Σουρουπάκ

Η Σουρουπάκ (σουμεριακά: 𒋢𒆳𒊒𒆠 ŠuruppagKI "τόπος θεραπείας"), το σύγχρονο Τελ Φαρά, ήταν μια αρχαία πόλη των Σουμερίων περίπου 55 χιλιόμετρα νότια της Νιπούρ, στις όχθες του Ευφράτη, στο Κυβερνείο Αλ Καντισίγια του Ιράκ. 

Η Σουρουπάκ ήταν αφιερωμένη στην Νινλίλ, που ονομάζεται επίσης Σουντ, τη θεά του σιταριού και του αέρα.

Η Σουρουπάκ και το περιβάλλον της 
Η τοποθεσία εκτείνεται περίπου ένα χιλιόμετρο από βορρά προς νότο. Η συνολική έκταση είναι περίπου 120 εκτάρια, με περίπου 35 εκτάρια να είναι πάνω από 3 μέτρα πάνω από την γύρω πεδιάδα, με μέγιστο 9 μέτρα.

Ιστορία της έρευνας 

Μετά από μια σύντομη έρευνα του Χέρμαν Βόλραθ Χίλπρεχτ το 1900, ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1902 από τους Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ και Φρίντριχ Ντέλιτς της Γερμανικής Ανατολικής Εταιρείας για οκτώ μήνες. Μεταξύ άλλων ευρημάτων, συλλέχθηκαν εκατοντάδες δισκία της πρώιμης δυναστικής περιόδου, τα οποία κατέληξαν στο Μουσείο του Βερολίνου και στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1931, μια κοινή ομάδα των Αμερικανικών Σχολών Ανατολικής Έρευνας και του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας έκανε ανασκαφές στη Σουρουπάκ για ακόμη έξι εβδομάδες . Η ανασκαφή ανακάλυψε 87 δισκία και θραύσματα - ως επί το πλείστον από τους προ-Σαργονικούς χρόνους - αμφίκυρτα και άψητα. Το 1973, πραγματοποιήθηκε μια τριήμερη επιφανειακή έρευνα του χώρου. Αποτελούμενη κυρίως από τη συλλογή κεραμικών θραυσμάτων, η έρευνα επιβεβαίωσε ότι η Σουρουπάκ χρονολογείται τουλάχιστον ήδη από την περίοδο Τζεμντέτ Νασρ, επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό στην Πρώιμη Δυναστική περίοδο και ήταν επίσης ένα στοιχείο της Ακκαδικής Αυτοκρατορίας και της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ .

Ιστορικό κατάληψης 

Η Σουρουπάκ έγινε πόλη αποθήκευσης και διανομής σιτηρών και είχε περισσότερα σιλό από οποιαδήποτε άλλη πόλη της Σουμερίας. Τα πρώτα ανασκαμμένα επίπεδα στη Σουρουπάκ χρονολογούνται από την περίοδο Τζεμντέτ Νασρ περίπου το 3000 π.Χ. Εγκαταλείφθηκε λίγο μετά το 2000 π.Χ. 

Στο τέλος αυτής της περιόδου, υπήρξε μια αρχαιολογική μαρτυρία ποτάμιας πλημμύρας στη Σουρουπάκ. Πολύχρωμα κεραμικά από ένα επίπεδο καταστροφής κάτω από την κατάθεση των πλημμυρών χρονολογούνται στην περίοδο Τζεμντέτ Νασρ, που προηγείται αμέσως της πρώιμης δυναστικής περιόδου Α΄.  

Η πόλη επεκτάθηκε στο μέγιστο βαθμό στο τέλος της πρώιμης δυναστικής περιόδου Γ' (2600 π.Χ. έως 2350 π.Χ.). Σε αυτό το στάδιο καταστράφηκε από μια φωτιά, που έψησε τα πήλινα δισκία και τους τοίχους από λάσπη, που στη συνέχεια επέζησαν για χιλιετίες. 

Δύο πιθανοί βασιλιάδες της Σουρουπάκ αναφέρονται σε επιγραφικά δεδομένα από μεταγενέστερες πηγές, που βρίσκονται αλλού. Στη λίστα των Σουμέριων βασιλιάδων ο βασιλιάς Ουμπάρα-Τούτου αναφέρεται ως ηγέτης του Σουρουππάκ και ο τελευταίος βασιλιάς «πριν από την πλημμύρα». Στο Έπος του Γκιλγκαμές, ένας άντρας που ονομάζεται Ουτναπιστίμ, γιος του Ουμπάρα Τούτου, σημειώνεται ως βασιλιάς της Σουρουπάκ. Τα ονόματα Ζιουσούντρα και Ατραχάσις συνδέονται επίσης μαζί του. Αυτά τα στοιχεία δεν έχουν υποστηριχθεί από αρχαιολογικά ευρήματα και μπορεί κάλλιστα να είναι μυθικά.

Παραπομπές 

Αρχαιολογικοί τόποι στο Ιράκ
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις