Ραμόν ντε Πενιαφόρ

Ο Ραμόν ντε Πενιαφόρ (Ramon και Raimon de Penyafort, Σάντα Μαργαρίδα ι ελς Μόνζος, Άνω Πενεδές, 1180 - Βαρκελώνη, 1275) ήταν κληρικός του τάγματος των Δομινικανών, ένας εκ των σημαντικότερων ειδικών στο κανονικό δίκαιο του Μεσαίωνα και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Κύριο έργο του υπήρξε το Decretales Gregorii IX, μια σύνοψη των νομοθετημάτων της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας της εποχής του ομώνυμου Πάπα. Θεωρείται επίσης ο υπεύθυνος της εισαγωγής της Ιεράς Εξέτασης στο Στέμμα της Αραγόνας.

Βίος 
Ήταν γιος του ιππότη Πέρε Ραμόν ντε Πενιαφόρ, κυρίου του ομώνυμου κάστρου κοντά στην Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές. Το 1204 εργάστηκε ως κληρικός στον καθεδρικό ναό της Βαρκελώνης. Σπούδασε κανονικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, όπου εργάστηκε και ως καθηγητής (1217-1222), ερχόμενος σε επαφή με το νεοπαγές τάγμα των Δομινικανών. Με την επιστροφή του στην Βαρκελώνη απασχολήθηκε για λίγο στον καθεδρικό της μέχρι που ενσωματώθηκε επίσημα στους Δομινικανούς. 

Αρχικά συνέγραψε ορισμένες πραγματείες όπως το Summa de casibus poenitentiae και συνόδεψε τον Ζαν ντ' Αμπβίλ στην περιοδεία του στα ιβηρικά βασίλεια με σκοπό την προώθηση των μεταρρυθμίσεων της Δ΄ Συνόδου του Λατερανού. Έπειτα επέστρεψε στη Ρώμη όπου έγινε o εξομολογητής του πάπα Γρηγόριου Θ΄. Ο Πάπας του ανέθεσε την συγκέντρωση των λεγόμενων Διαταγμάτων του Γρηγορίου Θ΄, έργο που αποτέλεσε τον κώδικα κανονικού δικαίου της Καθολικής Εκκλησίας μέχρι την αναθεώρηση του Πίου Ι΄ τον 20ό αιώνα. Ο ίδιος τον όρισε Αρχιεπίσκοπο της Ταραγόνα 1235 αλλά ένα χρόνο αργότερα παραιτήθηκε και αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης.Μεταξύ 1236 και 1238 συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή του Στέμματος της Αραγόνας. Όρισε τους επισκόπους των πρόσφατα κατεκτημένων Ουέσκα και Μαγιόρκα και ακύρωσε τον αφορισμό του Ιακώβου Α΄, ο οποίος ήταν στενός του φίλος. Το 1239 εκλέχθηκε τρίτος γενικός επίτροπος του Τάγματος αλλά παραιτήθηκε σε διάστημα ενός έτους. Για τα επόμενα τριάντα πέντε χρόνια εργάσθηκε ως σύμβουλος του μονάρχη κυριαρχώντας στην εκκλησιαστική ζωή της Καταλονίας, με τέσσερις επισκόπους (της Βαρκελώνης, της Λιέιδα, του Μπικ και της Ζιρόνα) να είναι Δομηνικανοί.

Εργάσθηκε επίσης ως ιεροεξεταστής και νομικός σύμβουλος. Ίδρυσε μια σχολή στην Τύνιδα το 1245 με σκοπό τον προσηλυτισμό Αράβων στον χριστιανισμό και ένα έτερο στη Μούρθια που απευθυνόταν στους Εβραίους. Χάρις σε δική του προτροπή ο Θωμάς Ακινάτης έγραψε το απολογητικό εγχειρίδιο Summa contra gentiles. Πέθανε το 1275 ενώ του αποδίδονται πολλά θαύματα.

Αγιοποίηση 
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αγιοποίησε το 1665 παρά την πρόταση που είχε καταθέσει η εκκλησιαστική σύνοδος της Ταραγόνα ήδη από το 1279.

Παραπομπές 

Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Καταλανοί κληρικοί
Ισπανοί θεολόγοι
Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ισπανοί Επίσκοποι