Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Κίνα

Οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι, οι αμφιφυλόφιλοι και τα τρανσέξουαλ (ΛΟΑΤ) άτομα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας αντιμετωπίζουν νομικές και κοινωνικές προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι μη ΛΟΑΤ κάτοικοι. Η ομοφυλοφιλική σεξουαλική επαφή είναι νόμιμη στην Κίνα από το 1997. Επιπλέον, το 2001, η ομοφυλοφιλία αποχαρακτηρίστηκε από ψυχική ασθένεια. Τα ζευγάρια του ιδίου φύλου δεν μπορούν να παντρευτούν ή να υιοθετήσουν, και τα νοικοκυριά υπό την ηγεσία τέτοιων ζευγαριών δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για την ίδια νομική προστασία με τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Με την νομιμοποίηση του ομόφυλου γάμου ανά τα χρόνια σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, συζητήσεις για το θέμα έχουν γίνει και στην Κίνα. Η προσέγγισή της στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ και στον γάμο του ιδίου φύλου έχει περιγραφεί ως «αναστατωμένη» και ως «καμία έγκριση, καμία απόρριψη, καμία προώθηση». Η κοινή γνώμη απέναντι στους ΛΟΑΤ γίνεται όλο και πιο ανεκτική. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει αντίσταση από τις αρχές, καθώς διάφορες εκδηλώσεις ΛΟΑΤ έχουν απαγορευτεί τα τελευταία χρόνια. Ο Børge Bakken, εγκληματολόγος στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, δήλωσε το 2018: "Το καθεστώς του Σι Τζινπίνγκ είναι πολύ νευρικό για οτιδήποτε. Επομένως, παίρνουν μέτρα για εκδηλώσεις των ΛΟΑΤ, όχι συγκεκριμένα επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι γκέι, αλλά επειδή βλέπουν την οργάνωσή τους ως πιθανή απειλή."

Η ομοφυλοφιλία και ο ομοερωτισμός στην Κίνα έχουν καταγραφεί από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, η ομοφυλοφιλία θεωρείτο φυσιολογική στη ζωή στην Κίνα, πριν από την επιρροή της δύσης από το 1840 και έπειτα. Αρκετοί Κινέζοι αυτοκράτορες πιστεύεται ότι είχαν ομοφυλοφιλικές σχέσεις συνοδευόμενες και από ετεροφυλοφιλικές. Η αντίθεση στην ομοφυλοφιλία, σύμφωνα με τις ίδιες μελέτες, δεν καθιερώθηκε στην Κίνα μέχρι τον 19ο και τον 20ο αιώνα, μέσω των προσπαθειών δυτικοποίησης της ύστερης δυναστείας Τσινγκ και της πρώιμης Κινεζικής Δημοκρατίας.

Η ομοφυλοφιλία ήταν σε μεγάλο βαθμό «αόρατη» κατά την εποχή του Μάο επειδή η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικοποιημένη. Στη δεκαετία του 1980, το θέμα της ομοφυλοφιλίας επανεμφανίστηκε στο δημόσιο τομέα και οι ταυτότητες και οι κοινότητες των ομοφυλόφιλων έχουν επεκταθεί από τότε. Ωστόσο, μελέτες σημειώνουν ότι η κοινή γνώμη φαίνεται αδιάφορη για την ομοφυλοφιλία, και οι παραδοσιακές ιδέες σχετικά με τις οικογενειακές υποχρεώσεις και τις διακρίσεις είναι σημαντικός παράγοντας αποθάρρυνσης αυτών που προσελκύονται από το ίδιο φύλο να αποκαλύψουν πως είναι ομοφυλόφιλοι.

Ιστορία και χρονοδιάγραμμα

Αρχαία Κίνα

Δυναστεία Σανγκ 
Τα πρώτα στοιχεία ομοφυλοφιλίας και ομοφυλοφιλικών σχέσεων στην Κίνα χρονολογούνται από την εποχή της δυναστείας Σανγκ (περίπου από τον 16ο έως τον 11ο αιώνα π.Χ.). Ο όρος luan feng (鸞鳳) χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την ομοφυλοφιλία. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία για λεσβιακές σχέσεις. Σε αυτήν την εποχή, η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίστηκε σε μεγάλο βαθμό με αδιαφορία και συνήθως με ανοιχτότητα.

Δυναστεία Τζοου 
Πολλές ιστορίες ομοφυλοφιλικής επαφής κατά τη δυναστεία Τζοου (περ. 1046–256 π.Χ.) είναι γνωστές, ακόμη και μέχρι σήμερα. Μία τέτοια ιστορία αναφέρεται στον Δούκα Σιέν του Τζιν (βασιλεύει το 676–651 π.Χ.) που βάζει έναν όμορφο νεαρό άνδρα στο γήπεδο ενός αντιπάλου για να επηρεάσει τον άλλο κυβερνήτη με τη σεξουαλική γοητεία του νεαρού άνδρα και να του δώσει κακές οδηγίες. Ένα άλλο παράδειγμα θα ήταν η σχέση του Μι Ζισιά (彌 子 瑕) και του Δούκα Λινγκ του Γουέι(衛靈公). Το μοίρασμα ενός ιδιαίτερα νόστιμου ροδάκινου μεταξύ του Μι Τζισιά και του εραστή του αναφέρθηκε από τους μετέπειτα συγγραφείς ως yútáo (餘 桃) ή «το απομένον ροδάκινο». Ένα άλλο παράδειγμα ομοφυλοφιλίας στο υψηλότερο στρώμα της κοινωνίας είναι η ιστορία του βασιλιά Άνσι του Γουέι και του εραστή του, Λόρδου Λονγκ Γιανγκ.

Η ομοφυλοφιλία αναφέρθηκε ευρέως κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μέσω της λαϊκής βιβλιογραφίας. Ο ποιητής Τσου Γιουάν λέγεται ότι εξέφρασε την αγάπη του για τον άρχοντα μονάρχη, Βασιλιά Χουάι του Τσου, μέσω πολλών από αυτών των έργων, με πιο χαρακτηριστικά το «Λι Σάο» και το «Λαχτάρα για Ομορφιά».

Αυτοκρατορική Κίνα

Δυναστεία Χαν 

Η ομοφυλοφιλία και ο ομοερωτισμός ήταν συνηθισμένα και αποδεκτά κατά τη δυναστεία των Χαν (202 π.Χ. - 220 μ.Χ.). Ο αυτοκράτορας Άι του Χαν είναι ένας από τους πιο διάσημους Κινέζους αυτοκράτορες που έχουν ασχοληθεί με την ομόφυλη σεξουαλική δραστηριότητα. Οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν τη σχέση μεταξύ του αυτοκράτορα Άι και του εραστή του Ντονγκ Σιεν ως «το πάθος του κομμένου μανικιού» (斷 袖 之 癖, duànxiù zhī pì) λόγω μιας ιστορίας όπου ένα απόγευμα μετά από την αποκοίμηση στο ίδιο κρεβάτι, ο αυτοκράτορας Άι έκοψε το μανίκι του Ντον Σιέν (ενός ρούχου που μοιράζονταν) αντί να τον ενοχλήσει όταν έπρεπε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ο Ντονγκ φημίστηκε για τη σχετική απλότητά του, και του δόθηκαν όλο και υψηλότερα αξιώματα ως μέρος της σχέσης, τελικά παίρνοντας τη θέση του ανώτατου διοικητή των ενόπλων δυνάμεων τη στιγμή του θανάτου του αυτοκράτορα Άι.

Ήταν επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που εμφανίστηκε μια από τις πρώτες αναφορές γυναικείας ομοφυλοφιλίας. Ένας ιστορικός στη δυναστεία της Ανατολικής Χαν, Γινγκ Σάο, ανέφερε ότι αρκετές γυναίκες του Αυτοκρατορικού Παλατιού σχημάτιζαν ομοφυλοφιλικούς δεσμούς μεταξύ τους, σε μια σχέση με τίτλο Ντουέισι (對食, όρος που ερμηνεύεται ότι αναφέρεται σε λεσβιακή σεξουαλική επαφή), στην οποία τα δύο μέλη συμπεριφέρονταν σαν παντρεμένο ζευγάρι.

Δυναστεία Λιο Σονγκ 
Γραπτά της εποχής της δυναστείας Λιο Σονγκ (420–479 μ.Χ.) μαρτυρούν ότι η ομοφυλοφιλία ήταν τόσο συχνή όσο και η ετεροφυλοφιλία. Λέγεται ότι οι άντρες ασχολούνταν τόσο συχνά με την ομοφυλοφιλική δραστηριότητα, που οι ανύπαντρες γυναίκες τους ζήλευαν.

Δυναστεία Τανγκ 
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ (618–907 μ.Χ.), υπήρχαν παραδόσεις παιδεραστικών σχέσεων ομοφυλοφίλων, συνήθως σε βουδιστικούς ναούς, μεταξύ ενός νεαρού αγοριού και ενός ενήλικα άνδρα. Οι λεσβιακές σχέσεις εμφανίστηκαν επίσης συνήθως μεταξύ βουδιστριών μοναχών, καθώς πολλές βουδίστριες μοναχές αναζητούσαν σχέσεις μεταξύ τους. Οι ταοϊστικές μοναχές την ίδια περίοδο καταγράφηκε ότι αντάλλασσαν ερωτικά ποιήματα μεταξύ τους.

Δυναστεία Σονγκ 
Ο παλαιότερος νόμος κατά της ομοφυλοφιλικής πορνείας στην Κίνα χρονολογείται από την εποχή του Τζενγκ Χέ (政和, 1111-1118) του αυτοκράτορα Τζάο Τζι (趙 佶) στη δυναστεία Σονγκ (960–1279), τιμωρώντας τους Ναντσάνγκ (男 娼), νεαρά αγόρια που ενεργούν ως πόρνοι , με τιμωρία 100 χτυπήματα βαριού μπαμπού και πρόστιμο 50.000 μετρητά. Ένα άλλο κείμενο από τη δυναστεία Σονγκ απαγορεύει το αδίκημα μπου ναν (Κινέζικα: 不 男; κυριολεκτικά: «[μη-άντρας», παρενδυτικός). Δεν επιβλήθηκαν όμως ποτέ ποινές.

Δυναστεία Μινγκ 
Ο αυτοκράτορας Τζενγκντέ της δυναστείας Μινγκ (1368-1644) πιστεύεται ότι είχε ομοφυλοφιλική σχέση με έναν μουσουλμάνο ηγέτη από το Χαμί, εν ονόματι Σαγίντ Χουσαΐν. Εκτός από τις σχέσεις με τους άνδρες, ο αυτοκράτορας Τζενγκντέ είχε επίσης σχέσεις και με γυναίκες. Αναζήτησε τις κόρες πολλών από τους υπαλλήλους του. Ο αυτοκράτορας Τιέντσι πιστεύεται ότι είχε δύο ιδιωτικά παλάτια: Ένα για τους εραστές του και ένα για τις ερωμένες του. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, οι λεσβιακές σεξουαλικές πρακτικές αντιμετώπισαν την αυξανόμενη τάση του «σαφισμού», όλες δημιουργημένες στο όνομα της ευχαρίστησης. Αυτό περιελάμβανε, αλλά δεν περιοριζόταν στην πράξη του «φροτάζ», της αιδοιολειχίας και του αμοιβαίου αυνανισμού.

Οι Κινέζοι ομοφυλόφιλοι δεν βίωσαν διωγμούς που θα συγκρίνονταν με εκείνους που βίωναν οι ομοφυλόφιλοι στη Χριστιανική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, και σε ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα μεταξύ της τάξης των εμπόρων, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα η αγάπη για το ίδιο φύλο. Υπήρχε το στερεότυπο στα τέλη της δυναστείας Μινγκ ότι η επαρχία Φουτζιάν ήταν το μόνο μέρος όπου η ομοφυλοφιλία ήταν αισθητή, αλλά ο Σιε Τζάοτζε (1567–1624) έγραψε ότι «από τη Τζιανγκνάν και τη Τζετζιάνγκ στο Πεκίνο και τη Σάνσι, δεν υπάρχει κανένας που δεν γνωρίζει αυτό το είδος τρυφερότητας.» Ο ιστορικός Τίμοθι Μπρουκ γράφει ότι η αποτροπή των σεξουαλικών κανόνων πήγε αμφίδρομα, καθώς "οι άγαμοι Ιησουίτες ήταν αντικείμενο σεξουαλικών υποθέσεων μεταξύ των Κινέζων". Οι Κινέζοι συγγραφείς συνήθως χλεύαζαν αυτούς, επιμένοντας ότι ο μόνος λόγος που καταδίκασαν την ομοφυλοφιλία ήταν επειδή αναγκάστηκαν να αποφύγουν τη σεξουαλική ευχαρίστηση καθώς ήταν άγαμοι.

Η μόνη νομοθεσία που απαγόρευε ειδικά τη σεξουαλική επαφή μεταξύ του ίδιου φίλου θεσπίστηκε στην εποχή Τζιατζίνγκ (嘉靖, 1522-1567) του αυτοκράτορα Τζου Χουτσόνγκ (朱 厚 熜) το 1546. Παρά το γεγονός αυτό, η ομοφυλοφιλία εξακολουθούσε να είναι κοινώς αποδεκτή και να ασκείται, υπό την προϋπόθεση ότι οι άνδρες έκαναν απογόνους και παντρεύονταν γυναίκες. Η ομοφυλοφιλία θεωρήθηκε ακόμη και ως «πολυτέλεια» από τις μεσαίες τάξεις. Οι τελετές γάμου του ίδιου φύλου ήταν συνηθισμένες.

Δυναστεία Τσινγκ 

Μέχρι το 1655, τα δικαστήρια Τσινγκ άρχισαν να αναφέρουν στον όρο ji jian (雞姦 σοδομία) για την ομοφυλοφιλική πρωκτική επαφή. Η κοινωνία άρχισε να δίνει έμφαση στην αυστηρή υπακοή στην κοινωνική τάξη, η οποία αναφέρεται σε σχέση μεταξύ ανδρογύνου. Το 1740, εκδόθηκε διάταγμα κατά των ομοφυλοφίλων, ορίζοντας την εθελοντική ομοφυλοφιλική επαφή μεταξύ ενηλίκων ως παράνομη. Αν και δεν υπήρχαν στοιχεία σχετικά με την αποτελεσματικότητα αυτού του διατάγματος, ήταν η πρώτη φορά που η ομοφυλοφιλία υπέστη νομική απαγόρευση στην Κίνα. Η τιμωρία, η οποία περιλάμβανε ένα μήνα στη φυλακή και 100 χτυπήματα από βαρύ μπαμπού, ήταν στην πραγματικότητα η ελαφρύτερη τιμωρία που υπήρχε στο νομικό σύστημα των Τσινγκ.

Σύγχρονη Κίνα

Δημοκρατία της Κίνας 
Το 1912, η ​​Επανάσταση του Σινχάι ανέτρεψε τη δυναστεία του Τσινγκ και η ρητή απαγόρευση του ji jian καταργήθηκε από τα ακόλουθα κράτη.

Η ετερομορφικότητα και η έλλειψη ανεκτικότητας κατά των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών έγιναν πιο κυρίαρχες μέσω των προσπαθειών δυτικοποίησης της πρώιμης Δημοκρατίας της Κίνας.

Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας 
Η ομοφυλοφιλία ήταν σε μεγάλο βαθμό αόρατη κατά την εποχή του Μάο επειδή η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικοποιημένη. Κατά τη διάρκεια της Κομουνιστικής Πολιτιστικής Επανάστασης (1966 έως 1976), οι ομοφυλόφιλοι θεωρούνταν «επαίσχυντοι» και «ανεπιθύμητοι», και διώχθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

Όλες οι αναφορές για την ομοφυλοφιλία στο ποινικό δίκαιο καταργήθηκαν το 1997. Το 2001, η κινεζική Εταιρεία Ψυχιατρικής αποχαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία από ψυχική διαταραχή. Ωστόσο, μια τέτοια αλλαγή δεν έχει ακόμα αντικατοπτριστεί από την Εθνική Επιτροπή Υγείας και Οικογενειακού Προγραμματισμού, ενός κυβερνητικού κλάδου που ελέγχει τους κανονισμούς των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης στην Κίνα, ο οποίος έχει οδηγήσει σε ψυχιατρικές εγκαταστάσεις και σε διδακτικά βιβλία ψυχιατρικής σε ολόκληρη τη χώρα να θεωρούν ακόμα την ομοφυλοφιλία ως ψυχική διαταραχή και να συνεχίζουν να προσφέρουν θεραπείες αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού. Η ταυτότητα των τρανσέξουαλ εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως διαταραχή παρά τους νόμους που επιτρέπουν νόμιμες αλλαγές φύλου.

Αναγνώριση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων 
Ο νόμος γάμου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (Κινέζικα: 中华人民共和国 婚姻法, πινγίν: Zhōnghuá Rénmín Gòng Héguó Hūnyīn Fǎ), που εγκρίθηκε στην τρίτη σύνοδο του Πέμπτου Εθνικού Λαϊκού Συνεδρίου στις 10 Σεπτεμβρίου 1980, ορίζει τον γάμο ως ένωση μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας.

Τον Οκτώβριο του 2017, το Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο τροποποίησε τον κινεζικό νόμο, έτσι ώστε "όλοι οι ενήλικες με πλήρη ικανότητα να έχουν την ελευθερία να διορίζουν τους κηδεμόνες τους με αμοιβαία συμφωνία". Το σύστημα, το οποίο αποκαλείται «νόμιμη κηδεμονία» ή «συμφωνία κηδεμονίας», επιτρέπει στους συντρόφους του ίδιου φύλου να λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις για την ιατρική και την προσωπική φροντίδα, τους θανάτους και τις κηδείες, τη διαχείριση περιουσίας και τη διατήρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων. Σε περίπτωση που ένας σύντροφος χάσει την ικανότητα λήψης κρίσιμων αποφάσεων (δηλαδή λόγω ψυχικής ή σωματικής ασθένειας ή ατυχήματος), ο κηδεμόνας του μπορεί να αποφασίσει για αυτούς προς το συμφέρον τους. Η νομική τους σχέση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει τον πλούτο και την κληρονομιά, ή τη σύνταξη, ανάλογα με τα πρόσθετα νομικά έγγραφα που το ζευγάρι αποφασίζει να υπογράψει.

Υιοθεσία και γονική μέριμνα 
Η κινεζική κυβέρνηση απαιτεί από τους γονείς που υιοθετούν παιδιά από την Κίνα να έχουν ετεροφυλόφιλους γάμους. Η υιοθέτηση κινεζικών παιδιών από ξένα ζευγάρια ομοφυλοφίλων και από ομοφυλόφιλα άτομα απαγορεύεται από τις κινεζικές αρχές.

Προστασία διακρίσεων 
Το άρθρο 33 του Συντάγματος προβλέπει την ισότητα για όλους τους πολίτες σύμφωνα με το νόμο. Δεν αναφέρεται ρητά ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου.

Δεν υπάρχει διάταξη κατά των διακρίσεων για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή η ταυτότητα φύλου σύμφωνα με την κινεζική εργατική νομοθεσία. Το εργατικό δίκαιο προστατεύει συγκεκριμένα τους εργαζομένους από τις διακρίσεις βάσει της εθνικότητας, του φύλου ή της θρησκείας ενός ατόμου.

Το 2018, ένας γκέι δάσκαλος βρεφονηπιακού σταθμού του Τσινγκντάο μήνυσε το πρώην σχολείο του μετά την απόλυσή του από τη δουλειά του, μετά από μια ανάρτηση στα κοινωνικά μέσα όπου είχε λάβει μέρος σε ΛΟΑΤ εκδήλωση. Το σχολείο τότε, καταδικάστηκε από την περιφέρεια Λαοσάν σε αποζημίωση του δασκάλου για έξι μήνες πληρωτέων μισθών. Λόγω του ότι το ποσό της αποζημίωσης κρίθηκε υψηλό από τον βρεφονηπιακό σταθμό, υπέβαλαν αγωγή τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους στο Δικαστήριο της Περιφέρειας Λαοσάν η οποία έγινε δεκτή. Ωστόσο, ο δάσκαλος υπέβαλε επίσης αγωγή στο Δικαστήριο για παραβίαση των δικαιωμάτων ίσης απασχόλησης η οποία και έγινε δεκτή τον Ιανουάριο του 2019.

Τον Νοέμβριο του 2018 και τον Μάρτιο του 2019, η Κίνα δέχτηκε διάφορες συστάσεις σχετικά με τα δικαιώματα ΛΟΑΤ κατά τη διάρκεια της καθολικής περιοδικής αναθεώρησης. Οι συστάσεις «ορόσημο», από την Αργεντινή, τη Χιλή, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, το Μεξικό, την Ολλανδία και τη Σουηδία, παρότρυναν την Κίνα να εγκρίνει έναν νόμο κατά των διακρίσεων που να καλύπτει τον σεξουαλικό προσανατολισμό και να θεσπίζει μέτρα κατά της βίας και της κοινωνικής ασφάλισης. Για πρώτη φορά, η κινεζική αντιπροσωπεία απάντησε θετικά. Τον Μάρτιο του 2019, αποκαλύφθηκε στον ΟΗΕ ότι η Κίνα σκοπεύει να εγκρίνει έναν νόμο κατά των διακρίσεων σε άτομα ΛΟΑΤ εντός ενός έτους. Οι ακτιβιστές περιέγραψαν τις προτάσεις ως «ορόσημο». Αυτά τα νέα, ωστόσο, σύντομα λογοκρίθηκαν στις κινεζικές ειδήσεις και τις πλατφόρμες κοινωνικών μέσων.

Κοινή γνώμη και δημογραφικά στοιχεία 
Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις του 2010, περίπου το 80% έως το 90% των Κινέζων ομοφυλόφιλων ήταν παντρεμένοι με γυναίκες. Αυτές οι γυναίκες είναι γνωστές ως tongqi στα κινέζικα (κινέζικα: 同 妻, pinyin: tóngqī).

Μια έρευνα του 2016 του Κέντρου ΛΟΑΤ του Πεκίνου διαπίστωσε ότι μόνο το 5% αυτών που ταυτοποιήθηκαν ως ΛΟΑΤ είχαν αποκαλυφθεί σε όλους στη ζωή τους.

Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν αυξανόμενο επίπεδο υποστήριξης για τα δικαιώματα ΛΟΑΤ και γάμο ομοφυλοφίλων στην Κίνα. Μια δημοσκόπηση του 2009 διαπίστωσε ότι το 30% του πληθυσμού του Πεκίνου υποστήριζε τον γάμο ομοφυλοφίλων, ενώ μια άλλη του 2014 διαπίστωσε ότι το 74% των κατοίκων του Χονγκ Κονγκ υποστήριζε τη χορήγηση ορισμένων δικαιωμάτων και παροχών σε ζευγάρια του ίδιου φύλου.

Μια δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ το 2017 διαπίστωσε ότι το 50,4% των κατοίκων του Χονγκ Κονγκ υποστήριζαν τον γάμο ομοφυλοφίλων. Επιπλέον, σχεδόν το 70% υποστήριζε έναν νόμο κατά των διακρίσεων σε ΛΟΑΤ άτομα.

Συνοπτικός Πίνακας

Παραπομπές 

Κινα
Πολιτική της Κίνας