Simbahan ng Binondo

Makasaysayang background

Bago pa dumating ang Espanyol sa Pilipinas ay mayroon nang isang komunidad ng mga mangangalakal na Tsino na naninirahan sa Maynila. Ang populasyon ng mga mangangalakal ng Tsino ay nadagdagan sa pagdating ng kolonisasyon ng Espanya sa Pilipinas, dahil sa mas mataas na kalakalan sa pagitan ng mga pulo. Ang pagtaas ng populasyon sa kanilang populasyon ay nag-udyok sa Katolikong mga Misyonero na pamahalaan ang pag-convert ng populasyon ng Intsik sa pananampalatayang Kristiyano
Noong 1596, itinatag ng mga pari ng Dominicano ang simbahang Binondo upang maglingkod sa kanilang mga nakabukas na Tsino sa Kristiyanismo pati na rin sa mga katutubong Pilipino.

Arkitektura

Ito ay itinayo ng mga Dominikano. Itinatag noong 1596, isang simbahan ang itinayo bago ang 1614. Kapag inilipat sa kasalukuyang site nito noong ika-18 siglo, isang bagong simbahan ang itinayo upang mapaunlakan ang mga bagong iglesia. Noong 1778, ang bubong ay pinalitan ng nipa habang ang kahoy ay nawasak ng mga anay. Noong 1863, ang simbahan ay bahagyang nasira ng lindol Ang orihinal na istraktura ay napinsala sa panahon ng digmaan at iba ' t-ibang mga natural na kalamidad.
Pinamahalaan ni Domingo Cruz y Gonzales ang pagtatayo ng simboryo noong 1781.
Ang kasalukuyang granite church ay nakumpleto sa parehong site noong 1852 at nagtatampok ng isang octagonal bell tower na nagmumungkahi ng kulturang Tsino ng mga parishioner. Ang simbahan ay sinunog sa panahon ng pagsalakay ng Britanya noong 1872. Ang isa pa ay mabilis na itinayo matapos ang trabaho. Ang mga pagpapabuti ay ginawa noong ika-18 siglo ngunit muling nabuwal ang edipisyo sa lindol noong 1863. Ito ay itinayong muli sa kadakilaan ng mga labi na nakikita natin ngayon. Bago ang digmaan, itinuturing itong isa sa pinakamagandang simbahan sa bansa. Ang bell tower ay binubuo ng limang kwento, may walong sulok sa hugis. Sa tuktok nito ay isang mirador (window ng pagtingin). Ang bubong na ito ay nawasak sa panahon ng lindol noong 1863.
Ang pambobomba ng Amerika noong Setyembre 22, 1944 ay sinira ang istraktura. Ang lahat, kasama ang mga archive ng parokya ay sinunog. Wala nang natira sa likod maliban sa mga pader ng bato ng iglesia at ang apoy na may walong octagonal belltower. Pagkatapos ng digmaan, ang mga parokyano ng Binondo ay kailangang gumawa ng isang simbahan na walang bubong sa loob ng maraming taon hanggang sa ito ay itinayong muli noong 1950s.
Ang bubong sa likod ng pedimya at ang mga pader sa kaliwa ng harapan ay mga karagdagan sa mga nakaraang taon. Ang orihinal na harapan, na may ilang mga pagbabago, ay katulad ng sa mga iglesya ng Mataas na Renaissance ng Italya. Ang facade ay pinatugtog sa mga gilid ng mass ng pilaster na tinapos ng mga dekorasyon tulad ng urn. Ang isang tower ay matatagpuan sa tuktok ng pediment. Sa base ng pediment, kasama ang gitnang axis nito, ay isang maliit na pabilog na bintana na naka-frame sa pamamagitan ng mas maliit na haligi at pedimento na naka-frame sa pamamagitan ng isang foliated scroll. Sa kanan ay ang malaking, may walong sulok na tore na nailalarawan sa pamamagitan ng mga canton sa mga anggulo nito at mga panimulang bintana ng bintana.

Ang kasalukuyang simbahan at kumbento ay na-renovate sa pagitan ng 1946 at 1971.