Virginia Eliza Clemm Poe

İlk yılları

Virginia Eliza Clemm 15 Ağustos 1822'de doğdu ve doğumundan on gün önce bebekken ölen ablasının adı kendisine verildi. Babası William Clemm, Jr. Baltimore'da nalburdu. Virginia'nın annesi Maria Poe ile 12 Temmuz 1817'de, Maria'nın kuzeni olan ilk eşi Harriet'in ölümünden sonra evlendi. Clemm'in önceki evliliğinden beş çocuğu vardı, Maria ile üç çocukları daha oldu. 1826'daki ölümünden sonra ailesine çok az para bıraktı ve akrabaları evliliklerine karşı çıkmış olduklarından aileye maddi destek olmadılar. Maria, dikiş dikerek ve pansiyoner alarak çalışırken felçli ve yatalak annesi Elizabeth Cairnes'in yıllık 240 dolar tutarındaki emekli maaşı da aile gelirlerine eklendi. Bu maaş, Elizabeth'e Maryland'de levazım subayı olarak çalışmış ve devlete kredi vermiş olan kocası "General" David Poe'dan kalmıştı.
Edgar Allan Poe, kuzeni Virginia ile ilk defa ordudan ayrılmasından dört ay sonra, Ağustos 1829'da karşılaştı. O tarihte Virginia yedi yaşındaydı. 1832'de, Elizabeth, Maria, Virginia ve Virginia'nın ağabeyi Henry'den oluşan aile Elizabeth'in pansiyonunu, o zamanlar Baltimore'da 3 North Amity Sokağı adresindeki evi kiralamak için kullanabildi. Poe'nun aileyle birlikte yaşamakta olan ağabeyi William Henry Leonard Poe, 1 Ağustos 1831'de henüz yeni ölmüştü. Poe, ev halkına 1833'te katıldı ve bir süre sonra Mary Devereaux adında bir komşuya tutuldu. Virginia, ikisinin arasında haberci görevini üstlendi. Elizabeth Cairnes Poe, 7 Temmuz 1835'te öldü. Bu ölüm, ailenin gelirini sona erdirdi ve mali durumları daha da güçleşti. Henry'nin de 1836'dan önce ölmesiyle birlikte Virginia, Maria Clemm'in sağ kalan tek çocuğuydu.
Ağustos 1835'te Poe, bu aileyi geride bırakarak Southern Literary Messenger'da işe girmek için Richmond, Virginia'ya taşındı. Poe Baltimore'dayken, Virginia'nın üvey kardeşi Josephine Clemm'in eşi ve aynı zamanda Poe'nun kuzeni olan Neilson Poe Edgar'ın Virginia ile evlenmeyi düşündüğünü duydu. Neilson Edgar'la o kadar küçük yaşta evlenmesini önlemek amacıyla, Virginia'yı alıp eğitimini sağlamayı önerdi. Ancak bu seçeneğin daha sonra tekrar düşünülebileceğini de belirtti. Edgar Baltimore, Maryland'de bir gazetenin sahibi olan "en kötü düşmanı" Neilson'ı aradı ve onun davranışlarını Virginia ile bağlantısını kesmeye çalışmak olarak yorumladı. 29 Ağustos 1835'te Edgar; Maria'ya, "yazarken gözyaşlarından göremez olduğunu" belirttiği ve Virginia'nın kendi kararını vermesi için yalvardığı bir mektup yazdı. Southern Literary Messenger'da işe girmesinin ardından Poe, Richmond'a taşınmaları hâlinde Maria, Virginia ve Henry'nin geçimini sağlamayı önerdi.

Osgood/Ellet skandalı

Virginia'nın Sevgililer Günü şiirinde geçen "tattling of many tongues" ("birçok dilin gıybetinden") ifadesi, gerçek olaylara göndermedir. 1845'te Poe 34 yaşındaki evli şair Frances Sargent Osgood ile flört etmeye başladı. Virginia bu arkadaşlıktan haberdardı; hatta arkadaşlıklarını teşvik etmiş dahi olabilir. Yaşça daha büyük kadınların Poe üzerinde "dizginleyici" etkisi olduğunu düşünerek Osgood'u sık sık evlerine davet etti. "İçkiyi bırakmaya söz vermiş olan" Poe, Osgood'un huzurunda asla içkili olarak bulunmazdı.
Aynı sıralarda, başka bir şair, Elizabeth F. Ellet, Poe'ya aşık oldu ve Osgood'u kıskandı. Poe Sarah Helen Whitman'a yazdığı bir mektupta onun kendisine olan sevgisine ilişkin "nahoş" sözcüğünü kullanmasına ve "bunu küçümseyerek reddetmekten başka bir şey yapamazdım" cümlesini sarfetmesine karşın, editörü olduğu Broadway Journal'da onun kendisine yazdığı şiirleri yayımlattı. Ellet her işe burnunu sokma eğilimi olan, kindar biri olarak biliniyordu ve 1846 yılı Ocak ayının sonlarında Poe'nun evini ziyareti sırasında Osgood'un Poe'ya yazdığı kişisel mektuplardan birini gördü. Ellet'a göre Virginia, Osgood'un mektubundaki "korku veren paragraflar"a dikkat çekti. Ellet Osgood'la temasa geçti, düşüncesizliklerinden kaçınması gerektiğini söyledi ve ya kıskançlıkla ya da bir skandala yol açma arzusuyla Poe'dan onun kendisine yazdığı mektupları geri göndermesini istedi. Sonrasında Osgood Margaret Fuller ile Anne Lynch Botta'yı kendi adına Poe'dan mektupları geri vermesini istemeleri için yolladı. Bu kişilerin müdahalelerine sinirlenen ve onlara "işgüzârlar" adını takan Poe,düşüncesizliğini ima ederek, Ellet'ın "kendi mektuplarıyla ilgilense" daha iyi olacağını söyledi. Daha sonra bu mektupları Ellet'tan toplayıp bir araya getirerek, onun evinde bıraktı.

Bu mektuplar kendisine geri verilmiş olmasına karşın Ellet erkek kardeşinden, mektupları talep etmesini istedi. Kardeşi Albay William Lummis, Poe'nun mektupları zaten geri vermiş olduğuna inanmadı ve onu öldürmekle tehdit etti. Poe kendisini savunmak için, Thomas Dunn English'ten bir tabanca istedi. 
 Kendisinden daha önemsiz bir yazar ve aynı zamanda eğitimli bir doktor ve avukat olan arkadaşı English de Poe'nun mektupları geri verdiğine inanmadı ve hatta bunların varlığını sorguladı. Bu çıkmazdan kurtulmanın en kolay yolunun "asılsız suçlamaların geri alınması" olduğunu söyledi. Yalancı olarak anılmaya sinirlenen Poe, English'i yumruk yumruğa bir kavgaya zorladı. Poe sonrasında kavgayı kazandığını iddia etti, oysa English'in iddiası aksi yöndeydi ve Poe'nun yüzü English'in yüzüklerinden biri tarafından kötü şekilde kesilmişti. Poe'nun versiyonuna göre Poe, "E.'ye öleceği güne dek hatırlayacağı bir dayak" atmıştı. Hangisi doğru olursa olsun, kavga Poe'nun Osgood'la ilişkisi hakkındaki dedikodunun daha da yayılmasına yol açtı.
Osgood'un kocası devreye girerek Ellet'ı, sarf ettiği sözler için özür dilemediği takdirde dava etmekle tehdit etti. Ellet Osgood'a "Bayan Poe tarafından bana gösterilen, Poe'nun kendisinin düzenlediği sahte bir mektup olmalı" ifadelerini içeren bir mektup yazarak sözlerini geri aldı. Suçu tamamen Poe'ya atan Ellet, olayın Poe "taşkın ve deliliğe meyilli" biri olduğu için yaşandığını öne sürdü. Ellet Poe'nun deliliğine ilişkin dedikoduyu yaydı, bu dedikodu, Poe'nun düşmanları tarafından da devam ettirildi ve gazetelerde yer aldı. St. Louis Reveille şöyle yazdı: "New York'ta şair ve yazar Bay Edgar A. Poe'nun akıl hastası olduğu ve arkadaşları tarafından Dr. Brigham kontrolünde Utica'daki Akıl Hastanesi'ne yatırılacağına ilişkin bir dedikodu dolaşmaktadır." Skandal ancak Osgood kocasıyla yeniden bir araya geldiği zaman yatıştı. Öte yandan Virginia, kocasının yaşadığı bu ilişkiden çok etkilenmişti. Henüz Temmuz 1945'te aldığı ve kocasının düşüncesizliklerine ilişkin iddiaların yer aldığı imzasız mektupların Ellet ile ilgisinin olduğu tahmin edilir. Bunlardan öyle rahatsız olmuştu ki, Virginia ölüm döşeğinde, "Bayan Ellet'ın onun katili olduğunu" söyledi.

Hastalık

Bu dönemde Virginia vereme yakalandı. Hastalığının ilk belirtileri 1842 yılı Ocak ayı ortalarında görüldü. Virginia piyano çalıp şarkı söylerken ağzından kan geldi, Poe ise yalnızca damarının çatladığını söyledi. Sağlığı giderek kötüledi ve Virginia yatalak hale geldi. Bu durum, özellikle de ara sıra düzelme belirtileri göstermesi, Poe'yu derin bir depresyona sürükledi. Arkadaşı John Ingram'a yazdığı bir mektupta Poe, bunların yol açtığı ruh halini şöyle tarif etti: "Her seferinde ölümünün tüm ızdıraplarını çekiyorum ve rahatsızlığı her arttığında onu daha da çok seviyor ve yaşamına daha umutsuz bir inatla bağlanıyorum. Ama ben doğuştan çok olağandışı derecede hassas ve gerginim. Deliriyorum, uzun aralıklı ve berbat aklı başında dönemler geçirerek."
Poe ailesini taşınmak konusunda Virginia'nın durumu harekete geçirmiş ve aile onun için daha sağlıklı bir çevre arayışına girmiş olabilir. 1840'ların başında Philadelphia içinde defalarca taşındılar. Bu şehirde yaşadıkları son ev şu anda Spring Garden'da Edgar Allan Poe National Historic Site olarak korunmaktadır. Bu evde Virginia çiçek bahçesiyle ilgilenecek kadar iyiydi ve arp ya da piyano çalarak ve şarkı söyleyerek konukları eğlendiriyordu. Aile ardından 1844 yılının Nisan ayı başlarında, tren ve buharlı gemiyle yolculuk ederek New York'a taşındı. Kocası Greenwich Sokak'ta bir pansiyon ayarlarken, Virginia gemide bekledi. 1846'nın başlarında aile dostu Elizabeth Oakes Smith, Virginia'nın, "Biliyorum yakında öleceğim, biliyorum iyileşemeyeceğim; ama mümkün olduğunca mutlu olmak ve Edgar'ı mutlu etmek istiyorum." diyerek durumunu kabullendiğini söyledi. Virginia kocasına, ölümünden sonra, onun koruyucu meleği olacağına söz verdi.

Ölüm

29 Ocak 1847'de Poe, Marie Louise Shew'a şunları yazdı: "Zavallı Virginiam hâlâ yaşıyor, hızla kötüleşmesine ve çok acı çekmesine rağmen." Virginia ertesi gün, beş yıl süren hastalığı sonucunda, 30 Ocak'ta öldü. Shew cenaze töreninin düzenlenmesine yardımcı oldu; hatta tabutu kendisi aldı. Ölüm haberi çeşitli gazetelerde yer aldı. 1 Şubat'ta The New York Daily Tribune ile Herald'da şu sade ölüm ilanı yayımlandı: Cumartesi günü, geçen ayın 30'unda, verem nedeniyle, 25 yaşındayken, VIRGINIA ELIZA, EDGAR A. POE'nun eşi." Cenaze töreni 2 Şubat 1847'de yapıldı. Törene katılanlardan bazıları Nathaniel Parker Willis, Ann S. Stephens ve yayıncı George Pope Morris'ti. Poe onu yaşarken hatırlamayı tercih ettiğini söyleyerek, ölmüş eşinin yüzüne bakmayı reddetti. Şu anda Westminster Hall and Burying Ground'da gömülü olsa da, Virginia'nın cenazesi ilk olarak Poe ailesinin Fordham'daki kır evlerini kiraladığı Valentine ailesine ait olan bir mezara defnedildi.
Virginia'nın bilinen tek görüntüsü, ressamın Virginia'nın ölüsünü model olarak kullanmak zorunda kaldığı bir resimdir. Eşinin ölümünden birkaç saat sonra Poe, Virginia'nın hiç resminin olmadığını fark etti ve birini suluboya bir portre yapmakla görevlendirdi. Resimde Virginia, üzerinde Shew tarafından ona kendisinin giydirdiği söylenen "güzel bir keten giysi" ile görülür. Portreyi Shew yapmış da olabilir ancak bu kesin değildir. Resimde Virginia hafif gerdanlı ve ela gözlü olarak betimlenmiştir. Resim sonradan Neilson Poe'nun eşi ve Virginia'nın üvey kardeşi olan Josephine'in ailesine miras kaldı.
1875'te, eşinin cenazesinin yeniden gömüldüğü sene, Virginia'nın mezarının da bulunduğu mezarlık tahrip edildi ve Virginia'nın cenazesi neredeyse unutuldu. Erken dönem Poe biyografi yazarlarından William Gill kemikleri toplayıp bir araya getirdi, bunları bir kutuya koydu ve kutuyu yatağının altına sakladı. Gill'in hikâyesi, olaydan yirmi yedi yıl sonra Boston Herald'da yer aldı: Gill Fordham mezarlığını 1883'te, mezarlık görevlisi Dennis Valentine Virginia'nın kemiklerini kürekle çıkarmakta ve sahipsiz olduğundan atmaya hazır olduğu sırada ziyaret ettiğini belirtti. Edgar Allan Poe da 1849'da ölmüştü. Dolayısıyla Gill Virginia'nın cenazesini aldı ve Baltimore'daki Neilson Poe ve John Prentiss Poe ile haberleştikten sonra, kutunun küçük bronz bir tabut içinde Poe'nun sol tarafına gömülmesini planladı. Virginia'nın cenazesi nihayet, şu an ayakta olan anıtın dikilmesinden neredeyse on yıl sonra, Edgar Allan Poe'nun yetmiş altıncı doğumgünü olan 19 Ocak 1885'te, kocasının yanına gömüldü. Poe'nun cenazesinin ilk defa gömülmesi, mezarından çıkartılması ve yeniden gömülmesi sırasında görev yapan mezarlık görevlisi, Virginia ve Virginia'nın annesi Maria Clemm'in onun yanına gömülmesi sırasında yapılan ayinlerde de hazır bulundu.

Poe üzerindeki etkisi

Virginia'nın ölümü Poe’yu önemli ölçüde etkiledi. Virginia'nın ölümünün ardından Poe aylarca derin bir üzüntü yaşadı. Bir arkadaşına göre, "Eşinin kaybı onun için üzücü bir darbeydi. O gittikten sonra bir saat, bir gün, bir hafta ya da bir yıl yaşasa umrunda olmaz gibi görünüyordu; eşi onun her şeyiydi." Virginia'nın ölümünden bir yıl sonra Poe bir arkadaşına, "o güne dek kimsenin kimseyi sevmediği kadar sevdiği eşi" hastalandığı zaman, bir adamın yaşayabileceği en büyük ve şeytani acıyı yaşadığını yazdı. Virginia hâlâ iyileşme mücadelesi verirken, Poe bir süre önce bırakmış olduğu alkole geri döndü. Ne sıklıkla ve ne kadar içtiği Poe yaşarken de, ölümünden sonra modern biyografi yazarları tarafından da tartışılmış ve üzerinde fikir birliğine varılamamış bir konudur. Poe, eşinin hastalığına verdiği duygusal tepkiden kendi hastalığı olarak söz etti ve şifayı "eşinin ölümünde" bulduğunu belirtti: "Buna dayanırım & dayanabilirim-bu umut & çaresizlik arasındaki asla bitmeyen salınıma mantığı tamamen kaybetmeden daha fazla dayanamazdım."
Poe Virginia'nın mezarını düzenli olarak ziyaret etti. Arkadaşı Charles Chauncey Burr'un yazdığına göre, "Eşinin ölümünden sonra çoğu defa, bir kış gecesinin ölü bir saatinde, onun mezar taşının başında, karda, neredeyse donmuş hâlde otururken bulunurdu." Virginia'nın ölümünden kısa süre sonra Poe Lowell, Massachusetts'ten Nancy Richmond, Providence, Rhode Island'dan Sarah Helen Whitman ve Richmond'dan çocukluk aşkı Sarah Elmira Royster dahil başka birkaç kadınla yakınlaştı. Buna karşın, yine Poe'nun elde etmeye çalıştığı Frances Sargent Osgood'a göre "[Virginia] onun sevmiş olduğu tek kadındı."

Edebiyattaki referanslar

Poe'nun pek çok eseri otobiyografik olarak yorumlanır ve bunların çoğunun Virginia'nın veremle uzun süren mücadelesini ve ölümünü yansıttığına inanılır. En çok tartışılan örnek, "Annabel Lee"dir. Ölü genç bir gelin ile onun yas tutan aşığını betimleyen bu şiirin Virginia'dan ilhamla yazıldığına genellikle inanılır. Öte yandan Frances Sargent Osgood ve Sarah Helen Whitman gibi Poe'nun hayatındaki diğer kadınlar da, onun ilham almış olabileceği potansiyel adaylardır. Benzer bir şiir olan "Ulalume" ile şiire adını veren karakterin "çok genç ölenler içindeki en güzel ölü" diye tarif edildiği "Lenore" da Virginia'nın anısına yazıldığına inanılan eserlerdendir. Poe'nun ölümünden sonra Londra merkezli Critic'ten George Gilfillan, Poe'nun eşinin ölümünden sorumlu olduğunu belirterek, "'Annabel Lee' ile 'Kuzgun''u yazabilmek için onun vaktinden önce ölümüne yol açtı." sözlerini kullandı.
Virginia, Poe'nun düz yazı eserlerinde de görülür. Kısa hikâye "Eleonora" (1842) -ki anlatıcısı, evlenme hazırlığı yaptığı kuzeni ve kuzeninin annesiyle yaşamaktadır- yine Virginia'nın ölümüne değiniyor olabilir. Poe hikâyeyi yazdığında, eşinde hastalığın belirtileri yeni yeni görülmeye başlamıştı. Çift bundan kısa süre sonra gemiyle New York'a taşınmış ve Poe "Uzun Sandık"ı (1844) yayımlamıştı. Genç eşinin ölümünün yasını tutan ve onun cesedini gemiyle taşıyan bir adamı anlatan bu hikâye, Poe'nun Virginia'nın yaklaşan ölümü hakkındaki duygularını belirttiği izlenimini verir. Gemi batarken adam, eşinin cesedinden ayrılmaktansa ölmeyi tercih eder. Aynı adlı karakterin yavaş yavaş öldüğü kısa hikâye "Ligeia" da Virginia'dan esinlenilerek yazılmış olabilir. Eşinin ölümünden sonra Poe, basılan ilk hikâyesi "Metzengerstein"den anlatıcının vereme gönderme yapan "I would wish all I love to perish of that gentle disease" ("Tüm sevdiklerimin o nazik hastalıktan ölmesini dilerdim.") cümlesini kaldırdı.