google/wiki40b huggingface dataset:
แอปพาเลเชีย

แอปพาเลเชีย (อังกฤษ: Appalachia; การออกเสียง: /ˌæpəˈleɪtʃiə/; แอ-เปอะ-เล-เชีย) หรือ ภูมิภาคแอปพาเลเชีย เป็นภูมิภาคทางวัฒนธรรมทางช่วงตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ซึ่งรวมตั้งแต่รัฐนิวยอร์กช่วงใต้ จนกระทั่งถิ่นเหนือของรัฐแอละแบมา มิสซิสซิปปี และจอร์เจีย โดยไม่นับบริเวณอื่นในเทือกเขาแอปพาเลเชียน เช่น เกาะเบลล์ ของแคนาดา และภูเขาชีฮอของแอละแบมา อิงตามสำมะโนสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2010 ในปี ค.ศ. 2010 ภูมิภาคแอปพาเลเชียมีผู้อยู่อาศัยมากกว่า 25 ล้านคน
การเข้าเมือง

การเข้าเมืองหรือการย้ายถิ่นเข้าประเทศ (อังกฤษ: immigration) เป็นการเคลื่อนย้ายระหว่างประเทศของบุคคลสู่ประเทศจุดหมายโดยที่มิใช่คนพื้นเมืองหรือมิได้ถือครองความเป็นพลเมืองเพื่อตั้งถิ่นฐานหรืออยู่อาศัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นผู้อยู่อาศัยถาวรหรือพลเมืองโดยการแปลงสัญชาติ หรือการเข้าทำงานเป็นคนงานต่างถิ่นหรือชั่วคราวเป็นคนงานต่างด้าว
ผู้เข้าเมืองมีแรงจูงใจออกจากประเทศเดิมที่ตนเป็นพลเมืองหรือเป็นที่อยู่อาศัยตามปรกติด้วยหลายสาเหตุ รวมถึงการขาดการเข้าถึงทรัพยากรท้องถิ่น ความปรารถนาความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจ เพื่อแสวงหรือเข้าทำงานที่มีค่าตอบแทน เพื่อยกระดับมาตรฐานการครองชีพ การกลับมารวมกันของครอบครัว การเกษียณ การย้ายถิ่นที่ชักนำโดยภูมิอากาศหรือสิ่งแวดล้อม การลี้ภัย การหลบหนีความเดียดฉันท์ ความขัดแย้งหรือภัยธรรมชาติ หรือเพียงต้องการเปลี่ยนคุณภาพชีวิตของตน ผู้ไปกลับเป็นประจำ นักท่องเที่ยวหรือการพำนักระยะสั้นในประเทศจุดหมายไม่ตกอยู่ในนิยามการเข้าเมืองหรือการย้ายถิ่น แต่บางทีก็นับรวมการเข้าเมืองของคนงานตามฤดูกาลด้วย
ในปี 2556 สหประชาชาติประเมินว่ามีผู้เข้าเมือง 231,522,215 คนในโลก (ประมาณ 3.25% ของประชากรโลก) สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์มีสัดส่วนคนเข้าเมืองมากที่สุดในโลก ตามด้วยกาตาร์
ตัวตั๋ว

ตัวตั๋ว (แมนจู:  อังกฤษ: Dodo , 2 เมษายน 1614 – 29 เมษายน 1649) องค์ชายแห่ง แมนจู และแม่ทัพในช่วงต้น ราชวงศ์ชิง
องค์ชายตัวตั๋วประสูติใน ราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 15 ของ จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิงส่วนพระมารดาของพระองค์คือพระชายาเอกของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ อาปาไฮ่ องค์ชายตัวตั๋วมีพระเชษฐาร่วมพระมารดา 2 พระองค์คืองค์ชาย อาจี้เก๋อ และองค์ชาย ตัวเอ่อร์กุ่น
กีลียาน

ประวัติ

เกิดในปี 1938 ลูกชายของคนทำขนมปัง Sint-Niklaas และ Guy Foubert พัฒนาทักษะของเขาที่โรงเรียนแอนต์เวิร์ป โรงเรียนทำขนมและเค้กในเบลเยี่ยม ในระหว่างที่เขาศึกษาอยู่ที่นั้น Guy Foubert ก็ขายช็อคโกแลตทรัฟเฟิลทำมือในตลาดท้องถิ่น ช็อคโกแลต Guylian ก่อตั้งขึ้นในปี 1960 และชื่อ "Guylian" มาจากการรวมชื่อของสามีภรรรยาคู่หนึ่ง (Guy และ Liliane) พวกเขาเริ่มต้นด้วยการผลิตที่บ้าน ผลิต พราลีน (pralines) ซึ่งเป็นถั่วที่เคลือบด้วยน้ำเชื่อมหรือคาราเมล และช็อคโกแลตทรัฟเฟิล โดยขายให้กับร้านค้าช็อคโกแลตในท้องถิ่น

บันทึกสถิติโลกกินเนสส์

ใน เดือนมีนาคม ปี 2005 Guylian ได้ลงในเนสส์เวิลด์เร็กคอร์ด โดยเขาได้สร้างประติมากรรมช็อคโกแลตที่ใหญ่ที่สุดของโลกรูปไข่อีสเตอร์ในใจกลางตลาดที่ Sint-Niklaas (เบลเยี่ยม) โดย 26 คน ทำงานอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาแปดวันในการสร้างไข่ช็อคโกแลตยักษ์ ประติมากรรมนี้มีความสูง 8.32 เมตรและกว้าง 6.39 เมตร น้ำหนักของช็อคโกแลตหนักรวม 1,950 กิโลกรัม หรือประมาณ 50,000 ช็อคโกแลตซีเชลล์บาร์

ไอคอนบริษัท

ม้าน้ำ ถูกนำมาใช้เป็นไอคอนของ บริษัท และได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายลิขสิทธิ์ทั่วโลก หางของมันม้วนรอบๆม้าน้ำตัวอื่นๆ ทุกไอคอนของ Guylian จะมีแสตมป์ G ที่บ่งชี้ว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่ทำโดย Guylian

ผลิตภัณฑ์

Guylian ขาย พรา-ลีน (ถั่วที่เคลือบด้วยน้ำเชื่อมหรือคาราเมล)ในกล่องของขวัญ ซึ่งช็อคโกแลตแต่ละชิ้นจะถูกห่อเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็น ช็อคโกแลตแท่ง ช็อคโกแลตทรัฟเฟิล และ นาโพลิเทียน (napolitains) Guylian เป็นที่รู้จักกันดีจากช็อคโกแลต รูปเปลือกหอย นอกจากนี้ออริจิเนลพราลีนรสเฮเซลนัทถูกคิดค้นโดย Guy Foubert ในปี 1960 แต่ในปัจจุบันมีรสชาติอื่น ๆ ให้เลือกมากมาย
เมาวี

เกาะเมาวี (อังกฤษ: Maui; ออกเสียง [maʊ.i] ในภาษาอังกฤษ,[mɐu.i] ในภาษาฮาวาย) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของในหมู่เกาะฮาวาย มีพี้นที่ 1,883.5 ตารางกิโลเมตร และเป็นเกาะที่ใหญ่อันดับที่ 17 ในสหรัฐอเมริกา เมาวีเป็นส่วนหนึ่งของของรัฐฮาวาย และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเกาะทั้งสี่ของเมาวีเคาน์ตี
ในปี พ.ศ. 2543 เกาะเมาวีมีประชากร 117,644 คน ที่มีประชากรมากเป็นลำดับ 3 ของหมู่เกาะฮาวาย ต่อจากโฮโนลูลูและ Hawi'i (ฮาวายอิ) เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะ คือ Kahului (คาฮุลุย) มีประชากร 20,146 คน ที่ตั้งของเมาวีเคาน์ตี คือ Wailuku(วัยลุคุ)และเมืองสำคัญอื่นๆ รวมถึง Kīhei(คิเฮ) Lahaina(ละฮัยนะ) Makawao(มะคะเวา) Pa'ia (พะเอีย) Kula(คุละ) Ha'iku(ฮาอิคุ) Hana(ฮะนะ) Ka'anapali (คะอะนะพะลิ) Wailea (วัยเล) Makena (มะคินะ)และ Kapalua (คะพะลัว)
สาละ

ความสำคัญทางศาสนา

ในศาสนาฮินดู ถือว่าสาละเป็นไม้โปรดของพระวิษณุ คำว่าสาละมาจากภาษาสันสกฤต (शाल, śāla, ตรงตัว "บ้าน") ชื่ออื่น ๆ ในภาษาสันสกฤตได้แก่ อัศวกรรณ (ashvakarna) ชิรปรรณ (chiraparna) และ สรรชะ (sarja) ต้นสาละมักจะสับสนกับต้นอโศก (Saraca indica) ในวรรรณคดีอินเดียโบราณ ศาสนาเชนเชื่อว่ามหาวีระองค์ที่ 24 ติรถันกะระ จะตรัสรู้ใต้ต้นสาละ

ศาสนาพุทธ

ชาวพุทธเชื่อว่าพระนางสิริมหามายาประสูติพระโคตมพุทธเจ้าใต้ต้นสาละในสวนลุมพินีทางตอนใต้ของเนปาลปัจจุบันระหว่างเดินทางกลับไปยังกรุงเทวทหะ และพระพุทธเจ้าทรงปรินิพพานใต้ต้นสาละคู่ นอกจากนั้นยังเชื่อว่ามีพระพุทธเจ้าตรัสรู้ใต้ต้นสาละ 2 องค์ คือพระโกญทัญญพุทธเจ้าและพระเวสสภูพุทธเจ้า
ในศาสนาพุทธ การบานในช่วงสั้น ๆ ของต้นสาละเป็นสัญลักษณ์ของการไร้ความสามารถและความรุ่งโรจน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ศาสนาพุทธในญี่ปุ่น สิ่งนี้เป็นที่รู้จักกันดีในช่วงเริ่มต้นของ เรื่องเล่าของเฮอิเกะ – เรื่องเล่าของความตกต่ำและรุ่งเรืองของตระกูลที่เคยมีอำนาจ (ญี่ปุ่น: "สีของดอกสาละแสดงความจริงว่าความรุ่งเรืองจะต้องตกต่ำลง" โรมาจิ: 沙羅雙樹の花の色、盛者必衰の理を顯す ทับศัพท์: Jōshahissui no kotowari wo arawasu) 
ในศรีลังกา ชาวพุทธมักเข้าใจว่าต้น Couroupita guianensis เป็นต้นสาละที่พระพุทธเจ้าทรงประสูติ

การใช้ประโยชน์

สาละเป็นไม้เนื้อแข็งที่สำคัญในอินเดีย เมื่อตัดครั้งแรกสีอ่อนและสีจะเข้มขึ้นเมื่อสัมผัสกับอากาศ เนื้อไม้มีเรซินและทนทาน เหมาะกับการทำกรอบประตูและหน้าต่าง ใบแห้งของสาละใช้ทำจานใบไม้และชามใบไม้ทางเหนือและตะวันออกของอินเดีย ซึ่งหลังจากใช้งานจะกลายเป็นอาหารของแพะ ใบสดใช้กินกับหมาก และของว่าง ในเนปาล ใช้ใบไปทำเป็นจานและชามเช่นกัน
เรซินของสาละใช้เป็นยาฝาดตามตำราอายุรเวท ใช้เป็นธูปในงานฉลองของศาสนาฮินดู เมล็ดและผลของสาละใช้เป็นแหล่งของน้ำมันตะเกียงและน้ำมันมังสวิรัติ
อนันต์ ฉายแสง

ประวัติ

อนันต์ ฉายแสง เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2470 เป็นบุตรของนายสุข กับนางแฟ้ง ฉายแสง  สมรสกับนางเฉลียว ฉายแสง มีบุตร-ธิดา 4 คน คือ นายจาตุรนต์ ฉายแสง นายกลยุทธ ฉายแสง นายวุฒิพงศ์ ฉายแสง และ นางฐิติมา ฉายแสง

งานการเมือง

อนันต์ เคยเป็นข้าราชการตำรวจมาก่อน ก่อนที่จะเข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา เมื่อปี พ.ศ. 2501 และเป็นเทศมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2510 
ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2512 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2544 รวม 4 สมัย  เขาเคยเป็นรองเลขาธิการพรรคสันติชน ในปี พ.ศ. 2517 และเป็นรองหัวหน้าพรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2531
อนันต์ ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เมื่อ พ.ศ. 2518 ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (ครม.36) ต่อมาถูกปรับไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อ พ.ศ. 2526 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.43)
สายพอร์ตกลัง

ส่วนต่อขยาย

มีโครงการส่วนต่อขยายแยกจากสถานีซูบังจายา ไปยังสถานีซูบังสกายปาร์ก ซึ่งจะช่วยในการเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานซูบังเก่า ส่วนต่อขยายระยะทาง 8 กิโลเมตร มีจำนวนสามสถานี ได้แก่ เกลินมารี, ศรีซูบัง และซูบังสกายปาร์ก
กังสดาล พิพิธภักดี

ประวัติ

กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (ตนกูดิง) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี บิดาสืบเชื้อสายมาจากวงศ์เจ้าเมืองยะหริ่ง เธอมีศักดิ์เป็นหลานของเติงกูอานิส บินตีเติงกูอับดุลฮามิด ด้วยเติงกูอานิสเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดานายวัยโรจน์ และเป็นพระชนนีในมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส
กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546 และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
กังสดาลได้รู้จักกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546  หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสอง

อภิเษกสมรส

กังสดาลอภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารตวนกู มูฮัมมัด ฟาริส เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานา เนอเกอรี กูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วย โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท
หลังจากการอภิเษกสมรสได้ไม่นานทั้งสองก็หย่าขาดจากกัน โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน
มอสฟิล์ม

ประวัติ

ค่ายภาพยนตร์มอสฟิล์มก่อตั้งขึ้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1923 โดย Aleksandr Khanzhonkov และ I. Ermolev โดยอยู่ในหน่วยงาน Goskino โดยที่ภาพยนตร์ที่ผลิตโดยมอสฟิล์มเรื่องแรก คือเรื่อง On the Wings Skyward (กำกับโดย Boris Mikhin)
ในปี ค.ศ. 1927 มอสฟิล์มได้ทำการก่อสร้างสตูดิโอใหม่ที่ซับซ้อนขึ้นที่ถนนมอสฟิลมอฟสกายา ในฮิลส์แปร์โรว์ กรุงมอสโก โดยใช้ชื่อว่า Moscow amalgamated factory Soyuzkino the Tenth Anniversary of the October ในปี ค.ศ. 1934 ค่ายภาพยนตร์ได้เปลี่ยนชือเป็น Moskinokombinat ก่อนที่จะเปลื่ยนชื่อเป็น มอสฟิล์ม ในปี 1936 ระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มอสฟิล์มได้ย้ายสตูดิโอไปที่นครอัลมา-อะตา โดยค่ายได้รวมกับค่ายภาพยนตร์โซเวียตอื่น ๆ ในชื่อ Central United Film Studio (TsOKS) จนหลังสงครามยุติมอสฟิล์มได้ย้ายสตูดิโอกลับมาในปี 1943
โลโก้ที่มีชื่อเสียงของค่ายมอสฟิล์มนั้นใช้อนุสาวรีย์ "Worker and Kolkhoz Woman" ของ Vera Mukhina และหอคอย Spasskaya ของเครมลิน โดยฉากชื่อเรื่องที่ใช้โลโก้ของมอสฟิล์มเรื่องแรกคือภาพยนตร์แนวดนตรีและตลกเรื่อง Vesna ในปี 1947 กำกับโดย กรีโกรี อะเลคซันดรอฟ และนำแสดงโดย Lyubov Orlova และ Nikolai Cherkasov
เมื่อถึงเวลาที่สหภาพโซเวียตไม่มีอะไรมากแล้ว มอสฟิล์มก็ผลิตภาพยนตร์มากกว่า 3,000 เรื่อง ภาพยนตร์คลาสสิกหลายเรื่องถ่ายทำที่มอสฟิล์มสตูดิโอตลอดประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต และภาพยนตร์จากค่ายมอสฟิล์มบางส่วนได้รับรางวัลระดับนานาชาติในงานเทศกาลภาพยนตร์ต่าง ๆ
ในปี ค.ศ. 2011 มอสฟิล์มนำภาพยนตร์เก่ามาให้ชมในระบบออนไลน์โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
เกร็ก ลูเกนิส

เกรกอรี เอฟธิมิออส ลูเกนิส (อังกฤษ: Gregory Efthimios Louganis) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1960 เป็นนักกระโดดน้ำชาวอเมริกัน เป็นเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อนจากประเภทสปริงบอร์ด 3 เมตร และแพลตฟอร์ม 10 เมตร ได้ถึง 2 สมัยติดต่อกันเมื่อปี 1984 ที่ลอสแอนเจลิส และ 1988 ที่โซล จากประเภทเดิม

ประวัติ

เกร็ก ลูเกนิส เกิดที่ เอล คายอน, แคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ที่ประเทศแคนาดา เป็นครั้งแรกด้วยวัยเพียง 16 ปี ได้คว้าเหรียญเงินจากประเภทแพลทฟอร์ม 10 เมตร มาครอง ต่อมาเขาสามารถคว้าเหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อนจากประเภทสปริงบอร์ด 3 เมตร และแพลตฟอร์ม 10 เมตร ได้ถึง 2 สมัยติดต่อกันเมื่อปี 1984 ที่ลอสแอนเจลิส และ 1988 ที่โซล จากประเภทเดิม
ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ที่โซล เกร็กกระโดดน้ำไม่พ้นขอบสปริงบอร์ดทำให้ศีรษะฟาดอย่างจังจนเลือดอาบ สร้างความตกใจให้กับคนดูทั่วโลก แต่เขาไม่ได้รับอันตรายร้ายแรงและยังสามารถคว้าเหรียญทองมาได้สำเร็จ โดยไม่มีใครรู้ว่าเกร็กติดเชื้อเอชไอวีมาตั้งนานแล้ว
ในปี 1994 ลูเกนิส ประกาศตัวเองว่าเป็นเกย์ และจะแข่งในกีฬา “เกย์ เกม” จากนั้นในปี 1995 เขาออกหนังสืออัตชีวประวัติของตัวเองในชื่อ Breaking The Surface ซึ่งเขาก็ประกาศว่าตัวเองเป็นเอดส์ ซึ่งส่งผลทำให้เขาถูกยกเลิกการเป็นสปอนเซอร์จากผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ยกเว้นแต่ “สปีโด” ที่ยังสนับสนุนเขามาจนทุกวันนี้  และยังเล่าว่า ในวัยเด็กเขาเป็นเด็กกำพร้า และเคยถูกข่มขืน
Breaking The Surface ยังได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์ในปี 1997 เรื่อง Breaking the Surface: The Greg Louganis Story ที่สร้างมาจากหนังสืออัตชีวประวัติของเขา นำแสดงโดยมาริโอ โลเปซ รับบทเป็นลูเกนิส นอกจากนี้คณะละครในประเทศไทยยังเคยนำโครงมาดัดแปลงเป็นละครเวทีที่ชื่อว่า "ผ่าผิวน้ำ" ในเดือนพฤษภาคม 2008
เทศบาลเมืองอำนาจเจริญ

ประวัติ

เทศบาลเมืองอำนาจเจริญจัดตั้งขึ้นเมื่อ ตั้งอยู่ตำบลบุ่ง อำเภอเมืองอำนาจเจริญ จังหวัดอำนาจเจริญ เดิมเป็นสุขาภิบาล อยู่ในอำเภออำนาจเจริญ จังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดใหม่ ให้อำเภออำนาจเจริญ เป็นจังหวัดอำนาจเจริญ

ตราสัญลักษณ์

เป็นดวงตราที่บรรจุอยู่ภายในวงกลม ด้านบนเป็นรูปเป็นรูปพระมงคลมิ่งเมืองประทับบนดอกบัว เปล่งรัศมีแห่งธรรม ซึ่งเป็นเครื่องหมายยึดเหนี่ยวทางด้านจิตใจของประชาชนในเขตเทศบาล โดยมีต้นตะเคียนหินพร้อมเทพพยดาปกปักรักษา

ประชากร

ประชากรเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ มีประชากรรวมทั้งสิ้น 26,496 คน เป็นประชากรชาย 12,882 คน ประชากรหญิง 13,614 คน จำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง 18,999 คน เป็นชาย 9,147 คน เป็นหญิง 9,852 คน (ที่มา : งานทะเบียนราษฎร สำนักงานเทศบาลเมืองอำนาจเจริญ (21 เมษายน พ.ศ. 2554))
มีผู้นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 99.48 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล โดยมีวัด จำนวน 11 วัด ผู้นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 0.51 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล โดยมีโบสถ์คริสต์ จำนวน 3 แห่ง และผู้นับถือศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 0.01 ของประชากรทั้งหมดในเขตเทศบาล
ชุมชนจำนวน 31 ชุมชน จำนวนบ้าน 9,590 หลังคาเรือน จำนวนประชากรรวม 26,179

การศึกษา

โรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาอำนาจเจริญ มี 7 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดเทศบาล 2 โรงเรียน และโรงเรียนเอกชน 2 โรงเรียน

สาธารณสุข

โรงพยาบาลในเขตพื้นที่ จำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลอำนาจเจริญ ขนาด 270 เตียง และมีศูนย์บริการสาธารณสุข จำนวน 3 แห่ง

ไฟฟ้า

ครัวเรือนที่มีการใช้ไฟฟ้า จำนวน 9,310 ครัวเรือน และมีไฟฟ้าใช้ครอบคลุม ทั้ง 30 ชุมชน ไฟฟ้าสาธารณะตามถนน ถนนสายหลักเมืองมีเกือบครบทุกสายเว้นแต่ถนนสายรอง และตามแยก ซอย ซึ่งยังขาดแคลนอีกหลายจุด

การประปา

จำนวนครัวเรือนที่ใช้น้ำประปามีจำนวนทั้งสิ้น 8,025 ครัวเรือน หน่วยงานเจ้าของกิจการประปา คือ การประปาส่วนภูมิภาค จังหวัดอำนาจเจริญ ผลิตน้ำประปาได้วันละ 10,560 ลูกบาศก์เมตร /วัน ปริมาณการใช้น้ำ 400 ลิตร/คน/วัน พื้นที่บริการจ่ายน้ำ 7 ตารางกิโลเมตร
เอ็นโดรฟิน

คอนเสิร์ต

ธนิดา ธรรมวิมล หรือ ดา เอ็นโดรฟิน เป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จในงานเพลงเป็นอย่างสูง รวมถึงคุณภาพที่เต็มเปี่ยมการันตีด้วยรางวัลมากมาย และยังเป็นศิลปินหญิงไม่กี่คนของประเทศไทยที่สามารถจัดคอนเสิร์ตใหญ่ของตัวเองได้หลายครั้งและบัตรขายหมดได้
เกมฟรีก

ประวัติ

ก่อนเป็นบริษัท เกมฟรีกเคยเป็นนิตยสารวิดีโอเกมตีพิมพ์เอง สร้างโดยซาโตชิ ทาจิริและเคน ซุงิโมริ ในปี พ.ศ. 2523 ทาจิริเขียนและแก้ไขข้อความและซุงิโมริเป็นผู้วาดภาพ ทาจิริยังใช้ "เกมฟรีก" เป็นนามปากกาเมื่อครั้งที่เขาเป็นนักเขียนอิสระให้กับสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ เช่น นิตยสารแฟมิลีคอมพิวเตอร์แมกาซีน และแฟมิคอมสึชิง
ในวันที่ 26 เมษยน พ.ศ. 2532 ทาจิริและซุงิโมริก่อตั้งบริษัทพัฒนาวิดีโอเกมในชื่อเดียวกัน หนึ่งในเกมแรกของบริษัทเกมฟรีก คือเกม ควินตี เกมแนวแอ็กชันแก้ปริศนาบนเครื่องแฟมิคอม ออกจำหน่ายในอเมริกาเหนือในชื่อ เมนเดลพาเลซ เกมชุดที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ โปเกมอน (ญี่ปุ่น: ポケモン โรมาจิ: Pokemon) คำย่อโรมาจิของตราสินค้าสัญชาติญี่ปุ่นว่า พ็อกเก็ตมอนสเตอส์ (ญี่ปุ่น: Pocket Monsters โรมาจิ: ポケットモンスター ทับศัพท์: Poketto Monsutā) จำหน่ายโดยนินเท็นโดในประเทศญี่ปุ่น อเมริกาเหนือ และยุโรป
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 เกมฟรีกซื้อกิจการบริษัทโคอาเกมส์ (Koa Games) บริษัทพัฒนาเกมมือถือ
ท่าอากาศยานนานาชาติอะตาตืร์ก

อาคารผู้โดยสาร

ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก มีอาคารผู้โดยสารหลักจำนวน 2 หลังซึ่งเชื่อมถึงกัน โดยแบ่งเป็น

อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ

อาคารผู้โดยสารภายในประเทศเป็นอาคารขนาดเล็ก ให้บริการโดยเตอร์กิชแอร์ไลน์ ภายหลังการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ อาคารนี้ได้ให้บริการทั้งเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศ โดยประกอบด้วยเคาร์ทเตอร์บริการ และจุดเชื่อมต่ออากาศยานจำนวน 12 จุด ชั้น 1 ประกอบด้วยสายพานลำเลียงกระเป๋าจำนวน 5 สายพานและอยู่เยื้องกับอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ

อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ

อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ได้เริ่มให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) โดยให้บริการเฉพาะเที่ยวบินระหว่างประเทศ อาคารผู้โดยสารหลังนี้ประกอบด้วยเคาน์เตอร์บริการ จำนวน 8 จุด ร้านค้า และร้านอาหารจำนวนมากในฝั่งผู้โดยสารขาออก อาคารหลังนี้ยังประกอบด้วยจุดเชื่อมต่ออากาศยานจำนวน 27 จุด และสายพานรับกระเป๋าจำนวน 11 สายพาน อาคารหลังนี้สามารถรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ เช่น โบอิง 777 
นอกจากนี้ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์กยังมีอาคารผู้โดยสารสำหรับการบินทั่วไป (การบินอิสระ) และอาคารสำหรับให้บริการขนส่งสินค้าทางอากาศซึ่งสามารถรองรับการขนส่งสินค้าแช่เย็นและสินค้าที่มีกัมมันตรังสีเป็นส่วนประกอบ

จุดหมายปลายทาง

ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก ให้บริการแก่หลากหลายสายการบิน ไปยังจุดหมายปลายทางมากมาย เช่น เตอร์กิชแอร์ไลน์ (TK) เอมิเรตส์แอร์ไลน์ (EK) เป็นต้น
ปัจจุบัน ทุกสายการบินได้ย้ายไปทำการบิน ณ ท่าอากาศยานนานาชาติอิสตันบูลแห่งใหม่
วัดบ้านแพน

ประวัติ

เดิมชื่อวัดจันทรคูหาวาส สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ แห่งกรุงศรีอยุธยา ราวปีพ.ศ. ๒๒๘๐ ภายหลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ ๒ ในปีพ.ศ. ๒๓๑๐ แล้ว วัดบ้านแพนคงได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก เนื่องจากพื้นที่บริเวณนี้อยู่บนเส้นทางเดินทัพของกองทัพพม่า เวลาต่อมาเมื่อพระยาตาก ได้กอบกู้เอกราช และปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ แห่งกรุงธนบุรี ก็ทรงเร่งฟื้นฟูทำนุบำรุงบ้านเมืองเป็นการใหญ่ ทั้งในส่วนของกรุงธนบุรี ที่ทรงใช้เป็นพระนครหลวงราชธานีแห่งใหม่ และในส่วนของกรุงศรีอยุธยาเดิม วัดบ้านแพนก็เช่นเดียวกัน ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ เมื่อพ.ศ. ๒๓๒๐ ในสมัยกรุงธนบุรี แต่มิได้ระบุไว้ว่าใครเป็นผู้ดำเนินการ ภายหลังเมื่อย้ายพระนครมายังกรุงรัตนโกสินทร์จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปีพ.ศ. ๒๓๒๕ ปัจจุบันสิ่งที่ยังหลงเหลือมาจากอดีต คือ พระประธานในอุโบสถ ที่ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปศิลาแลง ศิลปะอู่ทอง
พื้นที่ตั้งวัด  บริเวณที่ตั้งวัดแต่เริ่มสร้างเป็นที่ราบลุ่ม  อยู่ริมแม่น้ำแควน้อย  แขวงขุนเสนา  ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ ๓  แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้มีการแบ่งขอบเขตพื้นที่การปกครองแขวงเสนา  ออกเป็น แขวงเสนาใหญ่  และแขวงเสนาน้อย  โดยพื้นที่อำเภอเสนาเป็นส่วนหนึ่งของแขวงเสนาใหญ่   ครั้นเมื่อ พ.ศ. ๒๔๓๘  ในสมัยรัชกาลที่  ๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์  สมัยเริ่มระยะแบ่งการปกครองเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาล  สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ  กรมพระยาดำรงราชานุภาพ  เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย  ทรงดำริเห็นว่าแขวงเสนา  มณฑลกรุงเก่า  ถึงแม้จะแบ่งขอบเขตแล้วก็ตาม  แต่ก็ยังปรากฏว่ามีพลเมืองมาก  ท้องที่กว้าง จึงให้ผู้รักษากรุงในขณะนั้น จัดแบ่งเขตพื้นที่เสียใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น  จึงแบ่งพื้นที่แขวงเสนาใหญ่  ออกเป็น ๒  ตอน  คือ ตอนเหนือ  เรียกว่า  อำเภอเสนาใหญ่ ต่อมาเป็นอำเภอผักไห่ และตอนใต้  เรียกว่าอำเภอเสนากลาง  ต่อมาเปลี่ยนเป็นอำเภอเสนา   ปัจจุบันวัดบ้านแพน  ตั้งอยู่เลขที่  ๑๒๕  หมู่ที่  ๑  ตำบลสามกอ อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ชื่อบ้านนามเมือง

มูลเหตุของการตั้งชื่อวัดนั้น ตำนานเก่าแก่ของท้องถิ่นบอกเล่าไว้ว่า แต่เดิมมีสำเภาใหญ่ล่องมาทางคลองรางจระเข้โดยหารู้ไม่ว่า บริเวณปากคลองนี้มีกระแสน้ำวนเชี่ยวกราก เรือสำเภาจึงเสียการทรงตัว กระแทกเข้าริมตลิ่ง แล้วบ่ายหัวไปอีกทาง สำเภากระแทกเข้ากับทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างไร้ทิศทาง จนเรือล่วงเข้าสู่ท้ายคลองจึงจมลงอย่างสงบนิ่ง มีเพียงเสากระโดงโผล่ขึ้นเหนือน้ำ ส่วนข้าวของและสัมภาระที่ติดมากับเรือต่างลอยกระจายอยู่ทั่วไป ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ ต่างเข้าช่วยเหลือตามกำลัง ส่วนหนึ่งลากเอาเสื่อลำแพนที่ลอยไปติดเนินดินขึ้นตากแดดจนแห้ง ภายหลังจึงเรียกชื่อแห่งนั้นว่า “บ้านแพน”ส่วนกกที่ลอยไปติดใกล้โคกใหญ่ชาวบ้านได้ช่วยกันนำตากบนโคก จึงเรียกบริเวณนั้นว่า “โคกเสื่อ” ส่วนพ่อค้าสำเภา หลังจากเรืออับปาง ก็ตัดสินใจสร้างวัดขึ้นเพื่อเป็นจุดเตือนใจในสัจธรรมของชีวิต และนำเสากระโดงเรือตั้งไว้เป็นสัญลักษณ์ แล้วขนานนามวัดว่า “วัดเสากระโดงทอง” บริเวณที่นำเสื่อลำแพนไปตากนั้น เป็นพื้นที่ในการครอบครองของวัดจันทรคูหาวาส ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่สร้างมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ต่อมาชาวบ้านจึงเปลี่ยนชื่อวัดเป็น “วัดบ้านแพน” ส่วนเนินดินนั้นเมื่อสายน้ำเปลี่ยนทิศทางผ่านมายังจุดนั้น จึงกลายเป็นชุมทางเรือและการค้าขาย ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอเสนา
อุชิวะ

อุจิวะ (ญี่ปุ่น: うちわ uchiwa ) เป็นพัดกระดาษชนิดหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น มีลักษณะแบนเป็นวงกลม ในสมัยญี่ปุ่นโบราณ อุจิวะมีใช้ประกอบในการตัดสินคดี และในการรบ ในปัจจุบันนิยมใช้ในการประดับประดา และมีการแจกพัดเพื่อโฆษณาสินค้าตามสถานีรถไฟ
อรอนงค์ ปัญญาวงศ์

ประวัติ

อรอนงค์เกิดวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2515 ที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนที่  6 จากทั้งหมด 7 คนของชม และวิไล ปัญญาวงศ์ ได้ทุนการศึกษาเพื่อเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา จบการศึกษาที่วิทยาลัยนาฏศิลป์เชียงใหม่และได้เป็นนางสาวไทยปี พ.ศ. 2535  เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2535 ได้เรียนต่อปริญญาตรีที่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและเป็นตัวแทนสาวไทยเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล 1992 ที่ปีนั้นประเทศไทยเป็นเจ้าภาพจัดที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์
อรอนงค์สมรสกับ นายชินวุธ อาวะกุล มีลูก 2 คนชื่อ อองตอง และอองรี
โรงเรียนร้องกวางอนุสรณ์

ประวัติ

โรงเรียนร้องกวางอนุสรณ์ อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่มัธยมศึกษา เขต 37 ตั้งอยู่เลขที่ 315 หมู่ 6 ถนนยันตรกิจโกศล อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ 54140 หมายเลชโทรศัพท์ (054) 597300-1 โทรสาร 054- 648357 ได้รับอนุมัติจากกระทรวงศึกษาธิการให้จัด จัดตั้งเมื่อ วันที่ 24 เมษายน 2505 และให้เปิดสอน 17 พฤษภาคม 2505 ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นสายสามัญ โดยจัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา โรงเรียนร้องกวางอนุสรณ์เดิมเป็นสถานที่จัดตั้งของโรงเรียนสหราษฎร์พิทยา(โรงเรียนราษฎร์)ซึ่งมีนายสุธรรมสายศร เป็นเจ้าของและ นายคำพินิจ สิทธิวีระกูล เป็นจัดการ และมีสมาชิกผู้ถือหุ้นประมาณ 300 คน เมื่อโรงเรียนสหราษฎร์พิทยา เลิกล้มกิจการ เจ้าของผู้จัดการ และสมาชิกผู้ถือหุ้นได้พร้อมใจมอบอาคารเรียน ซึ่งสร้างยังไม่เสร็จ มีแต่เสาและหลังคามุงด้วยกระเบื้องซีเมนต์ ส่วนฝา พื้นห้อง และเพดานยังไม่มีพร้อมกับที่ดินซึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 24 ไร่เศษ ให้กับนายอำเภอร้องกวาง เพื่อให้นายอำเภอได้ดำเนินเรื่องขออนุมัติกระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอขึ้น ประจวบกับเป็นโอกาสที่ปลัดกระทรวงศึกษาธิการ (นายอภัย จันทรวิมล) ได้มาตรวจราชการที่จังหวัดแพร่ เมื่อ พ.ศ.2505 ในโอกาสนั้น นายอภัย จันทรวิมล ได้มาตรวจเยี่ยมสถานที่ตั้งโรงเรียน เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2505 และได้ปราศรัยกับบรรดาพ่อค้า ข้าราชการและประชาชนที่มาต้อนรับว่า จะรับเรื่องการจัดตั้งโรงเรียนไปพิจารณา และได้ย้ำว่า หากกระทรวงศึกษาธิการอนุมัติขอให้ช่วยกันสร้างและให้ย้ายอาคารเรียนจากที่เดิมซึ่งเป็นที่ลุ่ม (ตัวอาคารเรียนโรงเรียนสหราษฎณ์พิทยาเดิม) มาสร้างใหม่ ณ อาคารเรียนหลังที่ 1 (ปัจจุบันได้รื้อถอนไปสร้างเป็นโรงอาหาร โรงพลศึกษา และหอประชุมขนาดใหญ่แทน) ต่อมา กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศตั้งโรงเรียนแห่งนี้ เป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นสายสามัญ เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2505 และได้ตั้งชื่อว่า โรงเรียนร้องกวางอนุสรณ์ ปัจจุบันโรงเรียนร้องกวางอนุสรณ์ มีพื้นที่ทั้งหมด 60 ไร่ 3 งาน 61 3/10 ตารางวา มีบุคลากรครู-อาจารย์ จำนวน 102 คน ครูจ้างสอน/ประจำ จำนวน 6 คน ครูธุรการ 1 คน ลูกจ้างประจำ จำนวน 10 คน ลูกจ้างชั่วคราว จำนวน 12 คน และนักเรียน จำนวน 1,852 คน (ข้อมูล: 18 พฤษภาคม 2553) เปิดทำการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 (ช่วงชั้นที่ 3 - 4)
ท่าอากาศยานนานาชาติอัคมัด ยานี

ในปัจจุบัน

มีอาคารผู้โดยสาร 1 แห่งทางด้านทิศใต้ของทางวิ่ง รองรับทั้งเที่ยวบินภายในและระหว่างประเทศ อาคารมีเนื้อที่ 2,657 ตารางเมตร สิ่งอำนวยความสะดวก อาทิ ร้านขายของที่ระลึก, ภัตตาคาร, ธนาคาร, บริการแลกเงินตรา, โรงแรม, รถแท็กซี่ และรถเช่า ทางวิ่งมีเนื้อที่ 2,680 x 45 ตารางเมตร

รถแท็กซี่

นอกจากนี้ยังมีรถแท็กซี่วิ่งรับ-ส่งระหว่างเมืองกับสนามบินอีกด้วย

รางวัล

ได้รับรางวัลสนามบินที่สะอาดที่สุด 3 ปีติดต่อกัน (ค.ศ. 2013, 2012 และ 2011) จาก 9 สนามบินในกลุ่มสนามบินระดับที่สอง
แขวงมิฮาระ

แขวงมิฮาระ (美原区) เป็นแขวงของนครซาไกในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 13.24 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 39,230 คน มีความหนาแน่นของประชากร 2,960 ต่อตารางกิโลเมตร 
แขวงของนครซาไกนี้จัดตั้งขึ้นเมื่อซาไกกลายเป็นนครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาลญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2006 ซึ่งแขวงนี้ยังครอบคลุมพื้นที่ของตำบลมิฮาระที่ถูกยุบรวมกับเมืองซาไกในปี 2005
ปากกา

ปากกา เป็นเครื่องมือที่ใช้สำหรับการเขียน ปากกาจะใช้หมึกในการเขียนลงไปบนพื้นผิวเรียบๆ ส่วนมากจะเป็นกระดาษ ปากกานั้นมีหมึกหลายสีให้เลือกใช้ เช่น สีน้ำเงิน สีแดง สีดำ สีเขียว และสีอื่นๆ แต่ที่นิยมมากก็จะเป็นหมึกสีน้ำเงิน และหมึกสีแดง

ประวัติ

ในทางประวัติศาสตร์ ปากกา อาจมีที่มาจากก้านขนนกหรือขนห่านที่ใช้ทำปากกาในอดีต ก้านขนนกหรือขนห่านนี้ใช้จุ่มลงในน้ำหมึกและเขียนข้อความที่ต้องการได้