Kathleen Kenyon

Biograpiya

Si Kathleen Kenyon ang pinakamatandang anak na babae ni Sir Frederic Kenyon na isang skolar ng Bibliya at kalaunang direktor ng British Museum. Siya ay nag-aral sa St Paul's Girls' School, nagbasa ng kasaysayan sa Somerville College, Oxford, Inglatera at naging unang pangulong babae ng Oxford University Archaeological Society. Si Kenyon ay hindi kailanman ikinasal.

Arkeolohiya

Ang unang karanasan sa larangan ni Kathleen Kenyon ay bilang isang potograpo para sa pasimulang mga paghuhukay sa Great Zimbabwe noong 1929 na pinangasiwaan ni Gertrude Caton-Thompson. Sa pagbalik sa Inglatera, si Kenyon ay lumahok sa mag-asawang arkeologong sina Mortimer at Tessa Wheeler sa mga paghuhukiay nito sa tirahang Romano-Briton ng Verulamium (St Albans) na mga 20 milya sa hilaga ng London. Sa pagtatrabaho doon sa tuwing tag-init ng 1930 at 1935, natutunan ni Kenyon kay Mortimer Wheeler ang disiplina ang maingat na kinontrol at itinalang paghuhukay na stratigapiko. Ipinagkatiwala ni Wheeler kay Kenyon ang paghuhukay ng teatrong Romano. Sa mga taong 1931 hanggang 1934, si Kenyon ay sabay na Samaria na sa panahong ito ay nasa pangangasiwa ng Mandatong Briton para sa Palestina kasama nina John Crowfoot at Grace Crowfoot. Dito, siya ay humiwa ng isang bambang (trench) sa kahabaan ng tuktok ng tambak (mound) at pababa sa hilagaan at katimugang mga libis (slope) na naglalantad sa Bakal II (Iron II) tungo sa panahong Romanong sekwensiya ng lugar. Sa karagdagan sa pagbibigay ng mahalagang materyal ng pagpepetsa para sa stratigrapiyang Panahong Bakal (Iron Age) ng Palestina, kanyang natamo ang mahalagang datos na stratipiyado para sa pag-aaral ng Silanganing kalakal na terra sigilata.
Noong 1934, si Kenyon ay malapit na kaugnay ng mga Wheeler sa pagtatag ng Institute of Archaeology ng University College London. Mula 1936 hanggang 1939, kanyang isinagawa ang mga mahalagang paghuhukay sa Pader na Pang-Hudyo sa siyudad ng Leicester. Sa panahong ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, si Kenyon ay nagsilbing Komander na Pang-Dibisyon ng Red Cross sa Hammersmith, London, at kalaunang ay bilang nagsisilbing Direktor at Kalihim ng Institute of Archaeology ng University of London.
Pagkatapos ng digmaan, siya ay naghukay sa Southwark, sa The Wrekin, Shropshire at sa iba pang mga lugar sa Britanya gayundin sa Sabratha na isang siyudad Romano sa Libya. Bilang kasapi ng Konseho ng British School of Archaeology in Jerusalem (BSAJ), si Kenyon ay nasangkot sa mga pagsisikap na muling bukas ang Paaralan pagkatapos ng paghinto sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Noong Enero 1951, siya ay naglakabay sa Transjordan at nagsagawa ng mga paghuhukay sa West Banki sa Jericho (Tell es-Sultan) sa ngalan ng BSAJ. Ang kanyang pagtatrabaho sa Jericho mula 1952 hanggang 1958 ang gumawa sa kanyang sikat sa buong mundo at nagtatag ng isang tumatagal na legasiya sa paraang arkeolohikal sa Levant. Ang mga bagong pagkakatuklas na nauukol sa mga kulturang Neolitiko ng Levant ay nagawa sa sinaunang tirahang ito. Ang kanyang paghuhukay sa Simulang Panahong Tanso (Bronze Age) na may pader na siyudad at ang mga panlabas na sementeryo ng huli ng Simulang Panahong Tanso kasama ng kanyang pagsisiyasat ng mga stratipiyadong mga paso (potteries) sa panahong ito ang nagtatag sa kanya na pangunahing autoridad ng panahong ito. Sa parehong panahon, kanya ring kinompleto ang publikasyon ng mga paghuhukay sa Samaria. Ang kanyang bolyum na Samaria Sebaste III: The Objects, ay lumabas noong 1957. Pagkatapos ng kanyang mga paghuhukay sa Jericho noong 1958, kanyan namang hinukay ang Jerusalem mula 1961 hanggang 1967 na tumutuon sa Siyudad ni David hanggang sa malapit sa katimugang Temple Mount.
Bagaman walang duda si Kenyon na ang mga lugar na kanyang hinukay ay nauugnay sa salaysay ng Lumang Tipan, gayunpaman, siya ay nagdala ng atensiyon sa mga salungatan sa salaysay na ito sa Bibliya at nagbigay ng konklusyon na ang mga kabayuhan ni Solomon ayon sa Bibliya sa Megiddo ay buong hindi praktikal sa pagtatago ng mga kabayo (1978:72). Kanya ring ipinakita sa ebidensiyang arkeolohikal na ang Jericho ay matagal nang bumagsak bago pa ang sinasabing panahon ng pagdating ni Josue. Ang konklusyong ito ay sumasalungat sa mga salaysay ng Aklat ni Josue. Dahil dito, ang akda ni Kenyon ay ginamit upang suportahan ang Biblikal na Minimalismo na paaralan ng arkeolohiya na naniniwalang ang karamihan sa mga kuwento sa Bibliya ay hindi historikal.
Ang legasiya ni Kenyon sa larangan ng mga paraang paghuhukay at paraang seramiko ay pinatunayan ni Larry G. Herr na isa sa mga direktor ng Madaba Plains Project. Kanyang direktang itinuro kay Kenyon ang mga pangunahing pangyayari (pagkatapos ng mga pagsulong na ginawa ni William F. Albright sa Tell Beit Mirsim noong mga 1920) na nagdala ng modernong pang-unawa sa paso (pottery) ng katimugang Levant:
"The first event was the refinement of stratigraphic techniques that Kathleen Kenyon's dig at Jericho catalyzed. The strict separation of earth layers, or archaeological sediments, also allowed the strict separation of ceramic assemblages".

Ang unang pangyayari ang pagpipino ng mga paraang stratigrapiko na pinasimulan ng pahuhukay ni Kenyon sa Jericho. Ang mahigpit na paghihiwalay ng mga patong ng lupa o mga sedimentong arkeolohikal ay pumayag rin sa mahigpit na paghihiwalay ng mga pagtitipon na seramiko.
Natukoy ni Herr ang makapangyarihang hindi direktang impluwensiya ni Kenyon sa ikalawang pangyayari na nagtagayuod ng pagsulong sa loob ng paraang seramiko na:
"...the importation of Kenyon's digging techniques by Larry Toombs and Joe Callaway to Ernest Wright's project at Balata. Here, they combined Wright's interest in ceramic typology in the best Albright tradition with Kenyon's methods of excavation, which allowed the isolation of clear, stratigraphically determined pottery assemblages".

ang importasyon ng mga paraang paghuhukay ni Kenyon nina Larry Toombs at Joe Callaway hanggang sa proyekto ni Ernest Wright sa Balata. Dito, kanilang pinagsama ang interes ni Wright sa tipolohiyang seramiko sa pinakamahusay na tradisyong Albright sa mga paraan ni Kenyon ng paghuhukay na pumayag sa paghihiwalay ng maliwanag na natukoy sa pamamagitan ng stratigrapiya ng mga pagtitipong pampaso.
Mula 1948 hanggang 1962, si Kenyon ay nagturo ng Arkeolohiyang Levantine sa Institute of Archaeology, University College London. Ang pagtutuo ni Kenyon na ay sinamahan ng kanyang mga paghuhukay sa Jericho at Jerusalem. Noong 1962, siya ay hinirang na Prinsipal ng St Hugh's College, Oxford.

Mga gantimpala at komemorasyon

Ang British School of Archaeology sa Jerusalem, na isinama sa Council for British Research in the Levant (CBRL) noong 1998, ay opisyal na muling pinangalanan na Kenyon Institute noong 10 Hulyo 2003 bilang pagpaparangal kay Kathleen Kenyon. Sa kanyang pagreretiro mula sa Oxford noong 1973, siya ay hinirang na DBE.