Wikang Batangenyo

Gramatika

Ang pagkakaiba sa pagkakilala ay ang paggamit ng di-perpektong kapalit sa lugar ng kasalukuyang progresibong panahunan. Sa Manila, ginagawa ito sa pamamagitan ng pagpasok ng infix -um pagkatapos ng unang pantig at pag-uulit ng unang pantig. Sa Batangan dialect, ang form na ito ay nilikha sa pamamagitan ng pagdaragdag ng prefix na- sa salitang:
Ang banghay na ito ay kakaiba, [kailangan sa banggit] sapagkat ito ang magiging passive past sa Manileños. Ang sagot sa Nasaan si Pedro? (Nasaan si Pedro?) Nakakain ng isda! (Kumakain siya ng isda!). Sa mga hindi pamilyar sa paggamit na ito, ang pahayag ay maaaring mangahulugang "Siya ay kinakain ng isang isda!"; Gayunpaman, ang gumagamit ng Batangas Tagalog ay maaaring makilala sa pagitan ng dalawang tila-magkatulad na mga anyo sa pamamagitan ng pagtukoy ng pagkapagod sa mga salita (ang pagkain ay kumain at nakain ay kinakain).

Ponolohiya

Ang isa pang kapansin-pansing pagkakaiba ay ang closed syllable, na nawala mula sa Manila dialect. Ang bayan ng Tanauan ay binibigkas na tan-'a-wan, bagaman ito ay binibigkas na ta-'na-wan ng iba pang mga nagsasalita ng Tagalog. Ito ay totoo rin sa mga salita tulad ng matamis (binibigkas na matam-ay). Dahil ang Batangan ay mas malapit na nauugnay sa sinaunang Tagalog, ang pagsama ng mga phonemes e at ako at ang phonemes o at ikaw ay laganap; e at o ay allophones ng i at u, ayon sa pagkakabanggit, sa Tagalog.
Malawak sa Batangan ngunit nawawala mula sa iba pang mga dialekto ang mga tunog ei at ow. Hindi tulad ng kanilang mga katapat na Ingles, ang mga diphthong na ito ay lalo na sa tunog ng unang patinig at mabilis lamang sa pangalawang; ito ay katulad ng sa e sa Espanyol salita educación at ang unang o sa Italian salita Antonio.

Bokabularyo

Ang mga lokal na adjectives ay iré o aré (ito) at rine o kumain (dito). Ang pagkakaiba-iba ng bokabularyo. Ang Batangueño ay may ilang salin ng salitang "pagkahulog", depende sa kung paano bumaba ang isang tao. Maaaring may mga náulas (pagdulas), nagtingkuró (nawala ang kanilang balanse) o nagsungabâ (nahulog sa kanilang mukha.)
Maaaring itanong ng mga taong mula sa Manila kung bakit ang isang mag-aaral ay umuwi nang maaga kapag ang paaralan ay nasa sesyon. Sasagutin ng estudyante, May pasok, pero walang klase; ang mag-aaral ay pupunta sa paaralan upang ma-check ang kanilang pagdalo, ngunit walang klase.
Sa pagkalito ng iba pang mga nagsasalita ng Tagalog, kailangan ng [Batangas] na gamitin ang parirala na Hindî pô akó nagyayabang! upang sabihin "Hindi ako nagsasabi ng kasinungalingan!"; Ang mga Manileños ay sasabihin Hindi ko alam kung sino ang nagsasabi! Sa kanila, ang dating pahayag ay nangangahulugang "hindi ako naghambog!"
Ang panday ay isang tagapagsanggalang sa Batangas at isang smith sa Maynila. Ang isang apu ay "mute" ("overflow" sa Manila [ápaw]; "mute" ay pipi). Ang isang exclamation of disbelief ay anlaah! halos isang maikling pagsasalin ng walâ iyán ("walang anuman" o "mali") sa Manila Tagalog.
Ang dialas ng Batangas ay kilala rin para sa butil eh. Habang ginagamit ito sa buong lalawigan, may ilang mga pagkakaiba-iba (tulad ng ala eh). Ang butil na ito ay walang tunay na kahulugan; Ang pinakamalapit na katumbas nito sa Ingles ay nasa konteksto ng pag-uusap na "Well, ...". Sa iba pang mga kaso maaari itong ipakita na ang naunang salita ay ang sanhi ng isang bagay, magkano ang bilang ay gagamitin.

Honoropiya

Tulad ng karamihan sa mga taga-Timog-silangang Asya at mga Pilipino, gumagamit ng mga parangal ang mga Batangueño upang ihatid ang paggalang (maging sa mga estranghero). Ang mga honoripiko ay higit na ginagamit ng mga Batangueño kaysa sa ibang mga nagsasalita ng Tagalog. [Kinakailangan]
Kahit na marami silang nawala sa paggamit ng Maynila, [kaduda-duda - talakayin] Ang mga Batangueños ay gumagamit pa rin ng mga pang-araw-araw na pronunciation upang ipahayag ang kagalang-galang (maihahambing sa Pranses, nagamit sa Espanyol at Sie sa Aleman). Ito ay karaniwang ginagamit upang ipakita ang paggalang sa isa sa kapangyarihan, alinman sa pamamagitan ng edad o posisyon.
Hindi tulad ng mga nagsasalita ng Romance-language, ang mga Batangueños ay may pagpipilian ng pangalawang o third-person plural upang ipakita ang paggalang (katulad ng Italian lei; "siya", ngunit nangangahulugang "ikaw" sa mga pormal na sitwasyon).
Ang pangalawang-tao na pangmaramihan ay ginagamit upang ipakita ang paggalang sa mga matatandang tao o sa mga may awtoridad, ngunit may kaugnayan sa tagapagsalita. [Banggit kailangan] Ito ay pangunahing ginagamit sa mga lolo't lola, mga kaibigan ng mga magulang, mga kamag-anak na may mataas na posisyon o lider ng relihiyon, at katulad ng paggamit ng vosotros [kung saan?] sa panahon ng Middle Ages. Para sa mga estranghero, ang pangatlong-taong plural ay ginagamit.

Majestic maramihan

Ang maramihan ay hindi limitado sa mga mas mababang ranggo; ang mga nasa kapangyarihan ay inaasahang gagamitin ang pang-plural na ito kasama ang unang-taong pang-plural na inclusive Tayo, na kumikilos bilang maringal na pangmaramihan. Ginagamit ng mga Batangueños ang napakahalagang panghalip, karaniwang para sa mga opisyal ng pamahalaan o mga may awtoridad sa isang teritoryo (tulad ng isang pari o obispo).
Ang form na ito ay ginagamit ng mga doktor o mga nars kapag nakikipag-usap sa mga pasyente. Ang isang doktor mula sa lalawigan ay bihirang humingi ng isang tao kung paano siya nararamdaman; sa halip, itatanong niya "Paano namin pakiramdam?".
Bagaman pinapakita ng pô at opò ang paggalang, pinapalitan ng mga Batangueño ang mga ito sa hô at ohò (isang karaniwang pagbabago sa morphophonemic ng Batangueño). Gayunpaman, naiintindihan ng mga Batangueño ang paggamit ng pô at opò (ang higit na pangkaraniwang variant sa iba pang mga rehiyon na nagsasalita ng Tagalog).