อาคารผู้โดยสารสนามบิน

การออกแบบ

จากการเพิ่มความนิยมอย่างรวดเร็วของผู้โดยสารในการคมนาคมทางอากาศ, อาคารผู้โดยสารหลายอาคารในช่วงแรกๆถูกสร้างขึ้นในปี 1930-1940 และ มักจะสร้างในรูปแบบศิลปะสถาปัตยกรรมของแต่ละช่วงเวลา art deco . ตัวอย่างเช่น จากปี 1940 ก็คืออาคารผู้โดยสารฮูสตัน Houston Municipal Airport Terminal. อาคารผู้โดยสารในช่วงแรกยังเป็นแบบยางมะตอย tarmac: ผู้โดยสารจะต้องเดินหรือนั่งรถบัสเพื่อไปยังเครื่องบิน การออกแบบรูปแบบนี้เป็นรูปแบบธรรมดาๆ ของสนามบินขนาดเล็ก, และแม้แต่สนามบินขนาดใหญ่หลายๆ สนามบินยังมีรสบัสรับส่ง "bus gates" เพื่อรองรับกรณีที่เครื่องบินจอดอยู่ห่างจากอาคารผู้โดยสารหลัก.

อาคารเทียบเครื่องบิน

การออกแบบในรูปแบบ Pier จะใช้รูปแบบอาคารยาว และแคบ โดยให้เครื่องบินจอดทั้งสองด้าน. สุดทางของด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับส่วนออกตั๋ว และพื้นที่สำหรับรับกระเป๋าเดินทาง. baggage claim. ท่าเทียบสามารถจุเครื่องบินได้จำนวนมากและมีการออกแบบที่เรียบง่าย, แต่มักจะมีระยะทางที่ยาวนับจากเคาน์เตอร์เช็คอินถึงเกท (ตัวอย่างเช่น ระยะทางห่างกว่าครึ่งไมล์ที่สนามบินนานาชาติคันไซ Kansai International Airport หรือ อาคารผู้โดยสาร 1 ในสนามบิน Lisbon Portela Airport). สนามบินระหว่างประเทศที่ใหญ่ๆ มีทางเทียบรวมทั้งสนามบินนานาชาติชิคาโก O'Hare International Airport, สนามบินนานาชาติลาร์นากา Larnaca International Airport, สนามบินนานาชาติแฟรงค์เฟิร์ต Frankfurt International Airport, สนามบินฮีทโทรว์ในกรุงลอนดอน London Heathrow Airport, สนามบินอัมสเตอร์ดัม Amsterdam Schiphol Airport, สนามบินนานาชาติ Murtala Muhammed International Airport, สนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ Kuala Lumpur International Airport, สนามบินนานาชาติเมรีดา Mérida International Airport, สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ Bangkok International Airport, สนามบินนานาชาติมาซาตลัน Mazatlan International Airport, สนามบินนานาชาติกรุงเบรุต Beirut International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินนานาชาติอัลลามา อิกบอล Allama Iqbal International Airport, สนามบินนานาชาติตีฮัวนา Tijuana International Airport, สนามบินโรม ฟิวมิชิโน Rome Fiumicino Airport, สนามบินนานาชาติโตรอนโต เพียร์สัน Toronto-Pearson International Airport, สนามบินนานาชาตินิวเดลี Delhi International Airport, สนามบินนานาชาติฟอร์ท ลอเดอเดล ฮอลิวูด Fort Lauderdale–Hollywood International Airport and สนามบินนานาชาติไมอามี่Miami International Airport.

อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม

บางสนามบินใช้อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม โดยที่เครื่องบินจอดด้านหนึ่ง และรถยนต์จอดอีกด้านหนึ่ง. การออกแบบลักษณะนี้ทำให้ผู้โดยสารที่เปลี่ยนเครื่องเดินไกล, แต่ดีในเรื่องของการลดเวลาในการเดินระหว่างเคาน์เตอร์เช็คอินกับตัวเครื่องบิน. สนามบินที่มีการออกแบบรูปแบบนี้ได้แก่ สนามบินนานาชาติชาร์ลส์เดอโกลล์ Charles de Gaulle International Airport (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชี Chhatrapati Shivaji International Airport, มุมไบ Mumbai (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติดัลลัส/ฟอร์ตเวิร์ธ Dallas/Fort Worth International Airport, สนามบินนานาชาติอินชอน โซล Incheon International Airport, สนามบินนานาชาติโซคาร์นา ฮัตตา ของจาร์กาตาSoekarno-Hatta International Airport, สนามบินโตรอนโต เพียร์สันToronto Pearson Airport, สนามบินแคนซัส ซิตี้Kansas City Airport และสนามบินนิวชิโตเซ แห่งซับโปโร New Chitose Airport.

อื่นๆ

ค่อนข้างหายากสำหรับอาคารผู้โดยสารที่มีบริการห้องรับรอง mobile lounge, ผู้โดยสารจะถูกเคลื่อนย้ายจากเกทไปยังตัวเครื่องบินโดยยานพาหนะขนาดใหญ่โดยที่ท่าเทียบเครื่องบินจะเชื่อมต่อโดยตรงกับอาคารผู้โดยสารและเครื่องบินเลย ได้แก่ สนามบินนานาชาติวอชิงตันดัลเลส Washington Dulles International Airport, สนามบินนานาชาติเม็กซิโก ซี้ตี้Mexico City International Airport, และ สนามบินนานาชาติมิราเบล Mirabel International Airport มีการใช้การออกแบบๆ นี้.
สำหรับรูปแบบผสมผสานก็ยังคงมีอยู่เช่นกัน ได้แก่  สนามบินนานาชาติซานฟรานซิสใช้ทั้งแบบ pier-semicircular และ แบบ pier San Francisco International Airport และสนามบินเมลเบิร์น Melbourne Airport ใช้รูปแบบผสมระหว่าง pier-semicircular กับ pier .

สิ่งอำนวยความสะดวกทั่วๆ ไป

รูปแบบอาคารที่ใช้งานร่วมกันหมายถึง สายการบินใช้เคาน์เตอร์เช็คอิน, เกท, ระบบคอมพิวเตอร์ร่วมกัน. เช็คอินเคาน์เตอร์และเกทสามารถใช้ได้ตามความต้องการของสายการบิน.

บันทึก

สนามบินนานาชาติดูไบ Dubai International Airport, ดูไบ Dubai, สหรัฐอาหรับเอมิเรต United Arab Emirates อาคารผู้โดยสาร 3 เป็นอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่มากกว่า (1,713,000 m²) เปิดเมื่อ 14 ตุลาคม 2008 . สามารถจุผู้โดยสารได้สูงสุดถึง 60 ล้านคน
ปักกิ่ง Beijing, ฮ่องกง Hong Kong, กรุงเทพฯ Bangkok และบาร์เซลโลน่า Barcelona มีอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่ใหญ่เป็นอันดับ 2, 3,4 และ 5 ตามลำดับ (986,000 m², 570,000 m², 563,000 m² and 546,000 m²) สนามบินนานาชาติปักกิ่ง Beijing Capital International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินสุวรรณ Suvarnabhumi Airport and สนามบินบาร์เซลโลน่า Barcelona Airport ตามลำดับ.

การขนส่งภาคพื้นดิน

สนามบินขนาดเล็กและขนาดกลางมากมายมีถนนวันเวย์หนึ่งเส้น แบ่งเป็นสองเลน หรือ สามเลน ใช้สำหรับให้รถยนต์ส่วนบุคคล รถบัสส่งและรับผู้โดยสารได้.
สนามบินนานาชิตอาจจะมีถนนวันเวย์สองเส้น one-way loop roads, เส้นหนึ่งสำหรับผู้โดยสารขาออก และ เส้นหนึ่งสำหรับผู้โดยสารขาเข้า.ซึ่งอาจจะเชื่อมต่อเข้าสู่ตัวเมือง downtown หรือย่านใจกลางธุรกิจของเมื่อง central business district ที่ใกล้ที่สุดโดยตรงกับรถไฟ ได้แก่ รถไฟฟ้าท้องถิ่น regional rail, รถไฟฟ้ารางเบา light rail, หรือรถไฟฟ้าใต้ดิน subway . สนามบินขนาดใหญ่อาจจะเชื่อมต่อโดยตรงกับทางด่วนเลย freeway. ในอาคารผู้โดยสารจะมีบริษัทรถเช่า car rental และแท็กซี่ taxi สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport มีท่าเรือเฟอร์รี่ไว้สำหรับข้ามฟาก border. สนามบินนานาชาติดูไบ Dubai International Airport เป็นผู้นำเกี่ยวกับการออกแบบ, ความสะดวกสบาย, และทำเลที่ตั้ง.