Mga lalawigan ng Thailand

Taylandiya ay isang tangi estado na ay nahahati sa 76 na lalawigan (Thai: จังหวัด, RTGS: changwat'changwat, [t͡ɕāŋ.wàt]) at dalawang espesyal na administrative na lugar, isa na kumakatawan sa kabisera Bangkok at iba pang mga lungsod ng Pattaya. Ang lalawigan ay bahagi ng provincial government, habang sa Bangkok at sa Pattaya ay bahagi ng lokal na pamahalaan.

Pamamahala

Thailand ' s national government organization ay nahahati sa tatlong uri: ang sentral na pamahalaan (ministries, tanggapan at mga kagawaran), pamahalaang panlalawigan (probinsya at distrito) at lokal na pamahalaan (Bangkok, Phatthaya Lungsod, probinsiya administratibong organisasyon, atbp.).
Sa isang probinsya, bilang bahagi ng panlalawigang pamahalaan, ay pinamamahalaan sa pamamagitan ng isang gobernador (ผู้ว่าราชการจังหวัด) na itinalaga sa pamamagitan ng ang mga Ministro ng Interior. Bangkok, bilang bahagi ng lokal na pamahalaan, ay pinamamahalaan sa pamamagitan ng isang korporasyon na tinatawag na Bangkok Metropolitan Administration. Ang corporation ay humantong sa pamamagitan ng ang Gobernador ng Bangkok (ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร) sino ay direkta inihalal ng mga mamamayan ng Bangkok.
Ang lalawigan ay pinangalanang sa pamamagitan ng kanilang mga orihinal na pangunahing mga lungsod, na kung saan ay hindi kinakailangan pa rin ang pinaka-matao lungsod sa loob ng lalawigan ngayon. Gayundin, sa ilang mga lalawigan ang pangangasiwa ay inilipat sa isang bagong gusali sa labas ng lungsod.

Bago 1892

Maraming lalawigan ang petsa pabalik sa semi-independiyenteng mga lokal na chiefdoms o kaharian, na kung saan ginawa ang Ayutthaya Kaharian. Ang mga lalawigan ay nilikha sa paligid ng isang kabisera ng lungsod (mueang), at kasama ang mga nakapalibot na nayon o sa satellite bayan. Ang mga lalawigan ay pinamamahalaan sa pamamagitan ng alinman sa isang gobernador, na noon ay hinirang ng hari o sa pamamagitan ng isang lokal na pamilya nakapangyayari, na mga inapo ng mga lumang mga hari at princes ng lugar na iyon at binigyan ng mga pribilehiyo sa pamamagitan ng ang central hari. Talaga ang hari ay hindi magkaroon ng maraming mga pagpipilian ngunit upang pumili ng isang tao mula sa mga lokal na maharlika o isang matipid malakas na tao, bilang laban sa mga lokal na grupo ng kapangyarihan ang administrasyon ay naging imposible. Ang gobernador ay hindi binayaran sa pamamagitan ng ang hari, ngunit sa halip ay financed sa kanyang sarili at sa kanyang pangangasiwa sa pamamagitan ng kahanga-hanga ang mga lokal na buwis sa kanyang sarili. Ang bawat lalawigan ay kinakailangan upang magpadala ng isang taunang pagkilala sa Bangkok.
Ang mga lalawigan ay hinati sa apat na iba ' t-ibang mga klase. Ang unang-class ay ang hangganan ng mga lalawigan. Ang pangalawang klase ay ang mga na ang isang beses ay nagkaroon ng kanilang sariling mga bagay sa isang prinsipe ng bahay. Third-class ay ang mga lalawigan na ito ay nilikha sa pamamagitan ng paghahati ng mga ito mula sa iba pang mga lalawigan. Ika-apat na-class ay ang mga lalawigan na malapit sa kabisera. Bukod pa rito sanga ng ilog mga estado tulad ng mga pamunuan ng Lan Na, ang mga Laotian kaharian ng Vientiane at Luang Prabang, Cambodia, o ang Malay kasultanan Kedah ay din bahagi ng bansa, ngunit may higit pang pagsasarili kaysa sa probinsya. Sa Mandala ng system ang semi-independent na bansa na minsan ay sanga ng ilog sa higit sa isang bansa.
Bagong lalawigan ay nilikha kapag ang populasyon ng isang lugar outgrew ang administrasyon, ngunit din para sa pulitikal na kadahilanan. Kung ang isang gobernador ay naging masyadong nangingibabaw sa isang rehiyon dating satellite mga lungsod ay nakataas sa katayuan ng probinsiya, bilang ay ang kaso na may Maha Sarakham Lalawigan.
Reporma ng provincial administration nagsimula sa 1870s sa ilalim ng nadagdagan presyon mula sa kolonyal na mga estado ng United Kingdom at France. Ang mga ahente ay ipinadala, lalo na sa mga lugar na hangganan, upang magpataw ng mas higit na kontrol sa ang mga lalawigan o sanga ng ilog unidos.

Administrative reporma ng 1892

Sa pagtatapos ng ika-19 na siglo Haring Chulalongkorn mabago ang sentral na pamahalaan. Sa 1892 ang ministri, na kung saan dati nagkaroon ng maraming mga nagpapang-abot na mga responsibilidad, ay reorganized sa i-clear ang mga misyon tulad ng sa Western administrations. Prince Damrong Rajanubhab ay naging ministro ng Ministri ng North (Mahatthai), na orihinal na responsable para sa ang hilagang administrasyon. Kapag ang Ministry ng South (Kalahom) ay dissolved sa 1894, Prince Damrong ay naging Ministro ng Interior, responsable para sa mga provincial administration ng buong bansa.
Simula noong 1893 umiiral na commissionaireships sa ilang bahagi ng bansa ay pinalitan ng pangalan "superintendente commissioner" (khaluang Thesaphiban), at ang kanilang mga lugar ng responsibilidad ay tinatawag na isang buwansa. Sa madiskarteng mahalagang lugar ang buwansa ay nilikha sa una, habang sa iba pang mga lugar sa lalawigan itinatago ang kanilang pagsasarili ng isang bit na. Ilang mga mas maliit na mga lalawigan ay nabawasan sa katayuan sa isang amphoe (distrito) o kahit na mas mababa sa isang tambon (sub-distrito) at kasama sa isang kalapit na lalawigan, kung minsan para sa mga administrative na mga dahilan, ngunit kung minsan upang alisin ang isang uncooperative gobernador.
Sa ilang mga rehiyon rebellions sinira out laban sa ang bagong administrative system, kadalasang sapilitan sa pamamagitan ng mga lokal na maharlika takot sa kanilang mga pagkawala ng kapangyarihan. Ang pinaka-memorable ay ang mga Banal na Tao Paghihimagsik sa 1902 sa Isan. Sa una ito ay isang pang-mesias sa araw ng paghuhukom sekta, ngunit ito rin ay inaatake ng mga kinatawan ng pamahalaan sa hilagang-silangan. Ang bayan ng probinsiya Khemarat ay kahit na-burn mo sa pamamagitan ng ang mga rebels. Pagkatapos ng ilang buwan ang paghihimagsik ay pinalo sa likod.
Pagkatapos ng 1916, ang salita changwat ay naging karaniwang upang gamitin para sa mga probinsya, bahagyang upang makilala ang mga ito mula sa kabisera ng probinsiya ng lungsod (mueang o amphoe mueang), kundi pati na rin upang magbigay-diin ang bagong administrative istraktura ng lalawigan.
Kapag Prince Damrong sumasang-ayon sa 1915, ang buong bansa ay nahahati sa 19 buwansa (kabilang ang mga lugar sa paligid ng Bangkok, na kung saan ay sa ilalim ng pananagutan ng isa pang ministry hanggang 1922), na may 72 mga lalawigan.
Sa disyembre 1915 Hari Vajiravudh inihayag ang paglikha ng mga rehiyon (phak), ang bawat isa ay ibinibigay sa pamamagitan ng isang viceroy (upparat), upang masakop ang ilang mga buwansa. Hanggang 1922 apat na rehiyon ay itinatag, gayunpaman sa 1925 sila ay dissolved muli. Sa parehong oras sa ilang mga buwansa ay naka-merge na, sa isang pagtatangka upang i-streamline ang pangangasiwa at bawasan ang mga gastos.

Mula noong 1932

Ang monthons ay dissolved kapag Thailand transformed mula sa isang ganap na monarkiya sa isang paglalakbay sa ikalulusog ng katawan monarkiya sa 1932, sa paggawa ng mga lalawigan sa tuktok na antas ng administrasyon muli. Ilang mga mas maliit na mga lalawigan ay nag-buwag sa oras na iyon. Sa panahon ng World War II, ilang lalawigan sa buong Bangkok ay naka-merge. Ang mga pagbabago ay mababawi pagkatapos ng digmaan. Pati na rin ang maraming ginagawa sa lugar mula sa French Indochina ay nakaayos sa apat na mga lalawigan: Phra Tabong, Phibunsongkhram, Nakhon Champasak at Lan Chang. Ang mga kasalukuyang lalawigan ng Sukhothai ay sa unang kilala bilang Sawankhalok. Ito ay pinalitan ng pangalan Sukhothai sa 1939 (na kung saan ay kung bakit ang mga sistema ng tren papunta sa Sawankhalok lungsod at hindi Sukhothai lungsod). Ang mga lalawigan, Kalasin, ay muling itinatag noong 1947, pagkatapos ng pagkakaroon ng nai-dissolved sa 1932.
Sa 1972 Phra Nakhon at Thonburi Lalawigan ay pinagsama upang bumuo ng ang mga espesyal na administrative area ng Bangkok, kung saan pinagsasama-sama ang mga gawain ng mga lalawigan sa na ng isang munisipalidad, kabilang ang pagkakaroon ng isang halal na gobernador.
Na nagsisimula sa ikalawang kalahati ng ika-20 siglo ang ilang mga lalawigan ay bagong nilikha sa pamamagitan ng paghahati ng pang-ang mga ito off mula sa mas malaking mga lalawigan. Sa 1975, Yasothon Lalawigan ay split off mula sa Ubon Ratchathani. Sa 1977, Phayao lalawigan ay nilikha mula sa mga distrito na dating bahagi ng Chiang Rai. Sa 1982, Mukdahan ay split off mula sa Nakhon Phanom. Sa 1993 tatlong lalawigan ay nilikha sa: Sa Kaeo (split mula sa Prachinburi), Nong Bua Lamphu Lalawigan (split mula sa Udon Thani), at Amnat Charoen (split mula sa Ubon Ratchathani). Ang pinakabagong mga lalawigan ay Bueng Kan, na kung saan ay split off mula Nong Khai epektibong 23 Marso 2011.