Απαλλοτριωτικός αναρχισμός

Ο απαλλοτριωτικός αναρχισμός (ισπανικά: anarchism expropriator) είναι πρακτική που εφαρμόστηκε κυρίως στην Αργεντινή και την Ισπανία από ομάδες συγγενικές ως προς τον αναρχισμό και περιλάμβανε κλοπές, ληστείες, απάτες και παραχάραξη νομισμάτων.  Οι πράξεις αυτές αποκαλούνταν «απαλλοτριώσεις στην αστική τάξη». Η δραστηριότητα σημείωσε τη αιχμή της μεταξύ 1920 και 1935 και μερικοί από τους πιο γνωστούς εφαρμοστές της ήταν ο Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, ο Φρανθίσκο Ασκάσο, ο Σεβερίνο ντι Τζιόβανι, ο Μιγκέλ Αργάνχελ Ροστσίνια και ο Λούθιο Ουρτούμπια. Ο απαλλοτριωτικός αναρχισμός διαφέρει από τον Ιλλεγκαλισμό στο ότι δεν αντιπροσωπεύει έναν τρόπο ζωής αλλά αποτελεί το μέσο για την επίτευξη πολιτικών σκοπών, όπως η χρηματοδότηση επαναστατικών δραστηριοτήτων, η αναρχική προπαγάνδα και η απελευθέρωση αναρχικών κρατουμένων.

Παραπομπές 

Ιδεολογίες