Πάπυρος του Μιλάνου

Ο Πάπυρος του Μιλάνου (αναφερόμενος επίσημα P. Mil. Vogl. VIII 309) είναι πάπυρος του τέλους του 3ου - αρχών του 2ου αιώνα που βρέθηκε στην Αίγυπτο. Περιέχει πάνω από 600 γραμμές με 112 επιγράμματα, από τα οποία δυο ο Ιωάννης Τζέτζης απέδιδε στον Ποσείδιππο. Τα επιγράμματα του παπύρου θεωρούνται ότι ήταν όλα (ή τα περισσότερα) του Ποσειδίππου.

Ο πάπυρος αγοράστηκε από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου το 1992 και το περιεχόμενό του εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2001, από τον Guido Bastianini, τον Claudio Gallazzi και τον Colin Austin.

Τα επιγράμματα του παπύρου του Μιλάνου είναι η τελευταία προσθήκη στο σώμα κειμένων της Ελληνικής Ανθολογίας και χαρακτηρίζεται ως το σημαντικότερο εύρημα Ελληνιστικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα.

Κεφάλαια του Παπύρου του Μιλάνου
Ο Πάπυρος του Μιλάνου χωρίζεται στα εξής εννέα κεφάλαια:
Λιθικά (1-20, είκοσι επιγράμματα) (το Λιθικά εννοεί πολύτιμους λίθους) 
Οιωνοσκοπικά (21-35, δεκαπέντε επιγράμματα)
Αναθεματικά (36-41, έξη επιγράμματα) (αφιερώματα στην Αρσινόη Β΄, βασίλισσα του Πτολεμαϊκού Βασιλείου)
Επιτύμβια (42-61, είκοσι επιγράμματα)
Ανδριαντοποιϊκά (62-70, εννέα επιγράμματα)
Ιππικά (71-88, δεκαοκτώ επιγράμματα) (εξύμνηση των νικών που πέτυχαν οι Πτολεμαίοι σε πανελλήνιους αγώνες)
Ναυαγικά (89-94, έξη επιγράμματα)
Ιαματικά (95-101 επτά επιγράμματα)
Τρόποι (102-109 οκτώ επιγράμματα) (ανάμεσα σε άλλα, παρουσιάζονται και σημαντικοί άνδρες της αυλής των Πτολεμαίων)
110-112

Αναφορές

Ελληνική Ανθολογία
Παπυρολογία
Ανθολογίες