Σουτσεάβα

Η Σουτσεάβα (Suceava) είναι πόλη της βορειοανατολικής Ρουμανίας στη γεωγραφική περιοχή της Βουκοβίνας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται στους 92.121 κατοίκους . Από την πρωτεύουσα της χώρας απέχει 440 χιλιόμετρα και από τα ουκρανικά σύνορα 40 περίπου χιλιόμετρα.

Ονομα και ετυμολογία
Ο Μολδαβός χρονικογράφος Γκριγκόρε Ουρέκε απέδωσε την προέλευση του ονόματος της πόλης στο ουγγρικό Szűcsvár, που συνδυάζεται από τις λέξεις Szűcs (γουναράς, βυρσοδέψης) καιVar (κάστρο). Αυτό το δέχθηκε ο Δημήτριος Καντεμίρης, που στο έργο του Descriptio Moldaviae έδωσε την ίδια εξήγηση για την προέλευση του ονόματος της πόλης, ωστόσο δεν υπάρχουν ούτε ιστορικές ούτε δμώδεις αποδείξεις γι 'αυτό. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, η πόλη φέρει το όνομα του ομώνυμου ποταμού, που θεωρείται ουκρανικής προέλευσης.

Στα γερμανικά, η πόλη είναι γνωστή ως Sotschen, στα ουγγρικά ως Szucsáva , στα πολωνικά ως Suczawa, στα ουκρανικά ως Сучава , ενώ στα Γίντις ως שאָץ.

Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στο τέλος του 14ου αιώνα σε μιά φυσικά οχυρή θέση, στη δεξιά όχθη του ομώνυμου ποταμού και για σχεδόν 200 χρόνια ήταν η πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας και η κύρια κατοικία των πριγκίπων της Μολδαβίας (μεταξύ 1388 και 1565). Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της χώρας του Στεφάνου του Μεγάλου, μιας από τις βασικές μορφές στην ιστορία της Ρουμανίας, που πέθανε εκεί το 1504. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το 15ο αιώνα, η Σουτσεάβα αναπτύχθηκε ως εμπορικό κέντρο και τελωνειακός σταθμός, με πολλούς αποθηκευτικούς χώρους και ένα ισχυρό κάστρο. Επί του πρίγκιπα Αλέξανδρου Λαπουσνεάνου η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Ιάσιο το 1565 και η Σουτσεάβα δεν ξαναέγινε πρωτεύουσα και άρχισε να φθίνει σε σπουδαιότητα όταν οι Τούρκοι τη λεηλάτησαν το 16ο αιώνα. Ο Μιχαήλ ο Γενναίος κατέλαβε την πόλη το 1600 κατά τους Πολέμους των Μαγνάτων της Μολδαβίας, καθώς έγινε ηγεμόνας της Βλαχίας, Μολδαβίας και της Τρανσυλβανίας, αλλά νικήθηκε αργότερα το ίδιο έτος.

Μαζί με την υπόλοιπη Βουκοβίνα, η Σουτσεάβα ήταν υπό την κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων (αργότερα Αυστροουγγαρία) από το 1775 ως το 1918. τα σύνορα των κτήσεων των Αψβούργων διήρχοντο ακριβώς νότιοανατολικά της πόλης. Στο τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου,΄ έγινε τμήμα της Μεγάλης Ρουμανίας.

Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου στη Ρουμανία η Σουτσεάβα εκβιομηχανίσθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Δημογραφικά

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Σουτσεάβα  έχει πληθυσμό 92.121, μια μείωση από την τιμή που καταγράφεται στην απογραφή του 2002 (105.865), καθιστώντας τη 23η μεγαλύτερη πόλη στη Ρουμανία. Η εθνοτική σύνθεση έχει ως εξής:

 Ρουμάνοι: 98,3%
 Ρομά: 0,7%
 Ουκρανοί: 0,3%
 Γερμανοί: 0,2%
 Πολωνοί: 0,1%
 Λιποβάνοι: 0,1%
 Άλλο: 0,3%

Πολιτισμός

Το Φρούριο-Εδρα της Σουτσεάβα

Στη Σουτσεάβα υπάρχουν πολλές μεσαιωνικές τοποθεσίες στενά συνδεδεμένες με την ιστορία του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας. Το πιο σημαντικό και το καλύτερα διατηρημένο είναι Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα (Cetatea de Scaun a Sucevei) ή Ακρόπολη της Σουτσεάβα, ένα μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της σύγχρονης πόλης. Το φρούριο χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέτρου Β΄ της Μολδαβίας (1375-1391), επίσης γνωστού ως Πέτρου Μουσάτ, και στη συνέχεια επεκτάθηκε και ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α΄ της Μολδαβίας (1400-1432) και του Στέφανου του Μεγάλου (1457-1504 ). Το μεσαιωνικό κάστρο ήταν μέρος του συστήματος οχυρώσεων, που κατασκευαστηκε στη Μολδαβία στα τέλη του 14ου αιώνα, λόγω της εμφάνισης του Οθωμανικού κινδύνου. Ηταν αρκετή ισχυρό για να αποκρούσει μια επίθεση του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ (πορθητή της Κωνσταντινούπολης) το 1476.

Η Σουτσεάβα ήταν η πρωτεύουσα του πρώην Πριγκιπάτου της Μολδαβίας μεταξύ 1388 και 1565. Κατά την περίοδο αυτή το κάστρο ήταν η πριγκιπική κατοικία. Ο Αλέξανδρος Λαπουσνεάνου μετέφερε την πρωτεύουσα στο Ιάσιο το 1565, έτσι το κάστρο έχασε αυτή του την ιδιότητα. Μετά από αυτό η ακρόπολη γνώρισε περίοδο παρακμής. Το 1675 Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βοεβόδα Ντουμιτράσκου Καντακουζηνού το φρούριο καταστράφηκε. Στη συνέχεια, για πάνω από δύο αιώνες,  το κάστρο εγκαταλείφθηκε.

Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπό την αιγίδα του Αυστριακού αρχιτέκτονα Adolf Karl Romstorfer, πήρε όπως έργα αποκατάστασης και αρχαιολογικές έρευνες. Μεταξύ 1961 και 1970 άλλα αποκατάστασης και εξυγίανσης έργα πραγματοποιήθηκαν. Το 2013 μεγάλη ανοικοδόμηση ξεκίνησε το πρόγραμμα, για να επιστρέψει το κάστρο στην αρχική αρχιτεκτονική και το σχήμα του. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, υπό την αιγίδα του Αυστριακού αρχιτέκτονα Καρλ Αντολφ Ρομστόρφερ, έλαβαν χώρα έργα αποκατάστασης και αρχαιολογικές έρευνες. Μεταξύ 1961 και 1970 πραγματοποιήθηκαν άλλα έργα αποκατάστασης και σταθεροποίησης. Το 2013 ξεκίνησε ένα μεγάλο πρόγραμμα ανοικοδόμησης , για να επανέλθει το κάστρο στην αρχική αρχιτεκτονική και σχήμα του.

Το Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα αποτελείται από δύο ομόκεντρα κάστρα. Το εσωτερικό, γνωστή ως fortul mușatin, έχει ορθογώνιο σχήμα και ένα αίθριο. Χτίστηκε από τον Πέτρου Μουσάτ στα τέλη του 14ου αιώνα. Το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα ο  Στέφανος ο Μέγας επέκτεινε την κατασκευή, προσθέτοντας άλλο ένα τείχος, που έχει κυκλικό σχήμα και περιβάλλει το παλιό. Μετά το 1476 νέες οχυρώσεις προστέθηκαν στο εξωτερικό τείχος. Το συνολικό κάστρο περιβάλλεται από μια μεγάλη αμυντική τάφρο. Σήμερα το κάστρο αποτελεί σημείο αναφοράς της Σουτσεάβα και τουριστικό αξιοθέατο.

Η Πριγκιπική Αυλή της Σουτσεάβα
Η Πριγκιπική Αυλή της Σουτσεάβα (Curtea Domnească din Suceava) κατασκευάσθηκε και αναπτύχθηκε συνδεόμενη με το Φρούριο-Εδρα. Στα τέλη του 14ου αιώνα, ο βοεβόδας Πέτρου Μουσάτ κατασκεύασε την Πριγκιπική Κατοικία, από ξύλο, που περιελάμβανε ένα κελάρι. Μετά το 1400 ο Αλέξανδρος Α΄ της Μολδαβίας ανοικοδόμησε την ξύλινη κατοικία και πρόσθεσε ένα περίβολο κατασκευασμένο από πέτρα και ένα συγκρότημα κτιρίων, επίσης από πέτρα. Το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα η Πριγκιπική Αυλή επλήγη σοβαρά από πυρκαγιά και η ξύλινη κατοικία κάηκε ολοσχερώς.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Στέφανος ο Μέγας (1457-1504) αποκατέστησε το όλο συγκρότημα. Κατασκευάσθηκε μια νέα Πριγκιπική Κατοικία, αυτή τη φορά από πέτρα, και τα άλλα κτίρια επεκτάθηκαν. Ο Βασίλε Λούπου (1634-1653) ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Μολδαβίας, που ενδιαφέρθηκε για την Πριγκιπική Αυλή. Επί της εποχής του τα κελάρια αποκαταστάθηκαν. Το συγκρότημα εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και τα κτίρια και οι τοίχοι σταδιακά κατέρρευσαν. Σήμερα στη θέση της Πριγκιπικής Αυλής υπάρχουν μόνο ερείπια και απομεινάρια των παλιών κτιρίων.

Τα ερείπια του πρώην μεσαιωνικού δικαστηρίου βρίσκονται στο κέντρο της πόλης της Σουτσεάβα. Από το 14ο ως το 17ο αιώνα κοντά στην Πριγκιπική Αυλή χτίστηκαν πολλές εκκλησίες, που εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα και προσελκύουν τουρίστες.

Φρούριο Σέια
Στο βόρειοδυτικό άκρο της σημερινής πόλης, στην κορυφή ενός λόφου, υπάρχει και ένα άλλο μεσαιωνικό φρούριο, γνωστό ως Φρούριο Șcheia (Cetatea Șcheia) ή Δυτικό Φρούριο της Σουτσεάβα (Cetatea de Apus a Sucevei). Σε αντίθεση με το Φρούριο-Εδρα , σήμερα από το Φρούριο Şcheia δεν έχει απομείνει τίποτα, παρά κάποια ερείπια. Το φρούριο χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πέτρου Μουσάτ στα τέλη του 14ου αιώνα, αλλά ήταν βραχύβιο γιατί κατέρρευσ στις αρχές του 15ου αιώνα, στη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Α΄ της Μολδαβίας. Το Φρούριο Șcheia, όπως και το Φρούριο-Εδρα, ήταν μέρος του οχυρωματικού συστήματος στη Μολδαβία που χτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα.

Μουσεία

Το πρώτο μουσείο στη Σουτσεάβα άνοιξε το 1900, με πρωτοβουλία κάποιων τοπικών διανοουμένων. Στην αρχή, το μουσείο περιελάμβανε μόνο μερικές συλλογές που αποκτήθηκαν ως αποτέλεσμα των ερευνών και εργασιών ανασκαφής στο Φρούριο-Έδρα της Σουτσεάβα. Το μουσείο επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε με την πάροδο του χρόνου και έγινε ένα σημαντικό πολιτιστικό θεσμός, που σήμερα ονομάζεται Μουσείο Βουκοβίνας (Muzeul Bucovinei). Έχει πολλά τμήματα και διαχειρίζεται τα μεσαιωνικά μνημεία του Φρούριου-Εδρας, του Φρούριου Σέια και της Πριγκιπικής Αυλής, τοπικά μουσεία (Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας και τα μουσεία ιστορικό, εθνογραφικό και φυσικών επιστημών), τις οικίες-μνημεία των Σιμιόν Φλορέα Μαριάν στη Σουτσεάβα, Νικολάε Λάμπις στο Μαλίνι, Εουσέμπιου Καμιλάρ στο Ουντέστι, και Τσιπριάν Πορουμπέσκου στη Στούπτσα και δύο παραδοσιακά σπίτια που βρίσκονται στη Σόλτσα και στη Μπίλτσα.

Το παλαιότερο τμήμα του Μουσείου Βουκοβίνας είναι το ιστορικό μουσείο, που ήταν ο πυρήνας για τη δημιουργία ενός επαρχιακού μουσείου στη Σουτσεάβα. Αυτό το μουσείο παρουσιάζει την τοπική ιστορία της Σουτσεάβα και της Μολδαβίας, στο πλαίσιο της ρουμανικής εθνικής ιστορίας. Τα εκθέματα του ιστορικού μουσείου και τα γραφεία του Μουσείου Βουκοβίνας στεγάζονται σε ένα ιστορικό κτήριο, στο κέντρο της πόλης. Το κτίριο, που ήταν έδρα της Επαρχίας  της Σουτσεάβα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, χτίστηκε μεταξύ 1902-1903. Από το 1968 στεγάζει το ιστορικό μουσείο. Το 2014 το κτίριο και το μουσείο ξεκίνησαν ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, αποκατάστασης και επέκτασης.

Στο ιστορικό μουσείο υπάρχει ανασύσταση μιας σκηνής από την πρώην αίθουσα του θρόνου που βρίσκεται στο Φρούριο-Εδρα. Η σκηνή παρουσιάζει ορισμένους σημαντικούς ανθρώπους από την ιστορία της Μολδαβίας, κατασκευασμένους από υαλοβάμβακα: το Στέφανο το Μέγα (ηγεμόνα της Μολδαβίας), τη Μαρία Βοϊκίτσα (τρίτη σύζυγό του), το Μπογκντάν Γ΄ το Μονόφθαλμο (γιο και διάδοχό του στο θρόνο) και αξιωματούχους της εποχής. Η σκηνή που έχει επιλεγεί για ανασύσταση είναι η παραχώρηση γης στους αγρότες. Η ανασύσταση βασίζεται σε μεσαιωνικά έγγραφα, τοιχογραφίες και αρχαιολογικές έρευνες.

Το Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας (Muzeul Satului Bucovinean) είναι ένα υπαίθριο μουσείο που αναδεικνύει την παραδοσιακή πολιτιστική και αρχιτεκτονική κληρονομιάς της περιοχής Βουκοβίνα. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Σουτσεάβα, κοντά στο Φρούριο-Εδρα. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του '70, αλλά σημαντική επέκταση και ανάπτυξή του πραγματοποιήθηκε μετά το 1990. Το μουσείο έχει σχεδιαστεί ως ένα παραδοσιακό χωριό της Βουκοβίνας, που περιέχει σπίτια και διάφορα αντικείμενα από τις περιοχές της Ρανταούτσι, Χούμορ, Τσιμπουλούγκ Μολντοβενέσκ, Ντόλνα και Φαλτιτσένι. Το μουσείο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα νερόμυλο από το Μοναστήρι Χουμορουλούι, ένα παραδοσιακό εργαστήριο σιδηρουργού, ένα εργαστήριο κεραμικής από τη Μαρτζινέα και μία από τις πολλές παλιές ξύλινες εκκλησίες της βόρειας Μολδαβίας, την Εκκλησία της Αναλήψεως, Ρουμανική Ορθόδοξη ξύλινη εκκλησία του 1783 στο Βάμα, χωριό Επαρχίας της Σουτσεάβα. Το καμπαναριό είναι επίσης κατασκευασμένο από ξύλο και χρονολογείται από το 1787. Η εκκλησία και το καμπαναριό μεταφέρθηκαν  και τα δύο το 2001 και σήμερα αποτελούν μέρος του μουσείου.

Εκτός από το Μουσείο Χωριού Βουκοβίνας, ένα άλλο μουσείο που παρουσιάζει την παραδοσιακή ζωή σε αυτό το τμήμα της Ρουμανίας είναι το εθνογραφικό μουσείο. Εγκαινιάστηκε το 1968 και περιλαμβάνει παλιές συλλογές και εκθέματα που στεγάζονται σε ένα μεσαιωνικό πανδοχείο που βρίσκεται στο κέντρο της Σουτσεάβα, γνωστό ως το Πριγκιπικό Πανδοχείο της Σουτσεάβα (Hanul Domnesc din Suceava), και χρονολογείται από τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Ήταν χτισμένο από πέτρα και έχει δύο ορόφους και ένα κελάρι. Κατά την Αυστριακή διοίκηση (1775-1918), το πανδοχείο λειτουργούσε ως κυνηγετικό καταφύγιο για την αυτοκρατορική οικογένεια. Από το 1968 φιλοξενεί το εθνογραφικό μουσείο. Το Πριγκιπικό  Πανδοχείο είναι το παλαιότερο πολιτικό κτίριο στη Σουτσεάβα, που δεν έχει επηρεαστεί σοβαρά από το χρόνο και διατήρησε την αρχική αρχιτεκτονική του.

Το μουσείο φυσικών επιστημών ιδρύθηκε το 1976-1977 και είναι το νεότερο μουσείο στη Σουτσεάβα. Αναδεικνύει τη χλωρίδα και την πανίδα της γύρω περιοχής. Οι συλλογές και τα σπάνια εκθέματα του μουσείου στεγάζονται σε ένα παλιό κτίριο, που βρίσκεται στο κεντρικό πάρκο της πόλης και χτίστηκε μεταξύ 1811-1814. Στο παρελθόν, πριν γίνει πόλοςς έλξης για τους επισκέπτες, το κτίριο λειτουργούσε ως σχολείο αρρένων.

Μαζί με όλα αυτά τα μουσεία, το Μουσείο Βουκοβίνας περιλαμβάνει οικίες-μνημεία κάποιων συγγραφέων και καλλιτεχνών που γεννήθηκαν σε αυτή την περιοχή της χώρας. Το μνημείο-οικία του Σιμιόν Φλορέα Μαριάν (Casa memorială Simion Florea Marian) είναι το μόνο που βρίσκεται στη Σουτσεάβα, τα άλλα είναι στη γύρω περιοχή. Το μνημείο-οικία λειτουργεί ως μουσείο. Εγκαινιάστηκε το 1974 στο σπίτι όπου έζησε ο Ρουμάνος ιερέας και συγγραφέας Σιμιόν Φλορέα Μαριάν, από το 1884 μέχρι το 1907, όταν πέθανε. Το μουσείο φιλοξενεί μια συλλογή που περιέχει πάνω από 10.000 τόμους, πάνω από 450 συλλογές από περιοδικά και εφημερίδες, εκ των οποίων 150 είναι από τη Βουκοβίνα, χειρόγραφα, επιστολές, πολιτιστικά και ιστορικά ντοκουμέντα, παλιές φωτογραφίες. Μπροστά από το μνημείο-οικία άνοιξε ένα μικρό πάρκο με ένα άγαλμα αφιερωμένο στο Σιμιόν Φλορέα Μαριάν.

Θρησκευτικά κτίρια

Ρουμανικές Ορθόδοξες εκκλησίες

Ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά μνημεία στη Σουτσεάβα είναι η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου, που περιλαμβάνει τη μνημειακή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που χτίστηκε μεταξύ 1514 και 1522. Η κατασκευή άρχισε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βοεβόδα Μπογκντάν Γ΄ του Μονόφθαλμου της Μολδαβίας, μετά την καταστροφή της γειτονικής Εκκλησίας Μιράουτσι (τότε μητροπολιτικού καθεδρικού της Μολδαβίας ) το 1513. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε από το Στέφανο Δ΄ της Μολδαβίας (γνωστό επίσης ως Στεφάνιτσα). Η εκκλησία του μοναστηριού λειτούργησε ως Μητροπολιτικός Καθεδρικός της Μολδαβίας ως το 1564, όταν ο Αλέξανδρος Λαπουσνεάνου μετακινήθηκε στο Ιάσιο. Έχει τοιχογραφίες στο εξωτερικό, χαρακτηριστικές της περιοχής, και είναι μια από τις Εκκλησίες της Μολδαβίας (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς|Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO]]. Σήμερα η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου λειτουργεί ως καθεδρικός ναός της Αρχιεπισκοπής Σουτσεάβα και Ραντάουτσι.

Ο άγιος Ιωάννης ο νέος, καταγόταν από την Τραπεζούντα, ήταν έμπορος και μαρτύρησε στην Τσετάτεα Αλμπα, σημερινό Μπέλγκοροντ-Δνείστερου στην Ουκρανία. Ο Αλέξανδρος Α 'της Μολδαβίας έφερε τα λείψανά του στη Σουτσεάβα το 1402.

Η Εκκλησία Μιράουτσι, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, είναι το παλαιότερο θρησκευτικό κτίριο στη Σουτσεάβα, που ιδρύθηκε από τον Πέτρου Β΄ της Μολδαβίας στα τέλη του 14ου αιώνα, την ίδια περίοδο με το Φρούριο-Εδρα, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα από το Σίρετ στη Σουτσεάβα. Η εκκλησία καθιέρωσε την πόλη ως έδρα του. Η Μιράουτσι ήταν ο Μητροπολιτικός Ναός της Μολδαβίας μεταξύ 1402 και 1522, όταν ολοκληρώθηκε η εκκλησία της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Νέου. Το 1402 τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Νέου μεταφέρθηκαν σε αυτή την εκκλησία από την Τσετάτεα Αλμπα και στη συνέχεια το 1589 μεταφέρθηκαν και πάλι στην εκκλησία του γειτονικού μοναστηριού από το βοεβόδα Πέτρο τον Κουτσό. Το όνομα Μιράουτσι προέρχεται από το γεγονός ότι ήταν η εκκλησία στέψης των ηγεμόνων της Μολδαβίας ως το 1522. Ο Στέφανος ο Μέγας στέφθηκε εδώ το 1457. Μετά ο ναός καταστράφηκε, ξαναχτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα και στη συνέχεια τον 18ο αιώνα εγκαταλείφθηκε.

Η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου ιδρύθηκε από τον Πέτρο Δ΄ Ράρες, ηγεμόνα της Μολδαβίας (1527-1538, 1541-1546), και γιο του Στέφανου του Μεγάλου . Η εκκλησία κτίστηκε το 1534-1535, με καμπαναριό που προστέθηκε το 1560-1561 από τον Αλέξανδρο Λαπουσνεάνου. Το καμπαναριό έχει 40 μέτρα ύψος, είναι το ψηλότερο καμπαναριό στη Σουτσεάβα και σημείο αναφοράς της πόλης. Η εκκλησία είχε τοιχογραφίες στο εξωτερικό, που είναι ακόμη ορατές σε ένα πλευρικό τοίχωμα. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό αποκαταστάθηκαν πρόσφατα. Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται κοντά στα ερείπια της πρώην Πριγκιπικής Αυλής της Σουτσεάβα.

Επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη παλιά εκκλησία κοντά σε αυτά τα ερείπια. Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, επίσης γνωστή ως Εκκλησία Κοκόνιλορ (Κουκουλιού) ή Εκκλησία Domniţelor (των Κυριών), ιδρύθηκε το 1643 από το Βασίλε Λούπου, βοεβόδα της Μολδαβίας μεταξύ 1632 και 1653. Χωρίς καμία εξωτερική τοιχογραφία, έχει ένα μικρό καμπαναριό, που έχει την οροφή του συνδεδεμένη με την οροφή της εκκλησίας. Τον πρώτο καιρό η εκκλησία λειτουργούσε ως παρεκκλήσι της Πριγκιπικής Αυλής.

Ο Ναός της Αναστάσεως (που βρίσκεται κοντά στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Νέου χρονολογείται από το 1551 και ιδρύθηκε από την Έλενα Ράρες, σύζυγο του βοεβόδα Πέτρου Δ΄ Ράρες. Η εκκλησία δεν έχει πύργο πάνω από τον κυρίως ναό, καθώς η αρχιτεκτονική της αντανακλά το αστικό ύφος της μεσαιωνικής περιόδου. Αντί για καμπαναριό, η εκκλησία έχει μια "ζβόνιτσα",  αρχιτεκτονική μορφή που χρησιμοποιείται κυρίως στη Ρωσική αρχιτεκτονική των αιώνων 14ο-17ο. Ο Ναός της Αναστάσεως χρησιμοποιήθηκε από την τοπική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα κατά τη διάρκεια της κατοχής των Αψβούργων και στη συνέχεια από τη Ρουθηνική Ανατολική Καθολική (Ουνιτική) κοινότητα, μέχρι το 1936. Είναι επίσης γνωστό ως  Εκκλησία Văscresenia ή Elena Doamna.

Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Prăjescu) είναι άλλο ένα  θρησκευτικό κτίσμα στη Σουτσεάβα που χαρακτηρίζεται από το μεσαιωνικό αρχιτεκτονικό ύφος της Μολδαβίας. Ο σημερινός ναός ανοικοδομήθηκε από το θησαυροφύλακα Νικοάρα Πραγιέσκου το 1611, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Moβίλα (1607-1611). Σε όλη την ιστορία της η εκκλησία λειτουργούσε ως νεκροταφείο για τους τοπικούς βογιάρους.

Ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και τη συνοικία Ιτσάνι, στις πλαγιές που κατεβαίνουν προς την Κοιλάδα του Ποταμού Σουτσεάβα, υπάρχει η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια άλλη παλιά Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας, που ιδρύθηκε κατά το πρώτο μισό του 17ου αιώνα (1639). Η εκκλησία χτίστηκε στο μέρος όπου υπήρχε πριν η Μονή Ιτσάνι. Λειτούργησε ως γυναικείο μοναστήρι μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Σήμερα είναι ενοριακή εκκλησία και έχει μια "ζβόνιτσα" παρόμοια με εκείνη του Ναού της Αναστάσεως, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Στη συνοικία Μπουρντουζένι, 4 χλμ. βόρειανατολικά του κέντρου της πόλης, υπάρχει η Μονή Τεοντορένι, που ιδρύθηκε το 1597 από τον τοπικό βογιάρο Τεοντόρ Μοβίλα, μεγαλύτερος αδελφός του Ιερεμία Μοβίλα, ηγεμόνα της Μολδαβίας (1595-1600 και  1600-1606). Το χωριό Μπουρντουζένι (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα) ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε γύρω από αυτό το μοναστήρι. Το σύνολο των κτιρίων περιλαμβάνει την Εκκλησία της Ανάληψης, το καμπαναριό, κατοικημένους χώρους για μοναχές και ένα περίβολο. Μόλις 1 χλμ. βόρεια της Μονής Τεοντορένι, στην παλιά συνοικία Μπουρντουζένι, υπάρχει η Εκκλησία της Αγίας Τριάδος, που ιδρύθηκε από τον αρχιμανδρίτη Φίλαρετ Κριμπάν το 1851.

Η συνοικία Ιτσάνι έχει δύο Ρουμανικές Ορθόδοξες εκκλησίες που ιδρύθηκαν το πρώτο μισό του 20ού αιώνα: την Εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών (χτισμένη κοντά στο Βόρειο σιδηροδρομικό σταθμό της Σουτσεάβα στο 1933-1938) και την Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Οδό Ε85 και χτίστηκε 1905-1908 από τη Γερμανική κοινότητα του Ιτσάνι, αρχικά ως εκκλησία Λουθηρανική).

Η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, που βρίσκεται στο χωριό Πατραούτσι (λίγα χλμ. βορειοδυτικά του Ιτσάνι), ιδρύθηκε το 1487 από το Στέφανο το Μέγα και είναι ένα από τα μνημεία που απαρτίζουν τις Εκκλησίες της Μολδαβίας (Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO}. Επίσης, όχι πολύ μακριά από το Ιτσάνι, υπάρχει η Μονή Ντραγκομίρνα, που ιδρύθηκε από τον κληρικό Αναστάσιο Κρίμκα το 1609. Η Μονή Βορονέτς βρίσκεται 40 χιλιόμετρα δυτικά της Σουτσεάβα, στην πόλη Γκούρα Χουμόρουλουι.

Αρμενικές Ορθόδοξες εκκλησίες

Η Σουτσεάβα είχε μια σημαντική Αρμενική κοινότητα που επισημαίνεται από πολλά θρησκευτικά κτίρια που υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Το πιο αντιπροσωπευτικό από αυτά, που ιδρύθηκαν από τους Αρμενίους της περιοχής, είναι η Μονή Ζαμκα, ένα οχυρωμένο συγκρότημα κτιρίων που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στο δυτικό σημείο της σύγχρονης πόλης. Η Μονή Ζαμκα κατασκευάστηκε μεταξύ 1551 και 1606 και η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αυξέντιο. Μαζί με την εκκλησία το μοναστήρι περιλαμβάνει πολλά κτίρια από πέτρα και ένα αμυντικό τείχος που περιβάλλει ολόκληρο το μεσαιωνικό συγκρότημα.

Μεταξύ της Μονής Ζαμκα και του κέντρου της πόλης υπάρχουν δύο Αρμένικες Ορθόδοξες εκκλησίες. Η Εκκλησία του Αγίου Σίμωνα (επίσης γνωστή ως Εκκλησία του Κόκκινου Πύργου, λόγω του καμπαναριού της) ιδρύθηκε το 1513. Το καμπαναριό χτίστηκε το 1551. Η εκκλησία έχει δίπλα της ένα παλιό αρμενικό κοιμητήριο και ένα παρεκκλήσι (Pruncul) που χτίστηκε το 1902. Η Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού ιδρύθηκε το 1521 και ανακαινίστηκε αρκετές φορές στην ιστορία της. Το αρμενικό πρεσβυτέριο βρίσκεται κοντά στην εκκλησία, μαζί με αρκετές παλιές επιτύμβιες πέτρες.

Η Μονή Χατζιγκαντάρ είναι άλλο ένα μεσαιωνικό συγκρότημα χτισμένο από τους Αρμενίους της περιοχής. Ιδρύθηκε το 1512-1513, και βρίσκεται στα νότιοδυτικά περίχωρα της πόλης, σε μια κοιλάδα κοντά στην Ευρωπαϊκή Οδός Ε85.

Ιστορικά κτίρια
Το Colegiul de Artă Ciprian Porumbescu  (Καλλιτεχνικό Λϋκειο Τσιπριάν Πορουμπέσκου) είναι ένα λύκειο που φιλοξενείται σε ένα ιστορικό κτήριο, που χτίστηκε το 1859 στο κέντρο της πόλης της Σουτσεάβα. Το κτίριο είχε διάφορες χρήσεις στο παρελθόν: Δημαρχείο (μέχρι το 1904) και  Școala primară română de fete (Δημοτικό Ρουμανικό σχολείο θηλέων). Η Ρουμάνα  τραγουδίστρια της τζαζ Ανκα Πάργκελ δίδαξε μουσική για τα προς το ζην στη  Σουτσεάβα σε αυτό το τοπικό Καλλιτεχνικό Λϋκειο πριν στραφεί σε επαγγελματική σταδιοδρομία στο τραγούδι το 1989.

Ο Gara Suceava Nord-Iţcani (Βόρειος σιδηροδρομικός σταθμός της Σουτσεάβα, επίσης γνωστός ως Iţcani) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που χτίστηκε το 1871 στο χωριό Iţcani (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα). Μεταξύ 1871-1918, ήταν ένας σταθμός του τρένου στην Αυστροουγγρικά σύνορα. Το ιστορικό κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού χτίστηκε στο γοτθικό ύφος των σιδηροδρομικών σταθμών της Κεντρικής Ευρώπης της εποχής.

Το Palatul de Justiţie (Δικαστικό Μέγαρο) είναι ένα ιστορικό κτίριο που χτίστηκε το 1885 για να χρησιμεύσει ως έδρα των Δικαστηρίων της Σουτσεάβα. Το κτίριο έχει τέσσερις πλευρές και ένα αίθριο και σχεδιάστηκε από το Βιεννέζο αρχιτέκτονα Φέρντιναντ Φέλνερ. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, το δημαρχείο μεταφέρθηκε σε αυτό το μέγαρο, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2000.

Το Spitalul Vechi (Παλαιό Νοσοκομείο) είναι ένα συγκρότημα κτιρίων που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1891-1903 και αρχικά στέγασε το περιφερειακό νοσοκομείο. Το νοσοκομειακό σύνολο αποτελείται από τέσσερα περίπτερα ιστορικής αξίας και χτίστηκε στο νοτιοδυτικό άκρο της Σουτσεάβα, στη συνοικία Αρένι. Το 1964 ένα νέο κτίριο του νοσοκομείου (γνωστό ως Spitalul Nou) εγκαινιάστηκε σε κοντινή απόσταση.

To Colegiul Naţional Stefan cel Mare (Εθνική Σχολή Stefan cel Mare) είναι το παλαιότερο και πιο διάσημο λύκειο στην Επαρχία της Σουτσεάβα, ιδρυθέν το 1860. Το μπαρόκ ύφους κτίριο που στεγάζει το Γυμνάσιο χτίστηκε μεταξύ 1893-1895 στο κέντρο της πόλης και σήμερα θεωρείται ιστορικό μνημείο.

Ο Gara Suceava-Burdujeni (Σιδηροδρομικός σταθμός της Σουτσεάβα, επίσης γνωστός ως Μπουρντουζένι) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που χτίστηκε μεταξύ 1892 - 1902 στο χωριό Μπουρντουζένι (σήμερα συνοικία της Σουτσεάβα). Μεταξύ 1902-1918 ήταν ένας σταθμός του τρένου στα Αυστροουγγρικά σύνορα. Το ιστορικό κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Μπουρντουζένι χτίστηκε στο αρχιτεκτονικό ύφος του σιδηροδρομικού σταθμού του Φριμπούρ της Ελβετίας.

Το Palatul Administrativ (Διοικητικό Μέγαρο) είναι ένα ιστορικό κτίριο που χτίστηκε μεταξύ 1903 - 1904 για να χρησιμεύσει ως Δημαρχείο της Σουτσεάβα. Το κτίριο αρχικά είχε μόνο δύο από τις σημερινές τέσσερις πλευρές του και σχεδιάστηκε από το Βιεννέζο αρχιτέκτονα Πέτερ Πάουλ Μπραγκ. Είχε σχεδιαστεί σε ρυθμό μπαρόκ. Σήμερα στεγάζει τη Νομαρχία και το νομαρχιακό συμβούλιο.

Η Casa Polona (Πολωνική Κατοικία) είναι ένα κτίριο του 1903-1907 από την πολωνική κοινότητα. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλοϊζ Φρίντελ. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος εθνικοποιήθηκε και από το 1954 στέγασε το Ansamblul Artistic Ciprian Porumbescu (Καλλιτεχνικό Σύνολο Τσιπριάν Πορουμπέσκου). Το 1984 το κτίριο αποκαταστάθηκε, και στη συνέχεια φιλοξένησε ένα τοπικό θέατρο μέχρι το 1990. Το 1996 επεστράφη στην πολωνική κοινότητα της πόλης.

Το Uzina de Apă (Εργοστάσιο του Νερού) είναι ένα σύνολο από κτίρια βιομηχανικής κληρονομιάς, σχεδιασμένο το 1908 από το μηχανικό Γ. Τιμ από τη Λειψία, που χτίστηκε μεταξύ 1910-1912. Το εργοστάσιο του νερού λειτούργησε σε αυτά τα κτίρια μεταξύ 1912-1960 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα σύγχρονο κτίριο. Το 2012, για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, στα πρώην κτίρια του εργοστάσιου του νερού εγκαινιάστηκε το Κέντρο Αρχιτεκτονικής, Αστικού Πολιτισμού και Τοπίου της Σουτσεάβα.

Η Biblioteca Bucovinei Ι.Ο. Sbiera (Βιβλιοθήκη Βουκοβίνας Ι. Ο. Σμπιέρα), η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στη Σουτσεάβα, εγκαινιάστηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1923. Είναι επίσης η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Επαρχίας , με πάνω από 350.000 βιβλία. Σήμερα η βιβλιοθήκη στεγάζεται σε δύο ιστορικά κτίρια που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης που χτίστηκαν  αντίστοιχα μεταξύ 1925-1926 και 1929-1930.

Μνημεία
Κοντά στο φρούριο, στο Πάρκο Şipote-Cetate, υπάρχει ένας έφιππος ανδριάντας του Στεφάνου του Μεγάλου, σχεδιασμένος και κατασκευασμένος από τον τοπικό γλύπτη Ιφτίμιε Μπιρλεάνου το 1977. Το μνημείο έχει 23 μέτρα ύψος και είναι ο ψηλότερος έφιππος ανδριάντας στη Ρουμανία.

Toυρισμός

Τα τελευταία χρόνια η Σουτσεάβα άρχισε να εξελίσσεται ταχύτερα. Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης χρονολογούνται από την εποχή της ως πριγκηπικής πρωτεύουσας.

Υπάρχουν πολλά μουσεία στην πόλη: το Μουσείο Ιστορίας της Βουκοβίνας, το Μουσείο Χωριού της Βουκοβίνας, το Εθνογραφικό Μουσείο της Βουκοβίνας (στεγάζεται σε ένα πανδοχείο [8], του 17ο αιώνα) και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Ακόμη υπάρχει η Cetatea de Scaun ή Πριγκιπική Ακρόπολη, με την Εκκλησία Μιράουτσι, που ιδρύθηκε από τον Πέτρο Α΄ της Μολδαβίας, όταν μετέφερε την πρωτεύουσα από το Σίρετ στη Σουτσεάβα. Ο Αλέξανδρος ο Καλός και ο Στέφανος ο Μέγας επέκτειναν την ακρόπολη, που έγινε αρκετά ισχυρή για να αποκρούσει μια επίθεση του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ (πορθητή της Κωνσταντινούπολης) το 1476.

Εκπαίδευση
Το κύριο πανεπιστήμιο της πόλης (αλλά και ολόκληρου του νομού) είναι το Πανεπιστήμιο Stefan cel Mare, που ιδρύθηκε το 1990 και έχει 10.138 φοιτητές.

Γηγενείς
 Ντιμίτριε Μπαρίλα (Ντοσοφτέι)] (1624–1694), Μολδαβός επίσκοπος, λόγιος, ποιητής και μεταφραστής
 Ντορίν Γκογιάν (1980 -), ποδοσφαιριστής
 Νόρμαν Μανέα (1936 -), συγγραφέας και διανοούμενος
 Μέιρ Σαπίρο (1887–1933), Χασιδίτης ραββίνος

Αδελφοποιήσεις
  Γκουϊτζόου, Κίνα
  Σόσνοβιετς, Πολωνία
  Τσέρνιφτσι, Ουκρανία
  Φοίνιξ (Αριζόνα), ΗΠΑ
  Χάιφα, Ισραήλ
  Λαβάλ, Γαλλία

Παραπομπές 

Πόλεις της Ρουμανίας