Astrolohiyang Babilonyo

Ang mga taga-Babylon ang pinaniniwalaang nagmula ang astrolohiya. Ang kanilang mga tabladurang astrolohikal (astrological charts) o mga mapa ng kalangitan ang naging paraan para nila matukoy kung kelan magkakaroon ng tagsibol, tag-araw, tag-lagas, at iba pang mga pangitain sa kalawakan gaya ng eklipse ng buwan at araw at pagdaan ng mga bulalakaw. Ito ang kadahilanang noong dalawang libong taon na ang nakararaan, ang astrolohiya at astronomiya ay isang agham.

Ambag ng mga Sumeriano (Taga-Sumer) sa Astrolohiya

Ang mga Sumeriano na nanirahan sa Mesopotamia noong 4000 B.K. ang unang halimbawa ng mga taong sumamba sa araw, buwan at sa buntalang Venus. (Ang Mesopotamia ay nasa bansang Iraq sa ngayong panahon.) Itinuring ng mga Taga-Sumer na mga diyos ang mga buntalang ito o tahanan ng mga diyos. Ang diyosa ng buwan ay si '''Nanna''', ang diyos ng araw ay '''Utu''', at ang diyosa na si Venus ang pangalan niya ay si Inana. Hindi lang ang mga ito ang diyos ng mga taga-Sumer, marami pang mga diyos silang sinasamba lalo na ang Diyos na naglalang na siyang pinakaimportante sa kanilang mga diyoses.
Ang mga pari noong sinaunang panahon na siyang naatasang makipag-usap sa mga diyoses ang siyang mga naging unang hari. Nabuo ang sistema ng mga templo na kung saan daan-daang tao ang kailangang upahan para mapunan ang pangangailang ng mga pari. Karamihan sa mga taong ito ay mga tagapayo, mga ikalawang-pari, musikero, manlililok, at iba pa. Ang mga hari ay parating merong kaakibat na tagapayo na nakakabasa ng mga pangitain sa kalawakan. Ang tawag sa mga ito ay baru-priests o baru-pari. Masasabi na ang mga baru-pari ay ang mga unang astrologo kasi nakakapagbigay sila ng mga babala batay sa mga pag-inog ng mga eklipse at ng mga bituin. Para makausap nila ang mga diyoses, mga gabundok na istrukutura ang itayo, at di naglaon lumaki ito ng lumaki at tinawag na ziggurat. dito sa mga ziggurat na ito inilagay sa mga tabladura ang mga pormasyon ng mga bituin sa kalangitan, takbo ng araw at pagbabantay sa mga babala ng kalawakan.
Ang mga baru-pari ng Sumeria ay pwersadong itakda ng tumpak ang mga pangitain sa langit. Ang pagtatakda ay naging sining kesa sa agham sa kadahilanang, kasi kailangan ng mga baru-pari ang mahal nila kanilang mga buhay. Kamatayan ang sukli ng maling mga pagtatakda. Dahil sa matematika, tumpak nilang naitatakda ang pagdating mga eklipse at dahil dito ito ang naging tuntungan ng astronomiya. Pero pinagtutuunan ng pansin ng mga baru-pari at pagtatakda ng mga natural na kalamidad, gaya ng baha, pagbabago ng panahon, at iba pa sa kadahilanan ding gusto nilang mapanatili ang kanilang mga kapangyarihang pampolitika. Sa kanilang mga pagpupursige sa pagtatala ng mga kaganapan sa kalangitan ay nabuo at natukoy nila ang mga batas at kaalaman sa pag-inog (siklo) ng araw, buwan, mga buntala, at mga bituin. Dahil dito naisulong nila sa pag-unlad ang astrolohiya at sa kalaunan ay nakabuo na sila ng kalendaryo na kung saan nahati na ang araw sa buwan na binase nila sa isang dosenang pag-inog ng buntalang buwan sa isang taon.

Pag-usbong ng tunay na astrolohiya sa Babylonia

Ang simula ng tunay na astrolohiya ay makikita sa panahon ng Lumang Babylonia noong ikalawang milenyo B.K.. Nakatutok ang mga pagtatakda ng mga paring-astrologo sa kabutihan ng hari at ng kanyang nasasakupan at hindi sa mga indibiduwal na tao. Ang mga paring ito ay partikular sa pag-angat o pagsinag at paglubog ng buntalang Venus sa parte ng kanilang langit. At dahil pabago-bago ang pagsikat nito, minsan sa umaga, minsan sa gabi at minsan ay parang paatras ang takbo niya sa langit (retrograde), naikabit ang Venus sa pagtatakda ng pag-ibig at digmaan.
Bandang 1300 B.K., nabuo na ang pagtatayo ng mga horoscope ng karaniwang tao. Ang mga pagtatakda nito ay nakabatay kung kelan ipinanganak ang isang sanggol. Sa panahong ito ang mga buntala sa kalangitan ay tukoy na at laganap na ang pagbabasa ng mga tabladura o mga astrological charts.