การรักษามะเร็งแบบทางเลือก

การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือก หรือ (อังกฤษ: Alternative cancer treatments) เป็นการรักษาแบบทางเลือกหรือแบบเสริมสำหรับโรคมะเร็งที่ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานภาครัฐที่รับผิดชอบในการควบคุมสินค้าที่ให้การรักษา การรักษาดังกล่าวรวมถึงการรับประทานอาหารและการออกกำลังกาย, การใช้สารเคมี, การใช้สมุนไพร, การใช้อุปกรณ์ และขั้นตอนที่ทำด้วยมือ การรักษาเหล่านี้ไม่ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานเนื่องจากการทดสอบที่เหมาะสมยังไม่ได้มีการดำเนินการหรือเพราะการทดสอบไม่ได้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของบางส่วนของการรักษา การรักษาบางอย่างที่ได้รับการนำเสนอในอดีตถูกพบในการทดลองทางคลินิกว่าไร้ประโยชน์หรือไม่ปลอดภัย บางส่วนของการรักษาเหล่านี้ล้าสมัยหรือไม่ได้รับอนุญาตแต่ยังคงได้รับการส่งเสริม, จำหน่ายและนำมาใช้
ความแตกต่างอย่างหนึ่งปกติระหว่างการรักษาแบบเสริมกับการรักษาแบบทางเลือกคือการรักษาแบบเสริมไม่ได้แทรกแซงการรักษาพยาบาลแผนปัจจุบันแต่การรักษาแบบทางเลือกอาจทดแทนการรักษาแผนปัจจุบันไปเลย การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกปกติก็มีความแตกต่างจากการรักษาโรคมะเร็งแบบการทดลอง โดยที่การรักษาโรคมะเร็งแบบการทดลองอยู่ระหว่างการทดสอบ และการรักษาแบบเสริมเป็นการปฏิบัติแบบไม่รุกเข้าไปในร่างกายผู้ป่วยและใช้ควบคู่ไปกับการรักษาอื่น ๆ การรักษาโรคมะเร็งด้วยเคมีบำบัดที่ได้รับการอนุมัติทั้งหมดเคยถูกพิจารณาว่าเป็นการรักษาโรคมะเร็งแบบทดลองก่อนการที่จะมีการทดสอบความปลอดภัยและประสิทธิภาพจะเรียบร้อย
ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1940 วิทยาศาสตร์การแพทย์ได้พัฒนาเคมีบำบัด พัฒนาการรักษาด้วยการฉายรังสี พัฒนาการรักษาแบบช่วยเหลือ (อังกฤษ: adjuvant therapy) และพัฒนาการรักษาแบบเป้าหมายที่ใหม่กว่า เช่นเดียวกับการพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดแบบปราณีตเพื่อตัดมะเร็งออก ก่อนที่จะมีการพัฒนาการรักษาตามหลักฐานที่ใช้ในปัจจุบันเหล่านี้ 90% ของผู้ป่วยมะเร็งจะเสียชีวิตภายในห้าปี ด้วยการรักษาในสารธารหลักทันสมัย ​​มีเพียง 34% เท่านั้นของผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ตายภายในห้าปี อย่างไรก็ตาม ในขณะที่รูปแบบสายธารหลักของการรักษาโรคมะเร็งโดยทั่วไปจะช่วยยืดอายุหรือรักษาโรคมะเร็งได้อย่างถาวร การรักษาส่วนใหญ่ก็ยังมีผลข้างเคียงที่มีช่วงตั้งแต่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์จนถึงร้ายแรง เช่นความเจ็บปวด, เลือดอุดตัน, เมื่อยล้า, และการติดเชื้อ ผลข้างเคียงเหล่านี้และการขาดการรับประกันว่าการรักษาจะประสบความสำเร็จทำให้เกิดการเรียกหาการรักษาแบบทางเลือกสำหรับโรคมะเร็งที่หวังว่าจะก่อให้เกิดผลข้างเคียงที่น้อยกว่าหรือเพื่อเพิ่มอัตราการอยู่รอดให้มากขึ้น
การรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกมักจะไม่ได้รับการดำเนินการอย่างถูกต้อง อีกทั้งการทดลองทางคลินิกที่มีการออกแบบมาอย่างไม่ดี หรือผลลัพธ์ก็ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์เนื่องจากการอคติของสิ่งพิมพ์ (การปฏิเสธที่จะเผยแพร่ผลการรักษาที่อยู่นอกพื้นที่โฟกัสหรือนอกแนวทางหรือนอกวิธีการของวารสารนั้น) ในบรรดาผลลัพธ์ที่ได้รับการตีพิมพ์ วิธีการก็มักจะไม่ค่อยดี บทวิจารณ์ในปี 2006 ที่ครอบคลุม 214 บทความ 198 การทดลองทางคลินิกของการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกสรุปได้ว่าเกือบจะไม่มีการศึกษาช่วงของปริมาณยาได้มีการดำเนินการซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ป่วยได้รับปริมาณการรักษาที่มีประโยชน์ การรักษาแบบนี้ปรากฏขึ้นและหายไปบ่อยครั้งตลอดประวัติศาสตร์

ศัพทวิทยา

การรักษาโรคมะเร็งแบบเสริมและแบบทางเลือกมักจะถูกจัดกลุ่มเข้าด้วยกัน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการยอมรับของวลีที่ว่า "แพทย์แบบเสริมและทางเลือก" โดยรัฐสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม อ้างถึง Barrie R. Cassileth ในการรักษาโรคมะเร็ง ความแตกต่างระหว่างการรักษาแบบเสริมแและการรักษาแบบทางเลือกเป็นสิ่ง "สำคัญ"
การรักษาแบบเสริมจะใช้ร่วมกับการรักษาสารธารหลักที่พิสูจน์แล้ว ผู้ป่วยมักจะพอใจกับการรักษาแบบเสริมเพราะมันไม่เกี่ยวข้องกับสารที่มีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาใด ๆ ราคาก็ไม่แพงและตั้งใจที่จะรักษาผลข้างเคียงมากกว่าที่จะฆ่าเซลล์มะเร็ง่ การนวดทางการแพทย์และการสะกดจิตตัวเองเพี่อรักษาอาการปวดเป็นตัวอย่างหนึ่งของการรักษาแบบเสริม
ประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ให้การรักษาแบบเสริมและจ่ายยาเป็นแพทย์ แม้ว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะเป็นผู้ชำนาญการทั่วไปมากกว่าจะเป็นนักมะเร็งวิทยา แพทย์อเมริกันมากถึง 60% ได้ส่งผ่านผู้ป่วยของพวกเขาให้กับผู้ให้การรักษาแบบเสริมเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง
ในทางตรงกันข้าม การรักษาแบบทางเลือกถูกนำมาใช้แทนการรักษาสายธารหลัก ที่นิยมมากที่สุดการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกจะรวมถึงการจำกัดอาหาร, การแทรกแซง-จิตใจร่างกาย, ชีวแม่เหล็กไฟฟ้า, อาหารเสริม และสมุนไพร ความนิยมและความชุกของการรักษาที่แตกต่างกันแปรเปลี่ยนกันไปตามภูมิภาค แม้ว่าแพทย์แผนปัจจุบันได้ตระหนักถึงการรักษาแบบเสริมที่มีการใช้อยู่ตลอดเวลาก็ตาม พวกเขาจำนวนมากก็สนับสนุนหรืออย่างน้อยก็ยืดหยุ่นต่อการใช้การรักษาแบบเสริมและอาจแนะนำให้ใช้ด้วยซ้ำ

ขอบเขตของการใช้งาน

ข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกหรือแบบเสริมจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและแต่ละภูมิภาค การศึกษาที่เผยแพร่ในปี 2000 โดย'วารสารยุโรปเกี่ยวกับมะเร็ง'ได้ประเมินตัวอย่างของผู้หญิง 1023 รายจากทะเบียนผู้ป่วยมะเร็งชาวอังกฤษที่ทุกข์ทรมานจากโรคมะเร็งเต้านมพบว่า 22.4% มีการปรึกษากับผู้ให้บริการการรักษาแบบเสริมในรอบสิบสองเดือนที่ผ่านมา การศึกษาสรุปได้ว่าผู้ป่วยได้ใช้เงินหลายพันปอนด์ไปกับมาตรการดังกล่าวและกับการใช้งาน "ของผู้ให้บริการจากการรักษาแบบเสริมหลังจากการวินิจฉัยพบปรากฏการณ์ที่มีนัยสำคัญและการเจริญเติบโตมีความเป็นไปได้"
ทางด้านออสเตรเลีย การศึกษาหนึ่งรายงานว่า 46% ของเด็กที่ทุกข์ทรมานจากโรคมะเร็งได้ใช้การรักษาที่ไม่ใช่แผนปัจจุบันอย่างน้อยหนึ่งครั้ง เช่าเดียวกัน 40% ของทุกช่วงอายุที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคองได้พยายามรักษาด้วยวิธีการดังกล่าวอย่างน้อยหนึ่งครั้ง บางส่วนของการรักษาโรคมะเร็งแบบทางเลือกที่นิยมมากที่สุดพบว่าได้แก่การรักษาด้วยอาหาร, การใช้สารต้านอนุมูลอิสระ, การใช้วิตามินปริมาณสูง, และการรักษาด้วยสมุนไพร
การรักษาโรคมะเร็งแบบที่ไม่ใช่แผนปัจจุบันในประเทศสหรัฐอเมริกาได้รับอิทธิพลจากศูนย์การแพทย์ทางเลือกแห่งชาติของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา (NCCAM) ที่เป็นที่รู้จักครั้งแรกว่าเป็นสำนักงานการแพทย์ทางเลือก (OAM) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1992 เพื่อเป็นสถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) ที่รับการส่งเสริมโดยสภาคองเกรสของสหรัฐฯ กว่าสามสิบโรงเรียนแพทย์อเมริกันได้เปิดสอนหลักสูตรทั่วไปเกี่ยวกับการแพทย์ทางเลือก ซึ่งรวมถึงมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์, มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย, และมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ และระบบมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในกลุ่ม

ผู้ที่เลือกการรักษาแบบทางเลือก

ผู้ที่เลือกการรักษาแบบทางเลือกมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่ายาที่รักษาตามหลักฐานเป็นแบบรุกรานร่างกายอย่างมากหรือไม่ได้ผล ขณะที่ยังคงเชื่อว่าสุขภาพของตัวเองน่าจะทำให้ดีขึ้นได้ พวกเขามีความภักดีต่อผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพแบบทางเลือกของพวกเขาและเชื่อว่า "การรักษาควรจะเน้นในบุคคลแบบองค์รวม"
ผู้ป่วยโรคมะเร็งที่เลือกการรักษาแบบทางเลือกแทนการรักษาแผนปัจจุบันเชื่อว่าตัวเองมีโอกาสที่จะตายน้อยกว่าผู้ป่วยที่เลือกแต่การรักษาแผนปัจจุบันเท่านั้น พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาสามารถควบคุมโชคชะตาของพวกเขาเองได้และรายงานว่ามีความวิตกกังวลและมีภาวะซึมเศร้าน้อยลง พวกเขามีแนวโน้มมากขึ้นที่จะมีส่วนร่วมในการหาผลประโยชน์ซึ่งเป็นกระบวนการทางจิตวิทยาของการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ที่เจ็บปวดและการตัดสินใจว่าการบาดเจ็บมีคุณค่า มักจะเป็นเพราะการรับรู้การเจริญเติบโตส่วนบุคคลและจิตวิญญาณในช่วงวิกฤต
อย่างไรก็ตามผู้ป่วยที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกจะมีช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่รอดยากมาก แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาหลังจากสามารถควบคุมชนิดและระยะของโรคได้แล้ว เหตุผลที่ผู้ป่วยที่ใช้การรักษาแบบทางเลือกตายเร็วขึ้นอาจจะเป็นเพราะผู้ป่วยที่รับรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าพวกเขามีแนวโน้มที่จะอยู่รอด ไม่ได้พยายามเยียวยาด้วยวิธีที่ไม่ได้รับการพิสูจน์และผู้ป่วยที่รับรู้อย่างชัดเจนแล้วว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสที่จะอยู่รอด จะดึงดูดเข้าสู่การเยียวยาด้วยวิธีที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ ในบรรดาผู้ป่วยที่เชื่อว่าสภาพของพวกเขาจะไม่สามารถรักษาได้ด้วยยาตามหลักฐาน "ความสิ้นคิดจะผลักดันพวกเขาให้เข้าอยู่ในมือของใครก็ได้ที่ให้คำมั่นสัญญาและรอยยิ้ม" นักต้มตุ๋นได้ใช้ประโยชน์จากความกลัวมานาน ความไม่รู้และความสิ้นหวังจะฉกฉวยเงิน, ความสะดวกสบายและศักดิ์ศรีของคนที่กำลังจะตาย
ในการสำรวจที่ทำกับผู้ป่วยโรคมะเร็งชาวอเมริกัน คนในเจนเนอเรชั่น baby boomers มีแนวโน้มที่จะรองรับการรักษาแบบเสริมและแบบทางเลือกดีกว่าจากคนในเจนเนอเรชั่นเก่า ผู้ป่วยผิวขาว, เพศหญิง, การศึกษาระดับวิทยาลัยที่ได้รับการวินิจฉัยมากกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมามีโอกาสที่จะรายงานการแสดงผลที่น่าพอใจของอย่างน้อยบางประโยชน์ของการรักษาแบบเสริมและแบบทางเลือกมากกว่าคนอื่น ๆ

การรักษาที่ไม่ได้ผล

ในส่วนนี้จะมีรายชื่อของการรักษาที่ได้รับการแนะนำเพื่อบำบัดหรือหลีกเลี่ยงโรคมะเร็งในมนุษย์แต่ขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และทางการแพทย์ที่แสดงว่ามีประสิทธิผลที่ดี ในหลายกรณีมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ดีว่าการรักษาที่กล่าวอ้างไม่ได้มีประสิทธิภาพจริง แตกต่างจากการรักษาโรคมะเร็งที่ได้รับการยอมรับ การรักษาที่ไม่มีการพิสูจน์หรือพิสูจน์ไม่ได้โดยทั่วไปจะถูกละเลยหรือหลีกเลี่ยงโดยชุมชนทางการแพทย์และมักจะเป็นวิทยาศาสตร์เทียม (อังกฤษ: pseudoscience)
นอกเหนือจากเรื่องนี้ จำนวนมากของการรักษาเหล่านี้ยังคงได้รับการส่งเสริมอย่างต่อเนื่องว่ามีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากผู้สนับสนุนการแพทย์แบบทางเลือก แต่นักวิทยาศาสตร์พิจารณาการปฏิบัติเหล่านี้ว่าหลอกลวง และบางส่วนของผู้ที่ทำงานในนั้นถูกตรวจสอบและดำเนินคดีโดยหน่วยงานที่กำกับดูแลด้านสุขภาพของประชาชน เช่นคณะกรรมาธิการการค้าของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกา เลขาธิการสุขภาพเม็กซิโก และสำนักการแข่งขันแคนาดา ในสหราชอาณาจักร พระราชบัญญัติโรคมะเร็งบัญญัติให้การส่งเสริมการรักษาโรคมะเร็งที่ไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิดทางอาญา

การบรรเทาอาการปวด

การศึกษาส่วนใหญ่ของการแพทย์เสริมและทางเลือกในการรักษาอาการปวดจากโรคมะเร็งมักจะมีคุณภาพต่ำในแง่ของหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ การศึกษาเรื่องการนวดบำบัดได้มีการสร้างผลลัพธ์แบบผสม แต่โดยรวมได้แสดงบางส่วนของประโยชน์ชั่วคราวสำหรับการลดความเจ็บปวด, ลดความวิตกกังวล, และลดภาวะซึมเศร้าและให้ความเสี่ยงของอันตรายที่ต่ำมาก เว้นแต่ผู้ป่วยจะเสี่ยงต่อการมีเลือดออกผิดปกติ สำหรับการสะกดจิต, การทำจิตบำบัดแบบสนับสนุนและการบำบัดทางปัญญาให้ประโยชน์ปานกลางแต่มีหลักฐานอ่อน สำหรับการบำบัดแบบเรกิและการสัมผัสได้ผลลัพธ์ที่ยังสรุปไม่ได้ การศึกษาส่วนใหญ่เกี่ยวกับการฝังเข็มได้แสดงให้เห็นว่าไร้ประโยชน์เมื่อใช้เป็นยาแก้ปวดเสริมในการแก้ปวดเนื่องจากมะเร็ง หลักฐานสำหรับดนตรีบำบัดยังกำกวมและการแทรกแซงด้วยสมุนไพรบางอย่างเช่น PC-SPES, มิสเซิลโทและ Saw Palmetto เป็นที่รู้กันว่าเป็นพิษต่อผู้ป่วยโรคมะเร็งบางคน หลักฐานที่มีแนวโน้มดีที่สุดแม้ว่าจะยังคงอ่อนเป็นของการแทรกแซงจิตใจ-ร่างกายอย่างเช่น biofeedback และเทคนิคการผ่อนคลาย

การดำเนินการเพื่อการกำกับดูแล

หน่วยงานภาครัฐทั่วโลกมีการตรวจสอบเป็นประจำสำหรับการรักษาทางเลือกที่อ้างว่าเพื่อรักษาโรคมะเร็งในความพยายามที่จะปกป้องพลเมืองของตนจากการฉ้อโกงและการละเมิด
ในปี 2008 คณะกรรมาธิการการค้าของรัฐบาลกลางสหรัฐอเมริกาได้ดำเนินการกับบริษัทที่ทำการสนับสนุนการอวดอ้างที่ว่าผลิตภัณฑ์ของตนซึ่งบางส่วนมีสารเคมีที่เป็นพิษสูงสามารถรักษาโรคมะเร็งได้ บริษัทเป้าหมายรวมถึง Omega Supply, Native Essence Herb Company,  Daniel Chapter One, Gemtronics, Inc., Herbs for Cancer, Nu-Gen Nutrition, Inc., Westberry Enterprises, Inc., Jim Clark's All Natural Cancer Therapy, Bioque Technologies, Inc., Cleansing Time Pro, และ Premium-essiac-tea-4less.