Συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision

Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 64 φορές. Πρώτα συμμετείχε στο δεύτερο διαγωνισμό το  και συμμετέχει κάθε χρόνο από το . Μαζί με την  και τη , το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μία από τις τρεις μόνο χώρες με νίκες της Eurovision σε τέσσερις διαφορετικές δεκαετίες. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε" χώρες, μαζί με τη , τη , την  και την , οι οποίες επιτρέπεται αυτόματα να συμμετάσχουν στον τελικό, καθώς είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συνδρομητές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Ο βρετανικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, το BBC, μεταδίδει την εκδήλωση και έχει, σε πολλές περιπτώσεις, οργανώσει διαφορετικές εθνικές διαδικασίες επιλογής για να επιλέξει τη βρετανική συμμετοχή. Το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision πέντε φορές και τερμάτισε δεύτερο δεκαέξι φορές ρεκόρ. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό ένα ρεκόρ εννέα φορών, τέσσερις φορές στο Λονδίνο (, ,  και ) και μία φορά στο Εδιμβούργο (), στο Μπράιτον (), στο Χαρογκέιτ (), στο Μπέρμιγχαμ (), και στο Λίβερπουλ ().

Οι πέντε νικητές του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η Σάντι Σο με το τραγούδι "Puppet on a String" (), η Λουλού με το "Boom Bang-a-Bang" (), οι Brotherhood of Man με το "Save Your Kisses for Me" (), οι Bucks Fizz με το "Making Your Mind Up" () και οι Katrina and the Waves με το "Love Shine a Light" (). Το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε επίσης ένα ρεκόρ δεκαέξι φορών τη δεύτερη θέση, την πρώτη το  και την πιο πρόσφατη στο .

Το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε εκτός της πρώτης δεκάδας μόνο τρεις φορές πριν από το 2000 (,  και ). Τον 21ο αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πολύ χαμηλότερο ρεκόρ στον ανταγωνισμό, φτάνοντας μόνο τρεις φορές στην πρώτη δεκάδα, με την Τζέσικα Γκάρλικ που τερμάτισε τρίτη (), με τη Τζέιντ Γιούεν πέμπτη () και τον Σαμ Ράιντερ δεύτερο (), σε συνδυασμό με έντεκα τερματισμούς εκτός των 20 κορυφαίων, συμπεριλαμβανομένου του περιβόητου αποτελέσματος των μηδέν βαθμών των Jemini το  nul points του Jemini, που ήταν η πρώτη φορά που η χώρα είχε έρθει τελευταία στο διαγωνισμό. Το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε έκτοτε στην τελευταία θέση το  με τον Άντι Έιμπραχαμ (14 βαθμοί), το  με τον Τζός Ντούμποβι (10 βαθμοί), το  με τον Μάικλ Ράις (11 βαθμοί) και το  με τον Τζέιμς Νιούμαν (0 βαθμοί).

Ιστορία

Δεκαετίες 1950 με 1970
Υποστηρίχθηκε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο αναμενόταν να συμμετάσχει στον πρώτο διαγωνισμό το 1956 και ότι έχασε την προθεσμία υποβολής και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Αυτό αργότερα αποκαλύφθηκε από την EBU τον Ιανουάριο του 2017 ως μυθικό γεγονός που δημιουργήθηκε από τους οπαδούς του διαγωνισμού. Η EBU εξήγησε επίσης ότι το Φεστιβάλ Βρετανικού Λαϊκού Τραγουδιού, ένας διαγωνισμός που δημιουργήθηκε από το BBC για το Ηνωμένο Βασίλειο, αποτέλεσε την έμπνευση που έφερε αλλαγές μορφής στα στοιχεία του διαγωνισμού από τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1957. Η Πατρίσια Μπρέντιν ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στη Eurovision, τερματίζοντας έβδομο το 1957. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η πρώτη επιλογή να διοργανώσει τον τρίτο διαγωνισμό το 1958, ωστόσο μετά από αποτυχία να πάρει μια συμφωνία από διάφορα καλλιτεχνικά σωματεία, το BBC απέσυρε την προσφορά τους το καλοκαίρι του 1957 και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν εισήλθε για δεύτερη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα.

Στη δεύτερη προσπάθειά του στο διαγωνισμό το 1959, το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την πρώτη του από το ρεκόρ των δεκαέξι δεύτερων θέσεων, όταν ο Περλ Καρ και ο Τέντι Τζόνσον τραγούδησαν το "Sing, Little Birdie". Το Ηνωμένο Βασίλειο θα επιτύχει τέσσερις ακόμα τερματισμούς στη δεύτερη θέση με τον Μπράιαν Τζόνσον το 1960, τους Allisons το 1961, τον Ματ Μονρό το 1964 και την Κάθι Κίρμπι το 1965, πριν τελικά κερδίσει για πρώτη φορά το 1967. Η Σάντι Σο ήταν ήδη μια επιτυχημένη ερμηνεύτρια, έχοντας δύο φορές την κορυφή του Βρετανικού Singles Chart, και κέρδισε άνετα στη Βιέννη με το "Puppet on a String", που έγινε το τρίτο της νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και έφτασε στην κορυφή των chart σε όλη την Ευρώπη. Το 1968, ένας άλλος επιτυχημένος ερμηνευτής επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Congratulations". Στο Λονδίνο, ο Κλιφ Ρίτσαρντ έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο την έκτη δεύτερη θέση, χάνοντας από την Ισπανία και τη Massiel. Το "Congratulations" παραμένει μία από τις δύο μόνο μη νικητήριες συμμετοχές του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision που βρίσκονται στην κορυφή των βρετανικών charts. Η δεύτερη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου δόθηκε από την Σκοτσέζα τραγουδίστρια Λουλού, η οποία κέρδισε με το τραγούδι "Boom Bang-a-Bang" το 1969, σε μια τετραπλή ισοπαλία με τη Γαλλία, Ισπανία και Ολλανδία. Ήταν μια άλλη καθιερωμένη ερμηνεύτρια που είχε φτάσει στην κορυφή του αμερικάνικου Billboard Hot 100 με το "To Sir with Love" το 1967.

Έχοντας τερματίσει δεύτερο σε τρεις ακόμη περιπτώσεις στη δεκαετία του 1970, με τη Μαίρη Χόπκιν το 1970, τους The New Seekers το 1972 και τους The Shadows το 1975, το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την τρίτη νίκη του το 1976 με τους Brotherhood of Man και το "Save Your Kisses for Me", κερδίζοντας με 164 βαθμούς, που θα παρέμεναν οι υψηλότεροι βαθμοί συνολικά για δέκα χρόνια. Το 1977, το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε δεύτερο για δέκατη φορά εκπροσωπούμενο από τους τραγουδιστές-τραγουδοποιούς Λίνσεϊ ντι Πολ και Μάικ Μόραν.

Δεκαετίες 1980 και 1990
Η τέταρτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε το 1981, με τους Bucks Fizz και το "Making Your Mind Up". Η ομάδα δημιουργήθηκε ειδικά για τον τηλεοπτικό διαγωνισμό επιλογής του Ηνωμένου Βασιλείου, "A Song for Europe" (ένα πρόγραμμα που τα επόμενα χρόνια θα μετονομαστεί σε "Making Your Mind Up"). Στη Eurovision στο Δουβλίνο, νίκησαν τη γερμανίδα Λένα Βαλάιτις κατά τέσσερις βαθμούς. Το συγκρότημα συνέχισε με συνεχή επιτυχία, με 13 κορυφαίες 40 επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο τα επόμενα πέντε χρόνια. Αυτή θα ήταν η τελευταία νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου για 16 χρόνια, αν και η χώρα συνέχισε να είναι ανταγωνιστική στον διαγωνισμό με άλλα τέσσερα αποτελέσματα στη δεύτερη θέση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1988, ο Σκότ Φιτζέραλντ έχασε από την Σελίν Ντιόν, που εκπροσωπούσε την Ελβετία, για έναν μόνο βαθμό. Το 1989, οι Live Report έχασαν από τη Γιουγκοσλαβία για επτά βαθμούς. Ο Μάικλ Μπολ το 1992, επίσης, τερμάτισε δεύτερος, πίσω από την Λίντα Μάρτιν της Ιρλανδίας. Η συμμετοχή του 1993, Σόνια, είχε ήδη 10 κορυφαίες 30 επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένης μιας νούμερο ένα του 1989 με το "You'll Never Stop Me Loving You", όταν επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στο Μίλστριτ. Με μία χώρα (τη Μάλτα) να μένει για να ψηφίσει, η Νίαμ Κάβανα της Ιρλανδίας προηγήθηκε της Σόνια με 11 βαθμούς. Όταν έφτασε στην ανακοίνωση των 12 βαθμών, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε η Ιρλανδία είχαν αναφερθεί. Αν το Ηνωμένο Βασίλειο είχε λάβει τους 12, θα είχε κερδίσει με έναν βαθμό. Στο τέλος η Ιρλανδία έλαβε την κορυφαία βαθμολογία και κέρδισε με 23 βαθμούς διαφορά. Παρά το γεγονός ότι τερμάτισε μόλις όγδοη στο διαγωνισμό του 1996, η Gina G σημείωσε τεράστια επιτυχία με τη συμμετοχή της "Ooh Aah... Just a Little Bit", η οποία έγινε μόνο η δεύτερη μη νικήτρια συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο κορυφή στο UK Singles Chart. Έφτασε επίσης στο top 20 του Billboard Hot 100 των ΗΠΑ και έλαβε υποψηφιότητα για Grammy για το Καλύτερο Χορευτικό Κομμάτι. Η πέμπτη νίκη του Ηνωμένου Βασιλείου ήρθε τελικά το 1997, όταν οι Katrina and the Waves, που ήταν γνωστοί για την επιτυχία τους της δεκαετίας του '80, "Walking on Sunshine", κέρδισαν άνετα το διαγωνισμό με το τραγούδι "Love Shine a Light". Σημείωσαν 227 βαθμούς, που θα παρέμενε το υψηλότερο σύνολο βαθμών της προημιτελικής εποχής. Στον διαγωνισμό του 1998 στο Μπέρμιγχαμ, η Imaani πέτυχε τη 15η δεύτερη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και το 20ο αποτέλεσμα στις δύο πρώτες θέσεις, με το τραγούδι "Where Are You?", χάνοντας από τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ του Ισραήλ. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα τερματίσει ξανά στις δύο πρώτες θέσεις για 24 χρόνια.

21ος αιώνας
Το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν λιγότερο επιτυχές στο διαγωνισμό τον 21ο αιώνα. Δεδομένου ότι οι Precious τερμάτισαν 12ες το 1999, το Ηνωμένο Βασίλειο τοποθετήθηκε τακτικά στο κάτω μισό του βαθμολογικού πίνακα, με λίγες εξαιρέσεις. Στη δεκαετία του 2000, αυτές οι εξαιρέσεις ήταν η Τζέσικα Γκάρλικ το 2002, που τερμάτισε από κοινού τρίτη με το τραγούδι "Come Back, και η Τζέιντ Γιούεν το 2009, η οποία επαινέθηκε για τον τερματισμό της κακής πορείας αποτελεσμάτων της χώρας για μεγάλο μέρος της δεκαετίας, τερματίζοντας πέμπτη με το τραγούδι "It's My Time". Το 2003, το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε τελευταίο στον τελικό για πρώτη φορά με το ντουέτο Jemini, που έλαβε τους περίφημους μηδέν βαθμούς. Στη συνέχεια, η χώρα τερμάτισε τελευταία σε δύο ακόμη περιπτώσεις τα επόμενα 7 χρόνια, με τον Άντι Έιμπραχαμ, ο οποίος έλαβε 14 βαθμούς το 2008 και τον Τζός Ντούμποβι, ο οποίος έλαβε 10 βαθμούς το 2010.

Το 2011, το BBC ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από την εθνική επιλογή και αντ' αυτού θα επέλεγε εσωτερικά τον επόμενο εκπρόσωπο, επιλέγοντας τελικά το boy band Blue για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Τερμάτισαν 11οι με 100 βαθμούς. Το 2012, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετώπισε κλήσεις να εγκαταλείψει τον διαγωνισμό όταν ο βρετανός συμμετέχοντας Ένγκελμπερτ Χάμπερντινκ, τερμάτισε 25ος (από τους 26) με μόνο 12 βαθμούς. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό του 2013, με την ουαλή τραγουδίστρια Μπόνι Τάιλερ, η οποία ήταν πιο γνωστή για την επιτυχία της το 1983, το "Total Eclipse of the Heart", η οποία θα ερμηνεύσει το τραγούδι "Believe in Me". Στο Μάλμε τερμάτισε 19η με 23 βαθμούς. Στη συνέχεια κέρδισε δύο ραδιοφωνικά βραβεία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision για την Καλύτερη Τραγουδίστρια και το Καλύτερο Τραγούδι.

Το 2014, το BBC επέλεξε εσωτερικά την άγνωστη τραγουδίστρια Μόλι Σμίτεν-Ντάουνς, μέσω του BBC Introducing, το οποίο υποστηρίζει νέες και ανυπόγραφες πράξεις. Εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο στην Κοπεγχάγη με το καλλιτεχνικό όνομα Molly. Στον τελικό, ερμήνευσε το τραγούδι "Children of the Universe", το οποίο έγραψε μαζί με τον Άντερς Χάνσον και τερμάτισε στην 17η θέση με 40 βαθμούς, έχοντας θεωρηθεί ως ένα από τα φαβορί για να κερδίσει τον διαγωνισμό. Τον Οκτώβριο του 2014, ο Guy Freeman δήλωσε ότι το BBC εξακολουθεί να ασχολείται με τις δισκογραφικές εταιρείες και την πλατφόρμα BBC Introducing για να βρει μια εγγραφή για το διαγωνισμό του 2015 μέσω της εσωτερικής διαδικασίας επιλογής, αλλά ανακοίνωσε ότι επιπλέον, για πρώτη φορά από το 2008, δίνουν στο ευρύ κοινό τη δυνατότητα να υποβάλει συμμετοχή προς εξέταση. Τελικά, η συμμετοχή για το 2015 ήρθε μέσω ανοιχτής υποβολής, με το τραγούδι "Still in Love with You" που ερμήνευσε το ντουέτο Electro Velvet, το οποίο τερμάτισε στην 24η θέση με πέντε βαθμούς.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, το BBC επιβεβαίωσε ότι η εκπομπή εθνικής επιλογής θα επέστρεφε το 2016. Έξι συμμετοχές συναγωνίστηκαν στον τελικό στις 26 Φεβρουαρίου και ο νικητής επιλέχθηκε εξ ολοκλήρου με δημόσια ψηφοφορία, η οποία περιελάμβανε τηλεψηφοφορία και διαδικτυακή ψηφοφορία. Το "You're Not Alone" σε ερμηνεία των Τζο & Τζέικ κέρδισε την εθνική τελική εκπομπή ζωντανά στο BBC Four. Τελικά έφτασαν στην 24η θέση με 62 βαθμούς συνολικά. Από αυτούς μόνο 8 προήλθαν από την ψηφοφορία του κοινού, η δεύτερη χαμηλότερη βαθμολογία κοινού, μετά το 0 στην Τσεχία. Παρά το τελευταίο απογοητευτικό αποτέλεσμα, το BBC ανακοίνωσε ότι η μορφή του εθνικού τελικού θα διατηρηθεί για το 2017. Έξι συμμετοχές συμμετείχαν και πάλι στον τελικό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2017. Μεταδόθηκε στο BBC Two σε αντίθεση με το BBC Four το προηγούμενο έτος και ο νικητής καθορίστηκε από έναν συνδυασμό βαθμολογιών από επαγγελματική κριτική επιτροπή και τηλεοπτική ψηφοφορία (συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφοριών Cast online). Η πρώην διαγωνιζόμενη του X Factor, Λούσι Τζόουνς, κέρδισε την παράσταση και κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στο διαγωνισμό του 2017 στο Κίεβο, με το τραγούδι "Never Give Up on You", καθιστώντας την, την 60η συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision. Το τραγούδι επαινέστηκε για το εντυπωσιακό του σκηνικό και τερμάτισε 15ο στον τελικό με συνδυασμένη βαθμολογία 111 βαθμών, τερματίζοντας 10ο στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής με 99 βαθμούς και 20ο στην τηλεψηφοφορία με 12 βαθμούς. Για το , το "Storm" της SuRie επιλέχθηκε από το κοινό για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εμφάνισή της στον τελικό αμαυρώθηκε από έναν εισβολέα που έτρεξε στη σκηνή στα μισά του τραγουδιού και άρπαξε το μικρόφωνό της, διακόπτοντας την εμφάνισή της, ωστόσο κατάφερε να ολοκληρώσει την απόδοσή της. Τερμάτισε στην 24η με συνολικό σκορ 48. Το τραγούδι του Μάικλ Ράις, "Bigger than Us" επιλέχθηκε από το κοινό για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο το 2019. Τερμάτισε στην 26η θέση στον τελικό αφού συγκέντρωσε 11 βαθμούς, σηματοδοτώντας την τέταρτη φορά από την αλλαγή του αιώνα που το Ηνωμένο Βασίλειο τερμάτισε τελευταίο.

Πριν από τον διαγωνισμό του 2020, το BBC δήλωσε ότι θα επέστρεφε στην εσωτερική επιλογή του εκπροσώπου (σε συνεργασία με τη δισκογραφική BMG). Ο Τζέιμς Νιούμαν επιλέχθηκε ως συμμετέχων με το τραγούδι του "My Last Breath". Ωστόσο, ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω περιορισμών που συνδέονται με την πανδημία του COVID-19. Στη συνέχεια, το BBC ανακοίνωσε ότι τα BBC Studios θα παράγουν το Eurovision: Come Together, μια εκπομπή αντικατάστασης του BBC One με κλασικές παραστάσεις της Eurovision, συνεντεύξεις και μια ματιά στις συμμετοχές που θα είχαν λάβει μέρος στο 2020. Η εκπομπή ήταν μέρος του σχεδίου του BBC να "διασκεδάσει το έθνος σε ώρα ανάγκης". Ο διαγωνισμός επέστρεψε το , με τον Νιούμαν να επιλέγεται ξανά με ένα νέο τραγούδι, το "Embers". Ωστόσο, το τραγούδι τερμάτισε στην τελευταία θέση και έγινε η δεύτερη συμμετοχή στο Ηνωμένο Βασίλειο που έλαβε μηδέν βαθμούς (επίσης, ήταν οι πρώτοι πλήρεις μηδέν βαθμοί από τον σύστημα ψηφοφορίας του 2016 που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά).

Για τον διαγωνισμό του 2022, το BBC διατήρησε την εσωτερική μορφή επιλογής, αυτή τη φορά σε συνεργασία με την TaP Music. Ο Σαμ Ράιντερ και το τραγούδι του "Space Man" επιλέχθηκαν για τον διαγωνισμό και έλαβαν τη δεύτερη θέση με 466 βαθμούς, το καλύτερο αποτέλεσμα που πέτυχε το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1998, κερδίζοντας τους περισσότερους βαθμούς στην ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής και τους περισσότερους βαθμούς που έλαβε ποτέ μια συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Ράιντερ κέρδισε επίσης βραβείο Μαρσέλ Μπεζανσόν στην κατηγορία Βραβείο Τύπου, και έγινε ο πρώτος Βρετανός συμμετέχων που έλαβε το βραβείο από την έναρξή τους το 2002. Επαινέθηκε από τα μέσα ενημέρωσης για τη θετική του στάση και την επιθυμία του να αλλάξει την αντίληψη του κοινού και του Τύπου του Ηνωμένου Βασιλείου για τον διαγωνισμό.

Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι "Big Four/Five - Μεγάλες Τέσσερις/Πέντε"

Το , μια αλλαγή κανόνα επέτρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ισπανία, να προκρίνονται και να συμμετέχουν αυτόματα στον τελικό του διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision (ανεξάρτητα από τις πρόσφατες βαθμολογίες τους και χωρίς να εισέλθουν σε ημιτελικό), επειδή ήταν οι μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Λόγω της ανέφικτης θέσης τους στο διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως οι "Big Four" (που έγιναν το "Big Five" το  μετά την επιστροφή της Ιταλίας στο διαγωνισμό).

Το , φημολογήθηκε ότι οι "Μεγάλες Τέσσερις" θα έχαναν την αυτόματη πρόκριση τους και θα έπρεπε να ανταγωνίζονται στους ημιτελικούς για πρώτη φορά. Ωστόσο, η EBU ανακοίνωσε ότι αυτό δεν θα συνέβαινε και οι τέσσερις χώρες θα εξακολουθούσαν αυτόματα να πληρούν τις προϋποθέσεις για τον τελικό του διαγωνισμού του 2009 χωρίς να χρειάζεται να εισέλθουν σε ημιτελικό και αυτό παρέμεινε μέχρι το 2017.

Το 2008, το BBC υπερασπίστηκε χρήματα από τους πληρωτές αμοιβών τηλεοπτικών αδειών για το διαγωνισμό, όταν ο βουλευτής του Liberal Democrat, Richard Younger-Ross, κατέθεσε πρόταση Commons που κάλεσε την εταιρία να αποσύρει τη χρηματοδότηση των £173.000 για τον ετήσιο διαγωνισμό. Την ίδια χρονιά, ο πρώην σχολιαστής της Eurovision Sir Terry Wogan υποστήριξε ότι η εκπομπή δεν είναι πλέον μουσικός διαγωνισμός μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.

Από την εισαγωγή των Big Four/Five, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία έχουν τερματίσει και οι δύο στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό τρεις φορές. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει επίσης τα λιγότερα κορυφαία δέκα αποτελέσματα των Μεγάλων Πέντε στον 21ο αιώνα, αλλά πέτυχε περισσότερα από πέντε κορυφαία αποτελέσματα από την Ισπανία, έχοντας φτάσει τις πέντε κορυφαίες θέσεις το 2002 και το 2009, ενώ η Ισπανία δεν έχει φτάσει τις πέντε πρώτες από το 1995.

Εθνική διαδικασία επιλογής ("You Decide")
Εκτός από τη μετάδοση του διαγωνισμού κάθε χρόνο, το BBC οργανώνει επίσης τη διαδικασία επιλογής για τη συμμετοχή, συχνά με έναν τηλεοπτικό εθνικό τελικό (με τον ιστορικό τίτλο A Song For Europe). Η διαδικασία ποικίλλει μεταξύ της επιλογής τόσο του ερμηνευτή όσο και του τραγουδιού, ή απλώς του τραγουδιού, με τον καλλιτέχνη να επιλέγεται εσωτερικά.

Για τα περισσότερα χρόνια, το κοινό μπορούσε να ψηφίσει για τον νικητή, στο παρελθόν με ψηφοφορία με καρτ ποστάλ, όπου οι θεατές έστελναν καρτ-ποστάλ με την ψήφο τους στο BBC, αλλά πιο πρόσφατα τηλεψηφίζοντας και διαδικτυακά. Το 2009 και το 2010, ο τραγουδιστής επιλέχθηκε με ψηφοφορία του κοινού και το τραγούδι επιλέχθηκε εσωτερικά. Από το 2011 έως το 2015, δεν υπήρξε τηλεοπτική επιλογή και τόσο ο καλλιτέχνης όσο και το τραγούδι επιλέχθηκαν εσωτερικά από το BBC. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εθνικής διαδικασίας επιλογής. Ωστόσο, αυτό επέστρεψε το 2016, με τίτλο Eurovision: You Decide, με τους θεατές να επιλέγουν για άλλη μια φορά ποιο τραγούδι θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό. Από το 2017, οι ψήφοι από μια επαγγελματική επιτροπή κριτικής επιτροπής συνδυάζονται με την ψηφοφορία του κοινού για την επιλογή του νικητή. Η τηλεοπτική διαδικασία επιλογής ανεστάλη ξανά τον Σεπτέμβριο του 2019, με το BBC να επιστρέφει στην εσωτερική επιλογή της συμμετοχής του (σε συνεργασία με την BMG το 2020 και το 2021 και με την TaP Music το 2022 και το 2023).

Συμμετοχές
Παρακάτω είναι μια λίστα με όλα τα τραγούδια και τους αντίστοιχους ερμηνευτές τους που έχουν εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στον διαγωνισμό:

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision

Ακόμη και αν το Ηνωμένο Βασίλειο εισήχθη δύο φορές στο Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, με την συμμετοχή του 1968, "Congratulations", του Κλιφ Ρίτσαρντ και το βραβευμένο τραγούδι των Brotherhood of Man το 1976, "Save Your Kisses for Me", το BBC αποφάσισε να μην συμμετάσχει, να εκπέμπει το γεγονός ή να συμμετέχει στην ψηφοφορία για το καλύτερο τραγούδι της Eurovision των περασμένων πενήντα χρόνων, αλλά μετέδωσε ένα ωριαίο ειδικό πρόγραμμα με τίτλο "Boom Bang-a-Bang: 50 χρόνια της Eurovision", το οποίο παρουσίασε ο Τέρι Γιόγκαν. Τραγούδια, μόδες, διαγωνισμούς, οικοδεσπότες και οικοδέσποινες που περάσει στη Eurovision εδώ και πενήντα χρόνια.

Eurovision: Come Together
Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού του  λόγω των περιορισμών της πανδημίας του COVID-19, το BBC αποφάσισε να φιλοξενήσει το Eurovision: Come Together, έναν διαγωνισμό όλων των αστέρων τη νύχτα αυτού που θα ήταν ο τελικός του 2020. Η εκπομπή μεταδόθηκε λίγο πριν από την κύρια εκπομπή αντικατάστασης της EBU Eurovision: Europe Shine A Light. Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων επέλεξε τις 19 διαγωνιζόμενες συμμετοχές, τέσσερις από τις οποίες ήταν συμμετοχές στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το , το ιστορικό ψηφοφορίας του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ως εξής:

Διοργανώσεις
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό της Eurovision συνολικά εννέα φορές, που αποτελεί ρεκόρ. Ειδικότερα, ανέλαβε τη διοργάνωση του διαγωνισμού στη θέση χωρών που, παρότι είχαν κερδίσει την προηγούμενη χρονιά, δεν μπορούσαν να τον αναλάβουν εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών: για την Ολλανδία (1960), Γαλλία (1963), Μονακό (1972) και το Λουξεμβούργο (1974). Επίσης ανέλαβε και τη διοργάνωση του , αφού η νικήτρια του  Ουκρανία δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της φιλοξενίας της εκδήλωσης λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που προκλήθηκαν από τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Σε τέσσερις περιπτώσεις (1968, 1977, 1982 και 1998) δόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το δικαίωμα να φιλοξενήσει ως αποτέλεσμα μιας νίκης. Το 2015 έγινε στο Λονδίνο η διοργάνωση των Μεγαλύτερων Επιτυχιών του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision (Eurovision Greatest Hits), προκειμένου να τιμηθεί η 60ή επέτειος από την έναρξη του διαγωνισμού. Το πρόγραμμα μαγνητοσκοπήθηκε για την τηλεόραση στις 31 Μαρτίου 2015 και προβλήθηκε σε 26 χώρες, με πρώτες το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Ιρλανδία στις 3 Απριλίου 2015. Το BBC προσφέρθηκε να φιλοξενήσει από κοινού τον  στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας με τον ιρλανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα RTÉ, αλλά τελικά το RTÉ αποφάσισε να διοργανώσει το γεγονός μόνο του.

Eurovision Song Contest's Greatest Hits

Το 2015, το Λονδίνο διοργάνωσε το Eurovision Song Contest's Greatest Hits, ένα γεγονός για τον εορτασμό της 60ης επετείου, που μαγνητοσκοπήθηκε για την τηλεόραση στις 31 Μαρτίου 2015 και μεταδόθηκε σε 26 χώρες, ξεκινώντας από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 3 Απριλίου 2015.

Βραβεία

Βραβεία ΑΡ

Βραβεία Marcel Bezençon

Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Ηνωμένο Βασίλειο 
Στους τελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Στους ημιτελικούς:

Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία

Σχετική συμμετοχή

Αρχηγοί αποστολών

Σχεδιαστές κοστουμιών

Σχολιαστές και εκπρόσωποι βαθμών
Με το πέρασμα των χρόνων, ο σχολιασμός για το BBC έγινε από έμπειρους ραδιοτηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Τομ Φλέμινγκ, Ντέιβιντ Βάιν, Ντέιβιντ Τζέικομπς, Ντέιβ Λι Τράβις, Πιτ Μάρρεϊ, Τζον Νταν και Μάικλ Άσπελ. Ωστόσο, ο Τέρι Γιόγκαν παρείχε το σχολιασμό για το BBC κάθε χρόνο από το 1980 ως το 2008. Επιβεβαιώθηκε στις 12 Αυγούστου 2008 ότι ο Τέρι Γιόγκαν δε θα παρουσίαζε άλλο τον διαγωνισμό. Ο DJ του BBC Radio 2 ανέφερε πως "είναι καιρός να αναλάβει και κάποιος άλλος". Αντικαταστάθηκε το 2009 από τον Γκράχαμ Νόρτον για τον τελικό. Ο Νόρτον είναι αυτός που ανέλαβε το ρόλο του Γιόγκαν από τότε.

Ο τελικός του διαγωνισμού μεταδόθηκε από το BBC One (προηγουμένως BBC Television Service και BBC TV) από τον πρώτο διαγωνισμό το 1956, η πρώτη ζωντανή έγχρωμη μετάδοση του διαγωνισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision 1970, ο πρώτος υψηλής ευκρίνειας η μετάδοση του διαγωνισμού ξεκίνησε το 2007 όταν ο διαγωνισμός έγινε ταυτόχρονα στο BBC HD. Ο τελικός μεταδίδεται επίσης στο ραδιόφωνο, αρχικά στο BBC Light Program μέχρι το διαγωνισμό του 1967. Από το 1968 μεταδόθηκε στο BBC Radio 1 (ταυτόχρονη εκπομπή στο Radio 2), μετακόμισε στο BBC Radio 2 από το διαγωνισμό του 1971 όπου έκτοτε παρέμεινε (εκτός από το 1983-1985). Μεταξύ 1963 και 1976 και από το 1980 έως το 1985 ο διαγωνισμός μεταδόθηκε επίσης στο BFBS Radio. Από το 2004 έως το 2015 και οι δύο ημιτελικοί μεταδόθηκαν στο BBC Three. Από τότε που το BBC Three έγινε διαδικτυακό μόνο κανάλι τον Φεβρουάριο του 2016, η ημιτελική κάλυψη μεταδίδεται τώρα στο BBC Four.

Στο διαγωνισμό του , που έλαβε χώρα στο Μπέρμινγχαμ, ο Τέρι Γιόγκαν ήταν και σχολιαστής για το BBC αλλά και παρουσιαστής του διαγωνισμού (μαζί με την Ουλρίκα Γιόνσον). Στο διαγωνισμό του , κάθε τραγούδι παρουσιαζόταν από έναν παρουσιαστή της εκάστοτε χώρας. Του Ηνωμένου Βασιλείου το τραγούδι παρουσίασε ο Νόελ Έντμοντς.

Κανένας βρετανός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός δεν παρουσίασε ούτε σχολίασε τον ζωντανό τηλεοπτικό τελικό για πάνω από τριάντα χρόνια, με την τελευταία να είναι η Γιαν Λίμινγκ, παρουσιάστρια του διαγωνισμού του 1982.

Τα τελευταία χρόνια, η μορφή διπλού σχολιαστή κατά τη διάρκεια των ημιτελικών επέτρεψε στον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό να ενσωματώσει πρόσθετα τμήματα, συνεντεύξεις και αλληλεπίδραση ζωντανών θεατών κατά τη ζωντανή μετάδοση του προγράμματος.

Το 2019 το BBC κυκλοφόρησε το Eurovision Calling, ένα εβδομαδιαίο podcast στο BBC Sounds που φιλοξενείται από τον Mills και τον κωμικό Jayde Adams.

Διευθυντές ορχηστρών

Άλμπουμ

Σημειώσεις και παραπομπές

Σημειώσεις

Παραπομπές

Συμμετοχές χωρών στην Eurovision
Μουσική στο Ηνωμένο Βασίλειο