Üçüncü Pön Savaşı

Arka plan

İkinci Pön Savaşı ile Üçüncü Pön Savaşı arasında yani MÖ 203 - MÖ 149 arasındaki dönemde Roma Cumhuriyeti doğu'da Adriyatik Deniz kıyıları , Makendonya, Yunanistan ve Anadolu'da bulunan Helenistik devletleri İlirya Savaşı, Makedonya Savaşı ve Romalı-Suriyeli Savaşı sonuçları ile yönetimi altına almıştı ve batıda İkinci Pön Savaşı sırasında Roma'ya büyük destek sağlayan İberik Yarımadası'nda yaşamakta olan kavimleri zalimce bastırmakla uğraşmıştı.
İkinci Pon Savaşı sonunda Kartaca yaklaşık 50 yıl boyunca her yıl 200 gümüş talent savaş tazminatı ödemek zorunda kalmış ve önemli tıcaret merkezleri olan Sicilya, Sardunya ve İberik Yarımadasındaki kolonilerini kaybetmiş idi. Kartaca'nın Roma'ya ödemesi gerekli yıllık tazminat yükünün bitim yılı MÖ 151 idi. Bu tarihten önce  Kartacalılar her yıl Romalılara tazminat ödemeleri yükümlülüğü altında bulunmaktaydılar. MÖ 151 gelip geçtikten sonra Kartacalılar İkinci Pön Savaşı'ndan sonra Roma ile yaptıkları çok külfetli antlaşmanın hükümlerinden ne önemlisini karşılamış olduklarını  ve bu nedenle bu antlaşmanın yürürlüğünün sona erdiğini kabul etmekteydiler.
Romalılar ise Kartaca ile yapılan anlaşmayı, Kartaca'nın tazminat ödemesi için değil de, Roma'nın kendine tabi olmak için diğer devletlerle yaptığı egemenlik ve özerkliği kaybetme doğuran devamlı bir tabiyet antlaşması gibi, bir tabiyet antlaşması olarak görmekte idiler. Romalılar Kartacalılar yıllık tazminat ödemek iken uzun süre Kartaca ile barışı korumalarının bir nedeni de eğer barışı bozarlarsa Kartacalıların yıllık tazminatı ödemekten sakınacaklarını ve böylece Roma'nın yıllık devlet harcamalarını karşılamak için başka bir gelir kaynağı bulmak gerekeceğini düşündükleri için olduğu da tarihçiler belirtilmiştir. Kartacalılar bu ağır ödemeleri yapmaya devamda iken bile Romalılar da hala Kartaca'yı ortadan kaldırma hedeflerinden vazgeçmemişlerdi.
Yunan asıllı "Antik Roma" tarihçisi İskenderiyeli Appian'in yazdığı "Roma Tarihi" adlı tarih kitabında  belirttiği gibi  tanınmış bir Roma Senatörü, devlet adamı, hukukçu, hatip olan ve koyu bir Kartaca düşmanı olan  Yaşlı Bilge Cato Senato'da yaptığı her bir hitabet konuşmasını  
Carthago delenda est ceterum censeo Carthaginem esse delendam (Bundan başka kanımca Kartaca yokedilmelidir,) 
diye bitirmekle isim yapmıştı. Ünlü Romalı devlet adamı, bilgin, hatip ve yazar Cicero'da hazırladığı "De senectute" adli diyalog "Konuşmalar" eserinde Yaşlı Cato'nun ağzından benzer sözcüklere yer vermiştir. Romalılara Kartacalılara saldırmak için çeşitli bahaneler aramaya başlamışlardı.
İkinci Pön Savaşı sonunda Kartaca ile Roma ile yapılan antlaşmaya göre Kartaca ile komşu devletler arasında çıkacak her türlü sınır anlaşmazlıklarının Roma Senato'suna bildirilmesi ve bu en yüksek Roma yönetim organın bu anlaşmazlıklar üzerinde bir yargıya varmak için son arabuluculuk merci olması şartı konulmuştu. Ayrıca yine bu antlaşma ile eğer Kartaca bir komşu devlet ile çözümlenmez anlaşmazlıklardan dolayı savaş yapmayı istemekteyse Kartaca savaşa girebilmek için Roma Senatosu'nun onayının alması da şart koşulmuştu. İkinci Pön Savaşı sonunu takip eden sonraki 50 yıl içinde Kartaca komşusu olan Numibya Krallığı ile arka arkaya sınır anlaşmazlıklarına düştü ve bu iki devlet arasındaki bu sınır anlaşmazlıklarının her biri arabuluculuk için Roma Senatosu'na götürüldü. Numibya, Roma Senatosu tarafından bir tercih edilir müttefik olarak kabul edilmekteydi. Bu nedenle Romalı Senatörlar, örneğin Yaşlı Cato gibi eğer köyü Kartaca düşmanı olmasalar bile, devamlı olarak hemen hemen hiç istinasız Numibya lehinde arabuluculuk yargıları vermekte idiler.
Romalıların Kartaca ve elinde kalmış kolonilere göz dikmesine ve bir savaş açıp bu arazileri eline geçirmek istemesine diğer bir jeopolitik sebep vardı. MÖ 2. yüzyılda Roma Cumhuriyetinin merkezi olan Roma'nın nüfusu 400,000 kişi kadardı ve bu nüfus gayet bariz olarak artma trendi göstermekte idi. Bu yüksek sayıda ve artması beklenen nüfusun iaşe edilmesi için İtalya yarımadasının tarım üretimi yeterli değildi. Büyük ve büyüyen Roma'ya iaşe temin etmenin büyük bir problem doğurması Romalı idarecilere aşikardı.  Roma'nın eline geçirdiği Balkanlardan ve Anadolu'dan şehir nüfusunun iaşesi için Roma'ya zahire getirmenin maliyeti nispeten büyüktü. Buna karşılık Kuzey Afrika'da mümbit kırsal araziler içinde bulunan Kartaca hem mümbit zahire yetiştirme toprakları ile niceliksel olarak gayet bol zahire üretebilecek kapasitede idi ve hem de bu zahireyi denizden Roma'ya nakletmek nispeten daha az maliyetli idi.

Kartaca kuşatmasında önce

Üçüncü Pön Savaşı'nın başlamasına neden Numidiya Kralı Massinissa tecavüzkar olarak Kartaca sınırlarına karşı yaptığı saldırılara karşı Kartaca'nın aldığı askeri tebdbirlerdir. MÖ 201 'de Roma ile Kartaca'nın imzaladığı anlaşmaya göre sınır anlaşmazlığı önce Roma Senatosuna arabuluculuk yargılaması için gönderilmesi gerekmekteydi. Roma Senatosu'nun o zamana kadar arabulucukta devamlı taraflı davrandığı Karatacalılarca için şikayet konusu idi. Fakat Numidiya Kralı tecavüzkara tutumunu daha şiddetendirmekte idi ve MÖ 153'te Büyük Ova'da bulunan "Medjerda Vadisi"'ni ve Maktar bölgesine saldırıya başladı. Bu iki sınırsal tecavüz Kartacalıların Numidiya'ya karşı tutumlarını değiştiren harekat oldu. Kartacalılar bir ordu kurmaya başladılar. Romalılar bu Kartaca ordusunun terhis edilip ortadan kaldırılmasını Kartaca'dan talep etti. Numidya Krallığı krallın oğlulları, Mıcipsa ve Gulussa'yı Kartaca'ya müzakereler için  gönderdi ama bu başarısız kaldı ve iki taraf anlaşamadılar. MÖ 150'de Numidiya Kralı yıne Kartaca sınırına tecavüze başladı. "Oroscopa" adlı Kartaca müstahkem kesabasını kuşatma altına aldı.
Buna karşılık Kartaca, Roma'dan izin almadan, Numidya Kralı'nın kuşatmasını kırmak hedefi ile o mevki üzerine Hasdrubal Boetrack komutasında bir büyük askeri sefer ordusu gönderdiler. Bu Kartaca ordusu muharebeyi kaybetti. Numidya ile Kartaca arasında bir ateşkes barışı yapıldı ama bu ateşkes bir başarılı barış ile sonuçlanmadı. İki tarafa tekrar nir muharebneye giriştiler ve bazı önemli Kartacalı subayların korkup çatışmadan kaçması nedeni ile tekrar bu muharebeyi de kaybettiler. Yapılan anlaşmada 50 yıl Numidya'ya yıllık tazminat vermeyi kabullendiler. Kartacalılar savaşı kaybetmelerini neden olan kaçan subayları yargılayıp idam ettirdiler.
Bu sırada Roma'da Senatro'da koyu Kartaca düşmanı olan Yaşlı Kato ve kliği, senatörlerin çoğunluğunu kendi tarafına çekmiş ve senatoyu kontrol altına almış ve Kartaca'yi yok etme amacını uygulamaya koymuşlardı. Senatoda bu klik Kartaca'nın MÖ 201 de yapılan antlaşmayı ihlal edip Senato'dan izinsiz savaş açtığı bahanesi ile hemen Kartaca'ya Roma Cumhuriyeti'nin savaş ilan etmesine karar verdılar.  Tam bu sırada MÖ 1101'de Kartaca'dan daha önce kurulduğunu iddia eden ve Kartaca'ya rakip olan Utica şehri Romalılar tarafında olduğunu ilan etti. Utica'nın bu desteği Cato kliğinin Senato'da Kartaca'ya savaş açma kararını daha da güçlendirdi. Roma bu savaş için Kartaca üzerin bir sefer ordusu hazırlamaya başladı. MÖ 149 ilkbaharında Roma yeni seçilmiş Konsüller komutasındna 80.000 kişilik bir orduyu Roma savaş donanması gemileri ile Sicilya'ya gönderdi.
Kartaca bir Roma sefer ordusunun hazırlanmakta olduğunu haber alınca Roma'ya bir elçiler heyeti gönderdi. Romalılardan aman diledi. Roma Senatosu bunun üzerine 30 gün içerisinde Kartaca Sicilya'daki Roma ordusuna Kartaca'lıların iyi aile çocuklaraından seçilmiş 300 rehine gönderirlerse Kartacalıların toprak sahipliği haklarının ve yerel özerkliğinin korunacağını bildirdiler. Kartaca bu rehineleri istenilen zaman dönemi içinde Siciya'ya gönderdi.
Fakat Sicilya'a gönderilen Roma Konsülleri "Manius Manilius" ve "Lucius Marcius Censorius" kendilerine ün kazanmak için Kartacalılardan Roma ile barışın sağlanması için diğer taleplerde bulunmaya başladılar. Önce Kartacalılarain ellerindne buluna silahların ve zırhların Roma ordusuna teslim edilmeşni , yani Kartaca'nın silahsızlaşmasını, talep ettiler.  Kartaca bu şarta uydu ve ordusunun silahlarını ve askerlerin zırhlarını Romalılara teslim etti. Fakat bundan tatmin olmayan Romalı sefer ordusu konsülleri Karatacalıların  deniz kıyısında bulunan Kartaca şehrini terk etmelerini; kara içinde denizden asgari 16 km uzakta yeni bir şehir kurmalarını ve eski Kartaca şehrini yakıp yıkıp yerle bir etmelerini talep ettiler. Kartacalılara bu talebi öğrenince barış müzakerelerini hemen bıraktılar.
Romalar sefer ordusu konsülleri hemen Kartaca şehrinin kuşatılması kararını aldılar. Böylece III. Pon Ssvası fililen başlamış oldu. Siçliya'daki Roma Konsülları ve ana Roma sefer ordusu Tunus'ta Utica'da karaya çıktılar. Bu kentten Kartaca üzerine iki koldan saldırı yürüyüşüne başladılar. Bu yürüyüse karşı General Hasdrubal Boeotarc ve Himilco Phameas komutasındaki Kartaca ordusu direnişe başladı ve sonunda Kartacalılara Roma saldırısının şiddetini azaltmayı başardılar. Lucius Marcius Censorius komutası altındaki Romalı ordu kolu tahta ve ödün toplamak için Tuniu Gölü etrafında bulunmakta iken Kartaca süvarileri birliği tarafından bir baskına uğradı. Yapılan Tunus Golü Muharebesi'ni kaybetti ve Romalılar bu muharebede 500 asker zayiat verdiler.
Kıyıda demirlemiş bekleyen Roma donanması rüzgar kendilerine doğrui esmekte iken bir Kartaca ateş gemisinin üzerlerien gelmesini önleyemedi. Roma doanmasının onmli bir kısmı böylece yanıp kul oldu.
Konsül Manius Manilius MÖ 149'da Kartaca'nın güney müstahem mevki olan Nepheris'te Kartacalılarla yaptığı Birinci Nepherie Muharebesi'nde büyük Romalı asker zayiatı verdi. Bunun üzerine Manius Manilius konsüllük görevinden alındı ve yerine konsül olarak "Calpurnius Piso" getirildi. Bu savaşta derin bir su vadisinde tuzağa düşmüş olan 4 kohortluk bir Romalı lejyoner asker birliği Scipio Aemilianus'un müdahalesi ile güç kurtarıldı. Kartaca'nın güney müstahem mevki olan Nepheris MO 147-148 kışında yapılan İkinci Nepherie Muharebesi'nden sonra Scipio Aemilianus tarafından Romalılar eline geçti.
MÖ 148 güzünde "Calpurnius Piso" Cap Bon yakınıda olan "Kelipius" kalesine saldırdı ama Kartacalı savunucular tarafından geri püskürtüldü. Calpurnius Piso bu yenilmesinden sonra daha kuzeyde bulunan Hippagreta  kelesine hücum etti. Fakat Kartacalı savunucuların direnişi yüzünden kış gelmeden bu kaleyi alamadan geri çekilmek zorunda kaldı.  "Calpurnius Piso"'nun bu iki yenilgisi haberi Roma'ya yetişince görevinden alındı ve yerine konsül olarak Scipio Aemilianus atandı.

Savaşın sonucu

Kartaca kuşatması sırasında özellikle son döneminde birçok Kartacalı açlık sivil ve asker yüzünden hayatlarını kaybettiler. Romalıların kuşatmasının son altı gününde Romal ordusunun kaleye ve şehre saldırısı ve şehri ellerine geçirme muharebesinde de gayet büyük sayıda  sivil ve asker Kartacalı öldürüldü. Bu kadar büyük Kartacalı insan zayiattına rağmen savaş sona erip şehir tümüyle Romalılar eline geçmiş iken savaştan önceki Kartaca nüfusunun gayet küçük bir oranı olarak yaklaşık 50.000 kadar Kartacalı yaşamakta kalmıştı. O döneminin Romalılar savaş geleneklerine Romalılar ele geçirilmiş ve tümüyle talan edilmiş şehirde kalan direnenler galip gelenler tarafından köle olarak ilan edilip şehirden toplandılar ve esir kamplarında esir pazarlarına gönderilinceye kadar bekletildiler. Romalılar Kartaca şehrini, binalarını ve kale duvarlarını sistematik olarak 17 gün süre ile yakıp yıktılar; gayet gerçek olarak taş üzerinde taş bırakmadılar. Karatca'ya bağlı olan doğu Akdeniz ve kuzey Afrika kıyılarında bulunan koloniler de Roma Cumhuriyeti'ne ilhak edildiler. Bu arazilerin statüsü  Roma Cumhuriyeti "Afrika Eyaleti" oldu.
Günümüzde tarihçiler, birçok eski tarih kitaplarında yazıldığı gibi, Kartaca şehrinin üzerinde bulunduğu arazilerin üzerinde bir daha hiçbir ürün yetişmemesi için bütün alanın tuzlanıp sabanla sürülmesi iddialarının doğru olmadığını kabul etmekte ve bu iddiaların bazı Avrupalı 19. yüzyıl tarihçilerinin İbrani İncil'de bulunan "Şiçem" şehri akıbetine atıfla büyük bir hayalgücüne dayandığını kabul etmektedirler. Elimize geçen o devire ait belge kaynakları Kartaca şehri ve etrafında bulunan arazilerin Roma hukukuna uygun olarak "kamu toprakları" olarak devletleştirildiği ve bu toprakların kullanılma haklarının Romalı ve İtalya'dan gelen çiftçilere ve bazı yörel çiftçilere dağıtıldığını bildirilmektedir. Bu savaşın sonundan çok geçmeden Romalılara idaresinde yeniden kurulan Kartaca etrafında bulunan Tunus'un mümbit topraklarında ekilen zahire üretiminin merkezi ve büyüyen Roma'nın zahire ambarı ve nakliye merkezi limanı olmuştur.
Romalılar eline geçen eski önemli Kartaca kolonilerinin birçoğu, özellikle Mauretania'da bulunanlar, Romalılar tarafından bir Roma şehri olarak geliştirilmişlerdir. Bu yeni Romalı şehri olan eskji Kartaca şehirleri arasında en önemlileri Volubilis, Chellah ve Mogador idi. Örneğin Volubilis Romalıların Afrika'da ele geçirdikler büyük arazilerin en batısında, Roma sınırı üzerinde olup bir eski Kartaca yerleşkesinden gelişmiştir ama sonra yapılan arkeolojik araştırmalar Kartacalılarin da bu koloni şehrini eski bir Cilalı Taş Devri yerleşkesinde kurduklarını göstermiştir. Bu savaştan ve kuşatmadan önce Kartacalılardan ayrılıp Roma ile müttefik olan Utica şehri ise Roma'nın "Afrika Eyaleti" başkenti yapılmıştır.
Bu savaştan bir yüzyıl sonra Roma Cumhuriyeti'nin son zamanlarında Jül Sezar Kartaca yine eski mevkinde yeni bir Roma şehri olarak tekrar inşa edilmiştir. Bu Roma Kartacası Roma İmparatorluğu döneminde Roma'nın Afrika'da bulunan en büyük şehirlerinden biri olmuştur.