Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό

Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό (IJN, ) ήταν το ναυτικό της αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας από το 1868 έως το 1945, όταν διαλύθηκε μετά την παράδοση της Ιαπωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ιαπωνική Δύναμη Αυτοάμυνας (JMSDF) ιδρύθηκε περίπου το 1952-1954 μετά τη διάλυση του IJN. 

Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό ήταν το τρίτο μεγαλύτερο ναυτικό στον κόσμο μέχρι το 1920, πίσω από το Βασιλικό Ναυτικό και το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Υποστηρίχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία της Ιαπωνίας για τη λειτουργία αεροσκαφών και αεροπορικών επιθέσεων από το στόλο. Ήταν ο πρωταρχικός αντίπαλος των Δυτικών Συμμάχων στον Πόλεμο του Ειρηνικού. 

Η προέλευση του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού προέρχεται από τις πρώιμες αλληλεπιδράσεις με τα έθνη στην ασιατική ήπειρο, ξεκινώντας από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου και φτάνει στο αποκορύφωμα της δραστηριότητας κατά τον 16ο και 17ο αιώνα σε μια εποχή πολιτιστικής ανταλλαγής με ευρωπαϊκές δυνάμεις κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων. Μετά από δύο αιώνες στασιμότητας κατά την επακόλουθη πολιτική απομόνωση της χώρας υπό το Σόγκουν της περιόδου Edo, το ναυτικό της Ιαπωνίας έκανε "βήματα προς τα πίσω" όταν η χώρα αναγκάστηκε να ανοίξει το εμπόριο με αμερικανική παρέμβαση το 1854. Αυτό τελικά οδήγησε στη μεταρρύθμιση του Μέιτζι. Συνοδεύοντας την αναβίωση του Αυτοκράτορα ήρθε μια περίοδος ξέφρενου εκσυγχρονισμού και εκβιομηχάνισης. Το ναυτικό είχε αρκετές επιτυχίες, μερικές φορές ενάντια σε πολύ πιο ισχυρούς εχθρούς, όπως στον Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, πριν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Προέλευση 
Η Ιαπωνία έχει μακρά ιστορία ναυτικής αλληλεπίδρασης με την ασιατική ήπειρο, που περιλαμβάνει μεταφορά στρατευμάτων μεταξύ Κορέας και Ιαπωνίας, ξεκινώντας τουλάχιστον με την αρχή της περιόδου Kofun τον 3ο αιώνα. 

Μετά τις απόπειρες επιδρομών της Μογγολίας στην Ιαπωνία από τον Κουμπλάι Χαν το 1274 και το 1281, το ιαπωνικό wakō έγινε πολύ ενεργό στη λεηλασία των ακτών της Κίνας. 

Η Ιαπωνία ανέλαβε σημαντικές ναυτικές προσπάθειες ναυπήγησης τον 16ο αιώνα, κατά την περίοδο των πολεμικών κρατών, όταν οι φεουδαρχικοί ηγέτες που αγωνίζονταν για υπεροχή έχτισαν τεράστιες παράκτιες ναυτικές ναυσιπλοΐες αρκετών εκατοντάδων πλοίων. Περίπου εκείνη την εποχή η Ιαπωνία μπορεί να είχε αναπτύξει ένα από τα πρώτα σιδερένια πολεμικά πλοία, όταν η Όντα Νομπουνάγκα, είχε έξι καλυμμένα από σίδερο Oatakebune που κατασκευάστηκε το 1576. Το 1588 ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι εξέδωσε απαγόρευση της πειρατείας. Οι πειρατές στη συνέχεια έγιναν υποτελείς του Χιντεγιόσι, και αποτελούσαν τη ναυτική δύναμη που χρησιμοποιήθηκε στην ιαπωνική εισβολή στην Κορέα (1592-1598). Η Ιαπωνία δημιούργησε το πρώτο μεγάλο πολεμικό πλοίο της στις αρχές του 17ου αιώνα, μετά από επαφές με τα δυτικά έθνη κατά την εμπορική περίοδο Nanban. Το 1613, το daimyō του Σεντάι, σε συμφωνία με το Σόγκουν Σογκουνάτο Τοκουγκάβα, έχτισε το Date Maru, ένα πλοίο τύπου γαλέων 500 τόνων που μετέφερε την ιαπωνική πρεσβεία του Hasekura Tsunenaga στην Αμερική, το οποίο στη συνέχεια συνέχισε στην Ευρώπη. Από το 1604 ο Σόγκουν ανέθεσε επίσης περίπου 350 πλοία με κόκκινη σφραγίδα, συνήθως οπλισμένα και ενσωματωμένα με ορισμένες δυτικές τεχνολογίες, κυρίως για το εμπόριο της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Ανάπτυξη κύριων ναυτικών δυνάμεων 
Μόλις η Ιαπωνία ανοίχτηκε σε ξένες επιρροές, ο Σόγκουν Tokugawa αναγνώρισε την ευπάθεια της χώρας από τη θάλασσα και ξεκίνησε μια ενεργή πολιτική αφομοίωσης και υιοθέτησης δυτικών ναυτικών τεχνολογιών. Το 1855, με την Ολλανδική βοήθεια, ο Σόγκουν απέκτησε το πρώτο του ατμόπλοιο ατμού, Kankō Maru, και άρχισε να το χρησιμοποιεί για προπόνηση, ιδρύοντας ένα Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης στο Ναγκασάκι. 

Οι Σαμουράι, όπως ο μελλοντικός Ναύαρχος Enomoto Takeaki (1836–1908) στάλθηκαν από τους Σογκούν για σπουδές στην Ολλανδία για αρκετά χρόνια. Το 1859 το Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης μετεγκαταστάθηκε στο Tsukiji στο Τόκιο. Το 1857, οι Σογκούν απέκτησαν το πρώτο βιδωτό ατμόπλοιο Kanrin Maru και το χρησιμοποίησαν ως συνοδεία της Ιαπωνικής Πρεσβείας του 1860 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1865, ο Γάλλος ναυτικός μηχανικός Léonce Verny προσλήφθηκε για να κατασκευάσει τα πρώτα σύγχρονα ναυτικά οπλοστάσια της Ιαπωνίας, στο Yokosuka και στο Ναγκασάκι. Το συνδικάτο των Σογκούν επέτρεψε επίσης και έπειτα διέταξε διάφορους τομείς να αγοράσουν πολεμικά πλοία και να αναπτύξουν ναυτικούς στόλους. Ένα ναυτικό κέντρο είχε συσταθεί από τον τομέα Satsuma στο Kagoshima, οι μαθητές στάλθηκαν στο εξωτερικό για εκπαίδευση και αποκτήθηκαν διάφορα πλοία. Οι τομείς Τσοσού, Χιζέν, Tόσα και Κάγκα προσχώρησαν στη Σατσούμα στην απόκτηση πλοίων. Αυτό δεν ήταν αρκετό για να εμποδίσει τους Βρετανούς να πραγματοποιήσουν τους βομβαρδισμούς του Καγκοσίμα το 1863 ή τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς του Σιμονοσέκι το 1863–64. 

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1860, το Συνδικάτο των Σογκούν είχε έναν στόλο οκτώ πολεμικών πλοίων και τριάντα έξι βοηθητικών. Πολλοί μικρότεροι τομείς είχαν επίσης αποκτήσει ορισμένα πλοία. Ωστόσο, αυτοί οι στόλοι έμοιαζαν με ναυτιλιακούς οργανισμούς παρά με πραγματικούς ναυτικούς με πλοία που λειτουργούσαν ως μεταφορικά και ως πολεμικά πλοία, επανδρώθηκαν επίσης από προσωπικό που δεν διέθετε έμπειρο ναυτικό πλήρωμα εκτός από την παράκτια ιστιοπλοΐα και το οποίο ουσιαστικά δεν είχε εκπαιδευτεί σε μάχη.

Δημιουργία του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού (1868–72) 
Η Μεταρρύθμιση Μέιτζι το 1868 οδήγησε στην ανατροπή του Σογκουνάτου. Από το 1868, η νεοσύστατη κυβέρνηση Μέιτζι συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις για τον συγκεντρωτισμό και τον εκσυγχρονισμό της Ιαπωνίας.

Δευτερεύουσα υπηρεσία (1872-1882) 

Μετά την ενοποίηση της κυβέρνησης, το νέο κράτος Μέιτζι ξεκίνησε να ενισχύει την εθνική του δύναμη, η κυβέρνηση Μέιτζι τίμησε τις συνθήκες με τις δυτικές δυνάμεις που υπογράφηκαν κατά την περίοδο του Μπακουμάτσου με απώτερο στόχο την αναθεώρησή τους, οδηγώντας σε υποχώρηση της απειλής από τη θάλασσα. Αυτό όμως οδήγησε σε σύγκρουση με δυσαρεστημένους σαμουράι που ήθελαν να εκδιώξουν τους δυτικούς και τις ομάδες που ήταν αντίθετες με τις μεταρρυθμίσεις Μέιτζι, οι εσωτερικές διαφωνίες, συμπεριλαμβανομένων των εξεγέρσεων των αγροτών, έγιναν μια μεγαλύτερη ανησυχία για την κυβέρνηση και ως αποτέλεσμα τα σχέδια για επέκταση των ναυτικών δυνάμεων περικόπηκαν. Στην πρώιμη περίοδο από το 1868 πολλά μέλη του συνασπισμού Μέιτζι υποστήριξαν την προτίμηση των θαλάσσιων δυνάμεων έναντι του στρατού και είδαν τη ναυτική δύναμη ως πρωταρχική. Το 1870, η νέα κυβέρνηση συνέταξε ένα φιλόδοξο σχέδιο για τη δημιουργία ναυτικού με 200 πλοία οργανωμένα σε δέκα στόλους. Η ιδέα εγκαταλείφθηκε εντός ενός έτους λόγω έλλειψης πόρων. Οι οικονομικές εκτιμήσεις ήταν επίσης ένας σημαντικός παράγοντας που περιόρισε την ανάπτυξη του ναυτικού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870. Η Ιαπωνία τότε δεν ήταν πλούσιο κράτος. Σύντομα, ωστόσο, οι εγχώριες εξεγέρσεις, η εξέγερση της Σάγκα (1874) και ιδιαίτερα η εξέγερση του Σάτσουμα (1877), ανάγκασαν την κυβέρνηση να επικεντρωθεί στον πόλεμο της ξηράς και ο στρατός ξηράς κέρδισε την εξέχουσα θέση. Η ναυτική πολιτική, που εκφράζεται με το σύνθημα Shusei Kokubō ("Στατική Άμυνα"), επικεντρωμένη στην παράκτια άμυνα, και έναν μόνιμο στρατό (που ιδρύθηκε με τη βοήθεια της δεύτερης Γαλλικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ιαπωνία), και ένα παράκτιο ναυτικό που θα μπορούσε να ενεργήσει ως υποστηρικτικός ρόλος για να οδηγήσει έναν εισβολέα εχθρό από την ακτή. Αυτό σήμαινε μια άμυνα που είχε σχεδιαστεί για να αποκρούσει έναν εχθρό από την ιαπωνική επικράτεια στην οποία η κύρια ευθύνη για αυτήν την αποστολή βαρύνει τον στρατό της Ιαπωνίας, κατά συνέπεια, ο στρατός κέρδισε το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών δαπανών.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 και του 1880, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό παρέμεινε ουσιαστικά παράκτια αμυντική δύναμη, αν και η κυβέρνηση Μέιτζι συνέχισε να τον εκσυγχρονίζει. Ο Jo Sho Maru (σύντομα μετονομάστηκε σε Ryūjō Maru) που ανατέθηκε από τον Τόμας Μπλέικ Γκλόβερ ξεκίνησε στο Αμπερντίν της Σκωτίας στις 27 Μαρτίου 1869.

Περαιτέρω εκσυγχρονισμός (1870) 
Πλοία όπως το Fusō, το Kongō και το Hiei όπου φτιάχτηκαν σε βρετανικά ναυπηγεία, ήταν τα πρώτα πολεμικά πλοία που κατασκευάστηκαν στο εξωτερικό ειδικά για το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό. Ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες όπως η Ishikawajima και η Kawasaki εμφανίστηκαν επίσης αυτήν την περίοδο.

Πρώτες επεμβάσεις στο εξωτερικό (Ταϊβάν 1874, Κορέα 1875–76) 
Κατά τη διάρκεια του 1873, ένα σχέδιο εισβολής στην Κορεατική Χερσόνησο, η πρόταση Seikanron που έκανε ο Σάιγκο Τακαμόρι, εγκαταλείφθηκε με απόφαση της κεντρικής κυβέρνησης στο Τόκιο. Το 1874, η αποστολή της Ταϊβάν ήταν η πρώτη επιδρομή στο εξωτερικό του νέου Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού και του στρατού μετά το περιστατικό του Mudan του 1871, ωστόσο το ναυτικό χρησίμευσε σε μεγάλο βαθμό ως δύναμη μεταφοράς. 

Διάφορες παρεμβάσεις στη χερσόνησο της Κορέας συνεχίστηκαν το 1875-1876, ξεκινώντας με το περιστατικό στο νησί Ganghwa που προκλήθηκε από το ιαπωνικό πυροβόλο όπλο Un'yō, που οδήγησε στην αποστολή μεγάλης δύναμης του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού. Ως αποτέλεσμα, υπογράφηκε η Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας του 1876, σηματοδοτώντας το επίσημο άνοιγμα της Κορέας στο εξωτερικό εμπόριο, και το πρώτο παράδειγμα της Ιαπωνίας για παρεμβατισμό δυτικού τύπου και υιοθέτηση τακτικών «άνισων συνθηκών». 

Το 1878, το ιαπωνικό ταχύπλοο σκάφος Seiki πήγε στην Ευρώπη με ένα εντελώς ιαπωνικό πλήρωμα.

Ναυτική επέκταση (1882–1893)

Πρώτος ναυτικός λογαριασμός επέκτασης 
Μετά το περιστατικό Imo τον Ιούλιο του 1882, ο Iwakura Tomomi υπέβαλε ένα έγγραφο στο daijō-kan με τίτλο "Γνώμες σχετικά με τη Ναυτική Επέκταση" που ισχυριζόταν ότι ένα ισχυρό ναυτικό ήταν απαραίτητο για τη διατήρηση της ασφάλειας της Ιαπωνίας. Προωθώντας το επιχείρημά του, ο Iwakura πρότεινε ότι οι εγχώριες εξεγέρσεις δεν αποτελούσαν πλέον την πρωταρχική στρατιωτική ανησυχία της Ιαπωνίας και ότι οι ναυτικές υποθέσεις πρέπει να υπερισχύουν των ανησυχιών του στρατού. Ένα ισχυρό ναυτικό ήταν πιο σημαντικό από έναν αρκετά μεγάλο στρατό για τη διατήρηση του Ιαπωνικού κράτους. Επιπλέον, δικαιολόγησε ότι ένα μεγάλο, σύγχρονο ναυτικό, θα είχε το πρόσθετο δυνητικό όφελος της ενστάλαξης της Ιαπωνίας με μεγαλύτερο διεθνές κύρος και αναγνώριση, καθώς τα ναυτικά ήταν διεθνώς αναγνωρισμένα ορόσημα της εξουσίας και του καθεστώτος. Ο Iwakura πρότεινε επίσης ότι η κυβέρνηση Μέιτζι θα μπορούσε να στηρίξει τη ναυτική ανάπτυξη αυξάνοντας τους φόρους για τον καπνό, το σάκε και τη σόγια. 

Μετά από μακρές συζητήσεις, ο Iwakura έπεισε τελικά τον κυβερνώντα συνασπισμό να υποστηρίξει το πρώτο πολυετές στην ιστορία ναυτικό σχέδιο επέκτασης της Ιαπωνίας. Τον Μάιο του 1883, η κυβέρνηση ενέκρινε ένα σχέδιο το οποίο, όταν ολοκληρωνόταν, θα προσέθετε 32 πολεμικά πλοία για οκτώ χρόνια με κόστος μόλις πάνω από 26¥ εκατομμύρια. Αυτή η εξέλιξη ήταν πολύ σημαντική για το Πολεμικό Ναυτικό της χώρας, καθώς το ποσό που διατέθηκε ουσιαστικά ισούται με ολόκληρο τον προϋπολογισμό του ναυτικού μεταξύ 1873 και 1882. Το σχέδιο επέκτασης του ναυτικού το 1882 πέτυχε σε μεγάλο βαθμό λόγω της δύναμης, της επιρροής και της υποστήριξης του Satsuma. Μεταξύ 19 Αυγούστου και 23 Νοεμβρίου 1882, οι δυνάμεις του Satsuma με την ηγεσία του Iwakura, εργάστηκαν ακούραστα για να εξασφαλίσουν υποστήριξη για το σχέδιο επέκτασης του Ναυτικού. Αφού ένωσε τα άλλα μέλη του Satsuma του Dajokan, ο Iwakura πλησίασε τον αυτοκράτορα του Αυτοκράτορα Μέιτζι υποστηρίζοντας πειστικά όπως έκανε με το Dajokan, ότι η ναυτική επέκταση ήταν κρίσιμη για την ασφάλεια της Ιαπωνίας και ότι ο μόνιμος στρατός των σαράντα χιλιάδων ανδρών ήταν περισσότερο από επαρκές για οικιακούς σκοπούς. Ενώ η κυβέρνηση έπρεπε να κατευθύνει το μερίδιο του μελλοντικού στρατιωτικού προϋπολογισμού σε ναυτικά θέματα, ένα ισχυρό ναυτικό θα νομιμοποιούσε την αύξηση των φορολογικών εσόδων. Στις 24 Νοεμβρίου, ο αυτοκράτορας συγκέντρωσε επιλεγμένους υπουργούς του daijō-kan μαζί με στρατιωτικούς αξιωματούχους και ανακοίνωσε την ανάγκη αύξησης των φορολογικών εσόδων για την παροχή επαρκούς χρηματοδότησης για στρατιωτική επέκταση. Τον επόμενο μήνα, τον Δεκέμβριο, εγκρίθηκε μια ετήσια αύξηση φόρου 7,5 εκατομμυρίων για το σάκε, τη σόγια και τον καπνό, με την ελπίδα ότι θα παρείχε 3,5¥ εκατομμύρια ετησίως για κατασκευή πολεμικού πλοίου και 2,5¥ εκατομμύρια για συντήρηση πολεμικών πλοίων. Τον Φεβρουάριο του 1883, η κυβέρνηση κατήγγειλε περαιτέρω έσοδα από άλλα υπουργεία για να υποστηρίξει την αύξηση του προϋπολογισμού κατασκευής και αγοράς πολεμικών πλοίων του ναυτικού. Μέχρι τον Μάρτιο του 1883, το ναυτικό εξασφάλισε τα 6,5 εκατομμύρια που απαιτούνται ετησίως για να υποστηρίξουν ένα οκταετές σχέδιο επέκτασης, αυτό ήταν το μεγαλύτερο που εξασφάλισε το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό στη νέα του ύπαρξη.

Ωστόσο, η ναυτική επέκταση παρέμεινε ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ζήτημα τόσο για την κυβέρνηση όσο και για το ναυτικό καθ 'όλη τη διάρκεια του 1880. Οι υπερπόντιες εξελίξεις στη ναυτική τεχνολογία αύξησαν το κόστος αγοράς μεγάλων εξαρτημάτων ενός σύγχρονου στόλου, έτσι ώστε το 1885 οι υπερβάσεις του κόστους να θέσουν σε κίνδυνο ολόκληρο το σχέδιο του 1883. Επιπλέον, το αυξημένο κόστος σε συνδυασμό με τα μειωμένα εγχώρια φορολογικά έσοδα, την αυξημένη ανησυχία και την πολιτική ένταση στην Ιαπωνία σχετικά με τη χρηματοδότηση της ναυτικής επέκτασης.

Τα Naniwa και Takachiho ήταν 3.650 τόνων πλοία. Ήταν ικανά για ταχύτητες έως και 18 κόμβοι την ώρα και ήταν οπλισμένα με 76 χιλιοστά θωράκιση καταστρώματος και δύο 260 χιλιοστών όπλα Krupp. Ο ναυτικός αρχιτέκτονας Sasō Sachū τα σχεδίασε στη γραμμή του καταδρομικού Elswick, αλλά με ανώτερες προδιαγραφές. Ωστόσο, διεξήχθη ένας αγώνας όπλων με την Κίνα, η οποία εξοπλίστηκε με δύο 7.335 τόνων θωρηκτά που κατασκευάστηκαν στη Γερμανία (Ting Yüan και Chen-Yüan). Ανίκανη να αντιμετωπίσει τον κινεζικό στόλο με δύο μόνο σύγχρονα καταδρομικά, η Ιαπωνία κατέφυγε στη γαλλική βοήθεια για την κατασκευή ενός μεγάλου, σύγχρονου στόλου που θα μπορούσε να επικρατήσει στην επερχόμενη σύγκρουση. 

Το 1885, ο κορυφαίος μηχανικός του Γαλλικού Ναυτικού Émile Bertin προσλήφθηκε για τέσσερα χρόνια για να ενισχύσει το Ιαπωνικό Ναυτικό και να διευθύνει την κατασκευή των οπλοστασίων των Kούρε και Sasebo. Ανέπτυξε την τάξη των ταχύπλοων Sankeikan. Συνολικά, ο Μπερτίν επέβλεπε την κατασκευή περισσότερων από 20 μονάδων. Βοήθησαν στη δημιουργία της πρώτης πραγματικής σύγχρονης ναυτικής δύναμης της Ιαπωνίας και επέτρεψαν στην Ιαπωνία να αποκτήσει κυριαρχία στην κατασκευή και άλλων μεγάλων μονάδων, καθώς ορισμένα από τα πλοία εισήχθησαν, και άλλα κατασκευάστηκαν εσωτερικά στο οπλοστάσιο της Γιοκοσούκα. 

Αυτή η περίοδος επέτρεψε επίσης στην Ιαπωνία "να αγκαλιάσει τις επαναστατικές νέες τεχνολογίες που ενσωματώνονται σε τορπίλες, θαλάσσιες νάρκες, εκ των οποίων οι Γάλλοι τότε ήταν πιθανώς οι καλύτεροι εκθέτες του κόσμου". Η Ιαπωνία απέκτησε τις πρώτες τορπίλες της το 1884 και ίδρυσε ένα "Τοπικό Κέντρο Εκπαίδευσης" στη Γιοκοσούκα το 1886. 

Αυτά τα πλοία, που παραγγέλθηκαν κατά τη διάρκεια των οικονομικών ετών 1885 και 1886, ήταν οι τελευταίες μεγάλες παραγγελίες που υποβλήθηκαν στη Γαλλία. Η ανεξήγητη βύθιση του Unebi όταν ταξίδευε από τη Γαλλία προς την Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1886, δημιούργησε ντροπή.

Καταστολή της εξέγερσης του Μπόξερ (1900) 
Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό παρενέβη περαιτέρω στην Κίνα το 1900 συμμετέχοντας, μαζί με τις δυτικές δυνάμεις, στην καταστολή της εξέγερσης των κινεζικών μπόξερ. Το Πολεμικό Ναυτικό προμήθευσε τον μεγαλύτερο αριθμό πολεμικών πλοίων (18 στα 50 συνολικά) και παρέδωσε το μεγαλύτερο σώμα στρατευμάτων μεταξύ των παρεμβαλλόμενων εθνών (20.840 στρατιώτες του Ιαπωνικού Στρατού και του Ναυτικού, από συνολικά 54.000).

Προς ένα αυτόνομο εθνικό ναυτικό (1905-1914) 

Η Ιαπωνία συνέχισε τις προσπάθειές της για τη δημιουργία μιας ισχυρής εθνικής ναυτικής βιομηχανίας. Ακολουθώντας μια στρατηγική «αντιγραφή, βελτίωση, καινοτομία», ξένα πλοία διαφόρων σχεδίων συνήθως αναλύθηκαν σε βάθος, οι προδιαγραφές τους βελτιώνονταν συχνά και στη συνέχεια αγοράστηκαν σε ζεύγη, ώστε να οργανωθούν συγκριτικές δοκιμές και βελτιώσεις. Με την πάροδο των ετών, η εισαγωγή ολόκληρων κατηγοριών πλοίων αντικαταστάθηκε προοδευτικά από την τοπική συναρμολόγηση και στη συνέχεια ολοκλήρωσε την τοπική παραγωγή, ξεκινώντας με τα μικρότερα πλοία, όπως τορπιλάκατους και καταδρομικά στη δεκαετία του 1880, για να ολοκληρωθεί με ολόκληρα θωρηκτά στις αρχές του 20ου αιώνα. Η τελευταία σημαντική αγορά ήταν το 1913 όταν το καταδρομικό Kongō αγοράστηκε από το ναυπηγείο Vickers. Μέχρι το 1918, δεν υπήρχε πτυχή της ναυπηγικής τεχνολογίας όπου οι ιαπωνικές δυνατότητες έπεσαν σημαντικά κάτω από τα παγκόσμια πρότυπα. 

Μέχρι το 1920, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό ήταν το τρίτο μεγαλύτερο ναυτικό στον κόσμο και ηγέτης στη ναυτική ανάπτυξη.

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918) 

Η Ιαπωνία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από την πλευρά της συμμαχίας, εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, ως συνέπεια της Αγγλο-Ιαπωνικής Συμμαχίας του 1902. Στην πολιορκία του Τσινγκτάο, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό βοήθησε να καταλάβει τη γερμανική αποικία του Τσίνγκταο. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, που ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου 1914, ο Wakamiya πραγματοποίησε τις πρώτες επιτυχημένες αεροπορικές επιδρομές στον κόσμο. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1914, στην πρώτη εναέρια-θαλάσσια μάχη στην ιστορία, ένα αεροσκάφος Farman που ξεκίνησε από τον Wakamiya επιτέθηκε στο Αυστρο-Ουγγρικό καταδρομικό Kaiserin Elisabeth και στο γερμανικό όπλο Jaguar από το Τσινγκτάο. Τέσσερα υδροπλάνα του Maurice Farman βομβάρδισαν γερμανικούς στόχους όπως τα κέντρα επικοινωνίας και διοίκησης και έβλαψαν ένα γερμανικό ναρκοθέτη στη χερσόνησο τσινγκτάο από τον Σεπτέμβριο έως τις 6 Νοεμβρίου 1914 όταν οι Γερμανοί παραδόθηκαν.

Μια ομάδα μάχης στάλθηκε επίσης στον κεντρικό Ειρηνικό τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο για να ακολουθήσει τη γερμανική μοίρα της Ανατολικής Ασίας, η οποία στη συνέχεια μετακόμισε στο Νότιο Ατλαντικό, όπου αντιμετώπισε βρετανικές ναυτικές δυνάμεις και καταστράφηκε στα νησιά Φώκλαντ. Η Ιαπωνία κατέσχεσε επίσης γερμανικά αγαθά στη βόρεια Μικρονησία, η οποία παρέμεινε ιαπωνική αποικία μέχρι το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στο πλαίσιο της εντολής του Συνδέσμου του Νότιου Ειρηνικού. Σκληρά πιεσμένη στην Ευρώπη, όπου είχε μόνο ένα στενό περιθώριο ανωτερότητας έναντι της Γερμανίας, η Βρετανία είχε ζητήσει, αλλά αρνήθηκε, το δάνειο των τεσσάρων νεόκτιστων καταδρομικών της Ιαπωνίας (Kongō, Hiei, Haruna και Kirishima), μερικά από τα οποία ήταν τα πρώτα πλοία στον κόσμο που ήταν εξοπλισμένα με όπλα 356 χιλιοστών, και τα πιο τρομερά καταδρομικά στον κόσμο εκείνη την εποχή.

Μετά από ένα περαιτέρω αίτημα των Βρετανών και την έναρξη απεριόριστου πολέμου υποβρυχίων από τη Γερμανία, τον Μάρτιο του 1917, οι Ιάπωνες έστειλαν μια ειδική δύναμη στη Μεσόγειο. Αυτή η δύναμη, αποτελούμενη από έναν προστατευόμενο καταδρομικό, το Akashi ως αρχηγό του στολίσκου και οκτώ από τους νεότερους καταστροφείς της κατηγορίας Kaba του Ναυτικού (Ume, Kusunoki, Kaede, Katsura, Kashiwa, Matsu, Sugi και Sakaki), υπό τον Ναύαρχο Satō Kōzō, είχε βάση τη Μάλτα και προστάτευε αποτελεσματικά τη συμμαχική ναυτιλία μεταξύ της Μασσαλίας, του Τάραντα και των λιμένων της Αιγύπτου μέχρι το τέλος του πολέμου. Τον Ιούνιο, το Akashi αντικαταστάθηκε από το Izumo και προστέθηκαν τέσσερα ακόμη καταστροφικά (Kashi, Hinoki, Momo και Yanagi). Αργότερα προστέθηκε σε αυτά και το καταδρομικό Nisshin. Μέχρι το τέλος του πολέμου, οι Ιάπωνες είχαν συνοδεύσει 788 συμμαχικές μεταφορές. Ένας καταστροφέας, το Sakaki, τορπιλίστηκε στις 11 Ιουνίου 1917 από ένα γερμανικό υποβρύχιο με την απώλεια 59 αξιωματικών και ανδρών. Ένα μνημείο στο Ναυτικό Νεκροταφείο της Καλκάρα στη Μάλτα ήταν αφιερωμένο στους 72 Ιάπωνες ναυτικούς που πέθαναν σε δράση κατά τη διάρκεια των μεσογειακών περιπολιών.

Το 1917, η Ιαπωνία εξήγαγε 12 καταστροφείς Αραβικής τάξης στη Γαλλία. Το 1918, πλοία όπως η Azuma ανατέθηκαν σε συνοδεία στον Ινδικό Ωκεανό μεταξύ της Σιγκαπούρης και του καναλιού του Σουέζ ως μέρος της συμβολής της Ιαπωνίας στην πολεμική προσπάθεια υπό την αγγλο-ιαπωνική συμμαχία. Μετά τη σύγκρουση, το Ιαπωνικό Ναυτικό έλαβε επτά γερμανικά υποβρύχια ως λάφυρα πολέμου, τα οποία μεταφέρθηκαν στην Ιαπωνία και αναλύθηκαν, συμβάλλοντας σημαντικά στην ανάπτυξη της Ιαπωνικής βιομηχανίας υποβρυχίων.

Μεσοπολεμικά έτη (1918-1937) 
Μέχρι το 1921, οι ναυτικές δαπάνες της Ιαπωνίας έφθασαν σχεδόν το 32% του προϋπολογισμού της εθνικής κυβέρνησης. Το 1941, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό κατείχε 10 θωρηκτά, 10 αεροπλανοφόρα, 38 καταδρομικά (βαριά και ελαφριά), 112 καταστροφικά (αντιτορπιλικά), 65 υποβρύχια και διάφορα βοηθητικά πλοία.

Σύστημα συνθηκών της Ουάσιγκτον 

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα ναυτικά κατασκευαστικά προγράμματα των τριών μεγαλύτερων ναυτικών δυνάμεων, η Βρετανία, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν απειλήσει να ξεκινήσουν έναν νέο δυνητικά επικίνδυνο και ακριβό αγώνα ναυτικών εξοπλισμών. Η επακόλουθη ναυτική συνθήκη της Ουάσιγκτον του 1922 έγινε ένα από τα πιο αποτελεσματικά προγράμματα μείωσης όπλων της ιστορίας, δημιουργώντας ένα σύστημα αναλογιών μεταξύ των πέντε συμβαλλομένων δυνάμεων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Βρετανία χορηγήθηκαν 525.000 τόνοι κεφαλαιουχικών πλοίων, στην Ιαπωνία 315.000, και σε Γαλλία και Ιταλία απο 175.000. Συμφωνήθηκε επίσης να είναι μία δεκαετία παύσης στην κατασκευή θωρηκτών, αν και επιτράπηκε η αντικατάσταση των θωρηκτών που φτάνουν τα 20 χρόνια υπηρεσίας. Ορίστηκαν επίσης ανώτατα όρια 35.000 τόνων και όπλων 16 ιντσών. Τα μεταφορικά περιορίστηκαν με την ίδια αναλογία, με την Ιαπωνία να κατανέμει 81.000 τόνους.

Πολλοί ναυτικοί ηγέτες στην αντιπροσωπεία της Ιαπωνίας ήταν εξοργισμένοι από αυτούς τους περιορισμούς, καθώς η Ιαπωνία θα ήταν πάντα πίσω από τους κύριους αντιπάλους της. Ωστόσο, στο τέλος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ακόμη και αυτοί οι δυσμενείς περιορισμοί θα ήταν καλύτεροι από έναν απεριόριστο αγώνα όπλων με τις βιομηχανικά κυρίαρχες Ηνωμένες Πολιτείες. Το σύστημα της Ουάσιγκτον μπορεί να είχε κάνει την Ιαπωνία έναν νεώτερο εταίρο με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, αλλά μείωσε επίσης την άνοδο της Κίνας και της Σοβιετικής Ένωσης, που και οι δύο προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την Ιαπωνία στην Ασία.

Η Συνθήκη της Ουάσιγκτον δεν περιόρισε την κατασκευή πλοίων εκτός από τα θωρηκτά και τους αερομεταφορείς, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας αγώνας για βαριά καταδρομικά. Αυτά περιορίστηκαν σε 10.000 τόνους και όπλα 8 ιντσών. Οι Ιάπωνες μπόρεσαν επίσης να λάβουν κάποιες παραχωρήσεις, ιδίως το θωρηκτό Mutsu, το οποίο χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από δωρεές μαθητών και θα είχαν απορριφθεί σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης.

Η Συνθήκη υπαγόρευσε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία και η Ιαπωνία δεν μπορούσαν να επεκτείνουν τις οχυρώσεις τους στον Δυτικό Ειρηνικό. Η Ιαπωνία συγκεκριμένα δεν μπορούσε να στρατιωτικοποιήσει τα νησιά Κουρίλες, τα νησιά Ογκασαβάρα, το Αμάμι-οσίμα, τα νησιά Ρίου Κίου, τη Φορμόσα και τα Πένγκου.

Ανάπτυξη της ναυτικής αεροπορίας 

Η Ιαπωνία κατά καιρούς συνέχισε να ζητάει ξένη εμπειρογνωμοσύνη σε τομείς στους οποίους το IJN ήταν άπειρο, όπως η ναυτική αεροπορία. Το ιαπωνικό ναυτικό παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς την πρόοδο της αεροπορίας των τριών συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Βρετανία είχε σημειώσει τις μεγαλύτερες προόδους στη ναυτική αεροπορία. Η αποστολή Σέμπιλ με επικεφαλής τον καπετάνιο Ουίλιαμ Φόρμπς-Σέμπιλ, πρώην αξιωματικό της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας είχε εμπειρία στο σχεδιασμό και τις δοκιμές αεροσκαφών του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αποστολή, που αποτελούνταν απο πλήρωμα 27 μελών και το οποίο ήταν σε μεγάλο βαθμό έμπειρο στη ναυτική αεροπορία και περιελάμβανε πιλότους και μηχανικούς από διάφορες βρετανικές εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών. Η βρετανική τεχνική αποστολή έφυγε για την Ιαπωνία τον Σεπτέμβριο με σκοπό να βοηθήσει το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό να αναπτύξει και να βελτιώσει την επάρκεια των πολεμικών αεροσκαφών του. Η αποστολή έφτασε στον Ναυτικό Αεροδρόμιο Κασουμιγκόρα τον επόμενο μήνα, το Νοέμβριο του 1921, και έμεινε στην Ιαπωνία για 18 μήνες.

Η αποστολή έφερε στην Kασουμιγκόρα πάνω από εκατό βρετανικά αεροσκάφη που αποτελούσαν είκοσι διαφορετικά μοντέλα, πέντε από τα οποία ήταν τότε σε λειτουργία με το Fleet Air Arm (FFA, ένα από τα πέντε πολεμικά όπλα του Βασιλικού Ναυτικού) του Βασιλικού Ναυτικού. Οι Ιάπωνες εκπαιδεύτηκαν σε πολλά, όπως το Gloster Sparrowhawk, τότε μαχητικό πρώτης γραμμής. Οι Ιάπωνες θα θα παρήγγελναν 50 από αυτά τα αεροσκάφη από την Gloster, και θα κατασκεύαζαν 40. Αυτά τα αεροπλάνα τελικά έδωσαν την έμπνευση για το σχεδιασμό ενός αριθμού Ιαπωνικών ναυτικών αεροσκαφών. Οι τεχνικοί εξοικειώνονταν με τα νεότερα εναέρια όπλα, τορπίλες, βόμβες, πολυβόλα, κάμερες και εργαλεία επικοινωνίας.

Η αποστολή έφερε επίσης τα σχέδια των πιο πρόσφατων βρετανικών αερομεταφορέων, όπως τα HMS Argus και HMS Hermes, τα οποία επηρέασαν τα τελικά στάδια της ανάπτυξης του αερομεταφορέα Hōshō. Μέχρι τη στιγμή που τα τελευταία μέλη είχαν επιστρέψει στη Βρετανία, οι Ιάπωνες είχαν αποκτήσει μια λογική κατανόηση της τελευταίας τεχνολογίας των αερομεταφορών και είχαν λάβει τα πρώτα βήματα για να έχουν μια αποτελεσματική ναυτική αεροπορία. Η ιαπωνική ναυτική αεροπορία επίσης, τόσο στην τεχνολογία όσο και στη θεωρία, συνέχισε να εξαρτάται από το βρετανικό μοντέλο για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1920.

Ναυτικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια των μεσοπολεμικών χρόνων 
Μεταξύ των πολέμων, η Ιαπωνία πρωτοστάτησε σε πολλούς τομείς της ανάπτυξης πολεμικών πλοίων:

 Το 1921, δημιουργήθηκε το Hōshō (κυριολεκτικά: Πέταγμα του Φοίνιξ), ο πρώτος αερομεταφορέας που σχεδιάστηκε από την Ιαπωνία, και στη συνέχεια ανέπτυξε έναν στόλο αερομεταφορέων που δεν υστερεί σε κανέναν.
 Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό ήταν το πρώτο που τοποθέτησε όπλα 356 χιλιοστών (στο Ιαπωνικό θωρηκτό Κονγκό), 406 χιλιοστών (στο Ιαπωνικό θωρηκτό Ναγκάτο), και ήταν το πρώτο που τοποθέτησε τα όπλα 460 χιλιοστών (στην τάξη Γιαμάτο).
 Το 1928, ξεκίνησε το καινοτόμο αντιτορπιλικό κατηγορίας Φουμπούκι, εισάγοντας κλειστούς διπλούς πυργίσκους 127 χιλιοστών ικανούς να πυροδοτήσουν αεροπλάνα. Ο νέος σχεδιασμός του καταστροφέα μιμήθηκε σύντομα από άλλα ναυτικά. Το Φουμπούκι περιλάμβανε επίσης τους πρώτους σωλήνες τορπιλών που περικλείονταν σε πυρίμαχους πυργίσκους.
 Η Ιαπωνία ανέπτυξε την τορπίλη τύπου 93 με καύσιμο οξυγόνο 610 χιλιοστών, που γενικά αναγνωρίζεται ως η καλύτερη τορπίλη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δογματικές διαμάχες 
Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό αντιμετώπισε πριν και κατά τη διάρκεια του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου σημαντικές προκλήσεις, πιθανότατα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ναυτικό στον κόσμο. Η Ιαπωνία, όπως και η Βρετανία, εξαρτιόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από ξένους πόρους για να τροφοδοτεί την οικονομία της. Για να επιτύχει τις επεκτατικές πολιτικές της Ιαπωνίας, το ΑΙΝ έπρεπε να εξασφαλίσει και να προστατεύσει μακρινές πηγές πρώτων υλών (ιδίως πετρελαίου και πρώτων υλών της Νοτιοανατολικής Ασίας), που ελέγχονταν από ξένες χώρες (Βρετανία, Γαλλία και Κάτω Χώρες) Για να επιτύχει αυτόν τον στόχο, έπρεπε να κατασκευάσει μεγάλα πολεμικά πλοία ικανά να επιτεθούν σε μεγάλες αποστάσεις. Στα χρόνια πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ΑΙΝ άρχισε να δομείται ειδικά για να πολεμήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια μακρά πορεία στρατιωτικής επέκτασης και η έναρξη του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου το 1937 είχε επιδεινώσει τις εντάσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θεωρούνταν αντίπαλος της Ιαπωνίας.

Αυτό ήταν σε σύγκρουση με τα όσα είχε συνηθίσει ήδη η Ιαπωνία (όσον αφορά τις «αποφασισμένες μάχες» που δεν απαιτούσαν μεγάλη εμβέλεια), καθώς στη συγκεκριμένη περίπτωση, το ΑΙΝ θα επέτρεπε στο ναυτικό των ΗΠΑ να ταξιδέψει πέρα ​​από τον Ειρηνικό, και θα χρησιμοποιούσαν υποβρύχια για να το καταστρέψουν, και μετά θα αντιμετώπιζαν τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ σε μια «αποφασισμένη περιοχή μάχης» κοντά στην Ιαπωνία, αφού θα είχε προκάλεσε τέτοια φθορά. Αυτό συμβαδίζει επίσης με τη θεωρία του Άλφρεντ Τ. Μάχαν, στην οποία κάθε μεγάλο ναυτικό προσυπέγραψε πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο οι πόλεμοι θα αποφασίζονταν από εμπλοκές μεταξύ αντιτιθέμενων επιφανειακών στόλων, όπως γινόταν για πάνω από 300 χρόνια.

Ήταν επίσης σε σύγκρουση με την προηγούμενη εμπειρία της Ιαπωνίας σε θέματα πολέμου. Η αριθμητική και βιομηχανική κατωτερότητα της Ιαπωνίας την οδήγησε να αναζητήσει τεχνική υπεροχή (λιγότερα, αλλά ταχύτερα και πιο ισχυρά πλοία), ποιοτική ανωτερότητα (καλύτερη εκπαίδευση) και επιθετικές τακτικές (τολμηρές και γρήγορες επιθέσεις που που μπορούν να κατακλύσουν τον εχθρό, μια συνταγή επιτυχίας στις προηγούμενες συγκρούσεις της), αλλά απέτυχε να λάβει υπόψη οποιοδήποτε από αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι αντίπαλοι της Ιαπωνίας, σε οποιονδήποτε μελλοντικό πόλεμο του Ειρηνικού, δεν θα αντιμετώπιζαν τους πολιτικούς και γεωγραφικούς περιορισμούς των προηγούμενων πολέμων της, και ούτε θα επέτρεπαν οι Ιάπωνες απώλειες σε πλοία και πληρώματα.

Κυκλικά Σχέδια

Σύγκρουση στην Κίνα

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 

Προκειμένου να καταπολεμήσουν το αριθμητικά ανώτερο αμερικανικό ναυτικό, οι Ιάπωνες είχαν αφιερώσει μεγάλο αριθμό πόρων για να δημιουργήσουν μια δύναμη ανώτερη στην ποιότητα. Στοιχηματίζοντας στην επιτυχία των επιθετικών τακτικών που προέρχονταν από το δόγμα Mαχάν και την έννοια της αποφασιστικής μάχης, η Ιαπωνία δεν επένδυσε σημαντικά στις δυνατότητες που απαιτούνται για την προστασία των μακρών ναυτιλιακών της γραμμών από τα εχθρικά υποβρύχια, ιδιαίτερα υποεπενδύοντας στη ζωτική περιοχή του ανθυποβρυχιακού πολέμου (τόσο σε πλοία όσο και σε αεροπλανοφόρα συνοδείας), και στην εξειδικευμένη εκπαίδευση και οργάνωση για την υποστήριξή της.

Το IJN ξεκίνησε μια αιφνιδιαστική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, σκοτώνοντας 2.403 Αμερικανούς αποδυναμώνοντας τον Στόλο του Ειρηνικού των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών του Πολέμου του Ειρηνικού, το IJN απολάμβανε θεαματική επιτυχία προκαλώντας βαριές ήττες στις συμμαχικές δυνάμεις. Τα συμμαχικά πλοία καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κατάκτησης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τα ιαπωνικά πολεμικά αεροσκάφη ήταν επίσης υπεύθυνα για τη βύθιση του HMS Prince of Wales και του HMS Repulse, πρώτη φορά που μεγάλα πλοία βυθίστηκαν από αεροπορική επίθεση ενώ ήταν σε δράση. Τον Απρίλιο του 1942, η επιδρομή του Ινδικού Ωκεανού οδήγησε το Βασιλικό Ναυτικό μακρυά από τη Νοτιοανατολική Ασία.

Μετά από αυτές τις επιτυχίες, το IJN επικεντρώθηκε τώρα στην εξάλειψη και την εξουδετέρωση στρατηγικών σημείων από όπου οι Σύμμαχοι θα μπορούσαν να ξεκινήσουν αντιπαραθέσεις ενάντια στις ιαπωνικές κατακτήσεις. Ωστόσο, στη Θάλασσα των Κοραλλίων οι Ιάπωνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους για απομόνωση της Αυστραλίας, ενώ η ήττα στη ναυμαχία του Μίντγουεϊ είδε τους Ιάπωνες να υποχρεώνονται στε αμυντική στάση. Η ναυμαχία των νήσων Σόλωμον, στην οποία οι Ιάπωνες έχασαν τον πόλεμο τριβής, ήταν η πιο αποφασιστική. Οι Ιάπωνες απέτυχαν να δεσμεύσουν αρκετές δυνάμεις για αρκετό χρόνο. Κατά τη διάρκεια του 1943 οι Σύμμαχοι μπόρεσαν να αναδιοργανώσουν τις δυνάμεις τους και η αμερικανική βιομηχανική δύναμη άρχισε να γυρίζει την παλίρροια του πολέμου. Οι αμερικανικές δυνάμεις τελικά κατάφεραν να κερδίσουν το προβάδισμα μέσω μιας πολύ μεγαλύτερης βιομηχανικής παραγωγής και εκσυγχρονισμού των αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεών τους.

Το 1943, οι Ιάπωνες έστρεψαν επίσης την προσοχή τους στις αμυντικές περιμέτρους των προηγούμενων κατακτήσεων τους. Οι δυνάμεις στα νησιά της Ιαπωνίας στη Μικρονησία ήταν να απορροφήσουν και να καταστρέψουν μια αναμενόμενη αμερικανική αντεπίθεση. Ωστόσο, η αμερικανική βιομηχανική δύναμη έγινε εμφανής και οι στρατιωτικές δυνάμεις που αντιμετώπισαν τους Ιάπωνες το 1943 ήταν συντριπτικές σε δύναμη πυρών και εξοπλισμού. Από το τέλος του 1943 έως το 1944 η αμυντική περίμετρος της Ιαπωνίας απέτυχε.

Η ήττα στη Θάλασσα των Φιλιππίνων ήταν μια καταστροφή για την ιαπωνική ναυτική αεροπορική δύναμη με τους Αμερικανούς πιλότους να ορίζουν τη μάχη με κλίση αέρα / θάλασσας "Great Marianas Turkey Shoot", κυρίως προς όφελος των ΗΠΑ, ενώ η μάχη του Κόλπου του Λέιτε οδήγησε στην καταστροφή μεγάλου μέρους του επιφανειακού στόλου. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης του πολέμου, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό κατέφυγε σε μια σειρά απελπισμένων μέτρων, συμπεριλαμβανομένης μιας ποικιλίας ειδικών μονάδων επίθεσης που ονομάστηκαν ευρέως καμικάζε.

Μέχρι τον Μάιο του 1945, το μεγαλύτερο μέρος του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού είχε βυθιστεί και τα πλοία που σώθηκαν είχαν καταφύγει στα λιμάνια της Ιαπωνίας. Μέχρι τον Ιούλιο του 1945, το Nagato ήταν το μόνο εναπομένον πλοίο απο τα μεγάλα του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού που δεν είχε βυθιστεί σε επιδρομές από το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κληρονομιά

Δυνάμεις αυτοάμυνας 
Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας και την επακόλουθη κατοχή από τους Συμμάχους στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό διαλύθηκε το 1945. Στο νέο σύνταγμα της Ιαπωνίας που καταρτίστηκε το 1947, το άρθρο 9 διευκρινίζει ότι "Ο Ιαπωνικός λαός παραιτείται για πάντα από τον πόλεμο ως κυρίαρχο δικαίωμα του έθνους και ως απειλή ή χρήση βίας ως μέσο επίλυσης διεθνών διαφορών." Η επικρατούσα άποψη στην Ιαπωνία είναι ότι αυτό το άρθρο επιτρέπει τη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων για σκοπούς αυτοάμυνας. Το 1952, η Δύναμη Ασφάλειας των Παράκτιων σχηματίστηκε στο πλαίσιο της Υπηρεσίας Ασφάλειας της Ναυσιπλοΐας, η οποία ενσωματώνει το στόλο των ναρκών και άλλα στρατιωτικά σκάφη, κυρίως καταστροφικά, που δόθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1954, η Παράκτια Δύναμη Ασφάλειας διαχωρίστηκε και το JMSDF δημιουργήθηκε επισήμως ως ναυτικός κλάδος της Ιαπωνικής Δύναμης Άμυνας (JSDF), μετά το πέρασμα του νόμου για τις δυνάμεις αυτοάμυνας του 1954. Το σημερινό ναυτικό της Ιαπωνίας εμπίπτει με τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας.

Παραπομπές

Βιβλιογραφικές αναφορές 

     
      
     
 Howe, Christopher (1996) Η προέλευση της ιαπωνικής εμπορικής υπεροχής, της ανάπτυξης και της τεχνολογίας στην Ασία από το 1540 έως τον πόλεμο του Ειρηνικού, The University of Chicago Press 
 Ιρλανδία, Bernard (1996) Τζέιν θωρηκτά του 20ου αιώνα 
 Lyon, DJ (1976) πολεμικά πλοία του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, Excalibur Books

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Βιβλίο ιστορίας Axis - Imperial Japanese Navy (IJN) 
 Το σιδερένιο ναυτικό της Nobunaga 
 Ο ιστότοπος IJN του Hiroshi Nishida 
 Imperial Japanese Navy 
 Imperial Japanese Navy Awards of the Golden Kite in the World War 2, a Note 
 Το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, 1914–18, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας πολεμικού πλοίου

Ναυτική ιστορία της Ιαπωνίας
Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ναυτικο