google/wiki40b huggingface dataset:
ไสว พัฒโน

ประวัติ

ไสว พัฒโน เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2477 เป็นบุตรคนที่ 4 ของนายปลื้ม กับนางกนกวรรรณ พัฒโน (สกุลเดิม สุดสุข) มีพี่น้อง 5 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา,โรงเรียนเซนต์คาเบรียล และโรงเรียนราชินี แล้วจบจากปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรสกับนางละเอียด พัฒโน (สกุลเดิม ทองเลิศ) มีบุตรชาย คือ นายไพร พัฒโน นายกเทศมนตรีเทศบาลนครหาดใหญ่
ไสว พัฒโน ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 สิริอายุรวม 84 ปี

งานการเมือง

อดีตประกอบอาชีพทนายความ และเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัด 2 สมัย ก่อนที่จะได้รับการชักชวนโดย หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ให้มาลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา และได้รับเลือกตั้งเป็นครั้งแรก ใน พ.ศ. 2518 แต่ในครั้งต่อมา (พ.ศ. 2519) ไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง และกลับมาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งใน พ.ศ. 2522 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2538 ก่อนที่จะวางมือทางการเมือง เนื่องจากปัญหาสุขภาพ 
ไสว พัฒโน ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2529 ต่อมาได้รับเลือกเป็นรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 16 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 และต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2536 เขาได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม แทนนายสุวิทย์ คุณกิตติ ซึ่งถูกปรับออกจากตำแหน่ง
พีระมิดระบบทุนนิยม

พีระมิดระบบทุนนิยม (อังกฤษ: Pyramid of Capitalist System) คือชื่อเรียกทั่วไปของภาพวาดการ์ตูนจากสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2454 ที่ล้อเลียนและเสียดสีข้อวิจารณ์ถึงระบบทุนนิยม โดยอ้างอิงจากต้นฉบับที่เป็นภาพวาดบนใบปลิวจากรัสเซียราวปี พ.ศ. 2443 ภาพวาดดังกล่าวมุ่งประเด็นไปที่การจัดช่วงชั้นทางสังคมออกเป็นชนชั้นต่าง ๆ และความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ ซึ่งภาพวาดชิ้นนี้ถูกขนานนามว่า "โด่งดัง"และ "เป็นที่รู้จักและถูกทำซ้ำอย่างแพร่หลาย" ก่อให้เกิดภาพวาดอื่น ๆ ที่อ้างอิงภาพวาดนี้ตามมาอีกหลายชิ้นงาน
ภาพวาดดังกล่าวถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ อินดัสเตรียลเวิร์กเคอร์ (Industrial Worker) โดยบริษัท อินเทอร์เนชันแนลพบลิชชิง จำกัด ในคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ขององค์การแรงงานอุตสาหกรรมสากล (Industrial Workers of the World) วาดโดย "เนเดลยอโควิช บรัสซิช และคูฮาริช"
โดยภาพแสดงให้เห็นถึง "พีระมิดทางสังคม" หรือลำดับชั้นทางสังคมโดยแท้ ที่ซึ่งผู้ร่ำรวยมั่งคั่งอันเป็นชนส่วนน้อยอยู่ชั้นบนสุดในขณะที่ผู้ยากไร้อันเป็นชนส่วนมากอยู่ชั้นล่างสุด ด้านบนสุดของยอดพีระมิดคือถุงเงินอันเป็นตัวแทนของระบบทุนนิยม ถัดลงมาคือชั้นของเจ้านายเชื้อพระวงศ์และบรรดาผู้นำของรัฐที่กล่าวว่า "เราปกครองท่าน" (We rule you) ถัดมาอีกคือชั้นของนักบวชที่กล่าวว่า "เราหลอกลวงท่าน" (We fool you) ตามมาด้วยชั้นของบรรดานายทหารที่กล่าวว่า "เรายิงไปที่ท่าน" (We shoot at you) และชั้นของบรรดากระฎุมพีที่กล่าวว่า "เรารับประทานแทนท่าน" (We eat for you) ส่วนชั้นล่างสุดของพีระมิดคือชั้นของบรรดากรรมากรซึ่งกล่าวว่า "เราทำงานให้ทุกคน... เราหล่อเลี้ยงทุกคน" (We work for all... We feed all)
ภาพวาดนี้อ้างอิงมาจากต้นฉบับที่เป็นภาพล้อเลียนลำดับชั้นทางสังคมในจักรวรรดิรัสเซียของสหภาพนักสังคมนิยมรัสเซีย ซึ่งวาดโดยบุคคลนิรนามราวปี พ.ศ. 2443 โดยภาพต้นฉบับแสดงให้เห็นถึงชนชั้นกรรมกรที่แบกรับพีระมิดไว้บนหลังของพวกเขาพร้อมกับโคลงบนหนึ่งว่า "กาลเวลาจะเวียนมาถึงเมื่อฝูงชนผู้โกรธแค้นจะผายหลังอันคดงอให้ตรงขึ้นและพังโครงสร้างพีระมิดทั้งหมดลงด้วยแรงผลักอันทรงพลังจากไหล่ของพวกเขาเอง" ทั้งนี้ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนระหว่างภาพวาดต้นฉบับรัสเซียปี พ.ศ. 2443 และภาพวาดอ้างอิงฉบับอเมริกันปี พ.ศ. 2454 คือการแทนที่นกอินทรีสีดำของรัสเซียที่อยู่ด้านบนสุดด้วยถุงเงิน แทนที่พระเจ้าซาร์และพระจักรพรรดินีรัสเซียด้วยตัวแทนของผู้นำรูปแบบทั่วไป 3 บุคคล (พระมหากษัตริย์และผู้นำของรัฐในชุดสูทสองคน) แทนที่นักบวชในนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย 2 ท่านด้วยพระคาร์ดินัลในนิกายโรมันคาทอลิกและบาทหลวงในนิกายโปรเตสแตนต์ และแทนที่กองทหารรัสเซียด้วยนายทหารกลุ่มที่มีรูปแบบทั่วไปมากขึ้น ส่วนเหล่ากรรมกรไม่ได้วาดให้ลำตัวคดงอเท่าต้นฉบับและไม่มีโคลงปลุกใจประกอบในภาพ ทั้งนี้ภาพทั้งสองปรากฏมีรูปของเด็กชนชั้นกรรมากรผู้นอนหงายอยู่บนพื้นอันเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่ชนชั้นล่างต้องเผชิญ อีกหนึ่งองค์ประกอบของภาพที่มีร่วมกันก็คือธงสีแดงที่คนในชนชั้นล่างชูขึ้นมา เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการถือกำเนิดขึ้นของขบวนการสังคมนิยม
ข้อความหลัก ๆ ที่ภาพนี้ต้องการจะสื่อถึงคือบทวิจารณ์ต่อระบบทุนนิยมที่มีลำดับชั้นของอำนาจและความร่ำรวยมั่งคั่ง นอกจากนี้ภาพยังแสดงให้เห็นว่าชนชั้นล่างหรือกรรมกรคือผู้ที่ค้ำจุนผู้คนในทุกชนชั้นของสังคม หากขาดเสียงสนับสนุนจากคนกลุ่มนี้ก็จะส่งผลให้ระบบทุนนิยมหรือระเบียบสังคมในปัจจุบันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ซึ่งข้อวิจารณ์เช่นนี้เป็นแนวคิดของนักสังคมนิยมชาวฝรั่งเศส หลุยส์ บล็องก์
บลานช์แห่งแลงคัสเตอร์

ชาติตระกูล

บลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ (คาดว่า) เกิดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1345 ที่ปราสาทโบลิงโบรกในลิงคอล์นเชอร์ เธอเป็นธิดาคนที่สองซึ่งเป็นธิดาคนสุดท้องของเฮนรีแห่งกรอสมอนต์ ดยุคแห่งแลงคัสเตอร์กับอิซาเบล เดอ โบมงต์ เฮนรีแห่งกรอสมอนต์เป็นหลานชายของเอ็ดมุนด์หลังกางเขน พระโอรสของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 และเป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ส่วนอิซาเบลเป็นธิดาของอ็องรี (เฮนรี) บารอนที่ 1 เดอ โบมงต์และเอิร์ลแห่งบูชานกับอาลิซ โคมีน บลานช์ถูกตั้งชื่อตามทวดทางฝั่งบิดาคือบล็องช์แห่งอาร์ตัว (บล็องช์ในภาษาฝรั่งเศส = บลานช์ในภาษาอังกฤษ) พระราชินีคู่สมรสแห่งนาวาร์
บลานช์มีพี่น้องคนเดียวเป็นพี่สาวชื่อว่ามาทิลดาซึ่งสมรสครั้งแรกตั้งแต่อายุยังน้อยกับราล์ฟ เดอ สแตฟฟอร์ด เธอกลายเป็นม่ายตอนอายุ 8 ปีและได้สมรสใหม่กับวิลเฮล์มที่ 5 ดยุคแห่งบาวาเรีย, แอโนต์ และซีลันด์ ในวัยเด็กบลานช์ได้ถูกจับหมั้นหมายกับจอห์น เดอ เซเกรฟ แต่ดูเหมือนจะถูกล้มเลิกไปในเวลาต่อมา

การเสียชีวิต

การสูญเสียบิดามารดาและพี่สาวไปด้วยโรคกาฬโรคทำให้บลานช์หวาดกลัวโรคร้ายดังกล่าว ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1368 เธอได้ย้ายครอบครัวออกจากเมืองใหญ่ไปอยู่ที่ปราสาทโบลิงโบรกเพื่อหนีจากโรคติดต่อร้ายแรง
ปี ค.ศ. 1368 ระหว่างที่สามีของเธอกำลังสู้รบอยู่ในปิการ์ดี บลานช์ติดเชื้อกาฬโรคต่อมน้ำเหลือง โรคร้ายที่เธอหวาดกลัว และเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 23 ปีในวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1368 แต่เนื่องจากอิซาเบลลา บุตรสาวของเธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1368 จึงมีอีกทฤษฎีหนึ่งที่สันนิษฐานว่าเธออาจเสียชีวิตจากการคลอดบุตร สามีของเธออยู่เคียงข้างเธอในตอนที่เธอเสียชีวิต มีบันทึกว่าจอห์นได้จัดทำบทสวดเพื่อสวดมนต์ให้แก่ดัชเชสผู้ล่วงลับของพระองค์
ร่างของบลานช์ถูกฝังที่อาสนวิหารเซนต์ปอลเก่าในกรุงลอนดอน โดยจอห์นได้จัดทำหลุมฝังศพหินอะลาบาสเตอร์อันวิจิตรงดงามให้เธอและจัดพิธีรำลึกการจากไปของเธอในทุกๆ ปีตลอดชีวิตของพระองค์ แม้พระองค์จะสมรสอีกสองครั้งแต่เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1399 ร่างของพระองค์ผู้ฝังเคียงข้างกับบลานช์ หลุมฝังศพของทั้งคู่ถูกสูญหายไปในช่วงที่อาสนวิหารถูกทำลายในเหตุการณ์มหาอัคคีภัยแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1666
โคลาเวีย เที่ยวบินที่ 348

อากาศยาน

อากาศยานที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ คือ ตูโปเลฟ ตู-154 บี-2 หมายเลขทะเบียน RA-85588 หลายเลขลำดับผู้ผลิต 83A/588 อากาศยานลำดังกล่าวได้ทำการบินครั้งแรกใน พ.ศ. 2526 โดยสารการบินแอโรฟลอต โดยมีเลขทะเบียน CCCP-85588 หลังจากนั้นได้ตกเป็นของมาเวียลมากาดันแอร์ไลนส์ ระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 ถึงสิงหาคม พ.ศ. 2542 ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นของวลาดิวอสตอคแอร์ โคกาลีมาเวียเป็นเจ้าของเครื่องบินลำดังกล่าวในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550

อุบัติเหตุ

อากาศยานได้รับรายงานว่าได้ลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานนานาชาติเซอร์กัต หลังจากเกิดเพลิงลุกไหม้จากเครื่องยนต์ขณะทำการบินขึ้น อุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 13.12 น. ตามเวลาท้องถิ่น (8.12 น. UTC) เมต้าที่มีผลบังคับใช้อยู่ในขณะที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นนั้นคือ METAR USRR 010800Z 16002MPS 5000 BR FEW006 BKN100 M30/M33 Q1052 TEMPO 2000 BR SCT003 RMK QBB200 QFE784 07////45 เครื่องยนต์ได้รับรายงานว่าเกิดระเบิดขึ้นหลังจากอากาศยานได้ทำการลงจอด มีผู้เสียชีวิต 3 คน และอีก 34 คนได้รับบาดเจ็บ ต้องนำตัวส่งโรงพยาบาล ในจำนวนนี้ 32 คน สูดหายใจเอาควันไฟเข้าไปและอีก 2 คน ถูกไฟไหม้ เครื่องบินถูกไฟเผาจนมอด ซึ่งถูกดับลงเมื่อเวลา 13.45 น. ตามเวลาท้องถิ่น สมาชิกของวงป๊อปรัสเซียยุค 1990 นา นา อยู่บนเครื่องบินระหว่างเกิดอุบัติเหตุด้วย ทางกระทรวงสาธารณสุขและการพัฒนาสังคมได้เปิดเผยตัวเลขจำนวนคนบนเครื่องว่ามีผู้โดยสาร 117 คน และลูกเรือ 18 คน

เหตุการณ์สืบเนื่อง

หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว หน่วยงานควบคุมดูแลการขนส่งกลางของรัสเซียแนะนำให้สายการบินทุกแห่งหยุดใช้เครื่องบินตู-154 บี จนกว่าสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งดังกล่าวจะได้รับการสืบสวน ซึ่งส่งผลกระทบต่อเครื่องบิน 14 ลำ โคกาลีมาเวียถูกผูกมัดให้จ่ายค่าชดเชยเป็นจำนวนเงิน 20,000 รูเบิลให้แก่ผู้โดยสารที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าว บริษัทประกันภัยรัสเซีย โซกัส ก็ได้กล่าวว่า ผู้โดยสารจะได้รับค่าชดเชยระหว่าง 20,000 ถึง 2,000,000 รูเบิล ครอบครัวของผู้โดยสารที่เสียชีวิตจะได้รับค่าชดเชย 2,000,000 รูเบิล ทางการเขตปกครองตนเองฮันตี-มันซี โอครุก-ยุกรา ได้แบ่งจ่ายเงินจำนวน 10,000,000 รูเบิลเพื่อสนับสนุนครอบครัวของผู้โดยสารที่ได้รับบาดเจ็บ

การสืบสวน

คณะกรรมการการบินระหว่างรัฐของรัสเซียได้เปิดการสืบสวนเหตุการณ์ดังกล่าว นอกจากนี้ ยังมีการสืบสวนทางอาญาแยกต่างหากเพื่อสืบสวนข้อกล่าวหาการละเมิดกฎด้านความปลอดภัยการขนส่งและไฟ กระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉินรัสเซียระบุว่า การสืบสวนเบื้องต้นชี้ให้เห็นว่าไฟฟ้าลัดวงจรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดเพลิงไหม้ ซึ่งมีต้นเพลิงอยู่ที่บริเวณส่วนกลางลำตัวเครื่อง ด้านหน้าเครื่องยนต์ด้านหลัง
แพทริก เดมป์ซีย์

ประวัติ

แพทริก เดมป์ซีย์ เกิดที่เมือง ลูอิสตัน รัฐเมน สหรัฐอเมริกา เขาเริ่มแสดงละครเวทีครั้งแรก ในเรื่อง Torch Song Trilogy จากนั้นก็มีละครเวทีอีกหลายเรื่อง เช่น On Golden Pond และ The Subject Was Roses
เขาเป็นที่รู้จักดีในภาพยนตร์เรื่อง Can’t Buy Me Love และ Lover เขายังได้แสดงร่วมกับนักแสดงระดับออสการ์อย่าง ฮิลลารี สแวงค์ ใน Freedom Writers ส่วนผลงานอื่นของเขาเช่น Sweet Home Alabama, Scream 3 และ Outbreak
เขามีผลงานซีรีส์ดราม่าเกี่ยวกับการแพทย์ในช่องเอบีซี เรื่อง Grey’s Anatomy ส่วนผลงานในปี 2008 คือเรื่อง Made of Honour เขารับบทเป็นทอม ผู้ชายเจ้าชู้ที่มองข้ามความรักของเพื่อนหญิงที่อยู่เคียงข้างเขาตลอด
อำเภอภูซาง

ประวัติ

ท้องที่อำเภอภูซางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเชียงคำ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูซาง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูซาง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
หลี่ อวี้อวี๋

หลี่ อวี้อวี๋ (จีน: 李亦畬; พินอิน: Li Yìyú;ค.ศ. 1832 – 1892) ชื่อ จิงหลุน (จีน: 经纶; พินอิน: Jīnglún) ชื่อเล่น อวี้อวี๋ (จีน: 亦畬; พินอิน: Yìyú) เป็นลูกของน้องสาว อู่ อวี่เซียง (จีน: 武禹襄; พินอิน: Wǔ Yǔxiāng) และเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวที่ได้รับการถ่ายทอดวิชามวยไท่เก๊กตระกูลอู่จากอู่ อวี่เซียง จึงเป็นผู้สืบทอดมวยไทเก็กตระกูลอู่รุ่นที่ 2 โดยปริยาย
หลี่ อวี้อวี๋ เสียชีวิตลงในวันที่ 8 เดือน พฤศจิกายน ค.ศ. 1892 เนื่องจากตรอมใจจากการตายของมารดาที่เสียไปในฤดูใบไม้ร่วงปีเดียวกัน

พื้นเพ

หลี่ อวี้อวี๋ เป็นคนถนนตะวันตก เมืองกว่างฟู่ อำเภอหยงเหนียน มณฑลเหอเป่ย เป็น จวีเหยิน (เป็นยศอย่างหนึ่ง) สมัยราชวงศ์ชิง เกิดในครอบครัวที่มีการศึกษาสูง บิดาชื่อ ชิน มารดา แซ่ อู่ มีพี่น้อง 4 คน อวี้อวี๋ เป็นพี่ชายคนโต รักการร่ำเรียน และการฝึกฝนวิทยายุทธตั้งแต่เด็ก

ประวัติการศึกษามวยไท่เก๊ก

อู่ อวี่เซียง ผู้เป็นน้าชาย เชี่ยวชาญ มวยไท่เก๊ก แต่ไม่เคยสอนใคร นอกจาก หลี่ อวี้อวี๋ ซึ่ง อู่ อวี่เซียง ก็ได้ท่ายทอดวิชาให้อย่างเต็มที่ ไม่ปิดบังใดๆ เป็นเวลากว่า 20 ปี หลี่ อวี้อวี๋ ได้เรียนวิชามวยไท่เก๊กจากน้าชายโดยครบถ้วน และได้ใช้เวลาทั้งชีวิตในการศึกษาและฝึกฝนอย่างตั้งใจ ทุกท่วงท่า ทุกเวลา ล้วนนึกถึงแต่ท่ามวย เมื่อคิดท่ามวย หรือ เคล็ดลับได้ ก็จะจดบันทึกบน เศษกระดาษ แปะบนหลักหิน แล้ววิเคราะห์ต่ออย่างจริงจัง เมื่อพบข้อผิดพลาด ก็จะดึงเศษกระดาษกลับลงมาแก้ไข แล้วแปะกลับบนหลักหินใหม่ จนกว่าจะรู้ว่าถูกต้องจริงๆ ฉะนั้น วิทยายุทธ์ที่ล้ำเลิศของเขาไม่ใช่ได้มาโดยบังเอิญ แต่เกิดจากการมุ่งมั่นฝึกฝนมวยไท่เก๊กทั้งชีวิต
ข้อเขียนของ หลี่ อวี้อวี๋ ได้แก่ “คาถา 5 คำ”, “เคล็ดลับการคลายออก”, “เคล็ดลับการฝึกพลังและการประมือ”, “คำนำมวยไท่เก๊ก”, และ “ทฤษฎีแห่งเท็จจริงแยกรวม”
ในช่วงวัยชรา หลี่ อวี้อวี๋ ได้เรียบเรียง ทฤษฎีมวยของ หวัง จงเย่ (จีน: 王宗岳; พินอิน: Wáng Zōngyuè; เจ้าของคัมภีร์มวยภายใน) และ อู่ อวี่เซียง ขึ้นใหม่ โดยคัดลอกขึ้น 3 ฉบับ ตัวเองเก็บไว้หนึ่งฉบับ ให้น้องชาย หลี่ ฉี่ซวน (จีน: 李启轩; พินอิน: Li Qǐxuān) หนึ่งฉบับ และฉบับสุดท้ายมอบให้ลูกศิษย์ชื่อ เฮ่อ เว่ยเจิง (จีน: 郝为真; พินอิน: Hǎo Wéizhēn) คัมภีร์สามเล่มนี้ นิยมเรียกว่า “สามเล่มเก่าแก่ (จีน: 老三本; พินอิน: Lǎo sān běn)” นักฝึกมวยไท่เก๊กยุคหลังนับถือเป็นสุดยอดคัมภีร์อมตะแห่งไท่เก๊ก ชื่อของนาย หลี่ อวี้อวี๋ ก็ได้โด่งดังไปทั่วโลก
อนุสัญญาโตเกียว

อนุสัญญาโตเกียว (อังกฤษ: Tokyo Convention, อนุสัญญาสันติภาพโตเกียว หรือ สนธิสัญญาโตกิโอ, เนื่องจากแต่ก่อนคนไทยเรียกกรุงโตเกียวว่ากรุงโตกิโอ) เป็นอนุสัญญาสืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทอินโดจีนในปี พ.ศ. 2484 ขณะที่การรบยังไม่สิ้นสุดนั้น ประเทศญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศมหาอำนาจในเอเชียขณะนั้น ได้เข้ามาไกล่เกลี่ย ซึ่งประเทศไทยและฝรั่งเศสได้ตกลง และหยุดยิงในว้นที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2484 ก่อนจะมีการเจรจากันในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2484 ณ กรุงโตเกียว โดยมีนายโซสุเกะ มัดซูโอกะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศญี่ปุ่น เป็นหัวหน้าคณะฝ่ายญี่ปุ่น ฝ่ายไทยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ที่ปรึกษาสำนักนายกรัฐมนตรีและกระทรวงการต่างประเทศไทยเป็นหัวหน้าคณะ และฝ่ายฝรั่งเศสมี อาร์เซน อังรี เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำกรุงโตเกียวเป็นหัวหน้า ก่อนจะมีการลงนามในอนุสัญญาโตเกียวในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 โดยมีกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์เป็นหัวหน้าคณะลงนาม
จากอนุสัญญานี้ทำให้ไทยได้ ดินแดนฝั่งขวาของหลวงพระบาง, จำปาศักดิ์, ศรีโสภณ, พระตะบอง และดินแดนในกัมพูชา คืนมาจากฝรั่งเศส และได้นำมาแบ่งเป็น 4 จังหวัดคือ จังหวัดพระตะบอง, จังหวัดพิบูลสงคราม, จังหวัดนครจัมปาศักดิ์ และจังหวัดลานช้าง
สนธิสัญญาการก่อตั้งสหภาพโซเวียต

ค.ศ. 1922-1940

ตัวอย่าง ได้แก่ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกและเติร์กเมน ซึ่งเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1924 ได้แยกตัวออกมาจาก สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองเตอร์เกสถานของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย หลังจากนี้ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองทาจิค ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก ได้ยกระดับขึ้นเป็นสาธารณรัฐสหภาพเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1929 กลายมาเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทาจิค
สาธารณรัฐดังกล่าวคงอยู่จนกระทั่งวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1936 เมื่อสาธารณรัฐดังกล่าวแตกออกเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์เมเนีย จอร์เจีย และอาเซอร์ไบจาน ในวันเดียวกัน สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองเตอร์เกสถานได้สิ้นสภาพลง และดินแดนถูกแบ่งออกเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและคีร์กีซ

ค.ศ. 1940

ก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่สอง มีสาธารณรัฐหลายแห่งได้รับการก่อตั้งขึ้นก่อนการรุกรานสหภาพโซเวียตของนาซีเยอรมนี ใน ค.ศ. 1941 โดยแห่งแรก คือ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาเรโล-ฟินแลนด์ ซึ่งเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1940 ได้ถูกยกระดับเป็นสาธารณรัฐสหภาพจากสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองคาเรเลียน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียเช่นกัน
หลังจากการผนวกรัฐบอลติก ลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนียได้กลายสภาพเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย (13 กรกฎาคม) ลัตเวียและเอสโตเนีย (21 กรกฎาคม) ตามลำดับ และมีความผูกพันอย่างเป็นทางการกับสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม, 5 สิงหาคม และ 6 สิงหาคมตามลำดับ แห่งสุดท้าย คือ สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลโดวา ซึ่งได้ผนวกเอาพื้นที่ขนาดใหญ่ของเบสเซอราเบียเข้ากับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองมอลโดวา ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน
หลังสงคามยุติ ไม่มีการก่อตั้งสาธารณรัฐใหม่ขึ้น และได้มีการลดระดับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาเรโล-ฟินแลนด์ลงเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองและผนวกกลับคืนเข้ากับสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1956

การยกเลิก

8 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ผู้นำของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนและไบโลรัสเซีย และสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียพบกันเพื่อตกลงบอกเลิกสนธิสัญญาใน ค.ศ. 1922 ซึ่งได้ถูกทำให้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1991 อันเป็นผลยุบสหภาพโซเวียต
15 มีนาคม ค.ศ. 1996 สภาดูมาของสหพันธรัฐรัสเซียได้แสดงถึงฐานะทางกฎหมายเนื่องจากการตัดสินใจของสภาโซเวียตสูงสุดของอดีตสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียว่า "การบอกเลิกสนธิสัญญาก่อตั้งสหภาพโซเวียต" เป็นสิ่งที่ผิด รัฐบัญญัติที่ไม่เป็นไปตามรัฐธรรมนูญผ่านโดยการละเมิดสุสานของรัฐธรรมนูญอดีตสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย บรรทัดฐานของกฎหมายระหว่างประเทศ และจากนั้น ในการบังคับตัวกฎหมาย
การเลิกระบบศักดินาในประเทศฝรั่งเศส

เหตุการณ์

ภายหลังการทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 เกิดความวุ่นวายปั่นป่วนไปทั่วกรุงปารีสและแถบชนบท พวกขุนนางถูกทำร้ายและคฤหาสน์ต่าง ๆ ของชนชั้นสูงถูกเผาทำลาย วิหารและปราสาทหลายแห่งถูกโจมตีและทำลายเช่นกัน กลายเป็นช่วงที่เรียกว่า ลากร็องด์เปอร์ (La Grande Peur) หรือความกลัวครั้งใหญ่ สังคมอยู่ในภาวะหวาดผวาว่าใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป ผู้ก่อเหตุไม่ได้มีแต่เพียงพวกคนไร้บ้านและชาวนาชาวไร่ผู้หิวโหยเท่านั้น ยังมีพวกคนชนบทที่ถือโอกาสนี้เข้าร่วมผสมโรง
เหตุลากร็องด์เปอร์ทำให้รัฐบาลฝรั่งเศสตกอยู่ในภาวะเปราะบาง รัฐบาลขาดอำนาจในการตัดสินใจ การจลาจลที่ยืดเยื้อทำให้ต่างฝ่ายต่างวิตกว่าเหตุการณ์จะยิ่งบานปลายเกินกว่าจะควบคุม ซึ่งก็เป็นจริงดังว่า นับเป็นสภาวะที่ประเทศไม่เคยประสบพบมาก่อน
ปลายเดือนกรกฎาคม มีรายงานว่าชาวไร่ผู้ก่อจลาจลกำลังมุ่งหน้าเข้ากรุงปารีสจากทั่วทุกทิศของประเทศ สภาจึงตัดสินใจที่จะปฏิรูปโครงสร้างทางสังคมเสียใหม่เพื่อหวังลดอุณหภูมิทางการเมืองและจะนำไปสู่การปรองดอง สภาสมัชชาได้พิจารณาวาระนี้ในกลางดึกของวันที่ 4 สิงหาคม และในเช้าวันที่ 5 นั้นเองก็ประกาศว่าจะมีการล้มเลิกระบบศักดินาทั้งหมด รวมถึงเพิกถอนสิทธิพิเศษของคณะสงฆ์และขุนนาง กฤษฎีกานี้ตราขึ้นอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 11 สิงหาคม
รถไฟฟ้าล้อยาง

รถไฟฟ้าล้อยาง (อังกฤษ: rubber-tyred metro) เป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางรูปแบบหนึ่งที่ประยุกต์ใช้เทคโนโลยีการขนส่งระบบรางและการขนส่งทางถนนเข้าด้วยกัน ล้อของรถไฟฟ้าจะทำจากวัสดุยางคล้ายยางรถยนต์ และจะวิ่งอยู่ในพื้นที่ช่องทางวิ่งด้านข้างราง
จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ

พระราชประวัติ

จักรพรรดิฮะนะโซะโนะทรงมีพระนามก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศว่า เจ้าชายโทะมิฮิโตะ (Imperial Prince Tomihito)
ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ใน จักรพรรดิฟุชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 92 และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 93 โดยทรงมาจากราชสกุลจิเมียวอิน
ทากูมะ อาซาโนะ

ประวัติ

ทากูมะ อาซาโนะ เกิดที่เมืองโคโมโนะ จังหวัดมิเอะ บนเกาะฮนชู ในครอบครัวที่มีพี่น้องถึง 7 คน โดยเป็นลูกที่ 6 ของครอบครัว อาซาโนะเริ่มเล่นฟุตบอลโดยมีพี่ชายเป็นแรงบันดาลใจ ก่อนจะเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมปลายในโรงเรียนที่มีชื่อเสียงทางด้านฟุตบอล คือ โรงเรียนเทคนิคยกกาอิจิจูโอ และกลายเป็นนักฟุตบอลดาวรุ่งในเวลาไม่นาน จนกระทั่งได้เข้าเป็นผู้เล่นของซานเฟรซ ฮิโรชิมะ ขณะอายุ 18 ปี เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 และได้แชมป์เจลีก 2 สมัย รวมถึงแชมป์ซูเปอร์คัพ  4 สมัย กลายเป็นนักฟุตบอลดาวรุ่งที่น่าจับตามอง ได้รับรางวัลดาวรุ่งยอดเยี่ยมประจำปี ค.ศ. 2015 รวมถึงติดทีมชาติญี่ปุ่นในปีเดียวกัน อาซะโนะได้รับฉายาจากสื่อมวลชนในญี่ปุ่นและเพื่อนร่วมสโมสรว่า "เดอะจากัวร์"  จากความรวดเร็ว ซึ่งทุกครั้งที่ยิงประตูได้ อาซาโนะจะแสดงท่าทางดีใจด้วยท่าตะปบเหยื่อคล้ายเสือจากัวร์จนกลายเป็นเอกลักษณ์ส่วนตัว  
ในปี ค.ศ. 2016 ในรายการเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก อาซาโนะได้เป็นผู้ทำประตูให้กับต้นสังกัดถึง 2 ประตู ในนาทีที่ 42 และ 55 ในการเล่นกับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด จากประเทศไทย โดยซานเฟรซ ฮิโรชิมะเป็นฝ่ายชนะไป 3–0 
ในกลางปี ค.ศ. 2016 ทากูมะ อาซาโนะ ได้เป็นที่ฮือฮาเมื่อตกเป็นข่าวว่าอาร์เซนอล สโมสรระดับใหญ่ในพรีเมียร์ลีกให้ความสนใจ และได้ย้ายมาร่วมสโมสรอย่างถาวรหลังจากนั้นไม่นาน โดยมีค่าตัวประมาณ 5 ล้านปอนด์ ถือเป็นผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคนที่ 3 ของอาร์เซนอลต่อจากจุนอิจิ อินาโมโตะ และเรียว มิยาอิจิ แต่ทว่าอาซาโนะยังมิได้มีใบอนุญาตทำงานในอังกฤษ เพราะเล่นให้กับทีมชาติญี่ปุ่นไม่เพียงพอ อาร์เซนอลจึงได้ปล่อยตัวในแบบยืมให้แก่ชตุทท์การ์ท ในเยอรมนี เป็นเวลาหนึ่งฤดูกาล 
ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย  รอบ 12 ทีมสุดท้าย เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2016 ที่สนามกีฬาไซตามะ 2002 ที่ทีมชาติญี่ปุ่นแพ้ต่อสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ไป 1–2 ซึ่งผลการแข่งขันครั้งนี้ได้ตกเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางในการทำหน้าที่ของผู้ตัดสิน อาซาโนะเป็นตัวสำรองถูกเปลี่ยนตัวลงมาในครึ่งหลัง เป็นผู้โหม่งลูกบอลข้ามเส้นประตูไปแล้วในนาทีที่ 77 แต่ทว่าผู้รักษาประตูสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ยังปัดออกมาได้นั้น ผู้ตัดสินไม่ได้ยกให้เป็นประตู ไม่เช่นนั้นญี่ปุ่นจะตามตีเสมอได้ในลูกนี้ แต่อาซาโนะมายิงประตูได้อีกหนึ่งลูก ในนัดถัดมาในวันที่ 6 กันยายน ในการพบกับทีมชาติไทย ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ด้วยการเป็นผู้เล่นตัวจริง ในนาทีที่ 75 นับเป็นลูกที่ 2 ของญี่ปุ่นในครั้งนี้ ทำให้ญี่ปุ่นชนะไป 0–2
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์

ประวัติ

โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้รับการก่อตั้งโดยท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ติดต่อกรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการในปี พ.ศ. 2513 ให้ก่อสร้างโรงเรียนรัฐบาลระดับชั้นมัธยมศึกษาในนามมูลนิธิราชประชาสมาสัย ซึ่งต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้ขออนุมัติต่อคณะรัฐมนตรีใช้งบประมาณสำหรับฉลองรัชดาภิเษก ในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 25 ปี โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชานุเคราะห์ ซึ่งกระทรวงศึกษาธิการได้ขอแลกที่ดินบริเวณตรงข้ามโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ซึ่งเป็นที่ดินของกระทรวงสาธารณสุขจำนวน 43 ไร่ และก่อสร้างอาคารเรียน บ้านพักครู และสาธารณูปโภค ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ได้ยืมตัวนายกิตติ พวงเกษม มาช่วยราชการทำหน้าที่ผู้ช่วยครูใหญ่ และขออนุญาตอธิบดีกรมสามัญศึกษาให้ คุณหญิงสุชาดา ถิระวัฒน์ ผู้อำนวยการโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่อีกตำแหน่งหนึ่ง และเริ่มทำการเรียนการสอนครั้งแรกในปี พ.ศ. 2518
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2528 โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชานุเคราะห์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์

กิจการโรงเรียนปัจจุบัน

ผู้อำนวยการคนปัจจุบัน  
- นายยงศักดิ์ ศฤงคารนนท์
รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ 
- นายวุฒิศักดิ์ แดงสกุล
รองผู้อำนวยการฝ่ายทั่วไป 
- นายศราวุธ โหน่งบัณฑิต
รองผู้อำนวยการฝ่ายกิจการนักเรียน 
- นายชัยรัตน์ อ๊อกกังวาล
รองผู้อำนวยการฝ่ายกิจการและบุคคล 
- นางเบญจวรรณ แดงสกุล
พระราชสิทธิวราจารย์ (อุดม สุทฺธสีโล)

ชาตภูมิ

พระราชสิทธิวราจารย์ เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2485 ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 8 ปีมะเมีย บิดา นายโชติ ยิ้มย่อง มารดา นางเริ่ม ยิ้มย่อง ณ บ้านเลขที่ 16 หมู่ที่ 10 ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก และได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ณ พัทธสีมา วัดประสิทธิเวช ตำบลบางปลากด อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก พระครูวิจิตรธรรมประภาต วัดองครักษ์ธรรมปัญญาราม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูอรุณธรรมประโชติ วัดอรุณฉายาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูปล้อง อุตฺตโร (พระครูประสิทธิศีลวัฒน์) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
การซ่อมแซมดีเอ็นเอ

การซ่อมแซมดีเอ็นเอ (อังกฤษ: DNA repair) คือชุดของกระบวนการที่เซลล์ตรวจพบและแก้ไขความเสียหายที่เกิดขึ้นกับดีเอ็นเอที่ประกอบกันเป็นจีโนมของเซลล์นั้น ในเซลล์มนุษย์กระบวนการเผาผลาญตามปกติและปัจจัยจากสิ่งแวดล้อม เช่น รังสียูวีหรือรังสีอื่นทำให้ดีเอ็นเอเสียหายและก่อให้เกิดรอยโรคระดับโมเลกุลได้สูงสุดถึงหนึ่งล้านตำแหน่งต่อเซลล์ต่อวัน รอยโรคเหล่านี้หลายอันทำให้เกิดความเสียหายระดับโครงสร้างของโมเลกุลดีเอ็นเอ และอาจส่งผลเปลี่ยนแปลงหรือระงับความสามารถของเซลล์ที่จะถอดรหัสยีนที่สร้างจากดีเอ็นเอส่วนนั้นๆ รอยโรคบางแบบอาจทำให้เกิดการกลายพันธุ์ในจีโนมของเซลล์ซึ่งมีโอกาสเป็นอันตรายได้ ทำให้ส่งผลต่อการอยู่รอดของเซลล์ที่ได้จากการแบ่งตัวของเซลล์นั้นๆ เช่นนั้นแล้วกระบวนการซ่อมแซมดีเอ็นเอจึงเป็นกระบวนการที่มีการทำงานตลอดเวลาเพื่อตอบสนองต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโครงสร้างดีเอ็นเอ หากกระบวนการซ่อมแซมล้มเหลว และเซลล์ที่มีดีเอ็นเอที่เสียหายนั้นไม่สามารถเข้าสู่กระบวนการอะพอพโทซิสหรือกระบวนการทำลายเซลล์ตามปกติได้สำเร็จ จะเกิดเป็นความเสียหายต่อดีเอ็นเอที่ไม่สามารถซ่อมแซมได้ อาจเกิดเป็นจุดแตกหักของโครงสร้างเกลียวคู่ หรือเกิดการจับใหม่ข้ามจุด (crosslink) ของดีเอ็นเอ