Αμβρόσιος Ποδομπέδωφ

Ο Αμβρόσιος Ποδομπέδωφ (ρωσικά: Амвросий Подобедов, 20 Νοεμβρίου 1742 - 21 Μαΐου 1818) ήταν επιφανής ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και συγγραφέας που έζησε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Είναι γνωστός κυρίως ως μητροπολίτης Αγίας Πετρούπολης και Νόβγκοροντ, τις οποίες διαποίμανε ταυτόχρονα επί σειρά ετών, εξαιτίας της παραίτησης του προηγούμενου μητροπολίτη του Νόβγκοροντ. Ως ιεράρχης έδωσε έμφαση στην παιδεία.

Βιογραφία

Καταγωγή και σπουδές 
Γεννήθηκε το 1742 στο χωριό Στόγκοβο της εκκλησιαστικής περιφέρειας του Βλαντίμιρ (σύμφωνα με άλλη εκδοχή γεννήθηκε στο Βλαντίμιρ) της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, εντός των ορίων της σύγχρονης Ρωσίας. Γονείς του ήταν ο ιερέας Ιβάν Σεμενόβιτς Ποδομπέδωφ και η Ναταλία Αλεξέεβνα και το κοσμικό του όνομα ήταν Αντρέι. Σε ηλικία 15 ετών εισήλθε στο ορθόδοξο Σεμινάριο της Αγίας Τριάδας που έδρευε στην Μονή της Τριαδικής Λαύρας του Αγίου Σεργίου, βορειοανατολικά της Μόσχας και μετά την αποφοίτησή του παρέμεινε σε αυτό ως μέλος του διδακτικού προσωπικού. Κατά την περίοδο της παρουσίας του στη σχολή, διετέλεσε μαθητής του μετέπειτα μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα Β΄, από τον οποίο επηρεάστηκε. Το 1768 εκάρη μοναχός και στάλθηκε στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία της Μόσχας ως καθηγητής φιλοσοφίας και θεολογίας. Στην Ακαδημία διετέλεσε έφορος και πρύτανης, ενώ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή βιβλίων θεολογικού περιεχομένου. Επιπλέον διακρίθηκε ως ιεροκήρυκας, ενώ λόγος του για το περιστατικό του λιντσαρίσματος του αρχιεπισκόπου Μόσχας Αμβροσίου από τον όχλο κατά τη διάρκεια ταραχών, μεταφράστηκε στα γερμανικά και τα γαλλικά.

Ως ιεράρχης 
Μετά από πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, ο Αμβρόσιος χειροτονήθηκε το 1778 βοηθός επίσκοπος Σεβσκ, υπαγόμενος στην αρχιεπισκοπή Μόσχας, θέση από την οποία οργάνωσε την εκκλησιαστική εκπαίδευση των περιοχών της δικαιοδοσίας του. Το 1781 εξελέγη επίσκοπος Κρουτίτσκης και μερικά χρόνια αργότερα (1785) αρχιεπίσκοπος του Καζάν, δίνοντας εκ νέου ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα της παιδείας. Το 1799 ορίστηκε αρχιεπίσκοπος Αγίας Πετρούπολης, Εσθονίας και Φύμπορκ και το ίδιο έτος εκδόθηκε βιβλίο του για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, το οποίο αναφέρεται ως σημαντικό και πρωτοποριακό, για την εποχή του, έργο. Το 1800 πέρασε στη δικαιοδοσία του Αμβροσίου και η μητρόπολη του Νόβγκοροντ μετά την παραίτηση του τοπικού ιεράρχη, την οποία ανέλαβε και τυπικά τη 10η Μαρτίου του 1801. Το 1816 παραιτήθηκε από τη θέση του στην Αγία Πετρούπολη, περιοριζόμενος στο Νόβγκοροντ, όπου και απεβίωσε την 21η Μαΐου του 1818. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας του Νόβγκοροντ και η σορός του ετάφη στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.

Για τις υπηρεσίες του, ο Αμβρόσιος έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις, όπως το αυτοκρατορικό παράσημο του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι και το βραβείο του Τάγματος του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Παράλληλα, ήταν εξέχον μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας. Το 1812, κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία στο πλαίσιο των Ναπολεόντειων Πολέμων, διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό από την προσωπική του περιουσία για τον εξοπλισμό των ρωσικών δυνάμεων.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία 

 Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 2ος. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1963.
Negrov, Alexander I. (2008). Biblical Interpretation in the Russian Orthodox Church. A Historical and Hermeneutical Perspective. Tübingen, Germany: Mohr Siebeck.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 

Ρώσοι εκκλησιαστικοί ηγέτες
Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Επίσκοποι του 19ου αιώνα
Ρώσοι συγγραφείς