การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ

การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ (อังกฤษ: Aquaculture) หรือที่เรียกว่าเป็นเกษตรกรรมในน้ำ (อังกฤษ: aquafarming) คือการทำฟาร์มสิ่งมีชีวิตในน้ำเช่นปลา สัตว์พวกกุ้งกั้งปู สัตว์จำพวกหอยและปลาหมึก และพืชน้ำ (หมายถึงพืชที่ขึ้นอยู่ในน้ำโดยอาจจะจมอยู่ใต้ น้ำทั้งหมด หรือโผล่บางส่วน ขึ้นมาอยู่เหนือน้ำ ลอยอยู่ที่ผิวน้ำหรือเป็นพืชที่ขึ้นอยู่ตามริมน้ำ ชายตลิ่ง นอกจากนี้ก็ยังรวมถึงพืชที่เจริญเติบโตอยู่ในบริเวณที่ลุ่มน้ำขังแฉะอีกด้วย สามารถจำแนกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ Microphytes และ Macrophytes [สิ่งแวดล้อม]) การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำเกี่ยวข้องกับการเพาะเลี้ยงประชากรน้ำจืดและน้ำเค็มภายใต้สภาวะควบคุมและเป็นกิจกรรมที่ไม่เหมือนการประมงเชิงพาณิชย์ซึ่งเป็นการจับปลาที่อยู่ตามธรรมชาติหรือปลาป่า (อังกฤษ: wild fish) พูดกว้างๆ การจับปลาที่มีเหงือก (อังกฤษ: finfish) และ ปลาที่มีเปลือก (อังกฤษ: shellfish) เป็นแนวความคิดที่คล้ายกับการล่าสัตว์และการรวบรวมในขณะที่การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำจะคล้ายกับเกษตรกรรม การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในทะเล (อังกฤษ: Mariculture) หมายถึงการเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในสภาพแวดล้อมทางทะเลและในแหล่งที่อยู่อาศัยในใต้น้ำ
ตาม FAO การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำ "เป็นที่เข้าใจกันว่าหมายถึงการทำฟาร์มของสิ่งมีชีวิตในน้ำรวมทั้งปลา หอย กุ้งและพืชน้ำ การทำฟาร์มหมายถึงบางรูปแบบของการแทรกแซงในกระบวนการเลี้ยงเพื่อเพิ่มการผลิตเช่นการเลี้ยงด้วยจำนวนประชากรปลาปกติ การให้อาหาร การป้องกันนักล่า ฯลฯ การทำฟาร์มนอกจากนี้ยังหมายถึงการเป็นเจ้าของโดยบุคคลหรือองค์กรของประชากรที่มีการเพาะเลี้ยง" ผลผลิตตามรายงานจากการดำเนินงานเพาะเลี้ยงระดับโลกจะจัดหาครึ่งหนึ่งของปลาและกุ้งหอยที่มีการบริโภคโดยตรงโดยมนุษย์ อย่างไรก็ตาม มีปัญหาเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของตัวเลขที่อยู่ในรายงาน นอกจากนี้ในทางปฏิบัติการเพาะเลี้ยงในปัจจุบันผลิตภัณฑ์จากหลายปอนด์ของปลาที่จับได้ตามธรรมชาติถูกนำมาใช้ในการผลิตเพียงหนึ่งปอนด์ของปลากินปลาเป็นอาหาร (อังกฤษ: piscivorous) เช่นปลาแซลมอน
การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์น้ำเฉพาะอย่างเช่นการเลี้ยงปลา การเลี้ยงกุ้ง การเลี้ยงหอยนางรม เพาะเลี้ยงสัตว์และพืชในทะเล, algaculture (เช่นการเลี้ยงสาหร่ายทะเล) และการเพาะเลี้ยงปลาสวยงาม วิธีการเฉพาะจะได้แก่ การเพาะเลี้ยงไม่ใช้ดิน (อังกฤษ: aquaponics) และเพาะเลี้ยงแบบหลายโภชนาการแบบบูรณาการ ซึ่งทั้งสองอย่างบูรณาการการเลี้ยงปลาและการทำฟาร์มพืช

ประวัติ

คนพื้นเมือง Gunditjmara ในรัฐวิกตอเรียของออสเตรเลียอาจเลี้ยงปลาไหลมาตั้งแต่ 6000 ปีก่อนคริสตกาล มีหลักฐานว่าพวกเขาพัฒนาที่ราบน้ำท่วมถึงแถบภูเขาไฟพื้นที่ประมาณ 100 ตารางกิโลเมตร (39 ตารางไมล์) ในบริเวณใกล้เคียงกับทะเลสาบ Condah ให้เป็นโครงสร้างของช่องและเขื่อนและใช้กับดักแบบทอในการจับปลาไหลและเก็บถนอมอาหารให้พวกเขาได้กินตลอดทั้งปี
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้รับการดำเนินงานในประเทศจีนประมาณ 2,500 ก่อนคริสตกาล เมื่อน้ำลดลงหลังจากน้ำท่วมแม่น้ำ ปลาบางส่วน ส่วนใหญ่เป็นปลาคาร์พถูกขังอยู่ในทะเลสาบ นักเพาะเลี้ยงในน้ำช่วงต้นป้อนอาหารให้พวกมันด้วยขี้ดักแด้และขี้ไหมและกินพวกมันเป็นอาหาร โชคดีที่การผ่าเหล่าทางพันธุกรรมของปลาคาร์พได้นำไปสู่การเกิดขึ้นของปลาทองในช่วงราชวงศ์ถัง
ชาวญี่ปุ่นปลูกสาหร่ายทะเลโดยใช้เสาไม้ไผ่และอิฐ ตาข่ายและเปลือกหอยนางรมเพื่อทำเป็นพื้นผิวสำหรับยึดสปอร์
ชาวโรมันโบราณเพาะพันธ์ปลาในบ่อ
ในยุโรปกลาง, วัดคริสเตียนในช่วงต้นได้พัฒนาการปฏิบัติเพาะเลี้ยงสัตว์ในน้ำแบบโรมัน การเพาะเลี้ยงในน้ำมีการแพร่กระจายในยุโรปในช่วงยุคกลางที่ไกลออกไปจากฝั่งทะลและปลาแม่น้ำขนาดใหญ่จะต้องมีการใส่เกลือเพื่อไม่ให้มันเน่า การปรับปรุงในการขนส่งในช่วงศตวรรษที่ 19 ทำให้หาปลาสดได้ง่ายและราคาไม่แพงแม้จะอยู่ในแผ่นดิน และทำให้การเพาะเลี้ยงในน้ำได้รับความนิยมน้อยลง
ชาวฮาวายสร้างบ่อปลาในมหาสมุทร (ดูการเพาะเลี้ยงในน้ำของฮาวาย) ตัวอย่างที่โดดเด่นของบ่อเลี้ยงปลาย้อนกลับไปอย่างน้อย 1,000 ปีที่ Alekoko ตำนานกล่าวว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยคนแคระในตำนาน Menehune
ในปี 1859 สตีเฟ่น Ainsworth แห่งเวสต์บลูมฟิลด์ New York เริ่มการทดลองกับปลาเทราท์ลำธาร ในปี 1864 Seth Green ได้จัดตั้งการดำเนินงานการฟักปลาเชิงพาณิชย์ที่ Caledonia Springs ใกล้โรเชสเตอร์ นิวยอร์ก ในปี 1866 ด้วยการมีส่วนร่วมของ Dr. W. W. Fletcher แห่ง Concord, Massachusetts โรงเพาะฟักปลาเทียมอยู่ในการดำเนินงานทั้งในประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกา เมื่อโรงเพาะฟักปลาบนเกาะ Dildo เปิดใน Newfoundland ในปี 1889 มันใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดในโลก
ชาวแคลิฟอร์เนียเก็บเกี่ยวสาหร่ายทะเลป่าและพยายามที่จะจัดการอุปทานประมาณปี 1900 ต่อมาแปะมันไว้เป็นทรัพยากรช่วงสงคราม

การปฏิบัติในศตวรรษที่ 21

ประมาณ 430 (97%) ของสายพันธุ์ถูกเพาะเลี้ยง ณ ปี 2007 ในช่วงศตวรรษที่ 20 และ 21 ในจำนวนนี้มีประมาณ 106 สายพันธุ์มีมาในทศวรรษที่ 2007 ถ้าให้ความสำคัญในระยะยาวของภาคเกษตร เป็นที่น่าสนใจว่าในปัจจุบันมีเพียง 0.08% ของพันธุ์พืชบนบกเป็นที่รู้จักและ 0.0002% ของสัตว์บกชนิดที่รู้จักกันถูกนำมาเลี้ยง เมื่อเทียบกับ 0.17% ของสายพันธุ์พืชในทะเลที่รู้จักกันและ 0.13% ของสายพันธุ์สัตว์ทะเลที่รู้จักกัน การนำมาเลี้ยงมักจะเกี่ยวข้องกับเกี่ยวกับทศวรรษของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์  สายพันธ์น้ำที่นำมาเลี้ยงมีความเสี่ยงที่เกิดกับมนุษย์น้อยกว่าที่เกิดจากสัตว์บกที่ทำให้เกิดการเสียชีวิตของมนุษย์จำนวนมาก ส่วนใหญ่โรคที่สำคัญที่เกิดกับมนุษย์มีต้นตอมาจากสัตว์เลี้ยง ผ่านทางโรคต่างๆ เช่นโรคฝีดาษและโรคคอตีบที่เหมือนกับโรคติดเชื้อส่วนใหญ่นั่นคือมันย้ายจากสัตว์ไปยังมนุษย์ ยังไม่มีเชื้อโรคกับมนุษย์ที่มีความรุนแรงเทียบเคียงได้เกิดขึ้นจากสายพันธุ์ทะเล
ความเมื่อยล้าในการจับปลาตามธรรมชาติและการใช้ประโยขน์ที่มากเกินไปจากการจับสายพันธ์สัตว์น้ำที่เป็นที่นิยม รวมกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับโปรตีนที่มีคุณภาพสูง เป็นการส่งเสริมให้นักเพาะเลี้ยงในน้ำหันไปเลี้ยงสายพันธุ์ในทะเลอื่นๆ

พืชน้ำ

ดูเพิ่มเติม: การเพาะเลี้ยงสาหร่าย และ การทำฟาร์มสาหร่ายทะเล
จุลสาหร่าย (อังกฤษ: Microalgae) ยังหมายถึงแพลงก์ตอนพืช (อังกฤษ: phytoplankton) จุลพืช (อังกฤษ: microphytes) หรือ สาหร่ายแพลงก์ตอน เป็นส่วนใหญ่ของสาหร่ายที่นำมาเพาะเลี้ยง
จุลสาหร่ายหรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นสาหร่ายทะเลยังมีการใช้ในเชิงพาณิชย์และอุตสาหกรรมจำนวนมาก แต่เนื่องจากขนาดของพวกมันและความต้องการที่เฉพาะเจาะจง พวกมันจะไม่สามารถได้รับการเพาะเลี้ยงได้อย่างง่ายดายด้วยขนาดที่ใหญ่และมักจะนำมาจากธรรมชาติ

สัตว์พวกกุ้งกั้งปู (อังกฤษ: Crustaceans)

ดูเพิ่มเติม: ฟาร์มกุ้งฝอยและฟาร์มกุ้งน้ำจืด
การเพาะเลี้ยงกุ้งเชิงพาณิชย์เริ่มต้นขึ้นในปี 1970 และการผลิตเพิ่มขึ้นอย่างสูงลิ่วต่อจากนั้นไม่นาน การผลิตทั่วโลกถึงกว่า 1.6 ล้านตันในปี 2003 มีมูลค่าประมาณ $ 9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ประมาณ 75% ของการเพาะเลี้ยงกุ้งอยู่ในเอเชียโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศจีนและไทย อีก 25% ผลิตส่วนใหญ่ในละตินอเมริกา โดยประเทศบราซิลเป็นผู้ผลิตที่ใหญ่ที่สุด ประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกที่ใหญ่ที่สุด
การเพาะเลี้ยงกุ้งได้เปลี่ยนจากแบบดั้งเดิมขนาดเล็กในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นอุตสาหกรรมระดับโลก ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่ความหนาแน่นสูงกว่าที่เคยต่อหน่วยพื้นที่ และพ่อแม่พันธุ์มีการจัดส่งทั่วโลก กุ้งที่เพาะเลี้ยงแทบทั้งหมดเป็นตะกูล penaeids (เช่นกุ้งแชบ้วยและกุ้งกุลาดำ) และเพียงแค่สองสายพันธุ์ของกุ้งได้แก่ กุ้งแปซิฟิกขาวและกุ้งกุลาดำบัญชีมีสัดส่วนประมาณ 80% ของกุ้งเพาะเลี้ยงทั้งหมด อุตสาหกรรมแบบเชิงเดี่ยวเหล่านี้มีความอ่อนไหวต่อการเกิดโรคซึ่งได้ทำลายประชากรกุ้งทั่วทั้งภูมิภาค ปัญหาที่เพิ่มขึ้นในระบบนิเวศได้แก่การระบาดซ้ำของโรคและความกดดันและการวืพากย์วิจารณ์จากทั้งเอ็นจีโอและประเทศผู้บริโภคได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในอุตสาหกรรมในช่วงปลายปี 1990s พร้อมทั้งกฎระเบียบที่แข็งแกร่งขึ้นโดยทั่วไป ในปี 1999 รัฐบาล ผู้แทนอุตสาหกรรมและองค์กรด้านสิ่งแวดล้อมได้ริเริ่มโปรแกรมที่มุ่งเป้าไปที่การพัฒนาและการส่งเสริมการปฏิบัติการเกษตรที่ยั่งยืนมากขึ้นผ่านทางโปรแกรม Seafood Watch
การเพาะเลี้ยงกุ้งน้ำจืดมีการแชร์หลายลักษณะกับการเลี้ยงกุ้งทะเล รวมทั้งแชร์ปัญหาอย่างมากด้วย ปัญหาที่ไม่ซ้ำกันได้เกิดขึ้นจากวงจรชีวิตของการพัฒนาของสายพันธุ์หลัก นั่นคือกุ้งแม่น้ำยักษ์
การผลิตประจำปีทั่วโลกของกุ้งน้ำจืด (ไม่รวม crayfish (กุ้งนาง,กุ้งจำพวก Astacus และ Cambarus คล้ายกุ้งก้ามกรามแต่เล็กกว่า) และปู) ในปี 2003 ประมาณ 280,000 ตัน ในจำนวนนี้เป็นของจีน 180,000 ตันตามมาด้วยอินเดียและไทยประเทศละ 35,000 ตัน นอกจากนี้ประเทศจีนผลิตประมาณ 370,000 ตันของปูแม่น้ำจีน

สัตว์จำพวกหอยและปลาหมึก (อังกฤษ: Molluscs)

ดูเพิ่มเติม: การเลี้ยงหอยนางรมและการเพาะเลี้ยงหอยทากยักษ์
การเพาะเลี้ยงสัตว์มีเปลือกประเภทหอยรวมถึงหอยนางรม หอยแมลงภู่ และสายพันธุ์หอยต่างๆ สัตว์ที่มีเปลือกสองส่วนแยกจากกันได้เหล่านี้เป็นตัวกรองและ/หรือตัวป้อนฝากซึ่งพึ่งพาการผลิตขั้นต้นโดยรอบมากกว่าปัจจัยการผลิตที่เป็นปลาหรืออาหารอื่นๆ ดังนั้นการเพาะเลี้ยงหอยเป็นที่รับรู้โดยทั่วไปว่าไม่เป็นพิษเป็นภัยหรือเป็นประโยชน์ด้วยซ้ำ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสายพันธ์และสภาพท้องถิ่น หอยสองกาบมีการเลี้ยงบนชายหาด บนสายยาว หรือห้อยลงมาจากแพและเก็บเกี่ยวด้วยมือหรือด้วยการขุดลอก การเลี้ยงหอยเป๋าฮื้อเริ่มขึ้นในปลายปี 1950s และต้นปี 1960s ในประเทศญี่ปุ่นและประเทศจีน ตั้งแต่กลางทศวรรษที่ 1990 อุตสาหกรรมนี้ได้กลายเป็นที่ประสบความสำเร็จมากขึ้น การประมงมากเกินไปและการรุกล้ำได้ลดประชากรในธรรมชาติในขนาดที่ว่าหอยเป๋าฮื้อเลี้ยงเป็นตัวป้อนความต้องการส่วนใหญ่ในตลาดปัจจุบัน สัตว์ประเภทหอยที่ถูกเพาะเลี้ยงในฟาร์มที่ยั่งยืนสามารถรับการรับรองจาก Seafood Watch และองค์กรอื่นๆรวมทั้งองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) WWF ริเริ่ม "บทสนทนาการเพาะเลี้ยงในน้ำ" ในปี 2004 เพื่อพัฒนามาตรฐานที่วัดได้และขึ้นอยู่กับผลการดำเนินงานสำหรับอาหารทะเลที่ผ่านการเพาะเลี้ยงที่รับผิดชอบ ในปี 2009 WWF ร่วมก่อตั้ง Aquaculture Stewardship Council (ASC) กับ'ผู้ริเริ่มการค้ายั่งยืนชาวดัตช์' (IDH) ในการจัดการโปรแกรมมาตรฐานและการรับรองระดับโลก

กลุ่มอื่นๆ

กลุ่มอื่นๆได้แก่ สัตว์เลื้อยคลานน้ำ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่นๆ เช่น สัตว์ทะเลในไฟลัม Echinodermata และแมงกะพรุน พวกมันจะถูกทำกราฟแยกต่างหากที่ด้านบนขวาของส่วนนี้เนื่องจากพวกมันไม่ได้มีส่วนร่วมในปริมาณมากพอที่จะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในรูปแบบของกราฟหลัก
สัตว์ทะเลในไฟลัม Echinodermata ที่ถูกเก็บเกี่ยวในเชิงพาณิชย์ ได้แก่ ปลิงทะเลและเม่นทะเล ในประเทศจีน, ปลิงทะเลมีการเพาะปลูกในบ่อเทียมที่มีขนาดใหญ่เป็น 1,000 เอเคอร์

ทั่วโลก

ในปี 2004 การผลิตรวมทั่วโลกของการประมงเป็น 140 ล้านตันซึ่งแบ่งเป็นการเพาะเลี้ยงในน้ำ 45 ล้านตันหรือประมาณหนึ่งในสาม อัตราการเติบโตของการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วโลกไเป็นไปอย่างยั่งยืนและรวดเร็ว เฉลี่ยประมาณร้อยละ 8 ต่อปีนานกว่าสามสิบปี ในขณะที่ใช้เวลาจากการประมงในธรรมชาติไม่มีการเพิ่มสำหรับทศวรรษที่ผ่านมาตลาดเพาะเลี้ยงในน้ำขึ้นสูงถึง $ 86 พันล้านในปี 2009
การเพาะเลี้ยงในน้ำเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศจีน ระหว่างปี 1980 ถึงปี 1997 สำนักงานการประมงของจีนรายงานการเก็บเกี่ยวพืชและสัตว์น้ำเติบโตเพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละ 16.7 ต่อปี กระโดดจาก 1.9 ล้านตันไปที่เกือบ 23 ล้านตัน ในปี 2005 ประเทศจีนผลิตได้คิดเป็น 70% ของการผลิตโลก การเพาะเลี้ยงในน้ำในปัจจุบันยังเป็นหนึ่งในกิจการที่เติบโตเร็วที่สุดของการผลิตอาหารในสหรัฐอเมริกา 
ประมาณ 90% ของการบริโภคกุ้งสหรัฐจะมาจากฟาร์มและการนำเข้า ในหลายปีที่ผ่านมา การเพาะเลี้ยงปลาแซลมอนได้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญในภาคใต้ของประเทศชิลีโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Puerto Montt เมืองที่เติบโตเร็วที่สุดของชิลี
ในปี 2012 การผลิตการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วโลกสูงเป็นประวัติการณ์ถึงกว่า 90 ล้านตัน รายงานของยูเอ็นชื่อ การประมงและการเพาะเลี้ยงในน้ำของประเทศในโลก ที่เผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม 2014 ว่าการประมงและการเพาะเลี้ยงในน้ำยังคงสนับสนุนการดำรงชีวิตของประชากรประมาณ 60 ล้านคนในเอเชียและแอฟริกา

การรายงานเกินจริง

จีนนำโด่งครองโลกในการผลิตการเพาะเลี้ยงในน้ำตามรายงานที่มีออกมา โดยรายงานว่าผลผลิตทั้งหมดซึ่งเป็นสองเท่าของส่วนที่เหลือของโลกรวมกัน อย่างไรก็ตาม มีบางประเด็นเกี่ยวกับความแม่นยำของผลตอบแทนของจีน
ในปี 2001 นักวิทยาศาสตร์การประมง Reg Watson และ Daniel Pauly แสดงความกังวลในจดหมายถึงNature ว่า ประเทศจีนได้กำลังรายงานเกินจริงเกี่ยวกับการประมงในธรรมชาติในปี 1990s พวกเขากล่าวว่ามันปรากฏว่าการจับปลาทั่วโลกตั้งแต่ปี 1988 เพิ่มขึ้นทุกปี 300,000 ตันในแต่ละปี ขณะที่จริงๆแล้วมีการหดตัวทุกปีๆละ 350,000 ตัน วัตสันและพอลลี่แนะนำว่านี้อาจจะเกี่ยวข้องกับนโยบายของประเทศจีนที่หน่วยงานของรัฐที่ตรวจสอบทางเศรษฐกิจยังได้รับมอบหมายให้มีการส่งออกเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ จนกระทั่งเมื่อเร็วๆนี้ การเลื่อนตำแหน่งของเจ้าหน้าที่จีนก็ขึ้นอยู่กับการเพิ่มขึ้นของผลผลิตจากพื้นที่ของตัวเขาเอง
จีนแย้งข้อกล่าวหานี้ สำนักข่าวซินหัวของจีนอย่างเป็นทางการได้ยกคำอ้างของยาง เจี้ยน ผู้อำนวยการทั่วไปของสำนักงานประมงกระทรวงเกษตรที่กล่าวว่าตัวเลขของจีน "โดยพื้นฐานแล้วถูกต้อง" อย่างไรก็ตาม FAO ยอมรับว่ามีประเด็นเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของผลตอบแทนทางสถิติของจีน และในขณะนี้ถือว่าข้อมูลจากประเทศจีนรวมทั้งข้อมูลการเพาะเลี้ยงในน้ำอยู่นอกเหนือจากส่วนที่เหลือของโลก

การเพาะเลี้ยงในทะเล (อังกฤษ: Mariculture)

บทความหลัก: การเพาะเลี้ยงในทะเล
การเพาะเลี้ยงในทะเลเป็นคำที่ใช้สำหรับการเพาะปลูกสิ่งมีชีวิตทางทะเลในน้ำทะเลที่มักจะอยู่ในน่านน้ำชายฝั่งมีหลังคา โดยเฉพาะเจาะจง การเลี้ยงปลาทะเลเป็นตัวอย่างหนึ่งของการเพาะเลี้ยงในทะเลและยังมีการเลี้ยงกุ้งทะเล (เช่นกุ้ง), หอย (เช่นหอยนางรม) และสาหร่ายทะเล

แบบผสมผสาน

บทความหลัก: การเพาะเลี้ยงในทะเลของโภชนาการหลายชั้นแบบผสมผสาน
การเพาะเลี้ยงในทะเลของโภชนาการหลายชั้นแบบผสมผสาน (IMTA) คือการปฏิบัติอย่างหนึ่งที่ผลพลอยได้ (ของเสีย) จากสายพันธุ์หนึ่งถูกนำกลับมาใช้ใหม่กลายเป็นปัจจัยการผลิต (ปุ๋ยหรืออาหาร) สำหรับอีกสายพันธุ์หนึ่ง การเพาะเลี้ยงสัตว์ที่เป็นอาหารในน้ำ (เช่นปลาและกุ้ง) จะถูกรวมกับสารสกัดอินทรีย์และอนินทรี (ตัวอย่างเช่นหอย) จากสัตว์และพืชน้ำเพื่อสร้างระบบที่สมดุลเพื่อความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม (biomitigation) เพื่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ (ความหลากหลายของผลิตภัณฑ์และการลดความเสี่ยง) และการยอมรับทางสังคม (การจัดการที่ดีกว่า)
"หลายชั้น" หมายถึงการรวมตัวกันของสายพันธุ์จากระดับห่วงโซ่อาหารหรือโภชนาการที่แตกต่างกันในระบบเดียวกัน นี้เป็นหนึ่งในความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นจากการปฏิบัติแบบโบราณของเกษตรกรรมเชิงผสมในน้ำ (อังกฤษ: aquatic polyculture) ซึ่งอาจจะเป็นเพียงเกษตรกรรมร่วมของสายพันธุ์ปลาที่แตกต่างกันจากระดับชั้นห่วงโซ่อาหารเดียวกัน ในกรณีนี้สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ทั้งหมดอาจแชร์กระบวนการทางชีวภาพและทางเคมีที่มีประโยชน์ต่อการทำงานร่วมกันไม่กี่อย่างซึ่งอาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในระบบนิเวศ ในความเป็นจริงบางระบบการเกษตรแบบผสมดั้งเดิมอาจรวมความหลากหลายมากขึ้นของสายพันธุ์ที่ครอบครองระบบนิเวศน์ใหม่ที่หลากหลาย โดยเป็นวัฒนธรรมอย่างกว้างขวาง (ความเข้มต่ำ, การจัดการต่ำ) ภายในบ่อเดียวกัน "การผสมผสาน" ใน IMTA หมายถึงการเพาะเลี้ยงที่เข้มข้นมากขึ้นของสายพันธุ์ที่แตกต่างกันในความใกล้ชิดของสายพันธ์อื่นซึ่งกันและกันที่เชื่อมต่อกันด้วยสารอาหารและการถ่ายโอนพลังงานผ่านน้ำ
ในทางทฎษฎี กระบวนการทางชีวภาพและทางเคมีในระบบ IMTA ควรจะสมดุล ซึ่งจะสามารถทำได้โดยการเลือกสายพันธุ์และสัดส่วนของสายพันธุ์ที่แตกต่างกันให้เหมาะสมในฟังก์ชันระบบนิเวศที่แตกต่างกัน สายพันธุ์ที่เพาะเลี้ยงร่วมกันมักจะเป็นมากกว่าเพียงแค่ตัวกรองชีวภาพ พวกมันเป็นพืชพันธ์ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ของมูลค่าทางการค้า ระบบ IMTA ที่ใช้งานได้สามารถส่งผลให้การผลิตรวมมีมากขึ้นบนพื้นฐานของผลประโยชน์ร่วมกันแก่สายพันธุ์ที่เลี้ยงร่วมกันและสุขภาพของระบบนิเวศที่ดีขึ้น แม้ว่าการผลิตของแต่ละชนิดสายพันธุ์จะต่ำกว่ากรเกษตรในเชิงเดี่ยวในช่วงระยะเวลาสั้น
บางครั้งคำว่า "การเพาะเลี้ยงในน้ำแบบผสมผสาน" ถูกนำมาใช้เพื่ออธิบายการรวมกลุ่มของเกษตรเชิงเดี่ยวผ่านทางน้ำ อย่างไรก็ตาม สำหรับความตั้งใจและวัตถุประสงค์ คำว่า "IMTA" และ "การเพาะเลี้ยงในน้ำแบบผสมผสาน" แตกต่างกันในระดับของคำจำกัดความเท่านั้น Aquaponics (ระบบผสมระหว่างการเพาะเลี้ยงในน้ำทั่วไปกับการเพาะปลูกพืชในน้ำ(บนบกโดยไม่ใช้ดิน)ในสิ่งแวดล้อมที่พึ่งพาอาศัยกันในสองสายพันธ์ที่ต่างกัน) การเพาะเลี้ยงในน้ำเป็นบางส่วน IAAS (ระบบการเกษตรผสมการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) IPUAS (ระบบชานเมือง-เพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) และ IFAS (ระบบประมงผสมการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบบูรณาการ) เป็นรูปแบบอื่นๆของแนวคิด IMTA

วัสดุที่ใช้ทำตาข่าย

วัสดุต่างๆ รวมทั้งไนล่อน โพลีเอสเตอร์ โพลีโพรพิลีน โพลีอีไทลีน ลวดเชื่อมเคลือบพลาสติก ยางพารา ผลิตภัณฑ์เชือกจดสิทธิบัตร (Spectra, Thorn-D Dyneema) เหล็กชุบสังกะสีและทองแดง ถูกใช้ทำตาข่ายล้อมปลาในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำทั่วโลก ทั้งหมดของวัสดุเหล่านี้จะถูกเลือกด้วยเหตุผลที่หลากหลาย รวมถึงความเป็นไปได้ในการออกแบบ ความแข็งแรงของวัสดุ ค่าใช้จ่าย และความต้านทานการกัดกร่อน
บทความหลัก: โลหะผสมทองแดงในการเพาะเลี้ยงในน้ำ
เร็วๆนี้ โลหะผสมทองแดงได้กลายเป็นวัสดุทำตาข่ายที่สำคัญในการเพาะเลี้ยงในน้ำเพราะพวกมันต้านจุลชีพได้ (เช่นพวกมันทำลายเชื้อแบคทีเรีย ไวรัส เชื้อรา สาหร่าย และจุลินทรีย์อื่นๆ) ดังนั้นพวกมันจึงป้องกันตะกรันชีวภาพ (เช่นการสะสมที่ไม่พึงประสงค์ การยึดเกาะ และการเจริญเติบโตของเชื้อจุลินทรีย์ พืช สาหร่าย หนอนหลอด เพรียง หอย และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ) โดยการยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ กรงเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่ทำจากโลหะผสมทองแดงหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงตาข่ายราคาแพงที่จำเป็นถ้าทำจากวัสดุอื่น ความต้านทานการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิตบนตาข่ายโลหะผสมทองแดงนอกจากนี้ยังให้สิ่งแวดล้อมที่สะอาดและมีสุขภาพดีสำหรับปลาในฟาร์มที่จะเติบโตและเจริญพันธ์ต่อไปอีกด้วย

ประเด็น

ดูเพิ่มเติม: ประเด็นเกี่ยวกับการเพาะเลี้ยงปลาแซลมอน
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำสามารถสร้างความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมได้มากกว่าการใช้ประโยชน์จากการประมงในธรรมชาติบนพื้นฐานของพื้นที่ท้องถิ่น แต่มีผลกระทบกับสภาพแวดล้อมของโลกน้อยกว่ามากต่อกิโลกรัมบนพื้นฐานการผลิต ความกังวลในท้องถิ่น ได้แก่ การจัดการของเสีย ผลข้างเคียงของยาปฏิชีวนะ การแข่งขันระหว่างสัตว์เลี้ยงและสัตว์จากธรรมชาติ และการใช้ปลาอื่นๆเพื่อเป็นอาหารของปลากินเนื้อที่ตลาดต้องการมากกว่า อย่างไรก็ตาม การวิจัยและการพัฒนาอาหารสัตว์เชิงพาณิชย์ในช่วงปี 1990s และ 2000s ได้ลดความกังวลเหล่านี้ลงไปมาก
การเพาะเลี้ยงในน้ำอาจนำไปสู่การขยายพันธุ์ของสายพันธ์ต่างด้าว (อังกฤษ: invasive species) เช่นในกรณีของปลากะพงแม่น้ำไนล์และปลาภารโรง ปัญหานี้อาจสร้างความเสียหายให้สัตว์พื้นเมือง
ของเสียจากปลาเป็นสารอินทรีย์และประกอบด้วยสารอาหารที่จำเป็นในทุกองค์ประกอบของอาหารสำหรับสัตว์น้ำ ในมหาสมุทร การเพาะเลี้ยงในน้ำมักจะผลิตของเสียที่มีความเข้มข้นสูงกว่าของเสียจากปลาตามปกติมาก ของเสียจะสะสมที่ท้องมหาสมุทร ทำให้เกิดความเสียหายหรือกำจัดสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ด้านล่าง ของเสียยังสามารถลดระดับออกซิเจนที่ละลายในน้ำ เพิ่มแรงกดดันให้กับสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติ

น้ำมันปลา

ข้อมูลเพิ่มเติม: ปลานิล§โภชนาการ
ปลานิลจากการเพาะเลี้ยงในน้ำได้แสดงว่ามีไขมันมากขึ้นและอัตราส่วนที่สูงมากของน้ำมันโอเมก้า 6 โอเมก้า 3

ผลกระทบต่อปลาที่อยู่ตามธรรมชาติ

การเลี้ยงปลาแซลมอนในขณะนี้กำลังนำไปสู่ความต้องการที่สูงสำหรับปลาอาหารสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติ ปลาไม่ได้ผลิตกรดไขมันโอเมก้า 3 จริงๆ แต่มันจะสะสมกรดไขมันจากการกินสาหร่ายที่ผลิตกรดไขมันเหล่านี้ อย่างปลาอาหารสัตว์เช่นปลาเฮอริ่งและปลาซาร์ดีน หรือการสะสมกรดจากการกินปลาเหยื่อที่ได้สะสมกรดไขมันโอเมก้า 3 จากจุลสาหร่าย อย่างปลาที่กินสัตว์ที่มีไขมันเช่นปลาแซลมอน เพื่อตอบสนองความต้องการนี้ มากกว่าร้อยละ 50 ของการผลิตน้ำมันปลาของโลกถูกส่งให้เป็นอาหารปลาแซลมอนในฟาร์ม
นอกจากนี้ เนื่องจากมันเป็นสัตว์กินเนื้อ ปลาแซลมอนต้องการสารอาหารที่เป็นโปรตีนขนาดใหญ่ โปรตีนจึงมักจะถูกป้อนให้มันในรูปแบบของปลาอาหารสัตว์ ผลลัพธ์ก็คิอปลาแซลมอนเลี้ยงจะกินปลาธรรมชาติมากกว่าที่พวกมันสามารถถูกสร้างเป็นผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย ในการผลิตหนึ่งปอนด์ของปลาแซลมอน, ผลิตภัณฑ์จากหลายปอนด์ของปลาธรรมชาติถูกป้อนให้เป็นอาหารกับพวกมัน ในขณะที่อุตสาหกรรมการเลี้ยงปลาแซลมอนขยายออกไป มันก็ต้องการอาหารจากปลาธรรมชาติมากยิ่งขึ้น ในขณะที่ร้อยละเจ็ดสิบห้าของการประมงโลกที่มีการตรวจสอบอยู่ใกล้กับอัตราผลตอบแทนที่ยั่งยืนสูงสุดของพวกมันหรือได้เกินค่านั้นไปเรียบร้อยแล้ว การสกัดปลาอาหารสัตว์ที่อยู่ตามธรรมชาติสำหรับการเลี้ยงปลาแซลมอนในระดับอุตสาหกรรมจึงส่งผลกระทบต่อความอยู่รอดของปลานักล่าในธรรมชาติที่อาศัยพวกมันเป็นอาหาร
ปลาสามารถหนีออกมาจากฟาร์มเลี้ยงชายฝั่งที่พวกมันสามารถผสมพันธุ์กับคู่ของพวกมันมี่อยู่ตามธรรมชาติ ทำให้พันธุกรรมในธรรมชาติเจือจาง ปลาที่หลุดออกไปจะกลายเป็นพวกต่างด้าว (อังกฤษ: invasive) ออกมาแข่งขันกับพันธุ์พื้นเมือง

ระบบนิเวศชายฝั่ง

การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้กลายเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อระบบนิเวศชายฝั่งทะเล ประมาณร้อยละ 20 ของป่าโกงกางได้ถูกทำลายไปตั้งแต่ปี 1980 ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากการเพาะเลี้ยงกุ้ง การวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายส่วนขยายเมื่อเทียบกับผลประโยชน์ของมูลค่าทางเศรษฐกิจรวมของการเพาะเลี้ยงกุ้งที่สร้างขึ้นบนระบบนิเวศป่าชายเลนพบว่าค่าใช้จ่ายภายนอกได้สูงกว่าผลประโยชน์ภายนอกอย่างมาก ในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมา ป่าชายเลนอินโดนีเซียประมาณ 269,000 เฮกตาร์ (660,000 ไร่) ถูกแปลงให้เป็นฟาร์มกุ้ง ส่วนใหญ่ของฟาร์มเหล่านี้ถูกทิ้งร้างภายในทศวรรษเดียวเพราะสารพิษที่ถูกสร้างขึ้นและการสูญเสียสารอาหาร
ฟาร์มปลาแซลมอนโดยทั่วไปถูกจัดตั้งอยู่ในระบบนิเวศชายฝั่งที่เก่าแก่ซึ่งพวกมันจะสร้างมลพิษในเวลาต่อมา ฟาร์มปลาแซลมอนขนาด 200,000 ตัวจะปล่อยของเสียที่เป็นอุจจาระมากกว่าเมืองที่มีประชากร 60,000 คน ของเสียนี้ถูกปล่อยออกมาโดยตรงเข้าสู่สภาพแวดล้อมทางน้ำโดยรอบ ไม่ได้รับการบำบัดก่อน และมักจะปนเปื้อนยาปฏิชีวนะและสารกำจัดศัตรูพืช นอกจากนี้ยังมีการสะสมของโลหะหนักบนหน้าดิน (ก้นทะเล) ใกล้กับฟาร์มปลาแซลมอน โดยเฉพาะทองแดงและสังกะสี

การดัดแปลงทางพันธุกรรม

ปลาแซลมอนประเภทหนึ่งได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อให้การเจริญเติบโตเร็วขึ้น แม้ว่ามันจะยังไม่ได้รับการอนุมัติให้ใช้ในเชิงพาณิชย์ก็ตามเนื่องจากได้รับการคัดค้าน การศึกษาชิ้นหนึ่งในห้องปฏิบัติการพบว่าปลาแซลมอนดัดแปลงที่ปะปนกับญาติในธรรมชาติของพวกเขาได้แข่งขันกันอย่างเข้มข้น แต่ล้มเหลวในที่สุด

ความกังวลเกี่ยวกับสวัสดิการสามัญ

สวัสดิการในการเพาะเลี้ยงสัตว์สามารถได้รับผลกระทบจากปัญหาจำนวนมากเช่นความหนาแน่นของประชากร ปฏิสัมพันธ์เชิงพฤติกรรม โรคและปรสิต ปัญหาสำคัญในการพิจารณาสาเหตุของสวัสดิการที่บกพร่องก็คือปัญหาเหล่านี้มักจะเชื่อมโยงกันและมีอิทธิพลต่อกันและกันทั้งหมดในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน
ความหนาแน่นของประชากรที่เหมาะสมมักจะถูกกำหนดโดยขีดความสามารถในการเพาะเลี้ยงของสภาพแวดล้อมในดูแลประชากรนั้นและปริมาณของพื้นที่แต่ละจำเป็นของปลาแต่ละตัว ซึ่งจะเฉพาะเจาะจงมากในแต่ละสายพันธุ์ แม้ว่าปฏิสัมพันธ์พฤติกรรมเช่นการอยู่กันเป็นฝูงอาจหมายถึงความหนาแน่นของประชากรที่สูงจะเป็นประโยชน์ต่อสายพันธ์บางชนิด ในการเพาะเลี้ยงหลากสายพันธุ์ความหนาแน่นสูงอาจสร้างความกังวล การแออัดสามารถจำกัดพฤติกรรมการว่ายน้ำตามปกติเช่นเดียวกับการเพิ่มขึ้นของพฤติกรรมก้าวร้าวและการแข่งขันเช่นการกินกันเอง การแย่งอาหาร การแบ่งถิ่นและการปกครอง/การแบ่งลำดับชั้น ซึ่งอาจเพิ่มความเสี่ยงของความเสียหายของเนื้อเยื่อเนื่องจากการเสียดสีจากการสัมผ้สระหว่างปลากับปลาหรือปลากับกรง ปลาสามารถประสบปัญหาการลดลงของการบริโภคอาหารและประสิทธิภาพการเปลี่ยนให้เป็นอาหาร (อังกฤษ: food conversion efficiency) นอกจากนี้ความหนาแน่นของประชากรที่สูงจะส่งผลให้การไหลของน้ำไม่เพียงพอ การสร้างออกซิเจนไม่เพียงพอ และการกำจัดผลิตภัณฑ์ของเสียไม่เพียงพอ ออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการหายใจของปลาและความเข้มข้นที่ต่ำกว่าระดับที่วิกฤตจะสามารถทำให้เกิดความเครียดและแม้แต่นำไปสู่การหายใจไม่ออก แอมโมเนียซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขับถ่ายไนโตรเจนจะเป็นพิษต่อปลาอย่างสูงถ้าที่มีการสะสมโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความเข้มข้นของออกซิเจนมีระดับต่ำ
การปฏิสัมพันธ์และผลกระทบทั้งหลายเหล่านี้ก่อให้เกิดความเครียดในปลาซึ่งอาจเป็นปัจจัยสำคัญในการอำนวยความสะดวกในการเกิดโรคในปลา สำหรับปรสิตหลายสายพันธ์ การติดเชื้อปรสิตขึ้นอยู่กับระดับของการเคลื่อนไหวของโฮสต์ ความหนาแน่นของประชากรโฮสต์และความเปราะบางของระบบการป้องกันของโฮสต์ เหาทะเลเป็นปัญหาด้านปรสิตหลักสำหรับการเพาะเลี้ยงปลา ตัวเลขที่สูงทำให้เกิดการกัดเซาะผิวหนังและการมีเลือดออกอย่างกว้างขวาง โรคเหงือกแออัดและทีการผลิตเมือกเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ยังมีเชื้อโรคไวรัสและแบคทีเรียจำนวนมากที่โดดเด่นที่อาจมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออวัยวะภายในและระบบประสาท

การปรับปรุงสวัสดิการ

กุญแจสำคัญในการปรับปรุงสวัสดิการของสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่ถุกเพาะเลี้ยงคือการลดความเครียดให้น้อยที่สุด เนื่องจากความเครียดที่เกิดเป็นเวลานานหรือเกิดซ้ำๆอาจทำให้เกิดความหลากหลายของผลกระทบ ความพยายามที่จะลดความเครียดให้เหลือน้อยที่สุดสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดกระบวนการในการเพาะเลี้ยง ในระหว่างการเจริญเติบโตมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะรักษาความหนาแน่นของประชากรให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมที่เฉพาะเจาะจงกับแต่ละสายพันธุ์เช่นเดียวกับการแยกขนาดและเกรดเพื่อลดพฤติกรรมปฏิสัมพันธ์ที่ก้าวร้าว การรักษาตาข่ายและกรงให้สะอาดสามารถช่วยให้การไหลของน้ำสะอาดเพื่อลดความเสี่ยงของการลดคุณภาพน้ำ
โรคและปรสิตที่ไม่ใช่ชนิดที่น่าแปลกใจอาจมีผลกระทบที่สำคัญกับสวัสดิการของปลาและมันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเกษตรกรไม่เพียงแต่ในการจัดการประชากรที่ติดเชื้อ แต่ยังใช้เป็นมาตรการในการป้องกันโรคอีกด้วย อย่างไรก็ตามวิธีการป้องกันเช่นการฉีดวัคซีนยังสามารถทำให้เกิดความเครียดอันเนื่องมาจากการจัดการและฉีดที่มีมากเกินไป วิธีการอื่นๆรวมถึงการเพิ่มยาปฏิชีวนะในอาหาร การเพิ่มสารเคมีลงไปในน้ำสำหรับการบำบัดน้ำ และการควบคุมทางชีวภาพเช่นการใช้ปลานักล้าง (อังกฤษ: cleaner wrasse) เพื่อแกะเหาจากปลาแซลมอนที่เพาะเลี้ยง
ในการขนส่งมีหลายขั้นตอนรวมทั้งการจับ การอดอาหารเพื่อลดการปนเปื้อนอุจจาระของน้ำที่ใช้การขนส่ง การขนย้ายไปที่ยานพาหนะขนส่งโดยใช้ตาข่ายหรือปั๊ม รวมทั้งการขนส่งและขนถ่ายไปยังสถานที่จัดส่ง ในระหว่างการขนส่งน้ำจะต้องมีการดูแลรักษาให้มีคุณภาพสูงและมีการควบคุมอุณหภูมิ มีออกซิเจนเพียงพอและมีของเสียปนอยู่น้อยที่สุด ในบางกรณียาชาอาจจะถูกใช้ในขนาดเล็กน้อยเพื่อสงบปลาก่อนที่จะขนส่ง
การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำบางครั้งก็เป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการฟื้นฟูสภาพสิ่งแวดล้อมหรือเป็นตัวช่วยในการอนุรักษ์สัตว์ใกล้สูญพันธุ์

การคาดการณ์

การประมงในธรรมชาติทั่วโลกกำลังลดลง เนื่องจากที่อยู่อาศัยที่มีคุณค่าเช่นปากแม่น้ำอยู่ในสภาวะวิกฤต การเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำเช่นการเลี้ยงปลากินปลา (อังกฤษ: piscivorous) เช่นปลาแซลมอนไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเพราะพวกมันต้องการกินผลิตภัณฑ์จากปลาอื่นๆเช่นปลาป่นและน้ำมันปลา การศึกษาพบว่าการเลี้ยงปลาแซลมอนมีผลกระทบด้านลบที่สำคัญต่อปลาแซลมอนในธรรมชาติเช่นเดียวกับปลาที่เป็นอาหารของปลาอื่นที่จะต้องถูกจับให้เป็นอาหารมาเลี้ยงพวกมัน ปลาที่อยู่ในห่วงโซ่อาหารที่สูงกว่าเป็นแหล่งพลังงานอาหารที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่า
นอกเหนือจากปลาและกุ้ง การเพาะเลี้ยงพืชน้ำเช่นสาหร่ายทะเลและ mollusk (สัตว์ในไฟลัมมอลลัสกา มีลำตัวอ่อนนิ่ม ไม่มีข้อปล้อง รูปร่างค่อนข้างสั้น มีกล้ามเนื้อด้านหน้าท้องทำหน้าที่เป็นขาเดิน เช่น หอยต่าง ๆ หมึก เป็นต้น [พจนานุกรมศัพท์ สสวท.]) แบบสองวาวล์กินอาหารแบบกรอง (อังกฤษ: filter-feeding bivalve mollusks) เช่นหอยนางรม หอยแครง หอยแมลงภู่และหอยเชลล์ค้อนข้างมีผลกระทบน้อยและแม้กระทั่งเป็นตัวบูรณะสิ่งแวดล้อมด้วยซ้ำ สัตว์แบบ Filter-feeders จะช่วยกรองมลพิษรวมทั้งสารอาหารจากน้ำและช่วยปรับปรุงคุณภาพน้ำ สาหร่ายทะเลช่วยสกัดสารอาหารเช่นไนโตรเจนและฟอสฟอรัสอนินทรีย์โดยตรงจากน้ำ และสัตว์ตระกูลมอลลัสก์แบบ filter-feeding สามารถสกัดสารอาหารในขณะที่พวกมันกินอนุภาคเช่นแพลงก์ตอนพืชและเศษซาก
บางสหกรณ์เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่มีกำไรจะส่งเสริมการปฏิบัติที่ยั่งยืน วิธีการใหม่ช่วยลดความเสี่ยงของมลพิษทางชีวภาพและสารเคมีผ่านการลดความเครียดของปลา การปล่อยทิ้งร้างกระชัง และการประยุกต์ใช้การบริหารจัดการศัตรูพืชแบบผสมผสาน วัคซีนมีการใช้มากขึ้นเพื่อลดการใช้ยาปฏิชีวนะในการควบคุมโรค
ระบบการเพาะเลี้ยงในน้ำแบบหมุนเวียนบนบก, สิ่งอำนวยความสะดวกที่ใช้เทคนิคแบบผสมผสานและการจัดหาสถานที่อย่างเหมาะสม (เช่นพื้นที่นอกชายฝั่งที่มีกระแสน้ำไหลแรง) เป็นตัวอย่างของวิธีการที่จะจัดการกับผลกระทบเชิงลบที่มีต่อสิ่งแวดล้อม
ระบบน้ำหมุนเวียน (RAS) จะรีไซเคิลน้ำโดยการไหลเวียนผ่านตัวกรองเพื่อเอาของเสียจากปลาและอาหารออกไปแล้วหมุนเวียนน้ำกลับเข้าถัง วิธีนี้จะช่วยประหยัดน้ำ และของเสียที่รวบรวมไว้จะสามารถนำไปใช้ในการหมักหรือในบางกรณีอาจจะได้รับการบำบัดและใช้เป็นปุ๋ยบนบกด้วยซ้ำ ในขณะที่ RAS ได้รับการพัฒนากับปลาน้ำจืด นักวิทยาศาสตร์ร่วมกับ'สำนักบริการวิจัยทางการเกษตร'ได้พบวิธีการเลี้ยงปลาน้ำเค็มโดยการใช้ RAS ในน้ำความเค็มต่ำ แม้ว่าปลาน้ำเค็มจะถูกเลี้ยงในกระชังนอกชายฝั่งหรือถูกจับด้วยอวนในน้ำที่มักจะมีความเค็ม 35 ส่วนต่อพัน (PPT) นักวิทยาศาสตร์ก็ยังสามารถผลิตปลาจะละเม็ดสุขภาพดีในถังที่มีความเค็มเพียง 5 พีพีที RAS ความเค็มต่ำเชิงพานิชคาดว่าจะมีผลกระทบในเชิงบวกต่อสิ่งแวดล้อมและเป็นการประหยัด สารอาหารที่ไม่พึงประสงค์จากอาหารปลาจะไม่ได้ถูกเพิ่มเข้าไปในมหาสมุทรและความเสี่ยงของการแพร่กระจายเชื้อโรคระหว่างปลาในธรรมชาติกับปลาเลี้ยงจะลดลงอย่างมาก ราคาของปลาน้ำเค็มราคาแพงเช่นปลาจะละเม็ดและปลา Combia ที่จะนำไปใช้ในการทดลองก็จะลดลง อย่างไรก็ตามก่อนที่จะทำอะไรไป นักวิจัยจะต้องศึกษาทุกๆแง่มุมของวงจรชีวิตของปลารวมทั้งปริมาณของแอมโมเนียและไนเตรทที่ปลาจะสามารถทนได้ในน้ำ อะไรที่จะต้องให้อาหารปลาในระหว่างแต่ละขั้นตอนของวงจรชีวิตของมัน อัตราประชากรที่จะเลี้ยงที่จะผลิตปลามีสุขภาพดีที่สุดและอื่นๆ
ในขณะนี้ ประมาณ 16 ประเทศมีการใช้พลังงานความร้อนใต้พิภพสำหรับเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำรวมทั้งจีน อิสราเอล และสหรัฐอเมริกา เช่นในแคลิฟอร์เนีย มี 15 ฟาร์มที่เลี้ยงปลานิล ปลาเบส และปลาดุกด้วยน้ำอุ่นจากใต้ดินซึ่งช่วยให้ปลาเติบโตตลอดทั้งปีและโตเต็มที่มากขึ้นได้อย่างรวดเร็ว โดยรวมแล้ว ฟาร์มแคลิฟอร์เนียเหล่านี้ผลิตปลาได้ 4.5 ล้านกิโลกรัมในแต่ละปี