Kanada ekonomisi

Genel bakış

Karayipler'deki birkaç ada ülkesi hariç, Kanada Batı Yarımküre'deki tek büyük Parlamenter sistemdir. Sonuç olarak, Kanada, dünyadaki diğer pek çok ülkeden farklı olarak kendi sosyal ve politik kurumlarını geliştirmiştir. Kanada ekonomisi Amerikan ekonomisine yakından entegre olmasına rağmen, benzersiz ekonomik kurumlar geliştirmiştir.
Kanada ekonomik sistemi genellikle özel girişimin ve kamu girişiminin unsurlarını birleştirir. Kamu girişiminin birçok yönü, en önemlisi, sosyal ve ekonomik eşitsizliklerin giderilmesi için kapsamlı bir sosyal refah sisteminin geliştirilmesi, 1945’te II. Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra benimsenmeye başlamıştır.
Kanada, 60:40 özel ve kamusal (Kraliyet) mülkiyet oranına ve dünyadaki en yüksek ekonomik özgürlük seviyelerinden birine sahiptir. Bugün Kanada, ABD'ye pazar odaklı ekonomik sistemiyle ve üretim modeliyle yakından benzemektedir. 2017 yılı itibarıyla, Kanada'nın Forbes Global 2000 listesinde, Fransa'nın ardında ve Hindistan'ın önünde yedinci sırada yer alan 58 şirketi vardır.
Uluslararası ticaret, Kanada ekonomisinin, özellikle de doğal kaynaklarıyla ilişkili olarak büyük bir bölümünü oluşturur. 2009 yılında, tarım, enerji, ormancılık ve madencilik ihracatı, Kanada'nın toplam ihracatının yaklaşık %58'ini oluşturdu. Makine, teçhizat, otomotiv ürünleri ve diğer üreticilerin ürettikleri 2009 yılında ihracatın %38'ini oluşturmuştur. 2009 yılında, ihracat Kanada GSYİH'nın yaklaşık %30'unu oluşturdu. ABD, 2009 yılı itibarıyla ihracatın yaklaşık %73'ünü ve ithalatın %63'ünü oluşturan Kanada'nın en büyük ticaret ortağıdır. Kanada’nın birleşik ihracat ve ithalatı (dış ticareti) 2006’da tüm ülkeler arasında 8. sırada konumlanmasını sağlamıştır.
Kanadalıların yaklaşık %4'ü doğrudan birincil kaynak alanlarında istihdam edilmekte ve bu GSYİH'nın %6,2'sini oluşturmaktadır. Ülkenin birçok yerinde hala çok önemlidirler. Çoğu olmasa da, tarımın zor olduğu Kuzey Kanada'daki kasabalar, yakındaki bir maden veya kereste kaynağı nedeniyle var olurlar. Kanada, altın, nikel, uranyum, elmas, kurşun ve son yıllarda birçok doğal kaynağın üretiminde dünya lideridir ve dünyanın en büyük ikinci petrol rezerviyle birlikte doğal kaynakların çıkarılması bakımından dünyada giderek daha fazla öne çıkan bir konumdadır. Kanada'nın en büyük şirketlerinden, Encana, Cameco, Goldcorp ve Barrick Gold gibi birkaçının ekonomisi doğal kaynak endüstrilerine dayanmaktadır. Bu ürünlerin büyük çoğunluğu esas olarak ABD'ye ihraç edilmektedir. Ayrıca doğrudan birincil işkollarıyla bağlantılı birçok ikincil ve hizmet sektörü bileşeni de vardır. Örneğin, Kanada'nın en büyük imalat endüstrilerinden biri, doğrudan günlüğe kaydetme işine bağlı olan kağıt hamuru ve kağıt endüstrisidir.
Doğal kaynaklara bağlılığın Kanada ekonomisi ve Kanada toplumu üzerinde çeşitli etkileri vardır. Üretim ve hizmet endüstrilerinin tek tipleştirilmesi kolay olmakla birlikte, doğal kaynaklar bölgeye göre büyük ölçüde değişir. Bu, Kanada’nın her bir bölgesinde gelişen farklı ekonomik yapıların Kanada’nın güçlü bölgeselleşmesine katkıda bulunmasını sağlar. Aynı zamanda, bu kaynakların büyük bir kısmı, Kanada'yı uluslararası ekonomiye yakından entegre ederek ihraç edilmektedir. Howlett ve Ramesh, bu tür endüstrilerin doğal istikrarsızlığının piyasa değişikliklerinin sosyal etkilerini azaltmak için ekonomiye daha fazla devlet müdahalesine katkı sunduğunu savunmaktadır.
Doğal kaynak endüstrileri de önemli sürdürülebilirlik soruları ortaya çıkarmaktadır. Önde gelen bir üretici olarak onlarca yıla rağmen, çok az bile tükenme riski yoktur. Voisey Körfezi'ndeki devasa nikel yatakları gibi büyük keşifler yapılmaya devam edildi. Dahası, üreticiler bu bölgedeki pek çok operasyonun henüz maliyet etkin olmadığı ve daha yüksek fiyatlar veya yeni teknolojiler bekledikleri için büyük ölçüde gelişmemiş kaldığını belirtiyor. Son yıllarda Kanadalılar, doğal kaynakların kullanılmasıyla ilişkili çevresel yıkımı kabul etmeye daha az istekli hale geldi. Yüksek ücretler ve Aborjin toprak talepleri de genişlemeyi engelledi. Bunun yerine birçok Kanadalı şirket, arama, kullanma ve genişletme faaliyetlerini yurtdışında, fiyatların düşük olduğu ve hükümetlerin daha elverişli olduğu yerlerde yoğunlaştırdı. Kanadalı şirketler Latin Amerika, Güneydoğu Asya ve Afrika'da giderek daha önemli roller oynamaktadır.
Yenilenebilir kaynakların tükenmesi son yıllarda endişelere yol açtı. On yıllarca artan aşırı kullanımın ardından, morina balıkçılığı 1990'larda çöküşe geçti, ancak Pasifik somon endüstrisi de büyük zarar görmüştür. Tomruk endüstrisi, uzun yıllar süren aktivizmden sonra, son yıllarda daha sürdürülebilir bir modele veya diğer ülkelere taşınmıştır.

Verimlilik ölçümü

Verimlilik ölçüleri, ekonomik performansın kilit göstergeleri ve ekonomik büyüme ve rekabetçiliğin kilit kaynaklarıdır. Her yıl yayınlanan Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'nün (OECD) Yıllık olarak yayınlanan Verimlilik Göstergeleri Özeti, üye ülkelerdeki verimlilik düzeyleri ve büyüme ile ilgili önemli ölçüm konularını vurgulayan geniş bir genel bakış sunar. "Ekonomik büyüme ve yakınsama için ana itici güç unsuru olarak verimlilik" ve "ekonomik büyümenin yönlendirilmesinde emek, sermaye ve ÇEÜ'nün rolünü" analiz eder. Yukarıdaki tanımlamaya göre, "ÇEÜ (Çok etkenli üretkenlik), teknik ve örgütsel inovasyon gibi faktörler tarafından yapılan ekonomik büyümeye katkı olarak yorumlanmaktadır" (OECD 2008,11).

Çok etkenli üretkenlik (ÇEÜ)

OECD tarafından kullanılan diğer bir verimlilik ölçütü, toplam etken verimliliği (TEV, TFP - Total factor productivity) olarak da bilinen çok etkenli üretkenlikteki (ÇEÜ, MFP - Multifactor productivity) uzun vadeli eğilimdir. Bu gösterge, bir ekonominin "üretim kapasitesinin ('potansiyel çıktı') altında yatan, ekonomilerin ve enflasyonist baskıların büyüme olasılıklarının önemli bir ölçüsüdür." ÇEÜ, emek, sermaye ve ara çıktıların hizmetlerindeki değişim oranı ile açıklanamayan artık büyümeyi ölçer ve genellikle teknik ve örgütsel yenilikler (organisational innovation) gibi etkenlerin yaptığı ekonomik büyümeye katkı olarak yorumlanır. (OECD 2008,11)
OECD'nin Haziran 2012'deki Kanada'daki yıllık ekonomi anketine göre, Kanada çok etkenli üretkenlikte (MFP - Multifactor productivity) zayıf bir büyüme yaşadı ve bu 2002'den bu yana daha da düşmektedir. ÇEÜ'nün büyümesinin yollarından biri yenilikçiliği artırmaktır ve Kanada'nın ticari Ar-Ge ve patentleme oranları gibi inovasyon göstergeleri zayıftı. ÇEÜ büyümesini arttırmak "özellikle nüfus yaşlandıkça, artan yaşam ölçütlerini sürdürmek için gereklidir".

Kanada Bankası

Merkez bankasının görevi —Kanada Bankası, "enflasyonu düşük ve istikrarlı tutarak paranın değerini koruyan" para politikasını yürütmektir.

Para Politikası Raporu

Kanada Merkez Bankası, yılda sekiz kez yayımlanan Para Politikası Raporu ile banka ilanlarını açıklar. Kanada'nın parasal sisteminin sorumluluğu federal bir çatı şirketi olan Kanada Bankası'ndadır. 1990'ların başından beri Kanada'nın para ve maliye politikasının temel taşı olan enflasyon hedefleyici para politikasına göre Kanada Merkez Bankası bir enflasyon hedefi belirledi. Enflasyonu "düşük, istikrarlı ve öngörülebilir" tutmak ve "paranın değerine olan güveni" arttırmak, Kanada'nın sürekli büyümesine, istihdam kazanımlarına ve gelişmiş yaşam ölçütlerine katkıda bulunmak için bir dizi enflasyon azaltma hedefi belirlediler.
Para Politikası Raporunun yayımlanmasına ilişkin 9 Ocak 2019 tarihli bir açıklamada, Kanada Merkez Bankası Başkanı Vali Stephen S. Poloz, Ekim raporundan bu yana yaşanan ABD’nin Çin’le başlattığı ticaret savaşının "olumsuz ekonomik sonuçları" gibi önemli olayları özetledi. Devam eden ticaret savaşına tepki olarak "tahvil getirileri düştü, verim eğrileri daha da düzleşti ve hisse senedi piyasaları küresel finansal piyasalarda önemli ölçüde yeniden fiyatlandı". Kanada'daki, düşük petrol fiyatları Kanada'nın "makroekonomik görünümünü" etkileyecektir. Kanada'nın konut sektörü beklendiği kadar hızlı bir şekilde dengelenmiyor.

Enflasyon hedeflemesi

John Crow'un —1987'den 1994'e kadar— Kanada Merkez Bankası Başkanı (Kanada Bankası Valisi) olduğu dönemde, dünya çapında bir durgunluk yaşandı ve banka oranı %14'e ve işsizlik %11'e yükseldi. O zamandan beri enflasyon hedeflemesi "en gelişmiş dünya merkez bankaları" tarafından benimsenmesine rağmen, 1991'de bu politika yenilikçiydi ve daha sonra Maliye Bakanı Michael Wilson'ın Kanada Merkez Bankası'nın 1991 federal bütçesindeki ilk enflasyon hedeflemesini onayladığında Kanada erken bir geçiş yapıcıydı. Enflasyon hedefi yüzde 2 olarak belirlendi. Enflasyon toplam tüketici fiyat endeksi (TÜFE) (CPI - Consumer price index) ile ölçülür. 2011 yılında Kanada Hükümeti ve Kanada Bankası, Kanada'nın enflasyon kontrolü hedefini 31 Aralık 2016'ya uzattı. Kanada Bankası, enflasyon hedefine ulaşmak için geleneksel olmayan üç araç kullanmaktadır: "politika faizinin gelecekteki yolu hakkında şartlı bir ifade", nicel hareketlilik ve kredi hareketliliği.
Sonuç olarak, faiz oranları ve enflasyon sonunda Kanada dolarının değeriyle birlikte düşmüştür. 1991'den 2011'e enflasyon hedeflemesi rejimi "fiyat artışlarını oldukça güvenilir hale getirdi."
2007-08 mali krizinden sonra, Kanada ekonomisinde istikrarlı bir büyüme sağlama aracı olarak enflasyonun hedeflenmesinin dar odak noktası sorgulandı. 2011 yılına gelindiğinde, Kanada Valisi Mark Carney, o zamanki Merkez Bankası'nın görev süresinin, "enflasyonu yüzde 2'ye çıkarmak için tipik altı ila sekiz çeyrekten daha uzun süreceğini düşündüğü özel durumlarda daha esnek bir enflasyon hedeflemesi yapabileceğini" savundu. 15 Temmuz 2015'te, Kanada Merkez Bankası, bir çeyrek puanlık bir yüzdelik puan ile bir gecede hedefini düşürdüğünü açıkladı, yüzde 0.5, "çeyrek düşüşe sürükleyen petrol şoku sıkıntılarından anlamlı bir şekilde toparlanamamış gibi görünen bir ekonomiyi teşvik etmeye çalışmak". Kanada Merkez Bankası'nın açıklamasına göre, 2015 yılının ilk çeyreğinde, Tüketici Fiyat Endeksi (TÜFE) enflasyonu yüzde 1 civarındaydı. Bu, "tüketici enerji ürünleri için yıllık fiyat düşüşünü" yansıtmaktadır. 2015 yılının ilk çeyreğinde çekirdek enflasyon yüzde 2 civarında, enflasyondaki eğilim yüzde 1,5 ila 1,7 olmuştu.
Kanada Merkez Bankası’nın 15 Temmuz 2015’teki oran ayarlamasına cevap olarak, Başbakan Stephen Harper ekonominin küresel ekonomiyi "kırılgan" yapan "küresel petrol fiyatları, Avrupa borç krizi ve Çin’in ekonomik yavaşlaması gibi Kanada sınırlarının ötesindeki güçler tarafından düşürüldüğünü" açıkladı. Çin borsası, paniklemiş yatırımcıların hisse senedi satmasıyla Temmuz 2015'e kadar yaklaşık 3 trilyon dolarlık servetini kaybetti ve bu da Kanada gibi kaynak üreten ülkeleri olumsuz etkiledi.
Banka'nın ana önceliği enflasyonu orta düzeyde tutmak olmuştur. Bu stratejinin bir parçası olarak, faiz oranları neredeyse yedi yıl boyunca düşük bir seviyede tutuldu. Eylül 2010’dan bu yana, kilit faiz oranı (gecelik faiz oranı) %0,5’ti. 2017 yılının ortalarında enflasyon, en çok enerji, gıda ve otomobil maliyetlerindeki düşüş nedeniyle Banka'nın% 2 hedefinin altında kaldı (% 1,6'da); Ayrıca bu, ekonomide, yıl sonuna kadar tahmin edilen GSYİH büyümesi ile devam eden bir hamle oldu. 12 Temmuz 2017 tarihinin erken saatlerinde, banka gösterge oranının% 0,75'e yükseltileceğini açıkladı. Vali Stephen Poloz, "ekonomi bugün sahip olduğumuz bu hareketi çok iyi idare edebiliyor ve elbette ki faiz oranlarının hala çok düşük olduğunu kabul ederek bunu önsöz etmeniz gerekir" dedi. Banka, basın açıklamasında, oranın en azından kısmen enflasyon temelinde değerlendirilmeye devam edeceğini doğruladı. "Gecelik faiz oranındaki hedefe yapılacak gelecekteki düzeltmeler, bankanın enflasyon görünümünü açıklamasının yanı sıra belirsizlik ve finansal sistem açıklarını da dikkate alarak gelen veriler tarafından yönlendirilecektir." Poloz, ekonominin geleceği hakkında spekülasyon yapmayı reddetti, ancak şöyle dedi: "faiz oranlarının daha yüksek hareket edeceğinden şüphem yok, ancak bu aşamada önceden belirlenmiş bir yol yok."

Hizmetler işkolu

Kanada'daki hizmet sektörü geniş ve çok yönlüdür; Kanadalıların dörtte üçünü istihdam eder ve GSYİH'nın %70'ini oluşturur. En büyük işveren, Kanadalıların yaklaşık %12'sini istihdam eden perakende sektörüdür. Perakende işkolu ağırlıklı olarak alışveriş merkezlerinde kümelenmiş az sayıda zincir mağazada yoğunlaşmaktadır. Son yıllarda, Wal-Mart (Amerika Birleşik Devletleri), Real Canadian Superstore ve Best Buy (Amerika Birleşik Devletleri) gibi büyük mağazaların sayısında artış kaydedilmiştir. Bu, bu sektörde daha az çalışana ve perakende işlerinin banliyölere göç etmesine yol açtı.
 
Hizmet işkolunun en büyük ikinci kısmı ise işletme hizmetleridir ve nüfusun sadece küçük bir yüzdesini kiralamaktadır. Buna finansal hizmetler, gayrimenkul ve iletişim endüstrileri dahildir. Ekonominin bu kısmı son yıllarda hızla büyümektedir. Büyük ölçüde büyük şehir merkezlerinde, özellikle Toronto, Montreal ve Vancouver'da yoğunlaşmıştır (Kanada'da bankacılığa bakınız).
Eğitim ve sağlık sektörleri Kanada'nın en büyük iki işkoludur, ama her ikisi de büyük ölçüde hükümetin etkisi altındadır. Sağlık sektörü hızla büyümektedir ve Kanada'da üçüncü büyük iş kesimini oluşturmaktadır. Hızlı büyümesi, onu finanse etmek için para bulması gereken hükümetler için sorunlara yol açmıştır.
Kanada'nın önemli bir yüksek teknoloji endüstrisi ve yerel ve uluslararası tüketim için içerik yaratan gelişen bir film, televizyon ve eğlence endüstrisi vardır (bkz. Kanada'da medya). Turizm, ABD'den gelen uluslararası ziyaretçilerin büyük çoğunluğu ile giderek artan bir öneme sahiptir. Casino oyunları şu anda Kanada turizm endüstrisinin en hızlı büyüyen bileşenidir, Kanada hükümetleri için 5 milyar dolarlık kazanç sağlar ve 2001 itibarıyla 41.000 Kanadalıyı istihdam eder.

Üretim

Varlıklı ülkeler için genel gelişme modeli, birincil sanayi temelli ekonomiden üretime dayalı bir ekonomiye ve daha sonra da hizmet tabanlı bir ekonomiye geçiş olmuştur. 1944'teki II. Dünya Savaşı'nın zirvesinde Kanada'nın imalat sektörü GSYİH'sının %29'unu oluştururken, 2017'de bu, %10,37'ye düşmüştür. Kanada, 1960'lardan beri üretimin önemindeki göreceli düşüşün ağrılarından diğer zengin, sanayileşmiş ülkelerin çoğu kadar acı çekmedi. 2009 yılında Kanada İstatistik Kurumu tarafından yapılan bir çalışma, GSYİH'nın göreceli bir yüzdesi olarak imalatın 1960'larda %24.3'ten 2005'te %15.6'ya kadar azalmasına rağmen, 1961 ve 2005 yılları arasındaki üretim hacimlerinin GSYİH'nın hacim dizinindeki genel büyümeye ayak uydurduğunu göstermiştir. Kanada'da üretim, özellikle 2007–2008 mali krizinden etkilenmiştir. 2017 yılı itibarıyla üretim, 2005’ten bu yana GSYİH’nın %5’inden daha fazla bir düşüş gösteren Kanada’nın GSYİH’sının %10’unu oluşturmaktadır.
Orta Kanada, tüm büyük Amerikan ve Japon otomobil üreticilerine ve Magna International ve Linamar Corporation gibi Kanadalı firmalara ait birçok yedek parça fabrikasına ev sahipliği yapmaktadır.

Enerji

Kanada, net bir enerji ihracatçısı olan az sayıda gelişmiş ülkeden biridir —2009'da enerji ürünleri net ihracatı GSYİH'nın %2,9'unu oluşturmuştur. Bunlardan en önemlisi Alberta ve Kuzey Toprakları'ndaki büyük petrol ve gaz kaynağı merkezleridir, ancak aynı zamanda komşu Britanya Kolumbiyası ve Saskatchewan'da da mevcuttur. Geniş Athabasca petrol yatakları, USGS'ye (United States Geological Survey, Birleşik Devletler Jeoloji Araştırmaları) göre Suudi Arabistan ve Venezuela'dan sonra Kanada'ya dünyanın en büyük üçüncü petrol rezervlerini kazandırıyor. Britanya Kolumbiyası ve Quebec’te, Ontario, Saskatchewan, Manitoba ve Labrador bölgesinde, hidroelektrik enerji ucuz ve nispeten çevre dostu bol bir enerji kaynağıdır. Kısmen bu nedenle, Kanada aynı zamanda dünyanın en yüksek kişi başına düşen enerji tüketicilerinden biridir. Ucuz enerji, Britanya Kolumbiyası ve Quebec'teki büyük alüminyum endüstrileri gibi birçok önemli endüstrinin oluşturulmasını sağladı.
Tarihsel olarak, Kanada siyasetinde önemli bir konu, Batı Kanada'daki petrol ve enerji endüstrisi ile Güney Ontario'nun sanayi bölgesinin merkezi arasındaki etkileşimdir. Batı petrol projelerine yapılan yabancı yatırım, Kanada'nın yükselen dolarını körükledi. Bu, Ontario’nun imalat ihracatının fiyatını yükseltti ve Hollanda’daki imalat sektörünün düşüşüne benzer bir problem olarak onları daha az rekabetçi hale getirdi. Ayrıca, Ontario nispeten daha az doğal güç kaynağına sahiptir. Bununla birlikte, Alberta'nın petrolünü Batı ABD'ye göndermesi Doğu Kanada'ya göndermesinden daha ucuzdur. doğu Kanada limanları bu nedenle denizaşırı ülkelerden önemli miktarda petrol ithal etmekte ve Ontario nükleer gücü önemli ölçüde kullanmaktadır.
1980'lerin başındaki Ulusal Enerji Politikası (NEP), Alberta'yı doğu Kanada'ya düşük fiyatlı petrol satmaya zorladı. Bu politika derinden bölücü olduğunu kanıtladı ve 1980'lerin ortalarında petrol fiyatları çöktüğü için önemini hızla kaybetti. 1988 Kanada – Amerika Birleşik Devletleri Serbest Ticaret Anlaşması'nın en tartışmalı bölümlerinden biri, Kanada’nın hiçbir zaman Kanadalılardan daha fazla enerji için ABD’yi ücretlendirmeyeceğine dair bir sözdü.

Merkezi Hükümet Borcu

OECD, Merkezi Yönetim borcunu GSYİH'nın yüzdesi olarak bildirmektedir. Kanada’da Merkezi Yönetim borcu 2000 yılında %40,9, 2007’de %25,2, 2008’de %28,6 ve 2010’da %36,1 idi. OECD, OECD tarafından kullanılan net finansal yükümlülükler ölçüsünü rapor etmekte, 2008 yılı itibarıyla net rakamı %25.2 olarak rapor etmekte ve Kanada'nın toplam devlet borç yükünü G8'de en düşük seviyede tutmaktadır. Brüt sayı 2011 yılında %68 idi.
Haftalık olarak güncellenen CIA World Factbook, OECD ve Kanada federal hükümeti tarafından kullanılan net federal borcun aksine, brüt genel hükümet borcunu kullanarak finansal yükümlülükleri ölçer. Brüt genel devlet borcu, hem "yerel yönetimler arası borçları hem de kamu kuruluşlarının alt ulusal düzeydeki borçlarını" içerir. Örneğin, CIA, Kanada'nın kamu borcunu 2012'de GSYİH'nın %84.1'i ve 2011'de GSYİH'nın %87.4'ü olarak ölçtü ve dünyada 22. sıraya yerleştirdi.

Hanehalkı borcu

Hanehalkı borcu, hanedeki tüm yetişkinlerin finansal kurumlara borçlu olduğu para miktarı, tüketici borcu ve ipotek kredilerini içerir. Mart 2015'te Uluslararası Para Fonu, Kanada'nın yüksek hanehalkı borcunun Kanada ekonomisindeki iki savunmasız iç alandan biri olduğunu bildirdi; ikincisi aşırı ısınmış konut piyasasıdır.
Kanada'nın en büyük finans kurumu olan RBC ile bir ekonomist olan Laura Cooper'ın Temmuz 2015 tarihli bir raporuna göre "olağanüstü ev kredisi bakiyeleri" 1,83 trilyon dolara ulaştı. Mayıs 2015'te Fraser Enstitüsü'nden Philip Cross'a göre, Kanada hanehalkı borç-gelir oranı ABD'dekine benzer, ancak, Kanada’daki borç verme standartları, sürdürülemeyen borç alan yüksek riskli borçlulara karşı koruma sağlamak için ABD’dekinden daha sıkıdır.