google/wiki40b huggingface dataset:
กายอุปกรณ์

บุคลากรด้านกายอุปกรณ์ในประเทศไทย

บุคลากรที่ทำหน้าที่ตรวจวัดขนาด ออกแบบ ประดิษฐ์ ผลิตและดัดแปลงซ่อมแซมกายอุปกรณ์เสริม-เทียมให้เหมาะสมกับผู้ป่วยและผู้พิการ มีชื่อเรียกตามที่ ก.พ.ระบุ ซึ่งเรียกชื่อตำแหน่งบรรจุตามวุฒิการศึกษาคือ หากสำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรจากโรงพยาบาลเลิดสิน หรือ สำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรชั้นสูงจากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (พ.ศ. 2536-2542) เรียกว่า ช่างกายอุปกรณ์ (PO technician) แต่หากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาจะเรียกว่า นักกายอุปกรณ์ (Prosthetist/Orthotist) ซึ่งโรงเรียนกายอุปกรณ์สิรินธร คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ถือเป็นสถาบันการศึกษาแห่งแรกและแห่งเดียวในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ผลิตบัณฑิตในสาขากายอุปกรณ์หรือนักกายอุปกรณ์ออกมา
(ในอดีต หลักสูตรด้านกายอุปกรณ์ในประเทศไทยยังไม่มีการจัดเป็นหลักสูตรปริญญา ซึ่งเหมือนกับอีกหลายๆหลักสูตร เช่น พยาบาล (เทคนิค) , ครู (ประกาศนียบัตรชั้นสูง) เป็นต้น แต่ในปัจจุบันได้ปรับหลักสูตรเป็นระดับปริญญาแล้ว ในหลายๆประเทศ เช่น ญี่ปุ่น ปัจจุบันยังมีหลักสูตรกายอุปกรณ์ทั้งระดับปริญญา (เรียน 4 ปี) และระดับอนุปริญญา (เรียน3 ปี) เช่นกัน)
ช่างกายอุปกรณ์หรือนักกายอุปกรณ์ จะปฏิบัติงานในทีมของเวชศาสตร์ฟื้นฟู ซึ่งจะประกอบด้วยสหสาขาวิชา เช่น แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู นักกายภาพบำบัด นักกิจกรรมบำบัด นักอรรถบำบัด นักจิตวิทยา พยาบาลทางเวชศาสตร์ฟื้นฟู
ผู้ที่ทำหน้าที่ส่งต่อการรักษาและร่วมตรวจสอบกายอุปกรณ์กับผู้ป่วยคือ แพทย์ ซึ่งมักเป็น แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู หรือ ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์
นิยม วรปัญญา

ประวัติ

นิยม วรปัญญา เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 ที่อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์ เป็นบุตรของนายเปลี่ยน กับนางทองมา วรปัญญา และเป็นพี่ชายของสนิท วรปัญญา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาสังคมศึกษา (ค.บ.) จากวิทยาลัยครูเทพสตรี และระดับปริญญาโท ครุศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
นิยม วรปัญญา ถึงแก่อนิจกรรมด้วยอาการตับไม่ทำงาน เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2562

การทำงาน

นิยม วรปัญญา ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 เป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องหลายสมัย ในสังกัดพรรคชาติไทย ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 จึงได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 55 สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสมัยนี้ด้วย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 88

ข้อเสนอ

นิยม วรปัญญา เคยนำเสนอข้อเสนอสำคัญในสภาผู้แทนราษฎรหลายครั้ง อาทิ กระทู้ถามที่ 056 ร. เรื่อง ขอให้ทุกส่วนราชการและรัฐวิสาหกิจหยุดราชการในวันโกนและวันพระ เมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยสัมพันธ์ ทองสมัคร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และเทอดพงษ์ ไชยนันทน์ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (ในขณะนั้น) ตอบชี้แจงว่าไม่อาจกระทำได้ กระทู้ถามที่ 008 ร. เรื่อง ขอให้ตั้งเมืองหลวงสำรองขึ้นที่จังหวัดลพบุรี สระบุรี ชัยนาท หรือนครนายก ซึ่งต้องการนำเสนอให้รัฐบาลตั้งเมืองหลวงสำรอง
นิยม วรปัญญา ยังเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนนารายณ์วิทยา อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี และเป็นผู้เสนอให้ตั้งจังหวัดพระนารายณ์ โดยแยกบางส่วนของจังหวัดลพบุรีออกมาตั้งเป็นจังหวัดใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2546
เลอศักดิ์ สมบัติศิริ

ประวัติการทำงาน

ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริเป็นบุตรของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) ผู้สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ผู้ริเริ่มรถโดยสารประจำทางขึ้นในเมืองไทย (รถเมล์นายเลิศ) และผู้สร้างโรงแรมปาร์คนายเลิศ ซึ่งปัจจุบันคือโรงแรมสวิสโฮเต็ลปาร์คนายเลิศ ถนนวิทยุ และคุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ
ภายหลังจบการศึกษาด้านคหกรรมศาสตร์ จากวิทยาลัยเคียวลิตสุ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2484 ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ได้เข้าทำงานครั้งแรกที่สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.)  ต่อมาจึงเข้าดำเนินกิจการรถเมล์ขาว ของบริษัท นายเลิศ จำกัด และธุรกิจอย่างอื่นของพระยาภักดีนรเศรษฐ ผู้เป็นบิดา จนกระทั่งสิ้นบุญบิดาจึงได้ดำรงตำแหน่งประธาน กรรมการบริษัท นายเลิศ จำกัด เรื่อยมา จากนั้นได้ก่อตั้งบริษัท นายเลิศพัฒนา จำกัด เพื่อพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และบริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจโรงแรม
ด้านการเมือง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในสมัยรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นับว่าเป็นรัฐมนตรีหญิงสองคนแรกของประเทศไทย (ได้รับแต่งตั้งพร้อมกับ วิมลศิริ ชำนาญเวช)

ชีวิตครอบครัว

ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ สมรสกับนายพินิจ สมบัติศิริ บุตรพระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ) และคุณหญิงถวิล มีธิดา 2 คน คือ นางพิไลพรรณ สมบัติศิริ และนางสัณหพิศ โพธิรัตนังกูร

ถึงแก่อนิจกรรม

ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย
และในวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เวลา 17 นาฬิกา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาโดยเสด็จไปในการนี้ด้วย
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม

ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม  จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2516 ได้เปิด สอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แบบสหศึกษา 2 ห้องเรียน นักเรียน 90 คน โดยอาศัยสถานที่หอประชุมโรงเรียนกระนวนเป็นสถานที่เรียนอยู่ในแปลงที่ ขก.2030 จำนวน 9 ไร่ 3 งาน 36.5 ตารางวา ในปีแรกที่เปิดสอนมีนายสวาท  ภูคำแสน เป็นครูใหญ่และครูอีก 3 คน  นักการภารโรง 1 คน ต่อมาในปี พ.ศ.   2518 ได้ย้ายมาเรียน ณ ที่ตั้งปัจจุบัน   ซึ่งทางราชการได้อนุมัติงบประมาณก่อสร้างอาคารแบบ 216ก. ให้ 4 ห้องเรียน   ต่อมามีการก่อสร้างอาคารเรียนชั่วคราวอีก 1 หลัง 8 ห้องเรียน โดยโรงเรียนขยายแผนการเรียนเพิ่มตลอดจนเพิ่มจำนวนครู, ลูกจ้างและงบประมาณก่อสร้าง ปี พ.ศ. 2529 กรมสามัญศึกษาได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้ นายสมภาร ร่มโพธิ์ทอง   มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ แทนนาย สวาท ภูแสนคำ   ที่ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่โรงเรียนชุมแพศึกษา อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
กระดูกเอทมอยด์

การบาดเจ็บ

กระดูกเอทมอยด์เป็นกระดูกที่มีความบอบบางและบาดเจ็บได้ง่ายเมื่อมีของแข็งแหลมคมแทงเข้าไปด้านบนโพรงจมูก หรือสูดหายใจเอาของแหลมคมเข้าไปในจมูกอย่างรวดเร็ว เช่นจากอุบัติเหตุทางถนน ผู้บาดเจ็บอาจสูดหายใจเอาเศษกระจกแผงหน้าปัดรถยนต์เข้าไป แรงกระแทกอาจทำให้เศษชิ้นส่วนของกระดูกทะลุผ่านแผ่นกระดูกพรุนเข้าไปในเยื่อหุ้มสมองหรือเนื้อเยื่อสมอง ซึ่งบางครั้งอาจทำให้น้ำหล่อสมองไขสันหลัง (cerebrospinal fluid) ซึมออกมาสู่โพรงจมูก หรืออาจมีของเหลวจากจมูกรั่วเข้าไปในสมอง
การบาดเจ็บดังกล่าวอาจเกิดการฉีกขาดของเส้นประสาทรับกลิ่น (olfactory nerves) ซึ่งเป็นเส้นประสาทที่ผ่านกระดูกเอทมอยด์ และทำให้ภาวะเสียการรู้กลิ่น (anosmia) ซึ่งรวมถึงการสูญเสียการรับรส (ซึ่งต้องอาศัยการรับกลิ่น) ภาวะดังกล่าวไม่เฉพาะทำให้ขาดอรรถรสในการรับสัมผัส แต่ยังอาจเป็นอันตรายต่อชีวิตเพราะผู้ป่วยจะไม่ได้รับกลิ่นควัน แก๊ส สารพิษ หรืออาหารที่เน่าเสีย
การแตกของกระดูกส่วนลามินา พาพีราซี (lamina papyracea) หรือแผ่นด้านข้างของแลบิรินธ์ของกระดูกเอทมอยด์ ซึ่งเป็นทางติดต่อระหว่างโพรงจมูกและเบ้าตาข้างเดียวกันอาจทำให้เกิดภาวะมีอากาศในเบ้าตา (orbital emphysema) การเพิ่มความดันภายในโพรงจมูก เช่นระหว่างการจาม อาจทำให้ตาโปน (exophthalmos) ชั่วคราว

บทบาทในการรับรู้สนามแม่เหล็ก

ในนกบางชนิดและสัตว์อพยพจะมีแร่แมกนีไทต์ (แร่แม่เหล็ก) ชีวภาพอยู่ภายในกระดูกเอทมอยด์ ซึ่งช่วยในการนำทิศทางโดยอาศัยสนามแม่เหล็กโลก สำหรับในมนุษย์ก็มีแมกนีไทต์อยู่ในกะโหลกเช่นกัน แต่เชื่อว่าน่าจะเป็นเพียงโครงสร้างเหลือค้าง (vestigial structure)
ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์

ดร. ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์ เกิดเมื่อ วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2504 ที่ อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นนักเขียนเรื่องสั้น เรื่อง คนเถื่อน และเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ ประเภท เรื่องสั้น ปี 2536
อ.ศุภชัย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก ปร.ด. ไทศึกษา (Tai Studies) จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปริญญาโท กศ.ม.ศิลปศึกษา มศว.ประสานมิตร ปริญญาตรี กศ.บ. ศิลปศึกษา มศว.มหาสารคาม และระดับอนุปริญญา ประกาศนียบัตรการศึกษาชั้นสูง (ปก.ศ.สูง) สาขาศิลปศึกษา วิทยาลัยครูบุรีรัมย์
ปัจจุบันเป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 สังกัดสาขาทัศนศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จ.มหาสารคาม
มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์

ประวัติ

มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ มีจุดเริ่มต้นมาจากสถาบันการศึกษาที่เคยดำรงอยู่ในช่วงกลางของศตวรรษที่ 19 ในเอ็กซิเตอร์ และคอร์นวอลล์  โดยโรงเรียนศิลปะแห่งเอ็กซิเตอร์ และ โรงเรียนวิทยาศาสตร์แห่งเอ็กซิเตอร์ ได้ถูกก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1855 และ ค.ศ. 1863 ตามลำดับ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้กับพระราชกรณียกิจด้านการศึกษา และวิทยาศาสตร์ของเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี และทั้งได้รับแรงบันดาลใจมาจากนิทรรศการครั้งยิ่งใหญ่ในปีค.ศ. 1851 ก่อนที่จะย้ายที่ตั้งโรงเรียนมาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอยัลอัลเบิร์ตเมมโมเรียล ในปีค.ศ. 1868 และต่อมาโรงเรียนได้รับความอุปถัมภ์จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ยกฐานะเป็น วิทยาลัยเทคนิคและอุดมศึกษาภาคพิเศษแห่งเอ็กซิเตอร์ (Exeter Technical and University Extension College)ในปีค.ศ. 1893 หลังจากนั้นในปีค.ศ. 1900ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยรอยัลอัลเบิร์ตเมมโมเรียล (Royal Albert Memorial College) และย้ายที่ตั้งวิทยาลัยมาอยู่ที่ Bradninch Place บนถนนแกนดี และเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น วิทยาลัยอุดมศึกษาแห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ (University College of the South West of England) ในปีค.ศ. 1922 
อัลเดอร์แมน รีด อดีตนายกเทศมนตรีเมืองเอ็กซิเตอร์ ได้บริจาคอาคาร Streatham Hall (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น Reed Hall เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บริจาค)และสภาวิทยาลัยได้ลงทุนซื้อที่ดินแปลงใหญ่ย่าน Streatham ซึ่งมีสภาพเป็นเนินเขาทางทิศเหนือของใจกลางเมือง และย้ายวิทยาลัยไปยังบริเวณดังกล่าว ต่อมาในปีค.ศ. 1955 วิทยาลัยอุดมศึกษาแห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ ได้รับตราพระราชบัญญัติให้ยกฐานะขึ้นเป็น มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ และสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ได้เสด็จมาทรงเปิดมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการในปีถัดมา
จากนั้นในปีค.ศ. 1978 วิทยาลัยเซนต์ลุคส์แห่งเอ็กซิเตอร์ ซึ่งมีจุดเริ่มต้นมาจากวิทยาลัยฝึกหัดมุขมณฑลเอ็กซิเตอร์ในปีค.ศ. 1840 ได้เข้ารวมเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ และกลายเป็นวิทยาเขตที่สองของมหาวิทยาลัย(St Luke's Campus) ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของตัวเมือง นอกเหนือจากวิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัย(Streatham Campus) ต่อมาในปีค.ศ. 1993 โรงเรียนการเหมืองแร่แห่งเคมบอร์น ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1888 ก็ได้รวมเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ และกลายเป็นวิทยาเขตแห่งที่สามของมหาวิทยาลัย(Penryn Campus) ตั้งอยู่ในมณฑลคอร์นวอลล์
ในปีค.ศ. 2006 มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ได้ทูลเกล้าฯ ถวายปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชากฎหมายให้แก่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี วันที่ 2 พฤษภาคมค.ศ. 2012 สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 พร้อมด้วยเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ ได้ทรงเสด็จเยือนเมืองเอ็กซิเตอร์ และมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพระราชพิธีพัชราภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2และได้ทรงทำพิธีเปิดอาคารโครงการฟอรัม ศูนย์บริการนักศึกษาแห่งใหม่ของมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์
วิทวัจน์ สุนทรวิเนตร์

ประวัติ

วิทวัจน์ เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2497 ที่จังหวัดยะลา จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย, ศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเคอร์ทิน (CURTIN UNIVERSITY OF TECHNOLOGY) รัฐออสเตรเลียตะวันตก ประเทศออสเตรเลีย เมื่อจบการศึกษา วิทวัสเริ่มงานเป็นผู้กำกับศิลป์ ในรายการหาคู่ (MATCH MATES) และรายการข่าว สถานีโทรทัศน์ช่อง 9 ที่เมืองซิดนีย์, ออสเตรเลีย
จากนั้น วิทวัจน์เดินทางกลับมายังประเทศไทย และได้เริ่มงานเป็น ผู้รายงานพยากรณ์อากาศ ในช่วงข่าวภาคค่ำของสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ยุคที่บริษัท แปซิฟิก อินเตอร์คอมมิวนิเคชั่น จำกัด และ ดร.สมเกียรติ อ่อนวิมล เป็นผู้ผลิต แล้วเขาก็รับงานเป็นพิธีกรรายการคืนนี้ที่ช่อง 9 ที่แม้หลังจากนั้นจะเปลี่ยนชื่อเป็นที่นี่กรุงเทพฯ และย้ายไปออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 แต่นายวิทวัสยังคงเป็นพิธีกรอย่างต่อเนื่อง
ต่อมา วิทวัจน์ลาออกจาก บจก.แปซิฟิกฯ และรายการที่นี่กรุงเทพฯ (โดยมีนิรุตติ์ ศิริจรรยา มาเป็นพิธีกรแทน) มารับตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ บริษัท คอนสแตนท์ แอดเวอร์ไทซิ่ง จำกัด ในเครือบริษัท ผลิตภัณฑ์อาหารกว้างไพศาล จำกัด (มหาชน) (ปลากระป๋องตราปลายิ้ม) ผู้ผลิตรายการสี่ทุ่มสแควร์ ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 พร้อมทั้งเป็นพิธีกรหลักของรายการนี้ คู่กับ ดวงตา ตุงคะมณี และเด๋อ ดอกสะเดาด้วย
นอกจากนี้ วิทวัจน์ยังรับหน้าที่พิธีกรบนเวทีการประกวดนางสาวไทย ในช่วงที่ช่อง 7 สี ร่วมกับสมาคมนักเรียนเก่าวชิราวุธวิทยาลัย เป็นผู้จัดการประกวด ระหว่างปี พ.ศ. 2531-2541 โดยเขาเป็นผู้เริ่มการประกาศชื่อ ผู้ได้รับตำแหน่งนางสาวไทย แทนการประกาศชื่อผู้ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับหนึ่งก่อน เช่นเดียวกับการประกวดนางงามจักรวาล จนกลายเป็นแบบฉบับ ซึ่งพิธีกรบนเวทีการประกวดจะปฏิบัติตาม ในปีต่อๆ มา
ราวปี พ.ศ. 2540 วิทวัจน์ลาออกจาก บจก.คอนสแตนท์ฯ มาเปิดบริษัท ทเว็นตี้ ทเว็นตี้ เอ็นเทอร์เทนเมนต์ จำกัด เพื่อเป็นผู้ผลิตรายการตีสิบ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ด้วยตนเอง โดยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการบริษัทฯ พร้อมทั้งเป็นพิธีกรหลักของรายการนี้จนถึงปัจจุบัน แต่มีการเปลี่ยนพิธีกรคู่อยู่หลายครั้งคือ สิรินยา เบอร์บริดจ์, เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์, ราตรี วิทวัส, จณิสตา ลิ่วเฉลิมวงศ์ จรูญสมิทธิ์, ชญาดา ลิ่วเฉลิมวงศ์, ลดา เองชวเดชาศิลป์, ปวันรัตน์ นาคสุริยะ, ทอม ดันดี, เด๋อ ดอกสะเดา, กฤตธีรา อินพรวิจิตร คืนสิทธิ์ สุวรรณวัฒกี ซึ่งในปัจจุบัน (2562) วิทวัสเป็นพิธีกรคู่กับ แพท-ณปภา ตันตระกูล ช่วงสัมภาษณ์แขกรับเชิญ
การทำให้เกิดผล

การทำให้เกิดผล (อังกฤษ: implementation) คือขั้นตอนต่อจากกระบวนการคิด,​ การวางแผน,​ การสร้างแบบจำลอง หรือการคิดขั้นตอนวิธี โดยประยุกต์สิ่งเหลานี้เพื่อการใช้งานจริง

ทางวิทยาการคอมพิวเตอร์

ในสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ การทำให้เกิดผลคือการประยุกต์ขั้นตอนวิธีให้กลายเป็นโปรแกรม โดยอาศัยกระบวนการเขียนโปรแกรม
ถนนบริพัตร

ถนนบริพัตร (อักษรโรมัน: Thanon Paribatra) ถนนสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่ตัดตรงในลักษณะขวางตัดกับถนนสายอื่น ๆ เริ่มต้นตั้งแต่ที่ถนนดำรงรักษ์ บริเวณด้านข้างพิพิธภัณฑ์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และเชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ พื้นที่แขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย  ทอดผ่านสะพานมหาดไทยอุทิศ ข้ามคลองมหานาค ผ่านวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ผ่านแยกเมรุปูนจุดตัดกับถนนบำรุงเมือง ในพื้นที่แขวงบ้านบาตร จากนั้นตัดผ่านถนนหลวง ที่เชิงสะพานระพีพัฒนภาค ข้ามคลองรอบกรุง จากนั้นผ่านเชิงสะพานดำรงสถิต ข้ามคลองโอ่งอ่าง บริเวณคลองถม และไปสิ้นสุดที่ถนนเยาวราช บริเวณเชิงสะพานภาณุพันธ์ ที่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์
ชื่อ "บริพัตร" นั้นตั้งขึ้นเพื่อเป็นพระเกียรติแก่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต หรือทูลกระหม่อมบริพัตร พระราชโอรสของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี องค์ผู้ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงเป็นต้นราชสกุลบริพัตร
มาโคโตะ (สตรีทไฟท์เตอร์)

ประวัติตามท้องเรื่อง

มาโคโตะ เป็นเด็กหญิงชาวญี่ปุ่น และฉายแววความเก่งกาจขึ้นที่แคว้นโทสะในประเทศญี่ปุ่น เธอได้ทำการฝึกฝนคาราเต้สายรินโดคัง โดยรูปแบบคาราเต้ของเธอคล้ายกับคาราเต้สายโชโตกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยมีความรู้ด้านแฟชั่นตามประสาวัยเด็กอย่างเธอ จนในบางครั้งเธอก็รู้สึกเกลียดที่ถูกมองว่าเหมือนเด็กผู้ชาย นอกจากนี้ มาโคโตะยังได้ฝึกฝนทักษะบางอย่างเพื่อหมายที่จะแข่งขันกับอิบูกิ โดยต้องการแสดงฝีมือด้านการต่อสู้จากศาสตร์ที่พวกเธอต่างได้ฝึกฝนมา
ภายหลังจากการเสียชีวิตของบิดา สำนักฝึกฝนของมาโคโตะก็ตกอยู่ในภาวะซบเซาอีกทั้งพี่ชายของเธอได้ตัดสินใจที่จะเป็นนักธุรกิจ โดยทิ้งให้เธอทำการฟื้นฟูโรงฝึกให้กลับมาเกียรติดังเดิมตามลำพัง สิ่งที่ทำให้เกิดความน่าตกใจสำหรับโรงฝึกนั่นคือการที่เธอได้เข้าร่วมการแข่งขัน S.I.N. ทัวร์นาเมนท์ เป็นครั้งแรกในซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV โดยมุ่งหวังที่จะนำเงินรางวัลมาตกแต่งโรงฝึกอีกครั้ง ในระหว่างการแข่งขันดังกล่าว เธอได้เผชิญหน้าและต่อสู้กับเฟยหลง โดยหวังว่าจะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักรินโดคังไปในตัว ภายหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลงเธอมีความต้องการที่จะล้มฝ่ายตรงข้ามให้ได้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้รับเงินรางวัลจากสปอนเซอร์ ในขณะที่เซธถูกกำจัดและองค์กร S.I.N. ได้แตกสลายลง เธอจึงตัดสินใจที่จะบูรณะโรงฝึกของพ่อเธอขึ้นใหม่ด้วยมือของเธอเอง ตลอดจนจะสร้างรายได้ด้วยวิถีแบบดั้งเดิม
ในช่วงก่อนหน้านี้ เธอมีโอกาสได้พบกับริว และท้าให้ต่อสู้กับเธอโดยหมายที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับโรงฝึกของเธอเช่นกัน ภายหลังจากการสู้กับริวแล้ว ได้มีการประชาสัมพันธ์ดึงดูดกลุ่มลูกศิษย์มายังโรงฝึกของเธอ แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่เธอมีเกณฑ์การรับลูกศิษย์ที่ค่อนข้างเข้มงวด ซึ่งยังคงไม่มีลูกศิษย์คนใดอยู่ฝึกฝนได้อย่างถาวรจนถึงปัจจุบัน
กลุ่มโรงเรียนนวมินทราชูทิศ 5 ภูมิภาค

ความหมายของชื่อและสัญลักษณ์ต่าง ๆของโรงเรียน

ชื่อ โรงเรียนนวมินทราชูทิศ
ความหมาย โรงเรียนที่สร้างขึ้นเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ที่มาของชื่อ “นวมินทราชูทิศ”
นวมินทราชูทิศ ประกอบด้วยคำดังต่อไปนี้
1. นวม (นะ - วะ - มะ) เป็นคำบาลี
แปลว่า ที่ 9
2. อินท (อิน - ทะ) เป็นคำบาลี
แปลว่า ผู้เป็นใหญ่
3. ราชา (รา - ชา) เป็นคำบาลี, สันสกฤต
แปลว่า พระเจ้าแผ่นดิน
4. อุททิศย (อุด - ทิด - สะ - ยะ) เป็นคำสันสกฤต
แปลว่า ทำเพื่อ , สละให้โดยเจาะจง
การประกอบคำ
1. นวม + อินท
       สมาสแบบมีสนธิภายในคำ เป็น นวมินท
2. ราชา + อุทิศ
       สมาสแบบมีสนธิภายในคำ เป็น ราชูทิศ
3. นวมินท + ราชูทิศ
       สมาสแบบไม่มีสนธิภายในคำ เป็นนวมินทราชูทิศ
       แปลว่า อุทิศให้พระเจ้าแผ่นดินผู้ยิ่งใหญ่องค์ที่ 9

ตราสัญลักษณ์โรงเรียน

พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
โปรดเกล้าฯ ให้พระราชทานตราพระมหาพิชัยมงกุฎครอบอุณาโลม รองรับด้วยโมลี 2 ชั้น มีชื่อโรงเรียนอยู่ภายใน เป็นตราสัญลักษณ์ประจำกลุ่มโรงเรียนนวมินทราชูทิศ 5 ภูมิภาค
พีระมิดเมนคูเร

พีระมิดเมนคูเร หรือ เมนคาวเร (Menkaure) หนึ่งในพีระมิดในประเทศอียิปต์ ที่ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ทางทิศตะวันตกนอกกรุงไคโร สร้างโดย ฟาโรห์เมนคูเร หรือชื่อในภาษากรีกคือ ฟาโรห์ไมซีรีนัส (Micerinus) ทรงเป็นราชโอรสของ ฟาโรห์คาเฟร ผู้สร้างพีระมิดคาเฟร และเป็นพระนัดดาของฟาโรห์คูฟู ผู้สร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า
ฟาโรห์เมนคูเรได้สร้างพีระมิด ขึ้นเป็นหลังที่สามที่ความสูง 65.5 เมตร (ปัจจุบันคงเหลือ ความสูง 62 เมตร) ฐานแต่ละด้านกว้างประมาณ 105 เมตร และเอียงทำมุมประมาณ 51 องศา ซึ่งแม้จะมีขนาดเล็กที่สุด ในหมู่พีระมิดทั้ง 3 แห่งกิซ่า แต่ก็ยังสูงประมาณอาคาร 18 ชั้น (เมื่อคิดความสูงที่ชั้นละ 3.5 เมตร) 
ทางทิศใต้ของพีระมิดเมนคูเร มีการสร้างหมู่พีระมิดราชินีทั้ง 3 (The Three Queen's Pyramids) เป็นที่ไว้พระศพของราชินี 3 องค์ในสมัยของฟาโรห์เมนคูเร หมู่พีระมิดราชินีทั้ง 3 นี้มักปรากฏในภาพถ่ายร่วมกับพีระมิดเมนคูเร
สำหรับ พีระมิดเมนคูเร นี้ขอตั้งข้อสังเกตว่า หากนับตำแหน่ง มุมด้านตะวันออกเฉียงใต้ ของพีระมิดเมนคูเร เป็นตำแหน่งอ้างอิง และหาก พีระมิดเมนคูเร มีขนาดใหญ่ประมาณเท่ากับ พีระมิดคาเฟร มุมด้านตะวันออกเฉียงเหนือของพีระมิด จะต่อกับมุมด้านตะวันตกเฉียงใต้ ของพีระมิดคาเฟรพอดี และมีระยะห่างกันเท่ากับระยะระหว่างพีระมิดคูฟูและคาเฟร 
นั่นคือเป็นไปได้ว่า เดิมการก่อสร้าง พีระมิดเมนคูเร อาจมีความตั้งใจสร้างให้มีขนาด เท่ากับพีระมิดแห่งกีซา 2 หลังก่อน แต่ต่อมาตัดสินใจก่อสร้าง เป็นขนาดเล็กอย่างที่เห็นปัจจุบัน
พีระมิดในประเทศอียิปต์ เป็นหนึ่งในพีระมิดที่เป็นที่รู้จักโดยมีหลายแห่งในประเทศอียิปต์ เป็นสิ่งก่อสร้างของชาวอียิปต์โบราณสมัยก่อนยุคเหล็ก โดยเฉพาะ พีระมิดคูฟู ใน หมู่พีระมิดแห่งกิซ่า นับเป็นสิ่งก่อสร้าง ขนาดใหญ่ที่สุด ที่มนุษย์เคยสร้างขึ้นมา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าทางวิทยาการ ที่น่าอัศจรรย์ของอียิปต์โบราณ
พริก

สรรพคุณ

พริกมีวิตามินซี สูง เป็นแหล่งของกรด ascorbic ซึ่งสารเหล่านี้ ช่วยขยายเส้นโลหิตในลำไส้และกระเพาะอาหารเพื่อให้ดูดซึมอาหารดีขึ้น ช่วยร่างกายขับถ่าย ของเสียและนำธาตุอาหารไปยังเนื้อเยื่อของร่างกาย (tissue) สำหรับพริกขี้หนูสดและพริกชี้ฟ้าของไทย มีปริมาณวิตามิน ซี 87.0 - 90 มิลลิกรัม / 100 g นอกจากนี้พริกยังมีสารเบต้า - แคโรทีนหรือวิตามินเอ สูง (พริกขี้หนูสด 140.77 RE )
พริกยังมีสารสำคัญอีก 2 ชนิด ได้แก่ Capsaicin และ Oleoresinโดยเฉพาะสาร Capsaicin ที่ นำมาใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร และผลิตภัณฑ์รักษาโรค ในอเมริกามีผลิตภัณฑ์จำหน่ายในชื่อ Cayenne สำหรับฆ่าเชื้อแบคทีเรียในกระเพาะอาหาร
สาร Capsaicin ยังมีคุณสมบัติทำให้เกิดรสเผ็ด ลดความเจ็บปวดของกล้ามเนื้อ หัวไหล่ แขน บั้นเอว และส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย และมีผลิตภัณฑ์จำหน่ายทั้งชนิดเป็นโลชั่นและครีม ( Thaxtra - P Capsaicin) แต่การใช้ในปริมาณที่มากเกินไป อาจมีผลกระทบต่ออาการหยุดชะงักการทำงานของกล้ามเนื้อได้เช่นกัน เพื่อความปลอดภัย USFDA ได้กำหนดให้ใช้สาร ห.ห.ห.ได้ ที่ความเข้มข้น 0.75 % สำหรับเป็นยารักษาโรค
ฟู่เซิงยอดมังกร

เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของนักเลงหนุ่มจอมกะล่อนกับลูกชายเศรษฐีจอมกวนที่ต้องร่วมมือกันสืบหาสมบัติของโจรสลัดในตำนานที่หายไปทำให้ทั้งสองต้องเข้าไปช่วยเหลือหลวงจีนที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าคนที่เกี่ยวข้องกับสมบัติสุดท้ายทั้งสามจะค้นหาสมบัติพบหรือไม่
เสี่ยวลิ้มยี่ 2

เนื้อเรื่อง

ครอบครัว 2 ตระกูลที่อาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน มีเพียงแม่น้ำสายใหญ่กั้นกลาง หนึ่งคือบ้านของเศรษฐี เปา เซิ่งฟง ผู้เยี่ยมยุทธในทางกระบี่บู๊ตึ้ง มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย และบ้านหลังใหญ่ แต่กลับอาภัพบุตรผู้สืบสกุล มีทายาทถึง 7 คนแต่ก็เป็นลูกสาวเสียหมด
ส่วนอีกบ้านเป็นของ เทียนฟง และน้องชายที่ชื่อว่า หยีหลง สองพี่น้องซึ่งอดีตเคยเป็นจอมยุทธศิษย์ของวัดเส้าหลิน ที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้า 7 คน เป็นบุตรบุญธรรม ทั้งสองพยายามช่วยกันทำงานเก็บเงินเพื่อขอลูกสาวอีกบ้านมาแต่งงานเป็นภรรยา แต่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นได้ยากเต็มทน เพราะสองบ้านเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน แถมยังมีคำขาดจากอีกฝ่ายว่า ต้องหาเงินมาซื้อวัว 10 ตัวเป็นค่าสินสอด แต่กว่าจะได้วัวซักตัวก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว

เบื้องหลังและคำวิจารณ์

Kids From Shaolin หรือ Shaolin Temple 2: Kids From Shaolin เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก Shaolin Temple ที่ฉายในปี ค.ศ. 1982 หรือ 2 ปีก่อนหน้านั้น ถือเป็นภาพยนตร์ภาค 2 ในภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ โดยมี Martial Arts of Shaolin ในปี ค.ศ. 1986 เป็นภาคจบ
ภาพยนตร์ยังได้ หลี่ เหลียนเจี๋ย นักแสดงนำในภาคแรกกลับมารับบทนำอีกครั้ง และทีมนักแสดงชุดเดิม แต่ได้เปลี่ยนบทบาทไป ซึ่ง หยู เจิ้งฮุย ซึ่งปกติจะรับบทร้าย ในคราวนี้มารับบทเด่นที่เสมือนเป็นตัวเอกอีกคนร่วมกับหยีหลง คือ บทหัวหน้าบ้านบู๊ตึ้ง ที่ดูเหมือนว่าโหด แต่ใจดี และอยากได้ลูกชายมาก ๆ และนักแสดงอีกคนที่เด่นอีกเช่นกัน คือ หยูไห่ ที่แต่เดิมรับบทหลวงจีนเจ้าอาวาสอาจารย์ของตัวเอก คราวนี้มาเป็นพี่ชายของตัวเอก ซึ่ง หยูไห่ ในอีกเกือบ 30 ปีต่อมา ได้รับบทเจ้าอาวาสวัดเส้าหลินอีกครั้ง จาก Shaolin ในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ชุดนี้อีกด้วย
ภาพยนตร์เรื่องนี้นับได้ว่ามีโทนที่เบาที่สุดของภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ ด้วยว่ามีเนื้อเรื่องแบบง่าย ๆ ทำนองเรื่องเล่าพื้นบ้านด้วยซ้ำ เพราะว่าด้วยเรื่องครอบครัวสองครอบครัว ที่ขัดแย้งกันด้วยวิทยายุทธคนละสำนัก คือ เส้าหลิน กับ บู๊ตึ้ง แต่ขณะที่เจ้าบ้านบ้านหนึ่งมีแต่ลูกสาว จึงอยากได้ลูกชายในแบบลูกเขยของบ้านฝั่งตรงข้ามที่เป็นคู่ขัดแย้งกัน จึงถูกมองว่าสู้ภาคแรกไม่ได้ เพราะเนื้อหาละทิ้งความดุเดือดที่ทำให้ Shaolin Temple โด่งดังขึ้นมาไป อีกทั้งฉากเปิดเรื่องยังเป็นแอนิเมชันอีก ทำให้มีนักวิจารณ์บางคนเปรียบเทียบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีบรรยายกาศแบบเดียวกับภาพยนตร์ของวอสลต์ ดีสนีย์ ในยุคทศวรรษที่ 50 ด้วยซ้ำ ที่เล่าเรื่องราวอันอบอุ่นคั่นกลางด้วยความชุลมุนวุ่นวาย ก่อนทุกอย่างจะคลี่คลายอย่างสมบูรณ์แบบในตอนท้ายเรื่อง ด้วยความสามัคคีของอดีตคู่ปรับ
บะไคง์

บะไคง์ (พม่า: ဘခိုင်, ออกเสียง: [ba̰.kʰàɪɴ]) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า ม่านบะไคง์ (မန်းဘခိုင်) เกิดเมื่อ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2446 เป็นนักการเมืองชาวพม่าและดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลพม่าก่อนได้รับเอกราช เขาเป็นชาวกะเหรี่ยง นับถือศาสนาพุทธเถรวาทและเป็นประธานสหภาพเยาวชนกะเหรี่ยง บะไคง์และคณะรัฐมนตรีอีก 6 คนรวมทั้งนายกรัฐมนตรีอองซานถูกลอบสังหารในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ในย่างกุ้ง  วันที่ 19 กรกฎาคมกลายเป็นวันผู้พลีชีพในพม่า
ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ XIII

เนื้อหาในอัลบั้ม

แผ่นซีดีของอัลบั้ม ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ XIII ออกจำหน่ายในวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 หลังจากที่ประกาศในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ ลิงคินพาร์กได้โพสต์ในเฟซบุ๊กในวันที่ 14 พฤศจิกายน ว่าเพลงเดโมของ "ไอลล์บีกอน" มีชื่อเดิมว่า "พรีโม" และออกตัวอย่างของเพลง อัลบั้มนี้เป็นการรวมเพลงเดโม เพลงที่ไม่เคยได้ออกเผยแพร่ จากเพลงในสตูดิโออัลบั้มต่าง ๆ ของวง และมีเพลงสตูดิโออีก 2 เพลง ที่สร้างโดยสมาชิกลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ และผลิตโดยลิงคินพาร์ก ในช่วงฤดูกาลบันทึกเสียงลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ในปี พ.ศ. 2556 ที่เอ็นอาร์จีสตูดิโอ ได้แก่ เพลงดนตรีบรรเลงที่มีชื่อว่า "ทรูทอินไซด์อะไล" โดย ไรโอัน ไจลส์ โดยปรากฏในแทร็กลำดับที่ 11 และอีกเพลงที่ชื่อ "เชนจ์" โดย บีตาสเตต ซึ่งเป็นวงดนตรีร็อก 4 ชิ้นที่ก่อตั้งขึ้นในซานฟรานซิสโก โดยได้ทำผลงานรวมในอัลบั้มนี้ ปรากฏเป็นแทร็กลำดับที่ 12 หรือลำดับสุดท้ายของอัลบั้ม
สิบเพลงแรกที่รวมอยู่ในเดโมอัลบั้มนี้เป็นเพลงเดโมเดิมจากเพลงต่าง ๆ ในสตูดิโออัลบั้มของลิงคินพาร์ก ได้แก่ เมทีโอรา (2546), มินิตส์ทูมิดไนต์ (2550) และ ลิฟวิงทิงส์ (2555) อัลบั้มนี้ได้รวมเดโมของเพลง "ลอสต์อินดิเอ็กโค" และเพลง "อันทิลอิตเบรกส์" จากสตูิโออัลบั้ม ลิฟวิงทิงส์ และเดโมของเพลง "ซัมแวร์ไอบีลอง" จากสตูิโออัลบั้ม เมทีโอรา และยังมีเพลงที่ไม่เคยได้ออกจำหน่ายในสตูดิโออัลบั้มใดมาก่อน ได้แก่ เพลง "ยูนิเวิร์ส" เป็นเดโมปี พ.ศ. 2549 ที่ไม่ได้ออกเผยแพร่ บันทึกไว้สำหรับเพลง "รีเซอร์เรกชัน" ซึ่งเป็นเพลงของเคนนา ร่วมกับ ลูป เฟียสโก