google/wiki40b huggingface dataset:
สยามนิกาย

สยามนิกาย เป็นคณะสงฆ์เถรวาทลัทธิลังกาวงศ์คณะหนึ่งในประเทศศรีลังกา ก่อตั้งโดยพระอุบาลีเถระ

ประวัติ

ในปีพุทธศักราช 2293 พระเจ้ากีรติศรีราชสิงหะ กษัตริย์ศรีลังกามีความศรัทธาแรงกล้าที่จะฟื้นฟูพระพุทธศาสนาให้กลับคืนสู่ศรีลังกาอีกครั้ง จึงได้ส่งราชทูตมายังกรุงศรีอยุธยา ลังกากุมารบันทึกไว้ว่า “พ.ศ. 2293 คณะราชทูตออกเดินทางจากท่าเรือตรินโคมาลี โดยเรือของฮอลันดานามว่าเวลตรา การเดินทางครั้งนั้นผ่านเมืองอะแจ สุมาตราและแวะพักที่มละกาเป็นเวลาห้าเดือน เพื่อหลีกเลี่ยงฤดูมรสุม จากนั้นคณะราชทูตได้เดินทางเข้ามายังปากน้ำเจ้าพระยา ผ่านเมืองบางกอกและนนทบุรี”
ในพ.ศ. 2295 ในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา พระองค์ได้จัดส่งพระสงฆ์ไปให้บรรพชาอุปสมบทแก่กุลบุตรชาวศรีลังกา ตามคำขอร้องของพระเจ้าเกียรติศิริราชสิงหะแห่งศรีลังกา ซึ่งส่งราชทูตเข้ามาขอพระสงฆ์ไทยไปศรีลังกา คณะธรรมทูตไทยมีจำนวน 25 รูปประกอบด้วยพระสงฆ์ 18 รูป สามเณร 7 รูป โดยมีพระอุบาลีเถระและพระอริยมุนีเถระเป็นหัวหน้า ออกเดินทางโดยเรือกำปั่นฮอลันดาจากกรุงศรีอยุธยา เมื่อวันขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือนอ้าย พ.ศ. 2295 ถึงเมืองตรินโคมาลี อันเป็นเมืองท่าอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลังกา เมื่อวันแรม ๑๔ ค่ำ เดือน ๖ โดยใช้เวลาเดินทางถึง 5 เดือน 4 วัน
เมื่อคณะไปถึงศรีลังกาคณะได้จำวัดอยู่ที่วัดบุปผาราม ซึ่งปัจจุบันเรียกว่าวัดมัลวัตตะและเป็นวัดของสังฆนายก คณะสงฆ์นิกายสยามวงศ์ คณะมัลวัตตะ อยู่ตรงกันข้ามกับ วัดพระเขี้ยวแก้ว ซึ่งมีทะเลสาบกั้นกลาง อยู่ในเมืองศิริวัฒนนคร (ปัจจุบันคือเมืองกัณฏี) คณะได้ให้บรรพชาอุปสมบทแก่ชาวศรีลังกาเป็นพระภิกษุ 700 รูป เป็นสามเณร 3,000 รูป ในระยะ 3 ปีที่ออกไปอยู่ในศรีลังกา คือ พ.ศ. 2295-2298
มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน

"มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน" (University of the Arts London หรือ UAL) เป็นมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษที่มีชื่อเสียงอย่างมากในหลักสูตรด้านศิลปะ, การออกแบบ, แฟชั่น, การสิ่อสารและศิลปะการแสดง ที่ได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับ 1 ใน 5 และ 1 ใน 10 ของโลกอยู่บ่อยครั้ง โดยมีการรวมสถาบันการศึกษาศิลปะและการออกแบบของรัฐที่มีชื่อเสียงระดับโลกทั้งหกแห่งไว้ด้วยกัน ซึ่งทั้งหกสถาบันต่างเป็นส่วนหนึ่งของ "มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งลอนดอน" ได้แก่ "วิทยาลัยศิลปะแคมเบอร์เวล" (Camberwell College of Arts)
, "เซ็นทรัลเซนต์มาร์ติน" (Central St Martins), "วิทยาลัยศิลปะเชลซี" (Chelsea College of Arts), "วิทยาลัยสื่อสารลอนดอน" (London College of Communication), "วิทยาลัยแฟชั่นลอนดอน" (London
College of Fashion) และ"วิทยาลัยศิลปะวิมเบิลดัน" (Wimbledon College of Arts)
นอกจากนี้ยังเป็นมหาวิทยาลัยที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะและการออกแบบที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ด้วยจำนวนนักศึกษากว่า 18,000 คนแต่จากข้อมูลล่าสุดในปีพ.ศ. 2560 (2017) มีนักศึกษาประมาณ 25,000 คน 
เดิมทีเป็นสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่งในลอนดอน (London Institute) ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529-2547 (1986-2004) ซึ่งมีการขอขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2546 และได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการในปีพ.ศ. 2547

รางวัล

UAL ถูกจัดให้อยู่อันดับที่ 6 ของโลกสำหรับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางด้าน Art and Design ซึ่งมีผู้ที่จบการศึกษาที่ UAL ได้รับรางวัล Oscar และ BAFTA ถึง 48 รางวัล อีกทั้งผู้เข้าสมัครชิงรางวัล Turner Prize ในปี 2015 และครึ่งหนึ่งของผู้ชนะรางวัล Turner Prize ซึ่งเป็นรางวัลประจำปี ที่มอบให้แก่ศิลปินอังกฤษที่จัดขึ้นโดยพิพิธภัณฑ์ Tate ก็จบจากสถาบันแห่งนี้
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์

พระประวัติ

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ มีพระนามเมื่อแรกประสูติว่าหม่อมเจ้าดรุณไวยวัฒน์ เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ประสูติแต่หม่อมจีบ จักรพันธุ์ ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2423 ทรงศึกษาที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ ทรงงานที่กรมราชเลขาธิการ จนได้เลื่อนชั้นเป็นเจ้ากรมบัญชาการ เทียบเท่าอธิบดี เมื่อ พ.ศ. 2443 
วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 ทรงผนวชเป็นพระภิกษุ ณ พระอุโบสถวันพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ ผนวชแล้วไปอยู่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดให้ดำรงตำแหน่งสัสดีเสือป่า ต่อมาได้รับพระราชทานยศเป็นนายกองเสือป่า และในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2466 ได้รับโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ ทรงศักดินา 3,000 และโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็นองคมนตรีสองครั้ง คือวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2458 และ พ.ศ. 2468  
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 สิริพระชันษา 85 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาส
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ ทรงมีโอรสและธิดา ดังนี้
หม่อมราชวงศ์หญิงจรัสวงศ์ จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์แสงสี่ทิศ จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงเพทาย จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงมัญชุลา จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์วรานนท์ จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงโกศลยา จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์ชาลี จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์ชีวิน จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงพินทุเรขา จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงอารุณี จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์จีรวัฒน์ จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์หญิงจรัสพิมพ์ จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์นิตรจักร จักรพันธุ์
หม่อมราชวงศ์อนัคชัย จักรพันธ์ุ
หม่อมราชวงศ์วัยวัฒน์ จักรพันธ์ุ
วิถีเพนโตสฟอสเฟต

วิถีเพนโตสฟอสเฟต (อังกฤษ: pentose phosphate pathway) หรือวิถีฟอสโฟกลูโคเนต (อังกฤษ: phosphogluconate pathway) หรือเฮกโซสมอโนฟอสเฟตชันต์ (อังกฤษ: hexose monophosphate shunt) เป็นขบวนการซึ่งสร้าง NADPH และน้ำตาลเพนโตส หรือน้ำตาล 5 คาร์บอน วิถีดังกล่าวประกอบด้วยสองระยะ ระยะแรกเรียกว่า ระยะใช้ออกซิเจน (oxidative phase) ซึ่งมีการสร้าง NADPH ระยะที่สองเป็นการสังเคราะห์น้ำตาล 5 คาร์บอนโดยไม่ใช้ออกซิเจน (non-oxidative) วิถีดังกล่าวเป็นทางเลือกของไกลโคไลสิส แม้วิถีนี้จะเกี่ยวข้องกับออกซิเดชันของกลูโคส แต่บทบาทหลักกลับเป็นแอแนบอลิซึมมากกว่าแคแทบอลิซึม ในสิ่งมีชีวิตส่วนมาก วิถีดังกล่าวเกิดในไซโทพลาสซึม สำหรับพืช ขั้นตอนส่วนใหญ่เกิดในพลาสติด
เจ้าวาสนา ภู่วุฒิกุล

ประวัติ

เจ้าวาสนา ภู่วุฒิกุล เป็นธิดาคนเล็กจากทั้งหมดสองคนของเจ้าประดิษฐ์ กับเจ้าโคมทอง ณ น่าน มีพี่สาวคือเจ้าสมปรารถนา ณ น่าน ทั้งนี้เจ้าโคมทองผู้มารดาเป็นธิดาในเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) ส่วนเจ้าประดิษฐ์ผู้บิดาเป็นเหลนของพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช
ครั้นเจ้าโคมทอง ณ น่าน ถึงแก่กรรม เจ้าสมปรารถนาและเจ้าวาสนาจึงได้เป็นผู้ดูแลคุ้มเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) ต่อไป ซึ่งเจ้าวาสนาได้สมรสและพำนักอยู่กับครอบครัวที่กรุงเทพมหานคร
กีตาร์เบส

ประวัติ

เมื่อกล่าวถึง Bassline เริ่มเป็นที่รู้จักกันในวงการดนตรี โดยเริ่มได้ยิน เช่นในบทเพลงของ J.S. Bach ระหว่างปี 1685-1750 ซึ่ง bassline มีความ สำคัญเฉกเช่นเดียวกับในส่วนของ soprano, alto, tenor เลยที่เดียว โดยในดนตรีคลาสสิก และออร์เคสตรา เสียงเบสจะถูกกำหนดขึ้นโดยเครื่องดนตรีที่มีชื่อว่า upright bass หรือ bass viola ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีตระกูลเบสรุ่นแรกในโลก
ต่อมาเมื่อเริ่มมีดนตรีของคนแอฟริกัน คือ Ragtime (ดนตรีแนวเต้นรำของชาวแอฟริกัน) และ New Orleans Jazz โดยมีอุปกรณ์เสียงต่ำที่เล่นจาก brass bass และ tuba เนื่องจากเป็นการเล่นโดยใช้ลมหายใจในการเป่า ที่ใช้ทูบาในการเล่นเป็นจังหวะ 2 beat ใน 1 bar และนี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของเพลง jazz และเพลงเต้นรำ
เมื่อเพลงแจ๊ซมีการพัฒนาและเกิดการวิวัฒนาการขึ้นเป็นจังหวะ swing ในปี 1935 การแต่งและการเรียบเรียงดนตรีจึงเกิดมีความซับซ้อนและยุ่งยากตามมา แต่ในขณะนั้น ได้มีในงานดนตรีที่มีชื่อเสียงในวงการเพลงแจ๊ซ เช่น Duke Ellington, Count Basie and Benny Goodman และจังหวะแบบ 4 จังหวะ ใน 1 ห้องเพลง เริ่มเป็นที่แพร่หลายและนำไปใช้กันมากขึ้น ตั้งแต่ที่ brass bass ไม่สามารถที่จะเล่นในจังหวะนี้ได้ Acoustic upright bass จึงได้เป็นอุปกรณ์ชิ้นสำคัญที่ขึ้นมาแทนที่ brass bass อย่างไรก็ตาม Acoustic upright bass ก็มีข้อจำกัดของมันเองอยู่เหมือนกัน ในเรื่อง ของลำตัวที่ค่อนข้างใหญ่พกพายาก และมีน้ำเสียงที่ไม่สามารถดังดีพอและเหมาะสมในการเล่นร่วมกับวงดนตรีประเภท Big band ที่มีเครื่องดนตรีหลากหลายชิ้น เช่น brass จำนวน 7 ตัว, เปียโน, กีต้าร์ กลอง สิ่งนี้จึงมีการเกิดปัญหาต่อในหมู่คนเล่นเบส

ต่อมาจึงเป็นจุดเริ่มต้นของการประดิษฐ์ เบสไฟฟ้าขึ้นมาตัวแรกของโลก เบสไฟฟ้าตัวแรกของโลก ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาโดย Clarence Leo Fender ในปี 1951 จากบริษัท Fender Musical Intrumental Company (บริษัทเดียวกับที่ผลิตกีตาร์ Fender) ร่วมกันผลิตเบสที่มีชื่อรุ่นว่า Precision bass โดย Leo Fender ได้ประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อการแก้ไขปัญหาของเบสรุ่นเก่าที่มีปัญหาในเรื่องของเสียงและขนาดที่ใหญ่ของ Acoustic upright bass ซึ่งเขาได้ตั้งชื่อรุ่นว่า Precision bass เพื่อให้สอดคล้องกับจุดมุ่งหมาย ที่แปลว่า "เบสที่มีความกระชับ " โดยมีการใช้เฟร็ทติดลงบน Fingerboard และ แก้ไขในเรื่องของน้ำเสียงให้ดีขึ้น 
Leo Fender กล่าวว่า "พวกเราต้องให้ความเป็นอิสระแก่มือเบสจาก Acoustic upright bassการผลิตเบสจึงเป็นการเกิดอุตสาหกรรมการผลิตเบสขึ้นเป็นครั้งแรก โดยความร่วมมือกับ George Fullerton Precision Bass รุ่นนี้มีการสร้างเฟรทที่ลำคอ มีลักษณะเป็น slab-bodied และ มี 34" scale ต่อมาเบสรุ่นนี้จึงเป็นที่นิยมในหมู่นักดนตรีระดับโลก ในทุก ๆ แขนงทางดนตรี เช่น Monk Montgomery, Shifti Henri, Dave Myers
วงของ Vibist Lionel Hampton นับเป็นรุ่นแรกที่นำ P-Bass ไปใช้ในการแสดง โดยมือเบสของเขา คือ Roy Johnson และเบสตัวนี้มีเสียงที่ออกมาได้อย่างน่าทึ่งมาก จากคำวิจารณ์ของ Leonard Feather ซึ่งได้เขียนในนิตยสาร Down Beat เมื่อ 30 กรกฎาคม 1952 หลังจาก Roy Johnson ออกจากวงของ Hampton Monk Montgomery จึงเป็นบุคคลแรกที่สามารถสร้างชื่อเสียงขึ้นจากเบสตัวนี้ แต่เขาก็ยังคงใช้ upright bass ในการเล่นควบคู่กันไปในวงของเขา กับมือกีตาร์คือ Wes Montgomery (มือกีตาร์ฝีมือดีแห่งวงการ) ซึ่งเป็นน้องชายเขา 
นอกจากนี้ นักดนตรี Blues ก็นำเอาเบสรุ่นนี้ไปใช้ในบทเพลงเช่นเดียวกัน โดยในปี 1958 Dave Myers ได้นำ Precision Bass ไปใช้ในการบันทึกเสียงเบส ที่สร้างความสำเร็จให้แก่นักดนตรี Blues สมัยนั้นอย่างมากมาย โดย เขาได้พูดขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม ปี 1998 ว่า "ผมสร้างความประสบความสำเร็จให้กับ Fender Bass.."
ไฟซอล อักบาร์

ประวัติ

อักบาร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ไมเคิล ตัมปานี ก่อนจะได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในปีเดียวกันนั้น ด้วยการชนะคะแนน วัสซิสโน ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จึงไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน คิม โอห์กอน ที่เกาหลีใต้ อักบาร์หยุดชกไป 1 ปี ก่อนจะกลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2537 แต่แพ้คะแนน รอนนี่ มากราโม ที่ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์มาครอง
อักบาร์ขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชแมน ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จากนั้นเดินทางมาชกนอกรอบในประเทศไทย แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชาที่ สมุทรปราการ และชนะน็อค อัลเบอร์โต นูเนซ ยก 3 ที่ สระบุรี จากนั้น ชกชนะคะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัยที่อินโดนีเซีย อักบาร์ได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2540 เป็นฝ่ายชนะคะแนนวันดี สิงห์วังชา ที่เขาเคยแพ้มาก่อน คว้าแชมป์มาครองสำเร็จ จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBFกับโซลานี่ เปเตโล่ ผู้ที่แย่งแชมป์ไปจากรัตนพล ส.วรพิน เมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2541 แต่อัคบาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ อักบาร์ขึ้นชกกับนิกโก้ โธมัส อดีตแชมป์โลกชาวอินโดนีเซีย แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้นขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง รวมทั้งชกชนะ นำชัย รัตนชัยยิม นักมวยชาวไทยด้วย ไปชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น แพ้คะแนน ยาซึโอะ โทคิมิตสุ จากนั้น กลับมาชกชนะในอินโดนีเซียอีกครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 เสมอกับอีริเบร์โด เกยอนที่อินโดนีเซีย จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ (ทัต บุนนาค)

ประวัติ

สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2334 เดิมชื่อ ทัต เป็นบุตรคนที่สิบของเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) กับเจ้าคุณพระราชพันธุ์นวล (คุณนวล น้องสาวของ สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี พระอัครมเหสีใน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) และเป็นน้องชายของสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) 
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ เริ่มรับราชการในรัชกาลที่ 1 ตำแหน่งนายสนิทหุ้มแพรมหาดเล็ก  ต่อมารัชกาลที่ 2 โปรดเกล้าฯ ให้เป็นจมื่นเด็กชา หัวหมื่นมหาดเล็กวังหน้า รับราชการในกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ และย้ายกลับมารับราชการตำแหน่งจางวางมหาดเล็ก  หลังจากกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์สวรรคตในปี พ.ศ. 2360 และได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น พระยาศรีสุริยวงศ์ ในเวลาต่อมา
ในรัชกาลที่ 3 โปรดเกล้าฯ  ให้เป็น พระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษา ตำแหน่งจางวางพระคลังสินค้า  ต่อมาในรัชกาลที่ 4 โปรดให้เรียกพระยาศรีพิพัฒน์รัตนราชโกษาว่า เจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ และโปรดเกล้าให้เป็น สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ  ให้สำเร็จราชการทุกสิ่งในพระนคร รวมทั้งว่าที่พระคลังสินค้า คนทั่วไปนิยมเรียกท่านว่า "สมเด็จเจ้าพระยาองค์น้อย" (เรียกสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ พี่ชายของท่านว่าว่า "สมเด็จเจ้าพระยาองค์ใหญ่")
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ เป็นแม่กองสร้างวัดสุทัศน์เทพวราราม สร้างพระปรางค์ภูเขาทอง วัดสระเกศ สร้างวัดปทุมวนาราม สร้างพระอภิเนาว์นิเวศน์และพระที่นั่งไชยชุมพล ซ่อมพระที่นั่งสุทไธสวรรย์ ในพระบรมมหาราชวัง นอกจากนี้ท่านยังมีความสามารถในการเดินเรือ เป็นผู้ต่อเรือบาร์จ (เรือท้องแบน)  ขนาด 300 ตัน และเรือสกูนเนอร์ ขนาด 200 ตัน ใช้เดินทางติดต่อค้าขายถึงศรีลังกา
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติ ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2400 อายุ 66 ปี ขณะเป็นแม่กองสร้างสวนนันทอุทยานเป็นผลงานชิ้นสุดท้าย

บุตรธิดา

สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาพิไชยญาติมีบุตรธิดา ดังนี้
ซอร์เบ

ต้นกำเนิด

คำว่า sherbet เข้าสู่ภาษาอิตาลีในรูป sorbetto ซึ่งต่อมากลายเป็นคำว่า sorbet ในภาษาฝรั่งเศส คำว่า sherbet นั้นได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในอิตาลี โดยใช้เรียกของบางอย่างที่ชาวเติร์กดื่ม ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อังกฤษได้เริ่มนำเข้า "ผงเชอร์เบต" จากจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งทำมาจากผลไม้และดอกไม้ตากแห้งปรุงรสผสมกับน้ำตาล ใน ค.ศ. 1662 ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในลอนดอนได้โฆษณา "เชอร์เบตที่ผลิตในตุรกี แต่งกลิ่นเลมอน, กุหลาบ และไวโอเลต" ใน ค.ศ. 1670 กาเฟพรอก็อป (Café Procope) ได้เปิดกิจการในปารีสและเริ่มขายซอร์เบ (ในสมัยใหม่ ผงเชอร์เบตยังคงเป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร) เมื่อชาวยุโรปรู้วิธีการทำเชอร์เบตแช่แข็ง พวกเขาก็เริ่มทำ ซอร์เบตโต โดยการเติมน้ำผลไม้และแต่งกลิ่นรสโดยการใช้ไซรัป โดยทั่วไปแล้ว ในสหรัฐ เชอร์เบตจะหมายถึงนมแช่แข็ง แต่สูตรสมัยใหม่ที่อยู่ในตู้กดจะผสมวัตถุดิบจำพวกเจลาติน, ไข่ขาวตีขึ้นฟู, ครีม หรือนม
เอแกรซเป็นซอร์เบประเภทหนึ่งที่มีในแอฟริกาเหนือและแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งทำจากอัลมอนด์, เวอร์จูซ และน้ำตาล ซึ่งจะมีรสชาติเปรี้ยวกว่าอันเนื่องมาจากเวอร์จูซ
กีวเร (ฝรั่งเศส: givré; "ใต้จุดเยือกแข็ง") เป็นซอร์เบที่เสิร์ฟมาในเปลือกมะพร้าวหรือเปลือกผลไม้ (อาทิ เปลือกเลมอน) แช่แข็ง

การจัดเตรียม

ซอร์เบนั้นสามารถทำได้แม้จะไม่มีวัตถุดิบสำหรับไอศกรีม เช่นเดียวกับกรานีตาและของหวานประเภทเย็นอื่น ๆ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์, น้ำผึ้ง หรือน้ำเชื่อมข้าวโพด ใช้เอามาแช่แข็งและทำให้นุ่มแบบซอร์เบ

รูปแบบ

ซอร์เบไวน์ร้อนอาจจะทำมาจากไวน์แดง, ส้ม, เลมอน, เครื่องเทศ, ไวน์ทับทิมดอง และไข่ขาว ส่วนซอร์เบมัสกัตนั้นทำมาจากไวน์ของหวาน, น้ำเลมอน และไข่ขาว
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

ประวัติ

สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2515 โดยประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ ๔๒ ลงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2515  ภายใต้ความร่วมมือและการสนับสนุนทั้งด้านงบประมาณและผู้เชี่ยวชาญจากโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) ปัจจุบันเป็นหน่วยงานในกำกับกระทรวงศึกษาธิการ ตามพระราชบัญญัติสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พ.ศ. 2541 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2 ) พ.ศ. 2548

ด้านส่งเสริม ค้นคว้าวิจัยหลักสูตร วิธีสอน

จัดทำมาตรฐานการเรียนรู้ และคู่มือการจัดการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์และเทคโนโลยีที่สอดคล้องตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2544

ด้านการส่งเสริม พัฒนาและฝึกอบรมครู นักเรียนและบุคลากรทางการศึกษา

จัดอบรมครูโรงเรียนทั่วปรเทศโดยมีรูปแบบการอบรม 3 รูปแบบ คือ อบรมแบบ face to face อบรมโดยส่งสื่อเอกสาร อบรมครูทางไกลผ่านดาวเทียม ร่วมกับมูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม และสถานีวิทยุโทรทัศน์เพื่อการศึกษา (ETV) ของกระทรวงศึกษาธิการ และอบรมผ่านอินเทอร์เน็ต นอกจากนี้ยังส่งเสริมให้มีการจัดประชุมวิชาการร่วมกับหน่วยงานการศึกษาต่าง ๆ

ด้านการค้นคว้า ปรับปรุงเอกสาร สื่อและอุปกรณ์การศึกษา

จัดทำหนังสือเรียน คู่มือครู เอกสารอบรมครู ชุดการสอน เอกสารเสริมความรู้วิชาวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยี ซีดีรอม หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ และบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน โปสเตอร์ เกมและภาพประกอบการเรียนการสอน แผ่นภาพโปร่งใส วีดิทัศน์ และต้นแบบอุปกรณ์การทดลองทางวิทยาศาสตร์

ด้านการประเมินมาตรฐาน

งานพัฒนาคู่มือการจัดการเรียนการสอนวิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ พัฒนาเครื่องมือทดสอบสัมฤทธิ์ผล สมรรถภาพ เจตคติและจิตวิทยาศาสตร์ Metacognition รวมทั้งการทดสอบมาตรฐานด้วยแบบทดสอบและด้วยวิธีการทดสอบแบบออนไลน์

การสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อพัฒนาการศึกษา

ร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษาพัฒนาโรงเรียนแกนนำของ สสวท. ด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์และเทคโนโลยี ด้านการวิจัยและพัฒนาการเรียนการสอนรวมทั้งนำผลงานดีเด่นมาเผยแพร่เพื่อการส่งเสริมและพัฒนาครูทั่วภูมิภาค ร่วมมือกับกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดนเพื่อพัฒนาโรงเรียน ตชด. และโรงเรียนในท้องถิ่นทุรกันดาร ให้สามารถจัดทำหลักสูตรการเรียนการสอนที่สอดคล้องกับความต้องการของท้องถิ่น สร้างเครือข่ายความร่วมมือกับต่างประเทศเพื่อพัฒนาบุคลากรของ สสวท. และบุคลากรทางการศึกษาในด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์และเทคโนโลยี ร่วมมือกับโรงเรียนใน 175 เขตพื้นที่การศึกษาจัดทำแหล่งเรียนรู้เพื่อการเรียนการสอน ร่วมมือกับโรงเรียนเตรียมทหารจัดสร้างแหล่งเรียนรู้ เช่น สวนพฤกษศาสตร์ ธรณีวิทยา

การวิจัยด้านการศึกษา

จัดทำโครงการวิจัยร่วมกับนานาชาติ ได้แก่โครงการ TIMSS 2007 โครงการ PISA โครงการ SITES 2007

การส่งเสริมและเผยแพร่ความรู้สำหรับประชาชน

จัดทำข่าว บทความผลงานของ สสวท. บทความเยาวชน เผยแพร่ความรู้สู่สาธารณชน รายการเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมทางวิทยาศาสตร์ สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทยช่อง 11 นิตยสาร สสวท. นิทรรศการผลงานของ สสวท. เพื่อให้บริการทางวิชาการแก่สังคม เทศกาลภาพยนตร์วิทยาศาสตร์เพื่อการเรียนรู้ เผยแพร่ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยีทางสถานีวิทยุและโทรทัศน์ทั่วประเทศ
ถนนพัฒน์พงศ์

พัฒน์พงศ์ เป็นย่านบันเทิงยามราตรีของกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่บนถนนพัฒน์พงศ์ซึ่งเชื่อมระหว่างถนนสีลมกับถนนสุรวงศ์ แขวงสีลม เขตบางรัก จัดเป็นย่านโคมแดงที่เป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ ประกอบไปด้วยคลับ บาร์ ที่มีการแสดงการเต้นอะโกโก้ และอาจมีการค้าประเวณี ตั้งอยู่บนถนนพัฒน์พงศ์ซอย 1 และพัฒน์พงศ์ซอย 2 และยังอยู่ใกล้เคียงกับถนนธนิยะ ที่เป็นย่านค้าบริการระดับสูง เน้นให้บริการเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น ไม่ให้บริการลูกค้าชาวไทย และซอยจารุวรรณ หรือรู้จักกันในชื่อ "พัฒน์พงศ์ซอย 3" หรือ "สีลม ซอย 4" ที่เป็นย่านให้บริการเฉพาะลูกค้าเกย์
นอกจากชื่อในด้านธุรกิจบริการแล้ว พัฒน์พงศ์ยังเป็นย่านที่มีแผงลอยขายสินค้าในเวลากลางคืน มีชื่อเสียงเรื่องสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ เช่น แผ่นซีดี ดีวีดี และสินค้าเลียนแบบ

ประวัติ

ถนนพัฒน์พงศ์ ตั้งอยู่บนพื้นที่เดิมเป็นสวนกล้วยรกร้าง และครอบครองโดยกองทัพญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มาจากชื่อหลวงพัฒน์พงศ์พาณิช (จีนพัด) ชาวจีนไหหลำ ต้นตระกูลพัฒน์พงศ์พานิช เขาได้สมรสกับบุตรของผู้เฒ่าชิ้นเจ้าของที่ดินจำนวนมากแถบถนนสุรวงศ์ หลังผู้เฒ่าชิ้นถึงแก่กรรมหลวงพัฒน์พงศ์พาณิชซึ่งเป็นเขยจึงรับมรดกที่ดินบริเวณนี้มา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489  สร้างอาคารพาณิชย์ และตัดถนน ตั้งชื่อว่า "ซอยพัฒน์พงศ์ 1" ต่อมาในปี พ.ศ. 2511 เริ่มมีไนต์คลับและสถานบันเทิงมาเปิด เพื่อรองรับทหารอเมริกันที่มารบในสงครามเวียดนาม และมีชื่อเสียงในช่วง พ.ศ. 2515-2535
เดิมป้ายชื่อถนนของกรุงเทพมหานครสะกดชื่อนี้ว่า พัฒนพงษ์ ปัจจุบันแก้ไขเป็น "พัฒน์พงศ์" แล้ว
เทศกาลคฒิมาอี

ลักษณะ

ประมาณ 5 ล้านคนมีส่วนร่วมในการจัดงานเทศกาล ซึ่งเป็นชาวมะเทสีและ 70% ของผู้ที่ชื่นชอบจากรัฐของประเทศอินเดีย ทั้งรัฐอุตตรประเทศ และรัฐพิหาร ที่เขาร่วมเทศกาลในประเทศเนปาลเพื่อเลี่ยงการประกาศห้ามการฆ่าสัตว์บูชายัญในรัฐของตัวเอง โดยผู้เข้าร่วมเชื่อว่าการฆ่าสัตว์บูชายัญเพื่อเซ่นสังเวยให้แก่เจ้าแม่คฒิมาอี จะช่วยให้ยุติสิ่งเลวร้ายและนำมาซึ่งความเจริญรุ่งเรือง

การถกเถียงและคัดค้าน

มีการแจ้งประท้วงต่อเทศกาลนี้เป็นจำนวนมากโดยกลุ่มพิทักษ์สิทธิสัตว์ และชาวเนปาลที่นับถือฮินดูจากภูมิภาคฮิลล์
ณ วันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 เทศกาลนี้ได้รับการประกาศห้ามจากรัฐบาลเนปาลแล้ว

ปฏิกิริยาสะท้อน

กระทรวงมหาดไทยของประเทศอินเดีย ได้กำกับรัฐพิหาร และรัฐอุตตรประเทศ ในการตรวจสอบเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีการส่งเหล่าสัตว์ไปยังประเทศเนปาลสำหรับเทศกาลนี้
แอลฟาหมีใหญ่

คำอธิบาย

แอลฟาหมีใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มดาวจระเข้ ซึ่งมีความสำคัญเพราะจะมีชี้ไปที่ดาวเหนือ โดยดาวนี้อยู่ทางส่วนเหนือ ดาวนี้อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 123 ปีแสงและเป็นดาวยักษ์ที่วิวัฒนาการมาจากแถบลำดับหลักหลังจากกินไฮโดรเจนที่แกนกลางของมัน มันเป็นระบบดาวคู่เป็น α UMa B ที่มีการจำแนกดาวฤกษ์เป็น F0V ดาวฤกษ์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ห่างไปประมาณ 23 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) และเสร็จสิ้นการโคจรทุกทุก 44.4 ปี
กลุ่มภาษาอิหร่าน

กลุ่มภาษาอิหร่าน เป็นสาขาย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียนที่อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน ภาษาอเวสตะถือเป็นภาษาที่เก่าที่สุดของกลุ่มนี้ที่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร กลุ่มภาษานี้มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราว 150–200 ล้านคน ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาเปอร์เซีย (ประมาณ 70 ล้านคน) ภาษาปาทาน (ประมาณ 40 ล้านคน) ภาษาเคิร์ด (35 ล้านคน) และภาษาบาโลชิ (ประมาณ 7 ล้านคน)

ชื่อ

ชื่อของกลุ่มภาษาอิหร่านมาจากการที่ผู้พูดกลุ่มภาษานี้เคยอยู่ในที่ราบอิหร่านมาตั้งแต่อดีตกาล

กลุ่มภาษาอิหร่านยุคกลาง

ยุคกลางในอิหร่านเริ่มต้นตั้งแต่ พ.ศ. 143 - 1443 ภาษาในยุคนี้แบ่งเป็นกลุ่มตะวันตกและกลุ่มตะวันออกเช่นกัน เริ่มใช้ตัวเขียนที่มาจากอักษรอราเมอิก ภาษาเปอร์เซียกลางเป็นภาษาราชการของจักรวรรดิซัสซาเนียน เริ่มใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 843 - 1543 ภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาพาร์เทียเป็นภาษาในยุคมานิเชียนด้วย ซึ่งมีข้อความหลงเหลือในภาษานอกกลุ่มนี้เป็นจำนวนมากตั้งแต่ภาษาละตินถึงภาษาจีน

กลุ่มภาษาอิหร่านยุคใหม่

หลังจากที่จักรวรรดิเปอร์เซียหันไปนับถือศาสนาอิสลาม สำเนียงเก่าเช่นภาษาเปอร์เซียกลางถูกแทนที่ด้วยสำเนียงใหม่ เช่นสำเนียงดารีที่เป็นภาษาราชการ คำว่าดารีมาจาก darbar หมายถึงศาลหลวง ใช้เขียนบทกวีและวรรณคดีอย่างแพร่หลาย ราชวงศ์ซัฟฟาริดเป็นราชวงศ์ที่มีบทบาทในการพัฒนาภาษาใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 1418 สำเนียงดารีเชื่อกันว่ามีอิทธิพลต่อสำเนียงทางตะวันออกของอิหร่านมาก ในขณะที่สำเนียงปะห์ลาวีที่เป็นสำเนียงมาตรฐานเดิมมีพื้นฐานมาจากสำเนียงทางตะวันตก สำเนียงใหม่ๆเหล่านี้เป็นต้นกำเนิดของสำเนียงมาตรฐานของภาษาเปอร์เซียในปัจจุบัน
นักวิชาการในยุคกลางของอิหร่านใช้คำว่า "ดารี" หมายถึงจังหวัดทางตะวันออกของโดราสถาน "ปะห์ลาวี" หมายถึงสำเนียงทางตะวันตกเฉียงเหนือระหว่างอัสฟาฮานกับอาเซอร์ไบจาน และ "ปาร์ซี" หมายถึงสำเนียงของฟาร์และยังมีสำเนียงที่ไม่เป็นทางการ เช่น สำเนียงคูซีซึ่งเกี่ยวข้องกับจังหวัดคูเซสถานทางตะวันตก
การเข้ามาของศาสนาอิสลามทำให้นำอักษรอาหรับมาใช้เขียนภาษาเปอร์เซีย ภาษาปาทานและภาษาบาโลชิ โดยเพิ่มอักษรพิเศษบางตัว ในขณะที่ค่อยๆเลิกใช้อักษรเปอร์เซียกลางไป ภาษาทาจิกเป็นภาษาแรกที่เริ่มเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2463 เมื่ออยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตก่อนจะเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรซีริลลิกในอีก 10 ปีต่อมา
บริเวณที่มีผู้พูดกลุ่มภาษาอิหร่านล้อมรอบไปด้วยผุ้พูดภาษาอื่นๆหลายกลุ่ม ทางตะวันตกเป็นภาษาอาหรับ ส่วนกลุ่มภาษาเตอร์กิกแพร่หลายในเอเชียกลางแทนที่กลุ่มภาษาอิหร่านที่เคยใช้ในบริเวณนั้น เช่น ภาษาซอกเดีย และภาษาแบกเทรีย โดยภาษาซอกเดียบางสำเนียงยังเหลืออยู่ในหุบเขาซาราฟสถาน และภาษาซากาในซินเจียงทางตอนใต้ รวมทั้งภาษาออสเซติกที่ยังเหลืออยู่ในเทือกเขาคอเคซัส มีผู้พูดกลุ่มภาษาอิหร่านเล็กน้อยในเทือกเขาปาร์มี ผู้พูดภาษาเปอร์เซียในอาเซอร์ไบจานถูกแทนที่ด้วยกลุ่มภาษาเตอร์กิกแล้วเช่นกัน

การจัดจำแนก

กลุ่มภาษาอิหร่านแบ่งเป็น 2 กลุ่มคือกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออกและกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตก มีทั้งหมดราว 84 ภาษา ภาษาที่มีผู้ใช้มากในปัจจุบันคือภาษาเคิร์ด ภาษาเปอร์เซีย และภาษาบาโลชิในกลุ่มตะวันตก และภาษาปาทานในกลุ่มตะวันออก ในปัจจุบันมีการประดิษบ์กลุ่มภาษาอิหร่านขึ้นมาคือภาษาบาราเรยเป็นภาษาในนิยายและใกล้เคียงกับสำเนียงลูรี แต่ก็มีลักษณะของสำเนียงเกอร์มันซาฮานรวมอยู่ด้วย
โต๋ หิว

โต๋ หิว (Tố Hữu) เป็นนามปากกาของเหงวียน กิม แด่ง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2463 ที่เว้ บิดาเป็นครู เขานิยมอุดมการณ์คอมมิวนิสต์ตั้งแต่อายุ 13 ปี และเข้าเป็นสมาชิกพรรคเมื่อ พ.ศ. 2481  เขาถูกฝรั่งเศสจับขังคุกเมื่อ พ.ศ. 2482 แต่สามารถหนีออกมาได้ใน พ.ศ. 2484 และเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อีก เคยดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี
แด่งเริ่มเขียนกวีนิพนธ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2480 และได้ตีพิมพ์รวมเล่มบทกวีชุดแรกเรื่อง “เมื่อนั้น” ใน พ.ศ. 2489 โดยเนื้อหาแสดงถึงการยึดมั่นในอุดมการณ์คอมมิวนิสต์และการปฏิวัติ ผลงานชุดต่อมาคือ “เหวียดบั๊ก” เป็นการสะท้อนภาพของสังคมเวียดนามระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง ผลงานชุด “ลมพัด” แสดงแนวคิดเกี่ยวกับระบบสังคมนิยมในภาคเหนือและการทำสงครามกับสหรัฐอเมริกา ผลงานรวมบทกวีที่สำดัญของแด่งคือชุด “เสียงพิณ” เป็นผลงานชุดสุดท้ายของเขา ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2536 และได้รับรางวัลซีไรต์ ผลงานเรื่องนี้ต่างจากบทกวีก่อนหน้าของเขา เนื่องจากเป็นการสะท้อนภาพสังคมเวียดนามหลังสงคราม แฝงความเศร้าและความสิ้นหวังในอนาคตของประเทศ เขาเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2545
โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถม

ประวัติ

อาคารเรียนหลังแรกของโรงเรียน คือ ตึกมาร์ติน เดอ ตูรส์ เพื่อเป็นที่ระลึกถึงคุณความดีของ ท่านเจษฎาธิการมาร์ติน เดอ ตูรส์ เจษฎาจารย์คนแรกและตรงอาคารอีก 1 แห่ง โรงเรียนอัสสัมชัญแผนกประถมได้รับอนุญาตให้เปิดสอนเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ซึ่งย้ายมาเฉพาะ ป.1-ป.4 ครั้นถึงปี 2516 ได้สร้างอาคารอีกหลังหนึ่ง คือ ตึกเซนต์หลุยส์มารีโดยได้ทำพิธีเปิดเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ 2518 ทั้งนี้เพื่อให้นักเรียนชั้นประถมทั้งหมดมาอยู่รวมกัน โรงเรียนได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น และต้องการให้มีการสร้างโรงอาหารอย่างเรียบร้อยจึงรื้อโรงอาหารเพื่อสร้างตึกไมเกิ้ล ปีพ.ศ. 2529 ได้มีการสร้างอาคารเพิ่มคืออาคารพระนางพรหมจารี มารีอา แล้วได้สร้างอาคารหิรัญสมโภช เพื่อเป็นอาคารสื่อการเรียนการสอนในปี พ.ศ. 2532 ในสมัยของภราดาเลอชัยก็ได้สร้างอาคารขึ้นมาอีก 1 หลัง คือ อาคารกาญจนาภิเษก เพื่อเป็นตึกอำนวยการ (ปัจจุบันถูกรื้อถอนเพื่อสร้างสนามบาสเก็ตบอล) เมื่อปีพ.ศ. 2541 ได้มีการสร้างอาคารเอนกประสงค์ขึ้นอีกหลังเป็นอาคารเรียน 6 ชั้นโดยได้กำกับดูแลโดยภราดา อาจิน เต่งตระกูล สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อว่าอาคารอัสสัมชัญ 2000
ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชัน

ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชัน (อังกฤษ: digital audio workstation หรือ DAW) เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรือโปรแกรมประยุกต์ที่ใช้สำหรับการบันทึกเสียง แก้ไขและการผลิตไฟล์เสียงเช่นเพลง ชิ้นงานเพลง การพูดหรือเสียงประกอบ
ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชันกลายมาเป็นความหลากหลายโครงแบบในโปรแกรมซอฟต์แวร์เดียวบนแล็ปท็อปที่รวบรวมอยู่ในระบบปฏิบัติการแบบเดี่ยวในการรวมส่วนประกอบต่างๆที่มีความซับซ้อนอย่างมากในการควบคุมโดยมีคอมพิวเตอร์เป็นศูนย์กลาง ดิจิทัลออดิโอเวิร์กสเตชันในยุคปัจจุบันมีอินเตอร์เฟซเป็นศูนย์กลางที่ช่วยให้ผู้ใช้ดัดแปลงและทำการบันทึกหลายเสียงหรือแทร็ก ผลิตจนออกมาเป็นชิ้นเพลงในที่สุด
DAW ยังถูกนำมาใช้สำหรับการผลิตและบันทึกเสียงดนตรี วิทยุ โทรทัศน์ พอดแคสต์ มัลติมีเดีย และการมิกซ์เสียงที่ซับซ้อน