I. Yezdicerd

Etimoloji

Yezdicerd isminin Eski İran yazata- "ilâhi varlık" ve -karta "yapılmış/yaratılmış" sözcüklerinin birleşimidir ve bu nedenle İranlı Bagkart ve Yunan Theokistos tarafından "Tañrı tarafından yaratılan" anlamına geldiği düşünülmüştür. Yezdicerd ismi, Orta Farsça'da Yazdekert; Süryanice'de Yazdegerd, Izdegerd, ve Yazdeger; Talmudca Izdeger ve Azger; Arapça'da Yazdeijerd; Yunanca'da Isdigerdes olarak geçer.

Saltanatı

Yezdicerd, III. Şapûr'un (383-388) oğludur ve üç oğlu vardır: IV. Şapûr, Narseh ve V. Behrâm. Kardeşi IV. Behrâm 399'da öldürüldüğünde, onun yerine geçti. IV. Behrâmı öldüren Sâsânî askerleri, onun mükemmel karakteri ve iyi yapısı nedeniyle kendisine zarar vermedi. Yönetiminin genel akışı oldukça barışçıl geçti.

Roma ile ilişkileri

386'da Ostrogot istilâsı, 387'de Maximus'un isyânı, 387'de Antakya isyânı, 388'de Gaul'un istilâsı, Selânik'teki katliam ve 393'deki Arbagostes ve Eugenius'un isyanı Roma İmparatorluğunu ciddi bir şekilde zayıflattı. 386 ve 398 yılları arasında Afrika'da bağımsız bir krallık yöneten Fas'lı Gildo ve 395 yılında Got'lar liderleri Alarik altında silahlanmaya başladı. Ancak bütün bunlara rağmen saltanatı boyunca Yezdicerd, ne Doğu Roma İmparatoru Arcadius'a ne de Batı Roma İmparatoru Honorius'a saldırgan bir tavır üstlenmedi. Yezdicerd'in bu aşırı sükûneti ve Roma İmparatorluğu'nu istilâ etmekteki isteksizliği ona "Ramaştras", "en sessiz" veya "en sabit/kararlı" sıfatını kazandırdı.

Theodosius'u Evlâtlık Edinişi

Yezdicerd'in saltanatının 9. yılında, Doğu Roma İmparatoru Arcadius'un vefatından sonra, Bizans Prensi Theodosius'un bakımını üstlendiği düşünülmektedir. Arcadius'un, ne Theodosius'un bakımı için küçük kardeşi Honorius'u ya da seçkin tebealarını seçmemesi ve onun yerine oğlunu Sâsânî hükümdarına emanet etmesi gariptir. Theodosius'un tahta çıkışına kadar, genç prensin malını, gücünü ve yaşamını korumuştur. Hatta bir yazar, Yezdicerd'in bu iyiliğine karşılık Arcadius'un ona bin kilo saf altın hediye ettiğini iddia eder.
Antiochus isimli bir hâremağası, genç imparatorun Konstantinopolis'e olan yolculuğunda ona eşlik etmesi için seçildi. Bu hâremağası, uzun yıllar boyunca prensin samimi arkadaşıydı. Theodosius'un ablası Pulcheria tarafından öldürülmüş ya da krallıktan sürgün edilmesi gerekiyordu. Antiochus'un ölümünden sonra bile Yezdicerd genç hükümdara yardım etmeye devam etti.
Procopius, Yezdicerd tarafından Theodosius'a karşı olan davranışlarına karşılık "erdem gösteren" olarak övülmüştür.
Ancak, bu anlatılar Arcadius'un ölümünden bir buçuk yüzyıl sonra yazılmıştır ve modern yazarlar tarafından tarafından reddedilmiştir

Dinî Politikası

Wein'e göre, Yezdicerd bilge, yardımsever ve zeki bir liderdi. Hem Hristiyanlara, hem de Yahudilere olan hoşgörüsüyle tanınırdı. Hatta, Nasturi Hristiyanlarına olan bu hoşgörülü tutumu yüzünden, Zerdüşt din adamları tarafından kafir lakabı takılmıştı. Ancak, Tizpon'un Hristiyan piskoposu Abdaas'ın haddinden fazla tutumlarıyla, Tizpon'daki Ateşgede Tapınağı'nı yakmaya çalışması, Yezdicerd'i Hristiyanlara karşı tutum takınmasına sebep olmuştur (aşağıya bakınız).

Ermenistan ile İlişkileri

Sâsânî topraklarındaki Hristiyanlara olan zulüm devam ederken, Mihr Narseh Zerdüştlüğü Ermenistan'da da yaymaya çalıştı. Bu şartlar altında, Ermenistan Metropoliti İshak, Tizpon'daki saraya gitti ve IV. Artaxias yerine 21 yıl önce Oblivion Kalesine hapsedilmiş olan IV. Hüsrev'in getirilmesini Yezdicerd'den rica etti. Yezdicerd IV. Hüsrev'i serbest bıraktı ve budurumu istikrara kavuşturması için onu Ermenistan tahtına geri tayin etti. Ancak, IV. Hüsrev ancak bir yıl hayatta kalabildi ve öldüğünde, taht bir kez daha boş kaldı ve bu durum Ermenistan'ı kaosa sürükledi. Müeakiben Yezdicerd, Ermenistan'daki soyluların isyanına, tahta kendi oğlu IV. Şapûr'u yerleştirerek cevap verdi. IV. Şapûr, soylularla uzlaşma ve dostane ilişkiler kurmak üzerine yoğunlaştı. 4 yıl boyunca Ermenistan'ı yönetti ve 419'da ölüm yatağında olan Yezdicerd'in yanına döndü.

Ölümü

I. Yezdicerd 420 yılında öldü. Ancak, şâhın ölümünün etrafını saran şartlar net değildir. Uzun zamandır mevcut olan popüler bir efsâneye göre, Cürcan'da kaldığı sürede büyülü bir dereden çıkan inanılmaz bir at tarafından öldürülmüştür. Ferdowski'ye göre, bu hadise Tus yakınlarında cereyan etmiştir. Bu efsâne, soyluların cinayetlerini ört pas etmek için kullanmış oldukları uydurulmuş bir hikâye olabilir.