google/wiki40b huggingface dataset:
สนธิสัญญาพอร์ตสมัท

การเจรจา

การเจรจามีขึ้นจากการที่ประธานาธิบดีธีโอดอร์ โรสเวลต์แห่งสหรัฐฯ ได้เชิญทั้งสองชาติมาจัดการเจรจากันที่สถานที่ที่เป็นกลาง อย่างรัฐนิวแฮมป์เชียร์ อันเป็นผลมาจากความพยายามของผู้ว่าการ แมคเลน ที่อยากจะให้พอร์ทสมัธเป็นสถานที่ที่มีการลงนามสนธิสัญญาระหว่างประเทศในสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก
ผู้แทนในการลงนามครั้งนี้ ได้แก่ เซียร์เก วิตเต (Серге́й Ви́тте) และ โรมัน โรเซ็น (Роман Розен) จากฝ่ายรัสเซีย กับ โคมูระ จูตาโร และ ทากาฮิระ โคโงโร จากญี่ปุ่น และมีเหล่าทูตานุทูตจากนิวแคสเซิลในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ร่วมเป็นสักขีพยาน
สำหรับการเจรจานั้น มีขึ้นที่อาคาร General Stores ในฐานทัพเรือ ซึ่งบรรดาเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีในการเจรจาครั้งนี้ ถูกจัดไว้แบบเดียวกับห้องประชุมรัฐบาลในทำเนียบขาว และถูกส่งมาจากวอชิงตัน ดี.ซี.
สำหรับข้อตกลงร่วมกันในสนธิสัญญา ทั้งญี่ปุ่นและรัสเซีย ต่างตกลงที่จะปล่อยแมนจูเรีย คืนแก่เจ้าของที่แท้จริงคือจีน แต่ญี่ปุ่น ขอเช่าคาบสมุทรเหลียวตง (ประกอบด้วยเมืองพอร์ตอาเธอร์ และ ต้าเหลียน) ตลอดจนเช่าทางรถไฟของรัสเซียในภาคใต้ของแมนจูเรีย เพื่อการเข้าถึงทรัพยากรสำคัญทางยุทธศาสตร์ และญี่ปุ่น ยังได้ครอบครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งทางใต้ของเกาะซาฮาลินจากรัสเซีย ทั้งหมดนี้ในทางพฤติการณ์ เท่ากับว่าจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้าปกครองดินแดนแมนจูเรีย
บิ๊กหม่ำ

รูปแบบรายการ

เดิมรายการ บิ๊กหม่ำ คือรายการหม่ำโชว์ ซึ่งเคยออกอากาศทุกคืนวันเสาร์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือฉากของรายการ และการแต่งกายของพิธีกร เพื่อให้เข้ากับวันและเวลาออกอากาศใหม่  โดยยังคงรูปแบบการนำเสนอหลักของรายการเดิม 
ในระยะแรกของการออกอากาศ รายการ บิ๊กหม่ำ มีช่วงหลัก 3 ช่วง คือ สวัสดีปีหม่ำ, หม่ำเห่าใบตองแห้ง และ หม่ำมีศรีสุข ไม่นับช่วงเปิดรายการ และช่วงพิเศษ  แต่เดือนตุลาคม 2553 เป็นต้นมา รายการได้มีการปรับเปลี่ยนช่วงใหม่ โดยเริ่มมีช่วง คุยแบบหม่ำๆ , บิ๊กหม่ำ บิ๊กเพลง  และ บิ๊กหม่ำ บิ๊กเดี่ยว จนกระทั่งเดือนมกราคม 2554 รายการปรับเปลี่ยนอีกครั้ง โดยได้เพิ่มช่วง หม่ำแฟมิลี่ ในภายหลัง

สวัสดีปีหม่ำ

เป็นช่วงที่เปิดโอกาสให้ ศิลปิน นักร้อง ทุกค่ายทุกแนว มาโชว์เพลงล่าสุด พร้อมทั้งแสดงความสามารถต่างๆ ร่วมกับพิธีกร(ผู้ดำเนินช่วง: หม่ำ, พิธีกรรับเชิญ)

หม่ำเห่าใบตองแห้ง

เป็นช่วงที่ให้ศิลปินตลก หรือ คณะตลก มาแสดงตลกร่วมกับพิธีกร บางครั้งจะเชิญนักแสดงมืออาชีพ นักพูด นักวิชาการ หมอดู มาพูดคุยเพื่อเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ (ผู้ดำเนินช่วง: หม่ำ)

หม่ำมีศรีสุข

เป็นช่วงที่เปิดโอกาสให้ผู้ที่มีความสามารถในการเต้นรำ หรือมีความพิสดาร มาแสดงความเป็นตัวตนของตนเอง (ผู้ดำเนินช่วง: หม่ำ, พิธีกรรับเชิญ)

ช่วงเปิดรายการ

เป็นช่วงที่เปิดโอกาสให้ ศิลปิน นักร้อง ทุกค่ายทุกแนว มาโชว์เพลงล่าสุด พร้อมพูดคุยเล็กน้อย หรือมีข่าวคราวความเคลื่อนไหว

คุยแบบหม่ำๆ

เป็นช่วงที่มี ศิลปิน นักแสดง หรือ บุคคลสำคัญในวงการต่างๆ มาพูดคุยเรื่องส่วนตัวหรือผลงานของตัวเอง อย่างสนุกสนานเป็นกันเอง

หม่ำแฟมิลี่

เป็นช่วงที่เชิญครอบครัวดารา 2 ครอบครัว มานั่งตอบคำถามปะทะกันเพื่อแลกของรักของหวง

บิ๊กหม่ำ บิ๊กเดี่ยว

เป็นช่วงที่ศิลปินตลก นักแสดง นักพูด นักวิชาการ มาโชว์เดี่ยวด้วยการพูดคุยเรื่องส่วนตัว หรือเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ชม

บิ๊กหม่ำ บิ๊กเพลง

เป็นช่วงที่เปิดโอกาสให้ผู้แข่งขันทางบ้าน 2 ท่าน มาร้องเพลงตามโจทย์ที่กำหนด ซึ่งทางรายการมี 4 หมวด หมวดละ 5 เพลง ให้ผู้แข่งขันแต่ละท่านเลือกเพียงหมวดเดียว โดยต้องร้องเพลงให้ถูกครบทุกเพลง ถึงจะได้เป็นแชมป์ประจำสัปดาห์เพื่อผ่านเข้าแข่งขันในสัปดาห์ถัดไป หากครองแชมป์ 10 สัปดาห์จะได้รับทุนการศึกษามูลค่าร่วมครึ่งแสนบาท  แต่ในบางโอกาสจะพักการประกวดให้เป็นช่วงพิเศษ โดยมีดารานักแสดง 2 ท่านมาแข่งขันร้องเพลง

บิ๊กหม่ำ ก็อตทาเลนต์

เป็นช่วงย่อยพิเศษแนะนำรายการ ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ โดยเสนอคลิปวิดีโอตัวอย่างจากรายการ ก็อตทาเลนต์ ของประเทศต่างๆโดยช่วงดังกล่าวเป็นช่วงในการโปรโมตรายการไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ที่ยังไม่ออกอากาศ
วาตาริโรกะฮาชิริไต

ประวัติ

ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 - อาคิโมโตะ ยาสึชิ ได้ประกาศว่าจะกลับมาจัดตั้งยูนิตเมื่อช่วง ทศวรรษที่80 อย่าง Ushirogami Hikaretai โดยเลือกสมาชิก 4 คนจากวง เอเคบีโฟร์ตีเอต ได้แก่ โอตะ ไอกะ, นาคากาวะ ฮารุกะ, ฮิราจิมะ นัตสึมิ และ วาตานาเบะ มายุ ภายใต้สังกัด Pony Canyon 
ออก Double A-Side ซิงเกิล "Hatsukoi Dash/Aoi Mirai" และซิงเกิลได้ติดอันดับโอริคอนซิงเกิลชาร์ตที่อันดับ 10 และในเดือนเมษายนได้ออกซิงเกิลที่ 2 "Yaruki Hanabi" โดยติดอันดับโอริคอนชาร์ตที่อันดับ 9
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 - ยูนิตนี้ได้ออกซิงเกิลที่ 3 "Kanpeki Guu no ne" โดยได้นำไปใช้เป็นเพลง Ending Theme ของอนิเมะเรื่อง Fairy Tail และซิงเกิลนี้ทำประสบความสำเร็จได้มากกว่า 2 ซิงเกิลแรก โดยที่สามารถทำยอดขายได้ถึง 23,200 แผ่นในสัปดาห์แรก และติดอันดับ 7 โอริคอนชาร์ต และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ได้เพิ่มสมาชิกคนที่ 5 เข้ามาในวงคือ คิคุชิ อายากะ
และซิงเกิลแรกในปีพ.ศ. 2553 อย่าง "Akkanbe Bashi" ติดอันดับ 1 โอริคอนชาร์ต
ในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2553 สมาชิก 2 คนจาก AKB48 คือ อิวาสะ มิซากิ และ โคโมริ มิกะ ได้ถูกเพิ่มเข้ามาใน Watarirouka Hashiritai เพื่อฟอร์มวงเป็น Watarirouka Hashiritai 7 และชื่อได้ถูกเพิ่มมาเพียงแค่ในรายการวิทยุเท่านั้น 2 ซิงเกิลที่ออกมาหลังจากวันที่ 30 มิถุนายนยังคงใช้ชื่อ Watarirouka Hashiritai เหมือนเดิมยังไม่ใช้ Watarirouka Hashiritai 7 และสมาชิกใหม่ 2 คนยังไม่ปรากฏตัวในซิงเกิล และในที่สุดก็เดบิวต์ Watarirouka Hashiritai 7 ด้วยซิงเกิล "Valentine Kiss" ซึ่งเป็นซิงเกิลโคฟเวอร์เพลงของโคคุโช ซายูริ ที่ต้นฉบับแต่งเพลงโดยอาคิโมโตะ ยาสึชิและออกจำหน่ายเมื่อ 25 ปีก่อน
ฮิราจิมะ นัตสึมิได้ประกาศขึ้นออฟฟิเชี่ยลบล็อกว่าจะออกซิงเกิลใหม่ในชื่อของ Watarirouka Hashiritai 7 ในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และคิคุชิ อายากะยังประกาศเพิ่มเติมในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2011 ว่าชื่อเพลงคือ "Hatappi Wink" โดยทั้งฮิราจิมะ นัตสึมิและคิคุชิ อายากะได้บอกว่า "มันเป็นเพลงช่วงหน้าร้อน คึกคักและสดใส"
สุพล เมนาคม

สุพล เมนาคม (13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 — 21 มกราคม พ.ศ. 2561) เจ้าของนามปากกา "ต้อม" (หรือที่เรียกทั่วไปว่า ต้อม ขายหัวเราะ) เป็นนักเขียนการ์ตูนไทยสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์นผู้มีลายเส้นและสีสันที่งดงามคนหนึ่งของเมืองไทย เขาเป็นผู้วาดปกนิตยสารมหาสนุก และเป็นเจ้าของตัวการ์ตูนที่มีชื่อเสียงอย่าง "ไก่ย่างวัลลภ" ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาดัดแปลงเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชุด "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น"

ประวัติ

สุพล เมนาคม เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม กรุงเทพมหานคร
ในวัยเด็ก สุพลมีอุปนิสัยชอบหัดเขียนรูปเล่นและชอบอ่านหนังสือการ์ตูนอย่าง "เบบี้" และ "หนูจ๋า" มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขายังชอบตัวการ์ตูนของวอลท์ ดิสนีย์ อย่างเป็นชีวิตจิตใจด้วย  ต่อมาเมื่อสุพลโตขึ้น เขาก็ได้ติดตามอ่านหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะและมหาสนุกเป็นประจำ ทำให้เขาเกิดความใฝ่ฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้
ในปี พ.ศ. 2522 ขณะที่สุพลทำงานฝ่ายศิลป์ให้กับบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง เขาได้ส่งผลงานมาเสนอสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น 4 แผ่น โดยเป็นการ์ตูนแก๊กแบบ 2 ช่อง และได้รับการพิจารณา สุพลจึงเริ่มเขียนการ์ตูนให้แก่บรรลือสาส์นอย่างจริงจังนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ผลงานของสุพลส่วนมากเป็นการ์ตูนแก๊กที่มีตัวการ์ตูนเด่นๆ เป็นตัวเดินเรื่อง เช่น ไก่ย่างวัลลภ แมวตุ้มเม้ง ลูกหมาเจ้านุ่น คุณหมอวิทวัส แก๊งจอมป่วน เป็นต้น ซึ่งผลงานเหล่านี้มีการตีพิมพ์ในนิตยสารขายหัวเราะ มหาสนุก หนูจ๋า เบบี้ นอกจากนี้ยังมีผลงานวาดภาพปกนิตยสารมหาสนุกอย่างสม่ำเสมอ
ตัวการ์ตูนของสุพลที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำมากที่สุดของสุพล คือ ไก่ย่างวัลลภ นั้น ต่อมาทางบรรลือสาส์นได้มอบหมายให้วิรัตน์ ยืนยงพัฒนากิจเป็นผู้พัฒนาตัวละครใหม่เพื่อทำเป็นแอนิเมชันเรื่อง "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น" ("Willy the Chicken") โดยวิรัตน์ได้นำตัวละครวิลลี่ ซึ่งพัฒนามาจากไก่ย่างวัลลภ มาเขียนเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชื่อ "วิลลี่ เดอะชิกเก้น ฮีโร่พันธุ์กะต๊าก" ตีพิมพ์ในนิตยสารมหาสนุกเมื่อปี พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ดี ยังไม่มีข่าวความคืบหน้าเกี่ยวกับแอนิเมชันชุดดังกล่าวออกมาในเวลานี้
สุพล เสียชีวิตเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2561
สกอน

สกอน (อังกฤษ: scone) เป็นขนมปังอังกฤษประเภทควิกเบรด (quick bread) มีที่มาจากประเทศสกอตแลนด์และอังกฤษภาคตะวันตกเฉียงใต้แต่โบราณ ปรกติแล้วทำจากข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หรือข้าวโอ๊ต ประสมแป้งอบเพื่อให้ฟู และมักบริโภคกับชาครีมหรือชาเดวอนเชอร์
ชาวอังกฤษอ่านออกเสียงชื่อขนมปังชนิดนี้ต่างกัน จากการศึกษาพบว่า ประชากรอังกฤษสองในสาม ประชากรสกอตร้อยละ 99 ตลอดจนชาวออสเตรเลีย แคนาดา และนิวซีแลนด์ออกเสียงว่า "สกอน" /skɒn/ ส่วนที่เหลือโดยเฉพาะชาวอเมริกันออกเสียงว่า "สโกน" /skoʊn/
วิภาต บุญศรี วังซ้าย

ประวัติ

วิภาต บุญศรี วังซ้าย เกิดเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2459 ที่บ้านสันกลาง ตำบลในเวียง อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ เป็นบุตรคนที่ 7 ของนายบุญมา(บุตรเจ้ามหาชัย วังซ้าย) และ นางบัวเกี๋ยง วังซ้าย

การศึกษา

อาจารย์วิภาต จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนพิริยาลัยจังหวัดแพร่  จากนั้นเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2476 และสอบได้เป็นนักเรียนทุนรุ่นแรกของโรงเรียนประถมกสิกรรมฝึกหัดครูภาคเหนือแม่โจ้ ในปี พ.ศ. 2477

การทำงาน

หลังจากเรียนจบ ในปี พ.ศ. 2479 อาจารย์วิภาต ได้ทำงานที่แผนกยาง กรมเกษตรและการประมง จังหวัดสงขลา ต่อมาได้สอบชิงทุนหลวง (ทุน ก.พ. ในสมัยนั้น) ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์ ในระดับปริญญาตรีเศรษฐศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2484 และเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนประถมกสิกรรมฝึกหัดครูภาคเหนือแม่โจ้
ต่อมาในปี พ.ศ 2489 อาจารย์วิภาต ได้ลาออกจากราชการ เพื่อสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดแพร่ และได้ดำรงตำแหน่งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2491 มีการยุบสภาผู้แทนราษฎร อาจารย์วิภาตจึงอำลาชีวิตการเมือง ไปเป็นเกษตรกรทำไร่ที่อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
ในปี พ.ศ. 2497 อาจารย์วิภาต ได้กลับเข้าราชการอีกครั้ง ในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเกษตรกรรมแม่โจ้ กองโรงเรียนเกษตรกรรม กรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ และได้ทำหน้าที่บริหารสถานศึกษาเรื่อยมาจนได้รับตำแหน่งอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีการเกษตร ในปี พ.ศ. 2518 – พ.ศ. 2526

บั้นปลายชีวิต

อาจารย์วิภาต ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ ในช่วงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2527 และได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2527 สิริรวมอายุ 68 ปี

การรำลึกถึงศาสตราจารย์ ดร.วิภาต

เพื่อน้อมระลึกถึงคุณความดีของศาสตราจารย์ ดร.วิภาต มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จึงได้กำหนดให้วันที่ 30 ตุลาคม เป็นวันวิภาต บุญศรี วังซ้าย มีพิธีทางศาสนาและวางพวงมาลาสดุดีอนุสาวรีย์ศาสตราจารย์ ดร.วิภาต บุญศรี วังซ้าย ที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เชียงใหม่ และ มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ เป็นประเพณีสืบทอด ตลอดมา
CLOVER

เนื้อเรื่อง

ณ อาณาจักรซึ่งถูกปกครองโดยซอเซอเรอร์หรือผู้มีพลังจิต เหล่าซอเซอเรอร์ที่ทรงอำนาจที่สุดในอาณาจักรนี้ก็คือ วิซาร์ดทั้งห้า สิบปีก่อน รัฐบาลได้ก่อตั้ง "โคลเวอร์ ลีฟ โปรเจกต์" ขึ้นมา เพื่อรวบรวม "เด็กที่ใช้เวทมนตร์ได้" หรือ "ผู้ใช้เวท" มาจากทั่วสารทิศ โดยเด็กที่มีพลังแก่กล้ามากเป็นพิเศษจะถูกรัฐนำมาเลี้ยงดู และตั้งชื่อว่า "โคลเวอร์สามแฉก" กับ "โคลเวอร์สี่แฉก"
เด็กที่เป็น "โคลเวอร์สามแฉก" มีสามคน คือ A (อา) B (เบย์) และ C (เซย์)
เด็กที่เป็น "โคลเวอร์สี่แฉก" มีเพียงคนเดียว คือ ซู
โคลเวอร์สามแฉกฺ B (เบย์) ได้เสียชีวิตไปแล้ว ด้วยน้ำมือของ A (อา) ส่วน C (เซย์) ได้ออกมาอยู่ข้างนอกห้องขังเพื่อจะหนี A (อา) โคลเวอร์หนึ่งแฉก โคลเวอร์สองแฉก และโคลเวอร์สามแฉก สามารถออกมาข้างนอกได้ แต่โคลเวอร์สี่แฉกนั้นไม่สามารถออกมาจากที่คุมขังได้ เพราะพลังของโคลเวอร์สี่แฉกนั้นมีมากเกินกว่าที่วิซาร์ดทั้งห้า จะรับมือได้ เพื่อไม่ให้สนใจใครดังนั้นซูจึงต้องอยู่ "เพียงลำพัง" โดยห้ามติดต่อกับโลกภายนอกเด็ดขาด
แต่ซูได้ละเมิดข้อห้ามโดยใช้พลังที่เธอมีแอบฟังเพลงที่ โอรุฮะ ขับร้องในไลฟ์ เฮ้าส์ ซูชอบเพลงของโอรุฮะมาก และอยากคุยกับโอรุฮะ เธอจึงแอบติดต่อไปหาโอรุฮะทางโทรศัพท์โดยใช้พลังของเธอเอง เธอกับโอรุฮะก็เริ่มสนิทกัน โอรุฮะเล่าเรื่อง คาสึฮิโกะ แฟนของเธอให้ซูฟัง โอรุฮะเป็น "โคลเวอร์หนึ่งแฉก" ที่ทำได้เพียงสามารถล่วงรู้วันตายของตัวเองได้ โอรุฮะรู้ว่าวันนั้นใกล้เข้ามาทุกที โอรุฮะได้ชวนให้ซูมาแต่งเพลงร่วมกัน เพลงนั้นชื่อว่า "CLOVER" ในวันที่โอรุฮะจะตาย เธอได้ขับร้องเพลงนี้ให้กับซูและคาสึฮิโกะ ผู้ที่เธอรักทั้งสองคน ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตลง
เมื่อโอรุฮะตาย คาสึฮิโกะ ได้ปลดประจำการจากการเป็นทหารเพื่อตามหาคนที่ฆ่าโอรุฮะให้เจอ ส่วนซู เธอได้ใช้พลังของเธอสร้างรูปปั้นนางฟ้าซึ่งเป็นตัวแทนของโอรุฮะ ร้องเพลงกระจายเสียงไปทั่วทั้งอาฌาจักร รูปปั้นของโอรุฮะตั้งอยู่ที่ "แฟร์รี่พาร์ค"
นายพลโค หนึ่งในวิซาร์ดทั้งห้า รู้สึกเห็นใจซู เธอได้ตัดสินใจทำตามคำขอสุดท้ายของซู คือ พาเธอไปที่แฟร์รี่พาร์ค แล้วหลังจากนั้นเธอจะปลิดชีวิตตัวเอง นายพลโคได้เรียกตัว คาสึฮิโกะ อดีตนายทหารของกองทัพมาทำภารกิจนี้ คือ พาซูไปให้ถึงแฟร์รี่พาร์คให้ได้
ซู ซึ่งเป็นโคลเวอร์สี่แฉก เป็นสิ่งที่อาณาจักรอื่น ๆ ต้องการ เพราะฉะนั้นการเดินทางไปแฟร์รี่พาร์คจึงเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย แต่สุดท้ายซูกับคาสึฮิโกะก็ไปถึงแฟร์รี่พาร์ค และซูก็ได้ทำตามสัญญาที่เธอให้ไว้คือปลิดชีพตนเอง
เอเชียนยูธเกมส์ 2013

สัญลักษณ์นำโชค

ตุ๊กตาสัญลักษณ์คือสัตว์ดึกดำบรรพ์สายพันธุ์อีโอซีเมียส ชื่อ หยวน หยวน

ชนิดกีฬา

กีฬาที่ใช้ในการแข่งขันกีฬาเอเชียนยูธเกมส์ 2013 มี 16 ชนิด
รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 49 ประจำปี ค.ศ. 2007

รางวัลแกรมมี่ ครั้งที่ 49 ประจำปี ค.ศ. 2007 จัดขึ้นโดย Recording Academy หรือ NARAS จัดขึ้นในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ที่ สเตเปิ้ล เซ็นเตอร์ ในลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา
อุทกภัยที่อำเภอหาดใหญ่ พ.ศ. 2543

อุทกภัยที่อำเภอหาดใหญ่ พ.ศ. 2543 เป็นภัยพิบัติที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 21-23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 น้ำฝนที่ตกในเขตเทือกเขาสันกาลาคีรี บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศไทยกับมาเลเซีย ซึ่งปกติจะระบายผ่านคลองอู่ตะเภา ผ่านเขตอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ไหลออกสู่อ่าวไทยบริเวณทะเลสาบสงขลา แต่ในปี พ.ศ. 2543 การระบายน้ำทำได้ไม่ดีเนื่องจากคูคลองตื้นเขิน และมีแนวคันกีดขวางทางเดินของน้ำ คือ ถนนลพบุรีราเมศวร์ ที่สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2533 ถนนสายสนามบิน-ควนลัง และทางรถไฟ  ประกอบกับพื้นที่ของตัวอำเภอหาดใหญ่มีลักษณะเป็นที่ลุ่มรูปแอ่งกะทะ ทำให้เกิดน้ำท่วมสูงในบริเวณตัวเมืองชั้นใน มีความเสียหายเป็นมูลค่ามากกว่า 10,000 ล้านบาท  จำนวนผู้เสียชีวิตตามประกาศจากทางราชการ 35 คน โดยจำนวนผู้เสียชีวิตจริง ข้อมูลอย่างไม่เป็นทางการ สูงถึง 233 คน ไม่รวมชาวต่างประเทศ 
ภายหลังเหตุการณ์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมชลประทานจัดทำโครงการบรรเทาอุทกภัย อำเภอหาดใหญ่อันเนื่องมาจากพระราชดำริ  อีกทั้งภาครัฐยังได้จัดทำงบประมาณเพื่อป้องกันเหตุอุทกภัยที่อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคต แต่ต่อมาได้มีการปล่อยปละละเลย ไม่ได้ติดตามความคืบหน้า จึงได้เกิดอุทกภัยซ้ำอีกครั้งใน 16 อำเภอของจังหวัดสงขลา และเขตรอบนอกของตัวเมืองหาดใหญ่ ระหว่างวันที่ 13-20 ธันวาคม พ.ศ. 2548  ซึ่งผลไม่รุนแรงเท่าในปี พ.ศ. 2543 แต่มีผู้ประสบความเดือดร้อนเป็นจำนวนมากกว่า
Ch (ทวิอักษร)

เสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง ธนิต

ชาวโรมันใช้อักษร ch ในการถอดอักษร χ ของกรีกเมื่อเขียนคำยืมจากภาษากรีก ซึ่งในภาษากรีกโบราณ อักษรดังกล่าวใช้แทนเสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง ธนิต (/kʰ/)
ในภาษาซอร์เบียนบน อักษร ch ก็ใช้แทนเสียงนี้เช่นเดียวกัน

เสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง

ในภาษาเบรตัน ฝรั่งเศส และโปรตุเกส รวมทั้งคำยืมจากภาษาฝรั่งเศสในหลาย ๆ ภาษา อักษร ch จะใช้แทนเสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง (/ʃ/)
ในภาษาเบรตันยังมีอักษรที่คล้ายกัน คือ c'h ซึ่งใช้แทนเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/x/)

เสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง

ในภาษาอิตาลี อักษร ch ใช้แสดงเสียงกัก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/k/) เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะ e และ i ในภาษาอังกฤษ อักษร ch ก็ใช้แทนเสียงดังกล่าวเช่นกัน โดยเฉพาะคำยืมจากภาษากรีกที่ในภาษากรีกเขียนด้วยอักษรไค ในภาษาอินเทอร์ลิงกวา อักษร ch ใช้แทนเสียงเดียวกันในทุกกรณี ส่วนในภาษาเยอรมันจะใช้แทนเสียงนี้ก็ต่อเมื่ออยู่นำหน้าอักษร s และในคำยืมภาษาต่างประเทศเมื่ออยู่ในตำแหน่งหน้าสุดและออกเสียงตามสำเนียงท้องถิ่นของทางใต้

เสียงเสียดแทรก เพดานแข็ง ไม่ก้อง

ในภาษาเยอรมัน อักษร ch ใช้แสดงรูปย่อยหน่วยเสียง 2 รูป คือเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง (/x/) เมื่ออยู่ตามหลังสระหลัง (เหมือนในคำว่า Ach) และเสียงเสียดแทรก เพดานแข็ง ไม่ก้อง (/ç/) เมื่ออยู่ในตำแหน่งอื่น ๆ (เหมือนในคำว่า Ich)

เสียงเดาะ ฟัน เพดานอ่อน ธนิต ไม่ก้อง

ในภาษาซูลูและภาษาโคซา อักษร ch ใช้แทนเสียงเดาะ ฟัน เพดานอ่อน ธนิต ไม่ก้อง (/kǀʰ/)

เสียงกัก เส้นเสียง

ในภาษาปาเลา อักษร ch ใช้แทนเสียงกัก เส้นเสียง (/ʔ/) เหมือนเสียง อ ในภาษาไทย

การถอดอักษรเป็นอักษรโรมัน

ในหลาย ๆ ภาษาที่ไม่ใช้อักษรโรมันในระบบการเขียน ได้ใช้อักษร ch ในการถอดอักษรเป็นอักษรโรมัน ซึ่งใช้แทนหน่วยเสียงที่แตกต่างกัน

ภาษาไทย

ตามระบบการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน ได้กำหนดให้ถอดอักษร จ ฉ ช และ ฌ ที่อยู่ในตำแหน่งพยัญชนะต้นเป็นอักษร ch แม้ว่าอักษรแต่ละตัวจะใช้แทนเสียงที่ต่างกัน คืออักษร จ ใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง สิถิล (/t͡ɕ/) ส่วนอักษร ฉ ช และ ฌ ใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง ธนิต (/t͡ɕʰ/) ก็ตาม อักษรทั้ง 4 ตัวเมื่ออยู่ในตำแหน่งพยัญชนะสะกดให้ถอดเป็น t เหมือนกันหมดตามเสียงอ่านจริง

ภาษาเกาหลี

ตามระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000ของสาธารณรัฐเกาหลี ได้ใช้อักษร ch แทนอักษร ㅊ ซึ่งอักษรดังกล่าวใช้แทนเสียงกักเสียดแทรก ปุ่มเหงือก-เพดานแข็ง ไม่ก้อง ธนิต (/t͡ɕʰ/) ส่วนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี ซึ่งใช้ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์นั้น อักษร ch ใช้แทนอักษร ㅈ ส่วนอักษร ㅊ จะใช้อักษร ch' ในการถอด

ภาษาจีน

ตามระบบพินอินของสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้ใช้อักษร ch แทนเสียงกักเสียดแทรก ปลายลิ้นม้วน ไม่ก้อง ธนิต (/ʈ͡ʂʰ/) ซึ่งตรงกับอักษร ㄔ ในระบบจู้อิน เช่น 茶 (/ʈ͡ʂʰɑ˧˥/) ถอดเป็น chá

ภาษาญี่ปุ่น

ち チ ในภาษาญี่ปุ่น อยู่ในวรรค ท- นิยมถอดรูปเป็น chi รวมทั้งพยางค์ผสมก็จะใช้ ch- ซึ่งออกเสียงอย่าง ช หรือ จ (เหมือนภาษาไทย)

ภาษาที่ใช้อักษรอาหรับ

ในหลาย ๆ ภาษาที่รับอักษรอาหรับไปใช้เขียนภาษาของตน ได้สร้างอักษรเพิ่มขึ้นเพื่อให้เพียงพอกับเสียงในภาษา โดยหลาย ๆ ภาษา เช่น ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอูรดู ฯลฯ ได้เพิ่มอักษร ﭺ ซึ่งเป็นอักษรที่ไม่มีในภาษาอาหรับแต่เดิม อักษรดังกล่าวนิยมถอดเป็นอักษรโรมันด้วยอักษร ch
ในภาษามลายู แม้ว่าจะใช้อักษร ﭺ ก็ตาม แต่เมื่อถอดเป็นอักษรโรมันแล้วกลับใช้อักษร c
วิทยาเขต

วิทยาเขต (อังกฤษ: campus) เป็นสถานที่ที่มหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยจัดตั้งขึ้นเพื่อจัดการศึกษา ซึ่งอาจจะประกอบด้วยห้องสมุด หอพัก อาคารต่าง ๆ ในรูปแบบเช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัย
"วิทยาเขต" ถูกใช้เรียกครั้งแรกโดยวิทยาลัยนิวเจอร์ซีย์ (มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในปัจจุบัน) ในช่วงทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 18 ต่อมามหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัยต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา จึงได้นำคำว่า วิทยาเขต มาเรียกชื่อสถานที่จัดการศึกษานอกที่ตั้งของมหาวิทยาลัยหรือวิทยาลัย โดยระบบการจัดการบริหารแบบวิทยาเขตอาจแบ่งเป็นสองแบบตามความหมายภาษาอังกฤษอันได่แก่ University System (วิทยาเขตแบ่งแยกออกจากกันเปรียบเสมือนคนละมหาวิทยาลัยและใช้ชุดบริหารและทรัพยากรแยกกันเพียงแต่ใช้ชื่อร่วมกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขต บางเขน กำแพงแสน เป็นต้น) และ Multiple-Campus University (วิทยาเขตแบ่งแยกโดยสถานที่โดยยังอยู่ภายใต้การบริหารงานของ 1 มหาวิทยาลัย - สมาชิกในวิทยาเขตทุกวิทยาใช้ทรัพยากรร่วมกันกับส่วนกลางและมีการแบ่งปันกันภายในมหาวิทยาลัยและไม่แบ่งแยก เพียงแต่สถานที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ศูนย์รังสิต)

ในประเทศไทย

ในประเทศไทย วิทยาเขต บางครั้งอาจหมายถึง หน่วยงานในสังกัดสถาบันอุดมศึกษา หรือสถาบันอื่น ๆ ซึ่งมีพื้นที่แยกออกไปจากต้นสังกัด และมีการจัดการเรียนการสอน การบริหารงานที่ขึ้นตรงกับต้นสังกัด เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา มหาวิทยาลัยขอนแก่น วิทยาเขตหนองคาย มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตสงขลา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ วิทยาเขตปราจีนบุรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง วิทยาเขตปัจฉิมสวัสดิ์ - สุวรรณนภาศรี (วิทยาเขตบางนา) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกลกังวล
ในอีกความหมายหนึ่ง "วิทยาเขต" อาจมีความหมายโดยนัยแค่สถานที่จัดการเรียนการก่อนโดยมิได้กล่าวถึง "การแบ่งแยก" หรือการบริหารอันไม่ขึ้นตรงกับวิทยาเขตแม่แต่อย่างใดเช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หรือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นต้น แต่ในปัจจุบันมีการตีความวิทยาเขตผิดโดยคิดว่าเป็นการแบ่งแยกวิทยาเขตนั้นออกจากวิทยาเขตหลัก ซึ่งการแบ่งแยกหรือบริหารนั้นต้องพิจารณาเป็นมหาวิทยาลัยไปเช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นต้น
ในบางสถาบันอาจจะมีการใช้คำอื่น ๆ แทนคำว่าวิทยาเขต เช่น ศูนย์การศึกษา เขตการศึกษา ศูนย์ เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ลำปาง
มาร์ค เจนมานะ

ประวัติ

ธนสักก์ เจนมานะ (มาร์ค) เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 เป็นลูกชายคนที่สอง มีพี่ชาย 1 คน (แม็กซ์ เจนมานะ เป็นศิลปินเช่นกัน)  และ น้องสาว 1 คน ครอบครัวมีกิจการส่วนตัวเป็นธุรกิจภายในครอบครัว
มาร์คเข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนมัธยมวัดนายโรง (English Program) และ ระดับปริญญาตรีที่ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ภาคภาษาอังกฤษ) ในระหว่างเรียนในระดับมหาวิทยาลัยนี้เอง มาร์คก็ได้เข้าเป็นศิลปินในสังกัด การ์เด้นมิวสิค
มาร์ค เจนมานะได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทสาขาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย Paris School of Economics พร้อมทุนการศึกษารัฐบาลฝรั่งเศสเป็นระยะเวลาสองปีการศึกษา
ผีในวัฒนธรรมไทย

ชาวไทยเชื่อว่า ผีสามารถให้คุณหรือให้โทษได้ หากเซ่นสวรวงหรือบูชาไม่ถูกต้อง เช่น ผีขุนน้ำ คือ เทพอารักษ์ประจำต้นน้ำแต่ละสาย ซึ่งสถิตอยู่บนดอยสูง ผีขุนน้ำมักอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ ชาวบ้านจะอัญเชิญมาสถิตที่หอผีที่ปลูกอย่างค่อนข้างถาวรใต้ต้นไม้เหล่านี้ ผีขุนน้ำที่อยู่ต้นแม่น้ำใด ก็มักจะได้ชื่อตามแม่น้ำนั้น เช่น ผีปันน้ำ (เทือกเขาผีปันน้ำ ในภาคเหนือ) หรือผีมด และ ผีเมง คือ ผีบรรพบุรุษตามความเชื่อของชาวล้านนา (คำว่า "มด" หมายถึงระวังรักษา) ส่วนผีเมงนี้เข้าใจกันว่ารับมาจากชนเผ่าเม็งหรือมอญโบราณ, ผีเจ้าที่ หรือพระภูมิเจ้าที่ คือผีที่รักษาประจำอยู่ที่ใดที่หนึ่ง เป็นผู้ดูแลรักษาเขตนั้น ๆ ดังนั้น คนโบราณเมื่อเดินทางและหยุดพักที่ใด มักจะบอกขออนุญาตเจ้าที่ทุกครั้ง
นอกเหนือไปจากผีดังกล่าวแล้ว ในแต่ละท้องถิ่นยังมีผีอีกหลายประเภท เช่น ผีกละ หรือ ผีจะกละ เป็นผีที่มักเข้าสิงผู้คนเพื่อเรียกร้องจะกินอาหาร เมื่อเข้าสิงใคร ก็จะแสดงกิริยาผิดปกติไป เมื่อคนสังเกตเห็นก็มักร้องขอกินอาหารและจะกินอย่างตะกละตะกลาม จึงเรียกผีกละตามลักษณะการกิน แต่มักเขียนเป็นผีกะ หรือผีกละยักษ์ เป็นผีที่อยู่รักษาสถานที่ต่างๆ เช่น วัดร้าง, ถ้ำ หรือที่ซึ่งมีสมบัติฝังหรือซ่อนอยู่ ผีกละยักษ์จะคอยพิทักษ์สมบัติเหล่านั้น จนกว่าเจ้าของจะรับทรัพย์สินเหล่านั้นไป ในกรณีผีกละยักษ์ที่อยู่ในวัด เล่ากันว่า มักจะเป็นวิญญาณของพระหรือเจ้าอาวาสที่ผิดวินัย เมื่อตายแล้วไปเกิดไม่ได้ จึงต้องทำหน้าที่พิทักษ์วัดไปจนกว่าจะสิ้นกรรม รูปร่างของผีกละยักษ์ไม่แน่นอน บ้างก็ว่าเป็นหมูตัวใหญ่ที่มีร่างกายเป็นทองแดง บ้างก็ว่าเป็นสุนัขใหญ่สีดำสนิททั้งตัว เป็นต้น
ผี มีความผูกพันกับวิถีชีวิตของชาวไทยมาแต่โบราณ ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย จนเกิดเป็นข้อห้าม หรือคะลำ ในภาษาอีสานต่าง ๆ ที่เหมือนกันหรือแตกต่างกันในแต่ละภูมิภาคไป เช่น ห้ามกินเลือด, ห้ามเลี้ยงนกฮูก, นกเค้าแมว, นกแสก, และค้างคาว, ห้ามเคาะจานข้าว, ห้ามกวาดบ้านตอนกลางคืน หรือห้ามเผาศพในวันศุกร์ เป็นต้น

ผีไทยในสื่อวัฒนธรรมร่วมสมัย

ในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ มีผีไทยได้ปรากฏตามสื่อเป็นจำนวนมาก แม่นากพระโขนง ซึ่งเป็นเรื่องเล่าของผีตายทั้งกลมที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในต้นยุครัตนโกสินทร์ นับว่าเป็นผีไทยที่เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง มีศาลบูชา อยู่ที่วัดมหาบุศย์ เขตสวนหลวง ในปัจจุบัน แม่นากพระโขนง ได้ถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์, ละครเวที ภาพยนตร์ แม้กระทั่งการ์ตูน หรืออะนิเมะชั่นต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่ยุคภาพยนตร์เงียบ ในปี พ.ศ. 2479 ทั้งให้ความรู้สึกน่ากลัว หรือแม้กระทั่งขบขันหรือล้อเลียน  หรือ กระสือ ผีผู้หญิงที่ถอดหัวเหลือแต่ไส้กับอวัยวะต่าง ๆ เรืองแสงได้ ล่องลอยหาของสดของคาว และมูตรคูถต่าง ๆ ในเวลากลางคืน กินเป็นอาหาร ก็เป็นผีอีกประเภทหนึ่งเช่นกันที่มักถูกถ่ายออดออกมาในสื่อประเภทนี้ ร่วมกับผีปอบ ที่ บ้านผีปอบ กลายเป็นภาพยนตร์ไทยที่มีจำนวนภาคต่อมากที่สุด (จนถึงปัจจุบัน พ.ศ. 2556-14 ภาค)
นรินทร ณ บางช้าง

ประวัติ

นรินทร ณ บางช้าง (ชื่อเล่น: เอ๋) เป็นทั้งนักร้อง นักแสดง และนักเขียนชาวไทย เป็นบุตรสาวของ ช.อ้น ณ บางช้าง สมาชิกวงเดอะ ฟ็อกซ์ และด้วยความที่นรินทรคลุกคลีกับวงเดอะฟ๊อกซ์ของผู้เป็นบิดามาตั้งแต่เด็ก อิทธิพลของดนตรีร็อคจึงซึมซับเข้าไปในตัวเธอได้อย่างง่ายดาย 
เมื่อนรินทรเรียนจบชั้นมัธยมปีที่ 3 เธอบอกกับบิดาว่าอยากจะทำงานด้านร้องเพลง ด้วยความที่ ช.อ้น ไม่แน่ใจว่าลูกสาวคิดจะมุ่งมั่นกับเส้นทางนี้จริงๆจังๆหรือไม่ จึงโยนหนังสือเพลงพร้อมกับเทปม้วนหนึ่งไปให้นรินทรฟังและบอกว่าให้จดจำเนื้อเพลงและร้องให้ได้ภายใน 2 ชั่วโมง เพราะการจะเป็นนักร้องอาชีพต้องต่อเพลงใหม่ๆ เล่นอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่นั้นเธอก็ได้เป็นหนึ่งในนักร้องของเดอะฟ๊อกซ์ร่วมกับ สุทธิเมธ เหล็กกล้า เล่นประจำตามคลับบาร์ รวมถึงงานแสดงสดตามที่ต่างๆอีกด้วย
ภายหลังบิดาได้ยุบวงเดอะ ฟ็อกซ์ลง จึงพานรินทรไปฝากทำงานไว้กับกลุ่มบัตเตอร์ฟลาย ทางบัตเตอร์ฟลายมองเห็นถึงหน่วยก้านและความสามารถในตัวเธอจึงร่วมกันโปรดิวซ์งานชุดแรกในชื่อชุดว่า "ดอกไม้ จดหมาย ความรัก" เริ่มบันทึกเสียงกันในปี พ.ศ. 2528 และออกขายในปี พ.ศ. 2529 ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
ปีพ.ศ. 2530 นรินทรเริ่มบันทึกเสียงงานชุดที่สองไปได้สามเพลง ก็ได้รับการคาสท์จากกลุ่มละครสองแปดให้มารับบทเป็น "อัลดอลซ่า" ในละครเวทีเรื่อง "สู่ฝันอันยิ่งใหญ่" ทำให้ต้องหยุดงานอัดเพลงไปก่อน ผลปรากฏว่ากระแสตอบรับในละครเวทีเรื่องนี้อยู่ในเกณฑ์ดีมากพลอยทำให้ตัวนรินทรเป็นที่รู้จักมากขึ้น เมื่อผลงานชุดที่สองบันทึกเสียงเสร็จโดยบัตเตอร์ฟลายเน้นการทำเพลงให้นรินทรชุดนี้เข้าหาตลาดมากขึ้น ทำให้งานชุด "ฝันนั้นเป็นจริง" ที่ออกมาในปี 2531 ได้รับความสำเร็จมากกว่าชุดแรกมาก เพลง "ขออภัยไว้ก่อน" ได้รับความนิยมโดยที่เพลงนี้ก็เป็นแนวไม่ใช่แนวร็อคแต่ออกแนวบอสซ่านิดๆ 
นรินทรได้ออกเทปอีกหนึ่งชุดคือ "อย่างแรง" ในปลายปี พ.ศ. 2534 เปลี่ยนให้ กริช ทอมมัส มาเป็นโปรดิวเซอร์ จากนั้นก็หมดสัญญากับแกรมมี่
ภายหลังนรินทรทำงานอยู่ที่อาร์เอส และคงได้เห็นเธอผ่านตากันมาบ้างกับบทบาทของนักแสดง และคอมเมนเตเตอร์ในรายการทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย
สันโสก

การนำไปใช้ประโยชน์

ชาวขมุนำใบมารับประทานสดกับลาบ ชาวไทยภาคเหนือนำยอดอ่อนไปรับประทานกับน้ำพริก ใบมีกลิ่นเหม็นนำไปไล่ไรไก่ 
งานวิจัยของ รศ.ดร.งามผ่อง คงคาทิพย์ พบว่าชาวบ้านจะนำส่วนของรากและเหง้าของต้น “สามโสก” มาแช่เหล้าขาว เพื่อทำเป็นยาดองเหล้า และนำไปต้มเพื่อรักษาผู้ป่วยเอดส์ ในระยะแรก หรือนำส่วนของรากและเหง้าบดผสมกับแอลกอฮอล์เล็กน้อยปิดตรงบริเวณที่ถูกงูกัด เพื่อแก้พิษงู