google/wiki40b huggingface dataset:
งานวันวิสาขบูชาโลก

งานในปี 2548

ระหว่างวันที่ 18-21 พฤษภาคม 2548 ซึ่งมีชาวพุทธนานาชาติจาก 42 ประเทศ เข้าร่วมและมีมติลงนามในแถลงการณ์ร่วมให้พุทธมณฑลเป็นศูนย์พระพุทธศาสนาโลก และให้จัดฉลองวันวิสาขบูชาโลกในไทยต่อไป โดยให้ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยเป็นองค์กรประสานงานและดำเนินการนั้น งานในปี 2548 ยังมีกิจกรรมมากมาย รวมทั้งการร่วมทำการ์ด 1คน1สัจจะ ทำดีได้ไม่ต้องเดี๋ยว แจกผู้เข้าร่วมงานให้ทุกคนเขียนคำอธิษฐาน ตั้งใจว่าทำความดีเป็นการให้สัจจะไว้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์จากนั้นจะได้ส่งมอบให้กับนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตร มีการประชาสัมพันธ์ ตัวมาสคอต (Mascot) สีขาวที่มีชื่อว่า "ดี" และสีดำที่ชื่อว่า "เดี๋ยว" นอกจากนี้ยังมีการประชุมชาวพุทธนานาชาติ ที่ศูนย์ประชุมองค์การสหประชาชาติ, นิทรรศการสัปดาห์พระพุทธศาสนาขึ้น ที่ท้องสนามหลวง โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ ออกมาให้ประชาชนได้มีโอกาสสักการบูชา และเวียนเทียน เพื่อเป็นสิริมงคลต่อชีวิต, การจัดสัมมนาวิชาการ, ทัศนศึกษาศาสนสถาน เพื่อเฉลิมฉลองเนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เจริญพระชนมพรรษา 50 พรรษา เป็นการเริ่มจัดงานเฉลิมฉลองบูชาพิเศษกว่าที่มีมา โดยยึดแบบอย่างจารีตประเพณีในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น สมัยรัชกาลที่ 2

งานในปี 2547

คณะกรรมการโครงการรวม ดวงใจศิลปิน เพื่อพระพุทธศาสนาร่วม กับบรรดาองค์กร ทางพระพุทธศาสนาต่าง ๆ จึงจัด "มหกรรมละครพุทธประวัติ" เรื่อง "สิทธัตถะ พุทธบารมี" เป็นการประชาสัมพันธ์การจัดเฉลิมฉลองดังกล่าวโดยมี ดาราและนักแสดงกิตติมศักดิ์ร่วมแสดง อาทิ ต่อ-นันทวัฒน์ อาศิรพจนกุล รับบทเป็นเจ้าชายสิทธัตถะและ บุ๋ม-ปนัดดา วงศ์ผู้ดี เป็นพระแม่ธรณีบีบมวยผม ส่วนนักแสดงกิตติมศักดิ์ คุณหญิงพันธุ์เครือ ยงใจยุทธ เป็นพระนางสิริมหามายา ศุภชัย ไพจิตร เป็นพระสันตดุสิตโพธิสัตว์ และ วรภัทร วิลาวรณ์ เป็นเจ้าชายเทวฑัต พร้อมผู้แสดงอื่น ๆ อีกมากมายโดยมีกำหนดแสดงในวันที่ 16 พ.ค. 2547 ณ หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 18.00 น. นำรายได้สมทบกองทุนยาพระวรราชาทินัดดามาตุฯ และสมทบกองทุนเผยแผ่ ธรรมะทางวิทยุโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
อันเดรอา โบเชลลี

ก้าวสู่วงการดนตรี(1992-1995)

ในปี 1992 ซุกเกโร (Zucchero) นักร้องร็อกยอดนิยมในอิตาลี ทดสอบอันเดรอา ขณะที่แข่งขันเป็นนักร้องเสียงสูง (เทเนอร์) เพื่อร้องคู่กับเขาในเพลง "Miserere" หลังจากเขาได้ยินเพลงนี้ นักร้องโอเปร่าระดับโลกอย่างลูชาโน ปาวารอตตี (Luciano Pavarotti) แนะนำให้ซุกเกโรเลือกอันเดรอา แทนเขาและกล่าวว่า "Let Andrea sing Miserere with you, for there is no one finer." เพลงนี้บันทึกเสียงภายหลังโดยปาวารอตตี แต่อันเดรอาก็ติดตามร้องเพลงนี้ไปกับซุกเกโรในทัวร์คอนเสิร์ตที่ยุโรป
ในปี 1994 อันเดรอาแสดงเพลง "Il mare calmo della sera" ที่เทศกาลซานเรโม ซึ่งเป็นเพลงของเขาเพลงแรกที่เป็นผลงานทอง ในปีนั้นเอง เขาก็ปรากฏขึ้นในบทของ Macduff ใน Giuseppe Verdi's Macbeth ร้องเพลงที่ Pavarotti's benefit concert ใน Modena และแสดงหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอล ที่ 2 ในเทศกาลคริสต์มาส

นักร้องระดับโลก (1995-2007)

ในปี 1997 อันเดรอาแสดงในบทเพลง  "Night of the Proms" คอนเสิร์ตยอดนิยมประจำปี ประกอบด้วยเพลงป๊อปและคลาสสิกยอดนิยม (ส่วนมากเป็นการผสมผสาน) โดยนักร้องหลายคนทั้งมีชื่อเสียงและไม่มีชื่อเสียงในอันต์เวิร์ป ประเทศเบลเยี่ยม และผลของการแสดงนี้ "Con te partirò" กลายเป็นเพลงนิยมในเบลเยี่ยมและขึ้นสู่อันดับ 1 หลายสัปดาห์ในชาร์ทเบลเยี่ยม
ในเดือนพฤศจิกายน 1996 อันเดรอาร้องเพลงคู่กับซาราห์ ไบรต์แมน (Sarah Brightman) นักร้องโซปราโนชาวอังกฤษ  และเปลี่ยนชื่อบทเพลงจาก "Con Te Partirò" (I’ll go with you) เป็น "Time to Say Goodbye" พวกเขาร้องในเพลงสุดท้ายในงาน German World Light-Heavyweight boxing champion ในเยอรมนี
ซาราห์ ไบรต์แมน นักร้องหญิงสากลในฐานะเพลงโซปราโน และ Henry Maske เพื่อนของเขา ได้ยินเพลง Con Te Partirò ในร้านอาหารแห่งหนึ่งขณะทานมื้อเย็นกับเพื่อน ๆ ซาร่าห์ติดต่ออันเดรอาและบันทึกเสียงเพลง Con te partirò อีกครั้งในแบบของการร้องคู่ในเพลงชื่อว่า Time to Say Goodbye กับสมาชิกที่ลอนดอน ซิมโฟนี ออร์เคสตรา 
ในวัน Thanksgiving Eve ปี 1998 อันเดรอาเป็นแขกรับเชิญพิเศษของเซลีน ดิออน ในรายการ Celine Dion's TV Special "These Are Special Times" เขาร่วมร้องเพลง "The Prayer" (จากอัลบั้ม These Are Special Times ของเซลีน ดิออน) และร้องเพลง "Ave Maria" อัลบั้มนี้ของเซลีน วางจำหน่ายเมื่อปี 1998 และวางจำหน่ายในรูปแบบพิเศษเมื่อ 2 ตุลาคม 2007
ในปี 2002 อันเดรอากลับสู่ทัวร์ที่สหรัฐอเมริกาอีกครั้ง ได้รับรางวัล World Music Awards 2 รางวัล หลังจากนั้น เขาเดินทางสู่อาชีพเขาในแบบคอนเสิร์ตเดินทางทั่วโลก รวมไปถึงการร้องเพลงที่ NBA's 2006 All-Star Weekend ใน Houston เขาร้อง "Because We Believe" จากอัลบั้มของเขาเมื่อปี 2006 Amore ในงานพิธีปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเมื่อปี 2006
ในวันที่ 21 ตุลาคม 2007 เขาร้อง "Con Te Partirò" กับ Katherine Jenkins ในรายการยอดนิยมในสหราชอาณาจักร 'Strictly Come Dancing' 
และวันที่ 30 ตุลาคม 2007 เขาร้องเพลง "The Prayer" กับเซลีน ดิออน ในรายการที่พร้อมจะออกอากาศ ITV special "An Audience with Céline Dion"
หม่อมหลวงบุปผา นิมมานเหมินท์

ประวัติ

หม่อมหลวงบุปผาเป็นธิดาลำดับที่ 31 ของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร) และหม่อมมาลัย เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2448 ที่วังบ้านหม้อ เป็นพี่สาวร่วมบิดากับหม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ นักเขียนชาวไทยที่มีนามปากกาว่า บุญเหลือ เวลาต่อมามารดากับบิดาแยกทางกันเมื่อเธออายุ 4 ขวบ หม่อมเจ้าหญิงชมในกรมหลวงวงศาธิราชสนิทซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของเจ้าพระยาเทเวศร์ฯ จึงได้ขอไปเลี้ยงในพระบรมมหาราชวัง ด้วยความที่หม่อมเจ้าหญิงชมเป็นผู้ยึดมั่นศรัทธาในพระพุทธศาสนา ส่งผลให้หม่อมหลวงบุปผาเป็นคนที่ยึดมั่นในพระพุทธศาสนาตั้งแต่เล็กๆ จนอายุ 13 ปี  ท่านกลับมาอยู่บ้านและเข้าเรียนที่ โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ จนจบชั้นมัธยมปีที่ 8 ทางภาษาฝรั่งเศส
ท่านเริ่มต้นอาชีพนักเขียน โดยเริ่มเขียนบทละคร "ดีฝ่อ" และเริ่มเขียนหนังสือในปี พ.ศ. 2472 เมื่ออายุ 20 ปี เรื่องแรก คือ "ศัตรูของเจ้าหล่อน" ลงพิมพ์ใน หนังสือพิมพ์ไทยเขษม ฉบับวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2472 
งานเขียนของดอกไม้สดถือได้ว่าเป็นนิยายกึ่งพาฝันกึ่งสมจริงรุ่นบุกเบิก งานส่วนใหญ่ของท่านจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตครอบครัว  โดยเฉพาะเรื่องความรักและการหาคู่ของคนหนุ่มสาว ท่านเป็นนักเขียนรุ่นแรกๆที่ให้ความสำคัญกับตัวละครฝ่ายหญิงมาก 
ผลงานในระยะแรกของดอกไม้สดจะมีความเป็นโรมานซ์ แต่ในช่วงหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ซึ่งส่งผลกระทบต่อชีวิตของท่านในฐานะที่เป็นราชตระกูลที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในวัง นวนิยายของท่านจะมีลักษณะเรียลลิสติกมากขึ้น เช่นเรื่อง ผู้ดี
ในปี พ.ศ. 2491 เธอมีผลงานเรื่องสั้นชุด "พลเมืองดี" ออกมา และในปี 2492 ท่านเขียนเรื่อง "วรรณกรรมชิ้นสุดท้าย" ได้เพียงสองบทก็ต้องหยุดไปเพราะปัญหาสุขภาพ ในปี พ.ศ. 2497 ท่านเดินทางไปรักษาตัวที่ประเทศออสเตรเลีย และสมรสกับศาสตราจารย์ สุกิจ นิมมานเหมินท์ (ผู้เขียน คนแซ่หลี) ในเดือนกันยายนปีเดียวกันที่ซานฟรานซิสโก ต่อมาปี พ.ศ. 2502 ติดตามสามีไปประเทศอินเดีย ซึ่งไปรับตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงนิวเดลี 
หม่อมหลวงบุปผาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2506 ด้วยโรคหัวใจวาย ณ บ้านพักสถานเอกอัครราชทูตไทย กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ตลอดอายุขัย 57 ปี รวมแล้ว ดอกไม้สดมีผลงานนวนิยายทั้งสิ้น 12 เรื่อง, เรื่องสั้น 20 เรื่อง และนวนิยายที่เขียนไม่จบอีก 1 เรื่อง รวมพิมพ์เป็นเล่มทั้งสิ้น 14 เล่ม
อะยะ อิชิงุโระ

ประวัติการทำงาน

ในปีพ.ศ. 2540 อายะ อิชิงูโระ คือหนึ่งในผู้ที่ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศในโครงการคัดเลือกนักร้องให้แก่วงร็อก ชารัม คิว โดยหลังจากการคัดเลือกครั้งนั้นเสร็จสิ้นลง สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และผู้จัดการคัดเลือกครั้งนั้น ได้นำเอาอิชิงูโระและเพื่อนที่ได้รับตำแหน่งเดียวกันอีก 4 คน ซึ่งได้แก่ นัตสึมิ อาเบะ, คาโอริ อีดะ, อาซูกะ ฟูซูกะ และยูโกะ นากาซาวะ มาทำงานเพลงร่วมกัน โดยสึงกุได้ให้สัญญาว่า เธอทั้งห้าคนจะได้ทำงานร่วมกับเขาแน่ ๆ ถ้าหากว่าพวกเธอสามารถทำให้ ไอโนะทาเนะ (เพลงซิงเกิลแรกของพวกเธอ) ขายได้ในจำนวน 50,000 ก๊อปปี้ขึ้นไป ภายในเวลา 5 วัน แต่ถึงแค่วันที่สี่ เธอและเพื่อนของเธอก็สามารถทำตามข้อแม้ของสึงกุได้ ทำให้พวกเธอได้ร่วมงานกันอย่างเป็นทางการภายใต้ชื่อกลุ่มว่า มอร์นิงมุซุเมะ
ในมอร์นิงมุซุเมะ อิชิงูโระมักจะได้รับหน้าที่นักร้องเสียงประสาน โดยเฉพาะในโทนเสียงต่ำ
ช่วงปลายปีพ.ศ. 2541 สึงกุได้นำเธอและเพื่อนอีก 2 คนได้แก่ คาโอริ อีดะ และมาริ ยางูจิ สมาชิกใหม่ในรุ่นที่สอง มาร่วมกันทำงานเพลงในกลุ่มย่อยที่ชื่อ ทัมโปโปะ โดยแนวเพลงของกลุ่มนี้จะมีจังหวะที่ช้า และมีเนื้อหาเป็นผู้ใหญ่กว่ามอร์นิงมุซุเมะ ซึ่งตรงจุดนี้เองที่อิชิงูโระสามารถแสดงเสียงร้องของเธอได้อย่างเต็มที่
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 หลังจากที่ได้ออกผลงานเพลงซิงเกิล 11 เพลง และผลงานอัลบั้มอีก 4 อัลบั้ม (ในจำนวนนี้ได้รวมถึงเพลงซิงเกิล 4 เพลงกับอีก 1 อัลบั้มที่สร้างไว้ในฐานะของทัมโปโปะ) อายะก็ได้ตัดสินใจออกจากกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะไป
เดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน เธอได้เข้าพิธีวิวาห์กับชินยะ ยามาดะ มือกลองของวงเจ-ร็อก ลูนาซี (ชื่อจริงของเธอจึงได้เปลี่ยนเป็น อายะ ยามาดะ) และได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนแรกในเดือนพฤศจิกายน และในปีถัดมาเธอก็ยังให้กำเนิดบุตรเพิ่มขึ้นมาอีก 2 คน
ขณะที่อิชิงูโระทำหน้าที่เป็นคุณแม่ เธอได้มีโอกาสไปประกอบอาชีพอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากงานเพลง นับตั้งแต่นักออกแบบแฟชัน นักประพันธ์ (เธอเขียนหนังสือเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของเธอจากสมาชิกมอร์นิงมุซุเมะสู่ความเป็นคุณแม่) ไปจนถึงพิธีกรรายการโทรทัศน์ (โดยเป็นรายการที่เชิญภรรยาของคนที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่นมาสัมภาษณ์) แต่เธอก็ยังได้กลับมาร่วมงานกับทัมโปโปะในช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อที่จะมาร่วมร้องในเพลง ทัมโปโปะ ซึ่งเป็นเพลงที่อยู่ในทุกอัลบั้มของกลุ่มย่อยกลุ่มนี้ ในรูปแบบของแกรนด์ซิมโฟนิคด้วย
งานชิ้นล่าสุดที่เธอสร้างขึ้นมา คืองานประพันธ์ที่ชื่อ โคโซดาเตะพูโรเจกูโตะ ซึ่งออกวางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน

การริเริ่มและจุดกำเนิด

วาสสิลี แคนดินสกี (อังกฤษ: Wassily Kandinsky) ถือได้ว่าเป็นผู้วางรากฐานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันที่สำคัญที่สุด เพราะงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ของเขา นำไปสู่ศิลปะแนวแอ็บสแตรค ถือเป็นผลงานศิลปะที่มีความสอดคล้องกัน ในทางกลับกันที่สถาบันเบาเฮาส์ (เยอรมัน: Bauhaus) ก็มีการแถลงการณ์ เป็นการเริ่มก่อตั้งสถาบันศิลปะ ที่ตอบสนองความต้องการรูปแบบของการใช้งานคู่ขนานไปกับความชัดเจนในด้านรูปทรง
สิ่งที่ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้แสดงออกคือความง่าย พวกเขาแสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์ทางธรรมชาติ อยู่ภายใต้พื้นฐานจังหวะของธรรมชาติ พวกเขาสร้างดินแดนในอุดมคติ สร้างโลกที่ตรงกันข้ามกับโลกที่สังคมกำหนด ต่อต้านกระบวนการของระบบอุตสาหกรรมและรัฐบาล ต่อต้านระบบการเมืองการปกครอง และงานศิลปะที่ถูกครอบงำด้วยการสร้างงานแบบศิลปะลัทธิประทับใจจาก Berlin Secession ภายใต้การควบคุมของประธานาธิบดี Max Liebermann และในช่วงปี 1914 Berlin Secession เรียกร้องที่จะเป็นตัวแทนเพียงหนึ่งเดียวของศิลปะสมัยใหม่ในเยอรมนี ทำให้คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ความรู้สึกไม่พอใจ
แต่อย่างไรก็ตาม ถือเป็นความผิดพลาดอย่างสมบูรณ์ที่จะพูดถึงรูปแบบของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน ด้วยการพิจารณาจากคุณสมบัติพื้น ๆ โดยทั่วไป เพราะงานศิลปะของ เคียร์คเนอร์ (เยอรมัน: Ludwig Kirchner), วาสสิลี แคนดินสกี (อังกฤษ: Wassily Kandinsky), โคคอซกา (เยอรมัน: Oskar Kokoschka) และ ดิกซ์ (เยอรมัน: Otto Dix) มีความแตกต่างกัน งานศิลปะของพวกเขาไม่ใช่งานศิลปะที่มีความสัมพันธ์กันทางด้านระบบสัญลักษณ์แบบเครือญาติ แต่เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเขาคือคนวัยหนุ่มสาวยุคใหม่ ผู้ซึ่งไม่ยอมรับในที่เหนือกว่าอำนาจของสังคมและโครงสร้างทางการเมืองในรูปแบบต่าง ๆ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้รับอิทธิพลอย่างมาก จากงานของ ฟินเซนต์ ฟัน โคค (Vincen van Gogh), ปอล โกแก็ง (Paul Gaugain), โครแบร์ เดอลาเนย์ (Robert Delaunay), เจมส์ เอนเซอร์ (James Ensor) และเอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard Munch) ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ได้รับแนวคิดในการทำงานศิลปะมาจากชีวิตและสังคมของศิลปินเหล่านี้
เยื่อหุ้มสมอง

เยื่อเพีย

เยื่อเพีย หรือเยื่อหุ้มสมองชั้นใน (pia mater) เป็นเยื่อที่มีความบอบบางมาก อยู่ใกล้ชิดกับสมองและไขสันหลังมากที่สุด แนบไปกับกลีบ (gyrus) และร่อง (sulcus) ของสมอง เป็นเยื่อที่อยู่ชิดติดแน่นกับผิวของสมองและไขสันหลัง เยื่อเพียเป็นเยื่อที่บางมาก ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเส้นใย (fibrous tissue) ที่ถูกปกคลุมด้วยแผ่นของเซลล์แบนๆ ที่เชื่อว่าน้ำซึมผ่านไม่ได้ เยื่อเพียจะมีหลอดเลือดที่ทอดตัวไปตามสมองและไขสันหลัง และมีหลอดเลือดฝอยที่ทำหน้าที่เลี้ยงสมอง

เยื่ออะแร็กนอยด์

เยื่อที่อยู่ชั้นกลางเรียกว่า เยื่ออะแร็กนอยด์ หรือเยื่อหุ้มสมองชั้นกลาง (arachnoid mater) ชื่อ อะแร็กนอยด์ (arachnoid) มีความหมายว่า คล้ายใยแมงมุม เนื่องจากเยื่อชั้นนี้มีลักษณะคล้ายกับใยแมงมุม ทำหน้าที่กันการกระทบกระเทือนต่อระบบประสาทกลาง เยื่ออะแร็กนอยด์มีลักษณะบาง ใส ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเส้นใยที่ถูกปกคลุมด้วยแผ่นของเซลล์แบนๆ ที่เชื่อว่าน้ำซึมผ่านไม่ได้เช่นเดียวกับเยื่อเพีย เยื่อนี้จะไม่แนบไปกับร่องหรือลอนสมองบนผิวสมอง และจะมองดูเป็นถุงหุ้มหลวมๆ ในบริเวณของสมองจะมีเส้นใยละเอียดจำนวนมาก เรียกว่า อะแร็กนอยด์ ทราบีคูลาร์ (arachnoid trabeculae) ที่ผ่านชั้นอะแร็กนอยด์ไปยังช่องว่างใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space) เพื่อเชื่อมกับเนื้อเยื่อของเยื่อเพีย
เยื่ออะแร็กนอยด์และเยื่อเพียอาจเรียกรวมกันว่า "เลปโตเมนิงซ์" (leptomeninges)

เยื่อดูรา

เยื่อดูรา หรือเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก (dura mater) [หรืออาจเรียกว่า meninx fibrosa หรือ "แพคีเมนิงซ์" (pachymeninx)] เป็นเยื่อที่หนาและทนทาน ใกล้กับกะโหลกศีรษะมากที่สุด ภายในมีหลอดเลือดขนาดใหญ่ซึ่งแตกแขนงออกเป็นหลอดเลือดฝอยในเยื่อเพีย ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเส้นใยชนิดหนา (dense fibrous tissue) และผิวด้านในปกคลุมด้วยเซลล์แบนๆ ชนิดเดียวกับที่อยู่บนผิวของเยื่อเพียและเยื่ออะแร็กนอยด์ดังที่กล่าวมาแล้ว เยื่อดูราเป็นถุงที่ปกคลุมเยื่ออะแร็กนอยด์ และอาจเปลี่ยนปลงรูปร่างไปทำหน้าที่ต่างๆ ได้หลากหลาย เยื่อดูราอาจถูกล้อมรอบและค้ำจุนไปด้วยช่องเลือดดำขนาดใหญ่ (venous channels) เรียกว่า dural sinuse ทำหน้าที่ขนส่งเลือดจากสมองไปยังหัวใจ

ช่องว่าง

ช่องว่างใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space) เป็นช่องว่างที่โดยทั่วไปอยู่ระหว่างเยื่ออะแร็กนอยด์และเยื่อเพีย ภายในมีน้ำหล่อสมองไขสันหลัง (cerebrospinal fluid)
โดยปกติแล้วเยื่อดูราจะอยู่ชิดกับกะโหลกศีรษะ หรือกระดูกอื่นๆ ของช่องในกระดูกสันหลังซึ่งเป็นที่อยู่ของไขสันหลัง เยื่ออะแร็กนอยด์จะติดกับเยื่อดูรา และเยื่อเพียจะติดกับเนื้อเยื่อของระบบประสาทกลาง เมื่อเกิดเหตุที่ทำให้เยื่อดูราและเยื่ออะแร็กนอยด์แยกจากกันเช่นจากอุบัติเหตุหรือความเจ็บป่วย จะเกิดช่องว่างใต้เยื่อดูรา (subdural space)
เฟสติวัลโอเวอร์เชอร์ (ชอสตโกวิช)

เฟสติวัลโอเวอร์เชอร์ ในบันไดเสียง เอไมเนอร์ โอปุสที่ 96 (อังกฤษ: Festive Overture in A major, Op. 96) ประพันธ์โดย ดมีตรี ชอสตโกวิช ออกแสดงครั้งแรกในปี 1954  ในงานคอนเสิร์ตที่จัดขึ้นที่โรงละครบอลชอย ในกรุงมอสโกเพื่อรำลึกถึงการครบรอบ 37 ปีการปฏิวัติเดือนตุลาคม ซึ่งเกิดขึ้นในปี 1917
วาทยากรวงดุริยางค์โรงละครบอลชอย Vassily Nebolsin พบว่าตัวเองไม่มีงานใหม่ที่เหมาะสมในการเปิดคอนเสิร์ต และติดต่อชอสตโกวิช เมื่อไม่กี่วันก่อน คีตกวีทำงานแต่งโอเวอร์เชอร์ด้วยความเร็วที่ยอดเยี่ยมและเสร็จในเวลา 3 วัน เห็นได้ชัดว่าเขาได้พื้นฐานจากโอเวอร์เชอร์รุสลันกับลุดมิลาของมีคาอิล กลิงคา ในปี 1842 และมีจังหวะที่มีชีวิตชีวาและสไตล์เพลงที่เหมือนกัน ขณะที่สไตล์สะท้อนชอสตโกวิช ชิ้นส่วนทั้งหมดใช้อุปกรณ์คลาสสิกแบบเดิม ๆ ของรูปแบบและความกลมกลืน
ผลงานชิ้นนี้ถือเป็นเพลงมาตรฐานของวงดุริยางค์ การถอดความเป็นวงดนตรีจัดทำขึ้นโดย Donald Hunsberger ในปี 1965 และมีการเล่นโดยวงดนตรีหลายวงทั่วโลก
โอเวอร์เชอร์ยังถูกเล่นในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ในกรุงมอสโก และงานคอนเสิร์ตรางวัลโนเบลในปี 2009
คะแนนเสียงข้างมาก

คะแนนเสียงข้างมาก ประกอบด้วยสมาชิกเกินกึ่งหนึ่งของสมาชิกทั้งหมด เปรียบได้กับคะแนนเสียงที่เหนือกว่า (plurality) ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยที่ใหญ่กว่ากลุ่มย่อยอื่นที่พิจารณาทั้งหมด คือ คะแนนเสียงที่เหนือกว่าไม่จำเป็นต้องเป็นคะแนนเสียงข้างมาก เพราะสมาชิกของคะแนนเสียงที่เหนือกว่าอาจประกอบด้วยสมาชิกน้อยกว่ากึ่งหนึ่งของสมาชิกทั้งหมด
คะแนนเสียงข้างมากอาจเรียกเป็นคะแนนเสียงข้างมากปรกติ ซึ่งต่างจากฝ่ายข้างมากประเภทอื่น เช่น คะแนนเสียงข้างมากทั้งหมด (overall majority) ในระบบรัฐสภา ซึ่งคือ ผลต่างของสมาชิกสภานิติบัญญัติระหว่างรัฐบาลกับฝ่ายค้าน คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด คือ คะแนนเสียงข้างมากของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งหมด ไม่ใช่เฉพาะผู้ที่มาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง และคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (supermajority) ซึ่งเป็นคะแนนเสียงข้างมากที่ใหญ่กว่าคะแนนเสียงข้างมากปรกติ
สามเจ้าผู้พรอง

ประวัติ

สามเจ้าผู้พรองจะผูกขาดอยู่แต่ในบุคคลตระกูลเดียวกันตามปกติตำแหน่งนี้สืบจากบิดาจนถึงบุตร แต่กษัตริย์ก็ทรงมีสิทธิที่จะเลือกสมาชิกคนหนึ่งคนใดในตระกูลนั้นแทนก็ได้หรืออาจจะปลดขุนนางออกก็ทรงทำได้ แต่เดิมเมื่อก่อตั้งอาณาจักรอาหมเจ้าหลวงเสือก่าฟ้าทรงสถาปนาตำแหน่งนายทหารชั้นผู้ใหญ่สองตำแหน่ง คือ เถ้าเมืองหลวง และเจ้าพรองเมือง แต่ในรัชสมัยของเจ้าฟ้าเสือห่มเมือง ได้แต่งตั้งตำแหน่ง เจ้าสึงหลวง ขึ้นอีกหนึ่งตำแหน่ง ซึ่งผู้ที่ได้รับตำแหน่งคนแรกก็คืออนุชาต่างชนนีของพระองค์เอง แต่ภายหลังตำแหน่งดังกล่าวตกไปอยู่กับบุคคลที่มิใช่ชาวอาหม
สามเจ้าผู้พรองแต่ละคนได้รับมอบชาวอาหมหลายครัวเรือนในอยู่ในการครอบครอง คนเหล่านี้ขึ้นตรงต่อเจ้าผู้พรองผู้เป็นนาย ขุนนางอื่นจะพิจารณาพิพากษาลงโทษไม่ได้ ตามคำบอกเล่าของ เดวิด สกอต เจ้าผู้พรองทั้งสามใช้จ่ายเงินสำหรับไพร่ (paiks) 10,000 คน เป็นจำนวนเงิน 90,000 รูปีต่อหนึ่งปี
อนึ่งชื่อตำแหน่ง เถ้าเมืองหลวง นั้น ใกล้เคียงกับตำแหน่ง "เถ้าหลวง" หรือ "เถ้าเมือง" ซึ่งเป็นตำแหน่งข้าราชการของอาณาจักรล้านนาในอดีต
พฤกษ์

การใช้ประโยชน์

พฤกษ์มีการนำมาใช้ประโยชน์ในการจัดการสิ่งแวดล้อม สมุนไพร และใช้เนื้อไม้ ปลูกเป็นไม้ให้ร่มเงาในอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้  ในอินเดียและปากีสถานใช้ประโยชน์จากเนื้อไม้ เนื้อไม้ของพฤกษ์มีความหนาแน่น  0.55-0.66 g/cm³ หรือสูงกว่า
พอล แอนเดอร์สัน

พอล แอนเดอร์สัน (อังกฤษ: Poul Anderson; 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 -31 กรกฎาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่มีผลงานเป็นจำนวนมาก ในช่วงยุคทองของนิยายวิทยาศาสตร์
ในช่วงแรกของการตีพิมพ์ผลงาน เขาใช้นามแฝงหลายชื่อ ได้แก่ "A. A. Craig", "Michael Karageorge", และ "Winston P. Sanders" นอกจากเรื่องแนววิทยาศาสตร์แล้ว พอล แอนเดอร์สัน ยังเขียนเรื่องแนวแฟนตาซีอีกด้วย เช่นเรื่องชุด the King of Ys
แอนเดอร์สัน เกิดเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926) ที่ Bristol, เพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา ถึงแก่กรรมเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2544
ภิญโญ สุวรรณคีรี

ชีวิตส่วนตัว

ภิญโญ สุวรรณคีรี สมรสกับ นางลาวัณย์  สุวรรณคีรี
สไปโนซอรัส

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

สไปโนซอรัสได้ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง Jurassic Park III และกลายเป็นตัวชูโรงแทน T-REX ในภาพยนตร์ได้เปรียบเทียบการต่อสู้ของไดโนเสาร์นักล่า 2 พันธุ์มาประจันหน้ากัน ซึ่งท้ายที่สุด สไปโนซอรัส ซึ่งได้เปรียบที่ขนาดตัว และ น้ำหนักที่มากกว่า เป็นฝ่ายหักคอ T-REX ล้มไป ใน จูราสสิค เวิลด์ สไปโนซอรัสมาในรูปแบบโครงกระดูก และถูก ทีเร็กซ์พุ่งชนพังทลาย 
สไปโนซอรัสยังปรากฏตัวในสารคดีของ BBC เรื่อง Planet dinosaurs ตอนที่ 1 lost world ซึ่งในตอนจบได้เข้าปะทะกับคาร์คาโรดอนโตซอรัสที่อยู่ในเขตเดียวกัน แม้ในตอนแรกสไปโนซอรัสจะขับไล่คาร์คาโรดอนโตซอรัสไปได้ แต่ในที่สุด ด้วยการกัดที่อันตรายกว่าของคาร์คาโรดอนโตซอรัสก็ทำให้สไปโนซอรัสพบจุดจบในที่สุด
1999 (เพลง)

การตอบรับ

นักวิจารณ์บางคน Phil Collins ได้ชี้ให้เห็นเพลงปี 1985 Sussudio คล้ายกับเพลง 1999 อย่างมาก Collins ยืนยันคำกล่าวอ้างนี้ และจำได้ว่าฟัง "1999" บ่อยครั้งในขณะที่เขาไปทัวร์กับวง Genesis
เพลงนี้ติดอันดับที่ 215 ของโรลลิงสโตน ใน 500 เพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
ประมาณ อดิเรกสาร

ประวัติ

ประมาณ อดิเรกสาร เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2456 ที่จังหวัดสระบุรี เป็นบุตรของนายเน้ย และนางจี้ อดิเรกสาร มีพี่น้อง คือ คุณหญิงสอาด  ปุณณกันต์ (2449-2525) นางสาวตวงพร  อดิเรกสาร(ถึงแก่กรรมเมื่อ 2546) และพลตำรวจเอกประมาณ  อดิเรกสาร
ประมาณ อดิเรกสาร จบการศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รับราชการเป็นนายทหารปืนใหญ่ กองทัพบก ลพบุรี  ยศสูงสุดเป็นพลตรี เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย รัฐมนตรีช่วยว่าการและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ระหว่าง พ.ศ. 2494-2500 ในคณะรัฐมนตรีซึ่งมีจอมพลแปลก พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี พ้นจากตำแหน่งจากการรัฐประหาร 16 กันยายน พ.ศ. 2500 นำโดยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ 
พลตรีประมาณ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 เป็นรองนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก และได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ อีกสมัยหนึ่ง แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่
ในปี พ.ศ. 2523 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์
พลตรีประมาณ ได้รับโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศเป็น พลตำรวจเอก เป็นกรณีพิเศษเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย  จนกระทั่งวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2533 พลตรีประมาณได้รับโปรดเกล้า ฯ พระราชทานยศ พลเอก เป็นกรณีพิเศษ 
ในปี พ.ศ. 2533 เขาได้สลับไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม สลับกับนายบรรหาร ศิลปอาชา
พลตำรวจเอกประมาณ อดิเรกสาร สมรสกับท่านผู้หญิงเจริญ อดิเรกสาร (ชุณหะวัณ) พี่สาวของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ มีบุตรชายรวมกัน 3 คน คือ นายปองพล อดิเรกสาร, นายยงยศ อดิเรกสาร และ นายวีระพล อดิเรกสาร

งานอุตสาหกรรม

พลตำรวจเอกประมาณ อดิเรกสาร เป็นผู้บุกเบิกวงการอุตสาหกรรม ด้านอุตสาหกรรมสิ่งทอของไทย และเคยได้รับการเลือกตั้งให้เป็นนายกสมาคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (ปัจจุบันคือ สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย)

การเสียชีวิต

พลตำรวจเอกประมาณ อดิเรกสาร ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ด้วยโรคหัวใจล้มเหลวและอาการไตวาย ที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ สิริอายุได้ 96 ปี

รางวัลและเกียรติยศ

พลเอก พลตำรวจเอก ประมาณ อดิเรกสาร ได้รับพระราชทานยศนายกองใหญ่แห่งกองอาสารักษาดินแดนเป็น พลเอก พลตำรวจเอก นายกองใหญ่ ประมาณ อดิเรกสาร เมื่อ พ.ศ. 2531
สปีดี้ คาบาเนลลา

ประวัติ

คาบาเนลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 ชนะคะแนน ไฟต์ติ้ง เปโดร ที่มะนิลา จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนกระทั่งได้แชมป์ภาคตะวันออกรุ่นฟลายเวทเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2477 ชนะคะแนน ยัง ซานโตส จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ภาคตะวันออกรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 แพ้คะแนน ลิตเติ้ล ปานโช ไม่ได้แชมป์ จากนั้น คาบาเนลลาป้องกันแชมป์ภาคตะวันออกไว้ได้ 4 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2478 แพ้คะแนน ลิตเติ้ล ดาโด ที่ ฟิลิปปินส์ คาบาเนลลายังคงขึ้นชกมวยอย่างต่อเนื่อง จนขึ้นชิงแชมป์ภาคตะวันออกอีกครั้งเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2481 เสมอกับ สตาร์ ฟริสโก ที่ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์ คาบาเนลลาขึ้นชกแก้มือกับฟริสโกอีกครั้งเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2481 คราวนี้เป็นฝ่ายชนะคะแนนฟริสโก ได้แชมป์ภาคตะวันออกรุ่นแบนตัมเวทมาครอง ป้องกันแชมป์ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ภาคตะวันออกรุ่นเฟเธอร์เวท เมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2482 ชนะคะแนน เบน จิเมเนซ คาบาเนลลาหยุดชกไปสามปี แล้วขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2486 ชนะคะแนน สตาร์ มีซามิส แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็แพ้คะแนน สปีดดี นาวาร์โร เสียแชมป์ไปเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2486
ต่อมา คาบาเนลลาเดินทางไปชกในสหรัฐอเมริกาเมื่อ พ.ศ. 2489 และชกอยู่ที่นั่นจนถึง พ.ศ. 2490 ระหว่างนั้น ได้ชิงแชมป์มวยสากลของรัฐแคลิฟอร์เนียร์รุ่นเฟเธอร์เวทด้วยแต่ไม่สำเร็จ จากนั้น คาบาเนลลาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2490 แพ้น็อค ตีร์โซ เดล โรซาริโอ ยก 4 ที่ฟิลิปปินส์ คาบาเนลลาขึ้นชกแก้มือกับโรซาริโออีกครั้งเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2491 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีก คาบาเนลลาได้ขึ้นชกกับผล พระประแดง ใน พ.ศ. 2492 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปได้ คาบาเนลลาหยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2494 ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2494 ชนะคะแนน มิลตัน รอส ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้งก็แพ้คะแนน ลาร์รี่ บาตาน เมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2495 เสียแชมป์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวทที่ว่างเมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2495 แพ้คะแนน จำเริญ ทรงกิตรัตน์ แล้วชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทในอีกเดือนต่อมาก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โบนี เอสปีโนซา ไม่สำเร็จ จากนั้น คาบาเนลลาขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว ชนะคะแนน สตาร์ มัตนอก เมื่อ 17 มกราคม พ.ศ. 2496 จากนั้นก็แขวนนวมไป
ขลู่

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ขลู่เป็นพืชที่มีลักษณะเป็นไม้พุ่ม ขึ้นเป็นกอ แตกกิ่งก้านสาขามาก ลำต้นสูงประมาณ 0.5 - 2.5 เมตร ใบมีลักษณะค่อนข้างเรียบรูปไข่กลับ กว้างประมาณ 1-5 เซนติเมตรและยาว 2.5-10 เซนติเมตร ขอบใบหยักแบบฟันเลื่อย โดยรอบมีขนขาวๆปกคลุม ก้านใบสั้นมาก เนื้อใบบาง แผ่นใบเรียบเป็นมัน ใบค่อนข้างแข็งและเปราะ ใบมีกลิ่นหอมฉุน ช่อดอกงอกออกมาจากด้านบนและซอกของใบ กลีบดอกสีม่วง ส่วนของดอกสีม่วงหรือม่วงอ่อน ประกอบด้วยดอกย่อยจำนวนมาก มีทั้งดอกตัวผู้และดอกตัวเมีย ผลแห้งเมล็ดล่อน รูปทรงกระบอกเป็นสันเหลี่ยม 10 สัน ระยางค์มีน้อย สีขาว ยาวประมาณ 4 มม. ลำต้นกลมสีน้ำตาลแดง หรือเขียว ลำต้นและกิ่งก้านมีขนละเอียดปกคลุม เมล็ดมีลักษณะเป็นฝอยเล็กๆ เมื่อแก่จะปลิวไปตามลม 
ขลู่เป็นพืชที่สามารถพบได้ตลอดปี สารเคมีที่พบในขลู่ ได้แก่ โซเดียม คลอไรด์และโพแทสเซียม ขลู่เป็นพืชที่สามารถสะสมโครเมียมในชีวมวลได้ถึง 51.3 mg/kg

การใช้ประโยชน์

ขลู่เป็นพืชที่รับประทานได้ ใบนำไปลวกจิ้มน้ำพริก หรือใส่ในแกงคั่ว นอกจากนั้น ยังนำใบไปตากแห้ง ใช้ทำชา ดื่มแก้กระหายน้ำ ช่วยลดน้ำหนัก ยอดอ่อนรับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก หรือกินกับน้ำแกง ดอกนำไปยำกับเนื้อสัตว์ต่างๆ 
ฤทธิ์ทางยาของขลู่ ทั้งต้นใช้ต้มเป็นยาช่วยขับปัสสาวะ แก้ปัสสาวะพิการ เบาหวาน ต้มอาบ แก้ผื่นคันและโรคผิวหนัง ใบและรากใช้แก้ไข้ พอกแก้แผลอักเสบ ใบกับต้นอ่อนใช้รักษาอาการปวดตามข้อ ใบช่วยรักษาโรคริดสีดวงทวาร โดยการคั้นน้ำจากใบสด แก้กระษัย เป็นยาอายุวัฒนะ รากสด รับประทานเป็นยาฝาดสมาน แก้บิด ไข้หวัด
นกอัญชันคิ้วขาว

ลักษณะ

มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 19-21.5 เซนติเมตร มีตาสีแดง มีแถบสีดำลากผ่านคิ้วสีขาว ได้ตามีแถบสีขาวปากสีเหลืองอมเขียว โคนปากมีแต้มสีแดง หัวและอกสีเทา ท้องสีขาว ลำตัวต้านบนสีน้ำตาล มีจุดเด่นอยู่ที่แถบสีขาวคล้ายคิ้วและแถบสีขาวที่มุมปากถึงข้างแก้มตัดกับหน้าสีเทาและแถบตาสีดำ คอและท้องสีเทาปนขาว ท้องด้านล่างไปจนถึงก้นสีน้ำตาลแกมเหลือง ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลแกมเหลือง มีลายเกล็ดสีน้ำตาลดำขาและเท้าเหลืองแกมเขียว และโคนหางสีน้ำตาลแดงขาสีเขียวนกทั้งสองเพศคล้ายคลึงกัน

พฤติกรรม

มักพบเดินหาอาหารกินอยู่บนพืชน้ำหรือบริเวณชายน้ำ จะชอบเดินและวิ่งหาอาหารกินสลับกับหยุดเป็นระยะระยะ และชอบกระดกหางขึ้นลงตลอดเวลา นอกจากนี้ยังสามารถว่ายน้ำหากินได้ด้วย จะส่งเสียงร้อง จิ๊ก-จิ๊ก-จิ๊ก เสียงขึ้นจมูก ประมาณซ้ำ 10 - 12 ครั้ง

พื้นที่อาศัย

ทะเลสาบ บึง หนอง พรุ นากุ้ง นาข้าว ห้วย คลอง บริเวณชายน้ำ หรือพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ

แหล่งกระจายพันธุ์

ในประเทศ อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ออสเตรเลีย สิงคโปร์ ปาปัวนิวกินี บรูไน มาเลเซีย ไทย เวียดนาม ไต้หวัน ฮ่องกง ญี่ปุ่น ลาว เขมร และประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิค อื่น ๆ เช่น ฟิจิ หมู่เกาะโซโลมอน เป็นต้น สำหรับประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นพบได้ทุกภาค โดยเฉพาะภาคกลางและภาคใต้ แต่อาจจะพบได้บ่อยแค่ในบางท้องที่

สถานภาพ

นกประจำถิ่น พบได้บ่อย