Αχμέτ Ζακί Γιαμανί

Ο Αχμέτ Ζακί Γιαμανί ( ; 30 Ιουνίου 1930 – 23 Φεβρουαρίου 2021) ήταν πολιτικός από τη Σαουδική Αραβία που διετέλεσε υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων από το 1962 έως το 1986 και υπουργός στον Οργανισμό Πετρελαιοεξαγωγικών Χωρών (ΟΠΕΚ) για 25 χρόνια. Με πτυχία από ιδρύματα όπως η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, η Νομική Σχολή του Χάρβαρντ και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ, ο Γιαμανί έγινε στενός σύμβουλος της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας το 1958 και στη συνέχεια έγινε υπουργός Πετρελαίου το 1962. Είναι γνωστός για τον ρόλο του κατά τη διάρκεια του εμπάργκο πετρελαίου του 1973, όταν ώθησε τον ΟΠΕΚ να τετραπλασιάσει την τιμή του αργού πετρελαίου.

Τον Δεκέμβριο του 1975, ο Γιαμανί και οι άλλοι υπουργοί του ΟΠΕΚ πιάστηκαν όμηροι από τον τρομοκράτη Κάρλος (το Τσακάλι) στη Βιέννη της Αυστρίας. Οι όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από δύο ημέρες οδήγησης με αεροπλάνο στη Βόρεια Αφρική, παρόλο που ο Κάρλος έλαβε εντολή από τους ανωτέρους του να εκτελέσει τον Γιαμανί και τον Ιρανό ομόλογό του Τζαμσίντ Αμουζεγκάρ .
Ο Γιαμανί παραιτήθηκε από την θέση του ως υπουργός Πετρελαίου όταν απολύθηκε από τον Βασιλιά Φαχντ τον Οκτώβριο του 1986. Το 1990,  ίδρυσε το Κέντρο Παγκόσμιων Ενεργειακών Μελετών, μια ομάδα ανάλυσης αγοράς, και παρέμεινε εμπλεκόμενος σε ιδιωτικές επενδύσεις και πολιτιστικά ιδρύματα.

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση 
Ο Γιαμανί γεννήθηκε στη Μέκκα στις 30 Ιουνίου 1930, ένα από τα τρία παιδιά.  Ο πατέρας του, Χασάν Γιαμάνι, ήταν Καντί στη Χετζάζ και σεβαστός μελετητής του ισλαμικού δικαίου, ενεργώντας ως Μεγάλος Μουφτής στην Ινδονησία και τη Μαλαισία.  Ο παππούς του Γιαμανί ήταν Μεγάλος Μουφτής στην Τουρκία.  Το επώνυμο Γιαμανί προέρχεται από τηνΥεμένη από όπου κατάγονται οι πατρικοί του πρόγονοι. 

Ο Γιαμανί απέκτησε πτυχίο νομικής στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου στο Κάιρο το 1951.  Στη συνέχεια, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας τον έστειλε στο Ινστιτούτο Συγκριτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης για μη Αμερικανούς δικηγόρους και το 1955 έλαβε μεταπτυχιακό στη συγκριτική νομολογία. Με τη βοήθεια ενός καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο Γιαμανί πέρασε το επόμενο έτος στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ αποκτώντας το δεύτερο μεταπτυχιακό του το 1956

Καριέρα 
Ο Γιαμανί επέστρεψε στο Υπουργείο Οικονομικών της Σαουδικής Αραβίας, όπου εντάχθηκε στο νέο Τμήμα Zakat και Φόρου Εισοδήματος.  Το 1959, προσκλήθηκε από τον πρίγκιπα Φαϊζάλ, τότε διάδοχο και πρωθυπουργό, να εργαστεί ως νομικός σύμβουλος στο γραφείο του.  Όταν ο βασιλιάς Σαούντ επέστρεψε στην πλήρη εξουσία το 1960 με την υποστήριξη των Ελεύθερων Πριγκίπων, ο Φαϊζάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και ο Γιαμανί επέστρεψε στη δικηγορία του και άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Ριάντ. Σύμφωνα με τον Γιαμανί, ο βασιλιάς Σαούντ του πρόσφερε στη συνέχεια τη θέση του υπουργού πετρελαίου αλλά εκείνος αρνήθηκε. Αρκετούς μήνες αργότερα σχηματίστηκε νέο υπουργικό συμβούλιο με τον Φαϊζάλ ως διάδοχο και αναπληρωτή πρωθυπουργό και τον Μάρτιο του 1962 ο νυν υπουργός πετρελαίου και ιδρυτής του ΟΠΕΚ, Αμπντουλάχ Ταρίκι, αντικαταστάθηκε από τον Γιαμανί. 

Το 1962 ιδρύθηκε ο Γενικός Οργανισμός Πετρελαίου και Ορυκτών, ο οποίος σχεδιάστηκε να γίνει η εθνική εταιρεία πετρελαίου.  Το 1964 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Πετρελαίου και Ορυκτών, με στόχο να παράγει Σαουδάραβες με τις δεξιότητες για τη διαχείριση αυτής της εταιρείας στο μέλλον.  Μετά τις διαπραγματεύσεις του ΟΠΕΚ το 1972, η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε το 25% της ιδιοκτησίας της Aramco .   Από το 1974, η συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας αυξήθηκε στο 60% και το 1976 συμφωνήθηκε η συνολική ιδιοκτησία της Σαουδικής Αραβίας, με τις πληρωμές να ολοκληρώθηκαν το 1980.   

Ως υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, ο Γιαμανί διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του νεοσύστατου ΟΠΕΚ. Αντιμέτωπος με τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967, ο Γιαμάνι μίλησε κατά της χρήσης ενός αραβικού εμπάργκο πετρελαίου.   Το εμπάργκο του 1967 ήταν αναποτελεσματικό, αν και η εμπειρία οδήγησε στην εξέταση των πιθανών πολιτικών πλεονεκτημάτων ενός πετρελαϊκού οργανισμού μόνο από τους Αραβικούς.  Ο Γιαμανί ανέλαβε τον ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη αυτής της ιδέας και το 1968 στον Οργανισμό Αραβικών Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου (OAPEC) προστέθηκαν η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και η Λιβύη. Αρκετές άλλες χώρες προσχώρησαν το 1970 και η Αίγυπτος, η Συρία και το Ιράκ εντάχθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Πετρελαϊκή κρίση του 1973 
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, ο Γιαμανί ανέλαβε την πρωτοβουλία και σχεδίαζε να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου αρχικά κατά 10% μαζί με άλλα μέλη του ΟΠΕΚ, ακολουθούμενη από μειώσεις 5% κάθε μήνα.   Στις 16 Οκτωβρίου, τα έξι μέλη του ΟΠΕΚ στον Περσικό Κόλπο συναντήθηκαν στο Κουβέιτ και πήραν την απόφαση να αυξήσουν τις τιμές του πετρελαίου από 3 σε 5,12 δολάρια.  Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι χώρες παραγωγής καθόρισαν ανεξάρτητα την τιμή του πετρελαίου τους. Την επόμενη μέρα, τα δέκα μέλη του OAPEC συμφώνησαν στις μέτριες προτάσεις περικοπής της παραγωγής του Γιαμανί.  Επίσης πρότειναν εμπάργκο σε χώρες που θεωρούνταν «εχθρικές», αλλά δεν επιβλήθηκε, αν και μέχρι τις 22 Οκτωβρίου όλες οι χώρες του ΟΑΠΕΚ είχαν θέσει εμπάργκο στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ολλανδία και τη Δανία.  

Οι περικοπές παραγωγής, που αυξήθηκαν στο 25 % τον Νοέμβριο, επηρέασαν την οικονομική υγεία όλων των δυτικών δυνάμεων.   Για να κερδίσει πολιτική υποστήριξη, ο Γιαμανί ταξίδεψε στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία με τον υπουργό πετρελαίου της Αλγερίας, Μπελάιντ Αμπντεσελάμ.   Τόσο ο Γιαμανί όσο και ο OPEC έγιναν πολύ γνωστοί στη Δύση, με τον Γιαμανί να περιγράφεται ως "ο άνθρωπος της στιγμής" στο εξωφύλλο άρθρο του Newsweek International στις 24 Δεκεμβρίου 1973.  Οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να συνενώσουν το καρτέλ με αυτό των καταναλωτών απέτυχαν και η ΕΟΚ και η Ιαπωνία κάλεσαν το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα αραβικά εδάφη που κατέλαβαν το 1967  

Στις 22 Δεκεμβρίου, τα μέλη του ΟΠΕΚ στον Περσικό Κόλπο συναντήθηκαν ξανά στην Τεχεράνη, όπου ο Σάχης, με την υποστήριξη των άλλων κρατών, προέτρεψε να αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου σε πάνω από 20 δολάρια το βαρέλι.   Ο Γιαμανί αντιτάχθηκε σε αυτήν την ακραία αύξηση, αλλά δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει με τη Σαουδική Αραβία από την Τεχεράνη. Φοβούμενος διάσπαση στον ΟΠΕΚ, ο Γιαμανί αποφάσισε έναν συμβιβασμό που έθεσε το πετρέλαιο στα 11,65 δολάρια, τέσσερις φορές την τιμή του βαρελιού πριν από τις 16 Οκτωβρίου.    Μετά την πρόοδο με τις αραβο-ισραηλινές συμφωνίες αποδέσμευσης, ελήφθη απόφαση για τον τερματισμό του εμπάργκο, το οποίο άρθηκε επίσημα στις 17 Μαρτίου 1974 

Η Σαουδική Αραβία συνέχισε να πιέζει για μειώσεις τιμών από το επίπεδο των 11,65 δολαρίων, αντίθετα από άλλα μέλη του ΟΠΕΚ. Αυτό έγινε όλο και περισσότερο αντιληπτό ως μια φιλοαμερικανική στάση από τους άλλους παραγωγούς, αν και υπερασπιζόταν ο Γιαμανί ως μια ασφαλέστερη επιλογή για την παγκόσμια οικονομία. Η Σαουδική Αραβία έχει επικριθεί ότι χρησιμοποιεί τη δεσπόζουσα θέση της για να επιβάλει τα δικά της συμφέροντα και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική παραγωγής της, καθώς η χαμηλότερη τιμή επιτρέπει στη χώρα να διατηρήσει υψηλό μερίδιο αγοράς και αποθαρρύνει την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας που θα περιόριζε την παγκόσμια ζήτηση για πετρέλαιο.  Σε αυτό το σημείο, ο Γιαμανί δήλωσε την διάσημη ρήση του το 1973: «Η πέτρινη εποχή δεν τελείωσε γιατί μας τελείωσαν οι πέτρες».  (Ωστόσο, το απόσπασμα μπορεί να έχει αποδοθεί λανθασμένα από αυτήν και άλλες πηγές.)

Δολοφονία του βασιλιά Φαϊζάλ 
Στις 25 Μαρτίου 1975, ο βασιλιάς Φαϊζάλ πυροβολήθηκε από τον ανιψιό του Φαϊζάλ μπιν Μουσάντ. Ο νεαρός πρίγκιπας είχε ενταχθεί σε μια αντιπροσωπεία του Κουβέιτ, με επικεφαλής τον υπουργό πετρελαίου Abdul Mutaleb Kazimi, την οποία ο Γιαμανί είχε συνοδέψει στο γραφείο του βασιλιά. Ο Γιαμανί στεκόταν δίπλα στον Βασιλιά όταν ακούστηκαν οι πυροβολισμοί και, μετά από ανάκριση, ανακαλύφθηκε ότι ο Φαϊζάλ μπιν Μουσάντ πίστευε επίσης ότι ο Γιαμανί είχε πυροβοληθεί και ήταν νεκρός από την επίθεση.  Ο Γιαμανί συνέχισε τον ρόλο του ως υπουργός Πετρελαίου για άλλα έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του Φαϊζάλ.

Κρίση ομήρων 1975 
Στις 21 Δεκεμβρίου 1975, ο Γιαμανί της Σαουδικής Αραβίας, ο Τζαμσίντ Αμουζεγκάρ του Ιράν και οι άλλοι υπουργοί πετρελαίου του ΟΠΕΚ πιάστηκαν όμηροι στην εξαμηνιαία διάσκεψή τους στη Βιέννη της Αυστρίας . Η επίθεση, η οποία σκότωσε τρεις μη υπουργούς, πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα έξι ατόμων με επικεφαλής τον Βενεζουελανό τρομοκράτη Κάρλος το Τσακάλι, στην οποία περιλαμβάνονταν οι Γκάμπριελ Κρότσερ-Τίντεμαν και Χανς Γιοακίμ Κλάιν. Η αυτοαποκαλούμενη ομάδα «βραχίονας της Αραβικής Επανάστασης» έκανε έκκληση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ο Κάρλος σχεδίαζε να αναλάβει τη διάσκεψη με τη βία και να κρατήσει ως λύτρα και τους έντεκα παρευρισκόμενους υπουργούς πετρελαίου, εκτός από τους Γιαμάνι και Αμουζεγκάρ που επρόκειτο να εκτελεστούν. 

Ο Κάρλος κανόνισε ταξίδια με λεωφορείο και αεροπλάνο για την ομάδα του και 42 από τους αρχικούς 63 ομήρους, με στάσεις στο Αλγέρι και την Τρίπολη, σχεδιάζοντας να πετάξει τελικά στη Βαγδάτη, όπου ο Γιαμανί και ο Αμουζεγκάρ επρόκειτο να εκτελεστούν. Και οι 30 μη Άραβες όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι στο Αλγέρι, εξαιρουμένου του Αμουζεγκάρ. Επιπλέον όμηροι αφέθηκαν ελεύθεροι σε άλλη στάση στην Τρίπολη πριν επιστρέψουν στο Αλγέρι. Με μόνο 10 ομήρους να έχουν απομείνει, ο Κάρλος είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Αλγερινό Πρόεδρο Χουαρί Μπουμεντιέν, ο οποίος ενημέρωσε τον Κάρλος ότι οι θάνατοι των υπουργών πετρελαίου θα οδηγούσαν σε επίθεση στο αεροπλάνο. Ο Μπουμεντιέν πρέπει επίσης να έχει προσφέρει στον Κάρλος άσυλο αυτή τη στιγμή και πιθανώς οικονομική αποζημίωση για την αποτυχία να ολοκληρώσει την αποστολή του. Ο Κάρλος εξέφρασε τη λύπη του που δεν μπόρεσε να δολοφονήσει τον Γιαμανί και τον Αμουζεγκάρ, και στη συνέχεια αυτός και οι σύντροφοί του έφυγαν από το αεροπλάνο. Όλοι οι όμηροι και οι τρομοκράτες απομακρύνθηκαν από την κατάσταση, δύο ημέρες αφότου ξεκίνησε.  

Λίγο καιρό μετά την επίθεση, οι συνεργοί του Κάρλος αποκάλυψαν ότι η επιχείρηση διοικούνταν από τον Ουαντί Χαντάντ, ιδρυτή του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ισχυρίστηκαν επίσης ότι η ιδέα και η χρηματοδότηση προήλθαν από έναν Άραβα πρόεδρο, που ευρέως θεωρείται ότι είναι ο Μουάμαρ αλ Καντάφι της Λιβύης . Οι άλλοι μαχητές Μπασάμ Αμπού Σαρίφ και Κλάιν ισχυρίστηκαν ότι ο Κάρλος έλαβε και κράτησε λύτρα μεταξύ 20 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ  και 50 εκατ. δολάρια ΗΠΑ  από «έναν Άραβα πρόεδρο». Ο Κάρλος ισχυρίστηκε ότι η Σαουδική Αραβία πλήρωσε λύτρα για λογαριασμό του Ιράν, αλλά ότι τα χρήματα "εκτρέπονταν καθ' οδόν και χάθηκαν από την Επανάσταση".

Συνέχιση της πετρελαϊκής πολιτικής της Σαουδικής Αραβίας 
Σε μια συνεδρίαση του ΟΠΕΚ τον Σεπτέμβριο του 1975 στη Βιέννη, η Σαουδική Αραβία συνέχισε να αντιτίθεται στις απότομες αυξήσεις της τιμής του πετρελαίου. Ο Γιαμάνι έπρεπε να λάβει έγκριση από τον διάδοχο του θρόνου Φαχντ για οποιαδήποτε αύξηση που θα συμφωνηθεί πέραν του 5%. Μη μπορώντας να επικοινωνήσει με τη Σαουδική Αραβία από τη Βιέννη, ο Γιαμανί άφησε τη συνάντηση και πέταξε στο Λονδίνο με το ιδιωτικό του τζετ για να βρει ένα ασφαλές τηλέφωνο. Το περιστατικό αυτό είχε μεγάλη δημοσιότητα. 

Σε μια συνεδρίαση του ΟΠΕΚ τον Μάιο του 1976 στο Μπαλί, το Ιράν και επτά άλλα μέλη υποστήριξαν μια αύξηση 20% στις τιμές του πετρελαίου για να ταιριάξουν με τον πληθωρισμό, αν και η Σαουδική Αραβία τάχθηκε υπέρ ενός εξαμήνου παγώματος των τιμών.   Ο Ιρακινός υπουργός Πετρελαίου επέκρινε σφοδρά τον Γιαμανί και τη Σαουδική Αραβία για φιλοδυτική πολιτική, γεγονός που οδήγησε τον Γιαμάνι να αποχωρήσει από τη συνάντηση και να ζητήσει συγγνώμη.   Αυτό διευθετήθηκε και συμφωνήθηκε το πάγωμα των τιμών για έξι μήνες.  

Έξι μήνες αργότερα, ο ΟΠΕΚ που συγκεντρώθηκε στη Ντόχα και η Σαουδική Αραβία αντιμετώπισε ξανά πίεση για αύξηση των τιμών. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν οι μόνες δύο χώρες μέλη που δεν συμφώνησαν σε αύξηση 10% τον Ιανουάριο του 1977, ακολουθούμενη από πρόσθετη αύξηση 5% τον Ιούλιο. Αυτό οδήγησε σε μια περίοδο τιμολόγησης δύο επιπέδων με τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ να χρεώνουν 12,09 δολάρια το βαρέλι και τις άλλες χώρες του ΟΠΕΚ 12,70 δολάρια το βαρέλι.  Τον Ιούλιο του 1977, μια συνεδρίαση του ΟΠΕΚ στη Στοκχόλμη ολοκλήρωσε την τιμολόγηση δύο επιπέδων, με τις τιμές να επανενοποιηθούν στα 12,70 δολάρια.   

Το 1979, η Ιρανική Επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα την ενεργειακή κρίση του 1979. Η Σαουδική Αραβία και άλλα μέλη του ΟΠΕΚ κατάφεραν να αυξήσουν την παραγωγή επαρκώς για να αντικαταστήσουν αυτή που έχασε από το Ιράν, αλλά αυτό δεν απέτρεψε την αγορά πανικού πετρελαίου. Ο ΟΠΕΚ διατήρησε επίσης μια επίσημη τιμή, αν και η αγορά spot οδήγησε στη διαπραγμάτευση των τιμών του πετρελαίου ανοδικά. Ο Γιαμανί ισχυρίστηκε ότι η Σαουδική Αραβία δεν θα πουλούσε πάνω από την τιμή του ΟΠΕΚ, αλλά θα παρέμεινε προσηλωμένη στη μείωση των τιμών του πετρελαίου.

Απομάκρυνση από Υπουργός Πετρελαίου 
Οι αγορές πανικού κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης του 1979 οδήγησαν σε αύξηση των αποθεμάτων πετρελαίου που άρχισαν να πλημμυρίζουν την αγορά και οδήγησαν σε πολέμους τιμών μεταξύ πετρελαιοπαραγωγών χωρών που ανταγωνίζονταν για μερίδιο αγοράς. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε σε μειωμένα έσοδα  για τη Σαουδική Αραβία.  Στις 13 Ιουνίου 1982, κατά τη διάρκεια αυτής της ύφεσης, ο βασιλιάς Χαλίντ πέθανε από καρδιακή προσβολή και ο διάδοχος πρίγκιπας Φαχντ έγινε βασιλιάς και πρωθυπουργός. 

Η αρχή της διακυβέρνησης του Φαχντ αμαυρώθηκε από τα μειωμένα έσοδα από το πετρέλαιο που προκλήθηκε από την υπερκατανάλωση πετρελαίου της δεκαετίας του 1980 .  Ο περιορισμένος εθνικός προϋπολογισμός ενθάρρυνε επίσης τη χρήση πετρελαίου σε συμφωνίες ανταλλαγής. Το 1984, η Σαουδική Αραβία αγόρασε δέκα Boeing 747 για να ενταχθεί στον στόλο της Saudia Airlines, με πληρωμή  πετρελαίου.  

Σε μια συνεδρίαση του ΟΠΕΚ τον Οκτώβριο του 1986, ο Φαχντ έστειλε στον υπουργό πετρελαίου του ένα τηλεγράφημα ζητώντας να αυξηθεί η ποσόστωση πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και να οριστεί η τιμή του πετρελαίου στα 18 δολάρια, το οποίο ο Γιαμανί αρνήθηκε να υπογράψει. Στις 29 Οκτωβρίου 1986, έγινε μια σύντομη ανακοίνωση στη Σαουδαραβική τηλεόραση ότι ο Γιαμανί είχε απολυθεί.  Αντικαταστάθηκε από τον Χισάμ Νάζερ.

Αλλες δραστηριότητες 
Τον Ιούλιο του 1982, ο Γιαμανί ίδρυσε την Investcorp, μια εταιρεία ιδιωτικών μετοχών, με αρκετούς άλλους υπουργούς πετρελαίου και γνωστούς χρηματοδότες.  Οι αρχικές επενδύσεις της εταιρείας περιελάμβαναν την Tiffany & Co., την Breguet, μια Ελβετική ωρολογοποιία και τη Chaumet.   Ο Γιαμανί, ο ίδιος γνωστός ως λάτρης του ρολογιού, έγινε επίσης πλειοψηφικός μέτοχος της Vacheron Constantin το 1987. Το 1996, οι μετοχές του Γιαμανί πωλήθηκαν στη συνέχεια στον όμιλο Vendôme Luxury Group, ιδιοκτησίας της Richemont.   Το 1988, ο Γιαμανί ίδρυσε το Ίδρυμα Ισλαμικής Κληρονομιάς Al-Furqan υπό το Πολιτιστικό και Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Γιαμανί, το οποίο προσπαθεί να διατηρήσει και να δημοσιεύσει ιστορικά σημαντικά ισλαμικά έργα.  Το 1990,  ίδρυσε το Centre for Global Energy Studies, μια ομάδα ανάλυσης αγοράς με έδρα το Λονδίνο που ισχυρίζεται ότι παρέχει αντικειμενικές πληροφορίες για ενεργειακά ζητήματα. Μέλη του διοικητικού συμβουλίου περιλαμβάνουν τον Έντουαρντ Χιθ, τον Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν και τον Denis Healey, όλοι τους φίλοι του Γιαμανί.

Προσωπική ζωή 
Η πρώτη σύζυγος του Γιαμανί ήταν Ιρακινή.  Είχαν τρία παιδιά.  Το 1956, γεννήθηκε η πρώτη κόρη του, Μάι Γιαμανί, ακολουθούμενη από τη δεύτερη κόρη Μάχα το 1959 και τον πρώτο του γιό Χάνι το 1961. Η Μάι σπούδασε ανθρωπολογία και τώρα είναι συγγραφέας και ερευνητής στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων . Η Μάχα πήρε πτυχίο νομικής από το Cambridge και ο Χάνι πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων. Ο Γιαμανί παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Tamam al Anbar στις 23 Μαρτίου 1975 και απέκτησε πέντε παιδιά: Φειζαλ (γενν. 1976), Σαράφ (γενν. 1977), Σάρα (γενν. 1979), Αρβα (γεν. 1981) και Αχμεντ (γεν. 1983).  Ο Γιαμανί μιλούσε άπταιστα Αραβικά, Αγγλικά  και Γαλλικά. Το στυλ διαπραγμάτευσης του, όπως παρατήρησε ο Χένρυ Κίσινγκερ, ήταν να δειπνήσει με άλλους αξιωματούχους μέχρι το σημείο της πληρότητας και του λήθαργου, πριν ξεκινήσει παρατεταμένες διαπραγματεύσεις ( Reader's Digest, περίπου το 1970).

Ο Γιαμανί πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 2021 στο Λονδίνο, σε ηλικία 93 ετών, για να ταφεί αργότερα στη γενέτειρά του, τη Μέκκα.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Aburish, Saïd K. 1994: The Rise, Corruption and Coming Fall of the House of Saud . Λονδίνο: Bloomsbury.ISBN 0-7475-2040-2</br> Π. 7 «Ο Υπουργός Πετρελαίου Γιαμάνι, του οποίου οι μέτριες πολιτικές τιμολόγησης του πετρελαίου τον έκαναν τον πιο αντιδημοφιλή άνθρωπο στη χώρα του. . ."
 Ρόμπινσον, Τζέφρι. 1989: Yamani The Inside Story . Λονδίνο: Fontana Press.ISBN 0-00-637408-5
 BBC News, Καθοριστικές στιγμές: Sheikh Yamani
 Σπουδές Χώρας. Βιομηχανία Πετρελαίου, Σαουδική Αραβία
 Πέρες, Κάρλος. The Decay of the Angel (Vacheron & Constantin)

Σαουδάραβες Σουνίτες
Σαουδάραβες πολιτικοί
Σαουδάραβες επιχειρηματίες