Νικολάι Αμόσοφ

Ο  Miκολά Μιχαίλοβιτς Αμόσοφ, (;6 Δεκεμβρίου 1913, Όλκχοβο, Κυβερνείο του Νόβγκοροντ, Ρωσική Αυτοκρατορία12 Δεκεμβρίου 2002, Κίεβο, Ουκρανία  ) ήταν Σοβιετικός και Ουκρανός γιατρός ρωσικής καταγωγής, καρδιοχειρουργός, εφευρέτης , συγγραφέας με τις καλύτερες πωλήσεις και λάτρεις της άσκησης, γνωστός για τις εφευρέσεις του για διάφορες χειρουργικές επεμβάσεις για τη θεραπεία της  συγγενούς καρδιοπάθειας.  

Γεννημένος από Ρώσους αγρότες, ο Miκολά πολέμησε στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο μετακόμισε στο Κίεβο και το 1965 έγραψε το βιβλίο Οι Σκέψεις και η  Καρδιά, πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα. Ήταν ο αποδέκτης πολλαπλών βραβείων.

Το 2008, ο Αμόσοφ κατέλαβε τη δεύτερη θέση στην κατάταξη των «μεγαλύτερων συμπατριωτών μας» από τους θεατές της τηλεοπτικής εκπομπής Οι σπουδαιότεροι Ουκρανοί.

Βιογραφία 
Ο Αμόσοφ γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1913. στο χωριό Όλκχοβο (κοντά στο Τσιριπαβιέτς) του Κυβερνείου της Βόλογκντα της Ρωσίας από Ρώσους αγρότες.  Το 1932 αποφοίτησε από το  Κολλέγιο Μηχανικών του Τσιριπαβιέτς και ακολούθησε 3 χρόνια εργασίας ως μηχανικός βάρδιας στο σταθμό ηλεκτρικής ενέργειας του Αρχάγγελσκ. Το 1939 αποφοίτησε από το Ιατρικό Ινστιτούτο του Αρχάγγελσκ,  και το 1940 - με διάκριση από το Βιομηχανικό Ινστιτούτο Αλληλογραφίας όλων των Ενώσεων. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόταν στο μέτωπο ως ο κορυφαίος χειρουργός ενός κλινικού κινητού νοσοκομείου PPG-2266.  Από το 1947 έως το 1952 εργάστηκε ως επικεφαλής χειρουργός στην περιοχή του Μπριάνσκ και εκείνη την εποχή άρχισε να ασχολείται ευρέως με τη χειρουργική του θώρακα, πραγματοποίησε εκτενή επιστημονική εργασία και το 1953 παρουσίασε τη διδακτορική του διατριβή.

Το 1952, ο Αμόσοφ , ως εξέχων ειδικός στη χειρουργική του θώρακα, προσκλήθηκε στο Ινστιτούτο Φυματίωσης του Κίεβου, για να καθοδηγήσει την ειδικά δημιουργημένη κλινική θωρακικής χειρουργικής. 

Εδώ αποκαλύφθηκε πλήρως το πολύπλευρο ταλέντο του χειρουργού και ερευνητή, φυσιολόγου και μηχανικού, ήταν ιδιαίτερα καρποφόρο επιστημονικό, οργανωτικό, πρακτικό, εκπαιδευτικό και κοινωνικό.

Ο Αμόσοφ ήταν ένας από τους εμπνευστές της ευρείας εισαγωγής στη χειρουργική επέμβαση στη χώρα μας για ασθένειες των πνευμόνων, έχει κάνει πολλές νέες εξελίξεις σε αυτό το πρόβλημα. Η έρευνά του συνέβαλε στη βελτίωση της θεραπείας των ασθενειών των πνευμόνων. Το 1961, ο Αμόσοφ τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν για το έργο της χειρουργικής των πνευμόνων.

Στο μέλλον, ο κύριος στόχος της εργασίας του Αμόσοφ  ήταν η χειρουργική επέμβαση στην καρδιά. Το 1955 ήταν ο πρώτος στην Ουκρανία, που ξεκίνησε χειρουργική θεραπεία για καρδιακές παθήσεις, το 1958, ένας από τους πρώτους στη Σοβιετική Ένωση, που εισήγαγε στην πράξη τη μέθοδο της τεχνητής κυκλοφορίας του αίματος (το 1963), ο Αμόσοφ ήταν ο πρώτος στη Σοβιετική Ένωση που πραγματοποίησε την αντικατάσταση της μιτροειδούς βαλβίδας και το 1965 για πρώτη φορά στον κόσμο δημιούργησε και εισήγαγε στην πράξη την προσθετική αντιθρομβωτική καρδιακή βαλβίδα. Ο Αμόσοφ επεξεργάστηκε μια σειρά από νέες μεθόδους χειρουργικής θεραπείας των καρδιακών βλαβών, το αρχικό μοντέλο της μηχανής καρδιά-πνεύμονα. Η δουλειά του για τη χειρουργική αντιμετώπιση των καρδιακών παθήσεων κέρδισε ένα κρατικό βραβείο της Ουκρανίας (1988) χρυσά μετάλλια (1967, 1982) και το ασημένιο μετάλλιο (1978) της Έκθεσης Οικονομικών Επιτευγμάτων της ΕΣΣΔ.

Η κλινική, που ιδρύθηκε από τον Αμόσοφ, παρήγαγε περίπου 7000 εκτομές πνευμόνων, περισσότερες από 95.000 εγχειρήσεις για καρδιακές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων περίπου 36.000 επεμβάσεων με κυκλοφορία αίματος εκτός σώματος.

Το 1983 η κλινική καρδιοχειρουργικής της Αμόσοφ αναδιοργανώθηκε στο Κίεβο Ινστιτούτο Καρδιοαγγειακής Χειρουργικής και στο Ουκρανικό Ρεπουμπλικανικό Καρδιοαγγειακό Χειρουργικό Κέντρο. Κάθε χρόνο, το ινστιτούτο πραγματοποιούσε περίπου 3.000 καρδιακές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 1500 - με κυκλοφορία αίματος εκτός σώματος. Ο Αμόσοφ ήταν ο πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου και από το 1988 - Επίτιμος Διευθυντής του Ινστιτούτου.

Το 1955, ο Αμόσοφ δημιούργησε και ηγήθηκε της πρώτης στην ΕΣΣΔ έδρας Θωρακικής Χειρουργικής για τις μεταπτυχιακές σπουδές και αργότερα της έδρας της Αναισθησιολογίας. Αυτές οι έδρες έχουν προετοιμάσει περισσότερους από 700 ειδικούς για την Ουκρανία και άλλες δημοκρατίες.

Μαζί με τη χειρουργική, ο Αμόσοφ έδωσε μεγάλη προσοχή σε σύγχρονα προβλήματα βιολογικής, ιατρικής και ψυχολογικής κυβερνητικής. Από το 1959 έως το 1990 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Βιολογικής Κυβερνητικής στο Ινστιτούτο Κυβερνητικής. Υπό την ηγεσία του Αμόσοφ διεξήχθησαν βασικές μελέτες για την αυτορρύθμιση των καρδιακών συστημάτων και μελετήθηκαν τα θέματα της μηχανικής διάγνωσης των καρδιακών παθήσεων, η επεξεργασία και η δημιουργία φυσιολογικών μοντέλων του «εσωτερικού περιβάλλοντος», η ηλεκτρονική μοντελοποίηση βασικών ψυχικών λειτουργιών και έγιναν μερικοί κοινωνικο-ψυχολογικοί μηχανισμοί ανθρώπινης συμπεριφοράς. Με καινοτόμο προσέγγιση, οι πρωτότυπες απόψεις του Αμόσοφ αναγνωρίστηκαν ευρέως στη χώρα μας και στο εξωτερικό. Για την έρευνά του στον τομέα της Βιο-κυβερνητικής το 1978 και 1997 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο της Ουκρανίας.

Στις νομοθετικές εκλογές του 1989 της Σοβιετικής Ένωσης εξελέγη στο Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Σοβιετικής Ένωσης ως ανεξάρτητος υποψήφιος στο Κίεβο (είχε δηλώσει την υποστήριξή του στο Λαϊκό Κίνημα της Ουκρανίας).   Ο Αμόσοφ πίστευε ότι η δυτική κοινωνία έπρεπε να χρησιμεύσει ως ένα  πρωτότυπο για την ΕΣΣΔ. 

Ο Αμόσοφ είναι ο συγγραφέας περισσότερων από 400 επιστημονικών δημοσιεύσεων, συμπεριλαμβανομένων 19 μονογραφιών. Ορισμένες μονογραφίες επανεκτυπώθηκαν στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία και τη Βουλγαρία.

Στο Ινστιτούτο του παρουσιάστηκαν 40 διδακτορικοί τίτλοι και πάνω από 150 επιστημονικές διδακτορικές διατριβές, πολλοί από αυτούς είναι επικεφαλής μεγάλων επιστημονικών κέντρων στο SSR της Ουκρανίας και σε άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι υπό την ηγεσία του Αμόσοφ , ένας από τους μαθητές του, Βίκτωρ Σκούμιν, ανακάλυψε μια προηγουμένως άγνωστη ασθένεια. Τώρα ονομάζεται σύνδρομο Σκούμιν  (μία διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος ορισμένων ασθενών μετά από προσθετική βαλβίδα καρδιάς). 

Ο Ν. Αμόσοφ ήταν μέλος του Προεδρείου του Διοικητικού Συμβουλίου της Ουκρανικής Εταιρείας Χειρουργών και Καρδιολόγων, της Διεθνούς Ένωσης Χειρουργών και Καρδιολόγων, της Διεθνούς Ένωσης Χειρουργών και της Διεθνούς Εταιρείας Καρδιοαγγειακών Χειρουργών, της Διεθνούς Εταιρείας Ιατρικής Κυβερνητικής, Επιστημονικού Συμβουλίου σχετικά με την Κυβερνητική  της Ουκρανίας, μέλος των συντακτικών συμβουλίων ορισμένων εγχώριων και ξένων περιοδικών.

Το επιστημονικό του έργο ο Αμόσοφ το συνδύασε με μια μεγάλη κοινωνική δραστηριότητα. Ήταν μέλος του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης πέντε φορές.

Ο Αμόσοφ είναι ευρέως γνωστός ως συγγραφέας. Τα μυθιστορήματά του και τα δοκίμια του "Οι Σκέψεις και η Καρδιά", "Σημειώσεις από το Μέλλον", "PPG-2266. Σημειώσεις ενός Χειρουργού στο Πεδίο Μάχης", "Το Βιβλίο της Ευτυχίας και της Δυστυχίας", "Φωνές των Καιρών", "Τεχνητή Νοημοσύνη", "Το Σύστημα Υγείας Μου" έχουν δημοσιευτεί επανειλημμένα στην Ουκρανία και στο εξωτερικό.

Κληρονομιά 

Με εντολή του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας № 128-p της 12ης Μαρτίου 2003, το Ινστιτούτο Καρδιοαγγειακής Χειρουργικής της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ουκρανίας πήρε το όνομά του από τον Αμόσοφ .

Το 2003, οι δρόμοι στο Κίεβο πήραν το όνομά τους από τον Αμόσοφ και η Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας δημιούργησε το Βραβείο Μύκολα Αμόσοφ, το οποίο απονέμεται για τα σημαντικά επιστημονικά έργα στον τομέα της καρδιοαγγειακής χειρουργικής και της μεταμόσχευσης.

Τιμές και βραβεία 
Ο Αμόσοφ  ήταν ο παραλήπτης πολλών παρασήμων, όπως ο Ήρωας του σοσιαλιστικού Εργατικού τίτλου, δύο Τάγματα του Λένιν, το Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου, δύο Τάγματα του Ερυθρού Αστέρα και το Βραβείο Λένιν. Το 2008 αναγνωρίστηκε ως δεύτερος μετά τον Γιάροσλαβ Α' τον Σοφό μεταξύ των Μεγάλων Ουκρανών από μια δημόσια δημοσκόπηση, που πραγματοποιήθηκε για την τηλεοπτική εκπομπή Οι σπουδαιότεροι Ουκρανοί.

Παραπομπές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 

Ρώσοι εφευρέτες
Ουκρανοί ιατροί
Ουκρανοί συγγραφείς
Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νικητές βραβείου Λένιν