İzlanda Penis Müzesi

Tarihi

Müzenin kurucusu Sigurður Hjartarson, 37 yıl boyunca öğretmen ve müdür olarak çalıştı. Emekli olmadan önce, Reykjavik’de yer alan Hamrahlid Koleji'nde, 26 yıl boyunca tarih ve İspanyolca dersleri verdi. Çocukken kendisine boğa kamçısı olarak kullanması için hediye edilmiş bir boğa penisine sahipti. 1974 yılında, bu olayı öğrenen bir arkadaşı ona dört tane daha penis hediye etti. Sigurður, bunlardan üç tanesini arkadaşlarına verdi. Bu olaydan sonra Sigurður, penis koleksiyonu yapmaya başladı. Balina avcılığı yapılan yerdeki tanıdıkları ona balina penisi de getirmeye başladılar. Büyümeye başlayan koleksiyon, İzlanda çevresindeki çeşitli kaynaklardan yapılan bağışlar ve satın almalar yoluyla genişledi.
Çiftlik hayvanlarının organları mezbahalardan gelirken balıkçılar, yüzgeçayaklılar ve küçük balinaların organlarını tedarik etti. Daha büyük balinaların penisleri, ticari balina avcılığı yoluyla elde ediliyordu. Uluslararası Balinacılık Kurulu'nun 1986 yılında ticari balina avcılığına karşı küresel yasayı yürürlüğe koymasından sonra bu kaynak kesildi. Sigurður, balina avcılığının kesilmesinden sonra, her yıl İzlanda sahillerinde karaya vuran 12-16 balinadan hasat ettiği balina penislerini toplamaya devam etti. Kutup ayısı penisini, Westfjords'daki bir yüzen buzda sürüklenen ve bir balıkçı tarafından vurulan kutup ayısından elde etti.
Ailesi arada sırada utansa da Sigurður'a destek verdi. Sigurður'un kızı Þorgerður, bir keresinde örnek toplamak için bir mezbahaya gönderilmesini ve işçilerin öğle yemeği arasında mezbahaya ulaşmasını söyle anlatıyor: "Birisi sordu, 'Kovanın içinde ne var?', ben de cevap olarak 'Donmuş keçi penisi topluyorum.' demek zorunda kaldım. Bundan sonra 'Senin için bir daha asla toplamayacağım.' dedim." Sigurður, "Penis toplamak herhangi bir şey toplamak gibidir. Asla duramazsın, asla yetişemezsin, her zaman yeni bir tane, daha iyi bir tane alabilirsin." şeklinde bir açıklamada bulundu.
Sigurður'un penis koleksiyonu, öğretmenlikten emekli olana kadar kolejdeki ofisindeydi. Bir işten çok hobi olarak yapma amacıyla koleksiyonunu Reykjavík'te halka açmaya karar verdi. Ağustos 1997'de, müzenin açılmasına destek olarak belediye meclisinden 200 bin ISK hibe aldı. 2003 yılına kadar 4 bin 200'ü yurt dışından olmak üzere yıllık 5 bin 200 turist müzeyi ziyaret etti. 2003 yılında müzeyi satışa çıkardı ama aynı zamanda müzeyi Reykjavik şehrine bağışlamayı teklif etti. Ancak devletten veya şehirden mali destek almakta başarısız oldu. 2004 yılında emekli olduğunda müzenin kirasını karşılayamayacak durumdaydı.
Emekliliğinden sonra, koleksiyonuyla beraber başkentin 298 mile (480 km) kuzeydoğusundaki 2 bin 200 nüfuslu bir balıkçılık köyü olan Húsavík'e taşındı. Koleksiyon, eskiden restoran olarak kullanılan küçük bir binaya yerleştirildi. Müze, sokaktaki ahşaptan yapılmış dev penis ve caddede bulunan taştan yapılmış bir fallus ile dikkat çekici hale getirildi. Köy sakinleri, ilk başta "köye penis müzesi kurma" fikrine kuşkuyla yaklaşıyorlardı fakat müzenin pornografik bir şey olmadığı konusunda ikna olduklarında bu fikri kabul ettiler.
2012'de, Sigurðsson koleksiyonu oğluna devretti. Slate dergisi, Sigurðsson'un oğlu Hjörtur Gísli Sigurðsson'dan "dünyanın tek kalıtsal penis müzesi yöneticisi" olarak bahsetti. Müze devredildikten sonra, Húsavík'ten Reykjavik'in ana alışveriş caddesi olan Laugavegur 116'ya taşındı. Müzenin Húsavík'teki eski binası günümüzde Keşif Müzesi'ne ev sahipliği yapmaktadır. Varlıklı bir Alman, müzeyi 30 milyon ISK (232.000$ / €186.000) karşılığında satın almayı ve Birleşik Krallığa taşımayı teklif etti ancak iki teklifi de reddedildi. Hjörtur, "Müzenin İzlanda'da olması gerek." diyerek müzenin İzlanda'da kalması konusunda ısrar etti. Hjörtur, yeni penisler almaya devam etmek istiyor ve bunun sebebini şöyle açıkladı: "Her zaman daha iyi, daha yeni ... daha büyük veya daha iyi şekilli bir penis alabilirsiniz, bilirsiniz işte?"
İzlanda Üniversitesi'nde bir antropolog olarak çalışan Sigurjón Baldur Hafsteinsson'a göre, yeni seçilmiş neoliberal hükûmetin, eğlence yaratıcılığına daha açık bir bakış açısı getirmesi ve turizmde herkese açık yeni fikirler geliştirilmesine olanak vermesinin İzlandalıların müzeye hoşgörüyle yaklaşmasında etkisi vardır. İzlandalıların müzeye hoşgörüyle yaklaşmaları, İzlanda toplumunun 1990'lardan bu yana nasıl değiştiğinin bir göstergesidir. Hafsteinsson, müzenin İzlanda kültüründeki rolünün önemini, Phallological museum (ISBN 9783643904706) OCLC 888575994 adlı kitapta belgeledi.

İnsan penisi

Müze, uzun yıllar boyunca insan penisi elde etmek için çabaladı. Sigurður, iki ayrı bağışçıdan insan testisi ve prepüs elde etti. Prepüs, acil bir sünnet operasyonu sonrasında İzlanda Ulusal Hastanesi tarafından bağışlanmıştır. Müzede, aynı zamanda, İzlanda millî hentbol takımındaki 15 oyuncunun penisinin heykeli bulunuyor. Takımın 2008 Pekin Olimpiyat Oyunları'nda gümüş madalya kazanmasından dolayı penisler gümüşle kaplanmış bir malzemeden yapılmıştır. Penisler, hentbol takımı oyuncularının fotoğraftaki sıralamasından bağımsız bir şekilde sıralanmış olsa da Sigurður, eşlerinin kocalarının penislerini tanıyacağını iddia ediyor. Slate dergisine göre, bu heykeller Sigurður'un kız kardeşi Þorgerður Sigurðardóttir tarafından takımın bilgisi dışında tasarlanmıştır ve kendi deneyimlerine dayanmaktadır. Takımın kalecisi, heykellerin yapımında takımın penislerinin kalıplarının alınmadığını ifade etmiştir.
Müze, şimdiye kadar dört erkekten (İzlandalı, Alman, Amerikalı ve bir İngiliz) penislerini bağışlayacaklarına dair sözler aldı. İzlandalı bağışçı, Akureyri'nin yakınlarında oturan 95 yaşında bir adamdı. Müzenin, İzlanda'daki memelilerin organlarını sergileme misyonundan dolayı, İzlandalı olmayan bağışçılara kıyasla penisi öncelikliydi. Penisin çıkarılması ve saklanması kolay bir işlem değildi. Sigurður, bu işlemi şöyle açıkladı: "Bağışçı ve doktorlar, vücut sıcakken penisin alınacağı konusunda anlaşmışlardı. Daha sonra penisi kanatıp pompalayacaklardı. Penis soğursa hiçbir şey yapılamaz, bu yüzden bağışçı, penisin sıcakken alınması ve sonrasında haysiyetle korunup iyileştirilmesi için istekliydi."
Ocak 2011'de, İzlandalı bağışçı öldü ve penisi müzenin koleksiyonuna eklenebilmesi için ameliyatla çıkarıldı. Penektomi tamamen başarılı geçmedi ve penisi "grimsi-kahverengi, buruşuk bir kütle"ye dönüştürdü. Sigurður, operasyon sonrası "penisi germeli ve onu normal bir pozisyonda tutmak için arka taraftan dikmeliydim." dedi. Bunun yerine doğrudan formaldehitin içine koyduk. Sigurður, hayal kırıklığı yaratan sonuçlara rağmen "Yakında daha genç, daha büyük ve daha iyi bir tane alacağım." diyerek özgüvenini gösteren bir açıklamada bulunmuştur. Ziyaretçilerin korunmuş insan penisine en yaygın tepkisi "bu çok yaşlı ve büzüşmüş"tür. Müzeye ziyarete gelen erkek ziyaretçilerin tepkisi ise 'Ah, umarım yaşlandığımda benim penisin böyle görünmez.' şeklindedir. Sigurður, ölünce müzeye kendi penisini bağışlamayı düşünüyor ancak bunun karısına bağlı olduğunu söyledi: "Eğer ilk önce karım ölürse benim örneğim burada yer alacak. Eğer ilk önce ben ölürsem söyleyemem. Karım bunu kabul etmeyebilir."
Etkileyici bir boyutta olan penisiyle tanınan Amerikalı yazar ve aktör Jonah Falcon, The Huffington Post ile ölümünün ardından müzeye bağış yapması için müze tarafından davet edildi. Mayıs 2014'te, Falcon'un teklifi kabul ettiği açıklandı. Penisinin, yanında bir sperm balinası penisiyle sergilenmesini isteyen Falcon, İncil'de geçen "Yunus ve balina" hikâyesine atıfta bulunulabileceğini düşündü.

Film

Kanadalı film yapımcıları Zach Math ve Jonah Bekhor'ın yapımını üstlendiği Son Üye isimli film, müzeyi konu alır. Belgesel, Sigurður'un müze için insan penisi bulma arayışını ve Amerikan ve İzlandalı bağışçıların hikâyesini anlatıyor. Aynı zamanda müzedeki koleksiyonunun yarı-tabu niteliğini inceliyor. Bekhor filmle ilgili: "Filmin bir Rorschach testi olduğunu söyleyemem, ama filme nasıl tepki verdiğiniz insan anatomisinin bu elementi ile ilişkinizin ne olduğu hakkında çok şey söylüyor. Bu gerçekten ilginç bir fenomendir ve izleyici kitlesinin filme nasıl tepki vereceğini çok merak ediyoruz." şeklinde bir açıklamada bulundu. Film, 1 Mayıs 2012'de Hot Docs Kanada Uluslararası Film Festivali'nde galasını yaptı.