google/wiki40b huggingface dataset:
ทิวเขารูเวนโซรี

การค้นพบ

เฮนรี สแตนลีย์ เดินทางไปสำรวจบริเวณแถบนั้นในปี ค.ศ. 1888 และตั้งค่ายพักแรมอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลสาบแอลเบิร์ตซึ่งเป็นที่ราบชื้นแฉะและมีหมอกลงจัด ขณะที่หมอกจางลงเขาได้พบทิวเขาที่มีขนาดใหญ่ ปกคลุมไปด้วยหิมะ ซึ่งเขาเป็นผู้ค้นพบด้วยด้วยว่าทิวเขาแห่งนี้เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำไนล์สีขาว

พืชพรรณ

บริเวณทิวเขาจะมีความชื้นแฉะในตอนล่างและมีหิมะปกคลุมตอนบนตลอดทั้งปี เพราะได้รับความชื้นจากที่ราบลุ่มแม่น้ำคองโก จึงมีพืชพรรณเกิดขึ้นมากมาย ที่ราบชื้นแฉะบริเวณตอนล่างจะต้นอ้อและหญ้าสูงกว่า 2 เมตรและเป็นที่ลุ่มหุบเขา เป็นถิ่นที่อยู่ของเสือดาวรูเวนโซรีซึ่งใกล้สูญพันธุ์แล้ว ส่วนที่ระดับความสูง 2,000 เมตร จะมีสภาพเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ เป็นถิ่นอาศัยของสัตว์นานาชนิด ตั้งแต่ แมวป่าเซอร์วัล กิ่งก่าคามีเลียนสามเขา เหยี่ยวภูเขา เหยี่ยวดำ นกกระจิบ ในที่ระดับความสูง 3,350 เมตร นั้นไม่ค่อยมีสัตว์ให้พบเห็น แต่จะพบ ไลเคน ต้นกราวน์เซิล ต้นไม้เตี้ยในเขตอบอุ่นบางชนิดและเจริญเติบโตในที่สูงอีกมากมายในระดับนี้

ธารน้ำแข็ง

มีธารน้ำแข็งที่มีชื่อเสียงกว่า 43 แห่ง ที่อยู่บนยอดเขาสูงถึง 6 ลูก มีพื้นที่ประมาณ 7 ตารางกิโลเมตร น้ำที่ละลายจากธารน้ำแข็งเหล่านี้ก็เป็นต้นกำเนินของแม่น้ำเซมลิกี ก่อนที่จะไหลกลายเป็นต้นกำเนิดแม่น้ำไนล์สีขาวในที่สุด
องค์การบริหารส่วนตำบลม่วงสามสิบ

ภูมิประเทศ

สภาพพื้นที่ตำบลม่วงสามสิบ เป็นที่ราบเรียบ และเป็นเนินสูงในบางแห่ง มีลำห้วยและแหล่งน้ำกระจายอยู่ทั่วไป ลำห้วยสายสำคัญ คือ ลำห้วยมะหรี่ พื้นที่ส่วนใหญ่ใช้ทำเกษตรกรรมทำนา ที่ดิน สาธารณะประโยชน์
นิมร์ อันนิมร์

นิมร์ บากร์ อันนิมร์ (อาหรับ: نمر باقر النمر‎; 21 มิถุนายน พ.ศ. 2502 – 2 มกราคม พ.ศ. 2559; อักษรโรมัน : Nimr Bāqr an-Nimr, Bakir al-Nimr, al-Nemr, al-Namr, al-Nimer, al-Nemer, al-Namer) หรือที่โดยทั่วไปเรียกกันว่า เชคนิมร์ เป็นนักต่อสู้ทางศาสนา นับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ เขาเป็นที่นิยมในหมู่เยาวชนและผู้คนส่วนมาก เนื่องจากการใช้ถ้อยคำดุเดือดในการปราศรัย นิมร์ อันนิมร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2559 โดยถูกทางการซาอุดีอาระเบียสั่งประหารชีวิตในคดีก่อการร้าย
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม

มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม หรือ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (อังกฤษ: intangible cultural heritage, ย่อ: ICH) ได้รับการสนับสนุนจากยูเนสโก โดยมุ่งเน้นไปยังวัฒนธรรมส่วนที่จับต้องไม่ได้เป็นหลัก คู่กับแหล่งมรดกโลก ใน พ.ศ. 2544 ยูเนสโกออกสำรวจเพื่อพยายามตกลงนิยาม และอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ (Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage) ร่างขึ้นใน พ.ศ. 2546 เพื่อการคุ้มครองและสนับสนุนวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
ปัจจุบัน (ธันวาคม 2561) ยูเนสโกขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แล้วทั้งสิ้น 508 รายการ ใน 122 ประเทศทั่วโลก

ประวัติศาสตร์มุขปาฐะ

มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้แตกต่างจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะเล็กน้อย (ประวัติศาสตร์มุขปาฐะเป็นการบันทึก สงวนไว้ และตีความซึ่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์โดยอยู่บนประสบการณ์ส่วนบุคคลและความคิดเห็นของผู้เล่า)  มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้มุ่งไปที่การสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรม 'ไว้กับ' ผู้คนหรือชุมชนโดยปกป้องกระบวนการที่ทำให้ประเพณีและความรู้ที่สืบทอดกันมาสามารถส่งทอดต่อไปได้ ในขณะที่ประวัติศาสตร์มุขปาฐะมุ่งไปที่การเก็บและรักษาข้อมูลทางประวัติศาสตร์จากปัจเจกชนหรือกลุ่มบุคคล

การสงวนรักษา

ก่อนที่จะมีอนุสัญญาของยูเนสโก ได้มีความพยายามของประเทศต่างๆ ในการสงวนรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้คงอยู่ต่อไป ญี่ปุ่นเป็นประเทศแรกในโลกที่ออกกฎหมายในการคุ้มครองสมบัติทางวัฒนธรรมเมื่อ พ.ศ. 2493 ซึ่งคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรมทั้งประเภทที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ ประเทศอื่นๆ อาทิ เกาหลีใต้ ฟิลิปปินส์ สหรัฐอเมริกา ไทย ฝรั่งเศส โรมาเนีย สาธารณรัฐเช็ก และโปแลนด์ต่างก็มีโครงการคล้ายกันในเวลาต่อมา
อนุสัญญาที่ยูเนสโกประกาศเมื่อปี พ.ศ. 2546 (มีผลเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549) กำหนดให้ประเทศภาคีจัดทำรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ และดำเนินการเพื่อให้มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ สามารถดำรงสืบทอดอยู่ต่อไปได้ นอกจากนี้ยังเปิดช่องให้ระดมเงินบริจาคระหว่างประเทศสมาชิกยูเนสโกมาใช้เพื่อการทำนุบำรุงมรดกที่ขึ้นทะเบียนแล้วอีกด้วย ยูเนสโกยังมีโครงการอื่นเกี่ยวกับวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ เช่น โครงการขึ้นทะเบียน "Proclamation of Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity" ซึ่งเริ่มต้นด้วย 19 รายการเมื่อปี พ.ศ. 2544 เพิ่มเติมเป็น 28 รายการเมื่อปี พ.ศ. 2546 และเป็น 43 รายการในปี พ.ศ. 2548 เหล่านี้ดูเหมือนว่าจะเป็นการแก้ไขความไม่สมดุลในโครงการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลก (World Heritage Sites) ที่ซีกโลกใต้เองมักจะเสียเปรียบเพราะมีอนุสาวรีย์หรือสิ่งก่อสร้างที่สำคัญจำนวนไม่มากเท่าซีกโลกเหนือ  และท้ายที่สุดโครงการนี้ได้รับการทดแทนโดยการจัด "มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม" หรือ "มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้" โดยองค์การยูเนสโก  (UNESCO Intangible Cultural Heritage Lists) ในปี พ.ศ. 2551
เมขลา

ที่มาของชื่อ

เมขลา เป็นภาษาบาลี แปลว่า "สายรัดเอว" หรือ "เข็มขัดสตรี" บ้างว่าหมายถึงจับปิ้ง อันเป็นเครื่องประดับอวัยวะเพศหญิง  ประเทศไทยใช้ชื่อ "เมขลา" มาตั้งเป็นชื่อของพายุหมุนเขตร้อนในปี พ.ศ. 2548 และ 2551 ตามลำดับ นอกจากนี้ยังใช้เป็นชื่อรางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ และศูนย์ป้องกันวิกฤตน้ำ

เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เรื่องราวของเมขลา มักปรากฏตามจิตกรรมฝาผนังของวัดในประเทศอุษาคเนย์ที่นับถือพุทธศาสนาโดยภาพมาจากฉากในเรื่อง "พระมหาชนก" โดยในไทยและกัมพูชาได้มีการแสดง "เมขลาล่อแก้ว" ทั้งนี้ในราชสำนักกัมพูชาได้มีพิธีกรรมขอฝนด้วยการเต้นดังกล่าวเพื่อเป็นการบวงสรวงเทวดาเพื่อบังคับฝน ถือเป็นเรื่องสวัสดิมงคล โดยชาวเขมรเชื่อว่าแก้วของเมขลาคือไฟแลบ แต่ตามหลักปรณัมศาสตร์ ควรเป็นสัญลักษณ์ของพระจันทร์เสียมากกว่า
ในอดีตชนชั้นสูงในไทยมักระบำเบิกโรงเมขลารามสูรโดยถือเป็นมงคล ส่วนโรงละครเองก็ประดับประดารูปสลักหรือภาพวาดเมขลารามสูรล่อแก้วถือเป็นมงคลอีกเช่นกัน

ประเทศจีน

ตามคติจีน มีเทพที่ใกล้เคียงกับเมขลาอีกสององค์คือเง็กนึ้ง (จีน: 玉女; พินอิน: yùnǚ; แปลว่า "นางหยก") และอีกองค์คือเตียนบ๊อ (จีน: 電母; พินอิน: diàn mǔ; แปลว่า "เจ้าแห่งสายฟ้า") ต่างกับเมขลาคือถือธงหรือกระจกเงาให้มีแสงแวบวับเป็นสัญญาณให้ลุ่ยกง (จีน: 雷公; พินอิน: léi gōng; แปลว่า "เจ้าแห่งฟ้าร้อง") รู้ก่อนว่าผู้ใดมีใจชั่วควรลงโทษด้วยการใช้ฟ้าผ่า

ประเทศศรีลังกา

ปรากฏในกาพย์ของชาวทมิฬ เรื่อง มณิเมกะไล (ทมิฬ: மணிமேகலை) เป็นเทพธิดาแห่งท้องทะเล โดยถือเป็นเทพสตรีที่นอนหลับไหลอยู่บนเกาะมณีปัลลาวัม (ปัจจุบันคือ เกาะนยิณาตีวู) รจนาขึ้นโดยจิตตาไล จัตตานาร์ ถือเป็นมหากาพย์หนึ่งในห้าที่มีชื่อเสียงของชาวทมิฬ

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

เรื่องราวของเมขลา ได้รับการประพันธ์เป็นเพลง "เมขลาล่อแก้ว" ซึ่งเป็นจังหวะรำวง ขับร้องโดยเบญจมินทร์ โดยพรรณนาถึงฉากที่เมขลาล่อแก้วกับรามสูร ส่วนในเพลง "ปักตะไคร้" ของวงบุดดาเบลส ในมิวสิกวีดิโอมีฉากที่เมขลาล่อแก้วจนก่อให้เกิดฟ้าผ่า ส่วนเนื้อหาของเพลงมิได้กล่าวถึงเมขลา
นอกจากนี้ยังมีวรรณกรรมคือ พระมหาชนก พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่มีฉากนางมณีเมขลาเหาะลงมาช่วยพระมหาชนก ในปี พ.ศ. 2549 ได้มีการจัดการแสดง มหานาฏกรรมเฉลิมพระเกียรติ พระมหาชนก เพื่อเทิดพระเกียรติพระเจ้าอยู่หัว โดยนำเค้าโครงจากพระราชนิพนธ์ดังกล่าวมาจัดแสดงในรูปแบบนาฏกรรม
งานศึกษาตามขวาง

ในงานวิจัยทางการแพทย์และสังคมศาสตร์ งานศึกษาตามขวาง หรือ งานศึกษาแบบตัดขวาง หรือ งานวิเคราะห์ตามขวาง (อังกฤษ: cross-sectional study, cross-sectional analysis, transversal study, prevalence study) เป็นการศึกษาแบบสังเกตประเภทหนึ่งที่วิเคราะห์ข้อมูลของประชากร หรือของกลุ่มตัวแทนประชากร ที่เวลาใดเวลาหนึ่ง (คือวิเคราะห์ cross-sectional data)
ในสาขาเศรษฐศาสตร์ งานประเภทนี้มักจะใช้วิธีวิเคราะห์ทางสถิติแบบ cross-sectional regression เพื่อตรวจสอบตัวแปรอิสระ (independent variable) หนึ่งตัวหรือมากกว่านั้น ว่าเป็นเหตุของตัวแปรตาม (dependent variable) คือผลหรือไม่ และเหตุนั้นมีอิทธิพลต่อผลขนาดไหน ที่เวลาใดเวลาหนึ่ง ซึ่งต่างจากการวิเคราะห์แบบ time series analysis ซึ่งติดตามดูความเป็นไปของข้อมูลรวม (aggregate data) อย่างน้อยหนึ่งตัว เป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง
ในงานวิจัยทางการแพทย์ งานประเภทนี้ต่างจากงานศึกษามีกลุ่มควบคุม (case-control studies) โดยที่งานประเภทนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาข้อมูลที่เป็นประเด็นศึกษา ของประชากรทั้งกลุ่ม เทียบกับงานศึกษามีกลุ่มควบคุม ที่มักจะศึกษากลุ่มบุคคลที่มีลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่ง ซึ่งจะเป็นแต่ชนกลุ่มน้อยในประชากรทั้งหมด
งานประเภทนี้เป็นงานเชิงพรรณนา (descriptive) ไม่ใช่งานตามยาว (longitudinal) ไม่ใช่งานเชิงทดลอง (experimental) เป็นงานที่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับ odds ratio, ความเสี่ยงสัมบูรณ์ (absolute risk), และความเสี่ยงสัมพัทธ์ (relative risk) จากความชุกของโรค (prevalence) เป็นงานที่สามารถให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับกลุ่มประชากร เช่น ความชุกของโรค หรือแม้แต่ให้หลักฐานเบื้องต้น ในการอนุมานความสัมพันธ์ระหว่างเหตุกับผล เป็นงานที่ต่างจากงานศึกษาตามยาว (longitudinal studies) เพราะงานตามยาวตรวจสอบข้อมูลจากลุ่มประชากรมากกว่าครั้งเดียว เป็นระยะ ๆ เป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง
กราฟิกส์แท็บเล็ต

กราฟิกส์แท็บเล็ต (อังกฤษ: graphics tablet) หรือ ดิจิไทเซอร์ (digitizer) หรือมักเรียกกันว่า เมาส์ปากกา (pen mouse) เป็นอุปกรณ์รับเข้าสำหรับคอมพิวเตอร์ซึ่งช่วยให้บุคคลใช้มือวาดภาพและกราฟิกส์ทำนองเดียวกับใช้ปากกาวาดลงบนกระดาษ ทั้งยังสามารถใช้ยึดเก็บข้อมูล ลงลายมือชื่อ และร่างภาพจากกระดาษซึ่งวางหรืดติดไว้บนเครื่องได้ด้วย
อุปกรณ์นี้ประกอบด้วยกระดานที่สามารถใช้แท่ง (stylus) ซึ่งเป็นอุปกรณ์คล้ายปากกาและแนบมาพร้อมกัน วาดหรือร่างภาพลงบนนั้นได้ แต่ภาพจะมิได้ปรากฏบนตัวแท็บเล็ต หากปรากฏบนจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกันอยู่

วิวัฒนาการ

แท็บเล็ตอิเล็กทรอนิกส์สำหรับขีดเขียนด้วยมือเครื่องแรกนั้น คือ เครื่องเท็ลออโตกราฟ (Telautograph) ซึ่งเอลิชา เกรย์ (Elisha Gray) จดสิทธิบัตรไปใน ค.ศ. 1888 เอลิชา เกรย์ ผู้นี้เป็นที่รู้จักกันในฐานะที่ประดิษฐ์โทรศัพท์และอยู่ร่วมสมัยกับอะเล็กซานเดอร์ เกรย์แฮม เบล (Alexander Graham Bell)
ส่วนกราฟิกส์แท็บเล็ตเครื่องแรกซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับแท็บเล็ตปัจจุบันและใช้ผ่านจอคอมพิวเตอร์นั้น คือ สไตเลเตอร์ (Stylator) หรือมักเรียกกันว่า แรนด์แท็บเล็ต (RAND Tablet) และ กราฟิกคอน (Grafacon) โดยย่อมาจาก "กราฟิกคอนเวอร์เตอร์" (Graphic Converter, "ตัวแปลงกราฟิก") ผลิตขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1957 และนำออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1964 แรนด์แท็บแล็ตนี้อาศัยสายไฟฟ้าซึ่งอยู่ใต้ผิวกระดานในการแปลงพิกัดแนวนอนแนวดิ่งเป็นสัญญาณแม่เหล็กขนาดเล็ก แล้วปากกาจะรับสัญญาณแม่เหล็กนี้ก่อนถอดรหัสกลับเป็นข้อมูลเชิงพิกัดอีกทอดหนึ่ง
กราฟิกส์แท็บเล็ตได้รับความนิยมเป็นอันมากในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จนถึงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 เมื่อสินค้าแท็บเล็ตที่เรียก "ไอดี" (ID) ย่อมากจาก "อินเทลลิเจนต์ดิจิไทเซอร์" (Intelligent Digitizer) กับ "บิตแพด" (BitPad) ของบริษัทซัมมากราฟิกส์ (Summagraphics) ประสบความสำเร็จทางการค้า บริษัทซัมมากราฟิกส์ยังผลิตบิตแพดรุ่นโออีเอ็ม (OEM) ให้บริษัทแอปเปิลคอมพิวเตอร์ (Apple Computer) จำหน่ายเป็นอุปกรณ์ประกอบคอมพิวเตอร์แอปเปิล 2 (Apple II) ในยี่ห้อ แอปเปิลกราฟิกส์แท็บเล็ต (Apple Graphics Tablet) แท็บเล็ตเหล่านี้ทำงานด้วยเทคโนโลยีแมกเนโตสตริกชัน (magnetostriction) ซึ่งใช้สายไฟฟ้าทำจากลวดอัลลอยชนิดพิเศษแผ่ไปทั่วซับสเตรต (substrate) เพื่อให้วางตำแหน่งปากกาบนผิวกระดานได้ถูกต้องแม่นยำ ทั้งยังช่วยให้มีการคำนวณแกน "แซด" (Z) ด้วย
ส่วนกราฟิกส์แท็บเล็ตสำหรับคอมพิวเตอร์ประจำบ้านนั้น คือ โคอาลาแพด (KoalaPad) ซึ่งตั้งใจออกแบบมาเพื่อคอมพิวเตอร์แอปเปิล 2 แต่ภายหลังปรับปรุงให้ใช้สำหรับคอมพิวเตอร์ประจำบ้านทั่วไปที่มีสิ่งสนับสนุนทางกราฟิกส์ได้ด้วย เช่น คอมพิวเตอร์สีทีอาร์เอส-80 (TRS-80 Color Computer), คอมโมดอร์ 64 (Commodore 64) และอาตาริ 8-บิต แฟมิลี (Atari 8-bit family) แท็บลิตที่บริษัทอาตาริผลิตนั้นถือกันว่ามีคุณภาพสูง
ต่อมาใน ค.ศ. 1981 นักดนตรีทอด รันด์เกรน (Todd Rundgren) สร้างซอฟต์แวร์กราฟิกส์แท็บเล็ตแบบมีสีสำหรับใช้กับคอมพิวเตอร์ส่วนตัวเป็นครั้งแรกของโลก แอปเปิลได้จดสิทธิบัตรสิ่งประดิษฐ์นี้โดยเรียกชื่อว่า "ระบบยูโทเปียกราฟิกส์แท็บเล็ต" (Utopia Graphics Tablet System)
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ผู้จำหน่ายกราฟิส์แท็บเล็ตหลายเจ้าได้เพิ่มระบบทำงานหลายประการให้แก่แท็บเล็ต เช่น การรับรองลายมือ และผังรายการบนแท็บเล็ต
สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี

พระราชประวัติ

สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2377 เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักขณานุคุณ กับหม่อมงิ้ว (สกุลเดิม สุวรรณทัต) พระบิดาของพระองค์เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 กับเจ้าจอมมารดาบาง ส่วนพระมารดาเป็นบุตรของนายทองสุข และนางทองจันทร์ สุวรรณทัต ต่อมาหม่อมงิ้วผู้เป็นมารดาได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าจอมมารดางิ้ว ด้วยเป็นขรัวยายของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอในรัชกาลที่ 4 
พระองค์เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประกอบกับการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา พระองค์จึงได้รับสถาปนาเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าโสมนัสวัฒนาวดี นับเป็นพระราชนัดดาเพียงพระองค์เดียวในรัชกาลที่ 3 ที่ดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าหลานเธอ และได้รับการอุปการะจากพระอัยกาให้มาเลี้ยงในวังด้วยทรงสนิทเสน่หาในพระเจ้าหลานเธอผู้กำพร้าบิดาแต่ยังเยาว์  พระองค์ได้เข้าพิธีโสกันต์เมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2389  พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการแห่และการละเล่นต่าง ๆ เหมือนอย่างงานโสกันต์สมเด็จเจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี เพียงแต่ไม่มีเขาไกรลาส และมยุรฉัตร

เข้ารับราชการฝ่ายใน

เมื่อพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ขึ้นเสวยสิริราชสมบัติ พระองค์โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมสถาปนาพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าโสมนัสวัฒนาวดี ขึ้นเป็น สมเด็จพระนางเธอ พระองค์เจ้าโสมนัสวัฒนาวดี ในที่สมเด็จพระนางนาฏบรมอัครราชเทวี เมื่อวันอาทิตย์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2395 ขณะมีพระชนมายุราว 17-18 พรรษา นับเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีพระองค์แรก แต่ก็ได้ทรงดำรงพระอิสริยยศอยู่เพียง 9 เดือนเท่านั้น ก็เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2395 พระองค์มีพระราชโอรส 1 พระองค์ เรียกกันโดยทั่วไปว่า สมเด็จเจ้าฟ้าโสมนัส ตามพระนามของพระมารดาคือโสมนัสวัฒนาวดี ซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันประสูติเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2395 
หลังจากการสวรรคตของพระองค์ เจ้าจอมมารดางิ้วผู้เป็นมารดาได้ลาออกจากพระบรมมหาราชวังไปพำนักอยู่กับพระยาราชภักดีศรีรัตนสมบัติบวรพิริยพาหะ (ทองคำ สุวรรณทัต) ผู้เป็นพี่ชาย อนึ่งสมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี ทรงมีศักดิ์เป็นญาติกับเจ้าจอมมารดาเขียน ศิริวรรณ พระมารดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 มีพระบรมราชโองการให้ออกพระนามาภิไธยของพระองค์ว่า "สมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี" ตามที่ทรงเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีในรัชกาลที่ 4 หากแต่มิได้เป็นพระราชชนนีในพระมหากษัตริย์รัชกาลต่อ ๆ มา
พายัพ ชินวัตร

ประวัติ

นายพายัพ ชินวัตร เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนที่ 7 และเป็นบุตรชายคนที่ 3 ในจำนวน 10 คน ของนายเลิศ และยินดี ชินวัตร ซึ่งเป็นธิดาของเจ้าจันทร์ทิพย์ ระมิงค์วงศ์ (หลานตาของเจ้าไชยสงคราม สมพมิตร ณ เชียงใหม่ ซึ่งสืบเชื้อสายจากพระเจ้าช้างเผือกธรรมลังกา พระเจ้านครเชียงใหม่)  นายพายัพ สมรสกับ นางพอฤทัย (นามสกุลเดิม จันทรพันธ์) มีบุตรชายสี่คน ชื่อ นายฤภพ, นายพิรุณ, นายพอพงษ์, นายพีรพัฒน์

การศึกษา

นายพายัพ จบชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (อุตสาหการ) จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส อาร์ลิงตัน สหรัฐอเมริกา ปริญญาโท วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และ หลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่น 4414 (วปรอ. 4414)

ธุรกิจ

นายพายัพ เป็นผู้บริหาร บริษัท ชินวัตรไหมไทย จำกัด ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท แต่ธุรกิจไม่ประสบความสำเร็จ มีปัญหาขาดทุน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540-2544 เป็นเงินกว่า 600 ล้านบาท แต่หลังจากนั้น นายพายัพ กลับกลายเป็นนักลงทุน ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ไม่ว่าจะลงทุนในหุ้นตัวไหน ราคาหุ้นตัวนั้นก็ขึ้นอย่างต่อเนื่อง  สร้างผลกำไรให้กับ สมาชิกพรรคไทยรักไทย ที่พากันซื้อหุ้นตามนายพายัพ เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ นายพายัพยังสามารถขอเสนอลดหนี้บริษัทดังกล่าวจากสถาบันการเงิน เหลือเพียง ร้อยละ 5 จากยอดเงินกว่า 1,000 ล้านบาท แต่เจ้าหน้าที่ บสท.ไม่อนุมัติให้ตามที่นายพายัพเสนอ เพราะเกรงความผิดจากการสร้างความเสียหายแก่รัฐ

การอุปสมบท

พายัพ ชินวัตร ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ที่วัดป่าพุทธคยา ประเทศอินเดีย โดยได้รับฉายาว่า "พระพายัพ เขมะคุโณ" ต่อมาในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระธีรญาณมุนี (สมชาย วรชาโย) เจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทราวาส ให้เป็นพระฐานานุกรมในตำแหน่ง "พระครูปลัดสัมพิพัฒน์ญาณจารย์" และเขาได้ลาสิกขาบทในวันที่ 11 มีนาคมของปีเดียวกัน
อัปเปอร์เวสต์ไซด์

อัปเปอร์เวสต์ไซด์ (อังกฤษ: Upper West Side) เป็นย่านในแมนแฮตตันในนิวยอร์กซิตี ตั้งอยู่ระหว่างเซ็นทรัลพาร์กและแม่น้ำฮัดสัน เหนือถนนที่ 59
เช่นเดียวกับอัปเปอร์อีสต์ไซด์ บริเวณอัปเปอร์เวสต์ไซด์โดยมาเป็นย่านอยู่อาศัยและย่านธุรกิจ ที่ส่วนใหญ่ที่เป็นที่อยู่อาศัยในบริเซณนี้จะทำงานในย่านที่เป็นย่านธุรกิจมากกว่าอย่างในมิดทาวน์และโลเวอร์แมนแฮตตัน จุดเด่นย่านนี้คือไม่เคยมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด และปัจจุบันก็มีเพิ่มมาบ้าง และยังมีชื่อเสียงด้านเป็นบ้านของคนทำงานที่ร่ำรวย มีวัฒนธรรม มีรสนิยมศิลปะ ซึ่งตรงข้ามกับโลเวอร์เวสต์ไซด์ ที่เป็นบ้านคนไร้แบบแผนของคนทำงานด้านธุรกิจ การค้า ผู้อยู่อาศัยในย่านนี้มีรายได้เหนือกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของชาวแมนแฮตตัน
ยูกิโกะ โคบายาชิ

ยูกิโกะ โคบายาชิ (ญี่ปุ่น: 小林夕岐子 Kobayashi Yukiko) เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ภาษาผู้ไท

ความเป็นมาของชาวผู้ไทในสยาม

เมื่อ พ.ศ. 2369 (ก่อนสงครามเจ้าอนุวงศ์) ตรงกับในสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เมืองวังมีความวุ่นวาย เกิดขัดแย้งภายในของกลุ่มผู้ไท ที่มีเมืองวังเป็นเมืองหลัก ได้มีไทครัวผู้ไทกลุ่มหนึ่งอพยพมาตั้งบ้านเรือนในฝั่งขวาแม่น้ำโขง มีนายไพร่ รวม 2,648 คน ต่อมาได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านบุ่งหวาย ในปี พ.ศ. 2373  พระสุนทรราชวงษา เจ้าเมืองยโสธร ว่าราชการอยู่เมืองนครพนมได้มีใบบอกขอตั้งบ้านดงหวายเป็นเมือง "เรณูนคร" ต่อมา ร.3 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบุ่งหวาย ขึ้นเป็นเมืองเรณูนคร  และตั้งให้ ท้าวสาย หัวหน้าไทครัวผู้ไทเป็น "พระแก้วโกมล" เจ้าเมืองเรณูนคร คนแรก ขึ้นเมืองนครพนม(ในปี พ.ศ. 2387) ซึ่งคือท้องที่ อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนมในปัจจุบันนั่นเอง (จากเอกสาร ร.3 จ.ศ.1206 เลขที่ 58 หอสมุดแห่งชาติ) ชาวผู้ไทเรณูนคร จึงเป็นชาวผู้ไทกลุ่มแรกที่อพยพมาอยู่ในเขตฝั่งขวาแม่น้ำโขง(หมายถึงผู้ไทที่เป็นบรรพบุรุษของคนผู้ไทในอิสานปัจจุบัน)
หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2387 ผู้ไทจากเมืองวังอ่างคำและเมืองใกล้เคียง ก็อพยพตามมา เป็นกลุ่มที่ 2 แล้วไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เมืองพรรณานิคม (จังหวัดสกลนคร) เมืองคำชะอี หนองสูง (จังหวัดมุกดาหาร) เมืองกุดสิมนารายณ์ (อำเภอเขาวงและอำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์)ตามลำดับ โดยผู้ไทกลุ่มจากเมืองกะป๋องได้อพยพมาตั้งที่เมืองวาริชภูมิเป็นกลุ่มผู้ไทที่ข้ามมาฝั่งขวาแม่น้ำโขงกลุ่มล่าสุด (ในปี พ.ศ. 2420 ในสมัยรัชกาลที่ 5)

ผู้พูดภาษาผู้ไท

ผู้พูดภาษาผู้ไทในประเทศไทยส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณจังหวัดภาคอีสานตอนบน ได้แก่ จังหวัดกาฬสินธุ์ นครพนม มุกดาหาร ร้อยเอ็ด และสกลนคร นอกจากนี้ยังมีอีกเล็กน้อยในจังหวัดอุบลราชธานี อุดรธานี ยโสธร และบึงกาฬ โดยในแต่ละท้องถิ่นจะมีสำเนียงและคำศัพท์ที่แตกต่างกันไป 
เป็นที่น่าสังเกตว่า ภาษาผู้ไทแม้จะกระจายอยู่ในแถบอีสาน แต่สำเนียงและคำศัพท์นั้นแตกต่างกับภาษาไทยถิ่นอีสานโดยทั่วไป อย่างไรก็ตามยังมีคำยืมจากภาษาถิ่นอีสานอยู่ในภาษาผู้ไทบ้างเป็นธรรมดา แต่ก็ไม่นับว่ามาก ด้วยเหตุนี้ ชาวไทยที่พูดภาษาอีสานจึงไม่สามารถพูดหรือฟังภาษาผู้ไทอย่างเข้าใจโดยตลอด แต่ชาวผู้ไทส่วนใหญ่มักจะพูดภาษาอีสานได้

หน่วยเสียงวรรณยุกต์

หน่วยเสียงวรรณยุกต์ในภาษาผู้ไท มีด้วยกัน 5 หน่วย
กัตเตชัน

กัตเตชัน (อังกฤษ: guttation) เป็นการเสียน้ำในรูปของหยดน้ำของพืช ซึ่งเกิดในกรณีที่ในอากาศอิ่มตัวด้วยน้ำ มีความชื้นสูง การคายน้ำเกิดขึ้นได้น้อย แต่การดูดน้ำของรากยังเป็นปกติ เกิดขึ้นโดยน้ำถูกดันผ่านไซเลมเข้าสู่เทรคีดที่เล็กที่สุดในใบ แล้วถูกดันออกไปสู่กลุ่มเซลล์พาเรนไคมาที่เรียกอีพิเทม (epithem) เข้าสู่ช่องว่างที่สะสมน้ำได้ (water cavity) แล้วจึงออกจากใบทางรูเปิดที่เรียกไฮดาโทด (hydathode)

องค์ประกอบทางเคมี

ของเหลวที่ถูกขับออกทางไฮดาโทดมีองค์ประกอบต่างกัน ตั้งแต่เป็นน้ำบริสุทธิ์จนมีสารละลายที่เป็นแร่ธาตุเช่นโพแทสเซียม และสารอินทรีย์เช่นน้ำตาลปนออกมา เมื่อน้ำระเหยไปหมดสารละลายเหล่านี้จะตกค้างอยู่ที่ใบซึ่งเป็นผลเสียต่อพืช โดยสารละลายที่เกิดจากกัตเตชันจะส่งเสริมการงอกของสปอร์ราที่เป็นเชื้อก่อโรคของพืชชนิดนั้น และทำให้เกิดสภาวะที่เหมาะสมที่จะทำให้แบคทีเรียและราที่ก่อโรคเข้าทำลายพืช

การวิเคราะห์

ถ้ามีไนโตรเจนระดับสูงปรากฏในของเหลวเป็นสัญญาณของการมีปุ๋ยมากเกินไป ไนโตรเจนส่วนเกินจะต้องถูกชะล้างจากดินเมื่อมีน้ำปริมาณมาก ซึ่งอาจส่งผลต่อปัญหามลพิษทางน้ำ แต่เป็นวิธีที่ดีที่สุดเพื่อเรียกคืนความอุดมสมบูรณ์ของดิน
วูดดี อัลเลน

ประวัติ

อัลเลน หรือชื่อจริง อัลเลน สจวร์ท โคนิกสเบอร์กบรุกลิน, นิวยอร์ก เขาและน้องสาว เลตตี้ อรอนสัน (เกิด ค.ศ. 1943) เติบโตที่ มิดวูด , บรูคลิน  เขาเป็นลูกชายของเน็ตตี้ (née Cherry; 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906 - 27 มกราคม 2002) เป็นพนักงานบัญชีในร้านอาหารของครอบครัวเธอเอง และมาร์ติน โคนิกสเบอร์ก (25 ธันวาคม ค.ศ. 1900 - 8 มกราคม ค.ศ. 2001) ช่างแกะสลักและเป็นบริกร ครอบครัวเขาเป็นชาวยิว , ปู่ย่าตายายอพยพจากรัสเซียและออสเตรีย และพูดภาษายิดดัช , ฮีบรู และ เยอรมัน พ่อแม่ของเขาเกิดและเติบโตในย่าน Lower East Side ใน แมนแฮตตัน
ชีวิตวัยเด็กของอัลเลนไม่ได้มีความสุขนัก , พ่อแม่ของเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน และเขามักจะมีปัญหากับความเจ้ากี้เจ้าการและขี้โมโหของแม่ อัลเลนพูดเยอรมันได้นิดหน่อยในช่วงวัยเด็ก  เขาอยากจะเล่นมุขตลก ในตอนที่เขายังเด็กมากเขามักจะถูกส่งตัวเข้าซัมเมอร์แคมป์ทางศาสนาบ่อยครั้ง ซึ่งเป็นที่ที่เขา "ถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้ายโดยเด็กทุกเชื้อชาติและลัทธิ" หลังเรียนจบที่ Hebrew School เป็นเวลา 8 ปี เขาอยากไปเรียนที่ Public School 99 และเรียนต่อที่ Midwood Highschool โดยจบการศึกษาเมื่อปี 1953 ในเวลาเดียวกัน , เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ที่บริเวณ 968 East 14th Street ในบรุคลิน เขายังสนใจเบสบอลมากกว่าการเรียนซึ่งมันเพิ่มกล้ามเนื้อแขนและเขามักจะถูกเลือกให้เป็นคนแรกของทีม เขาเป็นที่ประทับใจแก่เด็กในโรงเรียนด้วยกลการ์ดและมายากล
เซนไฮเซอร์

ประวัติ

เซนไฮเซอร์ก่อตั้งในปีค.ศ. 1945 ไม่กี่สัปดาห์หลังสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปสิ้นสุด ผู้ก่อตั้งคือนายฟริทซ์ เซนไฮเซอร์ (Fritz Sennheiser) พร้อมเพื่อนวิศวกรอีกเจ็ดคนในมหาวิทยาลัยฮันโนเฟอร์ ทั้งแปดคนเป็นผู้ปฏิบัติงานของห้องแลปมหาวิทยาลัยที่ชื่อว่า ลาบอราทอรีอุมเว็นเนอบ็อสเทิล (Laboratorium Wennebostel) ซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเว็นเนอบ็อสเทิล ห้องแลปนี้ถูกย้ายออกมาจากมหาวิทยาลัยในตัวเมืองเพื่อเลี่ยงภัยสงคราม
สินค้าแรกของบริษัทคือเครื่องวัดแรงดันไฟฟ้า (voltmeter) และต่อมาเริ่มผลิตไมโครโฟนในปีค.ศ. 1946 (ซึ่งก็คือรุ่น DM1) เมื่อบริษัทดำเนินกิจการไปราวสิบปีก็สามารถผลิตสินค้าได้หลายอย่าง ทั้งเครื่องมือทางธรณีฟิสิกส์, ไมโครโฟนลดเสียงรบกวน (คือรุ่น DM4), เครื่องแปลงไมโครโฟน, มิกเซอร์, และหูฟังแม่เหล็กขนาดกะทัดรัด บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็น เซนไฮเซอร์เอเล็คทรอนิค (Sennheiser electronic) ในปีค.ศ. 1958
เดิมที เซนไฮเซอร์มีโรงงานหนึ่งแห่งนอกเยอรมนี คือที่ทูลลามอร์ในประเทศไอร์แลนด์ (ตั้งแต่ปี 1990) โดยนำเข้าชิ้นส่วนและอุปกรณ์หูฟังส่วนใหญ่จากประเทศในเอเชีย แต่ด้วยภาวะการแข่งขันด้านต้นทุน เซนไฮเซอร์จำยอมต้องย้ายสายการผลิตสินค้าติดตลาดจากประเทศเยอรมนีไปยังประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ อย่างไรก็ตาม การผลิตในประเทศจีนพบปัญหามากทั้งความด้อยคุณภาพ, การขนส่ง, ตลอดจนถูกลอกเลียกแบบสินค้าโดยบริษัทคู่ค้า บริษัทจึงย้ายการผลิตในจีนกลับไปยังเยอรมนีในปีค.ศ. 1997 และตัดสินใจเปิดโรงงานเพิ่มที่อัลบูเคอร์คีในสหรัฐ (ตั้งแต่ปี 2000)
ซีแอลซี

ก่อนเปิดตัว

สมาชิกเดิมทั้งห้าคน (ซึงฮี, ยูจิน, ซึงย็อน, สร และเยอึน) ปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะนักเต้นสนับสนุนสำหรับเพลง "ซีเครต" ของจี.นาในปี ค.ศ. 2014 พวกเธอยังได้เป็นนางแบบสำหรับชุดนักเรียนยี่ห้อ  สมาร์ต รวมถึงร่วมร้องและแสดงมิวสิกวิดีโอเพลง "แฟมีลี" เพื่อประชาสัมพันธ์ให้ครอบครัวเกาหลีใช้เวลากับครอบครัวตัวเอง โดยร่วมกับกลุ่มดนตรีชาย ก็อตเซเวน และ บีวันเอโฟร์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ก่อนที่กลุ่มจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ สมาชิกทั้งหมดได้ร่วมกันเล่นดนตรีเปิดหมวกเพื่อสมทบทุนช่วยเหลือเด็กพิการทางสมอง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ปรากฏในรายการเรียลลิตีออนไลน์ ซีแอลซีส์เคมิสทรี ของพวกเธอ

2015: เปิดตัวด้วยอีพี เฟิสต์เลิฟ และ เควสชัน

เปิดตัววงด้วยเพลง PEPE อัลบั้ม First Love  ในรายการ showcase วันที่ 18 มีนาคม 2558 ที่  Acts Hotel in Seoul
ปล่อยมิวสิควีดีโอและเพลงในอัลบั้ม First Love ออกมาในวันที่ 19 มีนาคม 2558 พร้อมกับการขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกที่เวที  Mnet's M! Countdown music show.
วง CLC ปล่อยเพลง Eighteen วันที่  16 เมษายน และใช้ ขึ้นแสดงบนเวทีรายการ  comeback stage on the 17th at KBS's Music Bank.
วง CLC กลับมาพร้อมกับอัลบั้มที่ 2  เป็นมินิอัลบั้มที่ชื่อว่า Question on May 28.   เพลง "Hide & Seek," เพลงที่ 4 ของอัลบั้ม ร่วมแต่งโดย Ilhoon of BTOB. CLC ถูกใช้บนเวทีรายการ comeback stage on the 28th at Mnet's M! Countdown.

ปี 2016 มินิอัลบั้ม High Heels กับ มินิอัลบั้ม Nu.Clear กับ มินิอัลบั้มภาษาญี่ปุ่นแรก Chamisma เพิ่มสมาชิกใหม่ 2 คน

ได้มีการเพิ่ม ควอนอึนบินและ เอลกี้ ซึ่ง ควอนอึนบินได้เข้าแข่งขันในรายการเรียลลิตี้ แต่ตกรอบใน22 คนสุดท้าย

2017: คริสตัล และ Free'sm

7 สาว CLC (씨엘씨) กลับมาอีกครั้ง กับมินิอัลบั้มที่5 "CRYSTYLE" โดยการกลับมาครั้งนี้ได้เปลี่ยนโฉมครั้งใหญ่โดยครั้งนี้ "สร" เมมเบอร์คนไทย ยังได้มีส่วนร่วมในขั้นตอนการเลือกคอนเซ็ปท์ รวมไปถึงเสื้อผ้าที่ใช้โปรโมทในครั้งนี้ด้วยทั้งภาพลักษณ์ แนวเพลง จึงต่างจากการคัมแบคครั้งก่อนๆ โดยครั้งนี้สาวๆกลับมาพร้อมกับไตเติลแทร็คเพลงใหม่ "Hogoblin" (도깨비)"Hogoblin" เป็นเพลงแนว EDM - TRAP เขียนเนื้อเพลงโดยฮยอนอา , Seo Jaewoo , Big Sancho และ Son Yeongjinซึ่งมีเนื้อเพลงเกี่ยวกับปีศาจสาวที่มีเสน่ห์ยั่วยวนคนที่เธอถูกใจ  ‘Hobgoblin’ ที่เขียนโดยฮยอนอา(HyunA) นักร้องในสังกัด Cube ที่ยังช่วยในการออกแบบท่าเต้น

2018: แบล็กเดรส

CLC กลับมากับมินิอัลบั้มชุดที่ 7 'Black Dress' โดยครั้งนี้ได้เปลี่ยนคอนเซ็ปและภาพลักษณ์เป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว แนวเพลง EDM และ Hip-Hop เพลงไตเติ้ล 'Black Dress' ได้โปรดิวเซอร์ โจซองโฮ, คังดงฮา และ Ferdy มาร่วมแต่งเนื้อร้องและทำนอง รวมถึงเยอึน สมาชิกวง ยังได้ร่วมแต่งท่อนแร็ปเนื้อเพลงทุกเพลงในอัลบั้ม นอกจากนี้ อึนบิน สมาชิกวง ยังได้มีส่วนร่วมในการแต่งและร้องท่อนแร็ปในเพลง 'Like That' ด้วย โดยการคัมแบคครั้งนี้ถือเป็นการคัมแบคที่ได้รับความสนใจจากสาวกเคป๊อปค่อนข้างมาก และต่างให้ความเห็นกันว่า เป็นคอนเซ็ปและสไตล์ที่เหมาะสมกับวง  
1 เมษายน 2561 CLC ได้จัดคอนเสิร์ตการกุศลครบรอบ 3 ปีของการเดบิวต์ จัดขึ้นที่ Shinsaegae Mesa Hall โดยคอนเสิร์ตมีชื่อว่า 'CLC 3rd Anniversary Charity Concert' เพื่อนำเงินไปมอบให้แก่สมาคมเด็กโรคเบาหวาน เป็นคอนเสิร์ตที่ไม่เสียค่าใช้จ่าย เข้าชมฟรี นอกจากนี้ ภายในคอนเสิร์ต CLC ยังได้นำของรักของตนเองมาแจกให้แก่แฟนคลับที่เข้าชมคอนเสิร์ตด้วย