Εθνική βιβλιοθήκη της Κίνας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας (κινέζικα: 中国 国家 图书馆; pinyin: Zhōngguó Guójiā Túshūguǎn) ή NLC στο Πεκίνο είναι η κεντρική δημόσια βιβλιοθήκη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Με μια συλλογή άνω των 37 εκατομμυρίων τεκμηρίων, είναι μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Ασία και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Διαθέτει τις μεγαλύτερες συλλογές κινεζικής λογοτεχνίας και ιστορικών εγγράφων στον κόσμο. 

Ο πρόδρομος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας, η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου (京师 图书馆; 京師 圖書館; Jīngshī Túshūguǎn), ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1909 από την κυβέρνηση της δυναστείας Τσινγκ. Άνοιξε για πρώτη φορά επίσημα μετά την Επανάσταση του Xinhai, το 1912. Τον Ιούλιο του 1928 , μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου  και αργότερα άλλαξε σε Εθνική Βιβλιοθήκη.

Ιστορικό 
Οι πρώτες κινεζικές αναφορές σε δημόσιες βιβλιοθήκες δυτικού τύπου ήταν από τον Lin Zexu στο Sizhou Zhi (39 洲 志; 1839) και τον Wei Yuan στην εικονογραφημένη πραγματεία για τα θαλάσσια βασίλεια (πρώτη έκδ., 1843), και τα δύο έργα ήταν μεταφράσεις από Δυτικά βιβλία.

Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, μετά από πολλές στρατιωτικές ήττες κατά των Δυτικών δυνάμεως, η κυβέρνηση της δυναστείας Τσινγκ (1644-1912) έστειλε αρκετές αποστολές στο εξωτερικό για να μελετήσουν τον δυτικό πολιτισμό και τους θεσμούς. Αρκετά μέλη της πρώτης κινεζικής διπλωματικής αποστολής, που είχαν συναλλαγές με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία, τη Γαλλία και άλλες χώρες από το 1111 έως το 1870, κατέγραψαν τις απόψεις τους για τις δυτικές βιβλιοθήκες, σημειώνοντας ότι προσέλκυσαν μεγάλο αριθμό αναγνωστών. Ο δημοσιογράφος Liang Qichao (1873-1929), ο οποίος έγινε διακεκριμένος εξόριστος διανοούμενος μετά την αποτυχία της Μεταρρύθμισης των εκατό ημερών το 1898, έγραψε για τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης και τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σικάγο, επαινώντας το άνοιγμά τους στο κοινό και την εντιμότητα των αναγνωστών  που δεν έκλεβαν τα βιβλία που τους είχαν δανειστεί. Ο Dai Hongci [zh] (戴鸿慈; 戴鴻慈), μέλος άλλης αποστολής Qing που στάλθηκε στο εξωτερικό για να μελετήσει σύγχρονα συντάγματα, σημείωσε την αποτελεσματικότητα του δανεισμού βιβλίων στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.

Ίδρυση 
Το 1906, ο Κυβερνήτης της επαρχίας Χουνάν, Πανγκ Χονγκσού, ανακοινώσε με το Μνημείο του Θρόνου  ότι είχε ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για την ίδρυση μιας επαρχιακής βιβλιοθήκης στην Τσανγκσά. Το 1908 και το 1909, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι από τις επαρχίες Fengtian, Shandong, Shanxi, Zhejiang και Yunnan υπέβαλαν αίτηση στο Αυτοκρατορικό Δικαστήριο ζητώντας άδεια για τη δημιουργία δημόσιων βιβλιοθηκών στις αντίστοιχες δικαιοδοσίες τους.  Σε απάντηση, στις 2 Μαΐου 1909, το Υπουργείο Παιδείας του Qing (学部; 學部; Xuébù) ανακοίνωσε σχέδια για το άνοιγμα βιβλιοθηκών σε κάθε επαρχία της χώρας. 

Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1909, ο Zhang Zhidong, ένας βετεράνος του κινήματος Αυτοενίσχυσης, ο οποίος ήταν αντιβασιλέας του Huguang και υπηρετούσε  στο ισχυρό Μεγάλο Συμβούλιο, ζήτησε την ίδρυση μιας βιβλιοθήκης στην πρωτεύουσα της Κίνας.  Η ίδρυση της βιβλιοθήκης εγκρίθηκε με αυτοκρατορικό διάταγμα την ίδια ημέρα.  Το ίδρυμα ονομαζόταν αρχικά Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου ή Μητροπολιτική Βιβλιοθήκη (京师 图书馆; 京師 圖書館; Jīngshī Túshūguǎn).  Ο Lu Xun και άλλοι διάσημοι μελετητές έκαναν μεγάλες προσπάθειες για την κατασκευή του.

Ο φιλόλογος και βιβλιογράφος Miao Quansun [zh] (缪 荃 荪; 繆 荃 蓀; 1844-1919), ο οποίος είχε επιβλέψει την ίδρυση της βιβλιοθήκης Jiangnan στο Nanjing δύο χρόνια νωρίτερα, κλήθηκε να διαχειριστεί τη νέα εγκατάσταση. Όπως και ο Jiangnan, ο βοηθός του Chen Qingnian ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος  της διαχείρισης. 

Η πρόταση του Luo Zhenyu στις αρχές του 1900 έλεγε ότι η βιβλιοθήκη έπρεπε να βρίσκεται σε σημείο προστατευμένο τόσο από πυρκαγιές όσο και από πλημμύρες, και σε κάποια απόσταση από θορυβώδεις αγορές. Μετά από αυτές τις συστάσεις, το Υπουργείο Παιδείας πρώτα επέλεξε την συνοικία Deshengmen στο βόρειο τείχος της πόλεως, μια ήσυχη περιοχή με λίμνες. Αλλά το σχέδιο αυτό θα απαιτούσε την αγορά πολλών κτιρίων. Λόγω έλλειψης κεφαλαίων, ο Ναός Guanghua (广 化寺; 廣 化寺) επιλέχθηκε ως ο πρώτος χώρος της βιβλιοθήκης. Ο Ναός Guanghua ήταν ένα συγκρότημα βουδιστικών αιθουσών και ιερών που βρισκόταν κοντά στην βόρεια όχθη του Shichahai, αλλά δεν βόλευε τους αναγνώστες και ήταν πολύ υγρό για μακροχρόνια αποθήκευση βιβλίων. Η Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου παρέμεινε εκεί μέχρι το 1917. Το 1916, σύμφωνα με διάταγμα του  Υπουργείου Παιδείας, κάθε δημοσιευμένο βιβλίο της βιβλιοθήκης έπρεπε  να καταχωρηθεί στο υπουργείο Εσωτερικών και όλα να συλλεχθούν από τη βιβλιοθήκη. Η λειτουργία της ως εθνικής βιβλιοθήκης ήταν πλέον γεγονός.

Μεταγενέστερη ιστορία 
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου άνοιξε για το κοινό στις 27 Αυγούστου 1912, λίγους μήνες μετά της παραιτήσεως του Puyi (r. 1908–12), του τελευταίου αυτοκράτορα της δυναστείας των Qing. Έκτοτε, διαχειριζόταν από το Υπουργείο Παιδείας της Δημοκρατίας της Κίνας. Μια ημέρα πριν από το άνοιγμα της βιβλιοθήκης, ο επικεφαλής βιβλιοθηκονόμος της Jiang Han (江 185: 1853-1935) υποστήριξε ότι η Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου ήταν μια ερευνητική βιβλιοθήκη και συνέστησε το άνοιγμα μιας νέας βιβλιοθήκης με περιοδικά και νέες εκδόσεις που θα μπορούσε να προσελκύσει μια μεγαλύτερη μερίδα του  αναγνωστικού  κοινού. Τον Ιούνιο του 1913, μια Βιβλιοθήκη παράρτημα άνοιξε έξω από την Πύλη του Xuanwumen και περισσότερα από 2.000 βιβλία μεταφέρθηκαν εκεί από την κύρια βιβλιοθήκη.  Στις 29 Οκτωβρίου 1913, επειδή ο ναός Guanghua αποδείχθηκε πολύ μικρός και απρόσιτος, η κύρια βιβλιοθήκη έκλεισε, εν αναμονή της επιλογής νέου χώρου. 

Η Βιβλιοθήκη χρέωνε ένα χάλκινο νόμισμα ως τέλος ανάγνωσης, ενώ η Βιβλιοθήκη Tianjin χρέωνε τα διπλάσια και η δημόσια βιβλιοθήκη Shandong τα τριπλάσια. Στην αρχή, οι αναγνώστες δεν μπορούσαν να δανειστούν βιβλία, ο δανεισμός επιτράπηκε λίγο πριν του 1918.

Το 1916, το Υπουργείο Παιδείας (MOE) της Δημοκρατίας της Κίνας διέταξε να κατατεθεί στην Μητροπολιτική Βιβλιοθήκη ένα αντίγραφο για κάθε κινεζική έκδοση  μετά την εγγραφή του στο Γραφείο Πνευματικών Δικαιωμάτων. Ύστερα από την Βόρεια Αποστολή του Kuomintang το 1928, η Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη του Πεκίνου  και χρησίμευσε ως  εθνική βιβλιοθήκη με την Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη στην πρωτεύουσα Νάνκινγκ.. Το 1931, άνοιξε μία νέα  βιβλιοθήκη  στην οδό Wenjin κοντά στο άλσος Beihai. Αφού ιδρύθηκε επίσημα η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας τον Οκτώβριο του 1949 και το Πεκίνο έγινε η πρωτεύουσά της, η Εθνική Βιβλιοθήκη Peiping μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη Πεκίνου. Το 1951, το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοινώσε ότι η επίσημη αγγλική ονομασία θα ήταν στο εξής Βιβλιοθήκη Πεκίνου. 

Το 1978, δύο χρόνια μετά το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης, η βιβλιοθήκη άρχισε να δημοσιεύει το Δελτίο της Βιβλιοθήκης του Πεκίνου (Beitu Tongxun 图,), το οποίο έγινε γρήγορα μία από τις σημαντικότερες εκδόσεις βιβλιοθήκης της Κίνας. Το 1979, στα πλαίσια της συμφωνίας των πολιτιστικών ανταλλαγών  μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, δεσμεύτηκε να ανταλλάξει υλικό της βιβλιοθήκης με τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Για να αντισταθμίσει την έλλειψη επαγγελματικά εκπαιδευμένων βιβλιοθηκονόμων, από  το 1982, οι βιβλιοθηκονόμοι του  NLC και άλλων  ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών έκαναν πρακτική άσκηση έξι μηνών στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Yale. Για την ανάπτυξη της επιστήμης της βιβλιοθήκης, η NLC δημιούργησε επαφές με το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. 

Νοέμβριος 2001, μετά από την αποδοχή  του  Συμβουλίου  της  Επικρατείας, η Εθνική Βιβλιοθήκη των δύο επίπεδων με το σχέδιο για εθνική ψηφιακή βιβλιοθήκη εγκρίθηκαν επισήμως. Ως σημαντικό μέρος της εθνικής υποδομής της βιομηχανίας πληροφοριών, είχε  συμπεριληφθεί στο εθνικό σχέδιο «δεκαπέντε», η εθνική συνολική επένδυση των 1 δισεκατομμυρίου 235 εκατομμυρίων δολαρίων άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή.  Στις 28 Οκτωβρίου 2003, τέθηκε σε λειτουργία το σύστημα διαχείρισης ALEPH500 της  Εθνικής βιβλιοθήκης, το οποίο έθεσε τα θεμέλια για να μπει στις τάξεις των προηγμένων βιβλιοθηκών του κόσμου.

Συλλογές

Γενική εικόνα 
Η συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας είναι η μεγαλύτερη της Ασίας. Με πάνω από 36,45 εκατομμύρια τεκμήρια (Δεκέμβρη του 2016) θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου. Στεγάζει επίσημες εκδόσεις των Ηνωμένων Εθνών και ξένων κυβερνήσεων και μια συλλογή λογοτεχνικών έργων  και υλικό σε πάνω από 115 γλώσσες. Η βιβλιοθήκη περιέχει κείμενα πάνω  σε  κοχύλια και οστά χελώνας, αρχαία χειρόγραφα και τόμους τυπωμένους σε μπλοκ. Μεταξύ των πιο πολύτιμων συλλογών της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας είναι τα σπάνια και πολύτιμα έγγραφα και αρχεία από προηγούμενες δυναστείες της κινεζικής ιστορίας. 

Η αρχική συλλογή της Μητροπολιτικής Βιβλιοθήκης συγκεντρώθηκε από διάφορες πηγές. Το 1909 το αυτοκρατορικό δικαστήριο έδωσε στη βιβλιοθήκη το μοναδικό σωζόμενο πλήρες αντίγραφο του Siku Quanshu (βιβλία των τεσσάρων θησαυρών), μια τεράστια συλλογή που ολοκληρώθηκε το 1782 και υπήρχε  μόνο σε τέσσερα αντίγραφα. Αυτό το αντίγραφο ήταν φυλαγμένο στο Wenjin Pavilion του Imperial Summer Resort στο Chengde. Κατόπιν εντολής του Υπουργείου Παιδείας του Τσινγκ, τα αρχαία βιβλία, τα αρχεία και έγγραφα της Μεγάλης Γραμματείας μεταφέρθηκαν στη νέα βιβλιοθήκη. Το ίδιο και η συλλογή του Πανεπιστημίου Guozijian ή του Imperial, ενός ιδρύματος που είχε διαλυθεί το 1905 μαζί με το αυτοκρατορικό σύστημα εξέτασης. Αυτές οι αυτοκρατορικές συλλογές περιλάμβαναν βιβλία και χειρόγραφα που χρονολογούνται στο Southern Song (1127–1279). Το περιεχόμενο τριών ιδιωτικών βιβλιοθηκών από την περιοχή Τζιανγκνάν δωρίστηκε υπό την επίβλεψη του Ντουανφάνγκ, αντιβασιλέα της Λιαντζιάνγκ, και το Υπουργείο μεριμνούσε για την μεταφορά από το Γκανσού των υπολοίπων χειρογράφων του Ντουνχουάνγκ. Τέλος, το δικαστήριο κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να αποκτήσει σπάνιες  πέτρινες  σφραγίδες  ή χάλκινες.

Σημαντικές συλλογές 

 μια συλλογή με περισσότερα από 270.000 αρχαία και σπάνια κινεζικά βιβλία και πάνω από 1.640.000 παραδοσιακά κινεζικά βιβλία με νήματα.
 πάνω από 35.000 επιγραφές σε οστά μαντείας και κοχύλια χελώνας από τη δυναστεία Shang (περ. 16ος – 11ος αιώνας π.Χ.).
 σωζόμενες ταμπλέτες των Xiping Stone Classics που δημιουργήθηκαν από τον Cai Yong (132-192) της δυναστείας των Ανατολικών Χαν (25-220 μ.Χ.)
 περισσότεροι από 16.000 τόμοι πολύτιμων ιστορικών κινεζικών εγγράφων και χειρογράφων από τα σπήλαια Mogao στο Dunhuang

 παλιοί χάρτες, διαγράμματα και τρίψιμο από αρχαίες επιγραφές σε διάφορα υλικά αντίγραφα των βουδιστικών σούτρα που χρονολογούνται στον 6ο αιώνα 
 πρωτότυπο σχέδιο του Zizhi Tongjian της Sima Guang 
 βιβλία και αρχεία από αυτοκρατορικές βιβλιοθήκες της δυναστείας του Νότου Σονγκ (1127–1279), συμπεριλαμβανομένων των έργων του Ζου Σι
 η παλαιότερη υπάρχουσα έντυπη έκδοση του Huangdi Neijing (περίπου 100 π.Χ.), από τη δυναστεία των Jin (1115–1234) 
 η πληρέστερη σωζόμενη δυναστεία Μινγκ (1368–1644) αντίγραφα της εγκυκλοπαίδειας Yongle («Μεγάλος κανόνας της εποχής Yongle») 
 ένα αντίγραφο του Siku Quanshu ("Πλήρης βιβλιοθήκη των τεσσάρων κλάδων της λογοτεχνίας"), που ολοκληρώθηκε το 1782 υπό τη δυναστεία των Qing 
 ουσιαστική συλλογή λογοτεχνικών και βιβλίων από τα αυτοκρατορικά κολέγια του Τσινγκ και διάσημους ιδιωτικούς συλλέκτες

Βιβλιογραφία

Δείτε επίσης  
 Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
 Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 National Library of China

Κί
Βιβλιοθήκες στην Κίνα
Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης