ชูวงศ์ ฉายะจินดา

การศึกษา

ชูวงศ์   ฉายะจินดา   ได้รับการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนเล็ก  ๆ   ใกล้บ้านชื่อ  ‘โรงเรียนสนิทราษฏร์บริบูรณ์’จากนั้นเข้ารับการศึกษาต่อที่โรงเรียนราชินี   ถนนมหาราช   จนเมื่อศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่   5   เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น บิดาคือพระชาญบรรณกิจ    จึงได้อพยบครอบครัวไปหลบภัยที่ตำบลวัดแจ้งร้อน   จึงได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนวิสุทธิ์กษัตริย์   พระประแดง   จังหวัดสมุทรปราการ  ชั่วคราวในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา
ต่อมาเมื่อโรงเรียนราชินีอพยบไปเปิดสอนที่ตำบลผักไห่   จังหวัดพระนครศรีอยุธยา    ชูวงศ์   ฉายะจินดา   จึงกลับไปเรียนต่อที่โรงเรียนราชินีตามเดิม ปีพุทธศักราช   2488   สงครามมหาเอเชียบูรพาสงบลง   โรงเรียนราชินีจึงย้ายกลับกรุงเทมหานคร   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   เรียนจบชั้นมัธยมบริบูรณ์   (เตรียมอักษรศาสตร์)   ปีที่   2   เมื่อปีพุทธศักราช   2490   ร่วมรุ่นกับเดียวกับ   สุกัญญา   ชลศึกษ์    (กฤษณา    อโศกสิน)    และปราศรัย   รัชไชยบุญ   (นิดา)
จากนั้นเข้าศึกษาที่ภาควิชาภาษาไทย    คณะอักษรศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   ได้รับปริญญาอักษรศาสตร์บัณฑิต    รางวัลเหรียญเงินในวิชาสันสกฤต   เมื่อปีพุทธศักราช   2494 ปีพุทธศักราช   2500   ได้รับทุนจากรัฐบาลออสเตรเลีย   ภายใต้แผนการโคลัมโบ   ไปศึกษาต่อที่   UNIVERSITY   OF   MELBOURNE    ณ    นครเมลเบริร์น   ประเทศออสเตรเลีย   ในสาขาวิชาวาทศิลป์   (RHETORIC)

การทำงาน

ปีพุทธศักราช   2495    เข้ารับราชการครูวิชาภาษาไทย   ที่โรงเรียนศิริศาสตร์   สี่พระยา   (โรงเรียนศิริทรัพย์ในปัจจุบัน)   เป็นเวลา  1   ปี   แต่เนื่องจากสุขภาพไม่ดี   จึงลาออก
ต่อมาเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนราชินี   สอนอยู่ได้ไม่นานก็ป่วยเป็นโรคหลอดลมอักเสบจึงตัดสินใจลาออกจากอาชีพครูที่รักเข้ารับราชการที่กรมชลประทาน  ในแผนกสารบรรณ    นาน   3   ปี   และเริ่มเขียนเรื่องสั้นส่งให้กับนิตยสาร   ‘ศรีสัปดาห์’
ปีพุทธศักราช   2500   ได้เข้ากลับรับราชการครูซึ่งเป็นอาชีพที่ตนเองรักอีกครั้งที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์   และเริ่มเขียนนวนิยายขนาดยาวเรื่องแรก   คือ   ‘ตำรับรัก’   ลงตีพิมพ์เป็นตอน  ๆในนิตยสาร   ‘ศรีสัปดาห์’
ปีพุทธศักราช   2503   ได้เข้ารับราชการที่มหาวิทยาลัยศรีนทรวิโรฒ    ประสานมิตร   ในตำแหน่งอาจารย์ภาควิชาภาษาไทย    ที่นี่งานเขียนของ   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   ได้ปรากฏสู่สายตาผู้อ่านซึ่งเป็นเพื่อนอาจารย์และนักเรียนด้วยกัน    โดยตีพิมพ์เรื่องสั้นในหนังสือที่ระลึกของโรงเรียนพร้อม  ๆ   กับเขียนนวนิยายลงตีพิมพ์ในนิตยสารหลายฉบับ
ต่อมาได้ลาออกจากราชการมาประกอบอาชีพนักเขียนเพียงอย่างเดียว   ได้เริ่มเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ดาวสยาม      และได้ทำงานอื่น  ๆ   เสริม   เช่น   บริหารโรงเรียนสอนตัดผมและตัดเสื้อดาวรุ่ง   เป็นต้น

งานเขียน

จากการที่   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   ได้เข้าศึกษาที่ภาควิชาภาษาไทย    คณะอักษรศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย   ซึ่งได้รับการฝึกฝนด้านภาษาและการเขียนภาษาไทย   ประกอบกับอุปนิสัยรักการอ่านและการขีดเขียน   ทำให้   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   สนใจในการประพันธ์   งานประพันธ์ของนักเขียนที่มีส่วนช่วยผลักดันด้วยคือ   ‘ดอกไม้สด’   (หม่อมหลวงบุปผา   นิมมานเหมินท์)    
เมื่อเรียนชั้นมัธยมบริบูรณ์   (เตรียมอักษรศาสตร์)   ปีที่   1   ที่โรงเรียนราชินี   เพื่อน  ๆ  ร่วมชั้นได้จัดทำหนังสือวารสารรายสะดวกขึ้นหนึ่งเล่มมี   ประภาศรี   นาคะนาท   (ภา    พรสวรรค์)    นักประพันธ์ที่มีชื่อเสียง    ซึ่งเป็นน้องสาวของ   ประหยัด   ศ.   นาคะนาท    เป็นหัวหน้าจัดทำ     ในหนังสือเล่มนั้นมีเรื่องสั้นพร้อมรูปประกอบเรื่องหนึ่งชื่อ   ‘กลางละอองทอง’   แต่งโดย   ประภาศรี   นาคะนาท      ทำให้   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   อ่านอย่างประทับใจจนใฝ่ฝันจะเขียนเช่นนั้นบ้าง
ต่อมาเมื่อเข้าศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์   จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย    กุลทรัพย์   รุ่งฤดี   (คุณหญิงกุลทรัพย์   เกษแม่นกิจ)    ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นได้ริเริ่มจัดทำวารสารอีก   ชูวงศ์   ฉายะจินดา   จึงรับหน้าที่เขียนคอลัมน์แบบเสื้อ
ปีพุทธศักราช   2495   เมื่อเข้ารับราชการครูที่โรงเรียนศิริศาสตร์   ทางโรงเรียนจัดทำหนังสือที่ระลึกแจกในงานประจำปี    ให้ครูทุกคนเขียนเรื่องมาลง    ชูวงศ์   ฉายะจินดา    จึงเขียนเรื่องแบบจดหมายเทศนาโวหารพ่อสั่งสอนลูกชาย   ถือได้ว่าเป็นงานเขียนชิ้นแรก    ต่อมาได้เขียนเรื่องทำนองนี้อีกลงในหนังสือที่ระลึกโรงเรียนราชินี
ปีพุทธศักราช   2500    ขณะเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์    ได้เขียนเรื่องสั้นส่งไปให้นิตยสาร   ‘ศรีสัปดาห์’   ได้ลงพิมพ์ในเวลาต่อมา    เรื่องสั้นนั้นชื่อเรื่อง     ‘หนึ่งในห้าร้อยจำพวก’   และเริ่มเขียนนวนิยายขนาดยาวเรื่องแรกคือ    ‘ตำรับรัก’    ขนาด   55   ตอน    โดยใช้นามปากกาว่า   ‘เทิดพงษ์’
นับแต่นั้นมา      ชูวงศ์   ฉายะจินดา    ก็ได้กลายเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัวจนถึงปัจจุบันมีผลงานนวนิยาย   เรื่องยาว   เรื่องสั้น   นับร้อยเรื่อง    โดยมีหลักในการเขียนหนังสือว่า    เขียนเพื่อเสริมพุทธวัจนะ   ‘ทำดีได้ดี    ทำชั่วได้ชั่ว’     และในฐานะนักเขียน    อยากจะทำงานที่สามารถสร้างความกลมเกลียวให้แก่คนในชาติได้อย่างจริงจัง    หวังว่าตัวหนังสือที่ตัวอักษรจะช่วยสร้างความเห็นอกเห็นใจระหว่างคนในสังคม   มิใช่ใจแคบคิดถึงแต่ตัวเอง
งานเขียนของ  ชูวงศ์  ฉายะจินดา  จำนวนมากได้ถูกสร้างเป็นละครวิทยุ   ละคร  และภาพยนตร์

ผลงานเรื่องสั้น

ตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น   ชูวงศ์   ฉายะจินดา    สนใจวิชาเกี่ยวกับภาษาไทย    โดยเฉพาะวิชาการเขียนเป็นพิเศษ   ในช่วงแรกเริ่มจากการหัดเขียนเรียงความ   ต่อมาจึงฝึกเขียนเรื่องสั้นไว้อ่านกันเองเฉพาะกลุ่ม   เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียนและได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร   ‘ศรีสัปดาห์’   คือ    ‘หนึ่งในห้าร้อยจำพวก’
จากนั้นจึงมีเรื่องสั้นตามมาอีกว่า   58   เรื่อง   ซึ่งเรื่องสั้นทุกเรื่องได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร   ‘ศรีสัปดาห์’    ในระหว่างปีพุทธศักราช   2495   -    2500
ปีพุทธศักราช   2545 ได้เขียนเรื่องสั้นชื่อ   ‘เหตุเกิดเมื่อวันแม่’    ตีพิมพ์ลงในหนังสือรวมเรื่องสั้นนักเขียนนวนิยายปากกาทอง   ในนิตยสาร    ‘สกุลไทย’   รายสัปดาห์    ‘เพชรสีน้ำเงิน’   ชุด   1
ปีพุทธศักราช   2550    ได้เขียนเรื่องสั้นชื่อ    กรรมใดใครก่อ   ,   ป้าเกลือปากพระร่วง  ,  มือที่สาม   เจ้าขุนทองน้องเบริ์ท   ,   คู่กัด   ,   รักโกลาหลคนโลกาภิวัฒน์   ,   อันความกรุณาปราณี  ,   ติดอ่าง-ตกทอง   และ เสน่าปลายจวัก

งานแปล

นอกจากเขียนเรื่องของเธอแล้ว    ชูวงศ์   ฉายะจินดา    ยังชอบอ่านวรรณกรรมต่างประเทศ   เธอจึงได้รับแรงบันดาลใจจากการอ่านวรรณกรรมของ   O . HENRY   เรื่อง   THE  DIAMOND  OF  KALI   เธอจึงแปลและเรียบเรียงขึ้นโดยใช้ชื่อว่า   ‘เพชรของเจ้าแม่กาลี’
WILLIAM   HOPE  HODGESON   เรื่อง   THE  VOKE  IN  THE  NIGHT   แปลและเรียบเรียงขึ้นโดยใช้ชื่อว่า   ‘เห็ดมฤตยู’

ผลงานสารคดีเชิงท่องเที่ยว

ชูวงศ์   ฉายะจินดา    มักจะเดินทางท่องเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง   จึงเกิดแรงบันดาลใจให้เขียนสารคดีเชิงท่องเที่ยวบอกเล่าเรื่องราวออกมาเป็นตัวอักษรในสิ่งที่พบเห็นระหว่างเดินทาง   ได้แก่
ฉันรักสแกนดิเนเวีย    เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยวเรื่องแรกเมื่อได้รับเชิญเป็นตัวแทนนักเขียนสตรีไปร่วมศึกษาดูงานและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ประเทศในกลุ่มสแกนดิเนเวีย   ได้แก่   เดนมาร์ก   นอร์เวย์   สวีเดน   และฟินแลนด์
ลาก่อนเมลเบิร์น   เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยวเมื่อครั้งเดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศออสเตรเลีย   บอกเล่าเรื่องราวของชีวิตนักศึกษาและสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ
ดินแดนแห่งความสงบยามเช้า   เมื่อครั้งได้รับเชิญเป็นตัวแทนนักเขียนสตรีไปร่วมศึกษาดูงานที่ประเทศเกาหลี   ร่วมกับเพื่อนนักเขียน   คือ   สุภัทร   สวัสดิรักษ์   ,   อมราวดี   (ลัดดา   ถนัดหัตถกรรม)   ,   สุภาว์   เทวกุล  ฯ   และสุวรรณี   สุคนธา   
ตีพิมพ์เป็นตอน  ๆ  ในนิตยสาร  ‘สกุลไทย’   รายสัปดาห์   ประมาณปีพุทธศักราช  2513   ได้รับรางวัลชมเชยในการประกวดหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ   ประจำปีพุทธศักราช   2515   จากคณะกรรมการหนังสือแห่งชาติ   และกระทรวงการต่างประเทศเกาหลี   โดยสถานเอกอัครราชทูตยกย่องให้เป็นวรรณกรรมเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างไทย  -   เกาหลี    พร้อมจัดซื้อหนังสือจำนวนหนึ่งมอบแก่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเกาหลีที่สอนภาษาไทย
โรมันรัญจวน    เป็นสารคดีเชิงท่องเที่ยว   โดยเขียนร่วมกับเพื่อนนักเขียน   คือ   สุภัทร   สวัสดิรักษ์   ,   อมราวดี   (ลัดดา   ถนัดหัตถกรรม)   ,   สุภาว์   เทวกุล  ฯ     ,   ทมยันตี   ,  เพ็ญแข    วงศ์สง่า   ,  บุษปะเกศ   ,   ‘เศก   ดุสิต’   ,   ถาวร  สุวรรณ   และณรงค์   จันทร์เรือง   ตีพิมพ์เป็นตอน  ๆ  ในนิตยสาร  ‘สกุลไทย’   รายสัปดาห์   ประมาณปีพุทธศักราช   2514  -   2515