Ουδείς αληθινός Σκώτος

Η φράση «Ουδείς αληθινός Σκώτος» αναφέρεται σε ένα λογικό σφάλμα, μία «επί τούτω» προσπάθεια να διατηρηθεί ένας παράλογος ισχυρισμός. Ενώπιον αντεπιχειρημάτων σε ένα γενικώς αποδεκτό ισχυρισμό, αντί να καταρριφθεί το αντεπιχείρημα ή να απορριφθεί ο αρχικός γενικώς αποδεκτός ισχυρισμός, αυτό το σφάλμα τροποποιεί το θέμα του ισχυρισμού ώστε να απορρίπτει τις περιπτώσεις, ή όμοιές τους, με χρήση ρητορικής χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο, αντικειμενικό κανόνα.

Προέλευση
Ο όρος έγινε γνωστός από τον φιλόσοφο Άντονυ Φλου στο βιβλίο του του 1975 "Σκεπτόμενος Περί Σκέψης: Θέλω αλήθεια να είμαι ορθός?"

—Άντονυ Φλου, Σκεπτόμενος Περί Σκέψης.

Ένα απλούστερο παράδειγμα θα ήταν το εξής:

Αλίκη: Σε όλους τους Σκώτους αρέσει το χάγκις.
Μπομπ: Ο θείος μου είναι Σκώτος και δεν του αρέσει το χάγκις.
Αλίκη: Λοιπόν, σε όλους τους αληθινούς Σκώτους αρέσει το χάγκις.

Όταν έχουμε την δήλωση "όλα τα Α είναι Β" είναι διατυπωμένη με τρόπο που αποκλείονται τα Α που δεν είναι Β, αυτή είναι μια μορφή "παγίδευσης" της ερώτησης. Το αποτέλεσμα προκαθορίζεται από τον ορισμό του "πραγματικού Α".

Ένα παράδειγμα πολιτικής εφαρμογής αυτού του σφάλματος θα μπορούσε να είναι η δήλωση "καμία δημοκρατία δεν ξεκινά ένα πόλεμο", μετά κάνοντας διάκριση ανάμεσα σε ώριμες ή "πραγματικές" δημοκρατίες, που ποτέ δεν ξεκινούν πολέμους, και "αναδυόμενες" δημοκρατίες, που μπορεί να τους ξεκινήσουν. Το θέμα γίνεται εάν κάτι που ορίζεται ως "αναδυόμενη δημοκρατία" είναι όντως δημοκρατία ή κάτι που ανήκει σε διαφορετική κατηγορία ιδεών.

Λογική πλάνη