Ευθάριχος

Ο Ευθάρχιος, γερμ. Eutharic, λατιν. Flavius Eutharicus Cillica (απεβ. 522) ήταν (μάλλον πρίγκιπας των Οστρογότθων) από την Ιβηρική, όπου κατά τον 6ο αι. υπηρέτησε ως Ρωμαίος ύπατος (consul) και filius per arma (γιος για το όπλα) μαζί με τον Ιουστίνο Α΄ μετέπειτα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Έγινε γαμπρός -και έτσι πιθανός διάδοχος- του Θεοδώριχου βασιλιά των Οστρογότθων, αλλά απεβίωσε το 522 σε ηλικία 42 ετών, πριν μπορέσει τον διαδεχθεί. Ο Θεοδώριχος ισχυριζόταν ότι ο Ευθάριχος ήταν απόγονος του Γοτθικού Οίκου των Αμάλ, βασιλικής οικογένειας των Οστρογότθων. Ο Θεοδώριχος ήθελε με τον γάμο αυτόν της κόρης του Αμαλασούνθας να ενώσει τα Γοτθικά βασίλεια, ιδρύοντας δυναστεία και να ενδυναμώσει τη Γοτθική κατοχή επί της Ιταλίας. 

Κατά το έτος 519 της υπατείας του, έληξε το 2ο από τα Ακακιανά σχίσματα και άκμασαν οι σχέσεις με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αν και ο Ευθάριχος ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν Αρειανιστής και οι απόψεις του συγκρούστηκαν με την Ορθόδοξη πλειοψηφία. Ως ύπατος ενίσχυσε την πολιτική ανοχής προς τους Εβραίους, έτσι εισέπραξε τη δυσαρέσκεια από τους Ορθοδόξους του τόπου, που οι παραδόσεις τους ήταν λιγότερο ανεκτικές. Έπειτα από τις αναταραχές στη Ραβέννα, όταν οι Ορθόδοξοι έκαψαν τελείως έναν αριθμό συναγωγών, πήρε το μέρος των Εβραίων, πράγμα που αναφέρει με δυσαρέσκεια ένα χρονικό της εποχής του, που σώθηκε αποσπασματικά.

Λίγο καιρό μετά το τέλος του Ευθάριχου, ο γιος του Αθαλάριχος έγινε βασιλιάς των Οστρογότθων σε ηλικία 18 ετών, για οκτώ έτη. Έπειτα από το τέλος και του Αθαλάριχου, η Αμαλασούνθα μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου περαιτέρω προσπάθειες εγκαθίδρυσης της δυναστείας της απέτυχαν.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Αμαλασούνθα, κόρη του Θεοδώριχου του Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας και είχε τέκνα:
 Αθαλάριχος 516-534, βασιλιάς των Οστρογότθων (βασ. 526-534).
 Ματασούνθα άκμασε 550, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουίτιγι βασιλιά των Οστρογότθων (βασ. 536-540) και μετά τον στρατηγό Γερμανό, εξάδελφο του Ιουστινιανου Α΄.

Παραπομπές

Πηγές
 Burns, A History of the Ostrogoths, p. 92
 Bury, History of the Later Roman Empire, p. 151.
 Amory, People and Identity in Ostrogothic Italy, 489–554, p. 58 & p. 451
 Bradley, The Goths from the Earliest Times to the End of the Gothic Dominion in Spain, p. 176

Βησιγότθοι