Ύπατος αποδεδειγμένος

Με τον τίτλο αποδεδειγμένος ύπατος (, ) ονομαζόταν ο αξιωματούχος, ο οποίος είχε ήδη εκλεγεί ή επανεκλεγεί στη θέση του υπάτου και ανέμενε τον επίσημο διορισμό του, αλλά δεν είχε αναλάβει ακόμη υπηρεσία. Η συντομευμένη γραφή στα λατινικά ήταν ένα «d.»  ή «COS. DES.». Στα αρχαία ελληνικά ο όρος αποδεδειγμένος χρησιμοποιούνταν εν προκειμένω, με την έννοια είτε του υποδεικνυόμενου, είτε του επιβεβαιωμένου με αποδεικτικά στοιχεία ή/και με την «αίσθηση του διορισμού». 

Σύμφωνα με τον καθηγητή της λατινικής φιλολογίας Σπυρίδωνα Βάση (1852–1912), στο έργο του «Ρωμαίων πολιτεία: Η βασιλευομένη και η ελευθέρα» αναφερόμενος στη διευρυμένη έννοια του άρχοντα (ύπατος, πραίτορας κλπ), αναφέρει ότι και ο νέος άρχων, ο οποίος ανέμενε για να παραλάβει την εξουσία αναφερόταν επίσης, ως τότε, ως αποδεδειγμένος άρχων.

Αναφορές

Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι