Kruşçev'in Anıları

Yazılış öyküsü

Sovyetler Birliği'nin Josef Stalin'den sonraki üçüncü lideri olan Sovyetler Birliği Komünist Partisi birinci sekreteri Nikita Kruşçev (1894-1971) 14 Ekim 1964'te ileri yaşı ve bozulan sağlığı sebebiyle istifa edip koltuğunu Leonid Brejnev'e bırakınca, emeklilik günlerini Moskova'daki evinde ve dacha'sında geçirmeye başladı. Oldukça renkli bir siyasi hayat geçirmiş olan Kruşçev kendi iktidarında çok hareketli bir dış politika da izlemişti. Batı ülkeleri ile nükleer silahlar hususunda uzlaşarak aralarında yumuşama sağlamış, Sovyet halkına bazı sosyal imkânlar getirmiş ve düşünce özgürlüğü gibi konularda dikkate değer ilerlemeler kaydetmişti. Koltuğunu bıraktığında halâ geriye dönme umudu vardı, ancak bu umudu, itibarı ile birlikte giderek azaldı. Sıkı kontrol altında, hattâ ev hapsindeydi.
Nikita Kruşçev işte bu ortamda, 1966 yılından başlayarak anılarını yazmaya başladı. Anılarını önceleri açık havada ses bandına kaydediyordu. Ancak dış gürültüye bağlı olarak kayıt kalitesinin çok düşük olması üzerine KGB tarafından dinleneceğini bile bile kayıtlarını evde yapmaya başladı. 1968'e kadar hiç müdahele etmeyen KGB nihayet o yıl ses bantlarını Kruşçev'den resmen istedi. Ancak Kruşçev bantları teslim etmeye yanaşmadı. Bu arada bir kalp rahatsızlığı nedeniyle hastaneye kaldırılınca KGB, oğlu Sergei'ye yanaşarak yabancı ajanların anıları çalmaya hazırlandıkları yalanını uydurarak bu kez de kayıtları ondan istediler. Zaten bantlar çoktan çözümlenmiş ve transkripsiyonlarıyla birlikte Time dergisinin Moskova bürosu aracılığıyla Batı'daki bir yayıncıya iletilmişti bile. KGB'nin istese kayıtları zorla da alabileceğini bilen Sergei, babası halâ hastanedeyken elindekileri yetkililere teslim etti. Hemen akabinde de Batı'daki yayıncıya anıları hemen bastırtma talimatını verdi (Oysa Kruşçev 1958'de Boris Pasternak'ın Nobel Edebiyat Ödülünü almasına izin vermemişti. Pasternak'ın Doktor Jivago'su da tıpkı onun anıları gibi ülke dışına kaçırılarak orada yayımlanmıştı.)
Kruşçev'in kayıtları seksen makara teyp bandı, on altı ses kasedi ve bunların çözümlerinden oluşan üç bin sayfayı geçen dökümandan oluşmaktadır.

Basım öyküsü

Anılar 1970 yılında Boston'da "Little, Brown & Company" adlı bir Amerikan/İngiliz yayınevi tarafından "Khrushchev Remembers" (Kruşçev Hatırlıyor) adıyla İngilizce olarak yayımlandı. Bunun üzerine Kruşçev'e KGB tarafından baskı yapılarak herhangi bir Batılı yayıncıya, hiçbir yazısını göndermemiş olduğuna dair belge imzalattırıldı. Bu belgede ayrıca oğlunun onlara iletmiş olduğu materyallerin pek de değerli bilgiler içermediği şeklinde bir ibare de yer alıyordu. Kitabın yayımlanmasından sonra İzvestiya gazetesi anıların sahte olduğunu yazdı, Moskova radyosu da Kruşçev'in imzaladığı inkâr belgesini yayınladı. Altı yıldır Sovyet radyolarında ilk kez ondan bahsedilmiş oluyordu.
İngiliz yazar, çevirmen ve Sovyetler Birliği uzmanı Edward Crankshaw kitabın önsözünü ve dipnotlarını yazdığı gibi, ayrıca kendi yorumlarını da ilgili bölümlere eklemişti. Kitabın müsveddelerini Rusçadan İngilizceye, Amerikalı gazeteci, dış politika analisti ve diplomat Strobe Talbott çevirmiştir. Talbott aynı zamanda müsveddeleri Moskova'da teslim alan kişidir.
639 sayfalık bu hacimli kitap hem ciltli (hardcover) hem de karton kapaklı (softcover) baskılarıyla piyasaya sürülmüştür. Kitapta çok sayıda fotoğraf yer almaktaydı. Milliyet yayınlarının 1971'de bastığı iki ciltlik Türkçe versiyonu 1970 yılında yayımlanan bu tek ciltlik kitabın çevirisidir.

Güvenilirliği

Anı kitaplarında ve biyografilerde gerçeklerin kısmen çarpıtılması, yok sayılması, ya da basitçe unutulmuş olması, bazı olayların abartılması, kendini övme, haksız saldırı, objektiflikten uzaklaşma gibi zaaflara bazen rastlanır ve bu durum, otobiyografiyi yazana göre değişmekle birlikte, zaman zaman doğal da karşılanabilir. Yaşlılığın ve hastalıkların meydana getirdiği unutkanlık, arşivlerden yeterince yararlanamama gibi nedenlerle de bu zaaflar ortaya çıkabilir.
"Kruşçev'in Anıları" uzunca bir süre "tamizdat" kategorisinde sayıldı ve içeriğine çok güvenilmedi. Bilindiği gibi bu tür yayınlara "tamizdat" adı verilmektedir ve Sovyet bloğununda ilkel metotlarla (teksir, daktilo vb.) gizlice basılan ve ülke içinde dağıtılan kaçak yayınları tanımlayan samizdat'tan türetilmiştir ("Samizdat", Rusça: сам, sam, "kendi" ve издат, izdat, yayımcı sözcüklerinden türetilmiştir, "kendi kişisel yayını" anlamına gelmektedir). "Tamizdat" ise, "samizdat"ın ülke dışında, Batıdaki kapitalist yayınevleri tarafından yayımlanan versiyonuna verilen addır (Rusça: там, tam, “orada, oralarda”).
Bu kitap ilk yayımlandığında en çok da gerçek olup olmadığı sorgulanmıştı. Sovyet yetkililerince hemen sahte olduğu ilân edilmiş olmakla birlikte bu belgeleri Batı'ya kaçıran insanların bunu bir siyasal savaş aracı olarak kullanmak istemiş olabilecekleri hemen akıllara gelmişti. Belki de bu kitap yazarını ortadan kaldırmak için düzenlenen bir komplonun bir parçası olabilecekti. Kitabın oldukça uzun olan giriş yazısını yazan Edward Crankshaw bir Sovyetler Birliği uzmanıydı ve Rusçaya çok hakimdi. Kitaba yazdığı önsözde Kruşçev'i sayısız defa kendi sesinden izlediğini, bu anıların transkripsiyonunu da banttan bizzat kendisinin bir kez daha yaptığını belirterek, onu ve üslûbunu çok iyi tanıdığını ve bunların sahte olamayacağını belirtmiştir. Strobe Talbott ayrıca bu kayıtların ses uzmanlarına kıyaslamalı spektrografik analizlerinin de yaptırıldığı, böylece gerçek olduklarına güvenlerinin bir kat daha arttığını devam kitaplarına yazdığı notlarda belirtmişti.
1974 yılına gelindiğinde anılar üzerindeki gerçeklik tartışması artık sona ermişti. Zaten bu yıl da anıların ikinci cildi yayımlandı.