Beylice, Sungurlu

Tarihçe

Beylice köyü, Çorum İli Sungurlu İlçesinin kırsalda kalan bir köyüdür. Ankara-Samsun asfaltının sağında Sungurlu’ya 22 km uzaklıkta, Çorum’a da 55 km’dir. Üç tarafı ormanlık alanlar ile çevrilidir, Çok az ekilen araziye sahip ve bunların hiçbiri sulu alan değildir. Köy altı denilen mevkiden bir çay yatağı geçer, fakat ilkbahardan kış mevsine kadar kurudur, hiç su akmaz. Kış mevsiminde de yatağını dolduramaz, debisi çok azdır. Fakat bütün bu olumsuzluklara rağmen, bu çay yatağının her iki tarafı ve köyün içi bol ağaçlık vardır. Bu ağaçlığın çoğunluğu, kavak, söğüt, iğde ve arik ağaçları yetiştirilmiştir.
Köyün tarihi hakkında kesin bir bilgi yoktur. Büyüklerden dinleyip duyduğuma ve Kazım Erezer’in küçük çaptaki bir araştırmasından okuduğuma göre, köy bir demirci aşireti konar göçer yerleşkesinden oluşmuştur. Beylice köyünün tarihi geçmişi yaklaşık 250- 300 yıl arasındadır. Köye ilk yerleşenlerin Emin Turalı’nın dedesi Emin’in öncülüğünde, şimdiki isimleri ile Erezerler, Velikalar (Göksülükler) ve Mamıklar (Sarısülükler) Malatya’dan geldikleri söylenir. Kazım Erezer’in yazısında anlattığına göre, köyün şu anki olduğu yere ormanlık bol olduğu için çadırını kuran demirciler, o yıl kışın şiddetli geçmesinden dolayı atları ölür ve geldikleri yer olan Malatya’ya dönemeyip buraya yerleşmişlerdir. Atlarının ölümünden sonra da yerleşkenin ismi Atkıran olur. Bu isim daha sonra İsipkıran olarak değiştirilir. Cumhuriyetin kuruluşundan sonra da Beylice olarak tekrar değiştirilir. Alevi bir Köydür.
Yazımın girişinde de belirttiğim gibi, Beylice köyü kırsal bir köydür ve verimsiz ekilen topraklara sahip olduğundan bölgenin en çok göç veren köylerindendir. Ekilen toprakları verimsiz olduğu gibi de azdır. Sadece bir iki ailenin 100 dönümü bulan toprağı vardır. Geri kalanların ise 10-15-20-25 dönümle sınırlıdır ve bu az sayıdaki topraklarda verimsizdir. Durum böyle olunca da ilk zamanlar yazları gurbette çalışılır kışları köye dönerlerdi. Kış çıkıncada hasat zamanı gelene dek gurbet yolu görünürdü. Hatta köyde hasadını kaldıracak adamları olanlar gelmezdi de.
Yazın dışarıda çalışıp kışın köyde yemek zordu ve yetersizdi. Bunlardan ziyade hasret de vardı. Cemler de kışın ve gizli yapılırdı. Bu gizli yapılan cemler yanlış söylentilere de neden olmuştur. Halbuki Alevilerin baskı ve zulümden korktukları için gizli yaptıklarını anlamıyorlardı. Aleviler bu baskıyı Osmanlı zamanından beri üzerlerinde hissediyorlardı. Çaldıranda zalim Yavuz Selim tarafından kılıçtan geçirilmişti. Bu korku ve baskıdan ötürü Anadolu'da Alevi köyleri hep ıssız dağların arasında ücra köşelerdedir. Bu köy de bunlardan biridir. Topraksızdır, yoksuldur. Gurbetçileri kışın köye döndüğü için de cemleri kışın yaparlar.
köyde ilk göçler yakın olan Başkent Ankara’nın yolunu tutanlar devlet kademelerinde işe 1950 lerin sonu 1960 ların başlarında başlar. köye başlarlar. Başkentin kırsallarına gecekondular yapıp orada yaşamaya başlarlar. İlk başta şehire yabancılıktan dolayı zorluklarda yaşanır ve geriye köye dönenlerde olur.
Bu böyle devam edip gider. 1970'lerin sonu 1980’lerin sonlarında bu göçler hızlanır. Göçlerin çoğunluğu yine Başkent Ankara’dır. Fakat bu kes, çoğunluk iş alanı inşaat işçiliğidir. Askerliğini yapmış evlenen gençler göçü yüklediği gibi Ankara’nın yolunu tutar. Bu göçler 1990 ortalarında az da olsa İzmir’e kaymıştır. Fakat , bu göç Ankara’nın onda biri bile değildir. İzmir’e yerleşenlerin hepsi İnşaatta çalışmaktadır. Ankara’dakilerin az da olsa devlet işinde çalışanları vardır. 1970'lerin ortalarında Avrupa’ya gidenlerde olmuştur ama birkaçı hariç kısa dönem sonra dönüş yapmışlardır. Bunların dışında göçler çoğunlukta Ankara, Sungurlu, İzmir ve birkaç ailede İstanbul, Çorum ve Mersin’e konaklamıştır.
Bu göçlerin sonucunda köyde az sayıda aile kalmıştır. Bunların az da olsa geriye dönen emeklilerden oluşmasıdır. Fakat köy o yığınla insanların yaşadığı yıllardan daha güzel olmasıdır. Yolları asfaltlanmış, köprüleri yapılmıştır. Yeni, yeni çeşmeler yapılmış, sularıda evlere kadar getirilmiştir. Tek olumsuz olanı ise, köyde öğrenci azlığından okulunun kapanmış olmasıdır. Az sayıdaki öğrencilerde taşıma sistemi ile Arifegazi de okumaktadır.
Beylice Köyünün yazları çok güzel olur. Her yanı yeşilli içindedir. Köyün girişinde Arife Gazi ile ortak arazi içinde olan birde  çok eski çağlardan kalma, kayadan oyma üç katlı mağarası vardır. Bu mağaranın olduğu arazide Ürgüp peribacalarını aratmayacak güzellikte peri bacaları da vardır.
İşte bu güzellikler içinde gözlerden ve devletten uzakta dağların ve tepelerin arasında, ücre köşelerde bir köydür Beylice Köyü, eskisi kadar kalabalık olmasa da, yaz tatillerinde gitmeyi, görmeyi değer niteliktedir.

Kültür

Köyde her yıl hıdırellez şenlikleri yapılır, Köyde tarım büyük bir IMC usulüyle yapılmaktadır. Ekilecek olan mahsulün ne olduğunu hep beraber karar verilir ve o mahsul ekilir. Köyün doğusu ve batısındaki mahsuller birbirinden farklıdır. Köyün doğusunda bulunan bir mahsul batıda bulunmaz. Köyde hiç yağmur olmamışsa, köylülerin kendi aralarında topladıkları yardımlarla bir kurban alınır ve kurban kesilir buna 'Yağmur Duası' da denmektedir.

Coğrafya

Çorum iline 58 km, Sungurlu ilçesine 22 km uzaklıktadır.

İklim

Köyün iklimi, Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Ekonomi

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır.

Altyapı bilgileri

Köyde, ilköğretim okulu vardır ancak kullanılamamasının yanı sıra taşımalı eğitimden yararlanılmaktadır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur. PTT şubesi ve PTT acentesi yoktur. Sağlık ocağı ve sağlık evi yoktur. Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.