Εύφορη Ημισέληνος

Η Εύφορη Ημισέληνος είναι περιοχή με σχήμα ημισελήνου στη Μέση Ανατολή, που εκτείνεται στο σύγχρονο Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, μαζί με τη νοτιοανατολική περιοχή της Τουρκίας και τις δυτικές περιφέρειες του Ιράν. Ορισμένοι συγγραφείς περιλαμβάνουν επίσης την Κύπρο.

Η περιοχή είναι ένα από τα λίκνα του πολιτισμού, επειδή εκεί είναι όπου η οργανωμένη γεωργία εμφανίστηκε για πρώτη φορά καθώς οι άνθρωποι ξεκίνησαν τη διαδικασία εκκαθάρισης και τροποποίησης της φυσικής βλάστησης, προκειμένου να καλλιεργηθούν νέα οικόσιτα φυτά ως καλλιέργειες. Ως αποτέλεσμα, οι πρώτοι ανθρώπινοι πολιτισμοί, όπως οι Σουμέριοι στη Μεσοποταμία, άκμασαν. Εκτός από την ανάπτυξη της γεωργίας, υπήρξαν και τεχνολογικές εξελίξεις όπως η χρήση της άρδευσης, της γραφής, του τροχού και του γυαλιού, οι οποίες πρωτοεμφανίστηκαν στη Μεσοποταμία.

Ορολογία 

Ο όρος «Εύφορη Ημισέληνος» διαδόθηκε από τον αρχαιολόγο Τζέιμς Χένρι Μπρέστιντ στο κείμενο Outlines of European History (1914) και στο Ancient Times, A History of the Early World (1916). 

Ο Μπρέστιντ έγραψε:Αυτή η εύφορη ημισέληνος είναι περίπου ένα ημικύκλιο, με την ανοιχτή πλευρά προς το νότο, έχοντας το δυτικό άκρο στη νοτιοανατολική γωνία της Μεσογείου, το κέντρο ακριβώς βόρεια της Αραβίας και το ανατολικό άκρο στο βόρειο άκρο του Περσικού Κόλπου (βλ. Χάρτη, σελ. 100). Κείτεται σαν στρατός που βλέπει στο νότο, με τη μία πτέρυγα να εκτείνεται κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μεσογείου και την άλλη να φτάνει στον Περσικό Κόλπο, ενώ το κέντρο έχει την πλάτη του στα βορινά βουνά. Το τέλος της δυτικής πτέρυγας είναι η Παλαιστίνη. Η Ασσυρία αποτελεί μεγάλο μέρος του κέντρου. ενώ το άκρο της ανατολικής πτέρυγας είναι η Βαβυλωνία. Αυτό το μεγάλο ημικύκλιο, λόγω έλλειψης ονόματος, μπορεί να ονομαστεί Εύφορη Ημισέληνος.1 Μπορεί επίσης να παρομοιαστεί με τις ακτές ενός κόλπου της ερήμου, κατά την οποία τα βουνά από πίσω κοιτάζουν προς τα κάτω, ένα κόλπο όχι του νερού, αλλά της άμμου, κάπου στα  500 μίλια (800 χιλιόμετρα) παράλληλα, σχηματίζοντας μια βόρεια επέκταση της Αραβικής ερήμου και φτάνοντας τόσο βόρεια όσο το γεωγραφικό πλάτος της βορειοανατολικής γωνίας της Μεσογείου. Αυτός ο κόλπος της ερήμου είναι ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο μεγάλου ύψους - πολύ ψηλό πράγματι για να ποτίζεται από τον Τίγρη και τον Ευφράτη, που έχει κομμένα φαράγγια στα πλάγια. Παρ 'όλα αυτά, μετά τις πενιχρές χειμερινές βροχές, μεγάλα τμήματα του βόρειου κόλπου της ερήμου είναι καλυμμένα με λιγοστό γρασίδι, και η άνοιξη μετατρέπει έτσι την περιοχή για λίγο σε λιβάδια. Η ιστορία της Δυτικής Ασίας μπορεί να περιγραφεί ως παλιός αγώνας μεταξύ των ορεινών λαών του βορρά και των περιπλανώμενων στην έρημο αυτών των λιβαδιών - ένας αγώνας που συνεχίζεται - για την κατοχή της Εύφορης Ημισελήνου, τις ακτές του κόλπου της ερήμου.1 Δεν υπάρχει κανένα όνομα, είτε γεωγραφικό είτε πολιτικό, που να περιλαμβάνει όλο αυτό το υπέροχο ημικύκλιο (βλ. Χάρτη, σελ. 100). Ως εκ τούτου είμαστε υποχρεωμένοι να επινοήσουμε έναν όρο και να τον ονομάσουμε Εύφορη Ημισέληνο.Στην τρέχουσα χρήση, η Εύφορη Ημισέληνος περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και την Ιορδανία, καθώς και τα γύρω μέρη της Τουρκίας και του Ιράν. Εκτός από τον Τίγρη και τον Ευφράτη, οι πηγές των ποταμών περιλαμβάνουν τον ποταμό Ιορδάνη. Το εσωτερικό όριο οριοθετείται από το ξηρό κλίμα της Συριακής Ερήμου προς τα νότια. Γύρω από το εξωτερικό όριο βρίσκονται τα Ανατολικά και τα Αρμενικά υψίπεδα στα βόρεια, η έρημος της Σαχάρα στα δυτικά, το Σουδάν στα νότια και το ιρανικό υψίπεδο στα ανατολικά.

Βιοποικιλότητα και κλίμα 
Όσο ζωτικής σημασίας και αν ήταν τα ποτάμια και οι ελώδεις περιοχές για την άνοδο του πολιτισμού στην Εύφορη Ημισέληνο, παρόλα αυτά δεν ήταν ο μόνος παράγοντας. Η περιοχή είναι γεωγραφικά σημαντική ως η «γέφυρα» μεταξύ της Βόρειας Αφρικής και της Ευρασίας διατηρώντας μεγαλύτερη ποσότητα βιοποικιλότητας από ότι διατήρησε η  Ευρώπη ή η Βόρεια Αφρική εκεί όπου οι κλιματικές αλλαγές κατά την Εποχή των Παγετώνων οδήγησαν σε επανειλημμένα γεγονότα εξαφάνισης ειδών εξαναγκάζοντας τα οικοσυστήματα  να μετατοπιστούν προς τα νερά της Μεσογείου. Η θεωρία άντλησης της ερήμου της Σαχάρα υποστηρίζει ότι αυτή η χερσαία γέφυρα της Μέσης Ανατολής ήταν εξαιρετικά σημαντική τόσο για τη σύγχρονη κατανομή της χλωρίδας και της πανίδας του Παλαιού Κόσμου, όσο και για την εξάπλωσης της ανθρωπότητας.

Η περιοχή έχει την ιδιομορφία της τεκτονικής απόκλισης μεταξύ αφρικανικών και αραβικών πλακών και της σύγκλισης ευρασιατικών και αραβικών πλακών, δίνοντας στην περιοχή μια ζώνη με ψηλά χιονισμένα βουνά, πολύ διαφορετική από τις γύρω περιοχές.

Η Εύφορη Ημισέληνος είχε πολλά διαφορετικά κλίματα και σημαντικές κλιματολογικές αλλαγές ενθάρρυναν την εξέλιξη πολλών ετήσιων φυτών τύπου «r», τα οποία παράγουν περισσότερους βρώσιμους σπόρους από τα πολυετή φυτά τύπου «Κ». Η μεγάλη ποικιλία στην περιοχή με αυτό το υψόμετρο, ήταν αφορμή για να γίνουν πρώιμα πειράματα καλλιέργειας σε πολλά είδη βρώσιμων φυτών. Πιο σημαντικό είναι το γεγονός οτί η Εύφορη Ημισέληνος ήταν η περιοχή των οκτώ νεολιθικών θεμελιωδών καλλιεργειών, η οποίες ήταν σημαντικές για την πρώιμη γεωργία (δηλαδή, άγριοι πρόγονοι για το δίκοκκο σιτάρι, το μονόκοκκο σιτάρι, το κριθάρι, το λινάρι, τα ρεβίθια, το μπιζέλι, τη φακή και τον πικρό βίκο) και για τα τέσσερα από τα πέντε πιο σημαντικά είδη εξημερωμένων ζώων - αγελάδες, αίγες, πρόβατα και χοίρους. Το πέμπτο είδος, το άλογο, ζούσε κοντά. Η χλωρίδα της Εύφορης Ημισελήνου περιλαμβάνει ένα υψηλό ποσοστό φυτών που μπορούν να αυτοεπικονιαστούν, αλλά μπορεί επίσης και να επικονιαστούν. Αυτά τα φυτά, που ονομάζονται «εγωιστές», ήταν ένα από τα γεωγραφικά πλεονεκτήματα της περιοχής, επειδή δεν εξαρτώνταν από άλλα φυτά για την αναπαραγωγή τους.

Ιστορία 

Εκτός του ότι έχει πολλές τοποθεσίες με σκελετικά και πολιτιστικά υπολείμματα τόσο προ-σύγχρονων όσο και πρώιμων σύγχρονων ανθρώπων (π.χ., στα σπήλαια Ταμπούν και Ες-Σχουλ στο Ισραήλ), αργότερα των πλειστόκαινων κυνηγών και επιπαιολιθικών ημικαθιστών κυνηγών (Νατούφιοι), η Εύφορη Ημισέληνος είναι πιο γνωστή τις τοποθεσίες που σχετίζονται με την προέλευση της γεωργίας. Η δυτική ζώνη γύρω από την Ιορδανία και τον άνω Ευφράτη έδωσε αφορμή για την ύπαρξη των πρώτων γνωστών Νεολιθικών οικισμών γεωργίας (περίοδος που αναφέρεται ως Προκεραμική Νεολιθική Α), και οι οποίοι χρονολογούνται γύρω στο 9.000 π.Χ. και περιλαμβάνουν πολύ αρχαίες τοποθεσίες, όπως τις Γκεμπεκλί Τεπέ, Τσόχα Γκολάν και Τελ ες-Σουλτάν.

Αυτή η περιοχή, παράλληλα με τη Μεσοποταμία, είδε επίσης την εμφάνιση πρώιμων σύνθετων κοινωνιών κατά την διαδεχόμενη Εποχή του Χαλκού. Υπάρχουν επίσης πρώιμα στοιχεία στην περιοχή για την εμφάνιση της γραφής και τη δημιουργία ιεραρχικών κοινωνικών κρατικών επιπέδων. Αυτό έχει κερδίσει την περιοχή το ψευδώνυμο «Το λίκνο του πολιτισμού».

Είναι σε αυτήν την περιοχή όπου εμφανίστηκαν οι πρώτες βιβλιοθήκες, περίπου 4.500 χρόνια πριν. Οι παλαιότερες γνωστές βιβλιοθήκες βρίσκονται στο Νίπουρ (Σουμερία) και στην Έμπλα (Συρία), και οι δύο περίπου από το 2500 π.Χ..

Τόσο ο Τίγρης όσο και ο Ευφράτης ξεκινούν από το όρος Ταύρος της σύγχρονης Τουρκίας. Οι αγρότες στη νότια Μεσοποταμία έπρεπε να προστατεύουν τα χωράφια τους από τις πλημμύρες κάθε χρόνο. Η βόρεια Μεσοποταμία είχε αρκετή βροχή για να καταστήσει δυνατή την καλλιέργεια. Για να προστατευθούν από τις πλημμύρες, έφτιαξαν αναχώματα.

Από την Εποχή του Χαλκού, η φυσική γονιμότητα της περιοχής επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό από αρδευτικά έργα, από τα οποία εξαρτώνταν ένα μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής της. Οι δύο τελευταίες χιλιετίες έχουν δει επανειλημμένους κύκλους παρακμής και ανάκαμψης καθώς τα προηγούμενα έργα είχαν καταρρεύσει λόγω της διαδοχικής αντικατάστασης κρατικών σχημάτων. Ένα άλλο συνεχές πρόβλημα είναι η αλατότητα του εδάφους - σταδιακή συγκέντρωση αλατιού και άλλων μετάλλων στα εδάφη που έχουν μακρά ιστορία άρδευσης.

Πρώιμη εξημέρωση 
Προϊστορικά σύκα χωρίς σπόρους ανακαλύφθηκαν στο Γκίλγκαλ Ι στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, υποδηλώνοντας ότι οι συκιές φυτεύτηκαν πριν από 11.400 χρόνια. Τα δημητριακά είχαν καλλιεργηθεί στη Συρία ήδη πριν από 9.000 χρόνια. Μικρές γάτες (Felis silvestris) εξημερώθηκαν επίσης σε αυτήν την περιοχή. Εκτός από τα δημητριακά, τα όσπρια όπως τα μπιζέλια, οι φακές και τα ρεβίθια εξημερώθηκαν σε αυτήν την περιοχή.

Τα εξημερωμένα ζώα περιλαμβάνουν τα βοοειδή, τα πρόβατα, τις αίγες, τους οικόσιτους χοίρους, τις γάτες και τις οικόσιτες χήνες.

Κοσμοπολίτικη εξάπλωση 

Σύγχρονες αναλύσεις, οι οποίες συνέκριναν 24 κρανιοπροσωπικές μετρήσεις αποκάλυψαν ένα σχετικά ποικίλο πληθυσμό, στο διάστημα πριν από τη Νεολιθική εποχή  και την Εποχή του Χαλκού  στην Εύφορη Ημισελήνο, και υποστήριξαν την άποψη ότι αρκετοί πληθυσμοί κατοίκησαν σε αυτήν την περιοχή κατά τη διάρκεια αυτή. Παρόμοια επιχειρήματα δεν ισχύουν ωστόσο, για τους Βάσκους και τους Κανάριους νησιώτες της ίδιας χρονικής περιόδου, καθώς οι μελέτες δείχνουν ότι οι αρχαίοι λαοί είναι «σαφώς συνδεδεμένοι με τους σύγχρονους Ευρωπαίους». Επιπλέον, κανένα στοιχείο από τις μελέτες δεν αποδεικνύει την επιρροή του Κρο-Μανιόν, σε αντίθεση με τις προηγούμενες προτάσεις.

Οι μελέτες προτείνουν περαιτέρω μια εξάπλωση αυτού του ποικίλου πληθυσμού μακριά από την Εύφορη Ημισέληνο, με τους πρώτους μετανάστες να φεύγουν από την Εγγύς Ανατολή - δυτικά προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, βόρεια προς την Κριμαία και ανατολικά προς τη Μογγολία. Πήραν μαζί τους τις γεωργικές πρακτικές τους και διασταυρώθηκαν με τους κυνηγούς-συλλέκτες με τους οποίους ήρθαν στη συνέχεια σε επαφή, ενώ διαιώνισαν τις γεωργικές πρακτικές τους. Αυτό υποστηρίζουν προηγούμενες γενετικές και αρχαιολογικές μελέτες που έχουν καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα.

Κατά συνέπεια, οι σύγχρονοι in situ λαοί απορρόφησαν τον αγροτικό τρόπο ζωής εκείνων των πρώτων μεταναστών που αποχώρησαν από την Εύφορη Ημισέληνο. Αυτό είναι αντίθετο με την υπόδειξη ότι η εξάπλωση της γεωργίας εξαπλώθηκε από την Εύφορη Ημισέληνο μέσω της ανταλλαγής γνώσεων. Αντίθετα, η άποψη που υποστηρίζεται τώρα από την πλειοψηφία των αποδεικτικών στοιχείων είναι ότι συνέβη από την πραγματική μετανάστευση εκτός της περιοχής, σε συνδυασμό με επακόλουθη διασταύρωση με αυτόχθονες τοπικούς πληθυσμούς με τους οποίους ήρθαν σε επαφή οι μετανάστες.

Οι μελέτες δείχνουν επίσης ότι δεν μοιράζονται όλοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι ισχυρές γενετικές συγγένειες με τους κατοίκους της Νεολιθικής περιόδου και της Εποχής του Χαλκού της Εύφορης Ημισελήνου. Αντίθετα, οι πιο κοντινοί δεσμοί με την Εύφορη Ημισέληνο βρίσκονται στους Νοτιοευρωπαίους. Η ίδια μελέτη δείχνει περαιτέρω ότι όλοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι έχουν στενή σχέση.

Γλώσσες 
Γλωσσικά, η Εύφορη Ημισέληνος ήταν μια περιοχή με μεγάλη ποικιλία. Ιστορικά, οι σημιτικές γλώσσες επικράτησαν γενικά στις σύγχρονες περιοχές του Ιράκ, της Συρίας, της Ιορδανίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Παλαιστίνης, του Σινά και των περιχώρων της νοτιοανατολικής Τουρκίας και του βορειοδυτικού Ιράν, καθώς και των Σουμερίων (μια απομονωμένη γλώσσα) στο Ιράκ, ενώ στις ορεινές περιοχές στα ανατολικά και βόρεια βρέθηκαν πολλές γενικά άσχετες απομονωμένες γλώσσες, όπως: ελαμιτική, γουτιανική και κασσιτική στο Ιράν, και χαττική, Κάσκα και ουραρτοχουριτικές στην Τουρκία. Η ακριβής συσχέτιση αυτών, και η ημερομηνία άφιξής τους, παραμένουν θέματα επιστημονικής συζήτησης. Ωστόσο, δεδομένης της έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων για την πρώιμη εποχή της προϊστορίας, η συζήτηση αυτή είναι απίθανο να επιλυθεί στο εγγύς μέλλον.

Τα στοιχεία που υπάρχουν υποδηλώνουν ότι, μέχρι την τρίτη χιλιετία π.Χ. και εντός της δεύτερης, πολλές ομάδες γλωσσών ήδη υπήρχαν στην περιοχή. Αυτές περιελάμβαναν:[37][38]

 Βορειοανατολικές Καυκάσιες γλώσσες:  Ενδεχομένως να περιλαμβάνουν τις ουραρτοχουριτικές γλώσσες, ένα μικρό παρακλάδι που σχετίζεται επίσης πιθανώς με τη κασσιτική γλώσσα που ομιλείται στο βόρειο τμήμα της περιοχής
 Πρωτοευφρατική γλώσσα: μια μη σημιτική γλώσσα που θεωρείται ως η γλώσσα στρώμα των ανθρώπων που εισήγαγαν τη γεωργία στο Νότιο Ιράκ κατά την πρώιμη περίοδο Αμπάιντ (5300–4700 π.Χ.)
 Σουμεριακή: μια απομόνωση μη σημιτικής γλώσσας που εμφανίζει μια σχέση τύπου Sprachbund με τη γειτονική σημιτική ακκαδική
 Σημιτικές γλώσσες: ακκαδική (γνωστή και ως ασσυριακή και βαβυλωνιακή), εμπλαϊτική, αμοριτική, αραμαϊκή, ουγκαριτική, χαννανικές γλώσσες (συμπεριλαμβανομένων των εβραϊκών, μωαβιτικών, εδομιτικών, φοινικικών/καρχηδονιακών)
 Χαττική: μια απομονωμένη γλώσσα, που ομιλήθηκε αρχικά στην κεντρική Ανατολία.
 Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες: γενικά πιστεύεται ότι είναι μετέπειτα παρεμβατικές γλώσσες που φθάνουν μετά το 2000 π.Χ., όπως η χεττιτική, η λουβική και η ινδοάρια που πιστοποιείται στον πολιτισμό των Μιτάνι.
 Αιγυπτιακή: ένας αυτόνομος κλάδος των αφροασιακών γλωσσών που περιορίζεται στην Αίγυπτο.

Συχνά έχουν προταθεί συνδέσεις μεταξύ ουραρτοχουριτικών και χαττικής και των γηγενών γλωσσών του Καυκάσου, αλλά δεν γίνονται γενικά αποδεκτές.

Δείτε επίσης 

 Μπεθ Ναχράιν
 Λοφώδεις Πλευρές
 Ιστορία της γεωργίας
 Ιστορία της Μεσοποταμίας
 Υδραυλικός δεσποτισμός

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 
Τζάρεντ Ντάιαμοντ, Guns, Germs and Steel: A Short History of Everybody for the Last 13,000 Years, 1997.
Άντερσον, Κλίφορντ Νόρμαν. The Fertile Crescent: Travels In the Footsteps of Ancient Science. 2η εκδ., rev. Fort Lauderdale: Sylvester Press, 1972.
Ντέκερς, Κάτλιν. Holocene Landscapes Through Time In the Fertile Crescent. Turnhout: Brepols, 2011.
Εφάλ, Ισραέλ. The Ancient Arabs: Nomads On the Borders of the Fertile Crescent 9th–5th Centuries B.C. Ιερουσαλήμ: Magnes Press, 1982.
Κάιζερ, Μαουγκοζάτα, Γούκας Μισκ και Μάτσιεϊ Βατσουάβικ. The Land of Fertility I: South-East Mediterranean Since the Bronze Age to the Muslim Conquest. Newcastle upon Tyne, UK: Cambridge Scholars Publishing, 2016.
Κοζουόφσκι, Στέφαν Κάρολ. The Eastern Wing of the Fertile Crescent: Late Prehistory of Greater Mesopotamian Lithic Industries. Οξφόρδη: Archaeopress, 1999.
 

Τόμας, Αλεξάντερ Ρ. The Evolution of the Ancient City: Urban Theory and the Archaeology of the Fertile Crescent. Lanham: Lexington Books/Rowman & Littlefield Publishers, 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Ancient Fertile Crescent Almost Gone, Satellite Images Show - από το National Geographic News, 18 Μαΐου 2001.

Αρχαία Εγγύς Ανατολή
Ανατολική Μεσόγειος
Ιστορία της Μεσογείου
Ιστορικές περιοχές
Φυσιογραφικές περιοχές