δυνάμεις του Κουτσούμ άρχισαν να αυξάνουν τη συχνότητα των επιδρομών τους.  Ο Γερμάκ βρισκόταν τώρα σε δυσχερή κατάσταση, καθώς ένας μακρύς χειμώνας είχε αποτρέψει τη συγκέντρωση προμηθειών και αφιερωμάτων και οι ενισχύσεις του τσάρου δεν είχαν φτάσει ακόμη.  Υπό τσαρικές διαταγές, οι Στρογκάνοφ είχαν συνεισφέρει πενήντα άτομα ιππικό για ενίσχυση. Ωστόσο, τα άλογα είχαν επιβραδύνει την ομάδα από το να διασχίσει τη Σιβηρία και δεν διέσχισαν καν τα Ουράλια μέχρι την άνοιξη του 1584. 

Τον Σεπτέμβριο του 1583, μια κλήση για βοήθεια από έναν Τάταρο ηγέτη ονόματι Καράτσα έφτασε στον Γερμάκ ικετεύοντας για βοήθεια εναντίον των Τατάρων Νογκάι. Ο Γερμάκ, επιφυλακτικός, παρόλ' αυτά ήταν έτοιμος να βοηθήσει, και έστειλε τον Κόλζο με δύναμη 40 Κοζάκων. Ωστόσο, δεν έπρεπε να εμπιστευτεί τον Καράτσα, καθώς ο Κόλζο και οι άντρες του έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκαν όλοι. Τώρα χωρίς τον Κόλζο, ο Γερμάκ έμεινε με λίγο περισσότερους από 300 άντρες. 

Αισθανόμενες τη δύναμη του Γερμάκ να εξασθενεί, οι φυλές στο παρελθόν υπό τον έλεγχό του επαναστάτησαν και το Κασλίκ σύντομα τέθηκε υπό πολιορκία από μια στρατιά Τατάρων, Βογούλων και Οστιάκ. Έξυπνα, περικύκλωσαν την πόλη εμποδίζοντας τη διέλευση από και προς αυτήν, προστατεύοντας παράλληλα τους επιτιθέμενους από τα πυροβόλα όπλα των Ρώσων.  Ο Γερμάκ, παρά το ότι είχε περιορισμένες προμήθειες, κατάφερε να αντέξει τον αποκλεισμό για τρεις μήνες. Ωστόσο, οι Κοζάκοι δεν μπορούσαν να αντέξουν επ' αόριστον και τη συννεφιασμένη νύχτα της 12ης Ιουνίου 1584, ο Γερμάκ αποφάσισε να ενεργήσει. 

Διεισδύοντας κρυφά στη γραμμή των βαγονιών, οι άντρες του Γερμάκ κατάφεραν να πιάσουν εξαπίνης τις συγκεντρωμένες δυνάμεις, σκοτώνοντας μεγάλο αριθμό. Ο Καράτσα, έχοντας αποτύχει στην αποστολή του, τιμωρήθηκε από τον Κουτσούμ Χαν, ο οποίος καταδίκασε τους δύο γιους του σε θάνατο.  Ο Καράτσα, κινούμενος από την απώλεια των γιων του, ανασυγκρότησε τις γηγενείς φυλές και επέστρεψε στην επίθεση εναντίον του Γερμάκ την επόμενη μέρα.   Ωστόσο, οι δυνάμεις του Καράτσα ηττήθηκαν, καθώς οι Κοζάκοι κατάφεραν να σκοτώσουν εκατό άντρες με μόνο 24 δικές τους απώλειες. 

Νικημένος και ντροπιασμένος, ο Καράτσα έφυγε νότια προς τις στέπες του Ισίμ, όπου περίμενε ο Κουτσούμ Χαν. Ο Γερμάκ στράφηκε στην επίθεση, κατακτώντας πολλές πόλεις και οχυρά στα ανατολικά του Κασλίκ και επεκτείνοντας την κυριαρχία του τσάρου.  Έχοντας ήδη ανακτήσει την πίστη των εξεγερμένων φυλών, ο Γερμάκ συνέχισε να ταξιδεύει μέχρι το Ιρτίς όλο το καλοκαίρι του 1584 υποτάσσοντας φυλές.   Παρόλο που προσπάθησε να αναζητήσει τον Καράτσα, ο Γερμάκ τελικά απέτυχε σε αυτό το εγχείρημα.  Επίσης, ενώ ο Γερμάκ είχε καταφέρει να ξανακερδίσει την πίστη των φυλών, οι άντρες του είχαν σχεδόν τελείως ξεμείνει από πυρίτιδα.  Ακόμα χειρότερα, ενώ οι ενισχύσεις του έφτασαν, ήταν εντελώς εξαντλημένες υποφέροντας και από σκορβούτο. Πράγματι, πολλοί από τους άνδρες, συμπεριλαμβανομένου του διοικητή τους, δεν είχαν επιζήσει από το ταξίδι.  Έτσι, εκτός από την αντιμετώπιση του προβλήματος της κλιμάκωσης των εχθροπραξιών, η έλλειψη τροφής τους αυξήθηκε με την άφιξη περισσότερων ανδρών.  Τελικά, αναφέρεται ότι η κατάσταση έγινε τόσο τρομερή, που οι άντρες του Γερμάκ στράφηκαν στον κανιβαλισμό, τρώγοντας τα πτώματα των νεκρών.

Ο θάνατος του Γερμάκ 
Οι ακριβείς λεπτομέρειες του θανάτου του Γερμάκ δεν υφίστανται πλέον, αλλά ο θρύλος έχει διατηρήσει πολλές παραλλαγές.  Με την έναρξη και την επιδείνωση της έλλειψης τροφίμων, οι άνθρωποι του Γερμάκ είχαν πλέον εισέλθει σε μια περίοδο λιμού. 

Ο Κουτσούμ, γνωρίζοντάς το, έστησε παγίδα. Η πιο συνηθισμένη εκδοχή είναι ότι διέθεσε σκόπιμα πληροφορίες στον Γερμάκ, όπου ισχυρίστηκε ότι εμπόροι από την Μπουχάρα της Κεντρικής Ασίας, που ταξίδευαν με μεγάλες ποσότητες φαγητού, εμποδίζονταν να μετακινηθούν από τους άντρες του Κουτσούμ. Τον Αύγουστο του 1584, ο Γερμάκ ξεκίνησε με μια ομάδα ανδρών για να απελευθερώσει τους εμπόρους. Θεωρώντας ότι οι αναφορές είναι ψευδείς, ο Γερμάκ διέταξε επιστροφή στο Κασλίκ.  Είτε λόγω συνεχιζόμενης καταιγίδας  είτε επειδή οι άντρες ήταν κουρασμένοι από την κωπηλασία ανάντη,  οι δυνάμεις του Γερμάκ σταμάτησαν σε ένα μικρό νησί, που σχηματιζόταν από δυο παραποτάμους του Ιρτίς, και εγκατέστησε στρατόπεδο τη νύχτα στις 4–5 Αυγούστου 1584  . 

Πεπεισμένοι ότι το ποτάμι προσέφερε προστασία, οι άντρες του Γερμάκ κοιμήθηκαν χωρίς φρουρά. Ο Κουτσούμ, ωστόσο, παρακολουθούσε την ομάδα του Γερμάκ και περίμενε. Οι δυνάμεις του Κουτσούμ πέρασαν τον ποταμό γύρω στα μεσάνυχτα. Η προσέγγισή τους καλυπτόταν από την ένταση της καταιγίδας και το σκοτάδι της νύχτας. Οι Τάταροι του Κουτσούμ επιτέθηκαν στους άντρες του Γερμάκ τόσο γρήγορα, που δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν ούτε τα όπλα τους. Ακολούθησε σφαγή. Στο επακόλουθο χάος, αναφέρεται ότι σκοτώθηκαν όλοι εκτός από τρεις άνδρες στη ρωσική πλευρά, συμπεριλαμβανομένου του Γερμάκ.  Ο θρύλος λέει ότι, αφού πολεμούσε τους εισβολείς  και τραυματίστηκε στο χέρι από ένα μαχαίρι,  ο Γερμάκ διαπίστωσε ότι οι βάρκες τους είχαν απομακρυνθεί μες στην καταιγίδα και προσπάθησε να διασχίσει τον ποταμό. Λόγω του βάρους της πανοπλίας που του χάρισε ο Τσάρος, ο Γερμάκ βυθίστηκε και πνίγηκε. Τουλάχιστον ένας επιζών μπόρεσε να φύγει πέρα από τον ποταμό και να επιστρέψει στο Κασλίκ με νέα για το θάνατο του Γερμάκ. 

Το σώμα του Γερμάκ παρασύρθηκε από τον ποταμό, όπου επτά ημέρες αργότερα λέγεται ότι βρέθηκε από έναν Τάταρο ψαρά.  Εύκολα αναγνωρίσιμος από τον αετό στην πανοπλία του, το πτώμα του Γερμάκ απογυμνώθηκε και κρεμάστηκε από έξι κοντάρια, όπου για έξι εβδομάδες οι τοξότες το χρησιμοποιούσαν για εξάσκηση στόχου. Ωστόσο, λέγεται ότι τα ζώα δεν έτρωγαν το ψοφίμι του και το πτώμα του δεν ανέδιδε μυρωδιά και προκαλούσε φόβο και εφιάλτες στους ανθρώπους. Ακούγοντας αυτούς τους οιωνούς, οι Τάταροι τον έθαψαν ως ήρωα, σκοτώνοντας τριάντα βόδια στο όνομά του.   Η πολύτιμη πανοπλία του διανεμήθηκε τελικά στους αρχηγούς των Τατάρων.

Κληρονομιά 
Μόλις έλαβαν νέα για το θάνατο του Γερμάκ, οι Κοζάκοι αποθαρρύνθηκαν αμέσως. Η αρχική ομάδα ανδρών είχε μειωθεί σε 150 μαχητές  και η διοίκηση πέρασε πλέον στον Γκλούκοφ, τον αρχηγό της αρχικής ομάδας ενισχύσεων του τσάρου. Οι Κοζάκοι αποφάσισαν σύντομα να εγκαταλείψουν το Κασλίκ και να υποχωρήσουν στη Ρωσία. 

Πριν ταξιδέψουν σε μεγάλη απόσταση, συνάντησαν ενισχύσεις 100 ατόμων, που είχαν σταλεί ως πρόσθετη δύναμη από τον τσάρο. Με αυτήν την ανάκαμψη, η ομάδα του Γερμάκ αποφάσισε να επιστρέψει στο Κασλίκ και να επαναπροσδιορίσει τη θέση τους σύμφωνα με τη θέληση του τσάρου. 

Ωστόσο, οι Τάταροι δρώντας άμεσα είχαν ενημερωθεί για την φυγή της ομάδας και ανακατέλαβαν την πόλη σχεδόν αμέσως, αποτρέποντας οποιαδήποτε ειρηνική επανεγκατάσταση του πρώην οχυρού τους. Αν και η θέση τους εμφανίστηκε ισχυρή, δεν καθοδηγούνταν πλέον από τον Κουτσούμ, ο οποίος είχε χάσει τη δύναμή του και ως εκ τούτου δεν ήταν τόσο σταθερός όσο πριν. Επιπλέον, άλλες τριακόσιες ενισχύσεις από τον τσάρο έφτασαν σύντομα. Με επικεφαλής τον Τσουλκόφ, αυτή η νέα δύναμη παρείχε σημαντική ώθηση στην ομάδα. 

Παρά την ταραχώδη κατάσταση της ηγεσίας των Τατάρων και των νέων στρατολογήσεών τους, ωστόσο, οι Ρώσοι δεν συνέχισαν άλλη προσπάθεια για το Κασλίκ. Αντ' αυτού, σε ένα αποκορύφωμα των γεγονότων αμέσως μετά τον θάνατο του Γερμάκ, ίδρυσαν έναν νέο οικισμό το 1587 (στο μελλοντικό Τομπόλσκ). Αν και οι Τατάροι άρχισαν γρήγορα επιδρομές εναντίον του οικείου εχθρού τους, μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα σταμάτησαν, αφήνοντας τους Ρώσους στη νέα τους πόλη. 

Οι ηρωικές προσπάθειες του Γερμάκ στη Ρωσική Ανατολή έθεσαν τα θεμέλια για τη μελλοντική ρωσική επέκταση. Έμποροι και αγρότες ακολούθησαν την αρχική πορεία του Γερμάκ στη Σιβηρία ελπίζοντας να εκμεταλλευτούν μερικά από τα πλούσια γουναρικά της γης.  Αυτή η τάση αναπτύχθηκε εκθετικά μετά το θάνατο του Γερμάκ, καθώς ο θρύλος του εξαπλώθηκε γρήγορα στην περιοχή και, μαζί με αυτόν, τα νέα για μια χώρα πλούσια σε γούνες και ευάλωτη στη ρωσική επιρροή.  Ακολούθησαν σύντομα προσπάθειες αποικισμού: η Tιουμέν, η πρώτη γνωστή πόλη μετά το θάνατο του Γερμάκ, ιδρύθηκε το 1586. 

Ο οικισμός αυτής της περιοχής διευκόλυνε την ίδρυση και την ανάπτυξη της γεωργίας της Σιβηρίας. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αγρότες ήταν, στην πραγματικότητα, στρατιώτες, οι οποίοι καλλιεργούσαν τη δική τους τροφή λόγω ανάγκης. 

Ο Γερμάκ είχε δημιουργήσει προηγούμενο εμπλοκής των Κοζάκων στην επέκταση της Σιβηρίας και η εξερεύνηση και οι κατακτήσεις αυτών των ανδρών ήταν υπεύθυνες για πολλές από τις προσθήκες στη Ρωσική Αυτοκρατορία στα ανατολικά.  

Μετά την αρχική επιστροφή των Κοζάκων λίγο μετά το θάνατο του Γερμάκ, ξεκίνησε ένα φιλόδοξο έργο οχύρωσης υπό την καθοδήγηση του Μπόρις Γκοντούνοφ. Τα επιτεύγματά του, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης της προστασίας για τους Ρώσους στην περιοχή, θα οδηγούσαν ακόμη μεγαλύτερο αριθμό επιχειρηματιών στη Σιβηρία.  Το 1590, το Τομπόλσκ έλαβε μια σημαντική ώθηση, καθώς ονομάστηκε η κύρια πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Το εμπόριο γούνας συνέχισε επίσης να αυξάνεται, με τη βοήθεια των Κοζάκων, οι οποίοι το 1593 ίδρυσαν το εμπορικό κέντρο του Μπερέζοβο στον ποταμό Ομπ.  

Η πρακτική της συλλογής γούνας από τους ιθαγενείς συνέχισε να εξαπλώνεται και τον 17ο αιώνα τέτοιες γούνες αποτελούσαν το 25-33% του εισοδήματος στο θησαυροφυλάκιο του τσάρου.  Έτσι, μόλις δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατο του Γερμάκ, η λεκάνη του ποταμού Ομπ είχε γίνει πραγματικά περιοχή ρωσικής επιρροής. Ακόμα κι έτσι, οι Ρώσοι δεν επαναπαύτηκαν και η στάση και ο ρυθμός της επέκτασης συνεχίστηκαν τον 17ο αιώνα. Πράγματι, μέσα στο πρώτο μισό του αιώνα, το φρούριο του Γιενισέσκ ιδρύθηκε το 1619, η πόλη του Γιακούτσκ ιδρύθηκε το 1632 και το 1639 έγινε το σημαντικό κατόρθωμα της άφιξης στην Οχοτσκική Θάλασσα στις ακτές του Ειρηνικού.  

Οι μελλοντικοί εξερευνητές θα επισήμαναν επίσης τη στρατηγική του Γερμάκ να προσεγγίσει τα εδάφη της Σιβηρίας, τα οποία, σε αντίθεση με εκείνα σε πολλές άλλες προσπάθειες αποικισμού, είχαν ήδη μια εδραιωμένη αυτοκρατορική δύναμη. Ωστόσο, ο Γερμάκ αναγνώρισε με σύνεση ότι τα εδάφη του Κουτσούμ δεν ήταν ενοποιημένα. Ο Γερμάκ σημείωσε ότι πολλοί από αυτούς τους λαούς δεν ήταν παρά υποτελείς και ότι ήταν αρκετά διαφορετικοί από άποψη φυλής, γλώσσας και θρησκείας. Σε αντίθεση με τον Κουτσούμ και τους Μουσουλμάνους Τάταρους, πολλές από αυτές τις ομάδες ήταν παγανιστές. Λόγω αυτών των διαφορών, πολλοί απλώς πλήρωναν φόρο υποτέλειας για να αποφύγουν τα προβλήματα και δεν είχε σημασία για το ποιον καταβαλλόταν. Έτσι, η μοναδική δύναμη του Γερμάκ ήταν να αναγνωρίσει το γενικό υπόβαθρο και να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του: πρώτα να εντοπίσει και έπειτα να εκτελέσει γρήγορους, αποτελεσματικούς τρόπους για να εδραιώσει την επιρροή στην περιοχή. 

Οι ενέργειες του Γερμάκ επαναπροσδιόρισαν επίσης την έννοια του όρου "Κοζάκος". Είναι γνωστό ότι ο προσεταιρισμός τους είχε προηγουμένως απαγορευτεί από τη ρωσική κυβέρνηση. Ωστόσο, στέλνοντας την επιστολή του και τον έμπιστο υπολοχαγό του Ιβάν Κόλζο στον Ιβάν τον Τρομερό, ο Γερμάκ μετέτρεψε την εικόνα του Κοζάκου εν μία νυκτί από έναν ληστή σε έναν στρατιώτη αναγνωρισμένο από τον Τσάρο της Μόσχας. 

Τώρα, οι Κοζάκοι του Γερμάκ είχαν ενσωματωθεί αποτελεσματικά στο στρατιωτικό σύστημα και κατάφεραν να λάβουν υποστήριξη από τον τσάρο.  Αυτή η νέα ρύθμιση λειτούργησε επίσης ως ένα είδος ανακούφισης για τους Κοζάκους, οι οποίοι στο παρελθόν παρενοχλούσαν τα ρωσικά σύνορα. Με την αποστολή όσο το δυνατόν περισσότερων από αυτών ανατολικά σε μη κατακτημένα εδάφη, οι αναπτυσσόμενες και εξαιρετικά επικερδείς περιοχές στα σύνορα της ρωσικής επικράτειας βρήκαν ευκαιρία για "ανάσα". 

Η έκκληση του Γερμάκ για βοήθεια έδωσε έτσι έναν νέο τύπο Κοζάκου, ο οποίος, λόγω της σχέσης του με την κυβέρνηση, θα απολάμβανε σημαντική εύνοια από τους μελλοντικούς Ρώσους ηγέτες. Παρά αυτήν τη νέα αλλαγή στον προσανατολισμό, αξίζει να σημειωθεί ότι το όνομα Κοζάκος παρέμεινε στη Σιβηρία και ότι οι στρατιώτες, που στέλνονταν ως ενισχύσεις, συχνά υιοθετούσαν αυτόν τον τίτλο. Επιπλέον, αυτή η κίνηση δέχτηκε αρκετές επικρίσεις, καθώς ορισμένοι είδαν τον Γερμάκ ως προδότη. Τέτοιοι επικριτές είδαν τον θάνατο του Γερμάκ ως τιμωρία για την απομάκρυνση από τον κώδικα των Κοζάκων, έχοντας γίνει "πιόνι" του τσάρου. 

Τα λείψανα του Γερμάκ συνέχισαν επίσης να έχουν σημαντική δύναμη και κύρος χρόνια μετά το θάνατό του. Συγκεκριμένα, η αναζήτηση της πανοπλίας του επηρέασε τουλάχιστον ένα στοιχείο των σχέσεων της Σιβηρίας. Δεκαετίες μετά το θάνατο του Γερμάκ, ένας Μογγόλος ηγέτης, που βοήθησε τη ρωσική κυβέρνηση, πλησίασε τον βοεβόδα του Τομπόλσκ και ζήτησε τη βοήθειά του για την απόκτηση ενός αντικειμένου, που πιστεύεται ότι ήταν η πανοπλία του Γερμάκ. Ο λόγος, που πλησίασε τον βοεβόδα, ήταν ότι του είχε απαγορευτεί στο παρελθόν εμπόριο από τους Τατάρους, αφότου τους πρόσφερε δέκα οικογένειες σκλάβων και χίλια πρόβατα. Οι Τατάροι, παρόλο που ήταν πεπεισμένοι ότι η πανοπλία είχε θεϊκές ιδιότητες, συμφώνησαν στην πώληση με τη συμμετοχή του βοεβόδα. Λίγο αργότερα, ο Μογγόλος, πεπεισμένος για τη δύναμη της πανοπλίας του Γερμάκ, αρνήθηκε να υπηρετήσει τη ρωσική κυβέρνηση, επειδή δεν φοβόταν πλέον τη δύναμή τους.

Μνήμη 

Ο ρωσικός λαός αποτίει φόρο τιμής στον μύθο του Γερμάκ με διάφορους τρόπους.

Πολλά αγάλματα και μνημεία έχουν ανεγερθεί προς τιμήν του σε όλη τη Ρωσία. 

Στην πλατεία του καθεδρικού ναού του Νοβοτσερκάσκ, υπάρχει ένα μνημείο από το 1903, όπου εμφανίζεται ο Γερμάκ κρατώντας ένα λάβαρο στο αριστερό του χέρι και το τελετουργικό σκουφί του αντιπάλου του, Κουτσούμ Χαν, στο δεξί του χέρι.  Το πίσω μέρος του μνημείου αναγράφει: "Στον Αταμάν των Κοζάκων Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς, κατακτητή της Σιβηρίας, από την ευγνωμονούσα μελλοντική γενιά. Προς τιμήν της 300ής επετείου του Στρατού των Κοζάκων. Πέθανε στα κύματα του Ιρτίς στις 5 Αυγούστου 1584."  

Υπάρχει επίσης ένα άγαλμα του Γερμάκ στο Τομπόλσκ και ένα στο κρατικό Ρωσικό Μουσείο στην Αγία Πετρούπολη. 

Δύο παγοθραυστικά πήραν το όνομά τους από τον Γερμάκ. Το πρώτο, που κατασκευάστηκε στο Νιούκαστλ της Αγγλίας το 1898, ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα πλοία αυτού του τύπου, που κατασκευάστηκαν ποτέ, και το δεύτερο το 1974 ήταν το πρώτο ενός εντυπωσιακού νέου τύπου πλοίου. 

Εις μνήμη του Γερμάκ, υπάρχει μια πόλη με το όνομά του στον άνω Ιρτίς, ομοίως, ένα βουνό στην περιφέρεια Περμ. Ο θρύλος λέει ότι ο Γερμάκ και η ταξιαρχία του πέρασαν έναν από τους σκληρούς χειμώνες της Σιβηρίας στην πλευρά του βράχου.

Στη λαϊκή κουλτούρα 
Ο Γερμάκ είναι μια σημαντική ηρωική φιγούρα στη ρωσική ιστορία, που απεικονίζεται στον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, την ποίηση, το τραγούδι και σε πίνακες.

Παραπομπές

Πηγές 
 Armstrong, Terence E. Yermak's Campaign in Siberia: A Selection of Documents. London: Hakluyt Society, 1975.
 Baikalov, Anatole V.. The Conquest and Colonisation of Siberia. The Slavonic and East European Review 10, no. 30 (1932): 557-571.
 Bisher, Jamie. White Terror: Cossack Warlords of the Trans-Siberian. London: Frank Cass, 2005.
 Cresson, W. P.. The Cossacks: Their History and Country. New York: Brentano's, 1919.
 Czaplicka, Miss, and Leslie Urquhart. The Future of Siberia: Discussion. The Geographical Journal 51, no. 3 (1918): 159-164.
 Feodoroff, Nicholas V. Soviet Communists and Russian History: A Frame in Time. Commack, NY: Nova Science, 1997.
 Franklin, Simon, and Emma Widdis. National Identity in Russian Culture: An Introduction. Cambridge: Cambridge University Press, 2004.
 Haywood, A. J.. Siberia: A Cultural History. Oxford: Oxford University Press, 2010.
 Howe, Sonia E.. Some Russian Heroes, Saints and Sinners, Legendary and Historical. London: Williams and Norgate, 1916.
 Kerner, Robert Joseph. The Russian Eastward Movement: Some Observations on its Historical Significance. Berkeley: Pacific Historical Review, 1948.
 Kivelson, Valerie A. Cartographies of Tsardom: The Land and Its Meanings in Seventeenth-Century Russia. Ithaca, N.Y.: Cornell University Press, 2006.
 Landers, Brian. Empires Apart: A History of American and Russian Imperialism. New York: Pegasus Books :, 2010.
 Lincoln, W. Bruce. The Conquest of a Continent: Siberia and the Russians. New York: Random House, 1994.
 Longworth, Philip. The Cossacks. New York: Holt, Rinehart and Winston, 1969.
 Manning, Clarence Augustus. "Yermak Timofeyevich in Russian Folk Poetry." Journal of the American Oriental Society 43 (1923): 206-215. https://www.jstor.org/stable/593339 (accessed January 13, 2012).
 March, G. Patrick. Eastern Destiny: Russia in Asia and the North Pacific. Westport, Conn.: Praeger, 1996.
 "Monument to the legendary Cossack Ermak - Sights." The Official Website of the City of Novocherkassk. http://www.novochgrad.ru/en/sights/id/1873.html (accessed January 14, 2012).
 Naumov, I. V., and David Norman Collins. The History of Siberia. London: Routledge, 2006.
 Perkhavko, Valery. Soft Gold. Science in Russia 4 (2008): 50-56.
 Rasputin, Valentin. Siberia, Siberia. Evanston, Ill.: Northwestern University Press, 1996.
 Semyenov, Yuri. The Conquest of Siberia. Ed. E. W. Dickes. London: G. Routledge & Sons, Ltd., 1944.
 Stites, Richard. Russian Popular Culture: Entertainment and Society Since 1900. Cambridge, England: Cambridge University Press, 1992. Print.
 Wright, G. Frederick. Asiatic Russia,. New York: McClure, Phillips & co., 1902.

Ρώσοι εξερευνητές