Βρυόζωα

Τα βρυόζωα (επίσης γνωστά ως πολύζωα ή εκτόπρωκτα) είναι συνομοταξία υδρόβιων ασπόνδυλων ζώων. Συνήθως, μήκους περίπου 0,5 χιλιοστών, είναι διηθηματοφάγα, δηλαδή τρέφονται φιλτράροντας σωματίδια τροφής στο νερό χρησιμοποιώντας ένα ανασυρόμενο λοφοφόρο, μια «κορώνα» πλοκαμιών επενδυμένη με βλεφαρίδες. Τα περισσότερα θαλάσσια είδη ζουν σε τροπικά νερά, αλλά μερικά εμφανίζονται σε ωκεάνες τάφρους και άλλα βρίσκονται σε πολικά νερά. Μία τάξη ζει μόνο σε περιβάλλοντα γλυκού νερού, και μερικά μέλη μιας κυρίως θαλάσσιας τάξης προτιμούν το υφάλμυρο νερό. Είναι γνωστά 5869 είδη. Ένα γένος είναι μοναχικό και τα υπόλοιπα σχηματίζουν αποικίες.

Ονοματολογία 
Το φύλο ονομάστηκε αρχικά «Πολύζωα», αλλά αυτός ο όρος αντικαταστάθηκε από τα «Βρυόζωα» το 1831. Μια άλλη ομάδα ζώων που ανακαλύφθηκαν στη συνέχεια, των οποίων ο μηχανισμός φιλτραρίσματος φαινόταν παρόμοιος, συμπεριλήφθηκε επίσης στα Βρυόζωα έως το 1869, όταν παρατηρήθηκε ότι οι δύο ομάδες είμαι πολύ διαφορετικός εσωτερικά. Στην ομάδα που ανακαλύφθηκε πιο πρόσφατα δόθηκε το όνομα Εντόπρωκτα, ενώ τα αρχικά βρυόζωα ονομάστηκα Εκτόπρωκτα. Ωστόσο, ο όρος «βρυόζωα» παρέμεινε ο ευρύτερα χρησιμοποιούμενος όρος για την τελευταία ομάδα.

Περιγραφή 
Τα άτομα σε αποικίες βρυόζωων ονομάζονται ζωοειδή, καθώς δεν είναι πλήρως ανεξάρτητα ζώα. Όλες οι αποικίες περιέχουν αυτοζωοειδή, τα οποία είναι υπεύθυνα για τη διατροφή και την απέκκριση. Οι αποικίες ορισμένων τάξεων έχουν διάφορους τύπους εξειδικευμένων ζωοειδών που δεν τρέφονται, μερικά από τα οποία είναι εκκολαπτήρια για γονιμοποιημένα αυγά, και ορισμένες τάξεις έχουν επίσης ειδικά ζωοειδή για την άμυνα της αποικίας. Η κατηγορία Χειλοστόματα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό ειδών, πιθανώς επειδή έχουν το μεγαλύτερο εύρος ειδικών ζωοειδών. Μερικά είδη μπορούν να σέρνονται πολύ αργά χρησιμοποιώντας τα ακανθωτά αμυντικά ζωοειδή ως πόδια. Τα αυτοζωοειδή παρέχουν θρεπτικά συστατικά σε ζωοειδή που δεν τρέφονται από αγωγούς που διαφέρουν μεταξύ τάξεων. 

Όλα τα ζωοειδή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των μοναχικών ειδών, αποτελούνται από ένα κυστίδιο που παρέχει το τοίχωμα του σώματος και παράγει τον εξωσκελετό και ένα πολυπίδιο που περιέχει τα εσωτερικά όργανα και το λοφοφόρο ή άλλες εξειδικευμένες επεκτάσεις. Τα ζωοειδή δεν έχουν ειδικά εκκριτικά όργανα και τα πολυπίδια των αυτοζωοειδών απορρίπτονται όταν τα πολυπίδια υπερφορτώνονται από απορρίμματα. Συνήθως το τοίχωμα του σώματος μεγαλώνει στη συνέχεια ένα πολυπίδιο αντικατάστασης. Στα αυτοζωοειδή το έντερο έχει σχήμα U, με το στόμα μέσα στο "στέμμα" των πλοκαμιών και τον πρωκτό έξω από αυτό. Οι αποικίες έχουν διάφορες μορφές, όπως πτερύγια, θάμνους και φύλλα. Τα χειλοστόματα παράγουν ορυκτό εξωσκελετό και σχηματίζουν φύλλα μονής στρώσης που καλύπτουν τις επιφάνειες.

Τα ζωοειδή όλων των ειδών γλυκού νερού είναι ταυτόχρονα ερμαφρόδιτα. Αν και αυτά πολλών θαλάσσιων ειδών λειτουργούν πρώτα ως αρσενικά και έπειτα ως θηλυκά, οι αποικίες τους περιέχουν πάντα συνδυασμό ζωοειδών που βρίσκονται στα αρσενικά και θηλυκά στάδια τους. Όλα τα είδη εκκρίνουν σπέρμα στο νερό. Μερικά απελευθερώνουν επίσης ωάρια στο νερό, ενώ άλλα συλλαμβάνουν σπέρμα μέσω των πλοκαμιών τους για να γονιμοποιήσουν τα ωάρια τους εσωτερικά. Σε ορισμένα είδη οι προνύμφες έχουν μεγάλους κρόκους, τρέφονται και εγκαθίστανται γρήγορα σε μια επιφάνεια. Άλλα παράγουν προνύμφες που έχουν λίγο κρόκο αλλά κολυμπούν και τρέφονται για λίγες μέρες πριν καθίσουν. Μετά την καθίζηση, όλες οι προνύμφες υφίστανται ριζική μεταμόρφωση που καταστρέφει και ανοικοδομεί σχεδόν όλους τους εσωτερικούς ιστούς. Τα είδη γλυκού νερού παράγουν επίσης στατοβλάστες που παραμένουν αδρανείς έως ότου οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, γεγονός που επιτρέπει στη γενεαλογία μιας αποικίας να επιβιώσει ακόμη και αν οι συνθήκες σκοτώνουν τη μητρική αποικία.

Οι θηρευτές των θαλάσσιων βρυοζωών περιλαμβάνουν τους θαλάσσιους γυμνοσάλιαγκες, τα ψάρια, τους αχινούς, τα παντόποδα, τα καρκινοειδή, τα ακάρεα και τον αστερία. Τα βρυόζωα γλυκού νερού γίνονται θήραμα από σαλιγκάρια, έντομα και ψάρια. Στην Ταϊλάνδη, πολλοί πληθυσμοί ενός είδους γλυκού νερού έχουν εξαλειφθεί από ένα εισαγόμενο είδος σαλιγκαριού. Ένα ταχέως αναπτυσσόμενο διεισδυτικό βρυόζωο στα βορειοανατολικά και βορειοδυτικά παράλια των ΗΠΑ έχει μειώσει τα δάση φυκιών τόσο πολύ που έχουν επηρεάσει τους τοπικούς πληθυσμούς ψαριών και ασπόνδυλων. Τα βρυόζωα έχουν εξαπλώσει ασθένειες σε ιχθυοτροφεία και ψαράδες. Χημικές ουσίες που εξήχθησαν από θαλάσσιο είδος βρυόζωων έχουν διερευνηθεί για τη θεραπεία του καρκίνου και της νόσου του Αλτσχάιμερ, αλλά οι αναλύσεις δεν ήταν ενθαρρυντικές.

Εξελικτική ιστορία 
Οι ορυκτοί σκελετοί των βρυόζωων εμφανίζονται για πρώτη φορά σε απολιθώματα από την Πρώιμη Ορδοβίκιο περίοδο, καθιστώντας το το τελευταίο σημαντικό φύλο που εμφανίστηκε στα απολιθώματα. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές να υποψιάζονται ότι τα βρυόζωα εμφανίστηκαν νωρίτερα, αλλά αρχικά ήταν μη ορυκτά, και μπορεί να διέφεραν σημαντικά από τις απολιθωμένες και τις σύγχρονες μορφές. Τα πρώιμα απολιθώματα είναι κυρίως όρθιες μορφές, αλλά σταδιακά κυριαρχούν οι επιφανειακές μορφές. Είναι αβέβαιο εάν το φύλο είναι μονοφυλετικό. Οι εξελικτικές σχέσεις των βρυόζωων με άλλα φύλα είναι επίσης ασαφείς, εν μέρει επειδή η άποψη των επιστημόνων για το οικογενειακό δέντρο των ζώων επηρεάζεται κυρίως από τα πιο γνωστά φύλα. Τόσο οι μορφολογικές όσο και οι μοριακές φυλογενικές αναλύσεις διαφωνούν για τις σχέσεις των βρυόζωων με τα εντόπρωκτα, σχετικά με το εάν τα βρυόζωα θα πρέπει να ομαδοποιούνται με τα βραχιόποδα και τα φορωνίδια στα λοφοφοροειδή και τα βρύοζωα θα πρέπει να θεωρούνται πρωτότυπα ή δευτεροστάματα.

Παραπομπές 

Λοφοτροχόζωα