Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας

Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Uniwersytet Warszawski, λατινικά: Universitas Varsoviensis), το οποίο ιδρύθηκε το 1816, είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Πολωνία. Απασχολεί πάνω από 6.000 υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 3.100 ακαδημαϊκών εκπαιδευτικών. Παρέχει μεταπτυχιακά μαθήματα για 53.000 φοιτητές (πάνω από 9.200 υποψηφίους μεταπτυχιακού και διδακτορικού). Το Πανεπιστήμιο προσφέρει περίπου 37 διαφορετικούς τομείς σπουδών, 18 σχολές και πάνω από 100 εξειδικεύσεις σε ανθρωπιστικές, τεχνικές και φυσικές επιστήμες.

Ιδρύθηκε ως Βασιλικό Πανεπιστήμιο στις 19 Νοεμβρίου 1816, όταν οι διαμελισμοί της Πολωνίας χώρισαν τη Βαρσοβία από το παλαιότερο και πιο ισχυρό Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας επέτρεψε την ίδρυση πέντε σχολών - νομικής και πολιτικής επιστήμης, ιατρικής, φιλοσοφίας, θεολογίας και ανθρωπιστικών επιστημών. Το πανεπιστήμιο επεκτάθηκε γρήγορα αλλά έκλεισε κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Εξέγερσης το 1830. Άνοιξε ξανά το 1857 ως Ιατρική Ακαδημία της Βαρσοβίας, η οποία έδρευε τότε στο κοντινό Παλάτι του Στάσιτς, μόνο με ιατρικές και φαρμακευτικές σχολές. Όλες οι πανεπιστημιουπόλεις πολωνικής γλώσσας έκλεισαν το 1869 μετά την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση, αλλά το πανεπιστήμιο κατάφερε να εκπαιδεύσει 3.000 φοιτητές, πολλοί από τους οποίους ήταν σημαντικό μέρος της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Εν τω μεταξύ, το Κεντρικό Κτήριο άνοιξε ξανά για την εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού. Το πανεπιστήμιο επανήλθε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο αριθμός των σπουδαστών έφτασε τις 4.500 το 1918. Μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας, η νέα κυβέρνηση επικεντρώθηκε στη βελτίωση του πανεπιστημίου και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 έγινε το μεγαλύτερο της χώρας. Δημιουργήθηκαν νέες σχολές και επεκτάθηκε το πρόγραμμα σπουδών. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την καταστροφή της Βαρσοβίας, το Πανεπιστήμιο άνοιξε ξανά με επιτυχία το 1945.

Σήμερα, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας αποτελείται από 126 κτίρια και εκπαιδευτικά συγκροτήματα με πάνω από 18 σχολές: βιολογία, χημεία, δημοσιογραφία και πολιτική επιστήμη, φιλοσοφία και κοινωνιολογία, φυσική, γεωγραφία και περιφερειακές μελέτες, γεωλογία, ιστορία, εφαρμοσμένη γλωσσολογία και σλαβική φιλολογία, οικονομικά, φιλολογία, παιδαγωγική, πολωνική γλώσσα, δίκαιο και δημόσια διοίκηση, ψυχολογία, εφαρμοσμένες κοινωνικές επιστήμες, διαχείριση και μαθηματικά, επιστήμη υπολογιστών και μηχανική.

Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας είναι ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Πολωνίας. Κατατάχθηκε από το περιοδικό Perspektywy ως το καλύτερο πολωνικό πανεπιστήμιο το 2010, 2011, 2014 και 2016. Οι διεθνείς κατατάξεις όπως το ARWU και το University Web Ranking, κατατάσσουν το πανεπιστήμιο ως το καλύτερο πολωνικό ίδρυμα ανώτερου επιπέδου. Στη λίστα των 100 καλύτερων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων που καταρτίστηκαν από το University Web Ranking, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας τοποθετήθηκε ως 61ο. Το QS World University Rankings είχε προηγουμένως τοποθετήσει το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας ως το καλύτερο ίδρυμα υψηλότερου επιπέδου μεταξύ των 400 κορυφαίων στον κόσμο.

Ιστορία

Ξεκίνημα υπό τον Αλέξανδρο Α΄ 

Το 1795 οι διαμελισμοί της Πολωνίας άφησαν τη Βαρσοβία με πρόσβαση μόνο στην Ακαδημία του Βίλνιους. Το παλαιότερο και πιο ισχυρό ακαδημαϊκό κέντρο της Πολωνίας, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, έγινε μέλος της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1815, το νεοσύστατο αυτόνομο Βασίλειο της Πολωνίας ανήκε de facto στη Ρωσική Αυτοκρατορία και βρέθηκε χωρίς πανεπιστήμιο, καθώς το Βίλνιους ενσωματώθηκε στη Ρωσία. Τα πρώτα ιδρύματα που ιδρύθηκαν στο Βασίλειο της Πολωνίας ήταν η Νομική Σχολή και η Ιατρική Σχολή. Το 1816, ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας επέτρεψε στις πολωνικές αρχές να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο, το οποίο περιελάμβανε πέντε τμήματα: Νομική και Διοίκηση, Ιατρική, Φιλοσοφία, Θεολογία και Τέχνη και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το πανεπιστήμιο σύντομα έφτασε τους 800 φοιτητές και 50 καθηγητές. Αφού οι περισσότεροι φοιτητές και καθηγητές συμμετείχαν στη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830, το πανεπιστήμιο έκλεισε.  Μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, η Ρωσία εισήλθε σε μια σύντομη περίοδο ελευθέρωσης και δόθηκε η άδεια να δημιουργηθεί μια πολωνική ιατρική και χειρουργική ακαδημία (Akademia Medyko-Chirurgiczna) στη Βαρσοβία. Το 1862 άνοιξαν τμήματα Νομικής και Διοίκησης, Φιλολογίας και Ιστορίας και Μαθηματικών και Φυσικής. Η νεοσύστατη ακαδημία απέκτησε σημασία και σύντομα μετονομάστηκε σε «Κεντρική Σχολή» (Szkoła Główna). Ωστόσο, μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, η φιλελεύθερη περίοδος έληξε και όλα τα σχολεία πολωνικής γλώσσας έκλεισαν ξανά. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξής της, η Κεντρική Σχολή εκπαίδευσε πάνω από 3.000 φοιτητές, πολλοί από τους οποίους έγιναν μέρος της ραχοκοκαλιάς της πολωνικής ιντελιγκέντσια.

Η Κεντρική Σχολή αντικαταστάθηκε με το ρωσόφωνο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας». Σκοπός του ήταν να παράσχει εκπαίδευση στη ρωσική στρατιωτική φρουρά της Βαρσοβίας και η πλειοψηφία των φοιτητών (έως και 70% από τους 1.500 έως 2.000 μαθητές κατά μέσο όρο) ήταν Πολωνοί. Οι τσαρικές αρχές πίστευαν ότι το ρωσικό πανεπιστήμιο θα γινόταν ένας τέλειος τρόπος για να εκρωσίσει την πολωνική κοινωνία και ξόδεψε ένα σημαντικό ποσό για την κατασκευή μιας νέας πανεπιστημιούπολης. Ωστόσο, σύντομα άρχισαν να αναπτύσσονται διάφοροι υπόγειοι οργανισμοί και οι μαθητές έγιναν ηγέτες στη Βαρσοβία. Οι πιο αξιοσημείωτες από αυτές τις ομάδες (οι υποστηρικτές της αναζωογόνησης της Πολωνίας και οι σοσιαλιστές) εντάχθηκαν στις τάξεις της Επανάστασης του 1905. Στη συνέχεια ανακοινώθηκε μποϊκοτάζ των ρωσικών εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων και ο αριθμός των Πολωνών φοιτητών μειώθηκε κάτω από το 10%. Οι περισσότεροι από τους φοιτητές που ήθελαν να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους έφυγαν για τη Γαλικία και τη Δυτική Ευρώπη.

Μετά την πτώση της Ιανουαριανής Εξέγερσης (1863-1864), οι τσαρικές αρχές αποφάσισαν να μετατρέψουν την Κεντρική Σχολή σε πανεπιστήμιο ρωσικής γλώσσας, το οποίο λειτούργησε με το όνομα του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου για 46 χρόνια. Υπήρξαν δύο φορές όταν εξετάστηκε το ζήτημα της μεταφοράς του πανεπιστημίου στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1905-1907, μια τέτοια πρόταση έγινε από ορισμένους καθηγητές, ενόψει του μποϊκοτάζ του πανεπιστημίου από τους Πολωνούς φοιτητές. Οι συνομιλίες για αυτό το θέμα διεξήχθησαν με διάφορες ρωσικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων των Βορόνεζ και Σαράτοφ. Η ρωσική κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να διατηρήσει ένα πανεπιστήμιο στη Βαρσοβία, αλλά ως αποτέλεσμα του μποϊκοτάζ, το πανεπιστήμιο ήταν ρωσικό όχι μόνο με την έννοια της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε, αλλά και της εθνικότητας των καθηγητών και των φοιτητών του.

Για δεύτερη φορά το ερώτημα προέκυψε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η στρατιωτική και πολιτική κατάσταση ανάγκασε τις ρωσικές αρχές να το εκκενώσουν. Ξεκινώντας από το φθινόπωρο του 1915, υπήρχαν δύο πανεπιστήμια της Βαρσοβίας: ένα πολωνικό, στη Βαρσοβία, και ένα άλλο ρωσικό, στο Ροστόφ επί του Ντον που λειτούργησε μέχρι το 1917. Στις 5 Μαΐου 1917, η προσωρινή κυβέρνηση της Ρωσίας αποφάσισε να κλείσει το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Η απόφαση άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 1917. Την ίδια μέρα, εγκαινιάστηκε το Πανεπιστήμιο του Ντον.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Βαρσοβία καταλήφθηκε από τη Γερμανία το 1915. Για να κερδίσουν τους Πολωνούς και να εξασφαλίσουν την πολωνική περιοχή πίσω από τις πρώτες γραμμές, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας επέτρεψαν μια ορισμένη ελευθερία της ζωής στην Πολωνία. Σύμφωνα με την έννοια του Mitteleuropa, οι γερμανικές στρατιωτικές αρχές επέτρεψαν την αναδημιουργία πολλών πολωνικών κοινωνικών και εκπαιδευτικών κοινωνιών. Ένα από αυτά ήταν το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Η πολωνική γλώσσα επαναφέρθηκε και οι καθηγητές είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στη δουλειά. Για να μην αφήσει το πολωνικό πατριωτικό κίνημα εκτός ελέγχου, ο αριθμός των καθηγητών διατηρήθηκε χαμηλός (συνήθως όχι περισσότεροι από 50), αλλά δεν υπήρχαν όρια στον αριθμό των φοιτητών. Μέχρι το 1918 ο αριθμός τους αυξήθηκε από 1.000 σε πάνω από 4.500.

Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία 

Αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας άρχισε να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Αναμορφώθηκε, όλες οι σημαντικές θέσεις (πρύτανης, γερουσία, κοσμήτορες και συμβούλια) εξελέγησαν δημοκρατικά και το κράτος ξόδεψε σημαντικά χρήματα για τον εκσυγχρονισμό και τον εξοπλισμό του. Πολλοί καθηγητές επέστρεψαν από την εξορία και συνεργάστηκαν στην προσπάθεια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 το επίπεδο εκπαίδευσης στη Βαρσοβία είχε φτάσει σε αυτό της δυτικής Ευρώπης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας είχε γίνει το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Πολωνία, με πάνω από 250 λέκτορες και 10.000 φοιτητές. Ωστόσο, τα οικονομικά προβλήματα του νεοαναγεννημένου κράτους δεν επέτρεπαν τη δωρεάν εκπαίδευση και οι φοιτητές έπρεπε να πληρώσουν τα δίδακτρα για τις σπουδές τους (μέσος μηνιαίος μισθός, για ένα έτος). Επίσης, ο αριθμός των υποτροφιών ήταν πολύ περιορισμένος και μόνο το 3% περίπου των μαθητών μπόρεσαν να λάβουν μία. Παρά αυτά τα οικονομικά προβλήματα, το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας αναπτύχθηκε ραγδαία. Άνοιξαν νέα τμήματα και επεκτάθηκε η κύρια πανεπιστημιούπολη. Μετά το θάνατο του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, η Γερουσία του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» (Uniwersytet Warszawski im. Józefa Piłsudskiego). Η κυβέρνηση Σανάτσια προχώρησε στον περιορισμό της αυτονομίας των πανεπιστημίων. Καθηγητές και φοιτητές παρέμειναν διχασμένοι για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1930, καθώς το σύστημα χωριστών θέσεων για Εβραίους φοιτητές, γνωστό ως θέσεις γκέτο, εφαρμόστηκε συνήθως, όχι θεσμικά, το οποίο είναι συγκρίσιμο με την εποχή του κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος 

 Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με αυτήν την περίοδο δείτε: Εκπαίδευση στην Πολωνία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939, οι γερμανικές αρχές του Γενικού Κυβερνείου έκλεισαν όλα τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Πολωνία. Ο εξοπλισμός και τα περισσότερα από τα εργαστήρια μεταφέρθηκαν στη Γερμανία και χωρίστηκαν μεταξύ των γερμανικών πανεπιστημίων, ενώ η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας μετατράπηκε σε στρατώνες.

Οι γερμανικές φυλετικές θεωρίες υπέθεσαν ότι δεν χρειάζονταν εκπαίδευση των Πολωνών και ολόκληρο το έθνος επρόκειτο να μετατραπεί σε ανεκπαίδευτους δουλοπάροικους της γερμανικής φυλής. Η εκπαίδευση στην πολωνική γλώσσα απαγορεύτηκε και τιμωρούταν με θάνατο. Ωστόσο, πολλοί καθηγητές οργάνωσαν το λεγόμενο «Μυστικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας» (Tajny Uniwersytet Warszawski). Οι διαλέξεις διεξήχθησαν σε μικρές ομάδες σε ιδιωτικά διαμερίσματα και οι παρευρισκόμενοι διέτρεχαν διαρκώς τον κίνδυνο ανακάλυψης και θανάτου. Ωστόσο, το δίκτυο των υπόγειων σχολών εξαπλώθηκε γρήγορα και μέχρι το 1944 υπήρχαν περισσότεροι από 300 λέκτορες και 3.500 φοιτητές σε διάφορα μαθήματα. 

Πολλοί φοιτητές έλαβαν μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ως στρατιώτες του Πολωνικού Εθνικού Στρατού και των Γκρι Τάξεων (Szare Szeregi). Η γερμανική πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου μετατράπηκε σε οχυρωμένη περιοχή με αποθήκες και κρησφύγετα πολυβόλων. Βρισκόταν κοντά στα κτίρια που καταλάμβανε η γερμανική φρουρά της Βαρσοβίας. Έντονες μάχες για την πανεπιστημιούπολη ξεκίνησαν την πρώτη ημέρα της εξέγερσης, αλλά οι αντάρτες δεν μπόρεσαν να διαπεράσουν τις πύλες. Αρκετές επιθέσεις απωθήθηκαν αιματηρά και η πανεπιστημιούπολη παρέμεινε στα γερμανικά χέρια μέχρι το τέλος των μαχών. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και της κατοχής, 63 καθηγητές σκοτώθηκαν, είτε κατά τη διάρκεια μαχών είτε ως αποτέλεσμα της γερμανικής πολιτικής εξόντωσης της πολωνικής ιντελιγκέντσια. Το Πανεπιστήμιο έχασε το 60% των κτιρίων του κατά τη διάρκεια των μαχών το 1944. Ένα μεγάλο μέρος της συλλογής ανεκτίμητων έργων τέχνης και βιβλίων που δωρίστηκαν στο Πανεπιστήμιο καταστράφηκε ή μεταφέρθηκε στη Γερμανία, για να μην επιστρέψει ποτέ.

Στη Λαϊκή Δημοκρατία 

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν σαφές εάν το πανεπιστήμιο θα αποκατασταθεί ή αν θα ξαναχτιστεί η ίδια η Βαρσοβία. Ωστόσο, πολλοί καθηγητές που είχαν επιζήσει από τον πόλεμο επέστρεψαν και άρχισαν να οργανώνουν το πανεπιστήμιο από το μηδέν. Τον Δεκέμβριο του 1945, οι διαλέξεις συνεχίστηκαν για σχεδόν 4.000 φοιτητές στα ερείπια της πανεπιστημιούπολης και τα κτίρια ξαναχτίστηκαν σταδιακά. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 το πανεπιστήμιο παρέμεινε σχετικά ανεξάρτητο. Ωστόσο, σύντομα οι κομμουνιστικές αρχές άρχισαν να επιβάλλουν πολιτικούς ελέγχους και άρχισε η περίοδος του σταλινισμού. Πολλοί καθηγητές συνελήφθησαν από τη Μυστική Αστυνομία (Urząd Bezpieczeństwa), τα βιβλία λογοκρίθηκαν και εισήχθησαν ιδεολογικά κριτήρια για την απασχόληση νέων λέκτορων και εισαγωγής φοιτητών. Από την άλλη πλευρά, η εκπαίδευση στην Πολωνία έγινε δωρεάν και ο αριθμός των νέων που έλαβαν κρατικές υποτροφίες έφτασε το 60% όλων των μαθητών. Μετά την άνοδο του Βουαντίσουαφ Γκομούουκα στην εξουσία το 1956, ακολούθησε μια σύντομη περίοδος ελευθέρωσης, αν και η κομμουνιστική ιδεολογία έπαιζε ακόμα σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τμήματα (ειδικά σε τμήματα όπως η ιστορία, η νομική, τα οικονομικά και η πολιτική επιστήμη). Η διεθνής συνεργασία συνεχίστηκε και το επίπεδο εκπαίδευσης αυξήθηκε.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η κυβέρνηση άρχισε να καταστέλλει την ελευθερία της σκέψης, η οποία οδήγησε σε αυξανόμενη αναταραχή μεταξύ των φοιτητών. Ένας πολιτικός αγώνας εντός του κομμουνιστικού κόμματος ώθησε τον Ζένον Κλίσκο να απαγορεύσει την παραγωγή Dziady (Ντζιάντι) από τον Άνταμ Μιτσκιέβιτς στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας, κάτι που οδήγησε στην πολωνική πολιτική κρίση του 1968 σε συνδυασμό με αντισιωνιστική και αντιδημοκρατική εκστρατεία και το ξέσπασμα φοιτητικών διαδηλώσεων στη Βαρσοβία, οι οποίες συντρίφτηκαν βάναυσα - όχι από την αστυνομία, αλλά από τις ομάδες Εθελοντών Έφεδρων της Πολιτοφυλακής. Ως αποτέλεσμα, ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών και καθηγητών απελάθηκαν από το πανεπιστήμιο. Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο παρέμεινε το κέντρο της ελεύθερης σκέψης και της εκπαίδευσης. Αυτό που οι καθηγητές δεν μπορούσαν να πουν κατά τη διάρκεια των διαλέξεων, εξέφρασαν κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συναντήσεων με τους φοιτητές τους. Πολλοί από αυτούς έγιναν ηγέτες και εξέχοντα μέλη του κινήματος Αλληλεγγύης και άλλων κοινωνιών της δημοκρατικής αντιπολίτευσης που οδήγησαν στην κατάρρευση του κομμουνισμού. Οι επιστήμονες που εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας ήταν επίσης εκείνοι που εκτύπωναν βιβλία που απαγορεύονταν από τη λογοκρισία.

Πανεπιστημιούπολη 
Το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας διαθέτει συνολικά 126 κτίρια. Περαιτέρω κατασκευές και έντονο πρόγραμμα ανακαίνισης βρίσκονται σε εξέλιξη στην κεντρική πανεπιστημιούπολη. Το πανεπιστήμιο είναι απλωμένο σε όλη την πόλη, αν και τα περισσότερα κτίρια είναι συγκεντρωμένα σε δύο περιοχές.

Κύρια πανεπιστημιούπολη 

Η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, δίπλα στην οδό Κρακόφσκιε Πσεμιέστσε. Περιλαμβάνει πολλά ιστορικά παλάτια, τα περισσότερα από τα οποία εθνικοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα. Τα κύρια κτίρια περιλαμβάνουν:

 Παλάτι Καζίμιες (Pałac Kazimierzowski) - η έδρα του πρύτανη και της Γερουσίας
 Παλάτι Ουρούσκι (Pałac Uruskich) - στην αριστερή πλευρά της εισόδου της κύριας πύλης, στεγάζεται το Τμήμα Γεωγραφίας και Περιφερειακών Σπουδών
 Παλιά βιβλιοθήκη (Stary BUW) - από την πρόσφατη ανακαίνιση, ένα κτίριο δευτερεύουσας διάλεξης
 Κεντρική Σχολή (Szkoła Główna) - πρώην έδρα της Κεντρικής Σχολής μέχρι την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, αργότερα η σχολή της βιολογίας, τώρα, από την ανακαίνισή της, η έδρα του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας.
 Auditorium Maximum - η κύρια αίθουσα διαλέξεων, με θέσεις για αρκετές εκατοντάδες φοιτητές

Το κτίριο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από την κεντρική πανεπιστημιούπολη, στη γειτονιά Ποβίσλε.

Πανεπιστημιούπολη φυσικών επιστημών 
Η δεύτερη σημαντική πανεπιστημιούπολη βρίσκεται κοντά στις οδούς Στέφαν Μπάναχ και Λουί Παστέρ. Είναι το σπίτι των τμημάτων της χημείας, της φυσικής, της βιολογίας, των μαθηματικών, της επιστήμης υπολογιστών και της γεωλογίας και περιέχει πολλά άλλα πανεπιστημιακά κτίρια, όπως το Διεπιστημονικό Κέντρο Μαθηματικής και Υπολογιστικής Μοντελοποίησης, το Εργαστήριο Περιβάλλοντος Βαρέων Ιονών που στεγάζει ένα κυκλοτρόνιο και μια εγκατάσταση για την παραγωγή ραδιοφαρμακευτικών προϊόντων PET, καθώς και αθλητικές εγκαταστάσεις. Αρκετά νέα κτίρια έχουν κατασκευαστεί μέσα σε αυτήν την πανεπιστημιούπολη τα τελευταία χρόνια και το Τμήμα Φυσικής μετακόμισε εκί από την προηγούμενη τοπθεσία του στην οδό Χόζα.

Μαζί με κτίρια άλλων ιδρυμάτων, όπως το Ινστιτούτο Πειραματικής Βιολογίας, το Ινστιτούτο Ραδιολογίας και το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, η πανεπιστημιούπολη αποτελεί μέρος μιας σχεδόν γειτονικής περιοχής επιστημονικών και εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων που καλύπτει περίπου 43 εκτάρια.

Σχολές 

 
 Καλές Τέχνες
 Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία
 Εφαρμοσμένες Κοινωνικές Επιστήμες και Κοινωνικοποίηση
 Βιολογία
 Χημεία
 Οικονομικές Επιστήμες
 Εκπαίδευση
 Γεωγραφία και Περιφερειακές Σπουδές
 Γεωλογία
 Ιστορία
 Νόμος και Διοίκηση
 Δημοσιογραφία, Πληροφορίες και Βιβλιολογία
 Διοίκηση
 Μαθηματικά, Πληροφορική και Μηχανική
 Σύγχρονες Γλώσσες
 Ανατολίτικες Σπουδές
 Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία
 Φυσική
 Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σπουδές
 Πολωνικές Σπουδές
 Ψυχολογία

Ιδρύματα 
 Ακαδημαϊκό ραδιόφωνο Kampus 97,1 FM
 Ινστιτούτο Επιστήμης της Πληροφορίας και Σπουδές Βιβλίων
 Ινστιτούτο Πολωνικής Γλώσσας και Πολιτισμού «Polonicum»
 Βιβλιοθήκες Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας

Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 
 Ένωση Φοιτητών του Πανεπιστημίου
 Ιστότοπος της Νέας Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου

 
Βαρσοβια
Πανεπιστήμια στη Βαρσοβία
Εκπαιδευτικά ιδρύματα που ιδρύθηκαν το 1816