google/wiki40b huggingface dataset:
ศาลพระเจ้าตากสิน พระราชวังเดิม

ศาลพระเจ้าตากสิน ตั้งอยู่ที่ พระราชวังเดิม ปากคลองบางหลวง เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (เมื่อปี พ.ศ. 2508 มีชื่อว่าจังหวัดธนบุรี) ศาลพระเจ้าตากสินนี้มีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี สมัยแรกเป็นแต่เพียงศาลพระภูมิสมัยรัชกาลที่ 4 ได้มีการสร้างบูรณะพระราชวังเดิมของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี สมัยรัชกาลที่ 5 เรียกว่า "ศาลพระเจ้าตาก" 
ภายในศาลพระเจ้าตาก ประดิษฐานเป็นพระบรมรูปสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ลักษณะประทับยืนทรงพระแสดงดาบ ขนาดเท่าองค์จริง พระบรมรูปประทับนั่งขนาดสูงประมาณ 1 ฟุต 1 องค์ และเทวรูปจีนแกะสลักด้วยไม้ปิดทองอีก 1 องค์ มีปืนโบราณพร้อมฐาน 2 กระบอกประดับเชิงบันไดชั้นล่าง
ไพฑูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน

ประวัติ

ดร.ไพทูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 เป็นอดีตอาจารย์ด้านสังคมวิทยา ประจำมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีผลงานทางวิชาการเผยแพร่จำนวนมาก อาทิ หนังสือลักษณะสังคมไทย  เป็นต้น

งานการเมือง

ดร.ไพทูรย์ ได้เข้าสู่งานการเมืองโดยได้ก่อตั้งพรรคการเมืองขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 เป็นพรรคการเมืองทะเบียนเลขที่ 3/2511 ซึ่งเขาได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรค และเลขาธิการพรรค และเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง สมัยแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และอีกสมัยในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 จากนั้นในสมัยที่ 3 เขาได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526

งานธุรกิจ

ไพฑูรย์ เครือแก้ว ณ ลำพูน เป็นนักธุรกิจด้านกิจการเหมืองแร่พลวง ในชื่อบริษัท พี.เอส.ซี ไมนิ่ง จำกัด ดำเนินกิจการเหมืองแร่พลวง ในพื้นที่อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2513
มอนสเตอร์ฟาร์ม

เนื้อเรื่อง

มอนสเตอร์ฟาร์มเป็นเรื่องของเด็กประถมคนหนึ่งชื่อเก็งกิ ซึ่งชอบเล่นเกมคอมพิวเตอร์เป็นชีวิตจิตใจ และได้ถูกดูดเข้าไปในเกมส์มอนสเตอร์ฟาร์มเพื่อต่อสู้กับฝ่ายอธรรม และ มู โดยการตามหานกไฟซึ่งเป็นมอนสเตอร์ในตำนานที่เชื่อกันว่าจะปราบฝ่ายอธรรมได้
พระพุทธวิริยากร (จิตร ฉนฺโน)

ประวัติ

พระพุทธวิริยากร หรือ หลวงพ่อจิตร ฉนฺโน ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 ณ หมู่บ้านคลองยายแฟง อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี เดิมชื่อ จิตร บิดาชื่อ สมบุญ มารดาชื่อ ทิม พ.ศ. 2411 ได้อุปสมบทที่วัดตาล อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี โดยมีพระโสปาโก (ปาน) เจ้าอาวาสวัดบางคณฑี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสุมโน (โท) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระสมุทรมุนี (หน่าย) เจ้าอาวาสวัดตาล เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ฉนฺโน หลังจากอุปสมบทท่านได้ศึกษาพระธรรมวินัยในฐานะ พระนวกะต่อมาได้เดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อศึกษาพระปริยัติธรรมเพิ่มเติมในสำนักพระธรรมราชานุวัตร (ต่าย วารโณ) และสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต) เมื่อทราบข่าวว่ามารดาของท่านป่วย ท่านได้กลับไปจำพรรษาอยู่ที่วัดตาลตามเดิม เมื่อพระครูขันตยาคม เจ้าอาวาสวัดตาลได้ย้ายไปปกครองวัดสัตตนารถปริวัตร ท่านจึงได้ปกครองวัดตาลสืบต่อมา ในปี พ.ศ. 2437 ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ฝ่ายคณะธรรมยุติกนิกาย ในมณฑลราชบุรี และย้ายมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสัตตนารถปริวัตร ท่านได้ร่วมสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ วัดจึงมีความเจริญยิ่งขึ้น
ด้านสมณศักดิ์ วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2432 ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นพระครูสัญญาบัตรที่ พระครูอุดมธิรคุณ ไปอยู่วัดศรีสุริยวงศาราม มีนิตยภัตเดือนละ 2 ตำลึง รับพระราชทานตาลปัตรพุดตานหักทองขวางเป็นเครื่องยศ ต่อมาวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่ พระพุทธวิริยากรณ์ มีนิตยภัตเดือนละ 3 ตำลึง
พระพุทธวิริยากร อาพาธด้วยโรคชรา มรณภาพเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2457 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2458) สิริอายุได้ 68 ปี
จำปี

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูงประมาณ 10-20 เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้นสีน้ำตาลแตกเป็นร่องถี่ กิ่งเปราะ หักง่าย เรือนยอดรูปกรวยทึบ ใบเดี่ยวเรียงสลับ ใบมีรูปรี ปลายแหลม ขอบใบเรียบ ยาว 20 เซนติเมตร กว้าง 8 เซนติเมตร ออกดอกเดี่ยวที่ซอกใบ กลีบดอกสีขาว แคบเรียบ มี 8-12 กรีบ ยาว 4-6 เซนติเมตร มีกลิ่นหอม
ไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงกลาง กิ่งมีขนสีเทา  ใบเดี่ยวเรียงเวียน  หูใบยาวถึง 2.5 เซนติเมตร  มีขน  ก้านใบยาว 1.5-2 เซนติเมตร ใบรูปใบหอกแกมรูปไข่ถึงแกมขอบขนาน  ขนาดกว้าง 5.5-16 เซนติเมตร  ยาว 15.35 เซนติเมตร  ปลายใบเรียวแหลม  ยาว 3 เซนติเมตร   โคนใบสอบเรียว  ก้านดอกย่อย ยาว 0-2 เซนติเมตร  ดอกมีจำนวนมาก สีขาว  มีกลิ่นหอม กลีบรวม มี 12 กลีบ (อาจพบมี 8 กลีบ) รูปขอบขนาน ปลายแหลมขนาดใกล้เคียงกัน ยาว 3-3.5 เซนติเมตร เกสรเพศผู้ มีจำนวนมาก 20-32 อัน เกสรเพศเมีย ก้านชูเกสร ยาว 0.5 เซนติเมตร  รังไข่มี 10-13 อัน (อาจมี 4 อัน) แยกกัน ผิวเกลี้ยงหรือมีขนสีน้ำตาล ไม่ติดผล
จำปี อาจเป็นลูกผสมที่เกิดตามธรรมชาติของ Michelia champaca Blume และ M. Blume ในมาเลเซียหรือชวา เพราะมีลักษณะผสมระหว่าง 2 ชนิดนี้

สรรพคุณ

ดอกแก้เป็นลม แก้ไข้ บำรุงหัวใจ ขับน้ำดี บำรุงโลหิต

ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยา

น้ำมันดอกจำปี มีฤทธิ์ทำให้เกิดอาการสงบในหนูขาว [3] สารLinalool ซึ่งเป็นสารหลักในน้ำมันดอกจำปีมีฤทธิ์สงบประสาทและต้านเชื้อจุลินทรีย์ [4]
การเรียงลำดับแบบผสาน

เชิงวิเคราะห์

ในการเรียงลำดับข้อมูลทั้งสิ้น n ชุด การเรียงลำดับแบบผสาน มีประสิทธิภาพในกรณีดีที่สุด (โดยมิได้ใส่เงื่อนไขพิเศษ) กรณีเฉลี่ย และกรณีแย่สุด เท่ากันคือ O(n log n) โดยจะแสดงให้ดูดังนี้ สมมติให้เวลาที่ใช้ในการเรียงข้อมูล n ชุด แทนด้วย T(n) เนื่องจาก การเรียงลำดับแบบผสาน มีสองขั้นตอนโดยขั้นแรกคือการแบ่งเป็นสองส่วนซึ่งสามารถทำได้ในเวลาคงที่แต่จะต้องเวียงบังเกิดเรียกตัวเองลงไปแก้ปัญหาที่เล็กลงครึ่งหนื่งสองปัญหา จะได้ว่าในส่วนแรกใช้เวลา 2T(n/2) และขั้นที่สองซึ่งเป็นการผสานข้อมูลสองชุดที่เล็กกว่า (ที่เรียงในตัวเองแล้ว) เป็นข้อมูลชุดใหญ่จะใช้เวลาอีก n ดังที่ได้แสดงให้ดูในตัวอย่างการอิมพลิเมนต์ด้านบน เมื่อรวมทั้งสองขั้นแล้วจะใช้เวลาทั้งสิ้น T(n) = 2T(n/2) + n หากใช้ Master Theorem ในการวิเคราะห์สมการนี้จะได้ผลลัพทธ์เป็น O(n log n) ดังที่ได้กล่าวไว้
นากาโอกะ ชินตาโร

ภูมิหลัง

นากาโอกะ ชินตาโร เกิดที่หมู่บ้านคิตากาวะ แคว้นโทซะ (ปัจจุบันอยู่ในเขตจังหวัดโคจิ) โดยเป็นบุตรชายของผู้ใหญ่บ้านคิตากาวะเมื่อ ค.ศ. 1838  ในปี ค.ศ. 1861 เขาได้เข้าศึกษาวิชาการต่าง ๆ และวิชาดาบในสำนักศึกษาที่ทาเกจิ ฮัมเปตะ จัดตั้งขึ้น และได้เป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งกลุ่ม "โทซะกินโนโต" (กลุ่มผู้ภักดีแห่งโทซะ) ซึ่งเป็นองค์การทางการเมืองติดอาวุธที่ทาเกจิจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมแนวคิด "ซนโนโจอิ" (เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน)

บทบาททางการเมือง

หลังการรัฐประหารในเกียวโตเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1863 อันนำมาซึ่งความกดดันต่อเหล่าผู้ยึดถือแนวคิด "ซนโนโจอิ" นากาโอกะพร้อมด้วยกลุ่มขุนนาง (คูเงะ) ที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ซึ่งรวมถึงซันโจ ซาเนโตมิ ได้ลี้ภัยไปยังแคว้นโชชู ในปี ค.ศ. 1864 เขาได้เข้าร่วมการลอบสังหารชิมาซุ ฮิซามิตสึ ผู้มีอำนาจคนสำคัญของแคว้นซัตสึมะ แต่ล้มเหลว และได้ร่วมสู้กับกองกำลังแคว้นโชชูในเหตุการณ์กบฏฮามากูริและยุทธการที่ชิโมโนเซกิ ต่อมาในปีเดียวกันนั้น นากาโอกะได้เข้าร่วมกลุ่มไคเอ็นไตซึ่งก่อตั้งโดยซากาโมโตะ เรียวมะ และได้ร่วมมือกับเรียวมะในการประสานงานแคว้นซัตสึมะกับแคว้นโชชูในการก่อตั้งพันธมิตรซัตโจ และขอรับการสนับสนุนแผนการดังกล่าวจากซันโจ ซาเนโตมิ
ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1867 นากาโอกะและเรียวมะได้เดินทางกลับไปยังแคว้นโทซะเพื่อเจรจาให้ทางแคว้นโทซะยอมเข้าร่วมเป็นพันธมิตรลับกับแคว้นซัตสึมะ จากนั้นในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน นากาโอกะก็ได้เริ่มขยายการเจรจาให้เกิดการจัดตั้งพันธมิตรระหว่างแคว้นโชชูกับแคว้นฮิโรชิมะ แต่เรื่องดังกล่าวได้กลายเป็นเรื่องที่น่าสงสัยไป เพราะในเวลานั้นโชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้ตัดสินใจถวายอำนาจการปกครองคืนแก่จักรพรรดิแล้ว  ด้วยความตระหนักว่าสงครามกลางเมืองมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นในเวลาอันใกล้ นากาโอกะจึงกลับมายังแคว้นโทซะในเดือนกรกฎาคม และจัดตั้งหน่วยรบติดอาวุธ "ริกูเอ็นไต" ขึ้น   โดยใช้รูปแบบเดียวกับกองทหารอาสา "คิเฮไต" ของแคว้นโชชู

มรณกรรม

ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867 นากาโอกะได้เดินทางไปยังที่ร้านโอมิยะในเมืองเกียวโตเพื่อพบกับซากาโมโตะ เรียวมะ ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันในห้องพักชั้น 2 ของร้าน ได้มีคนร้ายไม่ทราบฝ่ายเข้าจู่โจมและทำการลอบสังหาร (เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "คดีร้านโอมิยะ")  เรียวมะเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ส่วนนากาโอกะบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในอีก 2 วันให้หลัง โดยที่เขาไม่ได้สติพอที่จะบอกชื่อคนที่เข้ามาทำร้ายพวกตนได้เลย สุสานของเขาตั้งอยู่ที่ศาลเจ้าเรียวเซ็งโงโกกุ ในเมืองเกียวโต
อนึ่ง จักรพรรดิเมจิได้พระราชทานบำเหน็จความชอบย้อนหลังแก่นากาโอกะ โดยการแต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าขุนนางชั้นที่ 4 ในปี ค.ศ. 1891
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาเหนือ

วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018 รอบคัดเลือกโซนนอร์เซกา จะมีสมาชิกทั้ง 6 ประเทศ เข้าร่วมแข่งขันในรอบสุดท้ายที่ประเทศญี่ปุ่น ทีมชาติสหรัฐอเมริกาได้ผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติสำหรับชิงแชมป์โลก 2018 ในฐานะแชมป์โลก 2014

การแบ่งกลุ่ม

สมาชิก 34 ประเทศจะเข้าร่วมการคัดเลือก สำหรับทีมชาติแคนาดา, เม็กซิโก, สาธารณรัฐโดมินิกัน, คิวบา, เปอร์โตริโก และ คอสตาริกา ได้ผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติสำหรับชิงแชมป์นอร์เซกา 2017
โซนคาโซวาและอีซีวีเอ จะแข่งขัน 2 รอบในรอบคัดเลือก 2 ทีมที่มีอันดับสูงสุดของแต่ละโซนจากอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 จะผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติสำหรับรอบสอง ในรอบแรกจะแบ่งกลุ่มออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีม
โซนอาเฟกาบอล จะแข่งขันรอบเดี่ยวแบบพบกันหมด โดย 2 ทีมจะผ่านการคัดเลือกเข้าสู่ชิงแชมป์นอร์เซกา 2017

อีซีวีเอ

เดิมการแข่งขันกำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6-11 กันยายน ค.ศ. 2017 ในเซนต์จอนส์, แอนติกาและบาร์บูดา มีทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม คือเซนต์ลูเชีย, ดอมินีกา, แอนติกาและบาร์บูดา, เซนต์คิตส์และเนวิส, เกรเนดา, เบอร์มิวดา, ซินต์มาร์เติน และแซงมาร์แตง แต่เนื่องจากผลกระทบของพายุเฮอร์ริเคนเออร์มาทำให้การแข่งขันได้ถูกเลื่อนออกไปและถูกยกเลิกในเวลาต่อมา แต่ทางอีซีวีเอได้ใช้วิธีการคัดเลือกจากอันดับคะแนนสะสมของโซนนอร์เซกาที่ดีที่สุดคือ เซนต์ลูเชีย (15) และดอมินีกา (17)
อีซาแบลแห่งแอโน

ชีวิตช่วงต้น

อีซาแบลเสด็จพระราชสมภพในวาล็องเซียนเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1170 บุตรสาวของบาลด์วินที่ 5 เคานต์แห่งแอโนกับมาร์กาเร็ตที่ 1 เคาน์แตสแห่งฟลานเดอส์ ตอนพระชนมายุ 1 พรรษา บิดาของพระองค์ได้หมั้นหมายพระองค์กับอองรี อนาคตเคานต์แห่งช็องปาญ เขาเป็นหลานชาย (ลูกชายของพี่น้อง) ของอาเดลแห่งช็องปาญ พระราชินีแห่งฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1179 บิดาของทั้งคู่สาบานว่าจะทำให้การแต่งงานเกิดขึ้น แต่บิดาของพระองค์ต่อมาตกลงให้พระองค์แต่งงานกับพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

พระราชินีแห่งฝรั่งเศส

อีซาแบลแต่งงานกับพระเจ้าฟีลิปเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1180 ที่บาพวมและมีเคาน์ตีอาร์ตัวติดตัวเป็นสินสอด การแต่งงานถูกจัดแจงโดยลุงทางฝั่งแม่ของอีซาแบล ฟีลิป เคานต์แห่งฟลานเดอส์ ที่เป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์
อีซาแบลได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสที่แซ็ง-เดอนีเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1180 ด้วยบาลด์วินที่ 5 อ้างอย่างชอบธรรมว่าเป็นลูกหลานของชาร์เลอมาญ นักพงศาวดารในยุคนั้นจึงมองการแต่งงานครั้งนี้ว่าเป็นการแต่งงานของราชวงศ์การอแล็งเฌียงกับราชวงศ์กาเปเซียง
การแต่งงานไม่เป็นที่พอใจให้กับพระราชินีม่าย อาเดล เนื่องจากเป็นการปฏิเสธหลานชาย (ลูกชายของพี่น้อง) ของพระองค์และลดอิทธิพลของญาติพี่น้องของพระองค์ แม้อีซาแบลจะได้รับคำสรรเสริญมากมายจากนักจดหมายเหตุ แต่พระองค์ล้มเหลวในการพิชิตใจฟีลิปเนื่องจากยังไม่พระโอรสให้ แม้พระองค์จะมีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาในเวลานั้น ขณะเดียวกัน ในปี ค.ศ. 1814 พระเจ้าฟีลิปกำลังสู้รบในสงครามกับฟลานเดอส์ และไม่พอใจที่เห็นบิดาของพระมเหสี บาลด์วิน สนับสนุนศัตรูของพระองค์ ทรงเรียกประชุมสภาที่ซ็องส์เพื่อขอทอดทิ้งอีซาแบล แต่รอแบร์ พระปิตุลาของกษัตริย์ ขัดขวางได้สำเร็จและไม่มีการทอดทิ้งเกิดขึ้นเนื่องจากการทอดทิ้งอีซาแบลจะทำให้ราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสูญเสียอาร์ตัว
ท้ายที่สุด ในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1187 อีซาแบลก็ให้กำเนิดทายาทที่เป็นที่ต้องการ คือพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส

การสิ้นพระชนม์

ครรภ์ครั้งที่สองของพระองค์นั้นยากลำบากอย่างยิ่ง ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1190 อีซาแบลให้กำเนิดพระโอรสแฝดชื่อรอแบร์กับฟีลิป เนื่องจากความยากลำบากในการคลอด อีซาแบลสิ้นพระชนม์ในวันต่อมา และถูกฝังที่อาสนวิหารน็อทร์-ดามในปารีส พระองค์พระชนมายุไม่ถึง 20 พรรษาและสร้างความเสียใจครั้งใหญ่ไปทั่วเมืองหลวง เนื่องจากทรงเป็นพระราชินีที่ได้รับความนิยม
ฝาแฝดมีชีวิตอยู่ได้เพียง 4 วัน ทั้งคู่สิ้นพระชนม์ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1190 พระโอรสของพระองค์ หลุยส์ สืบทอดต่อจากพระองค์เป็นเคานต์แห่งอาร์ตัว สินสอดของอีซาแบล อาร์ตัว สุดท้ายก็กลับไปเป็นของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าฟีลิปที่ทำให้พระโอรสของพระองค์ หลุยส์ กลายเป็นกษัตริย์
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย

โปรโมเตอร์

มหาวิทยาลัยได้รับการสนับสนุนโดยเทคโนอินเดียกรุ๊ป โกลกาตา ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย และเทคโนอินเดียกรุ๊ปยังเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชน โดยเรียกเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล ซึ่งตั้งอยู่ในซิลลอง
น้ำหนัก

ในทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ น้ำหนัก หมายถึงหน่วยวัดน้ำหนักบนวัตถุอันเนื่องมาจากความโน้มถ่วง 
ขนาดของน้ำหนักในปริมาณสเกลาร์ มักเขียนแทนด้วย W แบบตัวเอน คือผลคูณของมวลของวัตถุ m กับขนาดของความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วง g 
นั่นคือ W = mg ถ้าหากพิจารณาน้ำหนักว่าเป็นเวกเตอร์ จะเขียนแทนด้วย W แบบตัวหนา หน่วยวัดของน้ำหนักใช้อย่างเดียวกันกับหน่วยวัดของแรง ซึ่งหน่วยเอสไอก็คือนิวตัน ยกตัวอย่าง วัตถุหนึ่งมีมวลเท่ากับ 1 กิโลกรัม มีน้ำหนักประมาณ 9.8 นิวตันบนพื้นผิวโลก มีน้ำหนักประมาณหนึ่งในหกเท่าบนพื้นผิวดวงจันทร์ และมีน้ำหนักที่เกือบจะเป็นศูนย์ในห้วงอวกาศที่ไกลออกไปจากเทหวัตถุอันจะส่งผลให้เกิดความโน้มถ่วง
ในทางนิติศาสตร์และการพาณิชย์ น้ำหนัก มีความหมายเดียวกันกับมวล 
ดังเช่นที่ปรากฏบนฉลากบรรจุภัณฑ์และข้อมูลโภชนาการ การใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป มักจะถือว่าน้ำหนักก็หมายถึงมวล  และใช้หน่วยวัดของมวลเป็นหน่วยวัดของน้ำหนัก ด้วยเหตุว่า ความเร่งเนื่องจากความโน้มถ่วงบนพื้นผิวโลกแทบจะเป็นค่าคงตัว หมายความว่า อัตราส่วนระหว่างน้ำหนักของวัตถุนิ่งบนพื้นผิวโลกต่อมวลของวัตถุนั้น แทบจะเป็นอิสระจากตำแหน่งที่วัตถุนั้นตั้งอยู่บนพื้นผิวโลก ดังนั้นน้ำหนักของวัตถุบนพื้นผิวโลกจึงเป็นตัวแทนของมวลได้โดยอนุโลม
เค็น ซุงิโมริ

การทำงาน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึง ค.ศ. 1986 ซุงิโมริวาดภาพให้กับแฟนซีนเกี่ยวกับเกมชื่อว่าเกมฟรีก  ริเริ่มโดยซาโตชิ ทาจิริ ซุงิโมริพบนิตยสารฉบับนี้ในร้านค้าโดจินชิ และตัดสินใจขอมีส่วนร่วม ในที่สุด ทั้งสองคนตัดสินใจขายแบบเกมตู้ให้กับนัมโค พวกเขาปรับปรุงบริษัทเกมฟรีกให้เป็นบริษัทพัฒนาเกมและสร้างเกมเมนเดลพาเลซขึ้นมา ซุงิโมริเป็นผู้ออกแบบและกำกับศิลป์ให้กับแฟรนไชส์โปเกมอน และวาดโปเกมอนดั้งเดิม 151 ตัวด้วยตนเอง เขายังทำทำงานให้กับภาพยนตร์โปเกมอนหลายเรื่อง การ์ดเกม และเกมอื่น ๆ ด้วย
ในเกมโปเกมอนภาคแบล็กและไวต์ ซุงิโมริดูแลพนักงาน 17 คนในการออกแบบตัวละครใหม่ให้กับเกม แม้ว่าเขามักจะวาดภาพฉบับสมบูรณ์ด้วยตนเอง เขาได้รับแรงบันดาลใจจากการดูสัตว์ชนิดต่าง ๆ ในตู้ปลาและสวนสัตว์ ซุงิโมริยังเขียนและวาดภาพมังงะภาคแรก รวมถึงมังงะที่จำหน่ายพร้อมกับการสั่งเกมก่อนกำหนดของเกมโปเกมอนมิสเตอรีดันเจียน: เอกซ์พลอเรอส์ออฟไทม์และเอกซ์พลอเรอส์ออฟดาร์กเนส เมื่อเขาเริ่มทำตัวละครใหม่ การทำงานของเขาจะเป็นการร่างภาพ จากนั้นร่างคร่าว ๆ บนกระดาษฟิล์มขณะขัดเงาและทำให้ภาพวาดดูมีฝีมือมากขึ้น หลังจากนั้น เขาวาดตัวละครอีกหลายครั้ง ปรับเปลี่ยนสัดส่วนจนกระทั่งเขารู้สึกพอใจ
เบซาเม มูโช

เบซาเม มูโช (สเปน: Bésame Mucho แปลว่า "จูบฉันซิ") เป็นเพลงรักภาษาสเปน แต่งโดยคอนซูเอโล เวลาซเควซ นักแต่งเพลงชาวเม็กซิโก เมื่อปี ค.ศ. 1940 เป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอ และถูกขับร้องเป็นภาษาต่างๆ หลายภาษา
เวลาซเควซแต่งเพลงนี้เมื่ออายุ 24 ปี เนื่องจากเธอเกิด ค.ศ. 1916 แต่เธอมักระบุว่าเกิดในปี ค.ศ. 1924 และมีอายุเพียง 15 ปีในขณะแต่งเพลงนี้  และแต่งคำร้องเพลงนี้ทั้งที่ยังเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา ไม่เคยจูบชายใดมาก่อน 
เบซาเม มูโช ฉบับภาษาอังกฤษ แต่งคำร้องโดย ซันนี สกายลาร์ ในปี ค.ศ. 1944  ถูกขับร้องโดยนักร้องที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น เดอะบีตเทิลส์ แนท คิง โคล ดีน มาร์ติน แฟรงก์ ซินาตรา เอลวิส เพรสลีย์ อานเดรอา โบเชลลี
อัปเปอร์เจอร์เมเนีย

อัปเปอร์เจอร์เมเนีย (อังกฤษ: Upper Germania) หรือ เกร์มาเนียซูเปรีออร์ (ละติน: Germania Superior) เป็นหนึ่งในจังหวัดของจักรวรรดิโรมัน ตั้งอยู่ทางเหนือน้ำของโลว์เออร์เจอร์เมเนีย ประกอบด้วยดินแดนทางตะวันตกของสวิตเซอร์แลนด์ บริเวณเทือกเขาฌูว์รา และแคว้นอาลซัสของฝรั่งเศส และทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญได้แก่ เบอซ็องซง (ในสมัยโรมันเรียกว่าเบซอนตีโอ), สทราซบูร์ (อาร์เกนโตราเต) และวีสบาเดิน (อาไกวมัตตีอาไก) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ไมนทซ์ (โมกุนตีอากุม) อาณาบริเวณของจังหวัดยังครอบคลุมตอนกลางของแม่น้ำไรน์ที่ติดกับพรมแดนเยอรมัน และจังหวัดรีเชียในเทือกเขาแอลป์ทางตะวันออกเฉียงใต้
ราวปี ค.ศ. 300 เมื่อโรมเริ่มสูญเสียอำนาจในบริเวณตอนใต้สุดของจังหวัด ส่วนที่อยู่ทางตอนใต้ (ปัจจุบันอยู่ในสวิตเซอร์แลนด์) ก็ถูกผนวกเข้ากับจังหวัดมักซีมาเซกวาโนรุม ก่อนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเบอร์กันดีในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5
การทำลายทรัพย์สิน

การทำลายทรัพย์สิน (อังกฤษ: vandalism) เป็นการเจตนาทำลายหรือทำให้บุบสลายซึ่งสาธารณสมบัติหรือทรัพย์สินส่วนบุคคล
คำนี้หมายความรวมถึงการทำให้เสียทรัพย์ (criminal damage) เช่น การสร้างรอยขูดขีดเขียน (graffiti) หรือการทำให้เสียโฉม (defacement) ซึ่งทรัพย์สินใด ๆ โดยมิได้รับความยินยอมจากเจ้าของ
คำว่า "vandalism" ในภาษาอังกฤษนั้นมีที่มาจากทัศนคติในยุคเรืองปัญญาที่ถือว่า พวกแวนดัล (Vandal) มักสร้างความเสียหาย
เจ้า ลี่

เจ้า ลี่ (จีน: 焦利) (เมษายน พ.ศ. 2498 - ปัจจุบัน) เกิดที่มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน เคยเป็นประธานของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี ในช่วงปี พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2554

การดำรงตำแหน่ง

เจ้า ลี่ เคยเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ของจีน
คนเลี้ยงผึ้ง

คนเลี้ยงผึ้ง คือ ผู้ที่จะคอยดูแลผึ้งงาน โดยคาดหวังถึงผลผลิตต่างๆ ที่เกิดจากบรรดาผึ้ง เช่น น้ำผึ้ง ขี้ผึ้ง เกสรดอกไม้ น้ำที่ผึ้งใช้เลี้ยงตัวอ่อน รวมถึงการผสมพันธุ์เกสรที่เกิดจากผึ้งกับพวกพืชผักและผลไม้ โดยพวกเขาจะเพิ่มจำนวนนางพญาผึ้งและบรรดาผึ้งงานเพื่อขายให้เกษตรกรคนอื่น ๆ ต่อไป หรืออาจทำเพื่อการตอบสมมุติฐานทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งผู้เลี้ยงผึ้ง นั้นอาจจะทำเป็นงานอดิเรกเพื่อหารายได้พิเศษ หรืออาจทำเป็นอาชีพหลัก ซึ่งขึ้นอยู่กับจำนวนผึ้งที่เลี้ยงอยู่

ความหมาย

คนเลี้ยงผึ้งนั้นอาจเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า เกษตรกรผู้ผลิตน้ำผึ้ง (“apiarists”) ซึ่งมาจากภาษาละติน โดยคำว่า “apis” นั้นมีความหมายว่า “ผึ้ง” โดยคำว่าคนเลี้ยงผึ้งนั้น มักจะกล่าวถึงผู้ที่เลี้ยงผึ้งงาน ไว้ในรังผึ้ง กล่อง หรือภาชนะอื่นๆ
คนเลี้ยงผึ้งนั้นจะไม่ฝึกให้ผึ้งนั้นเชื่องแต่พวกเขาจะควบคุมเพียงรังผึ้งหรือกล่องที่ใช้เลี้ยงและอุปกรณ์อื่นๆที่เกี่ยวข้องเท่านั้น และพวกผึ้งนั้นสามารถหาอาหารหรืออพยพไปที่อื่นได้อย่างอิสระตามที่พวกมันต้องการ พวกผึ้งทั้งหลายจะกลับสู่รังของคนเลี้ยงผึ้งก็ต่อเมื่อมันสะอาด ทืบแสง และเป็นที่กำบังหลบภัยได้

ประเภทของผู้เลี้ยงผึ้ง

ผู้เลี้ยงผึ้งส่วนใหญ่ จะนำผลิตภัณฑ์ที่ได้จากฟาร์ม ออกจำหน่าย น้ำผึ้งถือเป็นผลผลิตที่มีค่ามากที่สุดที่พวกเขานำมาจำหน่าย ผู้เลี้ยงผึ้งจะดูแลฝูงผึ้งของพวกเขาให้สมบูรณ์ที่สุด โดยอาศัยน้ำหวาน จากเกสรดอกไม้จำนวนมาก พวกเขาผลิตและจำหน่ายของเหลวที่ถูกสกัด และในบางครั้งอาจรวมถึงรวงผึ้งด้วย ผู้เลี้ยงผึ้งอาจขายผลผลิตของพวกเขาแบบปลีก ด้วยตัวเองหรือ อาจขายส่งให้พ่อค้าคนกลาง และตัวแทนต่างๆ ขี้ผึ้ง เกสรดอกไม้ น้ำที่ผึ้งใช้เลี้ยงตัวอ่อน และการผสมพันธุ์พืชนั้น ถือเป็นการสร้างรายได้เสริม อีกทางหนึ่ง เช่นผู้เลี้ยงผึ้งชาวไต้หวันนั้นส่งออกน้ำที่ผึ้ง ใช้เลี้ยงตัวอ่อนจำนวน หลายตัน ที่เป็นอาหารชั้นเลิศของนางพญาของเหล่าผึ้งที่ให้น้ำผึ้ง ผู้เลี้ยงผึ้งในปัจจุบันไม่นิยมเลี้ยงผึ้งงานเพื่อผลิต ขี้ผึ้งสักเท่าไหร่ ขี้ผึ้งนั้นจะถูกเก็บพร้อมน้ำผึ้งและนำไปแยกเพื่อจำหน่าย
ผู้เลี้ยงผึ้งบางคน ให้บริการการผสมพันธุ์เกสร แก่ชาวสวนคนอื่นๆ ผู้เลี้ยงผึ้งประเภทนี้อาจไม่ได้ผลิตน้ำผึ้งเพื่อการจำหน่าย การผสมพันธุ์เกสรนั้น ผู้เลี้ยงผึ้งเคลื่อนย้ายรังผึ้งในตอนกลางคืน ไปยังที่ที่มีจำนวนพืชผัก ผลไม้ มากพอในการผสมเกสรดอกไม้ เพื่อให้ได้ผลผลิตเป็นจำนวนมาก การที่จะทำแบบนี้ได้นั้นจะต้องใช้ฝูงผึ้งที่มีความสมบูรณ์และนำพวกมันไปปล่อยในหมู่พืชผลต่างๆ เช่น อัลมอนด์ แอปเปิ้ล เชอร์รี่ บลูเบอร์รี่ และ แตงชนิดต่างๆ เป็นต้น ซึ่งรายได้เหล่านี้มักจะมาเป็นเงินสด
ผู้เพาะพันธุ์นางพญา คือ ผู้เลี้ยงผึ้งเฉพาะทาง เป็นผู้ที่เพาะเลี้ยง นางพญาผึ้ง เพื่อจำหน่ายแก่ผู้เลี้ยงผึ้งคนอื่นๆ ผู้เพาะพันธุ์จะคัดเลือกผึ้งที่สมบูรณ์และ ดูแลเอาใจใส่ เลี้ยงดู ผึ้งของพวกเขาเป็นอย่างดี ในที่ที่เป็นธรรมชาติ ตอนช่วงต้นของฤดูใบไม้ผลิ ผู้เลี้ยงผึ้งประเภทนี้จะจำหน่ายผึ้งชนิดพิเศษให้กับผู้เลี้ยงผึ้งแต่ละประเภท ไม่ว่าจะเป็นผู้ผลิตน้ำผึ้ง ผู้ที่รับผสมพันธุ์เกสรหรือ ผู้เลี้ยงผึ้งเป็นงานอดิเรก ผู้ที่ต้องการเริ่ม หรือขยับขยาย ฟาร์มของพวกเขา ผู้เพาะพันธุ์นางพญาจะใช้ชุด "เจนเตอร์"(ชุดที่ใช้ในการขยายพันธุ์นางพญา) ในการเพาะ พันธุ์นางพญาผึ้งที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เป็นจำนวนมาก แบรนดอน วูด คือหนึ่งในผู้เพาะพันธุ์ นางพญาที่โด่งดัง โดยเขาเพาะพันธุ์ผึ้ง ให้แก่ฟาร์มต่างๆในช่วงปลายศตวรรษที่ 20
ชิงูซะ ทากากุ

ชิงูซะ ทากากุ (ญี่ปุ่น: 高久ちぐさ Takaku Chigusa) เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1978 ที่เมืองโตเกียว เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
ฌ็อง ฟูแก

ชีวิต

ฌ็อง ฟูแกเกิดที่เมืองตูร์ ประวัติของฟูแกไม่มีให้ทราบมากนักนอกจากว่าได้ไปประเทศอิตาลีราวปี ค.ศ. 1437 และได้เขียนภาพของสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4 ซึ่งเหลือเพียงงานลอกที่มาทำกันหลังจากนั้น หลังจากที่กลับมาจากอิตาลีฟูแกก็นำอิทธิพลทัสเคนีมาผสมกับแบบฝรั่งเศสของตนเองและลักษณะของยาน แวน เอค ซึ่งกลายมาเป็นฐานของจิตรกรรมฝรั่งเศสสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉะนั้นฟูแกจึงถือว่าเป็นผู้ริเริ่มตระกูลศิลปะใหม่ตระกูลหนึ่ง นอกจากนั้นฟูแกก็ยังเป็นจิตรกรประจำราชสำนักของพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 แห่งฝรั่งเศสด้วย

งาน

ความสามารถที่เด่นที่สุดของฟูแกคือการวาดภาพในหนังสือวิจิตร ซึ่งทำได้อย่างคมชัดและมีรายละเอียดที่สวยงาม ฟูแกสามารถแสดงภาพที่มีพลังในการแสดงออกในเนื้อทีที่จำกัด ความสำคัญของฟูแกจะเห็นได้จากการรวบรวมงานจากทั่วยุโรปมาจัดงานแสดงภาพเขียนที่หอสมุดแห่งชาติที่ปารีส 
งานที่สำคัญที่สุดชิ้นหนื่งของฟูแกคืองานบานพับภาพสอง “เมอเลิง” (Melun) ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1450 เดิมตั้งอยู่ภายในมหาวิหารเมลุน ภาพทางปีกซ้ายเป็นภาพของเอเตียน เชอวาลีเย (Étienne Chevalier) และนักบุญสตีเฟนผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ (ปัจจุบันอยู่ที่เกอเมลเดอกาเลอรี (Gemäldegalerie) กรุงเบอร์ลิน) ทางปีกขวาเป็นภาพพระแม่มารีและพระบุตรล้อมรอบด้วยเทวดา (ปัจจุบันอยู่ที่ราชพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม) ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมาก็เป็นที่ทราบกันว่าพระแม่มารีในรูปเป็นภาพเหมือนของแอ็กเนส ซอเรล (รูป) พิพิธภัณฑ์ลูฟร์เป็นเจ้าของภาพเหมือนของพระเจ้าชาร์ลที่ 7, เคานท์วิลเซค (Wilczek) และ Guillaume Jouvenal des Ursins รวมทั้งภาพเขียนดินสอสี
ภาพเหมือนแบบจุลจิตรกรรมเป็นงานภาพเหมือนภาพแรกของศิลปะยุโรปตะวันตก นอกจากว่าจะนับภาพที่เขียนโดยยาน แวน เอคซึ่งนักประวัติศาสตร์ศิลปะเชื่อกันว่าเป็นภาพแรก
งานส่วนใหญ่ของฟูแกคือการวาดภาพในหนังสือวิจิตร และจุลหนังสือวิจิตร วังชองทิอี (Château de Chantilly) มีงานของฟูแกถึง 40 เล่มจากหนังสือประจำชั่วโมงซึ่งเขียนเมื่อปี ค.ศ. 1461 สำหรับเอเตียน เชอวาลีเย
ยุทธการที่โมกาดิชู (พ.ศ. 2536)

หนังสือ และภาพยนตร์

ในปี พ.ศ. 2542 เหตุการณ์ในการรบที่โมกาดิชูถูกถ่ายทอดเป็นหนังสือชื่อ Black Hawk Down: A Story of Modern War และถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ออกฉายในปี พ.ศ. 2544 กำกับโดย ริดลีย์ สก็อตต์ ชื่อเรื่อง Black Hawk Down
เทศบาลนครลำปาง

ประวัติ

เทศบาลนครลำปาง เดิมเป็นสุขาภิบาลเมืองลำปาง ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองลำปาง ในวันที่ 25 มีนาคม 2478 มีพื้นที่ 10.86 ตารางกิโลเมตรครอบคลุมพื้นที่ 4 ตำบล คือ ตำบลสวนดอก ตำบลเวียงเหนือ ตำบลหัวเวียง และตำบลสบตุ๋ย เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่การปกครองของเทศบาลเมืองลำปางใหม่  ได้ขยายอาณาบริเวณของเทศบาลเพิ่มขึ้นอีก 11.31 ตารางกิโลเมตร รวมเป็นพื้นที่ทั้งสิ้น 22.17 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเพิ่มอีก 4 ตำบล คือ ตำบลบ่อแฮ้ว 1.16 ตารางกิโลเมตร, ตำบลชมพู 3.80 ตารางกิโลเมตร, ตำบลพระบาท 6.13 ตารางกิโลเมตร และตำบลพิชัย 0.22 ตารางกิโลเมตร  เมื่อในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเทศบาลเมืองลำปาง จัดตั้งเป็นเทศบาลนครลำปาง (ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 116 ตอนที่ 10 ก.) มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 เป็นต้นไป ครอบคลุมพื้นที่อาณาบริเวณ 8 ตำบล รวมทั้งสิ้น 22.17 ตารางกิโลเมตร นับว่าเป็นเทศบาลนครแห่งที่สองของภาคเหนือตอนบนถัดจากเทศบาลนครเชียงใหม่

ตราสัญลักษณ์

ตราสัญลักษณ์ของเทศบาลนครลำปางใช้ตราไก่ขาวเช่นเดียวกับตราจังหวัดลำปาง ที่มาตามตำนานพระฤๅษี 5 พระองค์ได้กล่าวไว้ว่า เดิมเมืองนครลำปางมีชื่อว่า "กุกุฎฎะนคร" แปลว่า เมืองไก่ขาว มีที่มาตามตำนานว่า ในสมัยพุทธกาลเมื่อพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้สัมโพธิญาณแล้วได้เสด็จโปรดสัตว์ผ่านมาทางบริเวณลัมภะกัมปะกาลิณี คือนครลำปางในปัจจุบัน พระอินทร์ได้แปลงกายลงมาเป็นไก่ขาวเพื่อเตือนให้ชาวเมืองตื่นขึ้นมาบำเพ็ญทาน พระพุทธองค์ทรงทำนายว่าต่อไปเมื่อหน้าบริเวณแห่งนี้จะเป็นนครอันรุ่งเรือง ต่อมาได้มีผู้มาสร้างเมืองขึ้นบริเวณนี้และได้ตั้งชื่อเมืองแห่งนี้ว่า "เมืองกุกุฎฏะนคร" ซึ่งแปลว่าเมืองไก่ขาว

การขนส่ง

การคมนาคมเข้าสู่เทศบาลนครลำปางมีเส้นทางหลัก ซึ่งเป็นทางหลวงแผ่นดินที่สำคัญ คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ถนนพหลโยธิน จากกรุงเทพมหานครถึงจังหวัดลำปาง เป็นระยะทาง 600 กิโลเมตร  นอกจากนี้ยังมีสามารถเลือกเดินทางโดยรถไฟ จากสถานีหัวลำโพง สู่สถานีรถไฟนครลำปาง รวมระยะทาง 640 กิโลเมตร และมีทางหลวงจังหวัดเชื่อมโยงระหว่างอำเภอต่าง ๆ และจังหวัดเชียงใหม่เป็นเส้นทางที่สะดวก
การคมนาคมทางอากาศ มีสนามบินพาณิชย์ภายในประเทศซึ่งมีบริการเที่ยวบินสายการบินภายในประเทศ 2 สายการบินคือ บางกอกแอร์เวย์ เปิดบริการวันละ 4 เที่ยวบิน และสายการบินนกแอร์ วันละ 4 เที่ยวบิน

การขนส่งในเขตเทศบาล

สภาพการจราจร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีปัญหาการจราจรติดขัดเฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วน และในช่วงเทศกาลสำคัญต่าง ๆ ซึ่งเทศบาลนครลำปาง เป็นศูนย์กลางประตูสู่ภาคเหนือตอนบน สามารถเดินทางไปได้ทุกจังหวัดในภาคเหนือตอนบนไม่ว่าจะเป็นแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน พะเยา แพร่ น่าน และการเชื่อมถนนรอบนอกกับถนนรอบในยังเป็นถนนเล็ก ๆ ซึ่งจะต้องปรับปรุงโครงข่ายถนนให้เพียงพอกับปริมาณรถและความเจริญของชุมชน.
ปัจจุบันนิยมใช้การจราจรโดยรถส่วนบุคคลหรือรถจักรยานยนต์รวมทั้งจักรยาน สำหรับระบบมวลชน จะมีรถสองแถวรอบเวียงสีเหลือง และมีรถตู้เชื่อมระหว่างตัวจังหวัดไปยังตัวอำเภอต่าง ๆ ทั้ง 13 อำเภอ และเดินทางข้ามจังหวัดที่สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดลำปาง ติดถนนสายเอเชียสายนอก