Emanet

Emanet veya eminlik, (Osmanlıca امانت) maddi mal veya eşyanın güvenilir bir kişiye muhafazası veya korunması amacıyla bırakılmasıdır. Emanet maddi olabileceği gibi, manevi de olabilir.
Emanet teslim edilen kişiye ise emanetçi, emin (yediemin ya da yed-i emin) denilir. Emanet'in muhafazası karşılığı olarak maddi veya manevi bir bedel de alınıyor olabilir. Emanet edilme işleminde halk arasında genelde sözleşme yapılmamakla birlikte, emanet eden ve emanet verilen kişiler arasında hukuki geçerliliği olan bir sözleşme de yapılmış olabilir. Genellikle sözleşmeli veya sözleşmesiz tüm emanet işlemlerinde, emanetin bırakıldığı kişi emanete zarar geldiği takdirde bu zararı karşılar. Emanet bırakılan bir eşya veya mal ya da maneviyat istenildiği zaman veya sözleşme yapıldıysa sözleşmede belirtilen bir zamanda emanete bırakan tarafından teslim alınabilir veya emanetçi tarafından sahibine iade edilir.
Emanet kelime anlamı itibarıyla oldukça geniş kapsamlarda kullanılır. Örneğin Osmanlı İmparatorluğunda gümrük vergileri mali yapı içerisinde hazineye bağlı olarak İltizam ve emanet olarak iki ayrı usulde toplanıyordu. Emanet usulü vergilerin devlet tarafından görevlendirilen bir memur vasıtasıyla toplanması şeklinde işlemiştir.

Etimoloji

Batı dillerinde commit, consignment, deposit ve trust gibi anlamlara gelen emanet kelimesi Türkçede de diğer dillerde olduğu gibi birine emniyet edip bir şey terk ve tevdi etmek şeklinde, yaygın olarak kullanılmaktadır. Etimolojik olarak Arapça amāna, أمانة (güvenme, güvenilirlik, güvene dayalı olarak verilen şey) ve amn أمن (güvenilir olma, sağlam olma) kelimeleri ile İbranice amōnah אמונה (emniyet, güvenilirlik, sağlamlık) kaynaklı olduğu belirtilmektedir. Aramice kökün Mısır tanrısı Amōn adından alındığı şeklindeki yaygın görüş yeterli kanıttan yoksundur.
Ayrıca geniş anlamda Kur'an açısından etimolojisi yapıldığında ise, Arapça, EMîN (Kendisine güvenen ve kendisine güven duyulan kişi), mE’MûN (Kendisine güvenilen kişi), EMâN (Kişinin güven içinde ve güvence altında olması durumu), EMûN (Güçlü-kuvvetli bedeniyle ve kusursuz yürüyüşüyle kendisine ve sahibine güven veren deve), mE’MeN (İçinde her türlü güvencenin sağlandığı, emniyetli ve güvenli yer), İMaN (Bir kişiyi söylediği sözde güven duygusu içinde tasdik etmek), mÜ’MiN (Bir şeye gönül huzuru ve güven duygusu içinde inanan), tE’MiN (Herhangi bir konuda bir kişiye güvence vermek) kökenlerine dayandığı da belirtilmektedir.
Hıyanet ise emanetin karşıt anlamlısı olarak bir kimseye geçici olarak bırakılan şeye verilen zarar manasında halk arasında ağırlıklı olarak kullanılmaktadır.

Modern hukukta

Günümüz modern hukukunda emanet genellikle bir sözleşme doğrultusunda veya sözleşmesiz olarak, kişilerin birbirlerine teslim ettikleri taşınabilir veya taşınmazlara verilen isimdir. Ayrıca birden çok kişi arasında hukuki olarak çekişmeli bir malın çekişme sonuçlanıncaya kadar emanet olarak bırakıldığı kimseye yediemin denilmektedir. Yani emanet hukuki olarak yediemin tarafından muhafaza edilen maldır.

Adli emanet

Türkiye'de Adalet Bakanlığı'na bağlı her ilde ve bazı ilçelerde bulunan Adalet saraylarında, Cumhuriyet Başsavcılığına bağlı olarak görev yapan Adli emanet daireleri, suçta kullanılan, suç işlemek amacıyla hazırlanmış olan, suçtan meydana gelen, ispat aracı olarak yararlı görülen eşya ve malların muhafaza edilerek korunduğu yerlerdir. Adli emanet memurlarının çalıştığı bu yerlerde muhafaza edilen eşya ve mallara ise suç eşyası denilir.

İslam ve hukukunda

İslamda emanet yaratıcı tarafından verilen can olarak tabir edilen ve yaratılışta verilen bir ihsan olduğu gibi, yaratılıştan itibaren insanın iradesi doğrultusunda kazandığı edinimlerde emanet sayılır. Sonradan kazanılan edinimlere örnek olarak iman verilebilir. Aynı zamanda İslam'da emanetin korunması da oldukça önemli bir yer tutar. O kadar ki, kendisine bir şey emanet edilince hıyanet edenlerin münafık olacağı hadis-i şeriflerde belirtilmektedir.
Ayrıca peygamberlerde bulunması gereken beş nitelikten birisi olması da, kelimenin anlamı açısından öneminin doğruluğunu arttırmaktadır. Muhammed henüz peygamberliği kendisine vahiy edilmeden önce halk arasında el-Emîn (güvenilir) olarak adlandırılmıştır.

Vedia

Bunlardan vedia güvenilen kimseye saklaması veya koruması için verilen malı belirtir.

Ariyet

Ariyet ise bir malı bedelsiz şekilde kullanılması için bir kişiye verilmesidir.