google/wiki40b huggingface dataset:
ถนนเพชรบุรี

ถนนเพชรบุรี (อักษรโรมัน: Thanon Phetchaburi) เป็นเส้นทางจราจรสำคัญสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

ระยะทาง

ถนนเพชรบุรีมีระยะทางประมาณ 9 กิโลเมตรเศษ เริ่มจากบริเวณถนนพิษณุโลกตัดกับถนนสวรรคโลกและถนนหลานหลวงที่ทางแยกยมราชในพื้นที่เขตดุสิต ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตัดผ่านทางรถไฟสายเหนือเข้าพื้นที่เขตราชเทวี ตัดกับถนนพระรามที่ 6 และผ่านใต้ทางพิเศษศรีรัชที่ทางแยกอุรุพงษ์ ตัดกับถนนบรรทัดทองที่ทางแยกเพชรพระราม ตัดกับถนนพญาไทที่ทางแยกราชเทวี ตัดกับถนนราชปรารภและถนนราชดำริที่ทางแยกประตูน้ำ ถนนจะมุ่งไปทางทิศตะวันออกตัดกับถนนชิดลมที่ทางแยกชิดลม-เพชรบุรี ตัดกับกับถนนวิทยุที่ทางแยกวิทยุ-เพชรบุรี ผ่านใต้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร  ตัดกับถนนนิคมมักกะสันและซอยสุขุมวิท 3 (นานาเหนือ) ที่ทางแยกมิตรสัมพันธ์ ตัดกับถนนอโศก-ดินแดงและถนนอโศกมนตรีที่ทางแยกอโศก-เพชรบุรีและเข้าพื้นที่เขตห้วยขวาง ข้ามคลองบางกะปิ ตัดกับซอยเพชรบุรี 38/1 ที่ทางแยกพร้อมพงษ์ ตัดกับซอยสุขุมวิท 63 (เอกมัย) ที่ทางแยกเอกมัยเหนือ ข้ามคลองแสนแสบเข้าพื้นที่เขตสวนหลวง ก่อนไปสิ้นสุดที่สี่แยกคลองตัน ตัดกับถนนรามคำแหง และถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนพัฒนาการ

ประวัติ

ถนนเพชรบุรีช่วงตั้งแต่ทางแยกยมราชถึงทางแยกประตูน้ำเป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้กรมสุขาภิบาลตัดขึ้นตั้งแต่ริมคลองขื่อหน้า ปลายถนนคอเสื้อ (ปัจจุบันคือถนนพิษณุโลก) ไปบรรจบถนนราชดำริ เริ่มก่อสร้างในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2448 โดยได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ยืมเงินพระคลังข้างที่มาทดลองทำการ ระหว่างดำเนินการตัดถนน เกิดปัญหาแนวถนนตัดผ่านหมู่บ้านของคนในบังคับต่างประเทศ 2-3 แห่ง จึงต้องเจรจากันเรื่องค่าที่ดิน รัฐบาลได้มอบหมายให้นายเอ็ดเวิร์ด สโตรเบล ที่ปรึกษาราชการชาวอเมริกัน เป็นผู้ดำเนินการเจรจา เมื่อสร้างเสร็จโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนว่า ถนนประแจจีน ซึ่งเป็นชื่อลวดลายของเครื่องลายครามแบบจีนชนิดหนึ่ง ต่อมาในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนประแจจีนเป็น ถนนเพชรบุรี ตามพระนามทรงกรมของสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร
ปี พ.ศ. 2505 ทางการได้เวนคืนตลาดเฉลิมลาภเก่าบริเวณสามแยกประตูน้ำ (ปัจจุบันคือสี่แยกประตูน้ำ) โดยตัดถนนต่อออกจากสามแยกประตูน้ำไปจรดซอยสุขุมวิท 71 โดยได้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2506 คนทั่วไปนิยมเรียกถนนเพชรบุรีช่วงนี้ว่า "ถนนเพชรบุรีตัดใหม่"
กรมทหารพรานที่ 11

เหตุการณ์สำคัญ

จากมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เนื่องด้วยความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ทางกระทรวงกลาโหมได้มอบหมายให้กองทัพภาคที่ 1 จัดตั้งกรมทหารพรานที่ 11 เพื่อทดแทนกองกำลังหลักจากกองทัพภาคที่ 1 ที่ทยอยถอนกำลัง
เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2560 ได้เกิดเหตุกลุ่มคนร้ายลอบวางระเบิด และยิงถล่มซ้ำเจ้าหน้าที่ทหารพรานกองร้อยทหารพรานที่ 1114 กรมทหารพรานที่ 11 ส่งผลให้ทหารพรานในสังกัดเสียชีวิต 6 นาย และถูกขโมยอาวุธปืนสงครามไป 6 กระบอก ซึ่งต่อมา ในวันที่ 29 เมษายน พันเอก ศรีรัฐ ศรีเพ็ญ ผู้บังคับการกรมทหารพรานที่ 11 และพันเอก อิศรา จันทะกระยอม ผู้บังคับการกรมทหารพรานที่ 45 ได้ประสานกำลังกับเจ้าหน้าที่ทหารพรานกรมทหารพรานที่ 49 รวม 100 นาย เพื่อไล่ล่ากองกำลังติดอาวุธซึ่งก่อเหตุดังกล่าว ส่วนกองทัพบกได้ปูนบำเหน็จแก่ทหารพรานผู้เสียชีวิตทั้ง 6 นาย

กิจกรรมเพื่อสังคม

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 กองร้อยทหารพรานที่ 1107 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 11 ได้นำกำลังเข้าช่วยเหลือและมอบอาหารให้แก่ผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส
เดือนมกราคม พ.ศ. 2561 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 11 ได้จัดกิจกรรมมอบของขวัญให้แก่เด็กทุกโรงเรียน ในพื้นที่อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส ก่อนถึงวันเด็กแห่งชาติ
ส่วนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน หมวดทหารพรานหญิงที่ 12 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 11 พร้อมด้วยมาสคอต 2 ตัว ได้มอบดอกกุหลาบสีแดงแก่ผู้สัญจรบนท้องถนน ในอำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส เนื่องในวันวาเลนไทน์ เพื่อแสดงออกถึงความรักและความห่วงใย ที่มีต่อประชาชน
และวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 หมวดทหารพรานหญิงที่ 12 หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 11 ได้นำนกมาคอว์ 2 ตัวเกาะไหล่ มามอบลูกโป่งหลากสี และวุ้นรูปหัวใจแก่ผู้สัญจรบนท้องถนน ในอำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส เนื่องในวันวาเลนไทน์เช่นกัน

สิ่งสืบทอด

หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 11 ยังได้ดำเนินรายการสถานีวิทยุเอฟเอ็ม 107.5 เมกะเฮิรตซ์ ที่อำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาส โดยมีการพยากรณ์อากาศประจำวัน, เผยแพร่ความรู้ด้านสุขภาพและสาระทั่วไป ตลอดจนข่าวสารด้านภารกิจของหน่วย
เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์

เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์ (อังกฤษ: utility helicopter) เป็นเฮลิคอปเตอร์แบบอเนกประสงค์ เฮลิคอปเตอร์ทางการทหารแบบอเนกประสงค์สามารถเติมบทบาท เช่น การโจมตีภาคพื้นดิน, การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ, การส่งกําลังบํารุงทางทหาร, การส่งกลับสายแพทย์, การสั่งการและควบคุม และขนส่งทหาร โดยคำศัพท์บางคำทับซ้อนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กับเฮลิคอปเตอร์ขนส่ง
ชีวิตของพระนางพรหมจารี

ชีวิตของพระแม่พรหมจารี (อังกฤษ: Life of the Virgin) หรือชีวิตของพระแม่มารี เป็นฉากชุดจากชีวิตของพระแม่มารีย์มารดาของพระเยซูที่เป็นหัวเรื่องที่ใช้เขียนภาพชุดในศิลปะคริสต์ศาสนามักจะเป็นชุดที่ประกอบกับหรือเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู จำนวนฉากก็ต่างกันไปตามแต่เนื้อที่ใช้วาดภาพ ลักษณะการเขียนก็อาจจะเป็นจิตรกรรมฝาผนัง จิตรกรรมแผง หน้าต่างประดับกระจกสี หนังสือวิจิตร พรมทอแขวนผนัง งานสลักหิน งานแกะงาช้างและอื่นๆ

ฉากที่ใช้

ชีวิตขอพระแม่มารีย์บางครั้งก็รวมกับภาพชุดชีวิตของพระเยซูหรือบางครั้งก็จะรวมกับฉากจากพระมหาทรมานของพระเยซู ถ้ารวมก็มักจะข้ามจากเมื่อพระเยซูยังทรงพระเยาว์ไปจนถึงตอนที่พระแม่มารีเสียชีวิต  และจบด้วยฉากพบพระเยซูในหมู่นักปราชญ์ (Christ among the Doctors) ซึ่งเป็นฉากสุดท้ายของพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์
ภาพชุดชีวิตของพระแม่มารีที่สำคัญที่สุดชุดหนึ่งก็ได้แก่ภาพภายในชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) ภายในโบสถ์ซานตามาเรีย โนเวลลาที่ฟลอเรนซ์โดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาที่วาดระหว่างปี ค.ศ. 1485 และปี ค.ศ. 1490 ในชาเปลสโครเวยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัวโดยจอตโต ดี บอนโดเน ที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1305 และ มาเอสตา (Maestà) โดยดุชโชที่เขียนเสร็จราวค.ศ. 1308 หรืองานโมเสกจากปลายสมัยไบเซ็นไทน์ที่โบสถ์คอรา (Chora Church) ที่สร้างตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างฉากชีวิตของตะวันออกและตะวันตก  - คริสตจักรออร์ทอดอกซ์มีวันสมโภชสำหรับฉากชีวิตเจ็ดฉากแรก - แต่อีก 16 ฉากจนก่อนที่จะถึงฉากการเสด็จเยี่ยม (Visitation) คล้ายกับฉาก 15 ฉากในสมัยเดียวกันกับที่จอตโต ดี บอนโดเนเขียน เมื่อฉากชุดของคอราเริ่มอีกครั้งก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพจากฉาก “ชีวิตของพระเยซู” เริ่มด้วยฉากที่พระเยซูมาประสูติ เช่นเดียวกับงานเขียนของจอตโต ดี บอนโดเนและงานของศิลปินตะวันตกอื่น ๆ ฉากชีวิตของจอตโต ดี บอนโดเนเขียนเป็นฉากที่ครบชุดที่มีด้วยกันทั้งหมด 26 ฉาก  ฉากคู่ที่มักจะเห็นกันบ่อยและเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปคือฉากแม่พระรับสาร และการประสูติของพระเยซู แต่บางครั้งก็จะเป็นฉากพระนางมารีย์ราชินีแห่งสากลโลกที่ใช้แทนฉากสองฉากนี้
ฉากชุดในชาเปลทอร์นาบุโอนิมีด้วยกัน 9 ฉากมีฉาก “การเสด็จเยี่ยม” ที่เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุด “ฉากชีวิตของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” “ฉากชีวิตของพระเยซู” มีหลายฉากที่เป็นฉากร่วมกับ “ฉากชีวิตของพระแม่มารี” เช่นที่เห็นในชาเปลซโครเวยี อัลเบรชท์ ดือเรอร์ สร้างภาพพิมพ์แกะไม้ 19 ฉากจากชีวิตของพระแม่มารีที่แพร่หลายและมีอิทธิพลต่องานอื่น ๆ  
จำนวนฉากชีวิตของพระแม่มารีทั้งหมดมีเป็นจำนวนมากมาจนถึงสมัยกอธิคตอนต้น ลาฟองเตน-โดซอยจ์ผู้เชี่ยวชายทางด้านนี้ลำดับว่าก่อนที่จะถึงฉาก “แม่พระรับสาร” ที่พบในศิลปะตะวันตกก็มีด้วยกัน 53 ฉากเข้าไปแล้ว แต่ก็มีเพียงตัวอย่างเดียวที่หลงเหลือมาจนถึงปัจจุบันนี้จากหนังสือวิจิตรจากเยอรมันีจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ยังเหลืออยู่ครบชุด ในจำนวนนั้น 17 ภาพเป็นภาพก่อน “การประสูติของพระแม่มารี” แต่ฉากต่าง ๆ เหล่านี้มาจำกัดลงมากในปลายยุคกลาง
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง

การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง หรือ การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ (อังกฤษ: Student-centered learning หรือ Child-centered learning) เป็นวิธีการซึ่งช่วยปลูกฝังให้ผู้เรียนรู้จักแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง อันก่อให้เกิดทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยการเรียนรู้นี้จะช่วยเพิ่มบทบาทของผู้เรียนภายในห้องเรียน และลดบทบาทการบรรยายหน้าห้องเรียนลง ซึ่งผู้สอนจะปรับบทบาทจากการบรรยายเป็นหลักเป็นการเป็นผู้อำนวยความสะดวก โดยจะต้องเตรียมสภาพห้องเรียนและวิธีการสอนที่เอื้อต่อแนวคิดนี้ ซึ่งกระบวนการนี้จะช่วยให้มีพัฒนาการของผู้เรียนสูงที่สุด
กริ่งไฟฟ้า

กริ่งไฟฟ้า หรือกระดิ่งไฟฟ้า (อังกฤษ: Electric bell) เป็นอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับการส่งเสียงเตือน
ประกอบด้วยกระดิ่งโลหะพร้อมกลไกการเคาะแบบแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งจะส่งเสียงดังเมื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าให้,
นิยมใช้เป็นกริ่งในโทรศัพท์บ้าน, กริ่งประตู, สัญญาณเตือนหมดคาบเรียน, สัญญาณเตือนไฟไหม้, และสัญญาณกันขโมย
เนื่องจากกริ่งไฟฟ้าจะส่งเสียงที่ดังและได้ยินชัดเจนเป็นบริเวณกว้าง

หลักการทำงาน

ภายในกริ่งไฟฟ้าจะมีส่วนประกอบหลักเป็นกระดิ่งโลหะ, แม่เหล็กไฟฟ้า, กับก้านเคาะซึ่งทำหน้าที่เคาะกระดิ่งและเป็นหน้าสัมผัสตัดต่อวงจร
โดยในสภาพปกติจะต่อวงจรแม่เหล็กไฟฟ้าเอาไว้, เมื่อมีการจ่ายไฟให้กระดิ่ง แม่เหล็กไฟฟ้าจะทำงานและดูดก้านเคาะให้เคาะไปที่กระดิ่ง
เกิดเป็นเสียงดังขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้หน้าสัมผัสแยกออกจากกัน ตัดวงจรแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้ก้านเคาะดีดกลับเข้าที่ด้วยแรงสปริง
จนหน้าสัมผัสต่อวงจรให้แม่เหล็กไฟฟ้าทำงานอีกครั้ง, วนซ้ำไปเรื่อยๆ เกิดเป็นเสียง "กริ่ง" ที่ดังต่อเนื่อง
เพื่อน (วงดนตรีไทย)

ประวัติ

วงเพื่อน ออกอัลบั้มแรก อะโหชีวิต เมื่อปี พ.ศ. 2528 ซึ่งประสบความสำเร็จพอสมควร และในปีเดียวกัน หลังจากผลงานชุดแรก เพียงไม่กี่เดือนก็วางจำหน่ายอัลบั้มที่สอง จากดวงใจ โดยมี กุ้ง-ตวงสิทธิ์ เรียมจินดา เข้ามาเป็นนักร้องนำ และเล่นคีย์บอร์ด ซึ่งอัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก มีเพลงซึ่งเป็นที่นิยมหลายเพลง เช่น "ใจคนคอย", "รักบึงเก่า", "งานวัด", "ตี๋ดอยตุง" เป็นต้น
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2529 ก็ออกอัลบั้มที่สาม ป้ากะปู่ ซึ่งยังประสบความสำเร็จ มีเพลงยอดนิยมเช่น "ป้ากะปู่", "เย้ว...เย้ว", "ว้าเหว่" เป็นต้น หลังจากอัลบั้มชุดนี้ พนัส, ฟาโรห์, ดนัย และสมชาย ลาออกจากวงไป ทำให้ต้องหาสมาชิกเข้ามาใหม่ ต่อมาเป็นอัลบั้มที่สี่ วางแผงเมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยใช้ชื่อว่า แด่ที่รัก ซึ่งเป็นที่นิยมพอสมควรแต่น้อยกว่า 3 ชุดแรก เนื่องจากเป็นสมาชิกชุดใหม่ แต่มีเพลงซึ่งเป็นที่นิยมคือ "รักมั่นคง" ซึ่งเป็นเพลงเก่าของวง ซัคเซส และ "รอฝน"
หลังจากอัลบั้มนี้ วสันต์ก็ลาออกไปอีกคน และได้รับสมาชิกเพิ่มอีกหนึ่งท่านในชุดที่ 5 คือ อุดร ทับทิมโต ส่วนอัลบั้มที่ห้า วางแผงในปีพ.ศ. 2531 โดยใช้ชื่อว่า ทั้งรักทั้งเกลียด ซึ่งประสบความสำเร็จพอสมควร โดยมีเพลงซึ่งเป็นที่นิยมคือ "ทั้งรักทั้งเกลียด" และ "สิ่งเดียวสุดท้าย" หลังจากนั้น สมาชิกเห็นว่า วงเพื่อนถึงจุดอิ่มตัวแล้ว จึงตัดสินใจยุบวงในที่สุด
ในปี พ.ศ. 2546 วงเพื่อนได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง โดยออกอัลบั้มเพลงชุด เพื่อน รีเทิร์น เป็นการนำเพลงของตนเองในอดีตมาเรียบเรียงเสียงประสานใหม่ พร้อมเพิ่มเพลงใหม่อีกหนึ่งเพลง การกลับมาครั้งนี้สมาชิกยุคคลาสสิกมากันเกือบครบทุกคน ขาดแต่หัวหน้าวง คือ ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ โดย วสันต์ แต้สกุล (สิริสุขพิสัย)มารับตำแหน่งแทน
และล่าสุด พ.ศ. 2553 วงเพื่อนกลับมารวมตัวกันในนาม "เพื่อน 2010" เพื่อออกแสดงทัวร์ทั่วประเทศและแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ของวง รวมถึงมีโครงการทำอัลบั้มใหม่ นำโดย ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ ตวงสิทธิ์ เรียมจินดา วสันต์ สิริสุขพิสัย และฟาโรห์ ตอยยีบี โดยทนงศักดิ์เล่นคีย์บอร์ด และมีสุพัสสรณ์ เปรมภักษ์พิสิฐ (บุญลือ อบแก้ว) รับหน้าที่เล่นเบสแทน ขาดแต่เพียงดนัย ทวีโภคเท่านั้นที่ไม่ได้มาร่วมด้วย
พายุหมุนหลังเขตร้อน

การก่อตัว

พายุหมุนหลังเขตร้อนก่อนตัวเมื่อลักษณะทั่วไปของพายุหมุนเขตร้อนถูกแทนที่ด้วยลักษณะของพายุหมุนนอกเขตร้อน หรือที่เรียกว่าการเปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน หลังจากการก่อตัวขั้นต้นแล้ว พายุหมุนหลังเขตร้อนมีศักยภาพที่จะมีกำลังแรงขึ้นในฐานะของพายุหมุนนอกเขตร้อนได้ ถ้าพายุหมุนหลังเขตร้อนกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อน ในขั้นสุดท้ายแล้ว มันจะสลายตัวโดยกระบวนการปิด (Process of occlusion)

ผลกระทบ

การมีกำลังมากขึ้นของพายุหมุนหลังเขตร้อนสามารถทำให้เกิดสภาพแวดล้อมอันตรายในเส้นทางเดินเรือของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือได้ โดยทำให้ทะเลมีคลื่นสูงและลมแรงเทียบได้กับพายุหมุนเขตร้อน

ต้นกำเนิด

ในตอนแรกมีการใช้คำนี้โดยศูนย์เฮอร์ริเคนแคนาดา เมื่อปี 2541 ในระหว่างที่มีพายุโซนร้อนบอนนี และต่อมาในปี 2551 ศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติก็ได้ใช้คำนี้กับพายุโซนร้อนลอรา เพื่อกำหนดคำจัดกัดระหว่างสองประเภท (พายุหมุนนอกเขตร้อน/หย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือ) ดังที่กล่าวไปข้างต้น และคำดังกล่าวได้รับการรับรองโดยบริการลมฟ้าอากาศแห่งชาติสหรัฐ เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2551
เกริก มังคละพฤกษ์

ประวัติ

นายเกริก มังคละพฤกษ์ ชื่อเดิม ปทุม เกิดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2458 ที่ตำบลท่ากลาง อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายเดียวเซียะ (ตีระ) และนางบุญรอด มังคละพฤกษ์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 5 คน พี่น้อง 4 คน คือ นางสาลี่ กรัยวิเชียร นางสาวองุ่น มังคละพฤกษ์ นายเกรียง มังคละพฤกษ์ พล.อ.อ. เกียรติ มังคละพฤกษ์ และมีน้องหนึ่งคนคือ นายมนัส มังคละพฤกษ์ (ขณะนี้ถึงแก่กรรมทั้งหมดแล้ว) และได้สมรสกับ นางสุวรรณี (กอวัฒนา) ปัจจุบันคือ ดร.สุวรรณี มังคละพฤกษ์ เป็นประธานมูลนิธิเกริก มังคละพฤกษ์ มีบุตรธิดาด้วยกัน 4 คน
เมื่อเยาว์ได้รับการศึกษาชั้นมูล ที่โรงเรียนอัสสัมชัญ จนจบมัธยมปีที่ 8 นายเกริกได้ประกอบอาชีพครั้งแรกเป็นครูอยู่ตามโรงเรียนต่าง ๆ 3 ปี ต่อมาใน พ.ศ. 2480 ได้อุปสมบท 1 พรรษา ที่วัดเทพศิรินทราวาส ราชวรวิหาร โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อลาสิกขาแล้วได้เริ่มทำงานหนังสือพิมพ์เสียงไทยและประชามิตรและหลังจากนั้นได้จัดตั้งสำนักพิมพ์ขึ้นเองชื่อสำนักงานเทอดไทย อยู่ที่ตำบลบ้านหม้อ จังหวัดพระนคร รับทำบล็อก และงานช่างเขียน ทำอยู่ได้ 2 ปีก็ต้องเลิกกิจการแล้ว จนกระทั่งพ.ศ. 2487 ได้เข้าทำงานที่บริษัท โนมูระ ทำอยู่ได้ระยะหนึ่งก็กลับไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประชาไทยวิทยาลัย ต่อมาเมื่อโรงเรียนประชาไทยวิทยาลัยเลิกกิจการแล้ว มีนักเรียนมาขอเรียนที่บ้าน 2 คนได้ชักชวนเพื่อนมาเรียนเพิ่มมากขึ้น ทำให้มีรายได้พอเลี้ยงตัว พร้อมกันนั้นก็สอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนขัตติยาณีผดุง แล้วเปลี่ยนไปทำงานที่สำนักพิมพ์บางกอกโพสต์ ปี พ.ศ. 2507 ได้ขยายโรงเรียนสอนภาษาและวิชาชีพ โดยรับนักเรียนที่จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปี พ.ศ. 2508 ได้ย้ายจากอาคาร ก.ถนนราชดำเนินไปตั้งที่ตำบลบางด้วน (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลปากน้ำ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ใช้ชื่อว่าโรงเรียนภาษาและวิชาชีพปากน้ำ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นเกริกวิทยาลัย
เท็ตสิยะ ยามาโตะ

ในช่วงเริ่มแรก

เท็ตสึยะ ยามาโตะ เกิดวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1987 ในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น โดยมีชื่อว่า เท็ตสึยะ อิวาชิตะ ภายหลังจากการจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาก็เริ่มทำงานในอุตสาหกรรมการก่อสร้าง และกลายมาเป็นช่างทาสีอาคารด้วยสีอะครีลิคเรซิ่น
ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันในฐานะนักมวยคิกบ็อกซิ่งระดับอาชีพเป็นครั้งแรกในรายการ R.I.S.E. และเขาได้ชนะน็อค เออิจิ โอกาวะ ในยกแรกด้วยการใช้ขาซ้ายเตะต่ำ ภายหลังจากการแข่งขันในครั้งนั้น เขาได้กลายมาเป็นสมาชิกของสหพันธ์ NJKF แล้วเข้าร่วมแข่งขันภายใต้นามสหพันธ์ดังกล่าว เขาเข้าร่วมแข่งขันอีกครั้งในวันที่ 24 กันยายน โดยพบกับ ทากูยะ มิเนกาวะ ซึ่งเขาสามารถเอาชนะทีเคโอได้ในที่สุด
ยามาโตะได้รับเลือกเสนอชื่อและได้รับรางวัลรูกกี้ อะวอร์ด 2005 โดยสหพันธ์ NJKF เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2006

ชนะการแข่งขันระดับชาติ

ภายหลังจากที่ยามาโตะแข่งขันระดับอาชีพเป็นระยะเวลาสามปีของสหพันธ์ NJKF เขาก็ได้รับการเสนอให้เข้าร่วมการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งว่าง ในรายการ NJKF ไลท์เวท ในปี ค.ศ. 2008 และเขาก็ได้มีโอกาสต่อสู้กับ ฮิโรมิ นาคายามะ ในรอบเซมิไฟนอล เขาสามารถเอาชนะทีเคโอได้ในยกที่สี่ ด้วยการตัดกำลังโดยการตีศอก ในวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 เขาได้เผชิญกับ ฮานาวะ ซึ่งยามาโตะสามารถชนะน็อคในยกที่หนึ่งด้วยการใช้หมัดฮุคซ้าย
ในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2009 ยามาโตะได้รับเลือกเสนอชื่อและได้รับรางวัล MVP 2008 โดยสหพันธ์ NJKF รวมถึงรางวัล GBR ในปีเดียวกัน เนื่องจากเขาได้ชนะรายการ NJKF ในการต่อสู้สามครั้งของสหพันธ์ดังกล่าวเมื่อปี ค.ศ. 2008 ซึ่งเขาสามารถเอาชนะได้ทั้งสามครั้ง โดยสองครั้งเป็นการชนะโดยน็อคเอ้าท์
ช่วงกลางปี ค.ศ. 2009 เขาได้รับข้อเสนอในการมีส่วนร่วมในรายการที่มีชื่อว่า "WBC มวยไทยรูล เจแปนนีส ยูนิไฟด์ แชมเปี้ยนชิป ดีซิสชั่น ทัวร์นาเมนท์" ในรุ่นไลท์เวทของสหพันธ์ NJKF, MAJKF และ JPMC โดยแถลงการณ์ว่าเป็นการแข่งขันเพื่อสร้างความเป็นหนึ่งเดียวภายใต้อำนาจของสถาบัน WBC มวยไทย
ในวันที่ 23 กันยายน เขาได้พบกับ คาซูยะ โอเอะ ในรอบเซมิไฟนอล แล้วเขาก็สามารถเอาชนะน็อคด้วยการโจมตีเข้าที่ลำตัวในยกที่สอง ในการแข่งขันรอบไฟนอลเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม เขาได้พบกับ ยูได โคโนะ เพื่อชิงตำแหน่งว่างครั้งแรกในญี่ปุ่นของรายการ WBC และเขาก็สามารถเอาชนะทีเคโอ โดยแพทย์ได้สั่งหยุดการแข่งขันในยกที่สี่ จากการต่อสู้ในครั้งนี้ ส่งผลให้เขาเอาชนะการแข่งขันระดับชาติได้เป็นรายการที่สอง
ในวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2010 เขาได้รับเลือกเสนอชื่อและได้รับรางวัล เอาท์สแตนดิ้ง เพอร์ฟอร์มานซ์ อะวอร์ด 2009 โดยสหพันธ์ NJKF ในฐานะที่เขาได้ทำศึก 7 ครั้ง โดยสามารถเอาชนะได้ 6 ครั้ง ซึ่งเป็นการชนะน็อคทั้ง 6 ครั้ง และแพ้ 1 ครั้ง
ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2010 ยามาโตะได้พบกับ แสนชัย ส.คิงสตาร์ จากประเทศไทยในการแข่งขันที่ลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อท้าชิงตำแหน่งว่างรายการโลกรุ่นไลท์เวท ภายใต้อำนาจของสมาคมมวยไทยแห่งสหรัฐอเมริกา (MTAA) ซึ่งเขาถูกชนะน็อค โดยถูกคู่ต่อสู้ใช้ขาซ้ายเตะสูง ในยกที่หนึ่ง

ชนะการแข่งขันเค-วัน

ในปี ค.ศ. 2010 ยามาโตะได้รับการนำเสนอให้เข้าร่วมการแข่งขันเค-วัน ในรายการแข่งขันเค-วันระดับประเทศของญี่ปุ่นในรุ่นไลท์เวท เขาได้พบกับ มาซาฮิโระ ยามาโมโตะ และแม้ว่าเขาจะถูกมองว่าจะต้องพ่ายแพ้ แต่เขาก็สามารถชนะได้โดยกรรมการตัดสินอย่างเป็นเอกฉันท์ในยกพิเศษ และในวันที่ 5 กรกฎาคมของปีเดียวกันนี้ เขาได้ชนะการแข่งขันเค-วัน ระดับชาติ ในรุ่นไลท์เวท (-63 กก.) อีกครั้งหนึ่ง
บริติชแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 9

เที่ยวบิน

เที่ยวบินที่ 9 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ไปยังท่าอากาศยานโอกแลนด์ เมืองโอกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ โดยมีจุดจอดแวะพักระหว่างทาง 5 จุดได้แก่บอมเบย์ มัทราส กัวลาลัมเปอร์ เพิร์ท และเมลเบิร์น เที่ยวบินนี้ใช้เครื่องบินโบอิง 747-236บีชื่อซิตีออฟเอดินบะระ หมายเลขทะเบียน G-BDXH ในช่วงที่เกิดเหตุนั้นเป็นการเดินทางในระยะที่ 4 จากกัวลาลัมเปอร์ไปยังเพิร์ท มีนักบินได้แก่กัปตันอีริก มูดี (อังกฤษ: Eric Moody) นักบินที่ 1 คือโรเจอร์ กรีฟส์ (อังกฤษ: Roger Greaves) และวิศวกรประจำเครื่องคือแบร์รี ทาวน์ลีย์-ฟรีแมน (อังกฤษ: Barry Townley-Freeman) มีผู้โดยสารบนเครื่อง 248 คนและลูกเรือ 15 คนรวมทั้งนักบิน

สาเหตุ

ในอีกสองวันถัดมา ได้ข้อสรุปว่าสาเหตุเกิดจากนักบินบินผ่านเข้าไปในเถ้าภูเขาไฟที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟกาลุงกุง ซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับเส้นทางบิน เถ้าภูเขาไฟไม่ปรากฏบนจอเรดาร์ และเหตุการณ์เกิดขึ้นในเวลากลางคืน ทำให้ไม่สามารถมองเห็นว่ามีกลุ่มเถ้าภูเขาไฟอยู่ในเส้นทางบิน เถ้าภูเขาไฟเข้าไปในเครื่องยนต์และอุปกรณ์ต่าง ๆ ของเครื่องบิน ทำให้ส่วนสำคัญภายในเครื่องบิน เช่นท่อวัดความเร็วลมและหัวฉีดน้ำมันเกิดการอุดตัน นอกจากนี้ เถ้าภูเขาไฟที่เข้าไปในเครื่องยนต์หลอมเหลวเนื่องจากความร้อนจากการเผาไหม้ในเครื่องยนต์และเกาะติดตามใบพัด ทำให้การไหลเวียนของอากาศภายในเครื่องยนต์มีปัญหา

เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน

ก่อนหน้านี้ในวันที่ 5 เมษายน เครื่องบินดีซี-9 ของสายการบินการูดาอินโดนีเซีย ซึ่งบินผ่านเข้าไปในเถ้าภูเขาไฟเช่นเดียวกันได้ประสบปัญหาเดียวกัน น่านฟ้าในบริเวณนั้นถูกปิดและเปิดใหม่อีกครั้งในเวลาต่อมา แต่หลังจากนั้นในวันที่ 13 กรกฎาคม ปีเดียวกัน เครื่องบินโบอิง 747 อีกลำหนึ่งของสิงคโปร์แอร์ไลน์ที่เดินทางจากสิงคโปร์ไปยังเมลเบิร์นก็ประสบปัญหาเครื่องยนต์ขัดข้องเช่นเดียวกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2532 เครื่องบินโบอิง 747 ของสายการบินเคแอลเอ็ม เที่ยวบินที่ 867 ซึ่งเดินทางจากอัมสเตอร์ดัมไปยังโตเกียวผ่านแองเคอเรจ รัฐอะแลสกา ได้ประสบเหตุการณ์ลักษณะเดียวกันเมื่อภูเขาไฟรีเดาท์ปะทุและเถ้าภูเขาไฟเข้าไปในเครื่องยนต์ เที่ยวบินที่ 867 ลงจอดที่แองเคอเรจได้สำเร็จ แต่ไม่สามารถเดินทางไปยังโตเกียวได้และต้องถ่ายผู้โดยสารไปยังเครื่องบินอีกลำหนึ่ง
เหตุการณ์นี้ถูกพูดถึงอีกครั้งในสื่อเมื่อภูเขาไฟเอยาฟยาตลาเยอคุตล์ปะทุในปี พ.ศ. 2553 พ่นเถ้าถ่านไปทั่วน่านฟ้าในทวีปยุโรป ทำให้น่านฟ้าในทวีปยุโรปถูกสั่งปิดและเที่ยวบินหลายเที่ยวถูกยกเลิกเพื่อความปลอดภัย

ปัจจุบัน

บริติชแอร์เวย์ยังคงใช้หมายเลขเที่ยวบินที่ 9 แต่เปลี่ยนมาใช้สำหรับเที่ยวบินจากลอนดอน (ฮีทโธรว์) ไปยังกรุงเทพมหานคร (สุวรรณภูมิ) และบริติชแอร์เวย์ไม่มีเที่ยวบินตรงจากลอนดอนไปโอกแลนด์อีกแล้วในปัจจุบัน โดยยังมีเที่ยวบินอื่นของสายการบินพันธมิตรโดยใช้ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน
เครื่องบินลำที่เกิดเหตุยังคงใช้งานต่อกับบริติชแอร์เวย์จนถึงปี พ.ศ. 2545 ก่อนจะขายต่อให้กับยูโรเปียนแอร์ชาร์เตอร์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2552 เครื่องบินลำนี้เลิกใช้และถูกแยกชิ้นส่วนที่ท่าอากาศยานบอร์นมัทในบอร์นมัท
ชุมชนนักวิทยาศาสตร์

ชุมชนนักวิทยาศาสตร์ (อังกฤษ: scientific community) เป็นเครือข่ายชุมชนที่หลากหลายของนักวิทยาศาสตร์ผู้ทำงานอย่างมีปฏิสัมพันธ์กัน โดยรวมชุมชนย่อย ๆ ที่ทำงานในวิทยาศาสตร์สาขาใดสาขาหนึ่ง และในสถาบันหนึ่ง ๆ ถึงแม้การทำงานข้ามสาขาและข้ามสถาบันก็มีอย่างแพร่หลายเหมือนกัน ความเป็นกลาง (หรือภาวะปรวิสัย) ควรจะเป็นผลของระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ที่ใช้ในชุมชน การทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันผ่านการปรึกษาและอภิปรายในวารสารวิทยาศาสตร์และงานประชุม จะช่วยให้เกิดความเป็นกลาง โดยรับรองคุณภาพของระเบียบวิธีวิจัยและการแปลความหมายของผลที่ได้
พูนสวัสดิ์ ธีมากร

ผู้กำกับภาพ /ถ่ายภาพยนตร์

เริ่มงานแรกด้วยเรื่อง เรือนแพ (2504) ของอัศวินภาพยนตร์ หลังกลับจากการศึกษาฝึกงานที่ โรงถ่ายโตโฮ ประเทศญี่ปุ่น (ด้วยพระอุปถัมภ์ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล ) และได้ทำงานด้านการถ่ายทำให้กับอัศวินตลอดมา  เช่น  จำปูน (2507) ,เป็ดน้อย (2511) ,ละครเร่ (2512) ฯลฯ  รวมทั้งภาพยนตร์นอกสังกัดที่มีชื่อเสียง เช่น เพชรพระอุมา (2514) ของ วิทยาภาพยนตร์ ซึ่งยกกองไปถ่ายทำถึงประเทศเคนยา                                                   
ผลงานแห่งความสำเร็จได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ทองคำด้านการถ่ายภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจาก ขุนเดช (2523)

ดารา /นักแสดง

นักแสดงละครเวที และดาราสมทบในภาพยนตร์  เช่น นเรศวรมหาราช (2500) ดรรชนีนาง (2504) ก่อนก้าวสู่จุดสูงสุด จากภาพยนตร์ เอื้อมเดือน (2506) ด้วยรางวัลตุ๊กตาเงินบทตลกในตัวยอดเยี่ยมประจำปีนั้น และอีกหลากหลายบทบาทที่ผู้ชมยังคงจดจำ เช่น อ้อมอกดิน (2508) รับบทครูสอนเต้นรำจอมกะล่อน  ,เพชรตัดเพชร (2509) บทสมุนผู้ร้ายใจอำมหิต ซึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าพอใจมากที่ได้เปลี่ยนมารับบทแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงจนผู้ชมคาดไม่ถึง  ,16 ปีแห่งความหลัง (2511) รับบทครูค่ายมวยผู้หวังดี ที่สุรพล สมบัติเจริญมาอาศัยอยู่ด้วยก่อนเป็นนักร้องชื่อดัง  ,โทน (2513) ซึ่งเป็นทั้งผู้ถ่ายภาพยนตร์และร่วมแสดงเป็นฮิปปี้วัยรุ่นหน้าแก่เกินวัยจนถึงงานช่วงหลัง  ได้แก่ ทหารเรือมาแล้ว  ,ลูกบ้าเที่ยวล่าสุด  ,ฝันบ้าคาราโอเกะ ฯลฯ   
ผลงานทางโทรทัศน์มีทั้งรายการยอดฮิตของเมืองไทย  ชูศรีโชว์ ของ ชูศรี โรจนประดิษฐ์  และ ดอกดินพาเหรด ของ ดอกดิน กัญญามาลย์ จนถึงละครชุดที่ประสบความสำเร็จมากเรื่อง สามเกลอ รับบท  เจ้าคุณประสิทธิ์ฯ ทางช่อง 9 อสมท. และ บท เจ้าคุณวิจิตรฯ ทางไทยทีวีสีช่อง 3 (2538) หลังจากเคยแสดงเป็น กิมหงวน ฉบับภาพยนตร์ 16 มม. สามเกลอเจอล่องหน (2509)

นักร้อง /นักพากย์

ขับร้องบันทึกแผ่นเสียง "พี่รักเจ้าสาว " ( สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์ - สง่า อารัมภีร) ทำนองของเก่า ลาวราชบุรี ในละครเวทีคณะศิวารมย์ 
พากย์เสียงภาษาไทยให้ จินฟง เรื่อง เรือนแพ (2504) และพากย์เสียงตนเอง ใน เป็ดน้อย (2511)

ชีวิตส่วนตัว

พูนสวัสดิ์ ธีมากร เป็นบุตรชายของร้อยโทเขียน ธีมากร นายทหารบก เจ้าหน้าที่สถานีวิทยุ 7 พี.เจ.(ของเสด็จในกรมพระกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ณ วังพญาไท) ซึ่งเคยเป็นผู้อ่านประกาศและแถลงการณ์ของคณะราษฎรในคราวปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ผ่านทางสถานีวิทยุดังกล่าว 
และเป็นผู้ร่วมแสดงใน เลือดทหารไทย (2478) 
ขุนวิจิตรมาตรา ซึ่งสนิทกับ ร.ท.เขียน ธีมากร เล่าว่าบางคืนภรรยาของ ร.ท.เขียน จะมาที่สถานีกับเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง  "เข้าใจว่าเด็กคนนั้นคือ พูนสวัสดิ์ ธีมากร"  
ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางอภิรดี ธีมากร มีบุตรชายชื่อ อรรถพร ธีมากร ชื่อเล่น หนุ่ม ซึ่งเป็นดารานักแสดงในวงการบันเทิงไทยปัจจุบัน

มรณกรรม

เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัวคือ ความดันโลหิตสูง  เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2545
แจ็ส (ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส)

ไมนสเตอร์ (อังกฤษ: Meister)  หรือ แจส  (อังกฤษ: Jazz) เป็นตัวละครจากเรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส

อนิเมะ

ไมนสเตอร์ (ญี่ปุ่น: 副官マイスター) คือ รองหัวหน้ากลุ่มไซเบอร์ทรอน คอยทำหน้าที่สนับสนุนการรบให้คอนวอย เมื่อมายังโลกมนุษย์ เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับประเพณีและวัฒนธรรมต่างๆบนโลก สิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุดคือการฟังดนตรีจำพวกร็อกแอนด์โรล

ฉบับคนแสดง

แจ็สยังคงเป็นหนึ่งในตัวละครที่มีผู้คนนิยมชมชอบมากที่สุดจากการ์ตูนซีรีส์ต้นฉบับ มันใช้ชีวิตตามหลัก “ร็อคแอนด์โรล” ที่ว่า “ถ้าคุณไม่สามารถกระทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอย่างมีสไตล์ มันก็ไม่คุ้มค่าที่จะทำ”มันดูเท่ มีสไตล์ และมีความสามารถ มันกล้าและฉลาด มันมีความทรงจำในการบันทึกข้อมูลเข้าขั้นเกือบสมบูรณ์แบบ ซึ่งทำให้มันมีค่ามากล้นในฐานะผู้บันทึกสงคราม ในตัวมันติดตั้งด้วยเครื่องยนต์ฟิวชั่นที่ทำให้มันเคลื่อนที่ในหมวดยานยนต์ได้ด้วยความเร็วรองจากแสง  
แจ็สคือหนึ่งในออโต้บ็อทส์ที่ติดตามอ็อพติมัส ไพรม์ มาปฏิบัติภารกิจเพื่อค้นหาโลกใหม่บนยานอาร์ก พวกมันโดนยานของเม็กกาทรอน ศัตรูคู่ปรับโจมตี และร่อนลงจอดบนโลก ที่ซึ่งสมาชิกทั้งหมดบนยานได้รับการปกป้องด้วยระบบฉุกเฉิน ในปี 1984 เหตุภูเขาไฟระเบิดเป็นตัวกระตุ้นเทเลทราน 1 ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์ของอาร์ก และมันได้ซ่อมแซมทุกคนบนยาน รวมถึงยังฟอร์แม็ทแจ็สขึ้นใหม่ในรูปของรถยนต์
แจ็ส ซึ่งเป็นพวกรู้จักควบคุมตน เยือกเย็น และไม่ฟุ้งซ่าน คือหัวหน้าของหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่มันร่วมทีมกับเหล่าเจ้าหน้าที่ผู้อุทิศตน บ่อยครั้งที่แจ็สมอบหมายภารกิจที่มีอันตรายที่สุดให้กับตัวมันเอง ไม่ใช่เพราะมันคิดว่าตัวเองเก่งกว่าใครเพื่อน มันแค่มีสมองที่ชาญฉลาดที่สุดสำหรับภารกิจที่ยากเย็นแสนเข็ญที่สุด ลักษณะท่าทางสบายๆ ของออโต้บ็อทส์ แจ็สยังได้ขยายไปสู่สภาพแวดล้อมในทุกที่ที่มันอยู่ ไม่ว่ามันจะประหลาดหรือเลอเลิศสักแค่ไหน มันสามารถปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่นได้อย่างไม่ต้องใช้ความพยายาม มันสามารถคิดและตัดสินใจบัญชาการได้อย่างสร้างสรรค์ ทำให้มันกลายเป็นออโต้บ็อทที่เป็นมือขวาของอ็อพติมัส ไพรม์
แจ็สได้สละชีวิต เพราะต่อสู้กับเมกาทรอน ในภาพยนตร์คนแสดง เรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส มหาวิบัติจักรกลสังหารถล่มจักรวาล