google/wiki40b huggingface dataset:
อุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจัน

ลักษณะภูมิประเทศ

เป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน วางตัวในแนวเหนือใต้อยู่ทางด้านตะวันตกของจังหวัดราชบุรี จนไปจดประเทศสภาพพม่า ครอบคลุมพื้นที่ 349.59 ตารางกิโลเมตร ในท้องที่อำเภอปากท่อ อำเภอสวนผึ้ง และกิ่งอำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี ยอดเขาสูงสุดชื่อ เขายืดหรือเขาพระรอบ มีความสูงประมาณ 834 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ลักษณะธรณีของพื้นที่เป็นหินตะกอน ประกอบด้วยหินกรวดมน หินชั้น หินปูน หินดินดาน และหินทราย สภาพดินมีความอุดมสมบูรณ์สูง ปกคลุมไปด้วยอินทรีย์วัตถุ ดินเป็นดินร่วนปนทราย มีการดูดซึมน้ำได้อย่างดี เทือกเขาป่าแม่ประจันเป็นแหล่งต้นน้ำของลำห้วยหลายสาย ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของห้วยพุไทร ห้วยท่าเคย ห้วยพุน้ำร้อน ลุ่มน้ำแม่ประจัน ไหลลงแม่น้ำเพชรบุรีและลุ่มแม่น้ำภาชี ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำกลอง

ลักษณะภูมิอากาศ

สภาพอากาศค่อนข้างหนาวเย็นตลอดปี โดยได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมจากตะวันตกเฉียงใต้ในช่วงฤดูฝน และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือในช่วงฤดูหนาว แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ ฤดูร้อนเริ่มตั้งแต่ปลายเดือนมีนาคม ถึง เดือนมิถุนายน ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ถึง เดือนตุลาคมและฤดูหนาว เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึง เดือนกุมภาพันธ์

พืชพันธุ์และสัตว์ป่า

ลักษณะทั่วไปของสังคมพืชในอุทยานแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติไทยประจันประกอบด้วย ป่าเบญจพรรณ ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ชนิดพันธุ์ไม้มีสำคัญของ ได้แก่ ประดู่ แดง ตะแบก เสลา ส้าน มะค่าโมง ตะค้อ ตะคร้ำ สมอพิเภก เลี่ยน กะบก มะกอก ฯลฯ พืชพื้นล่าง ได้แก่ ไผ่ไร่ ไผ่ซาง ไผ่บง และไผ่ข้าวหลาม เป็นต้น ป่าดิบแล้ง ครอบคลุมพื้นที่ทางด้านตะวันตกและทางด้านเหนือ ชนิดพันธุ์ไม้ที่สำคัญได้แก่ ยางขาว ยางแดง ตะเคียน ยมหอม จำปาป่า รัก จำปีป่า กระบาก มะม่วงป่า ตะแบก มะหาด มะไฟป่า สะเดาป่า ฯลฯ พืชพื้นล่าง ได้แก่ ไผ่บง ไผ่เฮียะ ตาว หวาย ปาล์ม เฟิร์น เป็นต้น
บริเวณพื้นที่อุทยานแห่งชาตินี้ยังคงสภาพที่อุดมสมบูรณ์อยู่มาก และเนื่องจากป่าเป็นผืนเดียวกันกับอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแม่น้ำภาชี และประเทศสหภาพพม่า จึงมีการย้ายถิ่นฐานของสัตว์ป่าไปมาอยู่เป็นประจำ ที่พบเห็นได้แก่ กวางป่า กระทิง เก้ง กระจง หมี หมูป่า ลิง ค่าง ชะนี อีเห็น ชะมด เสือไฟ หมูหริ่ง บ่าง หมาไน เม่น ลิ่น พังพอน ค้างคาว กระต่ายป่า กระรอก กระแต และหนูป่า นกที่พบเห็น ได้แก่ นกเงือกสีน้ำตาล นกกก นกแก๊ก นกเงือกกรามช้างปากเรียบ นกเงือกดำ เหยี่ยว นกเค้า นกปรอด นกกระปูด นกกางเขนน้ำ นกขมิ้น นกกระทาดง นกขุนทอง นกแซงแซว นกตะขาบ นกหัวขวาน นกเขียวก้านตอง นกแซวสวรรค์ ไก่ป่า นกยางเขียว และนกบั้งรอกใหญ่ สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่พบเห็นได้แก่ เขียดหิน กบภูเขา หรือ กบทูด คางคก ปาด และอึ่งอ่าง สัตว์เลื้อยคลานที่พบเห็น ได้แก่ ตะพาบ เต่า งู ตะกวด ตุ๊กแก กิ้งก่า จิ้งเหลน และแย้ ปลาที่พบเห็น ได้แก่ ปลาค้อ ปลาตะเพียนทราย ปลาหมอช้างเหยียบ ปลาซิวหางแดง ปลาก้าง ปลาไส้ต้นตาแดง ปลาแป้นแก้ว ปลาซิวใบไผ่ ปลาพลวง ปลาตะเพียนน้ำตก ปลาซิวควายแถบดำ ปลาหนามหลัง และปลาอีด เป็นต้น
วัลลภ ไทยเหนือ

ประวัติ

นายแพทย์วัลลภ ไทยเหนือ เกิดเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายแพทย์มะลิ ไทยเหนือ อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข 
นายแพทย์วัลลภ สมรสกับนางพวงทอง ไทยเหนือ มีบุตร 2 คน คือ นายวรพล ไทยเหนือ และนางสาววรพธู ไทยเหนือ
นายแพทย์วัลลภ สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตร์บัณฑิต คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2512 วุฒิบัตรผู้เชี่ยวชาญด้านสูติ - นรีเวช จากมหาวิทยาลัยจอห์นฮอปสกินส์ สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2518 และปริญญาโท ทางสาธารณสุข จากเดียวกัน ในปี พ.ศ. 2519 ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ ทางสาธารณสุข มหาวิทยาลัยมหิดล

การทำงาน

นายแพทย์วัลลภ ไทยเหนือ เริ่มรับราชการในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข จนได้รับตำแหน่งอธิบดีกรมอนามัย ในระหว่างปี พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2544 อธิบดีกรมควบคุมโรคติดต่อ ในปี พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2545 และตำแหน่งสุดท้ายคือ ปลัดกระทรวงสาธารณสุข ก่อจะถูกสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ปลดจากตำแหน่ง ซึ่งนายแพทย์วัลลภ ไทยเหนือ ได้แถลงโต้เหตุโดนปลดว่าเป็นเพราะขวางการประมูลคอมพิวเตอร์มูลค่า 900 ล้าน
ต่อมาได้เข้าทำงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ โดยลงสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2548 แบบบัญชีรายชื่อ ต่อมาในการจัดตั้งรัฐบาลหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2549 จึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 นายแพทย์วัลลภ ไทยเหนือ ได้ย้ายมาลงสมัครในแบบสัดส่วน กลุ่ม 4 สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน ในปี พ.ศ. 2553 ได้หันมาร่วมกิจกรรมอย่างไม่เป็นทางการกับพรรคภูมิใจไทย ต่อมาหลังการยุบสภาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 ได้ลาออกจากพรรคเพื่อแผ่นดิน และประกาศวางมือทางการเมือง
เอดิท ชไตน์

ประวัติ

เอดิท ชไตน์ เป็นชาวยิว เกิดเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1891 ที่เมืองเบรสเลา จักรวรรดิเยอรมัน (ปัจจุบันคือเมืองวรอตสวัฟ ประเทศโปแลนด์) เมื่อโตขึ้นได้เรียนในสาขาวิชาปรัชญา โดยสนใจด้านปรากฏการณ์วิทยาเป็นพิเศษ ต่อมาเธอศรัทธาในนิกายโรมันคาทอลิก และได้รับศีลล้างบาปในปี ค.ศ.1922 ณ มหาวิหารโคโลญ ประเทศเยอรมนี
ในปี ค.ศ. 1933 เอดิท ชไตน์ ตัดสินใจปฏิญาณตนเป็นนักพรตหญิงคณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้าที่อารามแม่พระแห่งสันติภาพ เมืองโคโลญ ได้รับศาสนนามว่าภคินีเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน ต่อมาได้เกิดปัญหาทางการเมืองขึ้นในเยอรมนี ท่านจึงย้ายไปอาศัยอยู่ที่อารามในเมืองเอคท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อนาซีเยอรมันบุกยึดเนเธอร์แลนด์ได้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภคินีเทเรซา เบเนดิกตาถูกส่งไปขังที่ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ และถูกสังหารด้วยการรมก๊าซพิษเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1942 สิริอายุได้ 50 ปี

หลังมรณกรรม

ภคินีเทเรซา เบเนดิกตา แห่งไม้กางเขน ได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1998 ในสมณสมัยเดียวกัน
ดัชชีบราบันต์

ดัชชีแห่งบราบองต์ (อังกฤษ: Duchy of Brabant) เป็นดัชชีในประวัติศาสตร์ของกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำในบริเวณที่ในปัจจุบันคือบริเวณบราบองต์เฟล็มมิช, บราบองต์วอลลูน (Walloon Brabant), อันท์เวิร์พ และบรัสเซลส์ ในประเทศเบลเยียม และเลยไปในบริเวณนอร์ธบราบองต์ในเนเธอร์แลนด์ด้วย 
ในสมัยโรมันโบราณบราบองต์ตั้งอยู่ในบริเวณจังหวัดโรมันชื่อกาลเลียเบลจิคา และเจอร์มาเนียใต้ และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนเคลต์จนมาแทนที่ด้วยชนเจอร์มานิคซึ่งเป็นการยุติความมีอำนาจของจักรวรรดิโรมันในบริเวณนี้ เมืองสำคัญของบราบองต์ก็ได้แก่บรัสเซลส์, อันท์เวิร์พ, ลูแวง (Leuven) และ เบรดา  ชื่อของบริเวณนี้บันทึกเป็นครั้งแรกในสมัยคาโรลิงเกียนว่า “pagus Bracbatensis” ที่เป็นบริเวณที่ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำเชลด์ท (Scheldt) และแม่น้ำ Dijle ที่มาจากคำว่า “bracha” ที่แปลว่า “ใหม่”  และคำว่า “bant” ที่แปลว่า “บริเวณ”
กาฆอน

กาฆอน (สเปน: cajón) เป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะรูปร่างคล้ายกล่อง มีที่มาจากประเทศเปรู วิธีการเล่นคือ ใช้มือตบตรงด้านหน้า (โดยทั่วไปทำจากไม้อัดบาง ๆ) กาฆอนเป็นที่นิยมในหมู่นักดนตรีชาวแอโฟร-เปรู ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 18 เป็นไปได้ว่ามีการพัฒนาบริเวณชายฝั่งของเปรู ในระหว่างต้นศตวรรษที่ 19 หรือก่อนหน้านั้น เครื่องดนตรีชนิดนี้ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงปี ค.ศ. 1850 และในปลายศตวรรษที่ 19 ผู้เล่นเครื่องดนตรีนี้ได้ทดลองผสมผสานแผ่นกระดานเข้ากับตัวกาฆอน ทำให้เกิดการสั่นของเสียงรูปแบบใหม่
ชีววิทยาโอลิมปิกระดับชาติ ประเทศไทย

ประวัติ

การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับชาติจัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2547 ณ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์

ฮอลลีวูดบูเลอวาร์ด

เป็นถนนทอดตัวเข้าไปของดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ มีรูปแบบคล้าย ๆ กับเมนสตรีท, สหรัฐ ที่ดิสนีย์แลนด์

เอคโค่เลก

เป็นพื้นที่จำลองการล้อเลียนจากสถาปัตยกรรมของ "แคลิฟอร์เนียเครซี่" มีเครื่องเล่นที่สำคัญคือ สตาร์ทัวร์ – เดอะแอดเวนเจอรส์คอนทินิว, เจไดแทรนนิ่ง: ไทลอัลส์ออฟเดอะเทมเพิล, อินเดียนาโจนส์แอดเวนเจอร์

แกรนด์อเวนิว

พื้นที่จำลองย่านประวัติศาสตร์จริงในเมืองลอสแอนเจลิส

พิกซ่าร์เพลส

พื้นที่จำลองที่มีเครื่องเล่นมาจากภาพยนตร์ของค่ายพิกซาร์

แอนิเมชันคอร์ตยาร์ด

เป็นบ้านที่มีพื้นฐานมาจากตัวละครและภาพยนตร์ของค่ายวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์

ซันเซ็ตบูเลอวาร์ด

เป็นพื้นที่ขยายของดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ มีเครื่องเล่นที่น่าใจคือ เดอะทไวไลท์โซนทาวน์เวอร์ออฟเทอเรอร์

ทอยสตอรี่แลนด์

ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง ทอย สตอรี่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เคยสร้างมาแล้วใจฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ และเซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์พาร์ก

สตาร์วอส์: กาแล็กซี่เอดจ์

ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 2015 บ๊อบ ไอเกอร์ ประกาศเพิ่ม สตาร์วอส์: กาแล็กซี่เอดจ์ ในงานดี23 จะเปิดบริการในปี พ.ศ. 2562 ซึ่งรวมถึงจะมีเครื่องเล่น มิลเลนเนี่ยม ฟาลค่อน อีกด้วย
ปางห้ามญาติ

ปางห้ามญาติ เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอริยาบถยืน ยกพระหัตถ์ขวาขึ้นเสมอพระอุระ (อก) ตั้งฝ่าพระหัตถ์ยื่นออกไปข้างหน้าเป็นกิริยาห้าม มีลักษณะคล้ายกันกับปางห้ามพยาธิ

ประวัติ

ครั้งหนึ่งเมื่อเหล่ากษัตริย์ตระกูลศากยวงศ์ พระญาติฝ่ายพุทธบิดา และเหล่ากษัตริย์ตระกูลโกลิยวงศ์ พระญาติฝ่ายพุทธมารดา เกิดการทะเลาะวิวาทกันเพราะเรื่องแย่งน้ำในแม่น้ำโรหิณีเนื่องจากฝนแล้ง น้ำไม่เพียงพอ ทำให้การทะเลาะวิวาทลุกลามไป จนเกือบกลายเป็นศึกสงครามระหว่างกัน พระพุทธเจ้าทรงทราบเหตุด้วยพระญาณ จึงเสด็จไปห้ามสงคราม โดยตรัสให้เห็นถึงความไม่สมควรที่กษัตริย์ต้องมาฆ่าฟันกันด้วยสาเหตุเพียงแค่การแย่งน้ำเข้านา และได้ตรัสเตือนสติว่า ระหว่างน้ำกับความเป็นพี่น้อง อะไรสำคัญยิ่งกว่ากัน ทั้งสองฝ่ายจึงได้สติ คืนดีกัน และขอพระราชทานอภัยโทษต่อเบื้องพระพักตร์พระพุทธองค์
ช็องเซลีเซ

อาฟว์นูว์เดช็องเซลีเซ (ฝรั่งเศส: Avenue des Champs-Élysées, [avəny de ʃɑ̃zeliˈze]) เป็นถนนในเขตที่ 8 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นย่านการค้าที่ประกอบด้วยโรงละคร ร้านกาแฟ และร้านค้าหรูหรา สองข้างทางมีต้นเกาลัดที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงามปลูกเรียงราย ชื่อ "ช็องเซลีเซ" มาจากคำว่า "ทุ่งเอลิเซียม" จากเทพปกรณัมกรีกในภาษาฝรั่งเศส
ช็องเซลีเซได้รับการขนานนามว่าเป็นถนนที่สวยที่สุดในโลก (La plus belle avenue du monde) โดยมีอัตราค่าเช่าสูงถึง 1.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี สำหรับพื้นที่ 1000 ตารางฟุต (93 ตารางเมตร) สูงที่สุดในยุโรป 
ช็องเซลีเซเดิมเป็นท้องทุ่งและสวน จนกระทั่งปี ค.ศ. 1616 เมื่อมารี เดอ เมดิซี สมเด็จพระราชินีนาถแห่งฝรั่งเศส ทรงขยายพื้นที่บริเวณสวนหย่อมของพระราชวังตุยเลอรี (Palais des Tuileries) เป็นถนนที่มีต้นไม้สองข้างทาง ในปี ค.ศ. 1724 ได้รับการขยายไปเชื่อมกับจัตุรัสแห่งดวงดาว (Place de l'Étoile ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นจัตุรัสชาร์ล เดอ โกล ที่เป็นที่ตั้งของประตูชัยฝรั่งเศส)
เอลเดอร์ธิง

ลักษณะเบื้องต้น

เอลเดอร์ธิงเป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวพวกแรกที่เริ่มตั้งรกรากบนโลกตั้งแต่หนึ่งพันล้านปีก่อน มีความสูงประมาณหกฟุตและลำตัวเป็นทรงไข่แต่สูงเหมือนทรงกระบอกและมีอวัยวะคล้ายกับปลาดาวที่ปลายทั้งสองข้าง อวัยวะนี้ที่อยู่ด้านบนจะเป็นส่วนหัวซึ่งมีตาห้าดวง หนวดสำหรับกินอาหารห้าเส้นและซีเลียซึ่งเป็นอายตนะในความมืด ส่วนที่อยู่ตรงปลายด้านล่างจะเป็นเหมือนขาสำหรับใช้เดิน บริเวณกลางลำตัวของเอลเดอร์ธิงจะมีปีกหนังห้าปีกที่สามารถหุบเข้าไปในตัวได้กับหนวดระยางห้ากลุ่ม ซึ่งหนวดระยางกับปีกเหล่านี้จะเรียงโดยรอบตัวเอลเดอร์ธิงอย่างสม่ำเสมอ
ลักษณะทางกายภาพของเอลเดอร์ธิงนั้นจะคล้ายกับพืชและมีสมองห้าก้อน พฤติกรรมในการกินอาหารและสืบพันธุ์ของเอลเดอร์ธิงยังมีลักษณะทั้งของสัตว์และพืช โดยเอลเดอร์ธิงสามารถกินได้ทั้งอินทรีย์วัตถุและอนินทรีย์วัตถุแต่ก็ชอบกินเนื้อมากกว่า
เอลเดอร์ธิงยังสามารถดำรงชีพได้ทั้งในน้ำและบนบก โดยร่างกายของเอลเดอร์ธิงนั้นสามารถทนต่อแรงกดของน้ำในระดับก้นมหาสมุทรได้ นอกจากนี้ยังสามารถจำศีลได้เป็นเวลานานถึงระดับของยุคสมัย

วิทยาการ

วิทยาการของเอลเดอร์ธิงนั้นไม่ได้รับการบรรยายโดยละเอียดแต่ก็ระบุไว้ว่ามีความก้าวหน้าอย่างมาก ใน At the Mountains of Madness ได้ระบุไว้ว่าเอลเดอร์ธิงนั้นมีอาวุธพลังงานใช้ และเป็นไปได้ว่าจะเป็นผู้สร้างเผ่าพันธุ์ชอกกอธ

สังคม

เนื่องจากเอลเดอร์ธิงขยายพันธุ์ด้วยสปอร์จึงไม่มีความสัมพันธ์ในลักษณะของครอบครัวทางสายเลือด แต่จะจับกลุ่มกันกับพวกที่นิสัยเข้ากันได้มากกว่า บ้านของเอลเดอร์ธิงเป็นเหมือนถ้ำขนาดใหญ่ซึ่งข้าวของเครื่องใช้และเครื่องประดับตกแต่งบ้านจะวางไว้ตรงกลางห้อง ขณะที่ผนังจะวาดภาพประดับไว้ เครื่องใช้จำพวกโต๊ะหรือเก้าอี้ของเอลเดอร์ธิงจะเป็นทรงกระบอก ที่อยู่อาศัยบนบกของเอลเดอร์ธิงจะมีอุปกรณ์คล้ายกับหลอดไฟฟ้าสำหรับให้แสงสว่างไว้ด้วย
แม้จะไม่มีรายละเอียดชัดเจนแต่ใน At the Mountains of Madness ก็ระบุว่าสังคมของเอลเดอร์ธิงมีระบอบการปกครองที่ซับซ้อนและมีการค้าขายโดยใช้ระบบเงินตรา แม้สังคมของเอลเดอร์ธิงจะเป็นเมืองเสียส่วนใหญ่ แต่ก็มีการทำเกษตรกรรม ปศุสัตว์ การทำเหมืองแร่ และ อุตสาหกรรมด้วยเช่นกัน พวกเอลเดอร์ธิงมักจะเดินทางบ่อยครั้งแต่ไม่ค่อยมีการย้ายถิ่นฐานในระดับบุคคล มักจะเป็นการย้ายประชากรเพื่อตั้งนิคมใหม่เลยเสียมากกว่า เอลเดอร์ธิงไม่มีการใช้งานพาหนะส่วนตัวเนื่องจากสามารถเดินทางด้วยตัวเองได้ทั้งทางบก ทางน้ำ และ ทางอากาศได้อย่างรวดเร็วอยู่แล้ว แต่การขนย้ายสัมภาระจะใช้สัตว์แรงงาน เช่น ชอกกอธ ช่วยในการบรรทุกสิ่งของ
ในเรื่อง The Dreams in the Witch-House ตัวเอกของเรื่องเดินทางผ่านประตูมิติไปยังดาวเคราะห์ซึ่งอยู่ระหว่างกลุ่มดาวงูไฮดรากับกลุ่มดาวเรืออาร์โกและเจอพวกเอลเดอร์ธิงอยู่อาศัยที่นั่น

ประวัติ

เอลเดอร์ธิงได้สร้างมหานครไว้ทั้งบนบกและใต้น้ำ รวมถึงได้สร้างสิ่งมีชีวิตรุ่นแรกๆของโลก โดยเอลเดอร์ธิงได้ทำการดัดแปลงพันธุกรรมของชอกกอธเพื่อให้เป็นสัตว์ใช้แรงงานทั่วไป แต่ต่อมาเหล่าชอกกอธก็ได้ก่อกบฏต่อเอลเดอร์ธิงและทำให้อารยธรรมของเอลเดอร์ธิงซึ่งพึ่งพาชอกกอธในการทำงานต้องเสื่อมโทรมลงมาก
เอลเดอร์ธิงยังได้ทำสงครามกับเผ่าพันธุ์อื่นๆจากต่างดาว ซึ่งรวมถึงคธูลิ, มหาเผ่าพันธุ์แห่งยิธ และ มิ โก หลังจากยุคน้ำแข็งครั้งหลังสุด เอลเดอร์ธิงก็ได้ละทิ้งถิ่นฐานบนพื้นดินลงไปอยู่ใต้น้ำลึกในมหาสมุทรโดยไม่มีความสัมพันธ์กับโลกภายนอกอีก โดยเมืองสุดท้ายของเอลเดอร์ธิงนั้นถูกทิ้งร้างอยู่ใต้น้ำแข็งในที่ราบสูงของทวีปแอนตาร์กติกา
เดียร์ก็อด (เพลงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์)

มิวสิกวิดีโอ

มิวสิกวิดีโอแสดงบางส่วนของการแสดงสดของวง ภาพหลังเวที รวมถึงภาพของวงที่กำลังเล่นเพลงในสตูดิโอ และในรสบัสออกทัวร์ ซึ่งเป็นรูปแบบของวิดีโอชีวิตจริง (เหมือนกันกับวิดีโอเพลง "อันโฮลีคอนเฟสชันส์") และแสดงภาพบางส่วนของผู้สนับสนุนวง ความยาวของมิวสิกวิดีโอนั้น หลังจากที่เสียงร้องของเพลงจบลง ยังมีเสียงดนตรีต่ออีกหลายนาทีก่อนที่เสียงจะจางลงไป ดังนั้นจึงลดความยาวของเพลงให้สั้นลงใน จากเดิมที่ยาว 6 นาที 33 วินาที
วอร์เนอร์บราเธอร์ส ได้โพสต์ตัวอย่างวิดีโอในยูทูบ และมีการออกวิดีโอเต็มก่อนกำหนด แต่ได้ถูกลบไปอย่างรวดเร็วโดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส โดยตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2551 วิดีโอได้ออกเผยแพร่ใน สกัซซ์ทีวี ในสหราชอาณาจักร และใน เคอร์แรง! มิวสิก ต่อมาวิดีโอได้ออกในสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2551 เป็นมิวสิกวิดีโอสุดท้ายที่มี จิมมี "เดอะเรฟ" ซัลลิแวน ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
หีบแห่งพันธสัญญา

ลักษณะ

ในหนังสืออพยพ บทที่ 25 พระเจ้าทรงบัญชาโมเสสว่า "ให้​พวก‍เขา​ทำ​หีบ​ใบ​หนึ่ง ด้วย​ไม้​กระ‌ถิน‍เทศ​ยาว 110 เซนติ‌เมตร กว้าง 66 เซนติ‌เมตร และ​สูง 66 เซนติ‌เมตร เจ้า​จง​หุ้ม​หีบ​นั้น​ด้วย​ทอง‍คำ​บริ‌สุทธิ์​ทั้ง​ด้าน‍ใน​และ​ด้าน‍นอก แล้ว​จง​ทำ​ขอบ​ด้วย​ทอง‍คำ​ล้อม‍รอบ​หีบ​นั้น เจ้า​จง​หล่อ​ห่วง​ทอง‍คำ​สี่​ห่วง​สำหรับ​หีบ​นั้น​ติด​ไว้​ที่​มุม​ทั้ง​สี่ ด้าน​นี้​สอง​ห่วง​และ​ด้าน​นั้น​สอง​ห่วง ให้​ทำ​คาน‍หาม​ด้วย​ไม้​กระ‌ถิน‍เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทอง‍คำ แล้ว​สอด​คาน‍หาม​เข้า​ที่​ห่วง​ข้าง​หีบ​สำหรับ​ใช้​ยก​หาม​หีบ​นั้น ไม้‍คาน‍หาม​ให้​สอด​ไว้​ใน​ห่วง​ของ​หีบ ห้าม​ถอด​ออก เจ้า​จง​เก็บ​พระ‍โอ‌วาท​ที่​เรา​จะ​ให้​แก่​เจ้า​ไว้​ใน​หีบ​นั้น แล้ว​เจ้า​จง​ทำ​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​ด้วย​ทอง‍คำ​บริ‌สุทธิ์​ยาว 110 เซนติ‌เมตร กว้าง 66 เซนติ‌เมตร เจ้า​จง​ทำ​เค‌รูบ​ทอง‍คำ​สอง​รูป โดย​ใช้​ค้อน​เป็น​เครื่อง‍มือ​ทำ​และ​ตั้ง​ไว้​ที่​ปลาย​ทั้ง‍สอง​ข้าง​ของ​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา เจ้า​จง​ทำ​เค‌รูบ​ไว้​ที่​ปลาย​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​ข้าง​ละ​รูป และ​ให้​เค‌รูบ​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียว​กับ​ปลาย​ทั้ง‍สอง​ข้าง​ของ​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา ให้​เค‌รูบ​กาง​ปีก​ขึ้น​สูง​ปก​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​ไว้ และ​ให้​หัน‍หน้า​เข้า‍หา​กัน โดย​หน้า​ของ​เค‌รูบ​มอง​ตรง​มา​ยัง​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา แล้ว​จง​ตั้ง​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​นั้น​ไว้​บน​หีบ จง​เก็บ​พระ‍โอ‌วาท​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​แก่​เจ้า​ไว้​ใน​หีบ​นั้น เรา​จะ​พบ​กับ​เจ้า ณ ที่​นั้น คือ​ที่​เหนือ​พระ‍ที่‍นั่ง‍กรุณา​ระหว่าง​กลาง​เค‌รูบ ซึ่ง​อยู่​บน​หีบ‍แห่ง‍สักขี‍พยาน และ​เรา​จะ​บอก​กับ​เจ้า​ทุก‍สิ่ง​ที่​เรา​จะ​สั่ง​เจ้า​ให้​ประ‌กาศ​แก่​ชน‍ชาติ​อิสรา‌เอล"
เทวสถานแห่งอันโตนินัสและฟาอัสตินา

เทวสถาน

จักรพรรดิอันโตนินัส ไพอัสทรงเริ่มสร้างเทวสถานนี้ในปี ค.ศ. 141 ก่อนคริสต์ศักราช โดยทรงตั้งพระทัยที่จะอุทิศให้แก่พระอัครมเหสีฟาอัสตินาผู้อาวุโสผู้สิ้นพระชนม์ไปแล้วผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเทพ เมื่ออันโตนินัส ไพอัสเองได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเทพหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วในปี ค.ศ.  161 มาร์คัส ออเรลิอัสจักรพรรดิองค์ต่อมาก็อุทิศเทวสถานใหม่ให้แก่ทั้งอันโตนินัส ไพอัสและฟาอัสตินา
ตัวเทวสถานตั้งอยู่บนฐานสูงบนหินบล็อกใหญ่เพเพอริโน ด้านหน้ามีคำจารึกว่า “Divo Antonino et Divae Faustinae Ex S.C.” ที่แปลว่า “อุทิศให้แก่เทพอันโตนิโนและเทพฟาอัสติแนโดยการประกาศของวุฒิสภา”
ด้านหน้าซุ้มทางเข้าของเทวสถานเป็นคอลัมน์โครินเธียนสิบคอลัมน์แต่ละคอลัมน์สูง 17 เมตร บนบัวตกแต่งด้วยลายสลักนูนเป็นมาลัยกริฟฟอนและเชิงเทียน ที่มักจะก็อปปีมาใช้ในงานตกแต่งสถาปัตยกรรมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 มาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19

คริสต์ศาสนสถาน

เทวสถานมาเปลี่ยนเป็นคริสต์ศาสนสถานชื่อวัดซานลอเรนโซอินมิรานดาอาจจะตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่ก็มีหลักฐานกล่าวถึงจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 เท่านั้นที่กล่าวถึงในหนังสือ “สถานที่อันสวยงามของกรุงโรม” (Mirabilia Urbis Romae) “มิรานดา” ในชื่อวัดอาจจะมาจากชื่อของผู้บริจาคทุนทรัพย์ในการสร้างวัด กล่าวกันว่าที่ตั้งของวัดเป็นสถานที่ที่นักบุญลอว์เรนซ์ถูกประหารชีวิต
รอยบากลึกบนคอลัมน์กล่าวกันว่ามีมาตั้งแต่ยุคกลางเมื่อมีการพยายามที่จะรื้อซุ้มทางเข้าอาจจะเพื่อนำไปสร้างสิ่งก่อสร้างอื่นหรืออาจจะเป็นการจงใจที่จะทำลายเพราะถือว่าเป็นเทวสถานของผู้นอกศาสนา นอกจากนั้นก็มีการสร้างบันไดทางด้านข้างในยุคกลางแต่ในปัจจุบันไม่สามารถใช้ได้เพราะกลายเป็นช่องกว้างราวหกเมตรระหว่างตอนบนของบันไดกับประตูเพราะขณะที่สร้างบริเวณฟอรุมยังไม่ได้ขุด ฉะนั้นบริเวณที่สร้างบันไดจึงสูงกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เมื่อขุดดินออกจึงเหลือแต่บันไดลอย การขุดค้นทางโบราณคดีทางด้านหน้าของเทวสถานทำกันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1546, ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1810 และอีกเป็นระยะ ๆ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1876
ในปี ค.ศ. 1429/1430, สมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5  ทรงยกวัดให้กับคณะนักเคมีและเครื่องยา (College of Chemists and Herbalists) ของมหาวิทยาลัยอโรมาโตเรียม (Universitas Aromatorium) มหาวิทยาลัยยังคงใช้ห้องที่ติดกันเป็นพิพิธภัณฑ์เล็ก ๆ ที่ยังมีใบซื้อยาที่ลงชื่อราฟาเอล หลังจากนั้นก็มีการสร้างชาเปลข้างเพื่อที่จะบูรณปฏิสังขรณ์ตัวสิ่งก่อสร้างเดิมในการเตรียมการต้อนรับสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตัววัดปัจจุบันจึงอยู่ภายในโครงของเทวสถานเดิม และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และขยับขยายอีกครั้งในปี ค.ศ. 1602 โดยโอราซิโอ ทอร์ริอานิ (Orazio Torriani) โดยเป็นช่องทางเดินกลางช่องเดียวและมีชาเปลข้างใหม่สามชาเปล แท่นบูชาเอกมีงานเขียน “การพลีชีพของนักบุญลอว์เรนซ์” โดยเปียโตร ดา คอร์โทนา (Pietro da Cortona) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1646 ชาเปลแรกทางขวาเป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญ” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1626  โดยโดเม็นนิโค แซมเปียริ
การเปลี่ยนเป็นคริสต์ศาสนสถานยังคงรักษาครรภมณฑล (Cella) และและซุ้มทางเข้าด้านหน้า (portico) และแถบหินอ่อนของโถงภายในเทวสถานถูกรื้อทิ้ง และอันที่จริงแล้วก็ขาดมุขตะวันออกซึ่งไม่มีการเพิ่มเติมเมื่อมาเปลี่ยนแปลงเป็นคริสต์ศาสนสถานเพื่อเป็นการรักษารูปทรงที่ได้สัดส่วนของเทวสถานเดิม
ลี่เจียง

การปกครอง

พื้นที่ของเมืองลี่เจียงประกอบด้วยไปด้วยเขต 1 เขต (เขตเมืองเก่า) และ 4 ตำบล รวมทั้งย่านเมืองใหม่ลี่เจียง เมืองเก่าต้าเหยียน เมืองเก่าซูเหอ เมืองเก่าไป๋ซา และบางส่วนของช่องเขาเสือกระโจน

ประวัติศาสตร์

ย่านเมืองเก่าลี่เจียงมีประวัติศาสตร์ย้อนหลังไปได้มากกว่า 800 ปี และเคยเป็นจุดแลกเปลี่ยนค้าขายสินค้าตามเส้นทางสาย Tea Horse สายเก่า ย่านเมืองเก่านี้มีชื่อเสียงจากคูคลองและสะพานที่มีอยู่มากมาย จนได้รับการขนานนามว่า "เวนิสแห่งตะวันออก"
เมืองเก่าลี่เจียงมีสถาปัตยกรรม ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมแตกต่างไปจากเมืองโบราณอื่นๆของจีน เนื่องจากเป็นเมืองที่เป็นที่ตั้งรกรากของชาวน่าซีมาตั้งแต่สมัยโบราณ

สถานที่ท่องเที่ยว

1. ภูเขาหิมะมังกรหยก ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเก่าลี่เจียง เป็นภูเขาที่มีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี 
มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล โดยเฉลี่ย 4,000 เมตร เนื่องจากมียอดเขา 13 ยอดเรียงต่อกัน และปกคลุมด้วยหิมะ  
มีลักษณะคล้ายมังกร จึงถูกเรียกว่า ภูเขาหิมะมังกรหยก
ด่านเก็บเงินค่าเข้าอุทยานต้องเสียค่าธรรมเนียมรวม 160 หยวน แยกได้ดังนี้  
- ค่าบำรุงเมืองเก่าคนละ 80 หยวน (อย่าลืมเก็บบัตรนี้ใช้แทนตั๋วเข้าชมสระมังกรดำ “เฮ้ยหลงทัน” ได้)  
- ค่าเข้าอุทยานคนละ 80 หยวน 
ซื้อตั๋วขึ้นกระเช้าอีก คนละ 172 หยวน
2. สระน้ำมังกรดำ (黑龙潭, Heillongtan) หรือที่รู้จักกันว่า สวนยวี่เฉวียน (玉泉) ตั้งอยู่ในตัวเมืองลี่เจียง
ห่างจากตัวเมืองเก่าลี่เจียงไปทางทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 11,390 ตารางเมตร 
สระน้ำมังกรดำมีจุดเด่นที่ความใสของน้ำที่ใสราวกับมรกต นอกจากนี้ ภายในสวนยังมีการสถาปัตยกรรมต่าง ๆ 
ที่ผสมผสานวัฒนธรรมของชาวฮั่น ทิเบต และน่าซี ไว้ด้วยกัน 
3. โค้งแรกแม่น้ำแยงซี (长江第一湾, Changjiangdiyiwan)
ห่างจากเมืองเก่าลี่เจียง 53 กิโลเมตร เกิดจากแม่น้ำแยงซี (หรือที่คนจีนเรียกว่า แม่น้ำฉางเจียง)
ที่ไหลลงมาจากที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต มากระทบกับภูเขาไห่หลอ 
ทำให้ทิศทางของแม่น้ำหักโค้งไปทางทิตะวันออกเฉียงเหนือ จนเกิดเป็นโค้งน้ำที่สวยงาม 
4. ช่องเขาเสือกระโจน
ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางแยกของเมืองลี่เจียงและเมืองจงเตี้ยน เป็นหุบเขาในช่วงที่แม่น้ำแยงซีไหลลงมาจากจินซาเจียง (金沙江, แม่น้ำทรายทอง)
น้ำบริเวณนี้ไหลเชี่ยวมาก ช่วงที่แคบที่สุดมีความกว้างเพียง 30 เมตร ตามตำนานเล่าว่า 
ในอดีตช่องแคบนี้มีเสือกระโดดข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามได้ เนื่องจากกลางแม่น้ำบริเวณนี้มีหินที่เรียกว่า  
“หินเสือกระโดด” ซึ่งก้อนหินมีความสูงกว่า 13 เมตร จึงเป็นที่มาของชื่อ “ช่องเขาเสือกระโดด”
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เสงี่ยม จนฺทสิริ)

ชาติภูมิ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มีนามเดิมว่า เสงี่ยม วิโรทัย เกิดเมื่อวันอังคารที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 เป็นบุตรของนายเขียว-นางประกอบ วิโรทัย ภูมิลำเนาอยู่ตำบลหันสัง อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้ศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลจนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงช่วยบิดาทำนา จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2460 จึงย้ายมาอยู่กับพระอาจารย์ทอง คณะ 5 วัดสุทัศนเทพวราราม

อุปสมบท

แล้วบวชเป็นสามเณรในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2461 โดยมีพระมงคลราชมุนี (ผึ่ง ปุปฺผโก) เป็นพระอุปัชฌาย์ 
เมื่ออายุครบบวชจึงได้อุปสมบทในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2464 ณ วัดสุทัศนเทพวราราม โดยมีพระพรหมมุนี (แพ ติสฺสเทโว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมงคลราชมุนี (ผึ่ง ปุปฺผโก) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระราชเวที (นาค สุมนนาโค) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายาทางธรรมว่า จนฺทสิริ

มรณภาพ

สมเด็จพระพุฒาจารย์ มรณภาพเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2526 สิริอายุ 82 ปี 356 วัน พรรษา 61 ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2526 เวลา 17.00 น.
โฮม (เพลงไมเคิล บูเบล)

ฉบับของไมเคิล บลูเบล

"โฮม" (Home, บ้าน) เป็นเพลงต้นฉบับโดยนักดนตรีแนวแจ๊ซชาวแคนาดา ไมเคิล บลูเบล จากอัลบั้มอันดับ 1 "อิทส์ไทม์" เพลงนี้เป็นที่นิยมไปทั่วโลก และเป็นเพลงที่ไมเคิลเองร้องในหลายโอกาส Bublé himself, Alan Chang และ Amy Foster-Gillies เป็นผู้ประพันธ์เพลง
เหอ จึยวี

เหอ จึยวี (จีน: 何子毓; 24 เมษายน ค.ศ. 1999) เป็นนักไวโอลีนชาวจีน เกิดที่เมืองชิงเต่า ประเทศจีน ซึ่งในปี ค.ศ. 2011 เหอจึยวีได้ย้ายไออาศัยที่เมืองซาลซ์บูร์ก ประเทศออสเตรีย เมื่ออายุ 15 ปี เหอ จึยวี ชนะการแข่งขัน ยูโรวิชชั่น ยัง มิวสิคเซียน 2014
กระดูกอ่อน

กระดูกอ่อน (อังกฤษ: Cartilage) เป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งพบได้ทั่วร่างกายมนุษย์และสัตว์อื่น ๆ โดยเฉพาะบริเวณข้อต่อต่าง ๆ ซี่โครง หู จมูก หลอดลม และ กระดูกข้อต่อสันหลังประกอบไปด้วย เยื่อใยคอลลาเจน และ/ หรือ เยื่อใยอีลาสติน และเซลล์ที่เรียกว่า คอนโดรไซต์ซึ่งจะหลั่งสารออกมาห่อหุ้มเซลล์ที่มีคอลลาเจนเป็นองค์ประกอบ โดยองค์ประกอบที่อยู่ภายในจะมีลักษณะ คล้ายเจล เรียกว่า แมททริกซ์ กระดูกอ่อนจะไม่มีหลอดเลือดมาเลี้ยง คอนโดรไซต์จะแลกเปลี่ยนสารอาหารโดยแพร่ผ่านคอลลาเจนมาสู่เส้นเลือดด้านนอก เมตาบอลิซึมของเซลล์เหล่านี้ต่ำ ถ้าถูกทำลายจะซ่อมแซมตัวเองได้แต่ช้า
กระดูกอ่อนมีหน้าที่หลายอย่าง ประกอบไปด้วย การเตรียมโครงร่างของการสะสมการสร้างกระดูก และช่วยสร้างพื้นที่หน้าเรียบสำหรับรองรับการเคลื่อนไหวของกระดูกข้อต่อ เป็นกระดูกที่เกิดขึ้นก่อนในระยะเอ็มบริโอก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยกระดูกแข็ง เป็นโครงสร้างของกล่องเสียง หลอดลมในระบบหายใจ เป็นองค์ประกอบของข้อต่อตามหัวเข่าและข้อศอก
กระดูกอ่อนแบ่งตามองค์ประกอบได้ 3 ชนิด ดังนี้ ไฮยาลินคาร์ทีเลจ (hyaline cartilage) อีลาสติกคาร์ทีเลจ (elastic cartilage) ไฟโบรคาร์ทีเลจ (fibrocartilage)
กวี สิงหะ

การทำงาน

พล.ร.อ.กวี สิงหะ รับราชการในสังกัดกองทัพเรือไทย จนได้รับตำแหน่งสูงสุดเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ ในระหว่างวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2521 จนถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2523 ต่อจากพลเรือเอกอมร ศิริกายะ ก่อนจะเกษียณอายุราชการ พล.ร.อ.กวี ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ และรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ในปี พ.ศ. 2523
ในปี พ.ศ. 2511 พล.ร.อ.กวี ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 3 และในปี พ.ศ. 2515 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ฌ็อง ซีลแว็ง บายี

ประวัติ

ฌ็อง ซีลแว็ง บายี เกิดในปารีส เป็นบุตรของฌัก บายี (Jacques Bailly) จิตรกรและผู้ดูแลประจำพระราชวังลูฟวร์ ในขณะที่นีกอลา บายี (Nicholas Bailly) ปู่ของเขาก็เป็นศิลปินและจิตรกรหลวงเช่นกัน ในขณะที่เขายังเด็ก เขามีความคิดอยากเจริญรอยตามบิดากับปู่ แต่แล้วแต่ก็หลงใหลในวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านดาราศาสตร์ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากนีกอลา เดอ ลากาย เขาสามารถคำนวณการปรากฏตัวของดาวหางแฮลลีย์ในปี ค.ศ. 1759 ได้ล่วงหน้า และยังเป็นผู้ผลักดันการสร้างหอดูดาวที่พระราชวังลูฟวร์อีกด้วย
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1789 เขาได้รับการสรรหาเข้าเป็นผู้แทนฐานันดรที่สามในสภาฐานันดร และหลังจากนั้นหนึ่งเดือนก็ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานสมัชชานิติบัญญัติแห่งชาติ อย่างไรก็ตาม เมื่อฐานันดรที่สามประกาศตั้งสมัชชาแห่งชาติและถูกฝ่ายกษัตริย์กีดกันไม่ให้เข้าประชุมสภา บายีได้เป็นผู้นำสมาชิกฐานันดรที่สามกล่าวคำปฏิญาณสนามเทนนิส ต่อมาภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ได้ไม่นานเขาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกเทศมนตรีกรุงปารีสคนแรก ต่อมาในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1791 เขาประกาศกฎอัยการศึกในปารีสจากเหตุจลาจลขับไล่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เหตุการณ์บานปลายจนเกิดการสังหารหมู่ช็องเดอมาร์สขึ้น ทำให้ความนิยมของเขาตกต่ำลงมาก เขาได้ตัดสินใจลาออกในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1791 และหลบไปอยู่ที่เมืองน็องต์ 
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1793 บายีได้ออกจากน็องต์ไปพบกับสหาย ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส ที่เมืองเมอเลิง แต่ถูกจำหน้าและถุกจับกุมได้ในวันที่ 14 ตุลาคม และถูกกดดันให้เป็นพยานกล่าวหาพระนางมารี อ็องตัวแน็ต แต่เขาปฏิเสธ จึงถูกนำตัวขึ้นศาลอาญาปฏิวัติในวันที่ 10 พฤศจิกายน และถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยข้อหาทรยศต่อหลักความเสมอภาคในสังคม เขาถูกนำตัวไปประหารด้วยกิโยตีนในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1793 ณ ช็องเดอมาร์ส อันเป็นสถานที่สำหรับประหารชีวิตผู้ทรยศขบวนการประชาธิปไตย