Απόδημοι Γάλλοι

Οι Απόδημοι Γάλλοι είναι οι Γάλλοι πολίτες οι οποίοι ζουν εκτός των σημερινών εδαφών της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ιστορικό

Γαλλικός Αποικισμός της Αμερικής

Θύματα Θρησκευτικών Διωγμών 

Στη διάρκεια της ιστορίας, εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι εγκαταστάθηκαν εκτός των εθνικών εδαφών ώστε να γλιτώσουν τους θρησκευτικούς διωγμούς.

Έτσι, την αρχή έκαναν οι Προτεστάντες κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, αρχικά περίπου  που κατέφυγαν στη Δημοκρατία της Γενεύης την περίοδο 1549-1560, κι έπειτα πιο σημαντικοί αριθμοί την επομένη της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου, στη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων, προτού αυτή η μετανάστευση φτάσει σε επίπεδο εξόδου μετά την Ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης το 1685. Οι ιστορικοί, όπως ο Πιέρ Γκασότ, είχαν, μέχρι προσφάτως, δυσκολία στο να σταθεροποιηθούν σε μια αριθμητική εκτίμηση των μεταναστών αυτών μεταξύ των  και των  ανθρώπων. Στην πραγματικότητα, η έξοδος αυτή είναι ιδιαίτερα δύσκολη στην καταγραφή της καθώς συνεχίστηκε επί μισό αιώνα.

Το 1683, οι Εβραίοι απομακρύνθηκαν μαζικά από τις Γαλλικές Αντίλλες, απομάκρυνση που επισημοποιήθηκε με τον Code Noir το 1685, του οποίου το πρώτο άρθρο διέταζε « όλους τους αξιωματικούς μας να εκδιώξουν των νήσων μας όλους τους Εβραίους που εγκαταστάθηκαν σε αυτές, τους οποίους, όπως και τους Χριστιανούς εχθρούς μας, διατάσσουμε να αποχωρήσουν εντός τριών μηνών από τη δημοσίευση των παρόντων ».

Ένας νόμος της 15ης Δεκεμβρίου 1790 απεκατέστησε όλα αυτά τα γαλλικά θύματα των θρησκευτικών διωγμών στο επίπεδο της εθνικότητάς τους: "Τα άτομα τα οποία, είναι γεννημένα σε χώρα του εξωτερικού κι έχουν καταγωγή, σε οποιονδήποτε βαθμό, από έναν Γάλλο ή μια Γαλλίδα που εκδιώχθηκαν για θρησκευτικούς λόγους, ανακυρήσονται Γάλλοι πολίτες και θα χαίρουν των δικαιωμάτων που που συνάδουν με αυτή την τιμή εφόσον επιστρέψουν στη Γαλλία, εγκατασταθούν εκεί, και δώσουν τον όρκο του πολίτη.". Έναν αιώνα αργότερα, το άρθρο 4 του νόμου της 26ης Ιουνίου 1889 (επί της εθνικότητας) αναφέρει ότι: "Οι απόγονοι των εξόριστων οικογενειών, κατά την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης, θα συνεχίσουν να χαίρουν των διατάξεων του νόμου της 15ης Δεκεμβρίου 1790, με προϋπόθεση, όμως, ενός ειδικού διατάγματος για κάθε αιτούντα. Το διάταγμα αυτό θα είναι καθαρά μελλοντικής χρήσεως."

Γαλλικός αποικισμός στη Βόρεια και Υποσαχάρεια Αφρική

Πολιτική Μετανάστευση

Οικονομική Μετανάστευση

Αριθμοί 

Ο αριθμός των Γάλλων πολιτών εγγεγραμμένων στα αρχεία των γαλλικών προξενείων ήταν της τάξεως των  ατόμων στις 31 Δεκεμβρίου 2011. Τα δεδομένα αυτά, ωστόσο, δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα τμήμα των Γάλλων πολιτών, οι οποίοι κατοικούν εκτός των γαλλικών εθνικών εδαφών.

Στο Βέλγιο, για παράδειγμα, κατοικούσαν, έως την 2α Ιανουαρίου 2008,  Γάλλοι πολίτες σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά των Βέλγων (περίπου  τον Ιούνιο του 2006), στους οποίους, συνεπώς, δεν συμπεριλαμβάνονταν όσοι είχαν, ταυτόχρονα, βελγική και γαλλική εθνικότητα, καθώς θεωρούνταν ως Βέλγοι στο Βέλγιο, κι αυτό ενώ το 2006 μόνο  Γάλλοι, εκ των οποίων το είχε διπλή εθνικότητα 27 %, ήταν καταγεγραμμένοι στα γαλλικά προξενεία του Βελγίου, κάτι που σήμαινε μια διαφορά της τάξης των  Γάλλων "μονοεθνών" άγνωστων για τα γαλλικά προξενεία, αλλιώς ποσοστό 46 % επί του συνόλου. Κατά την 1η Αυγούστου 2006, ημερομηνία λήξης των εγγραφών για τους εκλογικούς καταλόγους ενόψει των δημοτικών εκλογών του Βελγίου, υπήρχαν 105.146 Γάλλοι ψηφοφόροι (49.937 άνδρες, 55.209 γυναίκες), των οποίων μόλις το 20 % ήταν εγγεγραμμένο στους βελγικούς εκλογικούς καταλόγους (21.070, εκ των οποίων οι 9.969 ήταν άνδρες και οι 11.101 γυναίκες).

Σχεδόν το μισό των Γάλλων εγκατεστημένων εκτός Γαλλίας είναι διεθνείς και λιγότερο του 10 % είναι προσωρινοί μετανάστες. Περισσότερο από το μισό των Γάλλων εγκατεστημένων εκτός Γαλλίας κατοικεί εντός της Ευρώπης.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2011, η κατανομή των Γάλλων εγγεγραμμένων στα αρχεία των προξενείων είχε ως εξής : Βόρεια Αφρική  (5,9 %), Γαλλόφωνη Αφρική  (7,3 %), Μη-Γαλλόφωνη Αφρική  (1,2 %), Εγγύς και Μέση Ανατολή  (8,6 %), 
Ασία-Ωκεανία  (7,3 %), Ανατολική Ευρώπη  (1,9 %), Δυτική Ευρώπη  (49,0 %), Κεντρική-Νότια Αμερική  (6,1 %), Βόρεια Αμερική  (12,7 %).

Εκπροσώπηση

Πολιτικά Κινήματα 

Δύο κύριοι αντίπαλοι σχηματισμοί εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Γάλλων εγκατεστημένων εκτός Γαλλίας σε πολιτικό επίπεδο : ο Συναγερμός των Γάλλων του Εξωτερικού (RFE), σχετιζόμενος με την γκωλιστική δεξιά και το Συναγερμό για τη Δημοκρατία (RPR) και στη συνέχεια την Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP), τη Δημοκρατική Ένωση Γάλλων του Εξωτερικού - Γάλλοι του Κόσμου (ADFE-FDM) της προοδευτικής αριστεράς και τον Πυρήνα των Γάλλων του Εξωτερικού του Εθνικού Μετώπου (FN).

Ειδική Συνέλευση 

Οι Γάλλοι εγκατεστημένοι εκτός Γαλλίας εκπροσωπούνται από τη Συνέλευση των Γάλλων του Εξωτερικού (AFE), διάδοχη κατάσταση του Ανωτάτου Συμβουλίου των Γάλλων του Εξωτερικού (CSFE), το οποίο είχε δημιουργηθεί με ένα διάταγμα της 7ης Ιουλίου 1948. Οι πρώτες εκλογές στο CSFE έλαβαν χώρα την άνοιξη του 1950, αφορώντας 42 συμβούλους επί συνόλου 55, με τους υπόλοιπους να ορίζονται ή να θητεύουν de jure λόγω της ιδιότητάς τους.

Η AFE είναι ένα συμβουλευτικό όργανο 155 μελών χωρίς να διαθέτει κάποιο ιδιαίτερο μέσο ή εξουσία, εκτός αυτού της εκλογής 12 γερουσιαστές-εκπροσώπους των Γάλλων του Εξωτερικού. Η ομαλή του λειτουργία διασφαλίζεται από την κεντρική διοίκηση του Υπουργείου Εξωτερικών Υποθέσεων.

Κοινοβουλευτικοί 

Κατά την Δ΄ Γαλλική Δημοκρατία, 3 εκπρόσωποι των Γάλλων εγκατεστημένων εκτός Γαλλίας εκλέχτηκαν εντός του Συμβουλίου της Δημοκρατίας (Γερουσία), η οποία μετρούσε 315 μέλη.

Κατά την Ε΄ Γαλλική Δημοκρατία ο αριθμός των γερουσιαστών αυτών πέρασε στους 6 το 1959, κι έπειτα στους 9 το 1962, ως αντίδραση στην έλλειψη ισορροπίας σε βάρος τη Ευρώπης και της Αμερικής, μετά τις αφρικανικές ανεξαρτητοποιήσεις, και τέλος στους 12 το 1982.

Η μεταρρύθμιση του γαλλικού συντάγματος του Ιουλίου του 2008 προέβλεπε ότι . Ένα νομοσχέδιο παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2008 στο Υπουργικό Συμβούλιο ώστε οι Γάλλοι του Εξωτερικού να μπορούν, πλέον, να εκπροσωπηθούν στην Εθνοσυνέλευση. 

Ο νόμος σχετικός με την εκλογή βουλευτών και την επαναδιαίρεση των εκλογικών περιφερειών προέβλεπε την εκλογή 11 βουλευτών με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα με ένα ψηφοδέλτιο σε δύο γύρους ανά εκλογική περιφέρεια ανά κόμμα (παρόμοιο με τον τρόπο εκλογής των υπόλοιπων βουλευτών) στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012.

Προεδρικές Εκλογές και Δημοψηφίσματα 
Οι Γάλλοι εγκατεστημένοι εκτός Γαλλίας μπορούν, πλέον, να ψηφίζουν από το Εξωτερικό για την ανάδειξη του Προέδρου της Δημοκρατίας και περιπτώσεις εθνικών δημοψηφισμάτων.

Ευρωπαϊκές Εκλογές 
Οι Γάλλοι του Εξωτερικού μπόρεσαν να ψηφίσουν σε εκλογικά κέντρα που είχαν δημιουργηθεί από τις προξενικές αρχές για τους γαλλικούς εκλογικούς σχηματισμούς των ευρωπαϊκών εκλογών όσο διήρκεσε το σύστημα μιας μοναδικής εθνικής εκλογικής περιφέρειας. 

Από τη δημιουργία αριθμού εκλογικών περιφερειών για τις Ευρωπαϊκές Εκλογές το 2003, μονάχα όσοι ήταν εγγεγραμμένοι στους καταλόγους των ψηφοφόρων της Γαλλίας μπορούσαν να ψηφίσουν στα εκλογικά κέντρα της Γαλλίας. 

Επίσης, η ψήφος στις ευρωπαϊκές εκλογές σε δύο διαφορετικές χώρες είναι απαγορευμένη, τόσο για τους διεθνείς όσο και για τους Γάλλους που είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους της χώρας διαμονής τους. Πρακτικά, δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για την εφαρμογή του βασικού συνθήματος "ένας άνθρωπος, μία ψήφος", καθώς κάθε έλεγχος είναι αδύνατος για λόγους εθνικής κυριαρχίας, λόγω του γεγονότος ότι καμία χώρα δεν υποχρεούται να παραδίδει το περιεχόμενο ενός εκλογικού καταλόγου σε μία άλλη.

Κυβέρνηση 
Η Κυβέρνηση Φρανσουά Φιγιόν (3) υιοθέτησε εντός του Υπουργείου Εξωτερικών Υποθέσεων ένα Υφυπουργείο με αρμοδιότητα τους Γάλλους του Εξωτερικού. Η θέση καλύφτηκε διαδοχικά από τους Νταβίντ Ντουγιέ (Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2011) και Εντουάρ Κουρσιάλ (Σεπτέμβριος 2011- Μάιος 2012).

Στην πρώτη κυβέρνηση του Αιρώ, η οποία δημιουργήθηκε τον Μάιο του 2012, το συγκεκριμένο υφυπουργείο προβιβάστηκε σε υπουργείο, αναλαμβάνοντας τη Γαλλοφωνία επιπροσθέτως των Γάλλων του Εξωτερικού. Η θέση αυτή δόθηκε στη Γιαμινά Μπενγκιγκί. Στη διάρκεια της δημιουργίας της δεύτερης κυβέρνησης Αιρώ, τον Ιούνιο του 2012, στην ατζέντα του συγκεκριμένου υπουργείου περιλαμβανόταν, και πάλι, η Γαλλοφωνία, με την Ελέν Κόνγουεϊ-Μουρέ να αναλαμβάνει τη θέση αυτή.

Παραπομπές

Σχετικά Λήμματα 
 Γάλλοι εγκατεστημένοι στο Βέλγιο

Γαλλική διασπορά
Δημογραφία της Γαλλίας