Χειρουργική επέμβαση καταρράκτη

Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη, που ονομάζεται επίσης χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης φακών, είναι η αφαίρεση του φυσικού φακού του οφθαλμού (που ονομάζεται επίσης "κρυσταλλικός φακός") που έχει αναπτύξει αδιαφάνεια, η οποία αναφέρεται ως καταρράκτης,  και η αντικατάστασή της με ενδοφθάλμιο φακό. Μεταβολικές αλλαγές των κρυσταλλικών ινών φακού με την πάροδο του χρόνου οδηγούν στην ανάπτυξη καταρράκτη, προκαλώντας βλάβη ή απώλεια της όρασης . Μερικά βρέφη γεννιούνται με συγγενή καταρράκτη και ορισμένοι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε σχηματισμό καταρράκτη. Τα πρώιμα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν έντονες λάμψεις φώτα και μικρές πηγές φωτός τη νύκτα και μειωμένη οξύτητα σε χαμηλά επίπεδα φωτός.

Κατά τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη, αφαιρείται ο θολός φυσικός φακός που εμφάνισε  καταρράκτη ενός ασθενούς, είτε με γαλακτωματοποίηση στη θέση του είτε με την αποκοπή του. Τεχνητός ενδοφθάλμιος φακός (IOL) εμφυτεύεται στη θέση του. Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη εκτελείται γενικά από οφθαλμίατρο σε περιπατητικό περιβάλλον σε χειρουργικό κέντρο ή νοσοκομείο και όχι σε νοσοκομειακό περιβάλλον. Χρησιμοποιείται, συνήθως είτε τοπική, υπό τον Tenon, περιβολβική ή οπισθοβολβική τοπική αναισθησία  προκαλώντας μικρή ή καθόλου δυσφορία στον ασθενή.

Πάνω από το 90% των εγχειρήσεων επιτυγχάνουν την αποκατάσταση χρήσιμης όρασης, με χαμηλό ποσοστό επιπλοκών. Η εντός μιας ημέρας εκτέλεση, η ελάχιστα επεμβατική, μικρής τομής φακογαλακτωματοποίηση με γρήγορη ανάρρωση μετά την επέμβαση έχει καταστεί πρότυπο χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη σε όλο τον κόσμο.

Τύποι 
Δύο βασικοί τύποι χειρουργικών επεμβάσεων χρησιμοποιούνται συχνά σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη διαδικασία είναι η φακογαλακτωματοποίηση (phaco) και η δεύτερη περιλαμβάνει δύο διαφορετικούς τύπους εξωκαψικής εξαγωγής καταρράκτη (ECCE). Στις περισσότερες χειρουργικές επεμβάσεις, εισάγεται ενδοφθάλμιος φακός. Οι αναδιπλούμενοι φακοί χρησιμοποιούνται γενικά στην μήκους 2-3 mm phaco τομή, ενώ οι μη αναδιπλούμενοι φακοί τοποθετούνται μέσω της μεγαλύτερης εξωκαψικής τομής. Το μικρό μέγεθος τομής που χρησιμοποιείται στη φακογαλακτωματοποίηση (2-3) mm) επιτρέπει συχνά το "χωρίς ραφή" κλείσιμο της τομής. Το ECCE χρησιμοποιεί μεγαλύτερη τομή (10-12) mm) και ως εκ τούτου συνήθως απαιτεί ραφή, και αυτό οδήγησε εν μέρει στην τροποποίηση του ECCE που είναι γνωστή ως χειρουργική επέμβαση καταρράκτη μικρής τομής (MSICS)

Η εξαγωγή καταρράκτη με χρήση ενδοκαψικής εξαγωγής (ICCE) αντικαταστάθηκε από φακογαλακτωματοποίηση και ECCE και σπάνια πραγματοποιείται.

Η φακογαλακτωματοποίηση είναι η πιο συχνά εκτελούμενη διαδικασία καταρράκτη στον ανεπτυγμένο κόσμο. Ωστόσο, το υψηλό κόστος μιας συσκευής φακογαλακτωματοποίησης και του σχετικού εξοπλισμού μίας χρήσης σημαίνει ότι το ECCE και το MSICS παραμένουν η πιο συχνά εκτελούμενες διαδικασίες στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη γίνεται συνήθως ως ημερήσια επέμβαση και όχι με διαδικασία ασθενούς, καθώς υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η χειρουργική επέμβαση έχει παρόμοια αποτελέσματα και είναι φθηνότερη από τη νοσηλεία και τη διανυκτέρευση.

Τύποι χειρουργικής επέμβασης 

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην επέμβαση καταρράκτη:

 Η φακογαλακτωματοποίηση ( phaco ) είναι η πιο κοινή τεχνική που χρησιμοποιείται στις ανεπτυγμένες χώρες. Περιλαμβάνει τη χρήση μιας συσκευής χειρός με υπερήχους εξοπλισμένη με άκρο από τιτάνιο ή χάλυβα. Το άκρο δονείται με υπερηχητική συχνότητα (40.000 Hz) και το υλικό του φακού γαλακτωματοποιείται . Ένα δεύτερο λεπτό όργανο (μερικές φορές ονομάζεται "κράκερ" ή "ελικόπτερο") μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μια πλευρική θύρα για να διευκολύνει τη ρωγμή ή τον τεμαχισμό του πυρήνα σε μικρότερα κομμάτια. Ο κατακερματισμός σε μικρότερα κομμάτια καθιστά ευκολότερη τη γαλακτωματοποίηση, καθώς και την αναρρόφηση φλοιού υλικού (μαλακό μέρος του φακού γύρω από τον πυρήνα). Αφού ολοκληρωθεί η φακογαλακτωματοποίηση του πυρήνα του φακού και του φλοιού υλικού, χρησιμοποιείται ένας ανιχνευτής διπλής άρδευσης-αναρρόφησης (ΙΑ) ή ένα δίμηνο σύστημα ΙΑ για την αναρρόφηση του υπόλοιπου περιφερειακού φλοιού.
 Δια χειρός μικρή χειρουργική επέμβαση τομήσ καταρράκτη (MSICS): Αυτή η τεχνική είναι εξέλιξη του ECCE (βλέπε παρακάτω) όπου το σύνολο του φακού εκφράζεται από τον οφθαλμό μέσω ενός αυτο-σφράγισης της πληγής σήραγγας του σκληρού χιτώνας. Η κατάλληλα διανοιγμένη σήραγγα είναι στεγανή και δεν απαιτεί ραφή. Το "μικρό" στον τίτλο αναφέρεται στο τραύμα να είναι σχετικά μικρότερο από ένα ECCE, αν και εξακολουθεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερο από ένα τραύμα phaco. Δοκιμές του MSICS έναντι του phaco σε πυκνό καταρράκτη δεν βρήκαν καμία διαφορά στα αποτελέσματα, αλλά μικρότερο χρόνο επέμβασης και σημαντικά χαμηλότερο κόστος σε σχέση με το MSICS. 

 Εξαγωγή εξωκαψικού καταρράκτη (ECCE): Η εξαγωγή εξωκαψιδιακού καταρράκτη περιλαμβάνει την αφαίρεση σχεδόν ολόκληρου του φυσικού φακού, ενώ η ελαστική κάψουλα φακού (οπίσθια κάψουλα) παραμένει ανέπαφη για να επιτρέψει την εμφύτευση ενδοφθάλμιου φακού.  Περιλαμβάνει χειροκίνητη τοποθέτηση του φακού μέσω μιας μεγάλου μεγέθους (συνήθως 10-12) mm) τομής που γίνεται στον κερατοειδή ή το σκληρό χιτώνα . Αν και απαιτεί μεγαλύτερη τομή και χρήση ραφών, η συμβατική μέθοδος μπορεί να ενδείκνυται για ασθενείς με πολύ σκληρό καταρράκτη ή άλλες καταστάσεις στις οποίες η φακογαλακτωματοποίηση είναι προβληματική.
 Η ενδοκαψική εξαγωγή καταρράκτη (ICCE) περιλαμβάνει την αφαίρεση του φακού και της κάψουλας του φακού σε ένα κομμάτι. Η διαδικασία έχει σχετικά υψηλό ποσοστό επιπλοκών λόγω της μεγάλης απαιτούμενης τομής και της πίεσης που ασκείται στο υαλοειδές σώμα . Επομένως, έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό και σπάνια εκτελείται σε χώρες όπου διατίθενται εύκολα λειτουργικά μικροσκόπια και εξοπλισμός υψηλής τεχνολογίας.  Μετά την αφαίρεση του φακού, τεχνητός πλαστικός φακός (εμφύτευμα ενδοφθάλμιου φακού ) μπορεί να τοποθετηθεί είτε στον πρόσθιο θάλαμο είτε να συρραφτεί μέσα στο σχισμή.
 Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη με λέιζερ Femtosecond έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει οπτικό, διαθλαστικό ή ασφαλές όφελος έναντι της χειροκίνητης φακογαλακτωματοποίησης.  

Η κρυοεξαγωγή είναι μορφή ICCE που παγώνει τον φακό με μια κρυογονική ουσία όπως το υγρό άζωτο .  Σε αυτήν την τεχνική, ο καταρράκτης εξάγεται με χρήση κρυοεξαγωγέα - ένα κρυοκαθετήρα του οποίου το ψυκτικό άκρο κολλάει και παγώνει τον ιστό του φακού, επιτρέποντας την αφαίρεσή του Παρόλο που χρησιμοποιείται τώρα κυρίως για την αφαίρεση των φακών με εσφαλμένη θέση, ήταν η προτιμώμενη μορφή εξαγωγής καταρράκτη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Ενδοφθάλμιοι φακοί 

 Εμφύτευση ενδοφθάλμιου φακού (IOL): Μετά την αφαίρεση του καταρράκτη, ένα IOL εμφυτεύεται συνήθως στο μάτι, είτε μέσω μικρής τομής (1,8 mm έως 2,8 mm) χρησιμοποιώντας αναδιπλούμενο IOL, ή μέσω μεγενθυμένης τομής, χρησιμοποιώντας φακό πολυμεθακρυλικού μεθυλεστέρα) (PMMA). Το πτυσσόμενο IOL, κατασκευασμένο από σιλικόνη ή ακρυλικό υλικό κατάλληλης ισχύος διπλώνεται είτε με βάση στήριξης / φάκελο, είτε με ιδιόκτητη συσκευή εισαγωγής που παρέχεται μαζί με το IOL. Ο εμφυτευμένος φακός εισάγεται μέσω της τομής στον κάψουλο σάκο εντός του οπίσθιου θαλάμου (εμφύτευση εντός του σάκου). Μερικές φορές, μπορεί να απαιτείται εμφύτευση sulcus (μπροστά ή πάνω από την κάψουλα, αλλά πίσω από την ίριδα) λόγω οπίσθιας κάψουλας ή λόγω ζωνοδιάλυσης . Η εμφύτευση του οπίσθιου θαλάμου IOL (PCIOL) σε ασθενείς ηλικίας κάτω του ενός έτους είναι αμφιλεγόμενη λόγω της ταχείας οφθαλμικής ανάπτυξης σε αυτήν την ηλικία και της υπερβολικής ανάπτυξης φλεγμονής, η οποία μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί. Η οπτική διόρθωση σε αυτούς τους ασθενείς χωρίς ενδοφθάλμιους φακούς (αφακικούς) αντιμετωπίζεται συνήθως είτε με ειδικούς φακούς επαφής είτε με γυαλιά. Η δευτερογενής εμφύτευση IOL (τοποθέτηση εμφυτεύματος φακού ως δεύτερη εγχείρηση) μπορεί να εξεταστεί αργότερα. Νέα σχέδια πολυεστιακού ενδοφθάλμιου φακού είναι διαθέσιμα σήμερα. Αυτοί οι φακοί επιτρέπουν την εστίαση των ακτίνων τόσο από μακρινά όσο και από κοντινά αντικείμενα, που λειτουργούν σαν διεστιακά ή τριεστιακά γυαλιά. Η προεγχειρητική επιλογή ασθενών και η καλή συμβουλευτική είναι εξαιρετικά σημαντική για την αποφυγή μη ρεαλιστικών προσδοκιών και μετεγχειρητικής δυσαρέσκειας του ασθενούς. Η αποδοχή για αυτούς τους φακούς έχει γίνει καλύτερη και οι μελέτες έχουν δείξει καλά αποτελέσματα σε επιλεγμένους ασθενείς.

Επιπλέον, υπάρχει ένας προσαρμοστικός φακός που εγκρίθηκε από το US FDA το 2003 και κατασκευάστηκε από την Eyeonics,  (σήμερα Bausch & Lomb. Το Crystalens βρίσκεται στα υποστηρίγματα και εμφυτεύεται στην κάψουλα του φακού του οφθαλμού και ο σχεδιασμός του επιτρέπει στους μύες εστίασης του φακού να τον μετακινούνται μπρος-πίσω, δίνοντας στον ασθενή φυσική ικανότητα εστίασης.

Τεχνητοί ενδοφθάλμιοι φακοί (IOLs) χρησιμοποιούνται για την αντικατάσταση του φυσικού φακού του ματιού που αφαιρείται κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη. Αυτοί οι φακοί αυξάνονται στη δημοτικότητά τους από τη δεκαετία του 1960, αλλά μόλις το 1981 εκδόθηκε η πρώτη έγκριση από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) για αυτόν τον τύπο προϊόντος. Η ανάπτυξη των IOL αποτέλεσε καινοτομία, καθώς οι ασθενείς στο παρελθόν δεν είχαν αντικαταστήσει τον φυσικό τους φακό και ως εκ τούτου έπρεπε να φορούν πολύ παχιά γυαλιά ή κάποιο ειδικό τύπο φακών επαφής. Επί του παρόντος, οι IOL είναι ειδικά σχεδιασμένοι για ασθενείς με διαφορετικά προβλήματα όρασης. Οι κύριοι τύποι IOL που υπάρχουν σήμερα διαχωρίζονται σε μονοεστιακούς και πολυεστιακούς φακούς.

Οι μονοεστιακοί ενδοφθάλμιοι φακοί είναι οι παραδοσιακοί, οι οποίοι παρέχουν όραση μόνο σε μια απόσταση: μακριά, ενδιάμεσα ή κοντά. Οι ασθενείς που επιλέγουν αυτούς τους φακούς σε σχέση με τους πιο ανεπτυγμένους τύπους θα πρέπει πιθανώς να φορούν γυαλιά ή φακούς επαφής για ανάγνωση ή χρήση του υπολογιστή. Αυτοί οι ενδοφθάλμιοι φακοί είναι συνήθως σφαιρικοί και έχουν την επιφάνειά τους ομοιόμορφα καμπύλωτή. 

Ο πολυεστιακός ενδοφθάλμιος φακός είναι ένας από τους νεότερους τύπους τέτοιων φακών. Συχνά αναφέρονται ως φακοί «premium» επειδή είναι πολυεστιακοί και χαλαροί, και επιτρέπουν στον ασθενή να απεικονίσει αντικείμενα σε περισσότερες από μία σταθερή απόσταση, καταργώντας την ανάγκη για γυαλιά ή φακούς επαφής. Οι premium ενδοφθάλμιοι φακοί είναι εκείνοι που χρησιμοποιούνται για τη διόρθωση της πρεσβυωπίας ή του αστιγματισμού . Οι premium ενδοφθάλμιοι φακοί είναι πιο ακριβοί και συνήθως δεν καλύπτονται ή δεν καλύπτονται πλήρως από την ασφάλιση υγείας, καθώς τα πρόσθετα οφέλη τους θεωρούνται πολυτέλεια και όχι ιατρική ανάγκη . Το εμφύτευμα ενδοφθάλμιου φακού έχει μόνο ένα σημείο εστίασης, αλλά λειτουργεί σαν να είναι πολυεστιακό IOL. Ο ενδοφθάλμιος φακός σχεδιάστηκε με άρθρωση παρόμοια με τη μηχανική του φυσικού φακού του ματιού. 

Οι ενδοφθάλμιοι φακοί που χρησιμοποιούνται για τη διόρθωση του αστιγματισμού ονομάζονται toric και έχουν εγκριθεί από το FDA από το 1998. Ο STAAR Surgical Intraocular Lens ήταν ο πρώτος τέτοιος φακός που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και μπορεί να διορθώσει έως και 3,5 διοπτρίες. Ένα διαφορετικό μοντέλο τορικών φακών δημιουργήθηκε από την Alcon και μπορεί να διορθώσει έως και 3 διοπτρίες αστιγματισμού. Προκειμένου να επιτύχει το μεγαλύτερο όφελος από έναν στρεπτικό φακό, ο χειρουργός πρέπει να περιστρέψει τον φακό ώστε να είναι ευθυγραμμισμένος με τον άξονα του αστιγματισμού του ασθενούς. Η ενδοεγχειρητική ανάλυση μετώπου κύματος, όπως αυτή που παρέχεται από το σύστημα ORA που αναπτύχθηκε από την Wavetec Visions Systems, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει τον γιατρό στην τοποθέτηση του τορικού φακού και να ελαχιστοποιήσει τα αστιγματικά λάθη. 

Μπορεί να πραγματοποιηθεί χειρουργική επέμβαση καταρράκτη για τη διόρθωση προβλημάτων όρασης και στα δύο μάτια, και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ασθενείς συνήθως συμβουλεύονται να εξετάσουν το ενδεχόμενο μονοφθαλμικής όρασης. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει την εισαγωγή στο ένα μάτι ενδοφθάλμιου φακού που παρέχει κοντινή όραση και στο άλλο μάτι IOL που παρέχει μακρινή  όραση. Παρόλο που οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να προσαρμοστούν στην εμφύτευση μονοεστιακών φακών και στα δύο μάτια, ορισμένοι δεν μπορούν και μπορεί να παρουσιάσουν θολή όραση τόσο σε κοντινές όσο και σε μακρινές αποστάσεις. Τα IOL που δίνουν έμφαση στην απόσταση από την όραση μπορούν να αναμειχθούν με τα IOL που τονίζουν την ενδιάμεση όραση προκειμένου να επιτευχθεί ένας τύπος τροποποιημένης μονο-όρασης. Οι Bausch και Lomb ανέπτυξαν το 2004 τα πρώτα ασφαιρικά IOLs, τα οποία παρέχουν καλύτερη ευαισθησία αντίθεσης έχοντας την περιφέρεια τους πιο επίπεδη από τη μέση του φακού. Ωστόσο, ορισμένοι χειρουργοί καταρράκτη αμφισβήτησαν τα οφέλη των ασφαιρικών IOLs, επειδή το όφελος ευαισθησίας αντίθεσης μπορεί να μην διαρκέσει σε ηλικιωμένους ασθενείς. 

Μερικά από τα νεοσύστατα IOL είναι σε θέση να παρέχουν προστασία έναντι της υπεριώδους και της μπλε ακτινοβολίας. Ο κρυσταλλικός φακός του ματιού φιλτράρει αυτές τις δυνητικά επιβλαβείς ακτίνες και πολλά premium IOL έχουν σχεδιαστεί για να αναλάβουν επίσης αυτό το έργο. Ωστόσο, σύμφωνα με μερικές μελέτες, αυτοί οι φακοί έχουν συσχετιστεί με μείωση της ποιότητας της όρασης. 

Ένας άλλος τύπος ενδοφθάλμιου φακού είναι ο ρυθμιζόμενος στο φως που ακόμη υποβάλλονται σε κλινικές δοκιμές από τον FDA. Αυτός ο συγκεκριμένος τύπος IOL εμφυτεύεται στον οφθαλμό και στη συνέχεια υποβάλλεται σε επεξεργασία με φως ορισμένου μήκους κύματος προκειμένου να μεταβληθεί η καμπυλότητα του φακού.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι χειρουργοί μπορούν να επιλέξουν την τοποθέτηση ενός επιπλέον φακού πάνω από τον ήδη εμφυτευμένο. Αυτός ο τύπος διαδικασιών IOL ονομάζεται "piggyback" IOL και συνήθως θεωρείται επιλογή όταν το αποτέλεσμα του φακού του πρώτου εμφυτεύματος δεν είναι βέλτιστο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εμφύτευση άλλου IOL πάνω από το υπάρχον θεωρείται ασφαλέστερη από την αντικατάσταση του αρχικού φακού. Αυτή η προσέγγιση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς που χρειάζονται υψηλούς βαθμούς διόρθωσης της όρασης.

Ανεξάρτητα από το ποιο IOL χρησιμοποιείται, ο χειρουργός θα πρέπει να επιλέξει την κατάλληλη ισχύ του IOL (σαν να πρόκειται για συνταγή γυαλιών) για να παρέξει στον ασθενή το επιθυμητό διαθλαστικό αποτέλεσμα. Παραδοσιακά, οι γιατροί χρησιμοποιούν προεγχειρητικές μετρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της καμπυλότητας του κερατοειδούς, του αξονικού μήκους και των μετρήσεων από λευκό σε λευκό για να εκτιμήσουν την απαιτούμενη ισχύ του IOL. Αυτές οι παραδοσιακές μέθοδοι περιλαμβάνουν διάφορους τύπους όπως Hagis, Hoffer Q, Holladay 1, Holladay 2 και SRK / T, για να αναφέρουμε μερικούς. Τα διαθλαστικά αποτελέσματα που χρησιμοποιούν παραδοσιακούς τύπους υπολογισμού ισχύος αφήνουν τους ασθενείς εντός 0,5D του στόχου (συσχετίζεται με 20/25 όταν στοχεύονται για απόσταση) ή καλύτερα στο 55% των περιπτώσεων και εντός 1D (συσχετίζεται με 20/40 όταν στοχεύονται για απόσταση) ή καλύτερα σε 85 % των περιπτώσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη διαλειτουργική τεχνολογία frontfront wave όπως το ORA System από την Wavetec Vision Systems, έχουν δείξει σε μελέτες, υπολογισμούς ισχύος που παρέχουν βελτιωμένα αποτελέσματα, αποδίδοντας το 80% των ασθενών εντός 0,5D (20/25 ή καλύτερα).

Στατιστικά, η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη και η εμφύτευση IOL φαίνεται να είναι διαδικασίες με τα ασφαλέστερα και υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας όσον αφορά στη φροντίδα των οφθαλμών. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με οποιοδήποτε άλλο είδος χειρουργικής επέμβασης, συνεπάγεται ορισμένους κινδύνους. Το κόστος είναι μια άλλη σημαντική πτυχή αυτών των φακών. Αν και οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες καλύπτουν το κόστος των παραδοσιακών IOL, οι ασθενείς μπορεί να χρειαστεί να πληρώσουν τη διαφορά τιμής εάν επιλέξουν τα πιο ακριβό τύπο φακού.

Προεγχειρητική αξιολόγηση 
Απαιτείται εξέταση των οφθαλμών ή προεγχειρητική αξιολόγηση από έναν χειρουργό οφθαλμών για την επιβεβαίωση της παρουσίας καταρράκτη και για να καθοριστεί εάν ο ασθενής είναι κατάλληλος υποψήφιος για χειρουργική επέμβαση. Ο ασθενής πρέπει να πληροί ορισμένες προϋποθέσεις όπως:

 Ο βαθμός μείωσης της όρασης που οφείλεται, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, στον καταρράκτη πρέπει να αξιολογηθεί. Ενώ η ύπαρξη άλλων απειλητικών για την όραση ασθενειών, όπως ο εκφυλισμός της ωχράς κηλίδας που σχετίζεται με την ηλικία ή το γλαύκωμα, δεν αποκλείει τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη, ενδέχεται να αναμένεται μικρότερη βελτίωση παρουσία τους.
 Τα μάτια πρέπει να έχουν φυσιολογική πίεση ή οποιοδήποτε προϋπάρχον γλαύκωμα θα πρέπει να ελέγχεται επαρκώς με φάρμακα. Σε περιπτώσεις με μη ελεγχόμενο γλαύκωμα, συνδυασμένη διαδικασία καταρράκτη-γλαυκώματος (phaco- τραβεκουλεκτομή ) μπορεί να προγραμματιστεί και να εκτελεστεί.
 Η κόρη πρέπει να διασταλεί επαρκώς χρησιμοποιώντας οφθαλμικές σταγόνες. Εάν η φαρμακολογική διαστολή της κόρης είναι ανεπαρκής, ενδέχεται να απαιτηθούν διαδικασίες για μηχανική διαστολή της κόρης κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.
 Οι ασθενείς με αποκόλληση αμφιβληστροειδούς μπορεί να προγραμματιστούν για συνδυασμένη διαδικασία υαλο-αμφιβληστροειδούς, μαζί με εμφύτευση PC-IOL.
 Επιπλέον, έχει αποδειχθεί πρόσφατα ότι οι ασθενείς που λαμβάνουν ταμσουλοσίνη ( Flomax ), ένα κοινό φάρμακο για διευρυμένο προστάτη, είναι επιρρεπείς σε ανάπτυξη χειρουργικής επιπλοκής γνωστής ως σύνδρομο ενδοεγχειρητικής ίριδας (IFIS), η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί σωστά για να αποφευχθεί η επιπλοκή οπίσθιας ρήξης κάψουλας Ωστόσο, οιμελέτες προοπτικής  έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος μειώνεται πολύ εάν ο χειρουργός ενημερωθεί για το ιστορικό του ασθενούς με το φάρμακο εκ των προτέρων και έχει προετοιμάσει κατάλληλες εναλλακτικές τεχνικές. 
 Μια ανασκόπηση Cochrane σε τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 21.500 χειρουργικών επεμβάσεων καταρράκτη, εξέτασε εάν οι συνήθεις προεγχειρητικές ιατρικές εξετάσεις οδήγησαν σε μείωση των ανεπιθύμητων ενεργειών κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η διεξαγωγή προεγχειρητικών ιατρικών εξετάσεων δεν οδήγησε σε μείωση του κινδύνου ενδοεγχειρητικών ή μετεγχειρητικών ιατρικών ανεπιθύμητων ενεργειών, σε σύγκριση με χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς ή με περιορισμένη προεγχειρητική εξέταση.

Διαδικασίες εγχείρησης 
Η χειρουργική διαδικασία στη φακογαλακτωματοποίηση για την απομάκρυνση του καταρράκτη περιλαμβάνει μια σειρά βημάτων και συνήθως πραγματοποιείται με μικροσκόπιο . Κάθε βήμα πρέπει να εκτελείται προσεκτικά και επιδέξια προκειμένου να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα βήματα μπορούν να περιγραφούν ως εξής:

 Αναισθησία : Οι τοπικοί αναισθητικοί παράγοντες χρησιμοποιούνται συχνότερα και μπορούν να τοποθετηθούν στον κόσμο πριν από τη χειρουργική επέμβαση και ή στον κόσμο κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.  Οι τεχνικές έγχυσης αναισθητικού περιλαμβάνουν ενέσεις υπο-επιπεφυκότα και ή ενέσεις πίσω από τον βολβό  για την τοπική αναισθητοποίηση των νεύρβν. Η ενδοφλέβια καταστολή μπορεί να συνδυαστεί με τις τοπικές τεχνικές ένεσης. Η γενική αναισθησία με τον ασθενή αναίσθητο από ενδοφλέβια μέσα και ή εισπνεόμενα αέρια είναι μια άλλη τεχνική, ωστόσο το γενικό αναισθητικό δεν είναι η συνήθης πρακτική.
 Έκθεση του βολβού του οφθαλμού χρησιμοποιώντας ένα δείγμα βλεφάρων.
 Είσοδος στο μάτι μέσω μίας ελάχιστης τομής (κερατοειδής ή σκληρός).
 Βισκοελαστικό Αυτό εγχύεται για τη σταθεροποίηση του πρόσθιου θαλάμου, για τη διατήρηση της ενδοφθάλμιας πίεσης και για διάταση της κάψουλας του καταρράκτη κατά την εμφύτευση IOL.
 Αφαίρεση κάψουλας: Αυτό το βήμα περιλαμβάνει την πραγματοποίηση ενός κυκλικού ανοίγματος στην μπροστινή επιφάνεια του φακού με σκοπό την πρόσβαση στο θολό υλικό του φακού.
 Υδροδιαστολή ; Το εξωτερικό φλοιώδες στρώμα του καταρράκτη τεμαχίζεται, με την έγχυση ενός υγρού κύματος, από την κάψουλα προς το εξωτερικό περίβλημα του καταρράκτη.
 Υδροδυναμική ; Ο εξωτερικός μαλακότερος επι-πυρήνας του καταρράκτη διαχωρίζεται από τον εσωτερικό σταθερότερο ενδο-πυρήνα με την έγχυση ενός υγρού κύματος. Ο επι-πυρήνας χρησιμεύει για την προστασία της κάψουλας του καταρράκτη κατά τη διάρκεια της φακογαλακτωματοποίησης του ενδο-πυρήνα.
 Υπερηχητική καταστροφή ή γαλακτωματοποίηση του καταρράκτη μετά από πυρηνική ρωγμή ή τεμαχισμό (εάν χρειάζεται), προσεκτική αναρρόφηση του υλικού του φλοιού που απομένει (εξωτερικό στρώμα φακού) από την κάψουλα, κάψουλα (εάν χρειάζεται).
 Εμφύτευση του, συνήθως αναδιπλούμενου, ενδοφθάλμιου φακού (IOL).
 Βισκοελαστική αφαίρεση; Το ιξωδοελαστικό που εγχέεται για τη σταθεροποίηση του πρόσθιου θαλάμου, την προστασία του κερατοειδούς από βλάβη και την επέκταση της κάψουλας του καταρράκτη κατά τη διάρκεια της εμφύτευσης IOL πρέπει να αφαιρεθεί από το μάτι για να αποφευχθεί το ιξωδοελαστικό γλαύκωμα (σοβαρή αύξηση της ενδοφθάλμιας πίεσης) μετεγχειρητικά. Αυτό γίνεται μέσω αναρρόφησης από το όργανο άρδευσης-αναρρόφησης.
 Σφράγιση πληγής / ενυδάτωση (εάν χρειάζεται). Η τομή σφραγίζεται αυξάνοντας την πίεση μέσα στον πλανήτη, η οποία πιέζει τον εσωτερικό ιστό έναντι του εξωτερικού ιστού της τομής αναγκάζοντας να κλείσει την τομή.

Η κόρη διαστέλλεται χρησιμοποιώντας σταγόνες (εάν ο IOL πρόκειται να τοποθετηθεί πίσω από την ίριδα) για να βοηθήσει στην καλύτερη απεικόνιση του καταρράκτη. Οι σταγόνες που περιορίζουν τις κόρες προορίζονται για δευτερογενή εμφύτευση του IOL μπροστά από την ίριδα (εάν ο καταρράκτης έχει ήδη αφαιρεθεί χωρίς πρωτεύουσα εμφύτευση IOL). Η αναισθησία μπορεί να γίνει τοπικά (σταγόνες για τα μάτια) ή με ένεση δίπλα στο (περιμετρική ράβδο) ή πίσω (οπισθοβολβικά) του ματιού.  Τα τοπικά αναισθητικά χρησιμοποιούνται συνήθως ταυτόχρονα με ενδοθαλαμική ένεση λιδοκαΐνης για τη μείωση του πόνου κατά τη διάρκεια της επέμβασης.  Στοματική ή ενδοφλέβια καταστολή μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του άγχους. Η γενική αναισθησία σπάνια είναι απαραίτητη, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παιδιά και ενήλικες με συγκεκριμένα ιατρικά ή ψυχιατρικά θέματα.  Η επέμβαση μπορεί να γίνει σε φορείο ή σε ανακλινόμενη καρέκλα εξέτασης. Τα βλέφαρα και το περιβάλλον δέρμα θα καθαριστούν με απολυμαντικό. Το πρόσωπο καλύπτεται με ύφασμα ή φύλλο, με άνοιγμα για εμφαίνεται το μάτι. Το βλέφαρο διατηρείται ανοιχτό με διαστολέα για να ελαχιστοποιηθεί η αναλαμπή κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Ο πόνος είναι συνήθως ελάχιστος στα κατάλληλα αναισθητοποιημένα μάτια, αν και μια αίσθηση πίεσης και δυσφορίας από το έντονο φως του μικροσκοπίου λειτουργίας είναι συχνή. Η οφθαλμική επιφάνεια διατηρείται υγρή χρησιμοποιώντας στείρες αλατούχες οφθαλμικές σταγόνες ή ιξωδοελαστική μεθυλοκυτταρίνη . Η απόσπαση στον φακό του οφθαλμού πραγματοποιείται κοντά ή κοντά στο σημείο όπου συναντώνται ο κερατοειδής και ο σκληρός χιτώνας ( άκρη = κόμβος κερατοειδούς ). Τα πλεονεκτήματα της μικρότερης τομής περιλαμβάνουν τη χρήση λίγων ή καθόλου βελονιών και τη μείωση του χρόνου ανάρρωσης.  

Η καψυλοτομία (σπάνια γνωστή ως κυτοτομή) είναι μια διαδικασία για το άνοιγμα ενός τμήματος της κάψουλας του φακού, χρησιμοποιώντας ένα όργανο που ονομάζεται κυτοτόμος .  Μία πρόσθια καψουλοτομία αναφέρεται στο άνοιγμα του εμπρόσθιου τμήματος της κάψουλας φακού, ενώ μια οπίσθια καψουλοτομία αναφέρεται στο άνοιγμα του οπίσθιου τμήματος της κάψουλας φακού. Στη φακογαλακτωματοποίηση, ο χειρουργός εκτελεί μια πρόσθια συνεχή καμπυλική γραμμική κάψουλα, για να δημιουργήσει ένα στρογγυλό και ομαλό άνοιγμα μέσω του οποίου ο πυρήνας του φακού μπορεί να γαλακτωματοποιηθεί και να εισαχθεί το εμφύτευμα ενδοφθάλμιου φακού.

Μετά την αφαίρεση του καταρράκτη (μέσω ECCE ή φακογαλακτωματοποίησης, όπως περιγράφεται παραπάνω), συνήθως εισάγεται ένας ενδοφθάλμιος φακός. Μετά την εισαγωγή του IOL, ο χειρουργός ελέγχει ότι η τομή δεν διαρρέει υγρό. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, καθώς η διαρροή τραύματος αυξάνει τον κίνδυνο ανεπιθύμητων μικροοργανισμών να αποκτήσουν πρόσβαση στον οφθαλμό και να το προδιαθέσουν σε ενδοφαθαλαμίτιδα . Οφθαλμική σταγόνα συνδυασμού αντιβιοτικών / στεροειδών τοποθετείται και μπορεί να εφαρμοστεί μια προστατευτική ουσία στο χειρουργούμενο μάτι, μερικές φορές συμπληρώνεται με επικάλυμμα.

Τα αντιβιοτικά μπορούν να χορηγηθούν προεγχειρητικά, ενδοεγχειρητικά ή / και μετεγχειρητικά. Συχνά χρησιμοποιείται τοπικό κορτικοστεροειδές σε συνδυασμό με τοπικά αντιβιοτικά μετεγχειρητικά.

Οι περισσότερες επεμβάσεις καταρράκτη πραγματοποιούνται με τοπικό αναισθητικό, επιτρέποντας στον ασθενή να εξέλθει του χώρου επέμβασης την ίδια ημέρα. Μπορεί να ενδείκνυται η χρήση ενός οφθαλμικού επικαλύμματος, συνήθως για μερικές ώρες, μετά τις οποίες ο ασθενής πρέπει να αρχίσει να χρησιμοποιεί  σταγόνες για να ελέγξει τη φλεγμονή και τα αντιβιοτικά που αποτρέπουν τη μόλυνση. Οι διαδικασίες φακού και καταρράκτη εκτελούνται συνήθως σε περιβάλλον εξωτερικών ασθενών. στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 99,9% των διαδικασιών φακού και καταρράκτη έγιναν σε περιπατητικό περιβάλλον το 2012. 

Περιστασιακά, μπορεί να πραγματοποιηθεί μια περιφερική ιριδεκτομή για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος γλαυκώματος της φλεγμονής. Ένα άνοιγμα μέσω της ίριδας μπορεί να διαμορφωθεί χειροκίνητα (χειρουργική ιριδεκτομή ) ή με λέιζερ (που ονομάζεται ιριδοτομή λέιζερ Nd-YAG ). Η περιφερική ιριδοτομή με λέιζερ μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε πριν είτε μετά από χειρουργική επέμβαση καταρράκτη.

Η οπή της ιριδεκτομής είναι μεγαλύτερη όταν γίνεται χειροκίνητα από ό, τι όταν εκτελείται με λέιζερ . Όταν εκτελείται η δια χειρός χειρουργική επέμβαση, ενδέχεται να εμφανιστούν ορισμένες αρνητικές παρενέργειες, όπως το άνοιγμα της ίριδας από άλλους (αισθητική) και το φως μπορεί να πέσει στο μάτι μέσω της νέας οπής, δημιουργώντας κάποιες οπτικές διαταραχές . Στην περίπτωση οπτικών διαταραχών, το μάτι και ο εγκέφαλος μαθαίνουν συχνά να αντισταθμίζουν και να αγνοούν τις διαταραχές για μερικούς μήνες. Μερικές φορές το άνοιγμα της περιφερειακής ίριδας μπορεί να επουλωθεί, πράγμα που σημαίνει ότι η τρύπα παύει να υπάρχει. Αυτός είναι ο λόγος που ο χειρουργός κάνει μερικές φορές δύο οπές, έτσι ώστε τουλάχιστον μία οπή να παραμένει ανοιχτή.

Μετά τη χειρουργική επέμβαση, ο ασθενής έχει οδηγίες να χρησιμοποιήσει αντιφλεγμονώδεις και αντιβιοτικές οφθαλμικές σταγόνες για έως και δύο εβδομάδες (ανάλογα με την κατάσταση φλεγμονής του οφθαλμού και κάποιες άλλες μεταβλητές). Ο οφθαλμίατρος θα κρίνει, με βάση την ιδιοσυγκρασία κάθε ασθενούς, το χρονικό διάστημα για τη χρήση των οφθαλμικών σταγόνων. Το μάτι θα ανακάμψει συνήθως μέσα σε μια εβδομάδα και θα πρέπει να αναμένεται πλήρης ανάρρωση σε περίπου ένα μήνα. Ο ασθενής δεν πρέπει να συμμετέχει σε ακραία αθλήματα έως ότου λάβει έγκριση από τον χειρουργό να το κάνει.

Επιπλοκές 
Οι επιπλοκές μετά από χειρουργική επέμβαση καταρράκτη είναι σχετικά ασυνήθιστες.

 PVD - Η απόσπαση του οπίσθιου υαλοειδούς δεν απειλεί άμεσα την όραση. Ακόμα κι έτσι, έχει αυξανόμενο ενδιαφέρον, διότι η αλληλεπίδραση μεταξύ του υαλοειδούς σώματος και του αμφιβληστροειδούς μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη σημαντικών παθολογικών παθολογικών καταστάσεων. Η PVD μπορεί να είναι πιο προβληματική με νεότερους ασθενείς, καθώς πολλοί ασθενείς άνω των 60 έχουν ήδη υποβληθεί σε PVD. Η PVD μπορεί να συνοδεύεται από περιφερειακές αναλαμπές φωτός και αυξανόμενο αριθμό κηλίδων, αποκαλούμενων "floaters", επειδή μοιάζουν να "χορεύουν" σαν να επιπλέουν.

 PCO - Μερικά άτομα είναι πιθανόν να αναπτύξουν μια οπίσθια αδιαφανοποίηση της κάψουλας (PCO), που ονομάζεται επίσης μετα-καταρράκτης. Ως φυσιολογική αλλαγή που αναμένεται μετά τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη, τα οπίσθια καψικά κύτταρα υποβάλλονται σε υπερπλασία και κυτταρική μετανάστευση, εμφανίζονται ως πάχυνση, αδιαφάνεια και θόλωση της κάψουλας του οπίσθιου φακού (η οποία αφήνεται πίσω όταν αφαιρέθηκε ο καταρράκτης, για τοποθέτηση του IOL) . Αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την οπτική οξύτητα και ο οφθαλμίατρος μπορεί να χρησιμοποιήσει μια συσκευή για να διορθώσει αυτήν την κατάσταση. Μπορεί να διορθωθεί με ασφάλεια και ανώδυνο τρόπο χρησιμοποιώντας μια συσκευή λέιζερ για να δημιουργηθούν μικρές τρύπες στην κάψουλα του οπίσθιου φακού του κρυσταλλικού. Συνήθως είναι μια ταχεία διαδικασία εξωτερικών ασθενών που χρησιμοποιεί ένα λέιζερ Nd-YAG (νεοδύμιο-ύττριο-αργίλιο-γρανάτης) για να διαταράξει και να καθαρίσει το κεντρικό τμήμα του αδιαφανούς οπίσθιου πόλου της κάψουλας ( οπίσθια καψυλοτομία ).  Αυτό δημιουργεί σαφή κεντρικό οπτικό άξονα για τη βελτίωση της οπτικής οξύτητας.  Σε πολύ πυκνές αδιαφανοποιημένες οπίσθιες κάψουλες, η χειρουργική (χειροκίνητη) καψυλεκτομή είναι η χειρουργική διαδικασία που εκτελείται. Η καψυλοτομή YAG είναι, ωστόσο, παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη σε περίπτωση αντικατάστασης του IOL καθώς το υαλώδες μπορεί να μεταναστεύσει προς τον πρόσθιο θάλαμο μέσω του ανοίγματος που μέχρι στιγμής αποκλείστηκε από το IOL.
 Η οπίσθια κάψουλα μπορεί να είναι επιπλοκή κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη. Το ποσοστό της οπίσθιας κάψουλας μεταξύ ειδικευμένων χειρουργών είναι περίπου 2% έως 5%. Αναφέρεται σε ρήξη της οπίσθιας κάψουλας του φυσικού φακού. Η χειρουργική αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει πρόσθια υαλορεκτομή και, περιστασιακά, εναλλακτικό σχεδιασμό για την εμφύτευση του ενδοφθάλμιου φακού, είτε στον ακτινωτού θώρακα, στον πρόσθιο θάλαμο (μπροστά από την ίριδα), ή, λιγότερο συχνά, ραμμένο στον σκληρό χιτώνα.
 Η απόσπαση του αμφιβληστροειδούς συμβαίνει συνήθως με επιπολασμό 1 στα 1.000 (0,1%), αλλά οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση καταρράκτη διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο (0,5-0,6%) να αναπτύξουν ραγματογενή αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς (RRD)την πιο κοινή μορφή αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς.  Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη επιταχύνει τον ρυθμό υγροποίησης υαλώδους υγρού και αυτό οδηγεί σε αυξημένα ποσοστά RRD.  Όταν εμφανίζεται δάκρυ αμφιβληστροειδούς, υαλώδες υγρό εισέρχεται στο διάστημα μεταξύ του αμφιβληστροειδούς και του αμφιβληστροειδούς χρωματισμένου επιθηλίου (RPE) και εμφανίζεται ως αναλαμπές φωτός ( φωτοψία ), σκοτεινός πλωτήρας και απώλεια περιφερειακής όρασης. 
 Το σύνδρομο τοξικού πρόσθιου τμήματος ή το TASS είναι μια μη μολυσματική φλεγμονώδης κατάσταση που μπορεί να εμφανιστεί μετά από χειρουργική επέμβαση καταρράκτη. Αντιμετωπίζεται συνήθως με τοπικά κορτικοστεροειδή σε υψηλή δόση και συχνότητα.
 Η ενδοφθαλμίτιδα είναι μια σοβαρή λοίμωξη των ενδοφθάλμιων ιστών, συνήθως μετά από ενδοφθάλμια χειρουργική επέμβαση ή διεισδυτικό τραύμα. Υπάρχει κάποια ανησυχία ότι η διαυγής τομή του κερατοειδούς μπορεί να προδιαθέτει στην αύξηση της ενδοφθαλμίτιδας, αλλά δεν υπάρχει πειστική μελέτη για την επιβεβαίωση αυτής της υποψίας. Ενεση αντιβιοτικών μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προληπτικό μέτρο.
 Μπορεί να εμφανιστεί γλαύκωμα και μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί. Συνήθως σχετίζεται με φλεγμονή, ειδικά όταν μικρά θραύσματα ή κομμάτια του πυρήνα έχουν πρόσβαση στην υαλώδη κοιλότητα. Ορισμένοι εμπειρογνώμονες συνιστούν έγκαιρη επέμβαση όταν εμφανιστεί αυτή η πάθηση (οπίσθια βλεντρεκτομή του pars plana) Μπορεί να εμφανιστεί νεοαγγειακό γλαύκωμα, ειδικά σε διαβητικούς ασθενείς. Σε ορισμένους ασθενείς, η ενδοφθάλμια πίεση μπορεί να παραμείνει τόσο υψηλή που μπορεί να προκύψει τύφλωση.
 Οίδημα ή οίδημα του κεντρικού τμήματος του αμφιβληστροειδούς, που ονομάζεται ωχρά κηλίδα, με αποτέλεσμα οίδημα της ωχράς κηλίδας, μπορεί να εμφανιστεί μερικές ημέρες ή εβδομάδες μετά τη χειρουργική επέμβαση. Οι περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με επιτυχία. Έχει αναφερθεί προληπτική χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για τη μείωση του κινδύνου οιδήματος της ωχράς κηλίδας σε κάποιο βαθμό. 
 Σύνδρομο ραγοειδίτιδας - Γλαυκώματος - Hyphema : Πρόκειται για επιπλοκή της χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη που προκαλείται λόγω του μηχανικού ερεθισμού του εσφαλμένου ενδοφθάλμιου φακού πάνω από την ίριδα, το ακτινωτού σώμα ή την ιριδοκορνική γωνία. 
 Άλλες πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνουν: Οίδημα ή οίδημα του κερατοειδούς, μερικές φορές σχετίζεται με θολό όραμα, το οποίο μπορεί να είναι παροδικό ή μόνιμο ( ψευδοφακική φυσαλιδώδης κερατοπάθεια ). Σπάνια μπορεί να συμβεί μετατόπιση ή εξάρθρωση του εμφυτεύματος ενδοφθάλμιου φακού. Μπορεί να προκύψει μη προγραμματισμένο υψηλό διαθλαστικό σφάλμα (είτε μυωπικό είτε υπερμετρικό) λόγω σφάλματος στη βιομετρία υπερήχων (μέτρηση του μήκους και απαιτούμενη ισχύς του ενδοφθάλμιου φακού). Η κυανοψία, στην οποία ο ασθενής βλέπει τα πάντα χρωματισμένα με μπλε, συμβαίνει συχνά για μερικές ημέρες, εβδομάδες ή μήνες μετά την αφαίρεση ενός καταρράκτη.Οι κηλίδες στην όραση εμφανίζονται συνήθως μετά τη χειρουργική επέμβαση.

Ιστορία

Αρχαία Βαβυλωνία 
Η χειρουργική επέμβαση καταρράκτη αναφέρθηκε για πρώτη φορά στον Βαβυλωνιακό κώδικα Χαμουραμπί ( 1750π.Χ. ).

Αρχαία Ελλάδα 
Ο Γαληνός της Περγάμου ( 2ος π.Χ. αιώνας), εξέχων Έλληνας γιατρός, χειρουργός και φιλόσοφος, πραγματοποίησε επέμβαση παρόμοια με τη σύγχρονη χειρουργική του καταρράκτη. Χρησιμοποιώντας ένα όργανο σε σχήμα βελόνας, ο Γαληνός επιχείρησε να αφαιρέσει φακό που είχε προσβληθεί από καταρράκτη.   Αν και πολλοί ιστορικοί του 20ού αιώνα ισχυρίστηκαν ότι ο Γαληνός πίστευε ότι ο φακός βρίσκεται στο ακριβές κέντρο του ματιού, ο Γαληνός κατάλαβε ότι ο κρυσταλλικός φακός βρίσκεται στην πρόσθια όψη του ανθρώπινου ματιού.

Ινδία 
Μια μορφή χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη, τώρα γνωστή ως " couching ", βρέθηκε στην αρχαία Ινδία και στη συνέχεια εισήχθη σε άλλες χώρες από τον Ινδό ιατρό Sushruta (  6th century Π.Κ.Χ.   ), ο οποίος το περιέγραψε στο έργο του η Περίληψη της Σούσρουτα ή της Σούσρουτα Σαμίτα . Η ενότητα Uttaratantra του Compendium, κεφάλαιο 17, στίχοι 55–69, περιγράφει μια λειτουργία στην οποία μια καμπύλη βελόνα χρησιμοποιήθηκε για να ωθήσει την αδιαφανή φλεγματική ύλη ( kapha στα σανσκριτικά ) στο μάτι έξω από τον τρόπο της όρασης. Το φλέγμα στη συνέχεια εκτοξεύτηκε από τη μύτη. Το μάτι αργότερα θα βυθίστηκε με ζεστό διαυγές βούτυρο και έπειτα επίδεσμο.

Η αφαίρεση του καταρράκτη με χειρουργική επέμβαση εισήχθη επίσης στην Κίνα από την Ινδία και άνθισε στο Sui ( 581–618 CE ) και δυναστείες Tang ( 618–907 CE ).

Δυτική Αφρική 
Η απομάκρυνση του καταρράκτη ήταν μια κοινή χειρουργική επέμβαση στο Τζενέ (Djenné)  (όπως σε πολλά άλλα μέρη της Αφρικής  ).

Η Ευρώπη και ο ισλαμικός κόσμος 
Οι πρώτες αναφορές στον καταρράκτη και τη θεραπεία του στην Ευρώπη βρίσκονται στο 29 Το CE στο De Medicinae, το έργο του Λατινικού εγκυκλοπαιδιστή Aulus Cornelius Celsus, το οποίο περιγράφει επίσης μια "εγχείρηση καταρράκτη" (Couching). 

Το Couching συνέχισε να χρησιμοποιείται σε ολόκληρο τον Μεσαίωνα και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε ορισμένα μέρη της Αφρικής και στην Υεμένη .  Ωστόσο, ο καναπές είναι μια αναποτελεσματική και επικίνδυνη μέθοδος θεραπείας καταρράκτη, και συχνά έχει ως αποτέλεσμα οι ασθενείς να παραμείνουν τυφλοί ή με μερικώς αποκατεστημένη όραση.  Ως επί το πλείστον, έχει πλέον αντικατασταθεί από εξωκαψική χειρουργική καταρράκτη και, ιδίως, φακογαλακτωματοποίηση. 

Ο φακός μπορεί επίσης να αφαιρεθεί με αναρρόφηση μέσω κοίλου οργάνου. Ανακαλύφθηκαν χάλκινα στοματικά όργανα αναρρόφησης που φαίνεται να έχουν χρησιμοποιηθεί για αυτήν τη μέθοδο εξαγωγής καταρράκτη κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ.  Τέτοια διαδικασία ένα περιγράφηκε τον 10ο αιώνα από τον Πέρση ιατρό Αμπού Μπακρ αλ-Ραζί, που την απέδωσε στον Άντυλλο, Έλληνα ιατρού του 2ου αιώνα . Η διαδικασία "απαιτούσε μια μεγάλη τομή στο μάτι, μια κοίλη βελόνα και έναν βοηθό με εξαιρετική ικανότητα πνευμόνων".  Αυτή η διαδικασία αναρρόφησης περιγράφηκε επίσης από τον Ιρακινό οφθαλμίατρο Ammar Al-Mawsili, στην επιλογή του για τις οφθαλμικές παθήσεις, που γράφηκε επίσης τον 10ο αιώνα.  Παρουσίασε ιστορικά περιπτώσεων για τη χρήση του, ισχυριζόμενος ότι είχε επιτυχία σε αυτό σε αρκετούς ασθενείς.  Η εξαγωγή του φακού έχει το πλεονέκτημα της αφαίρεσης της πιθανότητας μετανάστευσης του φακού στο οπτικό πεδίο.  Μια μεταγενέστερη παραλλαγή της βελόνας καταρράκτη στην Αίγυπτο του 14ου αιώνα, που αναφέρθηκε από τον "οφθαλμίατρο" Al-Shadhili, ο οποίος χρησιμοποίησε μια βίδα για την παραγωγή αναρρόφησης. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, πόσο συχνά χρησιμοποιήθηκε αυτή η μέθοδος καθώς άλλοι συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των Abu al-Qasim al-Zahrawi και Al-Shadhili, έδειξαν έλλειψη εμπειρίας με αυτήν τη διαδικασία ή ισχυρίστηκαν ότι ήταν αναποτελεσματική.

Δέκατος όγδοος αιώνα και αργότερα 
Το 1748, ο Ζακ Νταβίλ (Jacques Daviel) ήταν ο πρώτος σύγχρονος Ευρωπαίος γιατρός που εξόρυξε με επιτυχία τον καταρράκτη από τα μάτια. Στην Αμερική, μια πρώιμη μορφή χειρουργικής επέμβασης γνωστή ως κατακλυσμός καταρράκτη ίσως είχε πραγματοποιηθεί το 1611,  και η εξαγωγή καταρράκτη πιθανότατα πραγματοποιήθηκε το 1776  Η εξαγωγή καταρράκτη με αναρρόφηση του υλικού του φακού μέσω σωλήνα στον οποίο εφαρμόζεται αναρρόφηση πραγματοποιήθηκε από τον χειρουργό της Φιλαδέλφειας Philip Syng Physick το 1815. 

Ο Bhonsle of Thanjavur στην Ινδία πραγματοποίησε χειρουργικές επεμβάσεις καταρράκτη όπως τεκμηριώθηκε σε χειρόγραφα στη Βιβλιοθήκη Saraswathi Mahal στις αρχές του 1800. 

Το 1949, ο Χάρολντ Ρίντλεϋ εισήγαγε την έννοια της εμφύτευσης του ενδοφθάλμιου φακού που επέτρεψε πιο αποτελεσματική και άνετη οπτική αποκατάσταση μετά τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη. 

Το 1967, ο Charles Kelman εισήγαγε τη φακογαλακτωματοποίηση, μια τεχνική που χρησιμοποιεί κύματα υπερήχων για να γαλακτωματοποιήσει τον πυρήνα του κρυσταλλικού φακού και να αφαιρέσει τον καταρράκτη χωρίς μεγάλη τομή. Αυτή η νέα μέθοδος χειρουργικής μείωσε την ανάγκη για παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και έκανε την χειρουργική επέμβαση περιπατητική. Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση καταρράκτη δεν παραπονιούνται για πόνο ή ακόμη και δυσφορία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Ωστόσο, οι ασθενείς που έχουν τοπική αναισθησία, αντί για ομαδική αναισθησία (μπλοκ) των περιφερικών νεύρων, μπορεί να παρουσιάσουν κάποια δυσφορία. 

Σύμφωνα με έρευνες μελών της Αμερικανικής Εταιρείας Καταρράκτη και Διαθλαστικής Χειρουργικής, περίπου 2,85 εκατομμύρια επεμβάσεις καταρράκτη πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του 2004 και 2,79 εκατομμύρια το 2005. 

Στην Ινδία, η σύγχρονη χειρουργική επέμβαση με εισαγωγή ενδοφθάλμιου φακού σε στρατόπεδα οφθαλμικής χειρουργικής και κυβερνητικής οργάνωσης, αντικατέστησε παλαιότερες χειρουργικές διαδικασίες.  Σε σπάνιες περιπτώσεις, οι λοιμώξεις έχουν προκαλέσει τύφλωση σε μερικούς από τους ασθενείς σε μαζικά στρατόπεδα ματιών στην Ινδία.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Χειρουργική καταρράκτη - παρουσίαση από τους The New York Times
Ανατομία ανθρώπινου ματιού
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις