Opel Omega

Το Opel Omega ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από το 1986 έως το 2003, σε δύο γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρήχθη από τον Αύγουστο του 1986 έως τον Αύγουστο του 1993 και μάλιστα κέρδισε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 1987. Η δεύτερη γενιά του, κατασκευάστηκε από τον Ιανουάριο του 1994 έως τις 25 Ιουνίου 2003, ενώ υπέστη μια σημαντική αισθητική ανανέωση τον Αύγουστο του 1999.

Ιστορία

Πρώτη γενιά (1986-1993) 

Το αυθεντικό Omega βγήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1986, ως αντικατάσταση της τελικής έκδοσης του Opel Rekord, η οποία ήταν στην παραγωγή από το 1978. Οι πωλήσεις ξεκίνησαν τον Νοέμβριο. Το αμάξωμα σχεδιάστηκε ως εξέλιξη του προηγούμενου σχεδιαστικού θέματος της Opel που σχεδιάστηκε περισσότερο προς την αεροδυναμική εν όψει των υψηλότερων τιμών καυσίμου και της γενικότερης ώθησης προς μεγαλύτερη απόδοση καυσίμου. Το αποτέλεσμα ήταν ένας αξιοσημείωτος συντελεστής οπισθέλκουσας 0,28 (0,32 για το Caravan). Το συνολικό αναπτυξιακό πρόγραμμα κόστισε 2,5 δισεκατομμύρια γερμανικά μάρκα ή 1,5 δισεκατομμύρια στερλίνες. Η έκδοση στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου της τελευταίας γενιάς της Rekord είχε κυκλοφορήσει ως Vauxhall Carlton και αυτό το όνομα διατηρήθηκε για το νέο αυτοκίνητο.

Στα τέλη του 1986, ψηφίστηκε Ευρωπαϊκό Αυτοκίνητο της Χρονιάς για το 1987, μπροστά από τις εξαιρετικά αναγνωρισμένες νέες εκδόσεις των Audi 80 και BMW 7 Series. Σε σύγκριση με το Rekord, το Omega παρουσίαζε πολλές σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις, οι οποίες ήταν καινούριες για την Opel γενικά, αν όχι για την ευρωπαϊκή αγορά αυτοκινήτου. Αυτά περιελάμβαναν ηλεκτρονική διαχείριση κινητήρα, ABS, υπολογιστή οχήματος (που έδειχνε παραμέτρους όπως στιγμιαία κατανάλωση καυσίμου ή μέση ταχύτητα), κλιματιζόμενο ντουλαπάκι, ακόμη και το τότε μοντέρνο ταμπλό οργάνων LCD (διαθέσιμο σε έκδοση CD από το 1987, αλλά μειώθηκε το 1991). Το πιο σημαντικό, το Omega ήρθε με ένα σύστημα αυτοδιάγνωσης (το οποίο είναι πλέον τυπικό χαρακτηριστικό στα σημερινά αυτοκίνητα), του οποίου η έξοδος μπορούσε να διαβαστεί από κατάλληλα εξοπλισμένα, εξουσιοδοτημένα πρατήρια καυσίμων.

Αγορές 

Το Omega πωλήθηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αν και με το όνομα "Vauxhall Carlton" στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ιαπωνία, το Omega A (και το Vectra) ήταν τα πρώτα Opel που διανεμήθηκαν από την Isuzu Motors Ltd. και όχι από τον μακροχρόνιο εισαγωγέα Toho Motors (東邦モーターズ), ξεκινώντας τον Ιούλιο του 1989. 

Από το 1991, μια αρκετά τροποποιημένη έκδοση του Omega άρχιζε να παράγεται στην Νότια Κορέα από την Daewoo ως το Daewoo Prince, ενώ παράχθηκαν και τα πιο πολυτελή Daewoo Brougham και Daewoo Super Salon. Η παραγωγή τελείωσε το 1997.

Μηχανές 
Όλα τα μοντέλα του Omega χρησιμοποιούσαν έναν διαμήκη τοποθετημένο κινητήρα με σύστημα κίνησης στους πίσω τροχούς, με χειροκίνητο κιβώτιο πέντε ταχυτήτων ή αυτόματο κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων. Η γκάμα κινητήρων αποτελούνταν από 1,8 L, 2,0 L και 2.4 L τετρακύλινδρων μονάδων (καθώς και 2.0 L, 2.3 L ντίζελ, και 2.3 L τούρμπο ντίζελ) σε 2,6 L, 3,0 L και 3.0 εξακύλινδρες μονάδες L-24v. Οι τετρακύλινδροι βενζινοκινητήρες 1,8 L και 2,0 L βασίστηκαν όλοι στη σχεδίαση Family II, ενώ οι εξακύλινδρες μονάδες και οι τετρακύλινδροι 2,4 L βασίστηκαν στην παλαιότερη οικογένεια κινητήρων Opel με cam-in-head.

Στη Βραζιλία, το αυτοκίνητο πωλήθηκε ως Chevrolet Omega και τροφοδοτήθηκε με 2.0 L I4 (C20NE και C20YE) ή 3.0 L I6 (C30NE) κινητήρες Opel έως το 1994. Μετά τη διακοπή του Omega A στη Γερμανία, η General Motors do Brasil χρειαζόταν νέους κινητήρες για να συνεχίσει την παραγωγή και το 2.0 Το L I4 αντικαταστάθηκε από το 2.2 Κινητήρας L I4 (C22NE) με 116 ίππων (85 kW; 114 hp) και 197 newton metres (145 lb⋅ft). Το 3.0 Το L I6 αντικαταστάθηκε από το τοπικά παραγόμενο 4.1 λίτρων κινητήρα (250ci) Chevrolet Straight-6 (C41GE) με 168 ίππους (124 kW; 166 hp) και 285 newton metres (210 lb⋅ft). Όπως τοποθετήθηκε στο Omega, αυτός ο κινητήρας ρυθμίστηκε από τη Lotus και ήταν εξοπλισμένος με ψεκασμό καυσίμου πολλαπλών θυρών. Το Chevrolet Omega κατασκευαζόταν μέχρι το 1998.

Αξιοσημείωτα επίπεδα εξοπλισμού και ειδικές παραλλαγές 
Τα τέσσερα βασικά επίπεδα εξοπλισμού ήταν LS, GL, GLS και CD (από το λιγότερο έως το πιο ακριβό). Το βασικό LS προοριζόταν σαφώς για την αγορά από εταιρίες (όπως για ταξί), με το σεντάν να μην είναι διαθέσιμο σε μεμονωμένους πελάτες σε ορισμένες αγορές. Το LS Caravan ήταν επίσης διαθέσιμο ως sedan delivery με καλυμμένα πίσω πλαϊνά παράθυρα, με φύλλο στο χρώμα του αμαξώματος αντί να αντικατασταθεί από συμπαγή πάνελ.

Omega Diamant 
Αυτό το πακέτο επιλογών παρουσιάστηκε το 1988 και μπορούσε να προστεθεί στις εκδόσεις GLS, LS και CD trim. Περιλάμβανε ζάντες αλουμινίου, μεταλλική βαφή, φιμέ τζάμια, στερεοφωνικό με κασετόφωνο, διάφορες δερμάτινες επενδύσεις στο εσωτερικό και βαμμένη μάσκα και καθρέφτες στις πόρτες. Πούλησε καλά και το πακέτο διατηρήθηκε μετά το λίφτινγκ και παρόμοιο σύστημα με το ίδιο όνομα χρησιμοποιήθηκε για το Omega B.

Omega 3000 
Το Omega 3000 ήταν η σπορ έκδοση της σειράς μοντέλων Omega A. Διέθετε έναν κινητήρα straight-6, 3,0 λίτρων, 12 βαλβίδων, ο οποίος παρήγαγε 177 ίππους (130 kW). Άλλες τροποποιήσεις από το βασικό μοντέλο περιελάμβαναν χαμηλωμένη ανάρτηση και διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης, καθώς και διαφορετικές μάσκες και πίσω αεροτομή. Το αυτοκίνητο είχε τελική ταχύτητα 220 χιλιόμετρα την ώρα (137 mph) και επιταχύνθηκε από 0–100 km/h σε 8,8 δευτερόλεπτα. Η καταλυτική έκδοση του κινητήρα είχε αρχικά μόνο 156 metric horsepower (115 kW). Το μη καταλυτικό μοντέλο σταμάτησε να κυκλοφορεί τον Αύγουστο του 1988. Στις χώρες όπου το Omega 3000 πωλήθηκε ως Vauxhall, ονομαζόταν Carlton GSi 3000.

Τον Οκτώβριο του 1989, το Omega 3000 έλαβε έναν προαιρετικό νέο κινητήρα με 24 βαλβίδες, δύο εναέριους εκκεντροφόρους άξονες και μια μεταβλητή πολλαπλή εισαγωγής (σύστημα Opel Dual Ram ). Χρησιμοποιούσε επίσης μια πιο προηγμένη μονάδα ελέγχου κινητήρα . Η ισχύς αυξήθηκε στα 204 metric horsepower (150 kW), η οποία αύξησε την τελική ταχύτητα στα 240 kilometres per hour (149 mph) και 0–100 Ο χρόνος χλμ./ώρα μειώθηκε στα 7,6 δευτερόλεπτα. Ταυτόχρονα, η απόδοση της καταλυόμενης έκδοσης δύο βαλβίδων αυξήθηκε σε 177 ίππους (130 kW), το ίδιο με το μη καταλυμένο πρωτότυπο.

Omega Evolution 500 

Αυτό ήταν ένα μοντέλο περιορισμένης σειράς που παρήχθη μαζί με την Irmscher. Κατασκευάστηκε έτσι ώστε η Opel να μπορεί να ανταγωνιστεί στο DTM. Το αυτοκίνητο είχε έναν τρίλιτρο straight-six κινητήρα που παράγει 230 ίππους (172 kW; 233 PS). Το αυτοκίνητο επιτάχυνε από το 0-100 km/h σε 7,5 δευτερόλεπτα και είχε τελική ταχύτητα 249 χιλιόμετρα την ώρα (155 mph).

Η αγωνιστική έκδοση που χρησιμοποιήθηκε στην πίστα είχε 380 brake horsepower (283 kW; 385 PS), επιταχύνθηκε στα 100 kilometres per hour (62 mph) σε περίπου 5 δευτερόλεπτα και θα μπορούσε να φτάσει σχεδόν 300 kilometres per hour (186 mph). Ωστόσο, δεν σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Lotus Omega 
Το 1989, η Opel ενέκρινε μια έκδοση υψηλών επιδόσεων του Omega που κατασκευάστηκε σε συνεργασία με τη Lotus. Αυτή η έκδοση ονομάστηκε Lotus Omega ή Lotus Carlton ανάλογα με το αν το βασικό αυτοκίνητο πουλιόταν ως Opel Omega ή Vauxhall Carlton στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές αγορές τους. Το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας μια ποικιλία ανταλλακτικών από άλλους προμηθευτές και κατασκευαστές GM. Ο κινητήρας βασίστηκε στον στάνταρ 24 βάλβιδο 3,0 λίτρων της Opel, ο οποίος παραδόθηκε στη Lotus για τροποποίηση.

Δεύτερη Γενιά (1993-2004) 

Το Omega B του 1993 ήταν ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο με μοντέρνο εξωτερικό σχεδιασμό, αλλά ένα παραδοσιακό πλαίσιο με κίνηση στους πίσω τροχούς. Η γκάμα των κινητήρων ήταν ολοκαίνουργια. Το μοντέλο MV6 του ανανεώθηκε και πουλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Cadillac Catera μεταξύ 1997 και 2001. Η πλατφόρμα του Omega B τροποποιήθηκε επίσης για να αποτελέσει τη βάση της αυστραλιανής τρίτης γενιάς Holden Commodore μέχρι το 2006, ξεκινώντας με τη σειρά VT του 1997. Αυτή η γενιά διαδέχθηκε επίσης το Opel Senator και το Vauxhall Carlton ως το μεγάλο και πολυτελές αυτοκίνητο της GM στις ευρωπαϊκές αγορές.

Το Omega ψηφίστηκε ως το αυτοκίνητο του χρόνο στην Ιρλανδία και στην Ιαπωνία το 1995.

Πριν αρχίσει η παραγωγή, διέρρευσαν εικόνες μιας μακέτας στούντιο σχεδιασμού, με σήματα Opel και πινακίδες "D", εμφανίστηκαν στην Ευρώπη τον Φεβρουάριο του 1990. Τα μέσα ενημέρωσης εκείνη την εποχή περιέγραψαν το νέο σαλούν ως κουπέ, εικάζοντας μια κυκλοφορία το 1992 ή το 1993. Εν τω μεταξύ, η Cadillac Aurora (η οποία χρησίμευσε επίσης ως βάση για το Oldsmobile Aurora) που παρουσιάστηκε από την General Motors στην Έκθεση Αυτοκινήτου του Σικάγο το 1990 τον Φεβρουάριο, ήταν το πρωτότυπο αυτοκίνητο που έμοιαζε πολύ με το τελικό στυλ σχεδίασης του Omega B.

Facelift (Β2 1999–2004) 
Το Omega B2 κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1999 ως λίφτινγκ του B. Διακρίθηκε από σχετικά μικρές αναθεωρήσεις στο εμπρός και πίσω στυλ, στην κεντρική κονσόλα και στην εισαγωγή ενός ηλεκτρονικού προγράμματος ευστάθειας. Σταδιακά, νέοι κινητήρες με ελαφρώς μεγαλύτερος κυβισμός αντικατέστησαν επίσης τους προηγούμενους. τα νέα ήταν γενικά συμβατά με τις εκπομπές Euro 3.

Μηχανές 
Οι κινητήρες δεν αποκλίνονταν σημαντικά από το Omega A, εκτός από τη μετατόπιση από τον (ξεπερασμένο) ντίζελ 2,3 λίτρων της Opel στον υπερτροφοδοτούμενο inline-six της BMW M51. Αρχικά με τον κωδικό μοντέλου U25DT, αυτό ενημερώθηκε στον κινητήρα X25DT συμβατό με το Euro 2 το 1996.

Προοριζόταν αρχικά να παραχθεί και μια έκδοση με κινητήρα V8 της Chevrolet και με μακρύτερο μεταξόνιο (παρόμοιο με το Holden Commodore) έτσι ώστε να ανταγωνιστεί την Mercedes S-Class και την BMW 7-Series, αλλά τελικά αυτήν η έκδοση δεν παράχθηκε ποτέ λόγω προβλημάτων με το κιβώτιο ταχυτήτων.

Τέλος παραγωγής 
Λόγω της εγκατάλειψης των μαζικών κατασκευαστών αυτοκινήτων από την αγορά μεγάλων και πολυτελή αυτοκινήτων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Opel έμεινε μόνη σε αυτό το τμήμα απέναντι σε μάρκες όπως η Mercedes και η Audi. Με το Omega να μην μπορεί να ανταγωνιστεί πλέον οχήματα όπως το Audi 100 ή το Audi A6, η παραγωγή τελείωσε το 2003, με τα τελευταία οχήματα να πωλούνται μέχρι το 2004.

Μετά από αυτό, η Opel δεν επέστρεψε ποτέ απευθείας στη αγορά μεγάλων αυτοκινήτων, αντίθετα επέλεξε να αντικαταστήσει το Omega με το κάπως μικρότερο Opel Signum. Το Signum ήταν μια μεγαλύτερη και πιο πολυτελής έκδοση του Vectra, με στοιχεία από διάφορα πολυμορφικά οχήματα της εποχής του, αλλά δεν κατέληξε να είναι επιτυχές.

Παράλληλες εκδόσεις 

Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Omega πωλήθηκε με το σήμα της Vauxhall, που είναι η δεξιοτίμονη δίδυμη της Opel στη χώρα αυτή, ως Vauxhall Omega. Επίσης, η δεύτερη γενιά του Opel Omega πωλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το σήμα της Cadillac από το 1996 έως το 2001, ως Cadillac Catera. Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής πουλήθηκε με το σήμα της Chevrolet, ως το Chevrolet Omega.

Αναφορές

Βιβλιογραφία 
 Eckhart Bartels, Rainer Manthey: Opel: Fahrzeug-Chronik Band 2: 1952–1990. Podszun, Brilon 2012, ISBN 978-3-86133-620-4, S. 71/72, 103/104 & 110.
 Eckhart Bartels, Rainer Manthey: Opel: Fahrzeug-Chronik Band 3: 1991–2012. Podszun, Brilon 2013, ISBN 978-3861336662, S. 33, 34, 45.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 Γνωριμία με το Opel Omega B1 (4Τροχοί - Απρίλιος 1994)
 Γνωριμία με το Opel Omega B2 (4Τροχοί - Οκτώβριος 1999)
 www.opelgt.com/threads/ 1999 Opel Omega brochure
 www.autocentrum.pl/ Opel Omega

Omega
Αυτοκίνητα πολυτελείας
Γερμανικά αυτοκίνητα