Ballıca, Koyulhisar

Tarihçe

Köyün eski ismi Zunar olup, bu ismin Ermenicede "zinnar" diye bilinen, Ermenilerin öldüklerinde tanınabilmeleri için elbiselerinin içinden bellerine bağladıkları bel bağı anlamını taşıyan kelimeden türediği sanılmaktadır. Bölgede daha önceleri Ermeni ve Rum azınlıklarının yaşadığına dair ciddi kanıtlar vardır. Evelikli yaylasının Karakilise denilen bölgesinde gayrimüslimlere ait olduğu sanılan mezarlık hala durmaktadır. Ve bu bölgede harabe temel yapıların taş kalıntıları görülmektedir. Yine köy merkezinin karşısındaki ambar dolduran mevkiinde Gavurfırını denen bölgede eski körük cürufları ve mağara kalıntıları mevcudiyetini korumaktadır.
1860'lı yıllarda, bölgede Rum ve Ermenilerin yaşadığını yaşlılar anlatırdı. Seferberlik zamanı bu azınlık çetelerinin halka zulm ettiğine dair rivayetleri aktarırlardı.
Köye ilk önce 4 ailenin yerleştiği;bunların Keleş,lerin dedesi olan Nuh, Hüseyin Beyoğlu, Hacı Velioğlu ve Çetinkaya'ların dedesi olan Sarı Abdullah oldukları bilinmektedir. Hüseyin Beyoğlu ve Hacı Velioğlu'nun nereden geldikleri bilinmemektedir.Nuh un Gümüşhane nin Şiran ilçesinden (Şiran o zamanlar Trabzon'un ilçesidir) geldiği, Sarı Abdullah'ın Koyulhisar'ın Geley diye bilinen şu anki adı Kılıçpınar olan köyden geldiği bilinmektedir. Aynı zamanda Sarı Abdullah'ın Oğuzlar'ın Bozoklar kolunun Kargın Türk'lerinden geldiği bilinmektedir.
Köyün adı Cumhuriyet Döneminde, arıcılık yaygın olduğu ve çok nitelikli bal üretildiği için BALLICA olarak değiştirilmiştir.
Köyün Merkez(Dereyurt), Yanık Ağıl, Havara, Dere Tarla, Çulhasamanlığı, Karşı ve Bermiç mahalleleri olmak üzere 7 ayrı yerleşim bölgesi mevcuttur.
Evelikli, Büyükdüz ve Baş Yayla (Melet Irmağının doğduğu yer) adları ile 3 yaylası vardır.
1984 yılında köy, yola ve elektiriğe kavuşmuştur. Köydeki telefon santralinden çevre köylere telefon bağlanmıştır. 2 Camii vardır. Cuma günleri pazar kurulmaktadır.
1977 yılında Niksar'lı öğretmen Aslan Oğuz'un halı dokuma öğretmeni eşi Zübeyde Oğuz sayesinde önceleri yün halı tezgâhları kurulmuş ve halı ustaları yetişmiştir. Bilahere o halı ustaları eğitilerek Hereke ipek halı dokumacılığını dönüşmüştür. Bölgedeki tüm köylerde ipek halı dokumacılığı devam etmektedir. Bunların tamamı köyümüzdeki ustalardan bu sanatı öğrenmişlerdir. Halıcılıkla birlikte köy kalkınmış ve göç durmuştur. Halı malzemelerini ve halıları pazarlayan tüccarlar oluşmuştur.
Son zamanlarda yoğun olarak İstanbul'da ve Ordu'da yaşayan emekliler ve işadamları yeni modern binalar yaparak köyün modern bir yapıya kavuşmasına vesile olmuşlardır.İstanbul'da Sultangazi ilçesinde derneği vardır.

Kültür

Köyün geçmişten günümüze kadar ulaşmış gelenekleri halen yaşatılmaktadır. Saya oyunu, yüzük oyunu, çulaltı v.s. Ayrıca köy halkı düğün geleneklerini korumuş olup, düğünleri hala eski zamanlardaki gibi renkli ve eğlenceli geçmektedir.
Madımak Yemeği, Kara Lahana Yemeği, Patates Mıhlası, Sarma, (Gıdık) olarak bilinen lokma tatlısı gibi birçok kendine has yemek çeşidi vardır. Köy halkı genellikle kendi yiyeceğini kendisi üretmektedir. Köyün en büyük özellikleri arasında Kuşburnu bitkisi ve Kuzu Göbeği Mantarı vardır. Birçok hastalığa iyi geldiği söylenen bu bitkiler bolca yetişmektedir.

Coğrafya

Sivas iline 245, Koyulhisar ilçesine 56 Km. uzaklıktadır. Köy; Sivas, Ordu ve Giresun illerinin kesiştiği bir noktada bulunmaktadır. Köy, Sivas'a bağlı Suşehri ve Koyulhisar'a, Ordu'ya bağlı Mesudiye ilçesinin ve Giresun'a bağlı Şebinkarahisar ilçesine 60 Km. mesafededir. Baş Yayla adlı ovası, Karagöl dağlarının Güney eteklerinde yer almaktadır. Köy, orman köyü sınıfındadır. Kadastro çalışmaları 2008 yılında tamamlanmıştır.

İklim

Köyün iklimi, Türkiye'de Türkiye'de Karadeniz iklimi etki alanı içerisindedir.

Ekonomi

Köyün geçim kaynağı; köyde yaygın olan ipek halı dokumacılığı, hayvancılık,tarım ve az miktarda arıcılıktır.

Altyapı bilgileri

Köyde ilköğretim okulu kapatılmıştir.