Ραϊμόν

Ο Ραμόν Πελεχέρο ι Σαντσίς (Ramon Pelegero i Sanchis)), γνωστός ως Ραϊμόν (Raimon) είναι Βαλενθιανός τραγουδοποιός. Αποτελεί έναν από τους κύριους εκπροσώπους του Νέου Καταλανικού Τραγουδιού μαζί με τον Λιουίς Λιακ, τον Ζοάν Μανουέλ Σεράτ και τη Μαρία δελ Μαρ Μπονέτ.

Βιογραφία
Γεννημένος στη Σάτιβα, μια μικρή πόλη της Κοινότητας της Βαλένθια, τον Δεκέμβριο του 1940, αρχικά εργάστηκε στον τοπικό ραδιοσταθμό για να μετακομίσει μετέπειτα στη Βαλένθια όπου σπούδασε Ιστορία. Εκεί γίνεται γνωστός και γεύτηκε την πρώτη του επιτυχία με την έκδοση του πρώτου του EP το 1963. Σε δύο χρόνια απέκτησε φήμη στους, περιορισμένους από τη λογοκρισία του καθεστώτος, χώρους του καταλανόφωνου τραγουδιού και πραγματοποίησε διεθνείς εμφανίσεις στο Βέλγιο και το Παρίσι. Με το άλμπουμ Cançons de la roda del temps, όπου εμπεριέχονται αποκλειστικά μελοποιημένα ποιήματα του Σαλβαδό Εσπρίου από τη συλλογή El caminant i el mur και του οποίου το εξώφυλλο είναι έργο του Ζουάν Μιρό συνδέεται άμεσα με δύο από τις κυρίαρχες μορφές της καταλανικής κουλτούρας του εικοστού αιώνα και η οποία συνεχίστηκε με την απόδοση του "Petita cançó de la teva mort" και "Indesinenter" του ίδιου ποιητή μερικά χρόνια αργότερα. Οι διεθνείς και τοπικές συναυλίες του συνεχίστηκαν με παρουσία στο Μεξικό, το Παρίσι και τη Γερμανία.

Η δεκαετία του 1970 μπαίνει με την έκδοση του άλμπουμ Per destruir aquell qui l'ha desert, το οποίο φέρει εξώφυλλο του ζωγράφου Αντόνι Τάπιες και περιέχει στο πρώτο του μέρος μελοποιημένα ποιήματα από καταλανόφωνους ποιητές του δεκάτου πέμπτου αιώνα από συγγραφείς όπως τον Αουζιάς Μαρκ. Στη συνέχεια συνέχισε την ανοδική του πορεία τόσο στο εξωτερικό όσο και το εσωτερικό, με αποκορύφωμα τη συναυλία του στη Μαδρίτη το 1975 όπου συγκέντρωσε 60.000 άτομα.

Τη δεκαετία του 1980 αρχίζει η υποχώρησή του, με περιορισμός του αριθμού των εμφανίσεων και των δίσκων που κυκλοφορεί, αφότου εκδόσει συγκεντρωτικά σε δέκα μέρη το μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 παρουσίασε ένα πρόγραμμα σχετικό με βιβλία στη δημόσια τηλεόραση της Ισπανίας ενώ επανέκδοσε το σύνολο του έργου του σε CD. Πραγματοποίησε ορισμένες δημόσιες εμφανίσεις και συναυλίες κι εκδόσεις απανθιστικών δίσκων. Το 2007 θα βραβευτεί με το τιμητικό βραβείο της Ισπανικής Ακαδημίας της Μουσικής και το 2011 θα αναγορευθεί σε επίτιμο διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Αλικάντε.

Δισκογραφία
1964: Disc antològic de les seues cançons
1966: Raimon a l'Olympia
1966: Cançons de la roda del temps
1967: Raimon al Palau
1967: Raimon música sola
1968: Raimon en directe
1969: Raimon a Montserrat
1969: Sobre la pau. Contra la por (Olympia 2)
1970: Per destruir aquell qui l'ha desert
1971: Raimon
1971: Raimon en Montevideo
1971: Raimon. Catalonian protest songs
1972: En vivo
1972: Diguem no
1972: La noche
1974: A Víctor Jara
1974: Campus de Bellaterra
1974: T'adones amic...?
1976: El recital de Madrid
1977: Lliurament del cant
1979: Quan l'aigua es queixa
1981: Totes les cançons
1984: Entre la nota i el so
1985: Raimon canta
1987: Presències i oblit
1989: Canta Ausiàs March
1993: Integral
1993: Cançons
1995: I després de creure tant
1997: Ausiàs March / Raimon
1997: Cançons de mai
1997: Recitals al Palau
1999: Dotze cançons
1999: Les cançons d'amor
2000: Nova Integral 2000
2003: Clàssics i no
2003: Raimon-Espriu Poesia cantada
2006: Raimon a l'Olympia (1966-2006)
2011: Rellotge d'emocions

Ισπανοί τραγουδιστές
Νέο Καταλανικό Τραγούδι