Aaliyah (άλμπουμ)

Το Aaliyah είναι το ομότιτλο τρίτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ από την Αμερικανίδα R&B τραγουδίστρια Aaliyah. Κυκλοφόρησε στις 7 Ιουλίου 2001, από την Blackground Records και την Virgin Records America.

Η Aaliyah άρχισε να εργάζεται στο άλμπουμ το 1998, αλλά προγραμμάτισε ξανά την ηχογράφησή του γύρω από την ανερχόμενη κινηματογραφική της καριέρα. Επέστρεψε στην ηχογράφηση το 2000 στα Sing Sing Studios της Αυστραλίας, όπου γύριζε την ταινία Η Βασίλισσα των Καταραμένων (Queen of the Damned, 2002) κατά τη διάρκεια της ημέρας και ηχογραφούσε τραγούδια τη νύχτα. Όπως όριζε το συμβόλαιό της με τη δισκογραφική εταιρεία Blackground, η Aaliyah συνεργάστηκε κυρίως με στιχουργούς και παραγωγούς της εταιρείας, όπως οι Bud'da, J. Dub, Rapture και Eric Seats, καθώς και ο μακροχρόνιος συνεργάτης της Timbaland. 

Το άλμπουμ ''Aaliyah'' είναι ένα R&B και soul άλμπουμ με επιρροές από τη φανκ, χιπ χοπ, εναλλακτικό ροκ και ηλεκτρονική μουσική. Οι παραγωγοί του άλμπουμ ενσωμάτωσαν μελωδίες συνθεσάιζερ, κατακερματισμένους ρυθμούς, παραμορφωμένη κιθάρα και εκκεντρικά φωνητικά και δομές τραγουδιών. Στιχουργικά μεγάλο μέρος του Aaliyah ασχολήθηκε με την πολυπλοκότητα της ρομαντικής αγάπης και των διαφορετικών σταδίων μιας σχέσης. Τα περισσότερα από τα τραγούδια γράφτηκαν από τον στιχουργό Static Major, ο οποίος μοιράστηκε μια στενή φιλία με την Aaliyah. Η ίδια έβλεπε το άλμπουμ ως αντανάκλαση του εαυτού της τόσο ως νεαρή ενήλικη αλλά και ως ώριμη τραγουδίστρια. Στις 13 Απριλίου 2001, κυκλοφόρησε το πρώτο single με τίτλο "We Need a Resolution". 

Το Aaliyah έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τους κριτικούς και έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο δύο του Billboard 200, αλλά στη συνέχεια οι πωλήσεις άρχισαν να πέφτουν. Όταν η Blackground και η Virgin ήθελαν ένα επιτυχημένο σινγκλ για να αυξήσουν τις πωλήσεις του άλμπουμ, η Aaliyah γύρισε ένα μουσικό βίντεο για το τραγούδι "Rock the Boat" στις Μπαχάμες, αλλά πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα σε πτήση επιστροφής στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 25 Αυγούστου 2001. Μετά το θάνατό της, οι πωλήσεις του άλμπουμ αυξήθηκαν και το εκτόξευσαν στο νούμερο ένα του Billboard 200. Το Aaliyah κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ακμής της σύγχρονης R&B μουσικής και μεγάλη μερίδα κριτικών έχει χαρακτηρίσει το άλμπουμ ως ένα από τα καλύτερα R&B άλμπουμ της εποχής του.

Ιστορικό 
Η Aaliyah κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της One in a Million το 1996 και αποφοίτησε από το λύκειο τον επόμενο χρόνο. Κέρδισε περαιτέρω έκθεση με επιτυχημένα τραγούδια από σάουντρακ ταινιών, συμπεριλαμβανομένου του σινγκλ "Are You That Somebody?" το 1998. Αφού έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι τότε, η Aaliyah ήθελε να κρατήσει ένα χαμηλότερο προφίλ και να αποφύγει την έκθεση στα μίντια. Ενώ είχε προγραμματιστεί ένα καινούριο το άλμπουμ για το Φεβρουάριο του 1999, η ίδια ανέβαλε την ηχογράφησή του για να ασχοληθεί με μια καριέρα στην υποκριτική. Η απόφαση αυτή την οδήγησε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του 2000 Ο Ρωμαίος πρέπει να πεθάνει (Romeo Must Die). Η ταινία εκτόξευσε σημαντικά το προφίλ της, ενώ το single του soundtrack "Try Again" έγινε το πρώτο νούμερο ένα τραγούδι της στα τσαρτ. Η εταιρεία της Blackground Records χρησιμοποίησε την ταινία και το soundtrack της για να συνάψει μια συμφωνία διανομής με την Virgin Records America, η οποία θα αναλάμβανε τη διανομή για όλες τις επόμενες κυκλοφορίες της Blackground παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου και του τρίτου άλμπουμ της Aaliyah.

Ηχογράφηση και παραγωγή 

Η Aaliyah άρχισε να ηχογραφεί το άλμπουμ το 1998. Ηχογράφησε μερικά τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων δύο με τον μακροχρόνιο συνεργάτη Timbaland, πριν δουλέψει στο Romeo Must Die. Το 1999, ενώ εργαζόταν στο δίσκο στη Νέα Υόρκη, η Aaliyah κάλεσε και ζήτησε από την Trent Reznor να δημιουργήσει ένα τραγούδι, αλλά δεν μπόρεσαν να συντονίσουν το πρόγραμμα. Σκοπεύει να τελειώσει το άλμπουμ μέχρι το τέλος του 2000 και συνέχισε την ηχογράφηση του ενώ γυρίστηκε στην Αυστραλία για τη Βασίλισσα των Καταραμένων (2002), καθώς πυροβόλησε το μέρος της για την ταινία κατά τη διάρκεια της ημέρας και ηχογράφησε τραγούδια τη νύχτα. Είπε σε μια συνέντευξη για το Billboard, "ήταν νύχτα όταν δεν πήγα στο στούντιο - κουράστηκα πολύ. Τα σαββατοκύριακα, το έκανα πάντα." 

Τα περισσότερα από τα τραγούδια του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν είτε στο Sony Studios στη Νέα Υόρκη είτε στο Sing Sing Studios στη Μελβούρνη, συμπεριλαμβανομένου του "Loose Rap", το οποίο έγινε και στα δύο στούντιο. Η Aaliyah ηχογράφησε το "More Than a Woman" στα Στούντιο του Κέντρου του Μανχάταν, το "U Got Nerve" στα Soundtracks Studios της Νέας Υόρκης, το "We Need a Resolution" στα Westlake Studios και το "I Care 4 U" στα Magic Mix Studios και Music Grinder Studio στο Λος Άντζελες. Ηχογράφησε για πρώτη φορά το "I Care 4 U", που γράφτηκε από την προηγούμενη συνεργάτη Μίσσυ Έλιοτ, το 1996 για το One in a Million, αλλά το διέλυσε μετά την ολοκλήρωση αυτού του άλμπουμ. Συνεργάστηκε με το προσωπικό του Blackground Records των μουσικών, των τραγουδοποιών και των παραγωγών, συμπεριλαμβανομένων των αρχάριων παραγωγών Bud'da, J. Dub, Rapture και Έρικ Σιτς. Ο διευθυντής μουσικής Τζίμι Χέντσμαν, ένας φίλος του διευθυντή της Aaliyah, Μπάρι Χάνκερσον, βοήθησε στο συντονισμό της παραγωγής του δίσκου και οργάνωσε τους παραγωγούς και τους συγγραφείς να συνεργαστούν με τον τραγουδιστή. 

Οι περισσότεροι από τους στίχους του άλμπουμ γράφτηκαν από τον Static, από το συγκρότημα R&B Playa. Προσκλήθηκε από τον Blackround είναι ο κύριος συγγραφέας του άλμπουμ αφού έγραψε το Are You That Somebody?" και το "Try Again". Ο Static ήταν μέρος της στενής ομάδας φίλων της Aaliyah, η οποία περιελάμβανε τον Missy Elliott και τον Timbaland, και ενθουσιάστηκε μαζί της. Βρήκε την Aaliyah να είναι ιδανική για το στιλ του τραγουδιού, ενώ πίστευε ότι μπορούσε να απεικονίσει με ακρίβεια τα συναισθήματά της. Ένας στιχουργός, έγραψε το "Rock the Boat" το 1999, αλλά ο Blackground ένιωθε ότι δεν ήταν έτοιμος για το τραγούδι. Ο Μπάρι Χάνκερσον είπε για το τραγούδι του, «Ήμασταν πάντα προστατευμένοι έναντι κάθε στίχου  ... Αλλά έκανε πράγματα που ποτέ δεν ένιωθα προσβεβλημένα. Αισθανθήκατε σαν να ακούσατε κάποιον να σκέφτεται  ... ήταν έξυπνος  ... Η Aaliyah εξαρτάται από αυτόν [και] εξαρτάται από αυτήν. "Ο Elliott είπε ότι ήταν" μέρος αυτής της γέφυρας της Aaliyah που μεγαλώνει λυρικά ". Ενώ συζήτησε τους στίχους με τον Static, η τραγουδίστρια συμβουλεύτηκε τον Bud'da για τον ήχο και τη μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ. Ενδιαφερόταν να μάθει για τη σκηνή του γκαράζ στο Ηνωμένο Βασίλειο εκείνη την εποχή. 

Τον Μάρτιο του 2001, η Aaliyah ολοκλήρωσε την ηχογράφηση του άλμπουμ αφού είχε γυρίσει το ρόλο της στο Queen of the Damned για τέσσερις μήνες, γεγονός που τελικά καθυστέρησε την κυκλοφορία του άλμπουμ. Στην Αυστραλία, έκανε επίσης μια φωτογράφηση για το Aaliyah με τους φωτογράφους Τζεφ Ντούνας, Τζόναθαν Μάνιον, Ντέιβιντ ΛαΣαπέλ και Άλμπερτ Γουάτσον. Η τραγουδίστρια χειρίστηκε πέντε πύθωνες στο γύρισμα και ανέπτυξε μια συνάφεια για τα φίδια, βρίσκοντάς τα «επικίνδυνα, αλλά αρκετά όμορφα» και αντιπροσωπευτικά της στο άλμπουμ. Επανεξέτασε το θέμα του φιδιού στο μουσικό της βίντεο για το «Χρειαζόμαστε μια ανάλυση» τον Απρίλιο και είπε στην MTV, «Ζουν στη μοναξιά, [και] υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου [όταν] θέλω μόνο να είμαι μόνος μου. Υπάρχουν φορές που δεν μπορώ καν να καταλάβω. Αισθάνομαι ότι είναι πολύ περίπλοκα πλάσματα, [αλλά] ταυτόχρονα, είναι επίσης σέξι. Γι' αυτό αντιπροσωπεύουν το Aaliyah αρκετά καλά." Περιέγραψε το δίσκο ως "καλή αντανάκλαση του [εαυτού μου] και του ατόμου [είμαι] σήμερα", λέγοντας σε μια συνέντευξη για το περιοδικό Jet, "Είμαι νέος ενήλικας τώρα και νομίζω ότι αυτό το άλμπουμ δείχνει την ανάπτυξή μου φωνητικά."

Μουσική και στίχοι 
Ένα άλμπουμ R&B και neo soul, το Aaliyah διαθέτει τραγούδια funk midtempo, κομμάτια uptempo με χιπ χοπ που προκάλεσαν παλαιότερες επιρροές ψυχής . Μαζί με τους σύγχρονους αστικούς ήχους, η μουσική του ενσωματώνει τις επιρροές της Μέσης Ανατολής, το σιωπηλό εναλλακτικό ροκ και - ειδικά στα τραγούδια του Timbaland για το άλμπουμ -Χροιές. Το "Never No More" συνδυάζει παλαιότερες ψυχές και μοντέρνους ήχους hip hop με έγχορδα από τον παραγωγό Bud'da, ενώ το "Read Between the Lines" είναι μια ρυθμική, ψηφιακή σάμπα με λατινικά κρουστά. Ο Τζον Μάλβι του NME βρήκε τον ήχο του λεπτό και ότι λείπει από «βομβαστικά και ιστριονικά», ενώ ο Άλεξ Νήνταμ του περιοδικού παρομοίασε την «άλλου κόσμου» παραγωγή υψηλής συχνότητας με το dub reggae και τη σκοτεινή, ευρύχωρη χορευτική μουσική του Dr. Dre και του Massive Attack. Κατά τη γνώμη του Στίβεν Τόμας Έρλγουιν, το άλμπουμ ήταν διαφορετικό από τα παλαιότερα της Macy Gray και της Jill Scott, καθώς η μουσική του ακούγεται ασυνήθιστη αλλά μοντέρνα, "αποδεικνύοντας μια παν-πολιτιστική σειρά ήχων, στυλ και συναισθημάτων". 

Οι ρυθμοί του Aaliyah παρήχθησαν με τρόπο που τους έκανε να ακούγονται κατακερματισμένοι, παρουσιάζοντας υφές techno και electro. Κομμάτια όπως το "Loose Rap", "Extra Smooth" και "What If" διαθέτουν μη συμβατικές δομές τραγουδιών που πειραματίζονται με ανάλυση. Το "I Can Be" και το "What If" ενσωματώνουν στοιχεία 2 βημάτων και ροκ, αν και το τελευταίο τραγούδι αντλεί ιδιαίτερα από το techno και το βιομηχανικό ροκ του Ντιτρόιτ. Στο "More Than a Woman" με επιρροές από το κλαμπ, η Aaliyah τραγούδησε πάνω από σκληρούς ήχους κιθάρας, ενώ το "Loose Rap" διαθέτει υποβρύχιους θορύβους, ηλεκτρονικά χαμηλού τόνου και αρμονικά απαλά φωνητικά δηλώνοντας "δεν είναι μόνο ρυθμός και μπλουζ". Ο Έρνεστ Χάρντι του Rolling Stone συνέκρινε τον πειραματισμό του άλμπουμ με τους ήχους στο των OutKast Stankonia (2000), το των Σαντέ Lovers Rock (2000) και το Miss E ... So Addictive (2001). 

Οι στίχοι στο Aaliyah διερευνούν τις περιπλοκές της ρομαντικής αγάπης και των φάσεων σε μια σχέση όπως ο πόνος στην καρδιά, ο επιπόλαιος ενθουσιασμός και τα θέματα που βρίσκονται κοντά στο τέλος μιας σχέσης. Λεπτό, ελαφρύ χιούμορ και πνευματικά ηχητικά εφέ, όπως η κωμική χειραγώγηση των φωνητικών, διαπερνούν τα θέματα της θλίψης και του ερωτισμού. Σύμφωνα με τον Τζάστιν Χάρτουνγκ του Citysearch ο δίσκος μετατρέπει τη σύγχυση της ενηλικίωσης στη συναρπαστική ελευθερία”, ενώ η Αίθουσα Ρασάουν είπε κάθε τραγούδι ότι κατέχει μια μοναδική συναισθηματική ταυτότητα που συνοδεύουν ηχητική ποικιλία της μουσικής. Η μετατόπιση πλήκτρων, το «Extra Smooth» επηρεασμένο από drum and bass διευθύνουν ένα φλερτ και είναι εμπνευσμένο από μια συνομιλία μεταξύ Aaliyah και Static για το πώς να προσπαθήσουν να ενεργήσουν οι άνδρες, ενώ το «Loose Rap» έχει τίτλο από τη φράση στην αργκό με το ίδιο όνομα και απορρίπτει τους ρομαντικούς θαυμαστές που χρησιμοποιούν απλές γραμμές παραλαβής. Το "They Are the Days" απολύει με ανυπομονησία έναν άντρα εραστή, ενώ το "What If" απειλεί θυμωμένα έναν άπιστο εραστή και κατ 'επέκταση παρόμοιοι άντρες. Στο "I Care 4 U", ο αφηγητής προσπαθεί να παρηγορήσει έναν φίλο που είναι θυμωμένος, αλλά στενοχωρείται από τα ανεπιθύμητα συναισθήματα που έχει γι 'αυτόν. 

Τα φωνητικά της Aaliyah είναι σε σοπράνο στυλ σε όλο το άλμπουμ. Η Χιουν Κιμ του περιοδικού Vibe υποστήριξε ότι τα τραγούδια της επικεντρώνονται στο τραγούδι της περισσότερο από τους προηγούμενους δίσκους της, "φέρνοντάς την στην πρώτη θέση σε αντίθεση με την απόκρυψή της πίσω από την πολυεπίπεδη παραγωγή". Το "Rock the Boat" τραγουδιόταν με ανάσα από την Aaliyah, η οποία δίνει οδηγίες στον εραστή της για το πώς να την ευχαριστήσει σεξουαλικά και να εξισώσει το ερωτικό με το ναρκωτικό. Μπαλάντες όπως "I Care 4 U", "Never No More" και "I Refuse" τραγουδιούνται πιο συναισθηματικά, εκφράζοντας μελαγχολικές ιδιότητες και τραυματισμούς. Στο "I Can Be", η Aaliyah τραγουδά από την προοπτική μιας ερωμένης άντρας που θέλει να είναι η πρώτη του φίλη. Ο Άλεξ Μάκφερσον από το The Guardian έγραψε ότι "η κενή παράδοση του Aaliyah" στο τραγούδι "κάνει το να είσαι η άλλη γυναίκα σαν μια συναισθηματικά μαζοχιστική μορφή αυτοθεραπείας. Ο βιογράφος Κρίστοφερ Τζον Φάρλεϊ είπε ότι «έδινε συναισθήματα ένα τραγούδι» σε αντίθεση με τα προηγούμενα άλμπουμ της και ότι «η απαλή φωνή της τώρα φαινόταν σαν κάτι στοιχειώδες, ένας ευγενικός άνεμος που φυσάει μέσα από τα κλαδιά ενός μεγάλου δέντρου». Σύμφωνα με τον Τζόσουα Κλόβερ, η Aaliyah σπρώχνει τις νότες «σε παράξενες γωνίες της αρχιτεκτονικής για τα πιο προκλητικά κομμάτια. Έγραψε ότι «κάνει τα ηχητικά να διηγούνται την ιστορία, δημιουργώντας νόημα έξω από τους στίχους, ευχαρίστηση.

Προώθηση και πωλήσεις 

Το Aaliyah κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2001. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έκανε το ντεμπούτο του στη δεύτερη θέση του Billboard 200, πουλώντας 187.000 αντίγραφα την εβδομάδα της 4ης Αυγούστου. Αν και ήταν η υψηλότερη εβδομάδα πώλησης της καριέρας της Aaliyah, το άλμπουμ αρχικά πούλησε πιο αργά από το προηγούμενο ρεκόρ της, One in a Million. Η τραγουδίστρια σχεδίαζε να ξεκινήσει τη μεγαλύτερη περιοδεία συναυλίας της καριέρας της για να υποστηρίξει το άλμπουμ, ενώ η Blackground και η Virgin - επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία του δίσκου - ήθελε ένα single με υψηλή τοποθέτηση στο chart για να αυξήσει τις πωλήσεις. Το "We Need a Resolution" κυκλοφόρησε ως το πρώτο single στις 13 Απριλίου, αλλά δεν έλαβε σημαντικό ραδιοφωνικό σινεμά και έφτασε μόνο τον αριθμό πενήντα εννέα στο Billboard Hot 100. Τον Αύγουστο, η Aaliyah τράβηξε ένα μουσικό βίντεο για το "More Than a Woman" στο Λος Άντζελες και στη συνέχεια ταξίδεψε στις Μπαχάμες για να τραβήξει ένα βίντεο για το "Rock the Boat". Όμως, μετά την ολοκλήρωσή του, η ίδια και αρκετά μέλη του πληρώματος που επέστρεφαν στις ΗΠΑ έχασαν τη ζωή τους σε αεροπορικό δυστύχημα στις 25 Αυγούστου. 

Οι πωλήσεις του άλμπουμ αυξήθηκαν μετά το θάνατο της Aaliyah. Οι πωλήσεις του είχαν μειωθεί από την κυκλοφορία του άλμπουμ τον Ιούλιο και είχαν πωληθεί σε περισσότερα από 447.000 αντίτυπα. Τα νέα του θανάτου της αναφέρθηκαν την τελευταία ημέρα της εβδομάδας παρακολούθησης πωλήσεων της Nielsen SoundScan, κατά τη διάρκεια της οποίας το Aaliyah πούλησε 62.000 αντίτυπα, αύξηση 41,5% από τις πωλήσεις της προηγούμενης εβδομάδας.  Την επόμενη εβδομάδα, πούλησε 305.500 αντίτυπα και ανέβηκε από τον αριθμό 19 στο νούμερο ένα στο Billboard 200. Ήταν η υψηλότερη εβδομάδα πωλήσεων του δίσκου και σημείωσε την πρώτη φορά που ένας καλλιτέχνης ηχογράφησης ανέβηκε στην πρώτη θέση μετά τον θάνατο του Τζον Λένον το 1980 με το άλμπουμ του Double Fantasy. Ήταν, επίσης, μόνο άλμπουμ της Aaliyah είναι στην κορυφή οποιασδήποτε από charts του Billboard   Το ρεκόρ πούλησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα έως τις 19 Σεπτεμβρίου και 2,06 εκατομμύρια αντίγραφα έως τις 25 Φεβρουαρίου 2002.  Στις ΗΠΑ, το Aaliyah πέρασε 68 εβδομάδες στο Billboard 200 και, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, είχε πουλήσει 2,6 εκατομμύρια αντίτυπα. 

Η Blackground, η οποία είχε ολοκληρώσει την κοινή συμφωνία με τη Virgin τον Νοέμβριο, ήθελε να στείλει το βίντεο για το "More Than a Woman" σε οικιακά καταστήματα, αλλά απαιτούσε και οι δύο ετικέτες να συνεργαστούν. Στη συνέχεια, το Blackground μεταφέρθηκε στη Universal Records και το βίντεο προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το "More Than a Woman" κυκλοφόρησε ως single στις 7 Ιανουαρίου 2002 και μπήκε στο διάγραμμα single στο νούμερο ένα, ενώ το Aaliyah επανήλθε στο άλμπουμ στο νούμερο 65. Αρχικά είχε εισέλθει στο γράφημα στον αριθμό 25 στις 28 Ιουλίου 2001. Δύο εβδομάδες μετά το "More Than a Woman" έφτασε στο νούμερο ένα, το άλμπουμ πήρε 17 θέσεις στο νούμερο πέντε στις 27 Ιανουαρίου 2002. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία της Φωνογραφικής Βιομηχανίας (IFPI), ο δίσκος ήταν το 34ο άλμπουμ με τις καλύτερες πωλήσεις στον κόσμο κατά τη διάρκεια του 2001.

Κρίσιμη υποδοχή 
 Το Aaliyah γνώρισε πολύ θετικές κριτικές από τους περισσότερους κριτικούς. Στο Metacritic, το οποίο αποδίδει μια κανονικοποιημένη βαθμολογία από 100 σε κριτικές από mainstream δημοσιεύσεις, το άλμπουμ έλαβε μέση βαθμολογία 76, με βάση 14 κριτικές. Ο Μάικλ Όντελ του The Guardian το χαρακτήρισε ένα άψογο μείγμα ποπ και R&B που ήταν «ένα φυλλάδιο για την τρέχουσα κατάσταση των εγκαταστάσεων παραγωγής R&B», όπως ήταν μια βιτρίνα για το τραγούδι της Aaliyah. Βρήκε τις υφές της μουσικής «σπινθηροβόλες» και πίστευε ότι το διακριτικό της χαρακτηριστικό είναι «μια παιχνιδιάρικη και αυτοπεποίθηση επανεπεξεργασίας του κανόνα [R&B]». Στο Chicago Tribune, ο Μπραντ Κων έγραψε ότι η Aaliyah έδειξε τη χάρη της Σαντέ και της Missy Elliott που ήταν "ισότιμα στάση και αρμονία, και όλη η αστική τελειότητα της μουσικής", ενώ ο Ράσελ Μπέιλι από το The New Zealand Herald θεώρησε τη μουσική πρωτοποριακή ντανς ποπ σε αυτό που ονόμασε «ένα συνεκτικό, λεπτομερές και αφοπλιστικό άλμπουμ». Σίμων Πράις, γράφοντας για το The Independent, ανέφερε το ρεκόρ ως "περαιτέρω αποδείξεις ότι η μαύρη ποπ είναι η πρωτοποριακή γκαρντ". Σε μια κριτική για το The AV Club, η Νάθαν Ρέιμπιν ισχυρίστηκε ότι το άλμπουμ καθιέρωσε την Aaliyah ως σημαντική καλλιτέχνη, χωρίς να το περιβάλλει ο συνεργάτης της, ενώ η Hardy από το Rolling Stone το ονόμασε «μια σχεδόν άψογη δήλωση δύναμης και ανεξαρτησίας» στην οποία η Aaliyah εξερεύνησε της "φαντασιώσεις και δυνατότητες". Γράφοντας για τον Spin, ο Κλόβερ θεωρούσε τον δίσκο ως το πιο βαθύ έργο της και είπε ότι είχε κάνει «τέχνη» από την «επίσημη φινέτσα» του Timbaland και του Static «επενδύοντας ηχητικά σχήματα με επείγον και συναισθηματικό περίπλοκο». 

Ορισμένοι κριτικοί ήταν πιο ικανοί στον έπαινο τους. Ο Μάλβεϊ θεώρησε το Aaliyah "χαρούμενο" και "ικανοποιητικό παρά εξαιρετικό" στην κριτική του για το NME. Αν και είπε ότι εξαργυρώθηκε από τη συνεπή σύνταξη τραγουδιών του Static, ο Timbaland θα έπρεπε να είχε συνεισφέρει περισσότερα τραγούδια κατά τη γνώμη του. Όπως και ο Μάλβεϊ, το Q σημείωσε ότι η μουσική του ήταν αξιοπρεπές και όχι καινοτόμο, με κάποια πλήρωση. Στο Entertainment Weekly, η Κρεγκ Σέιμουρ έγραψε ότι υπήρχαν μερικά τραγούδια που απομακρύνθηκαν από τις μουσικές δυνάμεις της, αλλά αλλού «απεικονίζει επιδέξια την αγάπη ως εντυπωσιακή συγκίνηση, μέρος τρόμου αγωνιστικών παλμών». Ο Ρόμπερτ Κρίσγκο στο The Village Voice θεώρησε τα "We Need a Resolution" και "U Got Nerve" ως κυριότερα σημεία. Ο Κόνι Τζόνσον του Los Angeles Times ήταν πιο κρίσιμος, θεωρώντας την παραγωγή ανεπιτήδευτη και οι στίχοι στερούνται το βάθος και "προσωπική αποκάλυψη που δίνει στη μουσική κάποια αμεσότητα". 

Το Aaliyah ανακηρύχθηκε το καλύτερο άλμπουμ του 2001 από το Slant Magazine και ένας από τους δέκα καλύτερους δίσκους της χρονιάς από τα περιοδικά The Atlanta Journal-Constitution και Time. Το NME το κατέταξε στον αριθμό 39 στη λίστα τέλους του έτους. Το άλμπουμ τερμάτισε 73ο στο Pazz & Jop, μια ετήσια δημοσκόπηση αμερικανών κριτικών που δημοσιεύτηκε από το The Village Voice. Ο Christgau, ο οποίος δημιούργησε και επιβλέπει τη δημοσκόπηση, δήλωσε ότι η Aaliyah "ανέπτυξε υλικό που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί" σε "ένα καλό άλμπουμ". Το ρεκόρ τερμάτισε επίσης 37η στην ετήσια δημοσκόπηση που διεξήγαγε το γερμανικό μουσικό περιοδικό Spex. Για το άλμπουμ, η Aaliyah απονεμήθηκε μεταθανάτια ένα βραβείο NAACP Image για εξαιρετική γυναίκα καλλιτέχνη. Στα αμερικανικά βραβεία μουσικής του 2002, κέρδισε στην κατηγορία του αγαπημένου άλμπουμ R & B / Soul.  Το 2002, το άλμπουμ έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy για το Καλύτερο R&amp;B άλμπουμ. Το "Rock the Boat" προτάθηκε για την καλύτερη γυναικεία φωνητική παράσταση R&amp;B. Το "More Than a Woman" προτάθηκε στην ίδια κατηγορία το 2003.

Κληρονομιά και επιρροή 

Μαζί με την ανερχόμενη κινηματογραφική καριέρα της Aaliyah, το άλμπουμ ήταν μέρος της αυξανόμενης επιτυχίας της το 2001. Σε μια αναδρομική κριτική, ο Στιβ Χουέι από την AllMusic το χαρακτήρισε ως το πιο ολοκληρωμένο ρεκόρ της και είπε ότι "ολοκλήρωσε την αναμόρφωση της τραγουδίστριας σε αισθησιακό". Ο Έρλγουιν, αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας, θεωρείται το άλμπουμ ως «δήλωση της ωριμότητας και μια εκπληκτική καλλιτεχνική άλμα προς τα εμπρός», ενώ Νταρύλ Ίσλι του BBC Music  λένε ότι έκανε δύο προηγούμενα ολοκληρωμένα άλμπουμ η Aaliyah του “μοιάζουν με ασκήσεις σε πρωτόλεια”. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της PopMatters, Κουέντιν Μπ. Χαφ, δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ το τραγούδι της για να συμπληρώσει την καινοτόμο παραγωγή της μουσικής της στο παρελθόν με τόση ποικιλία, πεποίθηση και επιτυχία όπως και στο Aaliyah, η οποία είπε ότι ήταν επίσης γνωστή ως "The Red Album" λόγω του κόκκινου έργου τέχνης του. Ο Χαφ πίστευε ότι για τον δίσκο έδειχνε την αυξανόμενη σχέση μεταξύ της τραγουδίστριας και των συνεργατών της, ενώ διαψεύδει ερωτήσεις σχετικά με το πώς θα συνέχιζε την ηχογράφηση μουσικής ενώ διεύρυνε το προφίλ της. Στο The New Rolling Stone Album Guide (2004), ο Κιθ Χάρις έγραψε ότι "η Aaliyah είχε εξελιχθεί από ένα ψεύτικο στούντιο σε ένα ισχυρό αρχέτυπο R&B. 

Η επανεμφάνιση της Aaliyah με το άλμπουμ στα μέσα του 2001 συνέπεσε με μια περίοδο αιχμής δραστηριότητας στη σύγχρονη R&B, καθώς και τη δημοτικότητα του neo soul. Σύμφωνα με τον Έρλγουιν, το Aaliyah ήταν «ένα από τα πιο ισχυρά αστικά αρχεία της εποχής του», ενώ το The Guardian το ανέφερε ως το αποκορύφωμα της χρυσής εποχής του R&B στη «στροφή του αιώνα».  Ο Αλέξης Πετρίδης, επικεφαλής κριτικός της εφημερίδας, πίστευε ότι η Aaliyah είχε ηχογραφήσει την πιο ενδιαφέρουσα μουσική της σε ένα χρόνο που το R&B και το χιπ χοπ επέδειξαν τη μεγαλύτερη δημιουργικότητα στη δημοφιλή μουσική. Το 2005, το Aaliyah κατετάγη 66ο άλμπουμ στα 100 Καλύτερα Άλμπουμ στον Κόσμο του GQ, ενώ το Stylus Magazine το τοποθέτησε στον αριθμό 47 στα “Κορυφαία 50 Άλμπουμ 2000-2005”. Ο εκδότης Ντέιβιντ Ντρέικ το κατέταξε όγδοο στον δικό του κατάλογο. Λίγα χρόνια αργότερα, ονομάστηκε ένας από τα «150 Βασικά άλμπουμ του Vibe Era» του περιοδικού Vibe, και στο τέλος της δεκαετίας, το τοποθέτησε στο νούμερο 72 στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του Slant Magazine της δεκαετίας του 2000. Γράφοντας για το Vibe, ο Τζον Καραμάνικα πίστευε ότι το άλμπουμ "μπορεί να είναι το καλύτερο άλμπουμ της νέας χιλιετίας" και "επαναπροσδιορίζει την κατηγορία". Η εμπορική επιτυχία του Timbaland με τραγουδιστές όπως ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και η Νέλι Φουρτάντο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας αργότερα δόθηκε από τη Ρεμπέκα Νίκολσον του The Guardian με την εμπειρία του, την παραγωγή Aaliyah, γράφοντας ότι δεν ερχόμαστε να κλείσουμε για να ξανακάνουμε κάτι. Ο δημοσιογράφος του Q, Ιβ Μπάρλοου, αναγνώρισε το άλμπουμ το 2011 για "δημιουργία ενός σχεδίου που μπορεί να ακουστεί σε όλη την ποπ μουσική σήμερα" με πράξεις όπως οι R&B τραγουδιστές Μπιγιονσέ και The Weeknd, και το indie pop συγκρότημα The xx. Σύμφωνα με τον Ραβίτσια Καμέιρ του Pitchfork, χαρακτηριστικό πολλών τμημάτων αρμονιών στο άλμπουμ προανήγγειλε εκείνες της Σόλαντζ Νόουλς. 

Οι ηχογραφήσεις για το άλμπουμ Aaliyah παρήγαγαν πολλά κομμάτια τα οποία αρχειοθετήθηκαν μετά τον θάνατο από το Blackground και ως επί το πλείστον αφέθηκαν ελεύθερα λόγω εσωτερικών συγκρούσεων και νομικών επιπλοκών μεταξύ της ετικέτας, της οικογένειας της Aaliyah και των παραγωγών. Έξι από αυτές τις ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν το 2002 στο άλμπουμ συλλογής I Care 4 U. Η επακόλουθη παρακμή του Blackground και η κακή διαχείριση του καταλόγου των τραγουδιστών είχε ως αποτέλεσμα τη μη διαθεσιμότητα του άλμπουμ Aaliyah στις υπηρεσίες ροής την επόμενη δεκαετία, οδηγώντας τον Καμέιρ να πει το 2019 ότι, «η κληρονομιά του Aaliyah έχει πλέον μειωθεί». Εκείνη τη χρονιά, το The Guardian κατέταξε τον αριθμό 28 σε μια λίστα με τα 100 καλύτερα άλμπουμ του 21ου αιώνα, καθιστώντας το το μοναδικό άλμπουμ της λίστας που απουσιάζει από υπηρεσίες ροής. Ο συντάκτης μουσικής της εφημερίδας, Μπεν Μπεμόντ-Τόμας, έγραψε: "Αυτό το άλμπουμ επαινείται για τα τρία αριστουργήματα που έκανε η Aaliyah με τον Timbaland — Θα δοκιμάσουμε ξανά, περισσότερο από μια γυναίκα και χρειαζόμαστε μια λύση. Μικρότεροι μουσικοί R&B ταιριάζει η φωνή τους με το ρυθμό - η Aaliyah σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα."

Λίστα τραγουδιών 
 Bonus κομμάτι Ιαπωνικής έκδοσης   Bonus αναδιαμόρφωσης έκδοσης

Προσωπικό 
Οι πιστώσεις προσαρμόζονται από τις γραμμικές σημειώσεις του άλμπουμ.  
 Aaliyah – παραγωγός, φωνητικά
 Τζόναθαν Άντλερ – μηχανικός
 The Black Orchestra – έγχορδα
 Στίβι Μπλακ – έγχορδα
 Ρον Μπλέικ – πνευστά
 Τσάντλερ Μπριτζ – μηχανικός βοηθός
 Bud'da – παραγωγός
 Michael Conrader – μηχανικός
 Γκέμμα Γκόρφιλντ – A&R
 Σίαν Κρουζ – κιθάρα
 J. Dub – ενορχηστρωτής, παραγωγός
 Τζίμι Ντάγκλας – μηχανικός
 Τζεφ Ντούνας – φωτογράφος
 Μίσσυ Έλιοτ – συγγραφέας
 Warren Fu – σκηνοθεσία
 Μπεν Γκάρισον – μίξη
 Μπέρνι Γκράντμαν – mastering
 Μπάρι Χάνκερσον – executive producer
 Jomo Hankerson – executive producer
 Ρίτσαρντ "Segal" Χουρέντια – μίξη
 Ντίνο "The Cut" Τζόνσον – μίξη
 Acar Keys – μηχανικός
 Ντέιβιντ ΛαΣαπέλ – φωτογραφία
 Μισέλ Λιν-Φορμπ – μηχανικός βοηθός
 Τζόναθαν Μάνιον – φωτογραφία
 Τιμ Όλμστιντ – μηχανικός βοηθός
 Στιβ Πέννυ – μηχανικός βοηθός
 Ρένζο Πράιορ – πλήκτρα
 Πατ Δάτζακ – μηχανικός βοηθός
 Έρικ Σιτς – ενορχηστρωτής, συνεργάτης, συγγραφέας
 Richard Segal-Huredia – mixing
 Static – creative partner, vocals, writer
 Rapture – creative partner, instrumentation, producer, writer
 Tank – creative partner
 Timbaland – creative partner, mixing, producer, vocals
 Roberto "Gary" Walker – assistant engineer
 Albert Watson – photography
 Heather Wesley – project supervisor
 Scott Wolfe – engineer, mixing
 Michael Zainer – assistant engineer

Θέσεις στα τσαρτς

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end charts

Ιστορικό κυκλοφορίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Witt, Stephen (December 16, 2016). "The Inexplicable Online Absence of Aaliyah's Best Music". Complex.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Aaliyah στην αναγνωρισμένη μουσική (λίστα με τα βραβεία)
  

Άλμπουμ του 2001
Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl)
Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιαπωνικά (ja)
Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)