Κάστρο Χάουαρντ

Το Κάστρο Χάουαρντ, αγγλ.: Castle Howard, είναι ένα μεγαλοπρεπές μέγαρο στο βόρειο Γιόρκσαϊρ της Αγγλίας, μέσα στην αστική ενορία του Χέντερσκελφ, που βρίσκεται 15 μίλια (24 χλμ.) βόρεια του Γιορκ. Είναι μία ιδιωτική κατοικία και είναι το σπίτι του οίκου Κάρλις (Carlisle), κλάδου της οικογένειας Χάουαρντ, για περισσότερα από 300 χρόνια. Το Κάστρο Χάουαρντ δεν έχει φρουριακή δομή, αλλά ο όρος «κάστρο» χρησιμοποιείται μερικές φορές για το όνομα ενός αγγλικού εξοχικού σπιτιού, που κτίστηκε στην τοποθεσία ενός πρώην κάστρου.

Το κτήριο είναι γνωστό στην τηλεόραση και τους θεατές ταινιών ως το φανταστικό Μπράιντσχεντ στη διασκευή της "Granada TV", το 1981, του έργου της Ήβελυν Γουό Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ, όσο και σε μια δίωρη εκδοχή το 2008 για τον κινηματογράφο. Σήμερα είναι μέρος του ομίλου "Πολύτιμα Κτήρια της Αγγλίας".

Ιστορία 
Η δημιουργία του Κάστρου Χάουαντ ξεκίνησε το 1699 με την καταστροφή του μικρού χωριού Χέντερσκελφ και με την έναρξη της μελέτης του Τζον Βάνμπρουγκ για το 3ο κόμη του Κάρλις.  Η κατασκευή ξεκίνησε το 1701 και χρειάστηκαν πάνω από 100 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Η θέση ήταν αυτή του κατεστραμμένου κάστρου Χέντεσκελφ, το οποίο είχε περιέlθει στην οικογένεια Χάουαρντ μετά το γάμο του 4ου δούκα του Νόρφολκ με την Ελίζαμπεθ Λέιμπερν, χήρα του 4ου βαρόνου Ντέικερ. Το 1577, ο τρίτος γιος του 4ου δούκα του Νόρφολκ, ο λόρδος Γουίλιαμ Χάουαρντ, νυμφεύτηκε την ετεροθαλή αδεlφή του, την Ελισάβετ Ντέικερ, τη μικρότερη κόρη του 4ου βαρόνου Ντέικερ. Αυτή έφερε μαζί της τα μεγάλα κτήματα Χέντερσκελφ και Νέιγορθ Καστλ. Ο 3ος κόμης του Κάρλις ήταν ένας εξ αρρενογονίας απόγονος του λόρδου Γουίλιαμ Χάουαρντ.

Το κτήριο περιβάλλεται από ένα μεγάλο κτήμα, το οποίο, την εποχή του 7ου κόμη του Καρλις, κάλυπτε πάνω από 13000 ακρ (52.000 στρέμματα) και περιλάμβανε τα χωριά Γουέλμπερν, Μπούλμερ, Σλίνγκσμπυ, Τέρρινγκτον και Κόνυσθορπ. <ref>'The Pride of Yorkshire''' exhibition leaflet, Castle Howard, 2010</ref> Το κτήμα εξυπηρετείτο από τον δικό του σιδηροδρομικό σταθμό, τον σταθμό Κασλ Χάουαρντ, από το 1845 έως τη δεκαετία του 1950. 

Μετά το τέλος του 9ου κόμη του Κάρλις το 1911, το Κάστρο Χάουαρντ κληρονομήθηκε από τον πέμπτο γιο του, Τζέφρυ Χάουαρντ· οι επόμενοι κόμητες απέκτησαν το Κάστρο Νάουορθ ως τη βόρεια εξοχική τους κατοικία. Το 1952 ο τότε ιδιοκτήτης του λόρδος Χάουαρντ του Χέντερσκελφ, ένας νεότερος γιος του Τζέφρυ Χάουαρντ, άνοιξε το Κάστρο Χάουαρντ στο κοινό. Τώρα το Κάστρο ανήκει σε μία εταιρεία της οικογένειας Χάουαρντ, την Castle Howard Estate Limited,  και το διαχειρίζεται η εντιμότατος Νίκολας Χάουαρντ (ο δεύτερος γιος του λόρδου Χάουαρντ του Χέντερσκελφ) και η σύζυγός του Βικτώρια.

Το 2003 οι χώροι ανασκάφηκαν για τρεις ημέρες από το Time Team του Channel 4, αναζητώντας αποδεικτικά στοιχεία για ένα τοπικό χωριό, που χάθηκε για να διαμορφωθεί το τοπίο γύρω από το κτήμα.

 Το κτήριο 

Ο 3ος κόμης του Κάρλις είχε μιλήσει αρχικά με τον Γουίλιαμ Τάλμαν, έναν κορυφαίο αρχιτέκτονα, αλλά ανέθεσε το έργο στον Βάνμπρουγκ, μέλος του Kit-Cat Club, για να σχεδιάσει το κτίριο. Το Κάστρο Χάουαρντ ήταν το πρώτο κτήριο που οικοδόμησε ο Βάνμπρουγκ, αλλά τον βοήθησε ο Νίκολας Χόκσμοορ.

Ο σχεδιασμός του Βάνμπρουκ εξελίχθηκε σε μία μπαρόκ δομή, με δύο συμμετρικές πτέρυγες που προεξέχουν εκατέρωθεν ενός άξονα Βορρά-Νότου. Ο κεντρικός θόλος που στέφει το κτήριο προστέθηκε στο σχέδιο αργότερα, αφού είχε αρχίσει η κατασκευή. Η οικοδόμηση ξεκίνησε στο ανατολικό άκρο, με την ανατολική πτέρυγα να κατασκευάζεται το 1701-03, το ανατολικό άκρο της πρόσοψης του κήπου το 1701–06, το κεντρικό τμήμα (συμπεριλαμβανομένου του θόλου) το 1703–06 και το δυτικό άκρο της πρόσοψης του κήπου το 1707–09. Όλα είναι υπέροχα διακοσμημένα σε ρυθμό μπαρόκ, με στέμματα, χερουβείμ, υδρίες και σύμβολα, με ρωμαϊκούς δωρικούς ψευδοκίονες στη βόρεια πρόσοψη και κορινθιακούς στη νότια. Πολλοί εσωτερικοί χώροι διακοσμήθηκαν από τον Τζιοβάννι-Αντόνιο Πελεγκρίνι.

Ο κόμης έστρεψε τις ενέργειές του στον γύρω κήπο και το έδαφος. Αν και η πλήρης σχεδίαση τυπώθηκε στον τρίτο τόμο του Vitruvius Britannicus'' του Κόλιν Κάμπελ, που δημοσιεύθηκε το 1725, η δυτική πτέρυγα δεν είχε ξεκινήσει ακόμη όταν ο Βάνμπρουγκ απεβίωσε το 1726, παρά τη διαμαρτυρία του κόμη. Το σπίτι παρέμεινε ατελές μετά το τέλος του 3ου κόμη το 1738 και η υπόλοιπη κατασκευή άρχισε τελικά υπό τη διεύθυνση του 4ου κόμη. Ωστόσο το σχέδιο του Βάνμπρουγκ δεν ολοκληρώθηκε: η δυτική πτέρυγα κτίστηκε σε διαφορετικό ρυθμό, στον ρυθμό του Παλλάντιο, με ένα σχέδιο από τον γαμπρό του 3ου κόμη, τον σερ Τόμας Ρόμπινσον. Η νέα πτέρυγα παρέμεινε ατελής, χωρίς πρώτο όροφο ή στέγη, ως το τέλος του 4ου κόμη το 1758. Αν και είχε προστεθεί μία στέγη, το εσωτερικό παρέμεινε αδιακόσμητο ως το τέλος του Ρόμπινσον το 1777. Τα δωμάτια ολοκληρώθηκαν σταδιακά κατά τις επόμενες δεκαετίες, αλλά το σύνολο δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο το 1811 υπό τον Τσαρλς Χήθκοουτ Τέιθαμ.

Αναφορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ανάκτορα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας