Ελίας Φιγκερόα

Ο Ελίας Ρικάρντο Φιγκερόα  Μπραντέρ (ισπανικά : Elías Ricardo Figueroa Brander, γεννήθηκε 25 Οκτωβρίου 1946) είναι  Χιλιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών, ψηφίστηκε 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.

Βιογραφία 

Από τη γέννησή του ο Φιγκερόα αντιμέτωπε προβλήματα υγείας που δεν του επέτρεψαν να περπατήσει χωρίς πατερίτσες μέχρι την ηλικία των τουλάχιστον έξι χρόνων. Η σταδιακή ανάκαμψή του του επέτρεψε να ξεκινήσει παίζοντας ποδόσφαιρο ως τερματοφύλακας και αργότερα ως αμυντικός μέσος.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1963, όταν  σε ηλικία 16 ετών, εμφανίστηκε στην πρώτη κατηγορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Χιλής, παίζοντας για την πρώτη ομάδα Σαντιάγο Γουόντερερς ως αμυντικός, όπως και καθιερώθηκε. Σε ηλικία μόλις 17 ετών, κλήθηκε στην εθνική ομάδα νέων της Χιλής, ενώ στα 19 του ήταν στη βασική ενδεκάδα της ομάδας των  ανδρών.

Η ικανότητά του να προβλέπει επιθέσεις ως αμυντικός με την εξαιρετική ανάγνωση του παιχνιδιού ήταν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του. Ο Φιγκερόα είχε επίσης τη δυνατότητα να ξεκινήσει αντεπιθέσεις από την άμυνα χάρη στην ψυχραιμία του με τη μπάλα, το όραμα και τα καλά του περάσματα. Τα ηγετικά του προσόντα και η ικανότητά του στον αέρα παραμένουν αξέχαστα. Ο τρόπος παιχνιδιού του συγκρίθηκε συχνά με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος δήλωσε περίφημα: «Είμαι ο Ευρωπαίος Φιγκερόα». 
Οι πετυχημένες εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον  πολλών ξένων ομάδων και μετά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) στο Μοντεβιδέο το 1967, και μεταγράφηκε στην Πενιαρόλ της Ουρουγουάης αργότερα εκείνο το έτος. Εκείνη την εποχή ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο ως νικήτρια του Διηπειρωτικού Κυπέλλου και το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης ήταν πολύ δυνατό. Ο Φιγκέροα αγωνίστηκε σε μια ομάδα γεμάτη αστέρες, αλλά αυτός εξελέγη ο καλύτερος παίκτης στο Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1971. Η άμυνα της ομάδας ήταν απροσπέλαστη και με τερματοφύλακα τον κορυφαίο στην ιστορία της Ουρουγουάης Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς πέτυχε το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ: 987 (11 αγώνες) το 1968. Πέρασε τα πιο πετυχημένα χρόνια του με την Πενιαρόλ, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1969 και στο αποχαιρετιστήριό του στα τέλη του 1971, οι άνθρωποι έκλαιγαν στο αεροδρόμιο.

Το 1972 αποκτήθηκε από τη Βραζιλιάνικη ΣΚ Ιντερνασιονάλ, όπου είχε εξίσου επιτυχημένη πορεία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα της Βραζιλίας το 1975 και το 1976. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης δεν τον απασχόλησε μιας και το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ήταν υψηλού επιπέδου εκείνη την εποχή. Το 1974, ο σύλλογος κέρδισε και τα 18 παιχνίδια τους για να διεκδικήσει τον τίτλο. Ο Φιγκερόα ήταν η κεντρική φιγούρα της ομάδας, και οι οπαδοί του συλλόγου τον θυμούνται για το διάσημο «πεφωτισμένο γκολ» του στη νίκη του συλλόγου απέναντι της Κρουζέιρο στον τελικό του πρωταθλήματος του 1975 στις 14 Δεκεμβρίου. Στο Πόρτο Αλέγκρε η ημέρα είναι εντελώς συννεφιασμένη. Έντεκα λεπτά μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου απέναντι στην Κρουζέιρο, ο μέσος Βαλντομίρο κέρδισε φάουλ. Σε μία εντελώς συννεφιασμένη ημέρα και ενώ το σκορ ήταν στο 0–0, ο ίδιος ο Βαλντομίρο εκτέλεσε το φάουλ, στέλνοντας την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Φιγκερόα με μία δυνατή κεφαλιά άνοιξε το σκορ. Το παραλήρημα στην εξέδρα, απόλυτο για τον πρώτο τίτλο μετά από 66 χρόνια. Το μυστήριο είναι ότι, όπως έδειξαν τα βίντεο και οι φωτογραφίες αργότερα, τη στιγμή κατά την οποία ο Χιλιανός αμυντικός σηκώνεται στον αέρα και κάνει την κεφαλιά, φωτίζεται μόνο αυτός από μία ισχυρή ακτίνα ηλιακού φωτός, που ερχόταν από τον ουρανό. Εκλέχθηκε ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του πρωταθλήματος της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια των ετών 1973, 1974, 1975 και 1976, κερδίζοντας το Bola de Prata, και ψηφίστηκε ο Παίκτης της Χρονιάς του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος το 1975 και 1976, κερδίζοντας το Βραβείο Bola de Ouro. Κέρδισε περαιτέρω αναγνώριση όταν διαδέχθηκε τον Πελέ στο να ανακηρυχθεί ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιος Αμερικής της Χρονιάς το 1974, το 1975 και το 1976. Το 1977 ήταν στην τρίτη θέση. 

Μετά την καριέρα του στη Βραζιλία, επέστρεψε στην πατρίδα του το 1977, αγωνιζόμενος την Παλεστίνο, με την οποίο κέρδισε το Πρωτάθλημα της Χιλής το 1977 και το 1978, ανακηρύχθηκε δε ο καλύτερος παίκτης στη Χιλή και στις δύο αυτές αγωνιστικές περιόδους. Όπως πολλοί σημαντικοί ποδοσφαιριστές εκείνη την εποχή προς το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας τους, το 1981 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έπαιξε στο  NASL για μικρό χρονικό διάστημα στους  Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς και μετά επέστρεψε στην πατρίδα του κλείνοντας την καριέρα του. Συνολικά συγκέντρωσε 22 τίτλους σε επίσημες διοργανώσεις.

Με τη Χιλιανή εθνική ομάδα αγωνίστηκε 47 φορές μεταξύ του 1966 και του 1982.
Ήταν για χρόνια ο αρχηγός της εθνικής ομάδας, και μάλιστα ήταν αρχηγός και στα τρία Παγκόσμια Κύπελλα που συμμετείχε (1966, 1974, 1982). Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία, ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, παρά την κακή απόδοση της Χιλής. Ήταν επίσης αρχηγός της εθνικής Χιλής όταν κατετάγη δεύτερη το 1979 στο Κόπα Αμέρικα. 
Έκλεισε την καριέρα του (και εξακολουθεί να θεωρείται) ως ο κορυφαίος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων στην πατρίδα του και τη Βραζιλία. Το 2004 επελέγη στη λίστα FIFA 100.

Τίτλοι 

Πενιαρόλ
 Πρωτάθλημα Ουρουγουάης  (2) : 1967 , 1968
 Διηπειρωτικό Σούπερ Κύπελλο : 1969
Ιντερνασιονάλ
 Καμπεονάτο Γκαούτσο (5): 1972, 1973, 1974, 1975, 1976
 Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο (2) : 1975 , 1976
Παλαιστίνο
 Κύπελλο Χιλής : 1977
 Πρωτάθλημα Χιλής : 1978

Ατομικές διακρίσεις

 Καλύτερη ομάδα του Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA :	1974
 Ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής της Χρονιάς (3) : 1974, 1975, 1976
Τρίτη θέση : 1977
 Καλύτερη άμυνα της Νότιας Αμερικής της χρονιάς (6) : 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977
 Καλύτερη παγκόσμια άμυνα της χρονιάς (4) : 1974, 1975, 1976, 1977
 Καλύτερος παίκτης στην Ουρουγουάη (3) : 1967, 1968, 1971
 Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στη Βραζιλία : 2001
 Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στην Ουρουγουάη : 2000
 Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Χιλή (2) :	1966, 1981
 Καλύτερος αθλητής της Χιλής : 1981
 Χιλιανός ποδοσφαιριστής της ιστορίας του κύκλου αθλητικών δημοσιογράφων της Χιλής : 1999
 IFFHS : 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, 8ος της Νότιας Αμερικής και καλύτερος Χιλιανός
 IFFHS : Καλύτερος αμυντικός της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα  
 FIFA 100 
 Μέλος της καλύτερης ομάδας της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα : 1999
 Placar περιοδικό : 19ος καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών (1999) 
 World Soccer περιοδικό : Οι καλύτεροι 50 ποδοσφαιριστές όλων των εποχών

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 

 

 
Χιλιανοί ποδοσφαιριστές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές 
Ποδοσφαιριστές Σαντιάγο Γουόντερερς
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ
Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο
Ποδοσφαιριστές Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς (1977-1983)
Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84)
Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο
Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής
Χιλιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974
Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982