google/wiki40b huggingface dataset:
การทดลองมาร์ชแมลโลว์สแตนฟอร์ด

จุดกำเนิด

การทดลองในลักษณะดังกล่าวมีที่มาจากการทดลองในลักษณะคล้ายกันในตรินิแดด ซึ่งมิสเชลได้ค้นพบว่ากลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกันที่อาศัยอยู่บนเกาะมีสามัญทัศน์ที่ขัดแย้งกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การรับรู้ความประมาทเลินเล่อของผู้อื่น การควบคุมตนเองและความสามารถที่จะสนุกสนาน เขาได้ทำการทดลองในลักษณะที่คล้ายกับการทดลองมาร์ชแมลโลว์ หากแต่ใช้แท่งช็อกโกแลตแทน และค้นพบว่าลักษณะทางเชื้อชาติไม่มีผลกระทบต่อการให้ความพึงพอใจในภายหลังแต่อย่างใด ในขณะที่ภูมิหลังทางสังคมและเศรษฐกิจกลับเข้ามามีบทบาท

การทดลอง

จุดประสงค์ของการทดลองดั้งเดิม เพื่อทำความเข้าใจเมื่อเด็กมีพัฒนาการของการให้ความพึงพอใจในภายหลัง ซึ่งเป็นความสามารถที่จะรอเพื่อที่จะได้รับในสิ่งที่บุคคลหนึ่งต้องการ การทดลองดังกล่าวมีขึ้นในโรงเรียนอนุบาลบิง ในมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดยใช้เด็กอายุระหว่างสี่ถึงหกปีเป็นตัวอย่าง เด็กจะถูกนำตัวเข้าไปในห้องโดยจัดไม่ให้มีสิ่งที่อาจทำให้เกิดความไขว้เขวทั้งสิ้น เด็กจะถูกถามให้เลือกระหว่างคุกกี้โอรีโอ มาร์ชแมลโลว์ หรือขนมปังเพรตเซลแท่ง ซึ่งจะถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเก้าอี้ นักวิจัยบอกให้เด็กสามารถรับประทานมาร์ชแมลโลว์ได้ แต่ถ้าหากเด็กคนดังกล่าวสามารถอดทนรอไม่รับประทานได้เป็นเวลาสิบห้านาที เด็กคนนั้นจะได้รับรางวัลเป็นมาร์ชแมลโลว์อีกชิ้นหนึ่ง มิสเชลได้สังเกตว่าบางคน "ปิดตาของตัวเองด้วยมือหรือหมุนตัวไปทางอื่นเพื่อที่พวกเขาจะได้มองไม่เห็นถาดอาหาร ส่วนหนึ่งเริ่มต้นเตะโต๊ะ หรือดึงหางเปียของตัวเอง หรือสัมผัสมาร์ชแมลโลว์ราวกับว่ามันเป็นสัตว์สตัฟฟ์ตัวเล็ก ๆ" ในขณะที่มีส่วนน้อยที่กินมาร์ชแมลโลว์ในทันทีที่นักวิจัยได้จากไป

ผลการศึกษา

ขณะที่มีเด็กจำนวนน้อยที่รับประทานมาร์ชแมลโลว์ในทันที หนึ่งในสามของเด็กที่เข้าร่วมการทดลองทั้งสิ้น 600 คน สามารถอดทนได้นานพอที่จะได้รับมาร์ชแมลโลว์ชิ้นที่สอง การทดลองดังกล่าวได้ยืนยันข้อสันนิษฐานที่ว่าอายุสามารถชี้วัดพัฒนาการของการให้ความพึงพอใจในภายหลังได้

การทดลองในภายหลัง

ผลการทดลองในภายหลังที่เกิดขึ้นอีกหลายปีถัดมา ได้สร้างความประหลาดใจให้แก่มิสเซล เนื่องจากบุตรสาวของมิสเชลทราบและเติบโตขึ้นพร้อมกับหนึ่งในเด็กกลุ่มทดลองดั้งเดิม โดยทราบจากการสนทนาโดยบังเอิญ มิสเซลได้ค้นพบว่ามีความสัมพันธ์กันที่ไม่คาดคิดมาก่อนเกิดขึ้นระหว่างผลการทดลองมาร์ชแมลโลว์ และความสำเร็จของเด็กในอีกหลายปีถัดมา การศึกษาในภายหลังครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1988 แสดงให้เห็นว่า "เด็กก่อนวัยเรียนผู้ซึ่งมีการให้ความพึงพอใจในภายหลังนานกว่าในกระบวนทัศน์ยับยั้งควบคุมตัวเอง ได้รับการอธิบายในอีกมากกว่า 10 ปีให้หลังโดยผู้ปกครองของพวกเขา ว่าเด็กเหล่านี้ได้กลายมาเป็นวัยรุ่นที่มีความสามารถอย่างมาก" การทดลองในภายหลังครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1990 ได้แสดงให้เห็นว่าความสามารถของการให้ความพึงพอใจในภายหลังยังได้มีความสัมพันธ์กับคะแนนสอบ SAT ที่สูงขึ้นด้วย
เมาคลีลูกหมาป่า

เมาคลีลูกหมาป่า (อังกฤษ: The Jungle Book) เป็นชุดหนังสือนิยายที่เขียนโดยรัดยาร์ด คิปลิง นักเขียนชาวอังกฤษ ตัวละครส่วนใหญ่เป็นสัตว์ เช่น เชียร์ คานเป็นเสือโคร่งเบงกอล และบาลูเป็นหมี แม้แต่ตัวละครหลักจะเป็นเด็กชาย"ลูกของสัตว์"ที่ชื่อเมาคลีที่ถูกเลี้ยงดูในป่าโดยหมาป่า เรื่องราวในนิยายนี้ตั้งอยู่ในป่าในประเทศอินเดีย สถานที่ที่ถูกกล่าวซ้ำแล้วซ้ำอีกคือ "Seonee" (Seoni) ในภาคกลางของรัฐมัธยประเทศ 
แก่นเรื่องที่สำคัญในหนังสือ​เล่มนี้คือการถูกทอดทิ้งแล้วได้รับการอุปการะ ซึ่งในชีวิตของเมาคลี เป็นการสะท้อนในวัยเด็กของคิปลิง ในเนื้อหาดังกล่าวจะสะท้อนให้เห็นถึงชัยชนะของตัวละครเอก เช่น Rikki-Tikki-Tavi และ White Seal ที่เหนือต่อศัตรูของพวกเขา เช่นเดียวกับเมาคลี แก่นเรื่องที่สำคัญอีกข้อหนึ่งคือเรื่องของกฎหมายและเสรีภาพ เรื่องราวดังกล่าวไม่ได้เกี่ยวกับพฤติกรรมของสัตว์ ยังมีน้อยที่เกี่ยวกับการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดของพวกลัทธิดาร์วิน แต่เกี่ยวกับต้นแบบของมนุษย์ในรูปแบบของสัตว์ พวกเขาได้สอนถึงการเคารพอำนาจ เชื่อฟังคำสั่ง และรู้จักกับสถานที่ในสังคมด้วย"กฏแห่งป่า" แต่เรื่องราวยังแสดงให้เห็นถึงอิสรภาพที่จะเคลื่อนย้ายระหว่างโลกที่แตกต่าง เช่น เมื่อเมาคลีได้ย้ายจากป่าไปยังหมู่บ้านของมนุษย์ นักวิจารณ์ได้ตั้งข้อสังเกตถึงความโหดร้ายซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญและอำนาจที่ไร้กฏหมายในเนื้อเรื่อง
เมาคลีลูกหมาป่ายังคงเป็นที่นิยม เนื้อหาบางส่วนได้รับการดัดแปลงแก้ไขเอาไว้มากมายสำหรับภาพยนตร์และสื่ออื่นๆ นักวิจารณ์อย่าง Swati Singh ได้ตั้งข้อสังเกตเห็นว่าแม้แต่นักวิจารณ์ท่านอื่นต่างคอยจับตาดูคิปลิงสำหรับการสมมุติถึงลัทธิจักรวรรดินิยมของเขาที่ควรจะยกย่องในการเล่าเรื่องของเขา หนังสือเล่มนี้ได้มีอิทธิพลในขบวนการลูกเสือ ผู้ก่อตั้งลูกเสืออย่างโรเบิร์ต เบเดน โพเอลล์ ซึ่งเป็นเพื่อนกับคิปลิง Percy Grainger ได้ตีพิมพ์หนังสือเมาคลีลูกหมาป่าของเขาอีกครั้งที่ประกอบด้วยคำอ้างอิงจากหนังสือเล่มนี้
ธีบส์ (กรีซ)

ยุคอาร์เคอิก และยุคคลาสสิค

ธีบส์ มีฉายาเรียกขานมาแต่โบราณว่า "เมืองที่มีเจ็ดประตู" (กรีกโบราณ: Θῆβαι ἑπτάπυλοι, Thebai heptapyloi; "seven-gated Thebes") ซึ่งปรากฎในมหากาพย์อีเลียดของโฮเมอร์ เพื่อไม่ให้สับสนกับเมืองธีบส์ของอียิปต์
ธีบส์เริ่มมีความขัดแย้งกับเอเธนส์ เป็นครั้งแรกราวปลายศตวรรษที่ 6 ก่อนค.ศ. เนื่องจากเอเธนส์ช่วยให้พลาทีอา (Plataea) ซึ่งตอนนั้นเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ให้สามารถคงความเป็นอิสระของตนจากธีบส์ไว้ได้ และเอเธนส์ยังขับทัพของธีบส์ไม่ให้รุกเข้ามาในแอตติกาได้ ความขัดแย้งกับเอเธนส์ทำให้ธีบส์ตัดสินใจไปเข้ากับฝ่ายเปอร์เชีย ซึ่งยกทัพมารุกรานกรีซในปีที่ 480-479 ก่อนค.ศ. โดยแม้ตอนแรกธีบส์จะส่งกำลังหนุนจำนวน 400 นาย ไปร่วมรบกับทัพของสปาร์ตาที่เทอร์มอพิลี แต่หลังจากนั้นชนชั้นปกครองของธีบส์ก็หันมาเป็นพันธมิตรกับพระเจ้าเซิร์กซีสอย่างขมีขมัน และร่วมกับทัพเปอร์เซียต่อสู้กับฝ่ายกรีกอย่างดุเดือดในยุทธการที่พลาตีอา ครั้นเมื่อฝ่ายกรีกได้ชัยต่อเปอร์เซีย ธีบส์ก็ถูกลงโทษโดยถูกปลดจากตำแหน่งประธานของสันนิบาตบีโอเชีย (Boeotian) และยังเกือบถูกขับออกจากสันนิบาตแอมฟิกทีโอนี แห่งเดลฟี (Delphic Amphictyonic) อันเป็นสมาชิกภาพที่สำคัญของศาสนากรีกโบราณ

ตำนานก่อตั้งในเทพปกรณัม

ตามตำนานกรีก มหาเทพซุสไดตกหลุมรักนางยูโรปา บุตรีของกษัตริย์ฟีนิเชียน อะเกนอร์ (Agenor) กับราชินีเทเลแฟซซา (Telephassa) เพื่อหนีความริษยาของเฮรามเหสีของพระองค์ ซุสจึงแปลงกลายเป็นโคตัวผู้มีสีขาวตลอดทั้งกาย แล้วก็ลักพานางยูโรปาไปจนถึงเกาะครีต อเกนอร์สั่งให้เหล่าบุตรชายของตนออกตามหายูโรปา โดยมีเทเลแฟซซาผู้เป็นแม่ติดตามไปด้วย คณะติดตามเดินทางผ่านทั้งโรดส์ และเทรเซีย (Thrace) แต่ก็ยังไม่ได้อะไร แคดมอสหนึ่งในกลุ่มพี่น้องก็เดินทางมาถึงเมืองโฟซิส (Phocis) แล้วขึ้นไปยังเดลฟีเพื่อขอคำแนะนำจากพิเธีย (Pythia) ผู้นำนักบวชหญิงแห่งวิหารอะพอลโล พิเธียบอกให้แคดมอสเลิกค้นหา แล้วให้ตามวัวตัวแรกที่ตนพบไปรื่อยๆจนกระทั่งมันหยุด แล้วให้ตั้งเมืองขึ้น ณ ที่นั้น แคดมอสปฏิบัติตามคำแนะนำ แล้วติดตามวัวตัวหนึ่งไปจนถึงบีโอเชีย จากนั้นก็ตั้งใจจะสังเวยวัวให้เป็นของขวัญแด่อะธีน่า แต่ไม่อาจหาน้ำมาทำการหลั่งทักษิโณทกได้ เพราะมีมังกรตัวหนึ่งขวางทางไปเอาน้ำไว้ แคดมอสจึงสู้กับมังกรนั้นอย่างดุเดือดแล้วฆ่ามังกรเสีย ทันใดนั้นอะธีนาก็ปรากฎตัวขึ้นและแนะนำเอาเขี้ยวมังกรไปฝังดินไว้ เมื่อแคดมอสปฏิบัติตามก็ปรากฎมีมนุษย์ที่ติดอาวุธผุดขึ้นมากลุ่มหนึ่ง แคดมอสจึงเรียกคนพวกนั้นว่า "สปาร์ตอย" (กรีกโบราณ: Σπαρτοί,; ละติน: Spartes) เพราะความที่เป็น "คนที่หว่านเพาะลง(ในดิน)" จากนั้นคนกลุ่มนั้นก็เริ่มฆ่าฟันกันเองจนเหลื่อ ๕ คน คือ Echion, Udeos, Chthonios, Hyperenor, และ Peloros แคดมอสจึงร่วมกับพวกนี้ตั้งเมืองขึ้น ชื่ว่า แคดเมีย (Cadmea)

แอมฟิออนตั้งเมืองธีบส์

หลายปีผ่านไปแอมฟิออน (Amphion) และซีธัส (Zethus) บุตรของซุสกับนางมนุษย์ชื่อแอนไทโอปี (Antiope) เติบโตขึ้น โดยแอมฟิออนกลายเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ เพราะได้วิชาดนตรีที่เทพเฮอร์มีสสอนให้ และสามารถเคลื่อนก้อนหินหรือของหนักๆได้ด้วยเสียงดนตรี ในขณะที่ซีธัสกลายเป็นพรานล่าสัตว์ ทั้งสองสร้างกำแพงหินรอบเมืองแคดเมีย แล้วตั้งชื่อเมืองนั้นว่า ธีบส์ เพื่อเป็นเกียรติแก่ ธีบ (Thebe) ภรรยาของซีธัส ผู้เป็นอัปสรนิมฟ์ลูกสาวของแม่นำ้อะโซปัส (Asopus) แม่น้ำสายหนึ่งในบีโอเชีย
จู ถิง (นักวอลเลย์บอล)

ประวัติ

จูถิงเกิดในมณฑณเหอหนานปี ค.ศ. 1994 เมื่ออายุ 13 ปี สูง 178 ซม. เธอจึงได้รับโอกาสเข้าร่วมกับโรงเรียนกีฬาประจำจังหวัดในปี ค.ศ. 2007 เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537
จนกระทั่งปี ค.ศ. 2010 ได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมทีมวอลเลย์บอลยุวชนแห่งชาติ และเนื่องจากเป็นผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ เล่นได้อย่างโดดเด่น จึงได้เข้าร่วมแคมป์ทีมชาติเมื่อปี 2013 ในขณะที่มีอายุเพียง 18 ปี และได้กลายเป็นเอสหลักของทีมวอลเลย์บอลหญิงในปัจจุบัน ทำผลงานได้อย่างน่าพึงพอใจในรายการ วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 ได้รับรางวัลบุคคลควบ 2 รางวัล

ผลงานในระดับอาชีพ

ถิง เข้าแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลก 2013 ให้แก่ทีมกวางตุ้งเอเวอร์แกรนด์ โดยได้รับรางวัลเหรียญทองแดงหลังจากเป็นฝ่ายชนะทีมโฟเลโรซูริค ที่ 3-1 เซต
สะพานเฉลิมหล้า 56

สะพานเฉลิมหล้า 56 หรือ สะพานหัวช้าง เป็นสะพานในชุดเฉลิม สะพานที่ 15 สร้างข้ามคลองบางกะปิหรือคลองแสนแสบ ที่ถนนพญาไท เพื่อเชื่อมทางระหว่างพระนครให้ต่อกันทั้งตอนเหนือและตอนใต้ คู่กับสะพานเฉลิมโลก 55 สะพานนี้อยู่ติดกับวังสระปทุม
สะพานเฉลิมหล้า 56 เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นในวโรกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาปีที่ 56 มีลักษณะเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก คานเป็นคอนกรีตรูปโค้ง มีรายละเอียดงดงามมาก หัวสะพานทั้งสี่มุม มีรูปประดับเป็นช้าง 4 ด้าน ลูกกรงหล่อแบบลูกมะหวดฝรั่ง กลางสะพานมีพระปรมาภิไธยย่อ จปร.
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452 ซึ่งในปีนี้พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษาเท่าพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระบรมอัยกาธิราช จึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระราชพิธีพระชนมายุมงคลเสมอรัชกาลที่ 2 และฉลองวัดอรุณราชวรารามด้วย และเนื่องจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเป็นพระมหากษัตริย์ที่มีช้างเผือกในแผ่นดินถึง 4 เชือก จึงพระราชทานนามว่า สะพานเฉลิมหล้า ซึ่งมาจากพระปรมาภิไธยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และหัวเสาของสะพานออกแบบเป็นหัวช้างเผือก 4 หัว
ปัจจุบันสะพานเฉลิมหล้า 56 ซึ่งนิยมเรียกกันว่าสะพานหัวช้างยังคงปรากฏอยู่ โดยกรุงเทพมหานครได้พยายามรักษาลักษณะเดิมของสะพานไว้เป็นอย่างดี แม้จะได้มีการขยายถนน และสะพานเพื่อให้รับกับความเจริญของบ้านเมืองและการคมนาคมที่คับคั่งขึ้น
คณิตศาสตร์บริสุทธิ์

โดยทั่วไปแล้ว คณิตศาสตร์บริสุทธิ์ คือวิชาคณิตศาสตร์ที่ศึกษาความคิดเชิงนามธรรมทั้งหมด ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา วิชานี้ได้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมทางคณิตศาสตร์ บางครั้งจัดเป็น คณิตศาสตร์เชิงความคิด   และในบางครั้งการศึกษานี้เป็นความต้องการของศาสตร์อื่นๆ เช่น การเดินเรือ ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ เป็นต้น
มุมมองหนึ่งของคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ บอกว่า คณิตศาสตร์บริสุทธิ์ไม่จำเป็นที่จะไม่เป็นคณิตศาสตร์ประยุกต์ กล่าวคือ สามารถศึกษาสิ่งใดๆ เชิงนามธรรมตามธรรมชาติของมันโดยแท้ และไม่จำเป็นต้องคิดถึงความเป็นจริงในโลก 
แม้ว่ามุมมองของคณิตศาสตร์บริสุทธิ์และคณิตศาสตร์ประยุกต์ตั้งอยู่บนปรัชญาที่ต่างกัน สองศาสตร์นี้มีส่วนที่ทับซ้อนกันอยู่มาก ดังเช่น นักคณิตศาสตร์ประยุกต์ใช้สิ่งที่มักเรียกว่าคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ ในการสร้างแบบจำลองสิ่งที่เกิดในโลกแห่งความเป็นจริง ในขณะที่นักคณิตศาสตร์บริสุทธิ์มักมีแรงบันดาลใจในการทำวิจัยจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือเหตุการณ์ทางสังคม
ประติภา ปาฏีล

ชีวิตในเยาว์วัย

ประติภา ปาฏีล เกิดที่หมู่บ้านนาทคาง์ว (Nadgaon) เขตชัฬคาง์ว รัฐมหาราษฎระ เข้าโรงเรียนที่ชัฬคาง์ว และได้รับปริญญา M.A. จากวิทยาลัย Mooljee Jetha ซึ่งเป็นวิทยาเขตสาขาของมหาวิทยาลัยมหาราษฎระเหนือที่ตั้งที่ชัฬคาง์ว ต่อมาได้รับปริญญาด้านนิติศาสตร์จากวิทยาลัยกฎหมายรัฐประศาสนศาสตร์ มุมไบ (สาขาของมหาวิทยาลัยบอมเบย์) ในระหว่างการศึกษา ประติภาเป็นนักกีฬาปิงปองระดับโด่งดังและยอดเยี่ยมคนหนึ่งที่สามารถเอาชนะการแข่งขันระดับมหาวิทยาลัยหลายครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2505 ได้รับการลงคะแนนเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย ในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎรจากเขตมุกตาอีนครในนามของพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย
ประติภา ปาฏีล สมรสกับนักการศึกษาชื่อ เทวีสิงห์ รณสิงห์ เศขาวัต (Devisingh Ransingh Shekhawat) เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เนื่องจากต้องวนเวียนอยู่ในวงการการเมืองตลอดเวลา ประติภาจึงไม่ได้ใช้นามสกุลของสามี ทั้งสองมีบุตรชาย 1 คน และบุตรสาว 1 คน

งานมูลนิธิการกุศล

ประติภาและสามีได้จัดตั้งสถาบันเพื่อการศึกษาชื่อ "วิทยภารตีศิกษานประสารักมณฑล" (Vidya Bharati Shikshan Prasarak Mandal) ขึ้นเพื่อดำเนินกิจการโรงเรียนลูกโซ่และวิทยาลัยในชัฬคาง์วและมุมไบ นอกจากนี้เธอยังได้จัดตั้ง "ศรังสัธนาทรัสต์" (Shram Sadhana Trust) เพื่อดำเนินกิจการหอพักสำหรับคนทำงานในนิวเดลี มุมไบ, "มูลนิธิสันตมุกตไพสหการีสาขารการขาน" (Sant Muktabai Sahakari Sakhar Karkhana), และธนาคารสหกรณ์ที่ตั้งชื่อตามเธอเอง คือ "ธนาคารประติภามหิฬสหการี" (Pratibha Mahila Sahakari Bank) นอกจากนี้ยังได้มีส่วนร่วมในการก่อตั้งโรงเรียนฝึกงานอุตสาหกรรมในชัฬคาง์ว และทำโรงเรียนสำหรับเด็กยากจน ที่ตำบลวิมุกตชาติส (Vimukta Jatis) และสำหรับชนเผ่าเร่ร่อนต่าง ๆ

ชีวิตการเมือง

ประติภา ปาฏีล เริ่มชีวิตการเมืองเมื่อ พ.ศ. 2505 เมื่ออายุได้ 27 ปี ภายได้การบ่มเพาะแนะนำจากผู้นำรัฐสภาและอดีตรัฐมนตรีชื่อ ยัศวันตราว จวหาน (Yashwantrao Chavan) เธอได้เข้าดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการหลังการการได้รับเลือกตั้งครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2510 ในสมัยเลือกตั้งต่อมา (พ.ศ. 2515–2521) ประติภาก็ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการ และในวิถีการเมืองสมัยต่อ ๆ มาได้ ประติภาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการด้านการท่องเที่ยว ด้านการสังคมและด้านเคหการ เธอได้รับการเลือกตั้งเข้าสู่สภาเสมอมาโดยจนถึงเมื่อ พ.ศ. 2538 จึงได้รับการเสนอให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกราชยสภา
ประติภา ปาฏีล ไม่เคยแพ้การเลือกตั้งที่เธอลงสมัครแข่งขันในครั้งใด ๆ เลย
โฮ ชิง

โฮ ชิง (จีน: 何晶; พินอิน: Hé Jīng) ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทเทมาเส็กโฮลดิ้งส์ เป็นภริยาของนายกรัฐมนตรีลี เซียนลุง ของสิงคโปร์ และบุตรชายคนโตของอดีตนายกรัฐมนตรี ลี กวนยู
โฮ ชิงจบการศึกษาวิศวกรรมไฟฟ้า จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด สหรัฐอเมริกา
เกออร์กี กาปอน

เกออร์กี อะปอลโลโนวิช กาปอน (รัสเซีย: Георгий Аполлонович Гапон; อังกฤษ: George Apollonovich Gapon; 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413 — 10 เมษายน พ.ศ. 2459) เป็นนักบวชชาวยูเครน ผู้นำชนชั้นแรงงาน และผู้ก่อตั้งสมัชชาแรงงานรัสเซีย (Assembly of Russian Factory and Workshop Workers) ในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ใน พ.ศ. 2446 เกออร์กีมีความใกล้ชิดกับตำรวจและเป็นผู้นำกรรมกรให้เคลื่อไหวต่อสู้ทางการเมืองในกรอบที่เข้มงวดของหลักศาสนาคือการมีขันติ ความสงบ และสันติวิธี โดยเป็นผู้นำในการเดินขบวนอย่างสันติครั้งใหญ่ของกรรมกรในกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในเดือนมกราคม พ.ศ. 2448 แต่กองทหารของซาร์นิโคลัสที่ 2 พยายามแยกสลายกลุ่มผู้ชุมนุมเดินขบวนและเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงจนเป็นเหตุการณ์ที่รู้จักกันว่า "วันอาทิตย์นองเลือด" (Bloody Sunday) และนำไปสู่การปฏิวัติรัสเซียในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2448
กระทรวงกลาโหม (ประเทศไทย)

ประวัติ

กระทรวงกลาโหมตั้งอยู่ที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตรงข้ามวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เดิมเป็นโรงช้าง โรงม้า และโรงสีข้าวของทหาร ในสมัยรัชกาลที่ 5 จอมพล เจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี (เจิม แสง-ชูโต) ได้กราบบังคมทูลขอพระบรมราชานุญาตสร้างเป็นโรงทหารถาวรขึ้น ต่อมาจึงจัดตั้งเป็นกระทรวงกลาโหม

สัญลักษณ์

กระทรวงกลาโหมมีตราที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ของกระทรวงอยู่ 2 อย่าง ได้แก่

ตราพระคชสีห์

ในพระธรรมนูญใช้ตรากล่าวไว้ว่า ตราพระคชสีห์เป็นตราของเจ้าพระยามหาเสนาบดี ผู้ดำรงตำแหน่งสมุหพระกลาโหมในระบบการปกครองแบบจตุสดมภ์ มีทั้งตราใหญ่ ตรากลาง และตราน้อย เมื่อมีการจัดรูปแบบการบริหารราชการแผ่นดินส่วนกลางเป็น 12 กระทรวงในปี พ.ศ. 2435 ตำแหน่งสมุหพระกลาโหมได้เปลี่ยนแปลงมาเป็นตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงกลาโหม มีหน้าที่ดูแลกิจการทหารทั้งหมดของประเทศ ตราพระคชสีห์จึงใช้เป็นตราประจำตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงกลาโหมสืบมาจนกระทั่งถึงสมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง จึงมีการเปลี่ยนแปลงแบบตราสำหรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเสียใหม่ในปี พ.ศ. 2482 (ตามหลักฐานที่ปรากฏในราชกิจจานุเบกษา) อย่างไรก็ตาม ตราพระคชสีห์ยังคงนับเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของกระทรวงกลาโหม และถูกใช้เป็นองค์ประกอบในการออกแบบตราสัญลักษณ์ต่าง ๆ เพื่อสีอความหมายถึงข้าราชการฝ่ายทหารสืบมาจนถึงปัจจุบัน
พาราพาราพาราไดซ์

"ParaParaParadise" เป็นเกมเต้นแนว ปาราปารา ที่บริษัท โคนามิ วางจำหน่ายในรูปแบบ Arcade ในปี ค.ศ.2000 โดยได้ชื่อมาจากวิดีโอสอนเต้น ปาราปารา ที่มีชื่อเดียวกัน โดย PARAPARA ALLSTARS ซึ่งเกมนี้เป็นหนึ่งใน BEMANI series
วางจำหน่ายในรูปแบบ PlayStation 2 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ.2001
ที่เกาหลีใต้ วางจำหน่ายโดยเปลี่ยนชื่อเป็น "ParaParaDancing" และเพิ่มเพลงของไอด้อลเกาหลีใต้แบบยูโรบีตฉบับหลายเพลง

ประวัติ

โครงสร้างของตัวเครื่องเป็นเวทีรูป 8 เหลี่ยม ด้านหน้ามีหน้าจออยู่
ด้านหน้าเวลาในมุม 180 องศา จะมีเซ็นเซอร์อยู่ทุกๆ 45 องศา รวม 5 จุด เซ็นเซอร์นี้ใช้ตัดสินการเคลื่อนไหวแขน
หน้าจอด้านหน้าจะแสดงลูกศรที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเนื้อหาของเกม ใต้หน้าจอมีปุ่มซ้าย-ขวา และปุ่มสตาร์ทสำหรับเลือก ด้านข้างมีหน้าจอรองแสดงท่าเต้นที่สอนโดย PARAPARA ALLSTARS (จนถึง v1.1 มีเพลงที่ไม่ได้เต้นโดย PARAPARA ALLSTARS แต่ 1stMIX Plus เป็นต้นไป เปลี่ยนเป็น PARAPARA ALLSTARS ทั้งหมด))
ส่วนแบบ PlayStation 2 จำเป็นต้องมีคอนโทรลเลอร์เฉพาะหรือให้อนาล็อกคอนโทรลเลอร์แทน ซึ่งคอนโทรลเลอร์เฉพาะจะมีเซ็นเซอร์ 5 ชิ้น ซึ่งต่างจากแบบ Arcade เพียงแค่ต้องวางเรียงบนพื้น กรณีที่ใช้อนาล็อกคอนโทรลเลอร์ จะเป็นการควบคุมแท่งอนาล็อกให้เหมือนการเคลื่อนไหวของแขน
ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์

ฟิสิกส์อะตอม

ฟิสิกส์อะตอม เป็นศาสตร์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ อะตอม เช่น การทำปฏิกิริยาระหว่าง อะตอม กับ อะตอม, การทำปฏิกิริยาระหว่าง อะตอม กับ แสง, สถิติทางควอนตัมของอะตอม
ฟิสิกส์อะตอม แตกต่างกับ ฟิสิกส์นิวเคลียร์ ตรงที่ ฟิสิกส์อะตอม มุ่งศึกษา คุณสมบัติของอะตอมในภาพกว้าง ซึ่ง ส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดย สถานะของอิเล็กตรอนในอะตอม ในขณะที่ ฟิสิกส์นิวเคลียร์ มุ่งศึกษาเฉพาะ คุณสมบัติของนิวเคลียสของอะตอม (Atomic nucleus)

ฟิสิกส์โมเลกุล

ฟิสิกส์โมเลกุล เป็นศาสตร์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ โมเลกุล (โครงสร้างที่ประกอบไปด้วยอะตอมมากกว่าหนึ่งตัว) เช่น การศึกษา ชั้นพลังงานที่มีในโมเลกุล, สถิติทางควอนตัมของโมเลกุล, พันธะระหว่างอะตอมที่ประกอบกันเป็นโมเลกุล, การทำปฏิกิริยาระหว่าง โมเลกุล กับ อะตอม, โมเลกุล กับ โมเลกุล และ โมเลกุล กับ แสง
ศันสนีย์ วัฒนานุกูล

ประวัติ

ศันสนีย์เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 รายการลุยไม่รู้โรย สัมภาษณ์นักพากย์ "อาไกนักพากย์ลืมวัย" ในช่องทีวีไทย ตั้งแต่วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2553 เป็นชาวบุรีรัมย์ มีพี่น้องรวมกัน 10 คน ศันสนีย์เป็นลูกคนที่ 9 ลูกรองสุดท้อง พ่อเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลประจำ แล้วเสียชีวิตตอนศันสนีย์อายุเพียง 5 ขวบ แต่เธอยังมีแม่และพี่คอยเสียสละ และทำหน้าที่เลี้ยงน้องต่อ ๆ กันมา ซึ่งจะทำงานหารายได้เอาเงินมาให้แม่เพื่อส่งเสียน้องๆให้เรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น ศันสนีย์เป็นเด็กเรียบร้อยและเป็นลูกที่คุณแม่ห่วงและหวงมากคนหนึ่งซึ่งเธอก็รู้ในความรักของแม่ที่มีต่อเธอ หลังกลับจากโรงเรียนจึงไม่ไปเที่ยวเตร่ที่ไหน แต่จะกลับมาช่วยคุณแม่ที่บ้าน
ศันสนีย์เรียนจบชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6 จากโรงเรียนสตรีประเทืองวิทย์ และจบชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 8 จากโรงเรียนสันติราษฎร์บำรุง จากนั้นเข้าเรียนต่อคณะมนุษยศาสตร์ สาขาสื่อสารมวลชน จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จบปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาสื่อสารมวลชน ตั้งแต่ยังเป็นภาควิชาอยู่กับคณะมนุษยศาสตร์ แล้วเข้าทำงานที่แผนกส่งเสริมรายการของบริษัทไทยโทรทัศน์จำกัด (ช่อง 4 บางขุนพรหม) ราวในปี พ.ศ. 2512 ขณะนั้นมี สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์ เป็นหัวหน้า ศันสนีย์เคยเป็นนักแปลนิตยสารไทยโทรทัศน์ เป็นผู้ประกาศของสถานีต่อมากลางปี พ.ศ. 2515 สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์ ซึ่งทำงานด้านโทรทัศน์ตัดสินใจกำกับการแสดงภาพยนตร์ให้กับมัณฑนา โมรากุล เรื่อง "มารรัก" ศันสนีย์ถูกสะอาดชักชวนให้มาแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในบทน้องสาวของนางเอก ต่อมาศันสนีย์ได้แสดงภาพยนตร์อีก 2 เรื่อง "ตลาดอารมณ์" และ "คู่หู" จากนั้นศันสนีย์ก็หันไปทุ่มเทให้กับงานทางด้านโทรทัศน์
ศันสนีย์เคยร่วมแสดงละครยาวของคณะวิชชุประภาส์ เรื่อง "ชลธีพิศวาส" เริ่มเป็นตัวประกอบละครหลายเรื่องแล้วเริ่มแสดงละครเรื่องแรกเรื่อง "เจ้าสาวคืนเดียว" คู่กับ สายัณห์ จันทรวิบูลย์ เคยแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง บ้านทรายทอง ทางไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. เมื่อปี พ.ศ. 2520 รับบทเป็นพจมาน สว่างวงศ์ และเคยแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง คู่กรรม รับบทเป็น อังศุมาลิน ต่อมาเริ่มเป็นพิธีกรรายการ เช่น นางฟ้า, คนเด่นคนดัง, เสาร์สนุก, แม่บ้านสมองไว, เพื่อนเด็ก ทั้งโฆษณา จัดรายการ อ่านข่าว และงานพากย์เสียง เริ่มในปี พ.ศ. 2523 โดยแรกมีนักพากย์เพียง 4 คน ได้แก่ นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์, ฉันทนา ธาราจันทร์, เรวัติ ศิริสรรพ (เสียชีวิต) และคันสนีย์ จากปี พ.ศ. 2525 ที่เริ่มทำงานด้วยการใช้เสียง สำหรับเรื่องแรกเป็นการ์ตูนชื่อ "ไดมอส...ยอดขุนพล" รับพากย์เป็นตัวนางเอก ศันสนีย์รับงานพากย์ภาพยนตร์ทั่วไปและพากย์การ์ตูนให้หลายแห่ง
ศันสนีย์ได้กลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2549 ในภาพยนตร์เรื่อง "แก๊งชะนีกับอีแอบ" และปี พ.ศ. 2552 รับบทเป็น ป้าสมพิศ จากภาพยนตร์เรื่อง "ความจำสั้นแต่รักฉันยาว" ได้รับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม 3 รางวัลจาก 3 สถาบัน จากนั้นศันสนีย์จึงมีงานการแสดงเรื่อย ๆ ต่อมา
ทางด้านชีวิตส่วนตัวสมรสกับ ชูชาติ วัฒนานุกูล มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 2 คน ชาย 1 คนและหญิง 1 คน
คณะพระมหาไถ่

ประวัติ

บาทหลวงอัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี เห็นว่ามีคนยากจนจำนวนมากต้องทนทุกข์ลำบากและต้องการความช่วยเหลือทางจิตวิญญาณ อัลฟอนโซจึงหันไปเน้นงานมิชชันนารีเพื่อเทศน์สอนประชาชนให้มั่นคงในความเชื่อ ท่านได้ประพันธ์หนังสือไว้ถึง 11 เล่ม ที่มีชื่อเสียง เช่น "เครื่องมือสำคัญแห่งความรอด" "พระทรมานของพระคริสต์" ซึ่งพระสันตะปาปาหลายพระองค์ชื่นชมผลงานของท่านอย่างมาก
ต่อมาท่านได้รวบรวมบาทหลวงและฆราวาส ตั้งชื่อกลุ่มว่า "คณะพระมหาไถ่" สมาชิกมีเจตนารมณ์ในการประกาศข่าวดีแก่คนยากจน เพื่อให้จิตวิญญาณของบุคคลเหล่านี้ได้ถึงความรอด คณะนักบวชนี้ได้รับการรับรองจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1794
สมาชิกของคณะก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้คณะแพร่หลายมากขึ้น เช่น บาทหลวงเคลเมนส์ มาเรีย ฮอฟเบาเออร์ (ต่อมาได้รับการประกาศเป็นนักบุญ) ได้ขยายงานของคณะไปยังจักรวรรดิออสเตรีย แม้ในช่วงแรกจะมีอุปสรรคจากปัญหาการเมืองแต่ท่านก็นำคณะผ่านวิกฤตนั้นมาได้ สมาชิกในรุ่นต่อ ๆ มายังทำให้คณะขยายตัวไปทั่วทวีปยุโรป ข้ามไปยังทวีปอเมริกาเหนือ จนปัจจุบันสมาชิกคณะพระมหาไถ่ได้ทำงานอยู่ถึง 77 ประเทศทั่วโลก

ในประเทศไทย

มุขนายกอ็องฌ์-มารี-โฌแซ็ฟ แกว็ง ผู้แทนพระสันตะปาปาประมุขมิสซังลาวขณะนั้น ได้ขอให้สันตะสำนักส่งมิชชันนารีมาประกาศข่าวดีในเขตมิสซังสยามและเขตมิสซังลาว สันตะสำนักจึงสอบถามยังคณะพระมหาไถ่ จนตัดสินใจให้คณะพระมหาไถ่แขวงเซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา มาปฏิบัติหน้าที่ แต่ด้วยปัญหาสงครามโลกครั้งที่สองทำให้การเดินทางต้องล่าช้าออกไป
เมื่อปัญหาต่าง ๆ คลี่คลายมิชชันนารี 4 ท่านก็ออกเดินทางมากับเรือจากรัฐแคลิฟอร์เนียและถึงท่าเรือเกาะสีชังในวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1948 เข้าพำนักที่เขตมิสซังกรุงเทพฯ ระยะหนึ่งแล้วจึงเดินทางต่อไปยังมิสซังลาวซึ่งขณะนั้นมีมุขนายกโกลด-ฟีลิป บาเยเป็นประมุข การเผยแผ่ศาสนาได้ก้าวหน้ามาจนปัจจุบัน และขยับขยายไปยังเขตมิสซังอื่น ๆ ด้วย งานที่สำคัญคือเมื่อพระสันตะปาปาให้ตั้งมิสซังอุดรธานีแยกออกจากมิสซังท่าแร่ ได้ทรงให้มิสซังอุดรธานีอยู่ในความดูแลของคณะพระมหาไถ่ โดยบาทหลวงแคลเรนซ์ เจมส์ ดูฮาร์ต อธิการคณะพระมหาไถ่ในขณะนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกและผู้แทนพระสันตะปาปาประมุของค์แรกของมิสซังอุดรธานี
ปัจจุบันนี้มีบ้านนักบวชคณะพระมหาไถ่แล้ว 8 แห่งทั่วประเทศไทย มีบาทหลวงชาวไทยที่เป็นนักบวชคณะพระมหาไถ่ได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกมิสซังมาแล้ว 2 ท่าน คือมุขนายกยอร์ช ยอด พิมพิสาร อดีตมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุดรธานี และมุขนายกฟิลิป บรรจง ไชยรา มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกอุบลราชธานี สำหรับการปกครองภายในคณะมีบาทหลวงยอแซฟ อภิสิทธิ์ กฤษราลัมณ์ เป็นอธิการเจ้าคณะแขวงคณะพระมหาไถ่แห่งประเทศไทยคนปัจจุบัน
เทซูกะ โอซามุ

ประวัติ

เทซูกะ โอซามุ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928 ที่โทโยนากะ จังหวัดโอซากะ โดยจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแพทย์ในเมืองโอซากะเมื่อปี 1946 หลังจากจบการศึกษา โอซามุ ก็ตัดสินใจที่จะทำงานด้านแอนิเมชันและเขียนการ์ตูนซึ่งเป็นงานที่เขารักตั้งแต่ยังเด็ก และเป็นผู้ริเริ่มให้การ์ตูนญี่ปุ่นก้าวไปสู่ยุคใหม่ มีมุมมองที่หลากหลายทิศทาง ซึ่งแต่เดิมจะมีแค่มุมมองจากด้านหน้าซึ่งเทียบได้กับนิยายภาพ โดยมีการใส่ช่องคำพูด ช่องอธิบายความคิด แทนการบรรยายภาพ โดยงานตีพิมพ์ชิ้นแรกของเขาคือ Shin Takarajima ในปี ค.ศ. 1947 ซึ่งนำไปสู่ศักราชใหม่ของการ์ตูน และมีผลงานมากมายถึง 500 เรื่อง 
ผลงานของเขาโด่งดังถึง อเมริกา ยุโรป และ เอเชีย อีกทั้งยังขยายแนวแอนิเมชันที่เจาะกลุ่มคนดูผู้ใหญ่ ด้วยเนื้อหาที่หนักแน่น สมจริงสมจัง จินตนาการอันล้ำเลิศ จนกวาดรางวัลจากสถาบันต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน ซึ่งโอซามุได้ก่อตั้งสตูดิโอของเขาเองในปี ค.ศ. 1961 โดยใช้ชื่อว่า มูชิ โปรดักชั่น และต่อมาก็เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เทซูกะ โปรดักชั่นในปี ค.ศ. 1968
วันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 โอซามุ ก็ได้จากโลกนี้ไป ด้วยวัย 60 ปี โดยผลงานและชื่อเสียงของเขา ยังคงฝากไว้ให้กับบุคคล รุ่นหลัง ๆ ต่อไป และมีการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ที่เก็บผลงานของเขาโดยเฉพาะ เพื่อเป็นเกียรติแก่ปรมาจารย์การ์ตูนญี่ปุ่นผู้นี้