google/wiki40b huggingface dataset:
ภาษาคาเรีย

การถอดความหมาย

อักษรคาเรียประกอบด้วยอักษร 45 ตัว มีผู้พยายามถอดความหมายอักษรนี้มาก ใน พ.ศ. 2503 นักวิจัยชาวรัสเซีย Vitaly V. Shevoroshkin เป็นผู้สันนิษฐานเป็นคนแรกว่า การเขียนนี้เป็นการเขียนแบบอักษรแทนพยางค์หรือกึ่งพยางค์ แต่ความพยายามถอดความหมายด้วยระบบนี้ล้มเหลว เพราะเขาพยายามแทนคำแต่ละพยางค์โดยอิงอักษรกรีก นักวิจัยชาวรัสเซียอีกคนหนึ่งคือ Yurity Otkupschikou ใน พ.ศ. 2531 ชี้ให้เห็นว่า มีความแตกต่างในการถอดความระหว่างอักษรคาเรียกับภาษาโบราณในแหลมบอลข่าน
อักษรนี้ถูกถอดความได้อย่างแท้จริงโดยนักอียิปต์วิทยา John D. Ray โดยใช้จารึก 2 ภาษา คาเรีย-อียิปต์

ประวัติ

ชาวกรีกฮาเดียนจำนวนเล็กน้อยเข้ามาถึงชายฝั่งของคาบสมุทรอนาโตเลียในช่วงปลายยุคสำริด และอยู่ภายใต้ชนพื้นเมืองที่ไม่ได้พูดภาษากรีก ซึ่งมีความสัมพันธ์กับจักรวรรดิฮิตไตต์ จนกระทั่งถึงยุคที่ชาวกรีกเผ่าไอโอเนียนและดอเรียน เข้ามาตั้งหลักแหล่งและสร้างเมืองใหญ่ๆ ขึ้น นักเขียนที่เกิดในเมืองนี้ได้เขียนไว้ว่า กลุ่มคนในเมืองใหม่มีการแต่งงานระหว่างเผ่า ซึ่งเรียกคนกลุ่มนี้ว่าคาเรีย และพูดภาษาที่ต่างออกไปการเขียนหายไปในช่วงยุคมืดของกรีก แต่การเขียนภาษาคาเรียก่อนหน้านั้นก็ไม่เหลืออยู่ จารึก 2 ภาษาเริ่มปรากฏใน 257 ปีก่อนพุทธศักราช
ถ้าภาษาคาเรียและภาษาไลเซียเป็นภาษาที่ใกล้ชิดกัน ภาษาที่น่าจะเป็นบรรพบุรุษของทั้งสองภาษานี้คือ ภาษาลูเวีย ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้พูดในช่วงปลายยุคสำริด ในอนาโตเลียตะวันออก แล้วจึงแผ่ขยายไปทางตะวันตกและทางใต้ การสูญหายไปของภาษาลูเวีย อยู่ในช่วงไล่เลี่ยกับการเกิดขึ้นของภาษาที่คาดว่าเป็นภาษาลูกหลาน
ภาษาคาเรียกลายเป็นภาษาตาย ในช่วงที่อารยธรรมกรีกกำลังรุ่งเรือง และเกิดการทำให้เป็นกรีกในอนาโตเลีย แม้ว่าการได้รับอิทธิพลจากจักรวรรดิเปอร์เซียจะทำให้กระบวนการนี้ช้าลงบ้าง แต่ภาษาคาเรียก็กลายเป็นภาษาตายในที่สุด ในช่วงพ.ศ. 443 -453 หรือในช่วงคริสตกาล
กางเขนประดับอัญมณี

ประวัติ

ในยุคโบราณตอนปลายและต้นยุคกลางสิ่งของอันมีความสำคัญมากเช่นหีบบรรจุวัตถุมงคล (Reliquary) มักจะตกแต่งอย่างเต็มที่ด้วยอัญมณีที่เป็นการตกแต่งในลักษณะที่ในปัจจุบันจะจำกัดใช้แต่ในการตกแต่งมงกุฎ และเครื่องราชกกุธภัณฑ์สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษก หรือ เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ กางเขนดังกล่าวอาจจะทำออกมาในรูปของภาพเขียน, โมเสก, งาช้างแกะสลัก และ วัสดุอื่นๆ และมักจะมีปลายแขนกางเขนเป็นแฉก แต่สัดส่วนระหว่างแนวตั้งและแนวนอนก็ขึ้นอยู่กับความต้องการขององค์ประกอบซึ่งก็แตกต่างกันออกไปเป็นอันมาก เครื่องห้อย (Pendilia) หรือเครื่องตกแต่งแบบแขวนหรือห้อยก็อาจจะแขวนจากแขนกางเขน โดยเฉพาะจากตัวอักษร แอลฟาและโอเมกาที่เป็นทอง ลักษณะของกางเขนดังกล่าวพบบนชิ้นส่วนของโลงหินจากปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 ปลายแขนกางเขนที่เป็นแฉกก็มีมาตั้งแต่งานที่พบชิ้นแรกๆ
กางเขนประดับอัญมณีเช่นงานโมเสกที่วัดซานตาพูเดนเซียนาในกรุงโรม (ค.ศ. 384–ค.ศ. 389) ตัวกางเขนตั้งอยู่บนเนินที่มีฉากหลังเป็นภาพสัญลักษณ์ของกรุงเยรูซาเลมโดยตัวกางเขนเองเป็นสัญลักษณ์ของกรุงเยรูซาเลมใหม่หรือ "เมืองสวรรค์" นอกจากนั้นแล้วกางเขนประดับอัญมณีก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของต้นไม้แห่งชีวิตของคริสเตียน โดยเฉพาะเมื่อปลายแขนแจกเป็นแฉกเป็นกิ่ง บางครั้งกางเขนก็จะอยู่บนเนินที่เป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์ โดยมีแม่น้ำสี่สายไหลลงมาจากกางเขนที่เข้าใจกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารทั้งสี่
จักรพรรดิโจะเม

พระราชประวัติ

ก่อนจะขึ้นสืบ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิโจะเมมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายทะมุระ 
เป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิบิดะสึ ทั้งทางฝั่งพระราชบิดาและพระราชมารดาเนื่องจาก เจ้าชายโอะชิซะกะ พระราชบิดาเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิบิดะสึส่วนพระราชมารดาคือ เจ้าหญิงนุกะเตะฮิเมะ เป็นพระขนิษฐาในจักรพรรดิบิดะสึทำให้จักรพรรดิิบิดะสึมีศักดิ์เป็นพระอัยกา (ปู่) และพระปิตุลา (ลุง) ของเจ้าชายทะมุระ
สุริยุปราคา 12 สิงหาคม พ.ศ. 2197

การสังเกตและประวัติศาสตร์

อุปราคานี้เกิดขึ้นระหว่างยุทธการที่ชโกลฟ (พ.ศ. 2197)

อุปราคาที่เกี่ยวข้อง

สุริยุปราคาครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแซรอสดวงอาทิตย์ที่ 120
ซามูกาวะ

ประวัติ

หมู่บ้านซามูกาวะก่อตั้งในปี 1889 และเชื่อมต่อกับสถานีชิงาซากิโดยสายซางามิใน 1912 สายแยกที่ต่อจากซามูกาวะไปทางตะวันตกทำให้เกิดการพัฒนาของการสร้างบ้านและโรงงาน เพิ่มประชากรที่อยู่ในเมืองนี้ ในปี 1940 เมืองนี้ได้รับแต่งตั้งเป็นเมือง เรือรบซามีตะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นตั้งอยู่ที่เมืองซามูกาวะจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี 2002 พบว่าก๊าซมัสตาร์ดถูกฝังอยู่ใต้พื้นที่เดิม

เศรษฐกิจ

ซามูกาวะมีเศรษฐกิจแบบผสมผสาน อุตสาหกรรมประกอบด้วยโรงงานที่ดำเนินการโดย Nissan Kohki ซึ่งเป็น บริษัท ในเครือของนิสสัน ผลิตเครื่องยนต์ยานยนต์
กีปู

กีปู (สเปน: Quipu) เป็นวิธีการเก็บบันทึกข้อมูลตัวเลขของวัฒนธรรมโบราณในแถบเทือกเขาแอนดีส กีปูจะประกอบด้วยเชือกหลักหนึ่งเส้นที่ถูกผูกไว้ด้วยเชือกหลากสีที่มีปมลักษณะแตกต่างกัน ตัวเลขจะถูกบันทึกเป็นเลขฐานสิบ คำว่ากีปูในภาษาเกชัวแปลว่า "ปม" ชาวอินคาไม่มีตัวอักษรและตัวเลข ดังนั้นจึงใช้เชือกหลากสีและการมัดปมเชือกเพื่อแสดงจำนวน สำหรับการนับตัวเลขจะใช้เลขฐานสิบเช่นกัน ตัวอย่าง หากเชือกหลักหน่วย มี 6 ปม เชือกหลักสิบมี 6 ปม ก็หมายถึงจำนวน 66 
ในสมัยของอาณาจักรอินคา กีปูถูกใช้อย่างกว้างขวาง เช่นการสำรวจประชากร การนับฝูงสัตว์ของกษัตริย์ การเก็บภาษี การวัดขนาดที่ดิน และการบันทึกข้อมูลปฏิทิน ผู้เก็บรักษากีปูที่เรียกว่า กีปูกามายุค (Quipu-kamayuq) จะมีหน้าที่สร้างกีปูขึ้นพร้อมกับจดจำคำอธิบายของกีปูนั้น ๆ ตำแหน่งนี้มักสืบทอดจากพ่อสู่ลูกไปพร้อมกับคำอธิบายกีปูแต่ละอัน
ปัจจุบันมีกีปูหลงเหลืออยู่เพียงประมาณ 600 อันทั่วโลก เพราะถูกชาวสเปนที่เข้ายึดครองอาณาจักรอินคานำไปเผาทิ้งเนื่องจากคิดว่าเชือกเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับความชั่วร้าย
เฉิน เจี้ยนเฟิง

ประวัติ

ก่อนหน้านี้เมื่อปี 1997 เขาเคยเป็นดีเจมาก่อน
อนุรักษ์ ตั้งปณิธานนท์

ประวัติ

อนุรักษ์ ตั้งปณิธานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2500 เป็นบุตรของนายกิจยง และนางอุบล ตั้งปณิธานนท์ มีพี่น้อง 5 คน สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สมรส มีบุตร 4 คน

งานการเมือง

อดีตเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองมุกดาหาร และนายกเทศมนตรีเมืองมุกดาหาร 3 สมัย กลุ่มเรารักมุกดาหาร 
ต่อมา พ.ศ. 2550 ลาออกมาลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรก สังกัดพรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 4 ของจังหวัด (มี ส.ส. ได้ 2 คน) พ.ศ. 2554 ลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย และได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก โดยเอาชนะนางวรศุลี สุวรรณปริสุทธิ์ อดีต ส.ส. 3 สมัยจากพรรคภูมิใจไทย
วราวุธ สุธีธร

ดร.วราวุธ สุธีธร (10 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ที่จังหวัดนครปฐม— ) เป็นนักธรณีวิทยา, นักบรรพชีวินวิทยาที่มีชื่อเสียงชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์มีกระดูกสันหลัง  ผู้อำนวยการสำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ประวัติ

วราวุธ สุธีธร หรือที่รู้จักกันในนาม ดร.วราวุธ สุธีธร จบธรณีวิทยา (วท.บ.) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และได้รับวิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (กิตติมศักดิ์) สาขาชีววิทยา จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม 
ปัจจุบันเป็นดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและการศึกษาบรรพชีวินวิทยา  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว อำเภอสหัสขันธ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ อีกตำแหน่งหนึ่งด้วย
ชีวินครอบครัวสมรสกับนางประภัสร์พร สุธีธร (ฉ่ำเฉลิม)  มีบุตร 3 คน คือ นางสุธาทิพย์ กาวิเนตร (ชื่อสกุลเดิม "สุธีธร"), นางสาวธนาสิริ สุธีธร และนายสุรเวช สุธีธร  เข้ารับราชการที่กรมทรัพยากรธรณี เมื่อปี พ.ศ. 2517 มีภารกิจทำหน้าที่สำรวจและทำแผนที่ธรณีวิทยา บริเวณภาคตะวันตกและอิสาน ทำให้พบกระดูกไดโนเสาร์หลายแหล่งในอิสาน จนต่อมาได้มีความร่วมมือกับคณะสำรวจชีววิทยาไทย-ฝรั่งเศส ทำการสำรวจฟอสซิลสัตว์มีกระดูกสันหลังในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2523 เป็นต้นมา อีกทั้งได้เป็นวิทยากรถวายรายงานแด่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่ภูเวียง ภูหลวง และภูกุ้มข้าว เกี่ยวกับไดโนเสาร์หลายครั้ง

ผลงาน

ผลงานการค้นพบของวราวุธ ได้แก่ การค้นพบไดโนเสาร์ชนิดใหม่หลายชนิดในประเทศไทย เช่น ไดโนเสาร์ซอโรพอด ภูเวียงโกซอรัส สิรินธรเน่ (Phuwiangosaurus sirindhornae) ไดโนเสาร์กินเนื้อ สยามโมไทรันนัส อิสานเอนซิส (Siamotyrannus isanensis), ไดโนเสาร์ปากนกแก้ว ซิตตะโกซอรัส  สัตยารักษ์กิ (Psittacesaurus sattayaraki) และไดโนเสาร์ซอโรพอดที่เก่าแก่ที่สุด อิสานโนซอรัส อรรถวิภัชน์ชี (Isanosaurus attavipatch) รวมทั้งการค้นพบฟอสซิลสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิดในภาคใต้และภาคเหนือ  เป็นต้น
และได้รับเกียรติถูกนำนามสกุลไปตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ให้แก่  สยามโมซอรัส สุธีธรนิ (Siamosaurus suteethorni) ไดโนเสาร์กินเนื้อที่พบในประเทศไทย
คายความร้อน

ในการศึกษาเทอร์โมไดนามิกส์ กระบวนการคายความร้อน (อังกฤษ: Exothermic) หมายถึงกระบวนการหรือปฏิกิริยาที่ปลดปล่อยพลังงานออกจากระบบ โดยมากมักปลดปล่อยในรูปของความร้อน แต่ก็อาจอยู่ในรูปของแสง (เช่นประกายไฟ หรือระเบิด) ไฟฟ้า (เช่นแบตเตอรี่) หรือเสียง (เช่นเสียงเผาไหม้ไฮโดรเจน) ผู้คิดคำนี้ขึ้นครั้งแรกคือ Marcellin Berthelot กระบวนการตรงข้ามของการคายความร้อนคือกระบวนการดูดความร้อน ซึ่งดูดซับพลังงานในรูปของความร้อน
หลักการนี้ประยุกต์ใช้ได้มากมายตั้งแต่ฟิสิกส์เชิงกายภาพจนถึงปฏิกิริยาเคมี ซึ่งพลังงานจากพันธะเคมีจะถูกแปลงไปเป็นพลังงานความร้อน
ดูดสลายพลังงาน
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2018–19 รอบแพ้คัดออก

รอบแพ้คัดออก หรือรอบน็อกเอาต์ ในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2018–19 เริ่มแข่งขันในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) จนถึงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) ซึ่งเป็นรอบชิงชนะเลิศ โดยแข่งขันกันที่ วันดาเมโตรโปลิตาโน ใน มาดริด, ประเทศสเปน, เพื่อที่จะตัดสินหาแชมเปียนส์ของ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2018–19. ทั้งหมด 16 ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันในรอบแพ้คัดออก.
สำหรับครั้งแรก, ระบบ ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ (วีเออาร์) จะถูกนำมาใช้ในแชมเปียนส์ลีก รอบแพ้คัดออก.
จนกระทั่งถึงวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019) (รอบ 16 ทีมสุดท้าย) เป็น CET (UTC+1), หลังจากนั้น (รอบ 8 ทีมสุดท้ายและนอกจากนี้) เวลาจะเป็น CEST (UTC+2).

รอบ 16 ทีมสุดท้าย

โดยจะมีพิธีการจับสลากประกบคู่ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018), 12:00 CET, ที่สำนักงานใหญ่ยูฟ่าในเมือง นียง, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์.

รอบ 8 ทีมสุดท้าย

การจับสลากสำหรับรอบ 8 ทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019), 12:00 CET.

รอบรองชนะเลิศ

การจับสลากสำหรับรอบรองชนะเลิศได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2562 (ค.ศ. 2019), 12:00 CET (หลังเสร็จสิ้นการจับสลากรอบก่อนรองชนะเลิศ).
เบียร์ชิงเต่า

เบียร์ชิงเต่า (อังกฤษ: Tsingtao, อักษรจีน: 青島啤酒廠)  เป็นเบียร์ที่มีต้นกำเนิดจากเมืองชิงเต่า ประเทศจีน เมื่อปี พ.ศ. 2506 ได้รับยกย่องให้เป็นเบียร์แห่งชาติยี่ห้อเดียวของจีน

โรงเบียร์ชิงเต่า

โรงงานผลิตเบียร์นี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม  พ.ศ. 2446 มีการลงทุน 400,000 มาร์ค ใช้ชื่อว่า บริษัทเบียร์เจอมานิสเชส (Germanisches) แห่งเมืองชิงเต่า จำกัด และใช้เทคโนโลยีการหมักบ่มและวัตถุดิบจากประเทศเยอรมัน แต่หลังจากดำเนินไปได้ 13 ปี ก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้จึงถูกเปลี่ยนมือไปเป็นของทหารญี่ปุ่นอีก 29 ปี และเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงงานผลิตเบียร์ไดนิปปอน คอร์เปอเรชั่น” หลังจากนั้นเมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม โรงงานแห่งหนึ่งก็ตกอยู่ในมือของพรรคก๊กมินตั๋ง กระทั่ง 2 มิถุนายน พ.ศ. 2492 เมื่อทหารกองทัพปลดปล่อยแห่งพรรคคอมมิวนิสต์มีชัยชนะ และยึดโรงเบียร์แห่งนี้เป็นวิสาหกิจของรัฐอย่างเต็มตัว ซึ่งมีกิจการเติบโตมาอย่างต่อเนื่อง โดยในปี พ.ศ. 2502 ศักยภาพทางการผลิตก็เริ่มทะลุ 10,000 ตัน  
ในปี พ.ศ. 2536 โรงงานผลิตเบียร์แห่งนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัทเบียร์ชิงเต่าจำกัด และเข้าสู่ตลาดทุนในตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้และฮ่องกง และเมื่อจีนเข้าเป็นสมาชิกขององค์การการค้าโลก(WTO) เบียร์ชิงเต่าก็ได้เป็นพันธมิตรกับอันเฮาเซอร์ บุช ผู้ผลิตเบียร์  บัดไวเซอร์
เวปไซท์ ประจำประเทศไทย www.facebook.com/tsingtaothai ผู้ผลิต คนสักคนในโลกนี้
มุกดาวัน สันติพอน

ประวัติ

เธอเกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ที่บ้านธาตุอิงฮัง เมืองไกสอน พมวิหาน แขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว ในครอบครัวที่ทำอาชีพเกษตรกรรม แต่เมื่อยามบิดามารดาของเธอว่างจากการทำนา ก็จะตระเวนรับจ้างร้องเพลงโดยที่บิดาของเธอมีวงดนตรีอยู่วงหนึ่ง โดยบิดาของเธอมมีรายได้จากการตระเวนร้องเพลงคืนละ 5 แสนกีบ

วงการบันเทิง

เธอเริ่มร้องเพลงจากการสอนของบิดา และเรียนการลำกลอนจากดอกเพ็ด แดนจำพอน เธอเริ่มเดินสายประกวดร้องเพลงตั้งแต่อายุได้ 5 ปี ในระหว่างที่เธอร้องเพลงประกวดนี้ ได้รับรางวัลบ้าง ไม่ได้รับรางวัลบ้าง และเธอยังเป็นสมาชิกของคณะศิลป์สโมสรวัฒนธรรมบรรดาเผ่าแขวงสุวรรณเขต ตำแหน่งน้กร้อง-หมอลำ เธอเคยเดินทางไปแสดงในนามแขวงสุวรรณเขต ทั้งในและต่างประเทศ
ขณะที่มุกดาวันศึกษาอยู่ที่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เธอได้ออกอัลบั้มเพลง ไหว้บ่พ่อ สังกัดค่ายเพลงลาวเด้อมิวสิก ซึ่งได้รับความนิยมในระดับหนึ่ง ต่อมาเมื่อเธอกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 เธอได้ออกอัลบั้ม บ่าวท่าแขก-สาวสะหวัน มีเพลงดังจากอัลบั้มนี้เช่น "ถามข่าวบ่าวมัธยม" และ "เพิ่นมิมักข่อย" หลังจากนั้นเธอจึงตัดสินใจทำเพลงเองในนามค่าย "กล้วยสุกเขียว" ซึ่งมาจากชื่อวงดนตรีของบิดา
คณะลูกเสือแห่งชาติ

ธงในคณะลูกเสือแห่งชาติ

ธงลูกเสือแบ่งออกเป็น 4 อย่างดังต่อไปนี้
1. ธงคณะลูกเสือแห่งชาติ
2. ธงลูกเสือประจำจังหวัด
3. ธงประจำกลุ่มหรือกองลูกเสือ
4. ธงประจำหมู่ลูกเสือ
ธงคณะลูกเสือแห่งชาติและธงลูกเสือประจำจังหวัด มีลักษณะ ขนาดตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติธง และธงดังกล่าวนี้จะได้รับพระราชทานจากพระประมุขของคณะลูกเสือแห่งชาติ (ข้อ 308 ข้อบังคับคณะลูกเสือแห่งชาติ ว่าด้วยการปกครอง หลักสูตรและวิชาพิเศษลูกเสือ พ.ศ. 2509 ฉบับพิเศษ เล่ม 84 ตอนที่ 9 ราชกิจจานุเบกษา 27 มกราคม 2510)
1.ธงคณะลูกเสือแห่งชาติ มีลักษณะและสีอย่างเดียวกับธงชาติ แต่ผืนธงกว้าง 50 เซนติเมตร ยาว 52 เซนติเมตร ตรงกลางของผืนธงมีตราธรรมจักรสีเหลืองขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 32 เซนติเมตร (มาตรา 38 พระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522)
2.ธงลูกเสือจังหวัด มีลักษณะและสีอย่างเดียวกับธงชาติ แต่ผืนธงกว้าง 40 เซนติเมตร ยาว 60 เซนติเมตร ตรงกลางของผืนธงมีดวงกลมสีเหลืองขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 27 เซนติเมตร มีขอบรอบดวงกลมเป็นสีดำ 2 ขอบซ้อนกัน ขอบนอกกว้าง 2 มิลลิเมตร ขอบในกว้าง 1 มิลลิเมตร ระยะระหว่างขอบนอกกับขอบในห่างกัน 2 มิลลิเมตร ตรงกลางของดวงกลมมีตราคณะลูกเสือแห่งชาติเป็นสีเหลือง และใต้ตรานั้นให้มีชื่อจังหวัดเป็นอักษรสีดำ (มาตรา 39 พระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2522)
ธงคณะลูกเสือแห่งชาติ และธงลูกเสือประจำจังหวัดโดยรับพระราชทานจากประมุขของคณะลูกเสือแห่งชาติ ( มาตรา 50 พระราชบัญญัติลูกเสือ พ.ศ. 2551 )

3.ธงประจำกลุ่มหรือกองลูกเสือ มีดังต่อไปนี้ (ข้อ 309) 
3.1 ธงลูกเสือสำรอง ทำด้วยผ้าสีเหลืองขนาด 90x60 ซม. มีครุยสีเขียวยาว 8 ซม. สามด้าน ตรงกลางมีตราคณะลูกเสือแห่งชาติสีเขียว ขนาด 40x25 ซม. ใต้ตราบอกชื่อกลุ่มหรือกองลูกเสือ ตัวอักษรตัวพิมพ์ธรรมดาสีเหลือง ขนาดพองาม ยอดคันธงทำด้วยโลหะเป็นรูปวชิรสีเงิน
3.2 ธงลูกเสือสามัญ ทำด้วยผ้าสีเขียว ขนาด 120x80 ซม. มีครุยสีเหลืองยาว 8 ซม.สามด้าน ตรงกลางมีตราคณะลูกเสือแห่งชาติสีเหลือง ขนาด 40x25 ซม. ใต้ตราบอกชื่อกลุ่มหรือกองลูกเสือ ตัวอักษรตัวพิมพ์ธรรมดาสีเหลือง ขนาดพองาม ยอดคันธงทำด้วยโลหะเป็นรูปวชิรสีเงิน
3.3 ธงลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่ ทำด้วยผ้าสีเลือดหมู ขนาด 120x80 ซม. มีครุยสีเหลืองยาว 8 ซม. สามด้าน ตรงกลางมีตราคณะลูกเสือแห่งชาติสีเหลืองขนาด 40x25 ซม. ใต้ตราบอกชื่อกลุ่มหรือกองลูกเสือ ตัวอักษรตัวพิมพ์ธรรมดาสีเหลือง ขนาดพองาม ยอดคันธงทำด้วยโลหะเป็นรูปวชิรสีเงิน
3.4 ธงลูกเสือวิสามัญ ทำด้วยผ้าสีขาบ ขนาด 120x80 ซม. มีครุยสีเหลืองยาว 8 ซม.สามด้าน ตรงกลางมีตราคณะลูกเสือแห่งชาติสีเหลือง ขนาด 40x25 ซม. ใต้ตราบอกชื่อกลุ่มหรือกองลูกเสือ ตัวอักษรตัวพิมพ์ธรรมดาสีเหลือง ขนาดพองาม ยอดคันธงทำด้วยโลหะสีเงิน

4. ธงประจำหมู่ลูกเสือ ให้เป็นไปตามที่กำหนดไว้ในหนังสือการลูกเสือสำหรับเด็กชาย ( ข้อ 310 )
ฟุตบอลดิวิชัน 3 ฤดูกาล 2559 กลุ่มภาคเหนือ

รอบแบ่งกลุ่ม

การแข่งขันในรอบแบ่งกลุ่ม แบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ทีมที่ได้คะแนนอันดับที่ 1 และอันดับที่ 2 ของแต่ละกลุ่ม จะผ่านเข้าไปแข่งขันต่อในรอบที่สอง 
ในกรณีที่มีคะแนนเท่ากันและต้องหาลำดับของทีมที่จะเข้ารอบต่อไป จะไม่มีการคิดผลต่างประตูได้เสีย แต่จะพิจารณาจากผลการแข่งขันที่เคยแข่งขันระหว่างกัน หากเสมอกัน จะพิจารณาจากจำนวนครั้งที่ชนะในรอบแบ่งกลุ่ม หากชนะมาเท่ากัน ให้ใช้วิธีการจับฉลาก

รอบรองชนะเลิศ

ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย กองทัพภาคที่ 3 - สมาคมฟุตบอลจังหวัดเพชรบูรณ์ ถูกปรับแพ้ฟาวล์เนื่องจากส่งผู้เล่นผิดคุณสมบัติลงทำการแข่งขัน ทำให้ แม่โจ้ ยูไนเต็ด ได้เข้าแข่งขันในรอบรองชนะเลิศแทน
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ

วิบูลย์ ลี้สุวรรณ (19 ตุลาคม พ.ศ. 2490 -) ศิลปินสาขาจิตรกรรม ศาสตราจารย์สาขาทัศนศิลป์ ภาควิชาทัศนศิลป์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม ราชบัณฑิต ประจำสำนักศิลปรรม ราชบัณฑิตยสภา สาขาวิจิตรศิลป์

ชีวิตวัยเยาว์และการศึกษา

วิบูลย์ ลี้สุวรรณ เกิดที่จังหวัดอ่างทอง มีพี่น้อง 3 คน จบการศึกษามัธยมศึกษาที่โรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร

ผลงาน

วิบูลย์ ลี้สุวรรณ มีบทบาทในด้านการค้นคว้าและทำการศึกษาวิจัยงานด้านศิลปะและวัฒนธรรมรวมทั้งเครื่องจักสานติดต่อกันมาอย่างต่อเนื่องมากกว่า 30 ปี และยังได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับ ศิลปะไทย ศิลปะพื้นบ้าน และศิลปะสมัยใหม่เป็นจำนวนมาก รวมทั้งการรวบรวมผลงานของ "ขรัวอินโข่ง" จิตรกรภาพเขียนฝาผนังผู้บุกเบิกงานจิตรกรรมแบบตะวันตกของประเทศไทย เคยได้รับรางวัลจากการเขียนหนังสือต่างๆ หลายครั้ง เช่น ได้รับรางวัลดีเด่นประเภทสารคดีประจำปี พ.ศ. 2519 จากหนังสือ ศิลปะชาวบ้าน พ.ศ. 2520 ได้รับรางวัลจาก สมาคมผู้ผลิตและจัดจำหน่ายหนังสือแห่งประเทศไทยและ คณะกรรมการจัดงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ  ได้รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจาก หนังสือ 5 นาทีกับศิลปะไทย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2522 ได้รางวัลหนังสือดีเด่นประเภทหนังสือสารคดีจากหนังสือ ศิลปะน่ารู้ในสองศตวรรษ จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2523 รางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ นำชมศิลปกรรมตามวัด จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ พ.ศ. 2541 และได้รางวัลประเภทการสร้างสรรค์ศิลปวัฒนธรรมประจำปี พ.ศ. 2530 - 2532 จากกระทรวงศึกษาธิการ 
นอกจากการเขียนหนังสือสำหรับคนทั่วไปแล้ว วิบูลย์ ลี้สุวรรณยังสนใจด้านการพัฒนาเยาวชนด้านศิลปะอีกด้วย โดยเมื่อ พ.ศ. 2525 เขาได้รับรางวัลชมเชยประเภทสารคดีจากหนังสือ สำหรับเด็กก่อนวัยรุ่นจากหนังสือ จิตรกรรมไทย จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือของคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก
วิบูลย์ ลี้สุวรรณมีผลงานสร้างสรรค์ด้านศิลปะจำนวนมากเช่นกันและยังเคยได้รับเชิญให้ไปดูงานและไปแสดงผลงานศิลปกรรมของเขาทั้งในและต่างประเทศอยู่เสมอ
ไพรีอัส

ไพรีอัส หรือ พีเรอัส (กรีกใหม่: Πειραιάς Peiraiás, กรีกโบราณ: Πειραιεύς) เป็นเมืองในแคว้นอัตติกะ ประเทศกรีซ ตั้งอยู่ในเขตเมืองของกรุงเอเธนส์ ห่างจากศูนย์กลางของเมือง 12 กม. ไปทางตะวันตกเฉียงใต้
รัฐบุรุษและแม่ทัพเทมิสโตคลีส เป็นผู้วางแผนและเริ่มต้นการก่อสร้างป้อมปราการที่เมืองนี้เมื่อ 493 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองมีผังแบบตารางกริด ออกแบบโดยสถาปนิกฮิปโปเดมัส เมื่อ 450 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองได้รับความเสียหายรุนแรงจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ไพรีอัสมีท่าจอดเรือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเป็นศูนย์กลางการค้า อุตสาหกรรม ท่าเรือไพรีอัสเป็นท่าเรือสำคัญของประเทศกรีซ เป็นท่าเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป และใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก รองรับผู้โดยสารราว 20 ล้านคนต่อปี เมืองนี้ยังเคยเป็นเจ้าภาพในการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และ 2004 ที่จัดที่กรุงเอเธนส์
ตะลึงงันและสั่นไหว

เนื้อเรื่องย่อ

ตะลึงงันและสั่นไหว เป็นบันทึกเรื่องราวตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ตัวผู้เขียนได้มีโอกาสทำงานในบริษัทยูมิโมโตะคอร์เพอเรชัน (Yumimoto Corporation) ซึ่งเป็นบริษัทนำเข้า-ส่งออกสินค้ายักษ์ใหญ่ชั้นนำของญี่ปุ่น โดยมีสัญญาการว่าจ้างงาน 1 ปี เธอมีความภาคภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของยูมิโมโตะ แต่แล้วการทำงานที่บริษัทแห่งนี้กลับไม่ง่ายและไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ เพียงแค่วันแรกของการทำงาน เธอก็สร้างความไม่พอใจแก่คุณไซโตะ งานแรกของเธอคืองานร่างจดหมายเป็นภาษาอังกฤษตอบรับคำเชิญไปตีกอล์ฟกับมิสเตอร์แอดัมของคุณไซโตะ แต่ถึงแม้จะมาปัญหาอุปสรรคอย่างไร เธอก็ยังพึงพอใจที่ได้ทำงานที่นี่ การได้ลอบมองความงามของฟูบูกิ เจ้านายโดยตรงของเธอดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้การทำงานในแต่ละวันของเธอไม่น่าเบื่อจนเกินไปนัก
หลายวันผ่านไป อาเมลีก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนเดิม งานต่อมาของเธอคืองานชงกาแฟ ส่งเอกสาร เปลี่ยนปฏิทิน จนถึงงานถ่ายเอกสาร ต่อมาเธอได้พบกับคุณเทนชิ ผู้จัดการแผนกผลิตภัณฑ์นม ผู้ซึ่งชักชวนให้เธอมาร่วมทำโครงการเกี่ยวกับวิธีขจัดไขมันออกจากเนยของบริษัทคู่ค้าเบลเยียม เธอจึงตอบรับโดยทันทีเนื่องจากจะได้ทำตัวให้มีประโยชน์ขึ้น แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น หลังจากนั้นไม่นานคุณเทนชิรวมทั้งอาเมลีต่างถูกเรียกตัวเข้าพบคุณโอโมชิ เหตุการณ์ครั้งนี้รุนแรงมาก คุณเทนชิถูกเรียกว่าคนทรยศ คนหลอกลวง ผู้สร้างความพินาศให้กับบริษัท
ต่อมา อาเมลีจึงได้รู้ว่าฟูบูกินั่นเองที่เป็นผู้รายงานเรื่องนี้ให้คุณโอโมชิทราบด้วยเหตุผลที่ว่า ฟูบูกิยอมไม่ได้หากว่าอาเมลีที่เพิ่งทำงานที่นี่ได้เพียง 10 สัปดาห์ จะได้เลื่อนตำแหน่ง ดังนั้นความสัมพันธ์อันดีระหว่างเธอและเจ้านายแสนสวยจึงสิ้นสุดลง
หลังจากนั้น อาเมลีก็ได้รับมอบหมายให้ทำงานบัญชี และงานตรวจดูรายจ่ายเกี่ยวกับการเดินทางไปทำธุรกิจข้างนอกของพนักงานแผนกต่างๆ ซึ่งทั้ง 2 งานนี้เธอทำไม่สำเร็จ จนทำให้ฟูบูกิต่อว่าเธอว่าเป็นคนมือพิการบ้าง เป็นคนบกพร่องทางจิตบ้าง เพราะใครกันนะที่จะโง่คิดเลขผิดได้ขนาดนั้น
ต่อมา อาเมลีได้รับมอบหมายให้เป็นพนักงานทำความสะอาดห้องน้ำ เนื่องจากความเข้าใจผิดที่ฟูบูกิคิดว่า อาเมลีตามเธอไปที่ห้องน้ำเพื่อจะเยาะเย้ยเธอหลังจากที่ฟูบูกิถูกคุณโอโมชิต่อว่าอย่างสาหัส เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ฟูบูกิรู้สึกไม่ชอบอาเมลีมากกว่าเก่า จึงแก้แค้นเธอด้วยวิธีนี้
อย่างไรก็ตาม ภายหลังที่คุณเทนชิทราบเรื่องที่อาเมลีถูกกระทำเช่นนี้ เขารู้สึกเห็นใจเธอเป็นอย่างมาก จึงกำชับไม่ให้พนักงานในแผนกผลิตภัณฑ์นมเข้าห้องน้ำชั้นนี้ ความวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไปและการทำงานของอาเมลีก็ยังคงเหมือนเดิมทุกวัน จนถึงเดือนธันวาคม ซึ่งเป็นเดือนที่หมดอายุสัญญาการว่าจ้างงาน 1 ปีพอดี เธอจึงตัดสินใจลาออกโดยแจ้งกับฟูบูกิเป็นคนแรก ต่อมาคือคุณไซโตะ คุณโอโมชิ และคุณฮาเนดะตามลำดับ และในวันที่ 7 มกราคมก็คือวันสุดท้ายของการทำงานที่ยูมิโมโตะ โดยที่เธอไม่เคยหวนกลับไปอีกเลย
ปลาตะเกียง

ลักษณะ

ปลาตะเกียงจะมีรูปร่างที่เรียวเล็กมีเกล็ดเล็กๆสีขาวปกคลุมหัวค่อนข้างกลมและมีดวงตาทรงกลมขนาดใหญ่มีขากรรไกรขนาดเล็กที่ประกบติดกันได้ดีมีฟันชุดเล็กที่ขากรรไกรบนและล่าง มีครีบขนาดเล็กแต่บางชนิดก็มีครีบหลังที่ยาว พวกมันมีถุงลมที่เต็มไปด้วยไขมันเพื่อใช้ในสถานที่ๆมีแรงกดดันสูง
มันมีอวัยวะผลิตแสง(photophores)ซึ่งจะจัดเรียกต่างกันไปตามชนิดและเพศของพวกมันซึ่งเพศผู้จะอยู่อยู่เหนือห่างเพศเมียจะอยู่ใต้หางส่วนแบบตามชนิดก็จะมีแบบที่ใต้ท้อง,ด้านบนลำตัวหรือบนหัวบริเวณใกล้เคียงกับดวงตา ซึ่งอวัยวะผลิตแสงเหล่านี้จะผลิตแสงที่มีสีฟ้า,สีเขียวหรือสีเหลืองอ่อน
ปลาตะเกียงส่วนมากมักเป็นปลาขนาดเล็กประมาณ 2 ถึง 30 เซนติเมตร (0.79 ถึง 11.81 นิ้ว) ซึ่งส่วนใหญ่พวกมันจะมีขนาดไม่เกินมี 15 ซม. (5.9 นิ้ว) ปลาตะเกียงที่อยู่น้ำตื้นจะมีสีผิวเป็นสีฟ้า,สีเขียวหรือสีน้ำเงิน แต่ที่อยู่ในทะเลลึกจะมีสีน้ำตาลจนถึงสีดำและปลาตะเกียงนั้นเป็นปลาที่มีประชาการเยอะมากในสายพันธุ์ของสัตว์มีกระดูกสันหลัง

นิเวศวิทยา

โดยปกติแล้วช่วงตอนกลางวันพวกมันจะอยู่บริเวณน้ำลึกประมาณ300 และ 1,500 เมตร (980 และ 4,920 ฟุต) แต่พอตกเย็นพวกมันจะขึ้นมาอยู่ที่บริเวณน้ำลึกระหว่าง 10 ถึง 100 เมตร (33 และ 328 ฟุต)เพื่อหลบหนีการไล่ล่าจากนักล่าอีกทั้งเพื่อมาหาอาหารเช่นแพลงค์ตอน พอเริ่มเช้าพวกมันก็จะกลับลงไปที่ทะเลลึกเหมือนเดิม
ความหลากหลายของรูปแบบการย้ายถิ่นเกิดขึ้นแค่กับบางชนิดเท่านั้นปลาตะเกียงที่อาศัยอยู่ลึกมากๆอาจไม่มีการโยกย้ายใด ๆ ในขณะที่บางชนิดอาจทำเช่นนั้นเป็นระยะ ๆ รูปแบบการย้ายนั้นอาจจะขึ้นกับช่วงอายุ,เพศและฤดู
การเรียงตัวของอวัยวะเรืองแสง(photophores)นั้นจะแตกต่างกันตามชนิดซึ่งนั้นทำให้สื่อสารและหาคู่ผสมพันธุ์ได้ อีกทั้งพวกมันยังสามารถใช้แสงในการลวงตานักล่าได้ด้วยการควบคุมความสว่างของแสงนั้นให้เข้ากับสภาพแวดล้อมนั้นเอง
ปลาตะเกียงนั้นเป็นแหล่งอาหารที่สำคัญต่อระบบนิเวศเป็นอย่างมากและยังเป็นจุดเชื่อมโยงที่สำคัญในห่วงโซ่อาหารซึ่งมันจะเป็นเหยือของวาฬ,โลมา,ฉลาม,นกทะเลและอื่นๆอีกมากโดยปกติแล้วพวกมันกินแพลงค์ตอนเป็นอาหารแต่จากการศึกษาสำไส้ของพวกมันได้พบว่าพวกมันกินพลาสติกหรือขยะที่มนุษย์ทิ้งลงมาในทะเลอีกด้วย

การสำรวจ

ในช่วงสงครามโลกครังที่2ทหารได้มีการสำรวจทะเลลึกผ่านคลื่นโซนาร์จึงได้พบกลุ่มของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่ระดับความลึก 300-500เมตรซึ่งนั้นก็คือฝูงของปลาตะเกียงซึ่งมาพวกมันกำลังจะมากินแพลงค์ตอนในเวลาเย็น
จากการสำรวจชนิดและสายพันธุ์ปลาทะเลลึกพบว่าพวกมันนั้นเป็น65%ของชนิดสายพันธุ์ปลาทะเลลึกทั้งหมดที่ค้นพบจึงทำให้กล่าวได้ว่ามันเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีการกระจ่ายพันธุ์ได้แพร่หลายในสถานที่ต่างๆมากที่สุดซึ่งน้ำหนักโดยรวมของการประมงที่สามารถจับปลาชนิดนี้ได้นั้นมีน้ำหนักมากถึง550-660 ล้านเมตริกตัน