Ισπανική Φλόριντα

Η Ισπανική Φλόριντα (ισπανικά: La Florida) ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή αποικία στη Βόρεια Αμερική, κατά τη διάρκεια της Εποχής των Ανακαλύψεων. Ως απόρροια του Ισπανικού Αποικισμού της Αμερικής, η Φλόριντα αποτέλεσε μέρος του Γενικού Καπετανάτου της Κούβας, της Αντιβασιλείας της Νέας Ισπανίας και της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Παρόλο που τα σύνορά της δεν καθορίστηκαν ποτέ σαφώς ή επίσημα, η έκτασή της ήταν αρχικά πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή Πολιτεία της Φλόριντα, εκτεινόμενη σε μεγάλο μέρος των σημερινών νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Περιλάμβανε δηλαδή τμήματα της Γεωργίας, της Αλαμπάμα, του Μισισιπή, της Βόρειας και Νότιας Καρολίνας και της Λουιζιάνας. Η αξίωση της Ισπανίας σε αυτή την αχανή περιοχή βασίστηκε σε αρκετές αποστολές που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Μια σειρά από αποστολές, οικισμοί και μικρά φρούρια δημιουργήθηκαν τον 16ο και σε μικρότερο βαθμό τον 17ο αιώνα. Τελικά αρκετοί εγκαταλείφθηκαν λόγω της πίεσης από τους επεκτεινόμενους αγγλικούς και γαλλικούς αποικιακούς οικισμούς, της κατάρρευσης των ιθαγενών πληθυσμών και της γενικής δυσκολίας να γίνουν αγροτικά ή οικονομικά αυτάρκεις. Μέχρι τον 18ο αιώνα, ο έλεγχος της Ισπανίας στη Φλόριντα εκτεινόταν σε μια σειρά από οικισμούς που βρίσκονταν εντός των ορίων της σημερινής Φλόριντα.

Η Φλόριντα χρησίμευσε ως ασπίδα για τις ισπανικές αποικίες του Μεξικού και της Καραϊβικής, έναντι των αγγλικών αποικιών του βορρά. Σε αντίθεση με το Μεξικό και το Περού, εκεί δεν υπήρχαν πολύτιμα μέταλλα, ενώ οι ασθένειες και οι επιδρομές από τους ιθαγενείς και τους αποίκους της Καρολίνας δυσκόλεψαν την δημιουργία μεγάλων φυτειών στην περιοχή. Ωστόσο, δημιουργήθηκαν μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες βοοειδών ελευθέρας βοσκής, που προμήθευαν τόσο τις τοπικές όσο και τις κουβανικές αγορές. Οι παράκτιες πόλεις Πενσακόλα και Άγιος Αυγουστίνος ανέπτυξαν σημαντικά λιμάνια, όπου μπορούσαν να φιλοξενήσουν ισπανικά πλοία που χρειάζονταν νερό ή προμήθειες και πραγματοποιούσαν εμπορικά ή εξερευνητικά ταξίδια.

Η Βρετανία κατέλαβε τη Φλόριντα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, έπειτα από το τέλος του Επταετούς Πολέμου το 1763, και την κράτησε για είκοσι χρόνια μέχρι το 1783. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί ισπανόφωνοι μετανάστευσαν στην Κούβα, ενώ οι Βρετανοί χώρισαν το έδαφος σε Ανατολική και Δυτική Φλόριντα και πρόσφερε ελεύθερη γη σε νέους εποίκους. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να αυξήσει τον τοπικό πληθυσμό και την οικονομική παραγωγή. Η ικανότητα της Ισπανίας να κυβερνά και να ελέγχει την αποικία συνέχισε να διαβρώνεται και, μετά από επανειλημμένες επιδρομές αμερικανικών δυνάμεων εναντίον του λαού Σεμινόλ που είχε εγκατασταθεί στη Φλόριντα, αποφάσισε τελικά να την πουλήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα δύο συμβαλλόμενα μέρη υπέγραψαν τη Συνθήκη Άνταμς-Ονίς (1819) και η μεταφορά πραγματοποιήθηκε επίσημα στις 17 Ιουλίου 1821.

Ίδρυση της Ισπανικής Φλόριντα
Η Ισπανική Φλόριντα ιδρύθηκε επίσημα το 1513, όταν ο Χουάν Πόνθε ντε Λεόν κατέλαβε τη χερσόνησο κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσημης ισπανικής αποστολής στη Βόρεια Αμερική. Οι ισπανικές κτήσεις διευρύνθηκαν από μετέπειτα εξερευνητές (με πιο σημαντικούς τον Πάνφιλο ντε Ναρβάεθ και τον Ερνάντο ντε Σότο), οι οποίοι περιπλανήθηκαν μέχρι τα Απαλάχια Όρη στα βόρεια. Το πρεσίδιο του Αγίου Αυγουστίνου ιδρύθηκε στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού το 1565, ενώ οι αποστολές συνεχίστηκαν στη Γεωργία και τη Νότια Καρολίνα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1600. Η Πενσακόλα ιδρύθηκε στη δυτική Φλόριντα το 1698, ενισχύοντας τις ισπανικές αξιώσεις σε αυτό το τμήμα της χερσονήσου.

Ο ισπανικός έλεγχος της Φλόριντα διευκολύνθηκε από την κατάρρευση των γηγενών πολιτισμών κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Αρκετές αυτόχθονες εθνοτικές ομάδες (συμπεριλαμβανομένων των Τιμούκουα, Καλούσα, Τεκουέστα, Απαλάχι, Τοκομβάγα και του λαού των Αΐς), οι οποίες κατοικούσαν σε μόνιμη βάση στη Φλόριντα, αντιστάθηκαν στην ισπανική επεκτατικότητα στα εδάφη του. Ωστόσο, η στρατιωτική υπεροχή των Ισπανών, οι επιδρομές των Άγγλων αποίκων της Καρολίνας και των ιθαγενών συμμάχων τους και (ιδιαίτερα) οι ασθένειες, που προέρχονταν από την Ευρώπη, είχαν ως αποτέλεσμα τη δραστική μείωση του πληθυσμού όλων των αυτοχθόνων λαών της Φλόριντα. Έτσι, μεγάλες εκτάσεις της χερσονήσου ήταν ουσιαστικά ακατοίκητες από στις αρχές του 1700. Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα, μικρές ομάδες ιθαγενών Αμερικανών προσφύγων από τα βόρεια άρχισαν να εγκαθίστανται στην Ισπανική Φλόριντα. Αργότερα, ενώθηκαν με Αφροαμερικανούς που διέφυγαν από κοντινές αποικίες. Αυτοί οι νεοεισερχόμενοι, καθώς και οι εναπομείναντες ιθαγενείς λαοί της Φλόριντα, συνενώθηκαν σχηματίζοντας το νέο πολιτισμό των Σεμινόλ.

Παραπομπές

Βιβλιογραφία
 Brevard, Caroline Mays. A History of Florida. Harvard University Press.
 Burkholder, Mark A.; Johnson, Lyman L.  Colonial Latin America. Oxford University Press 
 Bushnell, Amy Turner. (1981). "Chapter 1: The Florida Provinces and Their Treasury." The King's Coffer: Proprietors of the Spanish Florida Treasury 1565–1702. University of Florida Press. Reprinted in David Hurst Thomas. (1991). Spanish Borderlands Sourcebooks 23: The missions of Spanish Florida. Garland Publishing.
 Clark, Larry Richard. (2017) Spain's Failure to Colonize Southeast North America 1513–1587. TimeSpan Press. 
 
 McAlister, Lyle M.  Spain and Portugal in the New World, 1492–1700. University of Minnesota Press. 
 Marley, David. Wars of the Americas: A Chronology of Armed Conflict in the Western Hemisphere (2 Volumes). ABC-CLIO.
 Milanich, Jerald T. (1995) Florida Indians and the Invasion from Europe. University Press of Florida. 
 
 Tebeau, Charlton. (1980) A History of Florida. Rev. Ed. University of Miami Press. 
 Young, Gloria A. The Expedition of Hernando De Soto West of the Mississippi, 1541–1543. University of Arkansas Press. 

Φλόριντα
Αλαμπάμα
Τζόρτζια
Λουιζιάνα
Μισισίπι