google/wiki40b huggingface dataset:
อีวา กรีน

ชีวิตช่วงต้น

อีวา กรีน เกิดที่กรุงปารีส เธอเป็นลูกสาวของนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสที่ชื่อ มาเลน โจแบ กับทันตแพทย์ชาวสวีเดนชื่อ วอลเตอร์ เกรน แม่ของเธอเป็นชาวฝรั่งเศสที่เกิดในแอลจีเรีย โดยแม่ของเธอมีเชื้อสายยิว กรีนเติบโตโดยไม่นับถือศาสนา เธอกล่าวว่า "ฉันรู้สึกเสมือนเป็นพลเมืองของโลก ชีวิตและละครนี้ไม่มีขอบเขตขวางกั้น" กรีนเป็นพี่ที่เกิดในช่วงสองนาทีก่อนหน้าน้องสาวฝาแฝดที่มีชื่อว่า จอย เธอเติบโตในเขต 17 ของกรุงปารีส ที่เธอได้เข้าเรียนในอเมริกันสคูลออฟปารีส กรีนได้อธิบายว่าครอบครัวของเธออยู่ในชนชั้น "กระฎุมพี" และได้กล่าวว่าน้องสาวของเธอต่างจากเธออย่างมาก กรีนมีผมสีบลอนด์เข้มแบบธรรมชาติ เธอได้ย้อมผมของเธอเป็นสีดำตั้งแต่อายุ 15 ปี นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส-สวีเดนชื่อ มาริกา เกรน คือป้าของเธอ ส่วนดาราชื่อดังยุค 1980 ชื่อ เอซา ลังกินี เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ

ในสายอาชีพ

ใน ค.ศ. 2005 กรีนได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง มหาศึกกู้แผ่นดิน กำกับโดย ริดลีย์ สก็อตต์ คู่กับ ออร์แลนโด บลูม และได้รับคัดเลือกเป็นผู้หญิงของบอนด์ 007 ตอน พยัคฆ์ร้ายเดิมพันระห่ำโลก (ค.ศ. 2006) คู่กับ แดเนียล เคร็ก ซึ่งเธอรับบทเป็น เวสเปอร์ ลินด์ และเป็นผู้หักเหชีวิตของเจมส์ บอนด์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอได้รับรางวัลบาฟต้า ในสาขานักแสดงหน้าใหม่
ค.ศ. 2007 เธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง อภินิหารเข็มทิศทองคำ โดยมี นิโคล คิดแมน แสดงนำในเรื่องอีกด้วย
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 กรีนรับบทเป็น แองเจลีค บูคาร์ด ในภาพยนตร์ดัดแปลงของ ทิม เบอร์ตัน เรื่อง ดาร์ค ชาโดว์ส แวมไพร์มึนยุค (ค.ศ. 2012)

การเดินแบบ

นอกเหนือจากอาชีพการแสดงของเธอ กรีนได้ทำหน้าที่เป็นนางแบบให้แก่ไบรล์, เอ็มโพริโอ อาร์มานี, แลนโคม, ไฮเนเก้น และน้ำหอม "มิดไนท์พอยซัน" ของคริสเตียน ดิออร์ ในสื่อที่กำกับโดย หว่อง คาไว

ชีวิตส่วนตัว

กรีนพิจารณาว่าตนเองเป็นพวกเนิร์ด เธอเป็นคนที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และให้การสนับสนุนต่อองค์การยูนิเซฟ
อำเภอสูงเม่น

ประวัติ

อำเภอสูงเม่นตั้งอยู่ที่บ้านสูงเม่น ท้องที่ลำน้ำแม่พวก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น  อำเภอแม่พวก ตามลำน้ำที่ตั้งในปี พ.ศ. 2445  ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอแม่พวกเป็น อำเภอสูงเม่น คำว่า "สูงเม่น" ไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดจัดทำประวัติไว้เป็นหลักฐาน เพียงแต่ได้รับทราบจากคำบอกเล่าจากบุคคลที่รู้บอกว่า สถานที่ตั้งวัดสูงเม่นเดิมเป็นป่าพงไพรหนาแน่น เป็นที่ชุมนุมของสัตว์ชนิดหนึ่ง คือ เม่น ได้มาชุมนุมอาศัยอยู่ ต่อมาบ้านเมืองได้เจริญขึ้น ป่าแห่งนี้ได้ถูกแผ้วถาง ราษฎรได้ใช้เป็นสถานที่อยู่อาศัยรวมกันเป็นหมู่บ้านพร้อมกับได้สร้างวัดขึ้นชื่อวัดสูงเม่น ด้วยเหตุดังกล่าวทางราชการจึงได้เปลี่ยนชื่อจากอำเภอแม่พวกเป็นอำเภอสูงเม่น แต่คำว่า "สูงเม่น" เป็นการเพี้ยนเสียงและรูปอักษรทางภาษาไทยกลางที่เขียนขึ้นมาตามความเข้าใจผิดของทางราชการในสมัยนั้น ซึ่งถ้าเขียนตามหลักการอ่านการเขียนและความหมายทางภาษาล้านนาแล้ว สูงเม่นจะต้องสะกดเป็น "สุ่งเหม้น" โดยคำว่า "สุ่ง" แปลว่ารู และ "เหม้น"  แปลว่าตัวเม่น
พงษ์ศักดิ์ คงแก้ว

ประวัติ

พงษ์ศักดิ์ คงแก้ว เป็นอดีตนักฟุตบอลสังกัดสโมสรฟุตบอลกรุงเทพคริสเตียน และเป็นหนึ่งในนักกีฬาฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทย ผู้เข้าแข่งขันฟุตบอลชายหาดในเอเชียนบีชเกมส์ 2012 ที่จัดขึ้น ณ ไห่หยาง ประเทศจีน
และพงษ์ศักดิ์ เคยได้รับการอบรมการเป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอลชายหาดที่ประเทศมาเลเซีย โดยหลังจากนั้น เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทั้งหัวหน้าผู้ฝึกสอนรวมถึงทำหน้าที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทย ตั้งแต่ช่วงก่อนการแข่งฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก 2013 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย ที่จัดขึ้น ณ ประเทศกาตาร์
พ.ศ. 2556 พงษ์ศักดิ์ คงแก้ว ทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ฝึกสอนและกัปตันทีมฟุตบอลชายหาดทีมชาติไทย ในแข่งขันฟุตบอลชายหาด เอเชียนบีชซอคเกอร์คัพ ไห่หยาง 2013 ที่ประเทศจีน ซึ่งในรอบชิงอันดับ 3 พงษ์ศักดิ์ได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งกองหลังทั้งที่มีอาการบาดเจ็บ โดยทีมของเขาได้เป็นฝ่ายชนะทีมชาติออสเตรเลียที่ 4-3 ประตู จากนั้น เขายังได้ทำหน้าที่หัวหน้าผู้ฝึกสอนและกัปตันทีม ในการแข่งฟุตบอลชายหาด 4 เส้า ที่จัดขึ้น ณ มณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน รวมถึงรายการออสเตรเลียนบีชซอคเกอร์คัพ 2013 ที่จัดขึ้น ณ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย โดยได้พบกับทีมชาติจีนในเกมแรก ซึ่งทีมของเขาเป็นฝ่ายชนะที่ 3-2 ประตู ตลอดจนทำหน้าที่เป็นกัปตันทีม เมื่อครั้งที่พบกับทีมเจ้าภาพออสเตรเลีย ในรอบชิงชนะเลิศ และทีมของเขาได้ตำแหน่งรองแชมป์จากการแข่งขันดังกล่าว
อามัตสึมิกาโบชิ

อามัตสึมิกาโบชิ (ญี่ปุ่น: 天津甕星 Amatsu-Mikaboshi)  หรือ อาเมะ โนะ คางาเซโอะ (ญี่ปุ่น: 天香香背男 Ame-no-kagaseo) เป็นเทพเจ้าในตำนานของญี่ปุ่น โดยเป็นเทพแห่งดวงดาวและความชั่วร้าย

ต้นกำเนิด

อามัตสึมิกาโบชิป็นเทพที่ไม่ได้รับการกล่าวถึงในโคจิกิ แต่ปรากฏในนิฮงโชกิและเป็นเทพลึกลับตนหนึ่งในตำนานของญี่ปุ่น มีทฤษฏีว่าเดิมทีนั้นอามัตสึมิกาโบชิป็นเทพแห่งดวงดาวที่มีการนับถือแถบจังหวัดอิบารากิในปัจจุบัน ก่อนจะถูกผนวกเข้าในศาสนาชินโต
นักปราชญ์ฮิระตะ อะสึตะเนะได้ออกความเห็นว่าชื่อของมิกาโบชินั้น คำว่า มิกะ อาจจะมาจากคำว่า อิกะ (ปลาหมึก) และอามัตสึมิกาโบชิน่าจะหมายถึงดาวศุกร์ โดยคำว่า คางา ในชื่อ อาเมะโนะคางาเซโอะ หมายถึงเจิดจรัส
มิกาโบชิเป็นเทพที่ไม่ปรากฏเป็นมนุษย์อย่างเทพอื่นๆ กล่าวว่าอามัตสึมิกาโบชินั้นเป็นสิ่งไร้รูปร่างซึ่งเดิมทีอยู่อย่างโดดเดี่ยวเมื่อครั้งที่จักรวาลมีแต่ความมืดอันว่างเปล่า จนกระทั่งได้เกิดความปั่นป่วนซึ่งได้เกิดเป็นชีวิตและเวลา ก่อนจะมีเทพเจ้าและมนุษย์ในที่สุด มิกะโบะชินั้นแม้จะแตกสลายไปพร้อมกันนั้น แต่ก็ยังอยู่ในจิตใจของทุกชีวิตและเป็นต้นกำเนิดของความรู้สึกต่างๆ
ในลัทธิชินโตนั้น มิกาโบชินั้นเป็นแรงผลักดันทางจิตใจซึ่งถ้าไม่ควบคุมให้ดีก็จะกลายเป็นความคิดชั่วร้าย เช่น ความรักจะกลายเป็นความหึงหวงหรือคลั่งไคล้ ในแง่นี้ มิกาโบชินับว่าคล้ายกับมารในศาสนาอื่นๆ นอกจากนั้น เหล่าปิศาจและอสูรกายในธรรมชาติ รวมถึงวิญญาณที่ยังติดอยู่ในโลกมนุษย์เพราะความรู้สึก เช่น อาฆาตแค้น นั้นก็เป็นเพราะมิกาโบชิ
ซึ่งอามัตสึมิกาโบชินั้นเป็นความมืดที่เกิดมาพร้อมกับจักวาลตัวมันต้องการจักวาลที่เต็มไปด้วยความมืดมิด แต่โดยเทพทั้งหกผนึกไว้
เอบีบีกรุ๊ป

ประวัติ

เอบีบี เกิดจากการรวมกิจการกันระหว่าง Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget (ASEA) จากประเทศสวีเดน และ Brown, Boveri & Cie (BBC) จากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ.1988 ประวัติของเอบีบีนับย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 19 เมื่อบริษัทไฟฟ้าแห่งสวีเดน (ASEA) ถูกก่อตั้งขึ้นโดย ลุดวิก เฟรดโฮล์ม ในปี ค.ศ.1833 และ บริษัท บราว โบเวอรี ถูกก่อตั้งขึ้นในสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับมอร์เตอร์ไฟฟ้าทั้งกระแสตรงและกระแสสลับ เครื่องกำเนิดไฟฟ้าและหม้อแปลงไฟฟ้า

โครงสร้างองค์กร

เอบีบี เป็นผู้วางโครงข่ายไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดของโลก แกนหลักของธุรกิจคือระบบไฟฟ้ากำลังและเทคโนโลยีระบบอัตโนมัติ บริษัทแบ่งโครงสร้างเป็น 1 แผนกบริหารงานกลาง และ 5 แผนกจำแนกตามผลิตภัณฑ์ โดยเอบีบีเป็นหนึ่งในบริษัทขนาดใหญ่จำนวนไม่มากนักที่ประสบความสำเร็จจากการจัดโครงสร้างองค์กรแบบแมทริกซ์

แผนกบริหารงานกลาง

แผนกบริหารงานกลางมีหน้าที่จัดการและควบคุมการปฏิบัติงานโดยรวมของบริษัท รวมถึงการจัดการสินทรัพย์และการลงทุน

Discrete Automation and Motion

รับผิดชอบสินค้าและบริการสำหรับการผลิตในอุตสาหกรรม โดยมีผลิตภัณพ์ คือ มอเตอร์ไฟฟ้า, เครื่องกำเนิดไฟฟ้า, ตัวควบคุมมอเตอร์ไฟฟ้า, อิเล็กทรอนิกส์กำลัง, เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากพลังงานลม, ระบบผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์, เครื่องสำรองไฟฟ้าและหุ่นยนต์อุตสาหกรรม โดยในปี 2006 เอบีบี ได้ติดตั้งหุ่นยนต์ไปกว่า 200,000 ตัว

Low Voltage Products

แผนกผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าต่ำผลิตเซอร์กิตเบรกเกอร์สำหรับไฟฟ้าแรงดันต่ำ, สวิทช์, อุปกรณ์ควบคุม, ตู้ไฟฟ้าและระบบสายไฟฟ้า นอกจากนี้ยังรับผิดชอบการพัฒนา KNX systems ซึ่งเป็นระบบรวมการประสานงานและควบคุมภายในอาคาร โดยระบบนี้จะควบคุมระบบไฟฟ้า, ระบบการระบายอากาศ, ระบบความปลอดภัยและระบบการสื่อสาร

Power Products

ผลิตภัณฑ์ไฟฟ้ากำลังเป็นส่วนประกอบสำคัญสำหรับระบบการส่งและจ่ายไฟฟ้า แผนกนี้ทำการผลิตหม้อแปลงไฟฟ้า, สวิทช์เกียร์, เซอร์กิตเบรกเกอร์, สายไฟฟ้า, อุปกรณ์แรงดันไฟฟ้าสูงและแรงดันไฟฟ้าปานกลาง แผนกผลิตภัณฑ์ไฟฟ้ากำลังยังแบ่งออกเป็น 3 หน่วยธุรกิจย่อย ได้แก่ ผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าสูง, ผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าต่ำ และหม้อแปลงไฟฟ้า

Power Systems

แผนกระบบไฟฟ้ากำลังรับผิดชอบการบริการระบบเทิร์นคีย์สำหรับการส่งและกระจายไฟฟ้าในโครงข่ายและในโรงไฟฟ้า โดยผลิตภัณฑ์ที่สำคัญคือสถานีไฟฟ้าย่อยและระบบอัตโนมัติสำหรับสถานี นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์ที่เป็นจุดเด่นคือ ระบบส่งไฟฟ้ากระแสสลับแบบยืดหุ่นได้ (flexible AC transmission systems), ระบบสายส่งกระแสตรงแรงดันสูง (high-voltage direct current) และระบบจัดการโครงข่าย ในด้านการผลิตไฟฟ้า แผนกระบบไฟฟ้ากำลังมีผลิตภัณฑ์สำหรับการควบคุมและการจ่ายไฟฟ้าในโรงไฟฟ้า แผนกนี้แบ่งออกเป็น 4 หน่วยธุรกิจย่อย ได้แก่ ระบบโครงข่ายไฟฟ้า, สถานีไฟฟ้าย่อย, การจัดการโครงข่าย และการผลิตไฟฟ้า

Process Automation

จุดมุ่งหมายหลักของ เอบีบี คือนำเสนอผลิตภัณฑ์ระบบสำหรับควบคุม, การเพิ่มประสิทธิภาพโรงงาน และแอพพลิเคชันอัตโนมัติที่จำเพาะเจาะจงสำหรับอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น ก๊าซและน้ำมัน, สารเคมีและยา, กระดาษ, เหล็กและเหมืองแร่, การเดินเรือ และเทอร์โบชาร์จเจอร์ แผนกนี้แบ่งออกเป็น 6 หน่วยธุรกิจย่อย ได้แก่ เทอร์โบชาร์จเจอร์, การเดินเรือ, เทคโนโลยีการควบคุม, ผลิตภัณฑ์การวัด และการแก้ปัญหาสำหรับอุตสาหกรรม
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะและสถานที่ที่เกี่ยวข้อง

ประวัติ

ไม่นานหลังจากการปฏิวัติเมจิในปลายคริสตศตววษที่ 19 รัฐบาลญี่ปุ่นรีบเร่งนำความทันสมัยมาสู่ญี่ปุ่น เพื่อที่จะก้าวทันประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรป ผ้าไหมดิบของญี่ปุ่นคือ สินค้าส่งออกที่สำคัญที่สุด และสนับสนุนความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในเวลานั้น แต่ระหว่างความนิยมนี้ โรงงานผ้าไหมญี่ปุ่นเริ่มที่จะเสียคุณภาพของผ้าไหม ซึ่งเป็นอันตรายอย่างรวดเร็วต่อชื่อเสียงของญี่ปุ่นในฐานะผู้ผลิตผ้าไหมดิบ ด้วยเหตุนี้รัฐบาลแห่งชาติตัดสินใจที่จะก่อตั้งโรงงานทอผ้าโทมิโอกะ เพื่อเป็นต้นแบบในการปั่นด้ายด้วยเครื่องจักรที่มีความซับซ้อนมากที่สุด และพัฒนาคุณภาพของผ้าไหมดิบ
ใน ค.ศ. 1870 พอล บรูแนท (Paul Brunat) ผู้ซึ่งทำงานในบริษัทการค้าฝรั่งเศสในโยโกฮามะได้ค้นหาที่ตั้งที่เหมาะสมสำหรับโรงงานผ้าไหมในภูมิภาคคันโต และเลือกที่ตั้งนั้นในเมืองโทมิโอกะ การก่อสร้างเริ่มใน ค.ศ. 1871 และเสร็จสมบูรณ์ในเดือนกรกฎาคมปีถัดไป สามเดือนต่อมาโรงงานเริ่มดำเนินงาน ภายในโรงงานมีเครื่องจักรปั่นผ้าไหมกว่า 150 เครื่อง และคนงานหญิง 400 คน ทำงานในโรงงาน วิถีชีวิตของคนงานเหล่านั้นได้รับการบันทึกไว้ในสมุดบันทึกของวาดะ เอ (Wada Ei)
โรงงานทอผ้าโทมิโอกะมุ่งมั่นการผลิตผ้าไหมดิบคุณภาพสูง และแม้ว่าผ้าไหมเหล่านั้นได้สร้างชื่อเสียงด้วยคุณภาพของมันในต่างประเทศ แต่ธุรกิจผ้าไหมอยู่ในสภาวะขาดทุนโดยตลอด ถึงจะมีการลดราคาสินค้าแล้ว ทางโรงงานก็ยังคงขาดทุนอย่างหนักส่งผลให้รัฐบาลตัดสินใจขายโรงงานและโอนธุรกิจให้กับเครือมิตสึอิไฟแนนซ์ (Mitsui Finance Group) ใน ค.ศ. 1893 และใน ค.ศ. 1902 โรงงานถูกโอนอีกครั้งสู่บริษัทฮาระ (Hara Company)
ใน ค.ศ. 1939 (ปีที่ 14 ของยุคโชวะ) โรงงานทอผ้าโทมิโอกะถูกโอนสู่บริษัทคาตากูระอินดัสตรีส์จำกัด (Katakura Industries Co., Ltd) ซึ่งเป็นบริษัททอผ้าไหมที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น โรงงานทอผ้าโทมิโอกะได้ช่วยเหลือความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นอย่างมากระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และในที่สุดโรงงานได้ปิดตัวลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1987 แต่มันยังคงเป็นสถานที่ที่ได้รับการดูแลอย่างดีหลังจากได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งประวัติศาสตร์ใน ค.ศ. 2005 และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโกเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2014
ถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก

ถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก หรือ EWEC (East-West Economic Corridor) เป็นเส้นทางขนส่งมี ความยาวประมาณ 1,500 กิโลเมตร เป็นทางลัดเชื่อมทะเลจีนใต้กับมหาสมุทรอินเดีย เริ่มจากต้นทางที่ท่าเรือดานัง ในภาคกลางของประเทศเวียดนาม เข้าสู่ประเทศลาว จากนั้นข้ามสะพานมิตรภาพไทย - ลาวแห่งที่ 2 (มุกดาหาร - สุวรรณเขต) เข้าสู่ประเทศไทยที่อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร แล้วเข้าสู่ประเทศพม่า ที่สะพานมิตรภาพไทย - พม่า ผ่านด่านแม่สอด-เมียวดี อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ไปออกมหาสมุทรอินเดียที่เมืองท่ามะละแหม่งในอ่าวเมาะตะมะของประเทศพม่า
เส้นทางในประเทศไทยเริ่มที่สะพานมิตรภาพไทย - ลาวแห่งที่ 2 (มุกดาหาร - สุวรรณเขต) ผ่านเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 ช่วงมุกดาหาร - อำเภอสมเด็จ - กาฬสินธุ์ - อำเภอยางตลาด - ขอนแก่น - อำเภอชุมแพ - อำเภอหล่มสัก - พิษณุโลก - สุโขทัย - อำเภอบ้านด่านลานหอย - ตาก - อำเภอแม่สอด และสิ้นสุดที่สะพานมิตรภาพไทย - พม่า อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก
เส้นทางนี้ช่วยร่นระยะทางได้ราว 4,000 กิโลเมตร เทียบกับการขนส่งทางเรือไปอ้อมช่องแคบมะละกา และ ร่นระยะเวลาได้ 14 วันเป็นอย่างน้อย
เดอะฮาเซียนดา

เดอะฮาเซียนดา หรืออาจจะเขียนว่า The Haçienda เป็นไนต์คลับ จัดตั้งขึ้นที่เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 1982 โดยวงนิวออร์เดอร์ ใน ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้จะมีดีเจมาเปิดเพลงและทำการแสดงของคณะดนตรี และยังเป็นที่กำเนิดดนตรีแนวแมดเชสเตอร์ที่ไนต์คลับแห่งนี้ ในระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980s และ 1990s ไนต์คลับแห่งนี้มีชื่อเสียงที่สุดในโลก ได้ลงใน นิตยสารนิวส์วีก  โดยมีมีวงดนตรีจากเมืองแมนเชสเตอร์อย่างวง แฮปปี้มันเดส์ และ เดอะสโตนโรส ปัจจุบันไนต์คลับเดอะฮาเซียนดาได้ปิดไปเมื่อปี 1997
โบอิง วายซี-14

โบอิง วายซี-14 เป็นคู่แข่งของแมคดอนเนลล์ ดักลาส วายซี-15 ในโครงการสร้างเครื่องบินลำเลียงทางทหารที่ขึ้นลงระยะสั้น AMST (Advanced Medium STOL Transport) เครื่องต้นแบบวายซี-14 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1976 วายซี-14 เป็นเครื่องบินที่ใช้เทคโนโลยีพิเศษที่บริเวณปีก และติดเครื่องยนต์ไว้ที่บริเวณเหนือปีกเพื่อให้กระแสลมผ่านปีกด้านบนเพื่อเพิ่มแรงยก ทำให้ขึ้นลงระยะสั้นได้
เจ้านรนันทไชยชวลิต

ประวัติ

เจ้านรนันทไชยชวลิต มีนามเดิมว่าเจ้าน้อยธนัญไชย เป็นเจ้าโอรสในเจ้าวรญาณรังษีกับเจ้าสุวันไล ต่อมาในวันพุธที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงตั้งเป็นเจ้าราชสัมพันธวงศ์เมืองนครลำปาง ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าอุปราชเมืองนครลำปางตั้งแต่วันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2428
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2435 เจ้าอุปราชได้ฟ้องทางการสยามว่าเจ้าพรหมาภิพงษธาดา (บางตำราว่าเป็น เจ้าสุริยะจางวาง) เจ้านครลำปางขณะนั้น ให้เจ้าราชวงษ์ (แก้วเมืองมา) ว่าราชการแทนโดยพลการ ไม่ได้ขอพระบรมราชานุญาตก่อน และเจ้าราชวงษ์นั้นก็ไม่มีความสามารถในทางราชการเพียงพอ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระดำริว่าเจ้าอุปราชซื่อสัตย์ต่อสยาม และสามารถว่าราชการให้เรียบร้อยได้ จึงมีพระบรมราชโองการเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2435 ให้ยกเจ้าพรหมาภิพงษธาดาเป็นเจ้าจางวาง และให้เจ้าอุปราชรับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งเป็น เจ้านรนันทไชยชวลิต สามันตวิชิตประเทศราช บริสัษยนารถทิพจักราธิวงษ์ ดำรงโยนวิสัย อภัยรัษฎารักษ์ อุดมศักดิ์สัตยาทิวรางค์ ลำปางคมหานคราธิปไตย เจ้าเมืองนครลำปาง สืบแทน
เจ้านรนันทไชยชวลิตถึงแก่พิราลัยเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2438 ด้วยโรคหืดเรื้อรัง

การสร้างสะพานรัษฎาภิเศก

เจ้านรนันทไชยชวลิต ได้ริเริ่มร่วมกันกับชาวจังหวัดลำปาง ในการสร้าง สะพานรัษฎาภิเศก เพื่อเฉลิมพระเกียรติในวาระที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในโอกาสที่พระองค์ครองราชย์ครบ 25 ปี ในปี พ.ศ. 2437
จานสะท้อนแบบพาราโบลา

จานสะท้อนแบบพาราโบลา (อังกฤษ: parabolic reflector) คืออุปกรณ์สะท้อน หรือกระจก ที่ใช้สะสมหรือรวบรวมพลังงาน เช่น แสง เสียง หรือคลื่นวิทยุ รูปร่างของมันคล้ายกับพาราโบลอยด์กลม (circular paraboloid) จานสะท้อนแบบพาราโบลาสามารถมีรูปร่างเป็นคลื่นระนาบตามแนวแกน ไปจนถึงคลื่นทรงกลมที่ม้วนวนเข้าสู่จุดโฟกัส 
จานสะท้อนแบบพาราโบลาใช้ในการรวบรวมพลังงานจากที่ไกลๆ (เช่นคลื่นเสียง หรือแสงจากดาวฤกษ์) และนำพลังงานนั้นรวมเข้าไปสู่จุดโฟกัส เมื่อนำหลักการสะท้อนมาดำเนินกลับทาง จานสะท้อนแบบพาราโบลาก็อาจนำมาใช้ส่องพลังงานจากจุดกำเนิดที่อยู่ที่โฟกัสและส่งออกไปเป็นลำพลังงานแบบขนานก็ได้ เป็นหลักการที่ใช้งานใน สปอตไลท์ และ ไฟหน้าของรถยนต์
วันพ่อ

วันพ่อ เป็นวันสำคัญ ในการฉลองความเป็นพ่อและบุคคลที่นับถือในการเป็นพ่อ วันพ่อแห่งชาตินั้นทั่วโลกจะมีการจัดแตกต่างกันไป โดยในประเทศไทยจัดตรงกับวันที่ 5 ธันวาคม ของทุกปี โดยในกว่า 50 ประเทศจะจัดวันอาทิตย์ที่สามของเดือนมิถุนายน
จอห์น บี. ดอดด์ ชาวอเมริกันเป็นผู้ริเริ่มแนวคิดของวันพ่อแห่งชาติ โดยเริ่มต้นที่เมืองแฟร์มอนต์ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย โดยเริ่มครั้งแรกเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 ในโบสถ์แห่งหนึ่งในแฟร์มอนต์
รัฐควิเบก

ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ดินแดนนี้ค้นพบและสร้างเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใหม่โดยฝรั่งเศส เนื่องจากฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ค้นพบดินแดนแคนาดา แต่ภายหลังได้มีปัญหากับอังกฤษ ดินแดนนี้จึงถูกโอนไปเป็นของอังกฤษ และเมื่ออังกฤษให้เอกราชจึงถูกรวมไปกับประเทศแคนาดาโดยปริยาย
ชาวควิเบกซึ่งเรียกตัวเองว่า Québécois (อ่าน เกเบกัว, ภาษาอังกฤษเรียก Quebecer อ่าน ควิเบเกอร์) รักชาติกำเนิดของตัวเองมากและค่อนข้างเป็นชาตินิยม เห็นได้จากประโยคหนึ่งบนป้ายทะเบียนรถยนต์ทุกคันของรัฐนี้ คือ Je me souviens (= ฉันยังจำได้)
ประชากรร้อยละ 83 ใช้ภาษาฝรั่งเศส ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ควิเบกเป็นดินแดนที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสมากที่สุดของอเมริกาเหนือ และประกาศให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ (ส่วนภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการของประเทศแคนาดา)
นอกจากภาษาฝรั่งเศสแล้วยังมีการใช้ภาษาอื่นอยู่บ้างแต่ค่อนข้างน้อยมาก อย่างเช่นภาษาอังกฤษประมาณร้อยละ 8 ของประชากรควิเบก
ชาวควิเบกยังคงใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่และยังบังคับใช้กฎหมายให้ห้างร้านหน่วยงานของรัฐใช้เป็นภาษาหลัก ด้วยเหตุนี้ภาษาทางการของแคนาดาจึงมีสองภาษาดังที่กล่าวข้างต้น
ด้านศิลปวัฒนธรรมของที่นี่จะเป็นแบบฝรั่งเศส แต่ชาวควิเบกส่วนใหญ่มักดำเนินชีวิตแบบผสมผสาน ทั้งในแบบฝรั่งเศสและอังกฤษ เช่น เวลาอาหารเย็นของชาวควิเบกจะเป็นแบบอังกฤษ คือจะเริ่มรับประทานตั้งแต่ประมาณ 6 โมงเย็นเป็นต้นไป แต่ก็นิยมดื่มกาแฟมากกว่าชา ชาวควิเบกบางส่วน โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ยังนิยมรับประทานอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบอเมริกันด้วย 
อย่างไรก็ดี ด้วยความเป็นชาตินิยมของชาวควิเบก ได้มีการเรียกร้องขอเอกราชเพื่อแยกประเทศออกจากแคนาดาอยู่หลายครั้งแต่ก็ต้องล้มเหลวเนื่องมาจากผลการลงประชามติ กล่าวกันว่า ด้วยเหตุที่ควิเบกเป็นรัฐที่ร่ำรวยมากของแคนาดาและมีเมืองมอนทรีออลซึ่งเป็นเมืองการค้าสำคัญที่กุมเศรษฐกิจในอเมริกาเหนือไว้ส่วนหนึ่ง หน่วยงานบางหน่วยของรัฐบาลกลางแคนาดาจึงใช้เงินในการจ้างและปล่อยโฆษณาชวนเชื่อให้ผู้อพยพต่างชาติที่พำนักในควิเบกให้โหวตว่าไม่ขอแยกจากประเทศแคนาดา
คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ประวัติ

พุทธศักราช 2498 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับอนุญาตการใช้พื้นที่บริเวณทุ่งเลี้ยงสัตว์เชิงเขาน้ำซับจากกระทรวงมหาดไทย ลงนามโดยจอมพลผิน ชุณหวัณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงในขณะนั้น ตั้งเป็นสถานีวิจัยศรีราชาเพื่อใช้พื้นที่วิจัยและฝึกงานของนิสิตคณะเกษตร จำนวน 500 ไร่ (ปัจจุบันเหลือเพียง 199 ไร่)
ภายหลังที่รัฐบาลได้จัดทำแผนพัฒนาเขตเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีเป้าหมายให้เป็นเขตอุตสาหกรรมหลัก เขตพาณิชยกรรม และการค้า เขตส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยว เขตพัฒนาเมืองและชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมีศักยภาพและความพร้อมทางวิชาการ จึงได้ปรับ เปลี่ยนพื้นที่ของมหาวิทยาลัย ซึ่งแต่เดิมเป็นสถานีวิจัยและฝึกงานให้เป็นที่ตั้งของวิทยาเขตแห่งใหม่เพื่อเป็นสถานศึกษาทำการผลิต และพัฒนากำลังคนระดับสูง ตอบสนองแผนพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้จัดเตรียมการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ในแนวคิดการจัดการศึกษาที่มุ่งผลิตและพัฒนากำลังคนเฉพาะสาขาที่สนองตอบความต้องการกำลังคนของ ภาคตะวันออก ภายหลังคณะรัฐมนตรีได้อนุมัติในหลักการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนศรีราชา เพื่อทำหน้าที่เตรียมการเรียนการสอน วางแผนจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะวิทยาการจัดการ และคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม แต่ภายหลังคณะกรรมการได้เห็นชอบใช้ชื่อโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมแทนโครงการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
พ.ศ. 2539 คณะรัฐมนตรีได้อนุมัติโครงการจัดตั้งวิทยาเขตศรีราชา โดยมีโครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โครงการจัดตั้งคณะวิทยาการจัดการ โครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา) ทั้งนี้โครงการจัดตั้งคณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมได้เปิดรับนิสิตสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ในปีการศึกษา 2540 เป็นรุ่นแรก และสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ในปีการศึกษา 2541 
คณะทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ได้รับการอนุมัติจากมติของสภามหาวิทยาลัยให้เป็นคณะวิชาที่เกิดจากการแบ่งส่วนราชการภายในของวิทยาเขตศรีราชา ตามประกาศสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ลงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2542 เพื่อดำเนินการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นิสิต ณ วิทยาเขตศรีราชา มีสีเขียวหัวเป็ด เป็นสีประจำคณะ ต่อมาสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อคณะเป็น คณะวิทยาศาสตร์ ศรีราชาในการประชุมครั้งที่ 10/2554 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และได้เปลี่ยนสีประจำคณะเป็นสีน้ำเงิน
รังสิมา รอดรัศมี

ประวัติ

นางสาวรังสิมา รอดรัศมี  เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2505 เป็นบุตรของนายแช (ถึงแก่กรรม) และนางทองสุข รอดรัศมี มีชื่อเล่นว่า "โอ๋" มีพี่น้อง 9 คน  สำเร็จการศึกษาพยาบาลศาสตรบัณฑิต จากคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สถานภาพโสด

งานการเมือง

นางสาวรังสิมา อดีตเป็นนางพยาบาล และกรรมการสภาพยาบาล ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ได้รับเลือกตั้งในครั้งถัดมา คือปี พ.ศ. 2544 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ในปลายปี พ.ศ. 2554 นางสาวรังสิมาได้รับการโหวตจากผู้สื่อข่าวสายรัฐสภาให้ได้รับฉายาว่า "ดาวเด่น" จากบทบาทที่โดดเด่นในการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลในกรณีอุทกภัย พ.ศ. 2554 นอกจากนั้นนางสาวรังสิมา ยังมีบทบาทในการทักท้วงหรือต่อต้านการเสียบบัตรแทนกันของ ส.ส.ฝ่ายค้าน
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ (อังกฤษ: Autobiographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน “In Cold Blood” (ไทย: ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ
สูตร

ในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ สูตร หมายถึง แนวทางสั้นๆ ที่ใช้อธิบายความรู้ด้วยสัญลักษณ์ (เช่นสูตรคณิตศาสตร์หรือสูตรเคมี) หรือความสัมพันธ์ทั่วไปในเรื่องปริมาณ หนึ่งในสูตรต่างๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ สูตรของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ที่ว่า  เป็นต้น

สูตรในทางด้านสาขาต่างๆ

ในทางคณิตศาสตร์นั้นมีหลายระดับ เช่น ระดับประถมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา เป็นต้น ยกตัวอย่างเช่น ระดับประถมศึกษา ได้แก่ พื้นที่และปริมาตร สมบัติต่างๆ เช่น สมบัติในการเปลี่ยนที่ของการบวก เป็นต้น เช่น ฐานxสูง,กว้างxยาว,ด้านxด้าน เป็นต้น
ในทางคอมพิวเตอร์ สูตรจะเป็นจำพวกชุดคำสั่งสำเร็จต่างๆ หรืออาจเป็นสูตรสำหรับบางโปรแกรมเจาะจงไปเลย
ในทางวิทยาศาสตร์ สูตรโดยส่วนมากเกี่ยวข้องกับฟิสิกส์ โดยเฉพาะกลศาสตร์ และมีสูตรทางเคมีที่เขียนแสดงธาตุต่างๆในสารใดๆ 5
ฝ้าย

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ฝ้ายจัดเป็นไม้ต้นขนาดเล็กหรือไม้พุ่มขนาดกลาง แต่ในทางการเกษตร จะจัดเป็นประเภทพืชล้มลุก เนื่องจากต้นฝ้ายที่มีอายุ 2-3 ปี มักให้ผลผลิตน้อยทำให้ต้องทำการเพาะปลูใหม่ทุกปี เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ สูงประมาณ 2-5 ฟุต แตกกิ่งเวียนรอบต้น มักมีขนสั้นปกคลุมบางๆที่ลำต้น  ใบ เกิดที่ข้อของลำต้น ก้านใบยาวเท่ากับความกว้างของใบ แต่สั้นกว่าแผ่นใบ ใบเดี่ยว หยักเป็น 3, 5 หรือ 7 พู พูรูปไข่ถึงรูปใบหอก มักมีขนสั้นคลุมบางๆที่ก้านใบและใต้ใบ หูใบยาว 1-5 เซนติเมตร รูปกึ่งสามเหลี่ยม ดอก ดอกเดี่ยว ออกตามซอกใบ ดอกอ่อน หรือเรียกว่า "ปี้" (bud or aquare) ถูกหุ้มด้วยใบเลี้ยง 3 ใบ ประกบเป็นสามเหลี่ยม ดอกบานกว้างประมาณ 3 นิ้ว มี 5 กลีบดอก เรียงซ้อนกัน สีขาวนวลถึงเหลือง ตอนบ่ายดอกจะกลายเป็นสีชมพูจนถึงแดงและค่อยๆหุบ ดอกจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงหลังจากบานประมาณ 2-3 วัน ก้านเกสรเพศผู้เชื่อมติดกันเป็นหลอด ยาว 2-5 เซนติเมตร ก้านเกสรเพศเพศเมียสอดอยู่ในหลอดก้านเกสรเพศผู้  รังไข่มี 3-4 ห้อง หรือ 4-5 ห้อง แล้วแต่ชนิด (species)  ผล ผลแห้งแตก รูปไข่แคบๆ ปลายแคบแหลม เกลี้ยง ยาวประมาณ 4-5 เซนติเมตร ภายในแบ่งออกเป็นช่องเท่ากับจำนวนช่องในรังไข่ ผลฝ้าย เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สมอฝ้าย" สมอฝ้ายจะปริออกเมื่อแก่ และดันเมล็ดซึ่งห่อหุ้มด้วยปุยเส้นใยสีขาว (lint) และเส้นใยสั้น (fuzz fibers) ออกมา

การใช้ประโยชน์

การเก็บฝ้ายในประเทศไทยนิยมเก็บด้วยมือ โดยเลือกผลฝ้ายที่แก่และแตกแล้ว จากนั้นดึงเส้นใย(ส่วนของ epidermal cell) ออกจากสมอ แล้วส่งไปโรงงานเพื่อแยกเมล็ดออก กระบวนการแยกเส้นใยออกจากเมล็ดฝ้าย เรียกว่า "หีบฝ้าย" ส่วนของเส้นใยจะถูกนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณต์ต่างๆ ขณะที่ส่วนเมล็ดฝ้ายซึ่งมีน้ำมันเป็นองค์ประกอบจะถูกนำไปสกัดเป็นน้ำมันเมล็ดฝ้าย เมื่อเทียบปริมาณ ฝ้าย 10 กิโลกรัมจะสามารถให้เส้นใยประมาณ 3.5 กิโลกรัม และน้ำมันประมาณ 1 กิโลกรัม กล่าวโดยสรุปคือ

1) ปุยฝ้าย (Lint or Fibre)

1.1) ใช้ทำเครื่องนุ่งห่ม

1.2) เครื่องใช้ภายในบ้าน

1.3) วัตถุทางอุตสาหกรรม ยางรถยนต์ เบาะที่นั่ง เชือก ถุง สายพาน ผ้าใบ ท่อส่งน้ำ และการผลิตเส้นใยเทียม หรือ เรยอง (rayon)

2) เมล็ดฝ้าย

ประกอบด้วย ขนปุยที่ติดกับเมล็ด (linter or fuzz) เปลือกเมล็ด (Seed coat) และเนื้อในเมล็ด (Kernel)

2.1) ขนปุย (linter or fuzz) : นำไปใช้ทำผ้าซึมซับ ทำเบาะผ้าสักหลาด พรม วัตถุระเบิด และอุตสาหกรรม เซลลูโลส เช่น ทำเส้นใยประดิษฐ์ ฟิล์มเอ๊กซเรย์ พลาสติก

2.2) เปลือกเมล็ด (Seed Coat) : นำไปใช้ทำเป็นส่วนประกอบของอาหารสัตว์ ทำปุ๋ยอินทรีย์ ทำยางเทียม และเป็นส่วนประกอบในการเจาะและกลั่นน้ำมันเชื้อเพลิง

2.3) เนื้อในเมล็ด (Kernel) : ทำเนยเทียม ใช้เป็นตัวทำละลาย (Solvent or emulsifier) ทำยารักษาโรค สารปราบโรคและแมลงศัตรูพืช เครื่องสำอาง ยางพลาสติก เครื่องหนังกระดาษและอุตสาหกรรมสิ่งทอ กากที่เหลือหลังจากสกัดเอาน้ำมันออกแล้ว มีปริมาณโปรตีนสูง นำไปทำเป็นอาหารสัตว์ เป็นปุ๋ย และมีการนำไปทำอาหารมนุษย์ เช่น ผสมทำขนมปัง ผสมอาหารพวกที่มีเนื้อ เช่น ไส้กรอก
บัญญัติ 10 ประการ

ฉบับภาษาไทย

บัญญัติ 10 ประการ ได้แปลเป็นภาษาไทยหลายฉบับ โดยมีสำนวนภาษาและลำดับข้อแตกต่างกันไป ดังนี้