Αδόλφος Β΄ του Λα Μαρκ, επίσκοπος Λιέγης

Ο Αδόλφος Β΄, γερμ.: Adolph II von der Mark (Αύγουστος 1288 - Κλερμόν-συρ-Μεζ, 3 Νοεμβρίου 1344) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1313 μέχρι το τέλος του το 1344.

Βιογραφία 
Ήταν ο τρίτος γιος του Έμπερχαρντ Α΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Mαρίας του Loon (γαλλ.: Λουν, ολλανδ.: Λόον, στο σημερινό Βέλγιο).

Ήταν μόλις 25 ετών όταν, μέσω της επιρροής του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας, έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης το 1313.

Ο λαός τού πριγκιπάτου-επισκοπής αντιτάχθηκε στον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησής του. Το 1316 αναγκάστηκε να υπογράψει την ειρήνη του Φεξ (Fexhe-le-Haut-Clocher), η οποία έχει συγκριθεί με τη Magna Carta και η οποία περιόρισε τις εξουσίες του. Όταν προσπάθησε να ανατρέψει τη συνθήκη, αναγκάστηκε να φύγει από τη Λιέγη στο Yύ (Huy) στο τέλος του 1324. Από εδώ έβαλε τη Λιέγη υπό απαγόρευση.

Το 1333 πώλησε την κυριότητα του Mechelen (γαλλ.: Μεσελέν, ολλανδ: Μέχελεν) στον κόμη της Φλάνδρας. Παρέμεινε στον πόλεμο των Αουάν (Awans) και του Ουαρού (Waroux) και συμμετείχε στην πολιορκία του Μάαστριχτ το 1334. Όταν ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ του Λόον απεβίωσε το 1336 χωρίς κληρονόμο, ο Αδ;oλφος Β΄ προσπάθησε να προσαρτήσει την κομητεία του Λόον, αλλά χωρίς επιτυχία.

Το 1343 η εξουσία του μειώθηκε περαιτέρω με τη δημιουργία του Δικαστηρίου των 22 ανδρών, ενός ανεξάρτητου δικαστηρίου. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ένγκελμπερτ Γ΄ αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.

Παραπομπές σε πηγές

Οίκος του Λα Μαρκ