google/wiki40b huggingface dataset:
จาเร็ด ไดมอนด์

จาเร็ด ไดมอนด์ (อังกฤษ: Jared Diamond) (เกิด 10 กันยายน ค.ศ. 1937) คือนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันและนักเขียน เขาเป็นศาสตราจารย์สาขาภูมิศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส เริ่มประกอบอาชีพทางวิทยาศาสตร์ในสาขาจิตวิทยา และขยายไปสู่สาขาชีววิทยาวิวัฒนาการ และชีวภูมิศาสตร์ในเวลาต่อมา ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งกรรมการสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์ สมาคมปรัชญาอเมริกัน ไดัรับรางวัลมากมายอาทิเช่น รางวัลเหรียญทองด้านวิทยาศาสตร์แห่งชาติ รางวัลไทเลอร์สำหรับความสำเร็จด้านสิ่งแวดล้อม รางวัลคอสมอสแห่งประเทศญี่ปุ่น เขามีบทความตีพิมพ์มากกว่า 200 ชิ้น ในวารสาร Discover, National History, Nature และ Geo ผลงานเขียนหนังสือของเขานั้นได้รับการกล่าวขวัญว่าสามารถวิเคราะห์จากการวิจัยและสังเกตได้อย่างลึกซึ้ง และง่ายต่อการเข้าใจ หนังสือที่สร้างชื่อเสียงให้แก่เขาได้แก่ The Third Chimpanzee, Guns, Germs, and Steel (ปืน เชื้อโรค และเหล็กกล้ากับชะตากรรมของสังคมมนุษย์ ) และ Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed (ล่มสลาย)
การบดยาง

การบดยาง

เนื่องจากยางธรรมชาติมีขนาดโมเลกุลใหญ่ โดยมีน้ำหนักโมเลกุลเฉลี่ยโดยประมาณ 1 ล้าน การบดยาง (Mastication) จึงเป็นการทำให้โมเลกุลของยางมีขนาดเล็กลง ความหนืดลดลง ทำให้แปรรูปได้สะดวกขึ้น ซึ่งต่างจากยางสังเคราะห์ที่มีการควบคุมขนาดโมเลกุลตามต้องการอยู่แล้วขณะที่สังเคราะห์จึงไม่มีความจำเป็นต้องมีการบด เครื่องมือที่ใช้ในการบดยางมีหลายชนิด ได้แก่ เครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง Internal Mixer เป็นต้น

การควบคุมความหนืดของยาง

ยางแห้งพันธุ์ต่าง ๆ เมื่อนำเอามาทดสอบค่าความหนืดภายใต้อุณหภูมิและเวลาเดียวกัน (ML1+4;100°C) ค่าความหนืดจะอยู่ที่ 43-100 หน่วยมูนี่ แต่ถ้าทิ้งยางแห้งนี้ไว้สัก 2-4 เดือน ยางก็จะมีความหนืดเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น 74-126 หน่วยมูนี่ ดังนั้นจึงต้องมีการปรับสภาพค่าความหนืดของยางให้คงที่หรือสม่ำเสมอ จึงต้องมีการใช้สารเคมีประเภท ไฮดรอกซิลามีนไฮโดรคลอไรด์ ซึ่งเป็นสารเคมีที่ควบคุมความหนืดของยางให้มีค่าค่อนข้างสม่ำเสมอ ซึ่งสารเคมีที่ใส่เข้าไปจะเข้าไปทำปฏิกิริยากับอนุมูลของหมู่อัลดีไฮด์ในโครงสร้างโมเลกุลยาง จึงทำให้ภายในระหว่างโมเลกุลยางที่เก็บไว้ไม่มีพันธะไฮโดรเจนเกิดขึ้น ความหนืดของยางจึงไม่เพิ่มขึ้น โดยค่าความหนืดเมื่อใช้สารควบคุมความหนืดจะอยู่ที่ 37-99 หน่วยมูนี่ ความหนืดถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากในทางอุตสาหกรรมที่จะต้องนำเอายางธรรมชาติมาเข้าสู่กระบวนการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ จึงต้องมีการปรับสภาพความหนืดของยางธรรมชาติให้มีค่าที่คงที่
ตุ่มรับรส

ตุ่มรับรส

ตุ่มรับรสที่ปุ่มลิ้นสามารถแยกแยะรสชาติต่าง ๆ ผ่านปฏิสัมพันธ์ที่มีกับโมเลกุลหรือไอออนต่าง ๆ รสหวาน อุมะมิ และขม จะเริ่มจากการจับกันของโมเลกุลกับ G protein-coupled receptors ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์รับรส ส่วนความเค็มและความหวานจะรู้ได้เมื่อโลหะแอลคาไลหรือไอออนไฮโดรเจน (ตามลำดับ) ไหลเข้าไปในตุ่มรับรส
รสพื้นฐานแต่ละรสจะมีหน่วยรับรสโดยเฉพาะ ๆ ซึ่งแสดงออกในเซลล์รับรสบางส่วนโดยเฉพาะ ๆ เป็นการแสดงว่า เซลล์รับรสอุมะมิ รสหวาน และรสขม เป็นเซลล์กลุ่มต่าง ๆ กัน แต่ตุ่มรับรสซึ่งประกอบด้วยเซลล์รับรสเป็นสิบ ๆ ก็อาจมีเซลล์ที่รับรสพื้นฐานต่าง ๆ กันได้
ตุ่มรับรสประกอบด้วยเซลล์สามชนิด คือ เซลล์รับรส (gustatory cell) เซลล์ค้ำจุน (supporting/sustentacular cell) และเซลล์ต้นกำเนิด เซลล์รับรสเป็นตัวรับสารเคมีรูปกระสวย/รูปกล้วยที่อยู่ในส่วนกลางของตุ่ม แต่ละตัวจะมีนิวเคลียสรูปกลมขนาดใหญ่ใกล้ตรงกลางของเซลล์ ยอดของเซลล์จะเป็นใยขนละเอียด (microvilli) ซึ่งเรียกได้ว่า ขนรับรส (gustatory/taste hair) โดยอยู่ที่รูรับรส (taste pore) ซึ่งอยู่ที่ผิวเนื้อเยื่อของลิ้น และขนจะทำหน้าที่เป็นพื้นผิวให้หน่วยรับรสทำปฏิกิริยากับสารมีรสได้ ส่วนยื่นไปทางระบบประสาทกลางของเซลล์จะวิ่งไปทางส่วนลึกของตุ่ม และไปยุติที่ฐานเป็นปุ่มสองปุ่มหรือปุ่มเดียว เซลล์รับรสเป็นเซลล์เยื่อบุผิว (epithelial cell) ไม่ใช่เซลล์ประสาท แต่ก็มีไซแนปส์กับใยประสาทที่ฐานและมีถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) เพื่อหลั่งสารสื่อประสาทแบบเร้าให้ใยประสาท
เส้นประสาทเป็นใยฝอยและไร้ปลอกไมอีลิน จะวิ่งเข้าไปในตุ่มรับรส โดยไปยุติเป็นปลายละเอียดระหว่างเซลล์รับรส ๆ และเส้นประสาทเป็นใยฝอยอื่น ๆ ก็จะแตกสาขาระหว่างเซลล์ค้ำจุน ๆ แล้วยุติเป็นปลายละเอียด ๆ แต่เส้นประสาทอย่างหลังนี่เชื่อว่าสำหรับส่งข้อมูลความรู้สึกอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รส
ตุ่มรับรสจะมีอายุประมาณ 10 วัน โดยเซลล์กำเนิดที่ฐานจะแบ่งตัวแล้วทดแทนเซลล์รับรสที่ตายนั้น
ส่วนเซลล์ค้ำจุนจะเรียงตัวเหมือนกับแผ่นไม้ที่ประกอบเป็นกำแพงรอบถังไม้ใส่ของเหลวโดยล้อมรอบตุ่มไว้ แต่ก็มีบางตัวที่พบภายในตุ่มในระหว่างเซลล์รับรส ๆ แม้เซลล์ค้ำจุนจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์รับรส แต่ก็ไม่มีขนรับรส ไม่มีถุงไซแนปส์ และไม่มีบทบาทในการรับรส
ตำบลฝายแก้ว

การปกครองส่วนท้องถิ่น

แบ่งการปกครองเป็น 1 องค์การบริหารส่วนตำบล คือ องค์การบริหารส่วนตำบลฝายแก้ว มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลฝายแก้วทั้งหมด
ซุ้มประตูสุสาน

ชื่อ

ในภาษาอังกฤษคำว่า “Lych” มาจากภาษาแซ็กซอน “lic” ที่แปลว่า “ศพ” ที่เป็นคำคุณศัพท์โดยเฉพาะที่ใช้ในวลีหรือชื่อ เช่น “lych bell” ซึ่งเป็นระฆังที่ใช้สั่นหน้าศพ “lych way” ที่หมายถึงทางที่ขบวนศพเดินไปยังที่ทำการฝัง
ในยุคกลางร่างของผู้ตายที่จะถูกฝังส่วนใหญ่แล้วก็เพียงแต่ห่อกันโดยไม่มีการใส่โลงเช่นในปัจจุบัน ร่างที่ได้รับการห่อแล้วก็จะนำเข้าวัดทางซุ้มประตูสุสานและนำไปตั้งบนแท่นวางศพ (Bier) เพื่อที่นักบวชจะได้เริ่มประกอบพิธีขั้นตอนแรกภายใต้ร่มเงาของประตู

ลักษณะโครงสร้าง

ซุ้มประตูสุสานมีลักษณะทั่วไปที่คล้ายซุ้ม มักจะสร้างบนเสาสี่หรือหกต้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมคล้ายศาลา ตอนบนเป็นหลังคา ส่วนประกอบทั้งหมดมักจะสร้างด้วยไม้ เพดานมักจะเป็นทรงแหลมที่มีคานรับหลังคาที่อาจจะปูด้วยหญ้า ไม้ หรือกระเบื้อง ตัวประตูก็อาจจะมีการสลักเสลา และต่อมาก็อาจจะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ บางครั้งก็อาจจะมีที่นั่งสองข้าง
ซุ้มประตูสุสานในสมัยโบราณเป็นที่ที่ตั้งศพไว้รอให้นำแท่นวางศพจากในวัดมารับศพ ก่อนที่จะนำเข้าวัด ซุ้มประตูสุสานบางประตูก็จะมีหินก้อนใหญ่ที่แบนราบที่เรียกว่า “lich-stones” หรือ “แท่นศพ” ที่ใช้เป็นที่วางศพชั่วคราวก่อนที่จะนำไปวางบนแท่นวางศพ
ซุ้มประตูสุสานส่วนใหญ่สร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ก็มีบ้างที่สร้างกันมาก่อนหน้านั้น รวมทั้งจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่วัดเซนต์จอร์จที่เบ็คเคนแนมในลอนดอนใต้ ที่อ้างว่าเป็นซุ้มประตูสุสานที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ.
เณรน้อยเจ้าปัญญา

เนื้อเรื่อง

แต่ละตอนจะเกิดปัญหาต่างๆ ที่มาจากเพื่อนเณรในวัดอังโกะกุ (ญี่ปุ่น: 安国寺 โรมาจิ: Ankokuji) คือ ชูเน็นซัง จินเน็นซัง เท็ซไซซัง และเทะสึไบซัง หรือที่โชกุนอาชิคางะ โยชิมิสึ กับคิเคียวยะซัง เจ้าของร้านขายของชำในละแวกวัด ร่วมกับลูกสาว ทั้งจากวิธีที่ตั้งใจกลั่นแกล้งเล่นๆ(อำ) คำถามทดลองเชาว์ปัญญา เหตุสุดวิสัย หรืออื่นๆ แต่อิคคิวก็ใช้วิธีการนั่งสมาธิเพื่อให้เกิดปัญญา และแก้ไขสถานการณ์ไปได้ทุกครั้ง โดยก่อนจะนั่งสมาธิ อิคคิวซังจะมีคำพูดประจำว่า ใช้’หมอง นั่ง’มาธิ และโชกุนก็ยังสั่งการให้ซามูไรชินเอมอน ซึ่งเป็นผู้ตรวจการ เฝ้าติดตามอิคคิวซังไปทุกที่ ราวกับเป็นองครักษ์ส่วนตัว โดยอิคคิวซัง เพื่อนเณร และซาโยจัง เด็กหญิงที่อาศัยอยู่บริเวณวัด จะเรียกว่า ชินเอมอนซัง
ที่มาที่ไปของเนื้อเรื่อง เณรน้อยเจ้าปัญญา อ้างอิงถึงประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โดยย้อนกลับไปในช่วงยุคเฮอัง ใน ค.ศ. 794 จักรพรรดิญี่ปุ่น ได้จัดให้มีโชกุน เป็นตำแหน่งของนายทหารใหญ่ ปฏิบัติหน้าที่เป็นอำมาตย์ใหญ่ช่วยในการปกครองประเทศ แต่ต่อมา ในยุคคะมะกุระ จักรพรรดิกลับดูเหมือนเป็นเพียงหุ่นเชิดของโชกุน ใน ค.ศ. 1333 จึงมีการฟื้นฟูระบบจักรพรรดิ ทำให้จักรพรรดิกลับมามีอำนาจอีกครั้ง แต่ใน ค.ศ. 1336 ก็เข้าสู่ยุคมุโระมะจิ นายทหารเข้าปราบปรามชนชั้นปกครอง แล้วก่อตั้งรัฐบาลโชกุน ขึ้นปกครองประเทศในรูปแบบเผด็จการทหารตั้งแต่บัดนั้นจนกระทั่ง ค.ศ. 1868 เมื่อเข้าสู่ยุคเมจิ ตำแหน่งโชกุนถูกยกเลิก จักรพรรดิมีอำนาจในฐานะประมุขอีกครั้ง
การ์ตูนเรื่องนี้ กล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงต้นของยุคมุโระมะจิ หลังจากตั้งรัฐบาลโชกุนขึ้นแล้ว โชกุนโยชิมิทสึ ต้องการความมั่นคงในอำนาจ จึงออกคำสั่งให้โอรสของพระจักรพรรดิองค์ก่อนไปเข้าพิธีบวชตลอดชีวิต (แต่พระอิกคิวตัวจริง บวชเพราะเป็นพระราชโอรสของพระมเหสีนอกสมรสของจักรพรรดิ และถูกพระมเหสีจากราชสำนักกลั่นแกล้ง) เชงกิโกมารุ พระราชโอรสจึงต้องไปบวชเณรขณะที่ยังเล็ก โดยได้รับสมญาว่า อิกคิว แต่ด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์ จึงไม่มีความเคียดแค้นโชกุน (ซึ่งได้ชิงอำนาจจักรพรรดิอันชอบธรรมไปจากอิคคิว) นอกจากนี้โชกุนโยชิมิทสึและอิกคิวยังเป็นมิตรที่ดีต่อกันในเวลาต่อมาด้วย
ประเทศจาเมกา

ที่มาของชื่อประเทศ

ชื่อประเทศ "จาเมกา" นั้นมาจากการเรียกขานเกาะของชนพื้นเมืองตาอีโน (Taíno) ที่พูดภาษาอาราวัก (Arawakan) ที่เรียกเกาะนี้ว่า "ฌาเมคา" (Xaymaca) ซึ่งแปลได้เป็นสองความหมายคือ "ดินแดนแห่งใบไม้ผลิ" หรือ "แดนแห่งป่าและน้ำ" จาเมกาเคยตกอยู่ใต้อาณัติของสเปนในสมัยราชวงศ์ฮัปสบูร์ก ซึ่งเรียกเกาะนี้ว่า ซันเดียโก (Santiago) จากนั้นจึงตกอยู่ในการครอบครองของราชอาณานิคมอินดีสตะวันตกแห่งบริเตน (British Crown Colony of West Indies) ที่แปลงคำภาษาพื้นเมืองที่ใช้เรียกชื่อเกาะ จากฌาเมคา มาเป็นจาเมกาซึ่งกลายเป็นชื่อของเกาะและประเทศที่อยู่บนเกาะนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ ประชากรของจาเมกาส่วนใหญ่ประกอบด้วยผู้สืบเชื้อสายมาจากทาสชาวแอฟริกัน จาเมกายังเป็นประเทศที่ประชากรพูดและเขียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักมากที่สุดในทวีปอเมริกาทั้งเหนือ, กลางและใต้เป็นอันดับสาม รองจากสหรัฐอเมริกาและแคนาดา โดยทั่วไปแล้ว คนไทยมักอ่านออกเสียง "จาเมกา" เป็น "จาไมกา" (อ่านออกเสียงว่า จา-ไม-ก้า) เสียมากกว่า
สตรอว์เบอร์รีบับเบิลกัม

การประพันธ์และผลิต

"Strawberry Bubblegum" ถูกประพันธ์คำร้องและผลิตโดย จัสติน ทิมเบอร์เลค, ทิโมที "ทิมบาแลนด์" มอสลีย์, เจอโรม "เจ-รอค" ฮาร์มอน และ James Fauntleroy ผลิตโดย ทิมบาแลนด์ ,ทิมเบอร์เลค และฮาร์มอนทิมเบอร์เลค ได้เรียบเรียงและผลิตเสียงร้องของเขา ซึ่งได้รับการบันทึกเสียงไว้ที่ Larabee Studios ที่ North Hollywood, California
การแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างสถาบันอุดมศึกษา ครั้งที่ 5

การแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างสถาบันอุดมศึกษา ครั้งที่ 5 หรือ บาสเกตบอลยูลีก เป็นการแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างอุดมศึกษาในประเทศไทย ชิงถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ในปีนี้จัดเป็นครั้งที่ 5 โดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยสยามกับเครือเนชั่น ภายใต้ชื่อว่า "เนชั่น-สยาม ยูนิเวอร์ซิตี้ บาสเกตบอลลีก 2008" ระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม ถึงวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2551 แบ่งเป็นสองประเภทคือ ทีมชาย 10 ทีม และทีมหญิง 6 ทีม

รูปแบบการแข่งขัน

รอบแรกจะพบกันหมดทุกทีม แบบเหย้า-เยือน ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ส่วนทีมแพ้ได้ 1 คะแนน จากนั้น รอบรองชนะเลิศ ทีมที่ได้คะแนนอันดับ 1 จะพบ ทีมที่ได้คะแนนอันดับ 4 ส่วน ทีมที่ได้คะแนนอันดับ 2 จะพบกับทีมที่ได้คะแนนอันดับ 3 โดยทีมชนะจะเข้ารอบชิงชนะเลิศ ทีมแพ้ชิงอันดับ 3 สำหรับทีมชนะเลิศ จะได้ครองถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
โอมิ มินามิ

ประวัติ

วันเกิด : 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2511
บ้านเกิด : โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 
สังกัด : ออฟฟิศโอซาว่า (อดีตเคยสังกัด อาร์ตส์วิชัน, โปรดักชันเบาบั๊บ)
ชิตพล ลี้ชัยพรกุล

ก่อนการเปิดตัว

เตนล์ได้เข้าร่วมค่ายสังกัดอย่างเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี ค.ศ. 2013 และเตนล์นั้นเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเอสเอ็มรุกกีส์มาก่อน โดย แทยง, แทอิล, จอห์นนี่, ฮันซล, ยูตะ, โดยอง, เตนล์, แจฮยอน, มาร์ค, เจโน่, แฮชาน, แจมิน และจีซอง เริ่มเปิดตัวเป็นกลุ่มแรกในปี ค.ศ.2013
อมรา อัศวนนท์

ประวัติ

ธิดาคนโตในจำนวน 3 คนของหลวงประเจิดอักษรลักษณ์ (สมโภช อัศวนนท์) กับมาดามยอร์เฮท (Georgette) ชาวฝรั่งเศส จบมัธยมศึกษาปีที่  6 จากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย สมรสกับ พล.ต.ท.อังกูร บุรานนท์  เมื่อ พ.ศ. 2503 มีบุตรสองคนชื่อ  อภิชญา และ อโนมา

เวทีประกวด

ร่วมประกวดนางสาวไทยเมื่อ พ.ศ. 2496 ขณะอายุ 16 ปี ได้ตำแหน่งรองอันดับสาม  และเป็นผู้แทนประเทศไทยเดินทางไปประกวดนางงามจักรวาล 1954 ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา นับเป็นสาวไทยคนแรกที่เข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลและได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์เพื่อประชาสัมพันธ์งานเรื่อง  Beautiful Girl of the World  ซึ่งมี โทนี่ เคอร์ติส เป็นพิธีกร
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค.

ประวัติ

สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้มีดำริ ที่จะต้องการพัฒนาการแข่งขันฟุตบอลสโมสร ในขณะนั้น จากเดิมที่มีเพียง ฟุตบอลถ้วยใหญ่ และ ฟุตบอลถ้วยน้อย ให้เป็นระบบดิวิชั่น เหมือนประเทศอังกฤษ โดย พล.ต.ท.ต่อศักดิ์ ยมนาค นายกสมาคมฯ ในขณะนั้น ได้ทำหนังสือถึง สำนักราชเลขาธิการ ขอพระราชทานถ้วยรางวัลสำหรับสโมสรที่ชนะเลิศการแข่งขันเพิ่มเติม
ต่อมา ในปี 2505 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานถ้วยรางวัล ก็คือ ถ้วยพระราชทานประเภท ค. และ ถ้วยพระราชทานประเภท ง. ทำให้การแข่งขันฟุตบอลระดับสโมสรของไทยในขณะนั้น เพิ่มเป็น 4 ระดับขั้น และ เกิดการเปลื่ยนชื่อ การแข่งขันฟุตบอลถ้วยใหญ่เป็น ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. และ ถ้วยน้อยเป็น ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ข. โดยได้มีการเริ่มต้นการแข่งขัน ในการแข่งขันประจำปี 2505
ไดนาสตี้เซรามิค

ประวัติ

บริษัทเริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2532 ใช้ชื่อว่าบริษัท โรแยลฟลอร์ไทล์จำกัด ประกอบธุรกิจหลักเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายกระเบื้องเซรามิคภายใต้เครื่องหมายการค้า ไดนาสตี้ ไทล์ท้อป โทมาฮ็อค จากัวร์ นาวาร์ และเข้าเป็นหลักทรัพย์จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2535 และได้จดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2537
หวงเฟยหง พยัคฆ์ผงาดวีรบุรุษกังฟู

เรื่องย่อ

ในศตวรรษที่ 19 ยุคราชวงศ์ชิง ประเทศจีนอ่อนแอทุกด้านจากการถูกชาติตะวันตกรุกราน ที่ปากแม่น้ำเมืองกวางเจา เป็นท่าเรือการค้านานาชาติ ที่นี่เต็มไปด้วยสิ่งของผิดกฎหมายทั้งฝิ่น, บ่อนการพนัน และซ่องโสเภณี ที่นี่ถูกคุมโดยแก๊งค์มาเฟีย 2 แก๊งค์ คือ เป๋ยไห่ และเฮยหู่ เฮยหู่ มี หลงกง เป็นประมุขแก๊งค์ หลงกงมีบุตรบุญธรรม 3 คน คือ เป่ยซา, เฮยยา และเหล่าเสอ เป็นผู้คุมท่าเรือ
ขณะเดียวกัน หวงเฟยหง ได้เข้ามาอยู่ในแก๊งค์เฮยหู่ และต้องการขึ้นเป็นใหญ่เพื่อล้มอิทธิพลของหลงกงให้ได้ หวงฟยหงได้สังหารหัวหน้าแก๊งค์เป๋ยไห่ และนำศีรษะมากำนัลแก่หลงกงได้ หลงกงจึงรับเขามาเป็นบุตรบุญธรรมคนที่ 4 ซึ่งหวงเฟยหงในอดีตได้ผูกพันกับหมู่เพื่อน ๆ ทั้ง ซื่อหัว, อาชุน และเสียวหั่ว ทั้งหมดเป็นเด็กกำพร้าเพราะอิทธิพลของหลงกง และก็ยังได้ติดต่อกันลับ ๆ เพื่อล้มอิทธิพลของหลงกงให้จงได้
สุพรรณ ทองสงค์

ทีมชาติ

ในปี พ.ศ. 2559 สุพรรณได้รับเลือกให้ติดทีมชาติไทย ชุดเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2016 ที่ประเทศกาตาร์
ใหญ่ฟัดโลก

เนื้อเรื่องย่อ

ภาพยนตร์เรื่องนี้กล่าวถึง หม่า ฮั่นเฉียง ตำรวจหนุ่มจากฮ่องกงที่เดินทางมาสหรัฐอเมริกาเพื่อดูแลธุรกิจร้านค้าของลุงหม่าเปียวในเขตบร็องซ์ โดยที่เอเลน กำลังจะมาซื้อกิจการร้านลุงเปียวต่อ แต่กลับมีกลุ่มอันธพาลที่นำโดย โทนี่ เข้ามาปล้นของที่ร้าน เขาก็เลยสั่งสอน แต่ไม่นานกลุ่มของโทนี่ก็มาเอาคืน จนหม่า ฮั่นเฉียงบาดเจ็บสาหัส แต่หลังจากหายเจ็บได้ไม่นาน หม่า ฮั่นเฉียงก็ต้องเข้ามาพัวพันกับเพชรจำนวนหนึ่ง ที่พวกมาเฟียกำลังตามหาอยู่ งานนี้เขาจะแก้สถานการณ์อย่างไร …
กัง แซชุล

ประวัติ

กัง แซชุล เคยชกกับนักมวยไทยมาแล้วถึง 3 คน เป็นการชกที่เกาหลีใต้ 1 ครั้ง และที่เวทีราชดำเนินอีก 2 ครั้ง โดยครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 กัง แซ ชุล แพ้เคะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่เวทีราชดำเนิน
ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2501 พบกับ พันธ์ศักดิ์ วิถีชัย เจ้าของฉายา " กระทิงดำ " ที่กรุงโซลเมืองหลวงของประเทศ โดยที่ กัง แซ ชุล เป็นโปรโมเตอร์จัดการชกเอง โดยขณะนั้นพันธ์ศักดิ์เป็นทหารไทยที่ไปประจำการอยู่ที่เกาหลีใต้ในระหว่างเหตุการณ์สงครามเกาหลี ผลปรากฏว่าพันธ์ศักดิ์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังการชกมีเหตุวิวาทตะลุมบอนกันเกิดขึ้นระหว่างทหารเกาหลีใต้และทหารไทยที่เข้ามาเชียร์ทั้งคู่ เนื่องจากมีเหตุระหองระแหงกันเล็กน้อยซึ่งไม่เกี่ยวกับการชก เหตุสงบลงได้เมื่อได้ทหารของสหประชาชาติเข้ามาห้าม
หลังจากนั้น กัง แซ ชุล ได้พัฒนาฝีมือขึ้นมาจนได้ครองแชมป์ภาคตะวันออกไกล (OBF) รุ่นมิดเดิลเวท เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ชื่อดังของไทยขณะนั้นจัดให้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยอีกครั้ง โดยพบกับ เขียวหวาน ยนตรกิจ ในวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เวทีราชดำเนิน โดยเป็นการชิงแชมป์ภาค ฯ ผลการชก กัง แซ ชุล เป็นฝ่ายแพ้แตกไปเพียงยกที่ 2 เท่านั้น โดยการชกครั้งนี้กระทำต่อหน้าพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วย
เทศบาลตำบลบงใต้

ประวัติ

ตำบลบงใต้ แยกออกมาจากตำบลค้อใต้ อำเภอสว่างแดนดินในเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2513 แต่ก่อนพื้นที่ของตำบลมีต้นไผ่จำนวนมาก ชาวบ้านเรียกว่า กอไผ่บง ประกอบกับมีลำน้ำสงครามไหลผ่าน จึงตั้งชื่อตำบลว่า "ตำบลบงใต้" ประชาชนส่วนใหญ่พูดภาษาไทยอิสาน และนับถือศาสนาพุทธ จนต่อมาเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2517 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย จัดตั้งเป็นสภาตำบลบงใต้ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มกาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนแปลงฐานะ สภาตำบลบงใต้ เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลบงใต้
จนต่อมาได้ประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะ องค์การบริหารส่วนตำบลบงใต้ เป็น เทศบาลตำบลบงใต้ มาจนปัจจุบัน
เกาะโลซิน

ประวัติ

แต่เดิมที่นี่เคยเป็นดินแดนพิพาทระหว่างไทยกับมาเลเซีย โดยมาเลเซียได้ทำการอ้างสิทธิ์เหนือเกาะโลซินและหมู่เกาะกระในจังหวัดนครศรีธรรมราช ด้วยมาเลเซียได้แบ่งเขตไหล่ทวีปทับซ้อนพื้นที่สัมปทานแหล่งก๊าซธรรมชาติ ทำให้ไทยเสียเปรียบ แต่เวลาต่อมาคณะเจรจาไปพบเกาะหินกลางทะเล นั่นคือ "เกาะโลซิน" จึงได้ใช้อนุสัญญากรุงเจนีวาว่าด้วยกฎหมายทางทะเล ค.ศ. 1958 ให้โลซินมีสถานะเป็นเกาะ ไทยจึงสามารถประกาศสิทธิเขตเศรษฐกิจจำเพาะจากแนวน้ำลดบริเวณชายฝั่งออกไปได้ 200 ไมล์ทะเล ซึ่งครอบคลุมแหล่งก๊าซด้วย
ภายหลังปี พ.ศ. 2521 ไทยและมาเลเซียจึงได้ตกลงกันกำหนดพื้นที่ทับซ้อนทางทะเลดังกล่าวเป็นพื้นที่พัฒนาร่วม (Joint Development Area) ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 7,250 ตารางกิโลเมตร โดยตั้งองค์กรขึ้นมาบริหารจัดการร่วมกันแล้วแบ่งผลประโยชน์กันคนละครึ่ง
ปัจจุบันเกาะโลซิน เป็นเกาะที่ไม่มีคนอาศัย ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของตำบลน้ำบ่อ อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี จากที่นี่ห่างจากหาดวาสุกรีในเขตอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี ประมาณ 72 กิโลเมตร

ลักษณะ

ตัวเกาะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาไม่เกิน 100 ตารางเมตร สภาพส่วนใหญ่เป็นหินล้วนไม่มีต้นไม้ใบหญ้า รอบเกาะน้ำตื้น หากจะขึ้นเกาะต้องนำเรือเล็กเข้าไป บนเกาะมีประภาคาร ที่ส่งไฟสัญญาณเตือนอยู่บนยอด และตัวประภาคารตั้งอยู่บนหินโผล่น้ำที่มีขนาดประมาณ 10 เมตร บริเวณรอบเกาะเป็นแหล่งปะการังที่อุดมสมบูรณ์กินพื้นที่ยาวหนึ่งกิโลเมตร มีพืชใต้น้ำและฝูงปลานานาชนิดโดยเฉพาะฉลามวาฬ ด้วยเหตุนี้เกาะโลซินเป็นที่นิยมของนักดำน้ำและนักตกปลา

เหตุการณ์สำคัญ

1 ตุลาคม พ.ศ. 2556 นายอาคม พูนชนะ ไต๋เรือได้ขับเรือขนส่งเงินตราต่างประเทศมูลค่ารวม 119 ล้านบาทได้เพื่อนำมาส่งลูกค้าที่เกาะโลซิน ในวันที่ 2 ตุลาคม เวลาประมาณ 10.00 น. เรือได้ถูกปล้นต่อมาพบว่า นายอาคม พูนชนะ มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการปล้นทรัพย์นับเป็นเหตุการณ์ปล้นทรัพย์ครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของประเทศไทย และตำรวจตั้งข้อสังเกตว่าลูกเรือทั้ง 7 ราย น่าจะเสียชีวิตเพราะถูกฆาตกรรมในทะเล
ราโมน่า ซาโนลารี่

ประวัติ

ราโมน่า ซาโนลารี่ บาร์นส์ (อังกฤษ: Ramona Zanolari Barnes) ชื่อเล่น โม้นา เป็นนักแสดง พิธีกร และนางแบบนิตยสารวัยรุ่นในอดีต เธอเป็นลูกเสี้ยว สวิส-อิตาเลียน-ไทย-จีน มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน โดยเธอเป็นบุตรคนที่สาม มีพี่สาวที่เป็นนักแสดงเช่นกันคือ เจสสิก้า ซาโนลารี่ และ แองเจล่า ซาโนลารี่ 
ราโมน่าจบการศึกษาระดับประถมศึกษา จนถึงระดับมัธยมต้นจาก โรงเรียนสมถวิล ราชดำริ จากนั้นศึกษาต่อระดับมัธยมปลายที่ โรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใน ประเทศสหรัฐอเมริกา
ราโมน่าเข้าสู่วงการบันเทิงจากการประกวด Dutchie Boys & Girls ปี 1996 หลังจากที่เธอได้ตำแหน่งแล้ว ก็มีผลงานละครเข้ามาไม่เคยขาด ทั้งเรื่อง สนสะท้าน เมื่อปี พ.ศ. 2539, หุบเขากินคน เมื่อปี พ.ศ. 2540, รอยอดีต เมื่อปี พ.ศ. 2540 ซึ่งละครทั้งสามเรื่องนี้เธอได้แสดงกับ แอนดริว เกร้กสัน เป็นต้น นอกจากนี้ ราโมน่ายังเป็นพิธีกรรายการ ฮิวโก้เกมส์ ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 อีกด้วย
ปัจจุบัน ราโมน่ายุติบทบาทในวงการบันเทิงแล้ว ต่อมาในปีพ.ศ. 2553 เธอได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง ในหนังสั้นที่ชื่อว่า TU&EU รับบทเป็น เจสิก้า ด้านชีวิตส่วนตัวเธอแต่งงานกับสามีชาวต่างชาติหนุ่มนักธุรกิจด้านการเงิน และใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ที่นิวยอร์ก และมีบุตรชายด้วยกัน 2 คน คือน้อง "มาราคาย" และน้อง "มิโค่"
นูเมนอร์

ประวัติ

นูเมนอร์เป็นอาณาจักรของมนุษย์ชาวเอไดน์ หลังสิ้นสุดสงครามในยุคที่หนึ่ง ทำให้แผ่นดินเบเลริอันด์จมลงสู่ใต้ทะเล ปวงเทพจึงสร้างเกาะแห่งนี้ให้เป็นรางวัลแก่มนุษย์ที่ช่วยเหลือการศึกกับฝ่ายเทพ โดยยกแผ่นดินขึ้นเป็นเกาะกลางมหาสมุทรใหญ่ ระหว่างทวีปอามันกับมิดเดิลเอิร์ธ เรียกชื่อดินแดนนี้ว่า อันดอร์ (Andor) หมายถึง 'แผ่นดินอันเป็นกำนัล' มนุษย์ชาวเอไดน์ออกเดินทางมาสู่ดินแดนนี้โดยแล่นเรือติดตามดวงดาวของเออาเรนดิล ดังนั้นดินแดนนี้จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เอเลนนา (Elenna) ซึ่งแปลว่า 'มุ่งสู่ดวงดาว'
เอลรอส บุตรแห่งเออาเรนดิล ผู้เลือกชะตาชีวิตเยี่ยงมนุษย์ ได้เป็นกษัตริย์องค์แรกของชาวนูเมนอร์ ทรงพระนามว่า 'ทาร์-มินยาทัวร์' ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปีที่ 32 ถึง 442 ของยุคที่สอง ทายาทในสายวงศ์ของพระองค์ล้วนมีอายุยืนยาวมากกว่ามนุษย์โดยปกติทั่วไปมาก
ปวงเทพสั่งห้ามชาวนูเมนอร์มิให้ล่องเรือไกลไปทางตะวันตกจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นดินของตน เพื่อป้องกันมิให้พวกเขาคิดเดินทางมาสู่แผ่นดินอมตะ แต่ด้วยใจรักการเดินทางทำให้ชาวนูเมนอร์ออกสำรวจโลกไปกว้างไกลทั้งทางตะวันออก ทางเหนือ และทางใต้ กษัตริย์นักเดินเรือคนสำคัญของนูเมนอร์คือ ทาร์-อัลดาริออน ทรงบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธกว้างและไกล และทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับกิล-กาลัด ที่สร้างอาณาจักรอยู่ที่ชายฝั่งทางเหนือ คือที่ลินดอน
รัชสมัยของ อาร์-ฟาราโซน (หรือ ทาร์-คาลิออน) ทรงยกทัพไปครองมิดเดิลเอิร์ธ เซารอนไม่กล้าสู้ด้วย จึงแสร้งเป็นยอมจำนน และมาอยู่นูเมนอร์ในฐานะเชลย แต่แล้วก็สร้างความเชื่อถือของตัวขึ้นจนได้เป็นที่ปรึกษาสำคัญขององค์กษัตริย์ เซารอนในร่างแปลงของ 'อันนาทาร์' ยุยงให้อาร์-ฟาราโซน คิดเหิมเกริมจะไปช่วงชิงความเป็นอมตะจากปวงเทพ จนเป็นเหตุแห่งความพินาศของอาณาจักรในที่สุด
ภิญโญ สาธร

ประวัติ

ภิญโญ สาธร จบการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จากนั้นจึงรับราชการเป็นอาจารย์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนได้รับตำแหน่งคณบดีคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2519 ภิญโญ สาธร ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 39ในรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร และพ้นจากตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2520 เมื่อพลเรือเอก สงัด ชลออยู่ทำรัฐประหาร
ภิญโญ สาธร เคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชากรไทย และในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2526 ได้ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขต 4 กรุงเทพมหานคร แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ศาสตราจารย์ ดร. ภิญโญ สาธร ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2535 พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2535 ณ วัดธาตุทอง
จะเข้

ครูจะเข้ ตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบัน

ดนตรีไทยนั้นมีการสืบทอดมา เป็นรุ่นสู่รุ่น และก็เช่นเดียวกับวิชาการด้านอื่นๆ นั่นคือผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีชนิดใดชนิดหนึ่งโดยเฉพาะ จะเรียกว่า "คน" เครื่องดนตรีนั้นๆ เช่น สมชายเป็นคนซอด้วง ก็หมายความว่า นายสมชาย เป็นคนที่มีความถนัด หรือมีความเชี่ยวชาญในการเล่นเครื่องดนตรี ซอด้วงมากกว่าเครื่องดนตรีชนิดอื่นๆ ซึ่งในสมชายอาจจะสามารถเล่นเครื่องดนตรีอื่นๆ ได้ เช่น เล่นซออู้, เล่นจะเข้ เป็นต้น
ครูจะเข้ ก็ย่อมหมายถึง ครูที่เป็นคนจะเข้ คือเป็นผู้ที่มีความถนัด มีความรู้ความชำนาญในการเล่นจะเข้โดยเฉพาะ ซึ่งตั้งแต่อดีต อาจกล่าวย้อนไปถึงสมัยรัชกาลที่ 6 คือ "หลวงว่องจะเข้รับ" (โต กมลวาทิน)
ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์

ประวัติ

ศ.ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์ หรือ ศ.ดร.ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์ เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  เริ่มทำงานด้วยเป็นนักข่าวที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐ และเป็นผู้ก่อตั้ง บรรณาธิการนิตยสาร "สู่อนาคต" ซึ่งเป็นนิตยสารรายสัปดาห์ที่ได้รับรางวัลดีเด่นสำหรับเยาวชนจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมเยาวชนแห่งชาติ เมื่อปี 2524 หลังจากนั้นจึงเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จนกระทั่งได้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์หรือตำแหน่งคณบดี ส่วนตำแหน่งอื่นๆที่สำคัญในมหาวิทยาลัย ได้แก่ ผู้ช่วยอธิการบดี ผู้อำนวยการสำนักการศึกษาต่อเนื่อง เป็นต้น
นอกจากนั้นเคยได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมรัฐศาสตร์แห่งประเทศไทย 2 สมัย เป็นกรรมการวิชาการ สถาบันพระปกเกล้า กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขารัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์  มีผลงานวิจัยหลายชิ้นอันเป็นที่มาของการปฏิรูปการเมืองไทยหลายประการ อาทิ การจัดตั้งคณะกรรมการการเลือกตั้ง ผู้ตรวจการแผ่นดินของรัฐสภา เป็นต้น

หลังพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรี

หลังจากหมดวาระการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีดังกล่าวจึงกลับมารับราชการในมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชเช่นเดิม และยังเป็นอาจารย์พิเศษให้แก่มหาวิทยาลัยต่างๆทั้งของรัฐและเอกชนหลายแห่ง และในปี พ.ศ. 2553 ได้รับแต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์ ประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
เขตประเวศ

ประวัติ

เขตประเวศเดิมมีฐานะเป็น ตำบลประเวศ เป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง ซึ่งต่อมาได้ย้ายมาขึ้นกับจังหวัดพระนครในปี พ.ศ. 2470 เมื่อเวลาผ่านไป ท้องที่อำเภอพระโขนงมีสภาพเป็นชุมชน ย่านการค้า อุตสาหกรรม และที่พักอาศัยเพิ่มขึ้น ในปี พ.ศ. 2506 ทางราชการจึงได้ตั้งสุขาภิบาลประเวศขึ้นครอบคลุมพื้นที่ตำบลประเวศ ตำบลสวนหลวง ตำบลดอกไม้ ตำบลหนองบอนทั้งตำบล รวมถึงบางส่วนของตำบลบางจากและตำบลบางนา และในปี พ.ศ. 2507 พื้นที่ส่วนใหญ่ก็ได้ถูกโอนไปขึ้นกับเทศบาลนครกรุงเทพ (ซึ่งขยายเขตออกมาเป็นครั้งที่ 3) เหลือเพียงตำบลประเวศและตำบลดอกไม้ที่ยังคงอยู่ในเขตสุขาภิบาล
ในปี พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และในปี พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้ยกเลิกการปกครองแบบสุขาภิบาลและเทศบาล รวมทั้งเปลี่ยนคำเรียกหน่วยการปกครองใหม่จากอำเภอและตำบลเป็นเขตและแขวงตามลำดับ ตำบลประเวศจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงประเวศ  เป็นพื้นที่การปกครองของสำนักงานเขตพระโขนง
ภายหลังเขตพระโขนงมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น รวมทั้งพื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้จัดตั้งสำนักงานเขตพระโขนง สาขา 2 (ประเวศ) ขึ้นดูแลแขวงประเวศ แขวงหนองบอน แขวงดอกไม้ และแขวงสวนหลวง (ต่อมาแขวงสวนหลวงโอนไปอยู่ในการดูแลของสำนักงานเขตพระโขนง สาขา 3) และในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งพื้นที่ทางทิศตะวันออกของเขตพระโขนงตั้งเป็น เขตประเวศ แบ่งออกเป็น 4 แขวง ซึ่งรวมแขวงสวนหลวงไว้ด้วยและคงฐานะเป็นสำนักงานเขตประเวศ สาขาสวนหลวง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2537 จึงแยกออกไปเป็นเขตสวนหลวง
ต่อมาในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ได้ประกาศกระทรวงมหาดไทย เปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตการปกครองของเขตประเวศใหม่อีกครั้งหนึ่ง โดยรวมพื้นที่แขวงสะพานสูง (เขตบึงกุ่ม) และหมู่ที่ 7-12 แขวงประเวศ (พื้นที่เขตประเวศทางด้านเหนือของถนนคู่ขนานมอเตอร์เวย์ด้านซ้าย) ไปจัดตั้งเป็นเขตสะพานสูง