Gökbahçe, Seyitgazi

Tarihçe

Mahallenin eski adı Bahsayiş'tir. Bu isim, mahallede türbesi bulunan Bahşayiş Dede'den gelmektedir. Daha önceleri Kümbet Köyü'nün bir yaylası olan Gökbahçe Köyü, göçebe Karakeçili Yörüklerinin gelmesi ile birlikte el değiştirmiştir. Mahallenin eski camisinin yapılış tarihi 1850'dir. Buradan yola çıkılırsa mahallenin kuruluşu yakın bir tarihe rastlamaktadır. Bu konuda kesin bilgilere ulaşılamasa da mahallenin kuruluşu 1800'lü yıllara tarihlenebilir. Köy halkı Karakeçili Yörüklerinden oluşmaktadır. Ancak, homojen bir topluluk değildir. Başkaca Yörük unsurlarından da katılımlar olmuştur. Mahallenin akraba köyleri de bulunmaktadır ki bu köyler, aynı Yörük aşiretine olan bağlılığı göstermektedir. Bu köyler söyle sıralanabilir: Afyonkarahisar/İhsaniye/Basırlar Köyü, Afyonkarahisar/İhsaniye/Bayramaliler Köyü, Afyonkarahisar/İhsaniye/Demirli Köyü, Eskişehir/Seyitgazi/Gökçegüney Köyü, Eskişehir/Seyitgazi/Yarbasan Köyü, Eskişehir/Seyitgazi/Akin Köyü, Kütahya/Merkez/Akoluk Köyü, Kütahya/Merkez/Ovacık Köyü. Mahallenin tamamı 1921 yılında Yunan işgaline uğramış, bu tarihte köy halkı Eskişehir/Han/Peçene Köyü'ne göç etmek zorunda kalmıştır. 6 ay süren bu yer değiştirmeden sonra tekrar köye dönen halk, bütün mahallenin yakılmış ve yıkılmış olduğunu görür ve köy yeniden imar edilir. Gökbahçe Köyü'ne bağlı Aşağı Karacaşehir ve Yukarı Karacaşehir olmak üzere iki adet mezrası da bulunmaktadır. Bunun yanı sıra zelvelik, gölalanı, sarıoğlan, bataklı, döplen gibi yaylaları da bulunmaktadır. Buralar idare olarak da köye bağlıdır. Mahallenin önemli bir kuşağının savaşlara katılması yüzünden, sağlıklı bir kültür aktarımı gerçekleştirilememiştir. Bu yüzden, mahallenin geçmişi hakkında kesin bilgilere ulaşılamamaktadır. Ayrıca coğrafi yönden yerel yönetimlere olan uzak pozisyonu, köyle olan idari kopukluğu daha da derinleştirmektedir.

Kültür

Gökbahçe Köyü'nde tipik Yörük-Türkmen kültürü egemendir. Yaylacılık geleneği terkedilmiş durumdadır. Köy daha çok İzmir iline göç vermiştir. Katmer, göbekli, bükme gözleme ve bazlama, köy halkına özgü başlıca unlu mamülleri oluşturmaktadır. Ayrıca sütlü oğmaç ve göce çorbası da oldukça çok yapılır. Hayvancılıkla uğraşan bir köy olmasına rağmen et yemeği kültürü gelişmemiştir. Hıdırellez günü olan 6 Mayıs tarihine önem verilmekte, bu günde topluca veya bağımsız çeşitli etkinlikler yapılmaktadır. Her bayram arefesinde, ikindi namazı sonrası köy mezarlığında bulunan Bahşayiş Dede türbesi ziyaret edilir. Mahalleye yakın Karatepe denilen tepe üzerinde bulunan üç adet mezar, Karatepe Tekkesi olarak adlandırılmakta ve bu mezarlara köy halkı tarafından büyük itibar gösterilmektedir.

Coğrafya

Eskişehir iline 86 km, Seyitgazi ilçesine 43 km uzaklıktadır. D 665 Eskişehir-Afyon karayolu üzerinde bulunmaktadır. İdari olarak Eskişehir iline bağlı olmasına rağmen Afyonkarahisar iline 40 km uzaklıkta bulunmaktadır. Bu yüzden köy halkı daha çok Afyonkarahisar ili ile ilişkilerini yürütmektedir. Eskişehir ili İç Anadolu bölgesi olmasına rağmen köy, Ege Bölgesi İç Batı Anadolu Bölümü sınırları içerisinde yer almaktadır.

İklim

Mahallenin iklimi, karasal iklim etki alanı içerisindedir.

Ekonomi

Mahallenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Ancak küçükbaş hayvancılığı önemli ölçüde terkedilmiş, yerini besi hayvancılığına bırakmıştır. Tarım ise arazinin engebeliği ve verimli arazilerin sınırlılığı bakımından dikkate değer bir üretim seviyesine ulaşamamaktadır.

Altyapı bilgileri

Mahallede, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılmamaktadır. Mahallenin içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi veya acentesi bulunmamaktadır. Sağlık ocağı yapılmıştır ancak doktor yoktur. Ayrıca köye ulaşımı sağlayan giriş yolu asfaltlanmış olup ana yol olan Eskişehir-Afyonkarahisar karayoluna 1 km uzaklığı vardır. Mahallede elektrik ve sabit telefonsantralı vardır. ADSL hizmeti verilmektedir.