google/wiki40b huggingface dataset:
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (ประเทศไทย)

ข้อกำหนดตามรัฐธรรมนูญ

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 กำหนดให้มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ภายใต้วิธีการและเงื่อนไขดังต่อไปนี้
มาตรา 16
ในเมื่อพระมหากษัตริย์จะไม่ประทับอยู่ในราชอาณาจักร หรือจะทรงบริหารพระราชภาระไม่ได้ด้วยเหตุใดก็ตาม จะทรงแต่งตั้งบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะขึ้น ให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หรือไม่ก็ได้ และในกรณีที่ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ให้ประธานรัฐสภาเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ
มาตรา 17
ในกรณีที่พระมหากษัตริย์มิได้ทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ตามมาตรา 16 หรือในกรณีที่พระมหากษัตริย์ไม่สามารถทรงแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพราะยังไม่ทรงบรรลุนิติภาวะหรือเพราะเหตุอื่น แต่ต่อมาคณะองคมนตรีพิจารณาเห็นว่ามีความจำเป็นสมควรแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และไม่อาจกราบบังคมทูลให้ทรงแต่งตั้งได้ทันการ ให้คณะองคมนตรีเสนอชื่อบุคคลคนหนึ่งหรือหลายคนเป็นคณะ ตามลำดับที่โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมกำหนดไว้ก่อนแล้วให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แล้วแจ้งประธานรัฐสภาเพื่อประกาศในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ แต่งตั้งผู้นั้นขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ 
มาตรา 18
ในระหว่างที่ไม่มีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ให้ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในกรณีที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซึ่งได้รับการแต่งตั้งตามมาตรา 16 หรือ มาตรา 17 ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน
ในระหว่างที่ประธานองคมนตรีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคหนึ่งหรือในระหว่างที่ประธานองคมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามวรรคสอง ประธานองคมนตรีจะปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเป็นประธานองคมนตรีมิได้ ในกรณีเช่นว่านี้ ให้คณะองคมนตรีเลือกองคมนตรีคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่ประธานองคมนตรีเป็นการชั่วคราวไปพลางก่อน

ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ธงประจำตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กำหนดให้มีขึ้นครั้งแรกในพระราชบัญญัติธง พ.ศ. 2479 สำหรับใช้เป็นเกียรติยศของผู้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พื้นธงสีขาว ตรงกลางของผืนธงมีอาร์มสีเหลือง กว้าง 1 ใน 3 ส่วนของความกว้างของผืนธง ภายในอาร์มสีเหลืองมีอาร์มสีธงชาติกว้าง 3 ใน 5 ส่วนของความกว้างของอาร์มสีเหลือง เหนืออาร์มมีครุฑพ่าห์สีแดงขนาดเท่าอาร์มสีเหลือง
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าปิ๋ว

พระประวัติ

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าปิ๋วประสูติเมื่อ วันศุกร์ เดือน 6 ขึ้น 6 ค่ำ ปีมะแมจัตวาศก จ.ศ. 1184 ซึ่งตรงกับวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2365 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี
เมื่อพระองค์ประสูติ พระองค์และพระเชษฐา มิได้เรียกกันเป็นเจ้าฟ้าหรือทูลกระหม่อมฟ้าตามสมควรที่ควรจะได้รับตามชนชั้นพระเกียรติยศทั้งของพระราชบิดาและพระราชมารดาที่เป็นเจ้าฟ้าทั้งสองพระองค์ คงกล่าวขานเรียกกันแค่เพียงว่า "องค์ใหญ่" "องค์กลาง" "องค์ปิ๋ว"เท่านั้น เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เกรงพระทัยสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี (เจ้าฟ้าบุญรอด) พระมเหสีเดิม และเคยได้ทรงปฏิญาณไว้กับสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเทพหริรักษ์ พระเชษฐาของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีว่า "จะมิให้บุตรและภริยาทั้งปวงเป็นใหญ่กว่าหรือเทียบเสมอเทียบเท่ากับเจ้าฟ้าบุญรอดทั้งสิ้น"
ต่อมาในแผ่นดินของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ได้ทรงพระกรุณาโปรดตั้งองค์ใหญ่ สถาปนาเป็นเจ้าฟ้าพระราชทานพระนามว่า "อาภรณ์" ตั้งแต่นั้นมาจึงเรียกกันว่า "เจ้าฟ้าอาภรณ์" แต่องค์กลางกับองค์ปิ๋วนั้น ทรงพระกรุณาเรียกว่าเจ้าหนูกลางกับเจ้าหนูปิ๋ว เจ้าฟ้าปิ๋วทรงได้รับพระราชทานโสกันต์เมื่อพ.ศ. 2377 มีการสมโภชที่พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท มีงานมหรสพ 4 วัน
ต่อมาเจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดีทรงฝากพระโอรสองค์กลาง "เจ้าฟ้ากลาง" พระชันษาได้ 10 ปีกับโอรสองค์น้อย "เจ้าฟ้าปิ๋ว" พระชันษา 7 ปี ให้สุนทรภู่ซึ่งขณะนั้นบวชเป็นพระสอนหนังสือในปี พ.ศ. 2372 พระสุนทรภู่เริ่มถวายพระอักษร แก่เจ้าฟ้าทั้งสองพระองค์ จนอ่านออกเขียนได้คล่องแล้ว พระสุนทรภู่จึงได้แต่งภาษิตคำกลอนขึ้นถายเจ้าฟ้าทั้งสองพระองค์ เมื่อ พ.ศ. 2373 ได้แก่ "เพลงยาวถวายโอวาท" นอกจากนี้เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี ยังได้ทรงฝากฝังพระราชโอรสทั้ง 3 พระองค์ให้เป็นศิษย์ของเจ้าฟ้ามงกุฎ (พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4) ซึ่งขณะนั้นได้ทรงผนวชอยู่วัดบวรนิเวศวิหารอีกด้วย ในรัชกาลที่ 3 นี้ เจ้าฟ้าอาภรณ์ได้เริ่มรับราชการโดยได้ทรงช่วยกำกับกรมพระคชบาล และเจ้าฟ้ากลางได้รับราชการในกรมวัง ส่วนเจ้าฟ้าปิ๋วนั้นยังทรงพระเยาว์จึงไม่ได้ทรงรับราชการแต่อย่างใด
เจ้าฟ้าปิ๋วสิ้นพระชนม์เมื่อ ปีชวดโทศก จ.ศ. 1202 ซึ่งตรงกับพ.ศ. 2383 ขณะพระชันษาได้ 19 ปี ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
สัตว์เลี้ยงประหลาด

เนื้อเรื่องย่อ

เป็นเรื่องของร้านขายสัตว์เลี้ยงต่างดาว และผู้คนที่ชอบเลี้ยงสัตว์ประหลาดและผิดกฎหมายจากต่างดาว ศูนย์กลางของสัตว์เลี้ยงนี้คือกระเพาะ เมื่อกระเพาะได้รับความร้อนจะสร้างบริวาร และบริวารจะเป็นผู้หาอาหารให้กับกระเพาะ ในตอนแรกมีสัตว์เลี้ยงอยู่สี่กลุ่ม แต่ละกลุ่มถูกจัดให้อยู่ในตู้ปลา เนื่องจากสัตว์เลี้ยงนี้เรียกได้ว่ามีความฉลาดและมีการวิวัฒนาการได้อย่างรวดเร็ว สามารถวางแผนการรบได้และมีพลังจิต ถ้าเลี้ยงอย่างดีก็อาจเชื่อฟังและใช้งานได้ มีกฎในการเลี้ยงสัตว์แต่เนื่องจากผู้ซื้อสัตว์เลี้ยงนี้ (พระเอกในเรื่อง) ปฏิบัติอย่างโหดร้ายโดยให้สัตว์เลี้ยงต่อสู้กับสัตว์อื่นๆ เมื่อตู้ปลาที่เลี้ยงไว้แตก สัตว์เลี้ยงเริ่มออกมายึดบ้านที่พักอาศัยและเริ่มวิวัฒนาการ เนื่องจากมีพื้นที่กว้างสัตว์เลี้ยงจึงเริ่มขยายขนาดและหิวมากยิ่งขึ้น พระเอกจึงต้องหาทางรับมือแก้ไขปัญหาเองโดยพยายามไม่ให้ผู้ขายสัตว์เลี้ยงและเจ้าหน้าที่รู้เรื่อง
ภาษามันดาอิก

ภาษามันดาอิกใหม่

ภาษามันดาอิกใหม่พัฒนามาจากภาษามันดาอิก ที่จัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับภาษาอราเมอิก ภาษาอราเมอิกเคยใช้เป็นภาษากลางในยุคอัสซีเรียและอคาแมนิด และการเป็นภาษาสำหรับการติดต่อระหว่างชาติ หลังจากนั้น ภาษาอราเมอิกพัฒนาออกไปเป็นสองกลุ่มใหญ่คือ กลุ่มตะวันตกได้แก่ภาษาทัลมูดิกในปาเลสไตน์ ภาษาปาเลสไตน์ของชาวคริสต์ และภาษาซามาริทัน กับกลุ่มตะวันออก ได้แก่ ภาษาบาบิโลเนียยุคสุดท้าย ภาษาซีเรียคและภาษามันดาอิก
ภาษาที่ยังเหลืออยู่ของภาษาอราเมอิกกลุ่มตะวันออกได้แก่ ภาษาอราเมอิกใหม่กลาง (ภาษาตูโรโยและภาษามลาโซ) ภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ (เป็นกลุ่มใหญ่สุด ซึ่งรวมทั้งภาษาอราเมอิกใหม่ในหมู่ชาวยิวและภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดีย) และภาษามันดาอิกใหม่ ส่วนภาษาที่เหลือรอดของกลุ่มตะวันตกมีภาษาเดียวคือภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันตกที่ใช้พูดในบางหมู่บ้านในดามัสกัส ในบรรดาภาษาที่เหลือรอดเหล่านี้ ภาษามันดาอิกใหม่จัดว่าเป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอราเมอิกโดยตรง ในทางไวยากรณ์ ภาษามันดาอิกใหม่มีลักษณะอนุรักษนิยมเมื่อเทียบกับภาษาอราเมอิใหม่กลุ่มตะวันออกอื่นๆ โดยยังคงใช้การเชื่อมต่อปัจจัยแบบภาษาเซมิติกยุคเก่า
ภาษามันดาอิกใหม่เหลืออยู่สามสำเนียง ใช้พูดในเมืองซุซตาร์ ชาห์ วาลติ และเดซฟูล ในคุเซสถานตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศอิหร่าน ชุมชนชาวมันเดียในเมืองเหล่านี้อพยพออกในช่วงพ.ศ. 2523 และเข้าไปตั้งถิ่นฐานในเมืองอะห์วาซและโคร์รัมชาห์ ซึ่งเป็นผลมาจากสงครามอิรัก-อิหร่าน
พระพุทธสัมฤทธิ์นิรโรคันตราย

ประวัติ

เดิมอยู่ที่โบสถ์วัดนาขาม ตำบลนาคู อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์ ญาคูนาขามหรือญาคูกิว ร่วมกับอุบาสก อุบาสิกา จัดสร้างขึ้นในปีมะเมีย เดือน 2 ขึ้น 15 ค่ำ วันพฤหัสบดี จ.ศ. 172 ต่อมาพระยาชัยสุนทร (เก)ได้อัญเชิญมาจากบ้านนาขามโดยใส่หลังช้างมาประดิษฐานในโฮงเจ้าเมือง และต่อมาได้อัญเชิญมาประดิษฐานในวิหารวัดกลาง (ปัจจุบันเป็นหอพระ) สมัยนั้น ญาคูอ้มเป็นเจ้าอาวาส ต่อมาพระครูสุขุมวาทวรคุณ (สุข สุขโณ)(สมณศักดิ์ขณะนั้น) เป็นเจ้าอาวาสได้อัญเชิญมาประดิษฐานบนกุฎีของท่าน ทุกปีในวันสงกรานต์ ชาวเมืองกาฬสินธุ์ได้อัญเชิญหลวงพ่อองค์ดำแห่รอบเมืองเพื่อให้ชาวเมืองกาฬสินธุ์ได้สรงน้ำ ปรากฏว่ามีฝนตกทุกครั้งไป ชาวเมืองกาฬสินธุ์จึงเรียกชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า หลวงพ่อชุ่มเย็น
ต่อมา พระวิเชียรกวี (ปราชญ์ อกฺกโชโต)(สมณศักดิ์ขณะนั้น) เจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์และคณะกรรมการวัดพร้อมด้วยผู้มีจิตศรัทธา บริจาคเงินสมทบทุนในการก่อสร้างพระวิหารฯ ได้วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 18 มกราคม 2546 โดยมีพระธรรมปริยัติโมลี เจ้าคณะภาค 9 วัดทินกรนิมิต เป็นประธาน และได้อัญเชิญหลวงพ่อองค์ดำขึ้นประดิษฐาน ณ พระวิหารนี้ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2546 ขึ้น 10 ค่ำ เดือน 12 ปีมะแม จ.ศ. 1365 ซึ่งมีสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) กรรมการมหาเถรสมาคมเจ้าคณะใหญ่หนตะวันออก วัดสระเกศ เป็นประธานในพิธีเปิดพระวิหารนี้

คำบูชาพระพุทธสัมฤทธิ์นิโรคันตราย

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ (ว่า ๓ จบ) 
อะหัง วันทามิ พุทธะสัมฤทธิ์ นิระโรคันตะรายัง อะหัง วันทามิ ตัง สะทา
การปกครองเวียดนามของจีนครั้งแรก

การเปลี่ยนเป็นจีน

ในช่วงระหว่างระยะเวลา 100 ปี แห่งการที่เวียดนามตกภายใต้อิทธิพลและอยู่ในฐานะอาณานิคมของจีน  นโยบายการเปลี่ยนเป็นจีน หลังจากการเข้ารวบรวมดินแดนหนานเยฺว่ ได้นำไปสู่ การผสมผสานรวมกันของกองกำลังทหารจักรวรรดิฮั่น, การตั้งถิ่นฐานและการไหลบ่าเข้ามาของชาวจีนฮั่น, เจ้าหน้าที่และทหารรักษาการณ์, นักวิชาการ, ข้าราชการ, รวมไปถึงผู้หลบหนีลี้ภัยทางการเมืองและเชลยศึกกับชาวพื้นเมืองดั้งเดิม ในเวลาเดียวกันเจ้าหน้าที่ผู้ปกครองของจีนต่างสนใจที่จะใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรรมชาติและศักยภาพทางการค้า พวกเขาจึงกอบโกยที่ดินอุดมสมบูรณ์ซึ่งได้จากการยึดครองและขับไล่ชนพื้นเมืองเวียดนาม โดยให้ชาวจีนฮั่นผู้มาอยู่ใหม่ได้อพยพไปตั้งถิ่นฐานแทน การปกครองของจีนฮั่นทำให้เกิดอิทธิพลใหม่ ๆ ต่อชาวเวียดนามในท้องถิ่นและการปกครองเวียดนามเป็นไปในสภาพฐานะเป็นจังหวัดของจีน โดยดำเนินการเป็นด่านพรมแดนของจักรวรรดิฮั่น  ราชวงศ์ฮั่นได้หมดหวังที่จะขยายการเกษตรบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงเนื่องจากประสบกับการต่อต้านของชนพื้นเมืองอยู่ตลอด จึงเปลี่ยนดินแดนเวียดนามเป็นเมืองท่าแหล่งค้าขายที่จะทำหน้าที่เป็นจุดอุปทานที่สะดวกและเป็นเส้นทางการค้าขายสำหรับเรือสำเภาจีนฮั่นซึ่งได้ทำให้จีนมีส่วนร่วมอย่างสำคัญในการค้าทางทะเลที่กำลังเติบโตกับดินแดนภาคใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การจัดตั้งเป็นสถานีการค้าที่โดดเด่นได้มีหลักฐานการติดต่อกับอินเดียโบราณและจักรวรรดิโรมันที่นำเรือมาค้าขาย ในช่วงศตวรรษแรกของการปกครองของจีนเวียดนามได้รับการผ่อนปรนและโดยอ้อมโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายท้องถิ่นอย่างฉับพลัน ในขั้นต้นการปฏิบัติของชาวเวียดนามพื้นเมืองถูกปกครองในระดับท้องถิ่น แต่ถูกตัดสิทธิ์ในด้านการปกครองตนเอง โดยผู้ปกครองห้ามเป็นชาวพื้นเมืองเวียดนามโดยตรง เจ้าหน้าที่ปกครองท้องถิ่นจะต้องเป็นเจ้าหน้าที่ชาวจีนฮั่นที่ถูกส่งมาจากจีนเท่านั้น อย่างไรก็ตามในสมัยศตวรรษแรกคริสต์ศักราช ราชวงศ์ฮั่นได้พยายามที่เสาะหาครอบครองดินแดนใหม่ ๆ โดยใช้นโยบายกลืนชาติต่างๆเป็นจีน โดยการเพิ่มภาษีและจัดตั้งการปฏิรูปการแต่งงานให้ผู้ปกครองชาวจีนฮั่นแต่งงานกับชนพื้นเมืองเพื่อเป็นการกลืนชาติเวียดนามให้เป็นจีน โดยมีจุดประสงค์เพื่อมุ่งเป้าไปที่การเปลี่ยนเวียดนามให้กลายเป็นสังคมปรมาจารย์ที่มีความรับผิดชอบทางการเมืองมากขึ้น 
ชาวพื้นเมืองเวียดนามต้องจ่ายภาษีและบรรณาการเป็นผลผลิตทางการเกษตรต่างๆอย่างหนักให้กับจีนราชวงศ์ฮั่น เพื่อแลกกับการที่จะต้องถูกการปกครองท้องถิ่นและดูแลทางการทหาร ตลอดจนชายชาวพื้นเมืองเวียดนามต้องถูกเกณฑ์เข้ากองทัพจีนฮั่น 
ชาวจีนพยายามอย่างรุนแรงในการกลืนเวียดนามให้เป็นชาวจีน โดยใช้นโยบายหลายนโยบายสลับกัน ได้แก่นโยบายโดยสงบสันติและโดยการบังคับกดขี่หรือนโยบายการปกครองทางการเมืองที่โหดร้ายของจีน
อภัย จันทนจุลกะ

ประวัติ

อภัย จัทนจุลกะ เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2486 ที่จังหวัดนครนายก เป็นบุตรของนายเสนอ กับนางวัลลีย์ จันทนจุลกะ สมรสกับนางจารุวรรณ จันทนจุลกะ (สกุลเดิม "รัตนสิน") มีบุตรสาว 1 คน คือ อาจารย์ ดร.ณิชเบญญา จันทนจุลกะ ฤกษ์หร่ายอาจารย์พิเศษ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การศึกษา

อภัย จันทนจุลกะ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ปริญญาตรีรัฐศาสตรบัณฑิต  และปริญญาโทรัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  นอกจากนั้นเขายังผ่านการศึกษาอบรมหลักสูตรจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร  รุ่น 33 หลักสูตรนักปกครองระดับสูง วิทยาลัยการปกครอง (รุ่นที่ 7)  และหลักสูตรนายอำเภอ วิทยาลัยการปกครอง (รุ่นที่ 11)

การทำงาน

อภัย รับราชการในสังกัดกระทรวงมหาดไทย เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสูงขึ้นเรื่องมา จนกระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดสระบุรี ผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก อธิบดีกรมการพัฒนาชุมชน อธิบดีกรมราชทัณฑ์ รองปลัดกระทรวงมหาดไทย และเป็นอธิบดีกรมการปกครอง ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งให้โอนย้ายมาเป็นปลัดกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงแรงงาน) และเป็นปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
หลังเกษียณอายุราชการ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสาขารัฐศาสตร์ (30 มิถุนายน พ.ศ. 2547) และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน ในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ภายหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2549
วัดหนองสองตอน

ประวัติวัด

วัดหนองสองตอน เป็นวัดที่ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 17 บ้านหนองสองตอน ถนนพระพุทธบาท – บ้านหมอ หมู่ที่ 3 ตำบลพุกร่าง อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี วัดหนองสองตอนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2414 สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย มีเนื้อที่ 6 ไร่ 3 งาน อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ ศาลาเอนกประสงค์ กุฎิ 3 หลัง หอระฆัง และโรงครัว อุโบสถที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 18.50 เมตร ยาว 30.50 เมตร
อำเภอภูหลวง

ประวัติ

แต่เดิมท้องที่อำเภอภูหลวงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวังสะพุง ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 จึงได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยก 2 ตำบลออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอภูหลวง 
ซึ่งในภายหลังกิ่งอำเภอภูหลวงก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอภูหลวง ตามพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 9 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
สมการเลียปูนอฟ

การประยุกต์ใช้กับการวิเคราะห์เสถียรภาพ

ในที่นี้เรากำหนดให้ A, P, Q \in \mathbb{R}^{n \times n} และ P และ Q เป็นเมทริกซ์สมมาตร สัญลักษณ์ P>0 หมายถือว่า P คือ เมทริกซ์บวกแน่นอน (Positive-definite matrix)
ทฤษฎีเสถียรภาพกรณีเวลาต่อเนื่อง ถ้ามี P>0 และ Q>0 ที่สามารถทำให้ A^T P + P A + Q = 0 เป็นจริงแล้ว ระบบเชิงเส้น (linear system) \dot{x}=A x เสถียรภาพวงกว้างเชิงเส้นกำกับ (globally asymptotically stable) โดยที่สมการกำลังสอง V(z)=z^T P z นั้นจะนิยามเป็น ฟังก์ชันเลียปูนอฟ (Lyapunov function) ซึ่งใช้ในการตวรจสอบเสถียรภาพของระบบ
ทฤษฎีเสถียรภาพกรณีเวลาต่อเนื่องไม่ต่อเนื่อง ถ้ามี P>0 และ Q>0 ที่สามารถทำให้ A^T P A -P + Q = 0 เป็นจริงแล้ว ระบบเชิงเส้น x(t+1)=A x(t) เสถียรภาพวงกว้างเชิงเส้นกำกับ และ z^T P z นั้นคือฟังก์ชันเลียปูนอฟ

ผลตอบเชิงวิเคราะห์

เราสามารถหาผลตอบเชิงวิเคราะห์ (analytic solution) สำหรับกรณีสมการเลียปูนอฟไม่ต่อเนื่อง โดนนิยามให้ \text{vec}(A) เป็นตัวดำเนินการที่ทำการเรียงซ้อนคอลัมน์ของเมทริกซ์A และนิยาม \text{kron}(A,B)เป็น ผลคูณโคนเน็กเกอร์ (Kronecker product) ระหว่าง A และ B และโดยการใช้ผลจาก \text{vec}(ABC)=\text{kron}(C^{T},A)\text{vec}(B), เราสามารถใช้  (I-\text{kron}(A,A))\text{vec}(X) = \text{vec}(Q) เมื่อ I คือ เมทริกซ์เอกลักษณ์ที่ conformable  จากนั้นเราสามารถแก้สมการสำหรับหาค่าของ \text{vec}(X) โดยการหาเมทริกซ์ผกผันหรือการแก้สมการเชิงเส้น โดยในการได้มาซึ่งค่า X ต้องมีการปรับขนาดของ \text{vec}(X) อย่างเหมาะสมด้วย
กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส

จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย

กล้ามเนื้อนี้เริ่มจากยอดของโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process) ซึ่งร่วมกับปลายจุดเกาะด้านสั้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (Biceps brachii) และจากผนังกั้นระหว่างกล้ามเนื้อ (intermuscular septum) ระหว่างกล้ามเนื้อทั้งสองมัด
จุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อนี้เป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบน เกาะไปที่รอยประทับที่ส่วนกลางของพื้นผิวและขอบกระดูกด้านใกล้กลางของส่วนกลางของกระดูกต้นแขน ระหว่างจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ (Triceps brachii) และ กล้ามเนื้อเบรเคียลิส (Brachialis)

หน้าที่

กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิสทำหน้าที่ดึงกระดูกต้นแขนไปด้านหน้า (งอไหล่ (shoulder flexion)) และดึงกระด฿กต้นแขนเข้าหาลำตัว (หุบไหล่ (shoulder adduction))

เส้นประสาทที่เลี้ยง

กล้ามเนื้อมัดนี้เลี้ยงโดยเส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส (musculocutaneous nerve) ซึ่งมาจากส่วนหน้า (anterior division) ของลำประสาทบน (upper trunk; C5, C6) และลำประสาทกลาง (middle trunk, C7) ขอบร่างแหประสาทแขน (brachial plexus)
ซันตามาเรียเดลโปโปโล

ซันตามาเรียเดลโปโปโล (อิตาลี: Santa Maria del Popolo) เป็นโบสถ์ออกัสติเนียนที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในกรุงโรม ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของปีอัซซาเดลโปโปโล ซึ่งเป็นจัตุรัสที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงโรม อยู่ระหว่าง Porta Flaminia (หนึ่งในประตูของกำแพง Aurelian และเป็นจุดเริ่มต้นของ Via Flaminia ซึ่งเป็นเส้นทางสู่ Ariminum และเป็นเส้นทางสู่ทิศเหนือที่สำคัญที่สุดของโรมยุคโบราณ) และสวน Pincio
ในปี พ.ศ. 1642 สมเด็จพระสันตะปาปาปาสคาลที่ 2 โปรดให้สร้างวิหารเพื่อสักการะแด่พระแม่มารีขึ้นเหนือสุสานของตระกูล Domitia ด้วยเหตุที่ประชาชนชาวโรมได้บริจาคเงินสมทบทุนก่อสร้างวิหาร จึงได้ชื่อว่า เดล โปโปโล (del Popolo : แห่งประชาชน) แต่แหล่งข้อมูลบางแหล่งระบุว่า ชื่อ "โปโปโล" นั้นมีที่มาจากคำในภาษาละตินคำว่า populus ซึ่งหมายถึง ต้นสน (Poplor) และอาจอ้างอิงถึงต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่ในบริเวณใกล้เคียงนั้น ต่อมาช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ทรงยกฐานะของวิหารแห่งนี้ให้เป็นโบสถ์ และประทานให้แก่คณะออกัสติเนียน ซึ่งเป็นคณะผู้ดูแลโบสถ์มาจนถึงปัจจุบัน
ช่วงปี พ.ศ. 2015-2020 Baccio Pontelli และ Andrea Bregno ได้รับมอบหมายจากสมาคม Lombards of Rome ให้บูรณะโบสถ์ซันตามาเรียเดลโปโปโลขึ้นใหม่ ผลจากการบูรณะครั้งนี้ส่งผลให้โบสถ์แห่งนี้เป็นตัวอย่างสำคัญของสถาปัตยกรรมยุคเรอเนสซองค์แบบอิตาลี ต่อมาในปี พ.ศ. 2198-พ.ศ. 2203 สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 7 โปรดให้จานลอเรนโซ เบร์นินีปรับปรุงส่วนด้านหน้าของโบสถ์ เพื่อปรับเปลี่ยนจากโบสถ์เรอเนสซองค์ให้เป็นโบสถ์แบบบารอคที่มีความทันสมัยมากขึ้น
ภายในโบสถ์เป็นที่ตั้งของวิหาร Cerasi ซึ่งเป็นบริเวณที่เก็บรักษาภาพเขียน 2 ภาพของคาราวัจโจ คือ Cruxifixion of St. Peter และ Conversion on the Way to Damascus รวมทั้งภาพ Assumption of the Virgin ของ Annibale Carracci และในบริเวณอื่นๆยังเป็นที่เก็บรักษาภาพเขียนปูนเปียกของ Pinturicchio รูปสลักของ Andrea Bregno และจานลอเรนโซ เบร์นีนี (Habakkuk and the Angel และ Daniel and the Lion) และยังเป็นที่ตั้งของวิหารชิจิ ซึ่งเป็นวิหารส่วนตัวของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจ ออกแบบโดยราฟาเอล ซานตี ส่วนโดมเป็นภาพโมเสกประดับโดยราฟาเอลเป็นภาพของการสร้างโลก
หลังจากการปรับปรุงของเบร์นีนี โบสถ์แห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ฝังศพที่เป็นที่นิยมในบรรดาคนรวยของกรุงโรม ในจำนวนนั้นมีสุสานของนายธนาคาร อะกอสติโน ชิจิ และพระคาร์ดินัล Savo Millini รวมอยู่ด้วย
รัฐแมริแลนด์

การแบ่งเขตการปกครอง

รัฐแมริแลนด์ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 23 เคาน์ตี  และหนึ่งเมืองอิสระ (Independenct City) ซึ่งเมืองบอลทิมอร์ ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2272  และแยกตัวออกจากเคาน์ตีบอลทิมอร์ (Baltimore) ในปีพ.ศ.  2394  โดยได้รับการยกฐานะให้เป็นเมืองอิสระ (Independent City) มีฐานะเทียบเท่าเคาน์ตี สำหรับเคาน์ตีมีรายละเอียดต่อไปนี้
ยางิว คิวเบ

ข้อมูลตัวละคร

ยางิว คิวเบย์ เป็นเพื่อนสนิทของโอทาเอะ พี่สาวของชินปาจิ มาตั้งแต่เด็กๆ เป็นหลานสาวคนเดียวของเจ้าสำนักยางิว จึงถูกเลี้ยงดูเยี่ยงชาย และทำให้เธอมีความคิดแบบบุรุษไปด้วย
คิวเบเคยช่วยชีวิตโอทาเอะจากการรังแกของเจ้าหนี้เงินกู้ จนทำให้เธอต้องสูญเสียตาข้างซ้ายไป และเธอต้องสวมที่คาดตาที่ตาข้างซ้ายมาโดยตลอด ด้วยเธอมีความคิดที่อยากจะปกป้องโอทาเอะให้ถึงที่สุด เธอจึงมั่นฝึกซ้อมวิชาดาบจนกลายเป็นยอดฝีมือแห่งสำนักยางิว ต่อมาจึงได้พาตัวโอทาเอะมาที่สำนักยางิว หวังจะแต่งงานกับโอทาเอะ ทว่า กินโทกิ ชินปาจิ คางุระ คอนโด้ ฮิจิคาตะและโอคิตะได้เดินทางมายังสำนักยางิวเพื่อชิงตัวโอทาเอะคืน จึงได้มีการประลองกันระหว่างทั้งสองฝ่าย ผลปรากฏว่าฝ่ายของกินโทกิได้ชนะการประลอง ทำให้คิวเบยกเลิกการแต่งงานกับโอทาเอะ แต่ทั้งสองก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ในตอนต่อ ๆ มา คิวเบก็มีบทบาทอยู่บ้างประปราย โดยเหตุการณ์ที่โดดเด่นตอนหนึ่งคือ ภาควังมังกร ที่คิวเบ ร่วมกับกินโทกิ ชินปาจิ คางุระ โอทาเอะ คาซึระ และฮาเซงาว่า จะต้องทำการขัดขวางแผนการของโอโทฮิเมะแห่งวังมังกรที่จะทำให้คนทั้งโลกกลายเป็นคนชรา
มีอยู่ตอนหนึ่งเธอเป็นต้นเหตุให้คนทั้งโลกกลายร่างสลับเพศกันหมด ยกเว้นแต่โอทาเอะเพียงคนเดียวที่ยังเป็นผู้หญิง คิวเบย์(คิว 九 =เก้า 9)ที่เป็นผู้หญิงจึงเปลี่ยนชื่อเป็นจูเบย์ (จู 十=สิบ 10)เธอในร่างชายได้ทำให้โอทาเอะหวั่นไหวมาก ถึงกระทั่งคอนโด้ที่กลายร่างเป็นผู้หญิงผมทองยอมเปิดทางให้ โดยหาตั๋วภาพยนตร์ 2 ใบมอบให้กับจูเบย์และโอทาเอะเพื่อให้ทั้งคู่ไปดูหนังด้วยกัน แต่แล้วที่สุดในตอนท้าย จูเบย์ก็เลือกที่จะไปจัดการกับเจ้าลัทธิที่เป็นผู้ก่อเรื่องที่แท้จริง แทนที่จะไปเดทกับโอทาเอะ สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็กลับสู่สภาพปกติ ทุกคนกลับไปเป็นเพศสภาพเดิมของตน
เธอเป็นคู่แข่งความรักโอทาเอะของคอนโด้ อิซาโอะ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ขัดแย้งกันเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย และเมื่อโอทาเอะเดือดร้อนพวกเขาก็เข้าขาช่วยเหลือโอทาเอะได้เป็นอย่างดี(ยืนยันจากเหตุการณ์โอบีวัน)
คิวเบจับตัวผู้ชายไม่ได้เพราะเธอแพ้ผู้ชาย เมื่อจับตัวผู้ชายไม่นานตุ่มจะขึ้นทันที
คิวเบมีสัตว์เลี้ยงเป็นลิงชื่อ "เครื่องปาสระอึ ที่มีอายุไขไร้กำหนดแล้วก็มี เสี้ยวชีวิตของกางเกงในตัวเมื่อวานซืนของชินจัง บัลมุงค์=เฟซาเรี่ยน ไอแซ็ค=ชไนเดอร์ สองในสามที่เหลือของความรู้สึกเดียงสานั้น­หนึ่งในสามก็ คือ ความรู้สึกกังวลหนังเล็บเปิด การทรยศที่ชั้นรู้คือการ ไม่รู้ชื่อแต่ทำเหมือนรู้ไปหมด แมวไม่อยู่หนูร่าเริง รักลูกให้ผูกรักวัวให้ตี แต่ที่จริงเมื่อกี้ก็คือ รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี แย่งกันไปมา ตาอยู่เอาไปกิน ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด กระสุนอึเหลว"

การปรากฏตัวบนปก

คิวเบปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 14 และปรากฏตัวอีกครั้งบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ โอทาเอะ ซัทจัง และซึคุโยะ และเล่มที่ 39 ร่วมกับ โอทาเอะ ซัทจัง ซึคุโยะ อีกครั้ง + โอโทเซะ และ กินโทกิ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 15
จังหวัดฮกไกโด

เกี่ยวกับชื่อ

ชื่อ ฮกไกโด ในภาษาญี่ปุ่นเขียนว่า 北海道 โรมาจิสะกดว่า Hokkaidō หมายถีง "เส้นทางสู่ทะเลเหนือ" ฮกไกโดเป็นทั้งชื่อเกาะ เขตแดนและจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะมีให้เห็นคำว่า เกาะฮกไกโด ซึ่งกล่าวถึงเกาะโดยรวม เขตฮกไกโดกล่าวในลักษณะโดยรวมของบริเวณทางส่วนเหนือของญี่ปุ่น แต่จะไม่เพิ่มคำว่าจังหวัดลงหน้าชื่อฮกไกโด เนื่องจากคำว่า โด (道) ในชื่อฮกไกโดมีความหมายว่าจังหวัดอยู่แล้ว
สำหรับชื่อจังหวัดนี้ในชาวไทยนั้นนิยมเรียกว่า "ฮอกไกโด" เสียมากกว่า แต่การอ่านออกเสียงที่ถูกต้องของชื่อจังหวัดนี้คือ "ฮกไกโด"

เขตการปกครอง

เนื่องจากจังหวัดฮกไกโดมีขนาดใหญ่มาก เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้บริการต่อประชาชน จังหวัดฮกไกโดจึงตั้งสำนักงานจังหวัดขึ้นเพื่อดูแลในแต่ละท้องที่จำนวน 14 สำนักงาน เรียกว่า กิ่งจังหวัด

ภูมิอากาศ

ฮกไกโดมีชื่อว่าเป็นดินแดนที่มีฤดูร้อนที่เย็นสบาย จึงเป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นจากส่วนอื่น ๆ ของประเทศ ส่วนในฤดูหนาวก็จะมีหิมะมากและหนาวนานอยู่ประมาณครึ่งปี (ปลายเดือนพฤศจิกายนจนถึงต้นเดือนเมษายน) แม้อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 22 °C (72 °F) แต่เดือนมกราคมจะมีช่วงอุณหภูมิต่ำมากประมาณ -12 °C ถึง -4 °C (10 °F ถึง 25 °F) 
ในระหว่างฤดูหนาว ทะเลโอค็อตสค์ทางตะวันออกของเกาะจะกลายเป็นน้ำแข็งทำให้การเดินทางทางทะเลแถบน้ำเป็นไปได้ยาก ต้องใช้เรือตัดน้ำแข็ง ส่วนการประมงก็ต้องรอจนกว่าจะสิ้นฤดูหนาว
เนื่องจากฮกไกโดเป็นดินแดนหิมะ ที่เมืองซัปโปโระจึงมีการจัดเทศกาลหิมะเป็นประจำทุกปี ในราวต้นเดือนกุมภาพันธ์

เศรษฐกิจ

ฮกไกโดเป็นเขตเกษตรกรรมที่สำคัญของประเทศญี่ปุ่น เป็นแหล่งผลิตข้าวญี่ปุ่น อาหารทะเลชั้นดี และผักผลไม้คุณภาพสูง ฮกไกโดยังเป็นแหล่งของอุตสาหกรรมเบาบางประเภท เช่น เยื่อกระดาษ เบียร์ซัปโปโระ และผลิตภัณฑ์อาหาร นอกจากนี้ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบหลักของรายได้ของเขตนี้ ทั้งฤดูร้อนที่เย็นสบายเป็นที่ชมธรรมชาติ ป่าเขาที่สวยงาม และในฤดูหนาวก็มีเทศกาลหิมะซัปโปโรที่เลื่องชื่อเป็นที่นิยมของชาวญี่ปุ่นเองและชาวต่างชาติเป็นจำนวนมาก และสถานที่เล่นสกีก็มีอยู่มากมายเช่นเดียวกับบ่อน้ำร้อนที่คนญี่ปุ่นชื่นชอบทำรายได้มหาศาลให้แก่ผู้คนในฮกไกโด

ระบบขนส่งมวลชน

ฮกไกโดเชื่อมกับเกาะฮนชูทางอุโมงค์เซกัง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เดินทางมาฮกไกโดโดยทางเครื่องบิน โดยมาลงที่ท่าอากาศยานชินชิโตเซะในเมืองชิโตเซะ ซึ่งอยู่ห่างจากซัปโปโระเพียง 40 นาทีโดยรถไฟ เที่ยวบินระหว่างโตเกียวและชิโตเซะมีมากถึง 45 เที่ยวต่อวันโดย 3 สายการบิน ซึ่งนับว่าติดอันดับโลก ฮกไกโดยังมีสายการบินเป็นของตัวเองชื่อแอร์โดซึ่งก็มาจากชื่อของเกาะฮกไกโดนั่นเอง นอกจากเครื่องบินแล้วฮกไกโดยังมีท่าเรือเฟอร์รีที่สามารถเดินทางไปยังเกาะต่าง ๆ ได้ แต่จะใช้เวลาค่อนข้างมาก
ส่วนภายในฮกไกโดนั้นจะใช้รถไฟเป็นหลัก รถไฟระหว่างเมืองดำเนินงานโดย JR ฮกไกโด แต่บางเมืองต้องเดินทางด้วยรถประจำทางหรือรถยนต์ส่วนตัวเท่านั้น สำหรับรถไฟใต้ดินมีเฉพาะที่นครซัปโปโระ
ไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์

ไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์ ตัวละครการ์ตูน ลูนีทูนส์ของวอร์เนอร์บราเทอรส์ เป็นสุนัขไคโยตี ชื่อ ไวลี อี. ไคโยตี (Wile E. Coyote) เป็นตัวปัญญาอ่อนในลูนี่ ตูนส์ เป็นคู่ปรับกับนกโรด รันเนอร์ (Road Runner) นกนักวิ่งที่มีฝีเท้าไวมาก พูดไม่ได้ มีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์คือเสียง "บี๊ป บี๊ป" (Beep Beep) เหมือนเสียงแตรรถยนต์ (พอล จูเลี่ยน เป็นต้นแบบเลียนเสียง ช่วงยุคแรก) ซึ่งไวลี พยายามไล่ล่าจับมาตลอด แต่ไม่เคยจับได้แม้แต่ครั้งเดียว
การ์ตูนไวลี อี. ไคโยตี และโรด รันเนอร์ สร้างโดยชัค โจนส์ เมื่อ พ.ศ. 2491 โดยนำตัวละครมาจากหนังสือของมาร์ค ทเวน ชื่อ Roughing It ที่ว่า ไคโยตี อดโซพยายามจับนกโรด รันเนอร์ เป็นอาหาร
มุขตลกของการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ที่การไม่มีบทพูด ไวลีพยายามต่างๆ นานาที่จะจับ โรด รันเนอร์ กินให้ได้ ใช้เครื่องทุ่นแรงทั้งจรวด ระเบิด กลอุบายต่างๆ แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง มิหนำซ้ำยังต้องเจ็บตัวจากกลอุบายของตัวเสียเอง และทุกครั้งเจ้าโรด รันเนอร์ ก็จะแลบลิ้นใส่ ส่งเสียง "บี๊ป บี๊ป" เยาะเย้ย และวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจ้าไวลีต้องยืนอับอาย และคับแค้นใจอยู่ตรงนั้น
อุปกรณ์ที่ไวลีใช้จับโรด รันเนอร์ ทุกชิ้นเป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัท ACME เป็นมุขล้อเลียนอุตสาหกรรมของสหรัฐอเมริกาในยุคนั้น
อำเภอหนองกุงศรี

ประวัติ

เดิมอำเภอหนองกุงศรีเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าคันโท โดยเมื่อ ๑๑ กันยายน ๒๕๑๖ มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอหนองกุงศรี มีเขตการปกครองรวม ๒ ตำบล คือตำบลหนองกุงศรี และ ตำบลโคกเครือ ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอที่ตำบลสหัสขันธ์  ให้อยู่ในเขตการปกครอง อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ 
เมื่อ ๒๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๒ มีพระราชกฤษฎีกา ตั้งอำเภอหนองกุงศรี พ.ศ. ๒๕๒๒ ทำให้กิ่งอำเภอหนองกุงศรียกฐานะเป็นอำเภอหนองกุงศรี