google/wiki40b huggingface dataset:
ปทสังคหะ

คัมภีร์ปทสังคหะ เป็นคัมภีร์ไวยากรณ์บาลีประเภทไม่มีสูตร แต่เป็นคัมภีร์เนื้อหาแสดงประมวลบท การรวบรวมบทในภาษาบาลี 4 บท คือ นาม อาขยาต อุปสรรค และนิบาต แล้วนำมาอธิบายแจกแจงตามหลักภาษาโดยละเอียด เป็นผลงานของพระอาทิจจวงศ์  พระเถระชาวย่างกุ้ง ประเทศพม่า  ที่มีชีวิตอยู่ระหว่าง พ.ศ.2425-2494 ท่านเป็นพระเถระที่เชี่ยวชาญหลายภาษา เช่น ภาษาบาลี สันสกฤต และภาษาอังกฤษ เคยเดินทางไปเผยแผ่พระศาสนาในประเทศฝรั่งเศสและอิตาลี เป็นต้น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีความสามารถทัดเทียมกับโบราณาจารย์ชาวพม่า 1 ใน 6 ท่าน ตั้งแต่สมัยพุกามเป็นต้นมา ท่านผู้แต่งคัมภีร์นี้เห็นว่า การศึกษาภาษาอย่างเป็นระบบ จะช่วยพัฒนาความรู้ของผู้เรียนเป็นอย่างดี จึงแต่งคัมภีร์นี้เป็นหลักสูตรการเรียนภาษาบาลี และรัฐบาลพม่าก็เคยบรรจุคัมภีร์นี้ไว้เป็นหลักสูตร ครั้งเมื่อยังเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ

ความเป็นมา

คัมภีร์ปทสังคหะ แปลว่า "ประมวลบท" หมายถึง การรวบรวมบทในภาษาบาลีทั้ง 4 อย่าง คือ นาม อาขยาต อุปสรรค และนิบาต  แล้วนำมาอธิบายแจกแจงบทตามหลักภาษาโดยละเอียด คัมภีร์ปทสังคหะ  แต่งเป็นคาถาเพื่อสะดวกต่อการท่องจำ ทำความเข้าใจ ลำดับขั้นตอนนำเสนอไม่ซับซ้อน มีลักษณะอาศัยปทมาลา จากคัมภีร์ต้นแบบ เช่น คัมภีร์กัจจายนะ ปทรูปสิทธิ และสัททนีติไวยากรณ์ เป็นต้น และอาศัยเนื้อความบางส่วนจากคัมภีร์กลุ่มสุโพธาลังการบ้าง คัมภีร์สัททัตเภทจินดา บ้าง

ผู้รจนาคัมภีร์

คัมภีร์รจนาโดยพระอาทิจจวงศ์ อดีตเจ้าอาวาสวัดอาทิจจวงศ์ เมืองย่างกุ้ง ประเทศสหภาพเมียนมาร์ ขณะแต่งคัมภีร์พำนักอยู่ ณ วัดอโศการาม จังหวัดมัณฑเลย์ แต่งจบในปี พ.ศ.2455 ขณะมีอายุ 30 ปี โดยท่านมีผลงานที่แต่งและเป็นที่รู้จักกันโดยในวงกว้าง คือ คัมภีร์ปทสังคหะ กัจจายนะสังคหะ มิลินทปัญหานิสสัย และศิลาจารึกเสาอโศก  โดยคัมภีร์ปทสังคหะ เขียนขึ้นตามการนิมนต์ของพระญาณธระ (พระแลดี สยาดอ) ในพุทธศักราช 2461  พระอาทิจจวงศ์ มีพรรษาครบ 17 พรรษา ได้เดินทางไปศึกษาอังกฤษและเผยแผ่พระศาสนายังประเทศอินเดีย ลังกา และอังกฤษ เนื่องจากเป็นคนมีพรสวรรค์ในด้านภาษา จึงสามารถศึกษาภาษาอื่นนอกจากภาษาบาลี สันสกฤต และอังกฤษ รวมไปถึงฮินดี เบงกอล คุรมุขี อูรดู และญี่ปุ่น หลังจากเดินทางไปเผยแผ่ศาสนาในประเทศยุโรป อาทิ ฝรั่งเศส และอิตาลี
กุสุมาลวตี ศิริโกมุท

ประวัติ

กุสุมาลวตี ศิริโกมุท เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2505 เป็นบุตรของนายสวาท ศิริโกมุท อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม และ นางสุภาภรณ์ ศิริโกมุท มีพี่น้อง 2 คน สำเร็จการศึกษาการบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) สาขาการวิเคราะห์และวางแผนทางสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และปริญญาเอก สาขายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม สมรสและหย่า มีบุตร 2 คน

งานการเมือง

พ.ศ. 2544 และพ.ศ. 2548 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม สังกัดพรรคไทยรักไทย สามารถเอาชนะนายประยุทธ์ ศิริพานิชย์ อดีต ส.ส. จากพรรคชาติไทย ได้ทั้ง 2 ครั้ง หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2550 ดร.กุสุมาลวตีย้ายไปลงสมัครกับพรรคเพื่อแผ่นดิน พร้อมกับนายกริช กงเพชร รวมทั้งรับตำแหน่งรองเลขาธิการพรรค แต่ไม้ได้รับการเลือกตั้ง จึงย้ายกลับมาเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และลงเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 ได้เป็น ส.ส. สมัยที่ 3 โดยเอาชนะนายยิ่งยศ อุดรพิมพ์ อดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด จากพรรคภูมิใจไทย ในพ.ศ. 2557 เธอได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 53
วันที่ 19 พ.ย. 2561 ดร.กุสุมาลวตีได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย ต่อมาในพ.ศ. 2562 เธอได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคามสังกัดพรรคเพื่อชาติ แต่ไม้ได้รับการเลือกตั้ง
อสุรา

ไอเทมภายในเกม

ไอเทมสวมใส่ ประกอบไปด้วย ดาบ, ดาบใหญ่, กระบี่, หอกและทวน, ค้อน, ขวาน, ขวานใหญ่, มีดสั้น, คันธนู, หน้าไม้, ดาวกระจาย, ปืนพก, แส้, คฑา, ไม้เท้า, ลูกแก้ว, ปืนไรเฟิล, โล่ป้องกัน, ชุดป้องกัน, ผ้าคลุม, รองเท้า, หมวก, หน้ากาก, เครื่องประดับ, เซตไอเทม, ระเบิดหลายชนิด หลายรูปแบบ

ธาตุ

ภายในเกมใช้ระบบธาตุอันประกอบไปด้วยธาตุ 8 ชนิด คือ ปกติ, ไฟ, ดิน, น้ำ, ลม, มืด, วิญญาณ, และแสง
จักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง

ชื่อ

จ้าว เชิ่น เดิมมีชื่อตัวว่า "จ้าว ปั๋วฉง" (趙伯琮) ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1133 เข้าวังแล้วเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เยฺวี่ยน" (趙瑗) ครั้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1160 ได้เป็นโอรสบุญธรรมของจักรพรรดิซ่งเกาจง (宋高宗) แล้วเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เหว่ย์" (趙瑋) พอเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 ได้เป็นรัชทายาทแล้วจึงเปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว เชิ่น" ตามลำดับ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1160 จ้าว เชิ่น ได้รับชื่อรองว่า "ยฺเหวียนกุย" (元瑰) ครั้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 เมื่อเป็นรัชทายาทแล้วจึงเปลี่ยนชื่อรองเป็น "ยฺเหวียนหย่ง"

ประวัติ

จ้าว เชิ่น เป็นทายาทรุ่นที่ 7 ของจ้าว ควงอิ้น (趙匡胤) ผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งไท่จู่ (宋太祖) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ซ่ง
จ้าว เชิ่น เป็นบุตรคนที่ 2 ของจ้าว จื่อเชิง (趙子偁; เสียชีวิต ค.ศ. 1143) ลูกพี่ลูกน้องคนที่ 6 ของจ้าว โก้ว (趙構) ผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเกาจง กษัตริย์องค์ที่ 10 ของราชวงศ์ซ่ง
เมื่อเกิดเหตุการณ์จิ้งคัง (靖康事變) ใน ค.ศ. 1127 ญาติพี่น้องของจ้าว โก้ว โดยเฉพาะจ้าว จี๋ (趙佶) บิดา ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (宋徽宗) และจ้าว หฺวัน (趙桓) พี่ชาย ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งชินจง (宋欽宗) ถูกชาวนฺหวี่เจิน (女真) จับเป็นเชลยไปยังดินแดนราชวงศ์จิน (金朝) ส่วนจ้าว โก้ว หนีลงใต้ได้ แล้วตั้งตนเป็นจักรพรรดิซ่งเกาจงสืบราชวงศ์ซ่งต่อ จ้าว โก้ว รับสั่งให้ติดตามหาญาติคนอื่น ๆ ที่อาจหลงเหลืออยู่ จนมาพบจ้าว เชิ่น จึงรับเป็นโอรสบุญธรรมในเดือนเมษายน ค.ศ. 1160 ครั้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1162 จ้าว โก้ว แต่งตั้งจ้าว เชิ่น เป็นรัชทายาท ฐานันดรศักดิ์ว่า "หฺวังไท่จื่อ" (皇太子)
วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1162 จ้าว โก้ว สละราชย์ให้จ้าว เชิ่น ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งเซี่ยวจง ส่วนจ้าว โก้ว เองได้รับยศพระเจ้าหลวง (太上皇) และยังมีอำนาจทางการเมืองอยู่ต่อไป
ใน ค.ศ. 1162 นั้นเอง มีการกำหนดว่า ผู้เข้าสอบเป็นขุนนางพลเรือนต้องขี่ม้ายิงธนูเป็น
ครั้น ค.ศ. 1165 ราชวงศ์ซ่งทำสนธิสัญญาสันติภาพกับราชวงศ์จิน
ในรัชกาลจ้าว เชิ่น ราชวงศ์ซ่งยังส่งคณะวาณิชไปต่างประเทศมากกว่าก่อน โดยเฉพาะส่งไปทางมหาสมุทรอินเดีย
จ้าว เชิ่น ยังประกาศคืนฐานะให้แก่ขุนพลเยฺว่ เฟย์ (岳飛) และกวาดล้างกลุ่มของขุนนางฉิน ฮุ่ย (秦檜) ในราชสำนัก
ใน ค.ศ. 1187 พระเจ้าหลวงจ้าว โก้ว สิ้นพระชนม์ จ้าว เชิ่น โทมนัสหนัก จน ค.ศ. 1189 จ้าว เชิ่น จึงสละราชสมบัติให้จ้าว ตุน (趙惇) โอรสของตน ขึ้นเป็นจักรพรรดิซ่งกวังจง (宋光宗) แต่จ้าว เชิ่น รับยศพระเจ้าหลวง และมีอำนาจทางการเมืองต่อไปเหมือนจ้าว โก้ว
จ้าว เชิ่น ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1194
จารกรรม

จารชนที่ปรากฏในบันเทิงคดี

เนื่องจากชีวิตจริงของจารชนไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เราจึงรู้จักบุคลิกของจารชนจากวรรณกรรมและภาพยนตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20-21 ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ชีวิตสันโดษ บางครั้งไม่ยึดในกฎเกณฑ์ เป็นวีรบุรุษที่มีแนวคิดอัตถิภาวนิยม เจมส์ บอนด์ ตัวละครเอกในนวนิยายของ เอียน เฟลมมิ่ง อาจถือได้ว่าเป็นจารชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกของบันเทิงคดี
จ๊ะ อาร์สยาม

ประวัติ

นงผณี มหาดไทย ชื่อเล่น จ๊ะ หรือรู้จักกันดีในชื่อ จ๊ะ อาร์สยาม เป็นนักร้องลูกทุ่งชาวไทยค่ายอาร์ สยาม  เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 เป็นชาวจังหวัดอ่างทอง
ผลงาน จ๊ะ อาร์สยาม จ๊ะ โด่งดังเป็นที่รู้จักหลังจากคลิปเพลง "คันหู" โพสใน youtube ทำให้ชื่อของเธอก็เป็นที่รู้จักในชั่วข้ามคืน เนื่องจากคลิปเพลงดังกล่าวมีเนื้อหาที่ล่อแหลมและมีท่าเต้นที่ยั่วยวน จนได้ฉายาว่าจ๊ะ คันหู พ.ศ. 2556 จ๊ะ ได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องในสังกัดอาร์สยาม และ มีซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า "นิสัยฉันเปลี่ยนตามสันดานเธอ"

การศึกษา

คณะบริหารธุรกิจ สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ วิทยาเขตสุพรรณบุรี ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.14
โรงเรียนท่ายางวิทยา

ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนท่ายางวิทยา เริ่มเปิดดำเนินการสอนเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2502 โดยมีนายวีระ สร้อยระย้า เป็นครูใหญ่
พ.ศ. 2506 โรงเรียนได้รับการสนับสนุนจากกรมสามัญให้เข้าโครงการ ค.ม.ส.รุ่นที่ 1 และ ในปี พ.ศ. 2512 โรงเรียนได้เข้าโครงการ ค.ม.ช. รุ่นที่ 6 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2502 - 2529 โรงเรียนได้รับการสนับสนุนจากทางราชการและชุมชนเป็นอย่างมาก โรงเรียนจึงขยายตัวอย่างรวดเร็ว และมีจำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้น จนทำให้สถานที่เดิมคับแคบไม่สามารถขยายได้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 โรงเรียนได้ติดต่อขอซื้อที่ดินและได้รับบริจาคที่ดินจากชุมชนในตำบลท่าคอย ซึ่งอยู่ไกลจากที่เดิมประมาณ 1.55 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 67 ไร่ 3 งาน 2 ตารางวา จึงได้ย้ายมาอยู่ที่แปลงใหม่ในปีการศึกษา 2520
ไลอ้อน คอร์ปอเรชัน

เริ่มดำเนินการผลิต

เริ่มดำเนินการผลิตครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2512 ด้วยการเปิดสายการผลิตแชมพูผงไลอ้อน และผงซักฟอกท้อป ด้วยการให้ความสำคัญกับงานวิจัยพัฒนาผลิตภัณฑ์โดยนำเอาวิทยาการ และสรรหาเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามาประยุกต์ใช้ ทำให้บริษัทฯ อาทิ น้ำยาล้างจานไลปอนเอฟ น้ำยาขจัดคราบไคลไฟท์ ผงซักฟอกเปาเอ็มวอชที่ใช้สำหรับเครื่องซักผ้าโดยเฉพาะ
บริษัทฯ ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์แบรนด์ท้องถิ่น อาทิ ผงซักฟอก "เปาบุ้นจิ้น" หรือ "เปา" ในปัจจุบัน ยังเป็นฐานการผลิตสินค้าท้องถิ่น เช่น โคโดโม เอสเซ้นซ์ โชกุบุสซึ โมโนกาตาริ ซิสเท็มมา ไฮคลาส สินค้าต่าง ๆ เหล่านี้ บริษัทฯ ได้ส่งออกไปจำหน่ายยังประเทศต่างๆ อาทิ สหรัฐอเมริกา สิงคโปร์ มาเลเซีย ฮ่องกง ไต้หวัน ประเทศในแถบตะวันออกกลาง และญี่ปุ่น
จอห์น แนช

วัยเด็กและการศึกษา

แนชเกิดและเติบโตในรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย บิดาของเขาคือ จอห์น ฟอบส์ แนช เป็นวิศวกรไฟฟ้าและมารดาของเขาคือ มากาเรต เวอร์จิเนีย มาร์ติน เป็นครูสอนวิชาภาษาอังกฤษและภาษาละติน ต่อมา เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1930 มารดาของเขาก็ได้ให้กำเนิดน้องสาว คือ มาร์ธา แนช
เมื่อแนชอายุได้ 12 ปี เขาก็เริ่มทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ภายในห้องนอนของเขา แนชเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัวเงียบและไม่อยากจะทำงานร่วมกับผู้อื่น เขาชอบทำงานตัวคนเดียวมากกว่า เขาปฏิเสธการอยู่ห้องร่วมกับคนอื่น แนชปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้เพราะเพื่อนๆมักจะแกล้งเขาเสมอและเขามักจะนึกว่าตัวเองฉลาดกว่าคนอื่น เขาเชื่อว่าการเต้นรำและการเล่นกีฬาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่มีสมาธิกับการทดลองและการเรียนของเขา
มาร์ธา น้องสาวของจอห์น แนชดูเป็นคนปกติมากกว่าจอห์น และจอห์นก็ดูผิดปกติไปจากเด็กคนอื่นๆ มาร์ธาเล่าว่า "จอห์นนี่เป็นคนที่ผิดปกติจากคนอื่น พ่อแม่ก็รู้ว่าเขาผิดปกติ แต่พวกเขาก็รู้ว่าจอห์นนี่ฉลาด เขามักจะทำอะไรด้วยวิธีของตัวเอง แม่บอกว่าการที่ฉันเป็นเพื่อนเล่นให้กับเขาคือสิ่งที่ฉันทำได้เพื่อเขา... แต่ฉันก็ไม่ค่อยสนใจหรอกว่าพี่ชายฉันเป็นคนค่อนข้างแปลก"
แนชเขียนไว้ในหนังสือชีวประวัติของเขาบอกว่า หนังสือเรื่อง Men of Mathematics แต่งโดย E.T. Bell (ที่จริงเป็นเรียงความที่อยู่ใน Fermat) เป็นหนังสือที่ทำให้เขาหันมาสนใจด้านคณิตศาสตร์ แนชเข้าไปเรียนที่วิทยาลัยบลูฟิลด์ตั้งแต่ตอนที่ยังเรียนไฮสกูลอยู่ ต่อมาก็ได้ศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่สถาบันเทคโนโลยีคาร์เนกี (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน) ในเมืองพิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย โดยได้รับทุนการศึกษาเวสติงเฮาส์ ตอนแรก แนชสนใจศึกษาวิชาวิศวกรรมเคมี ต่อมาก็มาศึกษาด้านเคมี ก่อนจะหันมาเปลี่ยนเป็นคณิตศาสตร์ในที่สุด เขาสำเร็จการศึกษาโดยได้รับทั้งปริญญาตรีและปริญญาโท ในปี 1948 ที่สถาบันคาร์เนกีนั่นเอง
หลังจากจบการศึกษาแล้ว แนชทำงานในช่วงหน้าร้อนที่เมืองไวท์โอค รัฐแมริแลนด์ โดยเป็นทำวิจัยเกี่ยวกับทหารเรือภายใต้การควบคุมของนักคณิตศาสตร์ชื่อ Clifford Truesdell

บั้นปลายชีวิต

ในปี 2015 แนชและหลุยส์ นิเรนเบิร์ก ได้รับรางวัลอาเบล สำหรับผลงานด้านสมการเชิงอนุพันธ์ แต่ต่อมาในวันที่ 23 พฤษภาคม 2015 แนชและภรรยา อลิเซีย แนช ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ขณะทั้งคู่โดยสารรถแท็กซี
อิจิโร่ ซูซูกิ

อิจิโร่ ซูซูกิ (ญี่ปุ่น: 铃木一朗, すずきいちろう) เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1973 เป็นผู้เล่นทีมเบสบอลญี่ปุ่นที่เล่นให้แก่ทีมซีแอตเติล เขาเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในเมเจอร์ลีกเบสบอล และเป็นที่รู้จักในสหรัฐอเมริกาในฉายา "ซามูไรผู้เงียบขรึม" (Samurai Silent) สถิติความสำเร็จในช่วงฤดูกาลเอ็มแอลบีของเขาอยู่ที่ 262
คลองกันนาเรโจ

คลองกันนาเรโจ (อิตาลี: Canale di Cannaregio กานาเลดีกันนาเรโจ; เวนิส: Canal de Canarégio กานัลเดกานาเรโจ) เป็นคลองสายหนึ่งในเมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ตลอดสองฝั่งคลองสามารถพบอาคารที่มีสถาปัตยกรรมงดงามที่เป็นมรดกที่ตกทอดมาจากยุคสาธารณรัฐเวนิสที่เคยเรืองรอง ถือเป็นคลองที่มีความสำคัญด้านการคมนาคม เนื่องจากคลองนั้นเชื่อมต่อกับคลองใหญ่ที่สามารถเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ได้
คลองมีความยาว 800 เมตร กว้างไม่ต่ำกว่า 22 เมตร โดยเฉพาะบริเวณปอนเตเดลเลกูลยีเอ (Ponte delle Guglie) และกว้าง 27 เมตรบริเวณมหาวิทยาลัยกาฟอสการีแห่งเวนิส (Università Ca' Foscari Venezia)
ละมุด

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ละมุดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เป็นพุ่มทึบ กิ่งก้าน แตกออกรอบลำต้นเป็นชั้น ๆ ใบเดี่ยว ท้องใบมีสีน้ำตาลอมเขียว มักออกเป็นกระจุก ตามปลายกิ่ง ดอกเดี่ยว ออกตามง่ามกิ่ง กลีบรองดอกเรียงกัน เป็น 2 ชั้น กลีบดอกเชื่อมกันและยกตั้งขึ้น มี 6 กลีบ มีสีเหลืองนวล ผลรูปไข่ หรือรูปปลายข้างหนึ่งแหลมเล็กน้อย มีสีน้ำตาล ผลยังไม่สุกมียางสีขาว รสฝาด แข็ง เมื่อสุกจะนิ่ม หวาน ไม่มียาง มีเมล็ดรูปยาว รี ผิวสีดำฝังอยู่ในเนื้อ ผลละ 2-6 เมล็ด
ฟุตบอลทีมชาติเลบานอน

สนามกีฬาคามิลล์ ชามูน สปอร์ตซิตี

สนามกีฬาคามิลล์ ชามูน สปอร์ตซิตี (อาหรับ: ملعب مدينة كميل شمعون الرياضية) มีพื้นที่ 47,700 ตารางเมตร ความจุ 48,837 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในย่าน Bir Hassan เมืองเบรุต ประเทศเลบานอน เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ปัจจุบันใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลและกรีฑา ก่อสร้างในปี ค.ศ. 1957 และสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1997 ในสภาพที่ต้านทานแผ่นดินไหวได้ ที่จอดรถรองรับได้ 2,590 คัน ในปี ค.ศ. 1998 สนามแห่งนี้ใช้จัดงานแพนอาหรับเกมส์ และในปี ค.ศ. 1999 ก็ใช้จัดงานฟุตบอลชิงแชมป์อาหรับ สนามแห่งนี้ยังเป็นสนามหลักในเอเชียนคัพ 2000 และเคยใช้จัดการแข่งขันแฟรงโคโฟนเกมส์ในปี ค.ศ. 2009.

สนามกีฬานานาชาติไซดา

สนามกีฬานานาชาติไซดา (อาหรับ: إستاد صيدا الدولي) มีความจุ 22,600 ที่นั่ง ตั้งอยู่ที่เมืองไซดอน ประเทศเลบานอน โดยสนามแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่อขยายพื้นที่ของสนามกีฬาเทศบาลไซดาแห่งเก่า และใช้จัดการแข่งขันเอเชียนคัพ  2000 ปกติแล้วสนามแห่งนี้ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลทั่วไปและกรีฑา สนามแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง และเป็นสนามที่ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลมากที่สุดในโลก
เอ. ซี. ภักติเวทานตะ สวามี ปรภุปาทะ

ช่วงแรกของชีวิต

พระกรุณาธิคุณเจ้า เอ.ซี.ภักติเวทานตะ สวามี ปรภุปาทะ หรือ อภยะ จรณะ เกิดในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1896 ที่ โกลกาตา, บริติชราช หลังจากวันงานเทศกาลจันมาชทะมี และถือกำเนิดในวันงานนันทศวะ หรืองานฉลองแด่วาสุเทพ พระบิดาของพระกฤษณะ โดยได้เกิดที่หมู่บ้าน โทรีกุนเก ชานเมืองตอนใต้ของโกลกาตา เป็นบุตรของ ชรีมัน โกร มหัน เท และ ชรีมะธี ราชนี เท ซึ่งนับถือพระวิชณุ โดยตามประเพณีของชาวอินเดีย แม่ของท่านได้กลับมาคลอดท่านที่บ้านของแม่ท่าน และเมื่อคลอดเสร็จ ก็ได้พาท่านกลับมาที่บ้านหลังที่พ่อกับแม่ของท่านอยู่
ท่านได้รับการศึกษาจาก วิทยาลัยสก๊อตครูสต์ เพื่อนำทางไปสู่ยุโรป วิทยาลัยแห่งนี้มีชื่อเสียงในหมู่ชาวเบงกอล และผู้นับถือพระวิชณุหลายครอบครัวได้ส่งบุตรหลานเข้ามาเรียนที่นี้ อาจารย์ในวิทยาลัยส่วนใหญ่เป็นชาวยุโรป และมีศีลธรรม และทำให้ศิษย์ที่นี่มีการศึกษา วิทยาลัยแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของท่าน ระหว่างที่เรียนที่นี่ อภยะเป็นสมาชิกที่ดีของชมรมอังกฤษ และกลุ่มชมรมภาษาสันสกฤต และชี้ให้เห็นว่าการศึกษาของที่นี่ ส่งผลถึงอนาคตของท่าน ท่านจบที่นี่เมื่อปี ค.ศ. 1920 โดยจบเอกภาษาอังกฤษ, ปรัชญา และเศรษฐศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ท่านได้ปฏิเสธประกาศนียบัตรเพื่อเข้าร่วมต่อสู้การประกาศเอกราชกับคานธี ท่านปฏิเสธที่จะยอมรับประกาศนียบัตรเพื่อเป็นการประท้วงชาวอังกฤษ นอกจากนี้ ท่านยังสวมผ้าฝ้ายพื้นเมืองตามอย่างคานธี เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมพื้นบ้านของอินเดีย และการประท้วงชาวอังกฤษ
เมื่ออายุได้ 22 ปี ท่านได้แต่งงานกับ ราดารานี เดวี อายุ 11 ปี  และเมื่อเธอมีอายุ 14 ปี ก็ได้กำเนิดบุตรชายคนแรกขึ้น

การสละทางโลก

เกาติยะ มาฐา เป็นสถานที่ท่านสวามิได้พำนัก ณ ที่แห่งนี้ ท่านได้ศึกษา และเขียนในห้องสมุดของสถานที่นี้ โดยท่านได้ปรับปรุงแก้ไขหนังสือ เกาติยะ ปาตรีกา และสถานที่แห่งนี้ ท่านได้บริจาครูปเคารพของ ชรีเชธันญะ ที่ยืนอยู่ด้านหลังของรูปเคารพ พระคริชณะ และราดาราณี ระหว่างที่ท่านเยือนสถานที่แห่งนี้ในเดือนกันยายน ปี 1959 ท่านได้เข้าประตูอาศรม ด้วยชุดสีขาว ซึ่งยังอยู่ในฐานะ อภยะ พระบุ แต่เมื่อท่านออกมาแล้ว ท่านได้ห่มเป็นผ้าเหลือง และท่านได้เป็นสวามิโดยสมบูรณ์ ซึ่งท่านได้สละชีวิตทางโลกแล้ว ที่มธุรา ท่านได้สาบานเป็นสันยาสีต่อหน้า บัคธิ ประจนานะ เคชะวา โกสวามี ผู้เป็นสันยาสีอาวุโส หลังจากนั้น ท่านได้ตีพิมพ์หนังสือสามเล่มแรก และเจ็ดบทของคัมภีร์ ภควัต-คีตา โดยทำสามเล่ม เล่มละสี่ร้อยหน้า พร้อมคำอธิบายที่ละเอียด การแนะนำในช่วงแรกจะเป็นชีวประวัติของ เชธันญะ มหาพระบุ จากนั้น ท่านได้ออกจากประเทศอินเดียด้วยตั๋วฟรีและขึ้นเรือขนสินค้าที่ชื่อว่า ชลาดูตา โดยมีจุดมุ่งหมายและความหวังของพระอาจารย์ทิพย์ของท่านเพื่อเผยแพร่คำสอนของ เชธันญะ มหาพระบุ โดยที่ตัวของท่านนั้นมีเพียงกระเป๋าเดินทาง, ร่ม, ธัญพืชแห้ง, เงินประมาณ 80 รูปี และกล่องหนังสืออีกหลายกล่อง
พรรคชาติประชาชน (พ.ศ. 2522)

การเลือกตั้ง พ.ศ. 2522

ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 พรรคชาติประชาชนได้ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งทั้งสิ้น 36 คนได้ที่นั่งในสภาทั้งสิ้น 13 คน เช่น วัฒนา อัศวเหม (สมุทรปราการ) พินิจ จันทรสุรินทร์ (ลำปาง) เรืออากาศตรีบุญยง วัฒนพงศ์ (อุตรดิตถ์) ดาบชัย อัคราช (สกลนคร) และชูสิน โคนันทน์ (สตูล)
เมื่อ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี สมัยที่ 2 พรรคชาติประชาชนก็ได้ร่วมรัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ โดย เรืออากาศตรีบุญยง วัฒนพงศ์ ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี

การยุบพรรค

พรรคชาติประชาชนได้ยุบรวมกับ พรรคสยามประชาธิปไตย เมื่อปี พ.ศ. 2526 พร้อมกับ พรรคสยามปฏิรูป
รุกขมรดก

รุกขมรดก เป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีคุณค่าหรือมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ มีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนใครซึ่งไม่สามารถถูกแทนที่ได้ เกณฑ์พื้นฐานสำหรับการกำหนดต้นไม้มรดกที่มีคุณค่าคือ อายุ ความหายาก และขนาด รวมถึงสุนทรียศาสตร์ พฤกษศาสตร์ นิเวศวิทยา และคุณค่าทางประวัติศาสตร์ ในบางประเทศมีการตรากฎหมายเพื่อคุ้มครองต้นไม้ที่เป็นมรดกของชาติ เช่น สิงคโปร์  สหรัฐอเมริกา 
ในศาสนาพุทธมีแนวคิดในเรื่องการให้คุณค่ากับต้นไม้มรดกมาช้านาน เช่น ความเชื่อในเรื่องรุกขเจดีย์ หรือการดูแลพระศรีมหาโพธิ์ ในฐานะเจดีย์หรือสิ่งแทนพระศาสดาเพื่อการสักการะ 
สำหรับในประเทศไทยมีการกำหนดคุณค่าให้กับต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่และมีความสำคัญอย่างเป็นทางการโดยรัฐ ในปี พ.ศ. 2560 โดยกระทรวงวัฒนธรรม ร่วมกับกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มีการคัดเลือกต้นไม้ในประเทศไทยที่มีขนาดใหญ่ อายุประมาณหนึ่งร้อยปีขึ้นไป หรือต้นไม้ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เพื่อประกาศขึ้นทะเบียนให้เป็นต้นไม้สำคัญของชาติในวาระสำคัญต่าง ๆ ของประเทศ
โรงเรียนสาธิตมัธยม มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา

ยุคแรกเริ่ม: สาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา

โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา เดิมใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา" ก่อตั้งขึ้นมาจากการมองการณ์ไกลของนายโสภณ สุวรรณโรจน์ อธิการบดีวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาในสมัยนั้น ที่ต้องการให้วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาเป็นศูนย์กลางการจัดการศึกษาที่มีคุณภาพของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านต้องการให้ โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาเป็นห้องปฏิบัติการทางการศึกษาของอาจารย์ และนักศึกษาครู
โรงเรียนสาธิตวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยาจึงได้ก่อตั้งขึ้นในปีการศึกษา 2528 ณ บริเวณวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา โดยเริ่มเปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้องเรียน

ยุคที่สอง: สาธิตสถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2535 วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา ได้รับพระราชทานชื่อจาก พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชว่า "สถาบันราชภัฏ" และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ลงพระปรมาภิไธยในร่างพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏพุทธศักราช 2538 ซึ่งทางสำนักเลขาธิการ  คณะรัฐมนตรีได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 112  ตอนที่ 4 ก ลงวันที่ 24 มกราคม 2538  จึงมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม 2538 ฉะนั้น จึงเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนสาธิตสถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา"

ยุคปัจจุบัน: สาธิตมัธยม มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา

ด้วยพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พุทธศักราช 2547 ขึ้นไว้ และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 121 ตอนพิเศษ 23ก. ลงวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547  ด้วยเหตุนี้โรงเรียนจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา"
ปัจจุบัน ทางโรงเรียนมีการเปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 ระดับชั้นละ 3 ห้องเรียน มีจำนวนนักเรียนทั้งหมดประมาณ 780 คน โดยในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ได้มีการเปิดสอนแยกเป็น 2 แผนกการศึกษา คือ แผนกวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์และแผนกศิลปศาสตร์และคณิตศาสตร์

ตราสัญลักษณ์ประจำสถานศึกษา: "พระที่นั่งอัฐทิศ: พระราชลัญจกรประจำพระองค์รัชกาลที่ 9"

ตราของโรงเรียนสาธิตฯ เป็นตราของมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานตราสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏ ตามที่กระทรวงศึกษาธิการได้นำความกราบทูลพระกรุณาขอพระราชทาน เพื่อเป็นสิริมงคลแก่สถาบันราชภัฏ ตราสัญลักษณ์ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทาน คือ ตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
ลักษณะเป็นรูปวงรี ภายในเป็นรูปพระที่นั่งอัฐทิศ ประกอบด้วยวงจักร กลางวงจักรมีอักขระเป็น อุ หรือ เลข 9 รอบวงจักรมีรัศมีเปล่งออกโดยรอบเหนือจักรเป็นรูปเศวตฉัตรเจ็ดชั้น ฉัตรที่ตั้งอยู่บนพระที่นั่งอิฐ (มีความหมายว่า การมีพระบรมเดชานุภาพ) ในแผ่นดิน โดยที่วันบรมราชาภิเษกตามโบราณราชประเพณีได้เสด็จประทับเหนือพระที่นั่งอัฐทิศ และสมาชิกรัฐสภาถวายน้ำอภิเษกจากทิศทั้งแปด มีวงรีวงหนึ่งเป็นกรอบรอบตราพระลัญจกรจารึกชื่อสถาบัน ต่อมาเมื่อสถาบันราชภัฏได้ปรับเป็นสถานภาพเป็นมหาวิทยาลัย ชื่อท่อนบนจารึกเป็นภาษาไทยว่า "มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา" ท่อนล่างจารึกเป็นภาษาอังกฤษว่า "PHRANAKHON SI AYUTTHAYA RAJABHAT UNIVERSITY"
ความตกลงอัตราส่วนร้อย

ความตกลงอัตราส่วนร้อย (อังกฤษ: Percentages agreement; รัสเซีย: Соглашение о процентах) เป็นข้อตกลงระหว่างโจเซฟ สตาลิน ผู้นำสหภาพโซเวียต กับวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร ระหว่างการประชุมมอสโกครั้งที่สี่ ตุลาคม พ.ศ. 2487 เกี่ยวกับการแบ่งเขตอิทธิพลในยุโรปหลังสงคราม ข้อตกลงดังกล่าวได้กล่าวต่อสาธารณชนโดยเชอร์ชิล เอกอัครราชทูตสหรัฐ แอเวอริลล์ แฮร์ริแมน เป็นตัวแทนของรูสเวลได้มีส่วนร่วมการประชุมโดยเฉพาะ
พิเชฐ ดุรงคเวโรจน์

ประวัติ

พิเชฐ ดุรงคเวโรจน์ เกิดเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2498 เป็นบุตรของนายเหลี่ยงฉื่อ แซ่เบ๊ กับนางเอ๊กเตียง แซ่แต้ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จากมหาวิทยาลัยนิวเซาธ์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เมื่อปี พ.ศ. 2522 ระดับปริญญาโทด้านพลังงานแสงอาทิตย์ จาก Trinity University และปริญญาโท-เอก สาขานโยบายและการจัดการสาธารณะ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย

การทำงาน

พิเชฐ ดุรงคเวโรจน์ เคยเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานเลขานุการ คณะกรรมการเทคโนโลยีสารสนเทศแห่งชาติ ในระหว่างปี พ.ศ. 2536 ถึงปี พ.ศ. 2540 เป็นผู้อำนวยการศูนย์พัฒนาพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2542 ถึงปี พ.ศ. 2544 และเป็นประธานคณะทำงานของอาเซียนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2544 ถึงปี พ.ศ. 2546
ในปี พ.ศ. 2546 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสถาบันคลังสมองของชาติ และในปี พ.ศ. 2552 ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการคณะกรรมการนโยบายวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ในปี พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
ในปี พ.ศ. 2559 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาอาศัยตามมาตรา 6 ตามพระราชบัญญัติ สภาความมั่นคงแห่งชาติ พ.ศ. 2559 เขาจึงเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมคนแรกที่ได้เป็นสมาชิกสภาความมั่นคงแห่งชาติ
วิลเลียม กิลเบิร์ต

วิลเลียม กิลเบิร์ต (William Gilbert) เกิดเมื่อ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1544 โคลเชสเตอร์ ในอังกฤษ และถึงแก่กรรมเมื่อ 30 พฤศจิกายน  ค.ศ. 1603 (อาจจะในลอนดอน) เป็นนักวิทยาศาสตร์, นายแพทย์หลวงประจำพระราชินี อะลิซาเบธที่ 1 และพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ทั้งยังเป็นนักดาราศาสตร์และนักค้นคว้าวิจัยด้านวิทยาศาสตร์ เกี่ยวกับแม่เหล็กและไฟฟ้า ที่สำคัญคือ เขาเป็นคนค้นคิดคำ "electricity" หรือ ไฟฟ้า นั่นเอง
ผลงานชิ้นแรกของเขา คือ De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure (ว่าด้วยแม่เหล็ก และวัตถุสภาพแม่เหล็ก และว่าด้วยแม่เหล็กใหญ่ของโลก) ตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1600 ในงานชิ้นนี้ เขาได้บรรยายถึงการทดลองของเขามากมายด้วยลูกโลกจำลอง ที่เรียกว่า "เทอร์เรลลา" (terrella)
จากการทดลองของเขา เขาสรุปได้ว่าโลกนั้น ก็คือตัวแม่เหล็กเอง และสรุปว่า นี่คือเหตุผลที่ทำให้เข็มทิศชี้ไปทางทิศเหนือ (ก่อนนี้บางคนเชื่อว่า เข็มทิศชี้ไปหาดาวเหนือ หรือเกาะแม่เหล็กขนาดใหญ่ทางขั้วโลกเหนือ ซึ่งเป็นตัวดึงดูดเข็มทิศ)
ในหนังสือเล่มนี้ เขายังได้ศึกษาถึงไฟฟ้าสถิต โดยการใช้แท่งอำพัน (อำพัน เป็นยางไม้แข็ง สีเหลืองอมน้ำตาล ในภาษากรีกเรียกว่า เอเล็กตรอน (elektron) ด้วยเหตุนี้ กิลเบิร์ตจึงเรียกปรากฏการณ์ที่ตนค้นพบว่า "electric force" (แรงไฟฟ้า)
สิ่งที่กิลเบิร์ตเรียกว่า สภาพแม่เหล็ก นั้น คือแรงที่มองไม่เห็น ที่นักปรัชญาธรรมชาติคนอื่นๆ จำนวนมาก เช่น โยฮันส์ เคปเลอร์ เคยเชื่อมั่น ว่าเป็นตัวควบคุมการเคลื่อนไหวต่างๆ ของสิ่งที่สังเกตเห็นได้
หน่วย "กิลเบิร์ต" อันเป็นหน่วยของ แรงเคลื่อนแม่เหล็ก (magnetomotive force) ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า magnetic potential นั้น ก็ตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่วิเลียม กิลเบิร์ตนี่เอง
คิม กี-ด็อก

คิม คีดุก หรือ คิม คีด็อค (เกาหลี: 김기덕, ฮันจา: 金基德, MC: Gim Gi-deok, MR: Kim Ki-tŏk) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1960 ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ
คิม คีดุก ได้ชื่อว่าเป็นผู้กำกับฯที่มีผลงานไม่ประสบความสำเร็จในการฉายที่เกาหลีใต้ แต่กลับประสบความสำเร็จในต่างประเทศ เนื่องจากเป็นผลงานในแนวอิสระ
ภาพยนตร์เรื่อง Pieta ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ค.ศ. 2012
สถานีเพลินจิต

ที่ตั้ง

ด้านทิศตะวันออกของสี่แยกเพลินจิต (จุดบรรจบถนนเพลินจิต และถนนวิทยุ) ใกล้จุดตัดทางพิเศษเฉลิมมหานคร (ทางลงทางด่วนเพลินจิต) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสุขุมวิท ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร

รูปแบบของสถานี

เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา โดยการออกแบบสถานีเพลินจิต มีข้อแตกต่างจากสถานีอื่นๆ คือ ทางขึ้นไปยังตัวสถานีนั้น จะลอดอยู่ใต้ชั้นขายบัตรโดยสาร ซึ่งจะต้องเดินขึ้นไปบริเวณกลางสถานีอีกชั้น ถึงจะถึงชั้นขายบัตรโดยสาร