Αλφαβητισμός

Κείμενο με πλάγιους χαρακτήρες

Άγνοια των γραμμάτων, αδυναμία ανάγνωσης και γραφής. Αυτή είναι η κλασική έννοια του όρου αναλφαβητισμός ενώ ο όρος του αναλφάβητου, εξηγείται από την UNESCO με την παρακάτω διατύπωση: "όποιος δεν έχει αποκτήσει τις αναγκαίες γνώσεις και ικανότητες για την άσκηση όλων των δραστηριοτήτων για τις οποίες η γραφή, η ανάγνωση και η αρίθμηση είναι απαραίτητες". 

Οι αναλφάβητοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στους οργανικά και λειτουργικά αναλφάβητους. Οι πρώτοι δεν διδάχθηκαν ποτέ γραφή και ανάγνωση, άρα δεν φοίτησαν ποτέ στο σχολείο, ενώ οι δεύτεροι δεν είχαν τη δυνατότητα να καλλιεργήσουν τις όποιες γνώσεις πήραν στη διάρκεια της ζωής τους, με αποτέλεσμα αυτές να ξεχαστούν.

Όταν αυτές οι ικανότητες είναι επίκτητες, ο αναγνώστης μπορεί να επιτύχει την πλήρη γλωσσική παιδεία, να γράφει με ακρίβεια και συνοχή και να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες και τις ιδέες από το κείμενο ως βάση για τη λήψη αποφάσεων και τη δημιουργική σκέψη. Η αδυναμία των προαναφερθέντων ονομάζεται αναλφαβητισμός.

Ιστορία

Προϊστορικός αλφαβητισμός

Προέλευση του αλφαβητισμού 
Ο αλφαβητισμός θεωρείται ότι έχει πρώτα προκύψει από την ανάπτυξη της αριθμητικής και των υπολογιστικών συσκευών, από το 8.000 π.Χ. Η γραφή αναπτύχθηκε ανεξάρτητα τουλάχιστον τέσσερις φορές στην ανθρώπινη ιστορία, στην Μεσοποταμία, στην Αίγυπτο, στις πεδινές εκτάσεις της Κεντρική Αμερικής και στην Κίνα.

Οι πρώτες μορφές της γραπτήςεπικοινωνίας, αναπτύχθηκαν στη Σουμέρια, που βρίσκεται στη νότια Μεσοποταμία, περίπου το 3500-3000 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, ο αλφαβητισμός είχε «σε μεγάλο βαθμό λειτουργική σημασία, που ωθούνταν από την ανάγκη διαχείρισης των νέων ποσοτήτων πληροφοριών και των νέων μορφών διακυβερνήσεων που δημιουργήθηκε από το εμπόριο και του μεγάλου βαθμού παραγωγές.»

Παραπομπές 

Εφαρμοσμένη γλωσσολογία
Γνώση
Αναλφαβητισμός
Κοινωνικές τάξεις
Γραφή