Μάικ Χόθορν

Ο Τζον Μάικλ Χόθορν (10 Απριλίου 1929 - 22 Ιανουαρίου 1959) ήταν βρετανός οδηγός αγώνων. Έγινε ο πρώτος Βρετανός οδηγός που κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 1958 όπου ανακοίνωσε τη απόσυρση του, έχοντας επηρεαστεί βαθιά από το θάνατο του συμπαίκτη του και του φίλου του Πίτερ Κόλινς δύο μήνες νωρίτερα στο γερμανικό Γκραν Πρι του 1958. Ο Χόθορν κέρδισε επίσης τις 24 ώρες του Λε Μαν του 1955, αλλά στοιχειώθηκε από τη συμμετοχή του στο καταστροφικό δυστύχημα που έπληξε τον αγώνα. Ο Χόθορν πέθανε σε τροχαίο ατύχημα τρεις μήνες μετά τη απόσυρση και φέρεται να υπέφερε από μια ασθένεια κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.

Παιδική Ηλικία
Ο Χόθορν γεννήθηκε στο Μέξμπορο στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας, από τη Leslie και τον Winifred Hawthorn, και σπούδασε στο Ardingly College Δυτικά του Σάσεξ, ακολουθούμενη από σπουδές στο Chelsea Technical College και μαθητεία στην κατασκευή εμπορικών οχημάτων. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης του Tourist Trophy Garage στο Farnham, με προνόμιο να παρέχει και να εξυπηρετεί αρκετές μάρκες υψηλής απόδοσης, συμπεριλαμβανομένων των Jaguar και Ferrari. Ο πατέρας του έτρεξε μοτοσικλέτες και υποστήριξε την καριέρα του γιου του. όταν πέθανε σε τροχαίο ατύχημα, το 1954, ο Χόθορν κληρονόμησε την επιχείρηση.

Αγωνιστική καριέρα
Ο Χόθορν έκανε το ντεμπούτο του στους αγώνες μηχανών στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 με το δικό του 1934 Riley Ulster Imp, κερδίζοντας την κατηγορία σπορ αυτοκινήτου 1.100 cc στο Brighton Speed Trials. Το 1951, οδηγώντας ένα 1 1⁄2-λίτρο T.T. Riley, μπήκε στο Motor Sport Brooklands Memorial Trophy, έναν διαγωνισμό διάρκειας μιας χρονιάς στο Goodwood, κερδίζοντας το πρωτάθλημα για έναν πόντο. Κέρδισε επίσης το Ulster Trophy Handicap στο Dundrod και το Leinster Trophy στο Wicklow εκείνη τη χρονιά.

1952
Από το 1952, ο Χόθορν είχε αλλάξει σε μονοθέσια και κατά τη διάρκεια αυτής της σεζόν κέρδισε τον πρώτο του αγώνα σε μια Formula Two Cooper-Bristol T20 στο Goodwood. Ακολούθησαν περαιτέρω επιτυχίες που τον έφεραν στην προσοχή του Έντσο Φερράρι, ο οποίος του πρόσφερε μια θέση στην ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο Grote Prijs van Belgie το 1952 στο θρυλικό Circuit de Spa-Francorchamps, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση. Μέχρι το τέλος της σεζόν, είχε ήδη εξασφαλίσει το πρώτο του βάθρο, με μια τρίτη θέση στο βρετανικό Γκραν Πρι και πολλές τέταρτες θέσεις οδηγώντας με μια Cooper.

1953
Στη Scuderia Ferrari για τη σεζόν του 1953, έδειξε αμέσως την αξία του με τη νίκη, στην ένατη προσπάθειά του, στο Γαλλικό Grand Prix στο Ρενς, υπερτερώντας επί του Χουάν Μανουέλ Φάντζιο σε έναν αγώνα που πολλοί ονομάσανε τον "αγώνα του αιώνα" με τους τέσσερις κορυφαίους οδηγούς να τερματίζουν εντός πέντε δευτερολέπτων το ένα μετά το άλλο μετά από 60 γύρους. Αυτό και άλλους δύο τερματισμούς στο βάθρο τον βοήθησαν να τερματίσει τέταρτος συνολικά στο πρωτάθλημα. Κέρδισε επίσης το BRDC International Trophy,  το Ulster Trophy  καθώς και τις 24 ώρες του Σπα με τον συμπαίκτη του στη Ferrari Τζουζέπε Φαρίνα.

1954
Η ευθύνη του Χόθορν για στρατολόγηση αναφέρθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Σε μια συντριβή κατά τη διάρκεια του Gran Premio di Siracusa υπέστη σοβαρά εγκαύματα, αλλά ολοκλήρωσε τη χρονιά με τρία δευτερόλεπτα και στη συνέχεια νίκη στον τελικό αγώνα της σεζόν στην Ισπανία, τοποθετώντας τον τρίτο στο Πρωτάθλημα Οδηγών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Χόθορν έφυγε από τη Ferrari για να αγωνιστεί για την ομάδα της Vanwall του Tony Vandervell, καθώς έπρεπε να περάσει περισσότερο χρόνο στο οικογενειακό γκαράζ που είχε κληρονομήσει, αλλά μετά από δύο αγώνες επέστρεψε στη Ferrari.

1955

24 Ώρες του Λε Μαν

Τον Ιανουάριο του 1955, ο Χόθορν εντάχθηκε στην αγωνιστική ομάδα της Jaguar, αντικαθιστώντας τον Στέρλινγκ Μος, ο οποίος είχε φύγει για τη Mercedes. Το 1955 κέρδισε τις 24 ώρες του Λε Μαν ακολουθώντας αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως μια εκπληκτική οδήγηση στην οποία κατέγραψε ένα ρεκόρ 4 λεπτών και 6,6 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια μιας τρίωρης μάχης με τον Φάντζιο στα πρώτα στάδια του αγώνα. Ωστόσο, ο αγώνας σηματοδοτήθηκε από τη χειρότερη καταστροφή στην ιστορία των αγώνων, μια σύγκρουση που σκότωσε 84 θεατές και τον οδηγό της Mercedes, Πιέρ Λεβέ. 

Αφού προσπέρασε την Healey του Λανς Μακλιν, ο Χόθορν ξαφνικά φρέναρε μπροστά του όταν παρατήρησε μια εντολή να εισέλθει στα πιτ για ανεφοδιασμό αναγκάζοντας τον Μακλίν να περάσει στο μονοπάτι της Mercedes του Λεβέ. Αφού συγκρούστηκε με την Healey, η Mercedes παράκαμψε το χωμάτινο ανάχωμα που χωρίζει την περιοχή των θεατών από την πίστα, αναπήδησε μέσω περιβλήματος των θεατών και έπειτα χτύπησε ένα στηθαίο σκυροδέματος. Η πρόσκρουση κατέστρεψε το μπροστινό άκρο του αυτοκινήτου, ρίχνοντας συντρίμμια στους θεατές, πριν προσγειωθεί πάνω στο χωμάτινο ανάχωμα. Τα συντρίμμια, συμπεριλαμβανομένου του καπό, του κινητήρα και του μπροστινού άξονα, που διαχωρίστηκαν από το πλαίσιο, πεταχτήκαν μέσα στο πλήθος.

Οκτώ ώρες αργότερα, ενώ προηγούταν τον αγώνα 1,5 γύρους μπροστά από την ομάδα Jaguar, η ομάδα της Mercedes αποχώρησε από τον αγώνα, φαινομενικά ως ένδειξη σεβασμού για εκείνους που είχαν χαθεί στο ατύχημα. η ομάδα της Jaguar κλήθηκε να συμμετάσχει μαζί τους, αλλά αρνήθηκε.  Ο γαλλικός τύπος μετέφερε φωτογραφίες των Χόθορν και Ιβόρ Μπούεμπ που γιορτάζουν τη νίκη τους με τη συνήθη σαμπάνια, αλλά τους αντιμετώπισαν με περιφρόνηση.

Η επίσημη έρευνα για το ατύχημα έκρινε ότι ο Χόθορν δεν ήταν υπεύθυνος για το ατύχημα και ότι ήταν απλώς ένα αγωνιστικό συμβάν. Ο θάνατος τόσων πολλών θεατών κατηγορήθηκε για ανεπαρκή πρότυπα ασφάλειας της πίστας. Εκτός από δύο αλλαγές στη διάταξη για να την κάνει μικρότερη, η πίστα ήταν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη από τον αρχικό αγώνα το 1923, όταν οι κορυφαίες ταχύτητες των αυτοκινήτων ήταν συνήθως στην περιοχή των 100 km/h (60 mph). Μέχρι το 1955, οι κορυφαίες ταχύτητες για τα κορυφαία αυτοκίνητα ήταν πάνω από 270 km/h (170 mph). Ωστόσο, η πίστα ξαναστρώθηκε και φάρδυνε μετά τον πόλεμο. Τα πιτ και οι εξέδρες είχαν ανακατασκευαστεί, αλλά δεν υπήρχαν εμπόδια μεταξύ του pit lane και της αγωνιστικής γραμμής, και μόνο ένα χωμάτινο ανάχωμα 1,2 m ανάμεσα στην πίστα και τους θεατές. Οι εξέδρες και pit κατεδαφίστηκαν και ξαναχτίστηκαν αμέσως μετά. Ο αριθμός των νεκρών οδήγησε σε απαγόρευση των μηχανοκίνητων σπορ στη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελβετία, τη Γερμανία και άλλα έθνη, έως όπου οι πίστες μπορούσαν να φθάσουν σε υψηλότερα πρότυπα ασφάλειας.

1956-1957

Μια άλλη αλλαγή ομάδας για το 1956 - αυτή τη φορά στη BRM - ήταν μια αποτυχία, και το μοναδικό βάθρο του Χόθορν ήρθε στην Αργεντινή όπου η μη εμφάνιση της BRM του επέτρεψε να οδηγήσει μια Maserati 250F. Ωστόσο, όταν εμφανιζόταν, συνήθως μόνο σε βρετανικούς αγώνες, το νέο 2.5 BRM ήταν πολύ γρήγορο και επέτρεψε τον Χόθορν να κρατήσει τον Φάντζιο, στους πρώτους 25 γύρους στο Σίλβερστοουν, πριν αποσυρθεί από πρόβλημα του χειρισμού των φρένων. Βαθιά δυσαρεστημένος με τη διαχείριση της ομάδας της BRM και την προετοιμασία των αυτοκινήτων της, ο Χόθορν αποχώρησε από την ομάδα. Ο Χόθορν είχε φύγει από τη Ferrari επειδή η οδήγηση για την Jaguar ήταν η πρώτη του προτεραιότητα. Ήταν φαβορί για να κερδίσει ξανά στο Λε Μαν, αλλά έχασε δέκα γύρους στα πιτ στις αρχές του αγώνα, και ενώ τα αυτοκίνητα τύπου D έθεταν επανειλημμένα ταχύτερους γύρους, οι κανόνες κατανάλωσης των καυσίμων σήμαναν ότι θα μπορούσε να τερματίσει μόνο στον έκτη θέση.

Αγωνίζοντας αμάξια τύπου D στην Ιταλία, ο Χόθορν τράκαρε και υπέστη πολύ σοβαρά εγκαύματα, το δεύτερο κακό ατύχημα της χρονιάς, αφήνοντας τον μακριά από τους αγώνες. Ωστόσο, πίστευε ότι η επιστροφή στη Ferrari θα μπορούσε να του δώσει το πρωτάθλημα με την ανώτερη Lancia Ferrari D50. Είχε βάλει την αρχική έκδοση του αυτοκινήτου Jano στην πρώτη σειρά στο ντεμπούτο του στον τελικό αγώνα του 1955 στο Oulton Park. Ωστόσο, η τροποποιημένη έκδοση του σχεδιασμού της Ferrari για το 1957 ήταν πιο αργή από την κυρίαρχη Lancia Ferrari του 1956 των Φάντζιο και Κόλλινς. Η έκδοση του 1957, με την αφαίρεση των πολικών κεντραρισμένων δεξαμενών pannier, χειριζόταν καλά αλλά δεν είχε σχεδιαστεί σαν το αριστούργημα του Jano. Δεν είχε ταχύτητα στις ευθείες και δεν ήταν ανταγωνιστική στα μέσα του 1957, σαφώς κατώτερη από τη νέες Vanwalls.

Ο Χόθορν επανήλθε στην εργοστασιακή ομάδα της Ferrari το 1957 και σύντομα έγινε φίλος με τον Πίτερ Κόλλινς, έναν συνάδελφο Άγγλο και οδηγό της Ferrari. Κατά τη διάρκεια των αγώνων του 1957 και του 1958, οι δύο Άγγλοι συμμετείχαν σε μια έντονη αντιπαλότητα με τον Λουίτζι Μούσσό, έναν άλλο οδηγό της Ferrari, για χρηματικά έπαθλα.

Κατάκτηση Πρωταθλήματος το 1958
Ο Χόθορν κέρδισε το Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 1958 παρά το ότι πέτυχε μόνο μία νίκη, έναντι τεσσάρων από τον Μος. Ο Χόθορν κέρδισε το Γαλλικό Γκραν Πρι στο Ρενς, στο οποίο ο Μούσσο τραυματίστηκε θανάσιμα ενώ έτρεχε στη δεύτερη θέση. Οδηγώντας εύκολα τον αγώνα στο Μονακό, ο κινητήρας του 246 τον άφησε, ενώ στη Μόντσα ήταν ένα λεπτό μπροστά από τον Τόνι Μπρούκς όταν ο συμπλέκτης του τον ανάγκασε να επιβραδύνει στη δεύτερη θέση. 

Ο Χόθορν επωφελήθηκε πολύ από την ευγένεια του Μος, όπως αποδεικνύεται στο Πορτογαλικό Γκραν Πρι στο Πόρτο. Αποκλείστηκε προσπαθώντας να ξαναβάλει το αμάξι του μπροστά σπρώχνοντας το προς τα κάτω προς την αντίθετη κατεύθυνση, στο δρόμο προς τη δεύτερη θέση. Ο Μος μεσολάβησε εκ μέρους του Χόθορν και η απόφαση αντιστράφηκε. Μετά από ένα pit stop στα μέσα του αγώνα, ο Χόθορν πήρε τον ταχύτερο γύρο του αγώνα που έδινε έναν επιπλέον βαθμό στο πρωτάθλημα. Ο Μος απέτυχε ανταποκριθεί, πιθανότατα αμφιβαλώντας ότι ο Χόθορν θα μπορούσε να κάνει τόσο γρήγορο γύρο με χαλασμένα φρένα. Αυτός ο επιπλέον βαθμός συν οι πόντοι της δεύτερης θέσης συνέβαλαν στο ότι ο Χόθορν κατέκτησε το πρωτάθλημα με 42 πόντους μόλις ένα περισσότερο από τον Μος.

Στον τελικό αγώνα, στο Μαρόκο, ο Χόθορν οδήγησε έναν συντηρητικό τακτικό αγώνα με στόχο να παραμείνει μπροστά από τους συμπαίκτες του Μος. Το αυτοκίνητο του Μπρούκς έσπασε ενώ προηγούταν στενά επί του Χόθορν, και ο Στιούαρτ Λούις-Έβανς στη τρίτη Vanwall τράκαρε μετά από μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κερδίσει θέσεις. Ο Έβανς πέθανε αργότερα από εγκαύματα. Στους τελευταίους γύρους, ο Φιλ Χιλ της δεύτερης θέσης επιβραδύνε και άφησε τον Χόθορν για να κερδίσει αρκετούς πόντους για να πάρει το Πρωτάθλημα, το πρώτο που κέρδισε ποτέ ένας Άγγλος οδηγός.

Αφού κέρδισε τον τίτλο, ανακοίνωσε αμέσως την αποχώρησή του από τη Φόρμουλα 1.

Ο Χόθορν φημίστηκε για το ότι φοράει Παπιγιόν όταν αγωνιζόταν στους Γάλλους, έγινε γνωστός ως «Le Papillon» (Η πεταλούδα).

Θάνατος

Στις 22 Ιανουαρίου 1959, μόλις τρεις μήνες μετά τη αποχώριση του, ο Χόθορν πέθανε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στην παράκαμψη A3 Guildford, ενώ οδηγούσε την πλήρως τροποποιημένη Jaguar 3,2 λίτρων του 1958 (τώρα γνωστή ως 3,4 Mk 1) στο Λονδίνο. Ενώ οι περιστάσεις του ατυχήματος είναι καλά τεκμηριωμένες, η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη.

Το ατύχημα συνέβη σε ένα διαβόητα επικίνδυνο τμήμα του δρόμου, τη σκηνή 15 σοβαρών ατυχημάτων (δύο θανατηφόρα) τα δύο προηγούμενα χρόνια, ο δρόμος ήταν επίσης υγρός εκείνη την ημέρα. Οδηγώντας με ταχύτητα (ένας μάρτυρας εκτιμάται 80 mph.), ο Χόθορν προσπέρασε μια Mercedes-Benz 300SL, το οποίο οδηγούσε ένας ο γνωστός ο διευθυντής της ομάδας αγωνιστικών των αυτοκινήτων τους, Ρόμπ Γουάλκερ. Όταν μπήκε στη δεξιά στροφή λίγο μετά τη διέλευση της Mercedes, ο Χόθορν χτύπησε σε μια πινακίδα που τον έλεγε να πάει αριστερά προκαλώντας τον να χάσει τον έλεγχο. Η Jaguar ''κοίταξε'' ένα επερχόμενο φορτηγό προτού επιστρέψει πίσω από την ανατολική κατεύθυνση πλαγίως σε ένα δέντρο δίπλα στο δρόμο, ξεριζώνοντας το. Η σύγκρουση προκάλεσε θανατηφόρο τραυματισμό στο κεφάλι.

Υπήρχε αναπόφευκτη εικασία ότι ο Χόθορν και ο Γουάλκερ έτρεχαν μεταξύ τους, τροφοδοτούμενοι από την επίμονη άρνηση του Walker στο αίτημα του ιατροδικαστή να εκτιμήσει την ταχύτητα του δικού του αυτοκινήτου εκείνη τη στιγμή. Σε μια συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Eoin Young και τον συγγραφέα Eric Dymock το 1988, ο Walker παραδέχτηκε ότι όντως αγωνιζόταν με τον Χόθορν, αλλά είχε ενημερωθεί από έναν αστυνομικό που διερεύνησε το ατύχημα για να μην αναφέρει περαιτέρω αυτό, μήπως ενοχοποιηθεί.

Πιθανές αιτίες του ατυχήματος περιλαμβάνουν σφάλμα οδηγού, λιποθυμία ή μηχανική βλάβη, αν και η εξέταση του δυστυχήματος δεν αποκάλυψε προφανές σφάλμα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Χόθορν υπέστη πρόσφατα λιποθυμίες, ίσως λόγω νεφρικής ανεπάρκειας. Μέχρι το 1955, είχε ήδη χάσει έναν νεφρό από μόλυνση και είχε αρχίσει να υποφέρει προβλήματα με τον άλλο. αναμενόταν τότε να ζήσει μόνο τρία ακόμη χρόνια.

Κατά την έρευνα του ιατροδικαστή στις 26 Ιανουαρίου, η κριτική επιτροπή επέστρεψε την απόφαση για τυχαίο θάνατο. Ο Χόθορν θάφτηκε στο νεκροταφείο West Street στο Φάρνχαμ.

Κληρονομιά
Στο Φάρνχαμ, την πόλη όπου έζησε μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, υπάρχει ένας δρόμος με το όνομα Mike Hawthorn Drive. Ήταν σε αυτήν την πόλη που ο Χόθορν διοικούσε το Tourist Trophy Garage που πούλησε Jaguars, Rileys, Fiats και Ferraris. Υπάρχει ένας λόφος και μια γωνία που πήρε το όνομά του στο Μπράντς Χάτς και μια γωνία στο  Croft Circuit στο Βόρειο Γιορκσάιρ, ενώ στο Τάουτσεστερ στο κτήμα Σαίρς, τρία μίλια από την πίστα του Σίλβερστόουν, το Hawthorn Drive πήρε το όνομά του. Υπάρχει ένα άγαλμα στην πίστα του Γκούντγουντ που τον τιμά ως τον πρώτο παγκόσμιο πρωταθλητή της Φόρμουλα 1 του Ηνωμένου Βασιλείου.

Hawthorn Memorial Trophy
Το Hawthorn Memorial Trophy έχει απονεμηθεί στον πιο επιτυχημένο οδηγό της Φόρμουλα 1 της Βρετανίας ή της 
Κοινοπολιτείας κάθε χρόνο από το 1959. Ο Λιούις Χάμιλτον έχει κερδίσει το βραβείο τις περισσότερες φορές, παίρνοντας το τρόπαιο σε έντεκα περιπτώσεις και είναι ο σημερινός κάτοχος του.

Παραπομπές

Περαιτέρω Ανάγνωση

 Martin Shepherd. Too Fast A Life. Silverwood Books. 2015 .
 Tony Bailey & Paul Skilleter. Mike Hawthorn: Golden Boy. PJ Publishing Ltd. 2014 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

 Βιογραφία του Μάικ Χόθορν από τον ιστότοπο αφιερώματος
 Ιστορική ταινία του 1959 από το National Sporting Club Award

Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1