วิลเลียม เทอร์เนอร์

โจเซฟ มัลลอร์ด วิลเลียม เทอร์เนอร์ (Joseph Mallord William Turner) 23 เมษายน พ.ศ. 2318 (ค.ศ. 1775) - 19 ธันวาคม พ.ศ. 2394 (ค.ศ. 1851) เขาทำให้เกิดขั้วความคิดเห็นของคนร่วมสมัยเหมือนศิลปินไม่กี่ท่านก่อนหน้าเขา ในต้นศตวรรษที่ 19 เขาพัฒนาภาษาภาพที่ถูกยกขึ้นมาอีกครั้งในหลายทศวรรษต่อมาโดยอิมเพรสชั่นนิสม์ แต่เทอร์เนอร์ไม่จับความประทับใจเท่านั้น เขาจับบรรยากาศของแสงและอากาศในทิวทัศน์ด้วย เขาสร้างองค์ประกอบ ซึ่งส่วนประกอบและพลังธรรมชาติให้หัวข้อเขาบ่อยๆ ภาพวาดต่างๆ ของเขา นำหน้าเวลาของพวกมัน ทำให้เขาได้รับคำวิจารณ์มุ่งร้ายจากฝ่ายตรงข้ามเขา แต่มีการชื่นชมและเคารพมากมายจากผู้นับถือและสนับสนุนเขา

ชีวิตในตอนต้น

วิลเลียม เทอร์เนอร์เกิดในลอนดอน เขาเติบโตในโคเวนต์การ์เดน (Covent Garden) น้อยกว่าร้อยเมตรจากความวุ่นวายเสียงดังของตลาดลอนดอนซึ่งขายดอกไม้และผักต่างๆ บิดาของเทอร์เนอร์เป็นที่รู้จักและเคารพในเขต เขาทำงานเป็นช่างตัดผมและช่างทำวิก พรสวรรค์ของเทอร์เนอร์ชัดเจนในช่วงแรก พ่อแสดงภาพวาดแรกของลูกในร้านของเขาและบอกคนอย่างภาคภูมิใจว่าลูกชายของเขากำลังจะเป็นจิตรกร
ส่วนมีสีสันและจอแจของลอนดอนเป็นบ้านของจิตรกรจำนวนมากเช่นกัน เทอร์เนอร์เก็บเกี่ยวความประทับใจของเขา แค่อายุ 15 ปี เขาเข้าไปบริการโทมัส มัลตัน (Thomas Maltan) ภาพร่างสถาปัตยกรรมของเขาซึ่งวาดด้วยสัมผัสเบาแต่แม่นยำอย่างพิถีพิถันเริ่มจากตรงนี้ ดินสอ ปากกาและพู่กันเป็นเครื่องมือแรกๆ ของศิลปินอายุน้อย แต่ไม่นานเทอร์เนอร์เปลี่ยนเป็นสีน้ำ

วัยผู้ใหญ่

หุบเขาเทมส์เป็นพื้นที่ซึ่งศิลปินหลายท่านมาอยู่อาศัย จิตรกรมีชื่อเสียงเช่นเซอร์โจชัว เรย์โนลดส์ (Sir Joshua Reynolds) เคยอยู่อาศัยที่นี่ ในพ.ศ. 2356 (ค.ศ. 1813) เทอร์เนอร์สร้างบ้านแบบชนบทใกล้เนินริชมอนด์ (Richmond hill) และพาบิดาของเขาไปอยู่ด้วย ชายชราดูแลเรื่องการเงินของลูกชายเขาและครอบครัว ศิลปินค่อนข้างเอาแต่ใจยังเป็นชายโสด มีข่าวลือว่าเทอร์เนอร์มีภรรยาลับ เป็นพ่อเด็กๆ และจ่ายค่าเลี้ยงดู แต่เขาต้องการอยู่คนเดียวที่นี่
จิตรกรได้แรงบันดาลใจมากมายจากการเดินทางบ่อยๆ ของเขา เทอร์เนอร์ลุ่มหลงฉากยิ่งใหญ่ของเทือกเขาแอลป์ เขาได้ไปเยี่ยมสวิตเซอร์แลนด์ตอนต้นในชีวิตของเขา
พระอาทิตย์ พายุ และฝนไม่มีชีวิตชีวา นี่เป็นฉากที่เทอร์เนอร์ตั้งให้ “ฮันนิบาลกำลังข้ามเทือกเขาแอลป์” แสงและส่วนประกอบต่างๆ ไม่ใช่วิธีแรกของการแสดงความสวยงาม พวกมันเปรียบเทียบลางของหายนะที่ใกล้เข้ามา ซึ่งจะตามการต่อสู้ของนายพลแอฟริกาเหนือกับโรมโบราณ ภาพและรูปแบบรุนแรงทำให้คนร่วมสมัยของเทอร์เนอร์ตกใจ การวิจารณ์อย่างเป็นสาธารณะประณามเขาว่าประสาท แต่การกระตุ้นอย่างรุนแรงโดยการแสดงออกของจิตรกรมีด้านกวีของมันเช่นกัน
ในพ.ศ. 2362 (ค.ศ. 1819) เทอร์เนอร์เดินทางไปโรม จากจุดเริ่มต้นเขาหลงรักบรรยากาศอดีตและปัจจุบันของเมืองในขณะเดียวกัน เทอร์เนอร์บันทึกภาพของเมืองในสมุดภาพร่างของเขาเป็นหลักนอกจากทิวทัศน์ เทอร์เนอร์เดินทางไปโรมสองครั้งในชีวิตของเขา ครั้งแรกสำรวจภาพและสิ่งแวดล้อมทั้งหมด ในพ.ศ. 2371 เขามากับความตั้งใจที่จะใช้เวลานานกว่าใน “เมืองอมตะ” อยู่และทำงานในโรมเป็นสิ่งสำคัญมากต่อเขา ศิลปินจากทุกชาติของโลกอยู่รอบๆ ตั้งถิ่นฐานในตลาด ถนน คาเฟ่ สตูดิโอ โรมสำหรับเทอร์เนอร์เป็นเมืองแรกและสำคัญสุดของโคลด ลอเรน (Claude Lorrain) และเหมือนแบบที่เขาเคารพ เขาต้องการประสบความสำเร็จที่นี่ แต่มีคู่แข่ง กลุ่มจิตรกรเยอรมันในโรมสร้างชุมชนแยกออกไปและเผยแพร่ความเลื่อมใสต่อความคลาสสิก
เมื่อวิลเลียม เทอร์เนอร์กลับไปลอนดอนในพ.ศ. 2372 เขาตื่นตะลึงทางวัฒนธรรม ขณะที่อิตาลีอยู่ในอดีตทางการเมืองและวัฒนธรรม อังกฤษเป็นอำนาจของโลกมานาน การปฏิวัติอุตสาหกรรมที่เกิดขึ้นและการล่าอาณานิคมที่เพิ่มขึ้นเป็นอิทธิพลเด่นในการเมือง ลอนดอนเป็นมหานครซึ่งไม่มีที่ใดเทียบเท่ากับประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน เทอร์เนอร์แทบจะไม่วาดลอนดอนกับสถาปัตยกรรมมีชื่อเสียงและงดงามของมัน วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2377 มีหายนะในลอนดอนตรงที่ซึ่งรัฐสภายืนอยู่วันนี้ มีเปลวไฟพุ่งขึ้นไปในท้องฟ้าตอนเย็น ในคืนเดียว ไฟทำลายส่วนที่เหลือของพระราชวังยุคกลางและรัฐสภา เทอร์เนอร์อยู่ในเมือง ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขารีบไปที่ความหายนะ ภายในช่วงเวลาสั้นๆ เขาสร้างภาพวาดสีน้ำมันสองภาพซึ่งบันทึกอัคคีภัยอย่างชัดเจนด้วยการเล่นสีรุนแรง
อย่างไรก็ตามความสงสัยของเพื่อนร่วมงานและคำวิจารณ์ต่างๆ เกี่ยวกับศิลปะของเขา เขาไม่ขาดผู้อุปถัมภ์และผู้ชื่นชมที่มีอิทธิพลซึ่งคิดถึงเขาอย่างสูง เป็นเวลาหลายปีที่จิตรกรมาไปเพ็ทเวิร์ธ (Petworth) ซึ่งเขาเป็นแขกที่คฤหาสน์ชนบทของลอร์ดเอ็กเรมอนท์ (Lord Egremont) ยอมรับเสมอ เป็นที่รู้กันอย่างกว้างขวางว่าเอ็กเรมอนท์เป็นนักสะสมงานศิลปะและเป็นเจ้าของภาพวาดโดยเทอร์เนอร์จำนวนมาก เอ็กเรมอนท์สร้างห้องทำงานสำหรับเทอร์เนอร์ในที่พักของเขา และจิตรกรบันทึกชีวิตในคฤหาสน์ชนบทด้วยชุดของภาพวาดเล็กๆ เป็นกฎค่อนข้างใจกว้างอย่างชัดเจนที่เพ็ทเวิร์ธ ลอร์ดเอ็กเรมอนท์มีชื่อว่ามีบุตรนอกสมรสไม่น้อยกว่า 43 คน ซึ่งทั้งหมดอยู่ที่เพ็ทเวิร์ธกับมารดาของพวกเขาแต่ละคน ไม่ใช่ในบ้านเท่านั้นที่เทอร์เนอร์พบแนวต่างๆ ของเขา พระอาทิตย์ขึ้นอย่างงดงามเป็นหัวข้อโปรด ท่านลอร์ดแห่งคฤหาสน์พอใจอย่างสูง ตอนนี้เทอร์เนอร์เป็นศาสตราจารย์ที่ราชสถาบันศิลปะ แต่รูปแบบกระตุ้นความรู้สึกของภาพวาดเขายังรบกวนคนร่วมสมัย
ความคงเส้นคงวาในการพัฒนาของเทอร์เนอร์และการปลดปล่อยสีอย่างรุนแรงของเขาเป็นหลักฐานในภาพนี้ “รางรถไฟเกรทเวสต์เทิร์น” เขาตามความสนใจในการขยายเครือข่ายรางรถไฟอังกฤษ ในภาพวาดนี้เขาสร้างอนุสาวรีย์ของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี
ในพ.ศ. 2383 (ค.ศ. 1840) เทอร์เนอร์อายุ 65 ปีเดินทางอีกครั้งหนึ่ง ไปเวนิส เขารู้ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย เขาต้องการได้ประสบการณ์ของบรรยากาศเมืองอีกครั้ง เพื่อศึกษาแสงและน้ำ ในไม่กี่วัน เขาวาดภาพสีน้ำมากมายที่เป็นหนึ่งในงานสวยงามสุดของเขา จิตรกรถึงฉากสุดท้ายทางศิลปะ ฉากสุดท้ายที่หลายทศวรรษต่อมาจะยกขึ้นและใช้ต่อไปโดยการวาดภาพอิมเพรสชั่นนิสม์
วันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2394 วิลเลียม เทอร์เนอร์เสียชีวิตในลอนดอน