google/wiki40b huggingface dataset:
คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ประวัติ

จากโครงการจัดตั้งวิทยาเขตกำแพงแสนเพื่อย้ายนิสิตที่เรียนด้านเกษตรในคณะต่างๆมาเรียนในวิทยาเขตกำแพงแสน ต้องประสบปัญหาการต้องเดินทางระหว่างวิทยาเขตเพื่อเรียนวิชาพื้นฐานรายบางรายวิชาที่ไม่มีเปิดสอนในวิทยาเขตกำแพงแสน จึงทำให้นิสิตต้องใช้เวลาในการเดินทางไปเรียนยังวิทยาเขตบางเขน อีกทั้งยังเป็นข้ออ้างในการย้ายคณะเกษตรมาตั้ง ณ วิทยาเขตกำแพงแสนอีกด้วย การจัดตั้งหน่วยงานมาเปิดทำการสอนวิชาพื้นฐาน โดยเริ่มต้นจากอาจารย์ในคณะที่เปิดรายวิชาพื้นฐานที่มีความจำเป็นที่ต้องเปิดในวิทยาเขตกำแพงแสน โดยใช้ลักษณะให้อาจารย์เดินทางเช้าไป เย็นกลับและพักค้าง ณ วิทยาเขตกำแพงแสน แต่ก็ประสบปัญหาอื่นๆตามมา ต่อมาศาสตราจารย์ดร.สุจินต์ จินายน จึงได้วางแผนจัดตั้งคณะวิชา จำนวน 2 คณะ เพื่อเปิดการเรียนการสอนในวิทยาเขตกำแพงแสน ในด้านศาสตร์และศิลป์
คณะที่จะจัดตั้งได้แก่ คณะสารัตถศาสตร์ วิทยาลัยอุดมศึกษาและคณะศิลปศาสตร์ เพื่อเปิดสอนด้านพื้นฐาน ภาษาศาสตร์ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ให้แก่ นิสิตคณะต่างๆในวิทยาเขต ทั้งนี้ภายหลังได้มีมติที่ประชุมให้ใช้ชื่อโครงการจัดต้องคณะศิลปศาสตร์ สำหรับพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ ได้ทำโครงการจัดตั้ง คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีขึ้น ทั้งนี้จึงทำแผนพัฒนาการศึกษาฯ เพื่อเสนอขออนุมัติบรรจุในแผนพัฒนาการศึกษา ฉบับที่ 7(พ.ศ. 2535-2539) เสนอการจัดตั้งต่อคณะรัฐมนตรี แต่ได้รับการพิจารณาเพียงโครงการเดียวคือ โครงการจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์ แต่ด้วยความจำเป็นในการพัฒนาวิทยาเขตกำแพงแสน และบรรเทาปัญหาที่กล่าวมามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จึงได้พับโครงการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเข้าไปในแผนจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์ด้วย เมื่อคณะกรรมการฯ จัดทำโครงการจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์ เสร็จเรียบร้อย และนำเสนอมหาวิทยาลัยพิจารณา ที่ประชุมคณบดี คราวประชุม ครั้งที่ 20/2533 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2533 มีมติให้ใช้ชื่อคณะศิลปศาสตร์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ( Faculty of Art Science and Technology ) และตัดฝ่ายกิจการนิสิตออกจากการแบ่งส่วนราชการ แล้วจึงนำเสนอต่อสภามหาวิทยาลัย ที่ประชุมภามหาวิทยาลัยคราวประชุม ครั้งที่ 1/2534 เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2534 ที่ประชุมพิจารณาแล้วมีมติให้แก้ไขชื่อเป็น โครงการจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ( Faculty of Liberal Art and Science )
ต่อมา 10 กันยายนพ.ศ. 2535 คณะกรรมการทบวงมหาวิทยาลัย คราวประชุม ครั้งที่ 7/2535 เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2535 พิจารณาเห็นชอบในหลักการให้ จัดตั้งคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ โดยมีการแบ่งส่วนราชการเป็นสำนักเลขานุการ โดยไม่มีการแบ่งส่วนราชการเป็นฝ่าย เนื่องจาก พ.ร.บ. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2511 จึงทำให้คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ไม่มีการแบ่งเป็นภาควิชา สำหรับชื่อคณะเห็นสมควรให้นำเสนอคณะอนุกรรมการพิจารณาบัญญัติศัพท์อุดมศึกษา พิจารณาความเหมาะสม และเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ทบวงมหาวิทยาลัยแจ้งว่าคณะอนุกรรมการบัญญัติศัพท์อุดมศึกษาคราวประชุม ครั้งที่ 8/2535 เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2535 มีมติให้ใช้ชื่อคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ตามที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เสนอ
คณะรัฐมนตรีได้ประชุมปรึกษาหารือเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ลงมติเห็นชอบ การจัดตั้งคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ตามที่ทบวงมหาวิทยาลัยเสนอ ดังนั้นคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์จึงจัดเป็นหน่วยงานระดับคณะ ในลำดับที่ 13 ประกาศทบวงมหาวิทยาลัย เรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ( ฉบับที่ 2 ) พ.ศ. 2536 ลงวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2536 และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 110 ตอนที่ 121 เมื่อ วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2536
Quality Control Circle

วัตถุประสงค์

กิจกรรม Q.C.C. มุ่งแก้ไขปัญหาการทำงาน โดยการส่งเสริมให้พนักงานทุกคนมีส่วนร่วมในการแสดงออกและพัฒนาขีดความสามารถของตนเอง ผ่านการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ทำให้เกิดความภาคภูมิใจในผลงานซึ่งเกิดขึ้นจากพนักงานตั้งแต่ระดับล่างขึ้นมาจนถึงระดับบน ทำให้เกิดความสามัคคี อีกทั้งยังเป็นการสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ดีให้เกิดขึ้นอีกด้วย อันจะเป็นประโยชน์ต่อองค์กรในการตอบสนองความต้องการของลูกค้า การลดต้นทุนและเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานให้ดียิ่งขึ้น
สติกซ์

สติกซ์ (อังกฤษ: Styx) เป็นพระธิดาของไททันโอเชียนัส (Oceanus) และไททันเทธีส (Tethys) และเป็นมเหสีของเทพพาลลัส (Pallas) ลูกๆ ของนางคือเทพซีลุส (Zelus) เทพีไนกี้ (Nike) เทพคราตอส (Cratos) และเทพีไบอา (Bia) (และบางครั้งยังรวมไปถึงเทพีอีออส (Eos) อีกด้วย)
เทพีสติกซ์ช่วยเหลือเทพซุส (Zeus) ในสงครามกับเหล่าไททันที่เรียกว่า ไททันโนมาเคีย (Titanomachia) นางเป็นองค์แรกที่เข้าช่วยเหลือมหาเทพ ด้วยเหตุนี้เองนามของนางจึงได้รับเกียรติให้เป็นข้อผูกมัดคำสาบานของเหล่าทวยเทพ
โรงเรียนชลราษฎรอำรุง

ประวัติ

โรงเรียนชลราษฎรอำรุง ถือกำเนิดโดย หลวงวรพินิจบุรพการได้อุทิศเรือนหลังหนึ่งสร้างเป็นโรงเรียนขึ้นที่วัดต้นสนเมื่อปี พ.ศ. 2441 ชื่อโรงเรียนบุรพการ ต่อมาได้ยกฐานะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดชลบุรีเมื่อปี พ.ศ. 2443
เมื่อ พ.ศ. 2457 โรงเรียนประจำจังหวัดชลบุรี(บุรพการ) และโรงเรียนอุดมพิทยากรรวมเป็นโรงเรียนเดียวกัน เรียกว่า โรงเรียนประจำจังหวัดชลบุรี เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาที่บุรพการ และระดับประถมศึกษาที่อุดมพิทยากร ต่อมาชาวชลบุรีได้ร่วมกันบริจาคสมทบทุนสร้างโรงเรียนประจำจังหวัดชลบุรีที่โรงเรียนอนุบาลชลบุรีในปัจจุบัน แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2460 ได้ย้ายนักเรียนทั้งสองโรงเรียนมาเรียนรวมกันเป็นเอกเทศ เปิดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา โรงเรียนได้พัฒนาทั้งทางด้านการจัดการศึกษา ปริมาณนักเรียนและอาคารสถานที่ตลอดมาจนกระทั่งทางราชการสั่งให้แยกนักเรียนเป็นชายและหญิง เมื่อ วันที่ 24 พฤศจิกายน 2474 สหศึกษาจึงเลิกไป แต่โรงเรียนสตรียังไม่มีสถานที่จึงอาศัยเรียนร่วมกันไปก่อน และแยกออกไปเป็น โรงเรียนชลกันยานุกูล เมื่อ วันที่ 10 กันยายน 2479 โรงเรียนได้เติบโตมาโดยตลอดโดยเฉพาะด้านปริมาณนักเรียนสถานที่โรงเรียนคับแคบไป จึงย้ายโรงเรียนไปตั้งที่ใหม่บริเวณศูนย์การค้าวรพรต
วันที่ 3 มิถุนายน 2484 เป็นวันแรกที่ย้ายโรงเรียนจากสถานที่เดิมมาตั้งใหม่ที่บริเวณถนนสุขุมวิท บนเนื้อที่ประมาณ 13 ไร่ ของวัดอรัญญิกาวาส เพื่อขยายโรงเรียนให้กว้างขึ้น หลังจากนั้นโรงเรียนได้พัฒนาการสอนโดยเปิดสอนระดับเตรียมอุดมศึกษาและเปลี่ยนชื่อโรงเรียนใหม่เป็น โรงเรียนชลราษฎรอำรุง ในปัจจุบัน ชาวส้ม-ฟ้า จึงถือว่า วันที่ 3 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันคล้ายวันสถาปนาโรงเรียน
เมื่อ พ.ศ. 2501 โรงเรียนชลราษฎรอำรุงเข้าโครงการโรงเรียนมัธยมแบบประสมรุ่นที่ 4 กรมวิสามัญได้ส่งเจ้าหน้าที่มาสำรวจโรงเรียน เพื่อดำเนินการสร้างอาคารเรียนและอารารประกอบ แต่ไม่สามารถขยายโรงเรียนได้ตามโครงการได้ นายนารถ มนตเสวี ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีในสมัยนั้น ได้มองเห็นถึงความสำคัญและประโยชน์ของการศึกษา ได้พิจารณาจัดสรรที่ดินของกองทัพอากาศไทยประมาณ 70 ไร่บริเวณสี่แยกบ้านสวนริมถนนสุขุมวิทติดกับถนนวิรัชศิลป์ และแยกวิรัชศิลป์ริมถนนวิรัชศิลป์กับถนนพระยาสัจจา ให้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนในปัจจุบัน

วันสำคัญเกี่ยวกับโรงเรียน

วันสถาปนาโรงเรียน
ตรงกับวันที่ 3 มิถุนายนของทุกปี โดยเป็นวันที่ย้ายโรงเรียนมาตั้งที่บริเวณริมถนนสุขุมวิท ซึ่งเป็นที่ของวัดอรัญญิกาวาส โดยจะมีพิธีสักการะพระพุทธรูปประจำโรงเรียน ศาลเจ้าพระยาสุรสีห์ และสิ่งศักดิสิทธิ์ทั่วไปและเหล่าบุรพจารย์ที่บริเวณลานกลางแจ้ง และมีพิธีทำบุญโรงเรียนอุทิศแก่เหล่าบุรพจารย์ผู้ก่อตั้ง
บัณฑูร สุภัควณิช

ประวัติ

บัณฑูร สุภัควณิช เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2492 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2514 ระดับปริญญาโท ด้านรัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเคนทักกี เมื่อปี พ.ศ. 2517 และเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี จากนั้นในปี พ.ศ. 2540 ได้ผ่านการศึกษาอบรมปริญญาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) รุ่นที่ 39 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2545 จากมหาวิทยาลัยรามคำแหงอีกแห่งหนึ่งด้วย
บัณฑูร สุภัควณิช มีบุตร 2 คน คือ นาย ณภัทร สุภัควณิช และนางดวงดาลัด สุธาธรรม

การทำงาน

บัณฑูร สุภัควณิช เป็นข้าราชการพลเรือน สังกัดกระทรวงการคลัง เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์งบประมาณส่วนภูมิภาคและท้องถิ่น ในปี พ.ศ. 2537 และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสำนักงบประมาณ ในระหว่างปี พ.ศ. 2551 ถึง พ.ศ. 2552 
ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ ในระหว่างปี พ.ศ. 2552 ถึง พ.ศ. 2554 
ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในระบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร) เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการนายกรัฐมนตรี เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ได้รับโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกสภา มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์
ทรงยศ สุขมากอนันต์

การศึกษา

มัธยมศึกษาปีที่ 4-6  โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ (แผนการเรียน วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ เอกชีววิทยา)
ปริญญานิเทศศาสตรบัณฑิต สาขาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

การทำงาน

หลังเรียนจบทรงยศยังไม่มีงานจึงเตร็ดเตร่ที่คณะ 2 ปี โดยรับจ้างเป็นฟรีแลนซ์ถ่ายภาพ
แรกเริ่มเป็นสคริปต์ไรเตอร์ให้กับรายการสารคดีกระจกหกด้าน ทำอยู่ 3 เดือน ก็ขอลาออก
ภายหลังทรงยศได้ตัดสินใจบินไปที่อเมริกาเพื่อไปเป็นเด็กเสิร์ฟที่ซานฟรานซิสโกอยู่ปีกว่า 
จนวันหนึ่ง มีเพื่อนของทรงยศแนะนำตำแหน่งผู้ช่วย ผู้กำกับโฆษณาของพี่ต่อ (ธนญชัย ศรศรีวิชัย)
โปรดักชั่นเฮาส์ที่ฟีโนมีนา
ด้วยเกล้า

เรื่องย่อ

เสาคำ (จรัล มโนเพ็ชร) ชาวนาจากภาคเหนือเก็บเมล็ดข้าวพระราชทานได้ไป 1 กำเล็กๆ จากพระราชพิธีจรดพระนังคัลแรกนาขวัญในวันพืชมงคล ที่ท้องสนามหลวง  ในปีแรกที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 พระราชทานข้าวเปลือกจากแปลงทดลองในวังสวนจิตรลดา (ในเหตุการณ์จริง ปีแรกที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานเมล็ดพันธุ์ข้าว อยู่ในช่วงประมาณ พ.ศ. 2505-2507)
ด้วยความรักเทิดทูนและศรัทธาใน “ข้าวของพ่อ” เขาหว่านข้าวเหล่านั้นลงในผืนดินที่แห้งแล้ง ท่ามกลางความดูหมิ่นจากคนในครอบครัว ธรรมชาติที่โหดร้าย และความไร้น้ำใจของนายทุน 
ด้วย ฝนหลวง ซึ่งเปรียบเสมือน  “น้ำพระทัยของในหลวง”  เสาคำกลับมายืนหยัดได้ด้วยผลผลิตที่งดงาม  ดวงตาที่เปี่ยมประกายความสุข และรวงข้าวสุกอร่ามเต็มอ้อมแขน
อะโรเมติกส์ (ประเทศไทย)

บริษัทอะโรเมติกส์ (ประเทศไทย) จำกัด(มหาชน) เป็นบริษัทที่ดำเนินโครงการผลิตสารอะโรเมติกส์ (Aromatics) แห่งแรกของประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ตามนโยบายพัฒนาอุตสาหกรรม ปิโตรเคมีระยะที่ 2 ของประเทศ โดยในระยะเริ่มต้นมีผู้ถือหุ้น ประกอบด้วยการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย ร้อยละ 25 บริษัท ไทยออยล์ จำกัด ร้อยละ 40 และ บริษัท เอ็กซอนเคมีคัล อีสเทอร์น จำกัด ร้อยละ 35 ปัจจุบันบริษัทอะโรเมติกส์ได้ควบรวมเป็นบริษัทใหม่เมื่อ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 กล่าวคือ บริษัท อะโรเมติกส์(ประเทศไทย)หรือ ATC ควบรวมกับ บริษัท โรงกลั่นน้ำมันระยอง หรือRRC เป็น บริษัท ปตท.อะโรเมติกส์และการกลั่น หรือ PTTAR
พิพิธภัณฑ์แอลเบิร์ท ฮอลล์

ประวัติ

อาคารพิพิธภัณฑ์นั้นออกแบบโดยเซอร์แซมวล สวินเทิน เจเคิบ (Samuel Swinton Jacob) โดยความช่วยเหลือของมีร์ ตุจุมูล ฮูเสน (Mir Tujumool Hoosein) เปิดให้บริการต่อสาธารณชนเมื่อปี 1887 มหาราชาราม สิงห์ ที่ 2มีพระประสงค์ให้ที่นี่เป็นศาลาว่าการเมือง แต่ผู้สืบทอดนามว่า มัทโห สิงห์ ที่ 2 (Madho Singh II) ประสงค์สห้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เพื่อแสดงผลงานศิลปะของชัยปุระ และรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสวนรามนิวาส
ชื่อของพิพิธภัณฑ์นั้นมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 หรือพระนามเดิม แอลเบิร์ท เอ็ดเวิร์ด ซึ่งพระองค์เคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนชัยปุระเมื่อครั้นทรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งเวลส์
หม่อมเจ้าอุทัยเที่ยง ชยางกูร

พระประวัติ

หม่อมเจ้าอุทัยเที่ยง ชยางกูร เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพงษาดิศรมหิป ประสูติแต่หม่อมแหวนศุลี ชยางกูร ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุญยมาลิก) เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2473 และเป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หม่อมเจ้าอุทัยเที่ยง ชยางกูร มีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์ คือหม่อมเจ้าเวียงวัฒนา ชยางกูร และหม่อมเจ้าจรูญฤทธิ์เดช ชยางกูร
หวัง เจฺว๋อี

หวัง เจฺว๋อี (จีน: 王覺一) เป็นศาสดาผู้ก่อตั้งลัทธิอนุตตรธรรม

ประวัติ

หวัง เจฺว๋อี มีนามเดิมว่า หวัง ซีเมิ่ง (จีน: 王希孟) เกิดที่เมืองชิงโจว มณฑลซานตง เมื่อปี ค.ศ. 1821 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง เขาเกิดในครอบครัวที่ยากจน กำพร้าบิดามารดา จึงอยู่ในความอุปถัมภ์ของอาตั้งแต่ยังเล็ก หวังก็ตั้งใจเรียนและเรียนรู้ได้เร็ว ใฝ่ศึกษาทั้งลัทธิเต๋า ลัทธิขงจื๊อ และศาสนาพุทธ เมื่ออายุได้ 17 ปี หวังได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของเหยา เฮ่อเทียน อาจารย์ในลัทธิเซียนเทียนเต้า และได้รับนามทางเต๋าว่า เจฺว๋อี
หลังจากปฏิบัติบำเพ็ญกับอาจารย์พอสมควรแล้ว ในปี ค.ศ. 1877 หวัง เจฺว๋อีจึงเดินทางกลับเมืองชิงโจวแล้วก่อตั้งสำนักใหม่ขึ้นชื่อว่าสำนักตงเจิ้น (จีน: 東震堂) โดยอ้างว่าได้รับอาณัติสวรรค์จากพระแม่องค์ธรรมแต่งตั้งให้เป็นธรรมาจารย์รุ่นที่ 15 และยกย่องเหยา เฮ่อเทียน อาจารย์ของตนเป็นธรรมาจารย์รุ่นที่ 14 โดยอ้างว่าสืบพงศาธรรมมาจากนิกายเซนและลัทธิเซียนเทียนเต้า
หวัง เจฺว๋อี ได้ปฏิรูปหลักธรรมและการปฏิบัติหลายอย่างของเซียนเทียนเต้า เช่น ยกเลิกการถือพรตแบบเต๋า เน้นคำสอนในคัมภีร์ต้าเสฺวของลัทธิขงจื๊อแทน ประกาศหลัก “ซันจี๋อีก้วน” (สามจักรวาลรวมเป็นหนึ่ง) และ “ม่อโฮ่วอีเจอ” (อันติมเอกภาพ) เป็นต้น เมื่อสำนักของหวังเริ่มเป็นที่แพร่หลาย ทางการราชวงศ์ชิงจึงระแวงว่าสำนักนี้จะก่อกบฏ จึงดำเนินการปราบปรามสำนักนี้อย่างหนัก สมาชิกหลายคนถูกสังหารรวมทั้งบุตรชายของหวังเองด้วย นับแต่นั้นมาหวังจึงต้องใช้ชีวิตหลบซ่อนจากทางการจนตลอดชีวิต และถึงแก่มรณกรรมในปี ค.ศ. 1884
เกย์

เกย์ (อังกฤษ: Gay) มักหมายถึงบุคคลที่มีรสนิยมทางเพศแบบรักร่วมเพศ เดิมคำว่าเกย์ในภาษาอังกฤษมีความหมายว่า ไร้กังวล มีความสุข ความสำราญใจ เฉียบแหลมและน่าประทับใจ แต่ในทุกวันนี้คำว่าเกย์มีความหมายทางวัฒนธรรมย่อยของคนที่รักเพศเดียวกัน และอาจมีความหมายร่วมกระบวนทัศน์ความเป็นเกย์เช่น เพลงเกย์ หนังเกย์ เป็นต้น หรืออาจหมายถึงภาพรวมของความสัมพันธ์ระหว่างเพศเดียวกัน แม้คำว่าเกย์ไม่ได้จำกัดความทางเพศ แต่มักใช้เฉพาะกับกลุ่มผู้ชายรักเพศเดียวกัน ในขณะที่คำจำกัดความทางเพศอย่างเลสเบี้ยน ก็ใช้เฉพาะกลุ่มผู้หญิงรักเพศเดียวกัน
การใช้คำว่าเกย์ในภาษาไทย จะหมายความถึงเฉพาะผู้ชายที่รักร่วมเพศเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ผู้ชายที่รักสองเพศ (รักและมีเพศสัมพันธ์ได้กับทั้งชายและหญิง; ไบเซ็กชวล) ก็มักถูกเรียกว่าเป็นเกย์เช่นกัน ในประเทศไทยมีการแบ่งชนิดของเกย์ตามรสนิยมในการร่วมเพศ ได้แก่  เกย์คิง คือเกย์ที่เป็นฝ่ายรุกในการร่วมเพศ, เกย์ควีน คือเกย์ที่เป็นฝ่ายรับในการร่วมเพศ และ โบ๊ท คือเกย์ที่เป็นได้ทั้งสองฝั่งในการร่วมเพศ
อักษรสันถาลี

อักษรสันถาลี (Santali) หรือ โอล สีเมต โอล สิกิ ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย พันดิก ราคุนาท มูร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกอล อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา
หลักการตั้งชื่อทางดาราศาสตร์

ชื่อของซูเปอร์โนวา

การค้นพบซูเปอร์โนวาจะต้องรายงานไปยังคณะกรรมการกลางของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากลเพื่อส่งโทรเลขเวียนไปยังทุกๆ หน่วยงานให้ทราบชื่อที่กำหนดให้กับซูเปอร์โนวานั้น การตั้งชื่อประกอบด้วยปีที่ค้นพบ ตามด้วยรหัส 1-2 ตัวอักษร ซูเปอร์โนวา 26 แห่งแรกของปีจะได้รับรหัสอักษรเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ A ถึง Z หลังจากนั้นจะเป็นคู่ตัวอักษรตัวพิมพ์เล็ก เริ่มที่ aa, ab, ไปเรื่อยๆ มีซูเปอร์โนวาซึ่งโด่งดังในประวัติศาสตร์ 4 แห่งเป็นที่รู้จักกันด้วยชื่อปีที่ค้นพบ (SN 1006, 1054, 1572 (โนวาของไทโค), และ 1604 (ดาวของเคปเลอร์)) การใช้รหัสตัวอักษรเริ่มขึ้นในปี 1885 ถึงแม้ปีนั้นจะมีการตรวจพบซูเปอร์โนวาเพียงแห่งเดียว (เช่น SN 1885A, 1907A เป็นต้น) ตัวย่อมาตรฐาน "SN" นั้นเป็นอักษรที่ใช้ใส่ข้างหน้าชื่อ ซึ่งจะใส่หรือไม่ใส่ก็ได้ เมื่อเครื่องมือวัดต่างๆ พัฒนาขึ้น และมีนักดาราศาสตร์ (ทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่น) เข้าร่วมการค้นหามากขึ้น ก็ยิ่งมีการสังเกตพบซูเปอร์โนวามากขึ้นทุกปี ปัจจุบันมีการค้นพบซูเปอร์โนวาปีละอย่างน้อย 500 แห่ง ตัวอย่างเช่น ซูเปอร์โนวาสุดท้ายของปี 2006 คือ SN 2006ue หมายความว่า มันเป็นซูเปอร์โนวาลำดับที่ 551 ที่ค้นพบในปี 2006

ชื่อของดาราจักร

เช่นเดียวกับดาวฤกษ์ ดาราจักรส่วนมากไม่มีชื่อเฉพาะ ยกเว้นเพียงไม่กี่แห่งเช่น ดาราจักรแอนดรอเมดา ดาราจักรน้ำวน และอื่นๆ แต่ส่วนมากแล้วจะมีเพียงรหัสแคตตะล็อกเท่านั้น
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เรายังไม่เข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของดาราจักรนัก ระบบการตั้งชื่อวัตถุท้องฟ้าในยุคแรกๆ เช่น ระบบของเมสสิเยร์ ก็เพียงแต่จับกลุ่มวัตถุต่างๆ เข้าด้วยกันง่ายๆ เป็นกระจุกดาวเปิด กระจุกดาวทรงกลม เนบิวลา และดาราจักร ซึ่งมีจำนวนรวมเพียง 110 แห่ง ดาราจักรแอนดรอเมดาเป็นวัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์ลำดับที่ 31 หรือ M31 ดาราจักรน้ำวนคือ M51 ส่วนระบบการตั้งชื่อวัตถุท้องฟ้ายุคใหม่เช่น ระบบ NGC มีขนาดที่ใหญ่กว่ามากและมีรายชื่อวัตถุท้องฟ้าเกือบ 8,000 รายการ แต่ก็ยังคงเอาดาราจักรไปผสมปนเปกับเนบิวลาและกระจุกดาว
ภรัณยู โรจนวุฒิธรรม

ชีวิตส่วนตัว

ภรัญยูได้เข้าพิธีมงคลสมรสแบบเงียบและเรียบง่ายกับ เบลล์ - อดิราภ์ เองตระกูล เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร และมีบุตรชายหนึ่งคนชื่อ ภารัณ โรจนวุฒิธรรม เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562  ปัจจุบัน เลิกรากันแล้ว
เซลีนดียงอองกงแซร์

ข้อมูลอัลบั้ม

อัลบั้มนี้บันทึกเสียงที่ Place des Arts ในมอนทรีออล เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 เซลีนแสดงคอนเสิร์ตทั้งสิ้น 36 ครั้งในควิเบกระหว่างการจัดคอนเสิร์ตทัวร์เซปูตัวตูร์เน นอกจากนี้เซลีนยังร้องเพลงภาษาอังกฤษ 3 เพลงอันได้แก่ เพลงของ Joe Cocker และ Jennifer Warnesในเพลง "Up Where We Belong", Judy Garland ในเพลง "Over the Rainbow" และ Irene Cara ในเพลง "What a Feeling"
รายการโทรทัศน์พิเศษในแคนาดาได้เผยแพร่เพลงในอัลบั้ม อาทิ "Avec toi," "Amoureuse," "C'est pour toi," และ "Mamy Blue."
ไม่มีซิงเกิลเพื่อการโปรโมตอัลบั้มแต่อย่างใด แม้แต่เพลง "Carmen "L'amour est enfant de bohême"" ซึ่งได้เข้าในงานประการศรางวัล Félix Leclerc และ Michel Legrand
ในระหว่างคอนเสิร์ตทัวร์ฟอลลิงอินทูยู ในช่วงพ.ศ. 2539 - 2540 เซลีนร้องเพลง "What a Feeling" ซึ่งเธอเคยร้องเมื่อครั้งเยาว์วัย เธอมีความรู้ด้านภษาอังกฤษในเวลานั้นไม่มากนัก ซึ่งสามารถพบคำพูดของเธอในเรื่องนี้ได้ใน วิดีโอคอนเสิร์ตไลฟ์อินเมมฟิส
ในปี พ.ศ. 2546 เซลีนบันทึกเสียงเพลง "Quand on s'aime" คู่กับ René Simard ซึ่งบรรจุในอัลบั้มของ René Simard Hier...encore
อีสซึ่น

พ.ศ. 2519 - 2527

ปี พ.ศ. 2518 อัสนี โชติกุล และ วสันต์ โชติกุล ได้เข้าร่วมประกวดวงดนตรีโฟล์ก ที่จัดขึ้นโดยชมรมโฟล์กซองแห่งประเทศไทย และสามารถสร้างความโดดเด่นบนเวทีประกวดด้วยการใช้เพลงที่มีทำนองอีสานมาผสมผสานกับเพลงโฟล์กได้อย่างลงตัว เช่นการใช้เพลง สาวตางาม ที่เคยขับร้องโดย หม่อมราชวงศ์ ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ มาบรรเลงด้วยกีตาร์ในการเข้าประกวด ซึ่งสร้างความแปลกใหม่ในสมัยนั้นอย่างมาก ทำให้ได้รับรางวัลชนะเลิศไปในที่สุด หลังจากที่คว้ารางวัลชนะเลิศจากการประกวดวงดนตรีโฟล์กซอง วิมล จงวิไล นักแต่งเพลงชื่อดังซึ่งเป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน ได้ชักชวนให้มาบันทึกเสียงเพื่อทำอัลบั้มเพลงไทย วสันต์ โชติกุล จึงได้ชักชวน จุมพฏ ปัญญามงคล ที่เรียนอยู่ด้วยกันที่วิทยาลัยเพาะช่างให้เข้าร่วมวงในตำแหน่งมือกลอง
ชื่อวง อีสซึ่น (Isn't) มาจากคำว่า อีสาน โดยวงอีสซึ่น ได้ออกผลงานเพลงชุดแรก ภายใต้สังกัดเมโทร เรคคอร์ด ในปี พ.ศ. 2519 ในชุด ทัศนาจร ชีวิต และความรัก จากการประพันธ์เพลงส่วนใหญ่โดยวิมล จงวิไล และมีนักร้องรับเชิญคือ วาสนา จงวิไล จากวงดนตรีมิตรสังคม มาช่วยขับร้องในบางเพลง ซึ่งมีเพลงที่ทำให้ได้รับความสนใจและทำให้วงเริ่มเป็นที่รู้จักเช่นเพลง วิญญาณในภาพถ่าย และเพลง สาวตางาม ที่ทางวงเคยใช้ในการประกวดบนเวที
ในปี พ.ศ. 2520 วงอีสซึ่น ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ในชื่อ กีร์ต้าที่รัก และประสบความสำเร็จอย่างมากกับเพลง หนึ่งมิตรชิดใกล้ ที่ร้องโดย วสันต์ โชติกุล ถือเป็นหนึ่งในเพลงที่โด่งดังที่สุดเพลงหนึ่งของวงอีสซึ่น และในปี พ.ศ. 2521 วงอีสซึ่นก็ได้ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 The  Isn't 78 โดยมีเพลงดังอย่าง พบกันหน้าสยามสแควร์ และเพลง สาละวัน ที่ได้นำเพลงอีสานมาประยุกต์กับดนตรีสมัยใหม่ในยุคนั้น โดยมีดนตรีแนวเดียวกับเพลง แม่สาวตางาม ที่เป็นเอกลักษณ์ของทางวง โดยหลังจากที่ทำอัลบั้ม นักสู้ที่ราบสูง และ กระดิ่งจักรยาน อัสนี โชติกุล ก็ได้ขอแยกตัวไป ก่อนที่จะไปอยู่วง โอเรียนเต็ล ฟังก์ ของ เรวัต พุทธินันท์ และ บัตเตอร์ฟลาย และได้ร่วมทำงานเบื้องหลังให้กับศิลปินอีกมากมาย
ส่วน วสันต์ โชติกุล ยังคงออกผลงานเพลงกับวงอีสซึ่นต่อไป โดยวสันต์ โชติกุล มีผลงานเพลงที่ทำร่วมกับวงอีสซึ่น 2 ชุด นั้นก็คือ สาวหนุ่มกลุ่มรัก และอัลบั้ม บทเพลง ที่ทาง อัสนี โชติกุล ได้กลับมาร่วมงานกับวงอีสซึ่นอีกครั้งในนามของโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มชุดนี้

แยกย้าย

ในปี พ.ศ. 2529 วสันต์ โชติกุล ได้ขอแยกตัวไปทำอัลบั้มเพลงร่วมกับ อัสนี โชติกุล ในผลงานเพลงชุด บ้าหอบฟาง ในนามของ อัสนี-วสันต์ กับสังกัดไนท์สปอร์ตโปรดักชั่น ก่อนที่จะออกผลงานเพลงในแนวร็อคมาจนถึงปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2531 วสันต์ โชติกุล ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวที่ทำร่วมกับวงอีสซึ่น ในชื่ออัลบั้ม กีตาร์โต๊ะ ในสังกัด แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ โดยมีเพลงที่ประสบความสำเร็จอย่าง ให้เธอ และ เลยตามเลย  โดยได้นำดนตรีในสำเนียงอิสานและได้นำกีตาร์มาใช้แทนเสียงซึง ซึ่งเป็นแนวดนตรีที่ทางวงอีสซึ่นเคยทำในอดีต ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปอีกครั้ง
สำหรับข้อมูลอื่น ๆ ดูที่ อัสนี-วสันต์
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์

ยุคเริ่มแรก

มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ถือกำเนิดจากการรวมกันระหว่างมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแมนเชสเตอร์ (Victoria University of Manchester) และมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแมนเชสเตอร์ หรือยูมิสต์ (University of Manchester Institute of Science and Technology; UMIST) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 โดยมีการทำความตกลงที่จะรวมสถาบันกันในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546 
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ฯ มีประวัติย้อนหลังตั้งแต่ พ.ศ. 2367 ซึ่งได้มีการก่อตั้งสถาบันช่างกล (Mechanics' Institute) เพื่อให้ทำการสอนแก่นายช่างฝีมือ ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2456 เพื่อรองรับการเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลก เมื่อวิทยาลัยเจริญมากขึ้น จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแมนเชสเตอร์ เมื่อ พ.ศ. 2498  
ส่วนมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย ก่อตั้งขึ้นโดยเงินที่จอห์น โอเวนส์ (John Owens) พ่อค้าชาวอังกฤษอุทิศให้จำนวนทั้งสิ้น 96,942 ปอนด์ทองคำ (หรือ 5 ล้าน 6 แสนปอนด์ในปัจจุบัน) โดยก่อตั้งเป็นวิทยาลัยชื่อ วิทยาลัยโอเวนส์ ตามนามสกุลเจ้าของเงินทุน มีที่ตั้งอยู่ที่บ้านของริชาร์ด คอบเดน (Richard Cobden) ต่อมาเมื่อวิทยาลัยขยายตัว จึงได้ย้ายออกไปยังถนนออกซฟอร์ด และใช้บ้านดังกล่าวเป็นที่ตั้งของศาลจังหวัดแมนเชสเตอร์แทน ครั้นกิจการของวิทยาลัยเจริญมากขึ้น จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย เมื่อ พ.ศ. 2423 ต่อมาได้มีการเติมชื่อเมืองที่ตั้งต่อท้ายเป็น มหาวิทยาลัยวิกตอเรีย ณ แมนเชสเตอร์ เมื่อ พ.ศ. 2446

ยุคปัจจุบัน

สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สอง มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติควบรวมมหาวิทยาลัยวิกตอเรียและมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ฯเข้าด้วยกัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 มีอลัน กิลเบิร์ต (Alan Gilbert) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น เป็นอธิการบดีคนแรก ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2547 จนถึง พ.ศ. 2553 หลังจากนั้นมีแนนซี รอทเวลล์ (Nancy Rothwell) เป็นอธิการบดีสืบต่อ
เมื่อ พ.ศ. 2554 คณาจารย์สี่คนของมหาวิทยาลัยได้รับรางวัลโนเบล ได้แก่ แอนเดร เจม (Andre Geim) คอนสแตนติน โนโวเซลอฟ (Konstantin Novoselov)  จอห์น ซัลสตัน (John Sulston) และโจเซฟ สติกลิตซ์ (Joseph Stiglitz)
ในปีต่อมา สภาวิจัยวิศวกรรมและวิทยาศาสตร์กายศาสตร์กายภาพ (Engineering and Physical Sciences Research Council; EPSRC) ได้จัดตั้งสถาบันกราฟีนแห่งชาติที่มหาวิทยาลัย ใช้เงินทุนทั้งสิ้น 45 ล้านปอนด์ โดย 38 ล้านปอนด์มาจากรัฐบาลกลาง ส่วนที่เหลือเป็นของมหาวิทยาลัย เมื่อการจัดตั้งศูนย์สำเร็จ จึงได้รับเงินอีก 23 ล้านปอนด์ จากกองทุนพัฒนาท้องถิ่นยุโรป พร้อมกันนั้น มหาวิทยาลัยโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์กายภาพได้รับเลือกเป็นที่ตั้งศูนย์นานาชาติว่าด้วยวัสดุขั้นสูง ร่วมกับมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ วิทยาลัยอิมพีเรียลลอนดอน และมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์
มอริส ลาครัวซ์

มอริส ลาครัวซ์ (ฝรั่งเศส: Maurice Lacroix) เป็นเครื่องหมายการค้าระดับหรูของนาฬิกาข้อมือสัญชาติสวิส ที่อยู่ในรัฐชูรา ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงซูริก

ประวัติ

มอริส ลาครัวซ์ ได้รับการก่อตั้งในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของเดสโค ฟอน ชุลเทส โดยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1889 เดสโค ฟอน ชุลเทส (เดสโค) เป็นบริษัทเก่าแก่ที่มีรากฐานมาจากการค้าผ้าไหม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 เดสโคยังเป็นตัวแทนของนาฬิกาหรู เช่น โอเดอมาร์ ปิเกต์, ฮอยเออร์, อีเทอร์นา และเจเกอร์-เลอคูลทร์ นานนับปี ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เดสโคเริ่มสนใจธุรกิจนาฬิกามากขึ้น และในปี ค.ศ. 1961 เดสโคได้ซื้อโรงงานผลิตที่ชื่อเทียรา ณ แซงแญแลฌีเยร์ ในรัฐฌูว์รา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีการผลิตนาฬิกาตราสินค้าเฉพาะสำหรับบุคคลภายนอก ในปี ค.ศ. 1975 เดสโคเริ่มทำการตลาดนาฬิกาภายใต้แบรนด์มอริส ลาครัวซ์ โดยมีสมาชิกคณะกรรมการของเดสโค ฟอน ชุลเทส, บริษัทแม่และผู้ก่อตั้งของมอริส ลาครัวซ์ ซึ่งมีชื่อว่า มร.ลาครัวซ์
ส่วนในปี ค.ศ. 1980 มอริส ลาครัวซ์ ประสบความสำเร็จอย่างมากจนโรงงานในแซงแญแลฌีเยร์หยุดการผลิตสำหรับบุคคลภายนอก ในปี 1989 มอริส ลาครัวซ์ ได้รับตำแหน่งผู้จัดทำกล่องใส่ของเควโลส เอส.เอ. ซึ่งตั้งอยู่ในแซงแญแลฌีเยร์เช่นกัน ความสามารถในการสร้างกล่องใส่นาฬิกาภายในองค์กรทำให้มอริส ลาครัวซ์ ฉีกแนวเมื่อเทียบกับบริษัทนาฬิกาหรูอื่น ๆ
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 มอริส ลาครัวซ์ มีประสบการณ์ "ทะยานขึ้นเหมือนจรวด" ด้วยการเปิดตัวกลุ่มผลิตภัณฑ์ "เลอเมกานีค" ระดับไฮเอนด์ ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์ "มาสเตอร์พีซ" ในช่วงเวลานี้ บริษัทได้ยกระดับตนเองสู่ระดับสูงของผู้ผลิตนาฬิกาสวิส โดยทั้งการยึด 'ศิลปะการทำนาฬิกาสวิส' แบบดั้งเดิม และโดยการสร้างขบวนการของตัวเองสำหรับคอลเลกชันชิ้นเอก
ในปี ค.ศ. 2010 มอริส ลาครัวซ์ มีพนักงานประมาณ 220 คนทั่วโลก และมีตัวแทนอยู่ในร้านค้าประมาณ 4,000 แห่งในกว่า 60 ประเทศทั่วโลก
ออสเตรียนวอลเลย์ลีก

รูปแบบการแข่งขัน

รูปแบบการแข่งขันในปัจจุบันมีทีมร่วมแข่งขัน 10 ทีม ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 รอบ คือรอบคัดเลือก และรอบเพลย์ออฟ จะแข่งขันในระบบพบกันหมด เหย้าและเยือน เมื่อการแข่งขันรอบคัดเลือกเสร็จสิ้น 6 อันดับแรกจะผ่านเข้ารอบเพลย์ออฟ โดยทีมอันดับที่ 1 และ 2 จะผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมอันดับที่ 3–6 จะต้องแข่งขันรอบเพลย์ออฟเพื่อจัดอันดับ หลังจากนั้นต้องแข่งขันรอบก่อนรองชนะเลิศ โดยทีมที่ชนะจะผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ ส่วนทีมที่แพ้จะไปเล่นในรอบชิงอันดับที่ 5–6 และทีมอันดับที่ 7–10 จะต้องแข่งขันรอบเพลย์ออฟเพื่อจัดอันดับ หลังจากนั้นต้องแข่งขันในรอบตกชั้นทีมที่แพ้แต่ละคู่จะต้องตกชั้นไปเล่นซไวเทอบุนเดิสลีกา ในฤดูกาลต่อไป
องค์การจัดการน้ำเสีย

เขตพื้นที่จัดการน้ำเสีย

องค์การจัดการน้ำเสีย ก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดระบบบำบัดน้ำเสียรวม สำหรับการบำบัดน้ำเสียในพื้นที่ที่กำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกา ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จังหวัดนครปฐม จังหวัดนนทบุรี จังหวัดปทุมธานี จังหวัดสมุทรปราการ และจังหวัดสมุทรสาคร ต่อมาคณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบ เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2542 ให้เพิ่มเติมพื้นที่เทศบาลตำบลแสนสุข จังหวัดชลบุรี พื้นที่จังหวัดฉะเชิงเทรา และพื้นที่จังหวัดอ่างทอง เป็นพื้นที่ในเขตจัดการน้ำเสีย
ในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการกำหนดพื้นที่จัดการน้ำเสียเพิ่มเติมอีก 9 แห่ง ได้แก่ เทศบาลเมืองศรีราชา เทศบาลเมืองสกลนคร เทศบาลเมืองเพชรบุรี เทศบาลเมืองชุมแสง เทศบาลตำบลหัวหิน เทศบาลตำบลบ้านเพ เทศบาลตำบลป่าตอง เทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ และเมืองพัทยา เป็นเขตจัดการน้ำเสีย