Ludwig van Beethoven

Pagtatag ng kanyang karera sa Vienna

Mula 1790 hanggang 1792, nagkompositor si Beethoven ng maraming mga gawa (wala dito kahit isa na inilathala nong panahon na iyon, at karamihan ay nakatala bilang mga gawang walang opus) ay nagtanghal ng kanyang lumalawak na saklaw at pagiging bihasa sa larangan ng musika. Ang mga musikolohista ay nagtukoy ng isang tema na magkatulad sa kanyang Ikatlong Simponya sa isang pangkat ng baryasyon na isinulat noong 1791. Si Beethoven ay maaring unang naipakilala kay Joseph Haydn noong huling bahagi ng dekada 1790, habang ang huli ay papuntang Londondon at huminto ng pansamantala sa Bonn noong panahon ng Pasko. Isang taon at kalahati matapos sila magkita sa Bonn sa pabalik na paglakbay ni Haydn mula sa London papuntang VIenna noong Hulyo 1792, mataas ang tsansa na ang kanyang mga pagsasaayos ay ginawa sa mga panahon na iyon para makapagaaral si Beethoven sa matandang bihasa. Ng may tulong sa Elektor, si Beethoven ay umalis ng Bonn para sa Vienna noong 1792, sa kabila ng mga usapin na pagkalat ng giyera sa labas ng Pransiya; nalaman niya pagdating niya na namatay na ang ama niya. Kakamatay rin ni Mozart. Isinulat ni Count Waldstein, sa kanyang pangwakas na liham kay Beethoven: "Sa hindi maisturbong pagsisikap makakamit mo rin ang espito ng Mozart sa mga kamay ni Haydn." Sa mga susunod na ilang taon, tumugon si Beethoven sa paniniwala ng marami na siya ang tagapagmana ng legasiya ni Mozart sa pagaaral niya ng mga gawa ng bihasa at pagsusulat ng mga gawa na may impluwensya ng kay Mozart.
Hindi kaagad natatag ni Beethoven ang kanyang lugar bilang isang kompositor, ngunit ipinasailalim niya ang sarili sa pag-aaral at pagtatanghal. Habang nagatrabaho sa ilalim ng pagtuturo ni Haydn, sinumulan niyang maging bihasa sa counterpoint.Siya rin ay nagaral ng byolin sa ilalim ni Ignaz Schuppanzigh. Sa unang bahagi ng panahon na ito, siya ay ginagabayan ni Antonio Salieri ng paminsan-minsan, pangunahin sarimarily estilong Italyano sa vocal na pagkokompositor; ang relasyon na ito ay nagpatuloy hanggang 1802 sa pinakamaagang panahon, at marahil hanggang 1809. Sa pagalis ni Haydn papuntang Inglatera noong 1794, inaasahan na umuwi si Beethoven ng Elektor, ngunit pinili niya na manatili sa Vienna, at ipinagpatuloy ang pagaaral ng counterpoint kasama ni Johann Albrechtsberger at iba pang guro. Matapos matapos ang termino ng pagpondo ng mula sa Elektor, ilan sa mga maharlikang taga-Vienna ay kumikilala na ng kanyang kakayanan, at nagalok ng pondohin siya, kasama dito si Prinsipe Joseph Franz Lobkowitz, Prinsipe Karl Lichnowsky, at Baron Gottfried van Swieten.
Pagdating ng 1793, nailagay na ni Beethoven ang kanyang sarili bilang isang magaling na improbisador sa mga salonng mga maharlika, karaniwang ipinapatutog ang mga simula at fugue ng Well-Tempered Clavier ni J. S. Bach. Ang kanyang kaibigan na si Nikolaus Simrock ay nagsimulang ilathala ang kanyang mga komposisyon; ang una ay pinaniniwalang isang pangkat ng mga barayasyon (WoO 66). Noong 1793, nailagay niya ang kanyang sarili sa Vienna bilang bihasa na piyanista, ngunit tilang ipinagkait niya ang mga gawa mula sa publikasyon para mas malaki ang epekto nito kapag ito ay inilathala sa 1795. Ang unang pampublikong pagtatanghal ni Beethoven ay nong Marso 1795, isang konsiyerto kung saan una niyang itinanghal ang isa sa mga konsiyertong pangpiyano niya. Hindi tiyak kung ito ay ang Una o Ikalawa. Ang mga ebidensyang dokumentaryo ay hindi malinaw, dahil ang parehas na konsiyerto ay parehas nang malapit na matapos (wala sa dalawa ay natapos o nailathala pagkatapos ngmaraming taon) Documentary evidence is unclear, and both concertos were in a similar state of near-completion (neither was completed or published for several years). Magtapos ang pagtatanghal, isinaayos niya para sa paglalathala ang una sa kanyang mga komposisyon kung saan binigyan niya ito ng bilang opus, ang tatlong tatluhang piyano, Opus 1. Ito ay nakdedika para sa kanyan patron na si Prinsipe Lichnowsky, at ito ay nagkita; Ang mga kita ni Beethoven ay halos sapat para tugusan ang mga pangangailangan niya para sa isang taon.

Pagtagumpay sa Musika

Ikinimpositor ni Beethoven ang uang anim na string quartet (Op. 18) sa pagitan na mga taon ng 1798 at 1800 (inatasan ni, at nakadekida kay, Prinsipe Lobkowitz). Ito ay inilathala noong 1801. Sa unang pagtanghal ng kanyang Una at ang Ikalawa Simponya noong 1800 at 1803, si Beethoven, ay kinilala bilang isa sa mga pinakamahalaga sa isang henerasyon ng mga batang kompositor matapos nila Haydn at Mozart. Siya ay patuloy na nagsulat ng iba pang porma, na ang mga kilalang piyanong sonata niya katulad ng "Pathétique" sonata (Op. 13), na inilarawan ni Cooper na "hinigitan ang lahat ng kanyang mga naunang komposisyon, sa lakas ng karakter, lalim ng damdamin, antas ng pagkamapanlikha, at husay ng manipulasyong motivic at tonal." Tinapos rin niya ang Septet (Op. 20) noong 1799, isa sa mga pinakasikat niyang gawa nang kanyang kapanahunan ng pagkabuhay.
Sa unang pagtanghal ng kanyang Unang Simponya, inupahan niya ang Burgtheater noong Abril 2, 1800, at nagpalabas ng isang malaking programang musika, kasama ang mga gawa ni Haydn at Mozart, kasama na rin ang kanyang Septer, ang Unang Simponya, at isa sa mga kanyang konsiyertong pang piyano (ang huling tatlo ay ibinawi sa pagkalathala). Ang konsiyerto, na inilarawan ng diyaryong Allgemeine musikalische Zeitung bilang ang "pinaka-kawili-wiling konsiyerto sa mahabang panahon" ay nakaranas rin ng kaunting kahirapan; ilan sa mga pagbatiko ay ang "mga magtutugtog ay walang pakialam sa soloista."
Hindi matatanggi ang mga impluwensya ni Mozart at Haydn. Halimbawa ang quintet para sa piyano at wind ni Beethoven ay sinasabing lubos na magkakatulad sa gawa ni Mozart para sa parehas na pagsasaayos, ngunit ito ay may bahid rin ng kanyang sariling estilo.
Ngunit ang mga melodya, pagpapaunlad na musikal, at paggamit sa pagmodula at pagkakayari, at paglalarawan ng damdamin ni Beethoven ay hinihiwalay siya sa kanyang mga naging impluwensya, at nagpataas ng epekto ng kanyang mga naunang gawa nang ito ay unang nailathala. Matapos ng 1800, si Beethoven at ang kanyang musika ay hinahanap na ng mga patron at tagalathala.
In May 1799, Beethoven taught piano to the daughters of Hungarian Countess Anna Brunsvik. During this time, Beethoven fell in love with the younger daughter Josephine who has therefore been identified as one of the more likely candidates for the addressee of his letter to the "Immortal Beloved" (in 1812). Shortly after these lessons, Josephine was married to Count Josef Deym. Beethoven was a regular visitor at their house, continuing to teach Josephine, and playing at parties and concerts. Her marriage was by all accounts happy (despite initial financial problems), and the couple had four children. Her relationship with Beethoven intensified after Deym died suddenly in 1804.
Beethoven had few other students. From 1801 to 1805, he tutored Ferdinand Ries, who went on to become a composer and later wrote Beethoven remembered, a book about their encounters. The young Carl Czerny studied with Beethoven from 1801 to 1803. Czerny went on to become a renowned music teacher himself, instructing Franz Liszt, and gave on 11 February 1812 the Vienna premiere of Beethoven's fifth piano concerto (the "Emperor").
Beethoven's compositions between 1800 and 1802 were dominated by two large-scale orchestral works, although he continued to produce other important works such as the piano sonata Sonata quasi una fantasia known as the "Moonlight Sonata". In the spring of 1801 he completed The Creatures of Prometheus, a ballet. The work received numerous performances in 1801 and 1802, and Beethoven rushed to publish a piano arrangement to capitalise on its early popularity. In the spring of 1802 he completed the Second Symphony, intended for performance at a concert that was canceled. The symphony received its premiere instead at a subscription concert in April 1803 at the Theater an der Wien, where Beethoven had been appointed composer in residence. In addition to the Second Symphony, the concert also featured the First Symphony, the Third Piano Concerto, and the oratorio Christ on the Mount of Olives. Reviews were mixed, but the concert was a financial success; Beethoven was able to charge three times the cost of a typical concert ticket.
Beethoven's business dealings with publishers also began to improve in 1802 when his brother Carl, who had previously assisted him casually, began to assume a larger role in the management of his affairs. In addition to negotiating higher prices for recently composed works, Carl also began selling some of Beethoven's earlier unpublished works, and encouraged Beethoven (against the latter's preference) to also make arrangements and transcriptions of his more popular works for other instrument combinations. Beethoven acceded to these requests, as he could not prevent publishers from hiring others to do similar arrangements of his works.
Noong 1812, isinulat ni Beethoven ang liham patungkol sa isang minamahal ngunit hindi niya ito ipinadala sa kanyang babaing sisisinta na tinatawag niyang " Iniibig magpawalang-hanggan" "Immortal Beloved."  Hindi kailanman nagasawa si Beethoven  at kadalasan ay hindi naging maligaya sa pangsariling pamumuhay na naging dahilan ng kanyang pagkakasakit na pinatindi pa ng labis na pagaalala sa kanyang pamangkin na si Karl na kanyang inaaruga. Napagtanto ni Beethoven noong mga taong 1800 na untiunti syang nawawalan ng pandinig hanggang sa lubusan syang nawalan ng pandinig noong taong 1819.