google/wiki40b huggingface dataset:
ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหา

อรรถาธิบาย

งานของ คาลดอร์ และ เวจโวดา (Kaldor and Vejvoda, 1999: 3) กล่าวว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องที่ทำให้ประชาชนมีโอกาสในการเข้าถึงความสัมพันธ์เชิงอำนาจทั้งในด้านการมีส่วนร่วมและการตัดสินใจ และนักทฤษฏีประชาธิปไตยอย่าง เฮลด์ (Held, 1987) เห็นว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหามีจุดเน้นอยู่ที่การมีส่วนร่วมทางการเมืองในชีวิตประจำวันของประชาชนและกิจกรรมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ประชาสังคม
คำว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงมีความหมายที่แตกต่าง ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบแล้วจะมีลักษณะที่ตรงกันข้ามกับคำว่าประชาธิปไตยเชิงกระบวนการ (procedural democracy) โดยประชาธิปไตยเชิงกระบวนการจะเน้นที่ระเบียบ กฎเกณฑ์ และรูปแบบที่สัมผัสได้ของประชาธิปไตย เช่น มีการเลือกตั้ง การลงประชามติ รัฐสภา การปกครองท้องถิ่น เป็นต้น แต่สำหรับประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจะลึกไปกว่านั้น โดยสนใจว่าการเลือกตั้งสามารถทำให้ได้มาซึ่งผู้แทนของประชาชนที่แท้จริงหรือไม่ การปกครองท้องถิ่นประชาชนสามารถเข้าถึงการตัดสินใจหรือไม่ ในกระบวนการร่างกฎหมายประชาชนสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมทางการเมืองได้มากน้อยเพียงใด ด้วยเหตุนี้ ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงมีแง่มุมของ “คุณค่า” ที่ซ้อนอยู่ภายใต้กฎระเบียบและกลไกการทำงานต่างๆ ในระบอบประชาธิปไตย ในทางปฏิบัติคำว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจึงใช้สำหรับการวิพากษ์วิจารณ์ประเทศที่มีประชาธิปไตยเพียงรูปแบบ เช่น จีน รัสเซีย หรือประเทศโลกที่สามทั้งหลาย ที่มีการเลือกตั้งและมีสภานิติบัญญัติ แต่ประชาชนไม่ได้มีอำนาจในการใช้สิทธิและเสรีภาพอย่างแท้จริง

ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย

สำหรับประเทศไทย ความเข้าใจในเรื่องประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาโดยทั่วไปก็ไม่ต่างไปจากการใช้ในสากลนัก กล่าวคือ เป็นรูปแบบประชาธิปไตยที่ไม่เพียงให้พลเมืองมีสิทธิในการเลือกตั้ง สามารถตรวจสอบรัฐบาลที่ตนเลือกตั้งเข้าไปบริหารประเทศ และสามารถได้รับสิทธิเสรีภาพในมิติอื่นๆ แต่ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจะใช้กล่าวถึงการที่ประชาชนหรือพลเมืองในด้านผู้ทรงสิทธิที่ประกอบไปด้วยสิทธิสองประการคือ หนึ่ง พลเมืองได้รับการกำหนดสิทธิที่พึงได้อ้าง และรับรองความสามารถของการใช้เสรีภาพในการดำเนินชีวิตทางการเมือง และ สอง พลเมืองได้รับการประกันสิทธิ (entitlement) ที่รัฐต้องจัดหาให้ประชาชนในฐานะพลเมือง
ในทางปฏิบัติ สังคมไทยจะใช้เรื่องของประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเพื่อวิพากษ์วิจารณ์นักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง แต่กลับทำการทุจริต คอร์รัปชั่น และใช้อำนาจในทางมิชอบ โดยไม่ดูแลผลประโยชน์ของประชาชน เช่น คำวิจารณ์ของ ธีรยุทธ บุญมี ที่ว่า จาก 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มาถึงปัจจุบัน ประชาธิปไตย โดยรูปแบบคือประชาธิปไตยที่เป็นเฉพาะการเลือกตั้ง (procedural democracy) ได้มาถึงทางตัน ต้องมีการพัฒนาไปอีกขั้น คือประชาธิปไตยที่มีเนื้อหาหรือประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร (substantive democracy) แก่นสารในความหมายของธีรยุทธ บุญมี คือการเพิ่มความซื่อสัตย์สุจริต ความยุติธรรม ความอยู่ดีมีสุขและสิทธิอำนาจของประชาชน และประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร นั่นก็คือประชาธิปไตยที่ทำให้ได้มาซึ่งผู้ปกครองที่เป็นคนดี มีศีลธรรม ซื่อสัตย์ สุจริต และมีคุณธรรม
สจวร์ต แฟนซี

อาชีพหมากรุกสากล

แฟนซีเป็นสมาชิกทีมหมากรุกสากลลอยด์แบงค์บริติชจูเนียร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1971 ถึง 1974 และหลังจากนั้นก็หยุดพักจากการเล่นหมากรุก เขาได้ย้ายไปยังประเทศปาปัวนิวกินีใน ค.ศ. 1982 และเริ่มเล่นหมากรุกอีกครั้ง
แฟนซีเป็นตัวแทนของประเทศปาปัวนิวกินีเข้าแข่งขันโอลิมปิกหมากรุกสากลเจ็ดสมัยตั้งแต่ ค.ศ. 1982 ถึง 2012 โดยเล่นบนบอร์ด 1 ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ผลการแข่งขันที่ดีที่สุดของเขาคือการชนะรางวัลเหรียญทองประเภทบุคคลในกระดานสำรองที่ 2 ของการแข่งโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 25 ที่ลูเซิร์น ใน ค.ศ. 1982 และเหรียญเงินในกระดาน 2 ของการแข่งโอลิมปิกหมากรุกสากลครั้งที่ 30 ที่กรุงมะนิลา ใน ค.ศ. 1992 แฟนซีได้รับการจัดให้อยู่ในระดับเอฟไอดีอีมาสเตอร์ใน ค.ศ. 2012 สำหรับผลงานของเขาในโอลิมปิกหมากรุกสากล ค.ศ. 1992
แฟนซีเข้าแข่งขันรายการหมากรุกสากลชิงแชมป์โอเชียเนียใน ค.ศ. 2002 และ 2007 นอกจากนี้ เขายังเข้าแข่งหมากรุกสากลชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 6 ที่เซบูซิตี ใน ค.ศ. 2007
เส้นใยรับความรู้สึกแบบ 1a

เส้นใยรับความรู้สึกแบบ 1a หรือ เส้นใยประสาทรับความรู้สึกแบบ 1a หรือ เส้นใยนำเข้าปฐมภูมิ หรือ เส้นใยประสาทนำเข้าปฐมภูมิ
(อังกฤษ: type Ia sensory fiber, primary afferent fiber)
เป็นเส้นใยประสาทนำเข้าชนิดหนึ่ง
มีปลอกไมอีลิน มีเส้นผ่าศูนย์กลางระหว่าง 12-20 ไมโครเมตร
เป็นเส้นใยประสาทรับความรู้สึกของตัวรับการยืดในกล้ามเนื้อที่เรียกว่า muscle spindle (กระสวยกล้ามเนื้อ) ซึ่งสามารถรับรู้ความยาวและอัตราการเปลี่ยนความยาวของกล้ามเนื้อ

การทำงานของกระสวยกล้ามเนื้อ

เพื่อให้ร่างกายสามารถขยับได้ดี ระบบประสาทต้องมีข้อมูลความรู้สึกอย่างต่อเนื่องที่ได้จากอวัยวะต่าง ๆ เช่น กล้ามเนื้อและข้อต่อ 
ร่างกายจึงได้พัฒนาตัวรับความรู้สึกพิเศษที่เรียกว่า ตัวรับรู้อากัปกิริยา (proprioceptor)
กระสวยกล้ามเนื้อเป็นตัวรับรู้อากัปกิริยาประเภทหนึ่งซึ่งพบในกล้ามเนื้อเอง
และทอดขนานไปกับเส้นใยกล้ามเนื้อธรรมดาที่เป็นตัวออกแรงกล้ามเนื้อจริง ๆ 
ซึ่งทำให้ร่างกายสามารถรับรู้ความยาวกล้ามเนื้อได้อย่างแม่นยำ
แบดเทสต์ (วงดนตรี)

สมาชิก

Theerapong "Thee" Poonpermclay/ Songkran "Kook" Moungtuek/ Surachai "Ae" Moungtuek/ /past member Narathip Thungkaseranee:Bass
สำนักวิชาทรัพยากรการเกษตร จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ประวัติสำนักวิชาทรัพยากรการเกษตร

จากวิกฤตด้านอาหารและสิ่งแวดล้อมในประเทศไทยและในโลกที่ทวีความรุนแรงขึ้น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในฐานะที่เป็นสถาบันการศึกษาซึ่งมีการจัดการศึกษาทุกศาสตร์ทุกระดับการศึกษา มีรายวิชาที่จำเป็นสำหรับการให้ความรู้กับกระบวนการผลิตอาหารและการเกษตรทุกขั้นตอน มีความพร้อมด้านบุคลากรและเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ สามารถถ่ายทอดองค์ความรู้และเทคโนโลยีเพื่อตอบโจทย์ปัญหาและยุทธศาสตร์การพัฒนาท้องถิ่น จึงถือเป็นความพร้อมของมหาวิทยาลัยที่จะสร้าง “นวัตกรรม” โดยกำหนดให้ “วิกฤตการณ์ด้านอาหารและการเกษตร” เป็นโจทย์ปัญหาแรกของระบบการเรียนการสอนทางเลือกใหม่ที่มหาวิทยาลัยจะสร้างขึ้นสำหรับการอุดมศึกษาในอนาคต ที่ประชุมสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในคราวการประชุมครั้งที่ 703 เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 จึงมีมติให้ฝ่ายบริหารดำเนินการจัดทำให้มีความชัดเจนในรูปแบบของวัตถุประสงค์ เป้าหมาย แผนการดำเนินงาน การบริหารจัดการและงบประมาณ เพื่อนำเสนอสภามหาวิทยาลัยให้พิจารณาต่อไป ในปีต่อมาจึงได้ข้อสรุปว่า มีความจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจะเป็น “ต้นแบบของการผลิตเกษตรกรรุ่นใหม่” ที่เพียบพร้อมด้วยความรู้ ทักษะ และจิตวิญญาณ จนสามารถผันตัวเองเป็นผู้ประกอบการสินค้าเกษตรเข้าสู่สังคมไทย สภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในการประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 715 วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2552 จึงได้มีความเห็นชอบให้มี “คณะกรรมการการศึกษาวิจัยทรัพยากรการเกษตร” และจัดตั้ง “สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาวิจัยทรัพยากรการเกษตร” ขึ้นในมหาวิทยาลัย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2557 มีการปรับฐานะของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาวิจัยทรัพยากรการเกษตรเป็น “สำนักวิชาทรัพยากรการเกษตร” เพื่อให้ทำหน้าที่อย่างเต็มรูปแบบในการจัดการศึกษา วิจัย และบริการวิชาการในศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับทรัพยากรการเกษตร ที่ครอบคลุมได้ในสาขาที่เกี่ยวข้องกว้างกว่าการบริหารจัดการ และได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาลงวันที่ 19 มีนาคม 2557
สำนักศิลปินอูตางาวะ

สำนักศิลปินอูตางาวะ (ญี่ปุ่น: 歌川派 อังกฤษ: Utagawa school) คือกลุ่มศิลปินภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะชาวญี่ปุ่นที่ก่อตั้งขึ้นโดยโทโยฮารุ โดยมีลูกศิษย์ชื่อโทโยกูนิที่ 1 เป็นผู้ดำเนินกิจการต่อมาหลังจากโทโยฮารุเสียชีวิตไปแล้ว และยกระดับงานของกลุ่มจนกระทั่งกลายเป็นกลุ่มศิลปินที่มีอำนาจและมีชื่อเสียงมากที่สุดในการสร้างงานภาพพิมพ์แกะไม้มาจนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 
ลูกศิษย์ของอูตางาวะก็ได้แก่ฮิโรชิเงะ คูนิซาดะ คูนิโยชิ และโยชิโตชิ
สำนักศิลปินอูตางาวะได้รับความสำเร็จและเป็นที่รู้จักจนกระทั่งว่ากว่าครึ่งหนึ่งของภาพอูกิโยะที่ยังมีเหลืออยู่ในปัจจุบันมาจากตระกูลการพิมพ์ที่ว่านี้
โทโยฮารุผู้ก่อตั้งตระกูลการพิมพ์นำเอาวิธีการเขียนแบบทัศนมิติของตะวันตกมาใช้ในงานเขียนซึ่งเป็นแนวใหม่ในการสร้างงานศิลปะของญี่ปุ่น ผู้ดำเนินตามรอยของโทโยฮารุคนต่อมาที่รวมทั้งอูตางาวะ โทโยฮิโระ และอูตางาวะ โทโยกูนิเขียนในลักษณะที่เป็นการแสดงออกมากขึ้น และยวนอารมณ์ (sensuous style) มากขึ้นกว่างานของโทโยฮารุ และมีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทต่าง ๆ โทโยฮิโระในการออกแบบภูมิทัศน์ และโทโยกูนิในการออกแบบภาพพิมพ์ของดาราคาบูกิ ต่อมาจิตรกรของสำนักศิลปินอูตางาวะก็มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพประเภทอื่น ๆ เช่นภาพพิมพ์ของนักรบ และ งานล้อเรื่องปริศนา (mythic parodies)

โทโยกูนิที่ 2 สองคน

ปัญหาที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเมื่อมีศิลปินสองคนที่ต่างก็ใช้ชื่อ “โทโยกูนิที่ 2” ด้วยกันทั้งสองคน
“โทโยกูนิที่ 2” คนแรกคือโทโยชิเงะ ลูกศิษย์ผู้มีฝีมือปานกลางและลูกเขยของโทโยกูนิที่ 1 ผู้กลายมาเป็นหัวหน้าของสำนักอูตางาวะหลังจากการเสียชีวิตของโทโยกูนิที่ 1
คูนิซาดะที่ 1 (โทโยกูนิที่ 3) ผู้ไม่ลงรอยกับโทโยชิเงะ จึงไม่ยอมรับโทโยชิเงะว่าเป็นหัวหน้าของสำนัก เพราะคูนิซาดะมีความรู้สึกว่าตนเองเป็นลูกศิษย์เอก และเป็นผู้ที่สมควรจะได้รับชื่อของอาจารย์หลังจากที่ท่านเสียชีวิตไปแล้ว และมีความรู้สึกว่าโทโยชิเงะได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักเพราะความเกี่ยวพันทางครอบครัวมิใช่ด้วยความสามารถ
เมื่อคูนิซาดะที่ 1 ใช้ชื่อ “โทโยกูนิ” (ราวปี ค.ศ. 1842) ก็กำจัดชื่อ “โทโยกูนิที่ 2” จากประวัติของสำนัก และลงชื่อตนเองว่า “โทโยกูนิที่ 2” อยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ในปัจจุบันคูนิซาดะที่ 1 ถือว่าเป็น “โทโยกูนิที่ 3”
การที่คูนิซาดะที่ 1 ลงชื่อว่า “โทโยกูนิที่ 2” เป็นผลทำให้โคโจโระผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักต่อมาใช้ชื่อ “โทโยกูนิที่ 3” ที่ควรจะเป็น “โทโยกูนิที่ 4” และ โคโจโระที่ 2 ต่อมาก็ลงชื่อว่า “โทโยกูนิที่ 4” แต่ในปัจจุบันโคโจโระที่ 2 ลำดับใหม่เป็น “โทโยกูนิที่ 5”
คิม ไชยแสนสุข

การทำงาน

รศ.คิม ไชยแสนสุข เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2525 เป็นรองศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2529 และได้รับการแต่งตั้งเป็นฝ่ายบริหาร ในตำแหน่ง รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง 3 สมัย และได้รับการแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2550  ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 คณะกรรมการการอุดมศึกษา (กกอ.) ลงนามในหนังสือคำสั่งสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) ลงโทษไล่ข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษาออกจากราชการ จำนวน 3 ราย หนึ่งในนั้นคือ รศ.คิม ไชยแสนสุข อธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหงคนปัจจุบัน ซึ่งให้มีผลทันทีตั้งแต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 
รศ.คิม ไชยแสนสุข เคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม (วันมูหะมัดนอร์ มะทา) เมื่อปี พ.ศ. 2545
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ

ประวัติวิทยาลัย

วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ เดิมชื่อโรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย ตั้งขึ้นโดยความริเริ่มของ พันโทหลวงนิตย์ เวชชวิศิษฏ์ ในขณะดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการแพทย์ เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนพยาบาล ในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยรับนักศึกษารุ่นแรกจำนวน 24 คน เข้าศึกษาที่โรงพยาบาลกลาง เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2489  ต่อมาเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ได้ย้ายจากโรงพยาบาลกลางมาที่โรงพยาบาลหญิง(โรงพยาบาลราชวิถี)โดยมีคุณแม่มณี สหัสสานนท์ เป็นอาจารย์ ผู้ปกครอง และอาจารย์เพี้ยน พูนสุวรรณ เป็นอาจารย์สอนพยาบาลท่านแรก
ปีพุทธศักราช 2491 กรมการแพทย์ได้รับอนุมัติเงินงบประมาณจึงรับโอนโรงพยาบาลหญิงจากเทศบาลนครกรุงเทพมาอยู่บ้านเลขที่ 2/1 ถนนพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
ปีพุทธศักราช 2493 ได้จัดซื้อที่ดินพร้อมอาคารเรียนจาก โรงเรียนสัตวแพทย์ กรมแพทย์ทหารบก เพื่อใช้เป็นที่เรียนของนักเรียนพยาบาล พร้อมจัดสร้างหอพักสำหรับนักเรียนพยาบาลในบริเวณด้านหลังของโรงพยาบาลหญิง
ปีพุทธศักราช 2516 กระทรวงสาธารณสุขได้ปรับโครงสร้างการบริหารงาน โดยได้โอนวิทยาลัยพยาบาล มาสังกัดกองงานวิทยาลัยพยาบาล สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข และเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยพยาบาลกรุงเทพ" ในขณะนั้น
ปีพุทธศักราช 2536 ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้รวมกองงานวิทยาลัยพยาบาล และกองฝึกอบรม สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข เป็น หน่วยงานใหม่ ใช้ชื่อว่า สถาบันพัฒนากำลังคน-ด้านสาธารณสุข ต่อมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า สถาบันพระบรมราชชนก เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2539
วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2537 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี พระราชทาน ชื่อวิทยาลัยพยาบาลในสังกัด สถาบันพระบรมราชชนก ว่า วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี และต่อท้าย ชื่อจังหวัดที่เป็นที่ตั้ง และมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้อักษรพระนามาภิไธยย่อ "สว" เป็นเครื่องหมาย ประจำวิทยาลัย วิทยาลัยพยาบาลกรุงเทพ จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ยามเย็น

คำร้องภาษาไทย

แดดรอนรอน เมื่อทินกรจะลับเหลี่ยมเมฆา 
ทอแสงเรืองอร่ามช่างงามตา ในนภาสลับจับอัมพร 
แดดรอนรอน เมื่อทินกรจะลาโลกไปไกล 
ยามนี้จำต้องพรากจากดวงใจ ไกลแสนไกลสุดห่วงยอดดวงตา 
แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน ทุกวันคืนรื่นอุรา 
ต้องอยู่เดียวเปลี่ยนวิญญาณ์ เหมือนดังนภาไร้ทินกร 
แดดรอนรอน หากทินกรจะลาโลกไปไกล 
ความรักเราคงอยู่คู่กันไป ในหัวใจคงอยู่คู่เชยชม 
แดดรอนรอน หมู่มวลภมรบินลอยล่องตามลม 
คลอเคล้าพฤกษาชาติชื่นเชยชม ชมสมตามอารมณ์ล่องเลยไป 
ลิ่วลมโชย กลิ่นพรรณไม้โปรยโรยร่วงห่วงอาลัย 
ยามสายัณห์พลันพรากจากดวงใจ คอยแสงทองวันใหม่กลับคืนมา 
แต่ก่อนเคยคลอเคลียกัน ทุกวันคืนรื่นอุรา ต้องอยู่เดียวเปลี่ยววิญญาณ์ เหมือนดังนภาไร้ทินกร 
โอ้ยามเย็นจวบยามนี้เป็นเวลาสุดอาวรณ์ยามไร้ความสว่างห่างทินกรยามรักจำจะ จร จากกันไป

คำร้องภาษาอังกฤษ

'This sundown. The golden sunlight tints the blue sea. Paints the hill and gilds the palm tree, 
Happy be, my love, at sundown.
'This sundown. The multi-coloured dancing sunbeam Brightly shines on in my heart's dream Of the one I love, at sundown. 
The birds come to their nest At peace, they bill and coo. The wide world sinks to rest, And so do I and so do you.'Tis sundown. In splendour sinks the sun, comes twilight, Day is done, now greets the cool night. Happy be, my love, at sundown
มูลนิธิศูนย์ความร่วมมือระหว่างประเทศญี่ปุ่น

มูลนิธิศูนย์ความร่วมมือระหว่างประเทศญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 一般財団法人日本国際協力センター, อังกฤษ: Japan International Cooperation Center, JICE) เป็นมูลนิธิที่ดำเนินโครงการความร่วมมือระหว่างญี่ปุ่นกับประเทศต่างๆ ตั้งอยู่ในเขตชิบุยะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ภาพรวม

JICE ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1977 เพื่อส่งเสริมความร่วมมือระหว่างประเทศในญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญตั้งอยู่ที่ 8-14-24 Nishi-Shinjuku มีพนักงานราว 300 คนและงบประมาณต่อปี 8.2 พันล้านเยน มีสำนักงานภูมิภาค 5 แห่งในญี่ปุ่นที่ฮกไกโด โทโฮะกุ ชูบุ  คันไซ และคีวชู มีสำนักงานต่างประเทศใน 14 ประเทศทั่วโลก
JICE มีพันธะกิจหลักในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นประเทศกำลังพัฒนา JICE มีบทบาทในการประสานงานให้เกิดความร่วมมือระหว่างผู้เชี่ยวชาญและองค์กรเฉพาะทางที่มีความโดดเด่นในประเทศญี่ปุ่นเพื่อแก้ไขปัญหาในต่างประเทศ
โครงการหลักประกอบไปด้วยการอบรม การต้อนรับนักเรียนต่างชาติ และโครงการแลกเปลี่ยนต่างประเทศ ซึ่งเป็นโครงการขององค์การของรัฐบาลญี่ปุ่น องค์กรผู้บริจาค องค์การระหว่างประเทศ และรัฐบาลต่างประเทศ
โตมัส เฟอร์มาเลิน

อายักซ์

โตมัส เฟอร์มาเลินเป็นอดีตกัปตันทีมอาเอฟเซ อายักซ์ ต่อจากกลาส-ยัน ฮึนเตอลาร์ ที่ย้ายไปเรอัลมาดริด ลงเล่นให้อายักซ์ 94 นัด ทำไป 8 ประตู

อาร์เซนอล

อาร์เซนอลได้ซื้อตัวมาในราคา 10 ล้านปอนด์ หลายคนสงสัยถึงความสามารถในตัวของเฟอร์มาเลินที่สูงเพียง 182 เซนติเมตร แต่นัดพบเอฟเวอร์ตัน ที่เอาชนะไป 6-1 เฟอร์มาเลินสามารถทำประตูได้เลย และตามประกบกองหน้าของเอฟเวอร์ตันจนเล่นไม่ออก และทำ 2 ประตูในนัดพบวีกันซึ่งมาจากการปั่นบอลไซด์โป้งและโหม่ง และนัดพบแบล็กเบิร์นก็ยิงประตูอย่างเต็มแรง จนขนาดตีแยรี อ็องรี ปรบมือให้ จบฤดูกาลลงเล่นในลีกไป 34 นัด ทำไป 8 ประตู และต่อมากลายเป็นกัปตันทีมของอาร์เซนอล

บาร์เซโลนา

ในฤดูกาล 2014–15 เฟอร์มาเลินได้ย้ายไปสู่บาร์เซโลนา ในลาลิกาของสเปน เนื่องจากในฤดูกาลที่ผ่านมา เฟอร์มาเลินได้รับบาดเจ็บและไม่ค่อยได้มีโอกาสลงเล่น และทำให้สูญเสียตำแหน่งตัวจริงไป จึงมีหลายสโมสรให้ความสนใจ เช่น แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, บาร์เซโลนา และในที่สุดทางอาร์เซนอลตัดสินใจที่จะให้ย้ายไปยังบาร์เซโลนา ด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์
จินดา วงศ์สวัสดิ์

ประวัติ

จินดา วงศ์สวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ที่อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายทงซี วงศ์สวัสดิ์ กับนางพลอย วงศ์สวัสดิ์ และเป็นน้องชายของนายทรงชัย วงศ์สวัสดิ์ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และระดับปริญญาโท ด้านนโยบายสาธารณะ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

การทำงาน

จินดา วงศ์สวัสดิ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย เขตเลือกตั้งที่ 2 จังหวัดลำปาง และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก ซึ่งในการเลือกตั้งครั้งนั้นเขาได้รับเลือกตั้งพร้อมกับพี่ชาย คือ นายทรงชัย วงศ์สวัสดิ์ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เขตเลือกตั้งที่ 3 จังหวัดลำพูน ต่อมาเขาได้ลาออกจากการเป็น ส.ส. ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิม แต่เนื่องจากปัญหาพื้นที่ทับซ้อนกัน จึงย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ
ฮิสเปเนียเบทิกา

ฮิสเปเนียเบทิกา หรือ ฮิสปาเนียไบตีกา (อังกฤษ, ละติน: Hispania Baetica) เป็นหนึ่งในจังหวัดสามแห่งในฮิสเปเนีย (คาบสมุทรไอบีเรียปัจจุบัน) ของจักรวรรดิโรมัน มีเขตแดนทางตะวันตกติดกับจังหวัดลูซิเทเนีย (โปรตุเกสปัจจุบัน) และทางตะวันออกเฉียงเหนือติดกับจังหวัดฮิสเปเนียทาร์ราโคเนนซิส ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ฮิสเปเนียเบทิกากลายเป็นส่วนหนึ่งของอัลอันดะลุสภายใต้การปกครองของชาวมัวร์ พื้นที่ของจังหวัดนี้ใกล้เคียงกับอาณาเขตของแคว้นอันดาลูซิอาของสเปนในปัจจุบัน
ประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 715

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 715  ในประเทศญี่ปุ่น
องค์การบริหารส่วนตำบลนาเคียน

ประวัติ

ตำบลนาเคียน เป็นตำบลที่ถูกก่อตั้งขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์จักรี โดยออรังมาลายู (ชาวมลายู) ปาตานี สายบุรี ลังกาวี ซึ่งถูกกวาดต้อนมาหลังเสร็จสงคราม เดิมทีประชาชนของตำบลนาเคียนเป็นเชลยศึกที่มาจากเมืองปัตตานี สายบุรี ลังกาวี โดยเชลยศึกเหล่านี้จะถูกกวาดต้อนจากปัตตานีไปยังกองทัพของกรุงสยาม โดยจะถูกกวาดต้อนไปยังกองทัพสยามที่เมืองนครศรีธรรมราช สงขลา และพัทลุง ซึ่งเชลยศึกเหล่านี้ได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ตามเขตชายฝั่งทะเล นอกเขตเมืองและบางส่วนอยู่ในกรุงสยาม เชลยศึกที่อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชส่วนหนึ่ง ได้ทำการบุกเบิกป่านาเคียน ซึ่งเป็นป่ารกร้างที่ปกคลุมด้วยต้นตะเคียน เพื่อทำแปลงนาปลูกข้าวส่งให้กับกองทัพนครศรีธรรมราช ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้มีการประกาศเลิกทาส และให้ที่ดินที่นาแก่ประชาชนเพื่อประกอบอาชีพทางการเกษตร โดยคนในสมัยนั้นได้ทำการปลูกข้าวครั้งแรกเรียกว่า “นาหยาม” ซึ่งทำได้ไม่กี่ปี สภาพพื้นที่ก็ไม่เอื้ออำนวยทำให้ขาดทุน และต่อมาก็ได้ทำเป็น “นาปี” ด้วยความที่ชาวบ้านให้ความสำคัญกับธรรมชาติ จึงตั้งชื่อหมู่บ้านตามภูมิศาสตร์และลักษณะของพื้นที่หมู่บ้านว่า “บ้านนาตะเคียน” หลายปีผ่านมาชาวบ้านจึงเรียกว่า “บ้านนาเคียน” และได้เรียกติดปากกันมาจนถึงปัจจุบันนี้
ตำบลนาเคียนสภาพพื้นที่เดิมเป็นป่ามีทุ่งนาบางส่วน ราษฎรมีอาชีพขายน้ำมันยางและยางตะเคียน พื้นที่มีต้นตะเคียนทองมาก และที่สำคัญคือมีต้นตะเคียนขนาดใหญ่อยู่บริเวณทางผ่านของผู้คนอำเภอลานสกาและพรหมคีรี ราษฎรผ่านไปมาใช้ต้นตะเคียนเป็นที่พักร้อน และเรียกชื่อที่พักนี้ว่า "ศาลานาเคียน" เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จึงให้ชื่อว่า "ตำบลนาเคียน"

สภาพทั่วไป

สภาพพื้นที่โดยทั่วไปของตำบลนาเคียน เป็นพื้นที่ราบลูกคลื่นทั่วเขตพื้นที่ และบางพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม สมรรถนะดินที่พบส่วนใหญ่เป็นดินโลว์ ฮิวมิค กลี ซึ่งมีเนื้อดินละเอียด เหมาะสำหรับเกษตรกรรม โดยมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4103 (นครศรีฯ-ท่าแพ) ตัดผ่านพื้นที่ ซึ่งเป็นเส้นทางขวางทางน้ำที่ส่งผลกระทบทำให้เกิดน้ำท่วมในพื้นที่ 
การตั้งถิ่นฐาน 
ตำบลนาเคียนถือเป็นชุมชนกึ่งเมืองกึ่งชนบท เพราะพื้นที่เป็นเขตต่อกับเขตเทศบาลนครนครศรีธรรมราช การปลูกสร้างบ้านเรือนกระจายอยู่ทั่วไป โดยส่วนใหญ่จะยึดแนวถนนสายหลักภายในชุมชน และจะตั้งอยู่ใกล้กับแหล่งสาธารณูปการภายในชุมชน เช่น โรงเรียน วัด โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพชุมชน ตลาดนัด เป็นต้น บ้างก็อยู่กันเป็นกลุ่มบ้านและมีบ้านจัดสรรในบางหมู่บ้าน สำหรับชุมชนที่ใหญ่ที่สุด ได้แก่ หมู่ที่ 5 (บ้านนาเคียนเหนือ) มีประชากรประมาณ 2,334 คน ส่วนชุมชนที่เล็กที่สุด คือ หมู่ที่ 9 (บ้านทวดเหนือ) มีประชากรประมาณ 713 คน ประชาชนมีความเป็นอยู่ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน มีวัดและ มัสยิดเป็นศูนย์รวมของชุมชน โดยมีผู้นำท้องถิ่น ผู้นำชุมชน เป็นแกนหลัก
กราฟทรานสโพส

ในทฤษฎีกราฟ กราฟทรานสโพส (อังกฤษ: transpose graph หรือ converse graph  หรือ reverse graph) ของกราฟระบุทิศทาง G คือกราฟระบุทิศทางที่มีจุดยอดเช่นเดียวกับ G แต่เส้นเชื่อมทั้งหมดได้ถูกกลับทิศทาง กล่าวคือ หากกราฟ G มีเส้นเชื่อม (u,v) แล้ว กราฟทราสโพสของ G จะมีเส้นเชื่อม (v,u) แทน

สัญกรณ์และชื่อเรียก

คำว่า คอนเวิร์ส (converse) มาจากแนวคิดทางตรรกศาสตร์ที่ประพจน์ p → q มี converse คือ q → p ซึ่งก็คล้าย ๆ กับกรณีของกราฟทรานโพสที่เส้นเชื่อมจาก u → v ถูกกลับเป็น v → u
คำว่า ทรานโพส (transpose) มาจากการดำเนินการทรานสโพสบนเมทริกซ์ จากการที่เมทริกซ์ประชิดแทนกราฟทรานโพส คือทรานโพสของเมทริกซ์ประชิดแทนกราฟดั้งเดืม จึงเป็นที่มาของคำว่ากราฟทรานโพสนั่นเอง
ปัจจุบันนี้ ยังไม่มีข้อตกลงถึงศัพท์ที่ใช้เรียกกราฟทรานสโพสอย่างแน่นอน โดยในบทความนี้จะขอเรียกใช้คำว่า กราฟทรานสโพส
สัญกรณ์ของกราฟทรานโพสก็มีมากมายแตกต่างกันออกไป เช่น G', Gᵀ, Gᴿ ขึ้นอยู่กับว่าในหนังสือหรือบทความนั้นกำหนดเรียกสัญกรณ์ของกราฟทรานโพสไว้ว่าอย่างไร

การนำมาใช้งาน

ถึงแม้ว่าในทางคณิตศาสตร์ กราฟทรานโพส กับกราฟดั้งเดิมจะมีความแตกต่างกันน้อยมากจนไม่มีนัยยะสำคัญ แต่ในวิทยาการคอมพิวเตอร์นั้น กราฟทรานโพสถือว่ามีความแตกต่างจากกราฟดั้งเดิมมาก เช่นเว็บกราฟ ซึ่งเป็นกราฟความสัมพันธ์ของการลิงก์โยงหน้าไปมาระหว่างเว็บต่าง ๆ จะสามารถหาเส้นเชื่อมออกจากจุดยอดใด ๆ (นั่นคือสามารถหาเว็บที่หน้าดังกล่าวโยงไป) ได้อย่างง่ายดาย แต่สำหรับการเส้นเชื่อมที่เข้ามายังจุดยอดใด ๆ (นั่นคือหาลิงก์ที่โยงเข้ามายังหน้าใด ๆ) กลับทำได้ลำบากยิ่ง จึงทำให้ยากต่อการสร้างกราฟทรานโพสด้วยเช่นกัน
ในขั้นตอนวิธีกราฟ การสร้างกราฟทรานโพสจะเป็นการทำให้ได้กราฟที่เหมาะสมในการประมวลผลในบางปัญหามากกว่า และอาจช่วยในการดำเนินการหาคำตอบของขั้นตอนวิธีได้ ยกตัวอย่างเช่นการหาส่วนประกอบที่เชื่อมกันแบบเข้มของกราฟ G ด้วยขั้นตอนวิธีของโกสรชุ มีวิธีการคือทำการค้นในแนวลึกของกราฟ G จากนั้นก็ทำการค้นในแนวลึกของกราฟทรานโพสของ G อีกรอบ
อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม

อนุสัญญากรุงเบิร์นว่าด้วยการคุ้มครองงานวรรณกรรมและศิลปกรรม (อังกฤษ: Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works) หรือมักเป็นที่รู้จักกันว่า อนุสัญญาเบิร์น เป็นความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยเรื่องลิขสิทธิ์ ซึ่งได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรกในเบิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ใน ค.ศ. 1886

เนื้อหา

อนุสัญญาเบิร์นกำหนดให้ภาคีผู้ลงนามรับรองลิขสิทธิ์ของผลงานของนักประเทศจากภาคีประเทศผู้ลงนามอื่น (ซึ่งรู้จักกันในชื่อ สมาชิกแห่งสหภาพเบิร์น) ในวิธีเดียวกับที่ประเทศนั้นรับรองลิขสิทธิ์จากชาติตน ตัวอย่างเช่น กฎหมายลิขสิทธิ์ฝรั่งเศสมีผลใช้บังคับกับทุกอย่างที่ตีพิมพ์หรือแสดงในฝรั่งเศส ไม่ว่าผลงานนั้นจะสร้างสรรค์ขึ้นเดิมจากที่ใดก็ตาม
นอกเหนือไปจากการจัดตั้งระบบการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมซึ่งลิขสิทธิ์ที่ถูกทำให้เป็นสากลในบรรดาภาคีผู้ลงนามแล้ว ความตกลงดังกล่าวยังกำหนดให้รัฐสมาชิกจัดเตรียมมาตรฐานขั้นต่ำกฎหมายลิขสิทธิ์อย่างเข้มแข็ง
ลิขสิทธิ์ภายใต้อนุสัญญาเบิร์นจำเป็นต้องเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งอนุสัญญาเบิร์นห้ามมิให้กำหนดให้ต้องมีแบบพิธี (formalities) ใดๆที่จะเป็นเงื่อนไขแห่งการเกิดขึ้นของลิขสิทธิ หรือเงื่อนไขในการบังคับใช้ลิขสิทธิ เช่น การบังคับให้ต้องจดทะเบียนงาน การบังคับให้ต้องใส่ข้อความสงวนสิทธิไว้ในงาน หรือการให้ส่งสำเนางานไปยังหอสมุด (deposit) เป็นต้น  
อนุสัญญาเบิร์นประกาศให้ทุกผลงานยกเว้นภาพถ่ายและภาพยนตร์จะมีลิขสิทธิ์คุ้มครองเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 50 ปีหลังผู้สร้างสรรค์เสียชีวิต แต่รัฐภาคีสามารถต่อเงื่อนไขได้โดยเสรี ดังที่สหภาพยุโรปกระทำในคำสั่งว่าด้วยการประสานเงื่อนไขการคุ้มครองลิขสิทธิ์ (Directive on harmonising the term of copyright protection) พ.ศ. 2536 สำหรับภาพถ่าย อนุสัญญาเบิร์นกำหนดเงื่อนไขขั้นต่ำไว้ 25 ปีนับแต่ปีที่ภาพถ่ายนั้นสร้างสรรค์ขึ้น และสำหรับภาพยนตร์ ขั้นต่ำอยู่ที่ 50 ปีหลังออกฉายครั้งแรก หรือ 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ หากไม่ถูกฉายภายใน 50 ปีหลังการสร้างสรรค์ ประเทศภายใต้การแก้ไขปรับปรุงครั้งก่อน ๆ ของสนธิสัญญาอาจเลือกเงื่อนไขการคุ้มครองของตนเอง และผลงานเจาะจงบางประเภท (เช่น แผ่นเสียงหรือภาพเคลื่อนไหว) อาจกำหนดไว้สั้นกว่านั้น
แม้ว่าอนุสัญญาเบิร์นจะประกาศให้กฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศที่ซึ่งมีการอ้างลิขสิทธิ์สามารถนำไปปรับใช้ได้ ข้อ 7.8 ระบุว่า "เว้นแต่กฎหมายของประเทศนั้นระบุเป็นอื่น เงื่อนไขนั้นจะต้องไม่เกินเงื่อนไขที่กำหนดไว้คงที่ในประเทศต้นกำเนิดผลงานนั้น" นั่นคือ ผู้ประพันธ์โดยทั่วไปจะไม่มีสิทธิในลิขสิทธิ์ในต่างประเทศนานกว่าประเทศที่ตนอยู่อาศัยนั้น แม้ว่ากฎหมายต่างประเทศกำหนดเงื่อนไขนานกว่าก็ตาม นี่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า "กฎแห่งเงื่อนไขสั้นกว่า" ไม่ใช่ทุกประเทศที่ยอมรับกฎนี้
อนุสัญญาเบิร์นให้อำนาจแก่ประเทศที่จะอนุญาตการใช้ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ ในลักษณะที่เป็นธรรม ภายใต้ข้อยกเว้นการละเมิดตาม มาตรา 9(2) - ซึ่งพ้องกับมาตรา 13 ของสนธิสัญญาทริปส์ (TRIPs) - ในผลงานตีพิมพ์หรือการแพร่ภาพอื่น โดยจะต้องเป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่กฏหมายกำหนด และต้องไม่กระทบถึงประโยชน์อันชอบธรรมของเจ้าของลิขสิทธิ์ตามสมควร หลักการข้อยกเว้นการละเมิดตามบทบัญญัติของอนุสัญญาเบิร์นจึงไม่รับรองข้อยกเว้นแบบกว้าง อย่างเช่นหลักการ "ใช้โดยชอบธรรม" หรือ fair use ตามอย่างกฎหมายลิขสิทธิของสหรัฐอเมริกาไว้โดยตรง