Μάχη της Μαχίουα

Η Μάχη της Μαχίουα (Αγγλικά: Battle of Mahiwa) μεταξύ των Αυτοκρατορικών δυνάμεων της Γερμανίας και της Βρετανίας διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας στην Ανατολική Αφρική κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα στρατεύματα της Ένωσης Νοτίου Αφρικής και της Αποικιοκρατικής Νιγηρίας υπό τον Αντιστράτηγο Louis Jacob van Deventer κατέλαβαν στην Μαχίουα (Mahiwa) της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, μια φάλαγγα υπό τον Γερμανό Ταξίαρχο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul Emil von Lettow-Vorbeck). Οι Γερμανοί προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στο στρατό του Αντιστράτηγου Louis Jacob van Deventer, αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει. Αλλά οι Γερμανοί έχασαν ένα μεγάλο ποσοστό των δυνάμεών των και τελικά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από τις θέσεις των και να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμό τους. Η μάχη καταγράφηκε από τη Βρετανική Επίσημη Ιστορία, ως η «πιο καταστροφική ημέρα για τον στρατό της Νιγηρίας από το σχηματισμό της δύναμης» και ονομάστηκε «η πιο άγρια μάχη στην ιστορία των Αφρικανικών συγκρούσεων - χωρίς να αποκλείεται η Omdurman ή οποιαδήποτε συμπλοκή του πολέμου των Μπόερ».

Ιστορικό 
Με τη δύναμη του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο (Nyangao), να έχει χωριστεί από την κύρια δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, οι Βρετανοί συνέλαβαν ένα σχέδιο ώστε να αποκόψουν και να περικυκλώσουν τη φάλαγγα του Κουρτ Βάλε, με το να την υπερφαλαγγίσουν από μια δύναμη Νιγηριανών. Εν συνεχεία, θα τοποθετούσαν ένα μεγάλο σώμα στρατιωτών, σε μια μετωπική επίθεση και θα περικύκλωναν τη δύναμη.

Μάχη 
Στάλθηκε μία δύναμη τριών Νιγηριανών ταγμάτων, εναντίον των στρατευμάτων του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο και τον καθήλωσαν εκεί στις 15 Οκτωβρίου 1917. Ο φον Λέτοβ, προειδοποίησε τα στρατεύματά του και στις 10 Οκτωβρίου άρχισε μια βεβιασμένη πορεία διασχίζοντας τα Όρη Λικανγκάρα (Likangara Mountains), που χώριζαν τη δύναμή του από αυτή του Βάλε. Βάδισε με πέντε λόχους και δυο ορεινά πυροβόλα, πάνω από τα όρη, από τη Λικανγκάρα (Likangara) έως το Mnacho, βαδίζοντας σταθερά μέσα στη νύχτα, ώστε να φτάσει με το χάραμα. Το μονοπάτι ήταν στενό και επικίνδυνο, οι άκρες των γκρεμών ήταν απότομες, τόσο απόκρημνες που η φάλαγγα παρ' ολίγον να διασπαστεί. Είχαν τεράστια δυσκολία με τα πεδινά πυροβόλα· κόλλησαν στο μονοπάτι και οι Ασκάρι έπρεπε να βοηθήσουν τους μεταφορείς ώστε να τα φέρουν πίσω από τη φάλαγγα. Καθώς πλησίαζε, μάθαινε για τον εχθρό ενώ,μπορούσαν να ακούσουν τους ήχους των όπλων και των πολυβόλων, που δήλωναν μάχη σε εξέλιξη. Ο θόρυβος και η σύγχυση άρχισαν να βασιλεύουν. Ο φον Λέτοβ έχασε το χάρτη και τη θήκη των μηνυμάτων του. Ο Beves, φαινόταν ότι κατάφερε να συγκεντρώσει για αυτή την επίθεση, έξι χιλιάδες άνδρες και σε αντίθεση με τον Σματς, ο φον Λέτοβ ήταν σίγουρος ότι το σχέδιο του Beves θα ήταν να επιτεθεί μετωπικά εναντίων των Γερμανών, γνωρίζοντας την αριθμητική του ανωτερότητα και να τους πλήξει κατ' ευθείαν. Ο φον Λέτοβ θα μπορούσε να είχε κινηθεί πίσω από τον Beves και να επιχειρήσει να τον πλήξει, αλλά απέρριψε αυτό το σχέδιο εξαιτίας της εξαιρετικά ανώτερης αριθμητικής δύναμης των Βρετανών, που ήσαν απέναντι του Βάλε. Αν ο φον Λέτοβ πήγαινε γύρω από τον Beves, ο Βάλε, θα μπορούσε να είχε ηττηθεί πριν καν προλάβει ο φον Λέτοβ να φτάσει εκεί και έτσι ολόκληρη η επιχείρηση θα είχε καταλήξει σε πανωλεθρία, ο Βάλε θα είχε ηττηθεί και ο φον Λέτοβ θα ήταν και πάλι περικυκλωμένος. Εν συνεχεία, στις 16 Οκτωβρίου, ο φον Λέτοβ έφτασε στον ποταμό Narunju, στον ποταμό Njendedi και τέλος στον ποταμό Μαχίουα, όπου τα χίλια πρόσθετα τουφέκια του, σταθεροποίησαν τη γραμμή του Βάλε. Δεν υπήρξε υποχώρηση, οι Γερμανοί παρέμεναν και τους απωθούσαν κύμα προς κύμα. Ο φον Λέτοβ πηγαινοερχόταν μέσα από τα χαρακώματα, πίνοντας καφέ μαζί με τον Υπολοχαγό von Ruckteschell και μεταβαίνοντας στο απόσπασμα του Goering για να κάνει τον εαυτό του εμφανή. Τα Βρετανικά στρατεύματα, κατάφεραν και διέσπασαν το σημείο εκείνων των οπλοπολυβόλων. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν με εφ' όπλου λόγχη και οι Ασκάρι τους αντιμετώπιζαν με ξιφολόγχες. Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έφερε τις ενισχύσεις στον Βάλε και αντέταξε τους τέσσερις πρόσθετους λόχους εναντίον τους. Σύντομα, οι Νιγηριανοί απειλήθηκαν με περικύκλωση και υπέστησαν σοβαρές απώλειες. Από τους Βρετανούς, στάλθηκε μια μεγαλύτερη δύναμη, για να επιτεθεί στους Γερμανούς από την αντίθετη πλευρά, αλλά και αυτή, επίσης αντιμετωπίστηκε με επίμονη αντίσταση, όταν οι Γερμανοί αποχώρησαν στο Νυανγκάο στις 16 και έσκαψαν χαντάκια στην κορυφογραμμή της Μαχίουα 2 μίλια (3,2 χλμ.) από την προηγούμενη θέση τους. Παρά τις επιθέσεις από τη νεοφερμένη Βρετανική δύναμη, οι Γερμανοί κατόρθωσαν να διατηρήσουν τα εδάφη τους και να αντεπιτεθούν στις 17 και 18 Οκτωβρίου 1917, αναγκάζοντας τους Βρετανούς να αποσυρθούν με βαριές απώλειες.

Συγκεκριμένα, διαισθανόμενος ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ότι ο van Deventer έστειλε εναντίων του μια μεγάλη δύναμη, έδραξε την ευκαιρία και κατευθύνθηκε με πέντε λόχους Schutztruppe (αποικιακή δύναμη), να εμπλακούν με τους Αφρικανικούς Τυφεκιοφόρους του Βασιλιά (King's Afrikan Rifles [KAR]), των οποίων ηγείτο ο Νοτιοαφρικανός Ταξίαρχος Percival Scot Beves. Η σύρραξη συνέβη στη Μαχίουα στις 17 Οκτωβρίου 1917, παρά τον Ποταμό Λουκουλέντι (Lukuledi River), όπου ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε παρατάξει και οχυρώσει τις δυνάμεις του σε μια κορυφογραμμή. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν με το χάραμα. Οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις, ακόμη και εφ' όπλου λόγχη, ανάλωσαν ολόκληρη την ημέρα. Μετά από μια ήσυχη νύχτα, το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1917, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έχει ορθώς εκτιμήσει ότι ο Beves θα επιχειρήσει κατά μέτωπο επίθεση, τα στρατεύματά του επιφέρουν επί των KAR ένα φοβερό τίμημα καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, υποχρεώνοντας και τις δυο πλευρές, να αποσυρθούν τη νύχτα εξουθενωμένες. Οι Βρετανοί, από την αρχική δύναμη των 4.900 ανδρών, έχασαν 2.700 άνδρες. Οι Γερμανοί, από τους 1.500 άνδρες, είχαν 95 νεκρούς και 422 τραυματίες.

Επακόλουθο 
Οι Βρετανικές δυνάμεις ηττήθηκαν με βαρύτατες απώλειες, έχοντας πάνω από 2.700 θύματα, ενώ, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Μολονότι ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε προκαλέσει τον μεγαλύτερο αριθμό απωλειών στους Συμμάχους, στο Αφρικανικό Θέατρο από τη Μάχη της Τάνγκα, η μάχη δεν πήγε τόσο καλά όσο ήλπιζε. Οι Γερμανικές απώλειες των 500 - 600 θυμάτων, ήταν πάνω από το τριάντα τοις εκατό των εμπλεκόμενων δυνάμεών τους. Οι Βρετανοί θα ανακτούσαν τις απώλειές των και θα συνέχιζαν να κατέχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε αριθμό ανδρών. Για τη Γερμανική Schutztruppe αυτό ήταν σοβαρό: δεν υπήρχαν εφεδρείες για να συμπληρωθούν πάλι οι τάξεις. Τα Γερμανικά εφόδια ήταν εξαιρετικά περιορισμένα και σε μόλις τέσσερις ημέρες μάχης, είχαν αναλώσει πάνω από 850.000 σφαίρες, σχεδόν όλα τα εφόδια των φυσιγγίων νέας γενιάς (smokeless cartridges) του. Χωρίς επαρκή πυρομαχικά για τα σύγχρονα όπλα της, η Γερμανική δύναμη περιορίστηκε στη χρήση των παλαιών Mauser (Μοντέλο του 1871), τα οποία χρησιμοποιούσαν φυσίγγια πυρίτιδας. Με λιγοστά εφόδια και φοβούμενος μία άλλη επίθεση, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Γερμανική Ανατολική Αφρική και να ξεκινήσει μια εισβολή στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική, όπου ήλπιζε να επανακτήσει τη δύναμή του καταλαμβάνοντας εφόδια από τον εκεί κακώς προετοιμασμένο Πορτογαλικό Στρατό.

Μετά τη μάχη και όταν το Γερμανικό Επιτελείο έμαθε τα αποτελέσματά της, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ προήχθη στο βαθμό του Υποστράτηγου.

Δείτε επίσης

Σημειώσεις 

Παραπομπές σημειώσεων

Υποσημειώσεις 

Παραπομπές υποσημειώσεων

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
  Farwell, Byron. The Great War in Africa, 1914–1918. New York: W. W. Norton & Company, 1989. 
  Hoyt, Edwin P. Guerilla: Colonel von Lettow-Vorbeck and Germany's East African Empire. New York: Macmillan Publishing Co., Inc. 1981; and London: Collier Macmillan Publishers. 1981. 
  Miller, Charles. Battle for the Bundu: The First World War in German East Africa. London: Macdonald & Jane's, 1974; and New York: Macmillan Publishing Co., Inc. 1974. 
  *  

Περιφέρεια Λίντι
Μαχιουα