Τάσος Ωρολογάς

Ο Τάσος Ωρολογάς είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής και προπονητής της πετοσφαίρισης, ο οποίος αγωνίστηκε στις ομάδες του Άρη Θεσσαλονίκης και του Δημόκριτου τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Σταδιοδρομία
Ο Ωρολογάς εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν μετά την ίδρυση της, η ομάδα στελεχώθηκε από φοιτητές του πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και μαθητές του πέμπτου γυμνασίου αρρένων. Με τους «κίτρινους» κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης εφήβων το 1963.

Την επόμενη σεζόν, αναδείχθηκε πρωταθλητής Θεσσαλονίκης ανδρών με την ομάδα του Άρη, συμμετέχοντας στην τελική φάση του πρωταθλήματος, όπου αποκλείστηκε από το φάιναλ-φορ νικώντας μόνο τον Κύδωνα Χανίων με 3-1.

Η ομάδα του Άρη ηττήθηκε στον τελικό του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1965 από την ΧΑΝΘ με 3-1, στις 31 Αυγούστου 1965, ενώ στην τελική φάση κατέκτησε την πέμπτη θέση νικώντας μόνο την ομάδα της ΧΑΝΘ.

Ο Ωρολογάς συμμετείχε στην ομάδα εφήβων του Άρη που κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1966, νικώντας τον Ολυμπιακό με 3-1 στις 17 Σεπτεμβρίου 1966. Την ίδια χρονιά, η ανδρική ομάδα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα, όπως και την τέταρτη θέση στο πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Ακολούθησαν άλλες δύο κατακτήσεις του τοπικού πρωταθλήματος ανδρών και εφήβων, πριν ξεκινήσει η διοργάνωση της Α' Εθνικής κατηγορίας, την σεζόν 1968-69. Οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την έβδομη θέση του πρωταθλήματος και παρέμειναν σε υψηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα μέχρι την σεζόν 1971-72. Το 1969-70, εκτός της θέσης του αρχηγού της ομάδας της Θεσσαλονίκης, είχε αναλάβει και χρέη προπονητή.

Ο Ωρολογάς υπήρξε ο αναμφισβήτητος ηγέτης και αρχηγός του Άρη και κατά πολλούς ο κορυφαίος τής εποχής του, συμβάλλοντας στην διάδοση του αθλήματος στην Ελλάδα. Ξεχώριζε για την αλτικότητα, την ισχυρή επίθεση και την υψηλή τεχνική στην υποδοχή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν ο πρώτος Βορειοελλαδίτης πετοσφαιριστής που χρίστηκε διεθνής, το 1965, αποτελώντας από τότε μόνιμο και αναντικατάστατο στέλεχος της εθνικής Ελλάδος. Το 1967, αγωνίστηκε με το εθνικό μας συγκρότημα στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Τουρκίας, το πρώτο στο οποίο μετείχε η ελληνική εθνική ομάδα, όπου κατετάγη στην εικοστή θέση. Από το 1970 ως το 1972, κατά την στρατιωτική του θητεία, διετέλεσε αρχηγός της εθνικής ομάδας ενόπλων δυνάμεων. Το 1972, αποδεσμεύτηκε από τον Άρη και κατέληξε στον Δημόκριτο τον οποίο οδήγησε στην άνοδο στην μεγάλη κατηγορία. Από την επόμενη σεζόν και για μία πενταετία, η ομάδα του Δημοκρίτου βρισκόταν σταθερά στην πρώτη εθνική, με καλύτερη θέση την πέμπτη του 1974-75.

Ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης το 1976, παραμένοντας εκεί για δύο χρόνια πριν μετακινηθεί στον «Γαλαξία» Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 1979-80. Από το 1980 ως το 1984 κάθισε στον πάγκο του Αετού Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα της Ε.Π.Ε.Σ.Θ. το 1983, ενώ έκλεισε την προπονητική του σταδιοδρομία στον ΒΑΟ στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Διετέλεσε καθηγητής φυσικής αγωγής στις τεχνικές σχολές «Δημόκριτος» και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ υπήρξε επί σειρά ετών καθηγητής στο μάθημα της πετοσφαίρισης του ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης.

Στις 24 Μαΐου 2008 τιμήθηκε για την προσφορά του στο άθλημα σε εκδήλωση για τα τριάντα χρόνια της Ε.Π.Ε.Σ.Θ..

Τίτλοι

Ως αθλητής
 4 Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης: 1964, 1966, 1967, 1968
 1 Πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων: 1966

Ως προπονητής
 2 Πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης: 1973, 1983

Παραπομπές

Πηγές 
 Αθλητικός Σύλλογος ΑΡΗΣ 1914-2004, Δήμος Θεσσαλονίκης, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης
 Βόλεϊ Ανδρών - Α.Σ. ΑΡΗΣ - Επίσημη Ιστοσελίδα
 ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΠΕΣΘ (24 Mαϊου 2008) 

Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος
Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης
Πετοσφαιριστές Άρη
Έλληνες γυμναστές