Μεγάλο Προσευχητήριο της Καμπανίας

Το Μεγάλο Προσευχητάριο της Καμπανίας - αρχικά Προσευχητάριο της Καμπανίας - δημιουργήθηκε λίγα χρόνια μετά τη δήμευση της περιουσίας του Τάγματος του Ναού και τη μεταβίβασή της στους Οσπιταλιέρους. Τον Ιούλιο του 1317, καθώς ο Μέγας Μάγιστρος Φουλκ ντε Βιλαρέ είχε καθαιρεθεί, ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ ανέλαβε τη διοίκηση του Τάγματος. Έπειτα από αίτημα αρκετών Οσπιταλιέρων αξιωματούχων, αποφάσισε τον διαμερισμό του Προσευχηταριού της Γαλλίας, το οποίο, πλέον, είχε γίνει ιδιαίτερα σημαντικό σε μέγεθος, και δημιούργησε δύο άλλα προσευχητάρια, αυτό της Ακουιτανίας, και αυτό της Καμπανίας. Η Γλώσσα της Γαλλίας περιελάμβανε τότε, μέχρι την Επανάσταση, τρία προσευχητάρια. Στις 21 Ιουλίου, ο Ιωάννης ΚΒ΄ όρισε τον Ανρί ντε Μενίλ ως προσευχητή της Καμπανίας.

Αρχικά γνωστό ως προσευχητάριο της Καμπανίας, ο όρος μεγάλο προσευχητάριο άρχισε να χρησιμοποιείται μετά τον 16ο αιώνα. Τα εδάφη του εκτείνονταν σε ένα σημαντικό τμήμα της Κομητείας της Καμπανίας, του Δουκάτου της Βουργουνδίας και του Δουκάτου της Λωρραίνης.

Κατάλογος των προσευχητών

Κατάλογος των κυριότερων κομμανταριών του Μεγάλου Προσευχηταριού της Καμπανίας 

Σύμφωνα με το

Οίκοι και κτήσεις εξαρτώμενες από τις κομμανταρίες του Μεγάλου Προσευχηταριού της Καμπανίας 

Σύμφωνα με το

Παραπομπές 

Προσευχητήρια του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ