การดูแลสุขภาพในประเทศอิสราเอล

การดูแลสุขภาพในประเทศอิสราเอล เป็นการดูแลสุขภาพแบบสากลและการมีส่วนร่วมในแผนประกันสุขภาพเป็นสิ่งจำเป็น ชาวอิสราเอลทุกคนมีสิทธิได้รับการดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐานในฐานะสิทธิขั้นพื้นฐาน ระบบการดูแลสุขภาพของอิสราเอลขึ้นอยู่กับกฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติปี ค.ศ. 1995 ซึ่งกำหนดให้ประชาชนทุกคนที่อาศัยอยู่ในประเทศเข้าร่วมหนึ่งในสี่องค์กรประกันสุขภาพอย่างเป็นทางการ ที่เรียกกันว่า คูปัตโฮลิม (קופת חולים - "กองทุนป่วยไข้") ซึ่งดำเนินการโดยองค์กรที่ไม่หวังผลกำไร และเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายจากการปฏิเสธการเป็นสมาชิกที่เป็นพลเมืองอิสราเอล ชาวอิสราเอลสามารถเพิ่มความคุ้มครองทางการแพทย์และปรับปรุงทางเลือกได้โดยการซื้อประกันสุขภาพส่วนตัว ในการสำรวจ 48 ประเทศในปี ค.ศ. 2013 ระบบสุขภาพของอิสราเอลอยู่ในอันดับที่สี่ของโลกในแง่ของประสิทธิภาพ และในปี ค.ศ. 2014 ได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 7 จากที่มีอยู่ 51 ประเทศ ส่วนในปี ค.ศ. 2015 ประเทศอิสราเอลได้รับการจัดอันดับเป็นประเทศที่มีสุขภาพประชากรดีอันดับที่หกของโลกโดยการจัดอันดับของบลูมเบิร์ก และอันดับแปดในแง่ของอายุขัย

สมัยออตโตมัน

ช่วงสมัยออตโตมัน การดูแลสุขภาพในภูมิภาคของปาเลสไตน์ไม่ดีและด้อยพัฒนา สถาบันทางการแพทย์ส่วนใหญ่ดำเนินการโดยมิชชันนารีศาสนาคริสต์ ที่ดึงดูดคนยากจนโดยการให้การดูแลฟรี ในปลายศตวรรษที่สิบเก้า ในฐานะยีชูฟ ซึ่งเป็นชุมชนชาวยิวยุคก่อนรัฐ เริ่มมีการเติบโตขึ้นในสมัยของอาลียาห์ครั้งที่หนึ่ง ชาวยิวพยายามที่จะสร้างระบบการแพทย์ของตัวเอง ส่วนในปี ค.ศ. 1872 มักซ์ ซันเดรคซคี ซึ่งเป็นแพทย์คริสเตียนชาวเยอรมัน ตั้งรกรากอยู่ในเยรูซาเลมและเปิดโรงพยาบาลเด็กแห่งแรกในประเทศ ในชื่อมาเรียนสติฟท์ ซึ่งเปิดรับลูกหลานของทุกศาสนา การตั้งถิ่นฐานทางการเกษตรของชาวยิว ได้รับการสนับสนุนทางการเงินโดยบารง แอดมง เดอ รอทส์ไชลด์ โดยจ้างแพทย์ที่เดินทางระหว่างชุมชนและดำเนินงานการปรุงยาในจัฟฟา ซึ่งเขาไปเยือนสัปดาห์ละสองครั้ง
ในปี ค.ศ. 1902 ศูนย์การแพทย์ชาเร เซเด็ค ซึ่งเป็นโรงพยาบาลยิวแห่งแรก ได้เปิดในเมืองเก่าของเยรูซาเลม ซึ่งรวมโรงพยาบาลของชาวยิวเพิ่มเติมที่เยรูซาเลมและจัฟฟา ใน ค.ศ. 1911 กองทุนสุขภาพของคนงานจูเดีย ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็นบริการสุขภาพคลาลิต ได้รับการจัดตั้งในฐานะกองทุนประกันสุขภาพไซออนิสต์กองทุนแรก
ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้มีอำนาจของออตโตมันได้ทำการปิดโรงพยาบาลของชาวยิวในเยรูซาเลมและจัฟฟา กองทัพออตโตมันยึดอุปกรณ์การแพทย์และเอกสารฉบับร่างทางการแพทย์เป็นส่วนใหญ่ ด้วยการสิ้นสุดของสงครามและการพิชิตปาเลสไตน์ของอังกฤษ ยีชูฟถูกทิ้งโดยไม่มีระบบโรงพยาบาลที่มีประสิทธิภาพ ส่วนในปี ค.ศ. 1918 องค์การไซออนิสต์ของฮาดัสซาห์สตรีแห่งอเมริกาได้จัดตั้งหน่วยแพทย์ไซออนิสต์อเมริกัน (AZMU) เพื่อสร้างระบบการแพทย์ของยีชูฟขึ้นใหม่ ด้วยความช่วยเหลือจากหน่วยแพทย์ไซออนิสต์อเมริกันและเงินบริจาคจากต่างประเทศ โรงพยาบาลของชาวยิวได้รับการรื้อฟื้น และได้ก่อตั้งขึ้นใหม่ในจัฟฟา ครั้นในปี ค.ศ. 1919 มีโรงพยาบาลเปิดให้บริการที่เมืองซาเฟด และทิเบเรียส รวมทั้งโรงพยาบาลเปิดในไฮฟาในปี ค.ศ. 1922 ทั้งนี้ หน่วยแพทย์ไซออนิสต์อเมริกันได้เปลี่ยนเป็นสหพันธ์การแพทย์ฮาดัสซาห์ ซึ่งดูแลระบบสุขภาพของยีชูฟ

อาณัติของสหราชอาณาจักร

ด้วยการเริ่มต้นของการปกครองของสหราชอาณาจักร ได้มีมาตรการเพื่อปรับปรุงสุขภาพของประชาชนในพื้นที่ พวกเขาเริ่มขึ้นในช่วงการปกครองของกองทัพสหราชอาณาจักร และยังคงเติบโตร่วมกับการจัดตั้งอาณัติของสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1922 ในเยรูซาเลม กองขยะสะสมได้ถูกนำออก และถังขยะสาธารณะได้รับการติดตั้ง ประชากรทั้งหมดได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันไข้ทรพิษ และสระน้ำรวมทั้งอ่างเก็บน้ำได้รับการปกป้องด้วยยากันยุงในฐานะส่วนหนึ่งของการรณรงค์เพื่อขจัดโรคมาลาเรีย ในปี ค.ศ. 1929 คณะกรรมาธิการไซออนิสต์และเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจสหราชอาณาจักรได้ส่งนักระบาดวิทยาชาวยิวชื่อกิเดียน เมอร์ ไปรอชปินนาเพื่อสร้างห้องปฏิบัติการสำหรับการวิจัยโรคมาลาเรีย ห้องปฏิบัติการของเมอร์เป็นหน่วยงานย่อยในการกำจัดโรค การรณรงค์ต่อต้านโรคมาลาเรียจัดการโดยฮาดัสซาห์จนกระทั่ง ค.ศ. 1927 เมื่อองค์กรหันมารับผิดชอบหน่วยงานผ่านเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจ การบริหารอาณัติยังดำเนินการกรมอนามัยที่ดำเนินการโรงพยาบาล, คลินิก และห้องปฏิบัติการของตัวเอง กรมอนามัยดูแลบุคลากรของสหราชอาณาจักรที่ประจำการในอิสราเอลและให้บริการด้านสุขภาพแก่ชาวอาหรับ การลงทุนในด้านสุขภาพของชาวยิวมีเพียงเล็กน้อย โดยสันนิษฐานว่ายีชูฟมีความสามารถในการจัดการระบบการดูแลสุขภาพของตนเอง ร่วมกับการขยายตัวของยีชูฟผ่านอาลียาห์ครั้งที่สามและครั้งที่สี่ จำนวนสิ่งอำนวยความสะดวกการแพทย์ของชาวยิวจึงเพิ่มมากขึ้น จำนวนเตียงโรงพยาบาลฮาดัสซาห์เพิ่มขึ้นสามเท่า โรงพยาบาลยิวและกองทุนประกันสุขภาพก็ได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่ ผู้ให้บริการด้านการรักษาพยาบาลรายใหญ่รายอื่นนอกเหนือจากฮาดัสซาห์คือสหพันธ์แรงงานฮิสตาดรุต ซึ่งมีกองทุนป่วยไข้ของตนเอง และภายในปี ค.ศ. 1946 ได้ดำเนินการโรงพยาบาลสองแห่ง รวมถึงคลินิกและศูนย์สุขภาพหลายร้อยแห่ง นอกจากนี้ ศูนย์การแพทย์เอกชนบางแห่งและกองทุนเพื่อสุขภาพได้รับการจัดตั้งขึ้น

รัฐอิสราเอล

ระบบสาธารณสุขของยีชูฟเป็นพื้นฐานของระบบการดูแลสุขภาพของอิสราเอลโดยมีการก่อตั้งรัฐอิสราเอลขึ้นในปี ค.ศ. 1948 รัฐบาลอิสราเอลได้แทนที่แผนกสุขภาพอาณัติของสหราชอาณาจักรด้วยกระทรวงสาธารณสุข และจัดตั้งสำนักงานสาธารณสุขระดับภูมิภาคและบริการด้านระบาดวิทยา สิ่งอำนวยความสะดวกของโรงพยาบาลที่ดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจสหราชอาณาจักรได้รับการรับช่วงต่อโดยรัฐ และมีการก่อตั้งโรงพยาบาลรวมทั้งคลินิกใหม่ ในตอนท้ายของปี ค.ศ. 1948 มีเพียง 53 เปอร์เซ็นต์ของประชากรชาวยิวของอิสราเอลเท่านั้นที่ได้รับความคุ้มครอง ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ของพวกเขาโดยคลาลิต มีไม่กี่กองทุนสุขภาพขนาดเล็กที่จะประกันส่วนที่เหลือ ตลอดหลายปีต่อมา ระบบการดูแลสุขภาพของอิสราเอลได้ขยายออกไป และภายในหนึ่งทศวรรษ ประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ได้รับความคุ้มครอง
ในปี ค.ศ. 1973 กฎหมายบังคับใช้บังคับให้นายจ้างทุกคนมีส่วนร่วมในการประกันสุขภาพคนงานของตน โดยวิธีการชำระเงินโดยตรงไปยังแผนประกันของลูกจ้าง หน้าที่ของการมีส่วนร่วมในที่สุดก็เปลี่ยนไปและลดลงในปี ค.ศ. 1991
จนกระทั่งมีการตรากฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติขึ้นในปี ค.ศ. 1995 ระบบการดูแลสุขภาพของอิสราเอลขึ้นอยู่กับชุดของกองทุนป่วยไข้ที่ดำเนินการโดยไม่ขึ้นกับใคร ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะคูปัตโฮลิม สำหรับคูปัตโฮลิมที่ใหญ่ที่สุดคือบริการสุขภาพคลาลิต ซึ่งเป็นเจ้าของโดยฮิสตาดรุต แรกเริ่มเดิมทีมีคูปัตโฮลิมอื่น ๆ อีกหกกองทุน แม้ว่าจะลดจำนวนเหลือเพียงสี่หลังจากที่มีสองกองทุนรวมเข้าด้วยกัน ที่นั่นมีโรงพยาบาลของรัฐบาลเป็นจำนวนมาก ซึ่งมีโรงพยาบาล 29 แห่งที่ดำเนินการโดยรัฐบาลในปี ค.ศ. 1987 คลาลิตเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจำนวนมาก เช่นเดียวกับคลินิกในแทบทุกเมือง, ตัวเมือง, หมู่บ้าน และคิบบุตซ์ มีองค์กรอื่น ๆ ที่ดูแลรักษาสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ของตัวเองบางส่วนและทุนการรักษาตัวในโรงพยาบาลของผู้รับบริการในโรงพยาบาลรัฐบาล สำหรับการประกันสุขภาพ ผู้คนต้องเสียค่าเบี้ยประกันซึ่งแตกต่างกันไปตามรายได้ ส่วนรัฐบาลได้ให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่กองทุนสุขภาพเช่นเดียวกัน ในที่สุด ก็ได้มีแพทย์เอกชนอยู่บางส่วนและโรงพยาบาลเอกชนเพียงไม่กี่แห่ง รวมทั้งมีบางแผนประกันสุขภาพที่มีราคาแพงมากที่ครอบคลุมการดูแลสุขภาพส่วนตัว ระดับความคุ้มครองสุขภาพเอื้ออำนวยแตกต่างกันไปในหมู่คูปัตโฮลิม นอกจากนี้ บริการสุขภาพคลาลิตเป็นกองทุนเดียวที่ไม่จำกัดการเข้าสมาชิกใหม่ตามอายุ, เงื่อนไขที่มีอยู่ก่อน หรือปัจจัยอื่น ๆ และสมาชิกในฮิสตาดรุตเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีก่อนสำหรับสมาชิกร่วมกับคลาลิต นั่นหมายความว่าคนที่ไม่ได้มีส่วนร่วมดังกล่าวและไม่สามารถเข้าร่วมโครงการประกันอื่นได้จะไม่มีประกันสุขภาพ ถึงกระนั้น กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของประชากรเป็นผู้มีประกัน
ในปี ค.ศ. 1988 รัฐบาลได้แต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนเพื่อตรวจสอบประสิทธิผล และประสิทธิภาพของระบบการดูแลสุขภาพของอิสราเอล ที่นำโดยโชชานา เนทันยาฮู คณะกรรมการได้ส่งรายงานฉบับสุดท้ายในปี ค.ศ. 1990 ข้อเสนอแนะหลักของรายงานฉบับนี้คือการประกาศใช้กฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติในอิสราเอล ซึ่งกฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1995 หลังจากที่ได้มีการออกกฎหมายในปี ค.ศ. 1995 การเป็นสมาชิกในคูปัตโฮลิมที่มีอยู่สี่องค์กรก็ได้รับการรับรองตามกฎหมาย โดยชาวอิสราเอลได้รับสิทธิต่อการรับบริการพื้นฐานที่มีอยู่และเปลี่ยนองค์กรได้ปีละครั้ง
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 2000 การขาดแคลนแพทย์และพยาบาลในอนาคตกลายเป็นเรื่องที่น่ากังวล ในฐานะอัตราของแพทย์ที่จบการศึกษาจากโรงเรียนแพทย์ของอิสราเอลทุกปีได้ลดลงน้อยกว่าที่จำเป็นต้องมีถึง 300, 200 คน รวมถึงแพทย์และพยาบาลอพยพโซเวียตจำนวนมากเริ่มลาออก จำนวนนี้คาดว่าในที่สุดจะเพิ่มขึ้นเป็น 520 คนด้วยการเปิดโรงเรียนแพทย์แห่งที่ห้า แต่ผู้สำเร็จการศึกษายังคงต่ำกว่า 900 คนที่จำเป็นต้องมีใน ค.ศ. 2022 เรื่องนี้ทำให้เกิดปัญหาเรื่องการขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์ ซึ่งจะส่งผลเสียต่อคุณภาพและความเร็วในการรักษาพยาบาลในประเทศ ผลที่ตามมา ทางการอิสราเอลเริ่มให้สิ่งจูงใจแก่แพทย์ชาวยิวเพื่อย้ายถิ่นออกจากต่างประเทศและมีเวชปฏิบัติในอิสราเอล ในตอนแรก มีแพทย์ประมาณ 100 คนเท่านั้นจากอดีตสหภาพโซเวียตที่ย้ายมาอยู่ภายใต้โครงการนี้ทุกปี แต่ปัจจุบัน โครงการกำลังดึงดูดแพทย์จากทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปตะวันตก คณะกรรมการสอบสวนที่กำลังตรวจสอบปัญหายังเรียกร้องให้มีการจูงใจให้กับนักศึกษาแพทย์ของอิสราเอลที่ไม่ได้รับการยอมรับในอิสราเอลและได้ไปเรียนแพทย์ในต่างประเทศเพื่อกลับมายังอิสราเอล รวมทั้งสำหรับโครงการที่เกี่ยวข้องกับนักเรียนต่างชาติ 150 คนที่เรียนแพทย์ในอิสราเอลที่จะปิดตัวลง นอกจากนี้ กระทรวงสาธารณสุขอิสราเอลประกาศเปิดตัววิชาชีพผู้ช่วยพยาบาลใหม่ และเพิ่มโครงการการศึกษาทางการพยาบาลในวิทยาลัย อีกทั้งทางการอิสราเอลยังได้เริ่มโครงการแพทย์จากยุโรปตะวันออกให้มาทำงานในประเทศอิสราเอลในสาขาต่าง ๆ เช่น กุมารเวชศาสตร์และอายุรศาสตร์

กฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติ

ภายใต้กฎหมายประกันสุขภาพแห่งชาติ สมาชิกของหนึ่งในสี่องค์กรด้านการดูแลรักษาสุขภาพ หรือคูปัตโฮลิม (กองทุนป่วยไข้) ดังต่อไปนี้ เป็นภาคบังคับสำหรับประชาชนพลเมืองทั้งหมดของอิสราเอล อันได้แก่ คลาลิต, มัคคาบี, มิวเฮเดต และเลอมิต ซึ่งคลาลิตเป็นองค์กรใหญ่ที่สุดในสี่รายการ โดยมีประมาณ 54 เปอร์เซ็นต์ของประชากรที่อยู่ในสังกัดกองทุนดังกล่าว สี่คูปัตโฮลิมมีหน้าที่ให้รายชื่อบริการสุขภาพเหมือนกัน ที่เรียกว่า "ตะกร้าสุขภาพ" (סל בריאות; Sal Briut ) สำหรับสมาชิกทุกคน - รายการของบริการทางการแพทย์และการรักษาที่คูปัตโฮลิมแต่ละองค์กรจะต้องจัดหาเงินทุนให้แก่สมาชิก กฎหมายจัดตั้งระบบของการสำรวจคูปัตโฮลิมโดยตรงแบ่งตามรัฐ และบริการบางอย่างอยู่ภายใต้การบริหารงานโดยตรงของรัฐ ซึ่งโดยปกติมักจะหมายถึงกระทรวงสาธารณสุข
ตะกร้าสุขภาพครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมดของการวินิจฉัยทางการแพทย์และการรักษาในสาขาเวชศาสตร์ครอบครัว, การอยู่โรงพยาบาล (ทั่วไป, คลอด, จิตเวช และเรื้อรัง), เวชศาสตร์ป้องกัน, การผ่าตัด (รวมทั้งการผ่าตัดแบบไม่เร่งด่วน), การปลูกถ่าย, การรักษาสำหรับยาเสพติดและโรคพิษสุราเรื้อรัง, อุปกรณ์และเครื่องมือทางการแพทย์, การปฐมพยาบาลและการขนส่งไปยังสถานพยาบาล, สูติศาสตร์และการรักษาภาวะเจริญพันธุ์, ยาที่ได้รับอนุมัติภายใต้ตะกร้าสุขภาพแห่งชาติ (ซึ่งมีการปรับปรุงทุกปี), การรักษาโรคเรื้อรังและการให้บริการทางแพทย์ เช่น กายภาพบำบัดและกิจกรรมบำบัด ตลอดจนการดูแลสุขภาพจิต ยาสำหรับโรคร้ายแรงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ "ตะกร้ายา" อย่างเป็นทางการ (ซึ่งมีขนาดใหญ่และได้รับการปรับปรุงเป็นประจำ แต่ไม่รวมถึงยาทั้งหมด) ได้รับการคุ้มครอง แม้ว่าผู้ป่วยจะต้องจ่ายเงินบางส่วนสำหรับยาเหล่านี้ในแบบประชาชนร่วมจ่าย: ยาที่รวมอยู่ในตะกร้าจะคุ้มครองในอัตราที่แตกต่างกันจาก 50 เปอร์เซ็นต์ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ การดูแลไอวีเอฟ สำหรับเด็กสองคนแรกจนถึงอายุ 45 ปีและการแท้งก็ได้รับการคุ้มครองเช่นกัน
โดยทั่วไป แต่ละคูปัตโฮลิมช่วยให้สมาชิกสามารถเลือกแพทย์เวชปฏิบัติปฐมภูมิและผู้เชี่ยวชาญจากรายชื่อแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับกองทุน ความพร้อมในการให้บริการแตกต่างกันตามสถานที่ เนื่องจากแต่ละหน่วยงานเหล่านี้มีสถานพยาบาลของตนเอง รวมไปถึงโรงพยาบาลเอกชน