Μπόσα νόβα

Η μπόσα νόβα (πορτ. bossa nova) είναι ένα είδος της βραζιλιάνικης μουσικής που αναπτύχθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και διαδόθηκε παγκοσμίως στο τέλος της δεκαετίας του 1950 και την αρχή της δεκαετίας του 1960. Η φράση «μπόσα νόβα» σημαίνει κυριολεκτικά «νέος ρυθμός» στα πορτογαλικά και είναι μια λυρική συγχώνευση της σάμπα και της τζαζ. Η μπόσα νόβα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα στη δεκαετία του 1960 αρχικά στους νέους μουσικούς και τους σπουδαστές κολλεγίων. Από τη γέννησή της, έχει παραμείνει ένα σημαντικό μέρος του ρεπερτορίου της τζαζ.

Στην πραγματικότητα η μπόσα νόβα ήταν ένας καινούργιος τρόπος να τραγουδάει κανείς την παραδοσιακή σάμπα. Απάλυνε το πάθος και την έντασή της απομακρύνοντας την κυριαρχία των κρουστών από τις ορχήστρες, απέδιδε στην κιθάρα και στο πιάνο τον πρωταγωνιστικό ρόλο και επέλεγε σαν χώρους ακρόασης μικρότερες αίθουσες όπου μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει μέσα σε συνθήκες απόλυτης ηρεμίας.

Για τον μουσικολόγο Ζούλιο Μεντάλια είναι «η μουσική που όλοι μπορούν να τραγουδήσουν, αφού καταργεί την πρωτοκαθεδρία του τραγουδιστή-σολίστα», ενώ ο τραγουδιστής Κάρλος Λίρα (Carlos Lyra) παρατηρεί πως «τραγουδούσαμε σαν να ψιθυρίζαμε στο αυτί μιας γυναίκας». Ανάμεσα στους στίχους και τη μουσική υπήρχε πολύ στενή σχέση και το σύνολο απέπνεε αισιοδοξία, ελαφράδα, φως. Ηταν ένα «δημιούργημα της ημέρας» όπως χαρακτηριστικά την αποκάλεσαν.

Από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μπόσα νόβα είναι ο Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ (Antônio Carlos Jobim) και ο Ζοάο Ζιλμπέρτο (João Gilberto) ο οποίος υπήρξε από τους πιο ευρηματικούς συνθέτες του είδους. Ένα από τα πιο φημισμένα τραγούδια μπόσα νόβα είναι το «The Girl From Ipanema» το οποίο γράφτηκε το 1962 από τον Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ και στίχους στα πορτογαλικά από τον Βινίσιους ντε Μοράες (Vinicius de Moraes) και αργότερα στα Αγγλικά από τον Νόρμαν Γκίμπελ (Norman Gimbel).

Δείτε επίσης 

 Τροπικάλια
 Σάμπα

Παραπομπές

Μουσικά είδη
Μουσική στη Βραζιλία