Αικατερίνη της Σαξονίας (1468-1524)

Η Αικατερίνη, γερμ. Katharina (24 Ιουλίου 1468 - 10 Φεβρουαρίου 1524) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας και της Σιδωνίας των Ποτιέμπραντυ, κόρης του Γεωργίου της Βοημίας.

Γεννήθηκε στη Γκρίμμα και ήταν 16 ετών όταν πήγε στην Αυλή του Ίννσμπουργκ, όπου παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο δούκα της Πέραν Αυστρίας, 55 ετών, που έδειχνε γέρος. Ο Σιγισμούνδος είχε πιο πριν νυμφευτεί την Ελεονώρα Στιούαρτ, αλλά δεν είχε απογόνους. Αλλά και αυτός ο γάμος δεν έφερε απογόνους. Η Αικατερίνη έπαιξε μικρό ρόλο στη πολιτική του Τυρόλου. Το 1487 μία πρώην ερωμένη του Σιγισμούνδου έκανε δολοπλοκίες εναντίον της: την κατηγόρησε ότι προσπάθησε να δηλητηριάσει τον άνδρα της. Ο δούκας, που δεν μπορούσε πια να υποστηρίξει το Τυρόλο, έχανε τον έλεγχο της κομητείας από τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Γ΄. Όταν ο Σιγισμούνδος επέβαλε περιορισμούς, οι τοπικοί ευγενείς διαφώνησαν σταθερά. Ο δούκας παραιτήθηκε το 1490 και απεβίωσε το 1496.

Έπειτα η Αικατερίνη έκανε 2ο γάμο με τον Ερρίκο Α΄ των Γουέλφων, δούκα του Κάλενμπεργκ. Η Αικατερίνη απεβίωσε 56 ετών και τάφηκε στον ναό του Αγ. Βλασίου στο Μύντεν. Την επιτύμβια πλάκα έκανε ο Λόυ Χέρινγκ.

Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1484 τον Σιγισμούνδο των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας & κόμη του Τυρόλου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1497 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ερρίκο Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ δούκα του Κάλενμπεργκ. Η κόρη τους Άννα-Μαρία έζησε λίγο. Όταν η Αικατερίνη απεβίωσε, ο Ερρίκος Α΄ ξανανυμφεύτηκε, με την Ελισάβετ των Χοεντσόλερν και απέκτησε 4 τέκνα.

Παραπομπές

Πηγές
 Constantin von Wurzbach (1860). Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich: enthaltend die Lebensskizzen der denkwürdigen Personen, welche 1750 bis 1850 im Kaiserstaate und in seinen Kronländern gelebt haben. Guadagni - Habsburg (Agnes - Ludwig). 6 (in German). Zamarski. pp. 402–.

Οίκος των Βέττιν