Τιερί Ρολάν

Ο Τιερί Ρολάν, (γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1937 στο Μπουλόν-Μπιγιανκούρ και πέθανε στις 16 Ιουνίου 2012 στο Παρίσι, ήταν Γάλλος αθλητικογράφος και διάσημος σχολιαστής ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων. Έχοντας μακροχρόνια παρουσία στον χώρο, εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Antenne 2 και στη συνέχεια για το TF1, προτού ενταχθεί στο M6. Περιέγραψε, έτσι, 13 Παγκόσμια Κύπελλα, 9 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (« Euros ») και περισσότερους από 1300 αγώνες ποδοσφαίρου. Διετέλεσε επίσης σχολιαστής για ορισμένες διοργανώσεις στίβου, μποξ, ενώ κάλυψε δημοσιογραφικά αρκετές Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1960 και μετά.

Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, σχολίαζε ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις που μετέδειδε το M6 (και στο W9, επίσης, ένα τηλεοπτικό κανάλι που ανήκει στον ίδιο όμιλο).

Οικογένεια και πρώτα χρόνια ζωής  
Γιος Γαλλοεβραίου πατέρα και, ταυτόχρονα, γκωλιστή αντιστασιακού, κοσμηματοπώλη, στο επάγγελμα, στο Παρίσι, και Ρωσίδας μητέρας, γεννημένης στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας του πέθανες από ιογενή μηνιγγίτισα όταν ο Τιερί δεν ήταν ούτε δέκα ετών. Στη διάρκεια της εφηβίας του, πέρασε ένα τμήμα της σχολικής του εκπαίδευσης σε αγγλικό κολλέγιο. Ο αδερφός του, Κλοντ Ρολάν (1946-2007), διετέλεσε Σύμβουλος των Παρισίων, αντιδήμαρχος του 9ου Δημοτικού Διαμερίσματος και Εθνικός Γραμματέας του κόμματος RPR, όπου ήταν υπεύθυνος διεθνών σχέσεων.

Όσο ήταν νέος, ο Τιερί Ρολάν έπαιζε ποδόσφαιρο και ήταν ένθερμος υποστηρικτής της παριζιάνικης ομάδας Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς.

Καριέρα

Σχολιαστής και αθλητικογράφος 

Σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε να εργάζεται στο ραδιόφωνο, έχοντας προσληφθεί προηγουμένως από τον Ζωρζ Μπρικέ. Ξεκίνησε τότε την καριέρα του από το αθλητικό τμήμα της RTF το 1955, και στη συνέχεια του ORTF, με τον Ρεϊμόν Μαρσιγιάκ, ιδρυτή του πρώτου αθλητικού τμήματος στην γαλλική τηλεόραση, να παίρνει την πρωτοβουλία να τον "βάλει απέναντι από την κάμερα". Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή Les Coulisses de l'exploit, η οποία ήταν αφιερωμένη σε μεγάλα αθλητικά κατορθώματα, και όπου είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τους Μισέλ Ντρυκέρ, Ρομπέρ Σαπάτ, Αντόλφ Ντρε και Ροζέ Κουντέρκ.

Περιέγραψε το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου το 1962 στην Χιλή. Υπήρξε θύμα, στη συνέχεια, της "θύελλας" απολύσεων που πραγματοποιήθηκε από τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση μετά τα γεγονότα του Μάη του '68. Εντάχθηκε ότε στο France Inter (1969-1975), και επέστρεψε, κατόπιν, στην τηλεόραση για λογαριασμό της Antenne 2 (1975-1984). Το 1979, ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Ζαν-Μισέλ Λαρκέ, ο οποίος είχε μόλις σταματήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα, αποτελώντας, μέχρι και το 2004, ένα άκρως επιτυχημένο δίδυμο αθλητικών σχολιαστών, με τον Τιερί Ρολάν να διατελεί χρέη σχολιαστή, και τον Λαρκέ να έχει έναν πιο τεχνικό σχολιασμό. Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο Τιερί Ρολάν ασχολήθηκε επίσης, ως σχολιαστής, με ορισμένες διοργανώσεις στίβου, μποξ, ενώ κάλυψε δημοσιογραφικά και αρκετές Θερινές Ολυμπιάδες από το 1960 και μετά.

Το 1984, οι δυο τους αποχώρησαν από το κανάλι με προορισμό το TF1. Εκτός από τον σχολιασμό των αγώνων, ήταν υπεύθυνοι του τηλεοπτικού μαγκαζίνου Téléfoot, τότε εκπομπή-φάρο του γαλλικού ποδοσφαίρου τα πρωινά της Κυριακής. Ο Τιερί Ρολάν έδωσε το παρρόν ως σχολιαστής στην Τραγωδία του Χέιζελ (τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της σεζόν 1984-1985) και στην Τραγωδία του Φουριανί (ημιτελικός του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1991-1992). 

Ο Τιερί Ρολάν παρέλαβε το βραβείο sept d'or ως ο καλύτερος αθλητικογράφος για την χρονιά 1997. Έγινε Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, μαζί με τον Ζαν-Μισέλ Λαρκέ στις 16 Μαΐου 2000 από τον Ζακ Σιράκ.

Παθαίνοντας ανεύρυσμα το 2003, ο Τιερί Ρολάν υποχρεώθηκε να σταματήσει να εργάζεται. Το TF1, τότε, στα τέλη του 2004, του έδωσε αναγκαστική άδεια, με τον Τιερί Ζιλαρντί, πρώην εργαζόμενο στο Canal+, να παίρνει την θέση του για τον σχολιασμό των σημαντικότερων αγώνων και την παρουσίαση του ενημερωτικού μαγκαζίνου Téléfoot. Συνέχισε να εργάζεται στο TF1 για μερικούς μήνες ακόμη, με τον ρόλο του, όμως, να έχει περιοριστεί στον σχολιασμό μερικών αναμετρήσεων του Κυπέλλου Γαλλίας. Συνέχισε, παράλληλα, την καριέρα του ως σχολιαστής στο θυγατρικό κανάλι του TF1, TPS Star. Στις 17 Νοεμβρίου 2004, κάλυψε τον σχολιασμό του, όπως είχε προαναγγελθεί, τελευταίου του αγώνα της Εθνικής Γαλλίας, μια φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο την Πολωνία που διεξήχθη στο Σταντ ντε Φρανς. Μετέδοσε τον τελευταίο του αγώνα στο TF1 στις 4 Ιουνίου 2005, ο οποίος ήταν ο τελικός του Κυπέλλου Γαλλίας μεταξύ Οσέρ και Σεντάν.

Σε γενική έκπληξη, θα συνταξιοδοτηθεί στις 27 Οκτωβρίου 2005, ανακοινώνοντας την άφιξή του στον αντίπαλο τηλεοπτικό σταθμό M6. Ο τελευταίος, ο οποίος ξεκινούσε τότε την ενασχόληση με την μετάδοση μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, αναζητούσε έναν καλό και αναγνωρίσιμο σχολιαστή. Ο Τιερί Ρολάν ανέλαβε τότε την κάλυψη ενός τμήματος των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 (όχι όμως αυτών της Εθνικής Γαλλίας, τα δικαιώματα των οποίων ανήκαν στο TF1 κατ'αποκλειστικότητα) σε συνεργασία με τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Φρανκ Λεμπέφ, Πρωταθλητή Κόσμου το 1998. Πραγματοποίησε συχνές εμφανίσεις στην εκπομπή 100 % Foot, στη διάρκεια της πρώτης της σεζόν (2005-2006) και έγινε αρχισυντάκτης της το 2006 (εκπομπή την οποία παρουσίαζε η Εστέλ Ντενί και στη πορεία ο Ζερόμ ντε Βερντιέρ και από τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Βενσάν Κουεφέ). Ήταν επίσης σχολιαστής και τακτικός θαμώνμας στην εκπομπή Direct sport από το κανάλι Direct 8.

Τον Ιούνιο του 2008, περιέγραψε τους αγώνες του Euro 2008 για λογαριασμό του M6, σε συνεργασία με τον Φρανκ Λεμπέφ, που σήμανε και την εκ νέου ενασχόλησή του με την Εθνική Γαλλίας, στις 9 Ιουνίου 2008 με την περιγραφή του αγώνα Ρουμανία-Γαλλία, καθώς και στις 17 Ιουνίου 2008 με την αναμέτρηση Γαλλία-Ιταλία, του οποίου την μετάδοση είχε αναλάβει το M6.

Το 2011, ήταν σύμβουλος στο κανάλι C-Foot, ενώ παρουσίαζε στο ίδιο κανάλι το μαγκαζίνο Grande Histoire.

Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011, περιέγραψε, στον "αέρα" του M6, τον αγώνα μεταξύ Γαλλίας και Ρουμανίας με τον παλιό του συνεργάτη στο TF1, Ζαν-Μισέλ Λαρκέ. Τον Σεπτέμβριο του 2011, εντάχθηκε, επίσης, στο ραδιοφωνικό σταθμό της Λυών, Tonic Radio, στον οποίο ήταν συμπαρουσιαστής τα βράδια της Δευτέρας (18 h-20 h) μιας εκπομπής διαλόγου, αναφορικά με την επικαιρότητα του ποδοσφαίρου.

Άλλες ασχολίες 
Ο Τιερί Ρολάν ήταν, επίσης, ένας εκ των σημαντικότερων συντελεστών της εκπομπής Les Grosses Têtes στο RTL, "γκουρού" του στοιχήματος στην εβδομαδιαία έκδοση Lotofoot Magazine από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ ήταν συμπαρουσιαστής, σε συνεργασία με την Μουν Ντέιλι, ορισμένων επεισοδίων της σειράς Takeshi's Castle στο M6, τον Δεκέμβριο του 2006. Πραγματοποίησε, ακόμα, εμφανίσεις σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες, ενσαρκώνοντας τον ίδιο του τον εαυτό, όπως το Delphine 1, Yvan 0 και trois zéros. Στην εκπομπή les Grosses Têtes χαρακτηρίστηκε για το ιδιαίτερο γέλιο του, το οποίο προκάλεσε το γέλιο και την κοροϊδία των Φιλίπ Μπουβάρ, και Ολιβιέ ντε Κερσοσόν, με τον τελευταίο να αστειεύεται μιμούμενός τον και κοροϊδεύοντάς τον ακόμη περισσότερο.

Ήταν συγγραφέας αρκετών αθλητικού περιεχομένου έργων όπως το La fabuleuse histoire de la Coupe du monde και το La fabuleuse histoire des coupes d'Europe. Φίλος μεγάλου αριθμού παικτών, διετελούσε πρόεδρος της Variétés Club de France από τον Μάρτιο του 1980, μιας ομάδας στην οποία αγωνίζονταν παλιοί διεθνείς και διάσημοι, με σημαντικότερο τον φίλο του Μισέλ Πλατινί. Την δεκαετάι του 1980, ήταν μέλος του μουσικού γκρουπ Carton Rouge, του οποίου σημαντικότερο κομμάτι ήταν το Troisième mi-temps.

Θάνατος και τιμές 
Στις 16 Ιουνίου 2012, πέθανε κατά τις τρεις το πρωί, σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Αρκετές ήταν οι προσωπικότητες από τον χώρο του ποδοσφαίρου και της δημοσιογραφίας που τον τίμησαν.

Ο Ζαν-Μισέλ Λαρκέ ανάφερε πως ο Τιερί Ρλάν, κανονικά, θα μετέδειδε μαζί του το Euro 2012, αλλά, τελικά, το ακύρωσε "τελευταία στιγμή", καθώς έπρεπε να εγχειριστεί στο χολικό χολόλιθο : "Ήταν τόσο χαρούμενος που θα συνεργαζόμασταν εκ νέου. Δυστυχώς, έφυγε χωρίς να προλάβει. Το πιο τραγικό, είναι πως αυτή την ύστατη χαρά θα μπορούσα να του την είχα προσφέρει εγώ". Την ημέρα του θανάτου του, το RTL οργάνωσε ειδική εκπομπή στη μνήμη του.

Η κηδεία του έγινε στις 21 Ιουνίου 2012 στην Εκκλησία της Αγίας-Κλοθίλδης, στο 7ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού, και στην συνέχεια θάφτηκε στο Κοιμητήριο του Πασσί, στο 16ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού.

Ο χώρος φιλοξενίας των ΜΜΕ στο Σταντ ντε Φρανς θα φέρει, προσεχώς, το όνομά του. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 6 Φεβρουαρίου 2013 με την ευκαιρία του φιλικού αγώνα μεταξύ Γαλλίας-Γερμανίας.

Παραπομπές

Δείτε επίσης

Βιβλιογραφία 
 100 % Bleus, Solar, 2008
 Mes 100 plus grands joueurs, Larousse, mai 2006
 Mes 100 plus grands matchs, Larousse, octobre 2005
 La Fabuleuse histoire de la Coupe du monde, Minerva, octobre 2002
 Mes 13 coupes du monde, Edition du Rocher, avril 2010
 La légende de la coupe du monde, Minerva, 1998
 Mes plus grands moments de football, Larousse, mai 2012

Φιλμογραφία 
 1996: Delphine 1, Yvan 0 του  Dominique Farrugia : ο ίδιος
 2002: Trois zéros του Fabien Onteniente : ο ίδιος
 2012: Les Turfistes του Fabien Onteniente : ο ίδιος

Δισκογραφία 
 Il suffit d'un ou deux excités, Footbrothers, 1991
 Tout à fait Thierry, Thierry Roland, Jean-Michel Larqué, Jacky Hanouna et Manuel Del Rio Flores, 1992.

Γάλλοι αθλητικογράφοι ποδοσφαίρου