google/wiki40b huggingface dataset:
ดีพวัน

ดีพวัน (อังกฤษ: Deep One) เป็นอมนุษย์ในงานประพันธ์ชุดตำนานคธูลูของเอช. พี. เลิฟคราฟท์ โดยปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่องสั้น The Shadow Over Innsmouth (พ.ศ. 2474) มีลักษณะคล้ายกับกบและปลา อาศัยอยู่ในทะเล และสามารถสืบพันธุ์กับมนุษย์ได้
สิ่งที่ปรากฏในเรื่องชุดตำนานคธูลูมากมายที่เกี่ยวโยงกับดีพวัน เช่น เมือง Innsmouth นครใต้สมุทร Y'ha-nthlei กลุ่มภาคีแห่งดากอน และอสุรกายซึ่งเรียกว่า เจ้าพ่อดากอนกับเจ้าแม่ไฮดรา หลังจากที่ปรากฏตัวในงานของเลิฟคราฟท์แล้ว ดีพวันยังปรากฏตัวในงานประพันธ์ของนักเขียนคนอื่นๆ โดยเฉพาะออกัสต์ เดอเลธ.

ลักษณะโดยรวม

เลิฟคราฟท์บรรยายลักษณะของดีพวันไว้ใน The Shadow Over Innsmouth ว่ามีโทนสีเทาอมเขียว แต่บริเวณท้องจะเป็นสีขาว ผิวหนังมีลักษณะเรียบและลื่น แต่ส่วนหลังจะเป็นเกล็ด รูปร่างคล้ายกับมนุษย์ซึ่งมีส่วนหัวเหมือนปลา ดวงตามีลักษณะถลนออกมาและหลับตาไม่ได้ บริเวณคอจะมีเหงือก ง่ามมือและเท้าเป็นพังผืด ดีพวันเคลื่อนไหวด้วยการกระโดดซึ่งบางครั้งจะใช้เพียงขาทั้งสองข้างแต่บางครั้งก็จะใช้มือด้วย ใช้เสียงในการสื่อสารแบบภาษาพูด
โดยปกติแล้วดีพวันจะอาศัยอยู่ในส่วนลึกของมหาสมุทรซึ่งเป็นที่มาของชื่อ แต่ก็สามารถขึ้นมาบนบกได้ในระยะเวลาหนึ่ง ดีพวันเป็นอมนุษย์ซึ่งไม่มีอายุขัยและจะเสียชีวิตเพราะถูกฆ่าหรืออุบัติเหตุเท่านั้น ดีพวันเป็นเผ่าพันธุ์ซึ่งรับใช้อสุรกายซึ่งเรียกว่า เจ้าพ่อดากอนกับเจ้าแม่ไฮดรา และคธูลู. มีศัตรูสำคัญคือสิ่งที่เรียกว่า โอลด์วัน ซึ่งใช้เวทมนตร์ควบคุมเหล่าดีพวันไว้ได้

ลูกครึ่งดีพวัน

เรื่องที่เป็นภูมิหลังของ The Shadow Over Innsmouth นั้นระบุถึงการต่อรองระหว่างดีพวันกับมนุษย์ โดยดีพวันจะทำให้ทะเลมีปลาอุดมสมบูรณ์และมอบทองคำกับอัญมณีลักษณะประหลาดให้ แต่มนุษย์จะต้องทำการสังเวยชีวิตและให้มีการจับคู่ระหว่างมนุษย์และดีพวัน ลูกครึ่งของดีพวันนั้นจะเกิดมาเหมือนมนุษย์ธรรมดา แต่เมื่ออายุย่างเข้าวัยกลางคนก็จะค่อยๆกลายสภาพไป ใบหูจะหดเล็กลง ดวงตาถลนและไม่สามารถกะพริบตาได้ หัวล้านและหดเล็กลง ผิวหนังเริ่มหยาบกร้านซึ่งต่อมาจะกลายเป็นเกล็ด และหนังรอบๆคอจะห้อยพับและกลายเป็นเหงือก ซึ่งเมื่อลูกครึ่งดีพวันกลายสภาพไปแล้วก็มักอับอายจนต้องหลบไปจากสังคมมนุษย์ ก่อนจะลงไปหาดีพวันด้วยกันในทะเลตามสัญชาตญาณ

เจ้าพ่อดากอนกับเจ้าแม่ไฮดรา

เจ้าพ่อดากอนกับเจ้าแม่ไฮดรา เป็นอสุรกายซึ่งเชื่อว่าเป็นเกรทโอลด์วัน แต่ก็อาจเป็นเพียงดีพวันที่มีร่างกายใหญ่โตผิดปกติ เจ้าแม่ไฮดรานั้นเป็นคู่ของเจ้าพ่อดากอน ซึ่งทั้งคู่และคธูลูเป็นเทพเจ้าที่ดีพวันนับถือ ชื่อ ดากอน (Dagon)มาจากเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ของเซมิติก

นครของดีพวัน

เลิฟคราฟท์เองได้กล่าวถึงนครของดีพวันเพียงแห่งเดียวคือ Y'ha-nthlei ซึ่งชื่อนี้อาจมีที่มาจากตัวละครชื่อ Yoharneth-Lahai ในงานประพันธ์ของลอร์ด ดุนซานี ใน The Shadow Over Innsmouth ระบุว่า Y'ha-nthlei เป็นมหานครในมหาสมุทรใต้เดวิลรีฟ นอกชายฝั่งของรัฐแมสซาชูเซตส์ใกล้เมือง Innsmouth ซึ่งในเรื่องไม่ได้ระบุว่าเมืองนี้มีอายุเท่าใด แต่ก็มีดีพวันซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองนี้ถึง 80,000 ปีแล้ว .
ในภายหลัง นักประพันธ์คนอื่นๆจึงได้เพิ่มนครของดีพวันในส่วนอื่นของมหาสมุทร เช่น Ahu-Y'hloa ใกล้กับคอร์นวอล และ G'll-Hooใกล้กับหมู่เกาะภูเขาไฟ Surtsey นอกชายฝั่งของไอซ์แลนด์.
พระครูวินัยธรสมุทร ถาวรธมฺโม

ชาติภูมิ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. พระครูวินัยธรสมุทร ถาวรธมฺโม หรือ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พระครูวินัยธรสมุทร ถาวรธมฺโม มีนามเดิมว่า สมุทร ทาทอง  เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2506 ณ บ้านสวาท (ชุมชนชาวกวย) ตำบลขอนแตก อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์
อสมการโคชี-ชวาร์ซ

ประวัติ

อสมการโคชี-ชวาร์ซในรูปของ อสมการของผลรวม ซึ่งเป็นกรณีอันตะถูกตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1821 โดย ออกัสติน-หลุยส์ โคชี (Augustin-Louis Cauchy) ในขณะที่ วิกเตอร์ บันยาคอฟสกี้ (Viktor Bunyakovsky) ลูกศิษย์ของโคชี เสนออสมการในรูปแบบของอสมการปริพันธ์ที่เป็นกรณีทั่วไปกว่าในปี ค.ศ. 1859  และ เฮอร์มาน ชวาร์ซ (Hermann Schwarz) ค้นพบผลลัพธ์ในกรณีทั่วไปของผลคูณภายในเมื่อปี ค.ศ. 1885

การพิสูจน์

พิจารณา กรณี y = 0 จะได้ว่าอสมการข้างต้นเป็นจริง ซึ่งเป็นกรณีไม่สำคัญ
พิจารณา กรณี y \neq 0 ถ้า  a  เป็นจำนวนเชิงซ้อนใดๆ จากอสมการจะได้ว่า 0 \leq \langle x-ay,x-ay \rangle = \langle x,x \rangle-a\langle y,x \rangle -\bar a\langle x,x \rangle + |a|^2\langle y,y\rangle
พบว่าถ้าแทน  a  ด้วย  a = \frac{\langle x,y \rangle} {\langle y,y \rangle}  แล้ว อสมการโคชี-ชวาร์ซ เป็นจริง
สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย

ที่ตั้ง

พื้นที่สายสีน้ำเงินตั้งอยู่ใต้ถนนรัชดาภิเษก บริเวณด้านหน้าศูนย์การค้าเอสพละนาด รัชดาภิเษก ไปจนถึงอาคารอาร์เอส ทาวเวอร์ ในพื้นที่แขวงดินแดง เขตดินแดง และแขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง ส่วนพื้นที่สายสีส้มตั้งอยู่ใต้ถนนรัชดาภิเษก ถนนวัฒนธรรม และถนนเทียมร่วมมิตร ในพื้นที่แขวงห้วยขวาง เขตห้วยขวาง กรุงเทพมหานคร
ก่อนหน้าที่จะมีการก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สถานีแห่งนี้ได้ใช้ชื่อว่า "สถานีเทียมร่วมมิตร" ตามชื่อทางแยกและถนนที่ตัดถนนรัชดาภิเษกบริเวณที่ตั้งสถานี แต่ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "สถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย" ในภายหลัง เพราะที่ตั้งสถานีห่างจากศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยเพียง 200 เมตรเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่มีถนนเข้าสู่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยโดยตรง ผู้โดยสารเมื่อขึ้นจากสถานีจะต้องเดินอ้อมไปยังแยกเทียมร่วมมิตรและเดินมาตามถนนวัฒนธรรม รวมระยะทางกว่า 600 เมตรจากทางเข้า-ออกสถานีหมายเลข 1 จึงไม่สะดวกเท่าที่ควร และผู้โดยสารส่วนมากจำเป็นต้องใช้บริการรถแท็กซี่ หรือรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าสู่ศูนย์วัฒนธรรมฯ อย่างไรก็ตาม ในการก่อสร้างรถไฟฟ้าสายสีส้ม ได้มีการกำหนดทางขึ้นลงเพิ่มเติมในศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยเพิ่มเติม 2 จุด ทำให้จะอำนวยความสะดวกให้กับผู้ที่มาใช้บริการที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยมากขึ้น

สีสัญลักษณ์ของสถานี

ใช้สีน้ำเงินตกแต่งกระเบื้องที่เสา ผนังและขอบด้านบนของแนวประตูกั้นชานชาลา หมายถึงเป็นสถานีเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีส้ม

รูปแบบของสถานี

เป็นสถานีใต้ดิน กว้าง 27 เมตร ยาว 358 เมตร ระดับชานชาลาอยู่ลึก 20 เมตรจากผิวดิน เป็นชานชาลาแบบกลาง (Station with Central Platform)

ความโดดเด่นของโครงสร้างสถานี

เป็นสถานีที่ยาวที่สุดถึง 358 เมตร เพราะเป็นสถานีชุมทางไปสู่ศูนย์ซ่อมบำรุง จึงได้เพิ่มความยาวรางรถไฟฟ้าเพื่อเพิ่มรัศมีวงเลี้ยวไปยังศูนย์ซ่อมบำรุง

ศูนย์การค้าภายในสถานี

ภายในสถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ได้จัดให้มีส่วนร้านค้าหรือ เมโทรมอลล์ ที่ชั้นบนสุดของสถานี เปิดให้บริการ 19 เมษายน 2560

เหตุการณ์สำคัญในอดีต

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2548 เวลา 09.30 น. ได้เกิดอุบัติเหตุรถเปล่าจากศูนย์ซ่อมบำรุงถอยรถมาชนหัวขบวนรถไฟฟ้าอีกขบวนซึ่งบรรทุกผู้โดยสารกว่า 700 คนและกำลังจอดรับส่งผู้โดยสารภายในสถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ปลายทางหัวลำโพง  ทำให้มีผู้บาดเจ็บกว่า 100 คน แต่ไม่มีผู้เสียชีวิต
สาเหตุเกิดจากรถไฟฟ้าใต้ดินขบวนหนึ่งเสียบริเวณทางโค้ง (เป็นบริเวณที่สับราง) ก่อนถึงทางลาดขึ้นสู่ระดับพื้นดินเข้าสู่ศูนย์ซ่อมบำรุง ทางศูนย์ซ่อมบำรุงได้ส่งรถไฟฟ้าอีกขบวนหนึ่งมาช่วยลากรถขึ้นจากอุโมงค์ แต่เนื่องจากรถเสียอยู่บริเวณที่สับรางจึงไม่สามารถลากรถได้ ทางศูนย์ฯ จึงสั่งให้พนักงานขับปล่อยเบรกลมออกเพื่อให้รถพ้นออกไปจากบริเวณที่สับราง ปรากฏว่าตัวรถได้ไหลกลับลงไปในสถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ในขณะเดียวกันกับที่มีรถไฟฟ้าอีกขบวนหนึ่งมุ่งหน้าสถานีพระราม 9 ได้จอดรับผู้โดยสารอยู่ในสถานี ทำให้รถไฟฟ้าที่มีผู้โดยสารถูกรถไฟฟ้าที่เสียดังกล่าวไหลมาชนและมีผู้บาดเจ็บหลายราย หลังจากเหตุการณ์นั้นทาง บริษัท รถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) (BMCL) ก็ได้ออกคำสั่งให้หยุดบริการรถไฟฟ้าใต้ดินถึง 2 สัปดาห์ เพื่อฟื้นฟูสภาพขบวนรถไฟฟ้าและชานชาลาที่เกิดเหตุ

การเชื่อมต่อระบบรถไฟฟ้าในอนาคต

ในอนาคตสถานีศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยจะเป็นสถานีที่เชื่อมต่อโดยตรงกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ซึ่งขณะนี้ได้สร้างชั้นชานชาลารองรับไว้แล้ว
ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ

ชีวิตเบื้องต้น

ดานเต เกเบรียลเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1828 ที่เมืองลอนดอน, อังกฤษ เป็นบุตรของนักวิชาการอิตาลีเกเบรียล รอสเซ็ตติ (Gabriele Rossetti) เดิมชื่อ “เกเบรียล ชาร์ลส์ ดานเต รอสเซ็ตติ” ครอบครัวและเพื่อนเรียก “เกเบรียล” แต่ในงานพิมพ์ดานเต เกเบรียลเติม “ดานเต” ข้างหน้าเพื่อเป็นอนุสรณ์ต่อดานเต อลิเกียริ) ดานเต เกเบรียลเป็นพี่ชายของกวีคริสตีนา รอสเซ็ตติ (Christina Rossetti) และพี่ชายของนักเขียนและนักวิจารณ์วิลเลียม ไมเคิล รอสเซ็ตติ (William Michael Rossetti) และนักเขียนมาเรีย ฟรานเซสคา รอสเซ็ตติ (Maria Francesca Rossetti) และเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ร่วมกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลย์ และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์
ปีเตอร์ ยี

ประวัติ

ปีเตอร์ ยี เกิดในครอบครัวของชาวจีน ย่านเยาวราช มีพี่น้องทั้งหมด 10 คน เขาเป็นลูกคนที่ 8 บิดาทำงานเป็นนักดนตรีในโรงละครงิ้ว มารดาเป็นแม่บ้านในยุคเสื่อผื่นหมอนใบ เขามีความรักและความชอบในด้านศิลปะมาตั้งแต่เด็ก ๆ ทั้งวาด เขียน ออกแบบ งานประดิษฐ์ งานไม้ เป็นต้น
ปี พ.ศ. 2513 เมื่ออายุได้ 6 ขวบ ขณะที่ปีเตอร์นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่บ้าน เป็นภาพเคลื่อนไหวขาวดำของชายหนุ่มวัยกลางคนกำลังแสดงมายากล เขาหลงใหลในศิลปะมายากลทันที แต่ด้วยความว่ายังเด็กมากในเวลานั้น เขาไม่รู้ว่า สิ่งที่เขาหลงใหลนั้นเรียกว่า มายากล
ในปี พ.ศ. 2514  ขณะที่ปีเตอร์ อายุ 7 ขวบ ก็ได้ดูมายากลด้วยความบังเอิญในรายการโทรทัศน์อีกครั้งหนึ่ง จากรายการ บันไดดารา และ ป็อบท็อบ (Pop Top) โดย พ.อ.การุณ เก่งระดมยิง เป็นพิธีกร ปีเตอร์ได้รู้แล้วว่า สิ่งที่เขาชื่นชอบมาตลอดระยะเวลา 1 ปี เรียกว่า  “มายากล” และตัดสินใจอยากเป็นนักมายากลทันที โดยเริ่มจากการหาตำราสอนเล่นมายากลมาอ่าน ในที่สุดมายากลชุดแรกที่เขาเล่นได้สำเร็จจากตำราสอนกลคือ “การเสกเหรียญหาย (French drop)”

เริ่มต้นสู่อาชีพนักมายากล

ปีเตอร์ฝึกฝนเล่นมายากลอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่อายุ 7 ขวบ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2518 ปีเตอร์ ยี อายุได้ 11 ปี ได้พบกับสมชัย เมธเมาลี บรรณาธิการนิตยสารมายากลในขณะนั้น และได้ถูกชักชวนเข้าร่วมงานในฐานะฝ่ายขายอุปกรณ์มายากล ปีเตอร์ก็เริ่มหารายได้เองนับแต่นั้น และพัฒนาฝีมือขึ้นเรื่อย ๆ

ผลงานที่ผ่านมา

พ.ศ. 2521 อายุ 14 ปี เริ่มรับงานแสดงอย่างเต็มตัวตลอดมา ปีเตอร์ ยี เคยให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร Student Weekly เครือ Bangkok Post ว่า “ในชีวิตไม่เคยฝันที่อยากจะทำอย่างอื่นเลย นอกจาก แสดงมายากล” เวลาผ่านไปกว่า 40 ปี  อ.ปีเตอร์ได้สั่งสมประสบการณ์ เขาทั้งฝึกซ้อมโดยไม่มีวันหยุด และคิดงานแสดงใหม่ๆออกมาอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ยังทำให้เขาได้กลายเป็น “นักแสดง” “นักคิด” “นักประดิษฐ์” มายากลที่มีฝีมือคนหนึ่งของวงการ และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของ เฉลิมสวรรค์ ไพบูลย์พันธ์ (หรือที่รู้จักกันในชื่อ ฟิลิป) และนักมายากลที่มีชื่อเสียงอีกหลายท่าน
พ.ศ. 2533 ปีเตอร์ ยี ถูกแนะนำเข้ามาทำงานเบื้องหลังในฐานะผู้ฝึกสอนมายากลให้กับ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ชุดโฆษณาฟิล์มสีฟูจิ รอบสื่อมวลชน ณ ห้างเซ็นทรัลลาดพร้าว 
พ.ศ. 2542 ได้รับพระโอกาสจากเชคคอลีฟะห์ อิบน์ ซุลมัน อัลคอลีฟะห์ นายกรัฐมนตรีประเทศบาห์เรน เพื่อถวายการแสดงมายากลเฉพาะพระพักตร์ และพระบรมวงศานุวงศ์
พ.ศ. 2554 ได้รับพระโอกาสจากพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าทีปังกรรัศมีโชติ เพื่อถวายการแสดงมายากลเฉพาะพระพักตร์

จุดกำเนิด นักมายากลอารมณ์ดี

ได้ถือกำเนิดขึ้นในปี พ.ศ. 2541 ด้วยภาพลักษณ์ของนักมายากลอารมณ์ดี สวมแว่นตาหนากลม สวมหมวกท็อปแฮท (Top Hat) ใส่เสื้อกั๊กสีดำตัวหลวมใหญ่ และมีที่คาดแขนสีแดงทั้งสองข้าง และได้รับฉายา “นักมายากลอารมณ์ดี” (Peter Yee Funny man)

ชีวิตส่วนตัว

ปีเตอร์ และ ครอบครัว ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย และมีงานอดิเรกส่วนตัวคือทำอาหาร

ผู้ก่อตั้งโรงเรียนสอนมายากล ปีเตอร์ ยี

ปีเตอร์ ได้สร้างสรรค์ผลงานต่าง ๆ ไว้เป็นจำนวนมาก และได้เปิด โรงเรียนสอนมายากลปีเตอร์ ยี เพื่อเป็นแนวทางให้คนรุ่นใหม่ได้ศึกษาและเข้าถึงศิลปะมายากลได้อย่างถูกวิธี นอกจากนี้ เขายังได้เป็นแรงบันดาลใจ ให้กับเยาวชนกลุ่มหนึ่งในการสร้างสรรค์ผลงานดี ๆ ที่ทำเพื่อสังคม นั่นก็คือ  “โครงการมายากลเพื่อน้อง”
อ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น

การนำไปใช้งาน

โครงสร้างของอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์นมีส่วนหลักสองส่วนคือผู้ส่งสารและผู้รับสาร
ผู้ส่งสารมีเมธอดหลักคือเมธอดสำหรับเพิ่มและลดผู้รับสาร และเมธอดสำหรับส่งสารไปยังผู้บอกรับข่าวสารทั้งหมด จากตัวอย่างคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Publisher และคลาส NewspaperPublisher มีเมธอด subscribe(), remove() และ publish() ตามลำดับ
ส่วนผู้รับสารจะต้องมีเมธอดสำหรับที่ผู้ส่งสารใช้เรียกเมื่อต้องการส่งข่าวสาร จากคลาสไดอะแกรมอินเตอร์เฟส Subscriber และคลาส Reader มีเมธอด receive() ที่ Publisher เรียกใช้เมื่อต้องการส่งข่าวสาร

ภาษาจาวา

ตัวอย่างโปรแกรมจำลองการทำงานของผู้พิมพ์หนังสือพิมพ์และผู้รับหนังสือพิมพ์ที่มีการทำงานในแบบอ็อบเซิร์ฟเวอร์แพตเทิร์น
อินเตอร์เฟส Publisher
public interface Publisher {
    public void subscribe(Subscriber subscriber);
    public void remove(Subscriber subscriber);
    public void publish();}
คลาส NewspaperPublisher
import java.util.ArrayList;public class NewspaperPublisher implements Publisher {
    private ArrayList<Subscriber> subscribers = new ArrayList<Subscriber>();
 
    public void subscribe(Subscriber subscriber) {
        subscribers.add(subscriber);
    }
 
    public void remove(Subscriber subscriber) {
        subscribers.remove(subscriber);
    }
 
    public void publish() {
        Publisher pub = new NewspaperPublisher();
        for (Subscriber subscriber : subscribers) {
            subscriber.receive(pub);
        }
    }}
อินเตอร์เฟส Subscriber
public interface Subscriber {
    public void receive(Publisher publication);}
คลาส Reader
public class Reader implements Subscriber {
    private String name;
 
    public Reader(String name) {
        this.name = name;
    }
 
    public void receive(Publisher publication) {
        System.out.println(name + " received " + publication);
    }}
การเรียกใช้งาน
public class PublishSubscribeTest {
    public static void main(String[] args) {
        Reader reader1 = new Reader("reader 1");
        Reader reader2 = new Reader("reader 2");
 
        Publisher publisher = new NewspaperPublisher();
        publisher.subscribe(reader1);
        publisher.subscribe(reader2);
 
        publisher.publish();
    }}
ผลการรัน

reader 1 received NewspaperPublisher@6b97fd
reader 2 received NewspaperPublisher@6b97fd
เมืองผี

เมืองผี เป็นหมู่บ้าน เมืองหรือนครที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นเพราะกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สนับสนุนสถานที่แห่งนั้นล้มเหลว หรือเนื่องจากภัยพิบัติทั้งที่ธรรมชาติและมนุษย์เป็นสาเหตุ เช่น น้ำท่วม ปฏิบัติการรัฐบาล สภาพไร้กฎหมายควบคุมไม่ได้ สงครามหรือภัยพิบัตินิวเคลียร์ คำนี้บางครั้งใช้หมายถึงนคร เมืองหรือย่านที่ยังมีประชากรอยู่ แต่น้อยกว่าในอดีตมาก
เมืองผีบางแห่งกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เช่น ปริปยัต (Pripyat) ประเทศยูเครน บางแห่งได้รับความนิยมเพราะรักษาสถาปัตยกรรมเฉพาะของสมัยหนึ่งไว้ การท่องเที่ยว การเขียนถึง และการถ่ายภาพเมืองผีเป็นอุตสาหกรรมขนาดย่อม
เมื่อครั้งแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ที่ประเทศญี่ปุ่น ทำให้เมืองโทะมิโอะกะในจังหวัดฟุกุชิมะ กลายเป็นเมืองร้างเนื่องจากอยู่ในรัศมีของโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ มีผู้ที่ได้รับอนุญาตให้กลับมาพำนักในเมืองนี้ได้เพียงคนเดียวชื่อ นะโอะโตะ มะสึมุระกับสุนัขที่เขาเลี้ยงหนึ่งตัว
แถบหงส์

แถบหงส์ (Swan bands) คือ คุณลักษณะของสเปกตรัม (spectra)  ของดาวฤกษ์คาร์บอน (carbon stars), ดาวหาง และ การเผาไหม้ของเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอน  ได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของนักฟิสิกส์ชาวสก๊อตแลนด์ที่ชื่อ วิลเลียม สวอน (William Swan) ซึ่งเป็นคนแรกที่ได้ทำการศึกษาวิเคราะห์สเปกตรัมอนุมูลของสารประกอบไดอะตอมมิค คาร์บอน   C₂ (radical Diatomic carbon) ในปี 1856 
แถบหงส์ ประกอบไปด้วยแถบของการสั่นอยู่หลายลำดับที่กระจายตัวอยู่ทั่วไปในคลื่นที่ตามองเห็น (visible spectrum)
ท้าวทรงกันดาล (เจ้าจอมมารดาหุ่น ในรัชกาลที่ 4)

ประวัติ

ท้าวทรงกันดาล มีนามเดิมว่าหุ่น เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2383 บ้างว่าเกิดในปี พ.ศ. 2385 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ไม่ปรากฏนามบิดามารดาแต่อย่างใด ทราบแต่เพียงว่าท่านเป็นหลานสาวของเจ้าจอมเถ้าแก่ท่านหนึ่ง ต่อมาได้ถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวคือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสมมตอมรพันธุ์ 
ต่อมารัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้สถาปนาท่านขึ้นเป็น ท้าวทรงกันดาล ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บังคับบัญชาในพระคลัง 
ท้าวทรงกันดาลป่วยเป็นโรคชรา ถึงแก่อสัญกรรม ณ วังกรมพระสมมตอมรพันธุ์ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2466 (นับแบบปัจจุบันเป็น พ.ศ. 2467) เวลา 01.05 น. สิริอายุ 83 ปี พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นราชศักดิ์สโมสร เสด็จแทนพระองค์ในการพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ เจ้าพนักงานเชิญศพลงลองใน ตั้งบนแท่น 2 ชั้นในท้องพระโรง ประกอบโกศแปดเหลี่ยม แวดล้อมด้วยฉัตรเบญจา 7 กรมหมื่นราชศักดิ์สโมสรทรงทอดผ้าไตรบังสุกุล พระพิธีธรรมสวดเพระอภิธรรมมีกำหนด 15 วัน พระราชทานเพลิงศพในปี พ.ศ. 2468
ปาเอยา

ปาเอยาสูตรต้นตำรับ

ในแคว้นบาเลนเซีย พื้นที่ที่เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของอาหารจานนี้คือบริเวณทะเลสาบอัลบูเฟรา (Albufera) ทะเลสาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศสเปน มีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองบาเลนเซีย นอกจากนี้ลักษณะทางภูมิศาสตร์ก็เอื้ออำนวยต่อการใช้วัตถุดิบอื่น ๆ ในการทำปาเอยาเช่นดียวกัน สำหรับปาเอยาสูตรต้นตำรับนั้น ในหนังสือของดิโอนิซิโอ เปเรซ (Dionisio Pérez) นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญด้านอาหารสเปน กล่าวว่า วัตถุดิบที่รวมอยู่ด้วยได้แก่ ปลาไหล หอยทาก และถั่วเขียว อุปกรณ์ที่ใช้คือ หม้อก้นโค้งที่มีฝาปิดได้และใช้ความร้อนจากไฟที่เกิดจากการก่อฟืน

ประเพณี

ในสมัยแรก ๆ นั้นปาเอยาเป็นเพียงอาหารที่ใช้เรียกผู้คนเข้ามาร่วมเฉลิมฉลองในเทศกาลต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้ได้มีการจัดงานเทศกาลการเฉลิมฉลองสำหรับปาเอยาโดยเฉพาะ หนึ่งในงานที่มีชื่อเสียงมากจัดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1961 ซึ่งมีการแข่งขันทำปาเอยานานาชาติในเมืองซูเอกา (Sueca) แคว้นบาเลนเซีย จากงานนี้ได้ก่อให้เกิดธรรมเนียมปฏิบัติที่พบเห็นได้ทั่วไปตามเทศกาลต่าง ๆ ในแต่ละเมืองของแคว้นบาเลนเซียในปัจจุบัน โดยจะมีการใช้กระทะขนาดใหญ่และก่อไฟจากฟืนเพื่อทำ "ปาเอยายักษ์" แจกให้กับผู้ที่มาร่วมงานโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ การทำปาเอยาในลักษณะนี้มีชื่อเรียกเหมือนกันในทุกเมืองว่า "Paelles al Carrer"
แหลมอะกะลัส

แหลมอะกะลัส (/əˈɡʌləs/; โปรตุเกส: Cabo das Agulhas) เป็นแหลมหินที่เป็นจุดแบ่งอย่างเป็นทางการระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกกับมหาสมุทรอินเดียของทวีปแอฟริกา อยู่ห่างจากแหลมกู๊ดโฮปไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 150 กิโลเมตร และเป็นจุดใต้สุดของทวีปแอฟริกา

ที่มาของชื่อ

ชื่อของแหลมนั้นมาจากภาษาโปรตุเกส ซึ่งแปลว่า แหลมแห่งเข็ม และมีชื่อเรียกอย่างหนึ่งคือ "Cape of Needles"

ภูมิศาสตร์

แหลมอะกะลัส เป็นจุดใต้สุดของทวีปแอฟริกา ตั้งอยู่ที่ 34°50′00″S 20°00′09.15″E ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเคปทาวน์
ยูโดในเอเชียนเกมส์ 2010

ชาย

หมายเหตุ: ได้มีการตรวจพบสารต้องห้ามของนักกีฬา Shokir Muminov จึงมีการยึดเหรียญรางวัล และเลื่อนตำแหน่งให้กับนักกีฬา Masahiro Takamatsu และ Islam Bozbayev แทน
ซัมเมอร์สแลม (2009)

เบื้องหลัง

ด้านของ แรนดี ออร์ตัน ซึ่งหลังจากที่ออร์ตันชนะ ก็ได้มีการหาผู้ท้าชิงด้วยการ Beat the Clock challengeโดยมีผู้ท้าชิงคือ Mark Henry, Montel Vontavious Porter, Triple H, Jack Swagger และ John Cena ใครที่ทำเวลาดีที่สุด จะได้สิทธิ์ไปซัมเมอร์สแลม ทำให้ซีนา ได้สิทธิ์ปล้ำกับออร์ตันอีกครั้ง ด้านของ ซีเอ็ม พังก์ ได้ขอสิทธิ์จากเจฟฟ์ ฮารดีอีกครั้ง โดยเจฟฟ์ปล้ำกับพังก์ ในสแมคดาวน์ และเจฟฟ์ เอาชนะได้ โดยกำหนดแมทช์ว่าจะเป็นแมทช์อะไร โดยเจฟฟ์ เลือกแมทช์ เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ แมทช์ ในซัมเมอร์สแลม
เสรีภาพทางความคิด

คำอธิบาย

การปฏิเสธเสรีภาพในทางความคิดของบุคคล เท่ากับเป็นการปฏิเสธเสรีภาพพื้นฐานที่สุดของบุคคล
อากิระ โยชิโนะ

วัยเด็กและการศึกษา

โยชิโนะเกิดที่เมืองซูอิตะ จังหวัดโอซากะ ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2491 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเกียวโต ใน พ.ศ. 2513 และจบการศึกษาระดับปริญญาโทในอีกสองปีต่อมาจากสถาบันเดียวกัน และจบการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโอซากะใน พ.ศ. 2548
ขณะศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกียวโต โยชิโนะได้มีโอกาสเข้าเรียนกับเค็งอิจิ ฟูกูอิซึ่งเป็นชาวเอเชียคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี

การทำงาน

หลังจบปริญญาโทแล้วโยชิโนะเข้าทำงานที่บริษัทอาซาฮิคาเซ เขาเข้าทำงานที่ห้องปฏิบัติการคาวาซากิใน พ.ศ. 2525 และได้เลื่อนชั้นขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์แบตเตอรี่ไอออนใน พ.ศ. 2535 ต่อมาใน พ.ศ. 2537 เขาได้เลื่อนชั้นเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาเทคนิคสำหรับการผลิตแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนของบริษัทเอแอนด์ทีแบตเตอรี่ ซึ่งเป็นกิจการร่วมค้าของอาซาฮิคาเซและโตชิบา อาซาฮิคาเซได้แต่งตั้งให้เป็นนักวิจัยระดับสูงใน พ.ศ. 2546 และอีกสองปีถัดมาโยชิโนะได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้จัดการทั่วไปโดยมีห้องปฏิบัติการเป็นของตนเอง ใน พ.ศ. 2560 โยชิโนะได้เป็นศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเมโจและนักวิจัยกิตติมศักดิ์ในบริษัทอาซาฮิคาเซ

การพัฒนาแบตเตอรี่ลิเทียมไอออน

โยชิโนะเริ่มพัฒนาแบตเตอรี่ที่สามารถประจุไฟใหม่ได้โดยใช้พอลิอะเซทิลีนใน พ.ศ. 2524 พอลิอะเซทิลีนเป็นพอลิเมอร์นำไฟฟ้าที่ค้นพบโดยฮิเดกิ ชิรากาวะซึ่งต่อมาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน พ.ศ. 2543 สองปีถัดมาโยชิโนะได้ดัดแปลงแบตเตอรี่ต้นแบบโดยใช้ลิเทียมโคบอลต์ออกไซด์ (LiCoO₂) เป็นแคโทด (ขั้วลบ) และพอลิอะเซทิลีนเป็นแอโนด (ขั้วบวก) ซึ่งลิเทียมโคบอลต์ออกไซด์นั้นค้นพบใน พ.ศ. 2522 โดยเอ็น. เอ. กอดชอลล์และคณะจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และโดยจอห์น กูดอินัฟและโคอิจิ มิซูชิมะจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ขั้วแอโนดของแบตเตอรี่นี้ไม่มีโลหะลิเทียมอยู่ แต่ในระหว่างประจุไฟนั้นลิเทียมไอออนจะแพร่จากขั้วแคโทด LiCoO₂ ไปยังขั้วแอโนด ซึ่งเป็นต้นแบบไปสู่การพัฒนาแบตเตอรี่ลิเทียมไอออน
พอลิอะเซทิลีนมีความหนาแน่นต่ำ ทำให้ต้องใช้เนื้อที่มากและทำให้แบตเตอรี่มีขนาดใหญ่ตามไปด้วย นอกจากนี้ยังมีปัญหาด้านความเสถียร โยชิโนะจึงเปลี่ยนมาใช้คาร์บอนเป็นขั้วแอโนดแทน ใน พ.ศ. 2528 โยชิโนะจดสิทธิบัตรแบตเตอรี่ลิเทียมที่เขาประดิษฐ์ ซึ่งถือเป็นการกำเนิดแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนแบบที่ใช้ในปัจจุบัน แบตเตอรี่ในลักษณะนี้จัดจำหน่ายโดยโซนี่ใน พ.ศ. 2534 และเอแอนด์ทีแบตเตอรี่ (กิจการร่วมค้าระหว่างอาซาฮิคาเซและโตชิบา) ใน พ.ศ. 2535
มันสำปะหลัง

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ไม้พุ่ม สูง 1.3-5 เมตร รากแบบสะสมอาหาร (tuberous root) สายพันธุ์ที่นิยมปลูกสูงประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 10-1.5 เซนติเมตร ใบมีร่องลึก 3-7 ร่อง มีหูใบ ก้านใบยาว ดอกเป็นช่อดอก ผลแบบแคปซูลทรงกลม ประมาณ 1.2 เซนติเมตร มี 3 เมล็ดใน 1 ผล  
การจำแนกสายพันธุ์ใช้คุณลักษณะหลายอย่างช่วยในการจำแนกเช่น สีของใบอ่อน สีก้านใบ สีลำต้น ขนที่ยอดอ่อน ลักษณะทรงต้น หูใบ

การเพาะปลูก

ใช้กิ่งปักชำ ระยะเวลาเก็บเกี่ยวประมาณ 1 ปี ถึง 1 ปี 4 เดือนขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ปลูก เป็นพืชที่ทนแล้งได้
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์

พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 60 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหม เมื่อวันศุกร์ เดือน 8 แรม 7 ค่ำ ปีจอจัตวาศก จ.ศ. 1224 ตรงกับวันที่ 18 กรกฎาคม ร.ศ. 81 (พ.ศ. 2405) ทรงเป็นต้นราชสกุลโศภางค์
พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ ทรงรับราชการหลายตำแหน่ง ทรงเป็นเลขานุการในพระองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมอักษรพิมพการ (โรงพิมพ์หลวงอักษรพิมพการ สำนักงานพิมพ์หนังสือราชกิจจานุเบกษา) และอธิบดีกรมพยาบาล ทรงเป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้งโรงพยาบาลศิริราชร่วมกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ขณะยังดำรงพระยศเป็นกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ)
เมื่อครั้งที่พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ ทรงจัดตั้งโรงพยาบาลศิริราช ทรงอยู่ในลำดับที่ได้รับกรมเป็นลำดับต่อจากกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงให้เจ้ากรมพระอาลักษณ์คิดชื่อกรมไว้ว่า กรมหมื่นศุภกาพย์กวีการ แต่สิ้นพระชนม์เสียก่อนรับกรม  ชื่อกรมนี้จึงสูญไป
เนื่องจากการทรงงานอย่างหนักในหลายหน้าที่ทั้งงานประจำและงานจร ทำให้พระพลานามัยของพระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ทรุดลง แม้กรมหมื่นดำรงราชานุภาพและบรรดาเจ้านายที่ทรงเป็นพี่น้องด้วยกันจะเคยทูลตักเตือนว่าทรงงานเกินพระกำลัง ควรแบ่งเบางานด้านอื่นที่ไม่เกี่ยวกับกิจการของกรมพยาบาลให้ผู้อื่นทำแทน แต่พระองค์ไม่ทรงรับฟังและตั้งพระทัยจะทรงงานถวายพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวต่อไป  กระทั่งเมื่อแพทย์ตรวจพบว่าพระองค์ประชวรด้วยวัณโรคเนื่องจากพระปัปผาสะ (ปอด) พิการ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์จึงเสด็จประทับรักษาพระองค์ที่โรงพยาบาลศิริราช และตั้งพระทัยไว้ว่าหากรักษาไม่หายก็จะขอสิ้นพระชนม์ในโรงพยาบาล เพราะทรงผูกพันกับโรงพยาบาลศิริราชมาตั้งแต่ทรงเริ่มจัดตั้ง
เมื่อประชวรครั้งที่จะสิ้นพระชนม์นั้นเอง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ออกพระโอษฐ์ด้วยความตกพระทัยว่า "ไม่รู้เลยว่าใช้ศรีเกินกำลัง" และทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเสด็จไปเยี่ยมพระอาการของพระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ที่โรงพยาบาลศิริราชหลายครั้ง เป็นพยานแห่งพระเกียรติยศสูงสุดที่ได้ถวายงานสนองพระเดชพระคุณในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันศุกร์ เดือน 11 แรม 2 ค่ำ ปีฉลูเอกศก จ.ศ. 1251 ตรงกับวันที่ 11 ตุลาคม ร.ศ. 108 (พ.ศ. 2432) เวลาบ่าย 1 โมง 40 นาที (13.40 น.) พระชันษาได้ 27 ปี 2 เดือน 23 วัน คิดเป็นวันได้ 9,947 วัน พระศพได้ตั้งบำเพ็ญพระกุศล ณ วังสะพานถ่านของพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงเทวะวงษ์วโรประการ เนื่องจากก่อนเสด็จประทับ ณ โรงพยาบาลศิริราชจนกระทั่งสิ้นพระชนม์นั้น พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ประทับอยู่ ณ ตำหนักแพที่บางยี่ขัน ยังมิทันได้สร้างวังของพระองค์เอง ได้มีการพระราชทานเพลิงพระศพตามประเพณี โดยพระราชทานเพลิงพระบุพโพเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 108 (พ.ศ. 2433 ตามปฏิทินปัจจุบัน) ณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร และพระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวง เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน หลังจากนั้นจึงได้เชิญพระอัฐิของพระองค์ไปประดิษฐานไว้ที่หอพระนาก วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ส่วนพระอังคารนั้นได้บรรจุไว้ที่วัดพระนามบัญญัติ (วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร)
พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์ มีผลงานพระนิพนธ์เรื่อง ผีหลอก ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2464