Bagration Harekâtı

Harekât öncesi

Kursk Muharebesi ardından STAVKA, bir dizi genel taarruza girişmişti. Bu taarruzlar, sonuçta Alman karşı taarruzları ya da direnmesiyle durdurulmuş olsa da, hem Kızıl Ordu'nun stratejik inisiyatifi sürdürmesini, hem de çok geniş arazilerde Alman işgalinin atılmasını sağlamıştı. Diğer yandan bu Sovyet taarruzları, Doğu Cephesi'nde Alman kuvvetlerinin, yerine koyamayacakları ağır kayıplara da yol açmıştır.
1944 yılının Haziran ayında Kotentin Yarımadası'ndaki Müttefik kuvvetler, Alman başkenti Berlin'den 1.046 km uzaklıkta iken Doğu'da Kızıl Ordu kuvvetleri Berlin'den 1.200 km mesafedeydiler. III. Reich için her iki tehdit de hemen hemen farksızdı. Hitler, Merkez Ordular Grubu karşısındaki Sovyet birliklerinin yarattığı tehdidi doğru teşhis edemeyerek hafife aldı ve Merkez Ordular Grubu'nun topçusunun üçte birini tank imha edicilerin yarısı ve tanklarının % 88'ini Güney Ordular Grubu emrine aktardı. Aslında bir sonraki Kızıl Ordu genel taarruzunun bu bölgeden olacağını düşünüyordu.
Bagration harekâtı, yakın bir bölgede ondan yaklaşık üç hafta sonra başlatılan Lvov-Sandomierz Harekâtı ile birlikte, Kızıl Ordu'ya Beyaz Rusya'yı ve Ukrayna'yı geri alma olanağı verdi. Kızıl Ordu, savaş öncesi sınırlara ulaşmış oldu ve hatta Alman toprağı olan Doğu Prusya sınırını da geçti. Fakat daha da önemlisi Lvov-Sandomierz harekâtı, Vistül Nehri'nin doğusundaki tüm Polonya topraklarını kontrol altına alarak Sovyet birliklerinin Vorşova eteklerine ulaşmasını sağlamıştır. Harekât, bir sonraki operasyon olan Vistül-Oder Taarruzu'na olanak sağladı. Bu harekât, Alman başkentinin yolunu da açmış oldu. Öyle ki, Vistül-Oder Harekâtı'nın sona ermesinden yaklaşık 1,5 ay sonra Kızıl Ordu birlikleri Alman başkenti Berlin'i hedef alan taarruzlarını başlatacaklardır. Neredeyse Varşova'ya ulaşan bu harekâtın başarısı, Sovyetler bile beklenenin ötesinde bir başarı olmuştu. Sovyetler Birliği, Varşova'daki Alman işgal güçlerine karşı bir ayaklanmayı başlarda teşvik etti.
Harekât, operatif yaratıcılık ve beceri yönünden Sovyet kuramının bir zaferi olarak görülmektedir. Sovyet askeri doktrininin bu başarısı, tüm stratejik cephe hareketlerinin tam eşgüdümü ve taarruz hedefleri konusunda düşmanı yanıltmayı amaçlayan kıta kaydırma manevralarıyla elde edilmişti. Kızıl Ordu'nun taktik harekâtı, Wehmacht'ın çevik ihtiyatlarından kaçındı ve Alman kuvvetleri sürekli olarak sonuçsuz manevralara giriştiler. Harekâta çok büyük kuvvetlerin katılmış olmasına karşın Sovyet cephe komutanları, taarruzun ana ekseni hakkında artık çok geç oluncaya kadar Alman komutasını tümüyle yanılttı.
Öte yandan harekât öncesinde partizan faaliyetleri büyük bir sıçrama gösterdi. Alman cephe hattı gerisinde 21 / 22 Haziran gecesi boyunca partizanlarla Alman cephe gerisi güvenlik unsurları arasında 3.500 çatışma yaşandı. Partizanlar yine bu saatlerde 10.500 sabotaj eylemi gerçekleştirdi.

Sovyet yanıltıcı harekâtları

Rusça bir sözcük olan "Maskirovka", sözcük anlamı olarak kamufle, örtme, gizleme anlamına gelir. Ancak askeri terminolojide daha geniş bir anlamda kullanılmaktadır. II. Dünya Savaşı sırasında Sovyet komutanlar tarafından, Wehmacht kuvvetlerini sürpriz bir durumla karşı karşıya bırakmak için başvurulan geniş kapsamlı önlemleri ifade etmekte kullanıldı.
Alman üst komutanlığı OKH, 1944 yılının yaz aylarında Doğu Cephesi'nde geniş çaplı bir Sovyet taarruzu beklemekteydi. Öte yanda STAVKA birkaç seçenek üzerinde çalıştı. Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında planlanan taarruzların zaman çizelgesinin tümü, 28 Nisan 1944 tarihinde karara bağlandı. STAVKA, L'vov ya da Yaşi/Kişinev bölgelerinde yapılabilecek bir taarruz yaklaşımını, o bölgelerdeki Sovyet cephelerinin gücüne denk Alman mekanize ve motorize kuvvetlerin bulunuyor olmasından dolayı geri çevirdi.  Bunun yerine dört seçenek üzeride duruldu. Romanya ve Karpatlar üzerinden bir  taarruz, Ukrayna'nın batısında, Baltık kıyılarını amaçlayan çok geniş çaplı bir taarruz, Baltık ülkelerine yönelen bir taarruz ve Beyaz Rusya taarruzu. İlk iki seçenek, kanat saldırılarına açık ve fazlaca hırslı olması dolayısıyla elendi. Üçüncü seçenek ise savunmanın çok iyi hazırlanmış olması nedeniyle uygun görülmedi. Tek güvenli seçenek Beyaz Rusya içlerine bir taarruzdu. Bu taarruz ayrıca Ukrayna'dan Polonya ve Romanya içlerine sonraki bir taarruzu da olanaklı kılacaktı.
Hem Sovyet hem de Alman üst komutanlıkları, Ukrayna'nın batısının, Polonya içlerine yapılacak bir taarruz için uygun bir alan olduğunun farkındaydı. Alman üst komutanlığı'nın bu duruma karşı önlemler alacağını hesaba katan Sovyetler, karmaşık bir maskirovka planıyla harekete başladı. Bu plan, Beyaz Rusya'da bir kriz yaratarak Alman zırhlı birliklerini bu bölgeye çekip gafil avlamayı amaçlıyordu. Sovyetler'in bu gafil avlamaya göz diktiği Alman zırhlı birlikleri, 1944 yılının Nisan - Haziran aylarında gerçekleşen ve Alman zaferiyle sonuçlanan I. Yaş-Kişinev Taarruzu'nda muharebe eden birliklerdir. Bu, Bagration planının birincil amacıydı.
Başarı şansını olabildiğince artırabilmek için iki yanlı bir blöf düşünülmüştü. Kızıl Ordu, L'vov-Peremyshl bölgesinde dört tank ordusu bıraktı ve bunun Alman istihbaratı tarafından fark edilmesine göz yumdu. Yaş-Kişinev Taarruzu STAVKA'yı, Mihver kuvvetlerinin Romanya'dan çıkartılması ve bu kuvvetler L'vov bölgesine çekilirken Romanya ile Polonya'nın güneyindeki savunmaları konusundaki endişelerinin sürdürülmesi gerektiği konusunda daha fazla ikna etti. Alman Merkez Ordular Grubu'na karşı taarruz başlar başlamaz, mobil kuvvetlerde ve ikmaldeki eksiklik Doğu Cephesi'nin merkez kesiminde bir kriz yaratacaktır. Alman işgali altındaki Polonya'yı tehdit eder durumdaki güçlü Sovyet toplanması olmasına karşın bu krizle, Alman zırhlı kuvvetleri kuzeye, Polonya ve Romanya'dan Beyaz Rusya'ya yönelmeğe zorlanacaktır.
STAVKA'nın esas darbeyi Vistül Nehri yönünde geliştirmek şeklindeki amacı muharebe düzenlerinde görülebilir. Sovyet Genelkurmay çalışmaları, hem Beyaz Rusya hem de L'vov-Sandomierz Taarruzlarında çok fazla sayıda tank ve mekanize kolordu kullanıldığını ortaya koymaktadır. Altı muhafız tank Kolordusu, altı standart tank kolordusu, üç muhafız mekanize ve iki standart mekanize kolordu, L'vov Harekâtı'nda muharebeye sokuldu. Toplamda 12 tank ve 5 mekanize kolordu. Buna karşın Bagration Harekâtı'nın Baltık ve Beyaz Rusya cephelerine 8 tank ve iki mekanize kolordu ayrıldı. Ayrıca, fazladan altı ordusu daha bulunan 1. Beyaz Rusya Cephesi, Lubllin-Brest Taarruzunun kanadını koruma görevi de üstlenmiştir.
Taktik kaynakların tahsisi, özellikle tanksavar topları, asıl Vistül'e yönelen harekâtın öncü kuvveti olan 1. Ukrayna Cephesi'ne tahsis edildi. Elli dört tanksavar alayının otuz sekizi, Beyaz Rusya-Baltık-Ukrayna harekâtlarına tahsis edilerek 1. Ukrayna Cephesi'ne verildi. Bu harekât için hedef, Vistül Köprübaşıydı. Çok sayıda tanksavar kuvveti, Alman zırhlılarının Ağustos - Ekim 1944 aylarındaki, şiddetli ve toplu karşı taarruzlarını püskürtmeye yardımcı oldu.
Hava unsurlarının çoğu, Hem avcı, hem de taktik bombardıman uçakları olarak, 1. Ukrayna Cephesi'ni desteklemek üzere L'vov harekâtı'na tahsis edildi. Bagration Harekâtı'nda görev alan yetmiş sekiz avcı ve bombardıman hava tümeninden otuz ikisi L'vov Harekâtı'na tahsis edildi. Bu, Bagration Harekâtı'na ayrılan hava unsurlarının yaklaşık olarak yarısıdır  ve Beyaz Rusya harekâtına ayrılandan daha fazladır. Hava unsurlarının bu toplanışı Vistül köprübaşını, Alman hava akınlarından korumayı ve bu hava akınlarına karşı hava taarruzları düzenleyebilmeyi amaçlamaktadır.

Alman tepkisi

Haziran başlarından itibaren Alman Yüksek Komutanlığı, Merkez Ordular Grubu Karargâhı ve ordu komutanları, Merkez Ordular Grubu cephesinde büyük Sovyet kuvvetleri toplanmakta olduğunu saptadı. Yine de esas Sovyet taarruzunun Kuzey Ukrayna Ordular Grubu cephesinden yapılacağı kabul ediliyordu. 14 Haziran'da Merkez Ordular Grubu Kurmay Başkanı General Kurt Zeitzler "Kızıl Ordu birliklerinin toplanması 9. Ordu cephesinde olması, taarruzun Ordular Grubu'nun kanadını hedef alacağını açıkça göstermektedir." demektedir. OKH, 10 Haziran'da Merkez Ordular Grubu'nun, düşmanın durumuna ilişkin durum değerlendirmesini benimsedi. Merkez Ordular Grubu'na yönelik saldırının, Sovyet genel taarruzunun ikincil bir operasyonu olacağı dikkate alınması gerekir. Yine de hesaba katılmalıdır ki düşman Merkez Ordular Grubu cephesinde toplanma yeteneğine de sahip olacaktır. Öyle ki oradaki düşman çevik kuvvetleri, iki taraf arasındaki kuvvet oranının ışığında, göz ardı edilemez.
Merkez Ordular Grubu tarafından, 19 Haziran'da düşman durumunun değerlendirmesinde, Sovyet hava unsurları yığınağının daha geniş çaplı olduğu dikkat çekti, ki bu da, OKH'nin genel durum değerlendirmesine ilişkin yeni kuşkular ortaya çıkardı Ancak OKH, bu yönde bir değerlendirme için dayanak olmadığını düşündü. Sovyet taarruzunun başlamasından kısa bir süre önce Alman ordu komutanları, cephe bölgesinde bazı Kızıl Ordu kuvvetleri fark ettiler ve onların konumlarını belirlediler. Bu Kızıl Ordu birlikleri, Sovyet esas taarruzunun icra edileceği bölgedir. Fakat Vitebsk yakınlarındaki 6. Muhafız Ordusu'nun konumu saptanamadı. Sovyet stratejik ihtiyatları da saptanmadı.

Kuvvetler

Operasyonun başlangıç aşamasında STAVKA, yaklaşık rakamlarla 1,7 milyon savaşçı ve destek unsurunu, 24 bin top ve havanı, 4.080 tank ve taarruz topu ile 6.334 uçağı harekâta hazır etmişti. Alman kuvvetleri başlangıçta destek birlikleriyle birlikte yaklaşık olarak 800 bin kişilik bir kuvvettir. Bu kuvveti 9.500 top ve sadece 553 tank ve taarruz topu destekledi. Alman hava gücü ise 839 uçaktır. Merkez Ordular Grubu'nun mobil ihtiyatları fazlasıyla sınırlıdır. Kullanılabilir durumdaki esas ihtiyat, motorize olmayan 14. Piyade Tümeni'dir. 20. Panzer Tümeni, Bobruisk yakınlarına bulunuyordu. Ayrıca eksik kadrolu bir mekanize birlik olan Panzer Kolordusu " Feldherrnhalle" da ihtiyatta tutulmaktaydı. Beyaz Rusya'da görece istikrarlı bir hat üzerinde Alman savunması sağlam tutulmuştu. Birkaç kilometre derinlikte kademeli siperlerden ve yoğun mayınlı bölgelerden oluşan bir savunma hattı vardı.
Bu tarihte Alman Merkez Ordular Grubu dört ordudan oluşmaktadır. Grup Komutanlığı, 28 Haziran tarihine kadar Mareşal Ernst Busch (asker), bu tarihten sonra ise Mareşal Walter Model tarafından üstlenilmiştir. Ordu Grubu emrindeki ordular ise, General Georg-Hans Reinhardt komutasındaki 3. Panzer Kolordusu (üç kolordu, bir tümen), General Kurt von Tippelskirch komutasındaki 4. Ordu (biri panzer, 3 kolordu ve ihtiyat birlikleri), General Hans Jordan (27 Haziran'a kadar, sonrasında Vormann) 9. Ordu (biri panzer, üç kolordu, iki tümen) ve General Walter Weiss komutasındaki 2. Ordu'dur. Merkez Ordular Grubu bünyesinde dört ordu olmasına karşın bunlardan 2. Ordu, Bagration Harekâtı'nda savaşa girmemiştir.

Birinci evre, Mukavemeti kırma

Bagration Harekâtı, 22 Haziran 1944 günü, tüm Alman savunma hatlarında yoklama taarruzlarıyla başladı. Bu tarih, 1941 yılında Alman kuvvetlerinin Sovyet topraklarına yönelen ilk genel saldırısının (Barbarossa Harekâtı) yıl dönümüdür. Sovyet ana saldırısı 23 Haziran sabahında, benzeri görülmemiş ölçüde yoğun bir topçu bombardımanıyla başladı. Saatler ilerledikçe Alman savunmasının bazı kesimlerinde tehlikeli derecede gedikler oluştu. Sovyet derinliğine harekât doktrininin ilk evresini oluşturan "derinde savaş", Alman taktik savunma kuşağını yarıp geçerek ilerlemek şeklinde öngörülmüştü. Bu taktik taarruzlar başarıya ulaşır ulaşmaz, hazır bekleyen operatif ihtiyatlar açılan gediklerden ileri sürülerek taarruz gelişti ve Alman savunmasının operatif derinliğinde harekâta girişildi. Bu harekât, Alman birliklerinin Ordular Grubu ölçüsünde kuşatmak için güçlü mekanize ve zırhlı unsurların kullanılması idi.

İkinci evre, Merkez Ordular Grubu'na karşı stratejik taarruz

Bagration harekâtı'nın en önemli taktik hedefi, Beyaz Rusya'nın başkenti olan Minsk'in geri alınmasıydı. Aynı zamanda Merkez Ordular Grubu'nun büyük kısmının, harekâtın birinci evresinde sağlanan geniş ölçekli kuşatılması ve imhası girişimleri de sonuçlandırılmış olacaktı.

Üçüncü evre, güneyde stratejik taarruz harekâtı

Alman direnci neredeyse tümüyle çöktü. Sovyet kuvvetleri, harekâtın esas hedefi olan Minsk'ten olabildiğince ilerlemek yönünde emir aldı. STAVKA, yeni hedef belirledi. Bu yeni hedef, taarruz harekâtının üçüncü evresi olarak, Bagration Harekâtı'nın daha sonraki bir parçası olarak hayata geçirildi.
Mareşal Ernst Busch'un 28 Haziran 1944 tarihinde görevden alınması ardında Merkez Ordular Grubu Komutanlığı'na atanmış olan Mareşal Walter Model, yeni takviye kuvvetlerle birlikte 3. Panzer Ordusu, 4. Ordu ve 9. Ordu'yu kullanarak, Lida'dan geçen bir savunma hattı kurmayı umuyordu.

Sonuçları

Diğer savaşlarla sayısal terimler yönünden karşılaştırıldığında bu, çok büyük bir Sovyet zaferi olmuştur. Harekât boyunca Sovyet birlikleri ilerledikçe, nüfusunun çoğu işgalciler tarafından öldürülmüş ya da sürülmüş  yıkılmış, yanmış kentler, ıssız köylerle karşılaştı. Daha sonra sembolik bir gösteri olarak sokaklar bol su ile yıkandı.
Bagration Harekâtı boyunca Wehmacht'ın uğradığı silah ve insan gücü kayıpları hiçbir şekilde yerine konamadı. Ostheer (Alman Doğu Cephesi kuvvetleri), insan kaynaklarının neredeyse dörtte birini yitirmişti. Bu kayıplar, Stalingrad'dakine yakın bir kayıp yüzdesidir. Bu kayıplar, Wehmacht'ın yerine koyamayacağı çok deneyimli birlikleri, subay ve astsubayları içeriyordu. Üst rütbeli subay, özellikle general kayıpları dikkati çekecek kadar yüksektir. bu savaşlarda ikisi kolordu komutanı olmak üzere 9 general öldü. Dördü kolordu komutanı olmak üzere 22 general esir alındı. Bir başka General, 197. Piyade Tümen komutanı General Hahn 24 Haziran'da kayıtlara kayıp olarak geçmiştir. Öte yandan General Zutavern ve General Philipp intihar etmiştir.
Sonuçta, Alman orduları açısından bu savaşların neden olduğu kayıp genelde, Merkez Ordular Grubu'nun neredeyse tümü, 2 bin tank ve 57 bin diğer araçtır. Amerikalı tarihçi Steven Zaloga'ya göre, Alman kayıpları 300 bin ölü, 250 bin yaralı ve yaklaşık 120 bin tutsak olmak üzere toplamda 670 bindir. Aynı tarihçiye göre Kızıl Ordu kayıpları ise 60 bin ölü, 110 bin yaralı ve yaklaşık 8 bin tutsaktır. Sovyet silah kayıpları ise 2.957 tank, 2.447 parça top ve 822 uçaktır.
Taarruz, Kuzey Ordular Grubu ile Kuzey Ukrayna Ordular Grubu arasındaki teması kesmiş oldu. Bu durum, bir sonraki Kızıl Ordu taarruzunda her iki ordu grubunun da Sovyet arazisinden çok hızlı bir şekilde geri çekilmesine yol açtı.
Alman Merkez Ordular Grubu büyük kısmının Minsk civarında uğradığı bu yıkım, daha güçlü durumdaki birçok Alman birliğinin Falaise Kuşatması sonucunda Fransa'da imhasıyla aynı zamana denk gelmiştir. Alman kuvvetlerinin Fransa'da uğradıkları bu yıkım, rakamsal olarak bakıldığında gerek personel gerekse silah yönünden çok daha düşük ölçeklidir. Hem Doğu Cephesi'nde, hem de Batı Cephesinde bu olayların devamında Müttefik ileri harekâtları yavaşladı ve durdu. Ancak bu durum, Alman direnişinden çok ikmal sorunlarından kaynaklanmıştır. Ancak Wehmacht, İtalya Cephesi'nden bir kısım zırhlı birliğini aktarmayı başardı. Bu birliklerle Varşova civarında Sovyet taarruzlarına direnebilme ve birlik kaptırmadan geri çekilebilmeye olanak buldular.