Θέση της γυναίκας στην προτεσταντική Μεταρρύθμιση

Το θέση των γυναικών στην προτεσταντική Μεταρρύθμιση ήταν αυτή που αναλογούσε στο ρόλο της συζύγου και της μητέρας, όπως και ο ρόλος των ανδρών ήταν εκείνος του συζύγου, του πατέρα ή του γιου.

Ρόλοι των φύλων

Γάμος 
Μια σύζυγος αναμενόταν να είναι σύντροφος του συζύγου της, πάντα υποταγμένη σε εκείνον. Απαιτήθηκε υπακοή από τους συζύγους τους και έτσι οι γυναίκες περιορίστηκαν στις δράσεις τους. Υπήρχαν όμως μερικές γυναίκες κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης που δεν ήταν τόσο περιορισμένες όσο άλλες γυναίκες. Η Καταρίνα Βον Μπόρα, που παντρεύτηκε τον γνωστό μεταρρυθμιστή Μαρτίνο Λούθηρο έθεσε το πρότυπο για περισσότερους ρόλους που δόθηκαν στη σύζυγο ενός πάστορα. Θεωρήθηκε βέβαια επίσης, ότι ήταν ένα φρικτό πρότυπο για εκείνες τις γυναίκες που, όπως και η ίδια, είχαν σχετιστεί με κληρικούς.

Η Ελισάβετ της Έσσης εξέθεσε τη μυστική διγαμία του αδελφού της Φίλιππου.

Εκπαίδευση και οικιακή εργασία 
Οι γυναίκες έπρεπε να είναι σιωπηλές, υπάκουες και να εκτελούν οικιακά καθήκοντα, αλλά αυτό θα μπορούσε να ποικίλει σημαντικά ανάλογα με την κοινωνική τάξη και τον πλούτο. Για παράδειγμα, η Kaarina Multiala (μεταξύ 1563-1571) κατείχε αρκετά πλοία και ήταν ένας πλούσια φινλανδή έμπορος. Η Brigitta Lars Anderssons (α. Μετά το 1551) ήταν θεραπεύτρια και έγινε η προσωπικός γιατρός και η νοσοκόμα της βασίλισσας. Επίσης, το 1572 η Δανή επιστήμονας Sophia Brahe (1556-1643) βοήθησε τον αδελφό της Tycho με τις αστρονομικές παρατηρήσεις του. Επίσης, η Constantia Zierenberg καλβινίστρια (1605-1653) ήταν κόρη ενός δημάρχου. Μιλούσε άπταιστα σε έξι γλώσσες και τραγουδούσε για τους βασιλείς. Ο σκοπός της εκπαίδευσης των γυναικών ήταν η ανάπτυξη μιας αποδεκτής έννοιας του γάμου και της κατάρτισης στις εγχώριες δεξιότητες, παρόλο που η καλβινίστρια Anne Locke ήταν μεταφραστής και ποιητής που δημοσίευσε την πρώτη αγγλική σειρά ήχων. Οι γυναίκες διδάχθηκαν πώς να φροντίζουν τα παιδιά, να φροντίζουν τα σπίτια τους, να ράβουν ρούχα για την οικογένειά τους και να προσέχουν τα ζώα. Η Άννα Καρλσντότερ (1552) ήταν ευγενής που απέσυρε δωρεές που οι πρόγονοί της είχαν κάνει σε εκκλησία και πέθανε πλούσια. Επίσης, η κοντέσα Emilie Juliane (1637-1706) εκπαιδεύτηκε στη θρησκεία, τη Λατινικά, την Ιστορία και άλλα θέματα  και συνέχισε να γράφει ύμνους (587) που επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Η αλλαγή ήταν ότι τώρα οι γυναίκες ενθαρρύνθηκαν να μελετήσουν τη Βίβλο με την παραδοσιακή γλώσσα, και να γίνουν μια βιβλική επιρροή για τα παιδιά και με τον σύζυγό τους. Επιτρέποντας στις γυναίκες να εκπαιδευτούν και να διαβάζουν τη Βίβλο, βρήκαν αποσπάσματα που υποδηλώνουν ότι οι γυναίκες ήταν ίσες με τους άνδρες με την παρουσία του Θεού. Το Σουηδικό Διάταγμα της Εκκλησίας του 1571 έδωσε εντολή στην εκπαίδευση των κοριτσιών μαζί με τα αγόρια. Η Άννα Τασκομακάρ (περ. 1480 - μετά το 1528) ήταν μιά επιτυχημένη και πλούσια ιδιοκτήτρια, η οποία επίσης εμπορευόταν χαλκό και σίδηρο.

Επειδή η Ελισάβετ Α της Αγγλίας ήταν γυναίκα, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να την καταστήσει ανώτατο κυβερνήτη της Εκκλησίας της Αγγλίας αντί του Ανώτατου Αρχηγού της Εκκλησίας της Αγγλίας . Ο Ελισαβετιανός θρησκευτικός διακανονισμός έπαιξε ρόλο στην καλλιέργεια που αναπτύχθηκε στην Προτεσταντική Εκκλησία της Αγγλίας που υπάρχει σήμερα.

Εκκλησιαστική κατάσταση

Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να κηρύξουν ή να δημοσιεύσουν 
Η Elisabeth Cruciger ήταν φίλος του Martin Luther και του πρώτου γυναικείου συγγραφέα ύμνου της Μεταρρύθμισης. Η Elizabeth Melville ήταν η πρώτη γυναίκα που έγραψε ένα βιβλίο στη Σκωτία. Το υλικό κήρυξης ή δημοσίευσης των γυναικών έρχεται σε άμεση αντίθεση με τις λέξεις που αποδίδονται στον Άγιο Παύλο (Α΄ Τιμόθεο 2: 11-15), οι οποίες διέταξαν τις γυναίκες να μην διδάσκουν ή να κηρύττουν, έτσι ώστε όλες οι γυναίκες που δημοσίευσαν να θεωρούν αναγκαίο να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Ακόμη και ο μοναδικός εναλλακτικός ρόλος των γυναικών που υπήρχαν έξω από το γάμο, για να ενταχθούν σε ένα μοναστήρι, δεν ήταν πλέον διαθέσιμος στις μεταρρυθμισμένες προτεσταντικές περιοχές, αν και μερικές εκκλησίες συμμετείχαν εθελοντικά στην Μεταρρύθμιση. Για παράδειγμα, μετά την επιλογή της Catherine of Mecklenburg να αψηφήσει τον καθολικό σύζυγό της και να στρατολογήσει λουθηριακά βιβλία στην Ursula του Munsterberg και άλλες καλόγριες, η Ursula (το 1528) δημοσίευσε 69 άρθρα που δικαιολογούν τους λόγους να εγκαταλείψουν το μοναστήρι τους. Παρόλο που τα γραπτά της έφθασαν στον Martin Luther, καταχωρήθηκαν στο Index Librorum Prohibitorum από το 1596 έως το 1900.

Το 1590, η Χριστίνα της Έσσης δημοσίευσε το ψαλμωδικό βιβλίο, το Geistliche Psalmen und Lieder.

Η μόνη εξαίρεση ήταν η αναβαπτιστική θρησκεία, όπου οι γυναίκες θα μπορούσαν να κηρύξουν στην εκκλησία. Το μόνο προφανές από έργα ή γραπτά που γράφονται από γυναίκες είναι από τις επιστολές τους ή από τις μαρτυρίες της γυναίκας που ερωτήθηκαν για την πίστη τους. Ωστόσο, το 1569 η Magdalena Heymair έγινε η πρώτη γυναίκα που είχε ποτέ καταχωρήσει τα γραπτά της στο Index Librorum Prohibitorum. Δημοσίευσε μια σειρά παιδαγωγικών άρθρων για τη διδασκαλία στοιχειώδους ηλικίας και έγραψε επίσης ποίηση. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι μαρτυρίες, βασισμένες στις γυναίκες της Μεταρρύθμισης, γράφτηκαν από τους άντρες. Αυτή η έλλειψη γραπτών εργασία των γυναικών μπορεί να έχει κάτι να κάνει με το γεγονός ότι η κοινωνία ήταν ανδροκρατούμενη και οι γυναίκες ήταν γραφτό να ολοκληρώσουν οικιακά καθήκοντα και τίποτε άλλο τους.

Η Λουθηρανική ποιητής Καθάρια Ρέινα ντε Γκίλιφενμπεργκ εξορίστηκε από το σπίτι της στην Αυστρία κατά την Αντίστροφη Μεταρρύθμιση.

Λιγότερα θηλυκά μοναστήρια 
Ορισμένες μοναχές (από το Abbey Ebstorf κοντά στην πόλη Uelzen και το Abbey του Bursfelde στο Bursfelde ) υιοθέτησαν την Λουθηρανική χριστιανική πίστη. Πολλά από αυτά τα μοναστήρια στην ανατολική Ευρώπη έκλεισαν από τις κομμουνιστικές αρχές μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιες φορές ονομάζονται damenstift(σπίτια για ηλικιωμένες ευγενείς γυναίκες). Μια αξιοσημείωτη μέλος του damenstift, η Catharina von Schlegel (1697-1768), έγραψε τον ύμνο που μεταφράστηκε στα αγγλικά με τον τίτλο: Κρατήσου ψυχή μου, ο Κύριος είναι με το μέρος σου. Τρεις αποκλειστικά γυναικείες λουθηρανικές τάξεις μοναχών που λειτουργούν και σήμερα είναι η Communitat Casteller Ring, οι κόρες της Μαρίας και η Ευαγγελική Αδελφότητα της Μαρίας. Αν και η Communität Christusbruderschaft Selbitz είναι αναμεμειγμένη, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου γυναικεία.

Άλλες μοναχές, ειδικά εκείνες στις Μεταρρυθμισμένες περιοχές, έκλεισαν μετά την Μεταρρύθμιση, ενώ μερικές αδελφές αποφάσισαν να παντρευτούν. Σε περιοχές όπου τα μοναστήρια έκλεισαν, αυτό εξάλειψε την επιλογή ενός θρησκευτικού ρόλου πλήρους απασχόλησης για τις διαμαρτυρόμενες γυναίκες. Ο Μαρτίνος Λούθηρος δεν είχε προγραμματίσει να παντρευτεί, αλλά η πρώην μοναχή Καθαρίνα φον Μπόρα τον έπεισε ότι θα ήταν καλή ιδέα να την παντρευτεί. Λόγω της μέτριας πλούσιας περιουσίας της και της άδειας οικιακής χρήσης για την παρασκευή και την πώληση μπύρας, ήταν σε θέση να τον υποστηρίξει οικονομικά. Ο ίδιος ο Μάρτιν Λούθηρ δίδασκε ότι «η γυναίκα πρέπει να μένει στο σπίτι και να φροντίζει για τις υποθέσεις του νοικοκυριού ως εκείνος που έχει στερηθεί της δυνατότητας να διαχειρίζεται εκείνες τις υποθέσεις που είναι έξω και αφορούν το κράτος ...». Επίσης, ο John Calvin (Ιωάννης Καλβίνος) συμφώνησε ότι «η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι».

Μάρτυρες 
Πολλές γυναίκες μαρτύρησαν ή φυλακίστηκαν, κατηγορούμενες για Προτεσταντισμό. Ορισμένες από αυτές είναι οι παρακάτω:

 Anne Askew (1521-1546), βασανίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και μαρτύρησε στο Smithfield για Προτεσταντισμό 
 Joan Bocher (? -1550), Αγγλίδα αναβαπτίστρια μάρτυρας στο Smithfield 
 Η Elizabeth Pepper (? -1556), μαρτύρησε ενώ ήταν έγκυος για τον προτεσταντισμό, μαζί με την Agnes George 
 Οι Guernsey martyrs, ήταν τρεις γυναίκες μαρτύρησαν για το προτεσταντισμό το 1556, μία γυναίκα ήταν έγκυος και γέννησε ενώ κάηκε ενώ το παιδί διασώθηκε, αλλά κατόπιν διατάχθηκε να καεί! 
 Joan Waste (1534-1556), τυφλή γυναίκα μαρτύρησε για τον προτεσταντισμό 
 Η Αλίκη Μπένεν (α-1557), μαρτύρησε για τον προτεσταντισμό 
 Alice Driver (? -1558), μαρτυρήθηκε και μαρτύρησε για τον προτεσταντισμό 
 Marie Durand (1711-1776), φυλακίστηκε 38 χρόνια στον Πύργο της Κωνσταντίας για προτεσταντισμό με 24 άλλες γυναίκες

Κοινωνικές στάσεις 
Ο κληρικός θα μπορούσε τώρα να παντρευτεί, μειώνοντας τις παράνομες γεννήσεις, παρόλο που δεν υπάρχει τίποτα για να αποδειχθεί ότι η παράνομη πράξη τροφοδοτήθηκε κυρίως από άγαμους κληρικούς. Οι φωνές των γυναικών στην Μεταρρύθμιση καταστάλθηκαν και ως επί το πλείστον τα γραπτά τους καταστράφηκαν εξαιτίας της αναφοράς της Βίβλου για τις γυναίκες να είναι σιωπηλές. Πολλές γυναίκες προσπάθησαν να συμμετάσχουν στη Μεταρρύθμιση σε όλη την Ευρώπη και ορισμένες από τις φωνές τους ακούστηκαν ενώ άλλες δεν τα κατάφεραν. Μέχρι την ηλικία των δώδεκα, η Olimpia Fulvia Morata (1526 -1555) μπόρεσε να μιλήσει ευχερώς ελληνικά και  λατινικά. Στην εφηβεία της δίδαξε τα έργα του Cicero και του Calvin. Τα γραπτά της δημοσιεύθηκαν μεταθανάτια και επίσης τοποθετήθηκαν στον Κώδικα. Ο διάσημος μεταρρυθμιστής John Calvin ήταν γνωστός για την επαφή με αρκετούς ευγενείς για να διαπιστώσει τις απόψεις τους για ορισμένα θρησκευτικά θέματα. Αυτό δείχνει ότι ακόμη και οι πιο γνωστοί μεταρρυθμιστές ήλθαν σε επαφή με τις γυναίκες για να ακούσουν τι μπορεί να έχουν να πουν σε ορισμένα θέματα. Το 1650, ο αστρονόμος της Σιλεσίας Maria Cunitz δημοσίευσε την Urania Propitia, η οποία βελτιώθηκε στις μαθηματικές μεθόδους του Kepler για τον εντοπισμό πλανητών. Το βιβλίο εκδόθηκε τόσο στα Λατινικά όσο και στα Γερμανικά, μια μη συμβατική απόφαση που έκανε το επιστημονικό κείμενο πιο προσιτό για τους μη πανεπιστημιακούς εκπαιδευμένους αναγνώστες.

Ορισμένες γυναίκες αποτελούν μέρος κοινωνικών ομάδων. Για παράδειγμα, η πριγκίπισσα Ελισάβετ Σοφία του Σαξ-Αλτενμπουργκ ήταν μέλος της Κοινωνίας της Αρετής.

Δογματικές θέσεις

Βαπτιστές 
Ο Βαπτιστής θεολόγος Δρ. John Gill (1690-1771) σχολιάζει το Α' Κορινθίους 14: 34,35, δηλώνοντας:  Στη Γένεση 3:16, "η επιθυμία σου θα είναι για τον σύζυγό σου και θα κυριαρχήσει πάνω σου". Με αυτόν τον τρόπο ο απόστολος θα σήμαινε ότι ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες δεν μιλούν στην εκκλησία ή να κηρύξουν και να διδάξουν δημοσίως ή να ανησυχούν για την υπουργική λειτουργία είναι επειδή πρόκειται για πράξη δύναμης και εξουσίας, του κανόνα και της κυβέρνησης, και έτσι αντίθετα με την υποταγή που ο Θεός απαιτεί από τον νόμο του από τις γυναίκες στους ανθρώπους. Οι εξαιρετικές περιπτώσεις της Μύριαμ, Δεβόρας, Αννας, δεν πρέπει να συνηγορούν σε κανόνα ή παράδειγμα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Μεθοδιστές 
Ο ιδρυτής του Μεθοδισμού John Wesley (1703-1791) και ο μεθοδιστής θεολόγος  Adam Clarke (1762-1832) υποστήριξαν ότι οι άντρες έχουν την κυρίαρχη θέση, αλλά επέτρεψαν τις πνευματικές χριστιανές γυναίκες να μιλούν δημόσια σε εκκλησιαστικές συναντήσεις εάν "βρίσκονται κάτω από μια εξαιρετική ώθηση του Πνεύματος" )  και ότι αυτοί έπρεπε να υπακούν σε αυτήν την επιρροή και ότι «ο απόστολος καθορίζει τις κατευθύνσεις στο κεφάλαιο 11 για να ρυθμίσει την προσωπική του εμφάνιση όταν απασχολείται έτσι» (Clarke). Ο Πουριτάνος θεολόγος Matthew Poole (1624-1679 ) συμφώνησε με τον Wesley, προσθέτοντας,  Όμως, παραμένοντας κατά μέρος αυτής της εξαιρετικής περίπτωσης μιας ιδιαίτερης έμπνευσης, [έντονη θεία επιρροή] ήταν, χωρίς αμφιβολία, παράνομο μια γυναίκα να μιλήσει στην εκκλησία.  Ο Matthew Henry (1662-1714) στο σχόλιό του, διασκεδάζει επιτρέποντας να "προσεύχονται και να εκφωνούν ύμνους εμπνευσμένους" από γυναίκες, ως τέτοιοι "δεν διδάσκονταν".

Η απροθυμία του Wesley να επιτρέψει στις γυναίκες επίσημους ηγετικούς ρόλους ήταν περισσότερο προϊόν του κοινωνικού του περιβάλλοντος παρά των θεολογικών πεποιθήσεων. Η μητέρα του, η Susanna Wesley, ήταν η πρώτη δασκάλα του και ηγήθηκε εξαιρετικά δημοφιλών υπηρεσιών της Κυριακής το απόγευμα.

Congregationalists 
Ο κ. Congregationalist Α. Hastings Boss, DD, γράφοντας το 1870 στο ιερό βιβλιοθηκών και τη θεολογική ανασκόπηση, δεν βρήκε κανένα «παράδειγμα στη Βίβλο για μια γυναίκα που μιλάει δημόσια», σε εκείνη της Miriam, Deborah, Huldah, Anna ότι

 Εάν αυτές οι προφήτισσες είχαν κλήση για να μιλήσουν δημόσια, θα αποτελούσαν εξαιρέσεις από τον γενικό κανόνα, σε αντίθεση με τη συμπεριφορά όλων των άλλων γυναικών στο νόμο. Σίγουρα κανένας κανόνας δεν μπορούσε ή δεν μπορούσε πλέον να στηριχθεί σε αυτές τις εξαιρετικές περιπτώσεις.

 Ο Ιωήλ προφητεύει ( Ιωήλ 2: 28-32 ) και ο Πέτρος αναφέρει ( Πράξεις 2: 17-21 ) ότι «τις τελευταίες μέρες» το Πνεύμα του Θεού θα πρέπει να οδηγήσει «κόρες» αλλά και τους άνδρες να προφητεύσουν, αλλά ούτε ο προφήτης ούτε ο απόστολος καθορίζει ένα συγκεκριμένο τόπο, όπως την εκκλησία, στην οποία πρέπει να γίνει. Τώρα ο Παύλος πουθενά δεν απαγορεύει στις γυναίκες να προφητεύουν, εκτός από "στις εκκλησίες." Θα μπορούσαν να ασκήσουν το δώρο τους ιδιωτικά ή σε εκκλησία των γυναικών, όπως και οι τέσσερις παρθένες κόρες του Φιλίππου ... Μια προφήτισσα θα είχε αρκετό έργο να κάνει μεταξύ των γυναικών, χωρίς να μιλήσει στις συναθροίσεις.

Ο Boss κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι το Γαλάτες 3:28 δεν ισχύει για το ζήτημα των γυναικών που μιλάνε στις συναθροίσεις, επειδή έχει να κάνει με τη σωτηρία και όχι με τις θέσεις στην υπηρεσία "ότι η σωτηρία μέσω της πίστης είναι η ίδια για όλη την ανθρωπότητα, τη φυλή, την κατάσταση ή το φύλο, αν και οι φυσικές διακρίσεις εξακολουθούν να υπάρχουν με πλήρη ισχύ. "Ωστόσο, δεν έβλεπε περιορισμούς στις γυναίκες που τραγουδούσαν, αλλά επίσης επέτρεπε στις γυναίκες να διδάσκουν από αναγκαιότητα, αν δεν είχαν οι αρμόδιοι άνδρες.  Η σιωπή των γυναικών στις εκκλησίες - θεωρητικές επιπτώσεις, Boss.

Πρεσβυτεριανοί 
Το Πρεσβυτεριανό τρίμηνο, τον Απρίλιο του 1889, εξετάζοντας και τις δύο επιστολές, Α΄ Κοριν. 14: 34,35 και Α΄ Tim. 11-15, δήλωσε,

 Ήδη από το 1832 η Γενική Συνέλευση της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στη χώρα αυτή, σε μια ποιμαντική επιστολή προς τις εκκλησίες αναφορικά με τους κινδύνους που πρέπει να αποφευχθούν στις αναβιώσεις, εφιστά την προσοχή σε μια τάση που μόλις αρχίζει να εμφανίζεται και χρησιμοποιεί αυτή τή ισχυρή γλώσα. (Baird, Digest, σελ. 220), "Συναντήσεις των ευσεβών γυναικών από μόνες τους για συζήτηση και προσευχή, όποτε μπορούν εύκολα να πραγματοποιηθούν, εγκρίνουμε εντελώς." Αλλά ας μην εμπνευστούμε τις απαγορεύσεις του μεγάλου απόστολου των Εθνών, στις επιστολές του προς τους Κορινθίους και στον Τιμόθεο, να παραβιάζεται, να απαγορεύεται σαφώς στις γυναίκες στα ιερά χρησμό να διδάσκουν και να προτρέπουν ή να οδηγούν σε προσευχή σε δημόσιες και ατρόμητες συνελεύσεις ».

Σχολιάζοντας το ίδιο απόσπασμα, ο Πρεσβυτεριανός θεολόγος και ο σχολιαστής της Βίβλου Albert Barnes (1798-1870) δήλωσε (εν μέρει)   :

 Κανένας κανόνας στην Καινή Διαθήκη δεν είναι πιό θετικός απ αυτό και όσο εύλογος μπορεί να είναι ο λόγος που μπορεί να προκληθούν για την υποκίνηση των γυναικών να συμμετάσχουν στη λαϊκή λατρεία, ωστόσο η εξουσία του αποστόλου Παύλου είναι θετική και το νόημά του δεν μπορεί να παραπλανηθεί. σύγκριση 1Ti_2: 11-12 ...

 Αυτό προφανώς και προφανώς αναφέρεται στην εκκλησία που συγκεντρώθηκε για λαϊκή λατρεία, στις συνηθισμένες και τακτικές πράξεις αφοσίωσης. Εκεί το συγκρότημα αποτελείται από άρρενες και θήλεις, ηλικιωμένους και νεαρούς και εκεί είναι ακατάλληλο να συμμετέχουν στη διεξαγωγή των ιερουργιών. Αλλά αυτό δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως έννοια που είναι ανάρμοστο για τις γυναίκες να μιλάνε ή να προσεύχονται σε συναντήσεις του δικού τους φύλου, σε συναντήσεις για προσευχή ή για καλοσύνη ούτε ότι είναι ακατάλληλο για μια γυναίκα να μιλάει ή να προσεύχεται σε ένα σχολείο της Κυριακής.

Παραπομπές

Περαιτέρω ανάγνωση 
 Προφίλ Αναβαπτιστικών Γυναικών: Πρωτοπόροι της Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα, εκδότης C. Arnold Snyder, Linda A. Huebert Hecht, 1996, Google Books Προεπισκόπηση