Χαλιφάτο του Σοκότο

Το Χαλιφάτο του Σοκότο ήταν σουνιτικό μουσουλμανικό χαλιφάτο στην δυτική Αφρική που ιδρύθηκε από τον Οσμάν νταν Φόντιο κατά τον πόλεμο του Φουλάνι το 1804. Διαλύθηκε όταν οι Βρετανοί κατέλαβαν την περιοχή το 1903 και προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο προτεκτοράτο της βόρειας Νιγηρίας.

Αναπτύχθηκε στο πλαίσιο πολλαπλών ανεξάρτητων βασιλείων ενώ στο απόγειό του το χαλιφάτο είχε ενώσει πάνω από 30 διαφορετικά εμιράτα και είχε συγκεντρώσει πάνω από 10 εκατ. κατοίκους στην πιο ισχυρή πολιτεία της περιοχής και μια από τις σημαντικότερες αυτοκρατορίες στην Αφρική του 19ου αιώνα. Το χαλιφάτο του Σοκότο ήταν μια συνομοσπονδία εμιράτων που αναγνώρισε την κυριαρχία του Αμίρ αλ Μουμινίν, του σουλτάνου του Σοκότο. Το χαλιφάτο έφερε μια οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή επί δεκαετίες. Εκτιμάται ότι 1-2.5 εκατ. μη μουσουλμάνοι σκλάβοι συνελήφθησαν κατά την διάρκεια του πολέμου Φουλάνι. Οι σκλάβοι αυτοί παρείχαν εργασία στις φυτείες και είχαν την δυνατότητα να γίνουν μουσουλμάνοι.

Παρόλο που οι Ευρωπαίοι άποικοι κατήργησαν την πολιτική εξουσία του χαλιφάτου, ο τίτλος του σουλτάνου διατηρήθηκε και παραμένει μια σημαντική θρησκευτική θέση για τους σουνίτες μουσουλμάνους στην περιοχή μέχρι και σήμερα. Η τζιχάντ του Οσμάν νταν Φόντιο αποτέλεσε έμπνευση για την επιβολή της τζιχάντ σε άλλα μέρη της σουδανικής σαβάνας αλλά και πέρα από το σύνορα της σημερινής Νιγηρίας, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση ισλαμικών κρατών σε περιοχές που αργότερα ονομάστηκαν Σενεγάλη, Μάλι, Ακτή Ελεφαντοστού, Τσαντ, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Σουδάν.

Παραπομπές