Whataboutism

Ως Whataboutism , επίσης γνωστό ως whataboutery (στα ελληνικά: Ναι αλλά για...), είναι μια παραλλαγή λογικής πλάνης επιρρίπτοντας ευθύνες σε έναν αντίπαλο ή ανασκευάζοντας το επιχείρημα του.

Ετυμολογία 
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ben Zimmer, ο όρος whataboutery εμφανίστηκε αρκετά χρόνια πριν από το whataboutism, με παρόμοιο νόημα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1974 του Sean O'Conaill, η οποία δημοσιεύθηκε στους Ιρλανδικούς Times κάνοντας λόγο για "Whatabouts".

Ανάλυση

Ψυχολογικά κίνητρα

Ο φιλόσοφος Μέρολντ Γουέστφαλ είπε ότι μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για κάτι "μπορούν να βρουν παρηγοριά όταν βρίσκουν τους άλλους εξίσου κακούς ή χειρότερους". Το Whataboutery, ασκείται από τις δύο πλευρές της Ιρλανδίας πάνω στο Ιρλανδικό ζήτημα, ήταν «μία από τις συχνότερες μορφές διαφυγής της προσωπικής ηθικής ευθύνης», σύμφωνα με τον Επίσκοπο (αργότερα καρδινάλιο) Κάλαλ Ντάλι.

Εσκεμμένα δυσφήμιση
Το Whataboutism εστιάζει συνήθως στα αδικήματα ενός αντιπάλου για να τον δυσφημήσει, αλλά, σε μια αντιστροφή αυτής της συνήθους κατεύθυνσης, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δυσφημίσει τον εαυτό του, ενώ κάποιος αρνείται να επικρίνει έναν σύμμαχο. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ το 2016 , όταν οι New York Times ρώτησαν τον υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ για τη μεταχείριση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους, δασκάλους και αντιφρονούντες, ο Τραμπ απάντησε με κριτική για την ιστορία των ΗΠΑ για τις πολιτικές ελευθερίες.

Ανησυχίες για τα αποτελέσματα
Ο Joe Austin ήταν επικριτικός για την πρακτική του Whataboutism στη Βόρεια Ιρλανδία σε ένα άρθρο του το 1994, γράφοντας: "δεν έχω καθόλου χρόνο για το" Whataboutism "... αν το υποστηρίζετε αυτό, είναι ακατάλληλο. " Το 2017, ο New Yorker περιέγραψε την τακτική ως "στρατηγική ψευδών ηθικών ισοδυναμιών", και ο Clarence Page χαρακτήρισε την τεχνική "μια μορφή λογικής jiu-jitsu".

Αναλογία