google/wiki40b huggingface dataset:
เหตุระเบิดคาเธ่ย์แปซิฟิค เที่ยวบินที่ 700Z

เที่ยวบิน 700Z สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค เป็นเที่ยวบินที่ถูกดำเนินการโดยคาเธ่ย์แปซิฟิคซึ่งตกลงในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2515

เที่ยวบิน

เที่ยวบิน 700Z ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติของประเทศสิงคโปร์ และหยุดพักที่ท่าอากาศยานดอนเมือง ณ กรุงเทพมหานคร ก่อนจะไปสู่จุดหมายที่ท่าอากาศยานไคตั๊กประเทศฮ่องกง
ขณะบินอยู่บนความสูง 8,839 เมตร (29000 ฟุต) เหนือเปล็ยกู ทางใต้ของประเทศเวียดนาม ระเบิดซึ่งถูกบรรจุอยู่ในกล่องเครื่องสำอางและวางไว้ใต้เบาะที่นั่งผู้โดยสารนั้นถูกจุดชนวน ระเบิดนั้นทำให้เครื่องบินแตกเป็นเสี่ยงกลางอากาศ ผู้โดยสาร 71 คน รวมไปถึงลูกเรือจำนวน 10 คนเสียชีวิตทั้งหมด

เหตุการณ์ที่ตามมา

จากการสืบสวนของ British Civil Aviation Department และตำรวจฮ่องกง รวมไปถึงรายงานจากนักข่าวบางกอกโพสต์ ซึ่งยาวถึง 6 ปี "นายตำรวจซึ่งลูกสาวและคู่หมั่นอยู่บนเที่ยวบินนั้น ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ก่อเหตุ" สมชาย ไชยสุต ซึ่งได้ทำประกันการท่องเที่ยวถึง 3 ที่ให้กับทั้งคู่หมั่นและลูกสาว ได้พ้นจากข้อกล่าวหาด้วยเหตุผลที่ว่าหลักฐานนั้นมีไม่เพียงพอ เขาฟ้องร้องบริษัทประกันและได้รับเงินจำนวน 5.5 ล้านบาท ทว่าต่อมาเขาได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งในปี พ.ศ. 2528 หลังจาก "พนักงานของสายการบินและญาติของพวกเขา [ได้คิดที่จะ] จ้างนักฆ่าเพื่อมาฆ่าเขา"
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (มานิต ถาวโร)

ชาติภูมิ

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (มานิต ถาวโร) เกิด ณ วันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ที่บ้านบ่อชะเนง ตำบลหนองแก้ว อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันเป็นอำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ) โยมบิดาชื่อช่วย โยมมารดาชื่อกา นามสกุล ก่อบุญ เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 11 คน 
นอกจากเจ้าประคุณสมเด็จฯ แล้วยังมีผลผลิตทางธรรมจากบ้านบ่อชะเนงและเป็นญาติกับเจ้าประคุณสมเด็จฯ อีก 2 รูป คือ หลวงปู่ขาว  อนาลโย และพระราชปรีชาญาณมุนี (หลอม มหาวิริโย ป.ธ.7) เจ้าอาวาสวัดบ่อชะเนงและเจ้าคณะจังหวัดอำนาจเจริญ (รูปปัจจุบัน)

บรรพชาและอุปสมบท

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ ได้บรรพชาเมื่อ พ.ศ. 2472 ที่วัดบ้านบ่อชะเนง ตำบลหนองแก้ว อำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันเป็นจังหวัดอำนาจเจริญ) โดยมีญาคูโม้เป็นพระอุปัชฌาย์ และ ต่อมาได้ออกธุดงค์ติดตามครูบาอาจารย์สายหลวงปู่มั่น ผ่าน จังหวัด ร้อยเอ็ด สารคาม ขอนแก่น ได้บรรพชาญัติเป็นสามเณรธรรมยุต โดยมีพระญาณวิศิษฏ์สมิทธิวีราจารย์ (สิงห์ ขนฺตยาคโม) ณ.วัดป่าวิเวกธรรม จ.ขอนแก่น เป็นพระอุปัชฌาย์ 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 ขณะอายุ 20 ปี ได้อุปสมบท ณ พระอุโบสถวัดสัมพันธวงศ์ วันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยมีพระมหารัชมังคลาจารย์ (เทศ นิทฺเทสโก) ขณะดำรงสมณศักดิ์เป็นที่พระรัชชมงคลมุนี เจ้าอาวาสวัดสัมพันธวงศ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูสุวรรณรังษี (สุวรรณ ชุตินฺธโร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูปลัดเส็ง ทินฺนวโร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ (ภายหลังรับพระราชทานสมณศักดิ์ที่ พระเนกขัมมมุนี)

มรณภาพ

สมเด็จพระมหา​วีรวงศ์ ถึงแก่มรณภาพด้วยโรคระบบหายใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน​ พ.ศ. 2561 เวลา 17.00 น. ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุ 100 ปี 316 วัน พรรษา 81
หลวงปู่ผินะ ปิยธโร

ประวัติ

หลวงปู่ผินะ ปิยธโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2456 ณ  บ้านหัวลำโพง อ.ทัพทัน จ.อุทัยธานี ในช่วงวัยเด็กท่านมีโรคประจำตัวที่รักษาไม่หาย  หลังจากการร้องให้ทุกครั้ง ท่านมักจะชักจนหน้าเขียว และมารดาได้พาไปหาหมอรักษาโรค หลวงพ่อสิน ได้บอกถึงรางว่า ชื่อ ทวายนั้นเป็นความหมายที่เป็นกาลกิณี จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ผินะ  แปลว่า หันหน้า, หันหลัง, เปลี่ยนทิศทาง, ไม่แยแส, หรือเลิกคบกัน นับแต่นั้นอาการดังกล่าวได้ทุเลาลง จากนั้นหลังจากโยมบิดาได้เสียชีวิตลง ท่านจึงได้บรรพชาเป็นสามเณร และเมื่ออายุครบบวชท่านจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2481  ณ วัดหนองเต่า โดยมีพระครูอุดมคุณาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอทัพทัน เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระมหาอำนวย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ในระหว่างเป็นพระภิกษุ ท่านได้ขออนุญาตเจ้าอาวาสออกธุดงค์ไปจำพรรษาที่ วัดเกาะเทพเทโพ  หลังจากอุปสมบทแล้วเพียง 20 วัน ท่านจึงขอสึกออกมา เพราะยังกลัวศพอยู่ อยู่มาได้เพียง 11 วัน โยมมารดาก็ถึงแก่กรรมลงอีก ต่อมาก็เจาะจงมาที่พระภิกษุผินะ จูงศพให้ได้ เพราะเป็นโรคฝีในท้อง สับปเหร่อก็ผ่าท้องให้ดู ท่านก็ฉันอาหารไม่ได้ถึง  3 - 4 วัน  และมีอาการนอนไม่ค่อยหลับ จึงขอเจ้าอาวาสไปพักที่อื่นสัก 5 วัน แล้วจะกลบมาลาสิกขาบท  หลวงพ่อคำก็ได้สอบถามท่านและพระภิกษุอีก 1 รูป เป็นคนกลัวผี ก็สั่งสอนว่า สังขารของคนื่อนนั้นมันก็เหมือนกับของเรา จะรังเกียจไปทำไม ต่อมาท่านได้อยู่กับหลวงพ่อคำที่วัดเกาะเทพเทโพ อยู่ในหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ก็เลิกกลัวผี  เกิดมานะว่าท่านจะบวชตลอดชีวิต  ต่อมาท่านึงได้เดินทางแสวงธรรมหาพระคณาจารย์เพื่อเรียนศึกษาวิปัสสนากรรมฐาน โดยมุ่งหน้าไปที่ วัดถ้ำตะโก แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะ หลวงพ่อท่านได้มรณภาพไปก่อนหน้านั้นแล้ว ด้วยใจที่มานะ ท่านจึงได้อยู่จำพรรษาอยู่ที่ วัดถ้ำตะโก 2 พรรษา (พ.ศ. 2482 - 2484 หลังจากนั้น ท่านได้จาริกธุดงค์ไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์กับ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้อบรมบ่งนิสัยในการรักสันโดษ ออกธุดงค์มาเรื่อย ๆ ก็มาถึงที่ตำบลบ้านสนมลาว อันเป็นบ้านเก่าแก่ที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นราชธานี (3 เมษายน พ.ศ. 1893 - 7 เมษายน พ.ศ. 2310)  หลวงพ่อท่านเริ่มอาพาธและถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2545  ก่อนหน้านี้หลวงพ่อผินะได้ทำหนังสือเขียนสั่งไว้ มีใจความว่า "เมื่อฉันละสังขาร ขอให้ปฏิบัติตามนี้ คือ ห้ามฉีดยาศพโดยเด็ดขาด ให้เก็บศพไว้ในสภาพนั่งขัดสมาธิ ให้บรรจุศพไว้ในที่เตรียมไว้ ณ สุสานผินะ ไม่ต้องมีการสวดศพ ไม่ต้องบอกคนมาก ห้ามเผาศพโดยเด็ดขาด" สั่ง ณ วันที่ 4 ตุลาคม 2545 ลงชื่อ พระผินะ ปิยธโร พระอาจารย์ใหญ่ประธานคณะปฏิบัติธรรม วัดสนมลาววิหาร ด้วยเกิดเหตุปรากฏการณ์ความมหัศจรรย์ ภายหลังการมรณภาพลงอย่างสงบของ "หลวงพ่อผินะ ปิยธโร" สิริอายุ 89 ปี เจ้าอาวาสวัดสนมลาว ร่างหลวงพ่อผินะนั่งหมดลมหายใจในท่านั่งขัดสมาธิอย่างสงบ เหตุที่ไม่ปกติเพราะท่านมรณภาพเวลาประมาณ 05.14 น. แต่เวลาล่วงเลยกว่า 12 ชั่วโมงแล้วร่างกายเนื้อตัวท่านยังอ่อนนิ่ม ไม่คล้ายดังคนที่หมดลมหายใจแต่อย่างใด
เก๊งเหลียง

ในสามก๊ก

ในวรรณกรรมช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 14 เรื่อง สามก๊ก เก๊งเหลียงมาพร้อมกับแผนในการเอาชนะ ซุนเกี๋ยน ใน ยุทธการที่ซงหยง ใน ค.ศ. 191 โดยให้ หองจอ ทำทีล่าถอยและล่อให้ซุนเกี๋ยนมายังซอกเขาฮีสัน ซุนเกียนจึงถูกฆ่าโดยพลธนูของหองจอที่ซุ่มอยู่
โรคโปลิโอ

การจำแนกประเภท

"โรคโปลิโอ" (poliomyelitis) เป็นคำที่ใช้ระบุถึงโรคที่เกิดจากไวรัสโปลิโอชนิดใดชนิดหนึ่งจาก 3 ซีโรทัยป์ มีการบรรยายแบบแผนของการติดเชื้อโปลิโอแบบทั่วไปเอาไว้สองรูปแบบ ได้แก่ โรคที่เป็นเล็กน้อย ซึ่งไม่ลุกลามเข้าถึงระบบประสาทส่วนกลาง แบบนี้บางครั้งเรียกว่า abortive poliomyelitis และโรคที่เป็นมาก ลุกลามเข้าถึงระบบประสาทส่วนกลาง ผู้ป่วยอาจมีอาการอัมพาตหรือไม่มีก็ได้ ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันเป็นปกติส่วนใหญ่เมื่อติดเชื้อโปลิโอจะไม่แสดงอาการ หรืออาจทำให้เกิดอาการเล็กๆ น้อยๆ ได้ เช่น แสดงอาการเป็นการติดเชื้อในระบบหายใจส่วนบน (เช่น มีไข้ เจ็บคอ) มีอาการทางระบบทางเดินอาหาร (คลื่นไส้ อาเจียน ปวดท้อง ท้องผูก หรืออาจพบเป็นท้องร่วงได้ แต่น้อย) หรือมีอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ เป็นต้น
ใจเด็ด พรไชยา

ใจเด็ด พรไชยา (14 มีนาคม พ.ศ. 2487 - ) อดีตกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ อดีตรองอัยการสูงสุด

ประวัติ

นายใจเด็ด พรไชยา เกิดเมื่อ14 มีนาคม พ.ศ. 2487 อดีตกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ได้รับการแต่งตั้ง จากประกาศคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ฉบับที่ 19 เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2549

ประวัติการศึกษา

นายใจเด็ด พรไชยา จบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ,เนติบัณฑิตไทยและบริหารสูงสุด สำนักงาน ก.พ.

ประวัติการทำงาน

จากนั้นรับราชการกรมอัยการ ในตำแหน่ง อธิบดีอัยการฝ่ายคดีอาญา และรองอัยการสูงสุดนายใจเด็ดเคยได้รับมอบหมายให้เป็นประธานคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริง กรณีเรือขุดเอลลิคอตต์ ของกรมเจ้าท่า และเป็นผู้สั่งฟ้องนายสมชาย คุณปลื้ม (กำนันเป๊าะ) คดีจ้างวานฆ่า นายประยูร สิทธิโชติ (กำนันยูร)
เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์

ประสูติและบัพติศมา

เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย ประสูติเมื่อเวลา 17.01 นาฬิกาของวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ณ โรงพยาบาลโบรโนโว กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์ กับสมเด็จพระราชินีแม็กซิมาแห่งเนเธอร์แลนด์ หลังจากการประสูติกาลได้มีการยิงสลุต 101 นัดถวายพระพรจากทั้งสี่เมืองภายในราชอาณาจักร คือ เดนเฮลด์เออร์ และเฮกในเนเธอร์แลนด์, วิลเลมสตัดในเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส และโอรันเยสตัดในอารูบา
วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ได้รับศีลล้างบาปจากสาธุคุณคาเรล เตอร์ ลินเดนแห่งมหาวิหารเซนต์ยากอป กรุงเฮก พระองค์มีพ่อทูนหัวและแม่ทูนหัวคือ เจ้าชายคอนสแตนตินแห่งเนเธอร์แลนด์, มกุฎราชกุมารีวิกตอเรียแห่งสวีเดน, แฮร์มันน์ วิลลิงก์ (อดีตกรรมการกฤษฏีกา), ซามันทา ดีอาเนอ (พระสหายของพระชนนี), มาร์ติน โซร์เรกีเอตา (ลุงฝ่ายพระชนนี) และมาร์ก เตอร์ ฮาร์ (พระสหายของพระชนก)

เมื่อทรงพระเยาว์

เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย มีพระขนิษฐาสองพระองค์คือ เจ้าหญิงอะเลกซียา (พ.ศ. 2548) และเจ้าหญิงอารียาน (พ.ศ. 2550) และประทับร่วมกับพระราชบิดาและพระราชมารดา ณ วิลลาเอเคนฮอร์สต์ในเมืองวัสเซนนาร์ และได้มีการเปิดเผยว่าในอนาคตจะทรงย้ายไปยังฮุสเทนบอสช์ในกรุงเฮก
วันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 พระองค์เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนประถมโบรเอมกัมป์ (Bloemcampschool) ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐแห่งหนึ่งในเมืองวัสเซนนาร์ วันประสูติของพระองค์จะมีการเฉลิมฉลองตามประเพณีและมีการจัดคอนเสิร์ตที่โบสถ์คลูสเตอร์เคิร์กในกรุงเฮก ในงานนี้เหล่าทูตจากประเทศต่าง ๆ, พระบรมวงศานุวงศ์ และเหล่ากรรมการกฤษฎีกาจะเข้ามาร่วมพิธีดังกล่าว
เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์สละราชสมบัติเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลียจึงได้ดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทแทนพระราชบิดาที่เสด็จขึ้นครองราชสมบัติ ทั้งนี้พระองค์จึงเป็นเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์พระองค์ล่าสุด เนื่องจากฝ่ายในที่ดำรงพระอิสริยยศดังกล่าวคือ เจ้าหญิงแมรีแห่งโบกซ์-ออเรนจ์ซึ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อ พ.ศ. 1960 ทั้งนี้พระองค์จะมีที่นั่งภายในคณะกรรมการกฤษฏีกาก็ต่อเมื่อมีพระชนมายุได้ 18 ปี
เฮลมี ไฟซัล ไซนิ

เฮลมี ไฟซัล ไซนิ (เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1972 ที่จังหวัดชวาตะวันตก) เป็นนักการเมืองจากประเทศอินโดนีเซีย เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพัฒนา ตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2009 จนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2014
นอกจากนี้ ไซนิเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 จนถึงปี ค.ศ. 2009 สังกัดพรรคการตื่นตัวแห่งชาติ
หลิน อี้ซิน

ประวัติ

หลิน อี้ซิน ได้รับความสนใจในเว็บไซต์ยูทูบอย่างมาก จากการเล่นดนตรีพร้อมกันถึง 3 ชนิดในเพลงเดียว ซึ่งได้แก่ ไวโอลิน, กู่เจิง และเปียโน โดยมีผู้เข้าชมร่วมล้านรายภายในระยะเวลา 2 วัน และยังคงได้รับความสนใจเรื่อยมา โดยมีผู้แสดงความชื่นชมต่อคลิปดังกล่าวเป็นจำนวนมาก ตลอดจนได้รับความนิยมอย่างสูงในโซเชียลเน็ตเวิร์กของจีน
เจ้าจอมมารดาพร้อม ในรัชกาลที่ 5

อนิจกรรม

เจ้าจอมมารดาพร้อมป่วยเป็นวัณโรคภายใน ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันพุธที่ 8 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 117 (ปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2442) เวลา 2 ทุ่มเศษ เจ้าพนักงานอาบน้ำและแต่งศพ เชิญลงหีบทองทึบแล้วแห่ไปฝังที่วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ข้าพเจ้าเป็นคนบาป

ข้าพเจ้าเป็นคนบาป หรือ โอ้บาปข้าพเจ้า (อังกฤษ: mea culpa; ละติน: mea culpa) หรือ ข้าพเจ้ายอมรับว่าเป็นคนบาป หรือ โอ้บาปข้าพเจ้าหนักหนา (ละติน: mea maxima culpa) เป็นคำอุทานในคริสต์ศาสนา

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

ในภาษาพูดปัจจุบัน ชาวตะวันตกจะอุทาน "mea culpa" เพื่อยอมรับว่า ตนได้ทำสิ่งผิด โดยเฉพาะสิ่งที่ย่อมหลีกพ้นได้ถ้าใช้ความระมัดระวังตามสมควร มีการใช้เช่นนี้แม้ในสถานการณ์เล็กน้อย เช่น ถ้านักฟุตบอลยอมรับว่า ทีมแพ้เพราะตนไม่ยิงประตู ก็อาจอุทานว่า "mea culpa" ในบางประเทศมีการใช้ถ้อยคำอื่นที่มีความหมายอย่างเดียวกัน เช่น ในสหรัฐอเมริกามีภาษาปากว่า "my bad"
คำอุทาน "mea culpa" นี้ได้รับความสนใจเป็นพิเศษเมื่อมีการใช้ในภาพยนตร์แอนมิเมชัน คนค่อมแห่งนอเทรอดาม (1996) ของวอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์ ช่วงที่ผู้พิพากษาโกล็ด ฟร็อลโล (Claude Frollo) ซึ่งมีอุดมการณ์กวาดล้างพวกยิปซีที่ลักลอบเข้ากรุงปารีส กลับหลงใหลในหญิงยิปซีชื่อ "แอสเมรัลดา" (Esméralda) อย่างบ้าคลั่ง จึงตัดสินใจตามจับนางเพื่อให้ได้นางมาครอง แม้จะต้องเผากรุงปารีสทิ้งทั้งกรุงก็ตาม และถ้านางปฏิเสธก็จะประหารชีวิตนางเสียให้สาสม เขาร้องเพลง "Hellfire" ("ไฟจากขุมใด") ภาวนาและระบายความในใจของเขาต่อพระแม่มารีย์ โดยไม่ยอมรับว่า เป็นความผิดของเขา แต่โทษว่า นางแอสเมรัลดาเป็นแม่มดและทำคุณไสยใส่เขา ในเพลงดังกล่าว ได้ประสมคำ "mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa" เป็นพื้นหลังเมื่อผู้พิพากษาฟร็อลโลร้องว่า ไม่ใช่ความผิดของตน นอกจากนี้ ยังมีถ้อยคำบางส่วนจากบทสารภาพบาปด้วย ถือกันว่า เพลงนี้เป็นเพลงที่ "รุนแรง" (dark) ที่สุดเท่าที่มีในบรรดาภาพยนตร์ของดิสนีย์ เพราะนำเสนอทั้งนรกและความหื่นกามอันเป็นหัวเรื่องที่ไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก คณะกรรมการประเมินภาพยนตร์ของประเทศยุโรปหลาย ๆ ประเทศจัดระดับภาพยนตร์เองไว้ที่ "PG" (Parental Guidance - ผู้ปกครองโปรดให้คำแนะนำ)
อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล

อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (อังกฤษ: Isambard Kingdom Brunel; 9 เมษายน ค.ศ. 1806 – 15 กันยายน ค.ศ. 1859) เป็นวิศวกรเครื่องกลและวิศวกรโยธาชาวอังกฤษ ผู้ออกแบบสถานีรถไฟที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของอังกฤษนามว่า เกรตเวสเทิร์นเรลเวย์ (Great Western Railway) ผู้ออกแบบอู่ท่าเรือหลายแห่งในสมัยนั้น รวมถึงเรือกลไฟบรูเนล เป็นคนแรกที่สามารถออกแบบเรือกลไฟของเขาให้สามารถข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้ บรูเนลยังออกแบบอุโมงค์และสะพานที่สำคัญจำนวนมาก ความสามารถของเขานั้นไม่ธรรมดา ถึงขนาดเคยออกแบบสะพานข้ามแม่น้ำอันเชี่ยวกราก และออกแบบอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำเทมส์ ซึ่งเป็นสิ่งที่แทบจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยในช่วงนั้น จึงกล่าวได้ว่า เขาคือผู้บุกเบิกการปฏิวัติอุตสาหกรรมคนสำคัญของอังกฤษ
ถึงแม้ว่า โครงการต่าง ๆ ที่เขาตั้งใจไว้จะไม่สำเร็จเสมอไปเพราะพวกเขามักจะมีปัญหาด้านวิศวกรรมอยู่บ่อยครั้ง แต่ถึงอย่างไรก็ดี เขาก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็น "คนแรก" ในหลาย ๆ ด้านทางวิศวกรรม โดยเฉพาะหลักการของเขาที่สามารถช่วยสร้างอุโมงค์ข้ามแม่น้ำ ซึ่งยากต่อการสร้างได้ และเขายังเป็นผู้พัฒนาออกแบบเรือเอสเอสเกรตบริเตน (SS Great Britain) ซึ่งเป็นเรือที่ทำด้วยเหล็กกล้าและใช้ใบจักรแบบสกรูครั้งแรกของโลก และได้ถูกนำไปใช้ในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นลำแรกของโลก และนอกจากนี้ยังเป็นเรือที่ใหญ่สุดในโลกเท่าที่มีการสร้างมาในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1843 และเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือ เรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์นซึ่งครองตำแหน่งเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกยาวนานถึง 34 ปี เป็นเรือที่มีขนาดก้าวกระโดดกว่าลำใด ๆ ในยุคนั้น
บรูเนลได้รับการยอมรับจากชาวอังกฤษให้เป็นชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด (100 Great Britons) อันดับ 2 รองจากวินสตัน เชอร์ชิลล์

ประวัติ

บรูเนล เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1806 ที่ย่านถนนไบรแทน เป็นลูกชายของวิศวกรชาวฝรั่งเศส-อังกฤษ เซอร์มาร์ซ คิงดอม บรูเนล และโซเฟีย คิงดอม เมื่ออายุได้ 14 ปีก็ไปศึกษาที่โรงเรียนมัธยมแห่งแรกของเขา ชื่อว่า โรงเรียนก็อง (College of Caen) ที่นอร์ม็องดี ต่อจากนั้นก็ย้ายไปศึกษาที่โรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 (Lycée Henri-IV) ในปารีส พ่อของเขานั้นติดหนี้มาก โดยรวมแล้วประมาณ 5,000 ปอนด์ จึงได้ไปอยู่ในคุกของลูกหนี้ แต่ในที่สุดเขาก็ยอมที่จะลาออกจากการเป็นวิศวกรที่มีประสบการณ์คนหนึ่งของอังกฤษ รัฐบาลอังกฤษก็ยอมจ่ายค่าหนี้ค้างชำระทั้งหมดของเขาให้หมดโดยมีข้อเสนอให้เขาต้องอยู่ในอังกฤษห้ามไปไหน เมื่อบรูเนลจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1822 พ่อของเขาก็ส่งเขาไปศึกษาต่อที่เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) จนจบ แล้วจึงกลับไปทำงานที่อังกฤษ เขาทิ้งภรรยาและลูกทั้งสาม: อิซัมบาร์ด บรูเนลจูเนียร์ (1837-1902), เฮนรี่มาร์คบรูเนล (1842-1903) และฟลอเรนซ์แมรี่บรูเนล (1847-1876) เฮนรี่มาร์คตามรอยพ่อและปู่ของเขาในการเป็นที่ประสบความสำเร็จวิศวกรโยธา

บรูเนลในพิธีเปิดโอลิมปิก

เซอร์เคนเนท แบรนา (Sir Kenneth Branagh) เป็นผู้แสดงเป็นบรูเนลในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ในฉากอุตสาหกรรม โดยแต่งกายชุดสูทสีดำพร้อมกับใส่หมวกทรงสูง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์การแต่งตัวของบรูเนล
ปิน็อกกีโอ

คำวิจารณ์

นักวิจารณ์หลายคนได้ให้ความเห็นว่า ปิน็อกกีโอเป็นเรื่องราวของสังคมในสมัยนั้น โดยแสดงการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่าง ความเป็นที่นับหน้าถือตา กับสัญชาตญาณของความเป็นอิสระ ในยุคสมัยที่มีธรรมเนียมปฏิบัติที่เคร่งครัด ภายใต้ภาพพจน์ของการสั่งสอนในรูปแบบของการมองโลกในแง่ดี แต่เรื่องนี้นั้นกลับเป็นเรื่องที่แดกดันและเหน็บแนม เกี่ยวกับรูปแบบธรรมเนียมวิธีที่เป็นทางการ และการวางตัวในสังคมโดยทั่วไปที่ดูไม่มีเหตุผล
รูปแบบของเรื่องนั้นเป็นแนวทันสมัย และได้เป็นรูปแบบนำร่องให้กับนักเขียนในยุดถัดมา ภาษาอิตาเลียนที่ใช้ในเรื่องนั้น มีภาษาของชาวเมืองฟลอเรนซ์ ผสมผสานอยู่ทั่วไปในเนื้อเรื่อง และแนวความคิดหลายอย่างในเรื่อง ก็กลายมาเป็นแนวความคิดที่ใช้กันทั่วไป เช่น คำกล่าวที่ว่า คนจมูกยื่นจมูกยาว หมายถึง คนโกหก
เรื่องปิน็อกกีโอนั้น ได้รับความสำเร็จอย่างรวดเร็ว แต่ในตระกูลชนชั้นสูงนั้นในช่วงแรก ๆ ถือว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมกับเด็ก ๆ ที่ได้รับการศึกษาที่ดีแล้ว
คำว่า ปิน็อกกีโอ (Pinocchio) ในภาษาอิตาเลียน มาจากคำว่า pino คือ ต้นสน รวมกับคำว่า occhio คือ ตา
มารีอา อันนา โมทซาร์ท

มารีอา อันนา วัลบัวร์กา อิกนาทซียา โมทซาร์ท (เยอรมัน: Maria Anna Walburga Ignatia Mozart; 30 มิถุนายน ค.ศ. 1751 – 29 ตุลาคม ค.ศ. 1829) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า มารีอันเนอ (Marianne) และมีชื่อเล่นว่า นันเนิร์ล (Nannerl) เป็นนักดนตรีผู้เป็นพี่สาวของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท และเป็นบุตรสาวของเลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท และอันนา มารีอา แพร์เทิล

วัยเด็ก

มารีอา อันนา (มารีอันเนอ) โมทซาร์ทเกิดที่ซาลซ์บูร์ก ขณะที่เธอมีอายุ 7 ปี เลโอพ็อลท์ผู้เป็นบิดาเริ่มสอนวิธีการเล่นฮาร์ปซิคอร์ดให้แก่เธอ เลโอพ็อลท์พาเธอและว็อล์ฟกังไปเดินสายในหลาย ๆ เมือง อาทิ เวียนนา ปารีส เป็นต้น เพื่อแสดงศักยภาพของเด็กทั้งสอง
อย่างไรก็ตาม ในมุมมองของผู้ปกครองประกอบกับสภาพสังคมในสมัยนั้น เมื่อมารีอาอายุมากขึ้น เธอไม่สามารถอยู่ในสายงานนักดนตรีได้อีกต่อไปแล้ว ดังที่ปรากฏใน นิวโกรฟ (สารานุกรมและพจนานุกรมเกี่ยวกับดนตรีและนักดนตรีในสมัยนั้น) ว่า "ตั้งแต่ปี 1769 เป็นต้นไป มารีอาไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงความสามารถของเธอขณะไปเดินสายกับน้องชายอีกเลย เพราะเธอย่างเข้าวัยแต่งงานแล้ว" ว็อล์ฟกังประสบความสำเร็จมากมายขณะที่เดินทางไปอิตาลีกับบิดา แต่มารีอาต้องอยู่บ้านที่ซาลซ์บูร์กกับมารดา นอกจากนั้นเธอยังต้องอยู่บ้านกับบิดา ในขณะที่ว็อล์ฟกังกับมารดาเยี่ยมเยียนปารีสและเมืองต่าง ๆ ช่วง ค.ศ. 1777–1779 อีกด้วย
มีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่มารีอาสามารถประพันธ์ดนตรีได้ ในขณะเดียวกับว็อล์ฟกังก็ประสบความสำเร็จ แต่จดหมายที่เลโอพ็อลท์ผู้เป็นบิดาส่งมาชื่นชมนั้นไม่ได้กล่าวถึงมารีอาเลยแม้แต่ประโยคเดียว

วัยแต่งงาน

ตรงข้ามกับน้องชายของเธอ (ว็อล์ฟกัง) ซึ่งทะเลาะวิวาทกับเลโอพ็อลท์ผู้เป็นบิดาอย่างรุนแรง เขาล้มเลิกปณิธานที่จะเอาดีในสายงานด้านดนตรี และเลือกที่จะมีคู่ครอง ในขณะที่มารีอายังคงใช้ชีวิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของบิดา เธอตกหลุมรักฟรันทซ์ ดิพพ็อลท์ (Franz d'Ippold) ผู้เป็นกัปตันและครูสอนพิเศษตัวต่อตัวของเธอ แต่ความรักของเธอไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ เมื่อบิดากดดันให้ล้มเลิกแผนแต่งงาน ว็อล์ฟกังพยายามช่วยพี่สาวให้ได้ในสิ่งที่เธอปรารถนา แต่ความพยายามของเขากลับล้มเหลว
ในที่สุด มารีอาจำใจแต่งงานกับผู้พิพากษานามว่า โยฮัน บัพทิสท์ ฟรันทซ์ ฟ็อน แบร์ชท็อลท์ ซู ซ็อนเนินบวร์ค (Johann Baptist Franz von Berchtold zu Sonnenburg) (23 สิงหาคม ค.ศ. 1783) และอาศัยอยู่กับเขาในซังคท์กิลเกิน หมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศออสเตรีย ห่างจากบ้านตระกูลโมทซาร์ทที่ซาลซ์บูร์กไปทางทิศตะวันออกประมาณ 29 กิโลเมตร แบร์ชท็อลท์สามีของเธอเป็นพ่อม่ายที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วถึงสองครั้ง และเขามีบุตรติดมาจากภรรยาเก่าสองคนก่อนถึงห้าคน ซึ่งมารีอาต้องคอยดูแลตลอดเวลา ในที่สุดมารีอาก็ตั้งครรภ์ เธอมีลูกกับเขาทั้งหมดสามคน ได้แก่ เลโอพ็อลท์ อาล็อยส์ พันทาเลอ็อน (ค.ศ. 1785–1840), ฌันเน็ท (ค.ศ. 1789–1805) และมารีอา บาเบ็ทเทอ (ค.ศ. 1790–1791)
ทองกวาว

ลักษณะทั่วไป

ต้นไม้  ไม้ยืนต้นขนาดกลาง  สูง 5–15 เมตร  ผลัดใบ  เรือนยอดเป็นพุ่มกลมทึบ  ลำต้นแตกกิ่งต่ำคดงอ  เปลือกนอกสีเทาถึงสีเทาคล้ำค่อนข้างเรียบหรือแตกเป็นร่องตื้น ๆ เปลือกในสีแดง  สับเปลือกทิ้งไว้จะมีน้ำยางใส ๆ ไหลออกมาทิ้งไว้สักพักจะกลายเป็นสีแดง
ใบ  ใบประกอบแบบขนนก  ปลายคี่  เรียงเวียนสลับ  ใบย่อยมี  3  ใบ  เรียงตรงข้าม  ใบย่อยที่ปลายเป็นรูปมนเกือบกลม  ใบย่อยด้านข้างรูปไข่เบี้ยว  กว้าง 8-15  ซม.  ยาว  9-17  ซม.  ปลายใบมน  โคนใบสอบ  แผ่นใบหนา  หลังใบเกลี้ยง  ท้องใบมีขนสาก  เส้นแขนงใบข้างละ 5-7 เส้น  ก้านใบย่อยยาว 3-5  มม.
ดอก  ออกเป็นช่อแบบไม่แตกแขนง  ตามกิ่งก้านและปลายกิ่ง  ช่อดอกยาว 2-15 ซม. ก้านช่อดอกมีขนสีน้าตาล  ก้านช่อดอกยาว 3-4 ซม. กลีบรองกลีบดอกเชื่อมกันเป็นรูปบาตรยาว 1.3 ซม. ส่วนบนแยกออกเป็นกลีบสั้น ๆ 5 กลีบ มีขนสีน้ำตาลดำปกคลุมตลอดกลีบดอกยาว 7 ซม. มี 5 กลีบ ขนาดไม่เท่ากันคล้ายดอกถั่ว  กลีบด้านล่างรูปเรือแยกเป็นอิสระดอกบานเต็มที่กว้างประมาณ 6 ซม. ดอกมีทั้งสีแสดและสีเหลืองสด  ดอกสีเหลืองพบที่เชียงราย เชียงใหม่ อุบลราชธานี  สุรินทร์
ผล  ผลเป็นฝักแบนรูปบรรทัดกว้าง  3.5 ซม. ยาว 1.5 ซม. ผลแก่สีน้ำตาลอมเหลืองมีขนอ่อนนุ่มสีขาวเป็นมัน  มีเมล็ดเดียวตรงปลายฝัก
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2509

พายุ

ปีนี้มีดีเปรสชันเขตร้อน 39 ลูกก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
การคาดคะเนการปกป้องของลำดับเหตุการณ์

การคาดคะเนการปกป้องของลำดับเหตุการณ์ (chronology protection conjecture) คือ ข้อความคาดการณ์โดยนักฟิสิกส์ คือ สตีเฟ่น ฮอว์คิง ซึ่งกฎของฟิสิกส์ อย่างเช่นการป้องกันไม่ให้มีการเดินทางข้ามเวลาเกิดขึ้นได้ในทุก ๆ สถานการณ์ ยกเว้นแต่ในระดับเล็กมาก ๆ อย่างในระดับจุลภาคย่อยเท่านั้นที่อาจจะทำได้ (submicroscopic scale) สภาพความยินยอมได้ของการเดินทางข้ามเวลาเป็นตัวแทนทางคณิตศาสตร์โดยการดำรงอยู่ของเส้นโค้งปิดของเวลาเสมือนในผลลัพธ์ที่แน่นอนสู่สัมพัทธภาพทั่วไป  (exact solutions to General Relativity) บางอย่าง
มิดเดิลเวท

มิดเดิลเวท (อังกฤษ: Middleweight) เป็นพิกัดน้ำหนักมวยในระดับกลาง นักมวยที่จะชกในพิกัดนี้จะต้องมีน้ำหนักมากกว่า 154 ปอนด์ (69.853 กิโลกรัม) และไม่เกิน 160 ปอนด์ (72.576 กิโลกรัม) โดยรุ่นมิดเดิลเวทนี้ ได้ถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 พร้อมกับพิกัดน้ำหนักไลท์เวท และเฮฟวี่เวท ด้วย 
ในแวดวงมวยสากลนั้นมีนักมวยในพิกัดมิดเดิลเวทนี้มากมาย จัดเป็นพิกัดที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในช่วงกลางทศวรรษที่ 80 ใน ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด, โธมัส เฮิร์นส์, โรแบร์โต้ ดูรัน และมาร์วิน แฮ็กเลอร์ ได้ชื่อว่าเป็น "สี่ทหารเสือแห่งรุ่นกลาง" โดยทั้ง 4 นั้นจะวนเวียนชกกันทั้งหมดในพิกัดนี้หรือใกล้เคียง นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีนักมวยอีกหลายรายที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ได้แก่ ร็อคกี้ กราเซียโน่, เจค ลาม็อตตา, กัง แซชุล, สมพงษ์ เวชสิทธิ์, สมเดช ยนตรกิจ, อภิเดช ศิษย์หิรัญ, รอย โจนส์ จูเนียร์, เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์, ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, เฟลิกซ์ ทรินิแดด, เกนนาดี้ โกลอฟกิ้น, มิเกล คอตโต เป็นต้น
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่นของไทยนั้น ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จถึงการคว้าเหรียญทองในระดับโอลิมปิก ที่ประสบความสำเร็จสูงสุด คือ สุริยา ปราสาทหินพิมาย ที่ได้รับเหรียญทองแดง ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เมื่อปี ค.ศ. 2004
สังขยา (ขนมปัง)

ฟิลิปปินส์

สังขยาในฟิลิปปินส์ทำจากกะทิ และน้ำตาลหรือกากน้ำตาล มีลักษณะคล้ายกัน
วิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๓

ประวัติ

วิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2479 โดยได้มีการก่อตั้งโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อ “โรงเรียนประถมอาชีพการช่างปั้น อำเภอเมือง มหาสารคาม” โดยความคิดเห็นของหลวงอังคณานุรักษ์ ข้าหลวงประจำจังหวัด รับนักเรียนที่จบประถมศึกษาปีที่ 4 เข้าเรียนหลักสูตร 2 ปี มีนาย เที่ยง ภวภูตานนท์ เป็นครูใหญ่ ต่อมาได้เปิดแผนกช่างจักสานและแผนกช่างเย็บผ้าขึ้นมาอีก 2 แผนก เรียกว่า ประโยคอาชีพศึกษาเบื้องต้น กำหนดหลักสูตรเท่าเดิม พ.ศ. 2480 ได้ยกฐานะเป็นโรงเรียนรัฐบาล สังกัดกรมวิชาการ ต้นปี พ.ศ. 2482 แผนกช่างจักสานและแผนกช่างปั้นได้ย้ายออกไปรวมกับแผนกช่างไม้ (ซึ่งเป็นวิทยาลัยเทคนิคมหาสารคามในปัจจุบัน) เหลือเพียงแผนกช่างเย็บ เสื้อผ้าแผนกเดียว และเปิดแผนกช่างทอผ้าขึ้นมาอีกแผนกหนึ่ง ใช้ชื่อว่า “โรงเรียนเย็บเสื้อผ้ามหาสารคาม” มีนายอุ่น ภวภูตานนท์ เป็นครูใหญ่
ต่อมาในปี พ.ศ. 5494 ได้ขยายหลักสุตรออกเป็น 3 ปี เรียกว่าประโยคอาชีวศึกษาชั้นกลางและได้ยุบแผนกทอผ้า เพราะไม่อยู่ในความนิยมของท้องถิ่น โดยมีนางมะลิ หนโชติ เป็นครู๘ใหญ่ เปลี่ยนชื่อมาเป็น “โรงเรียนการช่างสตรมหาสารคาม”
พ.ศ. 2500 ได้เปิดสอนอาชีวศึกษาชั้นสูง รับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาปีที่ 6 เข้าเรียนหลักสูตร 3 ปี สำเร็จแล้วได้รับประกาศนียบัตรประโยดอาชีวศึกษาชั้นสูง โดยเปิดสอนแผนกผ้าและเครื่องแต่งกาย และแผนกอาหารและโภชนาการ อีก 7 ปีต่อมา โรงเรียนได้เข้าโครงการยูนิเซฟ เปิดสอนแผนกวิชาคหกรรมศาสตร์ แผนกวิชาอาหารและโภชนาการและวิชาศิลปหัตถกรรม (ช่างเครื่องเคลือบดินเผา) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนอาชีวศึกษา”
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2519 ได้ร่วมกับโรงเรียนการช่างมหาสารคาม ยกฐานะเป็นวิทยาลัย มีชื่อเรียกว่า “วิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม” วิทยาเขต 2 และได้แยกมาเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษามหาสารคาม เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2552 เป็นต้นมา
อภิษฎา เครือคงคา

ประวัติ

อภิษฎาเกิดที่นนทบุรี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีนนทบุรี และระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปะและการออกแบบ สาขาแฟชั่นดีไซน์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ขณะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยรังสิต อภิษฎามีชื่อเสียงจากการเป็นนางแบบบนเวทีจริงและนางแบบนิตยสาร และเป็นนางแบบทางอินเทอร์เน็ต หรือทื่เรียก "เน็ตไอดอล" ด้วย โดยได้รับกล่าวขานว่ามีผมสวย เพราะขณะนั้นเธอยืดผมตรง และทำให้การยืดผมได้รับความนิยมในประเทศไทยมากขึ้น ต่อมา เธอได้แสดงผลงานแสดงมิวสิกวีดิโอเพลง "เธอเป็นคนอย่างนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่" ของวง PINK ที่เดี๋ยวนี้เลิกวงไปแล้ว ซึ่งทำให้เธอได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว จึงได้แสดงมิวสิกวีดิโอเพลง "อย่าบอกว่ารักเขา" ของ อ้อน ในเวลาไล่เลี่ยกันอีก และก็ทำให้เธอเป็นที่จดจำอย่างรวดเร็ว เธอจึงได้เข้าวงการบันเทิงจริง ๆ ครั้งแรกด้วยการแสดงเป็นนางเอกละครโทรทัศน์เรื่อง "ยายตัวแสบกับนายทรนง" ซึ่งออกอากาศทางช่อง 3 ใน พ.ศ. 2545 และเธอก็ได้แสดงภาพยนตร์หลายเรื่องตามมาด้วย
เธอได้รับความนิยมมากขึ้นอีก เมื่อถ่ายภาพสวมใส่ชุดว่ายน้ำลงนิตยสาร Mars ซึ่งเป็นที่กล่าวขานมากเป็นประวัติการณ์ โดยเธอให้สัมภาษณ์ว่า "...ถามว่าโป๊ไปไหม ก็มีบางภาพที่ยอมรับว่าแรงไปค่ะ...ถือเป็นประสบการณ์แล้วกันค่ะ อย่าใช้คำว่าเสียรู้เลย...มันอยู่ที่มุมกล้อง มันก็ไม่ได้น่าเกลียด บางคนบอกว่าสวยดี ถึงจะดูโป๊แต่หน้าเราไม่ได้เชิญชวน ยิ้มปกติค่ะ" นิตยสาร เปรียว จึงเชิญเธอให้ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำที่เกาะมัลดีฟส์ในเวลาต่อมาอีกด้วย
หลังจากแสดงละครโทรทัศน์ได้พักหนึ่ง เธอจึงเลิกสังกัดกับบริษัทใด ๆ เป็นการประจำ โดยเธอกล่าวว่า "...ไอซ์ยืนยันและมั่นใจเลยว่า ยังไงก็ไม่เป็นเด็กช่องไหนแน่นอน ที่ผ่านมาก็มีบ้างมาคุย...แต่เราเป็นคนเอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำ เลยไม่เหมาะกับการมีสังกัด..." ต่อมา เธอได้เป็นดีเจ หรือ นักจัดรายการวิทยุอีกอาชีพหนึ่งด้วย
อภิษฎายืนยันถึงภาพลักษณ์ตนเองว่า "...เป็นคนอ่อนโยน คือ ไม่ใช่คนแรงอย่างภาพที่เห็น อยากให้มองมุมลึก ๆ จริง ๆไอซ์ก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึงนี่แหละ..."