Κερατόμετρο

Ένα κερατόμετρο, επίσης γνωστό ως οφθαλμόμετρο, είναι διαγνωστικό όργανο για τη μέτρηση της καμπυλότητας της πρόσθιας επιφάνειας του κερατοειδούς, ιδιαίτερα για την εκτίμηση της έκτασης και του άξονα του αστιγματισμού. Εφευρέθηκε από τον Γερμανό φυσιολόγο Χέρμαν φον Χέλμχολτς το 1851, αν και ένα παλαιότερο μοντέλο αναπτύχθηκε το 1796 από τους Τζέσι Ράμσντεν και Έβεραρντ Χόουμ.

Ένα κερατόμετρο χρησιμοποιεί τη σχέση μεταξύ του μεγέθους αντικειμένου (O), του μεγέθους εικόνας (I), της απόστασης μεταξύ της ανακλαστικής επιφάνειας και του αντικειμένου (d) και της ακτίνας της ανακλαστικής επιφάνειας (R). Εάν τρεις από αυτές τις μεταβλητές είναι γνωστές (ή σταθερές), η τέταρτη μπορεί να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας τον τύπο:

 

Υπάρχουν δύο ξεχωριστές παραλλαγές προσδιορισμού του R. Τα κερατόμετρα τύπου Τζάβαλ-Σιότζ έχουν σταθερό μέγεθος εικόνας και είναι συνήθως «δύο θέσεων», ενώ τα κερατόμετρα τύπου Μπάους και Λομπ έχουν σταθερό μέγεθος αντικειμένου και είναι συνήθως «μίας θέσης».

Παραπομπές

Πηγές 
 Γκούτμαρκ Ρ. και Γκάιτον Ν. Προέλευση του Κερατόμετρου και ο εξελισσόμενος ρόλος του στην Οφθαλμολογία. Έρευνα Οφθαλμολογίας 2010; 55 (5): 481-497
 Τζάβαλ Λ., Σιότζ Χ. Un opthalmomètre pratique . Annales d'oculistique, Παρίσι, 1881, 86: 5-21.

Οφθαλμολογικός εξοπλισμός
Οφθαλμολογία
Οπτομετρία
Χέρμαν φον Χέλμχολτς