Paringhitis na istreptokokal

Sanhi

Ang lalamunang mayroong istreptokokus ay sanhi ng isang uri ng bakterya, ang tinatawag na group A beta-hemolytic streptococcus (GAS) sa Ingles o istreptokokus na betahemolitiko na nasa pangkat ng titik A. Ang ibang mga bakterya o birus ay maaari ring magdulot ng nakikilala sa Ingles bilang sore throat o makirot na lalamunan. Ang mga tao ay nakakakuha ng lalamunang mayroong istreptokokus sa pamamagitan ng direkta at malapitang pagkakadikit sa taong may ganitong karamdaman. Ang karamdamang ito ay mas madaling kumakalat kapag ang mga tao ay nagsisiksikan. Ang mga halimbawa ng pagsisiksikan ay kinabibilangan ng mga taong nasa militar o iyong nasa mga paaralan. Ang bakteryang GAS ay maaaring matuyo at mapasama sa alikabok, ngunit hindi ito magdurulot ng sakit sa mga tao. Kung ang bakterya sa kapaligiran ay mananatiling mamasa-masa makakapagdulot ang mga ito ng sakit sa mga tao ng hanggang 15 araw. Ang mamasa-masang bakterya ay matatagpuan sa mga bagay na tulad ng mga sipilyo. Ang mga bakteryang ito ay nabubuhay sa pagkain, ngunit ito ay hindi masyadong pangkaraniwan. Ang mga taong makakakain ng ganitong pagkain ay maaaring magkasakit. Ang labindalawang bahagdan ng mga bata na walang sintomas ng istreptokokus sa lalamunan ay karaniwang mayroong GAS sa kanilang lalamunan.

Pagsusuri sa laboratoryo

Ang pagsusuring tinatawag na paglinang ng lalamunan o throat culture ay ang pangunahing paraan upang malaman kung ang isang tao ay mayroong strep throat. Ang pagsusuring ito ay karaniwang may katumpakan na 90 hanggang 95 bahagdan. Mayroong ibang pagsusuri na tinatawag na rapid strep test o RADT. Ang rapid step test o mabilisang pagsusuri ng istreptokokus ay mas mabilis kaysa sa pagkukultura ng lalamunan o throat culture ngunit 70 porsiyento lamang nitong natutukoy ang karamdaman. Maaaring ipakita ng parehong pagsusuri kung ang isang tao ay walang istreptokokus sa lalamunan. Karaniwan nilang maipapakita ito na 98 porsiyento ang katumpakan.
Kapag ang isang tao ay may sakit, matutukoy ng paglinang sa lalamunan o ng mabilisang pagsusuri ng istreptokokus kung ang tao ay may karamdamang paringhitis na istreptokokal. Ang mga taong walang sintomas ay hindi na kailangang suriin na ginagamit ang throat culture o rapid strep test dahil ang ilang mga taong may bakteryang istreptokokal sa kanilang mga lalamunan ay kadalasang walang mga negatibong resulta. At ang mga taong ito ay hindi nangangailangan ng panggagamot.

Mga sanhi ng magkaparehong sintomas

Ang lalamunang may istreptokokus ay mayroong ilang mga sintomas na kapareho ng ibang mga karamdaman. Dahil dito, mahirap tukuyin kung ang isang tao ay mayroon lalamunang may istreptokokus na hindi isinasagawa ang paglinang ng lalamunan o mabilisang pagsusuri ng istreptokokus. Kapag ang isang tao ay may lagnat at namamagang lalamunan na may kasamang pag-ubo, tumutulong sipon, pagtatae, at mapupula na nangangating mga mata, malamang na ito ay pamamaga ng lalamunan na sanhi ng birus. Ang impeksiyon ng nakakahawang mononukleyosis ay maaaring magdulot ng namamagang kulani sa leeg at namamagang lalamunan, lagnat, at maaaring lumaki ang mga tonsil. Ang diyagnosis na ito ay maaaring matukoy ng isang pagsusuri sa dugo. Gayunman, walang partikular na paggamot para sa nakakahawang mononukleyosis.

Pag-iwas

Ang ilang tao ay mas madalas na nakakakuha ng lalamunang may istreptokokus kaysa sa iba. Ang pagpapatanggal ng mga tonsil ay isang pamamaraan para mapigilan ang pagkakaroon ng istreptokokus sa lalamunan para sa mga taong ito. Ang tatlo o mahigit pang beses na pagkakaroon ng istreptokokus sa lalamunan sa loob ng isang taon ay maaaring maging mabuting dahilan para ipatanggal na ang mga tonsil. Ang paghihintay ay mas nakakabuti rin.

Paggamot

Ang lalamunang mayroong istreptokokus ay kadalasang tumatagal ng ilang mga araw na hindi ginagamot. Ang mga paggamot na ginagamitan ng antibiyotiko ay kadalasang nagpapagaling sa mga sintomas nang mas mabilis kaysa sa 16 na mga oras. Ang pangunahing dahilan ng paggamot na ginagamitan ng mga antibiyotiko ay upang bawasan ang pagkakaroon pa ng mas malubhang karamdaman. Halimbawa, ang karamdamang tinatawag na rayumatikong lagnat o ang pagkakaipon ng nana sa lalamunan ng tinatawag na absesong retroparinghiyal (pagnanaknak sa likuran ng lalamunan). Ang mga antibiyotiko ay mabisa kapag ibinibigay sa loob ng 9 na mga araw sa simula ng mga sintomas.

Gamot para sa pananakit

Ang gamot para mabawasan ang pananakit ay makakatulong para sa kahapdian na dulot ng istreptokokus sa lalamunan. Kadalasang kinabibilangan ito ng NSAID o parasetamol (paracetamol) na kilala rin bilang asetaminopen (acetaminophen). Ang mga isteroyd ay mabisa rin, na tulad ng malapot na lidokina (lidocaine). Ang aspirina (aspirin) ay maaaring ibigay sa mga nasa tamang gulang na. Hindi nakakabuti ang pagbigay ng aspirina sa mga bata dahil sa mas malamang na magkakaroon sila ng sindroma ni Reye.

Antibiyotikong gamot

Ang Penicillin V ang pinaka karaniwang antibiyotiko na ginagamit sa Estados Unidos para sa lalamunang mayroong istreptokokus. Popular ito dahil sa ito ay ligtas, mabisa at hindi magastos. Ang Amoxicillin ay kadalasang ginagamit sa Europa. Sa India, mas malaki ang posibilidad na magkaroon ng rayumatikong lagnat ang mga tao. Dahil dito, ang iniiniksiyong gamot na tinatawag na benzathine penicillin G ang karaniwang ipinanggagamot. Ang mga antibiyotiko ang nagpapaikli ng itinatagal ng mga sintomas. Ang karaniwang itinatagal nito ay tatlo hanggang limang araw. Pinapaikli ito ng mga antibiyotiko ng humigit-kumulang sa isang araw. Binabawasan din ng mga gamot na ito ang pagkalat ng karamadaman. Ang mga gamot ay kadalasang ginagamit upang mabawasan ang mga bihirang kumplikasyon. Kabilang sa mga ito ang rayumatikong lagnat, mga pantal, o mga impeksiyon. Ang mga mabubuting epekto ng mga antibiyotiko ay kailangang balansehin ng mga posibleng mga epekto ng gamot. Ang paggamot na ginagamitan ng antibiyotiko ay hindi kailangang ibigay sa mga malulusog ng mga nasa tamang gulang na tao na mayroong masasamang mga reaksiyon sa gamot. Ang mga antibiyotiko ay mas madalas na ginagamit sa lalamunang mayroong istreptokokus kaysa sa inaasahan batay sa kung gaano kalubha ito at ang bilis nitong kumalat. Ang gamot na erythromycin (at ang ibang mga gamot na tinatawag na mga macrolide) ang dapat na gamitin para sa mga taong may masamang mga alerhiya sa penisilina (penicillin). Ang Cephalosporin ay maaaring gamitin sa mga taong may mas kaunting mga alerhiya. Ang mga impeksiyong sanhi ng istreptokokus ay maaari ring humantong sa pamamaga ng mga bato (nakikilala sa Ingles bilang acute glomerulonephritis o talamak na glomerulonepritis). Hindi binabawasan ng mga antibiyotiko ang posibilidad ng pagkakaroon ng ganitong kondisyon.

Probabilidad

May kaugnayan sa diwa kalamangan o probabilidad, ang strep throat ay kabilang sa mas malawak na kategorya ng pamamaga ng lalamunan o paringhitis. Humigit-kumulang sa 11 milyong mga tao ang nagkakaroon ng pamamaga ng lalamunan sa Estados Unidos sa bawat taon. Ang karamihan sa mga kaso ng pamamaga ng lalamunan ay sanhi ng mga birus. Ang bakteryang istreptokokus na betahemolitiko na nasa pangkat ng titik na A ay nagdudulot ng 15 hanggang 30 porsiyento ng mga pamamaga ng lalamunan sa mga bata. Nagdudulot ito ng 5 hanggang 20 porsiyento ng mga pamamaga ng lalamunan sa mga nasa tamang gulang na. Ang mga kaso ay kadalasang nagaganap sa huling bahagi ng taglamig at mga unang bahagi ng tagsibol.