Tahran Konferansı

Konferans öncesi durum

Alman-Sovyet savaşı başladıktan hemen sonra, Churchill SSCB'ye yardım etmeyi önerdi ve 12 Temmuz 1941 tarihinde bu yönde bir ikili anlaşma imzalandı. Anlaşmanın koşullarını hayata geçirmek için, heyetler Moskova ve Londra arasında mekik dokudu. ABD savaşa dahil olduktan sonra, Washington'da, heyetlere ev sahipliği yapan şehirlerden biri haline geldi. İngiliz ve ABD operasyonlarını koordine etmek ve SSCB'ye verilecek desteği organize etmek üzere, bir karma kumanda heyeti oluşturuldu. Savaşın küresel boyutta olması, Müttefiklerin  belli bir hareket planı etrafında birleşmemiş olmaları ve savaş için gereken kaynakların Asya ve Avrupa'da gerekli noktalara ulaştırılması sorununun henüz çözülememiş olması, batılı müttefiklerle SSCB arasında bir takım güven sorunları oluşmasına yol açmaktaydı. Yeni bir cephe açılarak Sovyet Ordusu üzerindeki Alman baskısını azaltmak gerekiyordu. Hem İngiltere hem de SSCB, savaşın finansmanı için para ve malzeme desteği beklentisi içindeydi. İngiltere daha fazla destek sağlamak için, ABD üzerinde baskı kurmaya çalışmakla birlikte, ABD yönetimi bu konuda çok isteksiz davranıyor, beklentileri karşılamaktan çok uzak bir tavır sergiliyordu. Diğer yandan ne İngilizler ne de Amerikalılar, Doğu Avrupa'nın tüm kaderini Stalin'in ellerine bırakmak istemiyordu. Ayrıca Hitler'den sonra Almanya'da nasıl bir yol izleneceği konusunda kimsenin fikri yoktu. Tüm bu konular, Stalin, Churchill ve Roosevelt arasında gidip gelen aracılar ve telgraf vasıtasıyla sonuca bağlanmaya çalışılıyorsa da, liderlerin yüz yüze görüşmesi kaçınılmaz hale gelmekteydi.
Stalin saplantılı bir şekilde her şeyi Moskova'dan kontrol etmek istiyor, riskli olarak gördüğü herhangi bir hava seyahati yapmak istemiyordu. Roosevelt'in de fiziksel engeli, onun seyahatini müşkül hale getiriyordu. Churchill ise diğer iki liderin aksine uzun seyahatlerden hiçbir rahatsızlık duymamaktaydı. Uzun süredir savaşla ilgili olarak bir dizi görüşmelerde bulunmaktaydı. Bu görüşmeler çerçevesinde, Roosevelt ile Kuzey Amerika'da beş kez, Afrika'da da iki kez bir araya gelmişti. Stalin ile de önceden Moskova'da iki ayrı toplantı yapmıştı. Roosvelt, elzem bir hale gelen müttefik toplantısı için Stalin'i Kahire'ye gelmesi için ikna etmeye çalışıyordu. Stalin ise, toplantının Kahire yerine Bağdat ya da Basra'da yapılmasını istiyordu. Nihayetinde toplantının Kasım 1943'te Tahran'da yapılması konusunda mutabık kalındı.

Konferans sonucu

Müttefikler, Yugoslav Partizanlara tam destek sağlanması kararı aldılar. Çetniklere yapılan yardımlar ise durduruldu. Zira, Çetnikler Almanlarla mücadele edeceklerine, onlarla işbirliği içindeydiler. Almanlar Balkanlar'dan çekildikten sonra, Tito önderliğindeki Komünist Partizanlar Yugoslavya'da yönetimi ele geçirdiler.
Türkiye Cumhurbaşkanı İsmet İnönü Kasım 1943'te Kahire Konferansı'nda Roosevelt ve Churchill'e buluştu ve tüm askeri hazırlıklarını tamamladıktan sonra savaşa gireceğine dair Müttefiklere söz verdi. Almanların teslim olmasına yakın, Ağustos 1944'te Türkiye Almanya ile ilişkilerini kopardığını açıkladı ve Şubat 1945'te Almanya'ya ve Japonya'ya savaş ilan etti. Savaş ilanı, Türkiye'nin gelecekteki Birleşmiş Milletler'e girmesini sağlayacak sembolik bir hareket ve diplomatik bir manevradan başka bir şey değildi.
Fransa'nın işgali planladığı üzere 6 Haziran 1944 tarihinde başladı. İşgal harekatının desteklenmesi için uygulanmaya konulan ve bu planın bir parçası olan Güney Fransa'nın işgalini içeren Ejderha Operasyonu da başlatıldı. Sovyetler ise 22 Haziran 1944 tarihinde Almanlar üzerine büyük bir saldırı harekatına girişti (Bagration Harekâtı).