Tarım bilimi

Tarım bilimi, tarımın uygulanmasında ve anlaşılmasında kullanılan doğal, ekonomik ve sosyal bilimlerin bir bölümünü kapsayan, geniş bir biyoloji alanıdır. 

Tarımsal biyoteknoloji

Tarımsal biyoteknoloji, canlı organizmaları değiştirmek için genetik mühendisliği, moleküler belirteçler, moleküler teşhis, aşılar ve doku kültürü gibi bilimsel araçlar ve teknikler içeren bitkiler, hayvanlar ve mikroorganizmaların kullanıldığı tarım biliminin belirli bir alanıdır.

Gübre

En yaygın verim düşürücü maddelerden biri de, geçiş dönemi boyunca gübrenin daha yüksek miktarlarda uygulanmaması, toprağın agregalarını ve organik maddeleri yeniden inşa etmesi için geçen zamandır. Mahsulün Karbon ve Azot oranı ve yerel çevreye bağlı olarak bozulması birkaç ay ila birkaç yıl sürebilen azot, bitki kalıntılarını hareketsiz hale getirdiğinden verim geçici olarak düşecektir

Yerel bir bilim

Kuramsal tarımsal faaliyet dışında, tarım alanındaki araştırmalar, diğer alanlardan daha fazla, tarım alanları ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Ekolojik bölgeler bilimi olarak düşünülebilir, çünkü toprak özellikleri ve iklimi ile sıkı sıkıya bağlantılıdır; bu da bir yer ile diğerinin aynı olmasına engeldir. Birçok kişi, yerel hava koşullarına, toprak özelliklerine ve özel mahsullere dayanan bir tarımsal üretim sisteminin yerel olarak incelenmesi gerektiğini düşünüyor. 

Tarım bilimleri tarihi

Tarım bilimi, Gregor Mendel'in genetik çalışmasıyla başladı. Amerika Birleşik Devletleri'nde, tarımda bilimsel devrim olan, "tarım bilimi" terimi Hatch Yasası ile başladı. Kapama Kanunu, erken suni gübrenin unsurlarını bilmek çiftçilerin ilgisini çekti. 1917'de kurulan Smith-Hughes Yasası, tarım eğitimini mesleki köklerine kaydırdı ve bilimsel temel oluşturuldu. 1906'dan sonra, ABD'deki tarımsal araştırma ile ilgili kamu harcamaları önümüzdeki 44 yıl için özel harcamaları aştı.
Çoğunlukla Yeşil Devrim olarak adlandırılan gelişmiş ve gelişmekte olan ülkelerde 1960'lardan beri tarımı yoğunlaştırmak, bitkisel hayvanlardan ve hayvanlardan yüksek üretkenlik sağlanması , suni gübreler ve bitki sağlığı gibi ilave girdiler geliştirilmesinde kaydedilen ilerlemeyle yakından ilişkiliydi.
Doğadaki en eski ve en büyük insan müdahalesi olan tarımın son zamanlardaki yoğun endüstriyel gelişme ve nüfus artışı nın çevresel etkileri tarım bilimcileri arasında birçok soruyu gündeme getirdi ve yeni alanların ortaya çıkmasına neden oldu. Bunlara, teknolojik problemlerin çözümü, entegre zarar yönetimi, atık arıtma teknolojileri, peyzaj mimarisi, genomik ve temelde ekonomik olmayan, gıda üretimine göndermeler içeren tarımsal felsefe alanları gibi teknolojik alanlar bulunmaktadır. Aslında, bu iki yaklaşım arasındaki etkileşim, tarım biliminde daha derin bir anlayış için verimli bir alan sağlar.
Biyoteknoloji ve bilgisayar bilimi (veri işleme ve depolama için) gibi yeni teknolojiler,genetik mühendisliği, agrofizik, gelişmiş istatistiksel analiz ve hassas tarım da dahil olmak üzere yeni araştırma alanları geliştirmeyi mümkün hale getirmiştir. Bunları, yukarıda olduğu gibi dengelemek, geleneksel tarımın insan-doğa etkileşimlerini, din ile tarımı etkileşimi ve tarımsal üretim sistemlerinin maddi olmayan bileşenleri de dahil olmak üzere anlamaya çalışan doğal ve beşeri bilimler bilimidir.

Tarımsal bilim ve tarım krizi

Tarım bilimleri, insan sağlığını ve çevreyi etkileyebilecek biyogüvenlik sorunlarını önlerken dünya nüfusunu beslemeye çalışır. 
Tarım bilimlerinin ekonomik, çevresel ve sosyal yönleri devam etmekte olan tartışmaların konusudur. Son zamanlarda yaşanan krizler (kuş gribi, deli dana hastalığı ve genetiği değiştirilmiş organizmaların kullanımı gibi konular) bu tartışmanın karmaşıklığını ve önemini göstermektedir.