google/wiki40b huggingface dataset:
สหพันธ์มะเร็งลำไส้ใหญ่

ประวัติ

สหพันธ์มะเร็งลำไส้ใหญ่ได้รับการก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1999 ในฐานะโคลอนแคนเซอร์แอ็ลไลแอ็นซ์ หลังจากก่อตั้งขึ้นตามกฎหมายในรัฐเดลาแวร์ มูลนิธิดังกล่าวเป็นผลของกลุ่มผู้รอดชีวิต, ผู้ดูแล และเพื่อน ๆ 41 คน "ที่เห็นความจำเป็นในการให้ความรู้แก่ประชาชนเกี่ยวกับมะเร็งลำไส้ใหญ่และให้การสนับสนุนผู้ที่ได้รับผลกระทบจากโรค"
การประชุมประจำปีครั้งแรกขององค์การเกิดขึ้นที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. หลังจากนั้นคณะกรรมการชุดใหม่ได้เข้ารับตำแหน่ง
ในต้นปี ค.ศ. 2016 โคลอนแคนเซอร์แอ็ลไลแอ็นซ์ได้รวมตัวกับมูลนิธิคริสฟอร์ไลฟ์โคลอนแคนเซอร์ ซึ่งเป็นองค์การไม่แสวงผลกำไรที่มุ่งเน้นการวิจัยที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2010 หลังจากรวมกัน โคลอนแคนเซอร์แอ็ลไลแอ็นซ์ยังคงสงวนชื่อไว้ และกลายเป็นองค์การไม่แสวงผลกำไรที่มุ่งเน้นการรักษาโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ
ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ทางมูลนิธิได้ทำการรีแบรนด์อย่างเป็นทางการในฐานะสหพันธ์มะเร็งลำไส้ใหญ่

กำหนดการและบริการ

สหพันธ์มะเร็งลำไส้ใหญ่ให้บริการในด้านการช่วยเหลือผู้ป่วยและครอบครัว, เงินทุนวิจัย และความพยายามในการป้องกัน องค์การนี้ยังส่งเสริมเดือนแห่งการตระหนักถึงโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่แห่งชาติในเดือนมีนาคมของทุกปี และกิจกรรมเดรสอินบลูเดย์ ที่จัดขึ้นในวันศุกร์แรกของทุกเดือนมีนาคม
ดิสนี่ย์ ปริ้นเซส

ประวัติ

เมื่อปี ค.ศ. 2000 แอนดี้ มูนนี่ได้ถูกว่าจ้างโดยบริษัทผลิตภัณฑ์เพื่อการบริโภคของดิสนี่ย์ ให้ช่วยดูแลการขายที่ถดถอยลง แล้วความคิดเกี่ยวกับ ดิสนี่ย์ พรินเซสก็เกิดขึ้น เมื่อหลังจากที่ร่วมงานกับดิสนี่ย์ไม่นานเขาได้ร่วมกับ ดิสนี่ย์ ออน ไอซ์ และถูกรุมล้อมด้วยเด็กหญิงตัวล็กๆที่สวมชุดเจ้าหญิง เขาเสนอเรื่องนี้และความต้องการซื้อสินค้าของตลาดก็เพิ่มสูงขึ้น
ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก ดิสนี่ย์ ปริ้นเซส ธุรกิจสาขานี้โด่งดังในเวลาอันรวดเร็วและเติบโตขึ้นเรื่อยๆ การขายสินค้าพุ่งขึ้นจาก 300 ล้าน ดอลลาร์ในปี ค.ศ. 2001 เป็น3 พันล้านในปี ค.ศ. 2006 และปัจจุบันนี้มีสินค้ากว่า 25,000 ชิ้นแล้ว
ดิสนี่ย์ พรินเซส รวบรวมเอาเหล่าเจ้าหญิงจากภาพยนตร์การ์ตูนคลาสสิกของดิสนี่ย์เอาไว้ โดยเลือกจากตัวการ์ตูนที่เกี่ยวพันกับราชวงศ์ทั้งที่เกี่ยวพันทางสายเลือดและจากการแต่งงาน และเพื่อให้เข้าถึงเด็กๆได้ง่ายขึ้นดิสนี่ย์ได้เพิ่มตำแหน่ง “เจ้าหญิงแห่งเทพนิยาย” และเลือก มู่หลานให้รับตำแหน่งนี้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม มู่หลานผู้ไม่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ ได้อยู่ใน ดิสนี่ย์ พรินเซส ด้วย นอกจากนี้ดิสนี่ย์ยังเคยคิดจัดให้ ทิงเกอเบลล์ (อังกฤษ: Tinker Bell) เป็นเจ้าหญิงด้วยแต่เนื่องจากคุณสมบัติไม่ตรงตามที่กำหนดจึงถอนออกจาก ดิสนี่ย์ พรินเซส และจัดตั้งสาขาใหม่ ใช้ชื่อว่า ดิสนี่ย์ แฟรี่
ตำบลนาวง

ภูมิประเทศ

ภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม มีแหล่งน้ำที่สำคัญคือ คลองบางกุ้ง และ แม่น้ำตรัง

ภูมิอากาศ

พื้นที่ของตำบลนาวงได้รับอิทธิพลลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ โดยฝนจะเริ่มตกประมาณเดือนพฤษภาคมจนถึงเดือนธันวาคม ซึ่งจะเป็นการเข้าสู่ฤดูฝน และ ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ เดือนมิถุนายน เป็นการเข้าสู่ฤดูร้อน

ประชากร

ประชากรในตำบลนาวงมี 1,246 ครัวเรือน และ มีจำนวนประชากร 4,937 คน

เศรษฐกิจ

ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการทำเกษตร เช่น สวนยางพารา สวนปาล์ม ทำนา ปลูกผักผลไม้ ฯลฯ และยังมีประชากรบางส่วนประกอบอาชีพค้าขายหรือรับจ้างทั่วไป เช่น ขายอาหาร ขายสินค้าวัสดุก่อสร้าง ขายสินค้าของชำ ขายสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (ผ้าทอไสบ่อ) และทำธุรกิจส่วนตัว

ถ้ำเขาปินะ

ภายในเป็นถ้ำที่มีวัดตั้งอยู่ สามารถเข้าไปทาง สามแยกเขาปินะ ซึ่งมีป้ายบอกทางอยู่ และยังเป็นสถานที่ค้นพบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ

สวนสาธารณะเขาโพธิ์โทน

มีลักษณะเป็นสระน้ำล้อมรอบภูเขาเป็นสถานที่ที่ใช้ออกกำลังกาย หรือ เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ

ทะเลสองห้อง

เป็นแอ่งน้ำธรรมชาติ กว้างใหญ่คล้ายทะเลสาบ มีเนินเขาล้อมรอบ ตอนกลางมีเนินเขายื่นออกมา อยู่ไม่ไกลจากตำบลนาวงมากนัก โดยสามารถไปเยื่อมชมความงามได้ มีทางเข้าอยู่ตรงบริเวณสี่แยกต้นโพธิ์

ตลาดนัดนาวง

ตลาดนัดนาวงเป็นตลาดที่ขายทั้งอาหารสด/อาหารคาว โดยจะเปิดในช่วงวัน อาทิตย์ - อังคาร - ศุกร์ โดยเฉพาะในวันศุกร์ตลาดจะเต็มไปด้วยผู้คนที่คับคั่ง และ ยังเปิดตลาดในตอนเช้ามืด

ตลาดนัดต้นโพธิ์

ตลาดนัดต้นโพธิ์เป็นตลาดนัดอีกแห่หนึ่งในตำบลนาวง ขายทั้งอาหารสด/อาหารคาว โดยจะเปิดในช่วงวัน จันทร์ - พุธ - พฤหัสบดี - เสาร์ เป็นตลาดที่มีผู้คนไปจับจ่ายซื้อของจำนวนมากที่สุดของตำบลอันเนื่องมาจากตลาดได้มีการปรับพื้นทำให้ตลาดมีเนื้อที่มากขึ้น

วัดนาวง

เป็นวัดที่มีผู้คนในชุมชนมาปฏิบัติพิธีกรรมทางศาสนาเป็นประจำ เป็นวัดอยู่ใกล้ชุมชนมากที่สุด ด้านหลังของวัดติดกับ โรงเรียนวัดนาวง

วัดหูแกง

เป็นวัดที่อยู่ริมเขา เป็นแหล่งปฏิบัติธรรมที่มีผู้คนไปจำนวนมาก เนื่องจากรอบๆวัดมีอากาศเย็น ร่มรื่น และกำลังได้รับความสนใจอยู่ไม่น้อย

วัดเขาปินะ

เป็นวัดที่อยู่บริเวณเดียวกับถ้ำเขาปินะ เป็นวัดหนึ่งที่มีการค้นพบโบราณสถานที่สำคัญ

วัดสวน

อยู่ไม่ไกลจากตัวชุมชนมากนัก ในปัจจุบันวัดสวนได้มีการพัฒนาจนเป็นวัดที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในชุมชน

วัดไตรสามัคคี

ตั้งอยู่ในชุมชนต้นโพธิ์ สามารถเข้าไปสักการะพระพุทธรูปที่อยู่ในวัดได้ และ ยังมีโรงเรียนวัดไตรสามัคคีที่ตั้งอยู่ใกล้เคียง
สถานที่ท่องเที่ยวจังหวัดอ่างทอง

สถานที่ท่องเที่ยวจังหวัดอ่างทอง

อำเภอสามโก้

อำเภอสามโก้อยู่ห่างจากจังหวัดอ่างทองประมาณ 25 กม. แม้เป็นอำเภอเล็ก ๆ ซึ่งเดิมเป็นตำบลหนึ่งขึ้นกับอำเภอวิเศษชัยชาญ ได้ยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอและเป็นอำเภอ เมื่อ พ.ศ. 2508 ความสำคัญในประวัติศาสตร์ได้ปรากฏในพงศาวดารว่า เป็นเส้นทางที่พม่าเดินทัพ จากด่านเจดีย์สามองค์ผ่านเข้ามาตั้งค่ายพักแรมก่อนเข้าตีกรุงศรีอยุธยา และเป็นที่ซึ่งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและพระเอกาทศรถ เคยเสด็จนำทัพหลวงผ่านบ้านสามโก้แห่งนี้เพื่อทรงทำสงครามยุทธหัตถี ที่ตำบลตระพังตรุ จังหวัดสุพรรณบุรี จนทรงได้รับชัยชนะด้วยเช่นกัน ปัจจุบันสามโก้เป็นอำเภอที่น่าสนใจมากอำเภอหนึ่งในแง่ประเพณี และศิลปะพื้นบ้าน กล่าวคือ สามโก้ได้มีพื้นที่การเกษตรบางส่วนที่เปลี่ยนจากพื้นที่ทำนาเป็นพื้นที่ทำการเกษตรด้านอื่น เช่น การทำนาบัว การทำสวนมะพร้าวพันธุ์ดี และการทำไร่นาสวนผสม ซึ่งเกษตรกรรู้จักพัฒนาอาชีพด้วยการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่ มาปรับปรุงผลผลิตทางการเกษตรให้มีทั้งคุณภาพ และปริมาณสามารถทำรายได้อย่างน่าพอใจ นอกจากนี้สามโก้ยังได้เป็นถิ่นแดนของเพลงพื้นเมืองที่มีพ่อเพลง และแม่เพลงที่มีบทบาทในการฟื้นฟูการละเล่น และอนุรักษ์เพลงพื้นบ้านอีกด้วย
สาธารณรัฐเนโกรส

ประวัติศาสตร์

ระหว่างวันที่ 3-6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 ประชาชนในเนโกรสได้ก่อการปฏิวัติต่อต้านการปกครองของสเปนที่ปกครองโดยนายพลอิซิโดร เด กัสโตร ชาวสเปนได้ยอมแพ้หลังจากที่เห็นกองกำลังติดอาวุธจำนวนมากเข้ามาในเมืองบาโกโลด กองกำลังปฏิวัตินำโดยควน อาราเนตา จากบาโก และอานิเซโต ลักซอน จากตาลิไซ ได้ใช้อาวุธปลอมทั้งปืนไรเฟิลที่ทำจากทางปาล์มและปืนใหญ่ทำจากกระบอกไม้ใหญ่ทาสีดำ ตอนบ่ายของวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 นายพลกัสโตรได้ลงนามในข้อตกลงยอมจำนนสิ้นสุดการปกครองแบบอาณานิคมของสเปนในเนโกรสตะวันตก
ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 สภาผู้แทนราษฎร (Cámara de Diputados) ซึ่งเป็นสภาเดี่ยวได้ประกาศจัดตั้ง "สาธารณรัฐเขตเนโกรส" (República Cantonal de Negros) สภาผู้แทนราษฎรทำหน้าที่เป็นสภาร่างรัฐธรรมนูญด้วย
เมื่อกองทัพสหรัฐอเมริกามาถึง ประธานาธิบดีอานิเซโต ลักซอน ได้ชักธงสหรัฐและยอมรับให้กองทัพขึ้นเกาะอย่างเป็นมิตร แม้จะมีการประท้วงจากเนโกรสโอริเอนตัลในช่วงแรก สาธารณรัฐได้เข้าเป็นรัฐในอารักขาของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2442 โดยเป็นรัฐแยกต่างหากจากส่วนอื่น ๆ ของฟิลิปปินส์ และในวันรุ่งขึ้นได้ผ่านร่างรัฐธรรมนูญ ต่อมา ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สาธารณรัฐเนโกรส" แต่ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2444 สาธารณรัฐนี้ได้สลายตัวและผนวกเข้ากับฟิลิปปินส์โดยสหรัฐอเมริกา จนกระทั่งถูกญี่ปุ่นยึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
พื้นที่ปกครองตนเองปะหล่อง

พื้นที่ปกครองตนเองปะหล่อง (Palaung Self-Administered Zone;พม่า: ပလောင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ; ออกเสียง pəlàʊɴ kòbàɪɴ ʔoʊʔtɕʰoʊʔ kʰwɪ̰ɴja̰ dèθa̰)เป็นเขตปกครองตนเองในประเทศพม่า ประกอบด้วยเมืองน้ำซันและเมืองมันตองในรัฐฉาน จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2551 ชื่อที่เป็นทางการได้ประกาศเมื่อ 20 สิงหาคม 2553 เป็นเขตที่ ชาวปะหล่องได้ปกครองตนเอง เมืองหลวงคือเมืองน้ำซัน.
Ă

ภาษาโรมาเนีย

ในภาษาโรมาเนีย เรียกว่า /ə/
ซึ่งตัวอักษรตรงกันกับ A และ Â
ซัลบาดอร์ ซันเชซ

นักมวยดาวรุ่ง

เมื่อเข้าสู่วัยรุ่น ซันเชซได้เข้าสู่วงการมวย โดยผู้จัดการคนแรกของเขาคือ เอากุสติน ปาราซีโอส เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2518 ชนะน็อค อัล การ์เดโน่ ยก 3 และได้ขึ้นชกทั้งหมด 6 ไฟต์ โดย 5 ไฟต์แรกชนะน็อกรวด ต่อมาขึ้นชกอีก 9 ไฟต์ ชนะน็อกรวด

แพ้ครั้งแรก

จากนั้นในปี พ.ศ. 2520 ซันเชซได้สิทธิ์ขึ้นชิงแชมป์ว่างรุ่นแบนตั้มเวทของเม็กซิโกกับอันโตเนียว เบเซร์รา ไฟต์นั้นชกที่ถิ่นของอันโตเนียว เบเซร์รา ผลการชกในวันนั้น ซันเชซซึ่งอยู่ในวัย 18 ปี เป็นฝ่ายแพ้คะแนน 12 ยกไปอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ และเป็นการแพ้ครั้งแรกและครั้งเดียว ของซันเชซ ตลอดชีวิตการชกมวย 
ไฟต์ต่อมาซันเชซได้ไปชกกับ ฮวน เอสโกบา เพื่อนร่วมชาติ ไฟต์นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ไปชกที่สหรัฐอเมริกา ผลการชกออกมาคือเสมอกัน จากนั้น ซันเชซได้เจอกับเฟลิกซ์ ตรินิแดด ซีเนียร์ ซึ่งซันเชซก็เอาชนะไปได้

ครองแชมป์โลก

มาถึงปี พ.ศ. 2523 ซันเชซได้ขึ้นชิงแชมป์โลกกับ แดนนี โลเปซ แชมป์เฟเธอร์เวต WBC เจ้าของฉายา "อินเดียนแดงน้อย" และซันเชซก็ชนะน็อกไปในยกที่ 13 ซันเชซขึ้นป้องกัน ตำแหน่งครั้งแรกกับผู้ท้าชิงชาวอเมริกา รูเบน คัสตินโญ และชนะคะแนนไปอย่างเอกฉันท์ การป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 คราวนี้ แดนนี โลเปซ ขอแก้มือ และซันเชซก็ตอกย้ำความแค้นด้วยการน็อกโลเปซในยกที่ 14 
การป้องกันครั้งที่ 6 นั้น ซันเชซต้องพบกับสุดยอดนักชกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวต คือ วิลเฟรโด โกเมซ  ยอดนักชกชาวเปอร์โตริโกที่ข้ามรุ่นมาชิง ซึ่งถือว่าเป็นพิสูจน์ว่าใครจะเป็นราชาน็อกเอาต์ตัวจริงแห่งยุคนั้น ผลออกมา ซันเชซเอาชนะน็อกไปในยกที่ 8 อย่างสุดมัน และซันเชซได้ขึ้นป้องกันอีก 3 ไฟต์ โดยหนึ่งในนั้นเป็นการป้องกันแชมป์โลกกับยอดมวยจากประเทศกานา อซูม่าห์ เนลสัน และซันเชซก็ชนะทีเคโอไปในยกที่ 15 โดยที่การชกในวันนั้น เนลสันเป็นฝ่ายคุมการชกไว้ได้และทำคะแนนนำ ซันเชซตัดสินใจฮึดสู้ในยกสุดท้ายและปล่อยหมัดเด็ดน็อคเนลสันได้ในยกสุดท้าย

จากไปก่อนวัยอันควร

จากนั้นในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2525 เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เมื่อซัลบาดอร์ ซันเชซ ได้เสียชีวิตจากการประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยโดยรถที่ซันเชซขับเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำ ขณะที่มีอายุแค่ 23 ปี นับว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการมวย
เมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ที่ผ่านมา ได้มีการจัดงานไว้อาลัยเนื่องในโอกาสครบรอบ 25 ปีของการเสียชีวิตของซันเชซที่ ซานติอาโกฯ ประเทศเม็กซิโก โดยมีนักมวยชื่อดังในยุคเดียวกันไปร่วมงานมากมาย เช่น ฮวน ลาปอร์เต้ วิลเฟรโด โกเมซ ลูเป้ พินเตอร์ คาร์ลอส ซาราเต้ ราฟาเอล ลิมอน เป็นต้น
ภาษาลิสป์

ภาษาลิสป์ (Lisp Programming Language) เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ขั้นสูง นอกจากนำไปใช้ในการเขียนโปรแกรมทั่วไปแล้วยังสามารถใช้ได้ดีในการประมวลผลสัญลักษณ์ ดังนั้นจึงถูกใช้อย่างแพร่หลายทางด้านปัญญาประดิษฐ์ นอกจากนี้ ในภาษาลิสป์ ไม่จำเป็นต้องประกาศชนิดตัวแปรที่ใช้ในโปรแกรม ดังนั้นจึงง่ายในการเขียนและเรียนรู้

ประวัติ

พัฒนาขึ้นโดย จอห์น แมคคาร์ที ในปี ค.ศ. 1958
สโมสรฟุตบอลอันซานฮาลเลลูยาห์

ประวัติ

ปี 2003 ทีมฮาเลลูย่า ย้ายสนามมาที่เมืองอิคซานและเข้าร่วมรายการโคเรีย เนชันแนล ลีก แต่เข้าเล่นได้ไม่นานนัก ก็ถูกกลุ่มผู้นับถือศาสนาพุทธหัวรุนแรงในท้องถิ่นต่อต้าน เนื่องจากเป็นทีมที่เกี่ยวข้องกับศาสนาคริสต์ ปีต่อมา ทีมฮาเลลูย่าได้ย้ายไปที่เมืองกิมโป้ และเปลี่ยนชื่อเป็น "กิมโป้ ฮาเลลูย่า" และล่าสุดเมื่อปี 2007 ทีมได้ย้ายไปที่เมืองอันซานและเปลี่ยนชื่อใหม่อีกครั้งเป็น"อุนซาน ฮาเลลูย่า"นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เขตมิสซังอุดรธานี

เขตมิสซังอุดรธานี เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศไทย ครอบคลุมพื้นที่เขตปกครอง 8 จังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ จังหวัดอุดรธานี จังหวัดขอนแก่น จังหวัดเลย จังหวัดหนองคาย จังหวัดหนองบัวลำภู จังหวัดบึงกาฬ มุขนายกมิสซังองค์ปัจจุบัน คือ มุขนายกยอแซฟ ลือชัย ธาตุวิสัย
สำนักมิสซังคาทอลิกอุดรธานี ตั้งอยู่ที่ 129/18 ม.1 ถ.นิตโย ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี 41000
เฮเลน เคลเลอร์

การศึกษา

เฮเลน เคลเลอร์ จบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยที่วิทยาลัยแรดคลิฟ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้รับปริญญาเกียรตินิยมในปี พ.ศ. 2447 เมื่ออายุ 24 ปี นับเป็นบัณฑิตที่หูหนวกและตาบอดคนแรกของมหาวิทยาลัย เฮเลนได้กลายเป็นนักปาฐกถาและนักเขียนที่มีชื่อเสียงโดดเด่นระดับโลก ได้เขียนหนังสืออัตชีวประวัติชื่อ "เรื่องราวชีวิตของฉัน" (The Story of MyLife) พ.ศ. 2445 ซึ่งได้รับการนำไปทำเป็นบทละครเรื่อง "นักทำงานมหัศจรรย์" (The Miracle Worker) เรื่องที่แสดงให้เห็นวิธีการเรียนการสื่อความของเฮเลนทั้งที่มองไม่เห็นและไม่ได้ยิน ในปี พ.ศ. 2502 และได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ใน 3 ปีต่อมา

ด้านการเมือง

เฮเลน เคลเลอร์ ได้ชื่อว่าเป็นนักรณรงค์เพื่อคนพิการที่มีบทบาทสำคัญ รวมทั้งการณรงค์สนับสนุนให้สตรีมีสิทธิ์ลงคะแนนเสียง ต่อต้านความรุนแรงและการสนับสนุนการคุมกำเนิด ในปี พ.ศ. 2458 ได้ก่อตั้งองค์การไม่แสวงกำไร "เฮเลนเคลเลอร์สากล" เพื่อป้องกันการตาบอด เฮเลนกับเพื่อนและครูคือ แอนน์ ซัลลิแวน ได้ร่วมเดินทางไปเยือนประเทศต่างๆ 39 ประเทศทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทย และได้เดินทางไปประเทศญี่ปุ่นหลายครั้งและเป็นที่ชื่นชอบของชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างยิ่ง เฮเลน เคลเลอร์ ได้พบกับประธานาธิบดีทุกคนตั้งแต่โกรเวอร์ คลีฟแลนด์ รวมถึงประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน เป็นเพื่อนกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคน อาทิ เช่น อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ ชาร์ลี แชปลิน และมาร์ค ทเวน

บั้นปลายชีวิต

เฮเลน เคลเลอร์เป็นสมาชิกพรรคสังคมนิยม รณรงค์ช่วยเหลือชนชั้นกรรมกรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452- 2464 ได้เข้าไปเยี่ยมเยือนคลุกคลีกันคนยากจน ซึ่งเธอได้กล่าวไว้ว่า "ฉันได้ไปเยี่ยมโรงงาน สลัมคนยากจน ถึงฉันจะมองไม่เห็นแต่ก็ได้กลิ่น" กิจกรรมทางการเมืองของเฮเลนได้ลดลงพร้อมกับการเสื่อมถอยของพรรคสังคมนิยมหลังจากการเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้หันมาทำงานให้กับ "มูลนิธิอเมริกันเพื่อคนตาบอด" จนถึงแก่กรรมเมื่ออายุได้ 87 ปี
เรื่องราวของเฮเลนผู้ซึ่งมีความพิการโดยสิ้นเชิงทั้งตาบอดและหูหนวก ได้เป็นที่สนใจสร้างแรงบันดาลใจเป็นอันมากให้กับบุคคลทั่วโลก และยังคงเป็นตัวอย่างที่ดีในด้านความวิริยสาหะแก่คนพิการและคนทั่วไปรุ่นปัจจุบัน
ทุนเล่าเรียนหลวง

ทุนเล่าเรียนหลวง (อังกฤษ: King's Scholarship) เป็นทุนการศึกษาแบบให้เปล่าซึ่งได้รับความนับถือสำหรับการศึกษาปริญญาตรีต่อต่างประเทศ ให้แผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในประเทศไทย การสอบคุณสมบัติจัดขึ้นโดยสำนักงานข้าราชการพลเรือน (ก.พ.) และมีการแข่งขันสูงมาก แต่ละปีมีทุนการศึกษาจำนวนเก้าทุน ทุนการศึกษานี้ได้รับพิจารณาอย่างกว้างขวางว่าเป็นความสำเร็จทางวิชาการอันยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับนักเรียนไทย
ไม่เหมือนกับทุนการศึกษาของรัฐบาลไทยอื่น ๆ ทุนเล่าเรียนหลวงไม่มีข้อกำหนดผูกพันว่าผู้รับจะต้องทำงานให้กับรัฐบาลไทย มีเพียงข้อกำหนดให้ผู้รับเดินทางกลับมาทำงานในประเทศเป็นเวลาเท่ากับระยะเวลาที่ไปศึกษา ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานโดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช แม้จนถึงปัจจุบัน จะมิได้พระราชทานเป็นการส่วนพระองค์ ในปีหลัง ๆ ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานโดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี แทนพระมหากษัตริย์
ทุนเล่าเรียนหลวงพระราชทานครั้งแรกโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และก่อนถูกยกเลิกไปใน พ.ศ. 2476 เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มอบให้แก่นักเรียนสองคนทุกปี ทุนในรูปปัจจุบันทรงริเริ่มขึ้นโดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นการรื้อฟื้นโครงการ ใน พ.ศ. 2508
อาเมน

อาเมน (ศัพท์ยิว/ศัพท์โปรเตสแตนต์) หรือ เอเมน (ศัพท์คาทอลิก) หรือ อามีน (ศัพท์มุสลิม) (อังกฤษ: Amen /ɑːˈmɛn/ หรือ /eɪˈmɛn/; ฮีบรู: אָמֵן‎ /ɑːˈmɛn/; กรีก: ἀμήν; อาหรับ: آمين‎ ah-meen) เป็นคำประกาศยืนยัน ที่พบในคัมภีร์ฮีบรูและคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ ของศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์ โดยมีความหมายว่า "ขอพระเจ้าทรงกระทำให้เป็นดังนั้น"
ในศาสนายูดาห์ ใช้ในการกล่าวตอบกลับเมื่อจบคำอธิษฐาน ว่า อาเมน และในศาสนาคริสต์ ได้นำคำว่า อาเมน ไปใช้ในการนมัสการพระเจ้าด้วย ในศาสนาอิสลาม มีการใช้คำว่า อามีน ในการจบคำละหมาด ซึ่งเป็นมาตรฐานของมุสลิมทั่วโลก คำว่าอามีนยังมีความหมายอีกว่า "แท้จริง" (Verily) และ "อย่างแท้จริง" (Truly) นอกจากนี้ยังสามารถนำมาใช้เรียกขานที่แสดงถึงข้อตกลงที่เข้มแข็ง เช่น "อามีนสำหรับ..." เป็นต้น
คำว่า อาเมน ปรากฏหลักฐานที่ค้นพบครั้งแรกว่ามีการใช้ในหนังสือกันดารวิถี ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าเล่มของคัมภีร์ทานัคของโมเสส เขียนชึ้นในช่วงประมาณ 1405 ปีก่อนคริสตกาล โดยคริสต์ศาสนิกชนบางกลุ่มเชื่อว่า เป็นคำที่มีรากศัพท์เก่าแก่ที่สุดที่มนุษย์ใช้ ตั้งแต่ยุคสมัยพระเจ้าทรงสร้างโลกแล้ว

การออกเสียง

ในภาษาอังกฤษ คำว่า อาเมน ออกเสียงได้ทั้ง อาเมน (/ɑːˈmɛn/) และ เอเมน (/eɪˈmɛn/) ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด มักใช้คำว่า เอเมน มากกว่า อาเมน ในภาษาไทยจึงมีการออกเสียงได้ทั้งสองแบบ ส่วนชาวมุสลิมทั่วโลก ออกเสียงว่า อามีน
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ประวัติ

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งแรกที่จัดตั้งขึ้นในส่วนภูมิภาค โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตวิศวกรที่มีทักษะและมีความรู้ที่จำเป็นต่อการพัฒนาประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นภูมิภาคที่มีเนื้อที่และประชากรประมาณหนึ่งในสามของประเทศ แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าเป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนาน้อยที่สุด คำบรรยายที่ดีที่สุดเกี่ยวกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีปรากฏในคำกล่าวของอดีตนายกรัฐมนตรี จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในแผนพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พ.ศ. 2504 - 2509 ดังนี้
"...ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งที่มีความสำคัญยิ่งทั้งในทางเศรษฐกิจและการเมือง ซึ่งจะต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ..."
"...ภูมิภาคนี้มีปัญหาที่สำคัญยิ่งสองประการคือการคมนาคมที่ไม่เพียงพอ และการขาดแคลนน้ำ โดยทั่วไปน้ำจะท่วมในฤดูฝนและไม่มีน้ำในฤดูร้อน สิ่งเหล่านี้คือสาเหตุของความล้มเหลวของการผลิตข้าว และพืชผลทางการเกษตรอื่นๆ..."
เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2505 คณะกรรมการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งมีจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีเป็นประธาน ได้มีมติให้จัดตั้งสถาบันการศึกษาชั้นสูงด้านวิศวกรรมศาสตร์และเกษตรศาสตร์ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือขึ้นที่จังหวัดขอนแก่น และให้ชื่อสถาบันแห่งนี้ว่า "Khon Kaen Institute of Technology" ใช้อักษรย่อว่า "K.I.T." ต่อมา เพื่อให้สอดคล้องกับการขอความช่วยเหลือเงินทุนพิเศษสหประชาชาติ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ จึงมอบให้สภาการศึกษาแห่งชาติเป็นเจ้าของโครงการและให้ชื่อสถาบันนี้ว่า "มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" โดยใช้ช่วงวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 Mr.D.J.Rohner จาก Swiss Federal Institute of Technology ผู้แทนของ UNESCO ได้สำรวจและเขียนรายงานถึงความจำเป็นทางวิชาการด้านวิศวกรรมศาสตร์ อันเกี่ยวข้องกับโครงการพัฒนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และต่อมาในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2506 รัฐบาลแคนาดาได้ส่ง ศาสตราจารย์ R.M.Dillan จาก University of Westem Ontario ร่วมสำรวจเพื่อจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะวิศวกรรมศาสตร์ได้เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2507 มีนักศึกษาทั้งสิ้น 58 คน ซึ่งการเรียนการสอนในสองปีแรกนั้น ใช้สถานที่ของคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (ในปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยมหิดล) อาจารย์ผู้สอนส่วนใหญ่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และอาจารย์จากคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2508 คณะรัฐมนตรี ได้อนุมัติตั้งคณะกรรมการการจัดตั้งมหาวิทยาลัย โดยมี ฯพณฯ รัฐมนตรี พจน์ สารสิน เป็นประธานกรรมการ และคณะรัฐมนตรีมีมติให้มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีชื่อใหม่ว่า มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตามชื่อเมืองที่ตั้ง
ประยงค์ รณรงค์

ประยงค์ รณรงค์ ผู้รับได้รางวัลแมกไซไซ สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2547 และรางวัลปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2551

ประวัติ

ประยงค์ รณรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2480 ที่อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช สมรสกับนางแนบ รณรงค์ มีบุตรธิดา 5 คน จบการศึกษาชั้นประถมศึกษา จากโรงเรียนบ้านนาเส ตำบลนากะชะ อำเภอฉวาง

การทำงาน

ประยงค์ รณรงค์ ประกอบเกษตรกรรม คือ ทำสวนยางพารา สวนผลไม้ เป็นผู้นำการก่อตั้งกลุ่มเกษตรกรทำสวนยาง ตำบลไม้เรียง เมื่อปี พ.ศ. 2527 เป็นที่ปรึกษาคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) ในปี พ.ศ. 2549 และได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549
ประยงค์ รณรงค์ ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2547 และรางวัลบุคคลดีเด่นของชาติ พ.ศ. 2549 รวมถึงรางวัลปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน สาขาผู้นำชุมชน พ.ศ. 2551 และรางวัลอื่นๆ อีกหลายรางวัล
ถนนเอกชัย

การก่อสร้าง

ถนนเอกชัยหรือทางหลวงสายบางขุนเทียน-สมุทรสาคร ก่อสร้างเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 โดยบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนท์ จำกัด (มหาชน) เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง กว้าง 7 เมตร ยาว 17.1 กิโลเมตร รวมทั้งวางท่อส่งน้ำ สะพานคอนกรีต และขอบถนนคอนกรีต
ต่อมาเมื่อเกิดการขยายตัวของชุมชนและโรงงานอุตสาหกรรมจำนวนมาก ถนนคับแคบและมีปัญหาชำรุดทรุดโทรมอย่างหนัก จึงก่อสร้างและขยายถนนเอกชัยจาก 2 ช่องจราจร เป็น 4-6 ช่องจราจร ผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีต ช่วงกิโลเมตรที่ 5+900 (สะพานข้ามถนนพระรามที่ 2 บริเวณมหาชัยเมืองใหม่) ถึงกิโลเมตรที่ 19+600 (สะพานข้ามถนนกาญจนาภิเษก) งบประมาณ 870 ล้านบาท มีบริษัท พรหมวิวัฒน์ก่อสร้าง จำกัด เป็นผู้รับเหมา ลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 แต่ทั้งนี้ถนนบางช่วงยังมีสภาพเป็นคอขวด บริเวณสามแยกถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ตำบลคอกกระบือ และบริเวณถนนทางเข้าสนามกอล์ฟเอกชัย ตำบลบางน้ำจืด ในพื้นที่จังหวัดสมุทรสาคร เนื่องจากติดปัญหาเวนคืนที่ดินและสิ่งปลูกสร้างกว่า 20 แปลง ที่เจ้าของไม่ยอมรื้อย้าย และยังตกลงแนวเขตกันไม่ได้
ถนนเอกชัยตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0+000 เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร มีช่องทางเว้นไว้ตรงกลาง 1 ช่องจราจรโดยไม่มีเกาะกลางถนน จากนั้นเมื่อถึงสี่แยกโรงพัก (ตัดกับถนนเศรษฐกิจ 1) จนถึงสามแยกกิจมณี เป็นถนนขนาด 8 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนน จากนั้นถนนช่วงที่เหลือช่องจราจรจะลดเหลือ 4-6 ช่องจราจรตั้งแต่กิโลเมตรที่ 1+191 (สะพานข้ามคลองจาก) จนสุดถนน ตั้งแต่กิโลเมตรที่ 1+191 ถึงกิโลเมตรที่ 5+900  บริษัท ศิริไพบูลย์พัฒนาการ จำกัด เป็นผู้รับเหมาในการขยายช่องจราจร
ซุนซ่าน

ชีวิต

ซุนซ่านเกิดในตระกูลซุนเป็นบุตรชายคนที่ 5 ของ ซุนฮก รัฐบุรุษช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และหนึ่งในที่ปรึกษาที่สำคัญคนหนึ่งของ โจโฉ และเป็นน้องชายของ สวินโถ ราชครูแห่งวุยก๊กและ ราชวงศ์จิ้นตะวันตก
แบงท์ เอ็ดเลียน

แบงท์ เอ็ดเลียน (สวีเดน: Bengt Edlén; 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1906 — 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) เป็นทั้งศาสตราจารย์ทางฟิสิกส์และนักดาราศาสตร์ชาวสวีเดนผู้ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในด้านสเปกโทรสโกปี เขาได้เข้าร่วมในการแก้ ปริศนาโคโรนา ซึ่งเป็นเส้นเงาที่ไม่สามารถระบุได้ในสเปกตรัมของดวงอาทิตย์ โดยเชื่อกันอย่างคร่าวๆว่าน่าจะมาจากธาตุไม่ปรากฏชื่อมาจนบัดนี้โดยเรียกว่าโคโรเนียม ในภายหลัง แบงท์ เอ็ดเลียน ได้แสดงให้เห็นว่าเส้นเหล่านั้นมาจากการแตกตัวของเหล็กที่แตกตัวเป็นไอออน (Fe-XIV) การค้นพบของเขาไม่ได้รับการยอมรับในทันที ตั้งแต่ไอออนไนซ์ได้รับการอ้างอิงว่าต้องมีอุณหภูมิที่ล้านองศา หลังจากนั้นอุณภูมิของโคโรนาดวงอาทิตย์ก็ได้รับการตรวจสอบ
นอกจากนี้ เขายังมีผลงานสำคัญในการวิเคราะห์สเปกตรัมของดาววูล์ฟ-ราเยท์
แบงท์ เอ็ดเลียน ได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ใน ค.ศ. 1944–1973 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกแห่งราชสำนักวิทยาศาสตร์สวีเดนใน ค.ศ. 1947 เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในนอร์เชอปิงใน ค.ศ. 1926 และได้เข้ามหาวิทยาลัยอุปซอลากระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกใน ค.ศ. 1934 
แบงท์ เอ็ดเลียน ได้รับเหรียญทองจากสมาคมดาราศาสตร์หลวงใน ค.ศ. 1945 สำหรับการแก้ปริศนาโคโรนา,  เหรียญฮาวเวิร์ด เอ็น. พ็อตส์ ใน ค.ศ. 1946 สำหรับการวิจัยรังสีอัลตร้าไวโอเลตไกลสุด และเหรียญเฮนรี เดรเปอร์ของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1968
อาสนวิหารอาวร็องช์

สถาปัตยกรรม

อาสนวิหารแห่งนี้สร้างในแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ซึ่งต่อมาได้มีการบูรณะปรับปรุงหลายครั้ง ครั้งที่สำคัญ ๆ ได้แก่คริสต์ศตวรรษที่ 13, ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 วัตถุดิบที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นหินแกรนิต
องค์ประกอบหลัก ๆ เป็นแบบโรมาเนสก์แบบดั้งเดิม ได้แก่ บริเวณกลางโบสถ์และหอคอยคู่ซึ่งขนาบข้างซุ้มประตูทางเข้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม สันนิษฐานว่าเป็นงานในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณกลางโบสถ์ จรมุข ชาเปล และหอนาฬิกาซึ่งมียอดแหลม เสร็จสิ้นราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12
ต่อมาในสมัยกอทิกช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ได้มีการเพิ่มซุ้มประตูกอทิกแบบ 2 บาน รวมถึงช่องโค้งและหน้าต่างบริเวณกลางโบสถ์ ส่วนชาเปลข้าง แขนกางเขน และหอประชุมนักบวชเป็นส่วนที่เพิ่มเติมในภายหลังช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16

การทำลาย

สืบเนื่องจากการยุบมุขมณฑลอาวร็องช์ตามสนธิสัญญาเมื่อปี ค.ศ. 1790 ซึ่งทำให้ฐานะของอาสนวิหารเป็นเพียงแค่โบสถ์ประจำเขตแพริช ต่อมาบาทหลวงรียูล เดอ มงแบร ได้เริ่มการบูรณะซึ่งอันตรายมาก โดยได้มีการทำลายฉากกางเขนซึ่งทำด้วยหิน และลดขนาดของพื้นเสาเพื่อให้ชาวเมืองสามารถมองเห็นด้านในโบสถ์ได้ดีขึ้น ในขณะนั้นบริเวณร้องเพลงสวดอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม จึงได้มีการสมทบทุนเพื่อการบูรณะซ่อมแซมถึง 60,000 ปอนด์ ซึ่งปราศจากฉากกางเขนซึ่งมีส่วนช่วยในการรับน้ำหนักของอาคาร ทำให้เกิดช่องว่างขึ้นและในที่สุดเพดานโค้งด้านบนของบริเวณร้องเพลงสวดก็ทรุดและถล่มลงในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1796 ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามอย่างเต็มที่ของทางการในการดูแลส่วนที่เหลือในขณะนั้น แต่ก็ได้มีกฎหมายเกี่ยวกับสาธารณสมบัติที่ให้ถอดเอาตะกั่วบริเวณหลังคาออก ทำให้มีการรั่วซึมของน้ำภายในอาสนวิหาร ซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ของอาสนวิหารได้ตั้งอยู่จนจบการปฏิวัติฝรั่งเศส
ในระหว่างที่รอเงินกองทุนจากส่วนกลางในการบูรณะและซ่อมแซม บริเวณกลางโบสถ์ก็ค่อย ๆ ถล่มลง ทำให้ต่อมาคณะที่ปรึกษาเทศบาลได้มีความเห็นเมื่อ 20 เมษายน ค.ศ. 1802 ให้ทำลายกำแพงที่เหลือของบริเวณกลางโบสถ์และหอนาฬิกาลง ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย
หอคู่ทั้งสองยังคงอยู่จนกระทั่งปี ค.ศ. 1810 แม้จะอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรม ด้วยความช่วยเหลือของนายกเทศมนตรีแต็สเนียร์ เดอ เบรแม็สนีล ซึ่งพยายามขอร้องให้รัฐบาลช่วยอนุเคราะห์การบูรณะของอาสนวิหารแห่งนี้ โชคดีที่ต่อมามีการขอติดตั้งโทรเลขแบบไร้สายโดยโกลด ชัป บนหอทิศเหนือ ทำให้รอดต่อการถูกทำลายได้ไปอีกหลายปี ต่อมาเทศบาลได้ตัดสินใจสั่งทำลายหอทั้งคู่ที่เหลืออยู่ลงในปี ค.ศ. 1812 ซึ่งถือเป็นการปิดฉากอาสนวิหารอาวร็องช์ลงอย่างเป็นทางการ ซากของเสาวิหารยังหลงเหลืออยู่หนึ่งต้นจนกระทั่งถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1835