google/wiki40b huggingface dataset:
ภาษาปาสกาล

ภาษาปาสกาล เป็นภาษาโปรแกรมที่ใช้กันอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในวงการศึกษา คิดค้นขึ้นโดยนีเคลาส์ เวียร์ท (Niklaus Wirth) นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวสวิสใน ค.ศ. 1970 เพื่อช่วยในการเรียนการสอนการเขียนโปรแกรมโครงสร้าง (structured programming) ภาษาปาสกาลนั้นพัฒนาขึ้นมาจากภาษาอัลกอล (Algol) และชื่อปาสกาลนั้นตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่แบลซ ปัสกาล นอกเหนือจากภาษาปาสกาลแล้ว เวียร์ทได้พัฒนาภาษาโมดูลาทู (Modula-2) และโอเบอรอน (Oberon) ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายกับภาษาปาสกาล แต่สามารถรองรับการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ (object-oriented programming)

โครงสร้างอย่างง่าย

โปรแกรมภาษาปาสกาลทุกอัน จะเริ่มต้นด้วยคีย์เวิร์ด Program และส่วนของโค้ดจะอยู่ระหว่างคีย์เวิร์ด Begin และ End ภาษาปาสกาลนั้นไม่สนใจความแตกต่างระหว่างตัวพิมพ์ใหญ่และตัวพิมพ์เล็ก ("end" มีผลเท่ากับ "End"). เซมิโคลอน (;) ใช้เพื่อแบ่งคำสั่ง และ มหัพภาค(.) ใช้เมื่อจบโปรแกรม (หรือยูนิต)
ภาษาปาสกาลเป็นภาษาที่มีโครงสร้างที่ตายตัว เช่นการประกาศตัวแปร จะอยู่ระหว่าง Program กับ Begin โดยไม่สามารถไปประกาศที่อื่นได้เหมือนกับภาษา VB, C หรือภาษาอื่น ๆ ทำให้ผู้เรียนได้ทราบถึงขั้นตอนการเขียนโปรแกรมที่ถูกต้อง เพื่อง่ายต่อการตรวจสอบในภายหลัง
program HelloWorld(output);// ประกาศตัวแปรที่นี่begin
    WriteLn('Hello, World!')end.
ความสอดคล้องกันของจอตา

ความสอดคล้องกันของจอตา (อังกฤษ: Retinal correspondence) เป็นความสัมพันธ์แบบจับคู่ตามธรรมชาติระหว่างเซลล์ของจอตาทั้งสองข้างของมนุษย์ คือภาพจากวัตถุเดียวกันจะเร้าเซลล์ทั้งสองชุด ซึ่งก็จะส่งข้อมูลไปยังสมอง ที่ประมวลข้อมูลให้เป็นภาพเดียวโดยอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกันในปริภูมิ

รูปแบบ

Normal retinal correspondence (NRC, ความสอดคล้องกันของจอตาแบบปกติ) เป็นภาวะการเห็นด้วยสองตาที่รอยบุ๋มจอตาทั้งสองทำงานร่วมกันโดยมีจุดอื่น ๆ ในจอตาที่สอดคล้องกันด้วย มีผลให้เปลือกสมองส่วนการเห็นสามารถรวมภาพจากสองตาเป็นภาพเดียวกัน
Abnormal/anomalous retinal correspondence (ARC, ความสอดคล้องกันของจอตาแบบผิดปกติ) เป็นการปรับตัวของระบบประสาทสัมผัสต่อการเห็นด้วยสองตาที่มีการเบี่ยงเบนอย่างผิดปกติเป็นระยะเวลานาน (เช่น ตาเหล่) คือ รอยบุ๋มจอตาของตาที่ไม่เข กับบริเวณจอตาที่ไม่ใช่รอยบุ๋มของตาที่เขจะทำงานร่วมกัน โดยบางครั้งทำให้เห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตา
ฝันร้าย

ฝันร้าย (อังกฤษ: nightmare) เป็นความฝันไม่น่าอภิรมย์ที่สามารถทำให้เกิดการตอบสนองทางอารมณ์เชิงลบอย่างรุนแรงจากจิต ที่โดยทั่วไปมักเป็นความกลัวหรือสยอง แต่ยังรวมถึงความสิ้นหวัง ความวิตกกังวลและความเศร้าใหญ่หลวงด้วย ความฝันอาจมีสถานการณ์อันตราย ไม่สบาย ความกลัวทางจิตหรือทางกาย ผู้ที่ฝันร้ายโดยทั่วไปมักตื่นขึ้นโดยความทุกข์ทรมานและอาจไม่สามารถกลับไปนอนหลับได้เป็นระยะเวลานาน
ฝันร้ายสามารถเกิดจากสาเหตุทางกายภาพ เช่น การนอนหลับในที่ตำแหน่งที่ไม่สบายหรือติดขัด มีไข้ หรือสาเหตุทางจิตวิทยา เช่น ความเครียด ความวิตกกังวลและการย่อยอนุพันธ์ฝิ่น (opioid drugs) ที่ใช้ในยาแก้ปวด เช่น ออกซิโคโดนและไฮโดรโคโดน ก็ได้ การรับประทานก่อนเข้านอน ซึ่งเพิ่มเมแทบอลิซึมของร่างกายและกิจกรรมของสมอง ก็สามารถเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดฝันร้ายได้ ฝันร้ายกลับเป็นซ้ำที่สามารถรบกวนรูปแบบการนอนหลับและเป็นเหตุของการนอนไม่หลับอาจต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์
มายึม โชยิง วังโม ดอร์จี

พระประวัติ

มายึม โชยิง วังโม ดอร์จี ประสูติในวงศ์เจ้านายแห่งรัฐสิกขิมปี พ.ศ. 2440 ณ กังต็อก เป็นพระธิดาในทูต็อบ นัมกยัล (Thutob Namgyal) มหาราชาแห่งสิกขิม ประสูติแต่เยเซย์ ดอลมา (Yeshay Dolma)
มายึมเสกสมรสกับก็อนซิง โซนัม ต็อบกเย ดอร์จี (Gonzing Sonam Tobgye Dorji) และมีพระธิดาพระองค์หนึ่ง ที่ต่อมามีพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีเกซัง โชเดนหลังอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ดอร์จี วังชุก ด้วยเหตุนี้ราชวงศ์วังชุกจึงมีเชื้อสายเจ้านายสิกขิมมาผสม ทั้งนี้พระองค์ศรัทธาในบวรพุทธศาสนายิ่ง โดยบริจาคทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อสร้างวัดและอารามจำนวนหนึ่ง
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุกทรงโปรดเกล้าสถาปนามายึมขึ้นเป็นเจ้าแห่งราชวงศ์วังชุก ด้วยเป็นพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี ต่อมาพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 สิริพระชนมายุ 97 พรรษา

ทรงออกแบบธงชาติภูฏาน

พระองค์ทรงออกแบบธงชาติภูฏานตามพระราชเสาวนีย์ของสมเด็จพระราชินีเกซัง โชเดน เพื่อใช้สำหรับการประชุมของชาติเอเชียครั้งแรกที่กรุงนิวเดลี ในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2490 ที่ประเทศภูฏานได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมพร้อมกับประเทศอื่นอีก 27 ประเทศ โดยพระองค์และลอนเชน จิกมี ปัลเดน ดอร์จี (Lonchen Jigme Palden Dorji) อดีตนายกรัฐมนตรี เป็นตัวแทนของประเทศสำหรับเข้าร่วมประชุม
ในการออกแบบธงชาตินั้นทรงเลือกมังกรเป็นสัญลักษณ์ตามนามของประเทศที่มีความหมายในภาษาซองคาว่า "ดินแดนแห่งมังกร" ส่วนสีส้มและเหลืองนั้นเป็นสีที่สื่อถึงพุทธศาสนา
เตโตรมิโน

เตโตรมิโน (อังกฤษ: Tetromino) เป็นรูปเรขาคณิตจากรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสสี่รูปติดต่อกัน เป็นโพลิโอมิโนชนิดหนึ่ง มีทั้งหมด 7 เตโตรมิโน ถ้าไม่นับรูปที่เกิดจากการหมุน โพลิคิวบ์หรือทรงที่เกิดจากลูกบาศก์ติดต่อกันสี่ลูกจะเรียกว่า เตตระคิวบ์ (อังกฤษ: Tetracube) ซึ่งจะเพิ่มเติมจากเตโตรมิโนสามอัน ซึ่งทั้งสามเกิดจากหนึ่งลูกบาศก์บนไตรโอมิโนหัก
เตโตรมิโนชนิดข้างเดียวได้ถูกใช้ในวิดีโอเกมเตตริส ซึ่งในเกมจะเรียกว่า tetrimino

อิสระ

จะมีทั้งหมดห้าเตโตรมิโนอิสระ คือเตโตรมิฌนที่หมุน, ย้าย และสะท้อนได้ ได้แก่รูป  I, O, Z, T และ L

คงที่

คือเตโตรมิโนที่เคลื่อนย้ายได้อย่างเดียว รวมทั้งหมด 19 ชิ้น ได้แก่หนึ่งชิ้นจากการหมุนรูป O, สองชิ้นจากการหมุนรูป I, S, Z, และสี่ชิ้นจากการหมุนรูป T, J, L
โอนิงิริ

ประวัติ

โอนิงิริในสมัยก่อนมีลักษณะปั้นเป็นก้อนกลมเพื่อง่ายในการถือและไปกินนอกสถานที่ โดยในยุคก่อนซามูไรสามารถพกพาไปกินได้สะดวกในสนามรบ โดยในยุคเฮอังได้มีการห่อข้าวปั้นในลักษณะเป็นเหลี่ยมขึ้น เพื่อให้ง่ายต่อการวางซ้อนกัน จากยุคคามากูระจนถึงยุคเอโดะ โอนิงิริยังไม่มีการห่อด้วยสาหร่าย โดยปรุงรสด้วยเกลือเป็นหลัก จนกระทั่งยุคเมจิที่เริ่มมีการรู้จักใช้สาหร่ายในอาหารต่าง ๆ
หลังจากที่มีการใช้เครื่องจักรในการห่อข้าวปั้นไม่เป็นผลสำเร็จ เนื่องจากรูปร่างที่ยากต่อการทำ จนกระทั่งในช่วงประมาณคริสต์ทศวรรษ 1980 ได้มีการห่อข้าวปั้นในรูปแบบใหม่คือ ปั้นข้าวปั้นก่อนแล้วค่อยยัดไส้ โดยการห่อข้าวเป็นรูปสามเหลี่ยมและยัดไส้ตามเข้าไปทีหลัง และสุดท้ายปิดรูด้วยสาหร่าย โดยในภายหลังได้มีการพัฒนาบรรจุภัณฑ์ข้าวปั้นและสาหร่ายแยกจากกัน เพื่อป้องกันปัญหาสาหร่ายที่ห่อนั้นเหนียว โดยจะต้องนำสาหร่ายมาพันรอบข้าวปั้นก่อนรับประทาน

การหาซื้อโอนิงิริ

โอนิงิริสามารถหาซื้อได้ในร้านสะดวกซื้อเกือบทุกร้านในประเทศญี่ปุ่น โดยมีไส้แบบต่าง ๆ โดยจะเห็นได้ว่าโอนิงิริเป็นอาหารกินเล่นที่นิยมมากที่สุดอย่างหนึ่ง โดยในประเทศญี่ปุ่นมีร้านขายโอนิงิริโดยเฉพาะที่เรียกว่า "โอนิงิริยะ" ซึ่งทำโอนิงิริตามสั่ง
ในประเทศไทย จะมีโอนิงิริขายตามร้านอาหารญี่ปุ่น ร้านสะดวกซื้อ และตามซูเปอร์มาร์เก็ตต่าง ๆ บางแห่งได้ดัดแปลงรสชาติเพื่อให้ถูกปากคนไทย

ไส้ต่าง ๆ

โอนิงิริมีตั้งแต่แบบไม่มีไส้ และแบบมีไส้ต่าง ๆ เช่น ปลา ปลาไหล ชิราโกะ ฟูริกาเกะ ผักดอง กิมจิ โนซาวานะ ยำสาหร่าย สึกูดานิ อูเมโบชิ คานิ มิโซะ เม็นไตโกะ อูนิ โอกากะ ทาราโกะ สลัดไข่กุ้ง สลัดปูอัด ซาบะย่างเกลือ แซลมอนย่างซีอิ๊ว
ฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2000

สิทธิการออกอากาศ

สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ จำหน่ายลิขสิทธิ์การถ่ายทอดโทรทัศน์ ซึ่งอยู่ในช่วงเวลา 20:15-22:15 น., 22:15-00:15 น. และ 01:30-03:30 น. ให้แก่สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบก ช่อง 7 ได้รับลิขสิทธิ์เพียงผู้เดียวในการถ่ายทอดการแข่งขันฟีฟ่าฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2000 ในทุกนัดที่ฟุตซอลทีมชาติไทย ลงแข่งขัน
พิเชียร อำนาจวรประเสริฐ

นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักจัดรายการวิทยุ เป็นอดีตนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519

ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายบ๋วยเลี้ยง และนางงิ้น แซ่อึ้ง จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (2512-2517) โดยสอบได้เป็นที่ 1 ของประเทศในสายศิลป์ ปีการศึกษา 2516 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เคยเป็นคนเดือนตุลามาก่อน จึงมีเพื่อนที่รู้จักมากมายที่เป็นคนเดือนตุลาเช่นเดียวกัน ทั้งฝ่ายรัฐบาล, ฝ่ายค้าน, และเอ็นจีโอ โดยตอนเรียนอยู่ปี 2 ได้รับเลือกให้เป็นอุปนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ฝ่ายนอก และได้เข้าไปเป็นกรรมการบริหารของศูนย์กลางประสานงานนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) และเมื่อขึ้นปี 3 ได้ตัดสินใจเข้าลงแข่งขันและได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์

นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ เคยเป็นผู้สมัคร กทช. (คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์) และได้รับคัดเลือกมาเป็นลำดับที่หนึ่ง ด้วยคะแนนถึง 151 คะแนน จากวุฒิสภา ก่อนที่คณะกรรมการชุดนี้จะถูกยกเลิกไปเนื่องจากเหตุรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และเป็นผู้ที่มีบทบาทเรียกร้องให้บรรจุพุทธศาสนาไว้เป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ด้วย เสียจนต้องร้องไห้ออกมาในการประชุม
ปัจจุบันได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 2 กรุงเทพมหานคร คู่กับ นางสาวสุภาภรณ์ แสงทอง อดีตนักแสดง กับ ดร.อายุทธ์ จิรชัยประวิตร นักวิชาการ ในการเลือกตั้งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2550 แต่ไม่ได้รับเลือกทั้ง 3 คน
ไจโรคิวโพลาโรทันดาห้าเหลี่ยม

ไจโรคิวโพลาโรทันดาห้าเหลี่ยม (อังกฤษ: pentagonal gyrocupolarotunda) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำคิวโพลาห้าเหลี่ยม (pentagonal cupola: J5) มาประกอบเข้ากับโรทันดาห้าเหลี่ยม (pentalgonal rotunda: J6) บนฐานรูปสิบเหลี่ยมปรกติ โดยให้หน้ารูปสามเหลี่ยมไม่อยู่ติดกัน (บิด 36 องศา) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 15 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 7 หน้า รวม 27 หน้า รูปทรงนี้มี 25 จุดยอด 50 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 33 (Johnson solid: J33)
ขจรศักดิ์ มานะพรชัย

ชีวิตส่วนตัว

ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางหรรษา มานะพรชัย (ชื่อเล่น:ก้อย) ปัจจุบันเป็นเจ้าหน้าที่บรรณารักษ์ วิทยาเขตสุพรรณบุรี มีบุตรชาย 2 คน นายภวิศ มานะพรชัย (ชื่อเล่น:แชมป์) ทำงานธุรกิจส่วนตัว และ นายเตชิต มานะพรชัย (ชื่อเล่น:ท็อป) ซึ่งกำลังศึกษาชั้นมัธยมศึกษาที่ปี 5 โรงเรียนกรรณสูตศึกษาลัย
พระศาสนโศภน (ภา ภาณโก)

ชาติกำเนิด

พระศาสนโศภน (ภา ภาณโก) มีนามเดิมว่า ใช้ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น ภา ท่านเป็นบุตรคนเดียวของเถ้าแก่ชุนกับนางฟักทอง แซ่แต้ เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2423 แรม 2 ค่ำ เดือน 12 ที่ตำบลวัดทองนพคุณ อำเภอคลองสาน จังหวัดธนบุรี บิดาท่านเสียชีวิตตั้งแต่ท่านอายุยังน้อย มารดาจึงแต่งงานใหม่มีบุตรชายอีกหนึ่งคนชื่อเทียนเป๊า ซึ่งภายหลังได้รับราชการทหารมียศและบรรดาศักดิ์เป็น พันโท พระสุวรรณชิต (วร กังสวร) (ชื่อและนามสกุลใหม่ที่สมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ประทานให้)

อุปสมบท

พระศาสนโศภนบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2440 ที่วัดบุรณศิริมาตยาราม มีพระปัญญาพิศาลเถระ (สิงห์ อคฺคธมฺโม) วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ แล้วย้ายมาอยู่วัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม เมื่ออายุครบอุปสมบท ได้เข้าอุปสมบทที่วัดราชบพิธฯ เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 โดยมีพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระภัทรศีลสังวร (เทด) วัดราชผาติการามวรวิหาร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับฉายาว่า "ภาณโก"

การศึกษา

ก่อนบวชท่านได้ศึกษาภาษาไทยกับนายรองราชบรรหาร (แย้ม) อุปสมบทแล้วได้ศึกษาภาษาบาลีกับอาจารย์หลายท่าน ได้แก่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ขณะดำรงพระยศเป็นหม่อมเจ้าและพระองค์เจ้า พระยาธรรมปรีชา (ทิม) นายชู เปรียญ และนายนวลบ้าง ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส โปรดให้ไปเรียนกับพระองค์ที่วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร จนปี พ.ศ. 2441 ท่านสอบได้บาเรียนตรี (หลักสูตรเฉพาะของมหามกุฏราชวิทยาลัย) และปี พ.ศ. 2446 สอบบาลีสนามหลวงที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามได้เปรียญธรรม 3 ประโยค ได้รับพระราชทานพัดหน้านางพื้นแพรเหลืองปักดิ้นเลื่อม ในการทรงตั้งเปรียญเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2447

มรณภาพ

พระศาสนโศภน (ภา ภาณโก) อาพาธด้วยไข้กาฬ แต่แพทย์ปัจจุบันสันนิษฐานว่าเป็นฝีดาษ แม้อาการอาพาธจะรุนแรงแต่ท่านยังดำรงสติสัมปชัญญะดีอยู่ตลอด ในวาระสุดท้ายท่านกล่าวว่า "ไปละ อยู่กันเป็นสุข ๆ เถิด" แล้วลมหายใจท่านก็ค่อย ๆ แผ่วลง จนถึงแก่มรณภาพเมื่อเวลา 23:25 น. วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2489 สิริอายุได้ 65 ปี 325 วัน พรรษา 47
ทางด่วนเหนือ–ใต้ (ประเทศเวียดนาม)

ทางด่วนเหนือ-ใต้ (เวียดนาม: Đường cao tốc Bắc-Nam; อังกฤษ: North-South Expressway) เป็นชื่อสามัญที่ใช้เรียกทางด่วนในเวียดนามซึ่งอยู่ในแผนการก่อสร้าง อยู่ใกล้กับ National Highway เชื่อมต่อระหว่างเมืองฮานอยกับ Cần Thơ ทางด่วนสายนี้จะมีความยาวทั้งสิ้น 1,941 กิโลเมตร มูลค่าก่อสร้างทั้งหมด 18,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปัญหาชาวยิว

ประวัติ

คำว่า "ปัญหาชาวยิว" ใช้ครั้งแรกในบริเตนใหญ่นับแต่ประมาณ ค.ศ. 1750 ตามข้อมูลนักวิชาการการล้างชาติโดยนาซี ลูซี ดาวีโดวิกซ์ (Lucy Dawidowicz) คำว่า "ปัญหาชาวยิว" ดังที่เริ่มปรากฏใช้ในยุโรปตะวันตกนี้ เป็นการแสดงออกอย่างเป็นกลางถึงทัศนะในแง่ลบต่อลักษณะเฉพาะภายนอกและติดตาของยิวในฐานะผู้คนต่อเบื้องหลังของชาตินิยมทางการเมืองและรัฐชาติใหม่ที่กำลังรุ่งเรืองขึ้น ดาวีโดวิกซ์เขียนว่า "ประวัติศาสตร์การปลดปล่อยชาวยิวและการต่อต้านยิวยุโรปนั้นเต็มด้วย 'หนทางแก้ไขปัญหาชาวยิว' ที่มีการเสนอ" ปัญหานั้นอภิปรายกันต่อไปในฝรั่งเศส (เรียกว่า "la question juive") หลังการปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1789 ก่อนขยายไปยังเยอรมนีผ่านบทความ "Die Judenfrage" (ดี ยูเดนฟราเกอ) ของบรูโน เบาเออร์
นับแต่จุดนั้น บทความ จุลสาร บทความหนังสือพิมพ์และหนังสืออื่นอีกนับร้อยถูกเขียนขึ้นว่าด้วยหัวข้อดังกล่าว โดยมีการเสนอ "ทางแก้" หลากหลาย รวมทั้งการโยกย้ายถิ่นฐาน การเนรเทศ และการดูดกลืนประชากรยิว คล้ายกัน งานวรรณกรรมอีกนับร้อยชิ้นเขียนขึ้นเพื่อคัดค้าน "ทางแก้" เหล่านี้ และเสนอทางแก้เช่น บูรณาการใหม่ และการศึกษา
อย่างไรก็ดี การถกเถียงนี้ไม่อาจตัดสินได้ว่าปัญหาชาวยิวข้องเกี่ยวกับปัญหาที่คู่ปรับของชาวยิวเยอรมันก่อขึ้นมากกว่าหรือกลับกัน อันเป็นปัญหาซึ่งเกิดขึ้นจากการมีชาวยิวเยอรมันต่อคู่ปรับของพวกเขา
นับแต่ราว ค.ศ. 1860 เป็นต้นมา แนวคิดนี้ได้มีแนวโน้มต่อต้านยิวเพิ่มขึ้น ชาวยิวได้รับการอธิบายภายใต้ชื่อนี้ว่าเป็นอุปสรรคกีดขวางต่ออัตลักษณ์และความเชื่อมแน่นของชาติเยอรมันและในฐานะศัตรูภายในประเทศของชาวเยอรมันเอง ผู้ต่อต้านชาวยิวเช่น วิลเฮล์ม มาร์, คาร์ล ออยเกน ดือริง, เธโอดอร์ ฟริทช์, ฮิวสตัน สจวร์ต เชมเบอร์เลน, พอล เดอ ลาการ์ด เป็นต้น ประกาศว่า ปัญหาชาวยิวเป็นปัญหาทางเชื้อชาติซึ่งไม่อาจแก้ไขได้ด้วยการผสานกลืน เพื่อที่จะเสนอข้อเรียกร้องสำหรับ "การนำยิวออกจาก" สื่อ การศึกษา รัฐและเศรษฐกิจ ความเข้าทีทางวัฒนธรรม ร่วมกับข้อเรียกร้องให้บังคับมิให้มีการแต่งงานระหว่างยิวกับผู้ที่ไม่ใช่ยิว พวกเขายังใช้นิยามนี้ขับยิวออกจากตำแหน่งครอบงำทางสังคมที่มากกว่าของพวกเขา
การใช้สำนวนนี้อย่างไม่เป็นทางการมากที่สุดใช้โดยนาซีในช่วงต้นและกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งลงเอยด้วยการนำ "ทางแก้ปัญหาชาวยิวสุดท้าย" ไปปฏิบัติระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ขั้นตอนวิธีสมิธ-วอเตอร์แมน

ขั้นตอนวิธี

1. สร้างเมตริกซ์สมมาตร H ขนาดใหญ่กว่าความยาวของลำดับ 1 ช่อง
2. ให้คะแนนเมตริกซ์แต่ละช่องด้วยเงื่อนไขดังนี้
- H(i,0) = 0 , H(0,j) =0 ; 0 < i <= m , j <= n โดยที่ m,n=ความยาวของลำดับ 1และ2 ตามลำดับ
-ถ้าลำดับลำดับที่ i,j ของลำดับที่ 1 และ 2 ตรงกัน  w(a_i,b_j) =2 ถ้าไม่ตรงกัน w(a_i,b_j) = -1
-เติมช่องเมตริกซ์แต่ละช่องให้เป็นค่ามากที่สุดดังต่อไปนี้

H(i,j) = \max \begin{Bmatrix}
0 \\
H(i-1,j-1) + \ w(a_i,b_j) & \text{Match/Mismatch} \\
H(i-1,j) - 1 \ \text{Deletion} \\
H(i,j-1) - 1 \ \text{Insertion}
\end{Bmatrix}
,\; 1\le i\le m, 1\le j\le n
3. นำเมตริกซ์ที่ได้ไปคิดย้อนกลับเพื่อหาลำดับที่ได้ผลลัพธ์ค่ามากที่สุดโดยคิดดังนี้
-หาค่าจากเมตริกซ์ช่องก่อนหน้าที่มากที่สุด จนได้เมตริกซ์ช่องที่มีค่าเป็น 0
-นำพิกัดช่อง (i,j) ที่ย้อนไปจากขั้นตอนที่แล้วมาหาลำดับ โดย
-พิกัดที่เปลี่ยนแปลงทั้ง i,j หมายถึงกรณีที่ ลำดับ i,j ของลำดับสองตรงกัน หรือไม่ตรงกัน
-พิกัดที่เปลี่ยน i เพียงอย่างเดียว หมายถึงกรณีที่ คิดลำดับ i-1,j แทน i,j
-พิกัดที่เปลี่ยน j เพียงอย่างเดียว หมายถึงกรณีที่ คิดลำดับ j-1,j แทน i,j
4. พิจารณ์กรณีต่างๆ โดยดูจากเมตริกซ์และพิกัดที่เปลี่ยนไป จนเป็นลำดับที่ต้องการ
ศาสนเภทตะวันตก

ศาสนเภทตะวันตก (อังกฤษ: Western Schism) หรือ ศาสนเภทพระสันตะปาปา (อังกฤษ: Papal Schism) เป็นศาสนเภทภายในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งแต่ปี 1378 ถึง 1417 เกิดจากบุคคลสองคนอ้างตนว่าเป็นพระสันตะปาปาพร้อมกัน ความขัดแย้งทางเทววิทยานี้ถูกขับเคลื่อนด้วยการเมืองมากกว่าครั้งใด ๆ สุดท้ายความขัดแย้งก็จบลงด้วยการสังคายนาคอนสแตนส์ เรียกร้องให้พระสันตะปาปาสองพระองค์ปกครองศาสนจักรร่วมกัน

จุดเริ่มต้น

ศาสนเภทในคริสตจักรโรมันตะวันตกเป็นผลจากจากการที่สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 11 เสด็จกลับมาประทับกรุงโรมเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 1377 เป็นอันสิ้นสุดอาวีญงปาปาซี ที่นำความเสื่อมเสียมาสู่คริสจักรโรมันตะวันตก เพราะทำให้ฝรั่งเศสที่มีอำนาจเหนือพระสันตะปาปา ความพยายามที่จะขยายอำนาจของระบบอุปถัมภ์และเพิ่มรายได้
มรดกศาสตราจารย์

เนื้อเรื่องย่อ

ฮาร์รี่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านโฮลด์สเวิร์ธ และในเช้าวันหนึ่งเค้าได้รับพินัยกรรมจากอเมริกา มาจากญาติซึ่งเค้าไม่เคย รู้จัก มร.โฮลด์สเวิร์ธคาดว่าคงมาจากปู่ที่เป็นศาสตราจารย์ด้านภาษาศาสตร์อยู่ที่นั่น ฮาร์รี่ฝันถึงมรดกที่จะได้รับทั้งวัน แต่เมื่อสิ่งนั้นมาถึงกลับเป็นแค่นกแก้ว พันธุ์อัฟริกันสีเทา หางแดง 1 ตัว ในช่วงแรกที่แมดิสัน (ชื่อนกแก้ว) มาอยู่ที่บ้านของฮาร์รี่ มันไม่ พูดอะไรเลย แต่หลังจากฮาร์รี่ค้นพบว่าแมด (ชื่อเล่นของแมดิสัน) มีความสามารถมากแค่ไหน และกลายเป็นเพื่อนสนิทของฮาร์รี่ แมดช่วยฮาร์รี่ทำการบ้าน และเล่นเกมส์ต่างๆ ทั้งครอบครัวต่างมีความสุข ที่มีแมดมาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน จนกระทั่งวันหนึ่งก็เกิด เหตุการณ์ไม่คาดฝัน บ้านถูกงัดและแมดหายตัวไป บ้านโฮลด์สเวิร์ธทั้งแจ้งความ และตามหาตามสวนสัตว์และคลีนิคสัตว์ แต่ไม่ เจอนกแก้วอัฟริกันสีเทา หางแดง ที่ฉลาดอย่างแมดเลย ส่วนแมดหลังจากโดนโจรจับตัวไปก็หนีออกมาได้ ด้วยอาการสบักสบอม และได้ไปพบกับคนแก่ใจบุญ เอาแมดไปรักษาจนแข็งแรงดี หลังจากนั้นแมดก็หนีออกมาจากบ้านของชายแก่ และโทรศัพท์กลับ ไปที่บ้านของฮาร์รี่ และในที่สุดแมดได้กลับมาที่บ้านโฮลด์สเวิร์ธอีกครั้ง แต่สมาชิกในบ้านได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว มีนกแก้ว อัฟริกันสีเทา หางแดง อีก 1 ตัวอยู่ในห้อง
ตี๋ ดอกสะเดา

ประวัติ

ตี๋ เป็นลูกชายของนายออด เข้าสู่วงการบันเทิงในขณะที่ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่นอายุเพียง 16-17 ปี ประมาณปี 2528 ด้วยการเป็นคนติดตามเด๋อ ดอกสะเดา นักแสดงตลกที่มีชื่อเสียงหัวหน้าคณะเด๋อ ดอกสะเดา   ซึ่งขณะนั้นกำลังทำวงดนตรีลูกทุ่งอยู่ โดยเข้าไปอาศัยกินอยู่หลับนอนในบ้านของเด๋อเลย ด้วยความที่ชื่นชอบเด๋อเป็นการส่วนตัว จากการแนะนำของเอกพจน์ วงศ์นาค นักร้องลูกทุ่งชื่อดังที่รู้จักกันดีกับตี๋ จนเสมือนเป็นพี่น้องกัน
ตี๋ ได้ทำหน้าที่เป็นมือกลองตีรับในจังหวะที่เล่นมุขตลกบนเวที โดยทำหน้าที่นี้อย่างเดียวอยู่นานถึง 2 ปี จนกระทั่งวันหนึ่งปี 2530 ได้มีเหตุบังเอิญให้ต้องเล่นตลกสด ๆ บนเวทีครั้งแรก ในเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ จากการที่ดู๋ ดอกกระโดน ที่ถูกวางตัวไว้แต่แรก ไม่อาจเล่นได้ อีกทั้งผู้ที่วางตัวให้เป็นนักแสดงสำรองก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่อาจเล่นได้ โอกาสเลยตกมาที่ตี๋ ซึ่งรู้จังหวะรับส่งมุขเป็นอย่างดี จากการเรียนรู้แบบครูลักพักจำมานานถึง 2 ปี 
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2540 ได้เล่นภาพยนตร์เรื่องแรก คือ ถ้าแน่จริงลองสิ และมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป ในปี พ.ศ. 2546 เมื่อได้เล่นละครโทรทัศน์แนวซิทคอมเรื่อง บางรักซอย 9 ทางช่อง 9 ในบทของ "แมน" คู่กับเหลือเฟือ มกจ๊ก ซึ่งเป็นตัวละครที่มีบุคลิกตรงข้ามกับ "ชัดเจน" ที่รับบทโดย ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง 
ชีวิตส่วนตัว ตี๋ สมรสแล้วกับบุคคลในวงการบันเทิง โดยภรรยาเป็นผู้ที่ติดต่อเบื้องหลัง ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกันทั้งหมด 1 คน และมีบุตรที่เกิดจากภรรรยาคนเก่าของตี๋อีก 1 คน และมีกิจการของตัวเอง คือ ไอศกรีมทอด
ฮานอย

ประวัติศาสตร์

ฮานอย หมายถึงตอนต้นของแม่น้ำ ตั้งอยู่ตอนต้นอยู่บนลุ่มแม่น้ำแดง ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ลี้สถาปนาขึ้นเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 1553 โดยใช้ชื่อว่า ทังล็อง แปลว่า มังกรเหิน จนกระทั่ง พ.ศ. 2245 กษัตริย์ราชวงศ์เหงียนได้ย้ายเมือหลวงไปอยู่เมืองเว้เมื่อตกเป็นส่วนหนึ่ของอินโดจีนฝรั่งเศส ฮานอยจึงกลับมาเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการอีกครั้งใน พ.ศ. 2430 ภายหลังได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2489 ดินแดนเวียดนามแยกออกเป็นสองประเทศ โดยฮานอยเป็นเมืองหลวงของเวียดนามเหนือ เมื่อรวมประเทศใน พ.ศ. 2519 จึงเป็นเมืองหลวงหนึ่งเดียวของเวียดนามในปัจจุบัน

ภูมิศาสตร์

ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแดง มีทะเลสาบอยู่หลายแห่ง

เขตการปกครอง

ฮานอยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 เขต 1 นคร และ 17 อำเภอ จังหวัดห่าเต็ยได้รับการรวมเข้ากับฮานอยในปี ค.ศ. 2008 ห่าดงได้รับการเปลี่ยนเป็นเขต ในขณะที่เต็ยเซินได้รับการปรับเป็นเมืองระดับอำเภอ ปัจจุบันเขตการปกครองย่อยได้แบ่งออกเป็น 22 เมือง 399 ตำบล และ 145 แขวง
ไลน์ทีวี

การใช้งาน

สามารถเข้าใช้งานได้ฟรีผ่านเว็บไซต์ หรือแอปพลิเคชันบนสมาร์ตโฟนในระบบปฏิบัติการไอโอเอส และแอนดรอยด์ และเลือกรับชมวีดิโอที่ต้องการได้ทันที โดยอาจมีโฆษณาปรากฏก่อนเริ่มวิดีโอนั้น ๆ และมีการจำกัดพื้นที่ในการรับชมไว้ให้ใช้งานได้เฉพาะในประเทศที่มีไลน์ทีวีให้บริการเท่านั้น
คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

ประวัติ

คณะรัฐประศาสนศาสตร์ เป็นบัณฑิตวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนวิชารัฐประศาสนศาสตร์ จัดตั้งขึ้นในสังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 จากความริเริ่มของนักวิชาการไทย นำโดย ดร.มาลัย หุวะนันทน์ และนายเชาว์ พัฒนจรูญ
ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2509 รัฐบาลได้จัดตั้งสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ขึ้น และได้กำหนดให้คณะรัฐประศาสนศาสตร์เป็นคณะ ในสังกัดสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ทำการเรียนการสอนเพื่อผลิตพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิตทางรัฐประศาสนศาสตร์เรื่อยมา ต่อมาคณะรัฐประศาสนศาสตร์ ได้เริ่มเปิดการศึกษาขั้นปริญญาเอกทางการบริหารการพัฒนาขึ้นในปีการศึกษา 2527 และได้เปิดหลักสูตรปริญญาโทภาคพิเศษขึ้นเป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2530
ในปี พ.ศ. 2535 คณะฯ เริ่มขยายการศึกษาระดับปริญญาโทภาคพิเศษออกไปยังส่วนภูมิภาค โดยได้ร่วมมือกับวิทยาลัยครูอุตรดิตถ์ และวิทยาลัยครูนครราชสีมา เปิดการสอนหลักสูตรพัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต ในส่วนภูมิภาค ในปี พ.ศ. 2534 ได้ขยายการสอนไปที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดลำปาง จังหวัดสงขลา ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ขยายการเปิดสอนไปยังจังหวัดภูเก็ต และจังหวัดอุดรธานี จนมีศูนย์การศึกษากระจายตามจังหวัดต่าง ๆ รวม 8 จังหวัด คือ ลำพูน พิษณุโลก นครราชสีมา อุบลราชธานี อุดรธานี ชลบุรี สุราษฎร์ธานี และ สงขลา
ปัจจุบันเหลือเพียง 6 ศูนย์ คือ พิษณุโลก นครราชสีมา อุดรธานี ชลบุรี สุราษฎร์ธานี และ สงขลา
ราชบัณฑิต

ราชบัณฑิต คือ "นักปราชญ์หลวง" ที่เป็นสมาชิกขององค์การวิทยาการของรัฐคือ ราชบัณฑิตยสภาโดยต้องเป็นผู้ที่มีเกียรติประวัติดีงาม ได้รับการยอมรับและการยกย่องจากผู้รู้ในศาสตร์สาขาเดียวแห่งตนและจากคนทั่วไป มีสัญชาติไทย อายุไม่ต่ำกว่า 35 ปี ได้รับการคัดเลือกจากสภาราชบัณฑิตว่าเป็นผู้รู้ในสาขาวิชาใดสาขาหนึ่งที่มีกำหนดไว้ในราชบัณฑิตยสถาน เมื่อได้รับการคัดเลือกแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นราชบัณฑิตและจะได้รับค่าสมนาคุณเป็นรายเดือน

หน้าที่ของราชบัณฑิต

ราชบัณฑิตมีหน้าที่ค้นคว้าและบำรุงสรรพวิชาการให้เป็นคุณประโยชน์ต่อประเทศชาติ แลกเปลี่ยนความรู้กับองค์กรอื่นๆ เป็นที่ปรึกษาของรัฐ งานหลักที่สำคัญเป็นที่รู้จักแพร่หลายคือการแต่งหนังสือตำราประเภทอ้างอิงและหลักเกณฑ์ในวิทยาการสาขาต่างๆ รวมทั้งการสร้างแหล่งรวบรวมความรู้ในหลายสาขาวิชา ในชื่อ "คลังความรู้" เพื่อเผยแพร่แก่ประชาชนทั่วไป
ผู้เข้าข่ายได้รับการคัดเลือกเป็นราชบัณฑิตจะต้องเป็นภาคีสมาชิกของราชบัณฑิตยสภามาเป็นระยะเวลาหนึ่งไม่น้อยกว่า 1 ปีและได้แสดงผลงานการค้นคว้าวิจัยหรือส่งเสริมความก้าวหน้าในวิทยาการสาขาตนเป็นที่ประจักษ์อย่างสม่ำเสมอจึงจะได้รับการเสนอชื่อจากที่ประชุมของสำนักตน ให้สภาราชบัณฑิตเห็นชอบ
ราชบัณฑิตจะอยู่ในตำแหน่งไปจนเสียชีวิตหรือลาออกหรือที่ประชุมสภาราชบัณฑิตเห็นควรให้พ้นจากตำแหน่งเพราะเหตุกระทำความเสื่อมเสียร้ายแรง
ปัจจบันราชบัณฑิตยสถานมีราชบัณฑิตในสาขาวิชาต่างๆ รวม 83 คน

ราชบัณฑิตในประเทศอื่น

คำว่า "ราช-" นำหน้าหมายถึงความเกี่ยวข้องกับพระมหากษัตริย์ ราชบัณฑิตจึงหมายเฉพาะของประเทศที่มีพระมหากษัตริย์เป็นองค์ประมุข องค์การวิทยาการของราชอาณาจักรที่อาจนับว่าเก่าแก่ที่สุดของโลกได้แก่ "ราชสมาคมแห่งลอนดอน" (Royal Society of London) ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2205 "เพื่อยกระดับความรู้ด้านธรรมชาติ" โดยบรมราชานุญาตของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ (ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช) จำกัดสมาชิกเฉพาะสาขาด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ แรกเริ่มมีสมาชิก 150 คนในจำนวนนี้ได้รับเลือกในปีถัดมาให้เป็น "Fellows" ที่อาจเรียกได้ว่า "ราชบัณฑิต" 10 คน ์ไอแซก นิวตันนับเป็นสมาชิกลำดับที่ 15 ที่ได้รับเลือก ในเวลา 9 ปีต่อมา ในช่วงเวลา 336 ปี (พ.ศ. 2206-2542) ราชสมาคมแห่งลอนดอนมีผู้ได้รับเลือกเป็นราชบัณฑิต 381 คน หรือเฉลี่ยปีละ 1.134 คน 
ข้อแตกต่างระหว่างราชสมาคมแห่งลอนดอน และราชบัณฑิตยสภาได้แก่การเน้นสาขาวิทยาการ ราชสมาคมแห่งลอนดอนจำกัดสมาชิกเฉพาะด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในขณะที่ราชบัณฑิตยสภาของประเทศไทยเป็นสถาบันสหวิทยาการ