ΣΑΒΑΚ

ΣΑΒΑΚ (, συντομογραφία του  Ο Sāzemān-e Ettelā'āt va Amniyat-e Keshvar, κυριολεκτικά "Εθνικός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Πληροφόρηση") ήταν η μυστική υπηρεσία αστυνομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πληροφοριών στο Ιράν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας Παχλαβί. 

Ιδρύθηκε από τον Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί με τη βοήθεια της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA). 

Η ΣΑΒΑΚ λειτούργησε από το 1957 έως την Ιρανική Επανάσταση του 1979, όταν ο πρωθυπουργός Σαπούρ Μπαχτιάρ διέταξε τη διάλυσή της κατά το ξέσπασμα της Ιρανικής Επανάστασης . Έχει χαρακτηριστεί ως ο "πιο μισητός και τρομερός θεσμός" του Ιράν πριν από την επανάσταση του 1979 λόγω της πρακτικής βασανιστηρίων και εκτέλεσης αντιπάλων του καθεστώτος Παχλαβί.  

Στο αποκορύφωμά του, ο οργανισμός είχε έως και 60.000 πράκτορες, που υπηρετούσαν στις τάξεις του σύμφωνα με μια πηγή  και μια άλλη πηγή εκτιμά ότι απασχολούσε μεταξύ 4.000 και 6.000.

Ιστορία

1957-1971 
Μετά το ιρανικό πραξικόπημα του 1953, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο απομάκρυναν τον Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ο οποίος αρχικά επικεντρωνόταν στην εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν, αλλά και ξεκίνησε να αποδυναμώσει τον Σάχη από την εξουσία στις 19 Αυγούστου 1953. Μετά το πραξικόπημα, ο μονάρχης, Μοχάμεντ Ρεζά, ίδρυσε μια υπηρεσία πληροφοριών με αστυνομικές εξουσίες. Ο στόχος του Σάχη ήταν να ενισχύσει το καθεστώς του θέτοντας τους πολιτικούς αντιπάλους υπό επιτήρηση και καταπιέζοντας αντιφρονούντα κινήματα. 

Τον Μάρτιο του 1955, ο συνταγματάρχης του Στρατού "αντικαταστάθηκε με μια πιο μόνιμη ομάδα πέντε αξιωματικών της CIA, συμπεριλαμβανομένων ειδικών σε μυστικές επιχειρήσεις, ανάλυση πληροφοριών και αντικατασκοπεία, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγού Χέρμπερτ Νόρμαν Σβάρτζκοπφ, που "εκπαίδευσε σχεδόν όλη την πρώτη γενιά της ΣΑΒΑΚ". Το 1956, αυτή η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε και έλαβε το όνομα Sazeman-e Ettela'at va Amniyat-e Keshvar (SAVAK). Αυτοί με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από τους εκπαιδευτές της ίδιας της ΣΑΒΑΚ το 1965. 

Η ΣΑΒΑΚ είχε τη δύναμη να λογοκρίνει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, να ελέγχει τους αιτούντες για κυβερνητικές θέσεις εργασίας και να χρησιμοποιεί καθετί απαραίτητο, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων, για να κυνηγήσει αντιφρονούντες".  

Μετά το 1963, ο Σάχης επέκτεινε τους οργανισμούς ασφαλείας του, συμπεριλαμβανομένου του ΣΑΒΑΚ, που αυξήθηκε σε περισσότερους από 5.300 πράκτορες πλήρους απασχόλησης και σε έναν μεγάλο αλλά άγνωστο αριθμό πληροφοριοδοτών μερικής απασχόλησης. 

Το 1961 οι ιρανικές Αρχές απέλυσαν τον πρώτο διευθυντή του οργανισμού, στρατηγό Τεϊμούρ Μπαχτιάρ  και αργότερα έγινε πολιτικός αντιφρονούντας. Το 1970, οι πράκτορες της ΣΑΒΑΚ τον δολοφόνησαν μεταμφιέζοντας την πράξη ως ατύχημα.

Ο στρατηγός Χασάν Πακραβάν, διευθυντής της ΣΑΒΑΚ από το 1961 έως το 1966, είχε σχεδόν καλοπροαίρετη φήμη, για παράδειγμα δειπνούσε σε εβδομαδιαία βάση με τον Αγιατολλάχ Χομεϊνί, ενώ ο Χομεϊνί ήταν υπό κατ' οίκον περιορισμό, και αργότερα παρενέβη για να αποτρέψει την εκτέλεση του Χομεϊνί με το αιτιολογικό ότι θα "εξοργίσει τους πολίτες του Ιράν". Μετά την Ιρανική Επανάσταση, ωστόσο, ο Πακραβάν ήταν από τους πρώτους αξιωματούχους του Σάχη, που εκτελέστηκε από το καθεστώς Χομεϊνί.

Ο Πακραβάν αντικαταστάθηκε το 1966 από τον στρατηγό Νεματολάχ Νασίρι, στενό συνεργάτη του Σάχη, και η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε και έγινε όλο και πιο ενεργή ενόψει του αυξανόμενουΣιισμού και της κομουνιστικής μαχητικότητας και των πολιτικών ταραχών.

Επίθεση στο Σιακάλ και μετά 
Ένα σημείο καμπής στη φήμη της ΣΑΒΑΚ για την αδίστακτη βιαιότητά της ήταν μια επίθεση σε μια θέση χωροφυλακής στο χωριό Σιακάλ της Κασπίας από μια μικρή ομάδα ένοπλων μαρξιστών τον Φεβρουάριο του 1971, αν και αναφέρεται επίσης ότι βασανίστηκε μέχρι θανάτου ένας Σιίτης κληρικός, ο Αγιατολάχ Μοχάμεντ Ρεζά Σαΐντι το 1970.   

Μετά από αυτήν την επίθεση, οι ανακριτές της ΣΑΒΑΚ στάλθηκαν στο εξωτερικό για "επιστημονική εκπαίδευση για την πρόληψη ανεπιθύμητων θανάτων από ωμή βία". Η ωμή βία συμπληρωνόταν με φάλαγγα, στέρηση ύπνου, εκτεταμένη απομόνωση, έντονους προβολείς, ορθοστασία για ώρες και, τέλος, βγάλσιμο νυχιών, φίδια (ειδικά για τις γυναίκες), ηλεκτροσόκ, συχνά στο ορθό, εγκαύματα από τσιγάρα, ορθοστασία σε αναμμένα κάρβουνα, οξύ στα ρουθύνια, πνιγμοί, πλαστές εκτελέσεις και μια ηλεκτρική καρέκλα με μια μεγάλη μεταλλική μάσκα για να πνίγει τις κραυγές. Αυτό το τελευταίο εργαλείο ονομάστηκε Απόλλων, ένας υπαινιγμός για τις αμερικανικές διαστημικές κάψουλες. Οι φυλακισμένοι εξευτελίζονταν επίσης με βιασμό, ούρηση και αναγκαστική εκγύμνωση. Παρά τις νέες "επιστημονικές" μεθόδους, το προτιμώμενο βασανιστήρι ήταν ο παραδοσιακός φαλαγγισμός. Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να εντοπιστούν κρύπτες όπλων, καταφύγια και συνεργοί..." 

Ο Αμπραχαμιάν εκτιμά ότι η ΣΑΒΑΚ (και άλλες αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις) σκότωσε 368 αντάρτες, συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας των μεγάλων αστικών αντάρτικων οργανώσεων και εκτέλεσε 100 πολιτικούς κρατούμενους μεταξύ 1971-1979, η πιο βίαιη εποχή της ΣΑΒΑΚ .

Η καταστολή μετριάστηκε χάρη στη δημοσιότητα και τον έλεγχο από "πολυάριθμους διεθνείς οργανισμούς και ξένες εφημερίδες". Ο Τζίμι Κάρτερ έγινε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και έθεσε το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν.

Διευθυντές της ΣΑΒΑΚ

Λειτουργίες 
Κατά το αποκορύφωμά της, η ΣΑΒΑΚ είχε σχεδόν απεριόριστες εξουσίες. Λειτουργούσε τα δικά του κέντρα κράτησης, όπως η φυλακή Εβίν. Εκτός από την εγχώρια ασφάλεια, τα καθήκοντα της υπηρεσίας επεκτάθηκαν στην επιτήρηση των Ιρανών στο εξωτερικό, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, και ιδίως τους φοιτητές με κυβερνητικά επιδόματα. Το πρακτορείο συνεργάστηκε επίσης στενά με τη CIA στέλνοντας τους πράκτορές τους σε μια βάση αεροπορίας στη Νέα Υόρκη για να μοιραστούν και να συζητήσουν τακτικές ανάκρισης.

Η ΣΑΒΑΚ ήταν υπεύθυνη για:

 Λογοκρισία Τύπου, βιβλίων και ταινιών 
 Ανακρίσεις και συχνά βασανιστήρια κρατουμένων
 Επιτήρηση πολιτικών αντιπάλων

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Πολιτική του Ιράν