Νικόλαος Παπαδάκης (Καθηγητής)

Ο Νικόλαος Παππαδάκις (1874-1945) ήταν Έλληνας φιλόλογος, αρχαιολόγος, καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρύσες Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης στις 14 Απριλίου 1874.
Έλαβε μια μικρή υποτροφία και κατάφερε να σπουδάσει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας παρά τις οικονομικές δυσχέρειες της οικογένειάς του. Έχοντας το πτυχίο του καθηγητή δίδαξε στην Κύπρο, στο Αρσάκειο της Αθήνας, και στην Ιερατική Σχολή της Καισάρειας της Μικράς Ασίας που ήταν γνωστή στην εποχή της ως «Φάρος της Ανατολής».

Με υποτροφία της Αρχαιολογικής Εταιρείας παρακολούθησε μαθήματα στα Πανεπιστήμια του Μονάχου, της Μπον και του Βερολίνου. 
Διετέλεσε καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στα Χανιά, την Πάτρα και τη Χίο, ενώ από το 1911 ανέλαβε έφορος αρχαιοτήτων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας όπως στη Βοιωτία, την Εύβοια, την Ευρυτανία, τη Φωκίδα και τη Φθιώτιδα.

Το 1912 μαζί με τον αδελφό του Κώστα (νομικό και Μακεδονομάχο) κατατάχθηκαν ως εθελοντές και πολέμησαν στους Βαλκανικούς Πολέμους.
 
Διεκπεραίωσε σημαντικό ανασκαφικό έργο στην Ερέτρια, την Κορώνεια και την Οίτη και σε άλλες περιοχές της Θήβας. Από το 1926 και για 14 χρόνια δίδαξε ως Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο τότε νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1931 αναδείχθηκε Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και το 1937 Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
.

Στις εργασίες του κάνουν εκτενείς αναφορές επιστήμονες κύρους (όπως η Guarducci, οι Hood και Warren κ.ά.), ενώ με κολακευτικότατα λόγια και εξαιρετικό θαυμασμό εκφράστηκαν για το έργο του και Έλληνες επιστήμονες του κύρους ενός Νικολάου Πολίτη- για τη διατριβή του «Περί το Χαροκόπειον τής Κορωνείας»- και ενός Χρήστου Τσούντα για το επιστημονικό του έργο γενικότερα. Σύμφωνα με ρήση του Ακαδημαϊκού και Διευθυντή του Εθνικού Μουσείου Αθηνών Χρ. Καρούζου, ο Παπαδάκης υπήρξε, ίσως, ο πιο «γερός» κλασικός φιλόλογος της πρώτης τριακονταετίας τού 20ου αιώνα. Υπήρξε, περαιτέρω, Καθηγητής και ένθερμος εμπνευστής και καθοδηγητής στο έργο λαμπρών φιλολόγων και πανεπιστημιακών διδασκάλων, όπως του Ιωάννη Θ. Κακριδή, του αρχαιολόγου Μανόλη Ανδρόνικου, του ιστορικού Απ. Βακαλόπουλου και του αείμνηστου καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Φ. Πέτσα.
 
Το 1939 έλαβε τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητή και ολοκλήρωσε τη διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο. Με τη σύσταση της Φιλοσοφικής Σχολής επέστρεψε στην έδρα από το 1943 μέχρι το 1945. Το 1943 μάλιστα ήταν από τα μέλη του πρώτου κρατικού θεάτρου που ιδρύθηκε στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
 
Εισήχθη στο νοσοκομείο για εγχείριση και βρισκόταν σε προχωρημένο στάδιο ασιτίας, λόγω της Πείνας στην Κατοχή. Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 1945 σε ηλικία 71 ετών.

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει οδός που φέρει το όνομά του.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Κωστή Ηλ. Παπαδάκη, Νικόλαος Γεωργίου Παπαδάκης, Καθηγητής και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ρέθυμνο 1997, σσ. 64.
 Κωστή Ηλ. Παπαδάκη, Λόγος Καθηγητή και Πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νικολάου Γ. Παπαδάκη: "Τι είναι δι' ημάς το Αρκάδι", Εισήγηση στην Ημερίδα Μαρτυρίες για τη Μονή Αρκαδίου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Ρεθύμνης 23-10-2016, υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνης και του Δήμου Ρεθύμνης, σελ. 119-128.

Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Έλληνες αρχαιολόγοι
Έλληνες φιλόλογοι