Τάρο Γιόκο

Ο Τάρο Γιόκο (ιαπωνικά: 横尾 太郎, Χέπμπορν: Yokō Tarō, 6 Ιουνίου 1970) είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης και συγγραφέας βιντεοπαιχνιδιών. Ξεκίνησε την καριέρα του στην πλέον χρεοκοπημένη εταιρεία Cavia και έγινε ευρύτερα γνωστός για τις σειρές Drakengard και τα spin-offs του, Nier και Nier: Automata.

Ο Γιόκο έγινε γνωστός για το στυλ του στον σχεδιασμό των παιχνιδιών, το οποίο χαρακτηρίζεται από αντισυμβατικές σχεδιαστικές επιλογές και ιστορίες. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η εξερεύνηση της σκοτεινής πλευράς του ατόμου. Η τεχνική της γραφής του, που έχει περιγραφεί ως "συγγραφή προς τα πίσω", περιλαμβάνει την προβολή του τέλους της ιστορίας στην αρχή, και την ξεδίπλωση της αφήγησης προς τα πίσω από εκείνο το σημείο.

Πρώιμα χρόνια 
Ο Γιόκο γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1970 στην Ναγκόγια του νομού Αΐτσι. Αρχικά, δεν σκόπευε να κάνει καριέρα στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά αφού εργάστηκε για τις Namco και Sony, εισήχθη στην Cavia και έγινε σκηνοθέτης και συγγραφέας για το πρώτο παιχνίδι της σειράς Drakengard. Έκτοτε, εργαζόταν εκτενώς σε κάθε παιχνίδι της σειράς (εκτός από το Drakengard 2, αλλά και σε τίτλους για κινητά τηλέφωνα, αφού έγινε ελεύθερος επαγγελματίας μετά την ενσωμάτωση της Cavia στην AQ Interactive.

Οι γονείς του συνήθως έλλειπαν από το σπίτι του λόγω των εργασιών τους και έτσι ο Γιόκο μεγάλωσε κυρίως με τη γιαγιά του, η οποία άφησε έντονα το αποτύπωμά της επάνω του. Κατά τα νεαρά του χρόνια, ο Γιόκο άκουσε για ένα συμβάν, το οποίο τον επηρέασε στο μετέπειτα έργο του ως συγγραφέα: ενώ ένας γνωστός του ήταν σε έναν εμπορικό δρόμο με την παρέα του, ένας από αυτούς που περπατούσε σε ένα ψηλό κτήριο γλίστρησε και απεβίωσε από την πτώση. Αρχικά, το γεγονός αυτό ο Γιόκο το θεώρησε "φρικιαστικό", ωστόσο αργότερα του πρόσθεσε και ένα αστείο στοιχείο. Σπούδασε στο Kobe Design University τη δεκαετία του 1990 και αποφοίτησε τον Μάρτιο του 1994.

Καριέρα 
Αρχικά, ο Γιόκο δεν είχε σκοπό να κάνει καριέρα στον κλάδο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά ένα μήνα μετά την αποφοίτησή του πήρε την πρώτη του δουλειά ως 3D CGI σχεδιαστής για την Namco. Το 1999 εισήχθη στη Sugar & Rockets Inc., μία πλέον χρεοκοπημένη second-party εταιρεία ανάπτυξης που ανήκε στην Sony Computer Entertainment. Το 2001 και ένα χρόνο μετά  την ενοποίηση με τη Sony, ο Γιόκο ξεκίνησε να εργάζεται για την Cavia. Εκείνη την εποχή ενεπλάκη στη δημιουργία του παιχνιδιού Drakengard. Ενώ ο συμπαραγωγός Τακούγια Ιβασάκι, σκόπευσε να πάρει το ρόλο του σκηνοθέτη, αναμείχθηκε με άλλα πρότζεκτ, και έτσι ζητήθηκε από τον Γιόκο να αναλάβει τις σκηνοθετικές υποχρεώσεις. Επίσης, βοήθησε στη δημιουργία του της ιδέας του σεναρίου και των χαρακτήρων, όπως επίσης στη συγγραφή του σεναρίου με την Σαβάκο Νατόρι. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Γιόκο δυσαρεστήθηκε με τον αριθμό των αλλαγών που ζητήθηκε να γίνουν από το συμβουλευτικό επιτελείο του παιχνιδιού, σε σημείο να αποφασίσει να μην ξαναδουλέψει σε άλλο Drakengard. Ωστόσο, αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή του Drakengard 2, για το οποίο χαρακτηρίστηκε στους τίτλους τέλους ως video editor και παραμένοντας ως μέλος του δημιουργικού προσωπικού του παιχνιδιού. Η βασική του ιδέα για το παιχνίδι, ενώ ήταν απασχολημένος περισσότερο με άλλα πρότζεκτ, ήταν arcade στυλ με δράκους στο διάστημα. Αυτή η ιδέα απορρίφθηκε από το νέο σκηνοθέτη του παιχνιδιού, Άκιρα Γιασούι, με τον οποίο ήρθε σε αντιπαράθεση.

Μετά την ολοκλήρωση του Drakengard 2 το 2005, ο Γιόκο ξεκίνησε να εργάζεται για το τρίτο παιχνίδι της σειράς. Κατά τη διάρκεια την ανάπτυξής του, η αρχική ιδέα αναπτύχθηκε τόσο πολύ που άλλαξε όνομά της σε Nier, ένα spin-off της σειράς. Παρόλα αυτά, ο Γιόκο συνέχισε να το θεωρεί ως το τρίτο παιχνίδι της σειράς. Μετά την κυκλοφορία του Nier το 2010 και την προσχώρηση της Cavia στην AQ Interactive, ο Γιόκο αποχώρησε από την εταιρεία και ξεκίνησε καριέρα ως ελεύθερος επαγγελματίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ανέλαβε έναν άγνωστο ρόλο στην ανάπτυξη του βιντεοπαιχνιδιού της Square Enix με τίτλο Monster × Dragon. Το μεγαλύτερο κομμάτι της δουλειάς του ως ανεξάρτητος επαγγελματίας απαρτίζεται από κυκλοφορίες παιχνιδιών για κινητά.

Χρόνια αργότερα, ο Γιόκο συνεργάστηκε ξανά με διάφορους από τους συντελεστές του Drakengard και του Nier, με τους οποίους δημιούργησε το αληθινό sequel του Drakengard 2. Μετά την ολοκλήρωση του Drakengard 3 το 2013, ο Γιόκο πήγε "πίσω στην ανεργία". Μετά από αυτό, ξεκίνησε να γράφει για σύντομο διάστημα σε μία ειδική στήλη του περιοδικού Famitsu με τίτλο "Taro Yoko's Circle of No Good Thinking" ("Ο Κύκλος Άχρηστης Σκέψης του Τάρο Γιόκο"). Το 2015, ανακοίνωσε ότι ξεκινά τη δική του εταιρεία, ονόματι Bukkoro, η οποία απαρτίζεται από τον ίδιο, τη σύζυγό του, Γιούκικο, και τη Χάνα Κίκουτσι, μυθιστοριογράφο και συγγραφέα των Nier και Drakengard 3.

Ο Γιόκο έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του απέναντι στις συνεντεύξεις. Η αιτία είναι, σύμφωνα με τη στήλη του στο Famitsu, ότι νιώθει πως οι developers βιντεοπαιχνιδιών δεν είναι διασκεδαστές ή σχολιαστές στο ίδιο τους το έργο, και ότι πιστεύει πως τα θέματα για τα οποία μιλούν σε αυτές θα ήταν υπερβολικά βαρετά για το κοινό που τις διαβάζει ή ακούει. Όταν κάνει συνεντεύξεις, προτιμά να φορά μία μάσκα που απεικονίζει τον χαρακτήρα Emil του βιντεοπαιχνιδιού Nier για να αποφύγει τις φωτογραφίες, ενώ σε μία βιντεοσκοπημένη συνέντευξη σχετικά με το Drakengard 3, χρησιμοποίησε ένα γάντι-μαριονέτα. Επίσης, έχει δηλώσει πως θέλει να είναι ευθύς όταν αναφέρει τις απόψεις του, καθώς θεωρεί ότι οι οπαδοί των βιντεοπαιχνιδιών αξίζουν την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Ύφος 
Ο Γιόκο είναι γνωστός για τη δημιουργία παιχνιδιών που διαθέτουν σκοτεινή, ανησυχητική ή ασυνήθιστη ατμόσφαιρα. Αυτό ανέφερε ως ο βασικός λόγος για τον οποίο προσχώρησε στο Monster × Dragon. Ο τρόπος γραφής του, την οποία ο ίδιος δεν έχει ξαναδεί σε άλλα έργα μυθοπλασίας, ονομάζεται "backwards scriptwriting" ("συγγραφή προς τα πίσω"). Την περιγράφει με την προβολή του τέλους της ιστορίας στην αρχή, και έπειτα την ξεδίπλωση της αφήγησης προς τα πίσω από εκείνο το σημείο. Τότε, δημιουργεί κομβικά σημεία στην πλοκή που σχηματίζουν συναισθηματικές κορυφώσεις στην αφήγηση, προσθέτει λεπτομέρειες, τις διασκορπίζει σε όλη την αφήγηση, και έτσι ο παίκτης μπορεί να χτίσει τη σωστή συναισθηματική σύνδεση. Σε συνδυασμό με τη διαδικασία της συγγραφής του σεναρίου, ο Γιόκο χρησιμοποιεί και μία δεύτερη μέθοδο γραφής, που αποκαλείται "photo thinking" ("σκέψη με τη φωτογραφία"). Ο ίδιος την περιγράφει ως μία μέθοδο με την οποία οπτικοποιεί και κρατά τα γεγονότα και τις συναισθηματικές κορυφώσεις σε τάξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Ως επιρροή του για αυτή τη μέθοδο έχει χαρακτηρίσει το βιβλίο The Memory Palace of Matteo Ricci του ιστορικού Τζόναθαν Σπενς.

Ο Γιόκο συνηθίζει να πειραματίζεται με το βιντεοπαιχνίδι ως μορφή και θεωρεί ότι πολλές εκθέσεις της αγοράς των βιντεοπαιχνιδιών καταστέλλουν τη δημιουργική ελευθερία των προγραμματιστών. Πολλά από τα παιχνίδια του αντικατοπτρίζουν τα δικά του συναισθήματα για το θάνατο και το σωκρατικό τρόπο προβληματισμού του στο θέμα. Ο Γιόκο θεωρεί ότι το φαγητό είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη δημιουργία ενός παιχνιδιού, καθώς πιστεύει πως διάφοροι τύποι φαγητού από όλο τον κόσμο μπορούν να τον βοηθήσουν να πάρει "μία αίσθηση" για το κοινό στο οποίο θα στοχεύσει το παιχνίδι.

Τον ξενίζει το πώς οι παίκτες βαθμολογούνται ανάλογα με τις ικανότητές τους στο να σκοτώνουν χιλιάδες αντιπάλους με έναν "αυτάρεσκο" τρόπο στα βιντεοπαιχνίδια. Επειδή η ιδέα του παίκτη να απολαμβάνει να σκοτώνει του φαινόταν τρελή, σχεδίασε τους βασικούς χαρακτήρες του πρώτου Drakengard να είναι τρελοί. Επίσης, ήθελε να ανακαλύψει τί ήταν αυτό που ωθούσε τους ανθρώπους να αλληλοσκοτώνονται. Αργότερα στα Nier και Drakengard 3, ο Γιόκο εξερεύνησε το πώς δύο αντίπαλες πλευρές πιστεύουν πως κάνουν το σωστό σε ένα τραγικό γεγονός. Για το Nier, εμπνεύστηκε από τα γεγονότα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας. Άλλη μία άμεση επιρροή στο παιχνίδι ήταν ο τρόπος παιχνιδιού της σειράς God of War, τον οποίο και ο ίδιος και ο παραγωγός Γιόσουκε Σάιτο θαύμαζαν.

Έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τον "κενό και αδιάφορο" τύπο του θηλυκού χαρακτήρα στα βιντεοπαιχνίδια. Αυτή την αντιπάθεια αλλά και την αντιπάθεια απέναντι στο στερεοτυπικό ρομάντζο στα βιντεοπαιχνίδιαρόλων έχει απεικονίσει στην σημαντική χαρακτήρα των Drakengard ονόματι Furiae. Άλλος ένας χαρακτήρας που εμπλέκεται σε αυτό είναι η πρωταγωνίστρια του Drakengard 3, Zero. Καθώς τη δημιουργούσε, ένοιωθε ότι θα ήταν ενδιαφέρον να φτιάξει μία χαρακτήρα πρώην ιερόδουλη, διότι αυτός ήταν ένας τύπος χαρακτήρα που εμφανιζόταν πολύ σπάνια στα βιντεοπαιχνίδια.

Γενικότερα, ο Γιόκο δεν θεωρεί ότι η γραφή του είναι τόσο σκοτεινή όσο τη θεωρούν οι άλλοι, ενώ παραδέχεται ότι προσθέτει εσκεμμένα σκοτεινά στοιχεία. Μία άλλη επιρροή στον τρόπο παιχνιδιού των δημιουργημάτων του ήταν το shoot 'em up παιχνίδι Ikaruga: επηρρέασε της ακολουθίες με την πτήση του δράκου στο Drakengard και τα bullet hell σημεία στο Nier -σημεία όπου πέφτουν ασταμάτητα σφαίρες στον χαρακτήρα. Ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το Ikaruga επηρρέασε τον Τάρο, είναι ο συγχρονισμός του gameplay με τη μουσική.

Προσωπική ζωή 
Ο Γιόκο είναι νυμφευμένος με την Γιούκικο Γιόκο, μία εικονογράφο που εργαζόταν στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Taiko no Tatsujin και επίσης στο Drakengard 3.

Εργογραφία

Βιντεοπαιχνίδια

Βιβλία και manga

Θεατρικά έργα

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 
 Γιόκο Τάρο στο IMDb
 Γιόκο Τάρο στο MobyGames

Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Σεναριογράφοι βιντεοπαιχνιδιών