google/wiki40b huggingface dataset:
วีรชัย พุทธวงศ์

รองศาสตราจารย์ วีรชัย พุทธวงศ์ หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.วีรชัย พุทธวงศ์ อดีตข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา เป็นอาจารย์และนักวิชาการสาขาเคมีอินทรีย์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ รศ.ดร. วีรชัย พุทธวงศ์ ได้เข้ามามีบทบาทเป็นแกนนำพนักงานมหาวิทยาลัย และเลขาธิการ ศูนย์ประสานงานบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ด้วยปัญหาเรื่อง ความไม่เป็นธรรมของพนักงานมหาวิทยาลัย รศ. ดร. วีรชัย พุทธวงศ์ เป็นแกนนำคนสำคัญในการเรียกร้องสิทธิเรื่องค่าตอบแทนตำแหน่งทางวิชาการของพนักงานมหาวิทยาลัย และเป็นบุคคลที่มีบทบาทในการเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับพนักงานมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง บทบาทสำคัญในฐานะเลขาธิการศูนย์ประสานงานบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐคือ การเรียกร้องสิทธิสวัสดิการรักษาพยาบาลของบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษา กลุ่มที่ไม่ใช่ข้าราชการ

ประวัติ

รศ.วีรชัย พุทธวงศ์ หรือ รศ.ดร.วีรชัย พุทธวงศ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาเคมีอินทรีย์ ด้วย โครงการปริญญาเอกกาญจนาภิเษก(The Royal Golden Jubilee Ph.D programme) รุ่นที่ 1 จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ร่วมกับ University of Wollongong ประเทศออสเตรเลีย ปี พ.ศ. 2544 และสำเร็จการศึกษาวิจัยระดับหลังปริญญาเอกสาขาเคมีของผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ (Natural Products Chemistry) ณ National Institute of Environmental Studies ประเทศญี่ปุ่น ปี พ.ศ. 2546 และในปี พ.ศ. 2547 ได้รับ วุฒิบัติ สาขาผู้ประกอบการด้านวิทยาศาสตร์ (Certificate in Science Entrepreneurship) จากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นการเรียนการสอนร่วมกับ National University of Singapore รศ. ดร. วีรชัย พุทธวงศ์ รับราชการเป็นข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ด้วยทุนของทบวงมหาวิทยาลัยในระหว่างที่ศึกษาระดับปริญญาโทสาขาเคมี ที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยมีคำสั่งให้บรรจุเป็นข้าราชการรับใช้ทุนที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้ จ. เชียงใหม่ ก่อนลาออกมาเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย ที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กำแพงแสน ในปี พ.ศ. 2551 ด้วยเหตุผลย้ายมาอยู่กับครอบครัว
บ๊อบ บีมเมอร์

บ๊อบ บีมเมอร์ (อังกฤษ: Bob Beemer) (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ โรเบิร์ต บีมเมอร์, บ๊อบบี้ บีมเมอร์รีโน่) เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 ที่โรงพยาบาล Queen of Angels Hospital ใน ฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย จบการศึกษามาจาก โรงเรียน Loyola High School ที่เมือง ลอสแอนเจลิส ในปี ค.ศ. 1973 จากนั้นได้ศึกษาต่อด้าน นิเทศศาสตร์ และ ภาษาอังกฤษที่ มหาวิทยาลัย Loyola Marymount University ในเมือง ลอสแอนเจลิส รัฐแคลลิฟอร์เนีย และได้รับปริญญาบัตรจากทั้งสองสาขา ในปี ค.ศ. 1977 เขาเป็นคนที่หลงใหลในเสียงเสมอ และได้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการตัดต่อเสียงสำหรับภาพยนตร์ ผลงานชิ้นแรกในสายงานนี้ที่ทำออกมาอย่างมืออาชีพของเขาคือ ภาพยนตร์เรื่อง Roots (ค.ศ. 1977) Academy of Motion Pictures ได้ให้เกียรติ์ผลงานของบีมเมอร์โดยการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์หลายครั้งด้วยกัน ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้รับรางวัลอันทรงเกียรติ์นั้น สี่รางวัลจากภาพยนตร์สี่ ได้แก่: Speed (ค.ศ. 1994) Ray (ค.ศ. 2004) และ Dreamgirls (ค.ศ. 2006)
ปลาซิว

ปลาซิว (อังกฤษ: Minnow; ในไอร์แลนด์เรียก Pinkeens) เป็นชื่อสามัญในภาษาไทยที่เรียกปลาน้ำจืดขนาดเล็กหลายชนิด ในหลายสกุล ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) อันดับปลากินพืช เช่น สกุล Rasbora ที่มีลำตัวยาว ตัวใส, สกุล Danio, สกุล Esomus ที่มีหนวดยาวเห็นชัดเจน, สกุล Laubuca ที่มีรูปร่างอ้วนป้อม โดยมากแล้วเป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ขนาดลำตัวไม่เกิน 5 เซนติเมตร หากินบริเวณผิวน้ำ
แต่ก็ยังมีหลายสกุล หลายชนิดที่กินเนื้อหรือกินลูกปลาเล็กเป็นอาหาร และมีขนาดลำตัวใหญ่กว่านั้น เช่น ปลาซิวอ้าว (Luciosoma bleekeri) หรือ ปลาสะนาก (Raiamas guttatus) เป็นต้น
โดยปลาจำพวกปลาซิวที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลาบ้า (Leptobarbus hoevenii) ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดได้ถึง 80 เซนติเมตร
นอกจากนี้แล้ว ปลาซิว ยังอาจจะเรียกรวมถึงปลาในวงศ์อื่นหรืออันดับอื่นได้อีกด้วยที่มีรูปร่าง ลักษณะคล้ายเคียงกัน เช่น ปลาซิวแก้ว (Clupeichthys aesarnensis) ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae) อันดับปลาหลังเขียว หรือ ปลานีออน (Paracheirodon innesi) ในวงศ์ปลาคาราซิน (Characidae) อันดับปลาคาราซิน เป็นต้น
นอกจากนี้แล้ว คำว่า ปลาซิวในนัยทางภาษาไทยใช้เปรียบเทียบกับคนขี้ขลาดหรือใจไม่สู้ ว่า "ใจปลาซิว" เพราะปลาซิวโดยมากเป็นปลาที่ตายง่ายมากเมื่อพ้นจากน้ำ นอกจากนี้แล้วยังมักถูกหยิบยกมาเปรียบเทียบคู่กับปลาสร้อยว่า "ปลาซิว ปลาสร้อย" หมายถึง สิ่งที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีความสำคัญนัก เพราะปลาทั้งสองจำพวกนี้เป็นปลาขนาดเล็ก พบได้ทั่วไป ซึ่งสอดคล้องกับสำนวนในภาษาอังกฤษด้วย โดยคำว่า "Minnow" นั้นก็มีความหมายว่า สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่สำคัญ หรือสิ่งหรือบุคคลที่ถูกมองข้าม เป็นต้น
เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง

ประวัติ

คำว่า “ฉวาง” น่าจะมาจากคำว่า “ขวาง” ดังที่ตำนานพระธาตุเมืองนครศรีธรรมราช (ระเบียงตีนธาตุ) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้กล่าวถึงการทำระเบียงล้อมพระบรมธาตุเจดีย์ และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเจ้าเมืองสระสี่ห้อง” และอีกตอนหนึ่งมีความว่า “ขุนศรีพลแปดอ้อมแสนเมืองขวางเอาเชงทำกุฎีวัดคูหา วัดฉวาง วัดลำพูน เอามามุงพระทำศาลา” ต่อมาคำนี้กลายเป็นเสียง “ฉวาง” และใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ล่วงมาถึง พ.ศ. 2354 ในแผ่นดินรัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระเจ้าน้องยาเธอกรมหมื่นศักดิ์พลเสพย์ กราบทูลพระกรุณาว่า ข้าหลวงกรมการเมืองนครขาดอยู่ มิครบตามตำแหน่งจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งเสริมให้ครบตามตำแหน่ง ณ วันจันทร์ เดือน 12 ขึ้น 5 ค่ำ ปีมะเมีย ศรีศก พ.ศ. 2354 ว่าเมืองขวาง หรือฉวาง มีฐานะเป็น”แขวงที่ฉวางท่าชี” ประกอบด้วยที่และอำเภอ คือแขวงที่ท่าชี มีหมื่นเพชรธานี นายที่ฉวางท่าชี ที่พดชมโรที่กะเที่ยงที่ต่อขนุน ศักดินา 800 ฝ่ายขวา มีขุนอินทบุรี เป็นรองที่ฉวางท่าชี ศักดินา 400 มีที่แขวงที่ และอำเภอ ซึ่งขึ้นกับแขวงนี้คือ อำเภอท่าชี อำเภอวัดขรม อำเภอน้ำพุ และแขวงที่ฉวางท่าชี มีผู้ปกครองถือศักดินาคนละ 200 เท่ากัน ได้แก่หมื่นไชยบุรี หมื่นแสนบุรี หมื่นจิตรบุรี หมื่นยมบุรี และพันอินทร์ตามลำดับ ครั้นถึงพ.ศ. 2440 กระทรวงมหาดไทยได้มอบหมายให้หลวงพำนักนิคมคาม นายอำเภอทุ่งสงสมัยนั้นไปตรวจราชการในพื้นที่บ้านจันดี ทานพอ กระเปียด กะทูน พิปูน ลำพูน ละอาย และช้างกลาง ได้พิจารณาเห็นว่า ท้องที่ดังกล่าวสมควรจัดตั้งเป็นอำเภอได้ และควรยุบรวมบางเมืองลงแล้วตั้งเป็นตำบลขึ้นใหม่ เพื่อให้สะดวกแก่การปกครองดูแลราษฎร ตามนโยบายปฏิรูปการปกครองหัวเมือง ด้วยเหตุนี้ กระทรวงมหาดไทยจึงให้ยุบเมืองกะเปียด เมืองพิปูน เมืองหลักช้าง เมืองละอาย และเมืองฉวางท่าชี หลังปรับเป็นตำบล ตามชื่อเดิมตั้งเป็น”อำเภอฉวาง”

สภาพทั่วไป

สภาพทั่วไปของพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มใกล้แม่น้ำ และที่ราบสูงบางส่วน มีพื้นที่ ทำการเกษตร ๓๓,๗๒๖ ไร่ มีแม่น้ำสายหลักไหลผ่าน คือ แม่น้ำตาปี และลำคลองอีก ๒ แห่ง คือ คลอง คุดด้วน และคลองมีน
ริมฝั่งแม่น้ำแซนในปารีส

ฝั่งซ้ายของแม่น้ำ (ทิศใต้)

หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส, ซีเตเดอลามอเดดูว์ดีซายน์, การ์โดสแตร์ลิตซ์, ฌาร์แด็งเดปล็องต์, วิทยาเขตฌูว์ซีเยอ, สถาบันโลกอาหรับ, ออแตลเดอลามอแน, สถาบันฝรั่งเศส, พิพิธภัณฑ์ออร์แซ, ปาแลบูร์บง, กระทรวงการต่างประเทศ, ออแตลเดแซ็งวาลีด, มูว์เซดูว์แกบร็องลี, หอไอเฟล, ฟรง-เดอ-แซน, สวนสาธารณะอ็องเดร ซีทรอแอน

ฝั่งขวาของแม่น้ำ (ทิศเหนือ)

สวนสาธารณะแบร์ซี, Palais omnisports de Paris-Bercy, กระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง, การ์เดอลียง, สถาบันนิติเวชศาสตร์, Préfecture de Paris, ออแตลเดอวีล, โรงละครสองแห่งที่ปลัสดูว์ชัตแล, ลาซามารีแตน, พระราชวังลูฟวร์, ฌาร์แด็งเดตุยเลอรี, ปลัสเดอลากงกอร์ด, เปอตีปาแล, กร็องปาแล, ปาแลเดอโตกีโย, ปาแลเดอชาโย, แมซงเดอลาราดีโย
ซาโปนิน

ซาโปนิน (อังกฤษ: saponin) เป็นสารกลุ่มไกลโคไซด์ที่มีสมบัติเป็นแอมฟิฟิล (amphiphile) สามารถละลายได้ทั้งในน้ำและไขมัน จะเกิดเป็นฟองเมื่อนำมาผสมกับสารละลายในน้ำ สารกลุ่มซาโปนินมักมีโครงสร้างเป็นไกลโคไซด์ชนิดไฮโดรฟิลิก (ละลายน้ำ) จับกับสารอนุพันธ์ไตรเทอร์พีนชนิดไลโพฟิลิก (ละลายในไขมัน)

แหล่งที่พบ

คำว่า "ซาโปนิน" มาจากชื่อสกุล Saponaria ซึ่งในอดีตใช้รากทำเป็นสบู่ และยังพบในพืชวงศ์เงาะ (Sapindaceae), วงศ์ก่วม (Aceraceae) และวงศ์ Hippocastanaceae นอกจากนี้ยังพบได้ทั่วไปในพืชหลายชนิด เช่น ถั่วเหลือง, ถั่วเขียว, ถั่วปากอ้า, ชะเอมเทศ, ผักโขม, มันมือเสือ, หน่อไม้ฝรั่ง, ชาและแอลแฟลฟา ซาโปนินสามารถพบได้ในรูปอื่น เช่น ไจพีโนไซด์ (gypenosides) ในเจี๋ยวกู่หลานและจินเซนโนไซด์ (ginsenosides) ในโสม แต่เดิมเชื่อว่าซาโปนินพบได้เฉพาะในพืช แต่ภายหลังมีการพบในสัตว์ทะเลด้วย

คุณสมบัติทางชีวภาพ

ซาโปนินเป็นสารต้านจุลินทรีย์, สารต้านอนุมูลอิสระและยับยั้งการดูดซึมคอเลสเตอรอลในลำไส้เล็ก หรือช่วยการดูดซึมกรดน้ำดี แต่มีความเป็นพิษของต่อแมลง หนอน หอยทากและปลา หากเข้าสู่ร่างกายมนุษย์จะทําให้เกิดการแตกตัวของเม็ดเลือดแดง ขณะปล่อยฮีโมโกลบินออกมา

บทบาทในพืชและสัตว์

ซาโปนินอาจเป็นสารยับยั้งการกินในศัตรูพืช ซาโปนินในพืช เช่น ข้าวโอ๊ตและปวยเล้ง ช่วยเพิ่มการดูดซึมและการย่อยอาหารของสัตว์ อย่างไรก็ตาม มีข้อมูลว่าซาโปนินเป็นพิษต่อสัตว์เลือดเย็นและแมลงในระดับความเข้มข้นจำเพาะ

พฤกษศาสตร์พื้นบ้าน

มีการใช้สารซาโปนินในการจับสัตว์น้ำมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ตัวอย่างเช่น ชนเผ่ากอนด์ (Gond) ในอนุทวีปอินเดียที่ใช้สารซาโปนินในการเบื่อปลา และชนพื้นเมืองในแคลิฟอร์เนียที่ใช้หัวของพืชสกุล Chlorogalum หรือรากของพืชสกุล Yucca มาผสมกับน้ำจนเกิดเป็นฟองแล้วเทลงในแหล่งน้ำเพื่อเบื่อปลา ถึงแม้ในบางพื้นที่จะออกกฎหมายห้าม แต่ในปัจจุบันชนพื้นเมืองในกายอานายังคงใช้วิธีนี้อยู่

การใช้ประโยชน์

เนื่องจากซาโปนินคุณสมบัติการลดแรงตึงผิวที่ไม่มีประจุ จึงนิยมใช้เป็นอิมัลซิไฟเออร์ สารซักฟอกและสารก่อฟอง นอกจากนี้ยังใช้เป็นสารกระตุ้นการเจริญเติบโตของพืชและฟื้นฟูสภาพดิน
ซาโปนินยังใช้ในอุตสาหกรรม เช่น เป็นสารต้านเชื้อราและยีสต์ ในสหรัฐอเมริกาใช้ซาโปนินเป็นสารก่อฟองในเครื่องดื่มคาร์บอเนต (น้ำอัดลม) ในญี่ปุ่นใช้ซาโปนินเป็นอิมัลซิไฟเออร์ในการเตรียมเครื่องดื่มที่ไม่ผสมแอลกอฮอล์และผักดอง ประเทศในสหภาพยุโรปใช้สารสกัดซาโปนินเป็นสารก่อฟองในสารละลายที่มีน้ำและเป็นสารแต่งกลิ่นในเครื่องดื่มไร้แอลกอฮอล์
ดาวนักษัตรแบบจีน

ดาวนักษัตรแบบจีน หรือเอ้อร์สือปาสิ้ว (จีน: 二十八宿, พินอิน:Èr Shí Bā Xiù) เป็นกลุ่มดาวบนท้องฟ้าลักษณะคล้ายกับดาวนักขัตฤกษ์ในโหราศาสตร์ภารตะและไทย มีทั้งหมด 28 กลุ่ม
ดาวทั้ง 28 กลุ่มนี้ ถูกจัดกลุ่มให้ครองในแต่ละทิศทางทั้งสี่เป็นจำนวนเท่ากัน แต่ละทิศจะมีเทพารักษ์ทั้งสี่คอยรักษา ต่างจากในโหราศาสตร์ไทยที่ให้ดาวเคราะห์เข้าประจำเป็นเทวดารักษาฤกษ์ต่าง ๆ เนื่องจากในโหราศาสตร์ภาระตะมีดาวนักษัตรเพียง 27 กลุ่มเท่านั้น จึงทำให้มีการแทรกกลุ่มดาวชื่อ "อภิชิต" ระหว่างอุตราษาฒและศรวณะเพื่อให้ครบตามจำนวน
ก้อย สุวรรณเกต

ก้อย สุวรรณเกต (อังกฤษ: Koi Suwannagate) มีชื่อจริงว่า นันทิรัตน์ สุวรรณเกต ชื่อเล่นว่า ก้อย นักออกแบบเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงในสหรัฐอเมริกา เป็นเจ้าของห้องเสื้อ Koi Design Studio อยู่ที่ลอสแอนเจลิส และมีโชว์รูมอยู่ในนิวยอร์ก ตัดเย็บเสื้อผ้าสตรียี่ห้อ Koi
ก้อย เกิดและเติบโตในประเทศไทย  ก่อนจะไปทำงานเป็นดีไซเนอร์ในสหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะมัณฑณศิลป์ และ The Fashion Institute of Design & Merchandising (FIDM)  เวสต์แวลลีย์คอลเลจ  เมืองซาราโตกา รัฐแคลิฟอร์เนีย เธอได้รับการยกย่องจากนิตยสารโว้กฉบับอเมริกัน ให้เป็นหนึ่งในสิบดีไซเนอร์รุ่นใหม่ที่น่าจับตามองมากที่สุดในสหรัฐ และได้รับทุนสนับสนุนการทำผลงานจากสมาคมแฟชั่นของสหรัฐฯและนิตยสาร Vogue สหรัฐฯ (CFDA/Vogue Fashion Fund Award) 
คอลเล็กชันที่เธอออกแบบ มักใช้ผ้าแคชเมียร์ในการตัดเย็บ  เป็นที่ชื่นชอบของนักแสดงฮอลลีวูด หรือบุคคลที่มีชื่อเสียง เช่น นิโคล คิดแมน เดมี มัวร์ เคอร์สเตน ดันสต์ โอปราห์ วินฟรีย์ นาตาลี พอร์ตแมน และคริสตินา ริชชี  ผลงานของเธอได้ร่วมจัดแสดงเป็นส่วนหนึ่งของ นิวยอร์กแฟชั่นวีค 2008 เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เป็นครั้งแรก
พรรคกัมพูชาประชาธิปไตย

ประวัติ

การสลายตัวของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชามาเป็นพรรคกัมพูชาประชาธิปไตย มีจุดประสงค์หลักเพื่อต่อต้านเวียดนาม มีกองทัพแห่งชาติกัมพูชาประชาธิปไตยเป็นกองกำลังติดอาวุธ โดยแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อสหภาพที่ยิ่งใหญ่แห่งกัมพูชาเป็นองค์กรหลักที่ควบคุม เลขาธิการทั่วไปของพรรคคือพล พต
ในช่วงเวลาที่ก่อตั้งพรรค เขมรแดงถูกผลักดันโดยรัฐบาลของพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชาให้เข้ามายังบริเวณชายแดนไทย พรรคเริ่มร่วมมือกับกลุ่มต่อต้านเวียดนามอื่นๆและก่อตั้งแนวร่วมเขมรสามฝ่ายใน พ.ศ. 2525 ต่อมา พลพตได้ให้เขียว สัมพันขึ้นมาเป็นผู้นำพรรคใน พ.ศ. 2528 ส่วนตัวเขาเองไปอยู่เบื้องหลัง
ในช่วงที่มีการเตรียมจัดการเลือกตั้งทั่วไปในกัมพูชา พ.ศ. 2535 – 2536 พรรคกัมพูชาประชาธิปไตยได้จัดตั้งพรรคสามัคคีแห่งชาติกัมพูชา เพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง แต่ต่อมาเขมรแดงถูกคว่ำบาตรจึงไม่ได้เข้าร่วม 
พรรคกัมพูชาประชาธิปไตยถูกประกาศให้เป็นพรรคนอกกฎหมายเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2537 แม้ว่าในขณะนั้น พรรคจะดำเนินการในชื่อพรรคสามัคคีแห่งชาติกัมพูชา พรรคได้ตอบโต้รัฐบาลกัมพูชาโดยประกาศตนเป็นรัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา
เรดเคอร์แรนท์

สายพันธุ์

มีสปีชีส์ที่ใกล้เคียงหลายชนิดที่มีถิ่นกำเนิดในยุโรป เอเชีย และอเมริกาเหนือ รวมถึงมีผลไม้ที่กินได้ เหล่านี้รวมถึง Ribes spicatum (ยุโรปเหนือและเอเชียเหนือ), Ribes alpinum (ยุโรปเหนือ), Ribes schlechtendalii (ยุโรปตะวันออกเฉียงเหนือ), Ribes multiflorum (ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้), Ribes petraeum (ยุโรปตะวันตกเฉียงใต้) และ Ribes triste (อเมริกาเหนือ; นิวฟันด์แลนด์ไปอะแลสกาและทางใต้ในภูเขา)
ในขณะที่ Ribes rubrum และ Ribes nigrum มีถิ่นกำเนิดในยุโรปเหนือและยุโรปตะวันออก สายพันธุ์ใหญ่ของเรดเคอเรนท์ผลิตครั้งแรกในเบลเยียมและฝรั่งเศสตอนเหนือในศตวรรษที่ 17 ในยุคปัจจุบันมีการคัดเลือกพันธุ์หลายพันธุ์ บางส่วนได้หนีออกจากสวนแล้วสามารถพบได้ในป่าทั่วยุโรปและขยายไปสู่เอเชีย
ไวท์เคอร์แรนท์ยังเป็นสายพันธุ์ของ Ribes rubrum ด้วย แม้ว่ามันจะเป็นพันธุ์หวานและเป็นสีเผือกของเรดเคอร์แรนท์แต่ไม่ใช่คนละสายพันธุ์ทางพฤกษศาสตร์บางครั้งก็ออกวางตลาดด้วยชื่อเช่น Ribes sativum หรือ Ribes silvestre หรือขายเป็นผลไม้ที่แตกต่างกัน
พุ่มไม้ของเคอร์แรนท์ชอบแสงแดดเต็มที่และสามารถเจริญเติบโตได้ในดินเกือบทุกประเภท รวมถึงยังเป็นพืชที่ต้องการการบำรุงรักษาค่อนข้างต่ำและยังสามารถใช้เป็นเครื่องประดับได้ด้วย
สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ

ประวัติ

สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และต่อระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ สหรัฐอเมริกา สมรสแล้วกับนางสุริสา จึงรุ่งเรืองกิจ มีบุตรชาย 1 คน คือ ศาตนันท์ จึงรุ่งเรืองกิจ    และเป็นอาของธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ หัวหน้าพรรคอนาคตใหม่
ในช่วงปลายเดือนเมษายน 2548 สุริยะ ชี้แจงการจัดซื้อเครื่องเอกซเรย์ตรวจสัมภาระ ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ซึ่งที่สูงกว่าทุน 2,800 ล้านบาท โดยบริษัทอินวิชั่นผู้ขาย ระบุมีราคาต้นทุนแค่ 1,400 ล้านบาท แต่กลับจัดซื้อในวงเงินถึง 4,300 ล้านบาท รวมทั้งระบุไม่พบเจ้าหน้าที่ทุจริต ในการจัดซื้อเครื่องตรวจจับวัตถุระเบิดของสนามบิน ข้อกล่าวหาต่างๆเป็นอันตกไปเมื่อป.ป.ช. มีมติยกคำร้องเมื่อ 28 สิงหาคม 2555 เนื่องจากพยานหลักฐานไม่เพียงพอ

การเข้าร่วมกับพรรคพลังประชารัฐ

ในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 หลังจากนั้นได้เข้าร่วมแถลงข่าวเปิดตัวพรรคภูมิใจไทย เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2552 ที่โรงแรมสยามซิตี้ โดยร่วมกับแกนนำ อาทิ ชวรัตน์ ชาญวีรกุล บุญจง วงศ์ไตรรัตน์ โสภณ ซารัมย์ ศุภชัย ใจสมุทร และพรทิวา นาคาศัย
กระทั่งวันพุธที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2561 นายสุริยะในฐานะหัวหน้ากลุ่มสามมิตรได้ประกาศเข้าร่วมงานกับ พรรคพลังประชารัฐ
ซานาเอะ โคบายาชิ

ประวัติ

เดิมโคบายาชิเคยเป็นนักแสดงของคณะละครแห่งหนึ่งในแถบเอ็นชู (จังหวัดโทโทมิ หรือชิซูโอกะในปัจจุบัน) มาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย แต่ในปี พ.ศ. 2542 เมื่อ คาซูยะ ทาเตกาเบะ ซึ่งทำงานเป็นผู้จัดการของโปรดักชันเบาบั๊บในขณะนั้น ได้ชมการแสดงของคณะละครนี้ที่โตเกียว ก็รู้สึกประทับใจในฝีมือการแสดงของโคบายาชิเป็นอย่างมาก ภายหลังทาเตกาเบะจึงได้โทรศัพท์ไปหาโคบายาชิที่คณะละคร และชักชวนให้เธอเข้าสู่วงการนักพากย์ในที่สุด
ในช่วงแรก โคบายาชิซึ่งเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยระยะสั้นของท้องถิ่น จะนั่งรถไฟชินคันเซ็นไปกลับระหว่างชิซูโอกะและโตเกียวเพื่อทำงาน โดยงานหลักๆ จะเป็นการให้เสียงพากย์ในภาพยนตร์ต่างประเทศและเกมคอมพิวเตอร์ หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแล้ว โคบายาชิจึงได้ย้ายเข้ามาอยู่ในโตเกียว และทำงานเป็นนักพากย์อย่างเต็มตัว
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 โคบายาชิมีผลงานอัลบั้มร่วมกับ ชีนะ นางาโนะ 1 ในศิลปินวง TWO-MIX ในนามของ ShiinaTactix-Sana.K และได้ถอนตัวออกจากโปรเจกต์นี้ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
รสสุคนธ์

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

รสสุคนธ์เป็นพันธุ์ไม้เลื้อย  มีเถาใหญ่เหนียวแข็งแรง ไม้เลื้อยพันไม้ได้สูง 5-10 เมตร กิ่งและใบสากคาย ขอบใบจัก เล็กน้อย ดอกมีกลีบสีขาว ดอกขนาดเล็กทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.8 ซม., มีเกสรตัวผู้เป็นพู่ฝอย คล้ายเส้นด้ายสีขาวละเอียดรอบดอก ดอกบานวันเดียวแล้วโรย ออกดอกเป็นระยะตลอดปี. มีกลิ่นหอมแรงมากในเวลากลางวัน และหอมอ่อนๆ ในเวลากลางคืน

การปลูกเลี้ยง

รสสุคนธ์เป็นไม้ขึ้นได้ทั้งกลางแจ้งและที่ร่ม หากปลูกในกระถางควรใช้ไม้ปักให้รสสุคนธ์เลื้อยได้ หรือปล่อยให้เลื้อยไต่รั้วก็ได้ การขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด, ตอน

ประโยชน์

ปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับ, ดอกของรสสุคนธ์เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งใช้เป็นส่วนผสมในยาหอมแก้ลมและบำรุงหัวใจ
Princess Connect! Re:Dive

มังงะ

มังงะถูกเขียนโดย Asahiro Kakashi และถูกวาดโดย wEshica / Shōgo ได้รับการต่อเนื่องออนไลน์ผ่านแอพมังงะ Cygames ของ Cygames Kodansha ได้ตีพิมพ์หนังสือสองเล่มในเดือนกุมภาพันธ์ 2019
ทฤษฎีสารสนเทศ

ประวัติ

คล็อด อี. แชนนอน ได้รับการขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งทฤษฎีสารสนเทศ" ทฤษฎีของแชนนอนนี้ เป็นทฤษฎีแรกที่ได้ทำการวินิจฉัยปัญหาทางการสื่อสาร ในรูปของปัญหาคณิตศาสตร์เชิงสถิติ เป็นทฤษฎีที่ได้เปิดหนทาง ให้วิศวกรการสื่อสาร สามารถคำนวณขนาด หรือปริมาณสูงสุดของช่องสัญญาณ ออกมาในหน่วยบิต (bits)  
ทฤษฎีสารสนเทศที่เรารู้จักอยู่ในทุกวันนี้ เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปว่า เริ่มต้นจากผลงานตีพิมพ์ของแชนนอนเรื่องทฤษฎีเชิงคณิตศาสตร์ของการสื่อสาร (The Mathematical Theory of Communication) ลงในวารสารทางเทคนิคเบลล์ซิสเต็ม (Bell System Technical Journal) ฉบับเดือนมิถุนายน ในปี พ.ศ. 2491 (ค.ศ. 1948) ซึ่งงานชิ้นนี้นั้น เป็นงานที่ได้สร้างเสริมต่อมาจาก ผลงานของ แฮร์รี นายควิสท์ (Harry Nyquist) และ ราล์ฟ ฮาร์ทลีย์ (Ralph Hartley)
ในงานของแชนนอน ที่ทำให้วิศวกรระบบสื่อสาร สามารถออกแบบระบบสื่อสารที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้นได้นั้น แชนนอนได้นิยามเอนโทรปีของสารสนเทศเท่ากับ
สูตรนี้เมื่อนำไปใช้กับ แหล่งกำเนิดสารสนเทศ จะทำให้สามารถคำนวณขนาดของช่องสัญญาณ ที่จำเป็นต้องใช้ในการส่งข้อมูลนั้น ในรูปของรหัสฐานสองได้  โดยถ้าลอการิทึมในสมการข้างต้น เป็นฐานสอง เอนโทรปีที่วัดจะอยู่ในหน่วยบิตเช่นกัน  แต่ถ้าเป็น ลอการิทึมฐานธรรมชาติ หรือ ฐาน  เอนโทรปีที่วัดจะอยู่ในหน่วย แนท (nats) [1] การวัดเอนโทรปีของแชนนอน เป็นการวัดขนาดของสารสนเทศซึ่งอยู่ในข้อความ
เมื่อไม่นานมานี้ ได้ปรากฏหลักฐานว่า เอนโทรปี นั้นได้ถูกค้นพบและนิยามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยแอลัน ทัวริง ที่ เบล็ทชลีย์ พาร์ค (Bletchley Park)  ทัวริง ได้ตั้งชื่อปริมาณนี้ว่าน้ำหนักของหลักฐาน (weight of evidence) และใช้หน่วยวัดเป็น bans และ decibans (อย่าสับสนคำ "weight of evidence" นี้กับคำเดียวกันที่ใช้ในบทความทางด้านการอนุมานทางสถิติ หรือ statistical inference บัญญัติขึ้นโดย กู๊ด (I.J. Good) ซึ่งมีความหมายตรงกับคำที่ทัวริงใช้คือ "log-odds" หรือ "lods") ถึงแม้ว่า ทัวริง และ แชนนอน นั้นได้ทำงานร่วมกันในช่วงสงครามแต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่นั้นต่างคนต่างพัฒนาแนวความคิดนี้ขึ้นมาด้วยตนเอง (สำหรับเอกสารอ้างอิงดู Alan Turing: The Enigma โดย แอนดรูว์ ฮอดจส์ Andrew Hodges)
ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน รามางกูร)

พระประวัติ

มีนามเดิมว่า ท้าวคำอ้วน หรือ ท้าวอ้วน บรรดาศักดิ์เดิมที่ ท้าวสุริยะ กรมการเมืองผู้ช่วยคณะอาญาสี่เมืองมุกดาหาร เป็นเจ้านายจากตระกูลผู้ปกครองและตั้งเมืองหลวงโพนสิม ในแขวงสะหวันนะเขด ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชนลาว ที่เข้ามามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้านายจากราชวงเวียงจันทน์ผู้ปกครองธาตุพนม จึงได้ขึ้นปกครองธาตุพนมในลำดับที่ ๕ ต่อจากหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) ผู้เป็นบิดา ก่อนขึ้นปกครองกองข้าพระมหาธาตุพนมนั้น ท้าวอ้วนได้ถูกส่งตัวไปเรียนวิชาการปกครองยังราชสำนักกรุงเทพมหานครตามธรรมเนียมบุตรหลานของเจ้านายหัวเมืองลาว พร้อมกันกับท้าวคูณผู้เป็นน้องชาย เมื่อสำเร็จการศึกษากลับมาบิดาจึงลาออกจากตำแหน่งนายกองข้าพระมหาธาตุพนมแล้วมอบตำแหน่งให้ท้าวสุริยะ (อ้วน) ขึ้นปกครองแทน จึงโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ท้าวสุริยะ (อ้วน) ให้เป็นที่ ท้าวสุริยะราชวัตร์นายกองข้าพระมหาธาตุพนม

ความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้าเมืองธาตุพนม

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน) มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอาชญานางบุษดี พระชายาเอกในเจ้าพระรามราชปราณีศรีมหาพุทธปริษัท (ศรี รามางกูร) เจ้าเมืองหรือขุนโอกาสพระมหาธาตุพนมองค์ที่ ๒ หรือมีศักดิ์เป็นน้องเขยของเจ้าเมืองธาตุพนม เนื่องจากอาชญานางบุษดีนั้นเป็นธิดาในหมื่นนำรวงผู้เป็นพี่ชายร่วมบิดามารดาเดียวกันกับหลวงอามาตย์ราชวงษา (อำนาจ รามางกูร) นายกองข้าพระมหาธาตุพนมท่านแรก ซึ่งเป็นบิดาของท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน)

ความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเจ้าเมืองหลวงโพนสิม

ท้าวสุริยะราชวัตร์ (อ้วน) เป็นนัดดา (หลานปู่) ในเจ้าสุวรรณสีหะ (ท้าวคำสิงห์) กวานเวียงชะโนดองค์แรก และเป็นปนัดดา (เหลนทวด) ในอาชญาบ่าวหลวง (ยั้งขะหม่อมบ่าวหลวง) กับอาชญานางสิมมา ผู้ตั้งเมืองหลวงโพนสิม ปัจจุบันคือบ้านโพนสิม ในแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว
การสังเคราะห์กรดอะมิโน

การควบคุมการสังเคราะห์

อัตราเร็วในการสังเคราะห์ ขึ้นกับปริมาณและแอคติวิตีของ เอ็นไซม์ ในวิถีการสังเคราะห์ ปฏิกิริยาที่ผันกลับไม่ได้มักเป็นจุดควบคุมที่สำคัญ รวมถึง ตัวกรดอะมิโนซึ่งเป็นผลผลิตสุดท้ายเองก็มักไปมีผลการยับยั้งการสังเคราะห์
นโยบายเศรษฐกิจใหม่

นโยบายเศรษฐกิจใหม่ (อังกฤษ: New Economic Policy; NEP; รัสเซีย: Новая экономическая политика, НЭП, Novaya Ekonomicheskaya Politika) เป็นนโยบายเศรษฐกิจที่เสนอโดยวลาดีมีร์ เลนิน เพื่อป้องกันมิให้เศรษฐกิจรัสเซียล่มสลาย นโยบายดังกล่าวอนุญาตให้เอกชนดำเนินกิจการบางอย่างได้ เช่น ธุรกิจขนาดเล็กหรือร้านค้า เพื่อเป็นการสร้างรายได้ให้กับเอกชนในขณะที่รัฐควบคุมธนาคาร การค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ นโยบายได้รับการตัดสินใจในสมัยประชุมสภาที่ 10 ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ประกาศใช้เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2464 กฤษฎีกาดังกล่าวบังคับให้ชาวนาให้ผลผลิตเกษตรกรรมเป็นวัตถุดิบแก่รัฐบาลแทนการจ่ายภาษี นอกจากนี้ ยังมีการออกกฤษฎีกาเพิ่มเติมเพื่อกลั่นกรองนโยบายและขยายไปรวมถึงอุตสาหกรรมบางประเภทด้วย
นโยบายนี้ถูกยกเลิกโดย สตาลิน ในปี พ.ศ. 2471 รวมระยะเวลาที่ใช้ 7ปี
แอคทีฟ เรดิโอ คลื่นเมืองไทยแข็งแรง

การออกอากาศ

คลื่นเมืองไทยแข็งแรง ออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล ผ่านทางระบบ FM ความถี่ 99.0 MHz ซึ่งนอกจากจะรับฟังผ่านทางวิทยุ แล้วยังสามารถรับฟังรายการสดทางอินเทอร์เน็ต ในรูปแบบของ Windows Media Player

ข้อพิพาท

ในปี พ.ศ. 2554 สถานีถูกวิพากษ์วิจารณ์ ต่อกรณี มีการออกโฆษณาเว็บไซต์พนันบอล
นักปราชญ์แห่งคริสตจักร

ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 16

ในคริสตจักรตะวันตก มีปิตาจารย์แห่งคริสตจักรที่ได้รับยกย่องเป็นนักปราชญ์อยู่ 4 องค์ ได้แก่ นักบุญเกรกอรีผู้ยิ่งใหญ่ นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป และนักบุญเจอโรม ขณะที่คริสตจักรตะวันออกมีนักปราชญ์ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ 3 องค์ ได้รับยกย่องเป็น "ไฮเออราร์คผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสาม" ได้แก่ นักบุญจอห์น คริสซอสตอม นักบุญแบซิลแห่งซีซาเรีย และนักบุญเกรกอรีแห่งนาเซียนซัส

คริสตจักรโรมันคาทอลิก

ในคริสตจักรโรมันคาทอลิกตำแหน่งนี้จะมอบให้แก่นักบุญผู้เป็นเจ้าของงานประพันธ์ที่คริสตจักรถือว่ามีคุณค่าต่อการศึกษา โดยการประกาศจากพระสันตะปาปาหรือจากสภาสังคายนาสากล การแต่งตั้งนี้นาน ๆ จึงทำกันครั้งหนึ่งและเป็นการแต่งตั้งหลังจากที่ผู้ได้รับการแต่งตั้งเสียชีวิตไปแล้วและหลังจากที่ได้รับประกาศให้เป็นนักบุญแล้วเท่านั้น
ในคริสตจักรละติน หลังจากที่นักปราชญ์ฝ่ายละตินทั้ง 4 องค์ได้รับยกย่องเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรไปแล้ว สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5 ได้ประกาศยกย่องนักปราชญ์อีก 4 องค์เป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรตะวันออกในปี ค.ศ. 1568 ได้แก่ นักบุญจอห์น คริสซอสตอม นักบุญแบซิลแห่งซีซาเรีย นักบุญเกรกอรีแห่งนาเซียนซัส และนักบุญอะทานาเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย
นักปราชญ์แห่งคริสตจักรแต่ละองค์ก็มีความเชี่ยวชาญในสาขาต่าง ๆ กัน เช่น นักบุญเกรกอรีหรือพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 และนักบุญแอมโบรสเป็นนักเขียนจดหมายและศาสตรนิพนธ์ นักบุญกาเตรีนาแห่งซีเอนาและนักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนจะเขียนเกี่ยวกับเทววิทยาเชิงรหัสยะ (mystical theology) นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโปและนักบุญโรแบร์โต เบลลาร์มีโน เน้นงานเขียนปกป้องคริสตจักรจากพวกนอกรีต นักบุญบีดเขียน “ประวัติศาสตร์คริสตจักรของชนอังกฤษ” ซึ่งเป็นเอกสารที่ดีที่สุดในทางประวัติศาสตร์อังกฤษสมัยกลาง ส่วนนักบุญแอนเซล์มแห่งแคนเทอร์เบอรี นักบุญอัลแบร์ตุส มาญุส และนักบุญทอมัส อไควนัส เป็นทั้งนักเทววิทยาระบบ
ในปี ค.ศ. 1970 ได้มีการแต่งตั้งนักบุญหญิงเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรเป็นครั้งแรก คือ นักบุญเตเรซาแห่งอาบีลาและนักบุญกาเตรีนาแห่งซีเอนา ต่อมามีนักบุญเตแรซแห่งลีซีเยอและนักบุญฮิลเดการ์ดแห่งบิงเงิน ได้รับแต่งตั้งเพิ่มมาอีกตามลำดับ
คริสตจักรโรมันคาทอลิกได้แต่งตั้ง “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” ทั้งหมดด้วยกัน 35 องค์ ในจำนวนนี้ 18 องค์ถึงแก่กรรมก่อนจะเกิดศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตกในปี ค.ศ. 1054 ซึ่งทางนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ก็ยังนับถือนักปราชญ์ทั้ง 17 องค์นี้ ในบรรดา 35 องค์นี้ 25 องค์มาจากศาสนาคริสต์ตะวันตก และอีก 8 มาจากศาสนาคริสต์ตะวันออก ประกอบด้วยนักบุญหญิง 4 องค์ มุขนายก 18 องค์ บาทหลวง 12 องค์ พันธบริกร 1 องค์ นักพรตหญิง 3 องค์ พรหมจารี 1 องค์ และเป็นชาวยุโรป 26 องค์ ชาวแอฟริกา 3 องค์ และอีก 6 องค์เป็นชาวเอเชีย