Theodor Herzl

Hayatı

Theodor Herzl, seküler bir Yahudi ailenin çocuğu olarak, Macaristan Krallığı’nın doğusundaki Pest’te dünyaya geldi. Herzl, Jeanette ve Jakob isimli Almanca konuşan, asilime olmuş Yahudi bir çiftin ikinci çocuğudur. Babasının ailesi Sırbistan kökenlidir. İddialara göre meşhur Yunan Kabbalacı Joseph Taitazak’ın soyundan gelmektedir.
Herzl’in babası, Jakob Herzl (1836-1902), çok başarılı bir iş adamıydı. Herzl’in kendinden bir yaş büyük, Pauline adında bir kız kardeşi vardı ama 7 şubat 1878 tarihinde tifodan dolayı öldü. Theodor, dünyaya geldiği, Tabakgasse caddesindeki sinagoğun (eski adı Dohány caddesi sinagoğu)yanındaki evde, ailesiyle birlikte yaşadı. Burası, Budapeşte’nin doğusunda bulunan Belvaros’taki tarihi eski şehrin içerisindeydi.
Gençken, Herzl, Süveyş Kanalı’nı inşa eden,Ferdinand de Lesseps’in  ayak izlerini takip etmek istedi, fakat ilim ve fen konularında başarıya ulaşamadı. Daha sonra şiir ve beşeri bilimlere olan ilgisi gittikçe arttı. Bu tutku daha sonra başarılı bir gazetecilik kariyerine ve çok meşhur olmasa da oyun yazarlığına yönlendirdi. Amos Elon’a göre, Herzl, ateşli bir Alman severdi ve Almanları Orta Avrupa’nın en kültürlü insanları (Kulturvolk) olarak görürdü. Almanların Bildung teorisini, büyük bir inanışla içselleştirdi, bu teoriye göre, Goethe ve Shakespeare gibi büyük edebiyat isimlerinin eserlerini okuyarak kişi hayattakki güzel şeyleri daha çok fark edip mutlu olacak ve böylece manevi olarak daha iyi bir insan olacaktır (Bildung güzellikle iyiliği aynı kefeye koyar) . Herzl, bildung teorisiyle birlikte, kendisinin içinde bulunduğu Macar Yahudilerin, yüzyıllarca süren fakirlik ve baskıdan dolayı oluşan, utanılacak Yahudi özelliklerinden kurtulacağına ve böylece, Almanlar gibi kültürlü toplumların yanında medeni bir topluluk olarak yer alacağına inandı. 
1878 yılında, kız kardeşi Pauline’in ölümünden sonra, ailesi Viyana’ya taşındı ve 9’uncu semt olan Alsergrund’da yaşamaya başladı. Herzl, Viyana Üniversitesi’nde hukuk okudu. Genç bir hukuk öğrencisi olarak, Herzl, Alman miliyetçi kardeşlik cemiyeti, Albia’ya üye oldu. Cemiyetin mottosu, “Ehre, Freiheit, Vaterland (Onur, Özgürlük, Vatan) idi. Daha sonra Yahudi karşıtllıklarından dolayı protesto ederek gruptan ayrıldı.
Viyana Üniversitesi ve Salzburg’ta kısa bir hukuk kariyerinden sonra, kendisini gazeteciliğe ve edebiyata adadı ve bir Viyana gazetesinde  çalışmaya başladı. Ayrıca Neue Freie Presse (yeni özgür basin) adlı yayın kuruluşu için muhabirlik yapıyordu Paris’te. Sık sık Londra ve İstanbul’a gidiyordu. Daha sonra, aynı yayın kuruluşunun edebiyat editörü oldu. Bu dönemde ayrıca Viyana tiyatrolarına drama ve komediler yazdı. Çalışmaları ilk başta Yahudilik üzerine odaklanmadı.

Siyonist Entelektüel ve Aktivist

Neue Frei Presse’nin (Yeni Özgür Basın) Paris muhabiri olarak, Dreyfus Olayı’nı takip etti. Bu olay, 1894 yılından 1906’daki da çözüldüğü döneme kadar, Üçüncü Fransız Cumhuriyeti’ni bölen politik bir skandaldı. Skandal, oldukça antisemitik bir olaydı ve Fransız bir ordu komutanı, yanlış bir şekilde, Almanya için casusluk yapmakla suçlanmıştı. Herzl, Dreyfus duruşmasından sonraki protestolara şahitlik etti. Bu olayların Herzl’i etkileyip, Siyonizm’e yönelmesine katkıda bulunduğu daha sonra bir tartışma konusu haline gelmiştir. Herzl daha sonralarda, Dreyfus olayının kendisini bir siyoniste çevirdiğini ve özellikle kalabalıkların “Yahudilere ölüm!” bağırışlarından etkilendiğini belirtmiştir. Yakın döneme kadar bu geniş kitlelerce bilinen bir bilgi olmuştur. Buna rağmen, bazı modern bilim adamları, Herzl’in ilk söylentilerinde Dreyfus olayının az miktarda geçtiğini ve aslında Herzl’in amaçlarına ulaşmak için, Dreyfus olayının etkisini abartmış olabileceğini belirtmiştir.
Jacques Kornberg, Dreyfus etkisinin bir efsane olduğunu ve Herzl’in bunu yalanlamak ihtiyacı duymadığını belirtti. Ayrıca, Herzl’in, Dreyfus’u suçlu bulduğunu da iletti. Başka bir modern iddiaya göre, Herzl, dönemin birçok gözlemcisi gibi, Dreyfus’u suçlu buldu ve sadece olaydan yıllar sonra, olayın uluslararası bir hareket haline geldiğinde, olaydan etkilendiğini bir söylem haline getirmişti. Herzl’i aslında etkileyen, anti-semit söylemleriyle ünlü olan Karl Lueger’in görünürlüğünün 1895 yılı itibarıyla artmasıydı. Herzl, bu dönemde “Yeni Getto” oyununu yazmıştı ve bu oyunda, Viyana’daki Yahudilerin karşılaştığı güvenlik sorunları ve eşitsizlik ana konulardı. Oyunun ana karakteri, batılı Yahudiler üzerine uygulanan sosyal gettolardan başarısızca kaçmaya çalışan bir Yahudi avukattır.
Henry Wickham Steed’e göre Herzl, başta “Liberal” Alman-Yahudi asimilasyonu yaklaşımının yayılmasını fanatikçe desteklemekteydi, buna rağmen, bu ilk fikirlerini daha sonra reddetti ve Yahudilerin asimile edilmesi fikrine karşı çıktı. Bunun yerine Yahudilerin, kendilerini Avrupa’dan uzaklaştırması gerektiğine inandı. Herzl, zaman geçtikçe, antisemitizmin yok edilemiyeceğine ya da iyileştirilemeyeceğine inanıyordu. Ona göre, antisemitizmden uzak durulabilirdi ancak ve bu da bir Yahudi devletinin kurulmasıyla gerçekleşebilecekti. Haziran 1895’te, günlüğüne, “Paris’te söylediğim gibi, antisemitizme karşı daha özgür bir duruşu gösterdim… her şeyden öte, antisemitizmle savaşmanın boş ve faydasız olduğunu kabullendim” yazdı. Neue Frei Presse yayın yönetmenleri, Herzl’in Siyonist politik aktiviteleri ile ilgili yazılarını yayınlamayı hiç kabul etmediler. Bu dönemde Herzl’in içinde bir ikilemde vardı. Bu ikilem, edebi başarıya ulaşmak ve bir halk figürü olmak arasındaydı. Bu dönemde Herzl, “Bir Yahudi Devleti” hakkında broşürler yazmaya başladı. Herzl, bu broşürlerin Siyonizm hareketini başlattığını ve büyüyüp başarılı olmasını sağladığını daha sonra iddia etti.
1895 yılı sonlarında doğru, Herzl, Der Judenstaat (Yahudilerin Devleti) kitabını yazmaya başladı. Kitap, 1896 şubatında yayınlandı ve hemen tartışmalara sebep oldu. Kitaba göre, Yahudiler isterlerse, Avrupa’dan ayrılabilmeliydiler ve daha sonra Arjantin ya da tarihi vatanları, Filistin’e gitmeliydiler. Yahudiler bir milliyete sahipti. İhtiyaçları olan tek şey, kendilerine ait bir devletti. Antisemitizmi sadece kendi devletlerini kurarak, kendi kültürlerini özgürce yaşayarak ve kendilerini kısıtlamadan dinlerini özgürce yaşayarak yenebilirlerdi. Herzl’in fikirleri yakın zamanda Yahudi dünyasında yayıldı ve uluslararası ilgi çekti. Hovevei Zion gibi Siyonist hareket destekçileri, Herzl’e destek verdi ve hemen onun yanında olduklarını belirttiler, fakat her şeyin olduğu gibi kalıp, Yahudilerin yaşadıkları topluma entegre olmalarını destekleyen Yahudiler ise Herzl’in fikirlerini tanrıya karşı ayaklanma olarak gördü.

Osmanlı İmparatorluğu’yla diplomatik irtibatlar

Herzl büyük bir enerjiyle fikirlerini yaymaya başladı ve gittikçe hem Yahudi hem de Yahudi olmayan destekçiler kazandı. Norman Rose’a göre, Herzl, “kendisini bir şehit olarak sunmayı tasarladı… Bir nevi Yahudilerin Charles Parnell’i olacaktı”.
10 Mart 1896 tarihinde, İngilitere Viyana Büyükelçiliği’nin Anglikan Kilisesi Papazı, peder William Heclerx, Herzl’i ziyaret etti. Hecler, Herzl’in Der Judenstaat kitabını okumuştu ve bu toplantı, Herzl’in ve Siyonizm hareketinin daha sonra meşrulaşmasının merkezine oturdu. Herzl daha sonra günliğüne şunları yazdı: “Daha sonra işin ana konusuna geldik. Ona, kendimi direkt olarak ve herkese açık bir şekilde konuyla ilgili ve ya ilgisiz olan, bir devlet bakanı ve ya bir prens gibi bir devlet yöneticisiyle iletişime sokmalıyım. Daha sonra Yahudiler bana inanacaklardır ve beni takip edeceklerdir. Buna en uygun şahsiyet, Alman Kayser olacaktır" dedim”. Hecler daha sonra Baden Grandükü 1. Frederick’le Herzl’i görüştürdü. Frederick, Alman İmparatoru 2. Wilhelm’in amcasıydı. Hechler ve Grandük’ün çabalarıyla, 1898 yılında, Herzl 2. Wilhelm’le görüştü. Bu toplantı Yahudiler ve dünya gözünde, Herzl’in ve Siyonizm’im meşrutiyetini artırdı. 
Mayıs 1896’da, Der Judenstaat kitabının İngilizce çevirisi, Yahudiler’in Devleti olarak Londra’ya yayınlandı.
15 Haziran 1896 tarihinde, Herzl bir fırsat gördü ve Osmanlı mahkemelerinde önemli tanıdıkları olan, sempatik bir Polonyalı olan, Kont Filip Michal Newlenski’nin yardımıyla Sultan II. Abdülhamid’le direkt olarak görüşmek istedi. Böylece Yahudi Devleti çözümünü Sultan’a direkt olarak sunabilecekti. Sultan’la görüşmeyi organize etmeyi başaramadı fakat çok önemli bir kaç isimle görüşmeyi başardı. Bunların arasında bir Veziriazam vardı ve Herzl’I Neue Frei Presse’nin muhabiri olarak kabul etti. Herzl önerisini Sadrazama sundu. Önerisi, Yahudilerin, Filistin’i Türklerin yönetimi altında anavatan olarak almaları durumunda, Yahudilerin Osmanlı borçlarını ödeyebileceklerini ve Türkler’in finansal durumlarını düzene sokabileceklerini sunuyordu. 29 Haziran 1896 tarihinde Newlenski, Herzl için sembolik bir madalya elde etti. Mecidiye Nişanı olan bu madalya Herzl’in müzakerelerinin önemini ve ciddiyetini tanıyan bir onur madalyasıydı. 
Beş yıl sonra, 17 Mayıs 1901 tarihinde, Herzl, Sultan II. Abdülhamid ile görüştü ama Sultan Theodor Herzl’in, Siyonist amaçla Filistin’in Yahudilere verilmesi ve bunun karşılığında Yahudilerin Osmanlı borçlarını ödemesi önerisini kabul etmedi.
İstanbul’dan döndüğünde, Herzl Londra’ya gitti ve Makkabiler grubuyla geribildirim için buluştu. Bu grup, İngiliz Albay Albert Goldsmid liderliğindeki, İngiliz Yahudilerin kurduğu, Siyonist bir topluluktu. Kasım 1895’te, Herzl’i bir merak, umursamazlık ve soğuklukla toplantılarına davet ettiler. İsrael Zangwill, Herzl’i tersleyerek ona karşı çıktı ama İstanbul’dan sonra, Goldmid, Herzl’i destekleme kararı aldı. 12 Temmuz 1896 tarihinde, Londra’nın doğusunda, daha çok Yiddiş konuşan binlerce Yahudi’nin bulunduğu bir topluluğa Herzl hitap etti. Bu topluluk, Herzl’e Siyonizm’in liderliği vekaletini verdi. Bu vekaletten sonra altı ay içerisinde, Siyonist Yahudiler arasında, Herzl’in liderliği arttıkça daha çok kabul gördü ve Siyonizm hareketi hızlıca büyüdü.

Dünya Kongresi

1897 yılında Herzl, kendi cebinden büyük masraflarla, Siyonist gazete Die Welt’i Viyana’da kurdu ve İsveç’in Basel kentinde Birinci Siyonist Kongre’yi planladı. Kongrenin başkanı seçildi (1904 yılındaki ölümüne kadar görevde kaldı) ve 1898 tarihinde, Yahudi ülkesi için destek bulmak amaçlı diplomatik girişimlere başladı. II. Wilhelm tarafından birçok kez davete çağrıldı ve bu davetlerin birisi Kudüs’te gerçekleşti. Herzl ayrıca Lahey Barış Konferansı’na katıldı ve birçok devlet adamı tarafından sıcak bir şekilde karşılandığını gördü.
Herzl, Leo Pinsker’in, 1882 yılında yayınladığı, Yahudilerin özgürleşmesi üzerine yaptığı çalışmayı, eline aldı ve felsefi bir yaklaşımla, oradaki teorinin zayıflıkları ve hassaslıkları üzerinde durdu. Herzl’e göre, her bir diktatör ve ya lider, milli bir kimliğe sahipti. Herzl’e göre, antisemitizmin merkezi Almanya’ydı. 
Herzl, en çok İsrael Zangwill ve Max Nordau ile çalışabildi. Her ikisi de çok iyi bilinen, edebi açıdan güçlü yazarlardı. Hirsch’ın iletişimi bir sonuç vermedi. Baron Albert Rothschild Yahudilerle pek ilgilenmiyordu. Bankacı Yahudiler (Finanzjuden) Herzl’den çok hoşlanmadılar.Onlara göre Herzl, kendi otoritelerini tanımıyordu. Ayrıca Herzl, Pinkster’in, “Yahudilerin Avrupa’da işi yok” gibi negatif bir düşünceye katılıyordu. Herzl, Yahudilerin topluca Avrupa’yı terk edip, Judenstaat’a (Yahudiler Devleti) gitmeleri gerektiği fikrini savunuyordu. Pinkster’ın çalışması bir uyarı niteliğindeyken, Herzl’in yaklaşımı Yahudilerin vatan sorusuna direkt cevap arar niteliğindeydi: “Geliştirdiğim fikir oldukça eskidir, Yahudi Devletini tekrar restore etmektir ”.

Herzl, Siyonizm ve Kutsal Topraklar

Herzl, Kudüs’ü ilk olarak Ekim 1898’de ziyaret etti. Ziyaretini, 2. Wilhelm’in ziyaretiyle aynı anda yaptı. Bunun nedeni, dünyanın hem kendisini hem de Siyonizmi tanımasını istemesiydi Herzl ve Wilhelm ilk önce 29 Ekim’de, günümüz Holon şehrindeki, Mikveh İsrael tarım okulunda açıkça görüştüler. Kısa ama tarihi bir toplantıydı. 2 Kasım 1898 tarihinde, ikili, Wilhelm’in Kudüs’te bulunan Peygamberler Caddesi’ndeki çadırında tekrar görüştü. Dünya Siyonist Federasyonu’nun, İngiltere’deki yerel kolu olan, İngiliz Siyonist Federasyonu 1899’da kuruldu.
1902-03 yıllarında, Herzl, İngiliz Kraliyet Komisyonu’na yabancı göçü üzerine kanıt sunmak için çağrıldı. Bu çağrılma, ona İngiliz Hükümeti üyeleriyle tanışma olasılığı sundu. Bunların arasında en önemli isimlerden biri Joseph Chamberlain’di. Chamberlain, sömürgelerden sorumlu devlet bakanıydı ve Herzl, kendisiyle, Yahudiler için, Mısır’ın bir parçası olan Sina yarımadasında’ki Al’Arsh’ta bir Yahudi kolonisi kurulması hakkında müzakere etti.
1903 yılında, Herzl, 6. Siyonist Kongresi’nde ortaya atılan bir fikre dayanarak, bir Yahudi devleti için Papa X. Pius’tan yardım almaya çalıştı. Filistin, zulümden dolayı Rusya’dan kaçanlar için güvenli bir sığınak olabilirdi. Kardinal Rafael Merry del Val, kilisenin bu konularla ilgili non possumus (yapılamaz) politikası olduğunu açıkladı ve Yahudilerin, İsa peygamberin ilahiliğini kabul etmedikçe, Katolik Kilisesi’nin kendileri lehine bir beyanda bulunmayacaklarını ekledi. Pogromlarda, Kişinevli 47 Yahudi öldürüldü, yüzlercesi yaralandı, mal varlıkları yağmalandı ve yok edildi. Kongredeki delegeler, Herzl’in argumanlarının doğruluğunu vurguladı. Gürültülü bir muhalif azınlık grup için, Filistin[ yerine Uganda Planı’nı istemek, bir ihanetti. Doğu Afrika koloni planı daha sonra başarısız oldu ve Herzl’le birlikte öldü. 1905 yılında gündemden çıkarıldı. İngiltere’de yine Yahudilerin toprak ve konularını gündeminin merkezine alan bir Siyonist grup kuruldu (JTO).
Doğu Afrika planının başarısız olmasıyla, Ağustos 1903’te, Leopold Greenberg tarafından, İngiliz Hükümeti’nin teklifini aldı. Teklife göre, İngiltere yönetimi altında, İngiliz Doğu Afrikası’nda, geniş bir otonom Yahudi yerleşim birimi kurulacaktı. Aynı zamanda, Siyonist hareket, Rus yönetimi tarafından tehdit ediliyordu. Bundan dolayı, Herzl, St. Petersburg’a gitti ve dönemin ekonomi bakanı Sergei Witte ve içişleri bakanı Viacheslav Plehve tarafından karşılandı. Bu toplantıda, Herzl, Rusya’daki Yahudilerin durumunu iyileştirecek önerilerini sundu. Rusların açıklamasını yayınladı ve İngilizlerin genelde “Uganda Projesi” olarak bilinen teklifini 1903’teki Basel’de yapılan 6. Siyonist Kongresi’ne getirdi. 1905 yılında, 6. Siyonist Kongresi, araştırmalardan sonra, İngilizlerin teklifini kabul etmedi ve kendisini iyice, Filistin’de bir Yahudi vatanı kurmaya adadı. Böylece kanunlarla korunma altına alınmış, Filistin’de Yahudiler için bir anavatan olacaktı.

Ölümü ve Gömülmesi

Herzl, Uganda planının reddedilmesi sonucunu görene kadar yaşamadı. 3 Temmuz 1904 tarihinde, Avusturya’nın Edlach adlı bir köyünde, kalp zarlarının sertleşmesinden dolayı, saat 5’te vefat etti. Ölümünden bir gün önce, William Hechler’a, “Filistin’i benim için selamla. Kalbimdeki kanı halkıma veriyorum” dedi.   
Vasiyeti, en düşük sınıf, içinde konuşmaların olmadığı ve ya çiçeklerin bulunmadığı bir defnedilme töreni istiyordu. Ayrıca babasının yanına gömülmeyi, daha sonra ondan arta kalanların İsrail’e götürülmesini de istiyordu. Bu vasiyetine rağmen, 6000 insan tabutunun arkasından yürüdü. Ayrıca cenaze töreni uzun ve kaotikti. Herzl’in isteğinin aksine, David Wolffsohn ve Hans Herzl konuşmalar yaptı. Daha sonra Kaddish okundu .  
1949’da mezarı Viyana’dan alındı ve Kudüs’teki Herzl Dağı’nın tepesine gömüldü.
 

Ailesi

Herzl, her iki büyük babasını da bilirdi ve her ikisi de, anne ve babasından daha bağlıydı geleneksel Yahudilğe. Sırbistan ilçelerinden, Zemun’da yaşayan büyük babası Simon Loeb Herzl, Judah Alkalai’nin 1857 yılında yazdığı, “Yahudiler Kutsal Topraklar’a dönmesi ve Kudüs’ün yenilenen ihtişamı” kitabının ilk kopyalarından birine sahipti. Çağdaş bilim insanlarının yaptığı araştırmaların sonuçlarına göre, Herzl’in modern Siyonizmi uygulama stili, büyük babasıyla olan ilişkisinden kesinlikle etkilenmişti. Herzl’in büyük babalarının Zemun’daki mezarları hala ziyaret edilebilmektedir.
Herzl, 25 Haziran 1898 tarihinde, Julie Naschauer ile evlendi. Julie, Viyana’da yaşayan zengin bir Yahudi iş adamının kızıydı. Evlilik mutlu bir evlilik değildi ama üç çocukları oldu: Paulina, Hans ve Margharita. Herzl, annesine oldukça bağlıdı ve annesi karısıyla anlaşamıyordu. Evliliklerindeki zorluklar, Herzl’in politik uğraşılarıyla artmaya başladı çünkü karısı bu tür konularla hiç ilgilenmiyordu.
Kızı Paulina’nın zihinsel problemli vardı ve madde bağımlılığıyla ilgili sorun yaşıyordu. 1930 yılında, 40 yaşındayken, eroin kullanımı esnasında aşırı dozdan öldü.
Tek oğlu Hans, seküler bir şekilde büyütüldü ve Herzl özellikle sünnet olmasına izin vermedi . Herzl’in erken ölümünden sonra, Hans din değiştirdi ve önce Baptist ve daha sonra Katolik oldu. Dini ihtiyaçlarına kişisel çözümler buluyordu. Hans Herzl, 29 Mayıs 1905 tarihinde kendi isteğiyle sünnet oldu. Kız kardeşi Paulina’nın cenaze günü, bir silahla intihar etti ve intihar ettiğinde 39 yaşındaydı.
Hans, bir intihar mektubu bırakarak, intiharının sebeplerini anlattı: 
 "Bir Yahudi, her ne kadar kendisini büyük istekle başka öğretilere verse de, Yahudi olarak kalır. Her ne kadar kendisini eski dindaşları için kurban edip koca haçı sırtına alıp taşısa da bir Yahudi, Yahudidir… Daha fazla yaşamak istemiyorum. Tanrı’ya olan bütün inancımı yitirdim. Hayatım boyunca doğruyu bulmaya çalıştım ve bugün itiraf etmeliyim ki sonuç hep hayal kırıklığı oldu. Bu akşam ailem ve kendim için Kaddish’i okudum. Ben ailemin sonuncusuyum ve bana kimse Kaddish okuyamayacak. İç güdülerim son dönemde beni tamamen kötüye yönlendirdi ve tamir edilemeyecek o hatalardan birini yaptım. Bu bütün hayatımı bir başarısızlık haline getirdi. Bu nedenle, kökten bu başarısızlığı silmek en iyisi” 
.   
2006 yılında, Paulina ve Hans’ın kalıntıları, Fransa’dan alındı ve babalarının, yanına Herzl Dağı’na gömüldü. 
Paulina ve Hans, küçük kız kardeşleri Margarita (1893-1943) ile çok bağlantıları yoktu. Margarita Kendisinden 17 yaş büyük, Richard Neumann’la evlendi. Neumann, mal varlığını 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı’nda yitirdi. Margherita’nın çok masraflı olan, stresli hastalığından dolayı, ailenin ekonomik durumu oldukça istikrarsızdı. Naziler Margherita ve Richard’ı Theresienstadt toplama kampına gönderdi ve ikisi de bu kampta öldü. Margherita’nın vücudu yakıldı.
Babası Richard Neumann’ın isteğiyle, Margherita’nın oğlu (Herzl’in torunu), Stephan Theodor Neumann (1918 – 1946), güvenliği için 1935 yılında İngiltere’ye gönderildi. Viyanalı Siyonistler ve İsrail’den gelip, İngiltere’de yaşayan Siyonist grup görevlileri, güvenliğini sağladılar. Neumannlar tek çocuklarının güvenliğinden endişeliydi çünkü Avusturya’da antisemitizm giderek yaygınlaşıyordu. İngiltere’deyken, Stephan, genelde dedesiyle ilgili okudu. Avusturya’da olduğu dönemde, Siyonizmle ilgili çok şey bilmese de, daha sonra oldukça hırslı bir şekilde Siyonizme bağlandı. Herzl’in soyundan gelen tek Siyonist oldu. İsmini İngilizleştirip Stephen Norman yaptı ve İngiliz Ordusuna katıldı. 1945 sonlarında ve 1946 yılı başlarında Filistin’e gitme fırsatı yakaladı. Dedesinin başlattığı projeyi görmek isteyen Norman, seyahati ile ilgili birçok şeyi günlüğüne yazdı. Onu en çok etkileyen, çocukların yüzlerindeki özgürlüktü. Hiçbiri Avrupa kamplarındaki çocuklara benzemiyordu. İsrail’den ayrılırken, “İsrail seyahatim sona erdi... Derler ki bir yerden ayrılmak biraz ölmektir ve bunu en çok İsrail’den ayrılırken hissettim. Biraz öldüm. Ama eminim ki, tekrar dönmek bir şekilde yeniden doğmak olacaktır” şeklinde yazdı.
Norman ordudaki görevi bittiğinde İsrail’e dönmek istedi. Siyonist grubu görevlileri uzun süre Norman’ın geri dönmesiyle uğraştı. Onun dönüşü Herzl’in adına sembolik bir dönüş olarak algılanıyordu. 
29 Haziran 1946 Agatha Operasyonu, bu olasılığı engelledi: İngiliz ordusu ve polisi, İsrail’i tamamen tarayarak Yahudi aktivistleri tutukladı. 2700 civarında kişi tutuklandı. 2 Temmuz 1946 tarihinde, Norman, Haifa’daki Bayan Stybovitz-Kahn’a bir mektup yazdı. Babası, Jacob Kahn, Herzl’in iyi arkadaşıydı ve savaştan önce iyi bilinen Hollandalı bir bankacıydı. Norman mektubunda gelecekte İsrail’e uzun süreli bir gezi planladığını ve bunu pasaport ve izin işleri el verdiğinide hemen yapmak istediğini ancak son iki günde olan şeylerin bu amacına yardım etmeyeceğini yazdı. İsrail’e hiç geri gitme şansı olmadı.
İngiliz Ordusu’ndan 1946 baharı sonunda terhis edilen Norman, parasızdı ve işi yoktu. Geleceği ile ilgili endişeleri var olduğundan, Doktor Selig Brodetsky’nin tavsiyesini dinledi. Brodetsky’nin ve Chaim Weizmann’ın yardımıyla kendisine Washington’da iyi bir iş bulundu ve Norman Ağustos 1946’da Amerika’ya gitti. Varmasından çok yakın bir süre sonra ailesinin başına gelenleri öğrendi. Viyana’daki eski dadısına ulaşan Norman, ailesinin yok olduğunu öğrendi ve ağır depresyona girdi . Ailesine olanlara ve Avrupa’da katlolan Yahudilerin durumuna daha fazla dayanamayan Norman, Massachusetts Bulvarı Köprüsü’nden, 26 Kasım 1946 tarihinde atladı.
Norman, Washington’da Yahudi Ajansı tarafından gömüldü. Mezar taşında, “Stephen Theodore Norman, İngiliz Kraliyet Ordusu Topçu Birliği Kaptanı, Theodor Herzl’in torunu, 21 Nisan 1918 – 26 Kasım 1946” yazdı. Norman, Herzl’in siyonist olan, İsrail’e giden ve tekrar dönmek isteyen tek torunuydu. 
5 Aralık 2007 tarihinde, ölümünden tam 61 yıl sonra, Herzl Dağı’na ailesinin yanına gömüldü.
Herzl Dağı’ndaki Stephen Norman bahçesi, Theodor Herzl’den sonra bir Herzl adına yapılmış tek anıttır. Bahçenin duvarlarından birinde, Norman’ın 1946’da yaptığı İsrail ziyareti esnasında söylediği sözler yazılıdır. Bu Siyonizm’in İsrail için anlamını özetlemektedir.
“Filistin’deki Yahudi Gençlik seni şaşırtır… Özgürlüğün görüntüsünü taşımaktadırlar.”

Yazıları

1895 yılı sonlarına doğru, Herzl Der Judenstaat (Yahudilerin Devleti) kitabını yazdı. Bu küçük kitap önce 14 Şubat 1896 tarihinde Almanya’nın Leipzig ve Avusturya’nın Viyana şehrinde basıldı. Kitabın üzerindeki alt başlıkta “Versuch einer modernen Lösung der Judenfrage", (“Yahudi sorusuna modern çözüm”) yazıyordu. Der Judenstaat, politik Siyonizmin yapısını ve inançlarını ortaya koyuyordu. 
Herzl’in çözümü, bir Yahudi devletinin kurulmasıydı. Kitabında, tarihi Yahudi Devleti’nin neden tekrar kurulması gerektiğinin nedenlerini açıkladı. 
“Bu broşürde yazdığım fikir aslında çok eskidir. Yahudi Devleti’nin tekrar restore edilmesidir...”
"Kararlı faktör, bizim itici gücümüzdür. Ve nedir bu güç? Yahudilerin içinde bulundukları kötü durum… Buna çok içten bir şekilde inanıyorum fakat kanıtlandığım güne kadar yaşar mıyım? Bilmiyorum. Bugün bu hareketi başlatanların büyük bir ihtimal hiçbiri zafer gününü göremeyecek fakat, bu hareketi başlatmak bile onlara büyük gurur ve özgürlük hissi vermektedir.”
“Plan tek bir kişinin üstlenmesi durumunda çılgınca gelebilir kulağa fakat birçok Yahudi aynı anda plana inanır ve destek verirse, ve bu plan başarılabilecek bir plansa, başarıyla gerçekleşmesi hiç de güç olmaz. Fikir yandaşların sayısına bağlıdır. Şu an gelecekleriyle ilgili önleri her şekilde kapalı hırslı gençlerimiz, belki planı benimseyecek ve kendilerine özgür bir gelecek, mutluluk ve gurur sunan Yahudi Devleti planını gerçekleştirmek için planı yayacaklardır…”
“Bu politik dökümanın, bir politik romantizm olarak kalıp kalmaması tamamen Yahudilere bağlıdır. Eğer bu nesil bu planı idrak edemeyecek kadar kör çıkarsa, gelecekte bunu anlayabilecek daha gelişmiş  ve daha iyi bir nesil doğacaktır. Yahudi Devleti’ni kurmak isteyen Yahudiler bunu gerçekleştirebilecektir ve bunu hak edeceklerdir...”
“Yahudi sorununu, çoğu zaman farklı formlar alsa da ben ne bir sosyal ne de bir dini konu olarak görüyorum. Bu sorun bir milli sorundur ve bunu çözmek için ilk önce hepimiz sorunu uluslararası bir politik sorun olarak tanımlamalıyız ve medeni toplumlarla tartışıp çözmeye çalışmalıyız.”
“Biz halkız – bir halk.
“Milli topluluklarla beraber yaşadığımız her yerde, çok samimi bir şekilde toplumlara karışmaya çalıştık ve sadece babamalarımızın dinini yaşamak istedik, fakat bu konuda bize izin verilmedi. Boş yere sadık vatanseverlik yapıyoruz, boş yere mal ve can kurban ediyoruz ve boş yere yaşadığımız yerlerde sanat ve bilim icra ediyor, ticaretle zenginleştiriyoruz. Yüzyıllarca yaşadığımız kendi  vatanımızda yabancı muamelesi görüyoruz ataları bizim olduğumuz dönemde hiçbir yerde olmayan insanlar tarafından...”
“Baskı ve zulüm bizi yok edemez. Bizim yaşadığımız zorlukları dünyada hiçbir millet yaşamadı. Zayıf olanlarımız oraya buraya savruldu…”
“Politik olarak güvende olduğumuz her yerde asimile olduk. Bu övünülesi bir şey değildir…”
“İsrail bizim tarihi ve unutulamaz anavatanımızdır…”
“Açılış sözlerimi tekrarlamama izin verin: Kendi devletini isteyen Yahudiler bunu elde edeceklerdir. Sonunda kendi topraklarımızda özgür insanlar olarak yaşayalım ve huzurlu bir şekilde evlerimizde ölelim. Özgürlüğümüzle Dünya özgürleşecek, zenginliğimizle zenginleşecek ve büyüklğümüzle yücelecektir. Ve orada kendi yararımız için ne yaparsak yapalım, insanoğlunun yararına olacaktır.”
Son edebi eseri, Altneuland (Eski Yeni Vatan, 1902) Siyonizme adanmış bir romandır. Herzl, üç sene boyunca boş zamanını, 1923 yılına doğru başarılabileceğini düşündüğü ideal hakkında yazmakla geçirdi. Bir nesil boyunca, bu ideali gerçekleştirmek için neler yapılabilir konusu üzerinde duruyordu bu roman. Hikâye’nin ana konusu Siyon’a olan sevgi ve elde edilmesi için yapılacak şeylerin bir ütopya olmayıp, bir grubun idealleri için bir araya gelip efor sarfetmesi olduğunun vurgulanmasıdır. “
Herzl, modern Yahudi kültürü ve en iyi Avrupalılık mirasının karışımının bulunduğu bir Yahudi devleti öngördü. Böylece, uluslararası anlaşmazlıkları çözmek için Kudüs’te bir “Barış Sarayı” inşa edilebilir ve aynı zamanda modern prensiplerle Tapınak tekrar inşa edilebilirdi. Herzl, kurulacak devletin vatandaşlarını dindar olarak görmedi fakat toplumda dine karşı saygı olacaktı. Ayrıca bu yeni devlette birçok dil konuşulacaktı ve İbranice ana dil olmayacaktı. Ahad Ha’am gibi, Yahudi kültürünün yeniden doğmasını ümit edenler, Altneuland’e eleştirel yaklaştılar.
Altneuland kitabında, Herzl, Araplar ve Yahudiler arasında bir savaş görmedi. Altneuland’in ana karakterlerinden birisi, Haifa’da mühendis olan, Reşid Bey, “yeni toplumun” liderlerinden biridir. Yahudi komşularından, İsrail’in ekonomik durumunu düzelttikleri için oldukça memnundur ve bir savaş için hiçbir neden görmemektedir.  Bütün Yahudi olmayanlar aynı eşit haklara sahiptirler ve radikal bir hahamın, Yahudi olmayan vatandaşların haklarından mahrum etmek istemesi ve bunun seçimlerde kaybetmesi, romanın ana politik konusudur.
Herzl ayrıca gelecekteki Yahudi Devleti için kapitalizm ve sosyalizm arasında “üçüncü bir yol” öngördü. Onun planına göre, gelişmiş bir refah sistemi olacak ve ana doğal kaynakların özel mülkiyet haline gelmesi de mümkün olacaktı. Endüstri, tarım ve ticaret kooperatif usulüyle düzenlenecekti. Dönemin, Emma Lazarus, Louis Brandeis, Albert Einstein, ve Franz Oppenheimer gibi diğer progresif Yahudileriyle aynı çizgide olarak, Herzl, Amerikalı politik economist olan Henry George”un önerdiği toprak reformlarını hayata geçmiş görmek istedi. Bu isimler özellikle, toprak değeri vergisinin yürürlüğe girmesi istediler. Herzl bu karışık ekonomik modeli “Karşılıklılık” olarak adlandırdı. Bu terim Fransız sosyalist ütopyacılarından türedi. Kadınlar eşit oy verme hakkına sahip olmalıydılar.              

Altneuland kitabında, Herzl, İsrail topraklarında kurulması gereken bir Yahudi devleti öngördü ve açık bir toplum vizyonunun özetledi: 
"… Birilerini başarılarımıza katılmaktan, kökeninden, atalarından ve ya dininden dolayı dışlarsak bu oldukça gayri ahlaki olur. Çünkü bizler de diğer medeni toplumların omuzlarında durmaktayız… Sahip olduğumuz her şeyi, diğer insanlara bir şekilde borçluyuz. Bu nedenle, borcumuzu ödemeliyiz. Bunu ancak bir şekilde yapabiliriz bu da en yüksek seviyede toleranslı olmaktır. Bu nedenle mottomuz şimdi ve daha sonra, “Adamım, sen benim kardeşimsin” olmalıdır
.
“Eğer istersen, bir rüya değildir.” Herzl’in kitabı Altneuland’daki (Eski Yeni Vatan) bu ifade, Siyonist hareketin popular bir slogan haline geldi.
Romanında, Herzl, yeni devletteki bir seçim kampanyası ile ilgili yazdı. Kitapta, Yahudileri, İsrail’de ayrıcalıklı sınıf yapmaya çalışan Milliyetçi Partiye karşı öfkesini yöneltti. Herzl, partinin tutumunu Siyon’a karşı ihanet olarak gösterdi. Bunun nedeni, yeni İsrail’in tolerans ve humanizm üzerine kurulmuş olmasını öngörmesiydi.

“Dinle ilgili konular, tamamen halkın gözünden uzak tutulmalıdır… Bir kişi sinagoglarda, kilisede, camide, sanat müzesinde ya da filarmonik orkestrada dine bağlılığını göstermek istiyorsa, bu halkı ilgilendiren bir şey olmamalıdır. Bu tamamen kendisinin kişisel meselesidir” "
Altneuland was written both for Jews and non-Jews: Herzl wanted to win over non-Jewish opinion for Zionism.

Altneuland hem Yahudiler hem de Yahudi olmayanlar için yazılmıştı: Herzl, Yahudi olmayanların, Siyonizm’e karşı sempatisini artırmak istiyordu(89). Arjantin’i büyük sayıda Yahudi’nin göç etmesi için uygun bir konum olarak gördüğü dönemde günlüğüne şunları yazdı. 
"Oraya yerleştiğimizde, bizi kabul eden devlete hızlı bir şekilde fayda sağlamalıyız. Bize verilen mülkleri hassasça istimlak etmeliyiz. Sınırlar içerisindeki parasız kesime, bulunduğumuz topraklardan uzaktaki başka geçiş ülkelerinde iş bulmalıyız. Mülk sahipleri bu şekilde bizim tarafımızda olacaklardır. İstimlak sürecini ve fakir olan insanların başka yerlere yönlendirilmesi işlemi gizlice ve temkinli bir şekilde yürütülmelidir… Tabii ki başka dine mensup insanların, dinlerini, mülklerini, onurlarını ve özgürlüklerini en sert şekilde, caydırıcı kanunlarla koruma altına almalıyız. Bu dünyaya örnek olacağımız bir alan olmalıdır… Bize mülklerini satamayan milk sahiplerini oldukları yerde bırakmalı ve bize ait olacak diğer alanlara yönelmeliyiz
”
Herzl’in hazırladığı bir anlaşmayla, Yahudi-Osmanlı Emlak Şirketi, Osmanlı İmparatorluğu’nun başka yerinde benzer bir toprak bulup, bir nevi takas usulüyle İsrail’de toprak satin almalarını sağladı. 
“Tel Aviv” ismi, çevirmen Nahum Sokolow tarafından, Altneuland’in çevirisi olarak İbraniceye verildi. Sonra bu isim, Jaffa yakınlarında kurulan şehre verildi ve Tel-Aviv Yafo oldu (israil’in ikinci en büyük şehri). Kuzey yönde bulunan yakındaki şehre ise Herzliya adı verildi ve bunun anlamı da Herzl’in onuruydu.

Popüler Kültürdeki Yeri

TRT 1'de 24 Şubat 2017 günü yayınlanmaya başlayan Payitaht "Abdülhamid" adlı dizide Saygın Soysal tarafından canlandırılmaktadır.