google/wiki40b huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347

รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เริ่มต้นที่ทางแยกบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางพูน) บริเวณแยกเทคโนปทุมธานี จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตัดกับถนนคลองหลวงที่แยกเชียงรากใหญ่ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย แล้วมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับบางปะหัน เรียกถนนช่วงนี้ว่า ถนนปทุมธานี–บางปะหัน จากนั้นใช้เขตทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เป็นระยะสั้น ๆ แล้วแยกออกไปทางทิศตะวันออก ไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในเขตเทศบาลตำบลบางปะหัน จากนั้นเส้นทางจะขนานคลอง และลัดเลาะไปตามแม่น้ำลพบุรี จนสิ้นสุดทางหลวงบริเวณแยกเจ้าปลุก ซึ่งเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 ในอำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสามารถเดินทางต่อไปยังตัวเมืองลพบุรีได้ โดยตรงไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 โดยเรียกถนนช่วงนี้ว่า ถนนบางปะหัน–ลพบุรี
สภาพถนนตั้งแต่ปทุมธานีถึงถนนเชียงราก เป็นถนนขนาด 10 ช่องจราจร ก่อสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 กระทั่งผ่านลดหลั่นลงเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรมีเกาะกลางจนถึงอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ก่อนหน้านี้เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ภายหลังมีการขยายเป็น 4 ช่องจราจรเพื่อแบ่งเบาภาระการจราจรบนถนนสายเอเชียมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ มีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือที่ อำเภอบางไทร และอำเภอพระนครศรีอยุธยา สำหรับช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะหันถึงสี่แยกเจ้าปลุก อำเภอมหาราช เป็นถนนแอสฟัลต์ขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง

ประวัติ

เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สามแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 - บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 (ลพบุรี) ตอนอำเภอบางปะอิน - อำเภอบางปะหัน และเพื่อขยายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 สายบางปะอิน-พยุหะคีรี ตอนบริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 พ.ศ. 2536 โดยจากแผนที่แนบท้ายจะเห็นว่าแนวเส้นทางเริ่มต้นตั้งแต่ ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางปะอิน จนถึงถนนสายเอเชีย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
นอกจากนี้ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แยกทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี) - บรรจบทางของเทศบาลเมืองลพบุรีควบคุม ตอนบ้านปากอาด-บรรจบทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี และทางหลวงพิเศษหมายเลข 37 สายถนนวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ตอนบางบัวทอง-บางปะอิน-บางพลี ที่บ้านคลองเปรม พ.ศ. 2536 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2536
ก่อนหน้านี้ถนนเส้นดังกล่าวเรียกว่า ถนนปทุมธานี-ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร สันนิษฐานว่าถนนสายนี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยก่อนหน้านี้ทางหลวงแผ่นดินเส้นดังกล่าว จากแยกเทคโนปทุมธานี ถึงบริเวณบ้านปากอาด อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ก่อนจะมีทางแยกซ้ายไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ไปยังศูนย์ศิลปาชีพบางไทร
อำเภอตากฟ้า

ประวัติ

คำว่า "ตากฟ้า" มีที่มาว่า เดิมอำเภอตากฟ้าเป็นป่าดงดิบ มีต้นไม้ปกคลุมโดยทั่วไป มีลานว่างซึ่งมีแสงแดดส่องถึง ไก่ฟ้าชอบมาเล่นแสงแดด พวกพรานป่าเห็นจึงเรียกบริเวณลานว่างนี้ว่า "ลานไก่ฟ้า" และเมื่อชาวบ้านเข้ามาอาศัยอยู่บริเวณนี้ ได้นำผ้าไปตากที่ลานเพราะมีแสงแดดส่องถึง เลยเรียกติดปากว่า "ลานตากผ้า" และเมื่อเวลาผ่านไปชื่อเรียกดังกล่าวก็กลายเป็นลานตากฟ้า จนในที่สุดจึงได้ชื่อว่า "ตากฟ้า" มาจนถึงปัจจุบัน
หมีหมา

ลักษณะ

หมีหมาเป็นหมีที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร ขนตามตัวสั้นสีดำปนสีน้ำตาล ขนบริเวณอกโค้งเป็นรูปตัว U สีขาวนวล บริเวณหน้าตั้งแต่ตาไปถึงปลายจมูกสีค่อนข้างขาว หรือน้ำตาลอ่อน
ปกติหมีหมาหากินกลางคืน บางครั้งก็ออกหากินกลางวัน มักหากินเป็นคู่ อยู่ในป่าทึบ ไม่ชอบอยู่ตามเขา ดุร้ายและขึ้นต้นไม้เก่งกว่าหมีควาย (U. thibetanus) มีอุปนิสัยโมโหง่าย      ชอบนอนบนต้นไม้หรือตามโพรงไม้สูง ๆ ไม่ชอบนอนพื้นดิน บางครั้งร้องคล้ายเสียงสุนัขเห่ากระโชก จึงเรียกว่า หมีหมา เมื่อยืน 2 ขา จะยืนตัวตรง จึงเรียกอีกชื่อว่า หมีคน

ถิ่นอาศัย

หมีหมา พบในพม่า, อินโดจีน, ไทย, มาเลเซีย, สุมาตรา, บอร์เนียว, ภาคใต้ของจีน ในประเทศไทยพบมากทางภาคใต้

อาหาร

หมีหมา  ชอบกินลูกไม้ ใบไม้อ่อน สัตว์เล็ก ๆ แมลงรวมทั้งไส้เดือน ที่ชอบมาก คือน้ำผึ้ง นอกจากนี้ยังชอบกินเนื้ออ่อนของมะพร้าว

การสืบพันธุ์

หมีหมา  มีการผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ตั้งท้องประมาณ 95–96 วัน ปกติออกลูกครั้งละ 1–2 ตัว อายุยืนถึง 20 ปี

สถานภาพปัจจุบัน

สัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวน และคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
แอนทิโลป (รัฐออริกอน)

ภูมิศาสตร์

เมืองแอนทิโลปตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 44°54′39″N 120°43′22″W มีพื้นที่ทั้งหมด 1.3 ตารางกิโลเมตร

ประชากร

จากการทำสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 เมืองแอนทิโลปมีประชากร 59 คน มีความหนาแน่นของประชากร 44.7 คนต่อตารางกิโลเมตร
สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศโปแลนด์

ประวัติ

ทีวีพี เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2495 (เคยมีการออกอากาศเมื่อ พ.ศ. 2478-2482 แล้ว) ออกอากาศในระบบขาวดำจนถึง พ.ศ. 2514 ในสมัยสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์
23 มีนาคม พ.ศ. 2535 ทีพี เปลี่ยนชื่อเป็น ทีวีพี และเปลี่ยนเวลาเปิดสถานีเป็น 06.00น.
พ.ศ. 2548 ถึง พ.ศ. 2551 ทีวีพี ก็ได้จัดตั้ง สถานีโทรทัศน์แห่งใหม่ โดยจัดตั้ง สถานีโทรทัศน์กีฬา ทีวีพี สปอร์ต สถานีโทรทัศน์ไฮเดฟนีชั่น ทีวีพี เอขดี สถานีโทรทัศน์เกี่ยวกับเรื่องประเพณี และอื่นๆ ทีวีพี กัลเจอร่า (TVP Kultura) ทั้ง 3 สถานี ออกอากาศช่องละ 24 ชั่วโมง ซึ่งในขณะนั้น ทางการก็ได้มีการวางแผนพัฒนาโทรทัศน์ในระบบดิจิตอล ไปด้วย
ทีวีพีเคยออกอากาศละครโทรทัศน์ไทยเรื่อง ดิน น้ำ ลม ไฟ (Powietrze, Ogień, Ziemia i Woda) ในปี 1991 เป็นละครไทยเรื่องแรกที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ในทวีปยุโรป.
พาราลิมปิกฤดูร้อน 2008

สัญลักษณ์

"Sky, Earth, and Human Beings" (天、地、人) เป็นสัญลักษณ์ของการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งมีการออกแบบหลากหลายสี "之" (พินอิน: zhī) ทันสมัยเหมือนกับนักกีฬาที่มีร่างกายที่แข็งแรงเคลื่อนไหว สีแดง, สีน้ำเงิน, และสีเขียวในสัญลักษณ์แทน ดวงอาทิตย์, ท้องฟ้า, และโลก

สโลแกน

"One World One Dream" เป็นสโลแกนในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ซึ่งเป็นสโลแกนเดียวกับการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ด้วย

มาสคอต

มาสคอตของพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นตัวการ์ตูนรูปวัวชื่อ "ฝูหนิวเล่อเล่อ" (福牛乐乐) ความหมายคร่าวๆหมายถึง "โชคดี" ส่วนวัวหมายถึง "ความสุข"

เพลงประจำการแข่งขัน

เพลงประจำการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 คือ เพลง 'Flying with the Dream' ขับร้องโดย หลิว เต๋อหัว นักร้องชาวจีนกวางตุ้งที่รู้จักกันดี

การวิ่งคบเพลิง

การวิ่งคบเพลิงในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 เริ่มต้นจากที่ หอสักการะฟ้าเทียนถัน ในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2551 และจะกลับสู่ กรุงปักกิ่ง ในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2551 และจะจุดคบเพลิงที่ สนามกีฬาแห่งชาติปักกิ่ง ช่วงเปิดพิธีในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2551

พิธีเปิด

พิธีเปิดจัดขึ้นเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2551

พิธีปิด

พิธีปิดจัดขึ้นเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2551
สวนนงนุช

สวนนงนุชพัทยา ตั้งอยู่ที่ 34/1 หมู่ 7 ตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี 20250 เปิดอย่างเป็นทางการในเมื่อปี 2523 (ค.ศ.1980) พร้อมจัดให้มีการแสดงศิลปวัฒนธรรมไทยร่วมสมัยและการแสดงช้างแสนรู้ภายในโรงละคร กระทั่ง 3 ปีต่อมาคุณนงนุชได้มอบให้ทายาทคนที่ 2 คือคุณกัมพล ตันสัจจา เข้ามาพัฒนา บริหารจัดการจนกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับแนวหน้า เก็บรวบรวมพันธุ์ไม้ในเขตร้อนมากกว่า 18,000 ชนิด 
มีเนื้อที่ประมาณ 1,700 ไร่ ภายในมีสวนไม้ดอกไม้ประดับนานาชนิด เช่น กล้วยไม้ เฟิน สับปะรดสี สวนไม้พุ่ม ไม้ดัด สวนหิน สวนฝรั่งเศสกระบองเพชร ปาล์มจากทั่วทุกมุมโลก และต้นไม้ยักษ์ รวมทั้งสวนสัตว์ สวนผีเสื้อ ไดโนเสาร์โดยผู้ก่อตั้งสวนนงนุช คือ นางนงนุช ตันสัจจา และมีนายกำพล ตันสัจจา เป็นผู้อำนวยการ สวนนงนุช โดยปัจจุบันนั้น สวนนงนุช มี 2 สาขา ได้แก่ สวนนงนุชพัทยา และสวนนงนุชปราจีนบุรี
ปัจจุบันสวนนงนุชพัทยาถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมในระดับแนวหน้า มีพื้นที่กว่า 1,700 ไร่  มีผู้เข้าเยี่ยมชมไม่น้อยกว่าวันละ 5,000 คน
เจ้าหญิงปีศาจ

เนื้อเรื่อง

ฮิโระ ได้เดินทางเพื่อจะไปอยู่กับพี่สาวที่ทำงานเป็นคนรับใช้ให้กับบ้านหลังหนึ่ง แต่เขาต้องมาตายระหว่างทางที่ตามหาพี่สาว แต่แล้วเขาก็กลับฟื้นคืนชีพด้วยน้ำมือของ "ฮิเมะ" หญิงสาวที่เขาพบระหว่างทางก่อนเสียชีวิต ซึ่งฮิเมะก็คือเจ้าหญิงแห่งเผ่าปีศาจ มีความสามารถในการชุบชีวิตคนตายให้คืนชีพได้ โดยผู้ที่ถูกฮิเมะชุบชีวิตต้องไปรับใช้เธอ ฉะนั้น ฮิโระจึงต้องทำงานรับใช้โดยเป็นผู้คุ้มครองฮิเมะ และเขาไม่สามารถไปจากฮิเมะได้ เพราะชีวิตที่ฮิเมะมอบให้มีจำกัด ฮิเมะจึงต้องคอยต่อชีวิตให้เขาอยู่ตลอด ส่วนบ้านที่พี่สาวเขาทำงานก็คือบ้านของฮิเมะนั่นเอง ตัวของฮิเมะเองก็มีศัตรูที่คอยจ้องทำร้ายเธอมากมาย เพราะเหตุที่เธอเป็นทายาทของเผ่าปีศาจ เธอจึงต้องต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์กับพี่น้องของเธอ ขนาดต้องเอาชีวิตกัน รวมถึงผู้ที่ต้องการพลังของเธอด้วย ด้วยเหตุนี้ ทั้งฮิเมะและฮิโระต้องเผชิญกับอันตรายนับไม่ถ้วน
สำหรับฉบับแอนิเมชันที่ฉายทางสถานีโทรทัศน์ทำออกมาค่อนข้างต่างจากฉบับหนังสือการ์ตูน โดยฉบับหนังสือการ์ตูนเล่าการตายครั้งแรกของฮิโระ ว่าเขาตายเพราะฟรานเด้ไปลากรถเข็นกลางถนน เป็นสาเหตุให้รถที่ขับมาต้องหลบและไปชนฮิโระเข้า ส่วนฉบับแอนิเมชันกลับเล่าว่าฮิโระตายเพราะเอาตัวเองไปรับคานเหล็กที่หล่นลงมาแทนฮิเมะ
ฟาโรห์อเมเนมโอเป

สุสาน

ฟาโรห์อเมเนมโอเป ถูกฝังอยู่ในห้องเดียวกันของหลุมฝังศพขนาดเล็ก (NRT IV) ในสุสานหลวงเมืองทานิช สองสามปีหลังจากการตายของเขาในรัชสมัยของฟาโรห์อูเซอร์มาตเร อเมเนมโอเป ถูกย้ายและฝังอยู่ใน NRT iii ใกล้ห้องฝังพระศพฟาโรห์ซูเซนเนสที่ 1 หลุมฝังศพของพระองค์ถูกค้นพบ โดยชาวฝรั่งเศสปิแอร์และมอนต์โกเมอรี่ในเดือนเมษายนปี 1940 ก่อนการบุกของนาซีฝรั่งเศส มอนเต็ตต้องหยุดขุดจนถึงในปี 1946 และต่อมาได้รับการตีพิมพ์ผลงานของเขาในปี 1958
รายพระนามและชื่อภรรยาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

นี่คือรายพระนามรายนามพระมเหสี เจ้าจอมมารดา และเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เทศบาลตำบลไม้ยา

ประวัติ เทศบาลตำบลไม้ยา

ตำบลไม้ยาจัดตั้งสภาตำบลขึ้นเพื่อเป็นการบริหารและปกครองตำบลไม้ยา ขึ้นตามคำสั่ง กระทรวงมหาดไทย ที่ 222 / 249 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ. ศ. 2499 ณ หมู่ที่ 2 ตำบลไม้ยา อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย และสืบเนื่องมาจากรัฐบาลกำหนดนโยบายการ กระจายอำนาจ สู่ท้องถิ่น เข้าสู่ยุคการเปลี่ยนแปลงการปกครองในระดับภูมิภาค เพื่อให้ประชาชนในท้องถิ่นมี ีส่วนร่วม ในการบริหาร การจัดการ การวางแผน ตลอดจนการออกกฎระเบียบ ข้อบังคับต่าง ๆ เพื่อใช้ในการดำเนินงานและการพัฒนาระดับท้องถิ่น ตำบลไม้ยา ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น องค์การบริหารส่วนตำบล โดย พ.ร.บ. สภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งได้บัญญัติให้สภาตำบลที่มีรายได้เฉลี่ย 3 ปี ย้อนหลังเกิน 150,000 บาท ให้ยกฐานะเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลซึ่งเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
จัดตั้งที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลขึ้น เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2539 ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ บ้านไม้ยา หมู่ที่ 2 ตำบลไม้ยา อำเภอพญาเม็งราย จังหวัดเชียงราย
ปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลไม้ยาได้เปิดทำการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 – 2551 รวมเป็นเวลา 12 ปี
กระทั่งได้รับการประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 16 กรกฎาคม 2551 ให้เป็นเทศบาลตำบลไม้ยา ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 2551 เป็นต้นมา

เศรษฐกิจ

ข้อมูล จปฐ. ปี พ. ศ. 2549 จากการสำรวจทั้งหมด 2,777 ครัวเรือน มีรายได้เฉลี่ยเกิน เกณฑ์มาตรฐาน 23,000 บาท/คน/ ปี จำนวน 1,553 ครัวเรือน ไม่ผ่านเกณฑ์ 1,224 ครัวเรือน รายได้ประชากรผ่านเกณฑ์ 5,942 คน ไม่ผ่านเกณฑ์ 4,663 คน รายได้ต่อหัวประชากรอัตราเฉลี่ย 17,127 บาท/คน/ปี

พื้นที่การเกษตร

พื้นที่การเกษตรมีประมาณ 45,000 ไร่ เป็นที่ทำนาร้อยละ 40 พื้นที่ทำสวน/ ทำไร่ ร้อยละ 60 พืชผลการเกษตรได้แก่ ข้าว ข้าวโพด มันสำปะหลัง ฯลฯ จำนวนเกษตรกรที่ยึดอาชีพด้านการเกษตร เป็นอาชีพหลัก ประมาณ 1,000 ครัวเรือน คิดเป็นร้อยละ 69.38 ของครัวเรือนทั้งหมด พืชเศรษฐกิจ คือ ข้าว ข้าวโพด ถั่ว มันสำปะหลัง พืชสวน ได้แก่ ถั่วแขกและแตงโม
องค์บาก 3

เรื่องย่อ

หลังจากพ่ายแพ้แก่ "ภูติสางกา" (ชูพงษ์ ช่างปรุง) ทุกศาสตร์ยุทธที่ถูกบ่มเพาะฝึกฝนมาทั้งชีวิตของ "เทียน" (ทัชชกร ยีรัมย์) ล้วนถูกทำลายย่อยยับจนหมดสิ้น ดั่งคำทำนายเมื่อครั้งถือกำเนิด ยามใดจับต้องศาสตรา ชีวิตจักมืดมน ต้องทนทุกข์แสนสาหัส บัดนี้ร่างที่ไร้ชีวิตของบุรุษนักสู้ได้ถูกลำเลียง ขนย้ายส่งต่อไปยังหมู่บ้านอโรคยา ที่ในอดีต "เทียน" และ "พิม" (พริมรตา เดชอุดม) เคยใช้ชีวิตเติบโตในวัยเด็ก โดยมีเหล่าผู้คนในหมู่บ้าน หรือกระทั่งคนบ้า ที่ไม่เคยมีพิษมีภัยกับใครอย่าง "ไอ้เหม็น" (หม่ำ จ๊กมก) ก็ต่างมาร่วมกันหลอมจิตศรัทธา ช่วยกันหล่อพระพุทธรูปอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เพื่อส่งจิตระลึกให้ "เทียน" ฟื้นคืนสติกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
โดยมี "พระบัว" (นิรุตติ์ ศิริจรรยา) ช่วยเปิดทางให้ "เทียน" ได้เริ่มต้นเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกควบคุมร่างกายและจิตให้นิ่ง หลอมหลวมเข้ากับ พลังศรัทธาอันแรงกล้าจากธาตุธรรมชาติทั้ง 4 "ดิน น้ำ ลม ไฟ" ผสมผสาน จนก่อเกิดการค้นพบ "นาฏยุทธ์" ศาสตร์และศิลปะการต่อสู้อันทรงอานุภาพอย่างที่ ไม่เคยปรากฏมาก่อน และทันทีที่ "พระยาราชเสนา" (ศรัณยู วงษ์กระจ่าง) รู้ว่าบัดนี้ "เทียน" ได้รับการชุบชีวิตจากชาวหมู่บ้านคณะโขนด้วยแล้ว การระดมขุมกำลังทั้งหมดส่งไปเพื่อทำลายล้างและเข่นฆ่าผู้คนในหมู่บ้านก็เกิดขึ้นทันที
โดยที่ตัว "พิม" เองถูกทหารจับตัวไปยังพระราชวังเพื่อสำเร็จโทษอาญาคซทัณฑ์ (ใส่ตระก้อให้ช้างเตะ) ต่อหน้าหมู่ทาสและประชาชนทั้งหมด ทำให้ "เทียน" ต้องยอมละตัวเอง ออกจากดวงจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเผชิญกับวิบากกรรม ที่เป็นอุปสรรคซึ่งถูกลิขิตไว้อย่างไม่จบสิ้น ทางเดียวที่จะเอาชนะกรรมที่เริ่มก่อตัวขึ้น นั่นคือต้องเผชิญหน้าและเรียนรู้ที่จะควบคุมและเอาชนะจิตใจตนเองให้ได้
ไฟนอลแฟนตาซี: อันลิมิตเต็ด

เนื้อเรื่อง

ไอ และ ยู ได้อ่านเรื่องราวที่อยู่ในหนังสือที่ได้จากการวิจัยของพ่อของแม่ของพวกเขา หลังจากที่พวกท่านได้หายตัวไปอย่างลึกลับ ไอ และ ยู จึงออกตามหาพ่อกับแม่ ตามหนังสือเล่มนั้น โดยต้องนั่งรถไฟไปสู่ โลกต่างมิติ (Inner Wolrd) โดยได้พบกับ ลิซ่า บนรถไฟ และได้ช่วยกันตามหาพ่อแม่ของพวกเขา แต่แล้ว ก็ต้องเจอกับสัตว์ประหลาดมากมาย และได้พบกับ คาเซะ ผู้มีปืนเวทย์ ที่สามารถเรียก โซล (Soul หรือที่รู้จักกันในเกมว่า Summon)

การรวมกันระหว่าง 2D และ 3D

Gonzo เป็นหนึ่งในบริษัทอะนิเมะ ที่ใช้ภาพ 2 มิติ และ 3 มิติมาใช้เข้าด้วยกัน ซึ่งทำให้ผู้ชมได้อารมณ์ของเกมมากยิ่งขึ้น
มัมโบ

มัมโบ (สเปน: mambo) เป็นชื่อจังหวะดนตรีและการเต้นรำของชาวคิวบา  มีความหมายว่า "conversation with the gods"  มาจากชื่อหมอผีลัทธิวูดูในเฮติ แถบตะวันตกของทวีปแอฟริกา ซึ่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่แถบทะเลแคริบเบียนพร้อมกับการค้าทาสตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16
ดนตรีมัมโบสมัยใหม่ เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1938 พร้อมกับจังหวะการเต้นที่เรียกว่า "มัมโบ" พัฒนามาจากรูปแบบการเต้นแบบพื้นเมืองแอฟริกา แต่งโดยโอเรสเตส โลเปซ และกาชาโอ โลเปซ พี่น้องนักดนตรีชาวคิวบา ผู้ได้รับการยกย่องเป็น ผู้ให้กำเนิดดนตรีมัมโบ โดยผสมผสานดนตรีแอฟริกา-คิวบากับดนตรีจังหวะสวิงของอเมริกัน มีทั้งจังหวะเร็วและจังหวะช้า
ดนตรีมัมโบได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง เมื่อเปเรซ ปราโด นักเปียโนและนักแต่งเพลงชาวคิวบา นำดนตรีแนวนี้มาเล่นในกาสิโนในฮาวานา เมื่อเปเรซ ปราโด ย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกใน ค.ศ. 1948 เขาเริ่มบันทึกแผ่นเสียงในสังกัด RCA Victor และทำให้ดนตรีมัมโบเป็นที่นิยมในวงกว้าง และข้ามฝั่งไปในสหรัฐในปี ค.ศ. 1951 เปเรซ ปราโด ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาแห่งมัมโบ" (Mambo King)  
ลักษณะเด่นของดนตรีมัมโบของเปเรซ ปราโด คือ ใช้แซกโซโฟนให้จังหวะ และใช้เครื่องเป่าทองเหลือง (ทรอมโบนและทรัมเปต)ให้ทำนอง มีเปียโน กลอง และเครื่องเคาะเป็นส่วนประกอบ [  ตอนกลางเพลง ปราโดจะเปล่งเสียงว่า ugh เป็นภาษาละตินซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า say it  โดยเพลงที่มีชื่อเสียงของเขา ได้แก่เพลง Mambo No.5, เพลง Mambo No.8, เพลง Patricia และเพลง Cherry Pink (and Apple Blossom White) ซึ่งขึ้นถึงอันดับหนึ่งจากการจัดอันดับของนิตยสารบิลบอร์ด ประเทศอังกฤษ ใน ค.ศ. 1955
พิงก์ลัฟ

มินิอัลบัม

มินิอัลบัม "พิงก์ลัฟ" ได้ปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 โดยเพลง "ลัฟ" สามารถทำออคิล (All Kill) สามารถทะยานขึ้นสู่อันดับ 1 ในชาร์ตเพลงของ บักส์, ไซด์เวิร์ดมิวสิค, เมลอน, เอ็มเน็ต, มังคิ3, เนเวอร์มิวสิค, โอเล่ห์และซอรีบันดา

การโปรโมต

ในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เอพิงก์ได้ร้องส่วนหนึ่งของเพลง "Secret" ซึ่งเป็นเพลงหนึ่งในมินิอัลบั้มและต่อด้วยการแสดงเต็มเพลงในเพลง "Luv" ในรายการมิวสิกแบงก์ ของช่อง เคบีเอส และต่อด้วยการแสดงคัมแบคสเตจในหลายรายการเพลงเช่นรายการมิวสิคคอร์ของช่องเอ็มบีซี , รายการอินกิกาโย ของช่องเอสบีเอส ,รายการเดอะโชว์ ของช่อง เอสบีเอส, รายการโชว์แชมป์เปียน ของช่องเอ็มบีซีมิวสิค และรายการ เอ็ม! เคาต์ดาวน์ทางช่อง เอ็มเน็ต โดยเอพิงก์สามารถคว้าไปได้ทั้งหมด 17 รางวัลจากซิงเกิล "Luv"
เจ้าหญิงมารีอา อันนาแห่งซาวอย

พระราชประวัติ

เจ้าหญิงมารีอา อันนา ทรงประสูติเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2346 ณ พระราชวังโคลอนนา กรุงโรม ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของประเทศอิตาลี) พระองค์เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 1 แห่งซาร์ดิเนีย และอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซ่าแห่งออสเตรีย-เอสต์ พระองค์มีพระขนิษฐาฝาแฝด 1 พระองค์คือ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งออสเตรีย-เอสเต โดยเจ้าหญิงทั้ง 2 พระองค์ได้ทรงเข้าพิธีรับศีลล้างบาปโดยสมเด็จพระสันตะปาปาพิอุสที่ 7 พระบิดาทูนหัว และพระมารดาทูนหัวของทั้ง 2 พระองค์คือ อาร์คดยุคเฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรีย-เอสต์ และเจ้าหญิงมาเรีย เบียทริซ ริคคิอาร์ด้าแห่งเอสต์

อภิเษกสมรสและจักรพรรดินี

เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2374 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับ สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งออสเตรีย ณ วิหารคาร์ดินัล อาร์คบิชอปแห่งโอลมืตซ์ กรุงเวียนนา โดยทั้ง 2 พระองค์ทรงไม่มีพระราชโอรส หรือพระราชธิดาเลย
หลังจากอภิเษกสมรสแล้ว พระองค์ก็ทรงได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งออสเตรีย และ สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการีและโบฮีเมีย
จนเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2391 สมเด็จพระจักรพรรดิ พระสวามีทรงสละราชสมบัติให้กับพระนัดดาของพระองค์ อาร์คดยุคฟรานซ์ โจเซฟ พระโอรสในอาร์คดยุคฟรานซ์ คาร์ล พระอนุชาของพระองค์ โดยหลังจากสละราชสมบัติแล้ว ทั้ง 2 พระองค์ก็ทรงประทับที่พระราชฐานส่วนพระองค์ในปราสาทปราก กรุงปราก ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา จนกระทั่งสิ้นพระชนม์

สิ้นพระชนม์

สมเด็จพระจักรพรรดินีมารีอา อันนา ทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 สิริพระชนมพรรษาได้ 81 พรรษา พระศพของพระองค์นำมาฝังไว้ที่ วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา โดยฝังเคียงข้างพระสวามี
สัญญารักที่โตเกียว

เนื้อเรื่องย่อ

อี ซูจิน นักแสดงสาว เดินทางมาญี่ปุ่นพร้อมกับคณะถ่ายทำละคร แต่ด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้กำกับ ทำให้เธอกดดันมากและตัดสินใจหนีขึ้นรถไฟหายไป ซูจินได้พบกับจอง ฮยอนซูพ่อครัวชาวเกาหลีในร้านอาหารญี่ปุ่น ฮยอนซูไม่รู้จักซูจิน จึงยอมให้เธออาศัยและทำงานอยู่ในร้านอาหารแห่งนี้ เธอได้รู้จักกับ ซังกิลและอึนบีรุ่นน้องของฮยอนซู ต่อมาซูจินถูกตามตัวจนพบ แต่เธอก็ไม่ยอมกลับเกาหลี สุดท้ายซังกิลแอบพาพวกผู้จัดการมาเอาตัวซูจินกลับไป ฮยอนซูตามไปไม่ทันเลยบอกเธอว่าเขาจะรอซูจินจนกว่าเธอจะกลับมา
เวลาผ่านไปซูจินกลายเป็นดารามีชื่อเสียงโด่งดัง เธอไม่เคยลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับฮยอนซู ซูจินมีโอกาสกลับไปที่ญี่ปุ่นอีกครั้งแต่หาเขาไม่พบ ฮยอนซูได้ยินข่าวว่าซูจินกำลังจะแต่งงานกับยูสึเกะยิ่งทำให้เขาเสียใจมาก จากนั้นทั้งคู่กลับมาพบกันโดยบังเอิญ ซูจินพบว่าเขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วจึงเสียใจมาก ในที่สุดซูจินก็ยกเลิกงานแต่งงาน และสัญญาว่าจะมีแต่ฮยอนซูอยู่ในหัวใจ
ทุกรกิริยา

ทุกรกิริยา (บาลี: ทุกฺกรกิริยา; อังกฤษ: self-mortification/ mortification of the flesh) แปลว่า “การกระทำกิจที่ทำได้โดยยาก” ใช้ในบริบททางศาสนาและจิตวิญญาณ เพื่อหมายถึงการทรมานร่างกายตนเอง เพื่อชำระตนให้บริสุทธิ์จากบาป
“ทุกรกิริยา” อย่างง่ายที่สุดคือการละเว้นจากกิเลสบางอย่าง เช่น การงดดื่มสุรา หรือการเลือกใช้ชีวิตอันสมถะ เช่น ใช้ชีวิตอารามวาสี หรือถ้าเป็น “ทุกรกิริยา” ขั้นรุนแรงอาจจะเป็นการทำร้ายตนเองเช่นโดยการเฆี่ยน แทง หรือกรีดเนื้อหนังเป็นต้น

ศาสนาคริสต์

การทำ “ทุกรกิริยา” ในศาสนาคริสต์ มีต้นกำเนิดมาจากบทจดหมายสามฉบับของเปาโลอัครทูตที่กล่าวว่า “เพราะว่าถ้าท่านดำเนินชีวิตตามเนื้อหนังแล้ว ท่านจะต้องตาย แต่ถ้าโดยทางพระวิญญาณ ท่านทำลายกิจการของร่างกาย ท่านก็จะดำรงชีวิตได้” (โรม 8:13) ความคิดเดียวกันนี้สะท้อนในบทเขียนที่ว่า “เหตุฉะนั้นจงประหารอวัยวะของท่านซึ่งอยู่ฝ่ายโลกนี้ คือการล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา ความปรารถนาชั่ว และความโลภ ซึ่งเป็นการนับถือรูปเคารพ” (โคโลสี 3:5) และ “ผู้ที่อยู่ฝ่ายพระเยซูคริสต์ได้ตรึงเนื้อหนังไว้ที่กางเขนพร้อมกับราคะและตัณหาแล้ว” (กาลาเทีย 5:24)
แลตช์ (อิเล็กทรอนิกส์)

วงจรแลตช์ (Latch)

เป็นกลุ่มของวงจร D F/F ที่ทำหน้าที่เก็บสภาวะโลจิกไว้สำหรับติดต่อกับภายนอก วงจร Latch มีหลายเบอร์เช่น 74LS373, 74LS374, 74LS377
แสดงตารางค่าความจริง และวงจรของ วงจรแล็ช (Latch)
(ก) สัญลักษณ์ของวงจร
(ข) ตารางความจริง

นอร์แลตช์ (NOR Gate Latch)

เป็น SR Latch ที่ทำจาก NOR gate ขาอินพุต S คือ Set ส่วนขาอินพุต R คือขา Reset และมีเอาต์พุต 2 เอาต์พุต คือ Q และ ดังแสดงในวงจร
อธิบายการทำงานจากตารางความจริง
1. ในขณะที่ Q และ มีสถานะเดิมเป็นอะไรก็ได้ เมื่อให้ S=1 และ R=0 จะทำให้ Q=1และ =0 ทันที ในขณะเดียวกันถ้าเปลี่ยนให้ S=0 และ R ยังเป็น 0 เหมือนเดิม เอาต์พุตยังคงเหมือนไม่เปลี่ยนแปลง คือ Q=1 และ =0 นั่นคือการเก็บข้อมูลเดิม (Store) นั่นเอง และอินพุทที่ทำให้ Q=1 ก็คือ S=1 และ R=0 สถานะนี้เรียกว่าสถานะ SET
การ SET คือการทำให้ Q=1
2. ในขณะที่ Q และ มีสถานะเดิมเป็นอะไรก็ได้ เมื่อให้ S=0 และ R=1 จะทำให้ Q=0 และ =1 ทันที ในขณะเดียวกันถ้าเปลี่ยนให้ R=0 และ S ยังเป็น 0 เหมือนเดิม เอาต์พุตยังคงเหมือนไม่เปลี่ยนแปลง คือ Q=0 และ =1 นั่นคือการเก็บข้อมูลเดิม (Store) นั่นเอง และอินพุทที่ทำให้ Q=0 ก็คือ S=0 และ R=1 สถานะนี้เรียกว่าสถานะ RESET
การ RESET คือการทำให้ Q=0
3. ในขณะที่ Q และ มีสถานะเดิมเป็นอะไรก็ได้ เมื่อให้ S=1 และ R=1 จะทำให้ Q=0 และ =0 ทันที สถานะดังกล่าวไม่ใช่คุณสมบัติของ ฟลิบฟลอบ ดังกล่าวมาแล้ว (ฟลิบฟลอบมีมีค่าลอจิกเอาต์พุตตรงข้ามกัน) สถานะนี้จึงเป็นสถานะที่ไม่พึงประสงค์ หรือห้ามใช้

ดีแลตช์

ดีแลตช์ (D Latch) เป็นแลตช์ที่ทำงานเลียนแบบดีฟลิปฟล็อป ซึ่งได้ใช้น้อย เพราะการทำงานแบบแลตช์จะทำให้บันทึกค่านานเกินไป
พระบรมสารีริกธาตุ

ประวัติ

นับแต่พระโคตมพุทธเจ้า ได้ตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ และเผยแผ่พระธรรมวินัยแก่ชาวชมพูทวีป เป็นเวลากว่า 45 ปี ทำให้พระพุทธศาสนาตั้งหลักฐานอย่างมั่นคง ณ ชมพูทวีปกว่าพันปี และพระพุทธศาสนาได้ขยายออกไปทั่วทวีปเอเชียนับแต่นั้นมา จวบจนพระพุทธองค์มีพระชนมายุใกล้ 80 พรรษา มีพระวรกายชราภาพลงเสมือนคนทั่วไป และหลังจากวันที่ทรงทำการปลงพระชนมายุสังขารได้ 3 เดือน จึงเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ระหว่างใต้ต้นสาละคู่ ณ สาลวโนทยาน เมืองกุสินารา แคว้นมัลละ ในปัจฉิมยามแห่งราตรีวิสาขปรุณมีเพ็ญเดือน 6 ขณะมีพระชนมายุ 80 พรรษา

สถานที่ปรินิพพาน

สถานที่ปรินิพพานของพระพุทธองค์ อยู่ในพระราชอุทยานของเจ้ามัลละฝ่ายเหนือแห่งกุสินารา ชื่อว่า "อุปวตฺตนสาลวนํ" หรือ อุปวัตตนะสาลวัน ซึ่งในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเรียกว่า สาลวโนทยาน แปลว่า สวนป่าไม้สาละ ป่าแห่งนี้ตั้งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำหิรัญญวดี เป็นป่าไม้สาละร่มรื่น ซึ่งหลังการปรินิพพานของพระพุทธองค์แล้ว กษัตริย์แห่งมัลละก็ได้ประดิษฐานพระพุทธสรีระไว้ ณ เมืองกุสินาราเป็นเวลากว่า 7 วัน ก่อนที่จะประกอบพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ณ มกุฏพันธนเจดีย์ อันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองกุสินารา ในวันที่ 8 แห่งพุทธปรินิพพาน

การถวายพระเพลิง

โดยการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ คัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาทกล่าวว่า เหล่ามัลลกษัตริย์แห่งแคว้นวัชชี ได้กระทำขึ้นตามแบบอย่างโบราณราชประเพณีการถวายพระเพลิงพระจักรพรรดิราช โดยเหล่ามัลลกษัตริย์ห่อพระสรีระด้วยผ้าผืนใหม่ แล้วซับด้วยสำลี รวมจำนวน 500 ชั้น และห่อด้วยผ้าอัคคีโธวัน ซึ่งเป็นผ้าชนิดพิเศษซึ่งทอขึ้นด้วยใยโลหะไม่ไหม้ไฟ และเชิญประดิษฐานบนรางเหล็ก เติมน้ำมัน ปิดด้วยรางอื่นเป็นฝา แล้วจึงเชิญพระพุทธสรีระขึ้นประดิษฐานบนพระจิตกาธานซึ่งทำด้วยไม้หอม เตรียมการถวายพระเพลิง
จากความในมหาปรินิพพานสูตร พระไตรปิฎก กล่าวว่า เพลิงได้ลุกขึ้นเองจากภายใน ด้วยพระเตโชธาตุจากพระพุทธาธิษฐาน และเมื่อพระสรีระขององค์สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าถูกเพลิงไหม้แล้ว สายธารทิพย์ก็ไหลมาจากอากาศ ลำต้นสาละ และจากพื้นดินโดยรอบเพื่อดับพระจิตกาธาน และเมื่อดับจิตกาธานแล้ว สิ่งที่คงเหลืออยู่คือพระบรมสารีริกธาตุ (กระดูก) ทั้งที่คงลักษณะเดิม (ไม่แตกกระจายไป) จำนวน 7 พระองค์ (เรียกว่า นวิปฺปกิณฺณาธาตุ) และแบบกระจัดกระจาย มีสีดอกมะลิ สีแก้วมุกดา และสีเหมือนทองคำ ซึ่งมีขนาดต่าง ๆ กัน รวมจำนวนได้ 16 ทะนาน (เรียกว่า วิปฺปกิณฺณาธาตุ)
จากนั้น เหล่ามัลลกษัตริย์เมืองกุสินาราได้กระทำสัตติบัญชรในสัณฐาคาร แวดล้อมด้วยธนูปราการ ประกอบพิธีบูชาสมโภชพระบรมสารีริกธาตุตลอดเจ็ดวันหลังจากนั้น

การแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ

ต่อมาไม่นาน เจ้าผู้ครองแคว้นต่าง ๆ ก็ได้ยกกองทัพหลวงของตน รวมจำนวน 8 กองทัพ มาล้อมเมืองกุสินาราเพื่อจะแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุ แต่ด้วยความที่กุสินาราเป็นเมืองเล็ก จึงต้องยอมระงับศึกโดยแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้ทุกเมืองโดยไม่ต้องเกิดสงคราม โดยมีโทณพราหมณ์เป็นผู้เจรจาและประกอบพิธีแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้เป็น 8 ส่วน และพระอังคารธาตอีก 1 ส่วน คือ พระเจ้าอชาตศัตรู กษัตริย์มคธเมืองราชคฤห์, กษัตริย์ลิจฉวีเมืองเวสาลี, กษัตริย์ศากยะเมืองกบิลพัสดุ์, กษัตริย์ถูลีเมืองอัลกัปปะ, กษัตริย์โกลิยะเมืองรามคาม, พราหมณ์ผู้ครองเมืองเวฏฐทีปกะ, กษัตริย์มัลละเมืองปาวา, กษัตริย์มัลละเมืองกุสินารา และกษัตริย์โมลิยะเมืองปิปผลิวัน (พระอังคารธาตุ)
อี ช็อล-ฮา

อี ช็อล-ฮา (อักษรโรมัน: Lee Cheol-ha; ฮันกึล: 이철하; ฮันจา: 李澈河; อาร์อาร์: I Cheol-ha; เอ็มอาร์: I Chŏlha) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ช่วยผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง อิล มาเร (Il Mare) ในปี ค.ศ. 2000 และกำกับภาพยนตร์โฆษณา และมิวสิกวิดีโอให้แก่ โบอา ทงบังชินกี ชินฮวา
ภาษาชอง

ตัวอักษร

เดิมทีภาษาชองไม่มีตัวอักษรสำหรับเขียน เนื่องจากเป็นภาษาที่ใช้พูดเท่านั้น แต่ในภายหลังก็มีการกำหนดให้ใช้อักษรไทยบางตัวเขียนภาษาชอง ซึ่งกำหนดโดยนักวิจัยของมหาวิทยาลัยมหิดล แล้วสะกดตามอักขรวิธีของภาษาไทย (การอ่านตามที่เขียนอาจไม่ถูกสำเนียงตามต้นฉบับ) 
ต่อมาเฉิน ผันผาย อดีตกำนันตำบลคลองพลู อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี ที่มีความพยายามในการรักษาอัตลักษณ์ชอง ได้คิดค้นระบบการเขียนใหม่ โดยศึกษาจากอักษรไทย, มอญ, เขมร และโรมัน ซึ่งได้รับคำแนะนำจากนักภาษาศาสตร์แคนาดาที่ออกแบบอักษรให้ใช้งานง่าย มีระบบการเขียนบรรทัดเดียวแบบภาษาอังกฤษ ไม่มีสระและวรรณยุกต์อยู่เหนือหรือใต้บรรทัด และมีความพยายามที่จะทำเป็นชุดแบบอักษร ในปี พ.ศ. 2553 มีผู้สามารถใช้อักษรนี้ได้ระดับคล่องแคล่ว 20 คน

พยัญชนะ

พยัญชนะ (เรียกว่า ตัวนั่งซือ) แบ่งเป็นพยัญชนะต้น (ตัวต้น) และพยัญชนะสะกด (ตัวซะก็อด)
ตัวต้นมี 22 ตัว ตามลำดับดังนี้ ก ค ง จ ช ซ ญ ด ต ท น บ ป พ ฟ ม ย ร ล อ ว ฮ
ตัวสะกดมี 11 ตัว ตามลำดับดังนี้ -ก -ง -จ -ญ -ด -น -บ -ม -ย -ว -ฮ

สระ

สระ (เรียกว่า ซะระ) มี 24 เสียง ตามลำดับดังนี้ -ะ -า -ิ -ี เ-ะ เ- แ-ะ แ- -ึ -ือ เ-อะ เ-อ -ุ -ู โ-ะ โ- เ-าะ -อ เ-ีย เ-ือ -ัว -ำ ไ- เ-า และแปลงรูปสระเมื่อมีตัวสะกดอย่างภาษาไทย

ปัจจุบัน

ปัจจุบันภาษาชองกำลังอยู่ในขั้นวิกฤต คนเฒ่าคนชาวแก่เสียดายที่ภาษาชองจะสูญหายไป ปัจจุบันมีชาวชองอาศัยถิ่นฐานเดิม ตำบลคลองพลู กิ่งอำเภอเขาคิชฌกูฏ(ปัจจุบันมีแหล่งที่พูดกันมากที่สุดในตำบลตะเคียนทอง) จังหวัดจันทบุรี ประมาณ 6,000 คน แต่ที่พูดได้มีเพียงประมาณ 500 คน โดยส่วนใหญ่เป็นคนสูงอายุ ที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไป ส่วนวัยรุ่นชาวชองนั้นอายที่จะพูดภาษาดั้งเดิมประจำชาติพันธุ์ของตน
ขณะนี้มหาวิทยาลัยมหิดล พยายามจะฟื้นฟูโดยให้ชาวบ้านมีส่วนร่วมในการบันทึกเสียง และถอดภาษาพูดเป็นภาษาเขียน ให้โรงเรียนบ้านคลองพลูสอนภาษาชองให้กับลูกหลานชอง แทรกเป็นหลักสูตรท้องถิ่นในช่วงชั้น ประถมศึกษาปีที่ 3 ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 5