Κόκκινη Ορχήστρα

Ο ορός Κόκκινη Ορχήστρα (γερμανικά: Rote Kapelle) γνωστό και ως Κόκκινο παρεκκλήσι ήταν το γενικό όνομα που δόθηκε από τη Γκεστάπο σε ανεξάρτητες ομάδες του αντιναζιστικού κινήματος αντίστασης και των δικτύων πληροφοριών που είχαν επαφή με την Σοβιετική Ένωση που λειτουργούσαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες όπως ήταν η Γερμανία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Ελβετία και άλλες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ηγέτες των πιο γνωστών ομάδων ήταν οι Άρβιντ Χάρνακ και Χάρρο Σούλτσε-Μπόισεν στο Βερολίνο και ο Λεοπόλντ Τρέπερ στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες.

Μόνο αφότου η Άμπβερ αποκρυπτογράφησε ραδιοφωνικά μηνύματα τον Αύγουστο του 1942 στα οποία εμφανίστηκαν γερμανικά ονόματα, η Γκεστάπο άρχισε να συλλαμβάνει αυτούς τους ανθρώπους, 
καθώς και τους συγγενείς και τους φίλους τους με τους οποίους έρχονταν σε επαφή. 
Ο ιστορικός Στέφαν Ρόλοφ έγραψε για το χαρακτηρισμό τους το 2002:

Στην έρευνα του το 1996, ο Χανς Κόππι τζούνιορ τόνισε επίσης σχετικά με τις ομάδες της Δυτικής Ευρώπης:

Ο Γιοχάνες Τούσελ συνοψίζει από το Γερμανικό Κέντρο Μνημείων Αντίστασης:

Σύνθεση ομάδων 
Η σύνθεση των ομάδων ήταν διεθνής (με εξαίρεση τη Γερμανία), αποτελούμενη από αντιφασιστές διαφόρων πολιτικών προσανατολισμών και εργάτες της Κομιντέρν. Η σοβιετική στρατιωτική υπηρεσία πληροφορίων με αυτές τις ομάδες ήταν ανεξάρτητη, αλλά λόγω των συνθηκών που σχετίζονται κυρίως με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, τα μέλη των διαφόρων σταθμών έπρεπε να επικοινωνούν μεταξύ τους, τα οποία στη συνέχεια συνέβαλε καθοριστικά στην εξάλειψη των δικτύων αυτών.

Τον Δεκέμβριο του 1941, η Γερμανική υπηρεσία funcabwehr κατάφερε να εντοπίσει έναν από τους 
ραδιοφωνικούς πομπούς που λειτουργούσαν στις Βρυξέλλες. Ξεκίνησαν οι πρώτες συλλήψεις, οι οποίες οδήγησαν στη διάλυση του σταθμού. Ο Β. Σέλεμπεργκ έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι δεν ήταν δυνατό να σταματήσει εντελώς η δραστηριότητα της «Κόκκινης Ορχήστρας».

Η Σοβιετική Ένωση ήταν σιωπηλή για αυτήν την οργάνωση του Βερολίνου για 20 χρόνια. Στις 6 Οκτωβρίου 1969, με διάταγμα του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, απονεμήθηκαν παράσημα σε 32 μέλη της «Κόκκινης Ορχήστρας», εκ των οποίων τα 29 ήταν μεταθανάτια. Οι περισσότεροι από τους βραβευόμενους ανήκαν στην ομάδα του λοχία Μέιτζορ.

Ομάδα Τρέπερ
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της ομάδας της αντίστασης ήταν ότι ο Τρέπερ κατάφερε να ιδρύσει μια εμπορική εταιρεία στις Βρυξέλλες, η οποία αργότερα άνοιξε υποκαταστήματα σε πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και είχε εισοδήματα που κατέστησαν δυνατή την πλήρη υποστήριξη των δραστηριοτήτων όχι μόνο του ίδιας της ομάδας του Τρέπερ, αλλά και των άλλων ομάδων αντίστασης της Κόκκινης Ορχήστρας. Ο ίδιος ο Τρέπερ θεωρείται ο κύριος συντονιστής και μέντορας ολόκληρου του Κόκκινης Ορχήστρας. Παρείχε στη Σοβιετική Ένωση τόσο ακριβείς, ποικίλες και πλήρεις πληροφορίες που οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι οι δραστηριότητες των ομάδων αντίστασης της Κόκκινης Ορχήστρας είναι πιο αποτελεσματικές από τις δραστηριότητες των επίσημων ειδικών υπηρεσιών οποιασδήποτε χώρας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό επιβεβαιώνεται από μια δήλωση του επικεφαλής της Άμπβερ, Ναύαρχου Κανάρις: «Η Κόκκινη Ορχήστρα κόστισε στη Γερμανία 200 χιλιάδες ζωές στρατιωτών!» 

Η ομάδα Τρέπερ υποστήριξε επίσης οικονομικά τις δραστηριότητες του διάσημου σοβιετικού κατασκόπου Ρίτσαρντ Σορτζ στην Ιαπωνία.

Ένα άλλο βασικό πρόσωπο τόσο στην ομάδα όσο και σε ολόκληρο την Κόκκινη Ορχήστρα ήταν ο Ανατόλι Γκούρεβιτς (με ψευδώνυμο KENT), ο οποίος αργότερα έγινε αναπληρωτής του Τρέπερ. Το κύριο καθήκον του ήταν να διατηρήσει δεσμούς μεταξύ των ανεξάρτητων ομάδων αντίστασης. Γι' αυτό, ο Γκούρεβιτς έπρεπε συχνά να μετακινείται από μια χώρα που ήταν κατεχόμενη από τη Γερμανία σε μια άλλη, κάτι που ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο τόσο για αυτόν όσο και για ολόκληρο τον οργανισμό πληροφοριών, λόγω της κατοχής ενός τεράστιου αριθμού κωδικών πρόσβασης, θέσεων και εμφανίσεων.

Ομάδα Σούλτσε-Μπόισεν και Χαρνάκ
Η ομάδα ιδρύθηκε στο Βερολίνο, απο τον Χάρο Σούλτσε-Μπόισεν, αξιωματικός της Λουφτβάφε, την σύζυγός του Λίμπερτας και τον Άρβιντ Χαρνάκ, (ο οποίος ήταν δικηγόρος και οικονομολόγος), με την αμερικανίδα σύζυγός του Μίλντρεντ, καθώς και φίλοι και γνωστοί τους.

Ο Σούλτσε-Μπόισεν ήταν ηγέτης της αντιπολίτευσης στο ναζιστικό κίνημα ακόμη και πριν ο Χίτλερ ανέβει στην εξουσία, αλλά αργότερα προσχώρησε στη Λουφτβάφε για κάλυψη. 
Κρυφά, συνέχισε να έχει μια σχέση με τους αντιναζί, συμπεριλαμβανομένης της Λίμπερτας, ο οποίος αργότερα έγινε σύζυγός του το 1936. Ο Χαρνάκ ήταν επίσης μέλος του αντιναζιστικού κινήματος και από το 1939 συνεργάστηκε με τον Σούλτσε-Μπόισεν.

Η ομάδα αντίστασης περιελάμβανε κομμουνιστές, Εβραίους, συντηρητικούς πολιτικούς, Καθολικούς και άθεους, συνολικά πάνω από 150 άτομα με την ηλικία των συμμετεχόντων να κυμαινόταν από 16 έως 86 ετών και περίπου το 40% ήταν γυναίκες.

Η ομάδα αυτή δεν επικοινώνησε με τη Σοβιετική Ένωση μέσω ραδιοφώνου, αλλά αντ 'αυτού, 
μετεδείδε τις περισσότερες πληροφορίες στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Αμερικανού πρέσβη, Ντόναλντ Χιθ. Ωστόσο, αυτό ήταν μόνο ένα μικρό μέρος των δραστηριοτήτων της ομάδας. Η οργάνωση επίσης διανέμε φυλλάδια με στόχο την αλλαγή της στάσης των Γερμανών πολιτών έναντι στον ναζισμό.

Η ομάδα άρχισε να διαλύεται το 1942 αφού οι Γερμανοί αποκωδικοποίησαν τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Τρέπερ και συνέλαβαν τον Γιόχαν Βένζελ στις 30 Ιουλίου. Ο Χορστ Χέιλμαν προσπάθησε να ειδοποιήσει τον Σούλτσε-Μπόισεν, αλλά απέτυχε. Ο Χάρο Σούλτσε-Μπόισεν συνελήφθη στις 30 Αυγούστου και ο Άρβιντ Χαρνάκ στις 3 Σεπτεμβρίου. Η υπόλοιπη ομάδα συνελήφθη την επόμενη εβδομάδα και πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν.

Οι Τρεις Κόκκινοι
Η Κόκκινη Ορχήστρα περιελάμβανε επίσης ένα ξεχωριστό δίκτυο εκτός των τοπικών γερμανικών δυνάμεων ασφαλείας στην Ελβετία. Η ομάδα διευθύνονταν από τον Αλεξάντερ Ράντο (με την κωδική ονομασία DORA), έναν Ούγγρο μετανάστη, κομμουνιστή και γεωγράφο που την ίδρυσε κατά την άφιξή του στη Γενεύη το 1936.  Μέχρι τον Απρίλιο του 1942 ήταν ο ηγέτης του οργάνωσης, έχοντας τρεις υποομάδες με τους ακόλουθους ηγέτες: την Ραχήλ Ντουμπεντόρφερ (SISSY), τον Γιοργκ Μπλανκ (LONG), τον Όττο Πούνθερ (PAKBO). Πάνω από 5.000 μηνύματα εστάλησαν από τους Τρεις Κόκκινους σε τρία χρόνια.

Η ομάδα του Ράντο συγκέντρωσε πολλές χρήσιμες πληροφορίες στην Ελβετία και είχε επίσης κάποιες επαφές στη Γερμανία. Ίσως το πιο σημαντικό γεγονός είναι ότι η ομάδα ήταν σε επαφή με την ομάδα «Λούσι Ρινγκ», η οποία με τη σειρά της είχε σημαντικές επαφές στη Γερμανία και είχε επίσης διασυνδέσεις με τη βρετανική υπηρεσία πληροφοριών.

Μερικοί ερευνητές έχουν υποθέσει ότι η Λούσι Ρινγκ χρησιμοποιήθηκε από τη βρετανική υπηρεσία πληροφοριών για να στείλει πληροφορίες στην ΕΣΣΔ χωρίς να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο οι πληροφορίες αποκρυπτογραφήθηκαν, αλλά πολλοί ιστορικοί σε αυτό διαφωνούν.

Το 1944-1945 ο Ράντο ανακλήθηκε στην ΕΣΣΔ, όπου καταδικάστηκε σε 15 χρόνια για κατασκοπεία 
για τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Φυλακίστηκε για 8 χρόνια, αφέθηκε ελεύθερος και αποκαταστάθηκε μετά το θάνατο του Στάλιν.

Δίωξη και συλλήψεις από τις ναζιστικές αρχές
Η γερμανική νοημοσύνη άρχισε να παρακολουθεί ραδιοτηλεγραφήματα που στάλθηκαν στη Μόσχα στις 26 Ιουνίου 1941. Ο πομπός με το διακριτικό "RTX" εκπέμπει το ραδιοφωνικό μήνυμα «KLK από RTX 2606 0330 32WES N14KBV ...», και στη συνέχεια μια ακολουθία τριάντα δύο πενταψήφιων ομάδων αριθμών, που τελειώνε με την υπογραφή «AR 50 385 KLK από RTX…».  Οι Γερμανοί ανακάλυψαν επίσης άλλους ραδιοπομπούς χρησιμοποιώντας παρόμοια κρυπτογράφηση. Με τη βοήθεια των ανιχνευτών κατεύθυνσης ραδιοφωνικών σημάτων, διαπιστώθηκε σύντομα ότι ο σταθμός λήψης ήταν κάπου κοντά στη Μόσχα και ένας από τους σταθμούς αποστολής ήταν στις Βρυξέλλες. Σε δύο μήνες, οι Γερμανοί ηχογράφησαν 250 μηνύματα. 

Ένας από τους ιστορικούς των ΗΠΑ ο Ντ. Ντάλιν σημειώνει:

Στις 13 Δεκεμβρίου, ως αποτέλεσμα της εφόδου στο σπίτι της Rue des Atrébates 101 στις Βρυξέλλες, συνελήφθησαν η Σοφία Ποζνανσκάγια, η Ρίτα Αρνό και ο Ντέιβιντ Καμί. Κατά τη διάρκεια της κράτησης, ο Τρέπερ εμφανίστηκε στο σπίτι, αλλά, παρουσιάστηκε ως πωλητής κουνελιών και κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη, διατασσόντας την ομάδα των Βρυξελλών να κρυφτεί, διακόπτοντας έτσι το μονοπάτι για τη γερμανική αντιπληροφορία. Οι Γερμανοί βρήκαν ένα φορητό ραδιοτηλέφωνο, έγγραφα των γερμανικών αρχών και φωτογραφίες. Ποιος ήταν ο πληροφοριοδότης που γνώριζε την τοποθεσία της ομάδας είναι άγνωστος. Παρά τα βασανιστήρια, οι συλληφθέντες δεν έδωσαν καμία πληροφορία. Όμως, ένα βίβλιο με αριθμούς που βρέθηκε στο τζάκι του σπιτιού, όπου ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό περιείχε κωδικούς στους οποίους άρχισαν να δουλεύουν αμέσως οι Γερμανοί κρυπτοαναλυτές. 

Οι Γερμανοί κατέλαβαν δύο ακόμη κέντρα επικοινωνίας και επίσης ανακάλυψαν κατά τη διάρκεια ερευνών ότι χρησιμοποιήθηκε ένας κωδικός βιβλίου. Στα βιβλία που κατασχέθηκαν σε διαφορετικά μέρη, το όνομα του λογοτεχνικού ήρωα «Πρόκτορ» επαναλήφθηκε, το οποίο επίσης γράφτηκε στα γαλλικά σε ένα φύλλο. Οι Γερμανοί αξιωματικοί ανακάλυψαν το βασικό βιβλίο, το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν το μυθιστόρημα του Γκι ντε Θεραμόντ Το Θαύμα του καθηγητή Βαλμάρ, στη σελίδα 286 αναφέροταν το όνομα Πρόκτορ. Χάρη σε αυτό, αποκρυπτογραφήθηκαν 120 κρυπτογραφημένα μηνύματα. Οι περισσότεροι από τους κρυπτογράφους της «Κόκκινης Ορχήστρας»
βασίστηκαν στη χρήση βιβλίων προσθετόντας εκ νέου κρυπτογράφηση.

Μετά τη σύλληψη της ομάδας των Βρυξελλών, ο Τρέπερ προσπάθησε να πείσει τον Γκούρεβιτς να βρει ένα ασφαλές καταφύγιο στη Γερμανία, αλλά ο Γκούρεβιτς δεν τήρησε τις συμβουλές του και κατέφυγε στη Μασσαλία. Τον Ιούνιο του 1942, ο Γιόχαν Βένζελ, μετά από βασανιστήρια, έδωσε έναν κωδικό για την αποκρυπτογράφηση ενός ραδιοτηλεγραφήματος της Μόσχας στο Βέλγιο, μετά τον οποίο στις 12 Νοεμβρίου συνελήφθη ο Γκούρεβιτς  στη Μασσαλία και μεταφέρθηκε στο Βερολίνο. 
Για να παραμείνει ζωντανός, ο Γκούρεβιτς αποκάλυψε μερικές από τις επαφές του, μετά τις οποίες ξεκίνησε ένα νέο κύμα συλλήψεων της ομάδας του Βερολίνου.

Ο Τρέπερ συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1942. 
Όπως και ο Γκούρεβιτς, κατάφερε να σώσει τη ζωή του υποσχόμενος στους Γερμανούς να εργαστεί ως διπλός πράκτορας. Τον Σεπτέμβριο του 1943, κατάφερε να δραπετεύσει στη Γαλλία, απ' όπου προσφέρθηκε στις αρχές της Μόσχας να γίνει διπλός πράκτορας, αλλά η Μόσχα αρνήθηκε, θεωρώντας αδύνατη τη διαφυγή του. Τον Ιανουάριο του 1945, ο Τρέπερ επέστρεψε στη Μόσχα, όπου καταδικάστηκε αρχικά σε 15 χρόνια φυλάκισης, αργότερα μειώθηκε σε 10 χρόνια, έπειτα απελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε μετά το θάνατο του Στάλιν.

Καταδίκες και εκτελέσεις
Η πρώτη δίκη ξεκίνησε στις 15 Δεκεμβρίου 1942. Οι πρώτες έντεκα θανατικές ποινές ήταν
για «Εσχάτη προδοσία» και δύο ποινές ήταν για «παθητική συμμετοχή σε εσχάτη προδοσία» (6 και 10 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας) εκδόθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου. Για τις έντεκα θανατικές ποινές, εφαρμόστηκε ένα σχέδιο εκτέλεσης. 

Στις 22 Δεκεμβρίου από τις 19:00 έως τις 19:20 με ένα διάστημα 4 λεπτών απαγχονίστηκαν:
Ρούντολφ φον Ζέλια
Χάρο Σούλτσε-Μπόισεν
Άρβιντ Χαρνάκ
Κουρτ Σουμάχερ
Τζον Γκρότζεντς
Από τις 20:18 έως τις 20:33, με ένα διάστημα 3 λεπτών, απαγχονίστηκαν:
Χορστ Χέιλμαν
Χανς Κόππι
Κουρτ Σούλτσε
Ίλσα Στόιμπε
Λίμπερτας Σουλσε-Μπόισεν
Ελιζάμπεθ Σούμαχερ
  
Από τους εναπομείναντες κρατούμενους, 76 καταδικάστηκαν σε θάνατο, οι 50 από αυτούς έλαβαν ποινή φυλάκισης. Τέσσερις άντρες μεταξύ των κατηγορουμένων αυτοκτόνησαν. Περίπου 65 θανατικές ποινές εκτελέστηκαν

Υποδοχή μετά το τέλος του πολέμου
Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, τα επιτεύγματα και τα πρότυπα της ομάδας Σούλτσε-Μπόισεν/Χαρνάκ αναγνωρίστηκαν ανεπιφύλακτα ως σημαντικό μέρος της γερμανικής αντίστασης στον Εθνικό Σοσιαλισμό. Στο βιβλίο του, ο Φαβιάν φον Σλαμπραντόρφ απέδωσε επίσης φόρο τιμής στους Γερμανούς που εκτελέστηκαν ως μέλη της Κόκκινης Ορχήστρας. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1946, περίπου 10.000 πολίτες γιόρτασαν τα θύματα του Εθνικού Σοσιαλισμού στο Lustgarten του Βερολίνου. Επτά ομάδες αντίστασης στο Βερολίνο, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας Σούλτσε-Μπόισεν/Χαρνάκ, τιμήθηκαν δημόσια. Ο Γκύντερ Βέσενμπορν έδωσε μια ομιλία υψηλού επιπέδου σχετικά με το γερμανικό κίνημα αντίστασης στο Θέατρο Χέμπελ στο Βερολίνο.

Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών
Οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης ενδιαφέρθηκαν για την Κόκκινη Ορχήστρα επειδή ήλπιζαν να λάβουν πληροφορίες σχετικά με τις μεθόδους εργασίας της σοβιετικής κατασκοπείας.

Από τον Αύγουστο του 1945, η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών CIC διατηρεί μυστικά αρχεία για τα εκτελεσμένα και επιζώντα μέλη αυτής της ομάδας, με βάση τα διατηρημένα αρχεία της Γκεστάπο και τις ανακρίσεις πρώην δικαστικών αξιωματούχων της Γκεστάπο και των Ναζί.

Βιβλιογραφία 

 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 

 
 }}

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 The German Resistance Memorial Center
 Oral history interviews of "The Red Orchestra" collection at the United States Holocaust Memorial Museum
 Plötzensee Memorial Centre 
 
 

Αντιστασιακά κινήματα
Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γερμανική Αντίσταση