google/wiki40b huggingface dataset:
เจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์

พระประวัติ

เจ้าชายวิลเลียมประสูติเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ณ โรงพยาบาลเซนต์มารีส์ เขตแพดดิงตัน ทางตะวันตกของกรุงลอนดอน พระบิดาของพระองค์คือเจ้าชายชาลส์ เจ้าชายแห่งเวลส์ซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ ส่วนพระมารดาคือเลดีไดอานา อดีตเจ้าหญิงแห่งเวลส์ ธิดาคนเล็กของจอห์น สเปนเซอร์ เอิร์ลสเปนเซอร์ที่ 8 และฟรานเซส รูธ เบิร์ค-รอช ในฐานะพระราชนัดดาในพระประมุขแห่งอังกฤษและพระโอรสของเจ้าชายแห่งเวลส์ เจ้าชายทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายวิลเลียมแห่งเวลส์ (His Royal Highness Prince William of Wales) ทรงมีหมายเลขบัตรประชาชน คือ I00000172
เจ้าชายวิลเลียมรับบัพติศมาจากศาสนาจารย์ ดร.โรเบิร์ต รันซี อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีในขณะนั้น เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2525 ณ ห้องทรงดนตรี พระราชวังบักกิงแฮม อันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระปัยยิกา (ย่าทวด) ของพระองค์พระชนมายุครบ 82 พรรษา โดยมีพระบิดาและพระมารดาอุปถัมภ์คือสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ เซอร์ ลอเรนซ์ ฟอน แดร์ โพสต์ เจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ ลอร์ดบราเบิร์น และเลดี้ ซูซาน ฮูสซีย์
เจ้าชายวิลเลียมทรงสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าชาลส์ที่ 2 และพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ผ่านทางพระอัยกาฝ่ายพระมารดา เมื่อพระองค์ได้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์ จะทรงเป็นประมุขพระองค์แรกนับตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าชาลส์ที่ 1
เมื่อครั้นยังทรงพระเยาว์ พระองค์มีพระนามเรียกเล่นว่า "วอมแบ็ต" (มาร์ซูเปียเลียในออสเตรเลีย) หรือ"วิลส์" (ชื่อย่อของ "วิลเลียม" ในภาษาอังกฤษ) และมีพระอนุชาหนึ่งพระองค์คือเจ้าชายแฮร์รี ซึ่งประสูติตามหลังพระองค์ 2 ปี
เจ้าชายวิลเลียมเคยทูลพระมารดา (เจ้าหญิงไดอานา) ว่าพระองค์อยากเป็นตำรวจเมื่อพระองค์โตขึ้น เพื่อที่จะได้ปกป้องพระมารดาของพระองค์ แต่พระอนุชา (เจ้าชายแฮร์รี่) กลับบอกพระองค์ว่า "พี่เป็นมิได้หรอก พี่จะต้องเป็นกษัตริย์" การปรากฏตัวของพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกคือเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2534 (วันเซนต์เดวิดส์) ในระหว่างการเสด็จเยี่ยมเมืองคาร์ดิฟฟ์ แคว้นเวลส์ กับพระบิดาและพระมารดา หลังจากที่พระองค์เสด็จถึงแคว้นเวลส์ พระองค์เสด็จต่อไปที่มหาวิหารลันดาฟฟ์ พระองค์ทรงลงพระนามในสมุดบันทึกผู้เดินทาง ซึ่งเป็นที่ปรากฏว่าทรงใช้พระหัตถ์ด้านซ้ายเขียนหนังสือ 
วันที่ 3 มิถุนายนของปีเดียวกัน เจ้าชายวิลเลียมทรงถูกส่งไปยังโรงพยาบาลรอยัลเบิร์กเชอร์ หลังจากที่ทรงถูกตีที่พระนลาฏ อย่างไรก็ตามพระองค์มิได้ทรงหมดสติ แต่มีรอยร้าวที่พระเศียรของพระองค์ และทรงเข้ารักษาพระวรกายที่โรงพยาบาลเกรตออร์มอนด์สตรีท โดยมีผลให้ทรงมีแผลนั้นตลอดพระชนม์ชีพ
วันที่ 16 พฤศจิกายน สำนักพระราชวังอังกฤษได้ประกาศว่าเจ้าชายวิลเลียมจะทรงเข้าพิธีเสกสมรสกับนางสาวเคท มิดเดลตันพระสหายสนิทที่คบหากันมาประมาณ 6 ปี ในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2554
ชาโน แพมเบอร์เกอร์

การเป็นทหาร

ชาโน แพมเบอร์เกอร์ เคยเป็นอาสาสมัครทหารพราน ที่หน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 33 อำเภอธารโต จังหวัดยะลา เมื่อ พ.ศ. 2557 ส่วนในปี พ.ศ. 2559 เขาได้สมัครเป็นทหารของกองทัพบกไทย ที่กองพลทหารราบที่ 11 ก่อนที่จะกลับมาสมัครเป็นอาสาสมัครทหารพรานอีกครั้งในปี พ.ศ. 2561 ที่กรมทหารพรานที่ 46 อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส

เกียรติประวัติ

พ.ศ. 2559 ชาโน แพมเบอร์เกอร์ ได้รับเกียรติเป็นผู้ตีกลองชนะประโคมย่ำยามถวายแด่พระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตส่วนตัว ชาโนตั้งปนิธานว่าจะนำรายได้จากการเป็นนักแสดงไปช่วยเหลือแบ่งปันที่จังหวัดปัตตานี
ศาลปกครอง

ศาลปกครอง (อังกฤษ: administrative court) เป็นศาลชำนัญพิเศษด้านกฎหมายปกครอง โดยเฉพาะด้านข้อพิพาทเกี่ยวกับการใช้อำนาจรัฐ จัดตั้งขึ้นเพื่อสร้างความมั่นใจว่า ราชการเป็นไปตามกฎหมาย
ศาลปกครองมักพบในประเทศทางยุโรปที่ใช้กฎหมายระบบซีวิลลอว์ บางประเทศจัดตั้งศาลปกครองขึ้นเป็นระบบต่างหากจากศาลปรกติ โดยที่แต่ละระบบไม่มีอำนาจเหนือกัน การจัดตั้งศาลปกครองลักษณะนี้มีในประเทศกรีซ ประเทศฝรั่งเศส ประเทศโปแลนด์ ประเทศฟินแลนด์ ประเทศเยอรมนี ประเทศสวีเดน และประเทศอียิปต์
สำหรับประเทศกรีซ ประเทศฝรั่งเศส และประเทศสวีเดนนั้น ศาลปกครองมีสามชั้นดังศาลทั่วไป คือ ศาลปกครองชั้นต้น ศาลปกครองชั้นอุทธรณ์ และศาลปกครองชั้นสูงสุด ส่วนในประเทศโปแลนด์และประเทศฟินแลนด์ ศาลปกครองมีสองชั้น คือ ศาลปกครองชั้นต้น กับศาลปกครองชั้นสูงสุด
ในประเทศเยอรมนี ศาลปกครองมีระบบซับซ้อนทั้งยังมีความชำนาญเฉพาะเรื่องยิ่งกว่าในประเทศอื่น นอกจากนี้ เมื่อ ค.ศ. 1952 รัฐบาลเยอรมันตะวันออกของพรรคคอมมิวนิสต์ยังเคยยุบศาลปกครองเพื่อไม่ให้ราษฎรโต้แย้งคำสั่งทางปกครองได้ แต่ศาลปกครองได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่เมื่อ ค.ศ. 1989 ก่อนมีการผนวกเยอรมนีในอีกหนึ่งปีให้หลัง
ในสหรัฐอเมริกา คณะตุลาการในส่วนราชการทั้งหลายทำหน้าที่พิจารณาคดีปกครองโดยไม่ขึ้นต่อศาล แต่คำวินิจฉัยของคณะตุลาการเหล่านี้สามารถอุทธรณ์ต่อไปยังศาลได้
ชารัม คิว

ประวัติการทำงาน

วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง
ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ โจเกียว โมโนงาตาริ (ญี่ปุ่น: 上・京・物・語  Joukyou Monogatari ) มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้
ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ซิงเกิล เบด (ญี่ปุ่น: シングル ベッド ) และ ซุรุย อนนะ (ญี่ปุ่น: ズルい女 Zurui Onna ) ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล นามิดะ โนะ คาเงะ (ญี่ปุ่น: 涙の影 Namida no Kage ) ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล อีวาเกะ ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ เอจ 35 อีกด้วย
วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ อาซายัง
พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ (ญี่ปุ่น: 新 ラーメン大好き小池さんの唄 shin RAMEN daisuki koike no uta ) ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ อารุยเตรุ (ญี่ปุ่น: 歩いてる Aruiteru ) ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)
เส้นทางสายเกลือ

ประวัติ

นักประวัติศาสตร์ยอมรับกันว่าเส้นทางสายเกลือเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางการค้าที่ยาวกว่า ที่ใช้เป็นเส้นทางสำคัญในการเชื่อมระหว่างทางตอนเหนือและใต้ของเยอรมนี จากเอกสารที่เก่าที่สุดสนับสนุนหลักฐานที่ว่าลือเนบูร์กมีบทบาทในการขนส่งเกลือมาตั้งแต่ ค.ศ. 956 ในเอกสารฉบับนั้นสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์พระราชทานสิทธิให้สำนักสงฆ์เซนต์มิเคลลิส (St. Michaelis Monastery) ให้เก็บค่าธรรมเนียมจากการทำเกลือได้ แม้จะในเวลานั้นความมั่งคั่งของเมืองส่วนใหญ่ก็มาจากรายได้จากเกลือที่พบในบริเวณนั้น เส้นทางสายเกลือรุ่งเรืองที่สุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 16
เส้นทางการค้าสายนี้เริ่มตั้งแต่ลือเนบูร์กไปสิ้นสุดที่ลือเบค จากเมืองท่าลือเบคเกลือส่วนใหญ่ก็ถูกส่งต่อไปยังเมืองต่างๆ บนฝั่งทะเลบอลติกที่รวมทั้งฟาลสเตอร์โบ (Falsterbo) ที่เป็นที่ตั้งของตลาดสแกนเนีย (Scania Market) หรือตลาดเฮอร์ริง ที่ใช้เกลือในการทำผลิตผลต่างๆ จากปลาเฮอร์ริง ซึ่งเป็นสินค้าสำคัญของยุคกลาง และในการถนอมอาหารอื่นๆ การค้าขายเกลือเป็นปัจจัยอันสำคัญของความมีอำนาจของลือเบคและสันนิบาตฮันเซียติก

การขนส่งเกลือ

การขนส่งเกลือทำโดยการใช้เกวียนที่ลากด้วยม้าจากลือเนบูร์กข้ามแม่น้ำเอลเบที่อาร์ตเล็นบวร์ก (Artlenburg) จากที่นั่นก็ผ่านทางเมิลเลน (Mölln) ไปยังลือเบค ผิวถนนส่วนใหญ่เป็นเพียงทางเดินหรือทางเกวียนที่ไม่มีผิวที่ได้รับการปราบหรือปูด้วยวัสดุที่แข็ง เป็นเพียงถนนที่เป็นทรายและเป็นโคลนเมื่อฝนตกหนัก ทางผ่านทุ่ง ป่า และหมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งทำให้การขนส่งเป็นไปอย่างลำบากยากเข็ญ นอกจากนั้นก็ยังเป็นถนนที่อันตรายจากโจรผู้ร้าย เพราะสิ่งที่ขนส่งเป็นของที่มีค่า การขนส่งแต่ละครั้งทำได้เพียงจำนวนจำกัดซึ่งทำให้กลายเป็นสินค้าที่มีค่า
ในปี ค.ศ. 1398 เมื่อมีการเปิดใช้คลองชเต็คนิทซ์ (Stecknitz Canal) ซึ่งเป็นคลองในบรรดาคลองขุดแรกของยุโรป การขนส่งเกลือก็ทำได้ง่ายขึ้นและเป็นจำนวนมากขึ้น ซึ่งสามารถทำให้ตอบสนองความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้นได้มากยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ลือเนบูร์กส่งเกลือประมาณ 19,000 ตันต่อปีไปยังลือเบค แต่ไม่ว่าจะขนทางบกหรือทางน้ำการขนส่งก็ยังใช้เวลาราวยี่สิบวันจึงจะถึงที่หมาย

การท่องเที่ยว

ในสมัยปัจจุบันการท่องเที่ยวตามเส้นทางสายเกลือเป็นการท่องเที่ยวที่ได้รับทั้งประสบการณ์ทางธรรมชาติและวัฒนธรรม ที่นักท่องเที่ยวอาจจะทำได้โดยการเดินเท้า หรือ การขี่จักรยาน และบางส่วนอาจจะทำโดยเรือ ระหว่างทางก็มีเมืองที่น่าสนใจและมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งลือเนบูร์ก เมิลเลน ลือเบค
กันติชา ชุมมะ

วัยเยาว์

ติช่าเกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราช และไปอาศัยอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต และเมื่ออายุได้ 7 ปี เธอย้ายไปที่เมือง Småland ทางตอนใต้ของประเทศสวีเดน และได้เข้าศึกษาเกรด 0 (ชั้นอนุบาล) ที่โรงเรียนละแวกนั้น ต่อมาย้ายไปที่เฮลซิงบอรย์ ประเทศสวีเดน ตามครอบครัว ไม่นานก็ย้ายกลับประเทศไทย มาอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต และศึกษาต่อที่โรงเรียนสตรีภูเก็ต จนอายุ 13 ปี ก็ได้ย้ายกลับมาประเทศสวีเดนอีก และศึกษาต่อชั้นมัธยมปลายที่ International School of Helsingborg หลักสูตร International Baccalaureate ในรายวิชา ฟิสิกส์ จิตวิทยา และภาษาสวีเดน จนจบการศึกษามัธยมปลาย

การเดินแบบ

กันติชาชอบการเดินแบบมาตั้งแต่เด็ก โดยได้เดินแบบครั้งแรกในการประกวดเดินแบบที่ห้างเล็ก ๆ ที่เปิดใหม่ในประเทศสวีเดน มีโมเดลลิ่งเห็นความสามารถ จึงชวนไปเดินแบบอีกงาน และนั่นก็คือจุดเริ่มต้น ที่ทำให้เธอเริ่มต้นค้นหาตัวเอง

การประกวดเดอะเฟซไทยแลนด์

หลังจากทราบข่าวการรับสมัครของรายการ เดอะเฟซไทยแลนด์ ซีซั่น 2 เธอเดินทางกลับประเทศไทยก่อนวันรับสมัคร 3 วัน เพื่อเข้าประกวด โดยได้ผ่านเข้ารอบ 15 คน เป็นลูกทีมของเมนเทอร์บี น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์ และชนะเลิศการแข่งขัน ได้เซ็นสัญญากับ กันตนา ใน พ.ศ. 2559
อัศวินพเนจร

อัศวินพเนจร เป็น อัศวินในสมัยกลาง ที่ใช้ชีวิตโดยตระเวณไปที่ต่างๆ เพื่อค้นหาการผจญภัย ที่จะพิสูจน์ความเป็นอัศวินของตน
ต้นกำเนิดของคำที่พบเก่าที่สุดมาจากคำว่า "knight-errant" ในภาษาอังกฤษของบทกวีในศตวรรษที่ 14 เรื่อง Sir Gawain and the Green Knight, ที่เซอร์กาเวนถูกเซอร์เบอซิลัค ต้อนรับและเรียกเป็น อัศวินพเนจร ด้วยคำโบราณ "knygt erraunt"

ในวัฒนธรรมอื่นๆ

บทกวีไบลิน่า (bylina) ของรัสเซีย กล่าวถึง บอกาไทร์ (bogatyr), ซึ่งตรงกับลักษณะของอัศวินพเนจร ที่ทำหน้าที่ผู้ปกป้องแผนดินเกิด และบางคร้งก็เป็นนักผจญภัย บอกาไทร์ที่มีชื่อเสียงได้แก่ Ilya Muromets, Dobrynya Nikitich และ Alyosha Popovich
จอมยุทธ์พเนจร (Traditional: 遊俠 Simplified: 游侠 Pinyin: yóuxiá แต้จิ๋ว: อิ๋วเหียบ) เป็นผู้กล้าผจญภัยเร่ร่อน ของจีน ที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับ อัศวินพเนจร ของยุโรปสมัยกลาง โดยจอมยุทธ์พเนจรจะเดินทางตามลำพัง เพื่อปกป้องชาวบ้านจากการถูกผู้ปกครองข่มเหงรังแก จอมยุทธ์พเนจร จะต่างจาก อัศวินพเนจร ตรงที่จอมยุทธ์พเนจร ไม่ได้มาจากกลุ่มชนชั้นใดชนชั้นหนึ่งของสังคม แต่ จอมยุทธ์พเนจร อาจมีอาชีพใดก็ได้ตั้งแต่ กวี จนถึง ทหาร มีวรรณกรรมหนึ่งในสมัยราชวงศ์ถังที่กล่าวถึงทาสที่มีพลังเหนือธรรมชาติที่ได้ช่วยหญิงสาวที่ถูกลักพาตัว และดำน้ำไปที่ก้นของแม่น้ำที่เชี่ยวกรากไปเอาสมบัติมาได้
ในญี่ปุ่น คำว่า Musha shugyō ใช้บรรยายถึง ซามูไร ที่ต้องการจะทดสอบความสามารถของตนในสภาพการใช้ชีวิตจริงๆที่ได้ท่องเที่ยวไปในดินแดนต่างๆ และได้ประลองยุทธ์ต่างๆระหว่างการเดินทาง
เจือ ราชสีห์

ประวัติ

เจือ ราชสีห์ เกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2501 ที่ตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
เจือ ราชสีห์ สมรสกับนางสมผิว ราชสีห์

การทำงาน

เจือ ราชสีห์ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสงขลา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 เป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2549 การเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์
เจือ ราชสีห์ ได้รับเลือกเป็นประธานคณะกรรมาธิการคมนาคม ในสภาผู้แทนราษฎร ชุดที่ 24 ในสัดส่วนของพรรคประชาธิปัตย์
ไดแอนาแห่งแวร์ซาย

ประวัติ

ประติมากรรมไดแอนาแห่งแวร์ซายพบในอิตาลี เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สันนิษฐานว่าพบที่เนมี ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่ แต่แหล่งข้อมูลอื่นสันนิษฐานว่าพบที่คฤหาสน์เฮเดรียนที่ทิโวลี สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 4 พระราชทานแก่พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เป็นนัยยะอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ถึงดียานแห่งปัวตีเยซึ่งเป็นพระสนม ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1550 พระเจ้าอ็องรีทรงนำไปตั้งเป็นประติมากรรมชิ้นเด่นของ "Jardin de la Reine" ทางตะวันตกของ "Galerie des Cerfs" ที่พระราชวังฟงแตนโบล ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นประติมากรรมโรมันหนึ่งในชิ้นแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งอย่างเด่นในฝรั่งเศส
"ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางประติมากรรมที่นำมาจากอิตาลีของก่อนครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 "Diane Chasseresse" มีชื่อเสียงนอกอิตาลีพอ ๆ กับ "ลานกอร์ตีเลเดลเบลเวเดเร" หรือ "คฤหาสน์บอร์เกเซ"" แต่ผู้ชมโดยทั่วไปก็มักจะสับสนกับอาร์ทิมิสแห่งเอฟิซัส ในปี ค.ศ. 1602 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงย้ายไปไว้ที่พระราชวังลูฟวร์ บนห้องแสดงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ "Salle des Antiques" (ห้องวัตถุโบราณ ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "Salle des Caryatides") ที่ตั้งที่พระราชวังฟงแตนโบลก็มีรูปจำลองตั้งแทนที่บนฐานหินอ่อนด้วยสุนัขที่ทำด้วยสำริด ภายในลานสวนที่ล้อมรอบด้วยเรือนส้ม รูปหล่อขนาดเท่าของเดิมด้วยสัมริดสร้างโดยอูว์แบร์ เลอ ซุเออร์ (Hubert Le Sueur) ในปี ค.ศ. 1634 เพื่อส่งไปถวายพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นพี่เขยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13
ต่อมาประติมากรรมไดแอนาก็ถูกนำไปตั้งไว้ในห้องภาพใหญ่ (Grande Galerie) ของพระราชวังแวร์ซาย โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และอีกก๊อบปี้หนึ่งทำขึ้นสำหรับคฤหาสน์มาร์ลี
ไดแอนาในประติมากรรมชิ้นนี้เป็นสตรีนักล่าสัตว์ที่มีร่างกายออกไปทางบุรุษ โดยมีกวางตัวผู้เป็นเพื่อนเดินทาง ไดแอนามองไปทางขวาอาจจะมองไปยังกวาง มือขวายกขึ้นในท่าที่เตรียมจะดึงศรออกจากกระบอก แขนขวาดูเหมือนจะถือคันธนูที่หายไป เครื่องแต่งกายเป็นแบบกรีกโบราณ สวมรองเท้าแตะ
ไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด

วิธีการเล่น

ในเกมส์จะแบ่งผู้เล่นออกเป็นสองฝ่าย คือเจ้าของที่หนึ่งคน และชาวนาอีกสองคน ชาวนาสองคนต้องร่วมมือกันเอาชนะเจ้าของที่ดินให้ได้ เจ้าของที่ดินจะมีสิทธิ์ได้ออกไพ่ก่อน และได้ไพ่มากกว่าชาวนา 3 ใบ ไม่ว่าผู้เล่นจะเป็นชาวนาหรือเจ้าของที่ดิน ฝ่ายที่ไพ่ในมือหมดก่อนจะเป็นผู้ชนะ

การลงไพ่

ผู้ที่เป็นเจ้าของที่จะได้ลงไพ่ก่อน ผู้เล่นคนอื่นๆ จะเรียงลำดับการลงไพ่แบบตามเข็มนาฬิกา การลงไพ่ในแต่ละครั้งจะต้องลงด้วยไพ่ที่มีแต้มมากกว่าแต้มของของไพ่ที่ลงก่อนหน้า หากไม่มีไพ่ที่ลงได้แล้ว คนสุดท้ายที่ลงไพ่ในรอบนั้น

การเทียบไพ่

จรวด (ไพ่ราชาใหญ่รวมกับไพ่ราชาเล็ก) แกร่งมากที่สุด ไพ่ระเบิดมีความแกร่งรองลงมาจากจรวด หากผู้เล่นทั้งสองคนออกไพ่ระเบิดพร้อมกันให้ตัดสินความแกร่งกว่าจากแต้มบนไพ่ นอกเหนือจากไพ่จรวดและระเบิดแล้ว ไพ่ลักษณะอื่นๆ ก็ให้เที่ยบความเกร่งกว่าจากแต้มที่อยู่บนไพ่ลักษณะเดี่ยวกันเท่านั้น ไพ่ที่เพิ่มเข้ามาในตองบวกคู่ เครื่องบินติดปีก รวมทั้งสี่บวกสอง จะไม่ถูกนำมาตัดสินความแกร่งกว่า จะใช่ไพ่ตอง เครื่องบิน และระเบิดที่อยู่ในรูปแบบไพ่ดังกล่าวในการตัดสิน ลำดับความเกร่งของไพ่มีดังต่อไปนี้ ราชาใหญ่(ไพ่โจ๊กเกอร์สีแดง)>ราชาเล็ก(ไพ่โจ๊กเกอร์สีดำ)>2>A>K>Q>J>10>9>8>7> 6>5>4>3
อำเภอกงไกรลาศ

ประวัติ

กงไกรลาศเดิมเป็นแขวงหนึ่งของเมืองสุโขทัย ปรากฏหลักฐานการตั้งเป็นอำเภอกงไกรลาศเมื่อ พ.ศ. 2437 โดยมีพระกงไกรลาศดำรงตำแหน่งนายอำเภอคนแรก ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ชื่อ "เกาะกง" ต่อมาใน พ.ศ. 2460 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่ออำเภอกงไกรลาศเป็นอำเภอบ้านไกร เนื่องจากเกาะกงมีน้ำท่วมถึงในฤดูน้ำหลาก ไม่สะดวกในการติดต่อราชการของประชาชน ในปีเดียวกันนั้นจึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำยม ห่างจากที่ว่าการอำเภอเดิมประมาณ 15 เส้น ต่อมาใน พ.ศ. 2482 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่ออำเภอบ้านไกรเป็นอำเภอกงไกรลาศดังเดิม เนื่องจากชื่อกงไกรลาศ ปรากฏในประวัติศาสตร์ไทยมายาวนาน และใน พ.ศ. 2505 เอื้อน รงค์ทอง นายอำเภอ ได้พิจารณาเห็นว่าบริเวณที่ว่าการอำเภอเดิมคับแคบขยายไม่ได้ ทั้งยังมีน้ำท่วมถึง ประกอบกับอาคารที่ว่าการอำเภอเริ่มชำรุดทรุดโทรม จึงให้ขออนุญาตย้ายไปสร้างที่แห่งใหม่ กระทรวงมหาดไทยได้อนุญาตให้ย้ายไปสร้างที่แห่งใหม่บริเวณริมถนนสิงหวัฒน์ หลักกิโลเมตรที่ 21 หมู่ที่ 2 ตำบลบ้านกร่าง เนื้อที่ 25 ไร่ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเดิม 3 กิโลเมตร เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 จนถึงปัจจุบัน ส่วนสถานที่เดิมใช้เป็นที่ตั้งสถานีอนามัยตำบลกง
ชูชีพ หาญสวัสดิ์

ประวัติ

นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2487 ที่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี เป็นบุตรของนายบุญไทย นางเฮียง หาญสวัสดิ์ ด้านครอบครัวสมรสกับนางกฤตินี หาญสวัสดิ์ (สกุลเดิม เชิดชัย)
นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรี ด้านวิศวกรรม จากประเทศฟิลิปปินส์ และปริญญาโท ด้านวิศวกรรม จากมหาวิทยาลัยลองบีชสเตท ประเทศสหรัฐอเมริกา

การทำงาน

นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ เป็นนักธุรกิจเจ้าของโรงงานผลิตลูกชิ้น ฟาร์มกระบือที่อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี และโรงฆ่าสัตว์ที่จังหวัดปทุมธานี รวมถึงธุรกิจรถโดยสารปทุมธานี-สามโคก

งานการเมือง

นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปทุมธานี สังกัดพรรคสันติชน ในปี พ.ศ. 2518 ต่อมาได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ในปี พ.ศ. 2519 และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ปี พ.ศ. 2529, 2531 รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ปี พ.ศ. 2535 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2538 ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 จึงย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ แต่ได้ลาออกในเวลาต่อมาจากกรณีปุ๋ยปลอม 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 นายชูชีพ หาญสวัสดิ์ ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549  หลังจากนั้นจึงได้เข้าร่วมกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) โดยนำประชาชนจำนวนกว่า 1,000 คน ปิดล้อมสถานีบริการภาคพื้นดินดาวเทียมไทยคม ลาดหลุมแก้ว เพื่อเรียกร้องให้มีการเปิดสัญญาณสถานีโทรทัศน์พีเพิลแชลแนล

คดีความ

เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ชูชีพถูกศาลลงโทษจำคุก 6 ปี ตามความผิดพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการเสนอราคาต่อหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2542 มาตรา 10 มาตรา 12 ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157 ประกอบมาตรา 83 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษหนักสุดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการเสนอราคาต่อหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2542 มาตรา 12 และเขาถูกส่งตัวเารับโทษจำคุกในเรือนจำพิเศษกรุงเทพ ในทันที
รัฐมหาราชา

รัฐมหาราชา (Princely state) หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า รัฐพื้นเมือง (Native state) เป็นรัฐที่ปกครองโดยเจ้าพื้นเมืองอินเดียในสมัยบริติชราช โดยรัฐเหล่านี้ไม่ได้ถูกปกครองโดยตรงจากอังกฤษ  แต่เป็นพันธมิตรรายย่อยที่ยอมรับอำนาจที่เหนือกว่าของพระมหากษัตริย์อังกฤษ
รัฐมหาราชามีทั้งสิ้น 565 รัฐในช่วงที่อินเดียและปากีสถานได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1947 แต่รัฐเหล่านั้นส่วนใหญ่มักมีสัญญาให้อุปราชแห่งอินเดียเป็นผู้ให้บริการสาธารณะและการจัดเก็บภาษี โดยมีรัฐมหาราชาเพียง 21 รัฐเท่านั้นที่มีรัฐบาลประจำรัฐเป็นของตนเอง ในกลุ่มนี้มีรัฐมหาราชาขนาดใหญ่อยู่ 4 รัฐคือ ไฮเดอร์ราบัด ไมซอร์ บาโรดา และ รัฐชัมมูและกัศมีร์ ในขณะที่มีรัฐมหาราชาประมาณ 200 กว่ารัฐที่มีพื้นที่น้อยกว่า 25 ตารางกิโลเมตร ในช่วงที่อินเดียและปากีสถานได้รับเอกราช รัฐมหาราชาเหล่านี้จะรวมเข้าอยู่ใน 2 ชาติที่เกิดใหม่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1947 - 1949 โดยส่วนใหญ่แล้วการรวมเข้ากับชาติใหม่มักเป็นไปโดยสันติ มีเพียงบางรัฐเท่านั้นที่มีปัญหา เช่น ในกรณีของชัมมูและกัศมีร์ (ซึ่งมหาราชามีความประสงค์จะรวมเข้ากับอินเดีย แต่ปากีสถานได้เข้ามาอ้างสิทธิ์)  รวมไปถึงในกรณีของไฮเดอร์ราบัด บรรดามหาราชาในรัฐต่าง ๆ นั้นจะได้รับเงินบำเหน็จบำนาญ
รัฐมหาราชาที่ยินยอมเข้าร่วมกับปากีสถานในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1947 - 1958 มีสถานะเปลี่ยนเป็นรัฐมหาราชาของปากีสถาน ซึ่งรัฐเหล่านี้มีอำนาจปกครองตนเองจนกระทั่งในช่วงทศวรรษ 1970

ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐมหาราชากับอังกฤษ

จักรวรรดิอังกฤษได้กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐมหาราชากับอังกฤษโดยการผ่านกฎหมาย Interpretation Act 1889 ของรัฐสภาอังกฤษ ซึ่งกำหนดไว้ว่าบริติชราชประกอบไปด้วยดินแดนทั้งสิ้น 2 ประเภทคือ บริติชอินเดียและรัฐมหาราชา โดยในกฎหมายฉบับนั้นได้ให้นิยามของคำดังนี้
(4.) คำว่า "บริติชอินเดีย" มีความหมายถึงดินแดนและสถานที่ทั้งหมดที่อยู่ภายใต้อาณาจักรของสมเด็จพระราชินีนาถ ซึ่งปกครองโดยสมเด็จพระราชินีนาถผ่านข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดียหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอื่น ๆ ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดีย
(5.) คำว่า "อินเดีย" หมายถึงบริติชอินเดียรวมไปถึงดินแดนที่ปกครองด้วยเจ้าพื้นเมืองภายใต้พระราชอำนาจของสมเด็จพระราชินีนาถ ซึ่งใช้อำนาจผ่านโดยข้าหลวงใหญ่หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดีย
ในความหมายโดยทั่วไปคำว่าบริติชอินเดียอาจใช้อ้างถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1774 - 1858 นอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้อ้างอิงถึงการปกครองของอังกฤษในอินเดีย
การเดินมรณะบาตาอาน

การเดินมรณะบาตาอาน (อังกฤษ: Bataan Death March, ฟิลิปีโน: Martsa ng Kamatayan sa Bataan, ญี่ปุ่น: バターン死の行進 Batān Shi no Kōshin) เป็นการที่กองทัพจักรรวรรดิญี่ปุ่นเคลื่อนย้ายเชลยศึกชาวฟิลิปปินส์และอเมริกัน 60,000–80,000 คนโดยใช้กำลังหลังยุทธการที่บาตาอานนานสามเดือนในประเทศฟิลิปปินส์ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เชลยศึกชาวฟิลิปปินส์ 2,500–10,000 คน และชาวอเมริกัน 100–650 คนเสียชีวิตก่อนไปถึงที่หมายที่ค่ายโอดอนเนล (Camp O'Donnell) ยอดผู้เสียชีวิตรายงานไม่ตรงกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งยอดของเชลยศึกชาวฟิลิปปินส์ เพราะนักประวัติศาสตร์ไม่สามารถกำหนดได้ว่าเชลยศึกกลมกลืนไปกับประชากรพลเรือนและหลบหนีไปได้มากเท่าใด การเดินดังกล่าวตั้งต้นจากเทศบาลมาริวีลีส จังหวัดบาตาอาน ไปยังนครซันเฟอร์นันโด จังหวัดปัมปังกา ผู้รอดชีวิตถูกบรรทุกโดยรถไฟกล่อง (box train) จากซันเฟอร์นันโด และถูกนำตัวไปยังค่ายโอดอนเนลในกาปัส จังหวัดตาร์เลช
การเดินยาว 128 กิโลเมตรนี้มีการละเมิดทางกายและการฆ่าอย่างกว้างขวาง และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตสูงมากทั้งต่อเชลยและพลเรือน และภายหลังคณะกรรมาธิการทหารฝ่ายสัมพันธมิตรตัดสินให้เป็นอาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่น
เจ้าชายซัลมาน มกุฎราชกุมารแห่งบาห์เรน

พระชนม์ชีพตอนต้นและการศึกษา

เจ้าชายซัลมาน บินฮะมัด บินอีซา อัลเคาะลีฟะฮ์ ทรงเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีฮะมัด บิน อีซา อัลเคาะลีฟะฮ์ กับพระมเหสีพระองค์แรกสมเด็จพระราชินีซาบิกา บิน อิบบราฮิม อัลเคาะลีฟะฮ์
เจ้าชายซัลมาน ทรงสำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนบาห์เรน ต่อทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอเมริกันในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ตามด้วยปริญญาโทด้าน ประวัติศาสตร์และปรัชญาวิทยาศาสตร์จาก ควีนส์คอลเลจ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ อังกฤษ
เจ้าชายซัลมานทรงจัดตั้ง โครงการทุนการศึกษานานาชาติของมกุฎราชกุมาร ในปีพ.ศ. 2542 เพื่อแนะนำคนหนุ่มสาวชาวบาห์เรนเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 ภายใต้โครงการนี้นักเรียนที่มีความสามารถมากที่สุดในประเทศบาห์เรนได้รับทุนการศึกษา เพื่อศึกษาต่อในต่างประเทศและกลับมามีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศบาห์เรน นักเรียนกว่า 140 คนจากทั่วประเทศบาห์เรนได้รับทุนการศึกษาและมีโอกาสได้ไปศึกษาต่อในต่างประเทศรวมถึงสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส
เกาะโถเจา

ประวัติศาสตร์

เกาะนี้เป็นปัญหาเขตแดนระหว่างกัมพูชากับเวียดนาม โดยทั้งสองชาติต่างกล่าวว่าเกาะนี้อยู่ในน่านน้ำของตน ในสงครามกัมพูชา-เวียดนาม กองทัพเขมรแดงไดเข้าโจมตีและยึดครองเกาะนี้เป็นเวลาสั้นๆ ก่อนที่เวียดนามจะส่งกองทหารมาขับไล่ออกไป ทหารเขมรแดงส่วนใหญ่ถูกฆ่า แต่ความสูญเสียของทั้งสองฝ่ายไม่ทราบแน่ชัด ใน พ.ศ. 2523 ได้จุดพบโครงกระดูกมากมายบนเกาะ ถือเป็นการสู้รบที่นองเลือดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ของเกาะนี้
ซีวิงส์

ฐานปฏิบัติการและยานเดินสมุทร

ยานเดินสมุทรประกอบด้วยเครื่องบินทะเลเซสนา 208 คาราวานสามลำ ซึ่งจะออกจากสามฐานที่มั่น โดยตั้งตามความเหมาะสมอยู่ที่ดูไบ และมีสถานที่ปฏิบัติการเดิมอยู่ที่เจเบล อาลี รวมถึงยังดำเนินการทัวร์จากอ่าวดูไบและหมู่เกาะเดอะเวิลด์
เซสนา 208 คาราวาน สามารถบรรจุผู้โดยสารได้เก้าที่นั่งกับนักบินหนึ่งที่นั่ง และมีความเร็วในการแล่นทางน้ำที่ประมาณ 130 นอต เครื่องบินซีวิงส์มีการติดตั้ง:
• เบาะนั่งแบบหรู • หน้าต่างขนาดใหญ่สำหรับแต่ละที่นั่ง • ห้องโดยสารปรับอากาศ
เซสนา 208 คาราวาน เป็นเครื่องบินบริการสาธารณะเครื่องยนต์เดียวและผลิตในสหรัฐอเมริกา โดยใช้เครื่องยนต์คะเนเดียนแพรตต์แอนด์วิทนีย์ พีที6เอ-114เอ ซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ที่น่าเชื่อถือที่สุดของโลก โดยมีต้นแบบเดิมที่ออกบินครั้งแรกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 และได้รับการรับรองโดยสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 เครื่องบินได้รับการบำรุงรักษาโดยผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรม ผู้มีประกาศนียบัตรชั้นสูงสุด ที่ออกโดยเจ้าหน้าที่การบินพลเรือนทั่วไป ซึ่งเป็นฝ่ายปกครองการบินของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับเครื่องบินเป็นอย่างมาก และมีระบบบำรุงรักษาเครื่องบินสำหรับมาตรฐานสูงสุดในชีวิตประจำวัน

ประวัติของเครื่องบินทะเลในดูไบ

การบินเริ่มขึ้นในดูไบในปี ค.ศ. 1937 โดยครั้งแรกคือเมื่อครั้งที่เรือเหาะอิมพีเรียลแอร์เวย์ได้ให้บริการรายสัปดาห์ระหว่างสหราชอาณาจักรและปากีสถาน ซึ่งได้แวะลงจอดในอ่าวดูไบ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 ถึง 1950 เส้นทางเกือกม้าจากเดอร์บันไปยังซิดนีย์โดยผ่านทางอ่าวได้รับการก่อตั้งขึ้น ในช่วงท้ายของปี ค.ศ. 1944 ทางสายการบินบริติชโอเวอร์ซีแอร์เวย์คอร์ปอเรชัน (BOAC) ได้ออกปฏิบัติการเรือบิน 8 ลำต่อสัปดาห์ ส่วนในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1947 ได้มีการพบเรือบินชอร์ทเอมไพร์รุ่นซีคลาสล่าสุด ปฏิบัติการบินในเส้นทางเกือกม้าผ่านคาร์ทูม, ลักซอร์, ไคโร, คาลเลีย (ทะเลเดดซี), ฮับบานิยาห์ (ประเทศอิรัก), บาสรา, ประเทศบาห์เรน, ดูไบ, จีวานี ไปยังการาจี

เครื่องบินทะเลและสิ่งแวดล้อม

เครื่องบินทะเลเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่าเครื่องบินรุ่นอื่น และไม่ปล่อยน้ำมันลงไปในน้ำ ในฐานะที่เป็นระบบใบพัด เครื่องยนต์และไอเสียจะอยู่เหนือน้ำโดยไม่รบกวนสิ่งมีชีวิตทางทะเลแต่อย่างใด อีกทั้งเครื่องบินทะเลยังมีเสียงรบกวนจากภายนอกต่ำและมีสถิติความปลอดภัยที่ดีเลิศ