google/wiki40b huggingface dataset:
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490

ปฏิกิริยา

จากนั้นคณะทหารแห่งชาติ จึงให้ พ.ต.ควง อภัยวงศ์ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยให้สัญญาว่าจะไม่แทรกแซงการทำงาน  ซึ่งคณะทหารแห่งชาติได้ตั้งสภาขึ้นมา ใช้ชื่อว่า "คณะรัฐมนตรีสภา"  และจัดการเลือกตั้งขึ้นในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2491 พรรคประชาธิปัตย์ได้คะแนนเสียงข้างมาก พ.ต.ควง อภัยวงศ์ จึงดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อเป็นรัฐบาลพลเรือน แต่ทว่า ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2491 คณะนายทหารในกลุ่มคณะทหารแห่งชาติ 4 คน ก็ได้ทำการบีบบังคับให้ พ.ต.ควง อภัยวงศ์ ลาออก และแต่งตั้งจอมพล แปลก พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรีแทน
ผลจากรัฐประหารในครั้งนี้ ได้พลิกโฉมหน้าการเมืองไทยไปโดยสิ้นเชิง เป็นรัฐประหารที่ได้รับเสียงสนับสนุนจากประชาชน มีการวิเคราะห์ว่า รัฐบาล พ.ต. ควง อภัยวงศ์ แม้จะได้รับการแต่งตั้งและเลือกตั้งมา ก็ไม่มีอำนาจและไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ เพราะอำนาจที่แท้จริงยังอยู่ที่คณะนายทหาร ซึ่งหลังจากนี้พรรคประชาธิปัตย์ ที่เพิ่งก่อตั้งมาก่อนหน้านี้ไม่นาน ก็มีความแตกแยกกันเองภายในพรรค สืบเนื่องจากการพิจารณาการขึ้นเงินเดือนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) และการเข้ารับตำแหน่งรัฐมนตรีในคณะรัฐบาลจอมพล ป. ของสมาชิกพรรคบางคน ทำให้สมาชิกพรรคหลายคนได้ลาออก เช่น ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เลขาธิการพรรค, นายเลียง ไชยกาล, นายสุวิชช พันธเศรษฐ, นายโชติ คุ้มพันธ์ เป็นต้น ถือเป็นความแตกแยกกันของพรรคเป็นครั้งแรก
และที่สำคัญที่สุดรัฐประหารครั้งนี้เป็นการขจัดกลุ่มอำนาจเก่าของ นายปรีดี พนมยงค์ ให้สิ้นไปจากเวทีการเมือง ซึ่งหลังจากนั้น นายปรีดี ต้องขอลี้ภัยการเมืองที่ต่างประเทศไม่อาจกลับมาประเทศไทยได้อีกเลย ตราบจนสิ้นชีวิต  แม้จะมีความพยายามกลับมาทำกบฏวังหลวงในปี พ.ศ. 2492 ก็ไม่สำเร็จ และต้องเผชิญกับข้อกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังการสวรรคตของรัชกาลที่ 8 ด้วย  ซึ่งต่อมาจอมพล ป. พิบูลสงคราม ที่เลิกเล่นการเมืองไปแล้วได้หวนคืนสู่อำนาจอีกครั้ง และอยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีนานถึง 9 ปี  ด้วยกัน โดยมีกรณีที่สำคัญ คือ การฟ้องและประหารชีวิตผู้ต้องหาจากคดีสวรรคต
การลงประชามติร่างรัฐธรรมนูญอับคาเซีย พ.ศ. 2542

การลงประชามติร่างรัฐธรรมนูญอับคาเซีย พ.ศ. 2542 มีขึ้นที่อับคาเซีย  เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2542 คู่ขนานไปกับการเลือกตั้งประธานาธิบดี

ผลที่ตามมา

ภายหลังที่รัฐธรรมนูญฉบับนี้ผ่าน ก็ได้มีการประกาศใช้ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1999
สะแล

ประโยชน์

สะแลเป็นพืชสมุนไพร ผลของมันใช้ประกอบอาหาร
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์

ประวัติ

วิทยาเขตสุรินทร์ จัดตั้งขึ้นตามนโยบายของเสนาบดีกระทรวงธรรมการ (เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี) เมื่อปี พ.ศ. 2470 บริเวณทุ่งนาด้านทิศตะวันออกของกำแพงเมืองชั้นนอกของเมืองสุรินทร์ที่เรียกว่า "ทุ่งยาง" (ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ โรงเรียนสุรวิทยาคาร โรงเรียนสิรินธร โรงเรียนอนุบาลสุรินทร์ โรงเรียนเมืองสุรินทร์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุรินทร์ วิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์ และโรงพยาบาลสุรินทร์) โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนศรีสุรินทร์กสิกรรม  เป็นโรงเรียนประถมกสิกรรม สังกัดกรมวิสามัญ กระทรวงธรรมการ เปิดสอนระดับประถมสามัญ (ป.1-3) และประถมวิสามัญ (ป.4-6) มีครูใหญ่คนแรกคือ นายมั่น เพชรศรีสม ได้เปิดทำการเรียนครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2473
ต่อมา พ.ศ. 2481 ได้แยกนักเรียนชั้นประถมวิสามัญมาอยู่ที่ริมฝั่งห้วยเสนง และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนเกษตรกรรมสุรินทร์" ในปี พ.ศ. 2483 เกิดกรณีพิพาทระหว่างอินโนจีน ฝรั่งเศส กระทรวงกลาโหม จึงขอพื้นที่ดังกล่าวไปจัดตั้งเป็นค่ายทหาร และย้ายโรงเรียนมาที่สถานที่ตั้งปัจจุบัน บนเนื้อที่ 1,500 ไร่
ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการยุบรวมวิทยาลัย โรงเรียนต่างๆ เข้าสังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ซึ่งโรงเรียนเกษตรกรรมสุรินทร์ เป็นหนึ่งในกลุ่มโรงเรียนนั้นด้วย จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตเกษตรสุรินทร์" และเป็น "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตสุรินทร์" ในปี พ.ศ. 2531
การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 9 แห่งทั่วประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 ทำให้วิทยาเขตสุรินทร์ ได้โอนมาสังกัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ดังเช่นปัจจุบัน
ห้องสมุด (ทำเนียบขาว)

ประวัติ

ประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ ผู้พำนักอยู่ ณ ทำเนียบขาวเป็นคนแรก ใช้ห้องนี้เป็นห้องซักรีด ซึ่งมีการกล่าวว่าในขณะนั้นเต็มไปด้วย "อ่าง ถัง และของจิปาถะนานาชนิด" ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีมิลลาร์ด ฟิลล์มอร์ (ค.ศ. 1850 - ค.ศ. 1853) จึงได้มีการเสนอของบประมาณจากรัฐสภาสนับสนุนการก่อสร้างห้องสมุดประจำทำเนียบ ดังนั้นห้องสมุดนี้จึงถูกสร้างขึ้นในสมัยประธานาธิบดีฟิลล์มอร์ ซึ่งมีสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งในขณะนั้นอย่าง อบิเกล ฟิลล์มอร์ เป็นแกนนำในการจัดสร้าง แต่เดิมห้องสมุดตั้งอยู่ในห้องรูปไข่สีเหลือง (Yellow Oval Room) จนกระทั่งปี ค.ศ. 1929 ในสมัยประธานาธิบดีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ได้มีการย้ายห้องสมุดมายังตำแหน่งปัจจุบัน ซึ่ง ณ เวลาดังกล่าวแทบจะมีหนังสือหลงเหลืออยู่ในคฤหาสน์เลย ดังนั้นสมาคมผู้ค้าหนังสือแห่งสหรัฐอเมริกาจึงได้ร่วมกันบริจาคหนังสือให้แก่ทำเนียบขาว และทำเช่นนั้นในสมัยประธานาธิบดีอีกหลายคนถัดมา ห้องได้รับการปรับปรุงเล็กน้อย ก่อนที่จะได่รับการรื้อสร้างใหม่หมดในปี ค.ศ. 1952 ซึ่งเป็นช่วงบูรณะทำนเยบขาวครั้งใหญ่โดยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน โดยนำเอาไม้ซุงจากตึกหลังเก่ามาทำเป็นระแนงกำแพงไม้ จนกระทั่งในสมัยประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้มีการปรับปรุงห้องสมุดใหม่ด้วยการทาสีระแนงไม้ที่แต่เดิมไม่ได้ถูกทาสี และเปลี่ยนไปเป็นห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งแบบเฟเดอรัล (Federal style) โดยนักออกแบบภายใน สเตฟาน บูแดง
ต่อมาเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองในวาระที่มากีส์เดอลาฟาแยตมาเยือนสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1824 – ค.ศ. 1825 ไซมอน วิลลาร์ด จึงได้จัดสร้างนาฬิกาแบบประภาคารขึ้นและนำมาไว้ยังห้องสมุดแห่งนี้
นอกจากนี้ห้องสมุดยังสามารถใช้เป็นทางเดินเชื่อมต่อไปยังห้องรับรองของสุภาพบุรุษและห้องน้ำภายในทำเนียบขาวได้อีกด้วย
พระราชวังรัตนรังสรรค์

ประวัติและตำนานของพระราชวัง

เรื่องตำนานพระราชวังรัตนรังสรรค์นั้น เกี่ยวข้องตำนานเมืองระนอง โดยปี  พ.ศ. 2433  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสหัวเมืองปักษ์ใต้ฝ่ายตะวันตก เป็นครั้งแรกที่จะได้เสด็จไปถึงเมืองระนอง พระยารัตนเศรษฐี (คอซิมก๊อง เจ้าเมืองระนอง) สร้างที่ประทับรับเสด็จที่บนเนินควนอันอยู่กลางเมือง  สร้างล้วนด้วยเครื่องก่อประกอบกับไม้แก่นอย่างมั่นคง ประสงค์จะถวายเป็นราชพลีสนองพระเดชพระคุณซึ่งได้ทรงชุบเลี้ยงสกุลวงศ์มา และทรงประทับแรม ณ พระที่นั่งรัตนรังสรรค์ เป็นเวลา 3 ราตรี ระหว่าง 23-25 เมษายน พ.ศ. 2433
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จไปทอดพระเนตรเห็นดำรัสว่า“...ทำงดงามมั่นคงสมควรจะเป็นวัง ยิ่งกว่าจะเป็นพลับพลา...”  จึงพระราชทานนามว่า “พระราชวังรัตนรังสรรค์”  ให้เป็นเกียรติยศแก่เมืองระนอง และสกุลของพระยารัตนเศรษฐีด้วย แต่ทรงพระราชดำริว่า ที่เมืองระนองนาน ๆ จะเสด็จประพาสครั้งหนึ่ง วังทิ้งไว้เปล่าก็จะชำรุดทรุดโทรมเสีย จึงพระราชทานพระบรมราชานุญาตว่า โดยปกติให้ใช้พระราชวังนั้นเป็นศาลารัฐบาล และทำพิธีสำหรับบ้านเมือง ต่อเมื่อมีการเสด็จประพาสเมื่อใดจึงให้จัดเป็นที่ประทับ

การบูรณะปฏิสังขรณ์พระราชวัง

ต่อมาองค์พระที่นั่งฯ ชำรุดทรุดโทรมลง ในสมัยพระยาดำรงสุจริตมหิศรภักดี (คออยู่หงี่) เป็นเจ้าเมืองระนอง (พ.ศ. 2433-2460) จึงได้ร่วมกับสมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ปรับปรุง และดัดแปลงพระที่นั่งรัตนรังสรรค์ใหม่ โดยสร้างเป็นรูปเรือนตึกก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ทาสีขาว หันหน้ามุขไปทางด้านทิศตะวันตก และประดับตราพระครุฑพ่าห์ ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2444 แล้วใช้อาคารหลังนี้เป็นศาลากลางเมืองระนองเรื่อยมา พระที่นั่งรัตนรังสรรค์องค์ใหม่นี้ยังได้ใช้เป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 อีก 3 ครั้ง

การเสด็จมาประทับ

ครั้งแรก พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมงกุฎราชกุมาร เสด็จฯ เมืองระนองครั้งแรก คราวประพาสหัวเมืองปักษ์ใต้ เสด็จฯ ประทับแรม 4 ราตรี ระหว่างวันที่ 16-19 เมษายน พ.ศ. 2452
ครั้งที่ 2 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อขึ้นครองราชย์แล้ว คราวเสด็จฯ เยี่ยมหัวเมืองมณฑลปักษ์ใต้ฝ่ายตะวันตก เสด็จฯ ประทับแรม 3 ราตรี ระหว่างวันที่ 17-19 เมษายน พ.ศ. 2460
ครั้งที่ 3 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในคราวเสด็จฯ ประพาสเยี่ยมหัวเมืองชายทะเลฝ่ายตะวันตก เสด็จฯ ประทับแรม 1 ราตรี ในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2471
ดับเบิล อินทิเกรตเตอร์

แง่มุมทางกายภาพ

โดยแบบจำลองนี้สามารถอธิบายพลวัตของมวลที่เคลื่อนที่ในปริภูมิหนึ่งมิติภายใต้อิทธิพลของสัญญาณขาเข้าแปรตามเวลา \textbf{u} (t) โดยที่เราอาจจะมองว่าระบบนี้คือความสัมพันธ์ของความเร่งของวัตถุ (ในที่นี้คือสัญญาณขาออก  y) กับสัญญาณขาเข้า  u  ก็ได้ โดยจากแบบจำลองปริภูมิสถานะ เราจะเห็นได้ว่า  \frac{d^2y}{dt^2} = u
มุฮัมมัด มุตะวัลลี อัชชะอ์รอวี

มุฮัมมัด มุตะวัลลี อัชชะอ์รอวี (อาหรับ: محمد متولى الشعراوى‎; อังกฤษ: Muhammad Metwally El-Shaarawy) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เชคชะอ์รอวี มีชีวิตในช่วงปี พ.ศ. 2464-2541 เป็นนักอธิบายกุรอานที่มีชื่อเสียงในยุคใหม่ มีความสามารถอธิบายกุรอานโดยใช้สำนวนที่เข้าใจง่าย และเป็นผู้มีความอุตสาหะยิ่งยวดในการเผยแผ่ศาสนาอิสลาม เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2464 ณ หมู่บ้านดากอดูส เมืองมิตฆ็อม จังหวัดดากอลียะฮ์ ประเทศอียิปต์ จบการศึกษาคณะอักษรศาสตร์อาหรับจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร เมื่อปี พ.ศ. 2484
ท่านได้รับยกย่องให้เป็น "นักเทศนาแห่งศตวรรษ" อีกทั้งเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ไม่ใช่ชาวซาอุดีอาระเบีย ที่ได้รับเกียรติให้ให้โอวาท (คุตบะฮ์) ณ ทุ่งอารอฟัต ระหว่างพิธีฮัจญ์
หวง เสี้ยนฝัน

ประวัติการศึกษา

เข้าศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนฝูสุยกวางสี ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่วิทยาลัยที่สามหนานหนิง หนานหนิง เข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง (北京师范大学）เมื่อปี พ.ศ. 2469 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาประวัติ เมื่อปี พ.ศ. 2475 และปริญญาโท วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2478 จาก มหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง เมื่อจบการศึกษาแล้ว ก็เข้าศึกษาต่อใน มหาวิทยาลัยจักรพรรดิโตเกียว (คือ มหาวิทยาลัยโตเกียวในปัจจุบัน) ระหว่างปี พ.ศ. 2478 - 2480 กลับมาเมืองประเทศจีนเข้าทำงานครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยกว่างซี เมื่อปี พ.ศ. 2480
เดมี-ลีห์ เนล-ปีเตอร์

ชีวิตในวัยเด็ก

เนล-ปีเตอร์ เกิดวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ.1995 ใน เชดจ์ฟิลด์, เวสเทิร์นเคป เธอเป็นบุตรสาวของ เบนนี ปีเตอร์ และ แอน-มารี สเตียนกัมป์ น้องสาวของเธอ ฟรันเยอ มีความพิการทางร่างกายและ เนล-ปีเตอร์ กล่าวว่าเธอเป็นแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธอจบปริญญาตรีสาขาบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสต์ และสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษและภาษาอาฟรีกานส์ได้อย่างคล่องแคล่ว

มิสเซาท์แอฟริกา 2017

เนล-ปีเตอร์เป็นตัวแทนจากเวสเทิร์นเคป เข้าร่วมประกวดมิสเซาท์แอฟริกา 2017 ซึ่งเธอก็ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฐานะที่เป็นมิสเซาท์แอฟริกาเธอมีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวแทนของแอฟริกาใต้ทั้งการประกวดมิสเวิลด์ 2017 และ นางงามจักรวาล 2017 แต่เนื่องจากวันที่ประกวดรอบสุดท้ายของทั้งสองเวทีอยู่ใกล้ๆกัน เธอจึงถูกส่งเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลเท่านั้น ในลาสเวกัส, เนวาดา, สหรัฐ

นางงามจักรวาล 2017

เนล-ปีเตอร์เป็นผู้ชนะในการประกวดนางงามจักรวาล 2017 เมื่อวันที่ 26 พฤศติกายน ค.ศ. 2017 ในดิแอซิส ลาสเวกัส, เนวาดา, สหรัฐ เธอเป็นนางงามจากประเทศแอฟริกาใต้คนที่สองที่ได้รับตำแหน่งในรอบ 39 ปี ต่อจากมาร์กาเรต การ์ดิเนอร์ เธอคือนางงามคนที่ 7 ของแอฟริกาใต้ที่ผ่านเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายหลังจากซินดี เนล ในปี ค.ศ. 2003 นอกจากนี้เธอยังเป็นนางงามจากทวีปแอฟริกาคนที่ 5 ที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ต่อจากไลลา ลอปึช ของประเทศแองโกลา ในปี ค.ศ. 2011
กาสิโน

กาสิโน (อิตาลี: casino) เป็นสถานบันเทิงที่มีกิจกรรมการพนันเป็นกิจกรรมหลัก โดยปกติแล้วกาสิโนมักจะสร้างร่วมกับโรงแรม, ร้านอาหาร, แหล่งชอปปิง หรือบางครั้งกาสิโนจะสร้างอยู่บนเรือนำเที่ยว ปัจจุบันมีกาสิโนมากกว่า 4,750 แห่งทั่วโลก
คำว่า casino มาจากภาษาอิตาลี อ่านว่า "กาซีโน" แปลว่าบ้านพักหลังเล็กใช้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ (casa = บ้าน) ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาใช้ในสถานที่ที่เล่นการพนัน

กาสิโนในประเทศไทย

ปัจจุบันในไทยไม่มีกาสิโนอย่างถูกกฎหมาย ซึ่งในอดีตเคยมีบ่อนถูกกฎหมายเปิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 จนกระทั่งในสมัยรัชกาลที่ 5 เนื่องด้วยปัญหาประชาชนติดการพนัน ได้มีการยกเลิกบ่อนการพนัน จาก 403 ตำบล เหลือ 9 ตำบล และในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีการประกาศปิดบ่อนทั่วประเทศในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2460
ในปี 2551 สมัคร สุนทรเวชนายกรัฐมนตรีประเทศไทยได้มีการกล่าวว่า "ถ้าได้เป็นนายกครบ 4 ปีจะมีการเปิดคาสิโนในประเทศไทยใน 5 จังหวัดท่องเที่ยว"  ซึ่งทางดร. เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ได้มีการเขียนค้านในหนังสือพิมพ์ว่าการเปิดกาสิโนในไทยจะก่อให้เกิดปัญหามากขึ้น ซึ่งรวมถึงปัญหาการซักฟอกเงินที่เป็นปัญหาในหลายประเทศ
ในบางมุมมองกลับบอกว่า การเปิดบ่อนกาสิโนในประเทศไทยจะได้ประโยชน์มากกว่า เพราะไม่ว่าจะยังไงก็ตามก็จะมีคนเล่นการพนันอยู่ดี และเงินเหล่านี้ก็จะไปอยู่กับกลุ่มคนที่มีอำนาจหรือไม่ก็นายทุนผู้มีอิทธิพล อีกทั้งประเทศเพื่อนบ้านก็เปิดกาสิโนหมดแล้ว เงินจำนวนไม่น้อยที่ไหลออกนอกประเทศ ประชาชนในประเทศไทยไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ เป็นมุมมองเดียวกันกับที่รัฐบาลที่นำเอา หวยใต้ดิน มาสร้างเป็น หวยบนดิน ทำให้มีเม็ดเงินจำนวนมากมายมหาศาลมาพัฒนาการศึกษา เก็บรายได้เข้ารัฐแทนที่จะไปอยู่ในมือเจ้ามือผู้มีอิทธิพล
แอนน์ แลนเดอร์ตอบปัญหาชีวิต

แอนน์ แลนเดอร์ เป็นนามปากกา ในคอลัมน์ตอบปัญหา ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ (Chicago Sun-Times) ของนักเขียนคอลัมน์ชื่อ รูท ครอวลี (Ruth Crowley) ซึ่งเริ่มตีพิมพ์คอลัมน์นี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 ต่อมาคอลัมน์ตอบปัญหานี้ถูกโอนมาอยู่ในความรับผิดชอบของ เอสเทอร์ พอลลิน ไฟร์ดแมน ลีดเดอร์เรอร์ ในปี ค.ศ. 1955 หรือประมาณ 12 ปีต่อมา นับเป็นเวลาประมาณ 56 ปีแล้วที่คอลัมน์ “ถามแอนน์ แลนเดอร์ (Ask Ann Landers)” ได้รับการตีพิมพ์และเป็นคอลัมน์ที่ได้รับความนิยม ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ทั่วทั้งแถบอเมริกาเหนือ อันเนื่องมาจากความนิยมอ่าน ความแพร่หลายและตีพิมพ์มาอย่างยาวนาน จนอาจกล่าวได้ว่า ทั้งการถามคำถามและข้อแนะนำที่ได้จากคอลัมน์นี้ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม และสถาบัน ๆ หนึ่งของชาวอเมริกันก็ว่าได้

รูท ครอวลี (1943 – 1955)

รู้ท ครอวลี เป็นนางพยาบาลในเมืองชิคาโก เดิมเธอเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับการดูแลเด็กเล็กในหนังสือพิมพ์เดอะซัน (The Sun) มาตั้งแต่ปี 1941 นามปากกา Ann Lander นั้น เธอนำมาจากนามสกุลของครอบครัวเพื่อน และปิดบังไม่ให้ชื่อจริงของเธอที่ใช้เขียนคอลัมน์ (ซึ่งต่างจาก ลี๊ดเดอร์เรอร์ (Lederer) ผู้เขียนคอลัมน์นี้ต่อจากเธอ) ครอวลีเขียนคอลัมน์ตอบปัญหามีชื่อเสียงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ถึงปี 1951 หลังจากปี 1951 แล้ว คอลัมน์ของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ และหนังสือพิมพ์อื่น ๆ อีก 26 ฉบับ จนเธอถึงแก่กรรมในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ครอวลี่เขียนคอลัมน์ตอบปัญหานี้ยาวนานกว่า 9 ปี ในชื่อว่า แอนน์ แลนเดอร์ หลังจากครอวลี่ถึงแก่กรรมแล้ว มีนักเขียนคนอื่นมาตอบจดหมายแทนเธออยู่ในช่วงสั้น ๆ รวมถึง คอนนี่ แชนเซลเลอร์ (Connie Chancellor) แต่ที่มีชื่อเสียงยาวนานที่สุดคือ เอสเทอร์ ลีดเดอร์เรอร์ (Esther Pauline Friedman Lederer 1955 – 2002)

เอสเทอร์ ลีดเดอร์เรอร์ (1955-2002)

เอสเทอร์ หรือ “Eppie” พอลลีน เฟรดแมน ลีดเดอร์เรอร์
จุฬามณีเจดีย์

ตามความเชื่อของพุทธศาสนิกชนเถรวาท จุฬามณีเจดีย์ (บาลี: จุฬามณิเจติย) เป็นเจดีย์บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ที่บรรจุพระจุฬาพระโมลีและพระเขี้ยวแก้วของพระโคตมพุทธเจ้า

ตำนาน

ชาตกัฏฐกถา อรรถกถาอปัณณกชาดก, วิสุทธชนวิลาสินี อรรถกถาพุทธาปทาน, และมธุรัตถวิลาสินี อรรถกถาโคตมพุทธวงศ์ ระบุตรงกันว่า เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช เสด็จถึงหาดทรายริมฝั่งแม่น้ำอโนมา ทรงพระดำริว่าพระเกศาไม่เหมาะแก่สมณะ จึงทรงจับพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ขวา รวบพระจุฬา (จุก) กับพระเมาลี (มวยผม) ด้วยพระหัตถ์ซ้าย แล้วตัดออกเหลือพระเกศายาวสององคุลีเวียนขวาติดพระเศียร แล้วทรงรวบพระจุฬาพร้อมด้วยพระเมาลี อธิษฐานว่า ถ้าจะเป็นพระพุทธเจ้า ขอให้ผมนี้ตั้งอยู่ในอากาศ ถ้าไม่เป็น ก็ให้ตกลงเหนือพื้นดิน แล้วเหวี่ยงไปในอากาศ กำพระจุฬามณีนั้นลอยไประยะประมาณโยชน์หนึ่งแล้วก็ตั้งอยู่ในอากาศ ลำดับนั้น ท้าวสักกะเห็นด้วยจักษุทิพย์ ก็เอาผอบแก้วขนาดโยชน์หนึ่งทูนพระเศียรรับกำพระจุฬามณีนั้น แล้วทรงสถาปนาเป็นพระจุฬามณีเจดีย์สำเร็จด้วยรัตนะ 7 ประการ ขนาด 3 โยชน์ไว้ในภพดาวดึงส์
ในคัมภีร์สุมังคลวิลาสินียังระบุอีกว่า ระหว่างที่โทณพราหมณ์แบ่งพระบรมสารีริกธาตุถวายแก่เจ้าจากแคว้นต่าง ๆ ได้ลักพระเขี้ยวแก้วเบื้องขวาซ่อนไว้ในผ้าโพกศีรษะของตน ท้าวสักกะทรงพระดำริว่าพระเขี้ยวแก้วเบื้องขวานั้นเป็นปัจจัยแห่งการตรัสสอนอริยสัจ 4 เพื่อตัดความสงสัยของบรรดาสัตวโลก ไม่คู่ควรที่พราหมณ์จะทำสักการะได้ จึงทรงถือเอาจากผ้าโพก บรรจุไว้ในผอบทองคำ นำไปประดิษฐาน ณ พระจุฬามณีเจดีย์ด้วย
ปรมัตถทีปนีกล่าวว่า ท้าวสักกะศรัทธาพระเจดีย์นี้อย่างมาก มักจะเสด็จบูชาเนืองๆ
เหงียน กวาง หาย (นักฟุตบอลเกิด พ.ศ. 2540)

ระดับทีมชาติ

วันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2560 เหงียน กวาง หาย เปิดตัวในระดับนานาชาติในนามทีมชาติชุดใหญ่นัดที่เจอกับจอร์แดน ซึ่งจบลงด้วยการเสมอ 0–0 เขาทำประตูแรกของเขาให้กับเวียดนามในนัดที่พบกับกัมพูชาเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
เขาเริ่มมีชื่อเสียงระหว่างการแข่งขันฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี ใน พ.ศ. 2561 เขานำทีมชาติเวียดนามชุดอายุไม่เกิน 23 ปี เข้ารอบชิงชนะเลิศเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของเวียดนามในทุกการแข่งขันของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
ตำนานป่วนก๊วนนางฟ้า

เนื้อเรื่อง

นาวิก หนุ่มน้อยที่ถูกพี่สาวทั้งสามรุมทารุณกรรมในวัยเด็ก ทำให้เขาเป็นโรคเกลียดกลัวผู้หญิงจนขึ้นสมอง ชีวิตเขาทำท่าจะสงบสุขเมื่อพี่สาวทั้งสามออกเดินทางไปต่างประเทศ แต่ชะตาฟ้ากลั่นแกล้งให้วันหนึ่งมีเอเย่นต์นำจดหมายของพี่สาวมาส่งให้ที่บ้านพร้อมผงเกษียรสมุทรสำเร็จรูปที่เมื่อใส่ลงในน้ำแล้วกวนก็จะมีนางอัปสรปรากฏกายออกมาทำให้สิ่งที่ต้องการสมหวัง นาวิกเผลอหยิบซองผงใส่ลงไปในเครื่องซักผ้าโดยไม่ตั้งใจ และแล้วนางอัปสรสาวสวยชื่อว่า น้ำ ก็ปรากฏตัวออกมาทำให้ความรักสมหวัง ชีวิตอันสงบสุขของนาวิกจึงจบลง
แนวร่วมสามัคคีสงเคราะห์ชาติกัมพูชา

แนวร่วมสามัคคีสงเคราะห์ชาติกัมพูชา (เขมร: រណសិរ្សសាមគ្គីសង្គ្រោះជាតិកម្ពុជា รณสิรฺสสามคฺคีสงฺเคฺราะชาติกมฺพุชา; อังกฤษ: Kampuchean United Front for National Salvation: KUFNS; ฝรั่งเศส: Front Uni National pour le Salut du Kampuchéa: FUNSK) หรือในประเทศไทยเป็นที่รู้จักว่า แนวร่วมสามัคคีประชาชาติกู้ชาติกัมพูชา เป็นศูนย์กลางของระบบใหม่ในกัมพูชาที่ต่อมาได้สถาปนาสาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชา แนวร่วมนี้ก่อตั้งเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ในเวียดนาม โดยชาวกัมพูชาที่ต้องการโค่นล้มรัฐบาลเขมรแดงของพล พต เป็นองค์กรทางการเมืองและการทหารของชาวกัมพูชาที่มีบทบาทระหว่างการรุกรานกัมพูชาของเวียดนามที่ทำให้การปกครองของกัมพูชาประชาธิปไตยต้องสิ้นสุดลง และนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลใหม่ องค์นี้มีหลายชื่อตามแต่ละช่วงในประวัติศาสตร์

แนวร่วมปลดปล่อย (พ.ศ. 2521 – 2524)

ในทางการเมืองแนวร่วมปลดปล่อยเป็นองค์กรของกลุ่มนิยมเวียดนามที่มีชื่อว่าพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชา การก่อตั้งแนวร่วมนี้ในกัมพูชาเกิดขึ้นในบริเวณจังหวัดกระแจะ ซึ่งเป็นเขตปลดปล่อยของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาที่ไม่เข้าร่วมกับนโยบายการต่อต้านเวียดนามและเน้นความรุนแรงของพล พต ที่นำไปสู่การนองเลือดในภาคตะวันออกของกัมพูชาใน พ.ศ. 2520 วันประกาศจัดตั้งอย่างเป็นทางการของแนวร่วมคือ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นวันที่นักสังคมนิยมชาวกัมพูชาเรียกว่าการประชุมเพื่อปรับความร่วมมือใหม่ เป้าหมายของแนวร่วมคือต้องการโค่นล้มรัฐบาลของพล พต ต้องการปรับรูปแบบของประเทศโดยใช้โครงสร้างแบบโซเวียตเพื่อคงไว้ซึ่งการปฏิวัติที่เป็นกลาง มีความเป็นไปได้จริง และเห็นคุณค่าของมนุษย์มากกว่าแบบของเขมรแดง แม้ว่าจะมีกลุ่มที่ไม่นิยมคอมมิวนิสต์เข้าร่วมด้วย
การติดต่อประสานงานเพื่อจัดตั้งขบวนการนี้เริ่มตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2521 ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มหลักๆ 5 กลุ่ม คือกลุ่มของเฮง สำรินและเจีย ซีม ที่มีอิทธิพลทางตะวันออกของกัมพูชา กลุ่มของบู ทอง ผู้นำการปฏิวัติในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเมื่อ พ.ศ. 2518 กลุ่มของแปน โสวัณณ์ เจีย สต และจัน ซี เป็นกลุ่มปัญญาชนที่ผ่านการฝึกฝนจากเวียดนาม กลุ่มของฮุน เซน และกลุ่มของเตีย บัญกับใส่ ภูทอง ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านเขมรแดงของชาวไทยเกาะกงที่ลี้ภัยเข้ามาในประเทศไทย โดยมีเวียดนามทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการประสานงาน โดยผู้แทนของเวียดนามที่เกี่ยวข้องคือเล ดึ้ก เถาะ และเล ดึ๊ก อัญ

แนวร่วมแห่งชาติกัมพูชาเพื่อการสร้างชาติและการปกป้อง (พ.ศ. 2524 – 2549)

สองปีหลังจากการปลดปล่อยพนมเปญ แนวร่วมปลดปล่อยได้เปลี่ยนชื่อเป็นแนวร่วมแห่งชาติกัมพูชาเพื่อการสร้างชาติและการปกป้อง (ภาษาอังกฤษ: Kampuchean United Front for National Construction and Defence; ภาษาฝรั่งเศส: Front d'union pour l'édification et la défense de la patrie du Cambodge) แนวร่วมนี้เป็นองค์กรหลักของสาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชา มีบทบาทสำคัญในรัฐธรรมนูญมาตรา 3

แนวร่วมปลดปล่อยเพื่อการพัฒนามาตุภูมิกัมพูชา (พ.ศ. 2549 – ปัจจุบัน)

ในการประชุมครั้งที่ 5 ของแนวร่วมเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2549 แนวร่วมได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น แนวร่วมปลดปล่อยเพื่อการพัฒนามาตุภูมิกัมพูชา (ภาษาอังกฤษ: Solidarity Front for Development of the Cambodian Motherland; ภาษาฝรั่งเศส: Front de solidarité pour le développement de la Patrie du Cambodge)
โรงละคร

โรงละคร หรือ โรงมหรสพ คือ อาคารหรือส่วนใดของอาคารที่ใช้เป็นสถานที่สำหรับฉายภาพยนตร์ แสดงละคร แสดงดนตรี หรือ การแสดงรื่นเริงอื่นใด และ มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปิดให้ประชาชนเข้าชมการแสดงนั้น เป็นปกติธุระ โดยจะมี ค่าตอบแทน หรือ ไม่มีก็ตาม

แนวคิดในการออกแบบ

โรงละคร เป็นสถาปัตยกรรมที่มีความสลับซับซ้อนในการออกแบบ เพราะเป็นอาคารที่มีหน้าที่ใช้สอยมากมายสารพัดแตกต่างกัน แต่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ผู้คนที่มาใช้โรงละครก็มีหน้าที่ที่ไม่เหมือนกัน ทั้ง คนดู คนแสดง เจ้าหน้าที่ในโรงละคร รวมถึงผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ อีกมาก การออกแบบโรงละครต้องสอดคล้องกับเทคนิคด้านเวที ฉาก แสง สี เสียง ระบบปรับอากาศ ฯลฯ นอกจากนี้ยังจะต้องคำนึงถึงความสะดวกและความเพลิดเพลินของผู้ชม
แร็กคูน

ชื่อในภาษาอื่น

คำว่า "แร็กคูน" ในภาษาไทยนั้น เป็นคำที่มาจากภาษาอังกฤษอเมริกัน ซึ่งเดิมทีมาจากภาษาพาวแฮแทนของชาวพื้นเมืองอเมริกัน อันมีความหมายว่า "ผู้ที่ถูไถด้วยมือ" อย่างไรก็ตาม ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของแร็กคูน (จากภาษาละตินและภาษากรีก) คือ Procyon lotor แปลว่า "ตัวก่อนหมาล้างน้ำ" แต่ชื่อทางวิทยาศาสตร์เก่านั้นคือ Ursus lotor อันมีความหมายว่า "หมีล้างน้ำ" โดย Ursus แปลว่า "หมี" และ lotor "ล้างน้ำ" ดั่งนั้น ภาษาอื่นๆ มักใช้คำที่เกี่ยวกับสัตว์ที่ล้างน้ำ เช่นหลายภาษาใช้คำที่คล้าย "หมีล้างน้ำ" ได้แก่ ภาษาเยอรมัน Waschbär, ภาษาดัตช์ wasbeer, ภาษาอิตาลี orsetto lavatore, ภาษากาตาลา ós rentador, ภาษาฮังการี mosómedve,  ภาษาจีนกลาง ฮวั่น-ฉง(浣熊) และภาษาญี่ปุ่น อะระอิกุมะ (アライグマ) เป็นต้น แต่ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาโปรตุเกส (ในประเทศโปรตุเกส)ใช้คำว่า "หนู" แทน "หมี" ได้แก่ raton laveur และ ratão-lavadeiro "หนูล้างน้ำ" 
นอกจากนี้ ยังมีภาษาอื่นใช้คำที่ไม่มีคำว่า "ล้างน้ำ" แต่มีคำว่า "หมี" เช่น ในภาษาเวียดนาม คือ เคิ้ว-แหม่ว-หมี (gấu mèo Mỹ)  อันแปลว่า "หมีแมวอเมริกัน" หรือ "หมีแพนด้าอเมริกัน" ("หมีแมว" หมายถึง "หมีแพนด้า")
ปิตาจารย์แห่งคริสตจักร

ปิตาจารย์แห่งคริสตจักร (อังกฤษ: Church Fathers, Fathers of the Church) ปิตาจารย์แห่งคริสตจักรยุคแรก (Early Church Fathers) หรือ ปิตาจารย์ศาสนาคริสต์ (Christian Fathers) คือนักเทววิทยาที่มีบทบาทสำคัญในศาสนาคริสต์ยุคแรก ปิตาจารย์เหล่านี้มักเป็นอาจารย์หรือมุขนายกที่มีบทบาทสำคัญในยุคนั้น งานเขียนของปิตาจารย์ถือเป็นบรรทัดฐานความเชื่อของคริสต์ศาสนิกชนในศตวรรษต่อ ๆ มา ปิตาจารย์บางคนอาจไม่ใช่นักบุญ ไม่ได้รับศีลอนุกรม แต่ส่วนมากก็ได้รับความเคารพจากคริสตจักรต่าง ๆ ทั้งโรมันคาทอลิก อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ แองกลิคันคอมมิวเนียน และลูเทอแรน
ออริเจนและเทอร์ทิวเลียนเป็นสองปิตาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาก แต่ก็ไม่ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสตจักรคาทอลิก ออริเจนแม้จะมีอิทธิพลมากในศาสนาคริสต์ตะวันออก แต่เนื่องจากเขาเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดจึงถูกประณามว่าเป็นพวกนอกรีต ส่วนเทอร์ทิวเลียนตอนแรกเป็นที่ยอมรับในคริสตจักรเพราะสนับสนุนแนวคิดตรีเอกภาพนิยม แต่ต่อมาได้รับแนวคิดของลัทธิมอนทานิสต์จึงถูกประณามว่าเป็นพวกนอกรีตเช่นกัน
กฟิดซึน

กฟิดซึน (โปแลนด์: Kwidzyn; เยอรมัน: Marienwerder) เป็นเมืองทางเหนือของประเทศโปแลนด์ตั้งอยู่บนแม่น้ำลีวา มีเนื้อที่ 21.82 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 37,814 คน โดยเมืองหลักคือเทศมณฑลกฟิดซึน หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ดินแดนส่วนใหญ่ของปรัสเซียตะวันตกถูกรวมเข้าเป็นสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพแดงของสหภาพโซเวียตได้เข้ายึดครองเมือง