Saru Batu Savcı Bey

Saru Batu Savcı Şeceresi (Soy Ağacı)

Her yıl ağustosun son pazarı Karaköy’de geleneksel olarak Saru Batu Savcı Bey’i anma törenleri düzenlenmektedir. 2010 yılı itibarıyla Saru Batu Savcı Bey’in şehadetinin 723.yıldönümü anma törenleri yapılmıştır.

Saru Batu Savcı Bey ve İkizce Zaferi

Tevarih-i Al-i Osman /  Hadidi’nin Şiiri (1523) :
Gaza kasdına Osman bindi gitti
Domaniç-dağı’n aşduk yirde nitdi
Adu konmışidi Osman irişdi
İrişdi vü turuşdı vü girişdi
Müsülmanlar aceb ceng eylediler
Cihanı kafire teng eylediler
Şu denlü düşdi kafir yire bi-can
Hazan bergi gibi itler gövdeyi kan
Kalanus oynadı can ber-cehennem
Saru-batı şehid oldı heman-dem
Kaçar yüz dönderüp düşmen çerisi
Diri kurtulmayup binden birisi
Yerinde kaldı cümle bar u büngah
Müretteb her ne varsa hayl ü hargah
Tevarih-i Al-i Osman / İbni Kemal Paşazade’nin şiiri (1520) :
Yeri uçmağ ve yeri hur olsun
Sara-yı  pür-sürur nur dolsun
Nur-i İslamiyle cihan doldu
Zulmet-i küfr na-bedid oldu
-Hur:Güneş, aydınlık
-Sara-yı pür-sürur:Mutlu saray
-Na-bedid:Görünmez
Tevarih-i Al-i Osman Kroniği / Müellifi belli değil (XV.asır) :
Gaza kem ittiler Allahüekber
Didiler her nefes Allahüekber
Salındı seyf-i İslam kafir üzere
Uruldu nevbet Allahüeker
Kılıçlar gölgesinde cennet-i Hak
Rasul’den bu haber Allahüekber

Şehide Övgü

Kayı’nın yası var:
Ovası dağı ağlar
Bağçesi bağı ağlar
Ölüsü sağı ağlar
Dost ağlar yağı ağlar
Kayı’nın iyisi civanmert beyi
Ulu çam dibinde toprağa düştü
Yaz-bahar ayları karakış geldi
Şehidin acısı oymağa düştü
Kavgalarda yiğit vermekte cömert
Savcı Bey’in kanı bayrağa düştü
Saru kederiyle gözler dolunca
Ağıtlar gönülden dudağa düştü
Kadınlar yükseltti feryatlarını
Gözyaşı sel olup ırmağa düştü
Hüznünü akıttı buruk kalbine
Osman Bey’in kini kulağa düştü
Göçmen kuşlar nerelere gittiniz
Zemheri soğuğu yaprağa düştü
Hain bir bakışla kalleş bir okla
Ulu çam dibinde toprağa düştü
Yürekler bugün sızılı kaldı
Öfkeler ve öçler kazılı kaldı
Hülyalar gökyüzünde çizili kaldı
Geride analar kuzulu kaldı
Kuzuların gönlü ezili kaldı
Bu miras tarihe yazılı kaldı

İkizce Destanı (M.1287)

Bahar akşamı Kayıhanlılar atıldı,
Hilal ordusuna melekler de katıldı.
Kükredi Kayıhanlılar, titredi düşman,
Domaniç’te bir tarih, bir destan yazıldı.
İkizce’de bir pusu kuruldu,
Sema kızıl yangınla kavruldu.
Savruldu yiğitlerin harmanı,
Vatan toprağı kanla yoğruldu.
Kayıhan’ın yiğitleri coştu,
Kılıçlarla siperleri aştı.
Gökyüzünü  yırtan tekbirlerle,
Cennet müjdeli ölüme koştu.
Toprak şehit kanıyla sulandı,
Alçay’ım kızıl renge boyandı.
Uçtu da ten kafesinden canlar,
Şehadetin şerbetine kandı.
Savcı Bey,
Yıldız gibi uluçamın dibine düştü,
Kandilin şulesiyle Hakk’a yürümüştü.
Şehadet getirdi ve süzüldü cennete,
Şehadet gözlerinde tatlı bir gülüştü.

Osmanlı'da İlkler (Saru Batu Savcı Bey ve oğlu Bay Hoca’nın Şehâdeti)

Yirmi dört  Boy’um var, Kayı’dır başı,
Altı asır sürdü, çınarda aşı,
Konuşsun Horasan, Ahlat’ın taşı,
Alparslan’dan beri bu toprak bizim,
Bu hava, bu ağaç, bu yaprak bizim.
Süleyman Şah orda, Câber’de yatar,
Fırat aldı onu, yasını tutar,
Doğudan batıya okunu atar,
Ertuğrul’la Dündar, Urumeli’ne,
Gayret kuşağını taktı beline.
Hayme Ana adı, Çadır Ana’dır,
Domaniç Çarşamba, bizden yanadır,
“ Sahip çık atana,” emir sanadır.
Ertuğrul Söğüt’ü hedef gösterdi,
“ Savcı, Osman, Gündüz  Yürüyün “ dedi.
Üç kardeş içinde baş oldu Osman,
Düşmanın başına taş oldu Osman,
Ağlayan gözlerde yaş oldu Osman.
Gündüz Alp sağ kolu, Savcı sol kolu,
Şehitler açıyor, Bizans’a yolu.
Yiğitti “ Bay Hoca “, cenkti çabası,
Saru Batu Savcı, onun babası,
Kılıç elde düştü, şehidin hası,
Hamza Bey Köyünde medfun bu yiğit,
Bey’ine, Boy’una meftun bu yiğit.
Saru Batu duyar, Oğlu şehitmiş,
Bu genç yaşta uçup, Cennete gitmiş,
Kanı için onca, yeminler etmiş,
Kesmiş iflahını, Bizans’ın Rum’un,
Şehid namzedidir, Kudsî Ordumun.
Karacahisar’la, İnegöl, birden,
Osman Bey’e pusu, hem iki yerden,
Gâzîler korkar mı, geçmişler serden,
Dar eder meydanı, kaçar Tekfur’lar,
Kale kapısını açar Tekfur’lar.
İkizce’de  orman. Bir çam ağacı,
Yüz yerden yaralı, duymuyor acı,
Zaten şehit olmak bir tek amacı,
Alçay’da oğluna kavuştu Savcı,
Ölmedi Rahman’a kavuştu Savcı.
Domaniç, Karaköy, Akmeşhed makam,
Nöbeti bekliyor, bak “ Kandilli Çam “
Ey yolcu ! Fâtiha, senden tek ricam.
Cümle şühedâya, Ata’na selâm,
Böldürmeyiz asla. Vatan’a selam.