เออีเอส

ขั้น  SubBytes

ในขั้น  SubBytes ไบต์แต่ละไบต์ คือ  ของสเตตจะแทนที่ด้วย  SubByte  โดยใช้ตารางค้นหา คือ substitution box (S-box)
แบบ 8 บิต
ปฏิบัติการนี้ทำให้ได้ความไม่เป็นเชิงเส้น (non-linearity) ในไซเฟอร์
S-box ที่ใช้ได้มาจากตัวผกผันการคูณของฟิลด์จำกัด (2⁸) ซึ่งรู้ว่ามีคุณสมบัติไม่ใช่เชิงเส้น (non-linearity) ที่ดี 
เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีอาศัยคุณสมบัติพีชคณิตที่ง่าย ๆ S-box สร้างโดยรวมฟังก์ชันผกผัน (inverse function) กับการแปลงสัมพรรคที่หาตัวผกผันได้ (invertible affine transformation)
S-box ยังเลือกไม่ให้มีจุดตรึง (ดังนั้นจึงเป็น derangement) 
คือ  และไม่ให้มีจุดตรึงตรงกันข้าม คือ 
เมื่อถอดรหัส ขั้น  InvSubBytes (ซึ่งเป็นฟังก์ชันผกผันของ  SubBytes) จะต้องหาค่าผกผันของการแปลงสัมพรรคก่อนแล้วจึงหาตัวผกผันการคูณ

ขั้น  ShiftRows

ขั้น  ShiftRows ปฏิบัติการต่อแถวของสเตต
คือเลื่อนหมุนไบต์แต่ละไบต์ของแถวไปช่วงระยะหนึ่ง 
โดยแถวแรกจะไม่เลื่อน
แถวสองเลื่อนหมุนไปทางซ้ายหนึ่งช่อง
โดยนัยเดียวกัน แถวสามและแถวสี่จะเลื่อนหมุนไป 2 และ 3 ช่องตามลำดับ
ด้วยวิธีนี้ สดมภ์แต่ละสดมภ์ของสเตตที่เป็นเอาต์พุตของขั้น  ShiftRows จะประกอบด้วยไบต์จากสดมภ์ทุกสดมภ์ของสเตตที่เป็นอินพุต
ขั้นนี้สำคัญเพราะเลี่ยงไม่ให้สดมภ์แต่ละสดมภ์เข้ารหัสลับอย่างเป็นอิสระจากกันและกัน ไม่งั้นแล้วเออีเอสก็จะเสื่อมเป็นบล็อกไซเฟอร์ 4 บล็อกที่เป็นอิสระจากกันและกัน

ขั้น  AddRoundKey

ในขั้น  AddRoundKey กุญแจย่อย (subkey) จะรวมเข้ากับสเตต
ในแต่ละรอบ กุญแจย่อยจะทำมาจากกุญแจหลักด้วยขั้นตอนวิธี Rijndael key schedule
กุญแจย่อยแต่ละตัวมีขนาดเท่ากับสเตต
ไบต์แต่ละไบต์ของสเตตจะรวมเข้ากับไบต์ของกุญแจย่อยที่ตรงกันด้วย bitwise XOR

การเร่งความเร็ว

ในระบบที่ใช้คำ (word) มีขนาด 32 บิตหรือยาวกว่า สามารถเร่งปฏิบัติการของไซเฟอร์นี้ด้วยการรวมขั้นตอน  SubBytes และ  ShiftRows กับ  MixColumns โดยแปลงให้เป็นการค้นหาในตารางตามลำดับ
ซึ่งใช้ตารางเก็บค่า 32 บิต มีรายการ 256 รายการ ทั้งหมด 4 ตาราง รวมใช้ที่ 4096 ไบต์
การคำนวณรอบหนึ่งจึงสามารถทำด้วยการค้นหาตาราง 16 ครั้ง และปฏิบัติการ XOR แบบ 32 บิต 12 ครั้ง ตามด้วยปฏิบัติการ XOR แบบ 32 บิต 4 ครั้งในขั้น  AddRoundKey
อีกอย่างหนึ่ง การค้นหาตารางสามารถทำกับตารางเก็บค่า 32 บิตมีรายการ 256 รายการตารางเดียว (รวมใช้ที่ 1024 ไบต์) ตามด้วยการหมุนเป็นวง (circular rotation)
อนึ่ง ถ้าใช้วิธีทำเป็นไบต์ ก็จะสามารถรวมขั้น  SubBytes,  ShiftRows และ  MixColumns เป็นปฏิบัติการเดียวต่อรอบ

วิธีการโจมตีที่รู้

สำหรับนักวิทยาการเข้ารหัสลับ การทอน (break) การเข้ารหัสลับก็คือปฏิบัติการโจมตีที่ทำได้เร็วกว่าการใช้กำลังล้วน ๆ ซึ่งเป็นการลองถอดรหัสด้วยกุญแจที่อาจจะใช่เป็นลำดับ
ดังนั้น การทอนจึงรวมวิธีที่จริง ๆ ยังทำไม่ได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน
ซึ่งแม้จะปฏิบัติไม่ได้ แต่ก็ช่วยให้เข้าใจรูปแบบของความอ่อนแอ
การโจมตีด้วยกำลังล้วน ๆ ซึ่งได้ผลที่สุด ปรากฏต่อสาธารณชน ทำต่อขั้นตอนวิธีการเข้ารหัสลับแบบบล็อกไซเฟอร์ซึ่งได้ทำให้เกิดผลอย่างกว้างขวางที่สุด เป็นการโจมตีกุญแจ RC5 ขนาด 64 บิต โดย distributed.net
ในปี 2006
ขนาดของกุญแจเท่ากับเพิ่มเป็นสองเท่าต่อบิตทุกบิตที่เพิ่มในกุญแจ และถ้ากุญแจอาจมีค่าอะไรก็ได้ในโอกาสเท่า ๆ กัน การโจมตีด้วยกำลังล้วน ๆ เพื่อหากุญแจเท่ากับต้องเพิ่มเวลาเป็นสองเท่าโดยเฉลี่ย
ซึ่งเท่ากับต้องเพิ่มเวลาเป็นเลขชี้กำลังตามขนาดกุญแจ
แต่ขนาดกุญแจเพียงอย่างเดียวไม่ได้แน่นอนว่าปลอดภัยเพราะก็มีไซเฟอร์ที่มีกุญแจใหญ่มากแต่พบว่าอ่อนแอ
เออีเอสใช้หลักพีชคณิตที่ค่อนข้างง่าย
ในปี 2002 นักวิทยาการเข้ารหัสชาวอังกฤษและออสเตรเลียได้แสดงการโจมตีโดยทฤษฎีซึ่งเรียกว่า XSL attack เพื่อแสดงจุดอ่อนของขั้นตอนวิธีเออีเอส โดยส่วนหนึ่งก็เพราะความซับซ้อนไม่มากของการคำนวณแบบไม่ใช่เชิงเส้นของมัน
แต่ต่อมานักวิชาการอื่น ๆ ก็ได้แสดงว่า การโจมตีที่กล่าวนี้ทำให้ได้ผลไม่ได้
ในช่วงการเลือกไซเฟอร์เพื่อเป็นมาตรฐานเออีเอส ผู้พัฒนาวิธีคู่แข่งได้เขียนถึงขั้นตอนวิธีเรนดาลไว้ว่า "...พวกผมเป็นห่วงเรื่องการใช้ (ไซเฟอร์นี้) ...
ในโปรแกรมประยุกต์ที่ความปลอดภัยสำคัญขีดสุด"
แต่ในปลายปี 2000 หลังจากได้ตั้งเออีเอสแล้ว ผู้พัฒนาขั้นตอนวิธีคู่แข่งคือ Twofish ได้เขียนว่า แม้เขาคิดว่า วันหนึ่งจะเกิดการโจมตีเชิงวิชาการ (คือโดยทฤษฎีที่นำไปใช้จริง ๆ ไม่ได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน) ต่อเรนดาลที่ได้ผล แต่เขา "ไม่เชื่อว่า จะมีใครค้นพบการโจมตีที่ทำให้สามารถอ่านการสื่อสารที่เข้ารหัสโดยเรนดาลได้"
ในปี 2009 มีการค้นพบ related-key attack (การโจมตีโดยมีกุญแจสัมพันธ์) แบบหนึ่งที่ถือเอาประโยชน์จากความเรียบง่ายของ AES key schedule โดยมีความซับซ้อนที่ 2¹¹⁹
ซึ่งเมื่อถึงปลายปีได้ทำให้เร็วขึ้นเหลือ 299.5
แต่ related-key attack ก็ไม่เป็นปัญหาในเกณฑ์วิธีการเข้ารหัสลับที่ออกแบบและทำให้เกิดผลอย่างเหมาะสม เพราะโปรแกรมย่อมไม่ยอมให้ใช้กุญแจที่สัมพันธ์กัน 
ในปี 2009 นักวิชาการได้ตีพิมพ์ (เป็นเอกสารที่ยังไม่ได้ทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน) การโจมตีเออีเอส-256 โดยใช้กุญแจที่สัมพันธ์กันเพียงแค่ 2 ตัว ใช้การคำนวณซับซ้อนระดับ 2³⁹ เพื่อเจาะกุญแจขนาด 256 บิตเมื่อคำนวณเข้ารหัสเพียงแค่ 9 รอบ หรือ 2⁴⁵ เมื่อคำนวณเข้ารหัส 10 รอบโดยใช้การโจมตีแบบ related subkey attack ที่กุญแจสัมพันธ์กันยิ่งกว่า หรือ 2⁷⁰ เมื่อเจาะการเข้ารหัสที่คำนวณ 11 รอบ
แต่จริง ๆ เออีเอส 256 บิตต้องเข้ารหัส 14 รอบ การโจมตีเยี่ยงนี้จึงไม่ได้ผลต่อเออีเอสที่ใช้จริง ๆ 
การนำไปใช้ได้จริง ๆ ของการโจมตีที่มีกุญแจสัมพันธ์กันยิ่งกว่าก็ถูกวิจารณ์ 
แม้โดยวินเซ็นต์ เรเม็นเอง
ในปลายปี 2009 มีการตีพิมพ์การโจมตีแบบ known-key distinguishing attack แรกต่อเออีเอส-128 ที่เข้ารหัส 8 รอบ
โดยมีความซับซ้อนเชิงเวลาที่ 2⁴⁸ และความซับซ้อนเชิงความจำที่ 2³²
แต่เพราะเออีเอส-128 ต้องเข้ารหัส 10 รอบ การโจมตีนี้จึงไม่มีผลต่อเออีเอสที่ใช้กันจริง ๆ
การโจมตีโดยกู้คืนกุญแจ (key-recovery attack) ต่อเออีเอสเต็ม ๆ ได้พิมพ์ในงานปี 2011
การโจมตีเป็นแบบ biclique attack และเร็วกว่าการโจมตีที่ใช้กำลังอย่างเดียวถึง 4 เท่า
โดยต้องใช้การดำเนินการ 2126.2 ครั้งเพื่อกู้คืนกุญแจ AES-128
สำหรับ AES-192 และ AES-256 ต้องใช้การดำเนินการ 2190.2 และ 2254.6 ครั้งตามลำดับ
ต่อมาผลจึงได้ทำเร็วขึ้นเป็น 2126.0 สำหรับ AES-128, 2189.9 สำหรับ AES-192 และ 2254.3 สำหรับ AES-256
เหล่านี้เป็นผลที่ได้ดีสุดสำหรับการโจมตีโดยกู้คืนกุญแจต่อเออีเอส
นี่เป็นประโยชน์เพียงเล็กน้อย เพราะกุญแจขนาด 126 บิต (แทนที่อาจใช้คือ 128 บิต) ยังต้องใช้เวลาเป็นพัน ๆ ล้านปีถ้าใช้ฮาร์ดแวร์ปัจจุบันหรือแบบที่ยังพอเล็งเห็นล่วงหน้าได้
อนึ่ง ผู้เขียนคำนวณว่า การโจมตีเร็วสุดโดยใช้เทคนิกของผู้เขียนต่อเออีเอสที่ใช้กุญแจ 128 บิตยังต้องเก็บข้อมูล 2⁸⁸ บิต
เท่ากับข้อมูล 38 ล้านล้านเทระไบต์ ซึ่งมากกว่าข้อมูลที่เก็บบนคอมพ์ทั้งหมดในโลกในปี 2016 
ดังนั้น นี่จึงไม่ทำลายความปลอดภัยของเออีเอส
ต่อมา ข้อมูลที่ต้องเก็บลดได้เหลือ 2⁵⁶ บิต
ซึ่งเท่ากับ 9,007 เทระไบต์
ตามข้อมูลรั่วของเอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (NSA) กำลังวิจัยว่า การโจมตีการเข้ารหัสลับโดยใช้สถิติเทา (tau statistic) อาจช่วยเจาะเออีเอสได้หรือไม่
ดังนั้นในปัจจุบัน จึงยังไม่มีการโจมตีที่ปฏิบัติได้ซึ่งช่วยให้บุคคลที่ไม่มีกุญแจสามารถอ่านข้อมูลที่เข้ารหัสลับด้วยเออีเอสเมื่อทำให้เกิดผลอย่างถูกต้อง

Side-channel attack

side-channel attack เป็นการโจมตีไซเฟอร์แบบไม่ได้ทำต่อกล่องดำ ดังนั้น ไซเฟอร์ต่าง ๆ จึงไม่ได้ออกแบบต่อต้านการโจมตีเช่นนี้โดยตรง แต่ก็มีผลทางการปฏิบัติ
คือ มันโจมตีการทำให้เกิดผลของไซเฟอร์ที่ฮาร์ดแวร์หรือซอฟต์แวร์มีข้อมูลรั่วไหลอย่างไม่ได้ตั้งใจ
มีการโจมตีเช่นนี้หลายอย่างที่รู้สำหรับเออีเอส
ในกลางปี 2005 นักวิทยาการเข้ารหัสลับชาวเยอรมัน-อเมริกันประกาศการโจมตีอาศัยเวลาของแคช (cache-timing attack) ที่เขาใช้เจาะทำลายเซิร์ฟเวอร์ซึ่งทำตามสั่ง (custom server) และใช้การเข้ารหัสลับเออีอัสด้วยคลัง OpenSSL
โดยต้องใช้ข้อความธรรมดา 200 ล้านข้อความ
และเซิฟเวอร์ได้ตั้งให้รั่วข้อมูลเกี่ยวกับเวลาให้มากสุดเท่าที่จะเป็นไปได้ (คือ มันรายงานจำนวนไซเคิลที่ต้องใช้เพื่อเข้ารหัส)
นักวิชาการผู้นี้ชี้ว่า "การลดความแม่นยำของตราเวลาเซิร์ฟเวอร์ หรือการกำจัดมันจากคำตอบสนองของเซิฟเวอร์ ไม่สามารถระงับการโจมตีได้ เพราะระบบลูกข่ายเพียงต้องจับเวลาไปกลับ (round-trip timing) ที่กำหนดด้วยนาฬิกาตนเอง แล้วชดเชยข้อมูลรบกวนที่มีเพิ่มขึ้นโดยสร้างค่าเฉลี่ยของตัวอย่างเป็นจำนวนเพิ่มขึ้น"
ในปลายปี 2005 นักวิทยาการเข้ารหัสลับสามท่านตีพิมพ์เอกสารแสดงการโจมตีอาศัยเวลาของแคชต่อการทำเออีเอสให้เกิดผลที่พบใน OpenSSL และฟังกชันเข้ารหัสลับส่วนดิสก์ของลินุกซ์ คือ dm-crypt
การโจมตีหนึ่งสามารถได้กุญแจเออีเอสหลังจากเพียงแค่การเข้ารหัสลับเพียง 800 ครั้งโดยใช้เวลาเพียงแค่ 65 มิลลิวินาที
แต่ผู้โจมตีก็จำเป็นต้องดำเนินงานโปรแกรมในระบบหรือแพล็ตฟอร์มที่เข้ารหัสเออีเอสได้
ในปลายปี 2009 มีการตีพิมพ์การโจมตีต่อการทำให้เกิดผลบนฮาร์ดแวร์โดยใช้การวิเคราะห์ความผิดพร่องต่าง (differential fault analysis)
ซึ่งทำให้สามารถกู้คืนกุญแจด้วยความซับซ้อน 2³²
ในปลายปี 2010 นักวิชาการได้ตีพิมพ์เอกสารอธิบายวิธีการที่ทำได้เกือบในเวลาจริงเพื่อกู้คืนกุญแจลับจาก AES-128 โดยไม่จำเป็นต้องได้ข้อความธรรมดาหรือข้อความไซเฟอร์
เป็นการโจมตีที่ใช้ได้กับการทำเออีเอส-128 ให้เกิดผลที่ใช้ compression table เช่น OpenSSL
การโจมตีนี้ก็จำเป็นต้องดำเนินการโปรแกรมที่ไม่เป็นเอกสิทธิบนระบบที่เข้ารหัสลับเหมือนกัน ซึ่งอาจทำได้ด้วยมัลแวร์อันง่ายกว่าการเข้าถึงบัญชีผู้ดูแลระบบ (root account) มาก
ในต้นปี 2016 นักวิชาการได้แสดง side-channel attack ที่มีประสิทธิภาพมากต่อการทำเออีเอสให้เกิดผลซึ่งสามารถกู้คืนกุญแจ 128 บิตทั้งหมดอาศัยเพียงแค่ข้อความธรรมดา/ข้อความไซเฟอร์เพียงแค่ 6-7 บล็อก นี่ดีขึ้นอย่างมากเทียบกับงานก่อน ๆ ที่ต้องอาศัยการเข้ารหัสลับระหว่าง 100-1,000,000 ครั้ง 
แต่ก็ต้องสามารถดำเนินการโปรแกรมในระดับผู้ใช้เหมือนกันโดยดำเนินการขั้นตอนวิธีเก็บกุญแจเพียงไม่ถึงนาที
อย่างไรก็ดี ซีพียูปัจจุบันจำนวนมากมีชุดคำสั่งเออีเอสในฮาร์ดแวร์ (เช่น AES-NI) ซึ่งช่วยป้องกัน side-channel attack ที่อาศัยเวลาเช่นตามที่ว่า

การตรวจรับรองของ NIST/CSEC

สถาบันมาตรฐานและเทคโนโลยีแห่งชาติสหรัฐ (NIST) ร่วมกับสถาบันความปลอดภัยการสื่อสาร (CSE) ของรัฐบาลกลางแคนาดาดำเนินการโปรแกรม Cryptographic Module Validation Program (CMVP) ซึ่งตรวจรับรองมอดูลการเข้ารหัสลับ (cryptographic modules) 
ข้อมูลราชการรัฐบาลกลางสหรัฐที่อ่อนไหวแต่ไม่จัดว่าลับต้องเข้ารหัสลับด้วยมอดูลการเข้ารหัสลับที่ได้การตรวจรับรองตาม FIPS 140-2 (มาตรฐานการประมวลข้อมูลของรัฐบาลกลางสหรัฐ) ซึ่ง NIST เป็นผู้กำหนด
คือ "ผลิตภัณฑ์การเข้ารหัสลับเพื่อป้องกันข้อมูลลับจะต้องรับรองโดยสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (NSA) และผลิตภัณฑ์การเข้ารหัสลับที่หมายป้องกันข้อมูลที่อ่อนไหวจะต้องรับรองตาม FIPS 140-2 ของ NIST"
รัฐบาลแคนาดายังแนะนำให้กระทรวงต่าง ๆ ของแคนาดาใช้มอดูลเข้ารหัสลับที่ได้ตรวจรับรองตาม FIPS 140 สำหรับข้อมูลที่ไม่จัดว่าลับ (unclassified)
แม้ FIPS 197 จะเป็นเอกสารที่เจาะจงขั้นตอนวิธีเออีเอสโดยเฉพาะ ผู้ขายสินค้ามักจะขอให้ CMVP ตรวจรับรองขั้นตอนวิธีหลายอย่างพร้อมกัน ๆ (เช่น Triple DES หรือ SHA1) ภายใต้ระเบียบของ FIPS 140
ดังนั้น จึงไม่ค่อยมีมอดูลเข้ารหัสลับที่ตรวจรับรองโดยเฉพาะเพียงของ FIPS 197 และองค์กร NIST เองก็ไม่ได้ระบุมอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ FIPS 197 ในรายการเฉพาะตนเองบนเว็บไซต์ขององค์กร
โดยทั่วไป มอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ FIPS 197 จะระบุด้วยสัญกรณ์ "FIPS approved: AES" พร้อมกับหมายเลขรับรองภายในรายการมอดูลที่ผ่านการตรวจรับรองแบบ FIPS 140
ส่วนโปรแกรม Cryptographic Algorithm Validation Program (CAVP) ของ NIST เช่นกัน
อนุญาตให้องค์กรอื่น ๆ ตรวจความถูกต้องของการทำขั้นตอนวิธีเออีเอสให้เกิดผลโดยมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่า
มอดูลที่ได้ตรวจรับรองสำเร็จก็จะปรากฏเป็นรายการในเว็บเพจของ NIST เช่นกัน
การทดสอบตามที่ว่าต้องทำก่อนจะตรวจรับรองตามระเบียบ FIPS 140-2 ที่จะว่าต่อไป
เพราะการรับรองของ CAVP ไม่ได้บ่งว่ามอดูลได้ทำขั้นตอนวิธีให้เกิดผลอย่างปลอดภัย
ดังนั้น มอดูลที่ยังไม่ผ่านการตรวจรับรองแบบ FIPS 140-2 หรือการอนุมัติโดยเฉพาะจาก NSA จึงไม่จัดว่าปลอดภัยเพื่อใช้ป้องกันข้อมูลราชการของรัฐบาลกลางสหรัฐ
การได้การรับรองตาม FIPS 140-2 ทำได้ยากทั้งโดยเทคนิกและโดยค่าใช้จ่าย
เพราะมีชุดการทดสอบมาตรฐานและมีการทบทวนรหัสคำสั่งที่ต้องผ่านภายในไม่กี่อาทิตย์
ค่าใช้จ่ายเพื่อทดสอบในแล็บที่อนุมัติอาจสูงมาก (เช่น มากกว่า 30,000 เหรียญสหรัฐ หรือประมาณ 9 แสนบาท)
ซึ่งยังไม่รวมเวลาที่ต้องใช้เขียนและตรวจสอบมอดูล ทำเอกสาร และเตรียมมอดูลเพื่อตรวจรับรอง
หลังจากได้การรับรองแล้ว ยังต้องกลับทำอีกถ้ามอดูลเปลี่ยน
ซึ่งอาจจะเป็นแค่การอัปเดตเอกสารง่าย ๆ เมื่อการเข้ารหัสลับไม่ได้เปลี่ยนไป หรืออาจจะต้องตรวจสอบใหม่ถ้าการเปลี่ยนแปลงมีผลต่อการเข้ารหัสลับ

เวกเตอร์การทดสอบ

เวกเตอร์การทดสอบเป็นชุดข้อความไซเฟอร์บวกกับข้อความธรรมดาและกุญแจเข้ารหัส
NIST เผยแพร่เวกเตอร์การทดสอบเป็นตัวชุดอิงที่เรียกว่า AES Known Answer Test (KAT) Vectors

ความเร็ว

การทำได้เร็วในเครื่องที่มีแรมน้อยเป็นเกณฑ์ในการเลือกไซเฟอร์เพื่อเป็นเออีเอส
ซึ่งทำงานได้ดีในฮาร์ดแวร์หลายอย่างมากมาย เริ่มตั้งแต่สมาร์ตการ์ดขนาด 8 บิตไปจนถึงคอมพิวเตอร์กำลังแรงสูง
ในเครื่องเพนเทียมโปร การเข้ารหัสลับเออีเอสต้องใช้รอบซีพียู 18 รอบ (ไซเคิล) ต่อไบต์
ซึ่งเสมอกับปริมาณงาน (throughput) ประมาณ 11 เมกะบิตต่อวินาทีสำหรับซีพียู 200 เมกะเฮิรตซ์
สำหรับซีพียู Pentium M 1.7 กิกะเฮิรตซ์ ปริมาณงานอยู่ที่ 60 เมกะบิตต่อวินาที
สำหรับซีพียูอินเทล Core i3/i5/i7 และเอเอ็มดี Ryzen รุ่นที่สนับสนุนชุดคำสั่งเออีเอส (AES-NI instruction set) ปริมาณงานอาจเป็นหลายจิกะบิตต่อวินาที (มีแม้ที่มากกว่า 10 จิกะบิตต่อวินาที)