Ελισάβετ του Ούραχ

Η Ελισάβετ (γερμ. Elizabeth Auguste Marie Florestine Luise gräfin von Württemberg, prinzessin von Urach, 23 Αυγούστου 1894, Κάστρο του Λιχτενστάιν, Βυρτεμβέργη - 13 Οκτωβρίου 1962, Κάστρο Φράουενταλ, Στυρία) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα του Ούραχ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία 
Η Ελισάβετ Αυγούστα Μαρία Φλορεστίνη Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Καρόλου του Ούραχ (1864–1928) και της πρώτης του συζύγου Αμαλίας των Βίττελσμπαχ (1865–1912), κόρης του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία. Μετά το τέλος της μητέρας της τον Μάιο του 1912, κατάφερνε να μεριμνά για το σπίτι τού πατέρα της και να φροντίζει την εκπαίδευση των νεότερων αδελφών της. 

Ο Ιωακείμ της Πρωσίας (1890–1920), νεότερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, τη φλέρταρε μάταια: η Ελισάβετ και ο πατέρας της τον απέρριψαν, επειδή ήταν Προτεστάντης και επέμεναν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά σύμφωνα με το καθολικό δόγμα.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελισάβετ αλληλογραφούσε με τον πατέρα της, ο οποίος είχε το αξίωμα του υποστράτηγου και ήταν διοικητής του 26ου τμήματος στη Γαλλία, τη Ρωσία και τη Σερβία. Οι επιστολές τους βρίσκονται τώρα στο κύριο κυβερνητικό αρχείο στη Στουτγάρδη.

Αναπαύεται στην ταφική κρύπτη του Καθεδρικού Ναού του Βαντούζ.

Οικογένεια
Την άνοιξη του 1921 παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλοϋσιο του Λίχτενσταϊν (1878-1955), γιο του Aλφρέδου του Λίχτενσταϊν και της (εξαδέλφης εκείνου) Ερριέττας του Λίχτενσταϊν. Ο Kάρολος Αλοϋσιος ήταν αυτοκρατορικός και βασιλικός ίλαρχος του ιππικού (rittmeister) μέχρι το τέλος της Αυστρο-Ουγγαρικής μοναρχίας και από τις 13 Δεκεμβρίου 1918 έως τις 15 Σεπτεμβρίου 1920 προσωρινά Πρωθυπουργός (Landesverweser) του πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν.  

Είχαν τέσσερα παιδιά:
 Γουλιέλμος Αλφρέδος (1922-2006).
 Μαρία Ιωσηφίνα (1923-2005).
 Φραγκίσκη (1930-2006).
 Βόλφγκανγκ (1934-).

Βιβλιογραφία 
 Wolfgang Schmierer: Άρθρο για την Elisabeth, Prinzessin von und zu Liechtenstein [nee Fürstin von Urach]. Σε: Das Haus Württemberg. Ein βιογραφίες Lexikon, συντάκτης: Sönke Lorenz, Dieter Mertens und Volker Press, Kohlhammer Verlag, Στουτγκάρδη 1997,, S. 391.

Βιβλιογραφικές αναφορές 

Κόμισσες της Βυρτεμβέργης