Θερμική αντοχή

Στη μηχανική, ο όρος θερμική αντοχή (ή συχνά και πυραντοχή) προσδιορίζει την ιδιότητα ενός υλικού να υφίσταται αλλεπάλληλες θερμοκρασιακές αλλαγές ή ακόμα και θερμικές τάσεις χωρίς αυτό να υφίσταται αλλοιώσεις στη δομή του, παραμορφώσεις, ή/και ρηγματώσεις.

Γενικά τα υλικά που παρουσιάζουν υψηλό βαθμό αντοχής χαρακτηρίζονται πυρίμαχα ή πυράντοχα, που μπορεί να αφορούν σκεύη για οικιακή μέχρι και βιομηχανική χρήση. Τέτοια υλικά συνήθως συντίθενται από χημικές ενώσεις που περιέχουν: γύψο, άσβεστο, περλίτη, πυριτικές ενώσεις με νάτριο - κάλιο - ασβέστιο, μελαμίνη, ή ενώσεις που περιέχουν βρώμιο, χλώριο, αργίλιο, φώσφορο, μαγνήσιο, βόριο, οργανικά αλογόνα και αρκετές άλλες. Στη μεταλλουργία ακολουθούνται διάφορες διεργασίες προκειμένου μέταλλα και κράματα ν' αποκτήσουν υψηλή θερμική αντοχή.

Πηγές
 «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica» τομ. 28ος, σελ. 17

Θερμοδυναμική
Μηχανολογία
Μεταλλουργία