Λαμοτριγίνη

Η λαμοτριγίνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Lamictal μεταξύ άλλων, είναι αντιεπιληπτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της επιληψίας και για την καθυστέρηση ή την πρόληψη της επανεμφάνισης καταθλιπτικών επεισοδίων σε διπολική διαταραχή. Για την επιληψία, αυτό περιλαμβάνει εστιακές κρίσεις, τονικοκλωνικές κρίσεις και επιληπτικές κρίσεις στο σύνδρομο Lennox-Gastaut. Στη διπολική διαταραχή, η λαμοτριγίνη δεν έχει αποδειχθεί ότι αντιμετωπίζει αξιόπιστα την οξεία κατάθλιψη, αλλά για ασθενείς με διπολική διαταραχή που δεν είναι επί του παρόντος συμπτωματικοί, φαίνεται να είναι αποτελεσματική στη μείωση του κινδύνου μελλοντικών επεισοδίων κατάθλιψης

Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, κεφαλαλγία, έμετο, προβλήματα συντονισμού και εξάνθημα. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αναιμία, αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας, σύνδρομο Stevens-Johnson και αλλεργικές αντιδράσεις.  Υπάρχουν ανησυχίες ότι η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού μπορεί να προκαλέσει βλάβη.  Η λαμοτριγίνη είναι μια φαινυλτριαζίνη, καθιστώντας τη χημικά διαφορετική από άλλα αντιεπιληπτικά.  Ο τρόπος λειτουργίας του δεν είναι απολύτως σαφής.  Φαίνεται ότι μειώνει τους ευαίσθητους στην τάση διαύλους νατρίου των νευρώνων.

Η λαμοτριγίνη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1991 και εγκρίθηκε για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1994. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017, ήταν το 63ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δώδεκα εκατομμύρια συνταγές.

Ιατρικές χρήσεις

Επιληψία 
Η λαμοτριγίνη θεωρείται φάρμακο πρώτης γραμμής για πρωτογενείς γενικευμένες τονικοκλωνικές κρίσεις (περιλαμβάνει απλές μερικές, σύνθετες μερικές και γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις καθώς και τονικοκλονικές κρίσεις εστιακής προέλευσης). Χρησιμοποιείται επίσης ως εναλλακτικό ή επικουρικό φάρμακο για μερικές επιληπτικές κρίσεις, όπως αφαιρετικές κρίσεις, μυοκλονικούς σπασμούς και ατονικές κρίσεις. Μια ανασκόπηση του 2020 σχετικά με τη χρήση της λαμοτριγίνης ως πρόσθετης θεραπείας για γενικευμένους τονικοκλωνικούς σπασμούς ανθεκτικούς στα φάρμακα δεν μπόρεσε να καταλήξει σε συμπεράσματα για την ενημέρωση της κλινικής πρακτικής. Αν και στοιχεία χαμηλής βεβαιότητας υποδηλώνουν ότι μειώνει τις γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις κατά 50%, το επίπεδο αβεβαιότητας δείχνει ότι τα πραγματικά ευρήματα θα μπορούσαν να είναι σημαντικά διαφορετικά. Μια άλλη ανασκόπηση του Cochrane 2020 που εξέτασε τη χρήση της λαμοτριγίνης ως πρόσθετης θεραπείας στην ανθεκτική σε φάρμακα εστιακή επιληψία, βρήκε ότι ήταν αποτελεσματική για τη μείωση της συχνότητας των επιληπτικών κρίσεων και ήταν καλά ανεκτή.

Η λαμοτριγίνη είναι μία από τις λίγες θεραπείες εγκεκριμένες από το FDA για τη μορφή επιληψίας γνωστής ως σύνδρομο Lennox-Gastaut. Μειώνει τη συχνότητα των επιληπτικών κρίσεων και είναι ένα από τα δύο φάρμακα που είναι γνωστό ότι μειώνουν τη σοβαρότητα των κρίσεων. Ο συνδυασμός με βαλπροϊκό είναι συνηθισμένος, αλλά αυτό αυξάνει τον κίνδυνο εξανθήματος που προκαλείται από τη λαμοτριγίνη και απαιτεί μειωμένη δοσολογία λόγω της αλληλεπίδρασης αυτών των φαρμάκων.

Διπολική διαταραχή 
Η λαμοτριγίνη έχει εγκριθεί στις ΗΠΑ για θεραπεία συντήρησης της διπολικής διαταραχής τύπου Ι και II. Ενώ τα αντισπασμωδικά καρβαμαζεπίνη και βαλπροϊκό είναι κατά κύριο λόγο αντιμανιακά, η λαμοτριγίνη έχει επιδείξει αποτελεσματικότητα μόνο στην πρόληψη ή τη μείωση του κινδύνου επαναλαμβανόμενων καταθλιπτικών επεισοδίων διπολικής διαταραχής. Το φάρμακο φαίνεται αναποτελεσματικό στη θεραπεία της τρέχουσας ταχείας εναλλαγής συναισθημάτων, της οξείας μανίας ή της οξείας κατάθλιψης σε διπολική διαταραχή.

Η λαμοτριγίνη δεν έχει αποδείξει σαφή αποτελεσματικότητα στη θεραπεία των επεισοδίων διάθεσης, είτε μανία είτε κατάθλιψη. Δεν έχει δείξει αποτελεσματικότητα στη θεραπεία της οξείας μανίας, και υπάρχει διαμάχη σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης. Ενώ οι οδηγίες της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας του 2002 (APA) προτείνουν τη λαμοτριγίνη ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την οξεία κατάθλιψη στη διπολική διαταραχή II, ο ιστότοπός τους σημειώνει ότι οι οδηγίες, ηλικίας άνω των πέντε ετών, "δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν ως ενημερωμένες". Ένα έγγραφο που γράφτηκε το 2008 από τους Nassir et al. εξέτασε στοιχεία από δοκιμές που δεν δημοσιεύθηκαν και δεν αναφέρονται στις οδηγίες APA του 2002, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η λαμοτριγίνη έχει «πολύ περιορισμένη, εάν υπάρχει, αποτελεσματικότητα στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης». Ένα έγγραφο του 2008 από τους Calabrese et al. εξέτασε πολλά από τα ίδια δεδομένα και διαπίστωσε ότι σε πέντε μελέτες ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, η λαμοτριγίνη δεν διέφερε σημαντικά από το εικονικό φάρμακο στη θεραπεία της διπολικής κατάθλιψης. Ωστόσο, σε μια μετα-ανάλυση αυτών των μελετών που πραγματοποιήθηκαν το 2008, διαπιστώθηκε ότι η λαμοτριγίνη ήταν αποτελεσματική σε άτομα με διπολική κατάθλιψη, με έναν αριθμό που απαιτείται για τη θεραπεία (NNT) 11 ή 7 σε σοβαρή κατάθλιψη.

Μια ανασκόπηση του 2013 σχετικά με τη λαμοτριγίνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι συνιστάται στη διπολική συντήρηση όταν η κατάθλιψη είναι προεξάρχουσα και ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα σχετικά με το ρόλο της στη θεραπεία της οξείας διπολικής κατάθλιψης και της μονοπολικής κατάθλιψης. Επιπλέον, δεν βρέθηκαν πληροφορίες που να προτείνουν τη χρήση της σε άλλες ψυχιατρικές διαταραχές.

Άλλες χρήσεις 
Οι χρήσεις εκτός ετικέτας περιλαμβάνουν τη θεραπεία της περιφερικής νευροπάθειας, της νευραλγίας του τριδύμου, της αρθροιστικής κεφαλαλγίας, των ημικρανιών, την όραση χιονιού και της μείωσης του νευροπαθητικού πόνου, αν και μια συστηματική ανασκόπηση που πραγματοποιήθηκε το 2013 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι σχεδιασμένες κλινικές δοκιμές δεν έδειξαν κανένα όφελος για τη λαμοτριγίνη στον νευροπαθητικό πόνο. Η ψυχιατρική χρήση εκτός ετικέτας περιλαμβάνει τη θεραπεία ανθεκτικής στη θεραπεία ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, διαταραχής αποπροσωποποίησης, διαταραχής παρατεταμένης αντίληψης παραισθησιογόνου, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής και μεταιχμιακής διαταραχής προσωπικότητας. Δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι χρήσιμο σε διαταραχές μετατραυματικού στρες.

Παρενέργειες 
Οι πληροφορίες συνταγογράφησης της λαμοτριγίνης έχουν προειδοποίηση μαύρου κουτιού για απειλητικές για τη ζωή δερματικές αντιδράσεις, όπως το σύνδρομο Stevens-Johnson (SJS), το σύνδρομο DRESS και η τοξική επιδερμική νεκρόλυση. Ο κατασκευαστής δηλώνει ότι σχεδόν όλες οι περιπτώσεις εμφανίζονται στις πρώτες δύο έως οκτώ εβδομάδες θεραπείας.  Οι ασθενείς πρέπει να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια για τυχόν απροσδόκητο δερματικό εξάνθημα, καθώς η παρουσία του αποτελεί ένδειξη πιθανής σοβαρής ή ακόμη και θανατηφόρας παρενέργειας του φαρμάκου. Δεν καταλήγουν όλα τα εξανθήματα που εμφανίζονται κατά τη λήψη της λαμοτριγίνης σε SJS ή TEN. Μεταξύ 5 και 10% των ασθενών θα εμφανίσουν εξάνθημα, αλλά μόνο ένας στους χίλιους ασθενείς θα εμφανίσει σοβαρό εξάνθημα. Το εξάνθημα και άλλες δερματικές αντιδράσεις είναι πιο συχνές στα παιδιά, επομένως αυτό το φάρμακο προορίζεται συχνά για ενήλικες. Για ασθενείς των οποίων η λαμοτριγίνη έχει σταματήσει μετά την εμφάνιση εξανθήματος, η επαναπρόκληση με λαμοτριγίνη είναι επίσης μια βιώσιμη επιλογή. Ωστόσο, δεν ισχύει για πολύ σοβαρές περιπτώσεις.

Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν απώλεια ισορροπίας ή συντονισμού, διπλή όραση, στραβισμό, συστολή των οφθαλμικών κορών, θολή όραση, ζάλη και έλλειψη συντονισμού, υπνηλία, αϋπνία, άγχος, έντονα όνειρα ή εφιάλτες, ξηροστομία, έλκη στο στόμα, προβλήματα μνήμης, αλλαγές στη διάθεση, κνησμό, ρινική καταρροή, βήχα, ναυτία, δυσπεψία, κοιλιακό άλγος, απώλεια βάρους, χαμένη ή επώδυνη εμμηνορροϊκή περίοδο και κολπίτιδα. Το προφίλ παρενεργειών ποικίλλει σε διαφορετικούς πληθυσμούς ασθενών. Οι συνολικές ανεπιθύμητες ενέργειες στη θεραπεία είναι παρόμοιες μεταξύ ανδρών, γυναικών, γηριατρικών, παιδιατρικών και φυλετικών ομάδων.

Η λαμοτριγίνη έχει συσχετιστεί με μείωση του αριθμού των λευκών αιμοσφαιρίων ( λευκοπενία ). Η λαμοτριγίνη δεν παρατείνει το QT / QTc σε μελέτες σε υγιή άτομα.

Σε άτομα που λαμβάνουν αντιψυχωσικά, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις κακοήθους νευροληπτικού συνδρόμου που προκαλείται από λαμοτριγίνη.

Το 2018, η FDA απαιτούσε μια νέα προειδοποίηση για τον κίνδυνο αιμοφαγοκυτταρικής λεμφοϊστοκυττάρωσης. Αυτή η αντίδραση μπορεί να συμβεί μεταξύ ημερών έως εβδομάδων μετά την έναρξη της θεραπείας.

Γυναίκες 
Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό από τους άνδρες να έχουν παρενέργειες. Αυτό είναι το αντίθετο από τα περισσότερα άλλα αντιεπιληπτικά.

Ορισμένα στοιχεία δείχνουν αλληλεπιδράσεις μεταξύ της λαμοτριγίνης και των γυναικείων ορμονών, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ιδιαίτερη ανησυχία για τις γυναίκες υπό ορμονικά αντισυλληπτικά που περιέχουν οιστρογόνα. Η αιθινυλοιστραδιόλη, ένα συστατικό τέτοιων αντισυλληπτικών, έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τα επίπεδα της λαμοτριγίνης στον ορό. Οι γυναίκες που ξεκινούν από του στόματος αντισυλληπτικά που περιέχουν οιστρογόνα μπορεί να χρειαστεί να αυξήσουν τη δόση της λαμοτριγίνης για να διατηρήσουν το επίπεδο αποτελεσματικότητάς της. Ομοίως, οι γυναίκες ενδέχεται να παρουσιάσουν αύξηση των παρενεργειών της λαμοτριγίνης μετά τη διακοπή των αντισυλληπτικών χαπιών. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την εβδομάδα «χωρίς χάπια» όπου τα επίπεδα της λαμοτριγίνης στον ορό έχει αποδειχθεί ότι αυξάνουν κατά δύο φορές.

Εγκυμοσύνη και θηλασμός 
Πολλές μελέτες δεν διαπίστωσαν συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης στη λαμοτριγίνη στη μήτρα και γενετικών ανωμαλιών, ενώ εκείνες που έχουν βρει μια συσχέτιση έχουν βρει μόνο μικρές συσχετίσεις με μικρές δυσπλασίες, όπως οι σχιστίες υπερώας. Ανασκοπήσειςηβιβλιογραφίας ς διαπίστωσαν ότι τα συνολικά ποσοστά συγγενών δυσπλασιών σε βρέφη που εκτέθηκαν σε λαμοτριγίνη στη μήτρα είναι σχετικά χαμηλά (1-4%), κάτι που είναι παρόμοιο με το ποσοστό δυσπλασιών στον γενικό πληθυσμό. Είναι γνωστό ότι η λαμοτριγίνη είναι ασθενής αναστολέας της ανθρώπινης διυδροφυλικής αναγωγάσης (DHFR) και άλλοι, πιο ισχυροί, αναστολείς της ανθρώπινης DHFR όπως η μεθοτρεξάτη είναι γνωστό ότι είναι τερατογόνοι.

Η λαμοτριγίνη εκφράζεται στο μητρικό γάλα. Ο κατασκευαστής δεν συνιστά θηλασμό κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Μια συχνά ενημερωμένη ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας εκτιμά τη λαμοτριγίνη ως L3: μέτρια ασφαλής.

Άλλοι τύποι παρενεργειών 
Η λαμοτριγίνη συνδέεται με ιστούς που περιέχουν μελανίνη, όπως η ίριδα του ματιού. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτού είναι άγνωστες.

Η GlaxoSmithKline διερεύνησε τη λαμοτριγίνη για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ με ασαφή αποτελέσματα. Δεν παρατηρήθηκαν επιβλαβείς επιδράσεις στη γνωστική λειτουργία. Ωστόσο, η μόνη στατιστική βελτίωση στα βασικά συμπτώματα της ΔΕΠΥ ήταν μια βελτίωση σε μια δοκιμαστική σειριακή προσθήκη ελεγχόμενου ακουστικού που μετρά την ταχύτητα της ακουστικής επεξεργασίας και την ικανότητα υπολογισμού. Μια άλλη μελέτη ανέφερε ότι η λαμοτριγίνη μπορεί να είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική επιλογή θεραπείας για τους ενήλικες που πάσχουν από ΔΕΠΥ με συννοσηρή διπολική και επαναλαμβανόμενη κατάθλιψη.

Η λαμοτριγίνη είναι γνωστό ότι επηρεάζει τον ύπνο. Μελέτες με μικρό αριθμό ασθενών (10-15) ανέφεραν ότι η λαμοτριγίνη αυξάνει τη σταθερότητα του ύπνου (αυξάνει τη διάρκεια του ύπνου REM, μειώνει τον αριθμό των αλλαγών φάσης και μειώνει τη διάρκεια του ύπνου αργών κυμάτων ), και ότι δεν υπήρχε επίδραση στην επαγρύπνηση, και υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας και τη γνωστική λειτουργία. Ωστόσο, μια αναδρομική μελέτη 109 ιατρικών φακέλων ασθενών διαπίστωσε ότι το 6,7% των ασθενών εμφάνισε «προειδοποιητικό αποτέλεσμα» με αποτέλεσμα αφόρητη αϋπνία, για την οποία η θεραπεία έπρεπε να διακοπεί.

Η λαμοτριγίνη μπορεί να προκαλέσει έναν τύπο επιληπτικής κρίσης που είναι γνωστός ως μυοκλονικό τίναγμα, ο οποίος τείνει να συμβεί αμέσως μετά τη χρήση του φαρμάκου.  Όταν χρησιμοποιείται στη θεραπεία μυοκλονικών επιληψιών, όπως η νεανική μυοκλονική επιληψία, συνήθως απαιτούνται χαμηλότερες δόσεις (και χαμηλότερα επίπεδα πλάσματος), καθώς ακόμη και μέτριες δόσεις αυτού του φαρμάκου μπορούν να προκαλέσουν επιληπτικές κρίσεις, συμπεριλαμβανομένων των τονικοκλωνικών επιληπτικών κρίσεων, οι οποίες μπορούν να εξελιχθούν σε status epilepticus, που είναι ιατρική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Φαρμακολογία

Μηχανισμός δράσης 
Η λαμοτριγίνη είναι μέλος της κατηγορίας αντιεπιληπτικών φαρμάκων που εμποδίζουν τους διαύλους νατρίου. Αυτό μπορεί να καταστέλλει την απελευθέρωση γλουταμινικού και ασπαρτικού, δύο από τους κυρίαρχους διεγερτικούς νευροδιαβιβαστές στο ΚΝΣ. Είναι γενικά αποδεκτό να είναι μέλος της κατηγορίας αντιεπιληπτικών φαρμάκων που αναστέλλουν τους διαύλους νατρίου, αλλά θα μπορούσε να έχει πρόσθετες δράσεις, καθώς έχει ευρύτερο φάσμα δράσης από άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα διαύλων νατρίου όπως η φαινυτοΐνη και είναι αποτελεσματικό στην θεραπεία της καταθλιπτικής φάσης της διπολικής διαταραχής, ενώ άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα που παρεμποδίζουν το κανάλι νατρίου δεν είναι, πιθανώς λόγω της δραστηριότητας του υποδοχέα σίγμα. Επιπλέον, η λαμοτριγίνη μοιράζεται λίγες παρενέργειες με άλλα, άσχετα αντιεπιληπτικά φάρμακα που είναι γνωστό ότι αναστέλλουν τα κανάλια νατρίου, το οποίο τονίζει περαιτέρω τις μοναδικές του ιδιότητες.

Είναι ένα παράγωγο τριαζίνης που αναστέλλει ευαίσθητους στην τάση διαύλους νατρίου, οδηγώντας σε σταθεροποίηση των νευρωνικών μεμβρανών. Επίσης, μπλοκάρει τους τύπου L-, Ν- και Ρ- διαύλους ασβεστίου και αναστέλλει ασθενώς τον υποδοχέα σεροτονίνης 5-ΗΤ3. Αυτές οι δράσεις πιστεύεται ότι αναστέλλουν την απελευθέρωση του γλουταμικού σε φλοιώδεις προεξοχές των μεταιχμιακών περιοχών στο κοιλιακό ραβδωτό σώμα, και τα νευροπροστατευτικά και αντιγλουταμινεργικά αποτελέσματά του έχουν επισημανθεί ως πολλά υποσχόμενα συνεισφέροντα στη σταθεροποιητική δράση της. Παρατηρήσεις ότι η λαμοτριγίνη μείωσε την νευροδιαβίβαση μέσω των γ-αμινοβουτυρικό οξύ (GABA) υποδοχέων Α στις αμυγδαλές αρουραίου, υποδηλώνει ότι μπορεί επίσης να εμπλέκεται ένας GABAεργικός μηχανισμός. Φαίνεται ότι η λαμοτριγίνη δεν αυξάνει τα επίπεδα του GABA στο αίμα στους ανθρώπους.

Η λαμοτριγίνη δεν έχει έντονα αποτελέσματα σε οποιονδήποτε από τους συνηθισμένους υποδοχείς νευροδιαβιβαστών που επηρεάζουν τα αντιεπιληπτικά (αδρενεργικοί, ντοπαμίνης D1 και D2, μουσκαρινικοί, GABA, ισταμινεργικοί Η1, σεροτονίνης 5-ΗΤ2 και Ν-μεθυλ-ϋ-ασπαρτικού ). Οι ανασταλτικές επιδράσεις στους μεταφορείς 5-HT, νορεπινεφρίνης και ντοπαμίνης είναι αδύναμες. Η λαμοτριγίνη είναι ένας ασθενής αναστολέας της διυδροφολικής αναγωγάσης, αλλά εάν αυτό το αποτέλεσμα είναι αρκετό για να συμβάλει στον μηχανισμό δράσης ή αυξάνει τον κίνδυνο για το έμβρυο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι γνωστό. Οι πρώτες μελέτες του μηχανισμού δράσης της λαμοτριγίνης εξέτασαν τις επιδράσεις της στην απελευθέρωση ενδογενών αμινοξέων από φέτες εγκεφαλικού φλοιού αρουραίου in vitro. Όπως συμβαίνει με τα αντιεπιληπτικά φάρμακα που δρουν σε εξαρτώμενα από την τάση κανάλια νατρίου, η λαμοτριγίνη αναστέλλει έτσι την απελευθέρωση γλουταμινικού και ασπαρτικού, η οποία προκαλείται από τον ενεργοποιητή διαύλου νατρίου βερατρίνη και ήταν λιγότερο αποτελεσματική στην αναστολή της απελευθέρωσης ακετυλοχολίνης ή GABA. Σε υψηλές συγκεντρώσεις, δεν είχε καμία επίδραση στην αυθόρμητη ή προκαλούμενη από κάλιο απελευθέρωση αμινοξέων.

Φαρμακοκινητική 
Η φαρμακοκινητική της λαμοτριγίνης ακολουθεί κινητική πρώτης τάξης, με χρόνο ημιζωής 29 ώρες και όγκο κατανομής 1,36 L/kg. Η λαμοτριγίνη απορροφάται ταχέως και πλήρως μετά τη χορήγηση από το στόμα. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητά του είναι 98% και το πλάσμα Cmax εμφανίζεται σε 1,4 με 4,8 ώρες. Τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι η βιοδιαθεσιμότητα δεν επηρεάζεται από τα τρόφιμα. Η εκτίμηση του μέσου φαινομένου όγκου κατανομής της λαμοτριγίνης μετά από χορήγηση από το στόμα κυμαίνεται από 0,9 έως 1,3 L/kg. Αυτό είναι ανεξάρτητο από τη δόση και είναι παρόμοιο μετά από εφάπαξ και πολλαπλές δόσεις τόσο σε ασθενείς με επιληψία όσο και σε υγιείς εθελοντές.

Η λαμοτριγίνη απενεργοποιείται με γλυκουρονιδίωση στο ήπαρ. Η λαμοτριγίνη μεταβολίζεται κυρίως με σύζευξη γλυκουρονικού οξέος. Ο κύριος μεταβολίτης του είναι ένα ανενεργό συζυγές 2-n-γλυκουρονιδίου.

Η λαμοτριγίνη έχει λιγότερες φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις από πολλά αντιεπιληπτικά φάρμακα, αν και οι φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις με καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη και άλλα φάρμακα που προκαλούν αύξηση των ηπατικών ενζύμων μπορεί να μειώσουν τον χρόνο ημιζωής. Οι προσαρμογές της δόσης πρέπει να γίνονται κατά την κλινική ανταπόκριση, αλλά η παρακολούθηση μπορεί να είναι επωφελής για την αξιολόγηση της συμμόρφωσης.

Παραπομπές 

Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Χλωροαρένια
Αντιεπιληπτικά
Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI
Ετεροκυκλικές οργανικές ιμίνες
Ψυχοτρόπες ουσίες