google/wiki40b huggingface dataset:
วัดหน้าพระธาตุ (นครราชสีมา)

โบสถ์หลังเก่า

ตั้งอยู่ข้างโบสถ์ใหม่ เป็นหลังดั้งเดิมมีมาแต่ครั้งสร้างวัด ฐานโบสถ์มีลักษณะแอ่นโค้ง ที่ศัพท์ทางช่างเรียกว่า ตกท้องสำเภา หรือท้องช้าง หรือท้องเชือกซึ่งเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ช่างนิยมทำกันในช่วงปลายกรุงศรีอยุธยา และต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ที่น่าสนใจคือส่วนของหลังคาซึ่งไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์เช่นโบสถ์ที่พบเห็นทั่วไป ซึ่งคล้าย "ศิลปะพระราชนิยม" ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายในโบสถ์มีภาพเขียนซึ่งอยู่ในสภาพสมบูรณ์น่าชม เป็นภาพแสดงเรื่องราวต่าง ๆ เช่น ภาพชาดกตอนต่าง ๆ ภาพพระบฏ (พระพุทธเจ้าทรงยืน) ภาพการนมัสการรอยพระพุทธบาท ภาพพิธีศพหรืออสุภกรรมฐาน พระมาลัย นอกจากนี้ยังสอดแทรกวิถีชีวิตชาวบ้านด้วย ในอดีตมีภาพเขียนทางด้านนอก แต่ปัจจุบันลบเลือนไปมากแล้ว เหลือเพียงบางส่วนที่เหนือประตูทางเข้าด้านหน้า

หอไตรกลางน้ำ

ตั้งอยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า หอไตรหลังนี้ยกพื้นสูงชั้นเดียวตั้งอยู่ในสระน้ำ มีลักษณะสถาปัตยกรรมแบบเรือนไทยหลังคาจั่วภาคกลาง ผนังอาคารเป็นแบบฝาปะกน เหตุที่ต้องสร้างอยู่ในน้ำเพราะหอไตรเป็นที่เก็บพระไตรปิฎก ตำราคัมภีร์โบราณซึ่งทำจากใบลานเป็นส่วนใหญ่ มอดมดปลวกจึงมักมาแทะกัดกินทำให้เกิดความเสียหาย คนโบราณจึงได้สร้างสระน้ำ ป้องกันไม่ให้สัตว์ต่าง ๆ ขึ้นไปทำลายพระธรรมคัมภีร์เหล่านั้น เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปหยิบไปใช้ก็จะมีสะพานพาดไปที่บันไดทางขึ้นหอไตร เสร็จแล้วก็ยกออก ปัจจุบันหอไตรนี้ไม่ได้ใช้ประโยชน์ตามหน้าที่เดิมแล้ว
หอไตรหลังนี้มีภาพเขียนให้ชม ด้านนอกตั้งแต่ประตูทางเข้าเป็นลายรดน้ำปิดทอง ส่วนตามผนังเป็นภาพพุทธประวัติ เทพชุมนุม ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ก้านแย่ง แม่พระธรณีซึ่งอยู่ในสภาพลบเลือนไปมาก ส่วนด้านในหอไตรเป็นเทพชุมนุม ดอกไม้ร่วง เป็นต้น
อ็องแซลม์ ปาแย็ง

สิ่งสืบเนื่อง

สมาคมเคมีแห่งอเมริกาสาขาเซลลูโลสและวัสดุทดแทน (Cellulose and Renewable Materials Division) นำชื่อของปาแย็งไปตั้งเป็นรางวัลอ็องแซลม์ ปาแย็ง เพื่อมอบให้กับผู้ที่มีผลงานเกี่ยวกับเซลลูโลส
ฌ็อง อานูย

ประวัติ

เขาเข้าเรียนระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนกอลแบร์ (Colbert) จากนั้นเขาก็เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยชัปตาล (collège Chaptal) ซึ่งเขาได้เริ่มต้นเรียนทางด้านกฎหมายที่นี่ หลังจากที่เขาเรียนจบทางด้านกฎหมายแล้ว เขาได้ใช้เวลา 2 ปี ในโรงพิมพ์ ซึ่งทำให้เขาได้รับประสบการณ์เป็นอย่างมาก เมื่อเขาอายุได้ 18 ปี เขาได้เข้ามาอยู่ที่กอเมดีเดช็องเซลีเซ (Comédies des Champs–Elysées) ซึ่งมีหลุยส์ ฌูแวร์ (Louis Jouvert) เป็นหัวหน้า เขาได้เข้ามาทำหน้าที่ในฐานะผู้ช่วยของหลุยส์ ฌูแวร์ และในปี ค.ศ. 1930 เขาต้องลาออกจากกอเมดีเดช็องเซลีเซเนื่องจากต้องไปรับราชการทหาร
ต่อมาในปี ค.ศ. 1931 หลังจากที่เขากลับมาจากรับราชการทหารแล้ว เขาได้แต่งงานกับนักแสดงที่ชื่อ มอแนล วาล็องแต็ง (Monelle Valentin) และมีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน คือ กาเตอรีน (Catherine) 
ในปี ค.ศ. 1932 เขาได้เขียนบทละครเรื่อง L’Hermine ซึ่งบทละครเรื่องนี้ ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยบทละครเรื่องนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบทละครที่ดี แต่ผลงานอีก 2 เรื่องถัดมา ก็ประสบความล้มเหลว ได้แก่ เรื่อง Mandarine และเรื่อง Y avait un prisonnier
ในปี ค.ศ. 1937 บทละครเรื่อง Le voyageur sans bagage ก็จัดว่าเป็นบทละครที่ประสบความสำเร็จอีกบทละครหนึ่ง ซึ่งบทละครเรื่องนี้ถูกนำมาเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึง 190 ครั้ง
ในปี ค.ศ. 1944 ได้มีการนำบทละครเรื่อง Antigone ออกมาแสดง ซึ่งบทละครเรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก บทละครเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงโศกนาฏกรรม ที่สะท้อนให้เห็นถึงชะตากรรมของมนุษย์ ผู้ผยองในความยิ่งใหญ่ของตนเอง จนก่อให้เกิดเป็นสถานการณ์ความขัดแย้งที่นำไปสู่ความพินาศอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในปี ค.ศ. 1953 เขาได้แต่งงานใหม่อีกครั้งกับ ชาร์ล็อต ชาร์ดง ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 3 คน คือ แคโรลีน (Caroline), นีกอลา (Nicolas) และมารี-กอลงบ์ (Marie–Colombe)
ในช่วงบั้นปลายชีวิตของเขา ผลงานของเขาก็เริ่มน้อยลง เนื่องจากเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับการวิจารณ์ ดังนั้นเขาจึงใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษ จะสังเกตได้ว่า ช่วงนี้ผลงานของเขาจะออกมาน้อยมาก อีกทั้งผลงานที่ออกมานั้นก็ไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควร
ฌ็อง อานูยเสียชีวิตในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1987 ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ รวมอายุได้ 77 ปี
เศษหาร

ในวิชาเลขคณิต เศษหาร (หรือ มอดุลัส) คือค่าที่"เหลืออยู่"หลังจากการดำเนินการการหารกับจำนวนเต็มสองจำนวนที่หารไม่ลงตัว นั่นคือ เมื่อผลลัพธ์ของการหารไม่สามารถเขียนแทนด้วยจำนวนเต็ม

สำหรับจำนวนธรรมชาติ

ถ้า a และ d เป็นจำนวนธรรมชาติ โดย d ไม่เป็นศูนย์ แล้วสามารถพิสูจน์ได้ว่ามีจำนวนเต็ม q และ r เพียงคู่เดียวที่ a = qd + r และ 0 ≤ r < d จำนวน q เรียกว่าผลหาร ในขณะที่ r เรียกว่า เศษ ดูหน้าวิธีหารแบบยุคลิดสำหรับการพิสูจน์ผลนี้และขั้นตอนวิธีการหารสำหรับวิธีการคำนวณหาเศษ
ภาวะเสียการคำนวณ

ความแปรผัน

ภาวะเสียการคำนวณเกี่ยวข้องกับรอยโรคที่สมองกลีบข้าง (parietal lobe) (โดยเฉพาะที่ลอนสมองแองกูลาร์ (angular gyrus)) และสมองกลีบหน้า (frontal lobe) ของซีรีบรัม และมีอาการแสดงแรกคือมีภาวะสมองเสื่อม (dementia) ในผู้ป่วยบางคนอาจพบอาการของการเสียการคำนวณเพียงอย่างเดียว แต่โดยทั่วไปจะพบกลุ่มอาการอื่นๆ ร่วมด้วย เช่น ภาวะเสียการเขียนสื่อความ (agraphia) , ภาวะเสียการระลึกรู้นิ้วมือ (finger agnosia) , และอาการสับสนทิศทางซ้ายขวา ซึ่งเกิดจากความเสียหายของลอนสมองแองกูลาร์ข้างซ้าย หรือที่เรียกกันว่า กลุ่มอาการเกอรสต์มานน์ (Gerstmann's syndrome) 
จากการศึกษาผู้ป่วยซึ่งมีรอยโรคที่สมองกลีบข้างแสดงให้เห็นว่ารอยโรคที่ลอนสมองแองกูลาร์จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการจำข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์มากกว่า เช่น สูตรคูณ โดยไม่มีความบกพร่องในการลบเลข ในทางกลับกันผู้ป่วยที่มีรอยโรคบริเวณร่องอินทราพาไรทัล (intraparietal sulcus) จะมีแนวโน้มเกิดความบกพร่องในการลบเลข แต่ยังมีความสามารถในการคูณเลข จากการศึกษาข้างต้นแสดงให้เห็นว่าบริเวณต่างๆ ของสมองกลีบข้างทำหน้าที่แตกต่างกันในกระบวนการทางคณิตศาสตร์
เอื้องหมายนา

ลักษณะทั่วไป

ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 9.1–15.1 มิลลิเมตร สูง 1.5–2 เมตร อวบน้ำ ต้นเกลี้ยงหรือมีขนปกคลุม เหง้าใต้ดินสะสมอาหาร กาบใบปิด โอบรอบลำต้น มีสีแดงหรือสีน้ำตาลแดง ใบของเอื้องหมายนาเป็นใบเดี่ยว ออกเวียนสลับ รูปร่างกึ่งรูปขอบขนานกึ่งรูปหอก (oblong - lanceolate) ปลายใบเรียวแหลม ใบกว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 20.5–29.6 เซนติเมตร ใต้ใบมีขนละเอียดสีขาวคล้ายกำมะหยี่ โคนใบแผ่เป็นกาบสีเขียวหรือสีน้ำตาลแดงหุ้มลำต้น ดอกของเอื้องหมายนาออกเป็นช่อที่ปลายยอด ช่อดอกตั้งตรง ดอกตูมจะมีกาบสีแดงคล้ำหุ้มอยู่ ดอกติดกันแน่น ดอกย่อยเป็นรูปกรวยสีขาวมี 3 กลีบ กลีบหนึ่งมีขนาดโตและกว้างเป็นจะงอย ดอยเอื้องหมายนาจะทยอยบานครั้งละ 1–2 ดอก ในช่วงเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน ส่วนฝักและผลเมื่อสุกจะเป็นรูปไข่มีสีแดงสด เมล็ดมีสีดำ เยื่อหุ้มเมล็ดสีขาว ผลแห้งแตกได้ ขยายพันธุ์โดยการแบ่งกอ หรือเพาะเมล็ด พบกระจายทั่วไปตั้งแต่อินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีพบในอเมริกาใต้
วิยะดา อุมารินทร์

ด้านครอบครัว

หม่อมวิยะดา ยุคล ณ อยุธยา มีบุตรชาย 1 คน ซึ่งเป็นโอรสที่เกิดกับหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล คือ หม่อมราชวงศ์มงคลชาย ยุคล หรือ คุณชายเอี่ยว
ไฮเนส

ไฮเนส (อังกฤษ: Highness) หรือ ไฮนิส (/ˈhʌɪnɪs/) เป็นฐานันดรศักดิ์ของสมาชิกราชวงศ์บางชั้นในทวีปยุโรป มักใช้นำพระนามเจ้าชายหรือเจ้าหญิงที่เป็นพระราชบุตรในสมเด็จพระราชาธิบดีหรือสมเด็จพระราชินีนาถ หรือพระราชบุตรในเจ้าชายและเจ้าหญิง
ฐานันดรศักดิ์ไฮเนสมีศักดิ์ต่ำกว่า "อิมพีเรียลไฮเนส" , "รอยัลไฮเนส" , "แกรนด์ดิวคัลไฮเนส" แต่สูงกว่า "เซอรีนไฮเนส" เป็นต้น

ต้นกำเนิด

สารานุกรม หรือพจนานุกรมอันเป็นระบบว่าด้วยวิทยาศาสตร์ ศิลปกรรม และหัตถกรรมระบุว่าฐานันดรศักดิ์ "รอยัลไฮเนส" ใช้ครั้งแรกเมื่อพระคาร์ดินัล-อินฟันเตแฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย พระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้าเฟลีเปที่ 3 แห่งสเปน เสด็จเยี่ยมวิกตอร์ อามาเดอุสที่ 1 ดยุกแห่งซาวอย ในระหว่างการเสด็จเยือนกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ และท่านไม่ให้ดยุกเรียกท่านว่า ไฮเนส แต่ให้เรียกว่า รอยัลไฮเนส จึงถือว่า รอยัลไฮเนส มีบันทึกว่าใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1633

พระบรมวงศานุวงศ์ไทย

เมื่อแปลพระนามพระบรมวงศานุวงศ์ไทยเป็นภาษาอังกฤษ ราชบัณฑิตยสถานกำหนดให้ ไฮเนส เป็นคำนำพระนามาภิไธยและพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ที่มีพระอิสริยยศและสกุลยศชั้นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า เช่น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร ให้เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า Her Highness Princess Vimolchatra เป็นต้น
เอรี่

รีซ่า วาเลนไทน์

เด็กหญิงที่สร้างเรฟเกิดมาในการต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืดเป็นเจ้าหญิงแห่งการร่ายรำ และครอบครองพลังเอเทเรี่ยนมาแต่เกิด แท้จริงคือรีซ่าเกิดที่หมู่บ้านเอรี่ มีพ่อแม่แต่ตายเพราะป่วยเป็นโรคจนเสียชีวิต เลยออกหางานทำตั้งแต่เด็ก พอพระราชามาลาเกียรู้เรื่องเอเทเรี่ยนเลยพาไปอาศัยในปราสาทโดยที่ขาดอิสรภาพ และใช้พลังเอเทเรี่ยนในการสร้างโฮลี่บริงค์เพื่อทำลายดาร์คบริงค์ หลังจากสร้างโฮลี่บริงค์สำเร็จเริ่มสูญเสียความทรงจำไปทีละน้อย เพราะผลของการใช้เอเทเรี่ยนมากเกินไป กับถูกพวกทหารของศัตรูบุกมาชิงตัวแต่เพราะนักรบเกราะเสือดาวเตือนทัน พวกศัตรูจึงถูกจับกุมหมด(แต่ตอนที่ฮารุ เอรี่ ซิก ย้อนอดีต ฮารุก่อเรื่องให้พวกโจรเปลี่ยนแผนแล้วจับรีซ่าได้ แล้วฮารุไปช่วยกลับมาแล้วแก้อดีตกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้งทัน) โดยร่วมแผนกำจัด ENDLESS ในอนาคต โดยทำการหลอกคนทั้งโลกว่า รีซ่า วาเลนไทน์ตายเพราะการสร้างโฮลี่บริงค์สำเร็จ เพื่อไม่ให้ใครใช้รีซ่าสร้างโฮลี่บริงค์ในทางที่ผิด ต่อมาทุกคนได้เปลี่ยนชื่อ โฮลี่บริงค์ โดยเอาตัวอักษรนำหน้าและลงท้ายของชื่อและนามสกุลของ รีซ่า วาเลนไทน์มาเปลี่ยนชื่อเป็นเรฟ ซึ่งคนที่รู้ว่ารีซ่ายังมีชีวิตอยู่และวางแผนกำจัด ENDLESS คือมาลาเกีย(พระราชาองค์สุดท้ายของประเทศซิมโฟนี และร่วมแผนหนีออกนอกประเทศกับรีซ่าโดยเปลี่ยนชื่อเป็น คาม) ซาก้า นักพยากรณ์ กับภรรยาเท่านั้นที่รู้ รีซ่ากับคามได้ขึ้นเรือออกนอกประเทศซิมโฟเนียตอนนั้นสูญเสียความทรงจำหมดแล้ว หลังจากนั้นได้แยกทางกับคามไปหาสถานที่ที่ไม่มีใครสามรถค้นพบตัว ได้แช่แข็งตัวเองโดยจนเวลาล่วงเลยไป สถานที่นั้นได้มีการก่อตั้งศูนย์วิจัยเอเทเรี่ยนโดยปี 0045 มีพ่อแม่ของเบลนีก้ามาทำงานเป็นนักวิจัยอยู่ที่ศูนย์วิจยโดยไม่รู้มั้ยที่ใต้ดินของอาคารมีผู้ใช้พลังเอเทเรี่ยนตัวจริงหลับไหลอยู่ ซึ่งที่ศูนย์วิจัยนั้นร้างเพราะการทดลองสร้างมนุษย์เทียมที่มีพลังเอเทเรี่ยนล้มเหลวถึง 200 ตัว จนปี 0064 ซิกได้มาที่ศูนย์วิจัยเพื่อทำลาย แต่ความจริงศูนย์วิจัยนั่นปล่อยทิ้งร้างมานาน จนทำให้รีซ่าตื่นขึ้นมาก่อนกำหนดโดยใช้ชื่อใหม่ว่าเอรี่
จังหวัดลิมบืร์ค (ค.ศ. 1815–1839)

จังหวัดลิมบืร์ค (ดัตช์: Provincie Limburg) เป็นจังหวัดหนึ่งในอดีตสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ จังหวัดนี้ดำรงอยู่ระหว่างการดำรงอยู่ของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ คือตั้งแต่ ค.ศ. 1815 จนถึง ค.ศ. 1839 เมื่อพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ ได้ลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน ใน ค.ศ. 1839 จังหวัดนี้ก็ถูกแบ่งออก ส่วนหนึ่งตกเป็นของประเทศเบลเยียม และอีกส่วนเป็นของประเทศเนเธอร์แลนด์
ใยประสาทนำเข้า

เดนไดรต์ (Dendrite) เป็นแขนงประสาทประเภทหนึ่งของเซลล์ประสาท (neuron) ซึ่งยื่นออกมาจากส่วนที่เป็นตัวเซลล์ (soma) ทำหน้าที่นำกระแสประสาทเข้าสู่เซลล์ประสาท ซึ่งกระแสประสาทดังกล่าวเป็นสัญญาณทางไฟฟ้าเคมีที่เกิดจากการกระตุ้นจากเซลล์ประสาทอื่นๆ (ทั้งนี้อาจเกิดจากสัญญาณจากรีเซปเตอร์ การกระตุ้นด้วยขั้วไฟฟ้าโดยมนุษย์ ฯลฯ) ซึ่งช่องว่างระหว่างเซลล์ประสาทตรงบริเวณที่มีการถ่ายทอดกระแสประสาทไปสู่กันได้นั้น เรียกว่าไซแนปส์ (synapse) และเมื่อเดนไดรต์รับสัญญาณประสาทมาแล้ว ก็จะมีการส่งต่อไปยังเซลล์อื่นๆต่อไปโดยผ่านไปทางปลายแอกซอน
ทั้งนี้แขนงของเดนดริติกเซลล์ (dendritic cells) ในระบบภูมิคุ้มกันก็เรียกว่าเดนไดรต์ แต่ไม่มีความสามารถในการนำกระแสประสาท หรือกระแสไฟฟ้าเคมีใดๆ
การแปลงลาปลาส

ในทางคณิตศาสตร์ การแปลงลาปลาส (อังกฤษ: Laplace transform) คือการแปลงเชิงปริพันธ์ที่ใช้กันอย่างกว้างขวาง แสดงอยู่ในรูป \displaystyle\mathcal{L} \left\{f(t)\right\} การแปลงลาปลาสจะทำให้เกิดความเป็นเชิงเส้นของ f(t) ซึ่งค่า t เป็นอาร์กิวเมนต์จริง(t ≥ 0) จะแปลงไปอยู่ในรูปฟังก์ชัน F(s) โดย s เป็นอาร์กิวเมนต์เชิงซ้อน การแปลงนี้เป็นการทำฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งที่สำคัญมากในการใช้งานในทางปฏิบัติ คู่ฟังก์ชัน f(t) กับ F(s) นั้นจับคู่กันในตาราง การแปลงลาปลาสถูกใช้ประโยชน์จากคุณสมบัติที่มันมีความสัมพันธ์และการดำเนินการของฟังกันดังเดิม f(t) น้นสอดคล้องกับความสัมพันธ์กับการดำเนินการในรูปของ F(s) การแปลงลาปลาสถูกประยุกต์ใช้ในงานสำคัญมากมายที่เป็นแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ สำหรับชื่อลาปลาสนี้มาจากชื่อของปีแยร์-ซีมง ลาปลาส ผู้ที่นำการแปลงนี้ไปใช้ในทฤษฎีความน่าจะเป็น
การแปลงลาปลาสเกี่ยวข้องกับการแปลงฟูรีเย แต่ขณะที่การแปลงฟูรีเยนั้นใช้ในการแก้ฟังก์ชันหรือสัญญาณในโหมดของการสั่นสะเทือน
กันตพงศ์ เล่าลือพงศ์ศิริ

นายแพทย์กันตพงศ์ เล่าลือพงศ์ศิริ (เกิด พ.ศ. 2510) เป็นแพทย์ชาวไทยเชื้อสายม้งที่ได้รับโอกาสทางการศึกษา เป็นชาวเขาคนแรก ที่ได้ศึกษาวิชาแพทย์ศาสตร์จากมหาวิทยาลัยในประเทศไทย

ประวัติ

กันตพงศ์ เล่าลือพงศ์ศิริ เรียนจบสาขาพยาบาลและผดุงครรภ์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล และทำงานด้านการพยาบาลผู้ป่วย กระทั่งได้เห็นความเหลื่อมล้ำในการเข้ารักษาพยาบาลของชาวเขา เพราะปัญหาเรื่องการสื่อสาร และความไม่เข้าใจในวัฒนธรรม จึงได้เข้าศึกษาที่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต โดยสอบเข้ามหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2544 ขณะมีอายุ 34 ปี ใช้เวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบ 2 ปี
กันตพงศ์ เล่าลือพงศ์ศิริ เขียนจดหมายถึงรัฐบาล ระบุว่าเป็นชาวไทยภูเขาเผ่าม้ง อยากขอโอกาสเข้าเรียนในวิทยาลัยแพทย์ เพื่อให้มีโอกาสใช้วิชาชีพทางการแพทย์เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ และได้รับการสนับสนุนทุนการศึกษาเป็นกรณีพิเศษ จาก ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยรังสิต
นายแพทย์กันตพงศ์ เล่าลือพงศ์ศิริ จบการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2550 เป็นแพทย์ชาวไทยภูเขาเผ่าม้งคนแรกของประเทศไทย ปัจจุบันเป็นนายแพทย์ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลศูนย์บำบัดรักษายาเสพติดเชียงใหม่ กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข
ระบบรถไฟฟ้าของรถไฟใต้ดินปักกิ่ง

ระบบรถไฟฟ้าของรถไฟใต้ดินปักกิ่ง ทุกคัน วิ่งบนรางขนาด 1,435 มิลลิเมตร พลังไฟฟ้า 750 โวลต์ กระแสตรง จากรางที่สาม ยกเว้นสาย 6 ที่รับจากลวดไฟฟ้าเหนือหัว ทุกเส้นทางใช้รถไฟฟ้า 6 คันต่อขบวน ความเร็วสูงสุด 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ยกเว้นสาย 6 ที่ใช้รถไฟฟ้า 8 คันต่อขบวน และสายท่าอากาศยานที่ใช้รถไฟฟ้า 4 คันต่อขบวน ทำความเร็วได้ถึง 100 และ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงตามลำดับ

ผู้ผลิต

ส่วนใหญ่ผลิตโดย Changchun Railway Vehicles Company Ltd. ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ China CNR Corporation ปัจจุบันมีล้อขับเคลื่อนของสาย 2, สาย 5, สาย 8, สาย 10, สาย 13, สายท่าอากาศยาน และรุ่นเก่าของสาย 1 สร้างโดย Changchun RVC ล้อขับเคลื่อนสาย 1 รุ่นล่าสุด เป็นแบบเดียวกับสาย 4 และสายบาตง ผลิตโดย Qingdao Sifang Locomotive and Rolling Stock Company ส่วนหนึ่งของ China South Locomotive and Rolling Stock Industry Corp.
ประวัติศาสนาฮินดู

ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ในตอนแรกเริ่มเรียกตัวเองว่า ”พราหมณ์” ต่อมาศาสนาได้เสื่อมความนิยมลงระยะหนึ่งเนื่องจากอิทธิพลของศาสนาพุทธ จนมาในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 ศังกราจารย์ได้ปฏิรูปศาสนาโดยแต่งคัมภีร์ปุราณะลดความสำคัญของศาสนาพุทธ และนำหลักปฏิบัติรวมทั้งหลักธรรมของศาสนาพุทธมหายานบางส่วนมาใช้และฟื้นฟูปรับปรุงศาสนาพราหมณ์เป็นให้เป็นศาสนาฮินดูเนื่องจากหลักธรรมส่วนใหญ่ของศาสนาพุทธได้ประยุกต์มาจากศาสนาฮินดูเมื่อครั้งยังเป็นศาสนาพราหมณ์โดยเริ่มจากนิกายเถรวาทเมื่อครั้งพุทธกาล -จนถึงนิกายมหายาน - วัชรญาณ เมื่อ โดยคำว่า “ฮินดู” เป็นคำที่ใช้เรียกชาวอารยันที่อพยพเข้าไปตั้งถิ่นฐานในลุ่มแม่น้ำสินธุ และเป็นคำที่ใช้เรียกลูกผสมของชาวอารยันกับชาวพื้นเมืองในชมพูทวีป และชนพื้นเมืองนี้ได้พัฒนาศาสนาพราหมณ์โดยการเพิ่มเติมเทพเจ้าท้องถิ่นดั้งเดิมลงไป เนื่องจากเวลานั้นสังคมอินเดีย แตกแยกอย่างมากเนื่องจากอิทธิพลของพุทธศาสนาในประเทศอินเดียที่มีลักษณะเป็นกึ่งพหุเทวนิยม คือนิยมนับถือเทวดา ทำให้ทางตอนเหนือนับถือพระศิวะซึ่งเป็นเทพแห่งภูเขาหิมาลัย ทางตอนใต้ชาวประมงนับถือวิษณุซึ่งเป็นเทพที่ให้ฝนและพายุ ชาวป่านับถือพระนิรุทธ และตอนกลางนับถือพระพิฆเนตร คนอินเดียเวลานั้นเริ่มไม่นับถือศาสนาพราหมณ์เป็นจำนวนมากขึ้น เมื่อต้องการรวมชาติ เมื่อครั้งขับไล่ราชวงศ์โมกุลของอิสลามที่เข้ามายึดครองและสั่งเข่นฆ่าพระสงฆ์คัมภีร์และวัดในพระพุทธศาสนาจนแทบสูญสิ้นไปจากอินเดีย จึงรวมเทพเจ้าแต่ละท้องถิ่นต่างๆมารวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับศาสนาพราหมณ์ แลัวเรียกศาสนาของใหม่นี้ว่า “ศาสนาฮินดู” เพราะฉะนั้นศาสนาพราหมณ์จึงมีอีก ชื่อในศาสนาใหม่ว่า “ฮินดู” จนถึงปัจจุบันนี้ 
พระพุทธศาสนาก็เกิดขึ้นท่ามกลางสังคมพราหมณ์ แม้แต่พระพุทธเจ้าและพุทธสาวกสมัยแรก ๆ ก็เคยนับถือศาสนาพราหมณ์หรือเคยเกี่ยวข้องกับวรรณะพราหมณ์มาก่อน และในนิทานชาดก และเรื่องราวเกี่ยวกับศาสนาพุทธและพระพุทธเจ้า ก็มักจะมีพราหมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง จึงกล่าวได้ว่า ศาสนาพุทธและพราหมณ์ จึงมีอิทธิพลต่อกันและกัน 
ในศาสนาพราหมณ์  คำว่า พราหมณ์ หมายถึง คนในวรรณะที่สูงที่สุดของสังคมอินเดีย มีหน้าที่สอนความรู้เกี่ยวกับพระเวทและทำหน้าที่ติดต่อเทพเจ้า ผู้ที่เป็นพราหมณ์เป็นโดยกำเนิด คือบุตรของพราหมณ์ก็จะมีสถานภาพเป็นพราหมณ์ด้วย
กะลอจี๊

กะลอจี๊  หรือ กะลอจี๋  (อักษรจีน: 膠羅錢, 落湯錢; พินอิน: Jiāo luó qián, luò tāng qián) เป็นขนมที่ใช้ในพิธีไหว้ในเทศกาลต่าง ๆ ของชาวจีน ร่วมกับขนมเข่งและขนมเทียน แต่สำหรับประเพณีไหว้อาพั้งของชาวแต้จิ๋วในวันที่ 7 เดือน 7 ของทุกปีจะมีกะลอจี๊เป็นขนมสำคัญ กะลอจี๊ทำมาจากแป้งข้าวเหนียวกวนกับน้ำจนข้น เติมน้ำร้อน แล้วนำไปนึ่งให้สุก จากนั้นนำไปทอดน้ำมันน้อยให้เหลืองกรอบ เมื่อจะรับประทานจึงตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ คลุกด้วยงาและน้ำตาล
สำนักงานความร่วมมือพัฒนาเศรษฐกิจกับประเทศเพื่อนบ้าน (องค์การมหาชน)

ภารกิจหน้าที่

สำนักงานความร่วมมือพัฒนาเศรษฐกิจกับประเทศเพื่อนบ้าน (องค์การมหาชน)(สพพ.) เป็นหน่วยงานให้ความร่วมมือและการช่วยเหลือทางการเงินและทางวิชาการในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมกับประเทศเพื่อนบ้าน
ตำบลผักไหม (จังหวัดสุรินทร์)

ที่มาของตำบล

เทศบาลตำบลผักไหมเดิมขึ้นกับตำบลระแงง อำเภอศรีขรภูมิ ต่อมาได้รับการแยกตำบลใหม่เป็นตำบลผักไหมในปี 2532 ปัจจุบันมีพื้นที่หมู่บ้าน จำนวน 11 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 1 บ้านผักไหม หมู่ที่ 2 บ้านทุ่งบัว หมู่ที่ 3 บ้านก้านเหลือง หมู่ที่ 4 บ้านทุ่งราม หมู่ที่ 5 บ้านหนองยาง หมู่ที่ 6 บ้านทุ่งรูง หมู่ที่ 7 บ้านหนองสองห้อง หมู่ที่ 8 บ้านท่าโคราช หมู่ที่ 9 บ้านหนองแวง หมู่ที่ 10 บ้านดงยาง และหมู่ที่ 11 บ้านสองพี่น้อง ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ

ลักษณะพื้นที่

ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอำเภอ ห่างจากอำเภอศรีขรภูมิประมาณ 12 กม. มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 14.55 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 17,254 ไร่ สภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบสูง ลักษณะเป็นดินร่วนปนทราย ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ทำการเกษตร
โมนาไซด์

คุณสมบัติทางฟิสิกส์

เกิดอยู่ในระบบผลึก Monoclinic โดยผลึกที่พบมักมีขนาดเล็ก ส่วนใหญ่เป็นมวลเมล็ดไม่แสดงรูปผลึกหรือแสดงรูปผลึกไม่ชัดเจน มีสีเหลืองน้ำตาลเหลือง น้ำตาลแดง ส่วนใหญ่มักอมเขียวหรือบางครั้งเกือบขาว ความวาวของผิวแร่คล้ายขี้ผึ้งจนถึงคล้ายแก้ว โปร่งแสง ความถ่วงจำเพาะ 4.6-5.4 โดยเพิ่มขึ้น ตามปริมาณธาตุทอเรียม ภายใต้แสงอัลตร้าไวโอเลต คลื่นสั้นจะให้สีเขียวสามารถตรวจวัดกัมมันตรังสีได้ด้วยเครื่อง Geiger Counter หรือเครื่อง Survey Meter มีคุณสมบัติติดแม่เหล็กอย่างอ่อนและไม่เป็นตัวนำไฟฟ้า

การกำเนิด

โดยทั่วไปแร่โมนาไซต์พบเกิดเป็นแร่รองในหินแกรนิต ไนส์ แอไพลต์ และเพกมาไทต์ มักพบในลักษณะเป็นเม็ดขนาดเม็ดทราย แสดงรอยถูกครูดเพราะการผุสลายของหินที่กล่าวข้างต้น แล้วถูกพัดพามาสะสมตัวอยู่ร่วมกับแร่หนักชนิดอื่นๆ เช่น แมกนีไทต์ ดีบุก โคลัมไบต์-แทนทาไลต์ อิลเมไนต์ รูไทล์ การ์เนต ซีโนโทม์ อิลเมนไนต์และเซอร์คอน

ผลผลิต

โมนาไซต์เป็นแร่พลอยได้จากการทำเหมืองแร่ดีบุก เช่นเดียวกับแร่หนัก หรือแร่หายากชนิดอื่น ๆ ในอดีตเคยมีการผลิตแร่โมนาไซต์โดยการแต่งแร่ดีบุก

ประโยชน์

โมนาไซต์เป็นแร่สำคัญที่ให้ทอเรียมออกไซด์ รวมถึงธาตุหายากชนิดเบา ได้แก่ ซีเรียม และแลนทานัม ทอเรียม เป็นธาตุกัมมันตรังสี คือ 232Th โลหะทอเรียมและทอเรียมออกไซด์มีจุดหลอมตัวที่สูงมาก จึงนำมาใช้ทำวัสดุที่ทนความร้อนสูง เช่น ไส้หลอดไฟฟ้า ไส้หลอดตะเกียงเจ้าพายุ ทำขั้วถ่านกำเนิดแสงจากการนำประจุไฟฟ้ามาชนกัน (arc light) ธาตุหายากที่เกิดร่วมยังสามารถนำมาใช้ในอุตสาหกรรมปิโตรเลียม เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาการแตกตัวของปิโตรเลียมเหลว นอกจากนี้ยังใช้ทำสารประกอบสำหรับขัดแก้ว และสารเติมแต่งในอุตสาหกรรมแก้ว ทำแม่เหล็กถาวร อุปกรณ์กีฬา ทำสารเร่งปฏิกิริยาการเรืองแสงของอุปกรณ์ต่างๆ เช่นหลอดภาพโทรทัศน์ หลอดไฟฟ้า และรังสีเอกซ์ ทำสารกึ่งตัวนำ

กลุ่มแร่ธาตุหายากและแร่กัมมันตรังสี

แร่ Xenotime (YPO4) แร่ Uraninite (UO2) แร่ Thorianite (ThO2) แร่ Monazite (Ce,La,Y,Th) PO4 แร่ Thorite (ThSiO4) แร่ Bastnaesite (CeFCO3)
โดราเอมอน ตอน ตำนานสุริยกษัตริย์ (ตำนานเทพสุริยา)

เรื่องย่อ

โดราเอมอนได้ใช้ "อุปกรณ์เวทีสารพัดนึก" เพื่อให้พวกโนบิตะได้ซ้อมแสดงละครเวทีโรงเรียนก่อนถึงวันแสดง แต่ทว่าเกิดขัดแย้งกันเองจึงเลิกซ้อมไป แต่ไจแอนท์เอาอุปกรณ์เวทีสารพัดนึกไปด้วย โดราเอมอนจึงใช้ช่องกาลเวลากับโมจิดักกาลเวลาเพี่อเอาของวิเศษคืน แต่เกิดเหตุขัดข้องทำให้ช่องกาลเวลาไปโผล่ที่ "อาณาจักรยามานะ" ทำให้โนบิตะได้พบกับเจ้าชายทีโอ (ที่หน้าตาเหมือนโนบิตะมากจนแทบจะแยกไม่ออก) ทั้งคู่จึงตกลงกันว่าจะสลับตัวกัน ให้โนบิตะไปเป็นทีโอ ส่วนทีโอไปเป็นโนบิตะ 
ต่อมาพวกโนบิตะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเรดิน่า แม่มดชั่วร้ายที่ใช้เวตมนตร์ดำทำให้เกิดปัญหาต่อมายานะ ทีโอจึงอยากจะเรียนรู้วิธีกำจัดเรดิน่า แต่แล้วก็เกิดปัญหาจนได้ เมื่อเรดิน่าได้จับตัวคุคุ เพื่อนสนิทของทีโอไปไว้ที่วิหารแห่งความมืด ทีโอจึงตามไปช่วยคุคุเพียงลำพัง แต่หารู้ไม่ว่านั่นเป็นกับดักของเรดิน่าที่จะใช้ทีโอเป็นเครื่องสังเวยในพิธีบูชายัน โนบิตะและผองเพื่อนจึงเดินทางไปยังวิหารแห่งความมืดเพี่อไปช่วยทีโอและคุคุก่อนที่จะสายเกินไป
เกาะตะรุเตา

เกาะตะรุเตา เป็นเกาะหลัก เกาะใหญ่ที่สุดในอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ซึ่งประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่จำนวน 51 เกาะ ตั้งอยู่ในทะเลอันดามัน บริเวณช่องแคบมะละกา มหาสมุทรอินเดีย ในท้องที่อำเภอละงู จังหวัดสตูล ด้านใต้ของเขตอุทยานแห่งชาติตะรุเตา ห่างจากเกาะลังกาวี ของมาเลเซีย เพียง 4.8 กิโลเมตร รวมทั้งพื้นที่บนเกาะและทะเลประมาณ 931,250 ไร่ หรือ 1,490 ตารางกิโลเมตร
คำว่า "ตะรุเตา" เป็นภาษามลายู เพี้ยนมาจากคำว่า ตือโละตาวาร์ (Teluk Tawar) แปลว่า "อ่าวจืด" หรือ "อ่าวน้ำจืด" เพราะบนเกาะแห่งนี้เป็นเกาะที่เดียวที่มีธารน้ำจืดอยู่ด้วย
ในทางประวัติศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2479 มีการประกาศพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นโจรผู้ร้าย กรมราชทัณฑ์จึงหาสถานที่ที่มีภูมิประเทศเหมาะสม ซึ่งในที่สุดได้เลือกเกาะตะรุเตาและจัดตั้งขึ้นเป็นทัณฑสถาน โดยเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 กลุ่มบุกเบิกของกรมราชทัณฑ์ ภายใต้การนำของขุนพิธานทัณฑทัย ได้ขึ้นสำรวจเกาะตะรุเตาบริเวณอ่าวตะโละอุดังและอ่าวตะโละวาว เพื่อจัดทำเป็นทัณฑสถาน โดยฟันฝ่าอุปสรรคทางธรรมชาตินานัปการเป็นเวลา 11 เดือน งานบุกเบิกจึงสิ้นสุดลง หลังจากเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2481 เกาะตะรุเตาก็เป็นทัณฑสถานและเป็นนิคมฝึกอาชีพของนักโทษเด็ดขาด และนักโทษผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินบนเกาะนี้ เพื่อประโยชน์แก่การราชทัณฑ์โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 56 หน้า 566 ลงวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2482 ปลายปี พ.ศ. 2482 รัฐบาลได้ส่งนักโทษการเมืองจากคดีกบฏบวรเดช (พ.ศ. 2476) และกบฏนายสิบ (พ.ศ. 2478) จำนวน 70 นาย มายังเกาะตะรุเตาซึ่งถูกกักบริเวณไว้ที่อ่าวตะโละอุดัง โดยจำนวนนักโทษทั้งหมดมีราว 4,000 คน
ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา (พ.ศ. 2484-2488) เกาะตะรุเตาถูกตัดขาดออกจากแผ่นดินใหญ่ เกิดปัญหาขาดแคลนอาหาร ยา และเครื่องใช้ต่าง ๆ ต้นปี พ.ศ. 2487 ผู้คุมนักโทษได้ทำตัวเป็นโจรสลัดเข้าปล้นสะดมเรือบรรทุกสินค้าชาวไทยและต่างประเทศที่แล่นแผ่นไปมา ในที่สุดรัฐบาลไทยและทหารอังกฤษได้เข้าปราบโจรสลัดเกาะตะรุเตาสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2489 และอีกสองปีต่อมากรมราชทัณฑ์ จึงได้ยกเลิกนิคมฝึกอาชีพตะรุเตาในที่สุด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 จึงได้มีการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติทางทะเลในที่สุด
โลว์เออร์เจอร์เมเนีย

โลว์เออร์เจอร์เมเนีย (อังกฤษ: Lower Germania) หรือ เกร์มาเนียอินเฟรีออร์ (ละติน: Germania Inferior) เป็นจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไรน์ ปัจจุบันคือบริเวณประเทศลักเซมเบิร์ก ทางตอนใต้ของเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของเบลเยียม และบางส่วนของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในเยอรมนี 
บริเวณที่ตั้งถิ่นฐานหลักของจังหวัดนี้ ได้แก่ กัสตราเวเตรา, โกโลเนียอุลเปียไตรยานา (ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ใกล้กับเมืองซันเทินในเยอรมนี), โกรีโอวัลลุม (ปัจจุบันคือเฮร์เลินในเนเธอร์แลนด์), อัลบาเนียนา (อัลเฟินอานเดินเรนในเนเธอร์แลนด์), ลุกดูนุมบาตาโวรุม (คัทเวคในเนเธอร์แลนด์), โฟรุมฮาเดรียนี (โฟร์บูร์กในเนเธอร์แลนด์), อุลเปียโนวีโอมากุสบาตาโวรุม (เนเมเกินในเนเธอร์แลนด์), ไตรเยกตุม (อูเทรคท์ในเนเธอร์แลนด์), อาตูอาตูกาตุงโกรรุม (ทองเกเรินในเบลเยียม), โบนา (บอนน์ในเยอรมนี) รวมทั้งโกโลเนียอากริปปีเนนซิส (โคโลญในเยอรมนี) ซึ่งเป็นเมืองหลวง
กองทัพที่ประจำการอยู่ในโลว์เออร์เจอร์เมเนียมีชื่อย่อซึ่งพบจากจารึกว่า "EX.GER.INF." (Exercitus Germania Inferior) แบ่งออกเป็นหลายกองย่อย ในจำนวนนี้ กองทหารที่ 1 มีเนร์เวีย (Legio I Minervia) และกองทหารที่ 30 อุลเปียวิกตริกซ์ (Legio XXX Ulpia Victrix) เป็นกองประจำการถาวร ส่วนกองเรือรักษาความปลอดภัยที่มีหน้าที่ลาดตระเวนตามลำน้ำไรน์และชายฝั่งทะเลเหนือมีฐานที่ตั้งอยู่ที่เมืองกัสตราเวเตราและต่อมาย้ายไปที่เมืองอากริปปีเนนซิส
การเผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างกองทัพโรมันกับผู้คนในแถบโลว์เออร์เจอร์เมเนียเกิดขึ้นในสมัยของจูเลียส ซีซาร์ระหว่างสงครามกอล (Gallic Wars) ซีซาร์เข้ามารุกรานบริเวณนี้ราวปี 57 ก่อนคริสต์ศักราช และต่อมาอีก 3 ปีก็สามารถกำจัดชนเผ่าไปได้หลายกลุ่ม รวมทั้งเอบูโรเนส (Eburones) และเมนาปี (Menapii) ซึ่งจูเลียส ซีซาร์เรียกว่าเป็น "พวก [ชนเผ่า] เยอรมัน" แต่ความจริงพวกเขาอาจมาจากกลุ่มชาติพันธุ์เคลต์หรืออย่างน้อยก็เป็นชนเผ่าเยอรมันที่มีเชื้อสายเคลต์
โลว์เออร์เจอร์เมเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันมาตั้งแต่ราวปี 50 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงแรกเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดแกลเลียเบลจิกา จนกระทั่งได้รับการสถาปนาเป็นจังหวัดโรมันในปี ค.ศ. 90 ต่อมาก็ได้รับการจัดเป็นจังหวัดของจักรพรรดิ (Imperial province) โลว์เออร์เจอร์เมเนียตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอัปเปอร์เจอร์เมเนีย ทั้งคู่รวมเรียกว่าเจอร์เมเนีย (คำว่า "โลว์เออร์" หมายถึงตั้งอยู่ทางท้ายน้ำ ซึ่งเป็นพื้นที่ต่ำกว่า ไม่ใช่ตั้งอยู่ทางทิศใต้)
กอร์ตาโด

กอร์ตาโด (สเปน: cortado) หรือ กาเฟกอร์ตาโด (café cortado) เป็นกาแฟเอสเปรสโซที่เติมนมอุ่นลงไปเล็กน้อยเพื่อลดความเป็นกรด โดยทั่วไปไม่มีฟองนมมากนัก กาแฟชนิดนี้เป็นที่รู้จักอย่างดีในสเปน โปรตุเกส และลาตินอเมริกา café noisette
คำว่า cortado เป็นรูปกริยาขยายในอดีตกาลของคำกริยาภาษาสเปน cortar แปลว่า "ตัด" ในที่นี้หมายถึง "ตัดรส" หรือ "ทำให้เจือจาง" นอกจากคำว่ากอร์ตาโดแล้ว ในเวเนซุเอลายังเรียกกาแฟชนิดนี้ว่า "กาเฟมาร์รอน" (café marrón แปลว่า กาแฟสีน้ำตาล) เพื่อแยกความแตกต่างกับเอสเปรสโซซึ่งจะเรียกว่า "กาเฟเนโกร" (café negro แปลว่า กาแฟดำ) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "เนกริโต" (negrito) ส่วนในคิวบาและปวยร์โตรีโกเรียกว่า "กอร์ตาดิโต" (cortadito) สำหรับภาษาอื่น ๆ ในคาบสมุทรไอบีเรียและลาตินอเมริกานั้น กาแฟชนิดนี้มีชื่อเรียกว่า "ตัลยัต" (tallat) ในภาษากาตาลา, "เอบากี" (ebaki) ในภาษาบาสก์ และ "ปิงกู" (pingo) หรือ "กาโรตู" (garoto) ในภาษาโปรตุเกส
อนึ่ง ในประเทศที่ไม่ได้ใช้ภาษาสเปนเป็นภาษาหลัก บางครั้งก็จำเป็นต้องแยกความแตกต่างระหว่างกอร์ตาโดกับคัฟแฟะมัคคียาโตและคัปปุชชีโนให้ชัดเจน โดยคัฟแฟะมัคคียาโตจะมีฟองนมปิดอยู่ด้านบนเพียงเล็กน้อย ส่วนคัปปุชชีโนจะมีทั้งนมร้อนและฟองนมในปริมาณมาก