google/wiki40b huggingface dataset:
ย็องเค

ชีวิตส่วนตัว

คัง ย็อง-ฮย็อน เกิดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1993  ที่โกยาง ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้ย้ายไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยยอร์กมิลซ์ (York Mills Collegiate Institute) โทรอนโต ประเทศแคนาดา และได้ใช้ชื่อเป็น ไบรอัน คัง ในช่วงเวลานั้น
เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2560 เขาได้รับปริญญาตรีสาขาบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยทงกุก

เดย์ซิกซ์

ในช่วงที่เขาอยู่โรงเรียนมัธยมยองเคได้ตั้งวงดนตรีสามคนเรียกว่า "3rd Degree" พวกเขาได้แสดงในสถานที่ต่างๆในโทรอนโตและอัพคลิปวิดีโอลงในเว็บไซต์ YouTube (รวมถึงเพลงต้นฉบับบางเพลงที่แต่งโดยเขาเองอีกด้วย)
ในปี 2010 ยองเคและเพื่อนร่วมวงของเขา ดอน ลี ได้รับการติดต่อจาก เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ให้มาทำการออดิชันและได้เป็นผู้เข้ารับการฝึกฝน แต่ ลี ได้ปฏิเสธทางค่ายไปเพื่อศึกษาต่อด้านการแพทย์
ยองเคได้ปรากฏตัวในตอนที่สี่ของ WIN: Who is Next?  ในฐานะทีมแรปเปอร์ของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์กับ มาร์ก ต้วน และ แจ็กสัน หวัง จากก็อตเซเวนกับทีมแรปเปอร์ของทีม A และ ทีม B ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักกันในวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ นอกจากนี้ยองเคยังเป็นส่วนหนึ่งของทีมนักร้องของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์และเป็นสมาชิกวงดนตรีชายที่มีสมาชิกได้แก่ จุนฮย็อก, เจ, ซองจิน และ วอนพิล
ในปี 2014 ยองเคได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกคนที่ห้าของสมาชิกวงร็อคภายใต้ชื่อ 5LIVE ของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ แต่การเปิดตัวของพวกเขาถูกยกเลิกและเปลี่ยนชื่อวงดนตรีเป็นเดย์ซิกซ์ หลังจากการเพิ่ม โดอุน มือกลองในปี 2015
ยองเคยังได้รับการยกย่องในการแต่งเพลงให้กับวงเดย์ซิกซ์ นอกจากนี้เขายังได้รับการเป็นนักร้องแรปเปอร์รับเชิญในเพลงของ แพ็ก อา-ย็อน และ พัก จี-มิน
มายฟาเธอส์ดรากอน

รางวัล การเสนอชื่อ และการตอบรับ

มังกรของพ่อ ได้รับการยอมรับในด้านคุณค่าเชิงวรรณกรรมจากหลายสถาบัน โดยได้รับรางวัล Newbery Honor Book ในการประกาศรางวัลวรรณกรรม Newbery Medal ในปี 1948 อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเพื่อรับรางวัล Ambassador Book Award ในปี 1948 ด้วย ต่อมาก็ได้รับรางวัล Notable Book ซึ่งจัดมอบโดย American Library Association(ALA) ในปี 1949
คนเล่นลูท (คาราวัจโจ)

ความแตกต่างระหว่างชิ้นงาน

วิธีการทาสีมีอยู่ในภาพทั้งสามนั้นทั้งหมดที่แสดงถึงเด็ก มีการวาดถึงใบหน้าและความอ่อนเยาว์ โดยโครงสร้างของผมเป็นลักษณะผมหนาสีน้ำตาลใน เครื่องดนตรี ในภาพแรกมีการวาดถึงเพลงเกี่ยวกับความรักลงไปในภาพเพื่อสื่อความหมายบ้างอย่าง ที่โต๊ะมีการวาดตัวเลข ในบ้างภาพมีการวาดเปลือยหินอ่อนกับไวโอลินในด้านหนึ่งและดอกไม้และผลไม้ที่อื่นๆที่มีประกบในภาพ
ราชสกุลโก

สถาปนาจักรวรรดิ

ราชสกุลโก (เกาหลี: 고씨 왕족) เป็นหนึ่งในเรี่ยวแรงสำคัญที่ร่วมกันก่อตั้งและสถาปนาอาณาจักรโกคูรยอโดยมีพระราชา 24 ใน 28 พระองค์ของราชวงศ์นั้นมาจากราชสกุลโกทั้งสิ้นหลังจากพระเจ้าดงเมียงยองเสด็จสวรรคตลงเมื่อ พ.ศ. 525 องค์ชาย แฮ ยูริ จากราชสกุลแฮพระราชโอรสองค์โตก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ายูริ พระราชาหลังจากนั้นอีก 3 พระองค์ล้วนมาจากราชสกุลแฮทั้งสิ้นแต่เมื่อสิ้นรัชสมัย พระเจ้าโมบอน พระราชาองค์ที่ 5 ในปี พ.ศ. 596 แล้วองค์ชาย โก กุง จากราชสกุลโกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าแทโจมหาราช หลังจากนั้นราชสกุลโกก็ปกครองโกคูรยอเรื่อยมาจนอาณาจักรล่มสลายลงในปี พ.ศ. 1213
มหาวิทยาลัยเลสเตอร์

ประวัติ

แรกเริ่มนั้นเมืองเลสเตอร์ไม่มีสถานอุดมศึกษาใด ๆ จะมีก็แต่มหาวิทยาลัยและวิทยาลัยอุดมศึกษา (คือ วิทยาลัยที่จัดการสอนในระดับปริญญาได้แต่ไม่มีอำนาจให้ปริญญา ต้องให้มหาวิทยาลัยอื่นเป็นผู้ออกให้) ในเมืองข้างเคียง อาทิ มหาวิทยาลัยวิกตอเรียแมนเชสเตอร์ (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์) มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม และวิทยาลัยอุดมศึกษานอตทิงแฮม ต่อมาปลายศตวรรษที่ 18 ผู้อำนวยการโรงเรียนวิกสตันและเอลิซาเบทที่หนึ่ง (Wyggeston and Queen Elizabeth I College) คือภราดาเจมส์ เวนต์ (James Went) ได้เรียกร้องให้มีสถานศึกษาขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล ต่อมาในปี พ.ศ. 2455 แอชลี คลาร์ก (Ashley V Clarke) บัณฑิตมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เรียกร้องให้มีการจัดสร้างมหาวิทยาลัย แต่ผู้คนบางส่วนไม่เห็นด้วยเนื่องจากเลสเตอร์เป็นเมืองขนาดเล็กนักศึกษาน้อย ครั้นเกิดสงคราม จึงมีการเรียกร้องให้สร้างมหาวิทยาลัยแทนอนุสรณ์ผู้ตายในสงคราม และเริ่มมีการเรี่ยไรเงินจัดหาที่ดินขึ้น นอกจากคลาร์กแล้ว คหบดีและพ่อค้าชื่อโทมัส ฟีลดิง จอห์นสัน (Thomas Fielding Johnson) ได้จัดซื้อที่ดินสำหรับสร้างวิทยาลัยฯ และโรงเรียนเน้นวิชา (grammar school) เมื่อเรื่องเข้าพระเนตรพระกรรณสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ห้า ก็ทรงอนุโมทนาในความพยายามนี้
ครั้นได้สถานที่แล้ว มีการถกเถียงเรื่องหลักสูตรว่าจะเป็นเช่นใด จะเน้นวิชาอุตสาหกรรมหรือวิชาช่าง นอกจากนี้ยังมีการเสนอความคิดเรื่องรวมมหาวิทยาลัยในภูมิภาคเดียวกันเป็นเครือข่าย แต่ล้มเหลว จึงทำให้ได้วิทยาลัยอุดมศึกษาภายใต้การควบคุมของมหาวิทยาลัยลอนดอน มี อาร์.เอฟ. แรตเทรย์ (R.F Rattray) เป็นผู้อำนวยการคนแรก ต่อมาวิทยาลัยฯ รวมเข้ากับโรงเรียนผู้ใหญ่วอกันเวิร์กกิงเมน (Vaughan Working Men's College) ซึ่งตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2405 จนมีขนาดใหญ่มากขึ้น กิจการของวิทยาลัยก้าวหน้าโดยลำดับก่อนที่แรตเทรย์จะลาออกจากตำแหน่งผู้อำนวยการ ครั้งนั้นเฟรเดอริก แอทเทนบะระห์ (Frederick Attenborough) บิดาของเดวิด แอทเทนบะระห์ ขึ้นเป็นผู้อำนวยการสืบแทน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2495 ชาลส์ วิลสัน (Charles Wilson) รับตำแหน่งผู้อำนวยการสืบแทน ห้าปีต่อมามีพระบรมราชโองการให้ยกฐานะวิทยาลัยอุดมศึกษาขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย
คติพจน์ Ut Vitam Habeant หรือ ขอจงมีชีวิต นั้น มีที่มาจากการที่มหาวิทยาลัยเป็นที่ตั้งโรงพยาบาลทหารบาดเจ็บ และได้รับเงินทุนประเดิมจากบรรดาผู้สูญเสียญาติในสงคราม ตลอดถึงผู้รอดชีวิตด้วย

ที่ตั้ง

มหาวิทยาลัยตั้งห่างจากใจกลางเมืองไปประมาณ 1.6 กิโลเมตร ติดกับสวนวิกตอเรียและโรงเรียนวิกสตัน (มหาวิทยาลัยอีกแห่งคือ มหาวิทยาลัยเดอมงฟอร์ต ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองด้านเหนือ) ประกอบด้วยอาคารสำคัญต่าง ๆ ดังนี้
อาคารฟีลดิง จอห์นสัน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2380 ด้วยอิฐจากเมาต์ซอร์เรล (ทิศใต้ของเมืองลัฟบะระ) และหินชนวนจากแบงกอร์ ออกแบบโดยวิลเลียม พาร์สัน (William Parsons) สำหรับใช้เป็นโรงพยาบาลจิตเวชสืบมาจนถึง พ.ศ. 2451ปัจจุบันเป็นโบราณสถานประเภทสอง และเป็นที่ตั้งของสำนักงานมหาวิทยาลัย 
อาคารเคน เอดเวิดส์ (Ken Edwards) อยู่ติดกับอาคารฟีลดิง จอห์นสัน เป็นอาคารภาควิชาการจัดการ 
อาคารแอชลี คลาร์ก (Astley Clarke) ตั้งตามนามบูรพาจารย์ของมหาวิทยาลัย อยู่ตรงข้ามอาคารฟีลดิง จอห์นสัน เป็นอาคารภาควิชาเศรษฐศาสตร์และศูนย์กีฬา 
อาคารเพอร์ซี กี (Percy Gee) ตั้งตามชื่อผู้อำนวยการฝ่ายการคลังคนแรกของวิทยาลัยอุดมศึกษา สร้าง พ.ศ. 2500 เป็นสโมสรนักศึกษา
ห้องสมุดเดวิด วิลสัน (David Wilson) เปิดโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551
รหัสยศาสตร์

รหัสยศาสตร์ (อังกฤษ: occult) หมายความว่า ความรู้เกี่ยวกับสิ่งเร้นลับ (knowledge of the hidden)
โดยทั่วไปในภาษาอังกฤษใช้คำนี้หมายถึง ความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมศาสตร์ (paranormal) ซึ่งตรงกันข้ามกับเรื่องที่ชี้วัดได้ (measurable) แม้ว่าบางทีคำนี้ใช้หมายถึง ความรู้ที่มีไว้สำหรับคนบางคน และฉะนั้นจึงเป็นความรู้ที่ต้องรักษาไว้ให้มิดชิด แต่สำหรับเหล่ารหัสยบุคคล (occultist) ส่วนใหญ่แล้ว คำนี้มีความหมายเพียงว่า การศึกษาสัจธรรมทางจิตวิญญาณที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเรื่องที่ใช้เหตุผลอธิบายได้เต็มร้อยหรือยิ่งกว่าสิ่งที่จับต้องทางกายภาพได้
อนึ่ง คำนี้ยังใช้เรียกคณะบุคคลหรือองค์การทางไสยศาสตร์ วิชาความรู้ที่บุคคลเหล่านั้นสั่งสอน ตลอดจนปรัชญาและวรรณกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับเรื่องดังกล่าว
ชิ่งกงหวงกุ้ยเฟย์

ประวัติ

พระมเหสีชิ่งกงกำเนิดในครองครัวชาวฮั่นตระกูลลู่ บิดาคือลู่สือหลงเกิดในสมัยจักรพรรดิยงเจิ้ง พระนางเข้าวังในปี 1740 และได้เป็นพระสนมขั้นกุ้ยเหริน และต่อมาก็ได้รับแต่งตั้งเป็นพระชายาชิ่ง (慶嬪) และได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นพระอัครชายาชิ่ง (慶妃) ในปี 1759 ในปี 1765 ทรงเสด็จพระราชดำเนินตามพระราชสวามีประพาสทางภาคใต้ของประเทศ และสามปีต่อมาในปี 1768 ก็ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นพระราชเทวีชิ่ง (慶貴妃)
พระนางสิ้นพระชนม์ในปี 1774 พระสุสานมีชื่อว่าอวี้หลิง ในปี 1796 พระโอรสองค์ที่สิบห้าคือองค์ชายหย่งเหยี่ยนของสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง และทรงแต่งตั้งพระนางขึ้นเป็นพระมเหสีชิ่งกง (慶恭皇貴妃) ในปี 1799 เพราะพระนางทรงเลี้ยงพระองค์มาตั้งแต่ทรงพระเยาว์
อาสนวิหารบัมแบร์ค

การก่อสร้าง

อาสนวิหารบัมแบร์คก่อตั้งโดยจักรพรรดิเฮนรีที่สองในปี ค.ศ. 1004 และได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1012 ระหว่างช่วงระยะเวลาสองร้อยปีต่อมาก็ถูกเพลิงไหม้สองครั้ง ลักษณะสิ่งก่อสร้างที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมานเนสก์ตอนปลายที่ประกอบด้วยตัวสิ่งก่อสร้างประกบด้วยหอสี่หอสองด้านของตัวตึก ภายมีบริเวณสำหรับขับเพลงสวด (choir) ทั้งสองด้านซึ่งเป็นลักษณะของการก่อสร้างอาสนวิหารบางอาสนวิหารในเยอรมนีเช่นเดียวกับที่พบในอาสนวิหารอุล์มเป็นต้น บริเวณคริสต์ศาสนพิธี (chancel) ทางด้านตะวันออกอุทิศให้นักบุญจอร์จผู้เป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ บริเวณคริสต์ศาสนพิธีทางด้านตะวันตกอุทิศให้นักบุญเปโตรผู้เป็นสัญลักษณ์ของพระสันตะปาปา
การก่อสร้างก็เช่นเดียวกับการก่อสร้างอาสนวิหารอื่นที่ใช้เวลานานและระหว่างการก่อสร้างลักษณะทางสถาปัตยกรรมก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ซึ่งจะเห็นได้จากความเปลี่ยนแปลงของลักษณะทางสถาปัตยกรรมต่างๆ ในส่วนต่างๆ อาสนวิหารโดยเฉพาะความแตกต่างระหว่างสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์และสถาปัตยกรรมกอทิก ระหว่างสองลักษณะนี้บางช่วงก็เป็นลักษณะคาบระหว่างสองสมัยที่เห็นได้จากการสร้างทางเดินกลางของตัวอาสนวิหาร (nave)

จักรพรรดินีคุนิกุนด์และจักรพรรดิเฮนรีที่ 2

ภายในตัวอาสนวิหารมีงานศิลปะทางศาสนามากมายรวมทั้งที่บรรจุศพ ที่สำคัญที่สุดคือที่บรรจุพระบรมศพของพระเจ้าเฮนรีและพระชายาจักรพรรดินีคุนิกุนด์ (Cunigunde) ซึ่งถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของประติมากรทิลมัน รีเมนชไนเดอร์ (Tilman Riemenschneider) ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1499 ถึงปี ค.ศ. 1513 รอบฐานเป็นรูปสลักพระราชประวัติของทั้งสองพระองค์ ภายใต้ที่บรรจุศพเป็นคริพต์

แท่นบูชาพระคริสตสมภพ

ทางด้านใต้เป็นแท่นบูชาพระคริสตสมภพที่แกะจากไลม์วูดโดยประติมากรผู้มีชื่อเสียงไวต์ สตอสส์ (Veit Stoss) ผู้แกะงานชิ้นนี้เมื่ออายุราว 80 ปี ลูกชายของสตอสส์ผู้เป็นนักบวชคาร์เมลไลท์ที่เมืองเนิร์นแบร์กเป็นผู้ขอให้พ่อแกะให้โบสถ์เนิร์นแบร์ก แต่ลูกชายของสตอสส์ถูกไล่ออกจากเนิร์นแบร์กเพราะไปเป็นปฏิปักษ์ต่อโปรเตสแตนต์ ซึ่งทำให้สตอสส์ไม่ได้รับค่าจ้างสำหรับงานชิ้นนี้และต่อมางานชิ้นนี้ก็ถูกย้ายมาบัมแบร์ค

นายอาชาแห่งบัมแบร์ค

งานสำคัญอีกชิ้นหนึ่งคือประติมากรรมบนหลังม้าที่เรียกว่า “นายอาชาแห่งบัมแบร์ค” (เยอรมัน: Der Bamberger Reiter) ที่มีการสันนิษฐานกันไปต่างๆ นาๆ ว่าเป็นใคร บ้างก็ว่าเป็นพระรูปของจักรพรรดิเยอรมันจากราชวงศ์โฮเฮ็นเสตาเฟน ฝ่ายนาซีก็ใช้เป็นการโฆษณาชวนเชื่อว่าเป็นขุนนางผู้เป็นสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบของความเป็นเยอรมันที่มองไปทางตะวันออกซึ่งเป็นดินแดนใหม่ที่จะต้องพิชิต แต่อันที่จริงแล้วขุนนางบนหลังม้ามิได้มองไปทางทิศตะวันออกแต่อย่างใด ในปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นพระรูปของพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 แห่งฮังการีที่สันนิษฐานกันว่าสร้างราวระหว่างปี ค.ศ. 1225 ถึงปี ค.ศ. 1237

ที่บรรจุศพพระสันตะปาปา

อาสนวิหารบัมแบร์คเป็นอาสนวิหารเดียวในเยอรมนีที่มีที่บรรจุพระศพของพระสันตะปาปา--สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 2 พระองค์ทรงเป็นบาทหลวงท้องถิ่นก่อนที่จะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระสันตะปาปา แต่ก็ได้เป็นพระสันตะปาปาอยู่เพียงปีเดียวก็สิ้นพระชนม์

ออร์แกน

ออร์แกนแรกของอาสนวิหารสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1410 ออร์แกนที่สองสร้างในปี ค.ศ. 1868 แต่มีปัญหามากและต้องสร้างใหม่ภายในห้าปีต่อมาและใช้ต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1940  ออร์แกนที่เห็นในปัจจุบันสร้างในปี ค.ศ. 1976 โดยผู้สร้างออร์แกนรีเกอร์ ที่ตั้งของออร์แกนอยู่บนผนังทางด้านเหนือตลอดมาเพราะเป็นผนังด้านที่มีระบบเสียงดีกว่าส่วนอื่นของสิ่งก่อสร้าง
อุทยานแห่งชาติเขาสิบห้าชั้น

ลักษณะภูมิประเทศ

สภาพภูมิประเทศของป่าขุนซ่องนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นที่ราบลูกคลื่นลอนลาด ซึ่งจัดเป็นที่ราบต่ำที่กว้างใหญ่ มีพื้นที่เป็นภูเขาสูงติดต่อกันเป็นเทือกยาวลงมาจากเหนือจดใต้ ทางด้านตะวันออกเป็นแนวขนานขยายถึงเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาสอยดาว มียอดเขาสูงสุด คือ ยอดเขาสิบห้าชั้น มีความสูง 802 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ในตอนกลางของพื้นที่จะมีภูเขาลูกต่ำๆ คือ เขาสะท้อน ทางตอนใต้ของพื้นที่มีเขาสะบ้า ด้านทิศเหนือติดต่อเข้าไปเป็นผืนป่าเดียวกันกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน ตลอดผืนป่าแห่งนี้จะมีลำคลองหลายสาย คลองที่เป็นเสมือนเส้นเลือดใหญ่ คือ คลองโตนด จัดเป็นคลองที่กว้างและลึก มีความยาวเกือบตลอดพื้นที่จากด้านทิศเหนือไหลมาออกทางด้านทิศตะวันตก มีน้ำไหลปริมาณมาก ทางด้านทิศเหนือจะมีคลองทราย นอกจากนั้นยังมีลำคลองอื่นๆ ที่เป็นลำน้ำที่มาจากคลองโตนด ได้แก่ คลองดินสอ คลองไทร คลองคต คลองอีเกก คลองน้ำเป็น คลองสะบ้า คลองยาง เป็นต้น

ทรัพยากรป่าไม้

สภาพป่าของป่าสงวนแห่งชาติขุนซ่อง เป็นป่าที่เคยผ่านการสัมปทานทำไม้มาแล้ว ซึ่งจากการสำรวจพบชนิดป่าทั้งหมด 3 ชนิด ได้แก่
1. ป่าดิบชื้น พบบริเวณที่ลุ่มหุบเขาและเชิงเขา เป็นป่าที่มีความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจและนิเวศวิทยา เนื่องจากมีพรรณไม้ที่เป็นพืชเศรษฐกิจหลายชนิด พืชพื้นล่างได้แก่ ระกำ หวายสกุลต่างๆ และเร่ว
2. ป่าดิบแล้ง ในพื้นที่จะมีป่าดิบแล้งปริมาณน้อยกว่าป่าดิบชื้น พบบริเวณเชิงเขา โครงสร้างของสังคมพืช แบ่งได้เป็น 4 ชั้นคือ ไม้ชั้นบน ไม้ชั้นกลาง ไม้ชั้นล่าง และไม้พื้นล่าง
3. ป่าเต็งรัง เป็นสังคมพืชที่พบน้อยมาก พันธุ์ไม้เด่น ได้แก่ กราด กระโดน ส้าน เต็ง พะยอม รัง และแสลงใจ เป็นต้น พืชพื้นล่าง ได้แก่ หญ้าคา กระเจียว หญ้าคมบาง และหญ้าขจรจบ

ทรัพยากรสัตว์ป่า

สัตว์ป่าที่สำคัญในบริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นจำพวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม ได้แก่ ช้าง กวางป่า เก้ง วัวแดง กระทิง เสือ หมี และสัตว์จำพวกนก ได้แก่ นกเงือก นกขุนทอง นกกระสาคอขาว ไก่ฟ้าพญาลอ และไก่ฟ้าหลังขาว เป็นต้น
ศาลเจ้าอิกูตะ

ศาลเจ้าอิกูตะ (ญี่ปุ่น: 生田神社 Ikuta-jinja) เป็นศาลเจ้าในลัทธิชินโต ตั้งอยู่ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น ถือเป็นศาลเจ้าหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น 
ตามบันทึกนิฮงโชกิ ศาลเจ้าอิกูตะสร้างโดยจักรพรรดินีจิงงุ ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อบูชาแด่เทพเจ้าคามิในความเชื่อของชาวญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันเคยใช้เป็นสถานที่จัดงานต้อนรับเหล่านักรบกลับจากการรุกรานคาบสมุทรเกาหลี เป็นหนึ่งในสามศาลเจ้าที่สร้างขึ้นในเวลาใกล้เคียงกัน อีกสองแห่งได้แก่ ศาลเจ้าฮิโรตะ และศาลเจ้านางาตะ
รีดสวิตช์

รีดสวิตช์ หรือ สวิตช์แม่เหล็ก (อังกฤษ: reed switch) คือสวิตช์ที่ใช้เปิดปิดวงจรไฟฟ้าตามสนามแม่เหล็ก
ตัวรีดสวิตช์จะเป็นหลอดแก้วผนึกกันอากาศ มีขั้วไฟฟ้าเข้าที่ปลายสองด้าน ด้านในต่อกับก้านหน้าสัมผัสขนาดเล็กที่ทำจากโลหะสารแม่เหล็ก เมื่อมีสนามแม่เหล็กในบริเวณ หน้าสัมผัสจะลู่ไปตามแนวสนามจนสัมผัสกันทำให้ไฟฟ้าไหลผ่านได้ครบวงจร เมื่อสนามแม่เหล็กหมดไป หน้าสัมผัสก็จะดีดกลับที่เดิมทำให้วงจรไฟฟ้าขาดออกจากกัน (Open Circuit)
การช่วยชีวิตเจสสิกา บูคานัน และพอล ฮาเกน ทิสเท็ด

ภูมิหลัง

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 เจสสิกา บูคานัน และพอล ฮาเกน ทิสเท็ด ผู้ที่ทำงานโครงการการเก็บกู้ทุ่นระเบิดร่วมกับสภาผู้อพยพเดนมาร์ก ได้ถูกจับโดยโจรสลัดโซมาเลียในกาลคักโย ความพยายามของคณะมนตรีเพื่อขอความช่วยเหลือจากบุคคลระดับอาวุโสของโซมาเลียในประเทศและผู้นำเก่าแก่เพื่อช่วยในการปลดปล่อยตัวประกันไม่ประสบความสำเร็จ อีกทั้งโจรสลัดปฏิเสธข้อเสนอค่าไถ่ 1.5 ล้านเหรียญสหรัฐ กับสุขภาพบูคานันที่ทรุดลง เจ้าหน้าที่สหรัฐจึงตัดสินใจที่จะเริ่มการโจมตีกับโจรสลัดโดยใช้หน่วยปฏิบัติการพิเศษสหรัฐหลายหน่วย รวมถึงสมาชิกของซีลทีม 6

การจู่โจม

ตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2012 เป็นต้นไป หน่วยซีลจำนวนสองโหลได้กระโดดร่มจากเครื่องบินซี-130 เฮอร์คิวลิส 2 ไมล์ทางเหนือของอาโดว์ ซึ่งเป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโซมาเลีย ที่โจรสลัดจับคู่ตัวประกันไว้ด้วยความหวังว่าจะได้ค่าตัว จากนั้นหน่วยซีลก็เดินทางโดยการเดินเท้าจากบริเวณที่ถึงพื้น ผสมกับการโจมตี และสู้รบกับโจรสลัด โดยสังหารไปทั้งเก้าคน

ผลที่ตามมา

หลังจากโจมตีกับโจรสลัดและปลดปล่อยตัวประกันแล้ว กองกำลังสหรัฐกลับมายังฐานของพวกเขาที่ค่ายเลอมงนีเยในประเทศจิบูตี ประธานแห่งกัลมูดัก (รัฐในโซมาเลีย) กล่าวขอบคุณสหรัฐในการดำเนินการโจมตี ส่วนประธานาธิบดีสหรัฐ บารัก โอบามา ได้แสดงความยินดีกับรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม ลีออน พาเนตตา ก่อนการแถลงนโยบายประจำปีต่อรัฐสภา ค.ศ. 2012 โดยไม่เปิดเผยรายละเอียดใด ๆ ในเวลานั้น
เจสสิกา บูคานัน ให้สัมภาษณ์ครั้งแรกเกี่ยวกับการถูกลักพาตัวในรายการ 60 มินิทส์ เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 ในจำนวนความคิดแรกของเธอเมื่อถูกลักพาตัว นั่นคือเร็วเกินไปที่จะตายโดยไม่มีลูกและบอกลาคนรัก บูคานันและสามีของเธอกลับมายังสหรัฐจากแอฟริกาตะวันออก และตอนนี้มีลูกชายหนึ่งคน
ธนิต ไตรวุฒิ

ประวัติ

ธนิต ไตรวุฒิ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 สำเร็จการศึกษา มัธยมศึกษาตอนต้น จาก โรงเรียนเซนต์หลุยส์อัสสัมชัญพาณิชย์

งานการเมือง

ธนิต เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองตราด ใน พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2528 และเคยได้รับตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรี ใน พ.ศ. 2517 ถึง พ.ศ. 2522 รวมถึง การเป็นสมาชิกสภาจังหวัดตราด ใน พ.ศ. 2528 ถึง พ.ศ. 2531 และเขาเคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2531
ธนิต ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคประชาชน (พ.ศ. 2531) และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง เดือนกันยายน พ.ศ. 2535 รวม 3 สมัย
อเมริโก เวสปุชชี

ชีวิตในวัยเด็ก

อเมริโก เวสปุชชีเกิดในเมืองฟลอเรนซ์,ประเทศอิตาลี เป็นลูกชายคนที่ 3 ของ Ser Nastagio (หรืออีกชื่อคือ Anastasio) ซึ่งเป็นพนักงานจดทะเบียนชาวเมืองฟลอเรนซ์ และแม่ของอเมริโกคือ Lisabetta Mini 
อเมริโกได้ศึกษาโดยลุงของเขาเอง (Fra Giorgio Antonio Vespucci)ซึ่งเป็นนักบวชโดมินิกันของซันมาร์โกในเมืองฟลอเรนซ์
ในขณะที่พี่ชายของอเมริโกต้องการให้ไปเรียนที่ มหาวิทยาลัยปีซา เพื่อที่สามารถจะไล่ตามอาชีพวิชาการได้ อเมริโกได้เริ่มเข้ามามีชีวิตเกี่ยวกับด้านการค้าขาย

การเตรียมพร้อม

อเมริโกได้รับบัตรเชิญชวนจากกษัตริย์ Manuel I of Portugal อเมริโกมีส่วนร่วมในการสังเกตการณ์หลายการเดินทาง ซึ่งนั้นรวมทั้งการสำรวจชายฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาใต้ระหว่างปี ค.ศ. 1499 - ค.ศ. 1502
ในครั้งแรกของการเดินทางเขาเป็นผู้ขับเรือ และเป็นผู้เปิดเผยว่าอเมริกาใต้มีพื้นที่ขยายมากกว่าที่ทราบกันมาก่อนหน้านี้

ค้นพบทวีปใหม่

อเมริโก เวสปุชชิ นักเดินเรือชาวอิตาลี ได้ออกเดินเรือไปสำรวจฝั่งของดินแดนที่โคลัมบัสเคยได้สำรวจมาก่อนหน้าหนึ่งแล้ว และสำรวจเลยลงไปทางตอนใต้ โดยในปี ค.ศ. 1497 เขาสำรวจฝั่งของเวเนซูเอลาให้แก่สเปน และในปี ค.ศ. 1502 ได้สำรวจอ่าวริโอเดจาเนโรให้ปอร์ตุเกส การออกสำรวจของอเมริโกเวสปุชชิทำให้เขาเกิดความเชื่อแน่ว่าดินแดนที่โคลัมบัสพบ และที่เขาสำรวจอยู่นี้มิได้เป็นดินแดนของภาคตะวันออกแต่อย่างใด หากเป็นดินแดนของโลกใหม่ทีเดียว 
มันเหมาะที่จะเรียกดินแดน ส่วนนี้ว่าโลกใหม่ อเมริโกเขียนจดหมายบอกเล่าไปยังเพื่อนคนหนึ่ง จดหมายจำนวนนับหลายสิบฉบับที่เขาเขียนไปยังเหล่าเพื่อนของเขานั้นเล่าถึงเรื่องการออกสำรวจของเขานั้นได้ถูกตีพิมพ์และอ่านกันแพร่หลายในยุโรป ทำให้คนทั้งหลายเชื่อว่าอเมริโกได้ค้นพบผืนแผ่นดินใหม่ และได้เริ่มเรียกว่า ดินแดนของอเมริโก"'

ชีวิตส่วนตัว

อเมริโก เวสปุชชี มีภรรยาชื่อ ซิโมเนตต้า เวสปุชชี (Simonetta Vespucci) แต่ทั้งคู่กลับไม่มีลูก โดยอเมริโกเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1512 ที่เมือง เซบิยา, ประเทศสเปน อย่างไม่ทราบสาเหตุ
วังตลาดน้อย

วังตลาดน้อย เป็นที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา

ประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา เดิมทรงประทับอยู่ที่วังปากคลองตลาด บ้านเดิมของเจ้าจอมมารดาวาด ใกล้ปากคลองตลาด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯให้สร้างวังตลาดน้อย ที่ถนนเจริญกรุงใกล้กับสะพานเหล็กล่าง จึงทรงย้ายไปประทับที่วังตลาดน้อยตลอดพระชนม์ชีพ

ปัจจุบัน

ปัจจุบันวังตลาดน้อย ได้ถูกรื้อลง เหลือเพียงซากกำแพงยังคงปรากฏอยู่ให้เห็น ซึ่งซากกำแพงนี้เคยถูกไฟไหม้เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555
หวง ชิวเซิน

ประวัติ

หวง ซิวเซิน มีพ่อซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ราชการของสหราชอาณาจักร ที่เข้ามายังฮ่องกง ในช่วงที่อังกฤษปกครองฮ่องกง เมื่ออายุได้ 4 ขวบ พ่อก็เดินทางกลับประเทศไป และไม่เคยได้พบกับพ่ออีกเลย โดยครั้งสุดท้ายที่ได้ติดต่อกับพ่อ คือเมื่ออายุ 12 ขวบ ขณะที่เจ้าตัวกำลังป่วยหนักจนถึงขั้นต้องผ่าตัด
หวง ชิวเซิน เข้าสู่วงการบันเทิงงเมื่อปี ค.ศ. 1982 ในสังกัดสถานีโทรทัศน์เอทีวี และอยู่ในวงการมานานถึงกว่า 10 ปี จนกระทั่งมีชื่อเสียงมาจากการรับทเป็นพ่อครัวโรคจิตในภาพยนตร์สยองขวัญ The Ontold Story หรือ ซาลาเปาเนื้อคน ในปี ค.ศ. 1993 จากนั้นจึงได้รับบทส่วนมากเป็นตัวประกอบ แต่มีความสำคัญอย่างยิ่งในเนื้อเรื่องในภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ ตามมา เช่น Young and Dangerous ทั้ง 5 ภาค, รับบทเทพกระบี่ ในThe Storm Riders ในปี ค.ศ. 1998, รับบทจินอ้าว อาจารย์ของหัวอิงสง ใน A Man Called Hero ปี ค.ศ. 1999, สารวัตรหว่องใน Infernal Affairs ทั้ง 3 ภาค และรับบทเป็นพ่อของเจย์ โชว ใน Initial D ในปี ค.ศ. 2005 และ Secret ในปลายปี ค.ศ. 2007
หวง ชิวเซิน เป็นนักแสดงมากฝีมือ ได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมายในแวดวงภาพยนตร์ฮ่องกง และเป็นนักแสดงที่เจย์ โชว เคยให้สัมภาษณ์ว่านับถือเสมือนบิดาคนหนึ่งของตนเลยทีเดียว
ผลงานระดับฮอลลีวูดล่าสุด คือ The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor ซึ่งเป็นภาคที่ 3 ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดชุด The Mummy โดยภาพยนตร์นี้ได้ออกฉายช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2008
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม

ปฐมวัย

สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 (ค.ศ. 1901 - ค.ศ. 1983) กับสมเด็จพระราชินีอัสตริด (ค.ศ. 1905 – ค.ศ. 1935) พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปีค.ศ.​ 1993 ต่อจากการสวรรคตของพระเชษฐา (สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง) ซึ่งสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท พ่อและแม่ทูนหัวของพระองค์คือ เจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา และแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก ส่วนพระอัยยิกาของพระองค์คือ ดัชเชสอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย พระญาติชั้นหนึ่งขอพระองค์คือ สมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์, เจ้าหญิงอัสตริดแห่งนอร์เวย์, และ เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งนอร์เวย์
เจ้าชายอัลแบร์ ประสูติที่ปราสาทสตูเวนเบิรก์ กรุงบรัสเซลส์ และเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ในขณะที่เบลเยียมถูกรุกราน เจ้าชายอัลแบร์ พร้อมทั้งพระขนิษฐา เจ้าหญิงโฌเซฟีน-ชาร์ล็อต และพระเชษฐาพระองค์ใหญ่ เจ้าชายโบดวง ได้เสด็จลี้ภัยยังประเทศฝรั่งเศส และสเปนในภายหลัง ทั้งสามพระองค์เสด็จกลับเบลเยียมเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1940 และยังคงศึกษาต่อจนกระทั่งปีค.ศ. 1944 ที่ลาเคิน และที่ปราสาทซีแอร์ญงในแคว้นอาร์แดนน์ 
และต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ.​1944 หลังจากการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตร สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3, กับพระมเหสี เจ้าหญิงลิเลียง ซึ่งทรงอภิเษกในปีค.ศ. 1941 และพระโอรสธิดาถูกจับกุมตัวโดยกองทัพเยอรมันไปยังเมืองฮีรชไตน์ ในประเทศเยอรมนี และต่อมาที่ชโตรเบิล ประเทศออสเตรีย และถูกปลดปล่อยโดยกองทัพอเมริกันเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เนื่องจากสถานการณ์ไม่สงบทางการเมืองในเบลเยียม พระองค์ พระมเหสี และพระราชโอรสธิดาจึงเสด็จไปประทับที่พระตำหนัก "เลอ เรอโปซัวร์" ในเมืองเพรญี-ช็องเบซี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยเสด็จมาจากออสเตรียเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ.​ 1945 และประทับอยู่ที่นี่จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ.​ 1950 ในขณะนั้น เจ้าชายอัลแบร์ได้ทรงศึกษาในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในกรุงเจนีวา ต่อมาทั้งสามพระองค์เสด็จนิวัติกลับเบลเยียมพร้อมพระราชบิดาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1950
การคูณ

การคำนวณ

วิธีการคูณจำนวนโดยการทดลงกระดาษตามปกติ จำเป็นต้องใช้สูตรคูณที่ท่องจำ ซึ่งเป็นผลคูณของเลข 1−2 หลัก เพื่อให้สามารถตั้งคูณได้ แต่สำหรับวิธีการแบบชาวอียิปต์โบราณไม่เป็นเช่นนั้น ดังที่จะได้กล่าวต่อไป 
การคูณจำนวนมากกว่าสองจำนวนบนเลขฐานสิบอาจทำให้เกิดความเบื่อหน่าย และก่อให้เกิดความผิดพลาดได้ง่าย จึงมีการคิดค้นลอการิทึมสามัญ (ลอการิทึมฐานสิบ) เพื่อทำให้คำนวณง่ายขึ้น นอกจากนั้นสไลด์รูลก็เป็นเครื่องมือช่วยคูณจำนวนอย่างรวดเร็ว และได้ผลลัพธ์ที่มีความแม่นยำประมาณสามหลัก และตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็มีการประดิษฐ์เครื่องคิดเลขเชิงกล ซึ่งสามารถคูณเลขได้โดยอัตโนมัติถึง 10 หลัก ปัจจุบันนี้ใช้เครื่องคิดเลขอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แทน ซึ่งสามารถช่วยประหยัดเวลาการคูณเลขไปได้อย่างมาก

ขั้นตอนวิธีในประวัติศาสตร์

วิธีการคูณหลายวิธีมีการบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรโดยอารยธรรมอียิปต์ กรีซ บาบิโลเนีย ลุ่มแม่น้ำสินธุ และจีน

อียิปต์

วิธีการคูณจำนวนเต็มและเศษส่วนของชาวอียิปต์โบราณ ดังเช่นที่ระบุไว้ใน Ahmes Papyrus เป็นการบวกต่อเนื่องกันและการเพิ่มค่าเป็นสองเท่า ตัวอย่างเช่น การหาผลคูณของ 13 กับ 21 ก่อนอื่นจะต้องเพิ่มค่า 21 เป็นสองเท่า 3 ครั้ง ซึ่งจะได้ 1 × 21 = 21, 2 × 21 = 42, 4 × 21 = 84, 8 × 21 = 168 จากนั้นจึงรวมพจน์ที่เหมาะสมเข้าด้วยกันจนได้ผลคูณ นั่นคือ
13 × 21 = (1 + 4 + 8) × 21 = (1 × 21) + (4 × 21) + (8 × 21) = 21 + 84 + 168 = 273

บาบิโลเนีย

เนื่องจากชาวบาบิโลนใช้ระบบเลขเชิงตำแหน่งฐานหกสิบ ซึ่งเทียบได้กับเลขฐานสิบของปัจจุบัน แต่มีสัญลักษณ์แทนเลขโดดในแต่ละหลักถึง 60 ตัว ดังนั้นการคูณของชาวบาบิโลนจึงคล้ายกับวิธีการตั้งคูณในปัจจุบัน แต่เนื่องจากเป็นการยากที่จะจดจำผลคูณที่แตกต่างกันทั้งหมด 60 × 60 จำนวน นักคณิตศาสตร์ชาวบาบิโลนจึงใช้ตารางการคูณ (สูตรคูณ) เข้าช่วย ตารางเหล่านี้ประกอบด้วยรายชื่อของพหุคูณ 20 จำนวนแรกของจำนวนที่สำคัญ n ซึ่งจะได้ n, 2n, ..., 20n ตามด้วยพหุคูณของ 10n นั่นคือ 30n, 40n, และ 50n การคำนวณผลคูณคือการบวกค่าในตารางผลคูณเข้าด้วยกัน เช่น 53n ก็หาได้จากการบวกค่าของ 50n กับ 3n เป็นต้น

จีน

ในตำราเรียนคณิตศาสตร์ของจีนชื่อว่า Zhou Pei Suan Ching (周髀算經) เมื่อ 300 ปีก่อนคริสตกาล และหนังสือ The Nine Chapters on the Mathematical Art (九章算術) ได้อธิบายวิธีการคูณโดยการเขียนเป็นตัวหนังสือ ถึงแม้ว่านักคณิตศาสตร์ชาวจีนสมัยก่อนจะใช้ลูกคิดคำนวณด้วยมือทั้งการบวกและการคูณ

ลุ่มแม่น้ำสินธุ

นักคณิตศาสตร์ชาวฮินดูในอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุในสมัยก่อน ใช้กลวิธีที่หลากหลายเพื่อคำนวณการคูณ ซึ่งการคำนวณส่วนใหญ่จะทำบนกระดานชนวนขนาดเล็ก เทคนิคหนึ่งที่ใช้กันคือการคูณแลตทิซ (lattice multiplication) เริ่มตั้งแต่การวาดตารางขึ้นมาหนึ่งตาราง กำกับด้วยตัวตั้งและตัวคูณลงบนแถวและหลัก แต่ละช่องจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนตามแนวทแยง เป็นแลตทิซรูปสามเหลี่ยม ซึ่งเฉียงเป็นแนวเดียวกันทุกช่อง จากนั้นแต่ละช่องสี่เหลี่ยมให้เขียนผลคูณของเลขโดดที่กำกับไว้ลงไป ผลคูณของจำนวนจะหาได้จากการรวมแถวที่เป็นแนวเฉียงเข้าด้วยกันทีละหลัก