Μορόκαμπος

Παλαιός οικισμός σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων ανατολικά των Βαγίων Βοιωτίας.

Ο Μορόκαμπος ήταν η πατρίδα του οπλαρχηγού του 1821 Μήτρου Μπινιάρη ο οποίος είχε ταφεί στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου το οποίο σήμερα είναι ερειπωμένο.

Ιστορία 
Ο Μορόκαμπος πιθανότατα δημιουργήθηκε κατά τους Βυζαντινή περίοδο. Υπήρξε δε αξιόλογο εμπορικό κέντρο με βιομηχανίες εκτροφής μεταξοσκωλήκων, παραγωγής μεταξιού, κατασκευής ταπήτων και βαφής υφασμάτων.

Σύμφωνα με την περιγραφή του Γ. Τσεβά: ''Η Βοιωτία και ιδίως αι Θήβαι επεδόθησαν τάχιστα μετά ζήλου εις την καλλιέργειαν της μετάξης. Η πέριξ των Θηβών περιφέρεια και μάλιστα η προ αυτών θαυμάσια πεδιάς, ήτις και σήμερον έτι διατηρεί το όνομα Μορόκαμπος, επληρώθη τάχιστα μορέων, τα φύλλα των οποίων απετέλουν την τροφήν των μεταξοσκωλήκων ''.

Από τις  αναφορές για τον Μορόκαμπο και την μεταξοκαλλιέργεια, οδηγούμαστε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο οικισμός υπήρχε πριν από την γραπτή αναφορά του 1146. Πιθανότατα η σηροτροφία στην περιοχή να άρχισε πολύ πριν από το έτος 1146, αν λάβουμε υπόψη ότι οι Νορμανδοί ήλθαν στην περιοχή μας για να αιχμαλωτίσουν ειδικευμένους και έμπειρους μεταξουργούς τεχνίτες.

Η δημιουργία όμως άριστης ποιότητας μεταξιού, που η φήμη του έφτασε μέχρι την Ιταλία, η παραγωγική γνώση, η εμπειρία των τεχνιτών, όπως και η καλλιέργεια εκτάσεων μορέων δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο ετών αλλά δεκαετιών ή και αιώνων.

Συνεπώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι η εμφάνιση της σηροτροφίας στην περιοχή του Μορόκαμπου, όπως και η ίδρυση του οικισμού, προσεγγίζει τον χρονικό ορίζοντα της μεταφοράς του σπόρου του μεταξιού στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (550 μ.Χ.).

Θέση 

Ως προς τη θέση του Μορόκαμπου έχουμε τις εξής αναφορές: Ο αρχαιολόγος και περιηγητής Edward Dodwell (1767-1832) που πέρασε μεταξύ 1801-1806 από την περιοχή, αναφέρει ότι ο Μορόκαμπος  (Morokambi) απέχει από την Θήβα μία και μισή ώρα δρόμο.

Ο Γερμανός περιηγητής Karl Baedeker (1801-1859) πέρασε από την περιοχή μεταξύ 1840 και 1850. Ερχόμενος από την Αλίαρτο διαμέσου της Στενής μπήκε στο μονότονο Τηνέριο πεδίο (Βαρυκό), που βόρεια συνορεύει με το όρος Σφίγγα ( Σφίγγειο, ή Φίκιον, η Φαγάς) και νότια με τα υψώματα Μαυρομματίου, Κασνεσίου, Βαγίων και Μοροκάμπου.

Πληθυσμός 
Κατά την Τουρκοκρατία από το 1466 έως 1667 και σύμφωνα με τα Οθωμανικά στοιχεία ο πληθυσμός του κυμαινόταν από 23 έως 35 οικογένειες.

Μετά την απελευθέρωση το έτος 1835 είχε πληθυσμό 77 άτομα.

Περί το 1860 οι τελευταίοι κάτοικοι του Μορόκαμπου μετακόμισαν  στα Βάγια.

Παραπομπές

Βιβλία 
 Βιβλίο: Γιώργος Ε. Αντωνίου, "ΒΑΓΙΑ-ΚΑΣΝΕΣΙ (Βοιωτίας): Διαδρομή στο χώρο και το χρόνο", Αθήνα: A.D.M. Press, 2016. Ιστοσελίδα του βιβλίου: http://vagia-kasnesi.blogspot.gr
Βιβλίο: Τσεβάς, Γεώργιος. (1928). Η Ιστορία των Θηβών και της Βοιωτίας. Αθήνα: Τυπογραφείο << ΚΑΔΜΟΣ>> - Γεωργίου κ. Ροδή.

Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Βοιωτίας