google/wiki40b huggingface dataset:
เสนาะ เทียนทอง

ประวัติการทำงานการเมือง

นายเสนาะ เทียนทอง เริ่มงานการเมืองครั้งแรกกับพรรคชาติไทย เมื่อปี พ.ศ. 2518 และลงสมัคร ส.ส.ครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2519 ได้รับเลือกเป็น ส.ส.ปราจีนบุรี และสระแก้ว (เมื่อ สระแก้ว แยกออกมาเป็นจังหวัดใหม่) เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2531 ต่อมานายเสนาะเริ่มมีบทบาทในพรรคมากขึ้น ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคชาติไทย ขณะที่ นายบรรหาร ศิลปอาชา เป็นหัวหน้าพรรค และต่อมานายบรรหารได้เป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2538
นายเสนาะ ลาออกจากพรรคชาติไทย เมื่อ พ.ศ. 2539 หลังจากนายบรรหาร ศิลปอาชา ประกาศยุบสภา เข้าร่วมพรรคความหวังใหม่ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรค  ส่งให้พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เป็นนายกรัฐมนตรี และนายเสนาะได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ในการเลือกตั้งครั้งต่อมา นายเสนาะ ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย และสนับสนุนให้ พตท. ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี  โดยรับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรคไทยรักไทย และไม่รับตำแหน่งทางการเมือง โดยให้นางอุไรวรรณ เทียนทอง ภรรยา รับตำแหน่งรัฐมนตรีในรัฐบาลในโควตากลุ่มวังน้ำเย็น ในระยะหลัง นายเสนาะถูกลดบทบาทความสำคัญในพรรค จนกระทั่งในการประชุมรัฐสภาเพื่อพิจารณาร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญ ประเด็นการสรรหาคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2548 นายเสนาะได้วิพากษ์วิจารณ์ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร อย่างรุนแรง
นายเสนาะลาออกจากพรรคไทยรักไทยเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 หลังจากที่ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร ประกาศยุบสภา  และได้ขึ้นเวทีพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเพื่อปราศรัยหลายครั้ง  จากนั้นนายเสนาะได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นมาใหม่ ชื่อว่า พรรคประชาราช โดยในช่วงแรกของการตั้งพรรคนั้น นายเสนาะจะเป็นหัวหน้าพรรค โดยนโยบายหลักของพรรคที่ประกาศคือ เพื่อปฏิรูปการเมือง และล้มล้างระบอบทักษิณ พรรคประชาราช ลงสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550 แต่ได้ ส.ส.เพียง 5 คน อย่างไรก็ตามในการจัดตั้งรัฐบาล นายเสนาะได้นำพรรคประชาราชเข้าร่วมกับพรรคพลังประชาชน และนางอุไรวรรณ เทียนทอง ภรรยา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ต่อมาภายหลังพรรคพลังประชาชนถูกยุบพรรค นายเสนาะและพรรคประชาราชไม่ได้เข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาลกับพรรคประชาธิปัตย์ จึงดำรงสถานะเป็นฝ่ายค้านร่วมกับพรรคเพื่อไทยจนกระทั่งนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีประกาศยุบสภาในปี พ.ศ. 2554
วันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ หัวหน้าพรรคเพื่อไทย และสมาชิกพรรคจำนวนหนึ่ง ได้เดินทางมาเชิญนายเสนาะเข้าร่วมพรรคเพื่อไทย โดยนายเสนาะได้ตอบรับ และได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 4 พรรคเพื่อไทย ภายหลังในการจัดตั้งรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายฐานิสร์ เทียนทอง หลานชาย ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 7

การยึดทรัพย์

ในการยึดอำนาจของคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ได้แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบทรัพย์สิน ปรากฏว่านายเสนาะ เป็น 1 ใน 10 นักการเมืองที่ถูกยึดทรัพย์ในครั้งนี้จำนวนกว่า 62.68 ล้านบาท
ไอย์เนเฟอร์ที่หนึ่ง

ไอย์เนเฟอร์ที่หนึ่ง (i (i) -nfr, "ความงาม/ความดีที่ได้มา" เป็นเจ้าชายแห่งอียิปต์โบราณในช่วงราชวงศ์ที่สี่ ซึ่งเป็นพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรู พระองค์เป็นพระเชษฐาของเจ้าหญิงเนเฟอร์คาอูที่หนึ่ง และเจ้าชายคูฟู 
ไอย์เนเฟอร์มีสุสานในดาห์ชูร์ และบางส่วนของหลุมฝังพระศพในขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ ตรงกันข้ามกับต้องการของเหล่าขุนนางในราชวงศ์ที่สาม ขุนนางจำนวนมากในช่วงเวลาการปกครองของฟาโรห์สเนฟรู โดยเฉพาะอย่างยิ่งและน่าพอใจและไอย์เนเฟอร์เป็นหนึ่งในขุนนางเหล่านั้น
UTC+07:20

UTC+07:20  เป็นช่วงเวลาที่ชดเชยจาก UTC เป็นเวลา +07:20

การใช้งาน

UTC+07:20 ถูกใช้เป็นเวลาตามฤดูกาลในประเทศสิงคโปร์ระหว่างปี พ.ศ. 2476 และ 2484 โดยเริ่มใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่เวลาเที่ยงคืนของวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2476 และใช้เขตเวลานี้ไปจนถึงเที่ยงคืนของวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2484 เพื่อเปลี่ยนไปใช้เขตเวลา UTC+07:30 แทน ปัจจุบันประเทศสิงคโปร์ใช้ UTC+08:00
รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 10 ประจำปี พ.ศ. 2555

รายชื่อบุคคลและภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล

รายชื่อบุคคลและภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา
มูลนิธิโดรสอส

มูลนิธิโดรสอส  (เยอรมัน: Drosos-Stiftung) เป็นองค์กรการกุศลที่ก่อตั้งขึ้นในปี 2003 ในเมืองซูริคที่ตั้งขึ้นเพือการศึกษา เกี่ยวกับการโภชนาการและสุขภาพในพื้นที่ยากจนและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมและภูมิอากาศ องค์กรนี้เกิดข้นได้ด้วยทุนส่วนตัว 
ผู้บริหารสุงสุดของมูลนิธิคือคณะผู้จัดการมรดก  เป็นผู้รับผิดชอบในการตัดสินใจท่สำคัญ สมาชิกผู้จัดการมรดกได้แก่ ดร. Stefan Kraft, Markus E. Kronauer, ดร. Franz von Däniken (อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงต่างประเทศของสวิตเซอร์แลนด์) และยังเป็นผู้บริหารของมูลนิธิด้วย
สถาปัตยกรรมทราวิฑ

สถาปัตยกรรมทราวิฑ (ฮินดี: द्रविड़ स्थापत्य शैली; อังกฤษ: Dravidian architecture) เป็นสถาปัตยกรรมฮินดูแบบหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมในอนุทวีปอินเดีย โดยเฉพาะอินเดียใต้ ซึ่งตีความตามวาสตุศาสตร์ ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมทราวิฑพบในการสร้างโบสถ์พราหมณ์ โดยเฉพาะหอโคปุรัมที่สูงชะลูด และบางเทวสถานมีหลายหอ เป็นลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมแบบนี้ โดยทั่วไปจะเรียกโบสถ์พราหมณ์ที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมทราวิฑว่า "โกยิล" (Koil, Koyil)
บริเวณที่พบสถาปัตยกรรมทราวิฑได้ทั่วไปคืออินเดียใต้ เช่น รัฐอานธรประเทศ, รัฐเกรละ, รัฐทมิฬนาฑู อาณาจักรต่าง ๆ เช่น โจฬะ, จักรวรรดิเจระ, ปัลลวะ ฯลฯ นอกจากนี้ยังพบในบางส่วนของอินเดียเหนือ (ป้อมกวาลิออร์) และในศรีลังกา
คาโยะ ซาโต

ประวัติ

คาโยะ ได้ออกจากบ้านเกิดเมื่อหลายปีก่อน และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่โตเกียวโดยที่ไม่มีใครรับรู้ หรือทราบพื้นเพเดิมของเธอเลย และมีชีวิตแบบผู้หญิงคนหนึ่งมาตลอด ภายในชื่อใหม่ คาโยะ ซาโต หลังจากใช้ชีวิตในโตเกียวได้ประมาณ 4 ปี จึงเริ่มมีแมวมองจากเอเจนซี่จัดหาดารานางแบบ เข้ามาติดต่อเสนองานให้ เธอจึงเริ่มเข้าวงการนางแบบในช่วงต้นปี พ.ศ. 2553 เริ่มงานจากทั้งงานถ่ายแบบแฟชั่น, การแต่งคอสเพลย์ รวมไปถึงในวงการวิดีโอเกม ที่เธอทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพิธีการในรายการเกี่ยวกับวิดีโอเกม ณ สถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง ซึ่งเอเจนซีของเธอก็ไม่ทราบถึงเรื่องเพศที่แท้จริงของเธอเองมาก่อนเช่นเดียวกัน จนกระทั่งความลับข้อนี้เริ่มถูกสงสัยจากผู้ใช้อินเทอร์เน็ตชาวญี่ปุ่น และนำมาซึ่งการสารภาพของเจ้าตัวในที่สุด
คาโยะ อ้างว่ารูปโฉมรูปร่างในปัจจุบันของตนเองเป็นของแท้ไม่ผ่านการทำศัลยกรรมมาก่อน เพียงแต่ใช้การแต่งหน้าช่วยเหลือในด้านความสวยความงามเท่านั้น และเธอก็ยังไม่ได้ผ่านการแปลงเพศแต่อย่างใด ซึ่งหลังจากการเปิดเผยความลับครั้งนี้ทำให้เธอได้รับกระแสตอบรับที่ดีในด้านบวก และได้รับความสนใจมากขึ้นจากประชาชน
ไม้ขีดไฟ

ไม้ขีดไฟ คืออุปกรณ์ที่ใช้สำหรับจุดไฟ ทำจากแท่งไม้อันเล็กๆ และมีสารติดไฟชุบอยู่ที่ปลายข้างหนึ่งเรียกว่า หัวไม้ขีด ไม้ขีดไฟมักขายในบรรจุภัณฑ์เป็นกล่องเรียกว่า กลักไม้ขีด เวลาจุดไฟจะใช้หัวไม้ขีดฝนลงไปกับพื้นผิวขรุขระหรือพื้นผิวที่ทำมาเฉพาะข้างกล่อง ความร้อนจากการฝนหัวไม้ขีดจะทำให้ไม้ขีดติดไฟ
ไม้ขีดไฟมีบทบาทในการใช้ชีวิตของมนุษย์มาก ในยุคก่อนที่จะมีไฟแช็ก เนื่องจากมนุษย์มีความจำเป็นที่จะต้องใช้พลังงานไฟ แต่ในเมืองคนกลับใช้ไม้ขีดไฟลดลง และหันไปใช้ไฟแช็กมากขึ้น ปัจจุบันมีการใช้ไม้ขีดไฟในบางโอกาสและในชนบทเท่านั้น แต่จุดเด่นของไม้ขีดไฟที่ดีกว่าไฟแช็กคือมีความปลอดภัยสูงกว่า

ประวัติ

ปี พ.ศ. 2370 (ต้นสมัยรัชกาลที่ 3) มีนักเคมีชาวอังกฤษชื่อ จอห์น วอล์คเกอร์ ทำไม้ขีดจากเศษไม้จุ่มปลายลงในส่วน ผสมของ แอนติโมนีซัลไฟด์โปตัสเซียมคลอเรตและกาวซึ่งทำจากยางไม้ หรือ gumarabic เมื่อนำไม้ขีดไฟขูดลงบนกระดาษทรายจะเกิดแรงเสียดสี ซึ่งจะทำให้เกิดความร้อนที่ทำให้ไม้ขีดลุกเป็นไฟ ไม้ขีดแบบที่ จอห์น วอล์คเกอร์ ประดิษฐ์เป็นแบบเดียวกันกับไม้ขีดประเภท "ขีดกับอะไรก็ได้" แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะติดไฟทุกครั้ง ไม้ขีดไฟชนิดนี้เพิ่งคิดค้นได้หลังจากการประดิษฐ์ไฟแช็กถึง 4 ปี
ถึงปี พ.ศ. 2373 ในประเทศฝรั่งเศส ชาร์ลส์ โซเรีย ได้คิดค้นไม้ขีดไฟที่มีปลายทำจากฟอสฟอรัสเหลือง แต่ช่วงสิ้นศตวรรษที่ 19 หัวไม้ขีดมีส่วนประกอบของฟอสฟอรัสเหลืองหรือขาวมีพิษทำให้คนงานในโรงงานผลิตไม้ขีดไฟเจ็บป่วยถึงพิการหรือเสียชีวิตด้วยโรคที่เรียกกันว่า phossy jaw
ในช่วง พ.ศ. 2383 หรือปลายสมัยรัชกาลที่ 3 ได้มีการค้นพบฟอสฟอรัสแดงซึ่งทำให้ผลิตไม้ขีดได้อย่างปลอดภัย แต่ไฟจะติดได้ก็ต้องจุดเฉพาะพื้นที่ที่เตรียมไว้เท่านั้น ผิวสำหรับขีดอยู่ข้างกล่องไม้ขีดมีฟอสฟอรัสแดง ทาติดอยู่ ด้วยยางไม้ gumarbic หรือกาวชนิดอื่น ส่วนที่หัวไม้มีโปแตสเซียมคลอเรตซึ่งเมื่อกระทบกับ ฟอสฟอรัสแดง ก็จะเกิดปฏิกิริยาให้ความร้อนมากพอและไฟจะติดขึ้นได้ เรื่องยังมีวัสดุอื่นๆอีกที่สามารถใช้เป็นก้านไม่ขีดไฟได้เช่น ด้ายเคลือบขี้ผึ้ง และกระดาษแข็งเคลือบขี้ผึ้ง แต่วัสดุที่ใช้ทำก้านไม้ขีดได้ดีที่สุดก็คือไม้ ลักษณะไม้ซึ่งเหมาะสำหรับทำก้านไม้ขีดควรจะเป็นไม้สีขาว ไม่มีกลิ่น เนื้อไม้ไม่แข็งหรืออ่อนเกินไป นิยมใช้ไม้มะยมป่า ไม้มะกอก ไม้อ้อยช้าง ไม้ปออกแตก เป็นต้น ก่อนจุ่มทำหัวไม้ขีดจะต้องเอาปลายก้านไม้ขีดที่จะติดหัวนั้นไปจุ่มขี้ผึ้งพาราฟินก่อน หากเนื้อไม้แข็งเกินไปก็จะไม่ดูดซึมพาราฟิน พาราฟินจะเป็นตัวส่งผ่านจากหัวไม้ขีดไปสู่ก้านไม้ขีด หากไม่มีพาราฟิน เมื่อไฟติดก็จะดับในทันที และหากเนื้อของไม้อ่อนจนเกินไปก้านไม้ขีดก็จะไม่คงรูปเป็นก้านตรงได้

ไม้ขีดไฟในประเทศไทย

สมัยแรกเป็นการนำเข้าไม้ขีดไฟของสวีเดนและญี่ปุ่น โดยของญี่ปุ่นนั้นมีตราต่างๆ และมีภาพวาดบนฉลากไม้ขีดไฟเป็นรูปต่างๆ เรียกว่า หน้าไม้ขีดไฟ มีนักสะสมจะเก็บรวบรวมหน้าไม้ขีดไฟ ต่อมาช่วงสมัยรัชกาลที่ 7 คนไทยสามารถผลิตไม้ขีดไฟเองได้ มีโรงงานไม้ขีดไฟของเมืองไทยในยุคนั้น ได้แก่ บริษัทมิ่นแซจำกัด ผลิตตรานกแก้ว ตรารถกูบ บริษัทตังอาจำกัด ผลิตตรามิกกี้เม้าส์ ตราแมวเฟลิกซ์ บริษัทไทยไฟ ผลิตตรา 24 มิถุนา เป็นรูปพระที่นั่งอนันตสมาคม เป็นที่ระลึกในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง มาเป็นระบอบประชาธิปไตย บริษัทเอเซียไม้ขีดไฟจำกัด ผลิตชุด ก.ไก่ ข.ไข่ บริษัทสยามแมตซ์แฟ็กตอรี่ ภายหลังเปลี่ยนมาเป็นบริษัทไม้ขีดไฟไทย ผลิตตราธงไตรรงค์ ตราพระยานาค
เสาร์มนตรา

เนื้อเรื่องย่อ

หลังจากพิชิตวันศุกร์ อาเธอร์และลีฟพาคนหลับกลับมายังโลก ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ดี จนกระทั่งจู่ๆ โทรศัพท์ก็ปรากฏขึ้นในกระเป๋ากางเกงของเขา และนำข่าวร้ายจากอีราซมุซ พี่ชายที่เป็นทหารของเขาว่า เมืองจะถูกถล่มด้วยระเบิดนิวเคลียร์ในนาทีแรกของเช้าวันเสาร์ โดยคำสั่งจากศัตรูเก่าของเขา "นายพล" พราวิล ซึ่งรับคำสั่งมาจากเสาร์เลอเลิศอีกที เหลือเวลาไม่ถึง 10 นาที อาเธอร์จึงหยุดเวลาของเมืองเอาไว้และจากไป และจะกลับมายุติความเลวร้ายนี้หลังจากหยุดยั้งวันเสาร์ได้
แต่เมื่อเขากลับมายังบ้านก็พบว่า บ้านเบื้องล่างและผืนดินไกลกำลังถูกสุญญะกลืนกิน การที่บ้านอ่อนแอยังทำให้ผู้ชราแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ การจะหยุดยั้งวิกฤตนี้ อาเธอร์ต้องหาทางบุกไปยังบ้านเบื้องบน แต่วันเสาร์ปิดเส้นทางเข้าสู่ดินแดนของเธอหมดแล้ว ทันใดนั้นอาเธอร์ก็นึกถึง "วิธีพิเศษ" ของหนูเติบโตได้ เขาจึงพาซูซี่ ด็อกเตอร์สคาแมนดรอส และตัวเขาเองเข้าสู่ทะเลกั้นอาณาเขต และสามารถเข้าสู่บ้านเบื้องบนได้ในที่สุด
ถึงกระนั้น บ้านเบื้องบนก็เต็มไปด้วยนักเวทที่พร้อมจะจับเขาหากใช้กุญแจดอกที่ห้า การออกตามหาพินัยกรรมส่วนที่หกโดยไม่ใช้เวทมนตร์เป็นไปได้ยาก แถมยังมีซูซี่เป็นผู้ช่วยเพียงคนเดียว ทั้งสองตั้งใช้ชื่อปลอมอีกครั้งและปกปิดตัวเป็นลิงหยอดน้ำมัน เด็กของคนเป่าปี่ที่ทำงานให้กับเสาร์ บนหอคอยสูงหนึ่งหมื่นเจ็ดพันฟุต อาเธอร์ผู้ที่กำลังเปลี่ยนเป็นพลเมือง ต้องต่อสู้กับจิตใจอันดำมืดที่เข้าครอบงำเขา ขณะเดียวกัน แผนการที่แท้จริงของวันเสาร์ก็ถูกเปิดเผย...
สตรีทบอลสะท้านฟ้า

เนื้อเรื่องย่อ

ร็อกกี้ นักกีฬาบาสเกตบอลชื่อดังของ NBA เดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว แต่เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตกต้องมาติดเกาะ อาศัยอยู่กับครอบครัวของ โตโต้ เด็กน้อยชาวเกาะ ร็อกกี้ได้สอนการเล่นบาสเกตบอลให้โตโต้ จนโตโต้หลงใหลในบาสเกตบอลมาก
2 ปีต่อมา ร็อกกี้ต้องเดินทางกลับประเทศ จึงได้มอบปลอกแขนของตนให้โตโต้เป็นของที่ระลึก โตโต้ได้ใส่ปลอกแขนนั้นติดตัวมาตลอด เมื่อโตโต้อายุ 13 ปี โตโต้ได้จากเกาะมาเรียนในเมืองพัทยา โตโต้มุ่งมั่นที่จะเล่นบาสเกตบอลอย่างเต็มที่ แต่รุ่นพี่โรงเรียนได้ยึดสนามบาสเกตบอลไว้เล่นฟุตบอลจึงหมดโอกาสเล่นบาสเกตบอล ต่อมา โตโต้ได้พบเพื่อนใหม่จากต่างโรงเรียนชื่อ ไตเติ้ล ซึ่งชอบบาสเกตบอลเช่นกัน ไตเติ้ลเห็นฝีมือของโตโต้จึงได้ชวนตั้งทีมเข้าแข่งสตรีทบอล ภายหลังก็ได้ยักษ์ รุ่นพี่ร่างใหญ่ และมนซี่ พี่ชายที่เป็นกะเทยของไตเติ้ลมาร่วมทีมอีกด้วย โดยตั้งชื่อทีมว่า Super Dunker

การตอบรับ

ด้วยเนื้อหาที่มุ่งเน้นการเอาชนะอุปสรรคต่างๆโดยไม่ย่อท้อ ส่งผลให้การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรางวัลชนะเลิศ International MANGA Award 2009  และทางนิตยสาร LET'S Comic ยังได้กล่าวถึงสตรีทบอลสะท้านฟ้าว่า เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับกีฬา ที่ถือว่าหาการ์ตูนแนวนี้ได้น้อยในประเทศไทย จึงทำให้การ์ตูนดังกล่าวมีความน่าสนใจ ด้วยเนื้อหาที่เน้นการส่งเสริมกำลังใจและสิ่งไม่คาดฝันจากเนื้อเรื่อง และได้ให้คะแนนด้านเนื้อหาที่ 7.5 คะแนนสำหรับความแปลกใหม่ 7 คะแนนสำหรับลายเส้นที่อาจยังไม่ชัดเจนสำหรับบางมุมของตัวละคร และคะแนนด้านปรัชญา 8 คะแนน รวมทั้งนิตยสารดังกล่าวได้ยกให้การ์ตูนชุดนี้อยู่ที่ระดับเกรด B
พระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปญฺโญ)

ประวัติ

พระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปญฺโญ)  นามเดิม เช้า ยศสมบัติ เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2452 ตรงกับวันพุธขึ้น 1 ค่ำ เดือน 8 ปีระกา ณ  ตำบลพยุหะ อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ โยมบิดาชื่อนายโฉม โยมมารดา นางน้อย

อุปสมบท

พระธรรมคุณาภรณ์ (เช้า ฐิตปญฺโญ ) ได้บรรพชาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 เมื่ออายุได้ 19 ปี โดยมีพระธรรมไตรโลกาจารย์ (ยอด อกฺกวํโส) เป็นพระอุปัชฌาย์และได้อุปสมบท เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2472 ณ พัทธสีมาวัดเขาแก้ว โดยมีพระธรรมไตรโลกาจารย์ (ยอด อกฺกวํโส) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูนิพัทธรรมศาสน์ (นวม) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูปลัดฉัตร วัดเขาแก้ว เป็นอนุสาวนาจารย์
มง-แซ็ง-มีแชล

ประวัติ

ก่อนที่จะมีการสถาปนาราชวงศ์แรกของฝรั่งเศสขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เกาะนี้เคยถูกเรียกว่า มงตงบ์ (Mont Tombe) และตามตำนาน วิหารที่อยู่บนเกาะนี้ถูกสร้างโดยการแนะนำของเทวดามีแชล ที่ได้เข้าฝันนักบุญโอแบร์ บิชอปแห่งมาฟร็องช์เมื่อปี พ.ศ. 1251 แต่เขาก็มิได้ปฏิบัติตาม เนื่องจากนึกว่าปีศาจได้มาเข้าฝัน เขาจึงได้เพิกเฉยไป จนมาถึงการฝันครั้งที่ 3 มีแชลได้ใช้นิ้วของเขาจิ้มที่หัวของโอแบร์ และเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เขาก็ได้ตะลึงว่ามีรูอยู่บนหัวจริง ๆ จากนั้นมาเขาจึงตัดสินใจสร้างวิหารบนยอดเขา
ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เนื่องจากไม่มีพระจำพรรษา ตัววิหารได้ถูกเปลี่ยนเป็นที่คุมขังนักโทษสำคัญการเมือง จนกระทั่งวิกตอร์ อูโก ได้มีบทบาทสำคัญในการรณรงค์เพื่อคืนความเป็นสิ่งก่อสร้างสำคัญทางสถาปัตยกรรมของชาติ และในที่สุดได้มีการยกเลิกการเป็นเรือนจำ และได้ถูกเปลี่ยนสถานะเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ในปีค.ศ. 1874
ในปีค.ศ.1979 ได้มีการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสถาปัตยกรรม โดยองค์การยูเนสโก

การเดินทาง

ในอดีตการเดินทางไปยังมง-แซ็ง-มีแชล จะเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ด้วยถนนที่สามารถเดินทางได้ในช่วงน้ำลงเท่านั้น เนื่องจากระดับน้ำปกติจะท่วมและปิดกั้นผิวถนน โดยนักท่องเที่ยวและนักแสวงบุญ สามารถจอดรถได้ในช่วงที่น้ำลง และเนื่องจากมีถนนที่ตัดเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่ ทำให้ทิศทางไหลของน้ำเกิดการผันแปร และเป็นผลทำให้ระยะทางระหว่างเกาะ กับแผ่นดินใหญ่นั้นสั้นลง อันเกิดจากการสะสมของดินตะกอนปากแม่น้ำ จนกระทั่งในปีค.ศ. 2006 นายกรัฐมนตรี และรัฐบาลได้เริ่มโครงการเขื่อนกั้นน้ำ โดยจุดประสงค์หลักเพื่อช่วยคืนสภาพความเป็นเกาะให้กับมง-แซ็ง-มีแชล โดยอาศัยการไหลของน้ำเพื่อชะล้าง และลดการสะสมของดินตะกอน โดยคาดว่าโครงการจะสำเร็จช่วงปีค.ศ.2015 ส่วนหนึ่งของโครงการคือสร้างเขื่อนกั้นน้ำ โดย ณ ปัจจุบันเสร็จสิ้นแล้ว รวมถึงการเปลี่ยนถนนที่เชื่อมกับแผ่นดินเป็นสะพาน เพื่อให้น้ำสามารถหมุนเวียนได้โดยรอบเกาะ รวมถึงการย้ายที่จอดรถไปยังแผ่นดินใหญ่ โดยนักท่องเที่ยวจะสามารถจอดรถได้บนฝั่ง โดยจะมีรถรับส่งบริการจากจุดจอดรถถึงบริเวณเกาะ
เขตมีนบุรี

ที่มาของชื่อเขต

คำว่า มีนบุรี แปลว่า "เมืองปลา" เป็นนามที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานให้กับเมืองใหม่ที่ตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2445 โดยรวมอำเภอคลองสามวา อำเภอแสนแสบ อำเภอหนองจอก และอำเภอเจียรดับ (ปัจจุบันอยู่ในเขตหนองจอก) เข้าไว้ในเขตการปกครองของเมือง เหตุที่ใช้ชื่อว่าเมืองปลาเนื่องจากตำบลแสนแสบเป็นบริเวณที่มีบ่อปลามาก และเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อเมืองธัญญบุรีที่แปลว่า "เมืองข้าว"

ประวัติ

เขตมีนบุรีในอดีตเป็นท้องที่หนึ่งของ อำเภอคลองสามวา ซึ่งเป็นอำเภอหนึ่งทางทิศตะวันออกของมณฑลกรุงเทพ ต่อมาใน พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้รวมท้องที่อำเภอคลองสามวากับอำเภอข้างเคียงอีก 3 อำเภอตั้งขึ้นเป็นเมืองใหม่และพระราชทานนามว่า "เมืองมีนบุรี" อำเภอคลองสามวาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอเมือง เนื่องจากเป็นที่ตั้งของเมือง (จังหวัด) แห่งนี้ 
ต่อมาใน พ.ศ. 2474 จังหวัดมีนบุรีถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 อำเภอที่เป็นที่ตั้งของจังหวัดมีนบุรีเดิมจึงมีชื่อเรียกว่า อำเภอมีนบุรี จากนั้นกระทรวงมหาดไทยได้ตั้งสุขาภิบาลมีนบุรีขึ้นใน พ.ศ. 2498  ประกาศตั้งตำบลทรายกองดินใต้ แยกจากตำบลทรายกองดินใน พ.ศ. 2505 และขยายเขตสุขาภิบาลมีนบุรีให้ครอบคลุมทั้งอำเภอด้วย ในปีถัดมา
อำเภอมีนบุรีได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตมีนบุรี หลังจากการรวมจังหวัดพระนครกับจังหวัดธนบุรีเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรีและเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานครเมื่อ พ.ศ. 2515 แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็นแขวง รวม 7 แขวง และในที่สุดเมื่อ พ.ศ. 2540 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตมีนบุรี แยก 5 แขวงทางด้านเหนือของเขต ไปจัดตั้งเป็นเขตคลองสามวา ทำให้เขตมีนบุรีเหลือพื้นที่ปกครองอยู่ 60 ตารางกิโลเมตรเศษ ใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของกรุงเทพมหานคร

ตราสัญลักษณ์ประจำเขต

ตราสัญลักษณ์ประจำเขตมีนบุรี มีลักษณะเป็นตรารูปวงกลม มีปลาตะเพียนสีทองอยู่ตรงกลาง พื้นหลังด้านล่างเป็นพื้นน้ำสีฟ้า มีรวงข้าวสีเขียว สองข้างล้อมรอบด้วยคำว่า สำนักงานเขตมีนบุรี เป็นภาษาอังกฤษ และภาษาไทย โดยสื่อความหมายถึงความเป็นเมืองปลา ตามความหมายของชื่อที่ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเมืองมีนบุรีในอดีต และปลาที่ขึ้นชื่อคือปลาตะเพียน
ไพวรินทร์ ขาวงาม

ประวัติ

ไพวรินทร์ เกิดในครอบครัวชาวนาจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายสมัย และนางดวน ขาวงาม เขาเป็นคนที่ 3 จากพี่น้อง 9 คน จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านตาหยวก และบวชเรียนต่อจนจบมัธยมปลาย ที่มหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตวังน้อย พระนครศรีอยุธยา อยู่ช่วยฝึกสอนวิชาภาษาไทยและวรรณคดี เพื่อตอบแทนคุณสถาบันระยะหนึ่งจึงลาสิกขาบท
จากนั้นมุ่งสู่เชียงใหม่ เป็นพนักงานพิสูจน์อักษร หนังสือพิมพ์ประชากรรายวัน ก่อนเลื่อนฐานะขึ้นเป็นนักข่าว สั่งสมประสบการณ์กับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเล็กๆ หลายฉบับ จวบปี 2527 ตัดสินใจเข้ากรุง ทำงานฝ่ายศิลป์นิตยสารสปีดเวย์ ต่อสู้ชีวิตทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะทำรูปเคลือบพลาสติกวางขายข้างถนน พนักงานขายไอศกรีม ปี 2528 ช่วยงานนิตยสารสู่ฝัน ปี 2531 ประจำกองบรรณาธิการวารสารปาจารยสาร ต่อมาเป็นบรรณาธิการเฉพาะกิจสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น ประจำกองบรรณาธิการหนังสือดีเขต เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการชีวิตต้องสู้ ปัจจุบันเป็นคอลัมนิสต์อิสระ
จาก " สามเณรไพรัช " สู่ " ไพวรินทร์ "
ไพวรินทร์ เดิมชื่อ 'ไพรัช'  เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก เคยใช้นามปากกา 'สามเณรไพรัช' ส่งความเรียงไปลงในนิตยสารชัยพฤกษ์การ์ตูน ต่อมาเปลี่ยนใช้นามปากกาว่า 'ไพวรินทร์ วิเชียรฉันท์' ในการเขียนกลอน และเพื่อขจัดความยุ่งยากในการรับค่าเรื่อง เขาได้เปลี่ยนชื่อจริงเป็น 'ไพวรินทร์' จึงเป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาตั้งแต่นั้นมา
สถานีรถไฟริชอนเลซิออน โมเช ดายัน

บริการในอนาคต

ทางรถไฟสายใต้ของสถานีขยายไปสถานีรถไฟยาฟเนเวสต์ในปี ค.ศ. 2012  และเชื่อมต่อกับทางรถไฟล็อด-อัชเคลอน ที่มีอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 ดังนั้น ได้มีการเสนอบริการรถไฟที่ดีขึ้นและตรงขึ้นจากเทลอาวีฟไปยังเมืองยาฟเน, แอชดัด และอัชเคลอน สถานีโมเช ดายัน ยังทำหน้าที่เป็นป้ายหยุดรถไฟ ในการให้บริการระหว่างเมืองใหม่สู่เมืองเหล่านั้น จากเมืองอัชเคลอนทางรถไฟสายใหม่ได้รับการสร้างขึ้นสู่เบียร์ชีบา และสถานีบริการรถไฟมุ่งหน้าไปที่นั่นเช่นกัน ห่างจากสถานีรถไฟประมาณไม่กี่ร้อยเมตรมีอุโมงค์รถไฟที่ไม่ได้ใช้อยู่ใต้ทางหลวงอายาลอน ซึ่งบางวันอาจใช้เป็นเส้นทางรถไฟเชื่อมต่อสถานีโมเช ดายัน กับสถานีรถไฟริชอนเลซิออน ฮาริโชนิม จากที่มีการให้บริการสู่ล็อด และรถไฟสายอนาคตที่มีการวางแผนที่จะไปถึงเยรูซาเลมและโมดิอิน
คาดว่าจะมีการขยายไปแอลอาร์ที สายสีแดง ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง โดยจะทำให้สถานีโมเช ดายัน อยู่ทางตอนใต้ของแอลอาร์ที สายสีแดง นอกจากนี้ อนาคตที่วางแผนไว้ แอลอาร์ที สายสีเขียวและน้ำตาลของรถไฟรางเบาเทลอาวีฟจะสิ้นสุดลงที่สถานีดังกล่าวเช่นกัน (อย่างไรก็ดี สายเหล่านี้จะไม่ได้มีการวางแผนสำหรับการดำเนินงานก่อนปี ค.ศ. 2020)
นิพนธ์ สนธิ

ประวัติ

นิพนธ์ สนธิ เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ที่ สิงห์บุรี ประเทศไทย ในช่วงวัยเด็กของนิพนธ์ พ่อแม่ของเขามักจะให้ฝึกดนตรีไทย  ทำให้นิพนธ์สามารถขับเสภาร้องเพลงไทยเดิม ลูกทุ่งเพื่อชีวิตและเล่นเครื่องดนตรีไทยได้ เมื่อนิพนธ์เข้าสู่อายุ 17 นิพนธ์ก็เริ่มร้องเพลงหารายได้ โดยร้องเพลงตามผับกลางคืนที่จังหวัดสิงห์บุรี และรู้จักกับต้อง โปรดิวเซอร์วงพริกไทย เห็นถึงความสามารถทางด้านดนตรีจึงชักชวนให้ทำเพลงและเสนอไปยังค่ายเยส มิวสิค
ไทรย้อยใบแหลม

ความเชื่อเกี่ยวกับไทร

คนไทยโบราณเชื่อว่า บ้านใดปลูกต้นไทรไว้ประจำบ้านจะทำให้เกิดความร่มเย็น จนมีคำโบราณกล่าวว่า "ร่มโพธิ์ร่มไทร" ช่วยทำให้เกิดความร่มเย็นเป็นสุขนอกจากนี้ยังช่วยคุ้มครองป้องกันภัยอันตรายทั้งปวงเพราะบางคนเชื่อว่าต้นไทรเป็นต้นไม้ที่ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีเทพารักษ์อาศัยอยู่คอยคุ้มครองพิทักษ์ปวงชนให้มีความอยู่เย็นเป็นสุข เพื่อเป็นสิริมงคลแก่บ้านและผู้อาศัยควรปลูกต้นไทรไว้ทางทิศตะวันตกผู้ปลูกควรปลูกในวันอังคาร เพราะเชื่อว่าการปลูกไม้เพื่อเอาประโยชน์ทางใบให้ปลูกในวันอังคาร
ไทรย้อยใบแหลมเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำกรุงเทพมหานคร และเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์

ลักษณะทั่วไป

ไทร เป็นไม้ยืนต้น มีความสูงสูงสุด 10 เมตร โดยประมาณ มีรากอากาศย้อยสวยงาม น้ำยางขาว
ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปวงรี รูปใบหอกหรือรูปไข่แกมวงรี
ดอก เป็นดอกช่อ เกิดภายในฐานรองดอกที่มีรูปร่างกลมคล้ายผล ออกเป็นคู่ที่ซอกใบ แยกเพศอยู่ในช่อเดียวกัน

สรรพคุณ

ตำรายาไทยใช้ รากอากาศ ขับปัสสาวะ แก้ไตพิการ (โรคเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะ มีปัสสาวะขุ่นข้น เหลืองหรือแดง มักมีอาการแน่นท้อง กินอาหารไม่ได้) ปัสสาวะพิการ (อาการปัสสาวะปวด หรือกะปริบกะปรอย หรือขุ่นข้น สีเหลืองเข้ม หรือมีเลือด) แก้กษัย (อาการป่วยที่เกิดจากหลายสาเหตุ ทำให้ร่างกายเสื่อมโทรม ซูบผอม โลหิตจาง ปวดเมื่อย)

การปลูก

1. การปลูกในแปลงปลูกเพื่อประดับบริเวณบ้านและสวนโบราณนิยมปลูกไว้เพื่อประดับบริเวณสวนเพราะเป็นไม้ที่มีการแตกกิ่งก้านสาขาที่กว้างใหญ่ ขนาดหลุมปลูก 30 x 30 x 30 เซนติเมตร ใช้ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก : ดินร่วนอัตรา 1 : 2 ผสมดินปลูก
2. การปลูกในกระถางเพื่อประดับภายในและภายนอกอาคาร ควรใช้กระถางทรงสูงขนาด 12-18 นิ้ว ใช้ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก:แกลบผุ:ดินร่วนอัตรา 1:1:1 ผสมดินปลูกควรเปลี่ยนกระถาง 1- 2  ปี/ครั้งหรือแล้วแต่ความเหมาะสมของทรงพุ่มทั้งนี้ก็เพราะ 
การเจริญเติบโตของทรงพุ่มโตขึ้นและ  เพื่อต้องการเปลี่ยนดินปลูกใหม่ทดแทนดินปลูกเดิมที่เสื่อมสภาพไปการปลูกทั้ง 2 วิธี  ดังกล่าวสามารถตัดแต่งและบังคับรูปทรงของทรงพุ่มได้ตามความต้องการผู้ปลูกนอกจากนี้ยังขึ้นอยู่กับชนิดพันธุ์ด้วยว่าพันธุ์ ด้วยว่าพันธุ์ใดจะเหมาะสมกับวิธีการปลูกแบบใด ตามวัตถุประสงค์ผู้ปลูก
วัดทองทั่ว

วัดทองทั่ว เป็นวัดเก่าแก่ในเทศบาลตำบลพลับพลานารายณ์ ตำบลคลองนารายณ์ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศตะวันออกไปประมาณ 4-5 กิโลเมตร และเป็นโบราณสถานขึ้นทะเบียนของกรมศิลปากร ทะเบียนเลขที่ 0007072 วัดทองทั่วตั้งอยู่ใกล้โบราณสถานเมืองเพนียด ซึ่งมีความสัมพันธ์กับอารยธรรมขอมโบราณ โดยมีหลักฐาน จากโบราณวัตถุที่ค้นพบ และมี วัดเพนียด ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่อยู่ห่างจากวัดทองทั่วทางทิศใต้ไปประมาณ 400 เมตร

ประวัติ

วัดทองทั่วก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2310 และเมื่อ พ.ศ. 2318 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เพื่อรับรองว่าวัดทองทั่วเป็นวัดสมบูรณ์ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.121 โดยกรมการศาสนา
ในสมัยกรุงศรีอยุธยาหลังเสียกรุงครั้งที่สอง สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้มารวบรวมกำลังไพร่พลเพื่อกู้อิสรภาพที่เมืองจันทบุรี เมื่อทรงกู้อิสรภาพได้สำเร็จ ก็คงจะมีความผูกพันกับวัดทองทั่ว พระราชทานวิสุงคามสีมาแก่วัดทองทั่ว และอาจจะสถาปนาวัดทองทั่วขึ้นเป็นพระอารามหลวง เพราะวัดทองทั่วมีใบสีมารอบพระอุโบสถหลังเก่าของวัดทั้ง 8 ทิศเป็นใบสีมาคู่ ซึ่งมีแต่พระอารามหลวงเท่านั้นจึงจะตั้งใบสีมาคู่ได้ และหลักฐานอีกชิ้นที่ได้ระบุความเป็นมาของวัดทองทั่ว คือเอกสารที่เก็บไว้ในหอจดหมายเหตุแห่งชาติ เป็นเอกสารในรัชสมัยของรัชกาลที่ 5 "ศ.12/25 รายงานถึงมณฑลจันทบุรี ร.ศ. 118" โดยพระสุคุณคณาภรณ์ (ม.ร.ว.ชื่น นพวงศ์) ซึ่งต่อมาได้เป็นพระวชิรญาณวงศ์ ดำรงตำแหน่งเป็น สมเด็จพระสังฆราชเจ้าที่สมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าให้มาจัดการศึกษาในเมืองจันทบุรี เมื่อร.ศ. 116 (พ.ศ. 2441) ซึ่งขณะนั้นอยู่ในตำแหน่งผู้อำนวยการการศึกษามณฑลจันทบุรี

พระอุโบสถหลังเก่า

โครงสร้างศิลปะเดิมอยู่ในสมัยอยุธยา แต่ในปัจจุบันได้มีการต่อเติมเปลี่ยนแปลง และตามประวัติของวัดเจ้าอาวาสทุกรูปที่เคยปกครองวัด ได้มีการบูรณะซ่อมแซมพระอุโบสถ (หลังเก่า)  ทำให้ศิลปะเดิมเลือนหายไปและศิลปะใหม่ก็ถูกสร้างแทนที่ไปตามสมัยนิยมนั้นๆ

พระประธานในพระอุโบสถ

พระพุทธสุวรรณมงคลศากยมุนีศรีสรรญเพชร (หลวงพ่อทอง) เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ คู่มากับพระอุโบสถ (หลังเก่า) ตามหลักฐานการสร้างวัด และในปัจจุบันได้ประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถ (หลังเก่า)
กฎทรงพลังงาน

การอนุรักษ์พลังงานกล

เมื่อพิจารณาระบบที่มีวัตถุก้อนหนึ่งมวล  กิโลกรัม อยู่ภายใต้อิทธิพลของแรงอนุรักษ์ (Conservative force) เช่น แรงโน้มถ่วงของโลกหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ การที่วัตถุก้อนนี้อยู่ในสนามโน้มถ่วงของโลก g มีขนาดคงตัวประมาณ  หรือแม้แต่ใช้กันโดยอนุโลมเป็น  โดยทั่วไปแล้วเราจะเรียกผลรวมของพลังงานศักย์โน้มถ่วง  และพลังงานจลน์  ของวัตถุก้อนนี้ ณ ตำแหน่งหนึ่ง ณ ขณะหนึ่งว่า พลังงานกล (Mechanical energy) และเป็นที่ประจักษ์ว่าพลังงานกลของวัตถุก่อนหนึ่ง ๆ จะมีค่าคงตัวเสมอจึงได้เรียกกันว่า กฎการอนุรักษ์พลังงานกล (Law of conservation of mechanical energy) กล่าวโดยสรุป คือ
ในขณะที่ระบบวัตถุหนึ่ง ๆ อยู่ภายใต้อิทธิพลของแรงอนุรักษ์ ดังเช่นในกรณีแรงโน้มถ่วงของโลกที่กำลังพิจารณาอยู่นี้ จะได้ว่าพลังงานกลของระบบวัตถุนี้ คือผลรวมของพลังงานศักย์โน้มถ่วงและพลังงานจลน์ของระบบวัตถุนี้ย่อมมีค่าคงตัว
เนื่องจากทั้งพลังงานศักย์โน้มถ่วงและพลังงานจลน์ มีหน่วยเดียวกัน นั่นคือ จูล (joule) ตามระบบหน่วยอนุพันธ์เอสไอ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเมื่อวัตถุก้อนหนึ่งมีการเปลี่ยนรูปไปมาระหว่างพลังงานสองชนิดนี้ เราควรจะพิจารณาลักษณะของพลังงานที่เปลี่ยนจะดูสมจริงมากกว่าการอ้างถึงกฎการอนุรักษ์พลังงานกลเพียงอย่างเดียว