Νικίτα (ταινία)

Η Νικίτα (γαλλικός τίτλος: Nikita), αναφέρεται επίσης και ως La Femme Nikita, είναι θρίλερ του 1990 σε σκηνοθεσία και σενάριο Λυκ Μπεσσόν.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Αν Παριγιό ως νεαρή εγκληματίας καταδικασμένη σε ισόβια κάθειρξη για δολοφονία αστυνομικών κατά τη διάρκεια ένοπλης ληστείας, την οποία κυβερνητικοί μυστικοί πράκτορες εκπαιδεύουν ως επαγγελματία δολοφόνο και αρχίζει μια νέα ζωή, με νέα ταυτότητα. 

Η επιτυχία της ταινίας είχε σαν αποτέλεσμα να γυριστούν δύο ταινίες με το ίδιο θέμα: Black Cat (1991) στο Χονγκ Κονγκ και Point of No Return (1993) στο Χόλυγουντ. Δύο τηλεοπτικές σειρές δημιουργήθηκαν επίσης με βάση την ταινία, La Femme Nikita (1997–2001) και Nikita (2010–2013).

Υπόθεση 
Η Νικίτα (Αν Παριγιό), μια νεαρή τοξικομανής, είναι μέλος μιας συμμορίας αδίστακτων νεαρών κακοποιών.  Ένα βράδυ, συμμετέχει στη ληστεία φαρμακείου που ανήκει στους γονείς ενός φίλου. Η ληστεία πάει στραβά, ανταλλάσσονται πυροβολισμοί με την αστυνομία και σκοτώνονται οι συνεργοί της. Υποφέροντας σοβαρά από συμπτώματα στέρησης, δολοφονεί έναν αστυνομικό. Συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη για φόνο.

Ένα βράδυ, πράκτορες της γαλλικής μυστικής υπηρεσίας της ανακοινώνουν ότι θεωρείται πλέον επίσημα νεκρή, με πλαστό πιστοποιητικό θανάτου που αναφέρει ως αιτία θανάτου την αυτοκτονία. 

Η Νικίτα ξυπνά σε ένα λευκό δωμάτιο, όπου μπαίνει ένας καλοντυμένος αλλά σκληρός άνθρωπος με το όνομα Μπομπ (Τσεκί Καριό). Της αποκαλύπτει ότι βρίσκεται σε ειδικό κέντρο εκπαίδευσης των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της προσφέρει μια επιλογή: είτε συμφωνεί να εργαστεί για τη μυστική υπηρεσία, είτε καταλήγει στο νεκροταφείο όπου είναι επίσημα θαμμένη.

Η κοπέλα δέχεται και ξεκινά μια εκπαίδευση, εντατική και επίπονη, υπό την επίβλεψη του Μπομπ, του διευθυντή και μέντορά της. Εκπαιδεύεται στους υπολογιστές, στον χειρισμό όπλων, στις πολεμικές τέχνες, αλλά και στην εμφάνιση και συμπεριφορά. Μία από τους εκπαιδευτές της, η Αμάντ (Ζαν Μορώ), τη μετατρέπει σε μια όμορφη μοιραία γυναίκα. 

Μετά από αρκετά χρόνια εκπαίδευσης στο εκπαιδευτικό κέντρο και από το οποίο δεν φεύγει ποτέ, η Νικήτα θεωρείται έτοιμη. Φεύγει από το κέντρο και ξεκινά τη νέα της ζωή ως κυβερνητική πράκτορας, με την ταυτότητα της νοσοκόμας Μαρί Κλεμάν στο νοσοκομείο Σαλπετριέρ. Ο κωδικός της είναι Ζοζεφίν.

Η Νικίτα δυσκολεύεται να προσαρμοστεί αρχικά, αλλά αρχίζει να αισθάνεται ευτυχισμένη όταν συναντά τον Μάρκο (Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ), έναν νεαρό που συνάντησε τυχαία σε ένα σούπερ μάρκετ όπου αυτός ήταν ταμίας. Αρχίζουν να μένουν μαζί και σύντομα αρραβωνιάζονται.

Για έξι μήνες, η νεαρή γυναίκα φαίνεται να ξεχνά σχεδόν την πραγματική της ταυτότητα, επειδή κανείς δεν την έχει ακόμη καλέσει. Αλλά μια μέρα, ένα μήνυμα από τις μυστικές υπηρεσίες με τον κωδικό Ζοζεφίν της θυμίζει το καθήκον της. Στη συνέχεια, θα εκπληρώσει διάφορες ειδικές αποστολές γι 'αυτούς, οι οποίες συνήθως είναι δολοφονίες ατόμων για τα οποία δεν γνωρίζει τίποτα.

Ο σύντροφός της Μάρκο, ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτα για τη διπλή ζωή της, αρχίζει σταδιακά να έχει αμφιβολίες και καταλήγει να ανακαλύψει την αλήθεια.

Ωστόσο, η καριέρα της ως δολοφόνος πηγαίνει καλά μέχρι που αναλαμβάνει μια αποστολή κλοπής από μια ξένη πρεσβεία εγγράφων, τα οποία αποδεικνύουν ότι ο πρέσβης αγόραζε πληροφορίες σχετικά με γαλλικά βιομηχανικά μυστικά. Η υπόθεση όμως πάει στραβά. Το Κέντρο στέλνει τον Βικτόρ (Ζαν Ρενό), έναν αδίστακτο εκτελεστή, για να σώσει την αποστολή και να καταστρέψει όλα τα στοιχεία. Παίρνουν τα έγγραφα αλλά στη συμπλοκή ο Βικτόρ τραυματίζεται, σώζει όμως τη Νικίτα. Ο Μάρκο της αποκαλύπτει ότι ανακάλυψε τη μυστική ζωή της και, ανησυχώντας γι' αυτήν, την πείθει να εξαφανιστεί.  

Οι γαλλικές υπηρεσίες την ψάχνουν, ο Μπομπ έρχεται να συναντήσει τον Μάρκο για να μάθει πού βρίσκεται η νεαρή γυναίκα. Αλλά η Μάρκο, του παραδίδει τα έγγραφα και τον ενημερώνει ότι έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει.

Διανομή ρόλων 

 Αν Παριγιό ως Νικίτα

 Ζαν-Ιγκ Ανγκλάντ ως Μάρκο
 Τσεκί Καριό ως Μπομπ
 Ζαν Μορώ ως Αμάντ 
 Ζαν Ρενό ως Βικτόρ

Βραβεία - Υποψηφιότητες 
Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία και ξεπέρασε τα 3.780.000 εισιτήρια στις αίθουσες όταν κυκλοφόρησε στη Γαλλία.  

Στην 16η τελετή των βραβείων Σεζάρ το 1991, ήταν υποψήφια για οκτώ βραβεία, μεταξύ των οποίων στις κατηγορίες της καλύτερης ταινίας, του καλύτερου σκηνοθέτη και της καλύτερης μουσικής, αλλά προηγήθηκε ο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Ζαν-Πωλ Ραπενό, που κέρδισε δέκα βραβεία.  

Η Νικίτα τελικά κέρδισε μόνο ένα βραβείο, το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ηθοποιού α΄ γυναικείου ρόλου για την πρωταγωνίστρια Αν Παριγιό.

Παραπομπές 

Ταινίες του 1990
Γαλλικές ταινίες
Γαλλόφωνες ταινίες
Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Γαλλικές θρίλερ ταινίες
Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι