พายุไต้ฝุ่นหมาง้อน

ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา

พายุไต้ฝุ่นหมาง้อนมีจุดกำเนิดมาจากบริเวณการพาความร้อนซึ่งเกิดขึ้นเหนือเกาะเวกในวันที่ 9 กรกฎาคม ระบบค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ขณะที่ก่อตัวขึ้นเป็นการหมุนเวียนของบรรยากาศในระดับต่ำ ด้วยลมเฉือนต่ำและสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างเอื้ออำนวย แบบจำลองพยากรณ์พายุหมุนเขตร้อนจึงคาดว่าจะมีพายุเกิดขึ้นจากระบบดังกล่าว วันที่ 11 กรกฎาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ออกคำเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน และอีกไม่กี่ชั่วโมงให้หลัง สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานการก่อตัวของดีเปรสชันกึ่งทางระหว่างเกาะเวกกับหมู่เกาะมาเรียนาเหนือ JTWC ติดตามโดยเริ่มรายงานดีเปรสชัน 08W
เมื่อก่อตัวขึ้น บริเวณความกดอากาศต่ำเคลื่อนไปทางตะวันตกเนื่องจากร่องความกดอากาศสูงที่อยู่ทางเหนือ การหมุนเวียนในช่วงแรกนั้นกว้างและกำหนดอย่างคร่าว ๆ ขณะที่การพาความร้อนนั้นไม่เป็นระเบียบเนื่องจากอากาศแห้ง พายุดังกล่าวสามารถทวีความรุนแรงขึ้นจากสภาพอากาศที่เอื้ออำนวย และ JMA ยกระดับพายุดีเปรสชันเป็นพายุหมุนเขตร้อนหมาง้อนเมื่อเวลา 06:00 UTC ของวันที่ 12 กรกฎาคม พายุฟ้าคะนองค่อย ๆ เริ่มกระจุกตัวบริเวณรอบใจกลางพายุ แม้ว่าจะมีการไหลออกอย่างจำกัดไปทางเหนือและตะวันตก พายุไต้ฝุ่นหมาง้อนทวีความรุนแรงขึ้นช้ากว่าอัตราภูมิอากาศ แม้ว่าลักษณะตาจะปรากฏให้เห็นชัดเจนเมื่อถึงวันที่ 13 กรกฎาคม เมื่อถึงเวลา 00.00 UTC ในวันนั้น JMA ยกระดับหมาง้อนเป็นพายุหมุนเขตร้อนกำลังแรง และอีก 18 ชั่วโมงให้หลัง ก็ได้ยกระดับต่อเป็นพายุไต้ฝุ่น เมื่อถึงเวลานั้น พายุอยู่ห่างจากอิโวะจิมะไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 970 กิโลเมตร ตาหยาบเริ่มปรากฏให้เห็นบนภาพถ่ายดาวเทียม และหลังจากก่อตัวเป็นลมบ้าหมูขึ้นในอากาศ การไหลออกของอากาศก็เริ่มระบุได้ดียิ่งขึ้น
เมื่อถึงวันที่ 15 กรกฎาคม พายุไต้ฝุ่นหมาง้อนมีตาพายุที่ระบุได้ชัดเจนและมีการพาความร้อนรุนแรงที่สุดในเส้นรอบวงด้านใต้ พายุยังคงทวีความรุนแรงขึ้น และ JTWC ประเมินความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่ค่าเฉลี่ย 1 นาทีไว้ที่ 220 กิโลเมตรต่อชั่วโมง วันเดียวกัน หมาง้อนลดระดับความรุนแรงลงเล็กน้อยเนื่องจากลมเฉือนที่รุนแรงขึ้น ซึ่งทำให้กำแพงตาพายุในจตุภาคตะวันตกเฉียงเหนือสลายลง ก่อนจะกลับทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นหลังมีวัฏจักรทดแทนกำแพงตาพายุขึ้น เมื่อเวลา 06.00 UTC ของวันที่ 16 กรกฎาคม JMA ประเมินความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาทีไว้ที่ 175 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ขณะที่พายุไต้ฝุ่นลูกนี้อยู่ห่างจากเกาะโอะกินะวะไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 1,185 กิโลเมตร ในเวลานั้น หมาง้อนเริ่มเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจากการอ่อนกำลังลงของร่องความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อน และเข้าสู่พื้นที่เตือนภัยโดยสำนักงานด้านบรรยากาศ ภูมิฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ของฟิลิปปินส์ (PAGASA) เป็นเวลาสั้น ๆ และหน่วยงานดังกล่าวตั้งชื่อท้องถินให้ว่า Ineng
วันที่ 17 กรกฎาคม หมาง้อนมีวัฏจักรทดแทนกำแพงตาพายุอีกครั้งและอ่อนกำลังลง แม้ว่าจะมีการไหลออกของอากาศและการพาความร้อนเพิ่มขึ้นในจตุภาคเหนือ ด้วยขนาดที่ใหญ่ของพายุไต้ฝุ่นทำให้มันไม่สามารถกลับทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นอีกได้  ลมกำลังแรงขยายออกไป 370 กิโลเมตรทางตะวันออกจากศูนย์กลาง นอกเหนือจากนั้น การผลักดันของอากาศแห้งทำให้ฝนคะนองลดลงในขอบด้านตะวันตก เมื่อถึงวันที่ 18 กรกฎาคม หมาง้อนมาถึงขอบด้านตะวันตกของร่องความกดอากาศสูงและเริ่มเคลื่อนที่ขึ้นไปทางเหนือมุ่งหน้าสู่ประเทศญี่ปุ่น วันรุ่งขึ้น มันเปลี่ยนทิศทางไปเป็นตะวันออกเฉียงเหนือขณะที่พัดขนานไปกับแนวชายฝั่งญี่ปุ่นไม่ห่างจากฝั่งมากนัก ตามข้อมูลของ JTWC หมาง้อนอ่อนกำลังลงเป็นพายุหมุนเขตร้อนขณะหนึ่งก่อนจะทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นอีกครั้ง และขึ้นฝั่งที่คาบสมุทรคิอิในฮอนชู JMA ยังคงระบุสถานะของระบบเป็นไต้ฝุ่นจนกระทั่ง 00.00 UTC เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม เมื่อหมาง้อนพัดขึ้นฝั่ง และเมื่อพายุพัดพาข้ามประเทศญี่ปุ่น พายุกำลังเคลื่อนไปทางตะวันออก และเปลี่ยนทิศทางไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นเข้าไปแทนที่การพาความร้อนทางตะวันออก แม้จะมีการคาดการณ์ว่าพายุจะทวีความรุนแรงขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม JTWC ลดระดับของพายุหมาง้อนลงเหลือดีเปรสชันเขตร้อนเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม หลังพายุสูญเสียการพาความร้อนส่วนใหญ่ไป อย่างไรก็ตาม JMA ยังคงระบุสถานะของหมาง้อนเป็นพายุหมุนเขตร้อนกำลังแรงจนถึงวันที่ 23 กรกฎาคม ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้น พายุได้เปลี่ยนทิศทางขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ หน่วยงานเลิกการเฝ้าระวังติดตามเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม