Τζούλιαν Μπρημ

Ο Τζούλιαν Αλεξάντερ Μπρημ (Julian Alexander Bream, 15 Ιουλίου 1933 – 14 Αυγούστου 2020) ήταν Βρετανός βιρτουόζος κλασικός κιθαριστής και λαουτίστας. Ως ένας από τους πλέον διακεκριμένους κλασικούς κιθαρίστες του 20ού αιώνα, διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο να βελτιωθεί η δημόσια εικόνα της κλασικής κιθάρας ως αξιοσέβαστου μουσικού οργάνου. Επίσης, σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, δηλαδή επί περισσότερο από μισό αιώνα, βοήθησε στην αναγνώριση και την αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για το λαούτο.

Απαρχές και σταδιοδρομία
Ο Μπρημ γεννήθηκε στο Μπάτερση του Λονδίνου και μεγάλωσε στο νοτιοδυτικό προάστιο Χάμπτον. Γονείς του ήταν οι Χένρυ και Βάιολετ Μπρημ και είχε μουσικά ακούσματα στο σπίτι, καθώς ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης κιθαρίστας της τζαζ, που μπορούσε να παίζει πολλά κομμάτια χωρίς να γνωρίζει να διαβάζει νότες. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο Τζούλιαν ήταν 14 ετών. Η γιαγιά του διατηρούσε μια παμπ στο Μπάτερση και ο νεαρός Τζούλιαν περνούσε πολύ καιρό εκεί. Τον είχε εντυπωσιάσει το παίξιμο του Τζάνγκο Ράινχαρντ.

Ο Τζούλιαν ενδιαφερόταν από μικρός για την κιθάρα του πατέρα του και επεχείρησε να μάθει από βιβλία, οπότε ο πατέρας του τον δίδαξε τα βασικά. Ο πρόεδρος της «Φιλαρμονικής Εταιρείας Κιθαριστών» Μπόρις Πέροτ του έδωσε επιπλέον μαθήματα, ενώ ο Χένρυ Μπρημ έγινε ο βιβλιοθηκάριος της εταιρείας, δίνοντας στον γιο του πρόσβαση σε μια μεγάλη συλλογή σπάνιας μουσικής.

Ο Τζούλιαν καταπιάστηκε και με το πιάνο, και 12 ετών κέρδισε έναν παιδικό διαγωνισμό πιάνου, γεγονός που του επέτρεψε να σπουδάσει πιάνο και σύνθεση στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Στα 13 του έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ κιθάρας, στο Τσέλτεναμ, και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1951, έκανε το ντεμπούτο του στο αξιοσέβαστο Γουίγκμορ Χωλ του Λονδίνου.

Αποφοιτώντας από το Κολέγιο το 1952, ο Μπρημ κατατάχθηκε στον στρατό, όπου μετά από ένα εξάμηνο κατόρθωσε να εισαχθεί στην Μπάντα του Πυροβολικού. Συνολικά παρέμεινε στον στρατό δύο χρόνια. Κατόπιν ασχολήθηκε ως μουσικός σε διάφορα μέρη και θέσεις. Η εμπειρία του στο BBC υπήρξε σημαντική για αυτόν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Το 1960 ο Μπρημ σχημάτισε το «Julian Bream Consort», ένα σύνολο μουσικής με όργανα εποχής, όπου έπαιζε το λαούτο. Το σύνολο αυτό ήταν στην εμπροσθοφυλακή της ανανεώσεως του ενδιαφέροντος για τη μουσική της ελισαβετιανής εποχής (16ος αιώνας).

Το 1954 έκανε την πρώτη του περιοδεία στο εξωτερικό, στην Ευρώπη, και από το 1958 περιόδευσε για πρώτη φορά και εκτός Ευρώπης, παίζοντας στην Άπω Ανατολή, στην Ινδία, την Αυστραλία, ακόμα και σε νησιά του Ειρηνικού. Στις ΗΠΑ πρωτοεμφανίσθηκε στα Peabody Mason Concerts της Βοστώνης το 1959, ως πρώτος σολίστας, και αργότερα με το μουσικό του σύνολο.

Ο Μπρημ άρχισε επίσης από ενωρίς να διδάσκει μουσική: εκτός από master classes, δίδασκε στο θερινό μουσικό σχολείο του Ντάρτινγκτον.

Η κυρίως σταδιοδρομία του περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ηχογραφήσεων με τις εταιρείες RCA Victor και EMI Classics, που του απέφεραν συνολικά 4 Βραβεία Γκράμι. Πολλοί δίσκοι του της πρώτης εταιρείας ήταν εξαντλημένοι για αρκετά χρόνια. Το 2011 η RCA κυκλοφόρησε έτσι τη συλλογή My Favorite Albums, ένα σετ από 10 άλμπουμ σε ισάριθμα CD επιλεγμένα από τον ίδιο τον Μπρημ. Το 2013 η εταιρεία κυκλοφόρησε και την πλήρη συλλογή Julian Bream: The Complete RCA Album Collection, με 40 CD και έξτρα δύο DVD με ντοκιμαντέρ. Ως προς τα τελευταία, ο Μπρημ δεν περιφρόνησε την τηλεόραση και τα νέα τεχνολογικά μέσα: ήδη από το 1976 το βιογραφικό A Life in the Country προβλήθηκε από την τηλεόραση του BBC. Σε αυτό ο αφηγητής και ο Μπρημ συζητούν τις απαρχές του και τη ζωή του ως κιθαριστή των ρεσιτάλ. Ο Μπρημ παρουσίασε επίσης τέσσερα μαθήματα για κιθαριστές στην τηλεόραση του BBC. Το 1984 κινηματογράφησε οκτώ τμήματα ταινίας στην Ισπανία για λογαριασμό του Channel 4 με τον γενικό τίτλο «¡Guitarra! A Musical Journey Through Spain» και θέμα ιστορικές όψεις της ισπανικής μουσικής για κιθάρα. Το 2003 το DVD Julian Bream: My Life in Music περιείχε τρεις ώρες τηλεοπτικών συνεντεύξεων και ερμηνειών. Ο Γκρέιαμ Γουέιντ το χαρακτήρισε ως «την καλύτερη οπτική συνεισφορά όλων των εποχών στην κλασική κιθάρα» και ανακηρύχθηκε «DVD του έτους» από το Gramophone.

Η ύστερη σταδιοδρομία
Το 1984 ο Μπρημ τραυματίσθηκε σοβαρά στο δεξί του χέρι, στο ύψος του αγκώνα, σε τροχαίο ατύχημα. Ζήτησε ωστόσο η επανορθωτική χειρουργική να το βελτιστοποιήσει για τη γωνία παιξίματος της κιθάρας και λιγότερο από ένα έτος αργότερα συνέχισε τη σταδιοδρομία του. Σημαντικός σταθμός υπήρξε η συμμετοχή του στα The Proms στο Άλμπερτ Χoλ το 1991, όπου ερμήνευσε το κοντσέρτο για κιθάρα του Μάλκολμ Άρνολντ. Μετά τα εξηκοστά γενέθλιά του, τα οποία εόρτασε με ένα κοντσέρτο στο Γουίγκμορ Χωλ, περιόδευσε και πάλι στην Άπω Ανατολή (1993). Το 1995 έπαιξε για τη μουσική της ταινίας Δον Ζουάν Ντε Μάρκο. Τον Νοέμβριο του 2001 έδωσε ακόμα μια επετειακή συναυλία στο Γουίγκμορ Χωλ για τα 50 χρόνια από το ντεμπούτο του εκεί.  Η τελευταία συναυλία που έδωσε ποτέ ήταν στο Maddermarket Theatre του Νόριτς, στις 6 Μαΐου 2002.

Προσωπική ζωή
Ο Τζούλιαν Μπρημ είχε τρία μικρότερα αδέλφια: την Τζάνις (γενν. 1936), τον Άντονυ (γενν. 1943), ο οποίος έγινε επαγγελματίας ζωγράφος, και τον Πωλ Χένρυ (γενν. 1946).

Η πρώτη σύζυγος του Τζούλιαν Μπρημ ήταν η Μάργκαρετ, κόρη του συγγραφέως Χένρυ Γουίλιαμσον, με την οποία υιοθέτησαν έναν γιο. Μετά το διαζύγιό τους, ο Μπρημ νυμφεύθηκε την Ισαμπέλ Σάντσεθ το 1980, αλλά και αυτός ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο.

Ο Μπρημ έζησε για περισσότερο από σαράντα χρόνια σε μια γεωργιανή αγροικία στο χωριό Σέμλεϋ του Γουίλτσερ, μέχρι το 2009 που μετακόμισε σε μικρότερο σπίτι στο χωριό Ντόνχεντ Σαιν Άντριου (επίσης στην Κομητεία Γουίλτσερ), όπου και απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών.

Αναγνώριση
Πολλοί συνθέτες έγραψαν μουσικά κομμάτια ειδικά για τον Μπρημ, όπως οι:

 Μπέντζαμιν Μπρίτεν: Nocturnal after John Dowland, Op. 70 (1963)
 Λένοξ Μπέρκλεϋ: Σονατίνα νο. 1, op. 52 (1957), Κοντσέρτο για κιθάρα, Op. 88 (1974)
 Χανς Βέρνερ Χέντσε: Drei Tentos (μουσική δωματίου, 1958), Royal Winter Music (1η σονάτα, 1976)
 Μάλκολμ Άρνολντ: Κοντσέρτο για κιθάρα και ορχήστρα δωματίου, op. 67 (1958), Fantasy, op. 107 (1971)
 Ρίτσαρντ Ρόντνεϋ Μπένετ: Impromptus (1968), Κοντσέρτο για κιθάρα (1970), σονάτα (1983)
 Ουίλιαμ Ουόλτον: Five Bagatelles (1972)
 Χάμφρυ Σηρλ: Five (1974)
 Πήτερ Μάξγουελ Ντέιβις: Hill Runes (1981)
 Λέο Μπρούβερ: Concerto elegiaco (Κοντσέρτο για κιθάρα No. 3, 1986), Sonata (1990)
 Τόρου Τακεμίτσου: All in Twilight (1987)

Τιμητικές διακρίσεις
 1964: Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE)
 1964: Βραβείο Γκράμι καλύτερης εκτελέσεως μουσικής δωματίου
 1966: Επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής
 1967: Βραβείο Γκράμι καλύτερης κλασικής εκτελέσεως σολίστ οργάνου
 1968: Επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Σάρεϋ
 1968: Βραβείο Έντισον (ολλανδικό)
 1972: Βραβείο Γκράμι καλύτερης εκτελέσεως σολίστ οργάνου με ορχήστρα
 1973: Βραβείο Γκράμι καλύτερης εκτελέσεως μουσικής δωματίου
 1974: Βραβείο Έντισον (ολλανδικό)
 1976: Βραβείο Βίλα-Λόμπος (δόθηκε από τη χήρα του συνθέτη)
 1984: Επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Ληντς
 1985: Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) 
 2009: Επίτιμος διδάκτορας του βρετανικού Ανοικτού Πανεπιστημίου
 2013: Βραβείο Κλασικής Μουσικής του Gramophone για το σύνολο της προσφοράς του

Παραπομπές

Πηγές
 
 
 , περιέχει δισκογραφία (σσ. 204-216)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Βιογραφία-χρονολόγιο  στο julianbreamguitar.com
 Βιογραφία στο hazardchase.co.uk (αρχείο)
 Συνέντευξη στον James McCarthy τον Ιανουάριο του 2007
 «Για τον Julian Bream», νεκρολογικό σημείωμα από τον Νότη Μαυρουδή
 Ο 

Βρετανοί κιθαρίστες
Λαουτίστες
Βραβευμένοι με Γκράμι