google/wiki40b huggingface dataset:
แหล่งแร่หาดส้มแป้น

แหล่งแร่หาดส้มแป้น (Hadsompaen Mineral deposit) เป็นแหล่งแร่ที่มีความสำคัญ มีการทำเหมืองแร่กันมานานนมแล้ว ซึ่งชื่อหาดส้มแป้นเพี้ยนมาจาก คำว่า "ห้วยซัมเปียน" ซึ่งมีความหมายว่า ลึกเข้าไปในหุบเขา ชาวบ้านจึงเรียกกันต่อ ๆ มาว่า "ห้วยซัมเปียน" และคำนี้ได้เพี้ยนมาเป็นหาดส้มแป้นในปัจจุบัน แหล่งแร่หาดส้มแป้นมีพื้นที่โดยประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันเป็นแหล่งแร่ที่ผลิตแร่ดีบุกและแร่ดินขาวที่สำคัญของประเทศ ตั้งอยู่บริเวณตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง

ธรณีวิทยาทั่วไป

พื้นที่แหล่งแร่ตั้งอยู่ในบริเวณที่มีลักษณะธรณีวิทยาเป็นหินแกรนิตเนื้อดอก ผลึกสองขนาด มีแร่เฟลด์สปาร์เป็นแร่ดอก เกิดในยุคจูแรสซิก (Jgr ?) วางตัวในแนวยาวในทิศทางประมาณเหนือ - ใต้ ซึ่งภายหลังผลจากการตรวจสอบอายุพบว่าหินแกรนิตดังกล่าวมีอายุครีเตเชียส แทรกตัดเข้ามาวางตัวอยู่ระหว่างหินยุคคาร์บอนิเฟอรัส เพอร์เมียน ซึ่งพบทางด้านทิศตะวันตก ประกอบด้วยหินโคลนปนกรวด หินทราย หินปูน เนื้อดิน หินดินดานและหินเชิร์ต และหินกรวดมน และหินยุคคาร์บอนิเฟอรัส ซึ่งพบทางด้านตะวันออกประกอบด้วยหินทราย หินดินดาน หินเชิร์ต และหินปูน

ธรณีวิทยาแหล่งแร่

แร่ดินขาว (Kaolin) จากกระบวนการกำเนิดแหล่งแร่ดีบุกในบริเวณพื้นที่สำรวจ แร่เฟลด์สปาร์ในหินแกรนิตที่เกี่ยวข้องมักจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นแร่ดินขาว อันเนื่องจากกระบวนการแปรเปลี่ยนด้วยก๊าซ (Pneumatolytic Process) โดยน้ำแร่ร้อนหรือไอน้ำที่มีสภาพเป็นกรดสูง เข้ามาในระบบและทำปฏิกิริยากับแร่โพแทสเซียมเฟลด์สปาร์ซึ่งเป็นแร่องค์ประกอบหลักในหินแกรนิต แล้วแปรเปลี่ยนเป็นแร่เคโอลิไนต์หรือดินขาว ซึ่งจะเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอเป็นบริเวณกว้าง ดังนั้นพื้นที่นี้จึงเป็นแหล่งแร่ดินขาวที่มีปริมาณสำรองมาก นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งที่มีปริมาณเหล็กเจือปนค่อนข้างต่ำเนื่องจากมีกระบวนการกำเนิดแร่ทัวร์มาลีน (Tourmalinization) ที่ดึงอนุมูลเหล็กออกจากระบบ เนื่องจากหินถูกแปรเปลี่ยนจนมีสภาพอ่อนยุ่ยสามารถทำเหมืองได้ง่าย ดำเนินการตักและคัดแยกแร่ได้โดยง่าย แหล่งดินขาวในพื้นที่จึงเป็นแหล่งวัตถุดิบสำหรับผลิตแร่ดินขาวที่สำคัญ ดังจะเห็นได้จากการมีเหมืองแร่ดินขาวรอบ ๆ แหล่งจึงมีศักยภาพสูงที่จะถูกพัฒนาเพื่อนำมาใช้ประโยชน์ต่อไป
แร่ดีบุก (Tin) พื้นที่นี้เป็นแหล่งแร่ดีบุกเก่าดังจะเห็นได้จากการพบขุมเหมืองเก่ามากมาย และในปัจจุบันยังมีการร่อนแร่ของชาวบ้านอยู่ แร่ดีบุกที่พบในพื้นที่สำรวจเป็นแร่ดีบุกแบบฝังประหรือเป็นกระจุกในหินแกรนิตหรือหินท้องที่ เกิดจากกระบวนการของก๊าซ (Pneumatolytic Process) ซึ่งเป็นกระบวนการที่กินบริเวณกว้างขวางและมีการแปรเปลี่ยนของหินให้เห็นอย่างชัดเจน โดยแร่ดีบุกจะฝังประในเนื้อหิน บางครั้งจะพบแร่ดีบุกรวมตัวกันอยู่เป็นกระจุกหนาแน่นมีลักษณะเป็นกระเปาะหนาประมาณ 1 - 2 เมตร

ลักษณะการทำเหมืองในแหล่งแร่

การทำเหมืองในแหล่งแร่หาดส้มแป้นมีทั้งในส่วนที่ทำเฉพาะเหมืองดีบุก หรือทำทั้งเหมืองดีบุกและเหมืองดินขาวซึ่งส่วนใหญ่เป็นลักษณะของเหมืองฉีด หรือเหมืองแล่น มีเพียงส่วนน้อยที่มีการทำแบบเหมืองหาบ คือใช้รถบรรทุกในการขุดขน แต่มีข้อดีในด้านของการคัดแยกคุณภาพได้ดีกว่า
ประเทศไนเจอร์

ภูมิศาสตร์

ไนเจอร์เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกาตะวันตกตั้งอยู่ตามแนวชายแดนระหว่างซาฮาราและพื้นที่ตำบลซาฮารา พิกัดทางภูมิศาสตร์ของที่ละติจูด 16 ° N และลองจิจูด 8 ° E. เขตการปกครองของมันคือ 1,267,000 ตารางกิโลเมตร (489,191 ตารางไมล์) ที่ 300 ตารางกิโลเมตร (116 ตารางไมล์) เป็นน้ำ นี้จะทำให้ไนเจอร์เล็กน้อยน้อยกว่าสองเท่าของขนาดของรัฐเท็กซัสและประเทศที่ใหญ่ที่สุดของโลก 22 (หลังชาด) ไนเจอร์เทียบได้ในขนาดที่แองโกลา
เส้นขอบไนเจอร์เจ็ดประเทศในทุกด้านและมีจำนวน 5,697 กิโลเมตร (3,540 ไมล์) ของเส้นขอบ พรมแดนที่ยาวที่สุดกับไนจีเรียเพื่อใต้ (1,497 km/930 ไมล์) นี้ตามด้วยชาดไปทางทิศตะวันออกที่ 1,175 กิโลเมตร (730 ไมล์), แอลจีเรียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเฉียงเหนือ (956 km/594 ไมล์), และมาลีที่ 821 กิโลเมตร (510 ไมล์) ไนเจอร์ยังมีเส้นขอบเล็ก ๆ ในแดนไกลทางตะวันตกเฉียงใต้บูร์กินาฟาโซกับที่ 628 กิโลเมตร (390 ไมล์) และเบนินที่ 266 กิโลเมตร (165 ไมล์) และไปทางทิศเหนือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ลิเบียที่ 354 กิโลเมตร (220 ไมล์)
จุดต่ำสุดคือแม่น้ำไนเจอร์ที่มีระดับความสูง 200 เมตร (656 ฟุต) จุดสูงสุดคือ Mont Idoukal - Taghès - N ในอากาศเทือกเขาที่ 2,022 เมตร (6,634 ฟุต)

เศรษฐกิจ

ไนเจอร์เป็นประเทศที่กำลังพัฒนา มีการพัฒนาด้านมนุษย์ต่ำที่สุด Index (HDI) ในโลก ส่วนใหญ่พื้นที่ ที่ไม่ใช่ทะเลทรายของประเทศถูกคุกคามจากภัยแล้งเป็นระยะและการขยายตัวของทะเลทราย เศรษฐกิจมีความเข้มข้นประมาณยังชีพและการส่งออกสินค้าการเกษตรในพื้นที่ภาคใต้ที่อุดมสมบูรณ์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการส่งออกแร่ยูเรเนียม ไนเจอร์ยังคงย่ำแย่เนื่องจากเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลของ ประชาชนขาดการศึกษาที่ดีและยากจน โครงสร้างพื้นฐานด้านการดูแลสุขภาพที่ไม่ดีนักและการเสื่อมสภาพของสิ่งแวดล้อม

ประชากร

ไนเจอร์มีประชากร 20,672,987 คน ( ปี2016 )ถือว่ามีอัตราการเพิ่มของประชากรที่สูงเมื่อเทียบกับปี 1960 ที่มีเพียงราว 1.7 ล้านคน โดนเฉลี่ย มารดาชาวไนเจอร์จะมีบุตรเฉลี่ย 7.1 คน 
อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรในไนเจอร์นับว่าสูงที่สุดประเทศหนึ่งในโลก และมีถึง 49.2%ที่อายุต่ำกว่า15 ปี
ไนเจอร์มีประชากรประกอบด้วยชนเผ่าต่างๆ ได้แก่  Hausa (53.0%), Zarma-Songhai (21.2%), Tuareg (10.4%), Fula (French: Peuls; Fula: Fulɓe) (9.9%), Kanuri Manga (4.4%), Tubu (0.4%), Arab (0.3%), Gourmantche (0.3%), อื่นๆ (0.2%)
ไนเจอร์ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการ และมีภาษาอื่นๆเป็นภาษาประจำชาติอีก 10 ภาษา
ประชาชนเกือบทั้งหมด (99.3%) นับถือศาสนาอิสลาม ที่เหลือนับถือศาสนาคริสต์ ความเชื่อดั้งเดิม

วัฒนธรรม

สังคม Nigerien สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายที่ดีมาจากประวัติศาสตร์อันยาวนานของการเป็นอิสระของกลุ่มชาติพันธุ์และหลายพื้นที่และการใช้ชีวิตของพวกเขาระยะเวลาอันสั้นในรัฐเดียว ในอดีตนั้นสิ่งที่อยู่ตอนนี้ไนเจอร์ได้รับในขอบของรัฐขนาดใหญ่หลาย เนื่องจากเป็นอิสระ Nigeriens มีชีวิตอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญห้าและสามช่วงเวลาที่มีการปกครองโดยทหาร ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบทและมีการเข้าถึงน้อยเพื่อการศึกษาระดับสูง
ภาษาสิเลฏี

ประวัติ

ภาษาสิเฏิ เขียนด้วยอักษรเป็นของตนเองเรียกอักษรสิเลฏินาครี และมีงานวรรณกรรมเขียนด้วยอักษรนี้ไม่ต่ำกว่า 200 ปี อักษรนี้ต่างจากอักษรเบงกอลเพราะเป็นอักษรที่พัฒนามาจากอักษรไกถี หรืออักษรไมถิลีในรัฐพิหาร ส่วนใหญ่ใช้เขียนกวีนิพนธ์ทางศาสนา ในช่วงสงครามปลดปล่อย พ.ศ. 2514 หนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้ถูกทำลาย หลังจากที่บังกลาเทศได้รับเอกราช รัฐบาลใหม่พยายามสนับสนุนให้ใช้อักษรเบงกอล แต่ก็มีการต่อสู้เพื่อสิทธิของภาษาสิเลฏิ ชาวสิเลฏิได้รณรงค์ให้ใช้ภาษาของตนเอง

การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์

มีผู้พูดภาษาสิเลฏิราว 10 % ของประชากรบังกลาเทศ ใช้พูดในแถบแม่น้ำสุมาร์ ซึ่งอยู่ใกล้ชายแดนระหว่างบังกลาเทศและอินเดีย มีผู้พูดทั้งในบังกลาเทศ และบางส่วนในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ทั่วโลกมีผู้ใช้ภาษานี้ราว 10 ล้านคน โดยอยู่ในบังกลาเทศ 8 ล้านคน นอกจากบังกลาเทศและอินเดียแล้ว ผู้พูดภาษานี้กลุ่มใหญ่อยู่ในสหราชอาณาจักร ชาวสิเลฏิอพยพไปสู่ลอนดอนมากในช่วง พ.ศ. 2503 – 2513 ชาวบริติชเชื้อสายบังกลาเทศในอังกฤษส่วนใหญ่พูดภาษาสิเลฏิ มีผู้พูดภาษานี้ในสหรัฐด้วย
20 ปี คาราบาว เรื่องราวของคน ดนตรี และเขาควาย

รูปแบบการแสดง

คอนเสิร์ตฉลอง 20 ปี คาราบาว มีชื่อเต็มว่า 20 ปี คาราบาว เรื่องราวของคน ดนตรี และเขาควาย เดิมทางวงคาราบาวกำหนดจะจัดแสดงภายในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งตรงกับอายุ 20 ปีของวง แต่เนื่องจากทางวงยังมีภารกิจต่างๆ รวมถึงธุรกิจเครื่องดื่มชูกำลัง คาราบาวแดง จึงเลื่อนมาแสดงคอนเสิร์ตครั้งนี้ในต้นปี พ.ศ. 2546 โดยมี แมทชิ่ง เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ของ สมชาย ชีวสุทธานนท์ เป็นผู้จัดคอนเสิร์ต และชนินทร์ โปสาภิวัฒน์ แห่ง นินจารีเทิร์น เป็นโปรเจ็กต์ไดเร็กเตอร์ มีผู้สนับสนุนการจัดคอนเสิร์ต คือ เบียร์ช้าง , คาราบาวแดง , เป๊ปซี่ และ ได้รับเกียรติจากศิลปินท่านอื่น ๆ อาทิ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ และ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ มาเป็นแขกรับเชิญร่วมแสดงด้วย
บรรยากาศการแสดงสดครั้งนี้ เป็นการแสดงภายในร่ม เช่นเดียวกับคอนเสิร์ตคนคาราบาว เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยทางผู้จัดมีความตั้งใจจะให้ผู้เข้าชมหรือแฟนเพลงคาราบาวทุกรุ่น ได้ร่วมจารึกและจดจำกับตำนานวงดนตรีเพื่อชีวิตที่ยิ่งใหญ่ อันสืบเนื่องมาจากคอนเสิร์ตทำโดยคนไทย เหตุการณ์ประวัติศาสตร์ทางดนตรีกลางแจ้งในต้นปี พ.ศ. 2528 ซึ่งกลายเป็นภาพที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ และเป็นตำนานเล่าขานไม่รู้จบ โดยมีการฉายวิดีโอคอนเสิร์ตทำโดยคนไทย รวมทั้งนิทรรศการเรื่องราวของคาราบาวตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมาหน้างานอีกด้วย
ความพิเศษของคอนเสิร์ตอยู่ที่ความอลังการของงานสร้าง โดยมีวงดนตรีออเคสตร้ากว่า 40 ชิ้นภายใต้การอำนวยเพลงของ สราวุธ เลิศปัญญานุช มาบรรเลงร่วมกับวงคาราบาวตลอดการแสดง ด้วยระบบเสียงที่ดีที่สุดและลีลาการแสดงที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ซึ่งเล็ก - ปรีชา ชนะภัย รับหน้าที่กำกับดนตรี ในส่วนของเทคนิคภาพ มีการฉายภาพเรื่องราว 20 ปีของวงคาราบาว เทียบกับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ในแต่ละปีไว้ตอนเปิดการแสดง และ ภาพยนตร์ประกอบเพลง เรฟูจี, ทับหลัง และ เจ้าตาก 3 เพลงรวมกันในแบบพาโนรามา จากการกำกับภาพของ สุรัสวดี เชื้อชาติ อดีตนักร้องนาม มาม่า บลูส์ และผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มชูกำลัง คาราบาวแดง ซึ่งถือได้ว่าเป็นไฮไลต์สำคัญของการแสดงที่น่าประทับใจ
สมาชิกวงคาราบาวที่มารวมตัวครั้งนี้มีทั้งสมาชิกยุคคลาสสิกไลน์อัพและสมาชิกยุคปัจจุบัน รวมทั้งหมดจำนวน 11 คน ขาดเพียง อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี ที่ติดธุระสำคัญที่ประเทศญี่ปุ่น โดยทางวงได้มอบหมายให้สมาชิกยุคหลังมารับหน้าที่แทนคนที่ขาด คือ อ้วน - ธนะสิทธิ์ พันธุ์พงษ์ไทย โดยอ้วนมีเวลาฝึกซ้อมแซกโซโฟนเพียง 3 วันก่อนการแสดงเท่านั้น ทั้งนี้ทางวงได้นำเสนอบทเพลงตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกจนถึงอัลบั้มชุดนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ รวมถึง เพลงไม่มีวันตาย ที่ทางวงแต่งขึ้นและเรียบเรียงใหม่เพื่อการแสดงสดครั้งนี้โดยเฉพาะ
สำหรับผู้ที่ซื้อบัตรชมคอนเสิร์ตราคา 1,500 บาท และ 2,000 บาท จะได้รับของที่ระลึกอภินันทนาการ คือ ซีดีรอมบรรจุเนื้อเพลงและคอร์ดกีต้าร์ โดยผ่านการตรวจสอบความถูกต้องเรียบร้อยจากวงคาราบาว
ในบรรดาผู้ชมคอนเสิร์ต 20 ปี คาราบาว มีบุคคลสำคัญและดารานักแสดงเข้าร่วมชม อาทิ ฉัตรชัย เปล่งพานิช , สินจัย เปล่งพานิช , ศรัณยู วงษ์กระจ่าง , หัทยา วงษ์กระจ่าง และ กร ทัพพะรังสี ซึ่งเป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์บนเวทีคอนเสิร์ตด้วย
ภายหลังได้มีการนำเทปคอนเสิร์ตดังกล่าว รวมทั้งเบื้องหลังการแสดง มาจัดจำหน่ายในรูปแบบ เทปคลาสเซ็ท , ซีดี , วีซีดี คอนเสิร์ต และ วีซีดี คาราโอเกะ โดยทาง วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ มีการบันทึกภาพและเสียงจากคอนเสิร์ตอย่างพิถีพิถันและประณีตที่สุด โดยใช้ทีมงานกว่า 100 ชีวิต กล้องบันทึกภาพกว่า 20 ตัว และ ทีมบันทึกเสียงจากประเทศฮ่องกง เพื่อให้ภาพประวัติศาสตร์มีความคมชัด สมบูรณ์แบบ และประทับใจแฟนเพลงมากที่สุด
การยึดครองรูร์

การยึดครองรูร์ (เยอรมัน: Ruhrbesetzung) เป็นช่วงเวลาของการยึดครองทางทหารในหุบเขารูร์ของเยอรมันโดยฝรั่งเศสและเบลเยียมในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1923 และ 1925 ในการตอบสนองต่อความล้มเหลวของสาธารณรัฐไวมาร์เพื่อประชุมการจ่ายค่าชดเชยปฏิกรรมครั้งที่สองด้วยจำนวนเงิน 6.6 พันล้านปอนด์ที่ได้ถูกกำหนดไว้ในสนธิสัญญาแวร์ซายโดยไตรภาคี (ฌอร์ฌ เกลอม็องโซ, เดวิด ลอยด์ จอร์จ,วูดโรว์ วิลสัน)(ค.ศ. 1919) ในช่วงภายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ธารินทร์ นิมมานเหมินท์

ประวัติ

ธารินทร์ นิมมานเหมินท์ เกิดวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2488 ที่ตำบลฟ้าฮ่าม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายไกรศรี นิมมานเหมินท์ และนางจรรยา ศรีอาภรณ์ มีน้องชาย 1 คนคือ นายศิรินทร์ นิมมานเหมินท์ อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) (ถึงแก่อสัญกรรม) ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางนกน้อย นิมมานเหมินท์

การทำงาน

เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในช่วงหลังการลดค่าเงินบาทปี พ.ศ. 2540 ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ของรัฐบาลนายชวน หลีกภัย 2
นายธารินทร์ นิมมานเหมินท์ ได้เข้ามาดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังครั้งที่ 2 ในเดือน พฤศจิกายน 2540 ซึ่งในช่วงก่อนหน้านั้น ประเทศไทยได้ประสบปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจอย่างรุนแรงยิ่ง เนื่องจากปัญหาความไม่มีเสถียรภาพของระบบการเงินของประเทศ และการที่สูญเสียทุนสำรองระหว่างประเทศไปจนเกือบหมดในการปกป้องค่าเงินบาท จนทำให้รัฐบาล พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ได้ไปพึ่งพากองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ในการกู้ยืมเงินตราต่างประเทศเพื่อมาหนุนเงินสำรองระหว่างประเทศของไทย ซึ่งในการกู้ยืมดังกล่าวนั้น ประเทศไทยต้องยอมรับเงื่อนไขที่เข้มงวดหลายประการในการแก้ไขวิกฤตเศรษฐกิจของประเทศ นายธารินทร์ ได้พยายามแก้ไขเงื่อนไขดังกล่าวทำให้การเจริญเติบโตของประเทศได้กลับมาเป็นบวกอย่างต่อเนื่อง ระบบการเงินได้รับการแก้ไขเป็นที่ยอมรับของนานาประเทศ ทุนสำรองระหว่างประเทศได้เริ่มกลับเข้ามาสู่ในระดับที่สร้างความมั่นใจ ค่าของเงินบาทมีเสถียรภาพและประเทศไทยได้เริ่มชำระเงินกู้คืนให้กับ IMF ซึ่งเป็นการปลดเงื่อนไขของ IMF ทั้งปวง นายธารินทร์เคยได้รับการวางตัวให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ สืบต่อจากนายชวน หลีกภัย
กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ

วัตถุประสงค์ของการจัดตั้ง

กองทุนสำรองเลี้ยงชีพเป็นลักษณะของสวัสดิการที่นายจ้างมีให้กับลูกจ้างเพื่อเป็นหลักประกันทางการเงินให้แก่ลูกจ้างที่เป็นพนักงานบริษัทเอกชนหรือรัฐวิสาหกิจต่างๆ โดยอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของรัฐผ่านกฎหมายที่เรียกว่า “พระราชบัญญัติกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ “ ความสำคัญของการจัดตั้งกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ นอกจากจะทำให้ลูกจ้างมีการออมอย่างต่อเนื่องโดยมีนายจ้างช่วยออมแล้ว ยังมีการนำเงินไปบริหารให้เกิดดอกผลงอกเงยโดยผู้บริหารมืออาชีพ และดอกผลที่เกิดขึ้นจะนำมาเฉลี่ยให้กับสมาชิกกองทุนทุกคนตามสัดส่วนของเงินที่แต่ละคนมีอยู่ในกองทุน 
เงินออมของสมาชิกในกองทุนสำรองเลี้ยงชีพจะเติบโตจากเงินสะสมและเงินสมทบที่ต้องมีการนำส่งเข้ากองทุนทุกเดือน รวมทั้งผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการลงทุนของกองทุน โดยกองทุนจะไม่มีการจ่ายดอกเบี้ยหรือเงินปันผลให้สมาชิก เนื่องจากจะสะสมยอดเงินทั้งหมดให้เป็นก้อนใหญ่ เพื่อเก็บไว้รอจ่ายคืนให้สมาชิกที่สิ้นสุดสมาชิกภาพ เช่น เมื่อลาออกจากงาน นอกจากนี้ กองทุนจะไม่ให้สมาชิกถอนเงินออกบางส่วน เพราะจะเป็นการเปิดโอกาสให้สมาชิกนำเงินไปใช้ซึ่งไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของการออมเงินเพื่อไว้ใช้หลังเกษียณ
ซีเมนส์ เดซิโร

ออสเตรีย

การรถไฟออสเตรีย (ÖBB) ใช้รถดีเซลรางเดซิโรจำนวน 60 ขบวน ถูกกำหนดให้เป็นรุ่น ÖBB 5022 โดยใช้ขบวนรถพื้นฐานจากคลาส 642 ของเยอรมัน แต่มีการเพิ่มเติมอุปกรณ์ด้านความปลอดภัยเข้ามาด้วย

บัลแกเรีย

ในปี ค.ศ. 2005 - ค.ศ. 2006 การรถไฟบัลแกเรีย ได้เปิดเดินรถไฟระหว่างเมืองโซเฟียและลากัตนิก โดยใช้ขบวนรถดีเซลรางเดซิโร 25 ขบวนน มูลค่า 67 ล้านยูโร เมื่อ 22 มีนาคม ค.ศ. 2006 รถไฟอีก 16 ขบวน ได้เริ่มเปิดให้บริการ ในเส้นทางสายโซเฟีย-Kyustendil-โซเฟีย

สาธารณรัฐเช็ก

บริษัทรถไฟในเช็ก ได้นำขบวนรถไฟเดซิโรเข้ามาใช้ชั่วคราวเพียง 2 ขบวนเท่านั้น โดยเช่ามาจากประเทศเยอรมนี

เดนมาร์ก

การรถไฟเดนมาร์ก (DSB) ได้ทำการเช่ารถไฟเดซิโรมาตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ให้บริการเริ่มแรกระหว่างเมือง โอเดนเซ-ซเวนเบิร์ก กับ โอเดนเซ-Fredericia เมื่อ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 DSB ได้ลงสัญญาสั่งซื้อซีเมนส์เพื่อนำมาใช้ในเส้นทางรถไฟสายเกรนาบาเนน, ซึ่งได้นำเข้ามาเมื่อ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2012 The trains extend to Odder from December 2012, starting the light rail network in Aarhus city.

เยอรมนี

สายรถไฟเยอรมัน (Deutsche Bahn) ได้ใช้รถไฟฟ้า 2 คันต่อขบวนมาตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ด้วยความเร็วสูงสุด 120 กม./ชม. (75 ไมล์/ชม.) รถรุ่นคลาส 642 ได้นำมาใช้เส้นทางหลักและทางแยกย่อยต่างๆ

กรีซ

การรถไฟเฮลเลนิก (OSE) ได้นำรถไฟ 2 คันต่อขบวน (OSE class 660) จำนวน 8 ขบวน มาใช้งานชั่วคราวระหว่าง ค.ศ. 2004 - ค.ศ. 2006 และใช้งานอีกครั้งใน ค.ศ. 2007 บนทางสายเอเธนส์–Chalkida แระบบรถไฟชานเมืองกรุงเอเธนส์

ฮังการี

MÁV ได้นำรถเดซิโรจำนวน 39 คันมาใช้งานหลักในรถไฟชานเมืองระหว่างกรุงบูดาเปสต์-Esztergom และบูดาเปสต์-Lajosmizse และสายรถไฟระหว่างเมือง บูดาเปสต์-บาจา ส่วนในวันหยุดสุดสัปดาห์ มีการเปิดเดินรถไฟจากบูดาเปสต์ ไปยังเมืองบาจา และเมือง Sátoraljaújhely และจากบูดาเปสต์ไปยังทาพอลคา และในวันหยุดฤดูร้อน รถไฟเดซิโรก็ได้ใช้งานในรถไฟท้องถิ่นสายเลียบทะเลสาบบาลาตอนฝั่งเหนือ

โรมาเนีย

CFR เป็นกิจการรถไฟประจำชาติโรมาเนีย เป็นประเทศหนึ่งที่ใช้รถไฟฟ้าเดซิโรมากที่สุดในโลก CFR มีรถไฟฟ้าทั้งหมด 120 คัน มักนำไปวิ่งตั้งแต่ทางระยะสั้นจนยาว

สโลวีเนีย

การรถไฟสโลวีเนีย ใช้รถไฟฟ้าเดซิโรรุ่น EMG 312 SR 31E เพื่อนำไปใช้ในขบวนรถชานเมือง

สหรัฐอเมริกา

รถสปรินเทอร์แซนดีเอโก ใช้รถเดซิโรรุ่น VT642 ให้บริการทางตอนเหนือของจังหวัดแซนดีเอโก จากเมืองโอเชียนไซด์ไปยังเมืองเอสคอนดิโด ระยะทาง 35 กิโลเมตร (22 ไมล์)

ออสเตรีย

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 ÖBB ได้ลงนามซื้อสัญญาเพื่อที่จะเพิ่มจำนวนรถเป็น 200 คัน

เบลเยียม

ใน ค.ศ. 2008 NMBS และ SNCB ได้สั่งซื้อรถจำนวน 95 คัน เพื่อนำไปรวมกับรถที่มีอยู่เดิมให้เป็น 300 คัน แต่ใน ค.ศ. 2013 การสั่งซื้อได้ถูกระงับ เนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้องระหว่างทำงาน เป็นเหตุให้การขนส่งล่าช้า และต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก 25 ล้านยูโร

เยอรมนี

รถรุ่น ML ใช้งานเป็นรถไฟเอกชน วิ่งระหว่างเมืองโคโลญ-แม้นซ์ ต่อมา EMUs ได้ทำการเช่ารถจากแองเจิ้ล เทรน และได้รับรถรุ่น 460 เพื่อนำมาใช้งาน รถกระแสไฟฟ้าตรงเหนือหัวของ EMUs ทำความเร็วสูงสุด 160 กม./ชม. (99 ไมล์/ชม.) อย่างไรก็ตาม ก็ถกจำกัดความเร็วให้เหลือเพียงแค่ 150 กม./ชม. (93 ไมล์/ชม.)
ซังกริอา

ซังกริอา (สเปน: sangría; โปรตุเกส: sangria) เป็นเครื่องดื่มประเภทหนึ่งจากสเปนและโปรตุเกส ปกติจะประกอบด้วยไวน์ ผลไม้หั่น สารให้ความหวาน และเติมด้วยบรั่นดีปริมาณเล็กน้อย ผลไม้หั่นอาจเป็นส้ม เลมอน มะนาว แอปเปิล ท้อ เมลอน เบอร์รีชนิดต่าง ๆ องุ่น กีวี หรือมะม่วง สารให้ความหวานเช่น น้ำผึ้ง น้ำตาล น้ำเชื่อม หรือน้ำส้ม เครื่องดื่มอื่น ๆ ที่ใช้ผสมแทนบรั่นดีเช่น โซดา สไปรท์ เซเว่นอัพ การแช่ผลไม้หั่นเพื่อเพิ่มรสชาติจะทำในขณะที่ซังกริอามีความเย็น โดยอาจแช่เย็นไว้ไม่กี่นาทีหรือนานถึงสองสามวัน
ยัสเซอร์ อาราฟัต

ประวัติ

อาราฟัตเกิดเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ในครอบครัวชาวปาเลสไตน์เชื้อสายอียิปต์ ที่อาศัยอยู่ในฉนวนกาซา ได้ไปใช้ชีวิตวัยเด็ก และวัยรุ่นที่กรุงไคโร กับพี่น้องชายหญิงอีกหกคน ทำให้สามารถเชื่อมความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับครอบครัวที่อาศัยในอียิปต์ไว้ได้ เขาเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมฟารุก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง
บิดาของอาราฟัตเป็นพ่อค้า และมีบุตรชายบุตรสาวรวมทั้งสิ้นเจ็ดคน สถานที่เกิด รวมทั้งวันเกิดของอาราฟัตยังเป็นประเด็นที่ถกเถียงกัน คาดว่าเขาเกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ แต่ก็มีบางฝ่าย ที่บอกว่าอาราฟัตเกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่นครเยรูซาเลม การค้นพบสูติบัติและเอกสารอื่นๆเกี่ยวกับอาราฟัต ของมหาวิทยาลัยแห่งกรุงไคโร ทำให้ข้อถกเถียงเกี่ยวกับสถานที่เกิดและวันเกิดของอาราฟัตเป็นอันยุติลง (อลัน ฮาร์ท ผู้เขียนชีวประวัติของอาราฟัตก็ยอมรับแล้วว่าอาราฟัตเกิดที่กรุงไคโร)
ชื่อที่บิดามารดาของอาราฟัตตั้งให้เมื่อแรกเกิด คือ มุฮัมมัด อับดุรเราะอูฟ อะเราะฟาต อัลกุดวะฮ์ อัลฮุซัยนี นายสะอีด เค. อะบูรีช ผู้เขียนชีวประวัติของอาราฟัตชาวปาเลสไตน์ได้อธิบาย (ในหนังสือ อาราฟัต: จากผู้พิทักษ์สู่เผด็จการ, สำนักพิมพ์บลูมสเบอรรี, พ.ศ. 2541, หน้า 7) ไว้ว่า "มุฮัมมัด อับดุลรอห์มาน เป็นชื่อต้นของเขา  อับดุรเราะอูฟ เป็นชื่อของบิดา อะรอฟาตเป็นชื่อของปู่ อัลกุดวะหฺเป็นนามสกุล และอัลฮุซัยนีย์เป็นชื่อของชนเผ่าที่ครอบครัวของเขาเป็นสมาชิกอยู่" บางคนบอกว่าเขาสืบเชื้อสายชนเผ่าฮุซัยนีย์สายเยรูซาเลมจากมารดา (โดยใช้ชื่อว่าอาบุซซาอูด) แต่ชื่อดังกล่าวก็จะขัดแย้งกับชื่อที่สืบเชื้อสายจากทางสายบิดา
อาราฟัตใช้ชีวิตส่วนใหญ่ช่วงวัยเยาว์ในกรุงไคโร ยกเว้นช่วงเวลาสี่ปีหลังการเสียชีวิตของมารดา ระหว่างอายุห้าถึงเก้าขวบ ที่เขาไปอาศัยอยู่กับอาในเยรูซาเลม ในปีพ.ศ. 2492 เขาได้เข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยกษัตริย์ฟาฮัดที่ 1 ในกรุงไคโร ที่สำเร็จการศึกษาทางสาขาวิศวกรรมโยธา เมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา เขาได้ร่วมเป็นสมาชิกกลุ่มพี่น้องมุสลิม และ สมาคมนักศึกษาปาเลสไตน์ จนได้ดำรงตำแหน่งประธานสโมสรในปีพ.ศ. 2495 และ พ.ศ. 2499 ในปีพ.ศ. 2499 เขาได้เป็นทหารในกองทัพอียิปต์ในช่วงวิกฤตการณ์คลองสุเอซ อาราฟัตแต่งงานเมื่ออายุค่อนข้างมากแล้วกับซูฮา อาราฟัตเลขานุการของเขา ผู้มีวัยอ่อนกว่าถึง 34 ปี และได้ให้กำเนิดบุตรสาวชื่อ ซาห์วา เมื่อปีพ.ศ. 2538 ภริยาของเขาอาศัยอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ช่วงที่สองของนโยบายอินติฟาเฎาะหฺ (การรณรงค์เพื่อต่อต้านการยึดครองของทหารอิสราเอล) ในปีพ.ศ. 2543 อาราฟัตถูกกองกำลังอิสราเอลกักอยู่ในเมืองรอมัลลอฮ์ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2544 เขาป่วยหนักในปีพ.ศ. 2547 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ที่เมืองกลามาร์ ประเทศฝรั่งเศส
พิพิธภัณฑ์อิสราเอล

พิพิธภัณฑ์อิสราเอล (ฮีบรู: מוזיאון ישראל,ירושלים‎, Muze'on Yisrael‎) เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอิสราเอล สถาปนาขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1965 และตั้งอยู่บนเขาในตำบลกีวัตรัม (Givat Ram) ใกล้กับนครเยรูซาเลม อาคารพิพิธภัณฑ์นั้นอยู่ถัดจากพิพิธภัณฑ์ไบเบิลแลนส์ (Bible Lands Museum), วิทยาเขตโบราณคดีแห่งชาติอิสราเอล (National Campus for the Archaeology of Israel), รัฐสภาอิสราเอล (Knesset), ศาลสูงสุดแห่งอิสราเอล (Israeli Supreme Court) และมหาวิทยาลัยฮีบรูเยรูซาเลม (Hebrew University of Jerusalem) ในบริเวณพิพิธภัณฑ์ยังมีกุฏิคัมภีร์ (Shrine of the Book) ซึ่งออกแบบขึ้นอย่างมีเอกลักษณ์ และเป็นที่เก็บม้วนกระดาษเดดซี (Dead Sea Scrolls) กับบรรดาศิลปวัตถุที่ได้มาจากป้อมมาซาดา (Masada)
ออสเตรเลียเน็กซ์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 6

ข้อมูลการแข่งขัน

ฤดูกาลที่ 6 ของ ออสเตรเลียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล กลับพร้อมกันการค้นหาสุดยอดนางแบบของออสเตรเลียอีกครั้ง โดยครั้งนี้ ซาร่าห์ เมอร์ด็อช เจ้าของรายการ และ ผู้ตัดสินได้ออกค้นหานางแบบในรอบคัดเลือกตั้งแต่ต้นเดือน มกราคม พ.ศ. 2553 และได้เริ่มการแข่งขันจริงกับสาวๆที่ผ่านการคัดเลือกถึง 16 ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

ของรางวัล

โดยผู้ชนะประจำฤดูกาลนี้จะได้รับการเซ็นสัญญากับบริษัทนางแบบแถวหน้าของออสเตรเลียกับ พริซซิลล่า โมเดล เมเนจเมนท์ เป็นระยะเวลา 12 เดือน, เซ็นสัญญา 25,000 ออสเตรเลียดอลลาร์ กับ เลวิ ยีนส์, ทัวร์ทริปสู่ นิวยอร์ก เพื่อพบปะกับบริษัทนางแบบชื่อดัง อิลีท โมเดลเมเนจเมนท์, ได้รับรถ ฟอร์ด เฟสต้า มูลค่า 20,000 ออสเตรเลียดอลลาร์ และ ได้ขึ้นปกนิตยสาร และลงอีก 8 หน้าใน นิตยสาร เฮอร์เปอร์ บราซาร์ ซึ่งรางวัลทั้งหมดนี้ถูกมอบเป็น 2 ชุดให้กับทั้งผู้ชนะและรองชนะด้วย เนื่องจากมีการประกาศผลในการถ่ายทอดสดผิดคน และคะแนนโหวของผู้เข้าแข่งขันนั้นห่างกันเพียง 3 โหวตเท่านั้นเอง จึงถือเป็นการชดเชยแทน
คินดะอิจิยอดนักสืบ

คินดะอิจิยอดนักสืบ เป็นนิยายแนวสืบสวนสอบสวน บทประพันธุ์โดยโยโคมิโซะ เซชิ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2479 ปัจจุบันตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์คาโดกาวา โชเท็นและ สำนักพิมพ์ชุน โย โด นิยายชุดคินดะอิจิยอดนักสืบมีทั้งหมด 77 คดี (แต่ไม่ใช่ 77 เล่ม เพราะมีเป็นนวนิยายขนาดยาวจริง ๆ แค่ประมาณ 20 เล่ม ที่เหลือเป็นนิยายขนาดสั้นและเรื่องสั้น รวมจริงๆแล้วมีประมาณ40เล่ม) ได้รับความนิยมและกระแสตอบรับจากนักอ่านนิยายแนวสืบสวนสอบสวนในประเทศญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ด้วยการผูกปมเรื่องที่เป็นปริศนาซับซ้อนซ่อนเงื่อน เต็มไปด้วยเงื่อนไขผสมกับคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ ที่ทำให้ผู้อ่านได้ติดตามและลุ้นระทึกไปกับปริศนาที่ต้องขบคิดเพื่อค้นหาตัวฆาตกร
จุดเด่นของนิยายเรื่องนี้ คือคินดะอิจิ โคสุเกะตัวละครหลักในการดำเนินเรื่อง ซึ่งเป็นนักสืบที่มีฝืมือในการสืบสวนสอบสวน แต่จากบุคลิกลักษณะภายนอกที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน ติดอ่างและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าและกางเกงฮากามะ ทำให้เกิดความแตกต่างกับอาชีพนักสืบอย่างชัดเจน การปรากฏตัวในการคลี่คลายคดีฆาตกรรมในแต่ละครั้งของคินดะอิจิ จึงเต็มไปด้วยความสงสัยและข้องใจแก่ผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมเป็นอย่างยิ่ง แต่คินดะอิจิก็สามารถใช้มันสมองอัจฉริยะในการไขปริศนาได้ทุกครั้งไป ความนิยมของคินดะอิจิทำให้ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์และละครอยู่สม่ำเสมอ จนถึงปัจจุบันก็ยังทำอยู่
ชิน อยู่ดี

ศาสตราจารย์ ชิน อยู่ดี (เกิด 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455-ถึงแก่กรรม 17 กรกฎาคม 2529) เป็นนักวิชาการด้านโบราณคดี ที่ทำหน้าที่ในการสำรวจทางด้านโบราณคดีในภาคต่างๆ ของประเทศไทย มีผลงานรายงานการขุดค้นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญ จำนวนมาก อาทิ ขุดค้นในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี และจังหวัดราชบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2503-2505 ผลทำให้ทราบว่ามีคนก่อนประวัติศาสตร์ แต่สมัยหินเก่า สมัยหินกลาง สมัยหินใหม่และยุคโลหะอยู่ที่จังหวัดกาญจนบุรี และจังหวัดราชบุรี รวมทั้งควบคุมดูแลการบูรณะโบราณสถานที่จังหวัดสุโขทัย นครเมืองเชียงแสน จังหวัดเชียงราย เมืองกำแพงเพชร (พ.ศ. 2494-2512) ปราสาทหินพนมรุ้ง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และบริเวณเกาะใกล้เมือง เมื่อ พ.ศ. 2495-2504 กับดูแลการบูรณะปราสาทหินพนมรุ้ง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ พ.ศ. 2517-2518 เป็นต้น ผลงานการขุดค้นต่าง ๆ มีผลต่อการส่งเสริมการศึกษาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ โบราณคดี ที่มีผลต่อการศึกษาทางด้านสาขานี้มายุคต่อ ๆ มา

ประวัติ

ชิน อยู่ดี เป็นบุตรของนายเชย และนางชอุ่ม อยู่ดี (สกุลเดิมเอมะสุวรรณ) เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 ที่ตำบลวังไม้ขอน อำเภอเมือง จังหวัดสวรรคโลก (ในปี พ.ศ. 2460 อำเภอเมืองเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอวังไม้ขอน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอเมืองสวรรคโลก ในปี พ.ศ. 2482 ทางราชการได้ยุบจังหวัดสวรรคโลก แล้วโอนอำเภอเมืองสวรรคโลกไปขึ้นกับจังหวัดสุโขทัย และเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอสวรรคโลก)
ใน พ.ศ. 2496 เขาได้ค้นพบ ใบเสมา ซึ่งมีชื่อเรียกว่า จารึกเนินสระบัว โดยเป็นศิลาประเภทหินทรายสีเขียว พบที่จังหวัดปราจีนบุรี และเป็นจารึกทางพุทธศาสนาที่มีอายุตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 14
ไอดอลญี่ปุ่น

ไอดอลญี่ปุ่น (อังกฤษ: Japanese idol) หรือมักเรียกเพียง ไอดอล (ญี่ปุ่น: アイドル โรมาจิ: aidoru) เป็นบุคคลในวงการบันเทิงตามวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยมักมีอายุตั้งแต่สิบปีจนถึงยี่สิบปีต้น ๆ และมีรูปโฉมน่ารักดังที่เรียก "คะวะอี" (kawaii) บุคคลเหล่านี้มักปรากฏในสื่อมวลชนแขนงต่าง ๆ เช่น การดนตรี การแสดง การเป็นแบบให้แก่นิตยสารหรือสินค้า และการโทรทัศน์ (เรียกบทบาทอย่างหลังนี้ว่า "ทาเลนต์") โดยการปรากฏตัวดังกล่าวมักกินระยะเวลาตั้งแต่เพียงไม่กี่เดือนไปจนถึงสองสามปี แล้วจะถูกแทนที่ด้วยไอดอลหน้าใหม่ แต่ก็มีไอดอลจำนวนหนึ่งที่สามารถคงความนิยมไว้ได้ยาวนานกว่านั้น
คำว่า "ไอดอล" ถูกใช้ในเชิงพาณิชย์โดยค่ายเพลงต่าง ๆ ที่เปิดออดิชันสำหรับบุคคลที่ไม่มี หรือมีประสบการณ์ในวงการบันเทิงน้อย เพื่อที่จะใช้ภาพลักษณ์ในความเป็นเยาวชนเป็นจุดขาย มากกว่าทักษะในการร้อง
เนื่องจากไอดอลมาพร้อมกับภาพลักษณ์อันใสซื่อบริสุทธิ์ตามวัฒนธรรมญี่ปุ่น เพื่อรักษาความนิยม ไอดอลจึงไม่สามารถประพฤติตนไปในทางที่ขัดต่อภาพลักษณ์ดังกล่าวได้ เช่น มีความรักเชิงชู้สาวไม่ได้ หรือต้องแสดงออกว่าไม่จัดเจนในทางรักใคร่หรือเมถุนธรรม อย่างไรก็ดี สื่อมวลชนญี่ปุ่นเองมักตีแผ่ข่าวคราวเกี่ยวกับไอดอลกับคู่รักฉันชู้สาว บางคราวก็มีภาพแอบถ่ายไอดอลแสดงความรักใคร่กับคู่รัก เช่น จุมพิตกัน หรือเดินจูงมือกัน แนบมาด้วย ถ้าองค์กรตัวแทนของไอดอลที่ตกเป็นข่าวไม่สามารถชี้แจงแถลงไขข้อกล่าวหาให้กระจ่างได้ ไอดอลผู้นั้นจะประสบความหายนะในหน้าที่การงานอย่างรวดเร็ว
นักดนตรีร็อกส่วนใหญ่ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นมักแสดงกิริยาก้าวร้าวหรือหัวขบถ เพื่อต่อต้านการตีตราไอดอลไว้กับภาพลักษณ์ดังกล่าว