Βασίλειο της Αγιουτάγια

Το Βασίλειο της Αγιουτάγια (ταϊλανδέζικα: อยุธยา) ήταν βασίλειο του Σιάμ που υφίστατο από το 1350 έως το 1767 με επίκεντρο την πόλη της Αγιουτάγια. Το βασίλειο της Αγιουτάγια θεωρείται ο πρόδρομος της σύγχρονης Ταϊλάνδης και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της Ταϊλάνδης.

Το βασίλειο της Αγιουτάγια προέκυψε από την ένωση πόλεων-κρατών στην κοιλάδα Τσάο Φράγια στα τέλη του 14ου αιώνα κατά την διάρκεια της αυτοκρατορίας των Χμερ. Μετά από έναν αιώνα εδαφικών επεκτάσεων, η Αγιουτάγια έγινε σημαντική δύναμη στην νοτιοανατολική Ασία. Αντιμετώπισε εισβολές από την Βιρμανία με αποτέλεσμα την πρώτη άλωση της πόλης το 1569. Ωστόσο ο βασιλιάς Ναρσαουάν (1590-1605) απελευθέρωσε την Αγιουτάγια από την σύντομη κυριαρχία της από την Βιρμανία και την επέκτεινε στρατιωτικά. Μέχρι το 1600 οι υποτελείς του βασιλείου κατέλαβαν ορισμένες πόλεις-κράτη στην χερσόνησο της Μαλαισίας και σε ορισμένα τμήματα της Βιρμανίας και της Καμπότζης παρόλο που η επέκταση του ελέγχου της Αγιουτάγια στους γειτονικούς λαούς ποικίλει με την πάροδο των ετών. Τον 17ο αιώνα, η Αγιουτάγια έγινε σημαντικό κέντρο του διεθνούς εμπορίου ενώ άνθισε και ο πολιτισμός της. Η διακυβέρνηση του βασιλιά Ναράι (1657-1688) χαρακτηρίστηκε ως "Χρυσή Εποχή" του πολιτισμού του Σιάμ και ήταν γνωστή για τις στενές σχέσεις μεταξύ του πολιτισμού του Σιάμ και του πολιτισμού του βασιλιά Λουδοβίκου XIV της Γαλλίας. Ωστόσο τον 17ο και τον 18ο αιώνα, η Αγιουτάγια μαστιζόταν από διαμάχες για την διαδοχή του θρόνου και ξεκίνησαν πάλι οι εισβολές από την Βιρμανία (1759-1760, 1765-1767). Το βασίλειο της Αγιουτάγια καταλύθηκε το 1767 μετά την τελευταία εισβολή της Βιρμανίας και η πόλη Αγιουτάγια, μετά από 417 χρόνια ύπαρξης, καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Η έδρα των κυβέρνησης του Σιάμ μεταφέρθηκε στο Θόνμπουρι και αργότερα στην Μπανγκόκ.

Στο εξωτερικό, η Αγιουτάγια αποκαλούνταν "Σιάμ", ωστόσο ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι ο πληθυσμός της Αγιουτάγια αυτοαποκαλούνταν Τάι και αποκαλούσαν το βασίλειό τους Κουνγκ Τάι που σημαίνει "χώρα Τάι".

Παραπομπές 

 Original text adapted from the Library of Congress Country Study of Thailand 
 
 
 
 
 
 
 

 Περαιτέρω μελέτη 
 
 
 
 
 
 

 Royal Chronicles of Ayutthaya 
There are 18 versions of Royal Chronicles of Ayutthaya (Phongsawadan Krung Si Ayutthaya) known to scholars. See )
 Fifteenth-Century Fragment – Michael Vickery version (in English and Thai) and Ubonsi Atthaphan version in pp.215-231 (in Thai)
 Van Vliet Chronicle (1640) – Translated and compiled by the Dutch merchant. The original Thai manuscripts disappeared.
 The Luang Prasoet Version (1680) – Ayutthaha History (in Thai)
 CS 1136 Version (1774)
 The Nai (Nok) Kaeo Version (1782) – in pp.232-244 (in Thai)
 CS 1145 Version (1783)
 [ Sanggitiyavamsa] – Pali chronicle compiled by Phra Phonnarat, generally discussing Buddhism History of Thailand.
 CS 1157 Version of Phan Chanthanumat (1795)
 Thonburi Chronicle (1795)
 Somdet Phra Phonnarat Version (1795) – Thought to be identical to Bradley Version below.
 Culayuddhakaravamsa Vol.2 – Pali chronicle. – includes other three versions of the chronicle.
 Phra Chakraphatdiphong (Chat) Version (1808) (in Thai)
 Brith Museum Version (1807)
 Wat Ban Thalu Version (1812)
 '[https://web.archive.org/web/20181005184448/http://www.ebookstou.org/readonline/Default.aspx?bid=1 'Culayuddhakaravamsa Sermon (1820) .] – includes other three versions of the chronicle.
 Bradley or Two-Volume Version (1864) – formerly called Krom Phra Paramanuchit Chinorot Version. [ Vol.1] [ Vol.2] [ Vol.3] or Vol.1 [ Vol.2]
 Pramanuchit's Abridged Version (1850)  (in English)
 Royal Autograph Version (1855) – Vol. 1 , Vol. 2 

Some of these are available in Cushman, Richard D. (2000). The Royal Chronicles of Ayutthaya: A Synoptic Translation, edited by David K. Wyatt. Bangkok: The Siam Society.

Burmese accounts 
These are Burmese historical accounts of Ayutthaya.
 Kham Hai Kan Chao Krung Kao (Lit. Testimony of inhabitants of Old Capital (i.e., Ayutthaya))
 Kham Hai Kan Khun Luang Ha Wat (Lit. Testimony of the "King who Seeks a Temple" (nickname of King Uthumphon)) – An English translation. 
 Palm Leaf Manuscripts No.11997 of the Universities Central Library Collection or Yodaya Yazawin – Available in English in Tun Aung Chain tr. (2005) Chronicle of Ayutthaya, Yangon: Myanmar Historical Commission

Western account 
 Second Voyage du Pere Tachard et des Jesuites envoyes par le Roi au Royaume de Siam. Paris: Horthemels, 1689.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Online Collection: Southeast Asia Visions Collection by Cornell University Library
 Ayutthaya Historical Research

Ιστορία της Ταϊλάνδης