เรอัลเบติส

ช่วงยุคก่อตั้ง

เบติสเป็นสโมสรแรกในเซบิยา ก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม 1905 ในขณะที่สโมสรที่ 2 ของเมืองเซบีญ่า คือ Balompié จัดตั้งขึ้นในเดือนกันยายน 1907 โดย”Balompié” แปลตามตัวอักษรว่า “ฟุตบอล” Balompié ก่อตั้งขึ้นโดยนักเรียนจากโรงเรียนโปลีเทคนิคท้องถิ่น และดำเนินการมาสองปีก่อนที่จะได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในปี 1909 อย่างไรก็ตามปี 1907 ยังคงเป็นวันที่ก่อตั้งอย่างเป็นทางการของสโมสร หลังจากแยกจากการแตกแยกของเซบีญ่า เอฟซีสโมสรฟุตบอลเบติส ก็ถูกก่อตั้งขึ้น ในปี 1914 พวกเขารวมกับ Sevilla Balompié สโมสรได้รับพระบรมราชูปถัมภ์ในปีเดียวกัน ดังนั้นจึงใช้ชื่อเบติสเบลัมปิเอ แฟน ๆ ยังคงพูดถึงสโมสรในฐานะ Balompié และเป็นที่รู้จักในนาม los Balompedistas จนกระทั่งยุค 30 คำว่า เบติส และคำว่า Béticos กลายเป็นคำศัพท์ทั่วไปเวลาพูดถึงสโมสรและแฟนบอล เบติสสวมชุดสีเขียวและสีขาวเพื่อเป็นเกียรติแก่ Paddy O’Connell ผู้จัดการทีมที่มีชื่อเสียงที่สุด ซึ่งมาจากไอร์แลนด์ เขานำ เบติส คว้าแชมป์ในปี 1934 ด้วยคะแนนที่มากกว่าเรอัลมาดริด 1 คะแนน

ยุคคว้าแชมป์ลาลิกา

ระหว่าง สาธารณรัฐสเปนที่ 2 ในช่วงปี 1931–1939 พระบรมราชูปถัมภ์ของทุกองค์กรเป็นโมฆะ และสโมสรเป็นที่รู้จักในฐานะ เบติส Balompié จนกระทั่งหลังจากสงครามกลางเมืองสเปน จึงเปลี่ยนเป็นชื่อเต็ม สโมสรเข้าถึง Copa del Presidente de la República รอบชิงชนะเลิศ เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1931 โดยแพ้ 3-1 ให้กับแอธเลติก บิลเบา ในกรุงมาดริด เบติสฉลองวันครบรอบปีที่ 25 ของพวกเขา ด้วยการคว้าแชมป์ เซกุนดา ดิวิชั่นเป็นครั้งแรกในปี 1932 จึงกลายเป็นสโมสรแรกจากแคว้นอันดาลูซิอาที่ได้ไปเล่นในลาลิกา ภายใต้การนำทีมของโค้ชชาวไอริช แพทริค โอคอนเนลล์ วันที่ 28 เมษายน 2478 เบติสคว้าแชมป์ลาลิกา ถือเป็นความสำเร็จสูงสุดของพวกเขาในตอนนั้น โดยมีคะแนนมากกว่าอันดับสองอย่างเรอัลมาดริด 1 คะแนน หนึ่งปีต่อมาเบติสก็ได้อันดับที่ 7 เป็นเพราะสถานการณ์ทางเศรษฐกิจของสโมสรไม่ดี และการมาของสงครามกลางเมือง ซึ่งหมายความว่าเพียง 15 เดือน ได้แชมป์ลีก ไม่มีการจัดลีกอย่างเป็นทางการในช่วงสงครามกลางเมืองระหว่าง 1936 และ 1939 จนกระทั่งเริ่มฤดูกาล 1939–40 และเป็นปีแรกกลับพร้อมความเสื่อมของเบติส หลังผ่านไป 5 ปีจากการคว้าแชมป์สโมสรก็ตกชั้น
แม้จะย้อนกลับไปยังช่วงสั้นๆ ซึ่งมีอยู่เพียงช่วงเดียวเท่านั้น สโมสรยังคงตกต่ำ และในปี 1947 ความน่ากลัวที่เลวร้ายที่สุดก็มาถึง เมื่อพวกเขาตกชั้นไปยัง Tercera ดิวิชั่น พวกเขาใช้เวลาสิบปีเป็นช่วงเวลาที่เบติส พยายามก่อร่าง สร้างจิตวิญญาณขึ้นมาใหม่ และได้ต่อเติมสนามกีฬาและได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากแฟนบอลในการแข่งขันนัดเยือนเรียกกันว่า ” Green March” เมื่อกลับไปสู่ เซกุนดา ดิวิชั่น ในปี 1954 พวกเป็นสโมสรเดียวในสเปนที่คว้าแชมป์ทั้ง 3 ดิวิชั่น เครดิตจำนวนมากในนำเบติสในช่วงเวลาที่มืดมนนี้ กลับเข้าสู่ เซกุนดา นั้นอยู่ที่กับประธานสโมสร มานูเอล รูอิซ โรดริเกซ

ลุ่มๆดอนๆ

ในปี 1955 มานูเอล รูอิซ โรดริเกซ ก้าวลงจากการบริหารสโมสร โดยเชื่อว่าเขาไม่สามารถจัดการทางการเงินของสโมสรได้ เขาถูกแทนที่ด้วยอดีตประธานาธิบดีเบติสที่โด่งดังที่สุด คือ เบนิโต้ วิลามาริน ในช่วงสมัยของเขา เบติส กลับไปที่ทีมนำในฤดูกาล 1958–59 และได้อันดับที่ 3 ในปี 1964 การซื้อ Estadio Heliópolis ในปี 1961 ของเขาถูกมองว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในประวัติศาสตร์ของสโมสร และสนามถูกเรียกว่า Estadio Benito Villamarín จนกระทั่งปี 1997 ในปี 1965 วิลามารินก็ก้าวลงจากตำแหน่งหลังจากสิบปีที่ผ่านมาในฐานะประธานสโมสร เพียงหนึ่งปีหลังจากการจากไปของวิลามาริน สโมสรตกชั้นไป เซกุนดา อีกครั้ง จากนั้นก็ขึ้นๆ ลงๆ จนกลับมาอยู่ในลีกระดับสูงสุดในฤดูกาล 1974–75
วันที่ 25 มิถุนายน 1977 เบติสเล่นกับทีมแอธเลติก บิลเบาที่สนามกีฬา Vicente Calderón ในฟุตบอล โคปา เดล เรย์ รอบชิงชนะเลิศ การแข่งขันสิ้นสุดลง 2–2 โดยเบติสชนะจุดโทษ 8-7 และสโมสรทำคะแนนได้เป็นอันดับที่ 5 ในลีก หลังจากได้แชมป์ครั้งนั้น เบติสได้เข้าแข่งขันในศึกฟุตบอลชิงถ้วยยุโรป หลังจากเอาชนะมิลานไปได้ 2-3 ในรอบแรกจนถึงรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งพวกเขาแพ้ให้กับ ดินาโม มอสโก แม้จะมีผลงานที่แข็งแกร่งในยุโรป แต่ทีมก็ได้รับความเดือดร้อนจากการตกชั้นลีก ปีต่อมาเบติสกลับขึ้นไปลีกสูงสุดอีกครั้ง และเป็นช่วงเวลาที่ดีของสโมสร โดยสโมสรกับ 3 ฤดูกาลต่อไปพวกเขาได้อันดับที่ 6 มีคุณสมบัติในการลงเล่นถ้วยยูฟ่าในปี 1982 และ 1984 ในช่วงฤดูร้อนปี 1982 เบนิโต วิลามาริน เป็นสนามแข่งของเจ้าภาพในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1982 และยังได้เห็นทีมชาติสเปนชนะมอลต้า 12-1 ในยูฟ่า ยูโร 1984
ในปี 1992 เบติสพบว่าตัวเองอยู่ภายใต้กฎระเบียบและข้อบังคับของลีกใหม่ เนื่องจากการปรับโครงสร้างในฐานะสโมสรกีฬาอิสระ (SAD) ทำให้สโมสรต้องมีเงิน 1,200 ล้าน เปเซต เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของทีมลีกสูงสุด และทีมที่สอง อยู่ในระดับที่สองในเวลา ในเวลาเพียงสามเดือนแฟนบอล กับรองประธานาธิบดีมานูเอล รูอิซ เดอ โลปารา ลงขันกันได้ 400 ล้านเปเซตเพื่อประกันเศรษฐกิจ ในขณะที่ตัวพวกเขาเองกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ หลังจากนั้นอีกสามฤดูกาล ในเซกุนดา ดิวิชั่น ภายใต้ผู้จัดการทีมอย่าง Lorenzo Serra Ferrer เบติส กลับไปที่ยังลีกสูงสุดอีกครั้งในฤดูกาล 1994-95 และได้อันดับที่ 3 พร้อมสิทธิเล่นฟุตบอลยูฟ่า ในยุโรปเบติสชนะเฟเนบาเช่ รวม 4-1 และ FC Kaiserslautern 4-1 ก่อนที่จะเข้ารอบเข้ารอบสุดท้ายแพ้ต่อบอร์โดซ์ 3–2 ในปี 1997 20 ปีหลังจากคว้าแชมป์ครั้งแรกสโมสร พวกเขาได้เขาชิงชนะเลิศ Copa del Rey อีกครั้งในมาดริดโดยแพ้บาร์เซโลนาหลังจากเวลาพิเศษ 2-3 Serra Ferrer จะออกจาก เบติส ในช่วงฤดูร้อนนั้นจะถูกแทนที่โดยอดีตผู้เล่น Luis Aragonés อารากอน จะมีเพียงฤดูกาลเดียวกับสโมสร ด้วยการนำทีมจบอันดับที่ 8 และเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในการแข่งขันคัพวินเนอร์สคัพ ซึ่งพวกเขาจะแพ้ เชลซี 2-5 Aragonés ตามมาด้วยการกลับมาคุมทีมอีกครั้งของ Javier Clemente ผู้ทะเลาะวิวาทกับแฟนบอลเนื่องจกเป็นคนต่างประเทศ เขานำทีมจบด้วยอันดับที่ ตกรอบฟุตบอลถ้วยยูฟ่า โดยฝีมือของ โบโลญญาในรอบที่สาม สำหรับสองฤดูกาลถัดไป เบติส ก็มีผู้จัดการทีมหลายคน รามอสออกจากทีมไป หลังจากผ่านไปเพียงแค่ฤดูกาลเดียว อย่างไรก็ตามถูกแทนที่โดยอดีตผู้จัดการทีม ที่คว้าแชมป์ฟุตบอลคัพวินเนอร์ส Víctor Fernández เขาพาทีมได้อันดับที่ 8 และ 9 ในลีก และเข้ารอบสามของถ้วยยูฟ่า 2002-03 ก่อนจะโดนโอแซร์ เอาชนะไป

ยุคมิลเลนเนี่ยมถึงปัจจุบัน

สำหรับปี 2004 Fernández ถูกแทนที่โดย Serra Ferrer ที่กลับมานำทีมไปสู่คว้าอันดับ 4 ในลาลิกา วันที่ 11 มิถุนายน 2005 ในรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโคปา เดล เรย์ พวกเขาได้แชมป์จากการเอาชนะ โฮซาซูน่า 2-1 ในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก พวกเขาเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่ม พวกเขาได้อันดับที่สามต้องลงไปเล่นในถ้วยยูฟ่า
เบติสเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของพวกเขาในปี 2007 งานเฉลิมฉลองมีการแข่งขันนัดพิเศษกับมิลาน เป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในแง่ของระบบการเล่นและทีมงานด้านเทคนิค โดยมีการเซ็นสัญญาใหม่ 8 ครั้งแทนนักเตะที่ย้ายออกไป 14 คน ในช่วงสองฤดูกาล (2006-07 และ 2007-08) เบติส มีผู้จัดการทีมถึง 4 คน สโมสรเป็นทีมที่ดีที่สุดอันดับที่ 37 ในยุโรปที่มีแฟนบอลเข้าชมโดยเฉลี่ย
เซกุนดา ดิวิชั่น
หลังจากหลายปี เบติสก็ตกชั้นในฤดูกาล 2008-09 โดยสโมสรได้อันดับ 18 ในตารางและตกชั้นไปอยู่ใน เซกุนดา เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2009 แฟนบอลกว่า กว่า 65,000 คน รวมถึงดาวเด่นอย่าง Rafael Gordillo,Del Sol,Hipólito Rincón, Julio Cardeñosa และคนอื่นๆ เข้าร่วมการประท้วงเดินขบวนใน Sevilla ด้วยสโลแกน “15-J Yo Voy เบติส” เพื่อให้ Ruiz เจ้าของ เดอโลเปร่า รู้ว่าถึงเวลาที่จะนำส่วนแบ่ง 54% ของสโมสรออกสู่ตลาดในฐานะนิติบุคคลและแฟนบอลของเบติสที่ซื้อหุ้นเหล่านั้น เมื่อไม่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารระดับสูงในระหว่างฤดูกาล ซึ่งท้ายที่สุดก็จะเห็นว่าเบติสล้มเหลวไม่สามารถเลื่อนชั้นในปีนั้นได้
ผู้พิพากษา Mercedes Alaya กำลังตรวจสอบการเชื่อมโยงระหว่าง เบติส และธุรกิจอื่นๆ ของ Ruiz de Lopera ซึ่งเขาถูกตั้งข้อหาทุจริตเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2010 หนึ่งสัปดาห์ก่อนที่จะเริ่มการพิจารณาคดีเบื้องต้น Lopera ได้ขายหุ้นที่เขาเป็นเจ้าของ 51% ของจำนวนหุ้นทั้งหมดของ เบติส ให้กับ Bitton Sport ซึ่งเป็นนายหน้าของ Luis Oliver ด้วยราคาต่ำอย่างน่าประหลาดใจที่ € 16 ล้าน ก่อนการขายจะถูกลงโทษอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม Ayala ถือหุ้น Lopera โดยไม่เหลืออะไรเลยแม้จะมีเงินฝาก 1 ล้านยูโร โอลิเวอร์ก็รีบซื้อหุ้นจำนวนเล็กน้อยจากบุคคลที่สาม และได้รับการโหวตลงในคณะกรรมการบริหารของสมาชิกที่มีอยู่เดิม อดีตผองเพื่อนทั้งหมดของ Lopera ทำให้เขาสามารถ บริหารสโมสรได้ การตอบสนองต่อเรื่องนี้ผู้พิพากษาได้รับการแต่งตั้ง อดีตนักเตะเบติส เรอัลมาดริดและทีมชาติสเปนอย่าง ราฟาเอล กอร์ดิลโล เพื่อดูแลหุ้นของ Lopera เพื่อให้แน่ใจว่า Lopera ยังไม่ได้ทำงานในสโมสร
ภายใต้ Pepe Mel เบติสเริ่มต้นฤดูกาล 2011-12 ด้วยการชนะ 4 นัด โดย Rubén Castro รักษาฟอร์มทำประตู จากฤดูกาลที่แล้วซึ่งเขาทำได้ 27 ประตู เบติสจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 13 ในฤดูกาลแรกนับตั้งแต่กลับมาสู่ลาลิกา ในฤดูกาล 2012–13 เบติสจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 7 ในลาลิกา และผ่านเข้ารอบในการแข่งขันยูฟ่ายูโรป้ายูโรป้า 2013–14 ซึ่งเป็นรอบคัดเลือกของสโมสรยุโรปตั้งแต่ปี 2013-14 ในยุโรปครั้งนี้ พวกเขาเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ หลังจากแพ้จุดโทษให้กับทีมร่วมเมืองอย่างเซบีญ่า เบติสตกชั้นจากลาลิกา ทั้งที่ยังเหลืออีก 3 นัดในฤดูกาล 2013-14 แต่ก็เลื่อนชั้นกลับมาทันทีในฐานะรองแชมป์เซกุนดา