Codex Basilensis A. N. III. 12

Tanım

Metin, her sayfada 23 ya da daha fazla satır ile tek kolon halinde yazılmıştır. 23 × 165 cm (9,1 × 65,0 in) ölçüsünde 318 parşömen sayfasından oluşur ve neredeyse dört İncil'in tamamının metnini içerir. Luka İncili beş küçük Lacuna (1:69-2:4, 3:4-15, 12:58-13:12, 15:8-20, 24:47-son) içerir. Bunların üç tanesi daha sonra küçük harfler (1:69-2:4, 12:58-13:12, 15:8-20) ile tamamlanmıştır.
Θ Ε Ο Σ harfleri yuvarlaktır, Χ Ζ Ξ hareketi satır altına inmez. Noktalamanın nizami sistemine sahiptir. El yazması Codex Alexandrinus'ta ki gibi nizami ve sade değildir. İlk harfler yeşil, mavi ve kızıl süslenmiştir.
Belirli tartışmalı pasajlar yıldız işareti ile işaretlenmiştir - Matta 16:2b–3 (zamanların işaretleri), Luka 22:43–44 (İsa'nın ezası), Luka 23:34, Yuhanna 8:2-11 (İsa ve zinada alınan kadın)
Her incilin öncesi κεφαλαια tablosu (içindekiler listesi) içerir ve metin κεφαλαια'ya (bölümler) bölünmüştür, numaralar kenarda yer alır. Bölümler, Eusebian nizamı ve sayfa sonu ahengi referans alınarak Ammonian kısımlarına bölünmelerine rağmen, (Ammonian kısım numaralarının altına yazılmıştır) paralel metinlere tüm referanslar, kenarlarda ve tablolarda verilmesi lüzumsuz olmuştur. Codex Alexandrinus ve Codex Ephraemi Rescriptus'ta olduğu gibi, başlangıç kısımlarının ilk harfleri kenarda durur.

Tarihlendirme

Paleografi uzmanları (Scrivener, Gregory, Nestle, Aland, Metzger) arasında genellikle el yazmasının 8. yüzyılda yazıldığı kabul görmektedir. Dean Burgon mektupların şeklinden dolayı 7. yüzyılı önerir fakat ilgili menkıbeler ile birlikte yortu günlerinin adları ve ayinsel işaretler daha sonraki bir el ile eklenmiştir. Scrivener tarih olarak 8. yüzyılın ortasını önerir. Scrivener, harflerin çoğunun formundan (örneğin pi, delta, xi), hatta daha erken bile olabileceğini belirtir. Guglielmo Cavallo'ya göre 8. yüzyıl başlarında yazılmıştır.
Cataldi Palau'ya göre, daha sonra, 9. yüzyılda yazılmıştır. Paleografik bakış açısı ile daha eski görünmektedir fakat vurgulama düzeni ve zengin renklerde yapılmış süsleme 8. yüzyıl ile uyumlu değildir. Hata sayısı önemli ölçüde azdır. Palau'ya göre, Yunanca olmayan, muhtemelen Latince bir metinden, güçlü Bizans etkisine sahip İtalya'da bir yerde 9. yüzyılda kopyalanmıştır.

Yer

Muhtemelen Kardinal Giovanni di Ragusa (1380–1443) tarafından 1431 yılında Floransa Konsili'ne katıldığı zaman Basel'e getirilmiştir, muhtemelen Konstantinopolis'ten elde etmiştir. Bizans İmparatorunun hediyesi olabilir. Bu Konsilin zamanı, diğer birçok elyazması Bizans'tan Avrupa'ya gelmişti:  Codex Basiliensis A.N.IV.2, Minuscule 10 ve muhtemelen Codex Vaticanus. 1559 yılında Dominikan tarikatının manastırına hediye edilmiştir. Aynı yıl, şu anda da muhafaza edildiği İsviçre, Basel'de bulunan Basel Üniversitesi Kütüphanesi'ne (A. N. III. 12) transfer edilmiştir. Daha önce B VI. 21 raf numarasında bulunurken, sonra K IV. 35 raf numarasına taşınmıştır.

Yunanca Yeni Ahit edisyonlarında kullanım

Basel'de Yeni Ahit'in tercümesi için Desiderius Erasmus'un ulaşabileceği yerde olmasına rağmen hiçbir zaman kullanmamıştır. El yazmasının metni, Johann Jakob Wettstein tarafından karşılaştırılmış ve el yazması John Mill tarafından Yunanca Yeni Ahit'in kendi edisyonunda kullanılmıştır. 18. yüzyıldan beri Novum Testamentum Graece ("Yunanca Eski Ahit") basılı edisyonlarında bu el yazmasına atıfta bulunulur.
El yazmasına Yunanca Yeni Ahit'in tüm edisyonlarında atıfta bulunulmuştur.(UBS3, UBS4, NA26, NA27).