Πετρελαιοκηλίδα του Exxon Valdez

Η διαρροή πετρελαίου του Exxon Valdez συνέβη στον πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ στην Αλάσκα στις 24 Μαρτίου 1989, όταν το δεξαμενόπλοιο Exxon Valdez που ανήκε στην Exxon Shipping Company και κατευθυνόταν για το Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια προσέκρουσε στον ύφαλο Bligh Reef του Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ, 1,5 μίλια (2,4 χιλιόμετρα) δυτικά της πόλης Τάτιτλεκ στις 12:04 π.μ. και έχυσε 10,8 εκατομμύρια αμερικανικά γαλόνια ή 37.000 τόνοι αργού πετρελαίου  στη θάλασσα κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών. 

Το συμβάν θεωρείται η χειρότερη διαρροή πετρελαίου παγκοσμίως από την άποψη της καταστροφής στο περιβάλλον. Η διαρροή του Exxon Valdez είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στα ύδατα των ΗΠΑ, μετά τη πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο του Μεξικού το 2010, όσον αφορά τον όγκο του πετρελαίου που απελευθερώθηκε.  Η απομακρυσμένη τοποθεσία του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ, προσβάσιμη μόνο με ελικόπτερο, αεροπλάνο ή σκάφος, έκανε τις προσπάθειες ανταπόκρισης της κυβέρνησης και της βιομηχανίας δύσκολη και έκανε τα υπάρχοντα σχέδια καθαρισμού ιδιαίτερα δύσκολο να εφαρμοστούν. Η περιοχή είναι βιότοπος για σολομούς, ενυδρίδες, φώκιες και θαλασσοπούλια. Το πετρέλαιο, που εξήχθη αρχικά από την πετρελαιοπηγή Prudhoe Bay, τελικά επηρέασε τα 1.300 μίλια (2.100 χλμ.) της ακτογραμμής, εκ των οποίων τα 200 μίλια (320 χλμ.) είχαν λιπαντικές ουσίες.

Διαρροή  

Το πλοίο μετέφερε 53,1 εκατομμύρια γαλόνια ΗΠΑ (201.000 m3) πετρελαίου, από τα οποία τα 10,8 εκατομμύρια γαλόνια ΗΠΑ (41.000 m3) χύθηκαν στον πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ.

Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί ότι συνεβάλλαν στο συμβάν:

 
 Η Exxon Shipping Company απέτυχε να επιβλέπει τον πλοίαρχο Τζόζεφ Χάζελγουντ (καπετάνιο του πλοίου) και να παρέχει ένα ξεκούραστο και επαρκές πλήρωμα για το Exxon Valdez. Το NTSB διαπίστωσε ότι αυτή η πρακτική ήταν ευρέως διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κλάδο, προκαλώντας ένα θέμα ασφάλειας στην Exxon και στον κλάδο.
 Ο τρίτος αξιωματικός της γέφυρας απέτυχε να χειριστεί σωστά το σκάφος, πιθανώς λόγω κόπωσης και υπερβολικού φόρτου εργασίας.
 Ο πλοίαρχος Τζόζεφ Χάζελγουντ, ο οποίος αναφέρθηκε ευρέως ότι έπινε πολύ εκείνο το βράδυ, δεν ήταν στη γέφυρα όταν το πλοίο έπληξε τον ύφαλο. Η Exxon κατηγόρησε τον Χάζελγουντ για την πρόσκρουση του δεξαμενόπλοιου, αλλά αυτός με την σειρά του κατηγόρησε την εταιρεία ότι τον έκανε αποδιοπομπαίο τράγο. Ως ανώτερος αξιωματικός του πλοίου, κατηγορήθηκε ότι ήταν μεθυσμένος και συνεπώς συνέβαλε στην καταστροφή, αλλά απαλλάχθηκε από αυτήν την κατηγορία στη δίκη του 1990, αφού μάρτυρες κατέθεσαν ότι ήταν νηφάλιος εκείνη την στιγμή του ατυχήματος.

Ο δημοσιογράφος Γκρεγκ Πάλαστ δήλωσε το 2008:

Άλλοι παράγοντες, σύμφωνα με μια διάλεξη στο MIT με τίτλο «Ασφάλεια συστήματος λογισμικού» από την καθηγήτρια Νάνσι Τζ. Λέβεσον, περιελάμβαναν:
 Τα πλοία δεν ενημερώθηκαν ότι η προηγούμενη πρακτική της ακτοφυλακής να εντοπίζει τα πλοία που κινούνταν προς το Bligh Reef είχε σταματήσει
 Η πετρελαϊκή βιομηχανία υποσχέθηκε, αλλά ποτέ δεν εγκατέστησε, υπερσύγχρονο εξοπλισμό παρακολούθησης παγόβουνων.
 Το Exxon Valdez έπλεε έξω από την κανονική θαλάσσια ζώνη για να αποφύγει μικρά παγόβουνα που πιστεύεται ότι βρίσκονταν στην περιοχή.
 Δεν πραγματοποιήθηκαν επιθεωρήσεις από σκάφη της ακτοφυλακής στο Exxon Valdez και ο αριθμός του προσωπικού μειώθηκε.
 Η έλλειψη διαθέσιμου εξοπλισμού και προσωπικού εμπόδισε τον καθαρισμό των διαρροών.

Αυτή η καταστροφή οδήγησε τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό να εισαγάγει ολοκληρωμένους κανόνες πρόληψης της θαλάσσιας ρύπανσης (MARPOL) μέσω διαφόρων συμβάσεων. Οι κανόνες επικυρώθηκαν από χώρες μέλη και, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες διαχείρισης πλοίων, τα πλοία λειτουργούν με τον κοινό στόχο «ασφαλέστερα πλοία και καθαρότεροι ωκεανοί».

Το 2009, ο καπετάνιος Exxon Valdez, Τζόζεφ Χάζελγουντ προσέφερε μια «ειλικρινή συγγνώμη» στον λαό της Αλάσκας, υποδηλώνοντας ότι είχε κατηγορηθεί εσφαλμένα για την καταστροφή: «Η αληθινή ιστορία είναι εκεί έξω για όποιον θέλει να δει τα γεγονότα, αλλά αυτό δεν είναι η φανταχτερή ιστορία και αυτή δεν είναι η εύκολη ιστορία», είπε. Ο Χάζελγουντ είπε ότι ένιωθε ότι οι κάτοικοι της Αλάσκας του έδιναν πάντα ένα καλό ταρακούνημα.

Καθαρισμός και σημαντικά αποτελέσματα 

Το χημικό διασκορπιστικό σκευάσμα Corexit, ένα επιφανειοδραστικό και μείγμα διαλυτών, εφαρμόστηκε από μια ιδιωτική εταιρεία στις 24 Μαρτίου με ελικόπτερο, αλλά το ελικόπτερο έχασε την περιοχή-στόχο. Τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την τοξικότητά του ήταν είτε λίγα ή ελλιπή. Επιπλέον, έλειπε η δημόσια αποδοχή μιας νέας, ευρείας χημικής επεξεργασίας. Οι γαιοκτήμονες, οι αλιευτικές ομάδες και οι περιβαντολογικές οργανώσεις  αμφισβήτησαν τη χρήση χημικών ουσιών σε εκατοντάδες μίλια ακτογραμμής, καθώς ενδέχονταν να υπήρχαν και άλλες εναλλακτικές λύσεις.

Σύμφωνα με μια έκθεση του Ντέιβιντ Κίρμπι για το TakePart, το κύριο συστατικό του σκευάσματος Corexit που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης, η 2-βουτοξυαιθανόλη, αναγνωρίστηκε ως «ένας από τους παράγοντες που προκάλεσαν διαταραχές του ήπατος, των νεφρών, των πνευμόνων, του νευρικού συστήματος και του αίματος μεταξύ των πληρωμάτων στην Αλάσκα μετά τη διαρροή του Exxon Valdez το 1989.

Ο μηχανικός καθαρισμός ξεκίνησε λίγο αργότερα με τη χρήση βραχιόνων και skimmers, αλλά οι skimmers δεν ήταν άμεσα διαθέσιμοι κατά τις πρώτες 24 ώρες μετά τη διαρροή και το αργό πετρέλαιο και τα φύκια έτειναν να φράξουν τον εξοπλισμό. Παρά την πολιτική επιμονή για πλήρη καθαρισμό, μόνο το 10% του συνολικού πετρελαίου καθαρίστηκε πλήρως. Η Exxon Shipping Company επικρίθηκε ευρέως για την αργή αντίδρασή της στονκαθαρισμό της καταστροφής και ο Τζον Ντέβενς, ο δήμαρχος του Βαλντέζ, δήλωσε ότι η κοινότητά του ένιωσε προδομένη από την ανεπαρκή απάντηση της Exxon στην κρίση. Περισσότεροι από 11.000 κάτοικοι της Αλάσκας, μαζί με μερικούς υπαλλήλους της Exxon, εργάστηκαν σε ολόκληρη την περιοχή για να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το περιβάλλον.

Επειδή ο πορθμός πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ περιείχε πολλούς βραχώδεις όρμους όπου συλλέχθηκε το πετρέλαιο, η απόφαση ελήφθη για αντικατάσταση με ζεστό νερό υψηλής πίεσης. Ωστόσο, αυτό εκτόπισε και κατέστρεψε τους μικροβιακούς πληθυσμούς στην ακτή. Πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς (π.χ. πλαγκτόν) αποτελούν τη βάση της παράκτιας θαλάσσιας τροφικής αλυσίδας και άλλοι (π.χ. ορισμένα βακτήρια και μύκητες) είναι ικανά να διευκολύνουν τη βιοαποικοδόμηση του πετρελαίου. Εκείνη την εποχή, τόσο η επιστημονική γνώση όσο και η δημόσια πίεση ήταν να καθαριστούν τα πάντα, αλλά από τότε, έχει αναπτυχθεί πολύ μεγαλύτερη κατανόηση των φυσικών και διευκολυνμένων διαδικασιών αποκατάστασης, λόγω κάπως εν μέρει της ευκαιρίας που παρουσιάστηκε για την μελέτη της διαρροής από το Exxon Valdez. Παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες καθαρισμού, λιγότερο από το 10% του πετρελαίου ανακτήθηκε.

Μελετήθηκαν τόσο οι μακροπρόθεσμες όσο και οι βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας. Οι άμεσες επιπτώσεις περιλαμβάνουν τους θανάτους μεταξύ 100.000 και 250.000 θαλάσσιων πτηνών, τουλάχιστον 2.800 θαλάσσιες ενυδρίδες, περίπου 12 ενυδρίδες ποταμών, 300 φώκιες, 247 φαλακρούς αετούς και 22 φάλαινες, και άγνωστο αριθμό σολομών και ρέγγας.

Εννέα χρόνια μετά την καταστροφή, η απόδειξη των αρνητικών επιπτώσεων της διαρροής πετρελαίου στη θαλάσσια πτηνά εντοπίστηκε σε είδη όπως: κορμοράνοι, Κουδουνόπαπιες, Μέργοι, Ούριες και περιστέρια.

Αν και ο όγκος του πετρελαίου έχει μειωθεί σημαντικά, με το πετρέλαιο να παραμένει μόνο περίπου 0,14-0,28% του αρχικού όγκου που χύθηκε, μελέτες δείχνουν ότι η περιοχή της μολυσμένης ακτής έχει αλλάξει λίγο από το 1992. Μια μελέτη της Εθνικής Υπηρεσίας Θαλάσσιας Αλιείας, διαπίστωσε ότι έως το 2001 περίπου 90 τόνοι πετρελαίου παρέμειναν στις παραλίες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ στο αμμώδες έδαφος της μολυσμένης ακτογραμμής, με τα ετήσια ποσοστά απώλειας να μειώνονται από 68% ετησίως πριν από το 1992, σε 4% ετησίως μετά το 2001.

Το υπόλοιπο πετρέλαιο που διαρκεί πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο είχε ως αποτέλεσμα περισσότερες μακροπρόθεσμες απώλειες ειδών από ό, τι αναμενόταν. Τα εργαστηριακά πειράματα διαπίστωσαν ότι σε επίπεδα τόσο χαμηλά, οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες είναι τοξικοί για τα αυγά σολομού και ρέγγας. Είδη τόσο διαφορετικά όσο οι ενυδρίδες, οι πάπιες και οι όρκες υπέστησαν άμεσες και μακροπρόθεσμες απώλειες. Τα λιπαρά μύδια και άλλοι παλιρροιακοί οργανισμοί μπορεί να χρειαστούν έως και 30 χρόνια για να ανακάμψουν.

Η ExxonMobil αρνήθηκε τις ανησυχίες για το υπόλοιπο πετρέλαιο, δηλώνοντας ότι ανέμεναν ότι το υπόλοιπο που παρέμεινε δεν θα προκαλούσε μακροπρόθεσμες οικολογικές επιπτώσεις. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης της ExxonMobil: «Έχουμε κάνει 350 ομότιμες μελέτες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ και αυτές οι μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ έχει ανακάμψει, είναι υγιής και ευδοκιμεί.» 

Στις 24 Μαρτίου 2014, στην 25η επέτειος της διαρροής, οι επιστήμονες της NOAA ανέφεραν ότι ορισμένα είδη φαίνεται να έχουν αναρρώσει, με τη θάλασσα να καθαρίζει και να επιστρέφει στους αριθμούς πριν από τη διαρροή. Επιστήμονες που παρακολούθησαν την περιοχή διαρροής τα τελευταία 25 χρόνια αναφέρουν ότι ανησυχούν καθώς παραμένει για ένα από τα δύο είδη τοπικών φάλαινων, με φόβους ότι ένα είδος μπορεί τελικά να εξαφανιστεί. Ομοσπονδιακοί επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου 16.000 έως 21.000 γαλόνια πετρελαίου παραμένουν σε παραλίες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ και σε απόσταση 450 μιλίων. Μερική ποσότητα από το πετρέλαιο δεν φαίνεται να έχει βιοαποικοδομηθεί καθόλου. Ένα επιστήμονας που αναλύει το υπόλοιπο πετρέλαιο κατά μήκος της ακτογραμμής δηλώνει ότι παραμένει ανάμεσα σε βράχους και ανάμεσα σε παλίρροια: «Το πετρέλαιο αναμιγνύεται με θαλασσινό νερό και σχηματίζει ένα γαλάκτωμα .. Αριστερά, η πάνω επιφάνεια γίνεται κρούστα αλλά το εσωτερικό εξακολουθεί να έχει τη συνοχή της μαγιονέζας - ή της μους». Η γερουσιαστής της Αλάσκας Μπέρτα Γκάρντερ προτρέπει τους πολιτικούς της Αλάσκας να απαιτήσουν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναγκάσει την ExxonMobil να πληρώσει τα τελικά 92 εκατομμύρια δολάρια που οφείλονται ακόμη από το δικαστικό συμβιβασμό. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων θα δαπανηθεί για να τελειώσει ο καθαρισμός των μολυσμένων ακτών και η προσπάθεια αποκατάστασης του πληθυσμού της ρέγγας.

Από το 2012, οι έμμεσες και μακροπρόθεσμες θανατηφόρες επιδράσεις του πετρελαίου στις ακτές είχαν μετρηθεί σε σχετικά λίγες μελέτες.

Έξοδα δικαστικών διαφορών και καθαρισμού 

Τον Οκτώβριο του 1989, η Exxon άσκησε αγωγή εναντίον της πολιτείας της Αλάσκας, ισχυριζόμενη ότι το κράτος παρενέβη στις προσπάθειες της Exxon να καθαρίσει τη διαρροή αρνούμενη να εγκρίνει τη χρήση χημικών διασποράς μέχρι το βράδυ της 26ης Μαρτίου. Το κράτος της Αλάσκας αμφισβήτησε αυτόν τον ισχυρισμό, δηλώνοντας ότι υπήρχε μια μακροχρόνια συμφωνία για να επιτρέπεται η χρήση διασκορπιστικών υλικών για τον καθαρισμό των διαρροών, επομένως η Exxon δεν απαιτούσε άδεια για τη χρήση τους και ότι, στην πραγματικότητα, η Exxon δεν είχε αρκετό διασκορπιστικό υλικό για να διαχειριστεί αποτελεσματικά μια διαρροή του μεγέθους που δημιουργήθηκε από το Exxon Valdez. 

Η Exxon υπέβαλε αξιώσεις τον Οκτώβριο του 1990 εναντίον της Ακτοφυλακής, ζητώντας να αποζημιωθεί για έξοδα εκκαθάρισης και αποζημιώσεις που καταβλήθηκαν σε ενάγοντες από τυχόν αγωγές που είχαν κατατεθεί από την Πολιτεία της Αλάσκας ή την ομοσπονδιακή κυβέρνηση κατά της Exxon. Η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι η Ακτοφυλακή ήταν «εν όλω ή εν μέρει υπεύθυνη» για τη διαρροή, επειδή είχαν χορηγήσει ναυτικές άδειες στο πλήρωμα του Exxon Valdez και επειδή είχαν δώσει στο πλοίο άδεια να εγκαταλείψει τακτικές ναυτιλιακές ζώνες για να αποφύγει τον πάγο. Επανέλαβαν επίσης τον ισχυρισμό ότι η Ακτοφυλακή καθυστέρησε τον καθαρισμό αρνούμενη να δώσει άδεια για άμεση χρήση χημικών διασκορπιστικών.

Επίσης, το 1991, η Exxon έκανε έναν μυστικό, ξεχωριστό οικονομικό διακανονισμό αποζημιώσεων με μια ομάδα παραγωγών θαλασσινών και όταν ήρθε στο φως, ο δικαστής Χόλαντ αποφάσισε ότι η Exxon έπρεπε να είχε πει στην δικαστική επιτροπή από την αρχή ότι είχε ήδη υπάρξει συμφωνία, έτσι ώστε η δικαστική επιτροπή θα ήξερε ακριβώς πόσο θα έπρεπε να πληρώσει η Exxon για την επίδραση της καταστροφής στη βιομηχανία θαλασσινών της Αλάσκας. Η συμφωνία χορήγησε 63,75 εκατομμύρια δολάρια στον οργανισμό Seattle Seven, αλλά όριζε ότι οι εταιρείες θαλασσινών θα έπρεπε να επιστρέψουν σχεδόν όλες τις αποζημιώσεις που επιβλήθηκαν σε άλλες αστικές διαδικασίες. Η ποινική αποζημίωση ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων απονεμήθηκε αργότερα, και το μερίδιο του Seattle Seven θα μπορούσε να ήταν τόσο υψηλό όσο 750 εκατομμύρια δολάρια αν είχε κρατηθεί η ρήτρα αποζημίωσης. Άλλοι ενάγοντες έχουν αντιταχθεί σε αυτήν τη μυστική ρύθμιση.

Στην περίπτωση της υπόθεσης Exxon εναντίον Baker, μια δικαστική επιτροπή του Άνκορατζ έδωσε 287 εκατομμύρια δολάρια για πραγματικές αποζημιώσεις και 5 δισεκατομμύρια δολάρια για άλλες αποζημίωσεις. Για να προστατευτεί σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί η απόφαση, η Exxon έλαβε πιστωτικό όριο 4,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων από την JP Morgan & Co. , η οποία δημιούργησε το πρώτο σύγχρονο συμβόλαιο ανταλλαγής χρεοκοπίας, ώστε να μην χρειαστεί να κρατήσει τόσα χρήματα στο αποθεματικό έναντι του κινδύνου της Exxon. 

Εν τω μεταξύ, η Exxon άσκησε έφεση στην απόφαση, και το 9ο Εφετείο διέταξε τον δικαστή του δικαστηρίου, Ράσελ Χόλαντ, να μειώσει τις ποινικές αποζημιώσεις. Στις 6 Δεκεμβρίου 2002, ο Χόλαντ ανακοίνωσε ότι είχε μειώσει τις ζημίες σε 4 δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία κατέληξε ότι δικαιολογούνται από τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης και δεν ήταν υπερβολικά. Η Exxon άσκησε εκ νέου έφεση και η υπόθεση επέστρεψε στον Χόλαντ για επανεξέταση ενόψει πρόσφατης απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου σε παρόμοια υπόθεση. Ο Χόλαντ αύξησε τις ποινικές ζημιές στα 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια, συν τους τόκους.

Μετά από περισσότερες προσφυγές, τον Δεκέμβριο του 2006 η αποζημίωση μειώθηκε στα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Το Εφετείο παρέθεσε πρόσφατες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου σχετικά με όρια αποζημίωσης.

Η Exxon έκανε ξανά ένσταση. Στις 23 Μαΐου 2007, το Εφετείο απέρριψε το αίτημα της ExxonMobil για τρίτη ακρόαση και αφέθηκε να αποφανθεί ότι η Exxon χρωστάει 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημίωσεις. Στη συνέχεια, η Exxon προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο συμφώνησε να ακούσει την υπόθεση.  Στις 27 Φεβρουαρίου 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο άκουσε τα προφορικά επιχειρήματα. Ο δικαστής Σάμουελ Αλίτο, ο οποίος τότε είχε στην κατοχή του 100.000 έως 250.000 δολάρια μετοχές της Exxon, αποσύρθηκε από την υπόθεση.  Σε απόφαση που εκδόθηκε στις 25 Ιουνίου 2008, από τον δικαστή Ντέιβιντ Σούτερ, το δικαστήριο άφησε την αγωγή 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων και παρέπεμψε την υπόθεση στο κατώτερο δικαστήριο, διαπιστώνοντας ότι οι ζημίες ήταν υπερβολικές σε σχέση με το θαλάσσιο κοινό δίκαιο. Οι ενέργειες της Exxon θεωρήθηκαν «χειρότερες από αμέλεια, αλλά λιγότερο από κακόβουλες».  Οι ποινικές ζημίες μειώθηκαν περαιτέρω στο ποσό των 507,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν ότι η θαλάσσια ποινική αποζημίωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τις αντισταθμιστικές αποζημιώσεις, που υποστηρίζονται από ένα προηγούμενο που χρονολογείται από το 1818. Η Δικαστική Επιτροπή της Γερουσίας με επικεφαλής τον πρόεδρο Πάτρικ Τζ. Λέιχι έχει κατηγορήσει την απόφαση ως «ένα άλλο σε μια γραμμή υποθέσεων στις οποίες το Ανώτατο Δικαστήριο έχει παραπλανήσει την πρόθεση του Κογκρέσου να ωφελήσει τις μεγάλες εταιρείες.» 

Η επίσημη θέση της Exxon ήταν ότι οι ποινικές ζημίες άνω των 25 εκατομμυρίων δολαρίων δεν δικαιολογούνταν επειδή η διαρροή προήλθε από ατύχημα και επειδή η Exxon ξόδεψε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια για τον καθαρισμό της διαρροής και άλλα 1 δισεκατομμύριο δολάρια για την επίλυση σχετικών αστικών και ποινικών κατηγοριών. Οι δικηγόροι των εναγόντων ισχυρίστηκαν ότι η Exxon φέρει την ευθύνη για το ατύχημα επειδή η εταιρεία «έβαλε έναν μεθυσμένο υπεύθυνο για ένα δεξαμενόπλοιο στον πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ». Η Exxon ανέκτησε σημαντικό μέρος του καθαρισμού και των νομικών εξόδων μέσω ασφαλιστικών απαιτήσεων που σχετίζονται με τη προσκρούση του Exxon Valdez.

Από τις 15 Δεκεμβρίου 2009, η Exxon είχε καταβάλει συνολικά 507,5 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματικές αποζημιώσεις, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων αγωγής, καθώς και των τόκων, οι οποίες διανεμήθηκαν περαιτέρω σε χιλιάδες ενάγοντες.

Πολιτικές συνέπειες και μεταρρυθμίσεις

Έκθεση ακτοφυλακής 
Μια έκθεση του 1989 από το Εθνικό Κέντρο Ανταπόκρισης των ΗΠΑ στην Ακτοφυλακή συνοψίζει την υπόθεση και έκανε πολλές συστάσεις, συμπεριλαμβανομένου ότι ούτε η Exxon, η Εταιρεία Υπηρεσιών Αγωγών Alyeska, η Πολιτεία της Αλάσκας, ούτε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ήταν προετοιμασμένες για μια διαρροή αυτού του μεγέθους.

Νόμος για τη ρύπανση του πετρελαίου του 1990 
Σε απάντηση στη διαρροή, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ψήφισε το νόμο περί πετρελαϊκής ρύπανσης του 1990 (OPA). Η νομοθεσία περιελάμβανε μια ρήτρα που απαγορεύει κάθε πλοίο που, μετά τις 22 Μαρτίου 1989, προκάλεσε πετρελαιοκηλίδα άνω των 1 εκατομμυρίου γαλλονιών ΗΠΑ σε οποιαδήποτε θαλάσσια περιοχή, να περνά από τον πορθμό Πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ.

Τον Απρίλιο του 1998, η Exxon υποστήριξε σε δικαστική προσφυγή κατά της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης ότι το πλοίο θα έπρεπε να του επιτραπεί να επιστρέψει στα ύδατα της Αλάσκας. Η Exxon ισχυρίστηκε ότι το OPA ήταν ουσιαστικά ένα νομοσχέδιο για την επίτευξη, ένος κανονισμού που απευθύνεται άδικα στη Exxon. Το 2002, το 9ο Εφετείο αποφάσισε εναντίον της Exxon. Από το 2002, η OPA είχε εμποδίσει την είσοδο 18 πλοίων στο πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ.

Η OPA έθεσε επίσης ένα χρονοδιάγραμμα για τη σταδιακή φάση ενός σχεδιασμού διπλού κύτους, παρέχοντας ένα επιπλέον στρώμα μεταξύ των δεξαμενών πετρελαίου και του ωκεανού. Ενώ μια διπλή γάστρα πιθανότατα δεν θα εμπόδιζε την καταστροφή του Exxon Valdez, μια μελέτη της Ακτοφυλακής υπολόγισε ότι θα είχε μειώσει την ποσότητα του πετρελαίου που χύθηκε κατά 60%.

Το δεξαμενόπλοιο Exxon Valdez ρυμουλκήθηκε στο Σαν Ντιέγκο, φτάνοντας στις 10 Ιουλίου. Οι επισκευές άρχισαν στις 30 Ιουλίου. Περίπου 1.600 τόνοι χάλυβα αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν. Τον Ιούνιο του 1990, το δεξαμενόπλοιο, μετονομάστηκε σε Exxon Mediterranean, έφυγε από το λιμάνι μετά από 30 εκατομμύρια δολάρια επισκευών. Το 1993, ανήκε στη εταιρεία SeaRiver Maritime, όπου και ονομάστηκε σε S / R Mediterranean, και στη συνέχεια το 2005 ως Mediterranean. Το 2008 το πλοίο αγοράστηκε από μια εταιρεία του Χονγκ Κονγκ που το εκμεταλλεύτηκε, και το 2011 μετονομάστηκε σε Oriental Nicety. Τον Αύγουστο του 2012, παραδόθηκε στο Νταλιάν της Κίνας και διαλύθηκε.

Κανονισμοί της Αλάσκας 
Μετά τη διαρροή, ο κυβερνήτης της Αλάσκας Στηβ Κάουρπερ εξέδωσε εκτελεστική εντολή που απαιτούσε από δύο ρυμουλκά να συνοδεύουν κάθε φορτωμένο δεξαμενόπλοιο από το Βάλντεζ μέσω του Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ στην είσοδο του. Καθώς το σχέδιο εξελίχθηκε στη δεκαετία του 1990, ένα από τα δύο ρυμουλκά  αντικαταστάθηκε από ένα όχημα συνοδείας απόστασης 210 ποδιών. Τα δεξαμενόπλοια στο Βάλντεζ δεν είναι πλέον μονού κύτους. Το Κογκρέσο θέσπισε νομοθεσία σύμφωνα με την οποία όλα τα δεξαμενόπλοια θα είχαν διπλό κύτος από το 2015.

Αντίκτυπος 
Το 1991, μετά την κατάρρευση του τοπικού θαλάσσιου πληθυσμού (ιδιαίτερα τα μαλάκια, οι ρέγγα και φώκιες), η Chugach Alaska Corporation, υπέβαλε αίτηση για προστασία από την πτώχευση στο Κεφάλαιο 11. Από τότε έχει ανακάμψει.

Σύμφωνα με διάφορες μελέτες που χρηματοδοτήθηκαν από την πολιτεία της Αλάσκας, η διαρροή είχε βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οικονομικά αποτελέσματα. Αυτά περιελάμβαναν την απώλεια αθλητικών εκδηλώσεων αναψυχής, την αλιεία, τον μειωμένο τουρισμό και μια εκτίμηση του αυτό που ονομάζουν οι οικονομολόγοι «αξία ύπαρξης», η οποία είναι η αξία για το κοινό ενός παρθένου μέρους όπως ο πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ.

Η οικονομία της πόλης της Κόρδοβας, της Αλάσκας επηρεάστηκε αρνητικά μετά τη διαρροή που κατέστρεψε τα αποθέματα σολομού και ρέγγας στην περιοχή.  Το χωριό Τσενέγκα μετατράπηκε σε βάση έκτακτης ανάγκης και μέσο ενημέρωσης. Οι ντόπιοι χωρικοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν τον τριπλασιασμό του πληθυσμού τους από 80 σε 250 κάτοικοι. Όταν ρωτήθηκαν πώς ένιωθαν για την κατάσταση, ένας σύμβουλος του χωριού σημείωσε ότι ήταν πολύ σοκαρισμένοι και απασχολημένοι για να έχουν κατάθλιψη. Άλλοι τόνισαν το ανθρώπινο κόστος να αφήνουν τα παιδιά χωρίς επίβλεψη, ενώ οι γονείς τους εργάζονταν για τον καθαρισμό. Πολλοί ιθαγενείς Αμερικανοί ανησυχούσαν ότι αφιερώθηκε πολύς χρόνος στην αλιεία και όχι αρκετός στη γη που υποστηρίζει το κυνήγι διαβίωσης.

Το 2010, μια έκθεση του CNN ισχυρίστηκε ότι πολλοί εργαζόμενοι στον καθαρισμό των πετρελαιοκηλίδων που συμμετείχαν στην διαρροή του Exxon Valdez είχαν στη συνέχεια αρρωστήσει. Ο δικηγόρος του Άνκορατζ, Ντένις Μέστας, διαπίστωσε ότι αυτό ισχύει για τα 6.722 από 11.000 αρχεία εργαζομένων που μπορούσε να επιθεωρήσει. Η πρόσβαση στα αρχεία ελέγχθηκε από την Exxon. Η Exxon απάντησε κάνοντας μια δήλωση στο CNN:

Αντιδράσεις 
Το 1992, η Exxon κυκλοφόρησε ένα βίντεο με τίτλο Scientists and the Alaska Oil Spill για διανομή στα σχολεία. Οι κριτικοί δήλωσαν ότι το βίντεο παρουσίασε εσφαλμένα τη διαδικασία καθαρισμού.

Τον Δεκέμβριο του 1994, ένας αμερικανός δολοφόνησε τον εκτελεστικό σύμβουλο Μπουρσόν-Μαρστέλερ Τόμας Μόζερ, κατηγορώντας τον ότι «βοήθησε την Exxon να καθαρίσει τη δημόσια εικόνα της μετά το συμβάν του Exxon Valdez ».

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 NTSB safety recommendation to address crew management deficiencies at Exxon and in industry
 Exxon Valdez Oil Spill Trustee Council 
 ExxonMobil updates and news on Valdez 
 Images from the Exxon Valdez oil spill from the National Ocean Service Office of Response and Restoration
 EVOS Damage Assessment and Restoration at National Marine Fisheries Service
 Oil Spill Profiles: Exxon Valdez at United States Environmental Protection Agency
 US National Response Team 
 Exxon Valdez oil spill at Encyclopedia of Earth
 The story behind the oil spill verdict – originally published in San Diego Union-Tribune
 Alaskan Regional Response Team report on the Exxon Valdez disaster
 BP Played Central Role in Botched Containment of 1989 Exxon Valdez Disaster – video report by Democracy Now!
 Photos related to the oil spill from the Alaska Resources Library and Information Services (ARLIS)
 "25 Years After Exxon Valdez, BP Was the Hidden Culprit" at Truthdig (March 23, 2014)
 

Περιβαλλοντικές καταστροφές
Ναυτικά ατυχήματα