Όαση Σίβα

Η Όαση Σίβα (Σίβι: Isiwan/ⵉⵙⵉⵡⴰⵏ, αραβικά:  واحة سيوة‎ Wāḥat Sīwah, IPA: [ˈwæːħet ˈsiːwæ]) γνωστη και ως Όασις Άμμωνος Ρα, είναι όαση στην Αίγυπτο, κοντά στο βαθύπεδο Κατάρα, στη Λιβυκή έρημο. Απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Λιβύη και 560 από το Κάιρο. Είναι ένας από τους πιο απομονωμένους οικισμούς της Αιγύπτου. Έχει μήκος περίπου 10 χιλιόμετρα και πλάτος 5-6 χιλιόμετρα. Στην όαση κατοικούν σύμφωνα με την απογραφή του 2006 21.693 άνθρωποι, κυρίως Βέρβεροι, οι οποίοι έχουν αναπτύξει ένα μοναδικό πολιτισμό και ξεχωριστή γλώσσα της οικογένειας των βερβερικών γλωσσών, η οποία αποκαλείται Σίβι.

Μέσα στην όαση ξεχωρίζουν δύο υψώματα, στα οποία υπήρχαν το αρχαίο φρούριο, και τρία χιλιόμετρα ανατολικά το μαντείο του Άμμωνα, ενώ ακόμη πιο ανατολικά βρισκόταν ο ναός του Άμμωνα, από τον οποίο σώζεται σήμερα μόνο ένας τείχος, και το «λουτρό της Κλεοπάτρας». Λόγω του αρχαίου μαντείου, η όαση ήταν γνωστή ως Αμμώνιο. Τα ερείπιά του είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Στο γόνιμο έδαφος της όασης καλλιεργούνται χουρμαδιές και ελιές, ενώ στην οικονομία συνεισφέρει και η καλαθοπλεκτική. Ο τουρισμός έχει αρχίσει να αναπτύσσεται από τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Ιστορία 

Αν και η όαση είναι γνωστό ότι κατοικείται τουλάχιστον από την 10η χιλιετία π.Χ., τα παλαιότερα στοιχεία σύνδεσης της όασης με την αρχαία Αίγυπτο είναι την εποχή της 26ης δυναστείας, όταν δημιουργήθηκε μια νεκρόπολη. Το αρχαίο αιγυπτιακό όνομα της όασης ήταν Σεχτ-αμ, δηλαδή «πεδίο των φοινίκων».. Η 30η δυναστεία κατασκεύασε το ναό του Άμμων. Οι αρχαίοι Έλληνες άποικοι από την Κυρήνη ήρθαν σε επαφή με την όαση τον 7ο αιώνα π.Χ. και ο Ηρόδοτος αναφέρει το μαντείο του Άμμωνα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε στην όαση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς που είχε μαζί του, στο μαντείο του επιβεβαιώθηκε τόσο η θεϊκή του υπόσταση και ότι ήταν ο νόμιμος Φαραώ της Αιγύπτου.

Το μαντείο έχασε τη φήμη του κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου  αλλά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι και τα πρωτοβυζαντινά χρόνια. Στην όαση εγκαταστάθηκε αφού έφυγε από την αυλή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη, ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος και τελευταίος σχολάρχης της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών  Δαμάσκιος με τους μαθητές του Σιμπλίκιο,  Ευλάμπιο τον Φρύγα, Πρισκιανό τον Λυδό, Ερμεία και Διογένη από τη Φοινίκη και Ισίδωρο τον Γαζαίο, συνεχίζοντας εκεί τη φιλοσοφική τους δράση.

Το 708 οι κάτοικοι της όασης αντιστάθηκαν στον Ισλαμικό στρατό. Τον 11ο αιώνα, ο Αλ-Μπακρί ανέφερε ότι στην όαση κατοικούσαν μόνο Βέρβεροι, ενώ ένα αιώνα αργότερα ο Αλ-Ιντρίσι αναφέρει ότι υπήρχε αραβική μειονότητα. Ο Αιγύπτιος ιστορικός Αλ-Μακρίζι ταξίδευσε στη Σίβα τον 15ο αιώνα και ανέφερε ότι η γλώσσα που μιλούσαν εκεί ήταν παρόμοια με τη γλώσσα των Ζενάτα. Ο πρώτος Ευρωπαίος που την επισκέφτηκε από τη ρωμαϊκή εποχή ήταν ο Άγγλος Γουίλιαμ Τζορτζ Μπράουν, ο οποίος επισκέφτηκε τον αρχαίο ναό και το μαντείο το 1792.

Η όαση έγινε επισήμως τμήμα της Αιγύπτου από τον Μοχάμεντε Αλή της Αιγύπτου το 1819. Οι κάτοικοι της όασης είναι Βέρβεροι και τόσο δημογραφικά όσο και πολιτισμικά πιο κοντά στη Λιβύη παρά στην Αίγυπτο.

Παραπομπές 

Γεωγραφία της Αιγύπτου
Οάσεις