google/wiki40b huggingface dataset:
มาตราริกเตอร์

มาตราริกเตอร์ (อังกฤษ: Richter magnitude scale) หรือที่รู้จักกันว่า มาตราท้องถิ่น (อังกฤษ: local magnitude scale; ML) เป็นการกำหนดตัวเลขเพื่อบอกปริมาณของพลังงานแผ่นดินไหวที่ปลดปล่อยออกมาจากแผ่นดินไหวครั้งหนึ่ง มันเป็นมาตราส่วนเชิงลอการิทึมฐานสิบ ซึ่งสามารถคำนวณได้จากลอการิทึมของแอมพลิจูดการสั่นของการกระจัดที่มีค่ามากที่สุดจากศูนย์บนเครื่องตรวจวัดแผ่นดินไหวบางประเภท (Wood–Anderson torsion) ยกตัวอย่างเช่น แผ่นดินไหวที่สามารถวัดค่าได้ 5.0 ตามมาตราริกเตอร์จะมีแอพลิจูดการสั่นมากเป็น 10 เท่าของแผ่นดินไหวที่วัดค่าได้ 4.0 ตามมาตราริกเตอร์ ขีดจำกัดบนที่มีประสิทธิภาพของการวัดตามมาตราริกเตอร์นี้ควรต่ำกว่า 9 และต่ำกว่า 10 สำหรับมาตราโมเมนต์แมกนิจูด เมื่อตรวจวัดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่
ปัจจุบันมาตราริกเตอร์ถูกแทนที่ด้วยมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งเป็นมาตรฐานที่จะให้ค่าที่โดยทั่วไปแล้วจะมีค่าใกล้เคียงกันสำหรับแผ่นดินไหวขนาดกลาง (3-7 แมกนิจูด) แต่ที่ไม่เหมือนกับมาตราริกเตอร์คือ มาตราโมเมนต์แมกนิจูดจะรายงานสมบัติพื้นฐานของแผ่นดินไหวจากข้อมูลเครื่องตรวจวัด แทนที่จะเป็นการรายงานข้อมูลเครื่องตรวจวัด ซึ่งไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ในแผ่นดินไหวทุกครั้ง และค่าที่ได้จะไม่สมบูรณ์ในแผ่นดินไหวความรุนแรงสูง เนื่องจากมาตราโมเมนต์แมกนิจูดมักจะให้ค่าที่ใกล้เคียงกันกับมาตราริกเตอร์ แมกนิจูดของแผ่นดินไหวที่ได้รับรายงานในสื่อมวลชนจึงมักจะรายงานโดยไม่ระบุว่าเป็นการวัดความรุนแรงตามมาตราใด
พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาของแผ่นดินไหว ซึ่งสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับพลังทำลายล้างของมัน สามารถวัดได้จาก ³/₂ เท่าของแอมพลิจูดการสั่น ดังนั้น แผ่นดินไหวที่มีความรุนแรงแตกต่างกัน 1 แมกนิจูดจึงมีค่าเท่ากับพหุคูณของ 31.6 (= (101.0)) ในพลังงานที่ปลดปล่อยออกมา และที่แตกต่างกัน 2 แมกนิจูด จะมีค่าเท่ากับพหุคณของ 1000 (= (102.0)) ในพลังงานที่ปลดปล่อยออกมา (ความจริงแล้ว แมนติจูด ใช้วัดปริมาณพลังงานของแผ่นดินไหวทีแท้จริง แต่คนไทยเรียกผิดเป็นริกเตอร์)

ประวัติ

มาตราริกเตอร์ได้รับการเสนอขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1935 โดยนักวิทยาแผ่นดินไหวสองคน คือ เบโน กูเทนเบิร์ก (Beno Gutenbreg) และ ชาลส์ ฟรานซิส ริกเตอร์ (Charles Francis Richter)
เดิมนั้นมีการกำหนดมาตรานี้เพื่อใช้วัดขนาดของแผ่นดินไหวในท้องถิ่นทางใต้ของแคลิฟอร์เนียในสหรัฐอเมริกา ที่บันทึกได้ด้วยอุปกรณ์ที่เรียกว่า เครื่องวัดความไหวสะเทือน (seismograph) แผ่นดินไหวที่มีขนาดน้อยที่สุดในเวลานั้นถือเป็นค่าใกล้เคียงศูนย์ มาตราดังกล่าวแบ่งเป็นระดับ โดย ทุกๆ 1 ริกเตอร์ที่เพิ่มขึ้น แสดงว่าแผ่นดินไหวแรงขึ้น 10 เท่า
มาตราริกเตอร์ไม่มีขีดจำกัดว่ามีค่าสูงสุดเท่าใด แต่โดยทั่วไปกำหนดไว้ในช่วง 0 - 9
ภายหลังเมื่อเครื่องวัดความไหวสะเทือนมีความละเอียดมากขึ้น สามารถวัดขนาดของแผ่นดินไหวได้ละเอียด ทั้งในระดับที่ต่ำกว่า 0 (สำหรับค่าที่ได้น้อยกว่า 0 ถือเป็นค่าติดลบ) และที่สูงกว่า 9
เมมฟิส (ประเทศอียิปต์)

เมมฟิส (อาหรับ: منف Manf ออกเสียง; mænf; คอปติก: ⲙⲉⲙϥⲓ; กรีก: Μέμφις) เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของอียิปต์ล่าง ซากปรักหักพังของเมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมิต-ราฮินา ทางตอนใต้ของกิซา ระยะทาง 20 กม. (12 ไมล์)
ตามตำนานที่เกี่ยวข้องโดยมาเนโท เมืองก่อตั้งขึ้นโดยฟาโรห์เมเนส เมืองหลวงของอียิปต์ในสมัยอาณาจักรโบราณมันยังคงเป็นเมืองสำคัญตลอดประวัติศาสตร์แทบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนโบราณ มันครอบครองตำแหน่งยุทธศาสตร์ที่ปากของแม่น้ำไนล์และเป็นที่ที่ตั้งของท่าเรือหลักของอียิปต์ล่างคือ เพรู - เนเฟอร์ มีโรงงานหีบห่อและคลังสินค้าขนาดใหญ่ที่กระจายอาหารและสินค้าทั่วราชอาณาจักรโบราณ ในช่วงยุคทองเมมฟิสเติบโตขึ้นมาในฐานะศูนย์กลางการค้าการค้าและศาสนาในระดับภูมิภาค
เมมฟิสเชื่อกันว่าอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพพทาห์ เทพแห่งช่างฝีมือ และมีวิหารของเทพพทาห์คือ ฮัต-กา-พทาห์ (หมายถึง "สวนแห่งวิญญาณของเทพพทาห์") เป็นโครงสร้างที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง ชื่อของวิหารนี้กลายเป็นภาษากรีกในฐานะ Aί-γυ-πτoς (Ai-gy-ptos) โดยนักประวัติศาสตร์ เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของชื่อภาษาอังกฤษยุคใหม่ในภาษาเอธิโอเปีย
ประวัติความเป็นมาของเมมฟิสมีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับอียิปต์โบราณ การล่มสลายในที่สุดเชื่อกันว่าเป็นเพราะการสูญเสียความสำคัญทางเศรษฐกิจในช่วงปลายยุคหลังตามชายฝั่งของเมืองอเล็กซานเดรีย ความสำคัญทางศาสนาของศาสนาก็ลดลงหลังจากการละทิ้งศาสนาโบราณ
ซากปรักหักพังของเมืองหลวงเก่าในปัจจุบันมีหลักฐานที่แยกส่วนในอดีต พวกเขาได้รับการเก็บรักษาไว้พร้อมกับพีระมิดที่ซับซ้อนที่กิซ่าซึ่งเป็นมรดกโลกตั้งแต่ปีพ.ศ. 2522 เปิดให้ประชาชนทั่วไปเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง
โชเน็นแม็กกาซีน

การ์ตูนที่มีชื่อเสียงที่ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีน

ขื่อการ์ตูนที่พิมพ์ด้วยตัวหนาเป็นการ์ตูนที่มีชื่อเสียงมาก
พระราชวังแห่งชาติเปนา

พระราชวังแห่งชาติเปนา (โปรตุเกส: Palácio Nacional da Pena) คือพระราชวังในศิลปะจินตนิยมในเขตเทศบาลเมืองซิงตรา (Sintra) ประเทศโปรตุเกส พระราชวังตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือเมืองซิงตรา และในวันที่อากาศสดใสประชาชนสามารถมองเห็นพระราชวังได้อย่างง่ายดายจากกรุงลิสบอนและส่วนใหญ่ของเขตเมือง มันยังเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะจินตนิยมหลัก ๆ ที่แสดงออกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของโลก นอกจากนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโปรตุเกส และเคยถูกใช้ในงานของรัฐโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐโปรตุเกสและเจ้าหน้าที่รัฐบาลอื่น ๆ
มาเลเซียกีนี

มาเลเซียกีนี (Malaysiakini) เป็นเว็บไซต์ข่าวการเมืองของมาเลเซีย ตีพิมพ์ในภาษาอังกฤษ, มลายู และจีน นับตั้งแต่เปิดตัวใน ค.ศ. 1999 มาเลเซียกีนีก็ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในสำนักข่าวอิสระชั้นนำในมาเลเซีย มาเลเซียกีนีอ้างว่ามีผู้เข้าชม 160,000 คนต่อวัน และ 1.3 ล้านหน้าต่อเดือน ซึ่งเป็นจำนวนที่สูงสำหรับมาตรฐานมาเลเซีย
ไม่เหมือนกับแหล่งข่าวส่วนใหญ่ในมาเลเซีย มาเลเซียกีนียังเป็นอิสระจากข้อบังคับของรัฐบาล จึงได้รับการยอมรับทั่วไปว่าเป็นแหล่งข่าวอิสระที่น่าเชื่อถือแห่งเดียวของประเทศ มาเลเซียกีนีได้รับทั้งเสียงชื่นชมและชื่อเสียงไม่ดี จากการเสนอประเด็นและมุมมองที่เป็นดูเหมือนเรื่องต้องห้ามของสื่อกระจายเสียงกระแสหลักและสิ่งพิมพ์อย่างสม่ำเสมอ ข้อเท็จจริงที่มาเลเซียกีนียังคงได้รับอนุญาตให้ดำเนินงานอยู่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความอดทนของรัฐบาลมาเลเซียในประเด็นการเซ็นเซอร์อินเทอร์เน็ต รัฐบาลมาเลเซียได้ให้สัญญาไว้ว่าจะไม่มีการควบคุมและปิดกั้นเนื้อหาอินเทอร์เน็ต ในความพยายามที่จะสร้างมัลติมีเดียซูเปอร์คอร์ริดอร์ (Multimedia Super Corridor)

เนื้อหา

เว็บไซต์มาเลเซียกีนีปรับปรุงข่าวสารทุกวัน ยกเว้นวันหยุดสาธารณะบางวัน ข่าวในมาเลเซียกีนีเน้นการรายงานข่าวเหตุการณ์ท้องถิ่น โดยเน้นอย่างมากในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเมืองมาเลเซีย มาเลเซียกีนียังมีคอลัมน์ บล็อก และสารคดีพิเศษ ที่นำเสนอมุมมองหลากหลาย ทั้งในประเด็นท้องถิ่นและนานาชาติ มาเลเซียอ้างว่าได้ทำตามนโยบายบรรณาธิการที่สนับสนุนอย่างสม่ำเสมอในความยุติธรรม สิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย เสรีภาพในการพูด และธรรมาภิบาล
มาเลเซียกีนีตีพิมพ์จดหมายจากผู้อ่านในส่วนจดหมายของเว็บไซต์ ส่วนจดหมายนี้ได้สร้างการมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันจากผู้อ่านจากทุกเชื้อชาติและศาสนา และจากหลายหลายพื้นฐานอุดมการณ์ และได้สร้างเวทีสาธารณะเพื่อการถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์สาธารณะ ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในมาเลเซียตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 หัวข้อที่พบบ่อย ๆ เช่น เรื่องต้องห้าม (taboo) อย่าง แรงงานอพยพ เอดส์ อิสลาม และระบบโควตาตามเชื้อชาติ มาเลเซียกีนีอ้างว่าได้หลีกเลี่ยงที่จะควบคุมปรับแก้ส่วนจดหมายจนเกินควร ด้วยมาเลเซียกีนีพยายามที่จะส่งเสริมจิตวิญญาณแห่งการอภิปรายอย่างมีเหตุมีผล
บูมเมอแรง (ประเทศไทย)

ประวัติ

บูมเมอแรงประเทศไทยเป็นสถานีโทรทัศน์เครือข่ายของบูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีต้นแบบมาจากบูมเมอแรง สหรัฐอเมริกา เป็นช่องการ์ตูนคลาสิกที่แยกออกมาจากช่อง การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ออกอากาศในเขตประเทศไทย โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ประเทศฮ่องกง และส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม มายังประเทศต่างๆในภูมิภาค
ในอดีต ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค เคยฉายการ์ตูนคลาสิกในยุค 60 - 90 เหมือนที่ช่องบูมเมอแรงฉายในปัจจุบัน แต่ในปัจจุบัน การ์ตูนเน็ตเวิร์คได้นำการ์ตูนแอนิเมชั่นใหม่ ๆ เข้ามาฉาย จึงได้ตัดการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ ออก แต่การ์ตูนคลาสิกยังคงได้รับความนิยมจากผู้ชม จึงได้เพิ่มช่วง บูมเมอแรง เป็นช่วงพิเศษในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2542 ซึ่งฉายการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ แต่เนื่องจากการ์ตูนนั้นมีมากมายหลายเรื่อง ไทม์ วอร์เนอร์ จึงเปิดช่องบูมเมอแรงเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 โดยนำช่วงพิเศษบูมเมอแรงในการ์ตูนเน็ตเวิร์คออกมาทำเป็นสถานีโทรทัศน์ช่องการ์ตูนช่องใหม่อย่างเต็มรูปแบบ
สำหรับบูมเมอแรงประเทศไทย ผลิตเองโดยทีมงานชาวไทย เป็นการ์ตูนเก่าที่เคยออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค ประเทศไทย ทางทรูวิชั่นส์มาแล้วทั้งสิ้น ดังนั้นการ์ตูนทั้งหมดได้ตั้งชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยและพากย์ไทยไว้แล้ว ซึ่งจะแตกต่างกับ การ์ตูนเน็ตเวิร์คเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบูมเมอแรงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ออกอากาศร่วมกันหลายประเทศ โดยรับสัญญาณภาพจากสถานีส่วนกลางจากฮ่องกงมาใส่เสียงพากย์ไทยเฉพาะในส่วนที่มีการพากย์ไว้ ส่วนที่ไม่ได้มีการพากย์ไว้จะเป็นภาษาอังกฤษ ตัวอักษรแสดงบนหน้าจอจะเป็นภาษาอังกฤษ

รูปแบบการออกอากาศ

รูปแบบการออกอากาศมีลักษณะเหมือนกับช่อง บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คือ เวลาการออกอากาศรายการละ 30 นาที มีโฆษณาระหว่างรายการ 2-3 ครั้ง มีการ์ตูนทั้งเป็นตอนสั้นจบในตอนเดียวและตอนยาวจบทั้งเรื่อง บางช่วงจะมีการ์ตูนสั้นแทรกระหว่างช่วงเปลี่ยนรายการ นำตอนสั้นจากการ์ตูนมาออกอากาศ ไม่เกินตอนละ 5 นาที มีโฆษณาสินค้าและตัวอย่างรายการในระหว่างรายการและช่วงเปลี่ยนรายการ แสดงภาพไอเดนท์ของสถานี (อังกฤษ: Ident) ระหว่างโฆษณา ก่อนเข้ารายการ หลังจบรายการ และแจ้งรายการปัจจุบันและรายการถัดไป

รายการที่ออกอากาศในบูมเมอแรงประเทศไทย

การ์ตูนที่ออกอากาศในช่อง บูมเมอแรงประเทศไทย เป็นการ์ตูนเก่าที่เคยออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คและส่วนใหญ่ไม่มีในผังออกอากาศช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คแล้ว แต่ยังมีบางเรื่องที่ยังมีการออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์กอยู่ เช่น เดอะ ทอมแอนด์เจอร์รี่ โชว์ (อังกฤษ: the Tom & Jerry show), อ็อกกี้กับแก๊งแมลงสาบ, เบบี้ ลูนนี่ย์ ตูนส์, เบ็นเท็น, หมาน้อยผู้กล้าหาญ, รหัสลับเด็กข้างบ้าน, ฟอสเตอร์ โฮม..บ้านของผองเพื่อนในจินตนาการ, แคมป์ ลาซโล ชาวเดอร์, การผจญภัยสุดอัศจรรย์ของแฟลปแจ็ค เป็นต้น
ถนนพระจันทร์

ถนนพระจันทร์ (อักษรโรมัน: Thanon Phra Chan) เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ในแขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร มีจุดเริ่มต้นตั้งต้นจากถนนหน้าพระธาตุไปสิ้นสุดลงที่ท่าพระจันทร์
ถนนพระจันทร์เป็นถนนที่มีมาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แต่มีลักษณะเป็นถนนพูนดินให้สูงขึ้นยังไม่เป็นลักษณะของการปูอิฐหรือมีทางระบายน้ำ ซึ่งลักษณะเช่นนี้เริ่มสร้างในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถนนพระจันทร์เป็นถนนเลียบกำแพงพระราชวังบวรสถานมงคลหรือวังหน้าด้านทิศใต้ เริ่มต้นจากปลายถนนหน้าวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์บริเวณหน้าพระราชวังบวรสถานมงคลเลียบพระราชวังไปสู่แม่น้ำเจ้าพระยาด้านป้อมพระจันทร์
ชื่อถนนพระจันทร์มาจากชื่อป้อมพระจันทร์บนกำแพงเมืองด้านริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งต่อมาได้ถูกรื้อไป ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้ขยายถนนเดิมให้กว้างขึ้น ทรงเริ่มสร้างถนนใหม่รอบพระบรมมหาราชวัง และถนนเลียบกำแพงพระนครด้านในจนเชื่อมถึงกัน เริ่มจากถนนเดิมคือ ถนนพระจันทร์ไปถนนพระอาทิตย์ ถนนพระสุเมรุ ถนนมหาไชย ถนนจักรเพชร และถนนมหาราช ซึ่งชื่อถนนเหล่านี้มาจากชื่อป้อมบนกำแพงพระนครทั้งสิ้น
ถนนพระจันทร์ เป็นถนนสายเล็ก ๆ ขนาบไปกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ด้านท้องสนามหลวงกับกำแพงวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ ริมสองฟากถนนเป็นแหล่งรวมของการเช่าขายพระเครื่อง และวัตถุมงคลต่าง ๆ ในแบบแบกะดิน รวมถึงหมอดูด้วย
นักรบนิรนาม 333

ประวัติ

เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในช่วงการปฏิวัติและเข้ายึดเวียงจันทร์ไว้ ทำให้ราชอาณาจักรลาวได้ทรุดลงตามลำดับ คณะที่ปรึกษาทางทหารของไทย (คท.) ได้สังเกตการณ์โดยใกล้ชิดมาตลอด โดยมีความเห็นว่าหากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้อยู่ ความมั่นคงของประเทศไทยจะต้องได้รับผลกระทบแน่นอนอ จึงจำเป็นต้องช่วยเหลือราชอาณาจักรลาว โดยไม่ให้เกิดความขัดแย้ง และทำให้ลัทธิคอมมิวนิสต์ไม่เผยแพร่มายังประเทศไทยโดยตรง
ต่อมา ในปลายปี พ.ศ. 2503 ได้มีมติในการจัดตั้งหน่วยงานชื่อว่า คณะที่ปรึกษาทางทหารในราชอาณาจักร (คท.) โดยมีกองบัญชาการตั้งอยู่เมืองเวียงจันทร์ ซึ่งเป็นหน่วยงานตรงของคณะที่ปรึกษาทางทหาร ได้มีกิจการขยายเพิ่มขึ้น แต่ผ่านไป กองกำลังไม่สามารถทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ได้ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ จึงได้สั่งให้ย้ายข้ามกลับมาอยู่ที่ฝั่งจังหวัดหนองคาย และในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2505 จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้สั่งให้เปลี่ยนชื่อองค์การเป็น กองบัญชาการ 333 (บก.333) จากชื่อว่ากองบัญชาการคณะที่ปรึกษาทางทหารในราชอาณาจักร (บก.คท.) และวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 กองกำลังได้ย้ายมาสู่จังหวัดอุดรธานี ด้วยเหตุความปลอดภัยและเฝ้าระวังศัตรู
ในวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2507 โครงการสกายที่ดำเนินการโดยหน่วยสืบราชการลับแห่งสหรัฐได้แปรสภาพเป็นกองบัญชาการผสม 333 (บก.ผสม 333) และตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ได้จัดตั้งหน่วยงานที่เป็นชื่อว่า หน่วยผสม 333 ระหว่างประเทศไทยกับสหรัฐ เป็นหน่วยปฏิบัติการณ์ในสนาม โดยได้รับความช่วยเหลือจากมิตรประเทศอย่างใกล้ชิด มีหน้าที่และความรับผิดชอบช่วยรักษาความมั่นคงแห่งประเทศไทย ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับราชอาณาจักรลาว

การรับเชลยศึกกลับ

(รอเพิ่มเติมข้อมูล)
เวเลนซ์

เวเลนซ์ หรือ เวเลนซี (อังกฤษ: valence or valency) ของธาตุเคมีเป็นการระบุความสามารถของอะตอมในการเกิดเป็นสารประกอบหรือโมเลกุล โดยหลักการเกี่ยวกับเวเลนซีนี้ได้ถูกพัฒนาในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และใช้ในการอธิบายโครงสร้างของสารได้ทั้งสารอินทรีย์และสารอนินทรีย์ แม้ว่าแนวคิดเกี่ยวกับเวเลนซ์จะถูกกล่าวถึงมานานแต่ยังสามารถใช้ได้กับอีกทฤษฎีเกี่ยวกับพันธะเคมี อาทิ ทฤษฎีอะตอมทรงลูกบาศก์ (cubical atom) โครงสร้างลิวอีส (Lewis structures) ทฤษฎีพันธะเวเลนซ์ (valence bond theory; VBT) ทฤษฎีออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (molecular orbital theory; MOT) ทฤษฎีการผลักกันของคู่อิเล็กตรอนวงเวเลนซ์ (valence shell electron pair repulsion theory; VSEPR) รวมถึงทฤษฎีควอนตัมสมัยใหม่ เป็นต้น

นิยาม

นิยามตามหนังสือเล่มสีทอง (Gold Book) ของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC) ได้ให้นิยามคำว่าเวเลนซ์ว่า "เวเลนซ์ คือ จำนวนอะตอมยูนิเวเลนซ์ (มีที่มาจากอะตอมไฮโดรเจนหรืออะตอมคลอรีน) สูงสุดที่อาจรวมกับอะตอมหนึ่งๆของธาตุที่กำลังพิจารณา โดยที่อะตอมของธาตุนั้นๆจะสามารถถูกแทนที่ได้" 
อย่างไรก็ตาม มีการนิยามคำว่าเวเลนซ์ในหนังสืออื่นๆเช่น "เวเลนซ์ คือ จำนวนอะตอมไฮโดรเจนที่สามารถรวมตัวกับธาตุหนึ่งๆในสารประกอบธาตุคู่ไฮไดรด์ (binary hydride) หรือสองเท่าของจำนวนอะตอมออกซิเจนที่รวมกับธาตุนั้นๆในสารประกอบออกไซด์ชนิดหนึ่งๆหรือหลายชนิด" ซึ่งจะเห็นได้ว่านิยามอย่างหลังได้ขยายความอีกนัยหนึ่งว่าเวเลนซ์ของอะตอมธาตุชนิดหนึ่งๆอาจมีได้หลายค่านั่นเอง

เวเลนซ์และสถานะออกซิเดชัน

เนื่องจากความกำกวมของคำว่าเวเลนซ์ การใช้เลขออกซิเดชันในการอ่านชื่อสารแบบสตอก (Stock nomenclature) ของสารประกอบโคออร์ดิเนชัน (coordination compounds) รวมถึงการใช้สัญกรณ์แลมบ์ดา (lambda notation) ในการอ่านชื่อสารอนินทรีย์ จึงจำเป็นต้องแยกความแตกต่างของคำว่า เวเลนซ์ และ สถานะออกซิเดชัน
สถานะออกซิเดชันนั้นพิจารณาการสูญเสียหรือได้รับอิเล็กตรอนเมื่ออะตอมเกิดพันธะเคมี โดยพิจารณาประจุได้จากการประมาณแบบไอออนิก (ionic apprximation) ซึ่งพิจารณาการมีส่วนร่วมของแต่ละอะตอมในออร์บิทัลเชิงโมเลกุล (MO) หรือพิจารณาได้จากค่าอิเล็กโตรเนกาทิวิตีแบบอัลเลน (Allen's electronegativity) ซึ่งสถานะออกซิเดชันของอะตอมอาจจะมีค่าเป็นบวกหรือลบ และอาจเป็นจำนวนเต็มหรือไม่ก็ได้ ในขณะที่เวเลนซ์เป็นค่าจำนวนเต็มบวกเท่านั้น
โครงการเอรัสมุส

โครงการเอรัสมุส (Erasmus - EuRopean Community Action Scheme for the Mobility of University Students) เป็นโครงการนักศึกษาแลกเปลี่ยนของสหภาพยุโรปที่เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530 และได้ก่อร่างโครงการ Lifelong Learning Programme 2007–2013 ของสหภาพยุโรป และยังเป็นกรอบงานของแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาของกรรมกาธิการยุโรป
โครงการเอรัสมุสประกอบไปด้วยโครงการย่อยหลายโครงการ และได้ร่วมกันเป็นโครงการโสกราตีสในปี 2537 และได้สิ้นสุดในปี 2542 และเริ่มโครงการโสกราตีส II ต่อมา และในปัจจุบันได้กลายมาเป็นโครงการ Lifelong Learning ในปี 2550

เอรัสมุส และ เอรัสมุสมุนดุส

เอรัสมุสมุนดุส เป็นโครงการคู่ขนานของเอรัสมุส โดยเอรัสมุสเป็นโครงการสำหรับชาวยุโรป ขณะที่ เอรัสมุสมุนดุสเปิดให้กับบุคคลที่ไม่ใช่ชาวยุโรป โดยในโครงการภายใต้ชื่อเอรัสมุสมุนดุสได้แก่ EuMAS และ WISHES
ก่อเกียรติ สิริยะเสถียร

ประวัติ

ก่อเกียรติ สิริยะเสถียร เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของนายอั้นและนางสุพรรณ สิริยะเสถียร มีพี่น้อง 4 คน จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษา บัญชีบัณฑิต สาขาบัญชี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร สมรสกับนางเนาวรัตน์ มีบุตรธิดา 4 คน

งานการเมือง

อดีตเป็นนายกเทศมนตรีเทศบาลบางเลน และรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครปฐม ตามลำดับ ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรกใน ปี พ.ศ. 2548 พรรคไทยรักไทย และสังกัดกลุ่มบ้านริมน้ำ ของนายสุชาติ ตันเจริญ
อีกันบาการ์

เครื่องปรุง

ปลามักจะปรุงด้วยซีอิ๊วและน้ำมันมะพร้าวหรือเนยเทียม ส่วนผสมที่เป็นเครื่องเทศจะต่างกันไปตามท้องถิ่น ส่วนใหญ่จะใช้ หัวหอม กระเทียม พริก ผักชี น้ำมะขาม ขมิ้น ข่าและเกลือ ในชวาและส่วนใหญ่ในอินโดนีเซียปลาจะออกรสหวานมากกว่ารสอื่น แต่ในมีนังกาเบา สุมาตรา และในคาบสมุทรมลายู ปลาจะออกสีเหลืองและรสเผ็ดและไม่ใส่ซีอิ๊วหวาน นิยมรับประทานปลาย่างนี้กับซัมบัลเบอลาจัน หรือซัมบัลเกอจัป
เจ้าชายกุสตาฟ ดยุกแห่งอัปป์ลันด์

ความสนพระทัยด้านดนตรี

เจ้าชายกุสตาฟ ทรงมีความสนพระทัยด้านดนตรีเป็นอย่างมาก ทรงใช้พระนามทางด้านดนตรีว่า Prins Gustaf พระนิพนธ์ประเภทเพลงของพระองค์รู้จักกดีคือเพลง Studentsången เป็นเพลงของนักศึกษา

สิ้นพระชนม์

เจ้าชายกุสตาฟสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคไข้รากสาดใหญ่ ด้วยมีพระชันษาเพียง 25 ชันษา

รัชทายาทในการสืบบัลลังก์

เจ้าชายกุสตาฟทรงได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากพระราชบิดาให้เป็นผู้สืบราชบัลลังก์ลำดับที่ 2 เมื่อปีพ.ศ. 2389
อาสนวิหารอ็องเฌ

ประวัติ

ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 มุขนายกอูว์แบร์ เดอ ว็องโดม ได้อนุมัติให้สร้างอาสนวิหารแห่งใหม่ตามแบบสถาปัตยกรรมในสมัยนั้นคือโรมาเนสก์ ซึ่งมีบริเวณกลางโบสถ์เพียงโถงเดียว อาสนวิหารแห่งนี้สร้างเสร็จและเสกในปี ค.ศ. 1025 เพียงไม่กี่ปีต่อมาก็ถูกอัคคีภัยทำลายลงในปี ค.ศ. 1032
ต่อมามุขนายกฌอฟรัว เดอ ตูร์ ได้บูรณะกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอีกครั้งในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 11 มหากางเขนบริเวณพิธีได้ติดตั้งใหม่ในปี ค.ศ. 1051 และแท่นบูชาใหม่ในปี ค.ศ. 1092
ต่อมาไม่นานก็ได้มีการบูรณะอีกโดยมุขนายกเรอโน เดอ มาร์ตีเญ และอูลแฌร์ และเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมากในสมัยของมุขนายกนอร์ม็อง เดอ ดูเอ และกีโยม เดอ โบมง โดยสองท่านหลังได้บูรณะโดยสร้างใหม่ในส่วนของบริเวณกลางโบสถ์ และมุขทางเข้าด้านหน้าอาสนวิหาร ซึ่งบริเวณกลางโบสถ์ที่เป็นโถงเดี่ยวนั้น (ไม่มีทางเดินข้าง) ต่อมาในภายหลังได้เป็นตัวอย่างสำคัญของการก่อสร้างอาสนวิหารอ็องกูแลมและแอบบีย์ฟงต์วโร (Abbaye de Fontevraud)
บริเวณโค้งสร้างส่วนฐานกำแพงบริเวณกลางโบสถ์เป็นแบบโรมาเนสก์ ซึ่งสูงถึงบริเวณครึ่งหนึ่งของความสูงอาคาร ต่อมาในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็เริ่มมีการสร้างเสาและเพดานโค้งสันแบบกอทิก ซึ่งถือเป็นจุดกำเนิดของกอทิกอ็องฌ์แว็ง บริเวณกลางโบสถ์ประกอบด้วยโถงกลางเพียงฝั่งเดียว สร้างแบบโรมาเนสก์ ซึ่งนำไปสู่แขนกางเขน และบริเวณร้องเพลงสวดแบบกอทิก ซึ่งได้สร้างทับบนขอบบริเวณกำแพงเมืองเก่า
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้มีการต่อเติมซุ้มโค้งบริเวณฐานของหอทั้งสอง โดยเป็นซุ้มที่ประกอบด้วยรูปสลักของอัศวินผู้อารักขานักบุญมอริซ ซึ่งสร้างในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งด้านบนเป็นเป็นหอสี่เหลี่ยมและปิดยอดด้วยโดมแบบห้าเหลี่ยม
อาคารอาสนวิหารประกอบด้วยยอดสูงทั้งสองฝั่งอยู่บริเวณยอดของหอระฆังทั้งสอง ฟากทิศเหนือสร้างในปี ค.ศ. 1518 และทางทิศใต้ในปี ค.ศ. 1523
ในปี ค.ศ. 1806 มุขทางเข้าซึ่งเคยตั้งอยู่ด้านหน้าของอาสนวิหารซึ่งยื่นออกไปบริเวณจัตุรัสภายหน้านั้น ได้มีถูกทำลายลงเนื่องจากมีสภาพชำรุดทรุดโทรม และล้าสมัย ซึ่งมุขทางเข้านี้สร้างในแบบกอทิกอ็องฌ์แว็ง ครอบซุ้มประตูกลางด้านหน้า มีสูงสองชั้น ประกอบด้วยเพดานโค้งจำนวน 4 โค้ง ซึ่งยังพบอยู่เป็นร่อยรอยหลักฐานของมุขทางเข้าได้อยู่ในปัจจุบัน
ต่อมาได้มีโครงการหลายโครงการในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่จะก่อสร้างส่วนนี้ขึ้นใหม่ แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จจนถึงปัจจุบัน
สมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 1 แห่งนาวาร์

พระราชประวัติ

บลังกาเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1387 ทรงเป็นพระธิดาคนที่สองของพระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งนาวาร์กับเลโอนอร์แห่งกัสติยา ทรงมีพี่น้องร่วมสายเลือดแปดคน บลังกากลายเป็นทายาทแห่งนาวาร์หลังแฌน พระเชษฐภคินีที่สมรสกับฌ็องที่ 1 เคานต์แห่งฟรัวซ์สิ้นพระชนม์

พระราชินีแห่งซิซิลี

พระองค์สมรสครั้งแรกกับมาร์ตินผู้ลูก กษัตริย์แห่งซิซิลีและเจ้าชายแห่งอารากอน ทั้งคู่สมรสผ่านตัวแทนเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1402 ในกาตาเนีย บลังกาเดินทางไปหาพระสวามีเพื่อสมรสกันจริงๆ ในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1402 ซึ่งเจ้าสาวมีพระชนมายุ 15 พรรษา ส่วนเจ้าบ่าวมีพระชนมายุ 28 พรรษา
พระเจ้ามาร์ตินต้องการทายาทตามกฎหมาย แต่มาร์ติน พระโอรสคนเดียวของทั้งคู่มีพระชนมายุอยู่ได้เพียงปีเดียว พระสวามีของพระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1409 โดยมีผู้สืบทอดตำแหน่งคือพระเจ้ามาร์ตินที่ 1 แห่งอารากอน พระบิดาของพระเจ้ามาร์ตินผู้ล่วงลับ พระองค์ยินยอมให้พระสุณิสาสำเร็จราชการแผ่นดินในซิซิลีต่อไป บลังกาสูญเสียสิทธิ์ในการสำเร็จราชการแผ่นดินหลังพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนคนใหม่ต่อจากพระเจ้ามาร์ตินที่ 1 และได้ผนวกซิซิลีเข้ากับอารากอนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1415

พระราชินีแห่งนาวาร์

บลังกาครองตัวเป็นโสดเป็นเวลาสิบปี แม้จะถูกหมั้นหมายกับลุดวิจแห่งบาวาเรีย-อิงก็อลชตัท (พระเชษฐาของอิซาบูแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส) และเอ็ดเวิร์ดแห่งบาร์ พระองค์เดินทางกลับนาวาร์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1415 สภานิติบัญญัติประกาศรับรองพระองค์เป็นทายาทแห่งราชอาณาจักรอารากอนในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1416 ในการประชุมที่โอลิเต
พระองค์สมรสอีกครั้งกับชวน ดยุคแห่งเปญญาฟิเอล พระโอรสคนที่สองของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งอารากอนกับเลโอนอร์แห่งอัลบูร์เกร์เกผ่านตัวแทนในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1419 ที่โอลิเต ชวนเดินทางมาหาพระองค์เพื่อสมรสกันจริงๆ ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1420 ที่ปัมโปลนา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันห้าคนในระยะเวลาห้าปี พระโอรสธิดาคนที่สองของทั้งคู่สิ้นพระชนม์เร็ว 
พระเจ้าการ์โลสที่ 3 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1425 บลังกาสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระบิดาเป็นพระราชินีผู้ปกครองนาวาร์ โดยมีชวนเป็นกษัตริย์พระสวามี ทั้งคู่ได้รับการสวมมงกุฎที่ปัมโปลนาในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1429
บลังกาสิ้นพระชนม์ในซันตามารีอาลาเรอัลเดนิเอบาในปี ค.ศ. 1441 หลังพระองค์สิ้นพระชนม์ ชวนบริหารราชการนาวาร์ต่อโดยไม่ยอมวางมือให้การ์โลส พระโอรสที่เป็นกษัตริย์โดยชอบธรรมของนาวาร์ พระองค์กลายเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนและกษัตริย์แห่งซิซิลีหลังพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งอารากอน พระเชษฐาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1458

การสืบทอดบัลลังก์นาวาร์

การ์โลส พระโอรสคนโตของบลังกาตกเป็นนักโทษของพระบิดาและไม่เคยได้ครองอำนาจอย่างแท้จริง พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1461 โดยสงสัยกันว่าอาจถูกวางยาพิษ บลังกาซึ่งเป็นพระโอรสธิดาคนต่อมาสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเชษฐาเป็นพระราชินีโดยชอบธรรมของนาวาร์ พระองค์เคยสมรสกับพระเจ้าเอ็นริเกที่ 4 แห่งกัสติยา แต่การสมรสถูกประกาศให้เป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1453 เนื่องจากการสมรสไม่เคยสมบูรณ์ พระองค์ถูกส่งตัวกลับนาวาร์บ้านเกิดและถูกพระบิดาจองจำ ทรงสิ้นพระชนม์โดยไร้ซึ่งทายาทในปี ค.ศ. 1464 โดยอาจจะถูกวางยาพิษเช่นกัน ผู้เจริญรอบตามเส้นทางของสองพี่น้องคือเลโอนอร์ พระขนิษฐาคนสุดท้องที่ฉลาดพอที่จะไม่ขวางทางพระบิดา จนเมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1479 พระนางจึงอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งของตนเอง
นิทานพื้นบ้าน

นิทานพื้นบ้าน (folktale) เป็นนิทานประเภทหนึ่ง เป็นเรื่องราวที่เล่าสืบต่อกันมาซึ่งอาจไม่มีบันทึกเป็นหลักฐาน เนื่องจากสมัยโบราณไม่มีความบันเทิงในรูปแบบอื่นในสังคมหลายวัฒนธรรมใช้การเล่าเรื่องสู่กันฟังซึ่งมักเป็นเรื่องราวจากจินตนาการแสดงความเชื่อของชาวบ้าน นิทานพื้นบ้านมักได้รับการบันทึกหรือตีพิมพ์ภายหลังและมักหาต้นกำเนิดไม่ได้ และมีการแต่งแต้มเรื่องราวเพิ่มเติมตามจินตนาการของผู้เล่า นิทานพื้นบ้านที่โด่งดัง อย่างเช่น ซินเดอเรลลา เจ้าชายกบ แจ๊คผู้ฆ่ายักษ์ เจ้าหญิงนิทรา นิทานของไทยเช่น พิกุลทอง พยาคันคาก ทานอสตี้ แก้วหน้าม้า
โฮมีโอพาธี

โฮมีโอพาธี (อังกฤษ: homeopathy) เป็นระบบการแพทย์ทางเลือกที่ซามูเอิล ฮาเนมันน์สร้างใน ค.ศ. 1796 โดยยึดหลักหนามยอกเอาหนามบ่ง (like cures like) ของเขา โดยอ้างว่าสสารที่ทำให้เกิดอาการของโรคในผู้มีสุขภาพดีจะรักษาอาการเดียวกันในผู้ป่วย โฮมีโอพาธีเป็นวิทยาศาสตร์เทียม คือ ความเชื่อที่นำเสนอเป็นวิทยาศาสตร์อย่างไม่ถูกต้อง การเตรียมโฮมีโอพาธีไม่มีประสิทธิผลรักษาภาวะใด ๆ การศึกษาขนาดใหญ่พบว่าโฮมีโอพาธีไม่มีประสิทธิผลมากกว่ายาหลอก ซึ่งแนะว่าความรู้สึกเชิงบวกใด ๆ ที่เกิดหลังการรักษาเป็นผลของปรากฏการณ์ยาหลอกและการฟื้นตัวจากความเจ็บป่วยตามปกติ
ฮาเนมันน์เชื่อว่าเหตุพื้นเดิมของโรคเป็นปรากฏการณ์ที่เขาเรียกว่า ไมแอสซึม (miasm) และการเตรียมโฮมีโอพาธีจัดการกับไมแอสซึมนี้ การเตรียมผลิตโดยใช้กระบวนการการเจือจางโฮมีโอพาธี โดยเจือจางสสารที่ถูกเลือกซ้ำ ๆ ในแอลกอฮอล์หรือน้ำกลั่น แต่ละครั้งโดยใช้ภาชนาบรรจุชนกับวัสดุยืดหยุ่น (มักเป็นหนังสือที่ห่อปกหนัง) ตรงแบบเจือจางไปเรื่อย ๆ จนผ่านจุดที่ไม่มีโมเลกุลของสสารเดิมเหลืออยู่ ผู้ประกอบกิจโฮมีโอพาธีเลือกโฮมีโอพาธิกโดยปรึกษาหนังสืออ้างอิงที่เรียก เรพัตตรี (repertory) และโดยการพิจารณาโดยรวมทั้งอาการ ลักษณะบุคคล สภาพกายภาพและจิตใจ และประวัติชีวิตของผู้ป่วย
เกิด อวอร์ด ครั้งที่ 2

เกิด อวอร์ด ครั้งที่ 2 เป็นรางวัลที่จัดขึ้นมอบให้แก่บุคคลในบันเทิง และบุคคลที่มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมสูงสุดในปี พ.ศ. 2556 โดย วู้ดดี้ วุฒิธร มิลินทจินดา โดยกำหนดประกาศผลในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 (เลื่อนเป็น 18 ธันวาคม 2556) ณ โรงละครสยามนิรมิต กรุงเทพมหานคร

รายชื่อบุคคลที่ผ่านเข้ารอบตัดสิน เกิด อวอร์ด ครั้งที่ 2

รายชื่อเรียงตามลำดับในเว็บไซต์รางวัลเกิด อวอร์ด ครั้งที่ 2 ผู้ได้รับรางวัลเน้นตัวหนา