google/wiki40b huggingface dataset:
รางวัลอาเบล

รางวัลอาเบล (อังกฤษ: Abel Prize, นอร์เวย์: Abelprisen) เป็นรางวัลที่มอบโดยสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งนอร์เวย์ แก่นักคณิตศาสตร์ผู้มีผลงานดีเด่นในแต่ละปี ชื่อรางวัลมาจากนักคณิตศาสตร์ชาวนอร์เวย์ นีลส์ เฮนริก อาเบล (1802–1829) โดยจัดขึ้นในปี 2001 รางวัลอาเบลเป็นหนึ่งในรางวัลที่มักถูกขนานนามให้เป็น "รางวัลโนเบลสาขาคณิตศาสตร์" (อีกรางวัลคือ เหรียญฟิลด์ส)
พิธีมอบรางวัลจะจัดขึ้นที่หอประชุมที่มหาวิทยาลัยกฎหมายออสโล ซึ่งเดิมเคยเป็นสถานที่จัดพิธีมอบรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ระหว่างปี 1947-1989 มูลค่าเงินรางวัลในปัจจุบันคือ 6 ล้านโครเนอร์นอร์เวย์ (ประมาณ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ)

ประวัติ

รางวัลนี้ริเริ่มมาตั้งแต่โอกาสครบรอบ 100 ปี ชาตกาลของอาเบล โดยนักคณิตศาสตร์ชาวนอร์เวย์ โซฟัส ลี (Sophus Lie) ได้มีแนวคิดให้มีการจัดตั้งรางวัลนี้ขึ้นหลังทราบว่ารางวัลโนเบลจะไม่มีสาขาคณิตศาสตร์ อย่างไรก็ตาม แนวคิดก็ถูกล้มเลิกไปหลังลีเสียชีวิตและการแยกตัวของสหภาพสวีเดน-นอร์เวย์
แนวคิดในการจัดตั้งรางวัลนี้ถูกเสนอขึ้นอีกครั้ง โดยในเดือนสิงหาคม ปี 2001 รัฐบาลนอร์เวย์ได้ประกาศว่ารางวัลอาเบลจะมีการมอบรางวัลเป็นครั้งแรกในปี 2002 เพื่อเป็นเกียรติแก่โอกาสครบรอบ 200 ปี ชาตกาลของอาเบล แต่มีพิธีมอบจริงๆ ในปี 2003 โดยนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส Jean-Pierre Serre เป็นผู้ที่ได้รับรางวัลนี้เป็นคนแรก (เขายังเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลเหรียญฟิลด์สอีกด้วย)

การคัดเลือก

จะมีประกาศชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลในช่วงเดือนมีนาคม หลังจากการคัดเลือกจากคณะกรรมการที่ประกอบด้วยนักคณิตศาสตร์จากนานาชาติ 5 คน ที่ถูกเลือกมาจากสหภาพคณิตศาสตร์นานาชาติ (IMU) และสมาคมคณิตศาสตร์แห่งชาติยุโรป (EMS) รัฐบาลนอร์เวย์มอบเงินจัดตั้งกองทุน 200 ล้านโครเนอร์นอร์เวย์ (ประมาณ 23 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ) กองทุนนี้ดูแลโดยคณะผู้บริหารที่เลือกมาจากสถาบันการศึกษาวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์แห่งนอร์เวย์
คณะกรรมการสามารถเลือกบุคคลที่เหมาะสมคนใดก็ได้ แต่ไม่มีสิทธิ์เลือกตัวเอง ผู้ที่ถูกเสนอชื่อจะต้องเป็นบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่หากผู้ที่ได้รับรางวัลเสียชีวิตหลังการประกาศชื่อ จะมีการมอบรางวัลให้ในภายหลัง ผลการตัดสินจะมาจากสถาบันการศึกษาวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์แห่งนอร์เวย์ ภายใต้การแนะนำจากคณะกรรมการรางวัลอาเบล ซึ่งมีทั้งชาวนอร์เวย์และชาติอื่นๆ รวมอยู่ด้วย
แบล็คชัค

แบล็คชัค (อังกฤษ: Black Shuck) เป็นปีศาจสุนัขสีดำตัวใหญ่ตามความเชื่อของชาวยุโรปที่นับถือศาสนาคริสต์ ว่าการปรากฏตัวของมันนำมาซึ่งความตาย ซึ่งทุกทีที่แบล็คชัคปรากฏตัว มักจะเกิดการเผาไหม้และได้กลิ่นของกำมะถันด้วย

เรื่องเล่าและร่องรอย

เชื่อกันว่า แบล็คชัคมีนิสัยดุร้าย ดวงตามีสีแดงโชนเหมือนเปลวไฟ ลำตัวมีขนาดใหญ่เหมือนม้าหรือวัว ความเชื่อเรื่องแบล็คชัคนั้นกระจายไปทั่วเกาะอังกฤษ โดยมีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น เช่น ที่ราบสูงสกอตแลนด์เรียก คูซิท (Cù Sìth) ที่นอร์ฟอล์ก, ซัฟฟอล์ก และเอสเซ็กซ์เรียก แบล็คชัค (Black Suck) หรือ โอลด์ชัค (Old Shuck) แลงคาสเชอร์และยอร์กไชร์เรียก สไตรเกอร์ (Skriker) ขณะเดียวกันก็มีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า สุนัขดำ (Black Dog)
โดยเรื่องเล่าของแบล็คชัคที่มีชื่อเสียงมากที่สุด เกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1577 ช่วงเวลาประมาณ 09.00-10.00 น.ที่โบสถ์แห่งหนึ่งของหมู่บ้านบังเก้ ในซัฟฟอล์ก อยู่ ๆ ก็เกิดลมพายุอย่างรุนแรงขึ้น ท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำและตัวโบสถ์ก็เกิดการสั่นสะเทือน ทันใดนั้นเองก็มีพายุหมอกและสายฟ้าฟาดเข้ามาในตัวโบสถ์พร้อมกับร่างของสุนัขสีดำตัวหนึ่ง มันวิ่งตรงเข้าใส่ผู้คนที่กำลังหวาดกลัวและคุกเข่าเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าไป 2 คน จากนั้นมันก็เผาผู้คนที่อยู่ในโบสถ์แต่ก็ยังมีผู้เหลือรอดจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ขณะเดียวกันห่างออกไปเพียง 7 ไมล์ที่หมู่บ้านบลีทเบิร์ก ก็พบสุนัขสีดำอีกตัว ซึ่งมีลักษณะเหตุการณ์คล้าย ๆ กับที่เกิดที่หมู่บ้านบังเก้และทำร้ายคนตายไป 3 คน และได้ทิ้งรอยไหม้ไว้ที่ประตูทิศเหนือของโบสถ์ไว้ตราบจนทุกวันนี้ เรื่องราวของแบล็คชัคยังมีอีกมากทั้งในฝั่งยุโรปและอเมริกาเหนือ
นอกจากนี้ ยังพบร่องรอยของแบล็คชัคผ่านมิลเลนเข้าไปยังครอเมอร์ฮอล อันเป็นสถานีซึ่งเชื่อกันว่าเซอร์อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ ใช้เป็นสถานที่ในนวนิยายเรื่อง หมาผลาญตระกูล (The Hound of the Baskervilles) ซึ่งเป็นหนึ่งในนวนิยายการผจญภัยและสืบสวนของเชอร์ล็อก โฮมส์

วัฒนธรรมสมัยนิยม

แบล็คชัคยังได้ถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยต่าง ๆ อาทิ ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดในปี ค.ศ. 1998 เรื่อง Black Dog นำแสดงโดย แพทริก สเวซี (ในชื่อภาษาไทยว่า ไอ้หมาบ้า ผ่าไฮเวย์นรก) หรือในสารคดีทางโทรทัศน์ของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด Lost Tapes (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปี พ.ศ. 2552) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดหรือสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของแบล็คชัคด้วย ในตอนที่มีชื่อว่า Hellhound
อำเภอวังหิน

ประวัติ

อำเภอวังหิน จัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2530 ประกอบด้วยตำบลบุสูง ตำบลดวนใหญ่ ตำบลบ่อแก้ว ตำบลศรีสำราญ และตำบลธาตุ และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2536 
เดิมบริเวณพื้นที่อำเภอวังหิน พบว่ามีร่องรอยของอารยธรรมและการก่อตั้งชุมชนมาตั้งแต่สมัยยุคทวารวดี โดยมีการสร้างเมืองที่มีคูเมืองล้อมรอบตามแบบอย่างของเมืองยุคทวารวดี ครั้นถึงยุคกรุงศรีอยุธยา สัณนิษฐานว่าบริเวณพื้นที่ดังกล่าวเคยเป็นที่ตั้งของเมืองศรีนครลำดวน ชุมชนเขมรป่าดง 
ในปี พ.ศ. 2303  สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ หรือสมเด็จพระที่นั่งสุริยามรินทร์แห่งกรุงศรีอยุธยา โปรดเกล้าฯ ให้ยกบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมดงลำดวน    (บ้านดวนใหญ่)  ขึ้นเป็นเมืองชื่อ   “เมืองศรีนครลำดวน”  และแต่งตั้งตากะจะหัวหน้าชุมชนเขมรป่าดงเป็นเจ้าเมืองให้มีบรรดาศักดิ์ที่หลวงแก้วสุวรรณ และแต่งตั้งเชียงขันผู้น้องเป็นหลวงปราบ  ลุถึงสมัยกรุงธนบุรี ระหว่างปี พ.ศ. 2319–2321 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (พระเจ้าตากสิน) โปรดเกล้าฯ มีรับสั่งให้พระยาจักรี (ทองด้วง) ไปทำศึกปราบกบฏกับเวียงจันทน์ พระไกรภักดีศรีนครลำดวน (ตากะจะ) และหลวงปราบ ได้เกณฑ์กำลังไปช่วยรบอย่างเข้มแข็งจนได้รับชัยชนะทุกครั้ง ถือว่ามีความดีความชอบจึงได้โปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น “พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวนและในปีนี้เองพระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน(ตากะจะ) ได้ถึงแก่อนิจกรรม พระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้หลวงปราบ (เชียงขัน)  เป็นเจ้าเมืองคนต่อมาในบรรดาศักดิ์และราชทินนามที่“พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน”   และมีพระบรมราชานุญาตให้พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน(เชียงขัน) ย้ายเมืองไปตั้งอยู่ที่บ้านแตระ    (ริมฝั่งห้วยเหนือ)   ซึ่งมีทำเลและชัยภูมิดีกว่าที่เดิม  ทั้งนี้เพราะมีลำห้วยเป็นคูน้ำธรรมชาติล้อมรอบ  และได้พระราชทานนามเมืองใหม่นี้ว่า     “เมืองคูขันธ์หรือเมืองขุขันธ์ ”  นอกจากนี้ยังได้พระราชทานนาม เจ้าเมืองใหม่ว่า  “พระยาขุขันธ์ภักดีศรีนครลำดวน”  เมืองศรีนครลำดวนจึงกลายเป็นเพียงหมู่บ้าน  ตำบล  ต่อมาจนกระทั่งตั้งเป็นอำเภอไม่ได้เอาชื่อเดิมมาตั้งเป็นชื่ออำเภอคงตั้งชื่อตามวังน้ำว่า  “วังหิน”    เดิมอำเภอวังหินนั้น  ขึ้นอยู่กับการปกครองอำเภอเมืองศรีสะเกษ  ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอ   วังหิน  ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย  เมื่อวันที่  ๙  มีนาคม  ๒๕๓๐  โดยอำเภอวังหินแยกการปกครอง    จากอำเภอเมืองศรีสะเกษ  โดยตั้งชื่อตามห้วงน้ำใกล้ที่ตั้งกิ่งอำเภอ  ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของห้วยคล้าเรียกว่า “วังหิน”
ราฟาเอล โอโรโน

ประวัติ

โอโรโนเกิดที่เมืองปันตอญโญ รัฐซูเกร เคยชกมวยสากลสมัครเล่น ได้เหรียญเงินในการแข่งขันรายการ "Copa de los Reyes" ที่โรมาเนีย เหรียญทองในการชกชิงแชมป์อเมริกากลางที่โคลอมเบีย โอโรโนเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2522 และได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวต สภามวยโลก ชนะอี ซึง-ฮุน เมื่อ พ.ศ. 2523 ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้งก็เสียแชมป์ให้กับคิม ช็อล-โฮ ใน พ.ศ. 2524 ต่อมาใน พ.ศ. 2525 โอโรโนกลับมาครองแชมป์ได้อีกครั้งเมื่อชกแก้มือชนะคิม ช็อล-โฮ ได้สำเร็จ ก่อนจะมาเสียแชมป์ให้พเยาว์ พูนธรัตน์ เมื่อ พ.ศ. 2526 ต่อมาใน พ.ศ. 2528 มีโอกาสชิงแชมป์โลกกับเขาทราย แกแล็คซี่ แต่ไม่สำเร็จ โอโรโนแขวนนวมเมื่อ พ.ศ. 2531
วัดกลางคลองสี่

ประวัติ

วัดกลางคลองสี่สร้างขึ้นในปี ในวันพุธขึ้น9ค่ำเดือน4 ปีจอ โทศก พ.ศ. 2453 ตรงกับวันพุธที่8มีนาคม พ.ศ. 2453 ร.ศ.129 จ.ศ.1272 โดยความร่วมแรงร่วมใจจากชาวบ้านคลองสี่ ซึ่งเดิมเป็นชาวมอญ ที่อพยพมาจากเมืองมะละแม่งสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรีและมาตั้งถิ่นฐานที่บ้านบางตลาดปากเกร็ด นนทบุรี ต่อมาเมื่อมีการพัฒนาทุ่งรังสิตเมืองธัญบุรี ชาวมอญบางส่วนย้ายถิ่นฐานมาทำมาหากินทำนาในที่แห่งนี้ และสร้างวัดนี้ขึ้น หลังจากนั้นชาวบ้านได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดสายไหมมาจำพรรษา และได้นิมนต์พระอาจารย์ด๊วด ญาณวโร (พระครูวิเศษธัญญโศภิต) จากวัดสนามเหนือ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรีมาเป็นเจ้าอาวาสวัด หลวงปู่ด๊วด ญาณวโร เป็นพระภิกษุสงฆ์ที่เป็นครูบาอาจารย์ที่ชาวปทุมธานีเคารพนับถือไม่เคยเสื่อมคลาย ท่านได้สนับสนุนการศึกษาด้วยดีมาตลอด ได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมและโรงเรียนประชาบาลขึ้นเป็นแห่งแรกในอำเภอลำลูกกา เมื่อสิ้นหลวงปู่ด๊วด ญาณวโร พระอาจารย์ทองอินทร์ เตชวุฑโฒ (พระมงคลศีลาจารย์) ได้ดำเนินการก่อสร้างบูรณะซ่อมแซมวัดได้เจริญอย่างมากในทุก ๆ ด้าน ทั้งได้สนับสนุนทุนการศึกษา ให้แก่โรงเรียนวัดกลางคลองสี่ตลอด ท่านเป็นพระเถรานุเถระที่มีอายุและพรรษากาลมากถึง 96 ปี ที่เป็นที่เคารพของชาวบ้านและคณะสงฆ์ในจังหวัดปทุมธานี วัดแห่งนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 และผูกพันธสีมาเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมวัดแห่งนี้มีนามว่า "วัดใหม่กลางคลองสี่" แต่ได้เป็นนามเป็น "วัดกลางคลองสี่" เมื่อปี พ.ศ. 2480

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ

วัดกลางคลองสี่เป็นที่ประดิษฐานพระศรีศาสดาจำลอง หน้าตักกว้าง 3 ศอก 9 นิ้ว และพระพุทธรูป "หลวงพ่อสุโขทัย" มีหน้าตักกว้าง 32 นิ้ว เป็นพระพุทธรูปที่มีอายุถึง 700 ปี รูปลักษณะได้สัดส่วนงดงามแบบสุโขทัยบริสุทธิ์ทุกประการ ทางวัดจัดงานปิดทองและนมัสการพระพุทธรูปนี้ในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 8

สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 8 (26 กุมภาพันธ์ - 16 กันยายน พ.ศ. 2500) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 283 คน โดยมาจากการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 ซึ่งแบ่งเขตทั้งหมด 160 คน และแบบประเภทที่ 2 ซึ่งเป็นการแต่งตั้ง 123 คน จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งทางตรง แบบรวมเขต ถือเกณฑ์ราษฎร 150,000 คน ต่อผู้แทนราษฎร 1 คน ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 160 คน
สมาชิกภาพของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดนี้  สิ้นสุดโดย จอมพลสฤษดิ์  ธนะรัชต์ เข้ายึดอำนาจการปกครองประเทศ เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2500

ผู้ดำรงตำแหน่ง

ประธานสภาผู้แทนราษฎร พลเอกพระประจนปัจจนึก
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่หนึ่ง  น้อม อุปรมัย
รองประธานสภาผู้แทนราษฎร  คนที่สอง  ร้อยโทจงกล ไกรฤกษ์
มิตสึอากิ โฮชิโนะ

มิตสึอากิ โฮชิโนะ (ญี่ปุ่น: 星野 充昭 Hoshino Mitsuaki) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959 ที่จังหวัดชิซูโอกะ เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวญี่ปุ่น
การกระเจิง

การกระเจิง (อังกฤษ: scattering) เป็นกระบวนการทางฟิสิกส์ทั่วไปอย่างหนึ่งที่บางรูปแบบของการฉายรังสี เช่น แสง เสียง หรืออนุภาคที่เคลื่อนที่ได้ ถูกบังคับให้เบี่ยงเบนไปจากวิถีทางตรงไปหนึ่งเส้นทางหรือมากกว่าหนึ่งเส้นทางเนื่องจากการไม่สม่ำเสมอ (non-uniformities) ในตัวกลางที่พวกมันเดินทางผ่านไป ในการใช้งานทั่วไป การกระเจิงนี้รวมถึงการเบี่ยงเบนของรังสีที่สะท้อนจากมุมที่คาดการณ์ไว้ตามกฎของการสะท้อน การสะท้อนที่มีการกระเจิงมักจะถูกเรียกว่าการสะท้อนกระเจิงและการสะท้อนที่ไม่กระเจิงจะถูกเรียกว่าการสะท้อนเหมือนกระจก
การกระเจิงอาจเกิดจากการชนกันของอนุภาคกับอนุภาคอีกด้วย เช่น ระหว่างโมเลกุลด้วยกัน ระหว่างอะตอมด้วยกัน อิเล็กตรอนด้วยกัน โฟตอนด้วยกัน หรืออนุภาคอื่น ๆ ตัวอย่างเช่น การกระเจิงของรังสีคอสมิกโดยบรรยากาศชั้นบนของโลก การชนกันของอนุภาคภายในเครื่องเร่งอนุภาค การกระเจิงของอิเล็กตรอนโดยอะตอมของก๊าซในหลอดเรืองแสง การกระเจิงของนิวตรอนภายในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ เป็นต้น
มีหลายชนิดของการไม่สม่ำเสมอสามารถทำให้เกิดการกระเจิงได้ บางครั้งเราเรียกพวกมันว่าตัวทำให้กระเจิงหรือศูนย์การกระเจิง ซี่งมีจำนวนมากเกินกว่าจะทำรายการออกมา แต่ตัวอย่างเล็ก ๆ จะรวมถึงอนุภาคต่าง ๆ ฟองของน้ำ หยดน้ำ ความผันผวนของความหนาแน่นในของเหลว ความเป็นผลึกในของแข็งที่เป็นพหุผลึก (polycrystalline) ข้อบกพร่องในของแข็งที่เป็นผลึกเดี่ยว (monocrystalline) พื้นผิวที่ขรุขระ เซลล์ในสิ่งมีชีวิต และเส้นใยสิ่งทอในเสื้อผ้า ผลกระทบทั้งหลายของคุณสมบัติดังกล่าวบนเส้นทางของเกือบทุกชนิดของคลื่นหรืออนุภาคที่เคลื่อนที่ได้สามารถอธิบายได้ในกรอบของทฤษฎีการกระเจิง
บางสาขาวิชาที่การกระเจิงและทฤษฎีการกระเจิงมีความสำคัญ ได้แก่ การตรวจจับเรดาร์ การใช้คลื่นเสียงความถี่สูง (ultrasound) ทางการแพทย์ การตรวจสอบเวเฟอร์เซมิคอนดักเตอร์ การตรวจสอบกระบวนการพอลิเมอร์ การปูกระเบื้องอะคูสติก การสื่อสารในพื้นที่อิสระ และการสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์ ทฤษฎีการกระเจิงของอนุภาคต่ออนุภาคก็มีความสำคัญในสาขาฟิสิกส์ของอนุภาค, ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์, ฟิสิกส์นิวเคลียร์ และดาราศาสตร์ฟิสิกส์
พี่น้องของเจนนี่

XJ-1

เธอเป็นหุ่นทารก มีขนาดเล็กเท่าเด็ก พูดไม่ได้ เสียงเป็นเสียงของทารก ความสามารถของเธอคือ พ่นน้ำมันออกจากปาก ซึ่งน้ำมันนี้ยังเหนียวพอที่จะประสานคอนกรีตที่แตกเข้าด้วยกันได้ แต่ว่าเธอมีนิสัยขี้งอแงตามประสาเด็กทารก เวลาร้องไห้จะมีน้ำมันออกจากตาแทนน้ำตา

XJ-2

เธอเป็นหุ่นยนต์ขนาดเล็ก สูงเกือบเท่าเอวเจนนี่ พูดไม่ได้ (แต่เปล่งเสียงได้) มีความสามารถพ่นลำแสงออกจากปาก ลำแสงที่ว่านี้สามารถทำลายวัตถุอื่นๆได้ และยังช่วยเชื่อมเหมือนเครื่องเชื่อมเหล็กด้วย เธอมีนิสัยชอบสะอึก พอสะอีกทีไรต้องพ่นลำแสงออกทุกที เล่นเอาคนรอบข้างพากันเดือดร้อนไปหมด

XJ-3

เธอเป็นหุ่นขนาดเล็ก สูงประมาณเข่าของเจนนี่ พูดไม่ได้เลย (เพราะหัวทั้งหัวมีแต่ตา) เธอไม่มีความสามารถพิเศษอะไรนอกจากทำหน้าที่ตรวจสอบงานที่ XJ ตัวอื่นทำไว้เท่านั้น นอกจากนี้ส่วนต่างๆในร่างกายของเธอยังหลุดง่ายอีกด้วย แต่ถึงจะไม่มีความสามารถพิเศษอะไร แต่เธอก็สามารถแปลงร่างเป็นกำแพงร่วมกับ XJ ตัวอื่นได้

XJ-4

เธอเป็นหุ่นขนาดพอๆกับเจนนี่ มี 4 แขน พูดได้ มีนิสัยจู้จี้ ขี้บ่น ชอบทำความสะอาด เห็นอะไรสกปรกไม่ได้ต้องไปทำความสะอาด ความสามารถของเธอนอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ในตอน Sibling Tsunami เธอทำหน้าที่ฉาบปูนเขื่อนที่กำลังแตก

XJ-5

เธอเป็นหุ่นที่มีแต่หัว ไม่มีแขนขา แต่มีปากให้พูด ใช้ไอพ่นในการลอยตัว เธอเป็นประเภทช่างติ ปากมาก คอยทำหน้าที่กำกับการทำงานของ XJ ตัวอื่น

XJ-6

เธอเป็นหุ่นมีความสูงขนาดเท่าคน มีแขนแค่ข้างเดียว แต่มีขาถึง 3 ขา มีนิสัยขี้ใจน้อย ครั้งหนึ่งเธอเคยพูดหาว่าแบรดคิดว่าเจนนี่น่ารักกว่าเธอ

XJ-7

เธอเป็นหุ่นสูงเท่าคน ไม่มีขา แต่มีล้อตะขาบแทน มีนิสัยซึมเศร้าตลอดเวลา เซ็งไปหมดทุกอย่าง คิดว่าตัวเองไม่มีค่าอะไร ฉะนั้นหน้าตาถึงออกมาเศร้าอยู่เสมอ

XJ-8

เธอเป็นหุ่นที่ตัวสูงและตัวใหญ่ที่สุดในบรรดาพี่น้อง เสียงของเธอทุ้มเหมือนเสียงผู้ชาย เพราะความที่ตัวใหญ่ที่สุด เธอจึงถือว่าตัวเองเป็นพี่ของเจนนี่ ความสามารถของเธอคือพละกำลังที่มหาศาล เธอจึงมีประโยชน์ในการช่วยเหลือคนอื่นมาก แต่ว่าเธอไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับโลกหรือมนุษย์มากนัก บ้างครั้งก็เกิดเข้าใจผิด แล้วไปทำให้คนอื่นเดือดร้อน
สถานีห้วยขวาง

ที่ตั้ง

ถนนรัชดาภิเษก บริเวณกลางแยกห้วยขวาง (จุดบรรจบถนนรัชดาภิเษกและถนนประชาราษฎร์บำเพ็ญ) ในพื้นที่แขวงดินแดง แขวงรัชดาภิเษก เขตดินแดง และแขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
บริเวณโดยรอบสถานีห้วยขวางเป็นย่านที่พักอาศัยหนาแน่นใจกลางเมือง มีถนนซอยจำนวนมากที่เชื่อมจากถนนรัชดาภิเษกไปยังถนนวิภาวดีรังสิต, ถนนสุทธิสารวินิจฉัย และถนนอโศก-ดินแดง ผ่านเส้นทางหลักในพื้นที่เขตดินแดง ได้แก่ ถนนประชาราษฎร์บำเพ็ญ, ถนนประชาสุข และถนนประชาสงเคราะห์ ส่วนในเขตห้วยขวางมีโครงข่ายถนนซอยที่เชื่อมผ่านถนนประชาอุทิศ แยกเหม่งจ๋าย ออกไปยังถนนประดิษฐ์มนูธรรมและถนนรามคำแหงในพื้นที่เขตวังทองหลางและบางกะปิ โดยเฉพาะในพื้นที่เขตดินแดงที่อยู่ใกล้กับสถานีเป็นที่ตั้งของ "เคหะชุมชนห้วยขวาง" ซึ่งเป็นชุมชนขนาดใหญ่ใจกลางกรุงเทพมหานครต่อเนื่องกับ "เคหะชุมชนดินแดง" มีตลาดสดห้วยขวางอยู่ใจกลางชุมชน ดังนั้น แม้ก่อนหน้าในระหว่างการก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สถานีแห่งนี้จะเคยใช้ชื่อว่า "สถานีประชาราษฎร์บำเพ็ญ" ตามชื่อถนนที่ตัดกับถนนรัชดาภิเษกบริเวณที่ตั้งสถานีก็ตาม แต่ในภายหลังก็ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "สถานีห้วยขวาง" ซึ่งเป็นที่คุ้นเคยในท้องถิ่นมากกว่า

สีสัญลักษณ์ของสถานี

ใช้สีส้มตกแต่งกระเบื้องที่เสา ผนังและขอบด้านบนของแนวประตูกั้นชานชาลา หมายถึงเป็นสถานีที่อยู่ในพื้นที่ย่านการค้าหนาแน่น

รูปแบบของสถานี

เป็นสถานีใต้ดิน กว้าง 23 เมตร ยาว 226 เมตร ระดับชานชาลาอยู่ลึก 19 เมตรจากผิวดิน เป็นชานชาลาแบบเกาะกลาง (Station with Central Platform)

ความโดดเด่นของโครงสร้างสถานี

มีพื้นที่ภายในสถานีเพียง 2 ชั้น คือชั้นออกบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา เนื่องจากพื้นที่ชั้นบนสุดของสถานีถูกนำไปก่อสร้างเป็นอุโมงค์ลอดทางแยกรัชดาภิเษก-ห้วยขวาง ตามแนวถนนรัชดาภิเษก

เหตุการณ์สำคัญในอดีต

วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เวลาประมาณ 18.20 น. รถไฟฟ้าใต้ดินจากสถานีสุทธิสาร มุ่งหน้าสถานีหัวลำโพง ได้เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคและหยุดวิ่งกะทันหัน โดยมีการประกาศแจ้งให้ผู้โดยสารออกจากขบวนรถทั้งระบบ ทำให้มีผู้โดยสารตกค้างอยู่ตามสถานีต่าง ๆ จำนวนมาก สาเหตุเกิดจากมีสัญญาณไฟแจ้งเตือนให้เจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบระบบบางอย่างที่อาจขัดข้อง จึงต้องปิดระบบไฟฟ้าในช่วงระหว่างสถานีสุทธิสารและสถานีห้วยขวาง และต้องปรับเปลี่ยนการเดินรถโดยเปิดเดินรถเพียงอุโมงค์เดียวในช่วงระหว่างสถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ถึงสถานีพหลโยธิน ผู้โดยสารจึงต้องใช้เวลาเดินทางเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อย 20 นาที จากการตรวจสอบพบว่าเกิดจากระบบบ่อรับน้ำตัน ทำให้เกิดสัญญานเตือนให้หยุดรถชั่วคราวเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยเป็นอันดับแรก โดยเจ้าหน้าที่สามารถแก้ไขและเดินรถได้ตามปกติตั้งแต่เวลา 6.00 น. ของวันรุ่งขึ้น
ร็อบบี ราฮังเมตัง

ประวัติ

ราฮังเมตังขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 โดยเป็นการชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนลิตเติล โฮลเมส จากนั้นขึ้นชกอีก 6 ครั้ง โดยเป็นฝ่ายชนะ 4 ครั้ง จึงได้ชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทใน พ.ศ. 2532 ถึงสองครั้ง แต่ก็แพ้คะแนนไซปา โมโนดไปทั้งสองครั้ง
ราฮังเมตัง ขึ้นชกชนะรวดอีกสามครั้งรวมทั้งชนะน็อคทมิฬ ศิษย์สีหมอก ยก 6 ด้วย ก่อนจะมาชกแพ้คะแนนโนรี จ๊อกกี้ยิม ที่สมุทรปราการเมื่อ พ.ศ. 2533 จากนั้น ราฮังเมตังขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวทอีกครั้งเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าครั้งนี้เป็นฝ่ายชนะน็อค เวนาน ยูรังกา ยก 8 ได้ครองแชมป์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นเดียวกันนี้ที่ว่าง เมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค คริส ซากิต นักชกฟิลิปปินส์ยก 6 ที่อินโดนีเซีย
ราฮังเมตังหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2536 โดยเป็นการเดินสายไปชกนอกรอบในต่างประเทศทั้งออสเตรเลีย เม็กซิโก ฟิลิปปินส์ และไทย ซึ่งมักจะแพ้มากกว่าชนะ รวมทั้งมาชกแพ้น็อคยอดสนั่น ส.นันทชัย เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ซาลิม อายูบา ได้แชมป์มาครองอีก แล้วมาชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 เมษายน พ.ศ. 2541 แพ้น็อค ฉมวกเพชร ช่อชะมวง ยก 5 ที่กทม. และขึ้นชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์เวทเมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ยูน ดองชุล ยก 1 จากนั้นจึงแขวนนวมไป
กีฟมีไฟฟ์!

ข้อมูลเพลง

ซิงเกิล GIVE ME FIVE! เป็นซิงเกิลลำดับที่ 5 ที่ใช้เป็นเพลง Sakura Theme โดยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 กับอินดี้เดบิวต์ซิงเกิล Sakura no Hanabiratachi, เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 กับซิงเกิล Sakura no Hanabiratachi 2008, เดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 กับซิงเกิล 10nen Sakura, เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 กับซิงเกิล Sakura no Shiori, เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 กับซิงเกิล Sakura no Ki ni Narou อย่างไรก็ตามซิงเกิลนี้แตกต่างจากซิงเกิลซากุระก่อนหน้าตรงที่ไม่ได้ใช้ชื่อซากุระอยู่ในชื่อเพลง และนอกจากนี้ยังมีชื่อซิงเกิลหลุดออกมาตั้งแต่วันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2554 แต่ก็ยังไม่มีการยืนยันจนกระทั่งมีการยืนยันผ่านหน้าเว็บไซต์ KING RECORDS เมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2555 ที่ผ่านมา
ซิงเกิลนี้ยังมีความแตกต่างจากซิงเกิลอื่น ตรงที่เป็นการเล่นเป็นวงดนตรี แทนที่จะเป็นการเต้นเหมือนกับซิงเกิลอื่น ๆ โดยได้ฟอร์มวงกันอย่างลับ ๆ ในชื่อ Baby Blossom โดยโปรดิวเซอร์ของ AKB48 อาคิโมโตะ ยาสึชิ ตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และเก็บตัวเกี่ยวกับการซ้อมวงดนตรีดังกล่าวอย่างเงียบตลอดระยะเวลา 5 เดือน โดยภายในสมาชิกทั้ง 18 คน มีเพียง 3 คนเท่านั้นที่ก่อนหน้านี้เคยมีการเล่นดนตรีมาก่อน ได้แก่ โอชิมะ ยูโกะที่เล่นกีตาร์เบสในช่วงที่เธอกำลังเรียนอยู่มัธยม และมัตสึอิ เรนะและซาชิฮาระ ริโนะที่เล่นทรัมเป็ตกับทรอมโบนได้ และวง Baby Blossom ได้เซอร์ไพรส์เปิดตัวในวันที่ 4 ของงานคอนเสิร์ต AKB48 Request Hour Setlist Best 100 2012 เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2555 ที่ผ่านมา ณ TOKYO DOME CITY HALL และได้แสดงสดเพลง GIVE ME FIVE! เป็นครั้งแรก
ส่วนในตัว Music Video นั้นมีความยาว 34 นาที ซึ่งทำออกมาเป็นรูปแบบละคร ซึ่งกำกับโดยสึกิตะ ชิเกะมิชิ และมีนักแสดงนำหลักคือ มาเอดะ อัตสึโกะ, โอชิมะ ยูโกะ, ทาคาฮาชิ มินามิ, คาชิวางิ ยูกิ และจินไน ทากะโนริ
ซิงเกิลนี้จะออกจำหน่ายทั้งหมด 5 อีดิทชั่น: Limited Edition Type-A, Limited Edition Type-B, Regular Edition Type-A, Regular Edition Type-B และ Theatre Edition
ซิงเกิลนี้ทำยอดขายได้ถึง 967,000 แผ่นในวันแรกที่วางจำหน่าย

สมาชิกวง Baby Blossom

เพลง GIVE ME FIVE! นี้ได้เล่นโดย Baby Blossom ซึ่งเป็นการรวมตัวของสมาชิกวง AKB48 เอง
Lead Guitar: ทากาฮาชิ มินามิ

Guitar: มาเอดะ อัตสึโกะ

Bass: โอชิมะ ยูโกะ

Drums: คาชิวางิ ยูกิ

Keyboard: วาตานาเบะ มายุ

Synthesizer: โคจิมะ ฮารุนะ

Standing Drums: มัตสึอิ จูรินะ

Tambourine: ชิโนดะ มาริโกะ

Maracas: อิตาโนะ โทโมมิ

Trumpet: โยโกยามะ ยุย, มัตสึอิ เรนะ

Trombone: ซาชิฮาระ ริโนะ, มิเนกิชิ มินามิ

Chorus: ทาคาโจ อากิ, มิยาซาวะ ซาเอะ, คาซาอิ โทโมมิ, คิตาฮาระ ริเอะ, ยามาโมโตะ ซายากะ
แก๊งสามช่า

ประวัติ

การรวมตัวของแก๊งสามช่า เริ่มต้นขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 ซึ่งเป็นการออกอากาศครั้งแรกของรายการชิงร้อยชิงล้าน ชะชะช่า การรวมตัวของแก๊งสามช่านี้เป็นแนวความคิดของ พาณิชย์ สดสี ผู้ช่วยประธานกรรมการบริหาร บริษัท เวิร์คพอยท์ เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด (มหาชน) ฝ่ายผลิต ที่ว่า "รายการบันเทิงดีต้องมีทีมตลกเก่ง" อย่างไรก็ดี ก่อนหน้านั้นเวิร์คพอยท์ได้หม่ำ จ๊กมก มาเป็นนักแสดงตลกประจำรายการชิงร้อยชิงล้านมาแล้ว 7-8 ปี และได้รับความนิยมให้แก่ผู้ชมเป็นอย่างมากตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 จนกระทั่งปัจจุบัน แนวความคิดนี้ได้แพร่ขยายไปสู่รายการบันเทิงอื่น ๆ ของบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) อีกหลายรายการ จะเห็นได้จากหลายๆ รายการของเวิร์คพอยท์ที่มีนักแสดงประจำแก๊งสามช่าเป็นพิธีกรหรือแสดงในรายการด้วย เช่น ระเบิดเถิดเทิง เวทีทอง ตลก 6 ฉาก ชัยบดินทร์โชว์ ชิงช้าสวรรค์ เป็นต้น
ประมุขในนาม

ประมุขในนาม (อังกฤษ: Titular ruler) คือบุคคลที่มีตำแหน่งผู้นำอย่างเป็นทางการเพียงเล็กน้อย หรือมีอำนาจจริงบ้าง บางครั้งบุคคลนั้นอาจจะอยู่ในตำแหน่งผู้นำเพียงในนาม แต่ก็ยังใช้อำนาจเกินกว่าปกติ ซึ่งเป็นผลมาจากบุคลิกภาพและประสบการณ์ของบุคคลเหล่านั้น ประมุขในนามไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่ผู้นำทางการเมือง แต่ยังหมายถึงองค์กรอื่นใด เช่น บรรษัท ด้วย

นิรุกติศาสตร์

Titular เป็นคำที่เกิดขึ้นจากการรวมคำว่า titulus (ตำแหน่ง, ยศ) ในภาษาละติน และคำเสริมท้ายในภาษาอังกฤษ -ar ซึ่งหมายถึง "ของ หรือ ขึ้นอยู่กับ"

พัฒนาการ

ในระบบรัฐสภาทุกวันนี้ส่วนใหญ่ ประมุขแห่งรัฐได้มีการพัฒนาไปทางใดทางหนึ่ง หรือถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นตำแหน่งของผู้นำ กรณีในอดีต ผู้นำมักจะมีอำนาจอย่างมีนัยสำคัญที่ถูกระบุไว้ในรัฐธรรมนูญของรัฐ แต่ก็ไม่สามารถใช้อำนาจเหล่านั้นได้ เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ภายในประเทศนั้น ในภายหลัง มักจะมีการแสดงไว้อย่างชัดเจนในเอกสารที่ซึ่งมีความตั้งใจทำให้ผู้นำไร้ซึ่งอำนาจ ประมุขแห่งรัฐจะอยู่ในตำแหน่งผู้นำในนามที่มักจะได้รับการยกย่องในฐานะสัญลักษณ์ของการ "นำพา" ผู้คน
สัญญากับมาร

ภาพรวม

มักคิดกันว่า คนผู้ทำสัญญากับมาร ได้ตกลงว่าจะฆ่าหรืออุทิศทารกแรกเกิดให้แก่มาร เข้าร่วมพิธีในวันธรรมสวนะของแม่มด ร่วมเมถุนกรรมกับมาร หรือกับซักคิวบัสหรืออินคิวบัสจนมีบุตรด้วยกัน และเนื่องมาจากมีเด็กตายเมื่อคลอดเป็นจำนวนมากในมัชฌิมยุคและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา หมอตำแยหลายคนถูกกล่าวหาว่าทำสัญญากับมารว่าจะอุทิศทารกแรกคลอดให้
สัญญากับมาร จะทำด้วยวาจาหรือเป็นลายลักษณ์อักษรก็ได้ สัญญาที่เป็นวาจามักกระทำด้วยเรียกมาร โดยวิธีวิงวอนถึง (invocation) สังวัธยายมนตร์ (conjuration) หรือพิธีกรรมอย่างอื่นอันเรียกมารได้ โดยเมื่อบุคคลนั้น ๆ คิดว่า มารมาอยู่เบื้องหน้าแล้ว เขาจะร้องขอให้มารช่วยเหลือ และสัญญาจะยกวิญญาณของเขาให้เป็นการแลกเปลี่ยน การพิจารณาคดีและไต่สวนแม่มดได้ความว่า มารจะทำร่องรอยไว้บนร่างกายของคู่สัญญา เป็นรอยที่ลบไม่ออก เรียกว่า "รอยมาร" (diabolical mark) สำหรับใช้อ้างว่ามีสัญญาต่อกัน และว่ากันว่า บุคคลผู้มีรอยมารอยู่บนร่างกายจะไม่รู้สึกเจ็บปวดในรอยนี้เลย ส่วนสัญญาที่ทำเป็นลายลักษณ์อักษรนั้น ก็ใช้วิธีเรียกมารอย่างเดียวกัน แต่จะมีการทำลายลักษณ์อักษร โดยมนุษย์ที่เป็นคู่สัญญาจะลงลายมือชื่อของตนด้วยเลือดของตน บางทีก็ว่ากันว่า ลายลักษณ์อักษรทั้งฉบับนั้นเขียนด้วยเลือด ขณะที่นักมารวิทยา (demonologist) ว่ามีการใช้หมึกแดงแทนเลือด ที่ว่าใช้เลือดสัตว์เขียนแทนเลือดมนุษย์ก็มี ลายลักษณ์อักษรนี้อาจเป็นหนังสือสัญญาฉบับหนึ่ง หรือเป็นการลงลายมือชื่อในบัญชีแดง (Red Book) ของซาตานก็ได้
แม้จะมีการสร้างเครื่องยืนยันถึงความมีอยู่ของสัญญากับมาร แต่ก็มีผู้วิพากษ์วิจารณ์ว่า ไม่แน่ว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นของแท้ ทำขึ้นขณะวิกลจริต หรือเป็นพยานหลักฐานเท็จที่มีขึ้นสำหรับใช้ในศาล อย่างไรก็ดี สิ่งเหล่านี้มักประกอบด้วยลายลักษณ์ประหลาดซึ่งเชื่อกันว่าเป็นลายมือชื่อหรือตราประทับของมารที่แต่ละตนจะมีเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของตน ตำรับตำราหลายเล่ม เช่น กุญแจดอกเล็กของโซโลมอน (Lemegeton Clavicula Salomonis, Lesser Key of Solomon) พรรณนาถึง "รอยมาร" เอาไว้ ส่วน ค้อนของทุรชน (Malleus Maleficarum, Hammer of the Evildoers) กล่าวถึงสัญลักษณ์ประเภทที่อ้างว่าเป็นตัวอย่างของสัญญากับมาร โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับสตรีเพศ
ตามมารวิทยา การจะเรียกมารแต่ละตนนั้นมีกำหนดวันเวลาแน่ชัดอยู่ การจะทำสัญญากับมารจึงต้องให้ถูกที่ถูกเวลาด้วย นอกจากนี้ มารแต่ละตนยังมีหน้าที่ผิดแผกกันไป ผู้จะทำสัญญากับมารจึงต้องคำนึงข้อนี้ด้วย
อนึ่ง ยังถือกันด้วยว่า แม่มดและนักวิทยาคมมักทำสัญญากับมาร

ทีโอฟิลัสแห่งอะดานา บ่าวสองนาย

ในปกรณัมคริสเตียน ทีโอฟิลัส (Theophilus) ข้าวัดผู้หมดอาลัยตายอยาก เพราะมุขนายกของเขาทำให้เขาสิ้นหวังในงานหน้าที่ทางโลก ได้ขายวิญญาณของตนให้แก่มาร แต่พระมารีนิรมลไถ่คืนให้ เรื่องราวนี้เขียนขึ้นเป็นภาษากรีก ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 โดย ยูทีเคียนัส (Eutychianus) ผู้อ้างว่าเป็นสมาชิกครอบครัวของทีโอฟิลัส
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 9 หนังสือ นักบุญมารีผู้กระทำปาฏิหาริย์สำหรับทีโอฟิลัสผู้กลับใจ" (Miraculum Sancte Marie de Theophilo penitente, Miraculous Saint Mary of the penitent Theophilus) เพิ่มเติมว่า มีชาวยิวคนหนึ่งเป็นตัวกลางระหว่างมารผู้อุปถัมภ์ทีโอฟิลัสกับเขา ซึ่งเป็นเรื่องราวลักษณะเดียวกันอย่างที่ปรากฏในวรรณกรรมละตินชุดอื่น ๆ ของภาคตะวันตกของโลก