Marrano

Etimoloji

15. yüzyılda İspanyolca marrano kelimesi ilk olarak, Yahudilik ve İslam'da tüketilmesi yasak olan domuz anlamına gelmekteydi. Bu sözcüğün İspanyol Engizisyonu zamanında anlamı genişledi ve boyun eğmeyen kripto Yahudilere karşı "pis" (sucio) ve "ahlaksız" (sin escrupulos) manaları yüklendi. Bugünün İspanyocasında "marrano" kelimesinin Yahudiler ile bir bağı kalmamıştır. Bugünün Portekizcesinde ise domuz anlamına gelen marrão kelimesi kripto Yahudiler için kullanılmaktadır. Ayrıca din değiştirenlere "konverso" veya "Yeni Hristiyanlar" denmektedir.

Demografi

15. yüzyılda İber Yarımadası'nda, devlet baskısı altında 100.000 ila 200.000 Yahudinin Hristiyanlığa geçtiği tahmin edilmektedir. Din değiştirenlerin sayısı ve iç ve dış göçlerin bu sayı üzerindeki etkisi tarihi tartışma konusudur. 2008 yılında 1150 gönüllü üzerinde, Y kromozon DNA haplogrubu baz alınarak yapılan filocoğrafi çalışması, İber Yarımadası'nın %20'sinin Sefarad geni taşıdığını gösterdi. Bu yüzde miktarından, 14. ve 15. yüzyılda yapılan zorunlu din değiştirmede, nüfusun Sefarad oranını gösterdiği sonucu ortaya çıktı. Fakat bu çalışma daha geniş alan olan İber Yarımadası'nın genelinde tekrarlanmadı. Bu çıkarım, çalışmayı yapanlar tarafından dahi sorgulandı. Stephen Oppenheimer, 5000 ila 10000 yıl önce Doğu Akdeniz'den gelenlerin bu haplogrubu oluşturabileceğini belirtti. Aynı yılda yapılan başka bir çalışmada, İberya ve Balearik Adaları'nda bu haplogrubu taşıyanların atalarının Fenike kökenli olduğu ortaya çıktı.

İspanya'dan çıkış

Engizisyon tarafından tehdit edilip zulüme uğrayan Yahudiler topluca veya bireysel olarak İspanya'dan kaçtılar. Çoğu Yahudi, gerek İber Yarımadası'na benzeyen iklimin benzerliği gerekse dillerinin yakınlığı nedeniyle İtalya'ya göç etti. Ferrara'ya yerleştiklerinde Dük I. Ercole d'Este tarafından ayrıcalıklar tanındı. Oğlu I. Alfonso d'Este yirmi bir konversonun ayrıcalıklarını onadı.
İspanyol ve Portekizli konversolar ayrıca Floransa'ya ve önemli liman kenti olmasında katkıları olan Livorno'ya yerleştiler. Venedik'te ayrıcalıklar tanınıp engizisyondan korundular. Milano'da şehrin endüstri ve ticaretini geliştirdiler. Bologna, Pisa ve Napoli gibi birçok şehirde Yahudiliklerini özgürce icra edebildiler.
Piedmont'ta Savoy Dükü Emmanuel Philibert, Coimbra'dan gelen konversolara kapısını açıp onlara ticari ve endüstriyel ayrıcalık tanıdı ve dinlerini özgürce icra etmelerine izin verdi. Roma, konversolarla doluydu. Papa III. Paulus, ticari sebeplerden onları Ancona'ya getirtti. "Yeni Hristiyan olsalar dahi Portekiz ve Algarve'den gelen herkese" tam özgürlük bahşetti. 1533'te Ancona'da Yahudi ve konversalardan toplam 3000 kişi yaşamaktaydı.
İki yıl sonra Papa IV. Paulus bütün konversoları, yürürlüğe soktuğu engizisyon hapishanelerine attı. Tövbe edip Katolikliği seçen altmış kişi Malta'ya gönderildi ve Yahudiliklerinden vazgeçmeyen  yirmi dört kişi Mayıs 1556'da halk önünde yakıldı. Engizisyondan kaçanlar Urbino Dükü II. Guidobaldo della Rovere tarafından Pesaro'ya kabul edildi; Türkiye'ye giden Yahudi ve konversoların Pesaro'yu ticari merkez olarak seçmelerini umuyordu fakat bu gerçekleşmeyince Yeni Hristiyanları Pesaro'dan 1558'de kovdu.
Ayrıca birçok konverso, eskiden önemli bir liman şehri olan Dubrovnik'e gitmişti. Mayıs 1544'te bir gemiyle Portekizli mülteciler buraya vardı.

Göç

Osmanlı İmparatorluğu'na varan konversolar Yahudiliklerine döndüklerini açıkladıktan sonra Selanik gibi şehirlerde önemli cemaatler kurdular. Yükselen şehirlerin cazibesiyle bir kısmı Flandre, Anvers ve Brüksel'e göç etti. İber Yarımadası'ndan Flandre'ye gelen konversolar Katolik kisvesi altında 1580'de Hamburg ve Altona'ya yerleşip eski evlerinin bulunduğu şehirlerle ticari ilişkiler kurdular. Bazı göçmenler İskoçya'ya kadar vardı. Danimarka kralı IV. Cristian, Yeni Hristiyanları 1626'da Glückstadt'a davet etti; onlara ve 1649'da Emden'e gelen konversolara ayrıcalıklar tanıdı.
Yüklü miktardaki göç ve engizisyon kurbanlarına rağmen İspanya ve Portekiz'deki konversoların çoğu ülkelerinde kaldı. III. Felipe tahta geçtiği zaman Potekizli Yeni Hristiyanlar daha rahat nefes almaya başladı. 4 Nisan 1601'de konulan bir yasayla, evlerini satma ve ülkeden aileleri ve varlıklarıyla ayrılma hakları tanındı. Bu kanundan faydalanan birçok kişi Kuzey Afrika ve Türkiye'deki dindaşlarına katıldı. Bundan birkaç yıl sonra bu haklar geri çekildi ve engizisyonlar kaldığı yerden devam etti. Radikalizmden etkilenmeyen Portekizliler, ne kadar güç kullanılırsa kullansın konversoların atalarının dininden tam anlamıyla dönmeyeceklerini biliyorlardı.
Bazı Yeni Hristiyanlar Londra'ya ardından başta Brezilya olmak üzere Amerika ülkelerine dağıldılar. İspanya'dan kovulduktan sonra İstanbul ve Selanik'e yerleşen Yahudi mültecilerin yanı sıra İtalya, Sırbistan, Romanya ve Bulgaristan da göç kabul etti; Viyana ve Timişoara'daki Yahudi cemaatleri 18. yüzyılın ortalarına kadar varlıklarını sürdürdü.

Bugün

İspanya'da 20. yüzyılda gerçekleşen siyasi ve toplumsal değişiklikler, Yahudi ve Müslümanların ülke kültürüne kattığı etkiyi tekrar gözden geçirmelerine sebebiyet verdi. Zorla din değiştirme ve kovulma sebeplerinden Sefaradlara ve Moorlara yeni burslar verildi. Buna ilaveten hükümet, bu iki halktan turistleri İspanya'ya davet etti. Şehir ve kasabalar, Yahudilerden ve Müslüman Araplardan kalan unsurları korumaya gayret etti.
Bir yasayla, İspanya ile tarihi bağı olan Sefarad Yahudilerine vatandaşlık hakkı tanındı. Vatandaş olabilmek için ülkede on sene yaşamak gerekirken, yeni yasayla Sefaradların beş sene kalması yeterlidir. Ekim 2006'da, Endülüs meclisi, aynı yasanın Moriskolara uygulanması için önerge sundu.