Plastik şişe

Plastik bir şişe, yüksek yoğunluklu plastikten yapılmış bir şişedir. Cam şişe ile beraber en fazla tüketilen ambalajdır. Plastik şişeler tipik olarak su, alkolsüz içecekler, motor yağı, yemeklik yağ, ilaç, şampuan, süt ve mürekkep gibi sıvıları depolamak için kullanılır. Boyut, çok küçük örnek şişelerden büyük damacanalara kadar değişmektedir. Bazı tüketici şişirme kalıplı kaplar ayrılmaz tutamaçlara sahiptir. Plastik şişeler ilk kez 1947'de ticari olarak kullanılmış, ancak yüksek yoğunluklu polietilenin sunulduğu 1950'lerin başlarına kadar nispeten pahalı kalmıştır.
Plastik şişe imalatında kullanılan malzemeler uygulamaya göre değişmektedir.

Plastik malzemeler

Yüksek yoğunluklu polietilen (HDPE), plastik şişeler için en yaygın kullanılan reçinedir. Bu malzeme ekonomiktir, darbelere dayanıklıdır ve iyi bir nem bariyeri sağlar. HDPE, asitler ve kostikler dahil olmak üzere geniş bir ürün yelpazesi ile uyumludur ancak solventlerle uyumlu değildir. FDA onaylı gıda sınıfında temin edilmektedir. HDPE doğal olarak yarı saydam ve esnektir. Rengin eklenmesi HDPE'yi opak hale getirecek, ancak parlak değil. HDPE kendisini serigraf dekorasyona katıyor. HDPE donma sıcaklıklarının altında iyi bir koruma sağlarken, 190 °F (88 °C) 'nin üzerinde doldurulmuş ürünler veya hermetik (vakum) sızdırmazlık gerektiren ürünlerle kullanılamaz.
Flor işlenmiş HDPE - Bu şişeler, ikincil bir işlemde flor gazına maruz kalır, HDPE'ye benzer şekilde görünür ve hidrokarbonlara ve aromatik çözücülere karşı bir engel görevi görür. Flor işlenmiş şişeler, böcek ilaçları, böcek ilaçları, herbisitler, fotoğraf kimyasalları, tarım kimyasalları, ev ve endüstriyel temizleyiciler, elektronik kimyasallar, tıbbi temizleyiciler ve çözücüler, narenciye ürünleri, d-limonen, aromalar, aromalar, uçucu yağlar, yüzey aktif maddeler, cilalar, katkı maddeleri içerebilir Grafiti temizlik ürünleri, acil durumlar, taş ve fayans bakım ürünleri, mumlar, tiner, benzin, biyodizel, ksilen, aseton, gazyağı ve daha fazlasında kullanılır.
Düşük yoğunluklu polietilen (LDPE) - HDPE'ye bileşim olarak benzerdir. HDPE'den daha az sert ve genellikle daha az kimyasal olarak dirençlidir, ancak daha saydamdır. LDPE, öncelikle sıkmak uygulamaları için kullanılır. LDPE, HDPE'den çok daha pahalıdır.
Polietilen tereftalat (PET, PETE) / Polyester - Bu reçine genellikle gazlı içecekler, su şişeleri ve gıda ambalajları için kullanılır. PET çok iyi alkol ve esansiyel yağ bariyer özellikleri, genellikle iyi kimyasal direnç (asetonlar ve ketonlar PET'e saldıracak olsa da) ve yüksek derecede darbe direnci ve çekme dayanımı sağlar. Yönlendirme işlemi, gaz ve nem bariyer özelliklerini ve darbe dayanımını iyileştirmeye hizmet eder. Bu malzeme yüksek sıcaklıklarda dayanıklı değildir. Maksimum sıcaklığı 200 °F'dir (93 °C).
Polikarbonat (PC) - süt ve su şişelerini yapmak için kullanılan şeffaf bir plastiktir. Beş galon su şişeleri PC'nin yaygın bir uygulamasıdır.
Polipropilen (PP) - esas olarak kavanozlar ve kapaklar için kullanılır. Sert ve neme karşı bir engeldir. Polipropilen, 220 °F (104 °C) sıcaklığa kadar stabildir. otoklavlanabilir ve buhar sterilizasyonu için potansiyel sunuyor. PP'nin yüksek dolum sıcaklıklarına uygunluğu, sıcak dolum ürünlerinde kullanılmasından sorumludur. PP mükemmel kimyasal dirence sahiptir, ancak soğuk havalarda kötü darbe dayanımı sağlar.
Polistiren (PS) - şeffaf ve katıdır. Genellikle vitaminler, petrol reçelleri ve baharatlar dahil kuru ürünlerle kullanılır. Stiren iyi bariyer özellikleri sağlamaz ve kötü darbe direnci gösterir.
Polivinil klorür (PVC) - doğal olarak açıktır. Yağlara karşı yüksek dirence sahiptir ve çok az oksijen iletir. Gazların çoğuna karşı güçlü bir bariyer sağlar ve düşmeye karşı dayanıklılığı da çok iyidir. Bu malzeme kimyasal olarak dayanıklıdır, ancak bazı solventlere karşı hassastır. PVC, yüksek sıcaklıklara karşı zayıf bir dirence sahiptir ve 160 °F (71 °C) sıcaklıkta bozulma göstererek sıcak doldurulmuş ürünlerle uyumsuz hale gelecektir. Potansiyel sağlık riskleri nedeniyle son yıllarda şöhret kazanmıştır.
Tüketici sonrası reçine (PCR), geri kazanılmış doğal HDPE'nin (öncelikle süt ve su kaplarından) ve bakire reçinenin bir karışımıdır. Geri dönüştürülmüş malzeme temizlenir, öğütülür ve özellikle çevresel strese karşı çatlama direncini oluşturmak için tasarlanmış birinci sınıf bakir malzeme ile birlikte homojen topaklar haline getirilir. PCR'nin kokusu yoktur ancak doğal haliyle hafif sarı bir ton sergiler. Bu renk tonu ekleyerek gizlenebilir. PCR kolayca işlenir ve ucuzdur. Ancak, gıda veya farmasötik ürünlerle doğrudan temas edemez. PCR,% 100'e kadar çeşitli geri dönüştürülmüş içerik yüzdelerinde üretilebilir.
K-Resin (SBC) - oldukça şeffaf, çok parlak, darbelere dayanıklı bir reçinedir. Bir stiren türevi olan K-Resin, polietilen teçhizat üzerinde işlenir. Özellikle yağlar ve doymamış yağlar veya çözücüler ile bağdaşmaz. Bu malzeme sık sık teşhir ve satış noktası ambalajlarında kullanılır.
Biyoplastik - petrokimyasallardan ziyade işlenmiş biyolojik maddelere dayanan bir polimer yapıdır. Biyoplastikler genellikle nişasta, bitkisel yağ ve daha az yaygın olarak kullanılan tavuk tüyleri gibi yenilenebilir kaynaklardan yapılır. Biyoplastikin ardındaki fikir, biyolojik olarak parçalanma yeteneğine sahip bir plastik yaratmaktır.
Bisfenol A (BPA) - polikarbonatlar ve epoksi reçineleri gibi plastiklerin üretiminde hammadde olarak görev yapan sentetik bir bileşiktir. Genellikle yeniden kullanılabilir içecek kaplarında, yiyecek saklama kaplarında, konserve yiyeceklerde ve çocuk oyuncaklarında bulunur. BPA, BPA ile yapılan kaplardan yiyecek veya içecek alabilir.
Tüketici gıda ambalajlama çözümlerinde plastiklerin kullanımı, bu ürünlerin elden çıkarılmasının çevresel etkileri ve tüketici güvenliğine ilişkin endişeler devam etmektedir. Harvard Tıp Fakültesi Doçenti Karin Michaels, plastiklerden sızan toksinlerin infertilite ve insanlarda kanser gibi bozukluklarla ilişkili olabileceğini öne sürüyor.

Sağlık ve çevre sorunları

Amerika Birleşik Devletleri'nde, plastik su şişeleri FDA tarafından düzenlenir, ayrıca şişelenmiş su tesislerini periyodik olarak denetler ve örnekler. Plastik su şişesi tesisleri, sürekli olarak iyi bir güvenlik kaydı nedeniyle denetim için düşük önceliğe sahiptir. Geçmişte, FDA, plastiklerin sağlık sorunları yarattığını gösteren insan verilerinin bulunmadığını ileri sürdü, ancak Ocak 2010'da, FDA, sağlık riskleri hakkında endişeleri olduğunu söyleyerek fikrini tersine çevirdi. 6 Kasım 2017 tarihinde Water Research'de yayınlanan bir makalede, plastik veya cam şişelerde veya içecek kartonlarında bulunan maden sularındaki mikroplastiklerin içeriği bildirildi. 2018 yılında Fredonia'daki New York Eyalet Üniversitesi'nden Sherri Mason tarafından yapılan araştırma, plastik şişelerde polipropilen, polistiren, naylon ve polietilen tereftalat mikropartiküllerinin varlığını ortaya çıkardı. Polipropilen, burada en yaygın polimerik malzeme (% 54) ve naylon en bol ikinci (% 16) polimerik malzeme olarak bulundu. Çalışmada ayrıca polipropilen ve polietilenin plastik şişe kapakları yapmak için sıklıkla kullanılan polimerler olduğu belirtildi. Aynı zamanda, elde edilen plastik parçacıkların% 4'ünün, polimeri kaplayan endüstriyel yağlayıcıların imzalarına sahip olduğu bulunmuştur. Araştırma, Doğu Anglia Üniversitesi (UEA) Kimya Okulu'ndan Andrew Mayes tarafından incelendi. Avrupa Gıda Güvenliği Otoritesi, mikroplastiklerin çoğunun vücut tarafından atıldığını ileri sürdü, ancak BM Gıda ve Tarım Örgütü, en küçük parçacıklar (<1,5 μm), bağırsak duvarı yoluyla kan dolaşımına ve organlara girebilir.