มหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์

ประวัติ

มหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2513 ในฐานะวิทยาลัยโพลีเทคนิคแมนเชสเตอร์ ซึ่งก่อนหน้าที่จะมีวิทยาลัยโพลีเทคนิคแมนเชสเตอร์ ได้มีการจัดตั้งสถาบันช่างกลแมนเชสเตอร์ (พ.ศ. 2367) และวิทยาลัยการออกแบบแมนเชสเตอร์ (พ.ศ. 2381) เพื่อบริการแก่นักเรียนนักศึกษาผู้ที่จะเตรียมตัวทำงานในเมืองอุตสาหกรรม  ครั้นต่อมาได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยครู (พ.ศ. 2421) วิทยาลัยคหกรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2423) และวิทยาลัยการพาณิชย์ (พ.ศ. 2432) ขึ้น จนในที่สุดจึงได้มีการรวบรวมสถาบันเหล่านี้เข้าเป็นวิทยาลัยโพลิเทคนิค ครั้นมีการตราพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาและการศึกษาต่อเนื่อง พ.ศ. 2535 (Further and Higher Education Act 1992) วิทยาลัยโพลิเทคนิคจึงแปรสภาพเป็นมหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์ เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2535

ที่ตั้ง

ในชั้นเดิม มหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์มีวิทยาเขต 7 แห่ง โดยมี 5 แห่งในจังหวัดแมนเชสเตอร์ (ออลเซนส์, ไอทูน, ดิดบรี, เอลิซาเบธ กาสเคลล์ และโฮลลิงส์) และอีก 2 แห่งในจังหวัดเชชเชอร์ (อัลซาเกอร์ และ ครูว์) ต่อมามหาวิทยาลัยได้ขายพื้นที่ทำการสอนบางส่วนให้เอกชนนำไปพัฒนา และได้ย้ายมาอยู่ที่วิทยาเขตออลเซนส์ วิทยาเขตครูว์ และปัจจุบันกำลังพัฒนาวิชาเขตเบอร์ลีย์ที่ชานเมืองแมนเชสเตอร์

วิทยาเขตออลเซนตส์

วิทยาเขตออลเซนตส์ (All Saints Campus) เป็นที่ตั้งหลักของมหาวิทยาลัย ประกอบไปด้วยอาคารคณะมนุษยศาสตร์ ภาษาศาสตร์ และสังคมศาสตร์ (อาคารเจฟฟรีย์ แมนตัน (Jeoffrey Manton) และอาคารมาเบล ไทล์โคต (Mabel Tylecote)) นอกจากนี้ยังมีคณะอื่น ๆ เช่น
คณะวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ ตั้งที่อาคารจอห์น ดาลตัน ตามชื่อของนักฟิสิกส์ผู้เสนอแนวคิดด้านอะตอม  ประกอบด้วยสี่ภาควิชา คือ ภาควิชาวิทยาศาสตร์การดูแลสุขภาพ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยีดิจิทัล ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ และภาควิชาวิทยาศาสตร์และสิ่งแวดล้อม ด้านหลังอาคารจอห์น ดาลตัน เป็นอาคารเจดีซึ่งเป็นอาคารปฏิบัติการของมหาวิทยาลัย
คณะศิลปกรรมศาสตร์ (ใช้ชื่อ วิทยาลัยศิลปกรรมแมนเชสเตอร์) มีที่ตั้งในวิทยาเขตออลเซนตส์ ประกอบด้วยสี่ภาควิชาคือ ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ (ดำเนินการร่วมกับมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์) ภาควิชาศิลปะ ภาควิชาการออกแบบ ภาควิชาสื่อ  พร้อมด้วยหอศิลป์เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชม
มหาวิทยาลัยได้สร้างอาคารมูลค่า 75 ล้านปอนด์ สำหรับคณะบริหารธุรกิจและนิติศาสตร์ซึ่งย้ายจากวิทยาเขตไอทูนซึ่งยกเลิกไป อาคารใหม่เมื่อสร้างเสร็จจะรองรับนักศึกษาได้ 5,000 คน พร้อมคณาจารย์-เจ้าหน้าที่อีก 250 คน
ภายในวิทยาเขตออลเซนตส์ มีห้องสมุดเซอร์ เคนเนท กรีน เป็นหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย เน้นด้านศิลปะและการออกแบบ ภายในห้องสมุดนอกจากหนังสือแล้วยังมีส่วนจัดแสดงงานศิลปะ อาทิ บัตรอวยพรยุคสมเด็จพระราชาธิบดีเอ็ดเวิร์ด และสมเด็จพระราชีนีนาถวิกตอเรีย ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยได้รับความอนุเคราะห์ช่วยจัดทำรายการบรรณานุกรมโดยโครงการบรรณานุกรมเบอร์มิงแฮม นอกจากนี้ หลังจากการเปลี่ยนสถานภาพเป็นมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ มหาวิทยาลัยได้เข้าร่วมกลุ่มห้องสมุดการศึกษาแห่งแมนเชสเตอร์ หรือในปัจจุบันได้ขยายเป็นกลุ่มห้องสมุดเพื่อการศึกษาภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
นอกจากคณะวิชาที่กล่าวมาแล้ว ยังมีคณะคหกรรมศาสตร์โฮลลิงส์ ทำการสอนด้านอาหาร สิ่งทอ และการโรงแรม

วิทยาเขตเชชเชอร์

นอกจากวิทยาเขตออลเซนตส์ที่ตั้งใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์แล้ว มหาวิทยาลัยยังเปิดสอนคณะครุศาสตร์ที่วิทยาเขตเชชเชอร์และวิทยาเขตเบอร์ลีย์ ยิ่งไปกว่านั้น วิทยาเขตเชชเชอร์ยังเป็นที่ตั้งของสาขาวิชาธุรกิจ ศิลปะร่วมสมัย วิทยาศาสตร์การกีฬาและการออกกำลังกาย และสหศาสตรศึกษา

วิทยาเขตเบอร์ลีย์

มหาวิทยาลัยได้มีโครงการจัดตั้งวิทยาเขตเพิ่มเติมที่เบอร์ลีย์ฟีลด์ ใจกลางเมืองแมนเชสเตอร์ สำหรับใช้ทำการสอนด้านครุศาสตร์และสร้างหอพักนักศึกษาเพิ่มเติมให้ได้ตามความต้องการ