google/wiki40b huggingface dataset:
หม่อมหลวงขาบ กุญชร

การศึกษา

หม่อมหลวงขาบ ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดหัวลำโพง ก่อนจะเข้าศึกษาต่อเป็นนักเรียนนายทหารบก ในปี พ.ศ. 2456 และได้รับทุนของกระทรวงกลาโหมให้ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ แล้วกลับมารับราชการประจำที่ กองพันทหารที่ 2 กรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์

การทำงาน

หม่อมหลวงขาบ บรรจุเข้ารับราชการในยศ "ร้อยตรี" เมื่อปี พ.ศ. 2469 เป็นผู้มีความสามารถในด้านการทหาร จึงได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติหน้าที่เสนาธิการทหาร ทูตฝ่ายทหารประจำสหรัฐอเมริกา ปลัดกระทรวงกลาโหม อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ และในทางการเมืองยังเคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์อีกด้วย
อีทึก

ซูเปอร์จูเนียร์

อีทึกที่กำลังเดินอยู่ในอับกูจองหาทางไปงานวันเกิดเพื่อนช่วงวันหยุดตอนต้นปี พ.ศ. 2543 ได้รับการแนะนำจากแมวมองให้เข้าร่วมการคัดเลือกศิลปินเข้าสังกัดของบริษัทเอสเอ็ม เอนเตอร์เทนเม้นท์ผ่านทางโครงการสตาร์ไลท์ แคสติ้ง ซิสเต็ม หลังจากผ่านการทดสอบอัดเสียงและการแสดงมากมาย ในที่สุดเขาก็เซ็นสัญญาเข้าเป็นศิลปินฝึกหัดของค่ายเอสเอ็ม เอนเตอร์เทนเม้นท์ ในปีเดียวกันนี้เอง เขาก็มีโอกาสได้ปรากฏตัวทางจอโทรทัศน์ในฐานะนักแสดงประกอบของละครเรื่องสงครามแห่งความรัก (All About Eve) ของสถานีโทรทัศน์ช่องเอ็มบีซี ทั้งยังได้ปรากฏตัวในโฆษณาเป๊ปซี่ในปี พ.ศ. 2545 อีกด้วย ปีต่อมา อีทึกถูกกำหนดวางตัวให้เข้ารวมเป็นศิลปินกลุ่มที่มี 5 คนในนาม โอเค (OK) หรือ พริคอร์ (PRICOR) ร่วมกับดงแฮเพื่อนร่วมกลุ่มในอนาคต แต่แผนการนี้ก็ถูกยุบลงภายในเวลาไม่นานนัก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ถูกดึงเข้ามารวมกับเพื่อนศิลปินฝึกหัดอีก 10 คนกลายเป็นซูเปอร์จูเนียร์ ด้วยวัยวุฒิที่มีมากกว่าคนอื่นๆ อีทึกจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำกลุ่ม
วันที่ 6 พฤศจิกายน 2548 อีทึกได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกในรายการ Popular Songs ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง SBS ด้วยฐานะหนึ่งในกลุ่มศิลปินชาย Super Junior 05 ซึ่งเป็นรุ่นแรกของซูเปอร์จูเนียร์ พวกเขาแสดงเพลง TWINS (Knock Out) ซึ่งเป็นเพลงเปิดตัวต่อหน้าผู้ชมราว 500 คน อีทึกเปิดเผยว่าเขาตั้งใจใช้ชื่อนี้ในวงการเพราะเขาต้องการมีชื่อเสียงเช่นเดียวกับคังตะ (และเพื่อป้องกันความสับสนกับชื่อนักแสดงสาวผู้มากประสบการณ์อย่าง ปาร์ค จองซู ด้วย) ชื่อที่ใช้ในการแสดงของเขาแสดงถึงความเป็น "พิเศษ" เพราะเขาต้องการจะเป็นสมาชิกที่มีความพิเศษในกลุ่ม
อีทึกได้ร่วมจัดรายการวิทยุ Super Junior's Kiss the Radio (SUKIRA) หรือ SUKIRA 89.1 Cool FM ซึ่งเป็นสถานีวิทยุในเครือของเคบีเอส กับอึนฮย็อก ช่วงเวลา 20.00 - 22.00 (ตามเวลาในประเทศไทย) ตั้งแต่วันที่ 21 สิงหาคม 2549 ทั้งยังได้รับคำนิยมชมชอบเกี่ยวกับความสามารถในการจัดรายการของเขาอีกด้วย ทำให้เขากระตือรือร้นที่จะทำหน้าที่พิธีกรร่วมในรายการ สตาร์คิง ทางสถานีโทรทัศน์ช่องเอสบีเอสที่มี คัง โฮดง เป็นผู้ดำเนินรายการอยู่ รวมไปถึงรายการ สตรอง ฮาร์ท ที่ดำเนินรายการโดย คัง โฮดง และ ลี ซึงกิ โดยในรายการนี้ อีทึกและเพื่อนร่วมวงอย่างอึนฮย็อกและชินดงได้ร่วมกันสร้างช่วง "ทึกกิกาโย" สร้างความตลกขบขันให้กับผู้ชมและได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างมาก
อีทึกได้อยู่ในการรับใช้ชาติ ในวันที่ 31 ตุลาคม 2555
ปัจจุบัน ได้ออกจากการรับใช้ชาติ ในวันที่ 29 กรกฎาคม 2557
อีทึกได้ออกจากการรับใช้ชาติก่อนกำหนด เป็นเวลา 3 เดือน
หลวงพ่อศิลา

ลักษณะ

หลวงพ่อศิลา เป็นพระพุทธรูปนาคปรก ปางสมาธิ สกัดจากหินทรายสีเทา ที่กระบังหน้ามีแนวขึ้นตรงกลาง ลักษณะบ่งบอกว่าทำขึ้นในประเทศไทย มีลักษณะพิเศษชัดเจนคือมีผ้าทิพย์รองรับตัวองค์พระ ปกติจะเป็นเส้นตรง มีลายดอกจันที่ขุดลึกลงไปในเนื้อหิน ต่างจากส่วนใหญ่เป็นลายขีดธรรมดา ทรงกรองศอพาหุรัด สวมศิราภรณ์ สวมมงกุฎเทริด พระพักตร์ทรงสี่เหลี่ยมคล้ายศิลปะขอมโบราณ พระพักตร์ไม่แย้มพระโอษฐ์เหมือนศิลปะบายน ประทับนั่งขัดสมาธิราบ บนฐานขนาดนาคสามชั้น นาคที่ปรกอยู่เหนือพระเศียรมีเจ็ดเศียร ด้านหลังหางนาคพาดขึ้นมาถึงลำตัว มีลวดลายแบบศิลปะลพบุรี สร้างขึ้นในราวปีพุทธศักราชที่18-19 ขนาดองค์พระ วัดจากรากฐานถึงปลายยอดเศียรนาคสูง 85.50 เซนติเมตร หน้าตักกว้าง 44 เซนติเมตร น้ำหนัก 126.5 กิโลกรัม

สถานที่ประดิษฐาน

หลวงพ่อศิลา ประดิษฐานอยู่ที่วัดทุ่งเสลี่ยม บ้านศรีเสลี่ยม เทศบาลตำบลทุ่งเสลี่ยม อำเภอทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย

อัญเชิญมาจากถ้ำเจ้าราม

หลวงพ่อศิลา เดิมประดิษฐานอยู่ถ้ำเจ้าราม มีฝูงค้างคาวอาศัยอยู่มาก  ชาวบ้านไปหามูลค้างคาว  พบพระพุทธรูปทำด้วยศิลาปางนาคปรก เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านไปบอก พระอภัยที่เป็นเจ้าอาวาสวัดทุ่งเสลี่ยม หารือกับผู้ใหญ่บ้านว่าจะอัญเชิญหลวงพ่อศิลามาไว้วัดทุ่งเสลี่ยม เนื่องจากพระอภัยสูงอายุ เดินทางไม่ไหว จึงได้ล้มเลิก ความรู้ถึงครูบาก๋วนเจ้าอาวาสวัดแม่ปะหลวง ตำบลแม่ปะ อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง นำชาวบ้านไปอัญเชิญหลวงพ่อศิลา เมื่อเข้าไปในถ้ำเจ้ารามพบพระพุทธรูปปางนาคปรก มีค้างคาวบินวนเวียนมากมาย ครูบาก๋วนได้อัญเชิญพระพุทธรูปออกจากถ้ำเจ้าราม ในราวปี2472-2475 เดินทางกลับด้วยความลำบาก ผ่านหนองปลาซิว (บ้านห้วยทราย) หนองส้มป่อย (บ้านน้ำดิบ) จนถึงทุ่งเสลี่ยม ชาวทุ่งเสลี่ยมจัดขบวนแห่ต้อนรับ เมื่อถึงวัดทุ่งเสลี่ยมเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น ท้องฟ้าที่แจ่มใส ก็ถูกบดบังด้วยเมฆฝน เกิดฝนตกหนักเป็นเวลานาน เมื่อฝนหยุดตกมีฝูงค้างคาวบินวนเหนือวัดทุ่งเสลี่ยม แล้วบินกลับถ้ำเจ้าราม ชาวบ้านเห็นความศักดิ์สิทธิ์ของพระพุทธรูป ไม่ยอมให้ครูบาก๋วนอัญเชิญกลับไปยังอำเภอเถิน เจ้าอาวาสวัดทุ่งเสลี่ยมจึงหารือกับเจ้าคณะอำเภอสวรรคโลก ซึ่งตกลงให้พระพุทธรูปศิลาประดิษฐานที่วัดทุ่งเสลี่ยม ชาวบ้านตั้งชื่อว่า "หลวงพ่อศิลา" ครูบาก๋วนจึงได้จำลองหลวงพ่อศิลา อัญเชิญไปไว้ที่วัดแม่ปะหลวง อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง ด้วยใจศรัทธา
โรบอตบอย

เนื้อเรื่อง

ศจ.โมชิโม่นักประดิษฐ์ผู้เก่งกาจได้ทำการสร้างสิ่งประดิษฐ์ซึ่งเป็นหุ่นยนต์ตัวใหม่สำเร็จ แต่ด้วยเกรงว่ามันจะเป็นอันตรายต่อมนุษยชาติถ้าวายร้ายดร.คามิคาเซ่ได้มันไป เมื่อเด็กชายทอมมี่ เทิร์นบูล แฟนพันธ์แท้ของเขาส่งจดหมายมาหา เขาจึงตัดสินใจส่งหุ่นตัวใหม่ไปให้กับทอมมี่ ให้หุ่นตัวนั้นยู่ท่ามกลางเด็กทั่วๆไปและให้ทอมมี่สอนหุ่นตัวนั้นให้เรียนรู้เป็นเด็กผู้ชาย เป็นโรบอตบอย (หุ่นยนต์เด็กชาย) ที่แท้จริง
วามนะ

วามนะ (สันสกฤต: वामन, IAST: Vāmana, lit. คนแคระ) เป็นอวตารที่ห้าของพระวิษณุ พระองค์ต้องปรับปรุงกาลเวลาให้เหมือนเดิมโดยต้องจัดการกับอสูร นามว่า ท้าวมหาพลี ผู้ที่ไม่สมควรมีอำนาจในจักรวาล โดยหลังจากนั้นท้าวมหาพลีถวายศีรษะให้วามนะเหยียบและส่งเขาไปที่สุตาลโลก

นิรุกติศาสตร์

วามนะ (वामन) เป็นภาษาสันสกฤตที่แปลว่า "คนแคระ" และยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ตรีวิกรม (त्रिविक्रम) ที่หมายถึงการเดินสามก้าวที่แสดงถึงสวรรค์ ,โลก และบาดาล 

การกำเนิด

พระแม่อทิติได้ทำพิธีปโยวรตะ คือ การถือพรตอดอาหาร ดื่มเพียงแค่นม เป็นเวลา 12 วัน เพื่อถวายแด่พระวิษณุ ผลคือ พระวิษณุ ได้อวตารเป็นวามนะ ถือกำเนิดจากพระแม่อทิติและพระกัศยปเทพบิดร 

สัญลักษณ์

มหาพลีเป็นสัญลักษณ์แห่งสัมฤทธิ (ความเจริญ) สามก้าวแสดงถึงสามสถานะ ได้แก่ ชครัต (การตื่น), สวาปนะ (การนอนหลับฝัน) และสุศุปติ (การนอนหลับลึก) และก้าวสุดท้าย เรียกว่าโมกษะ (ความหลุดพ้น)
โชโซกาเบะ โมโตจิกะ

โชโซกาเบะ โมโตจิกะ (ญี่ปุ่น: 長宗我部元親 โรมาจิ: Chōsokabe Motochika, พ.ศ. 2081 - 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2142) เป็นไดเมียว ญี่ปุ่นในยุคเซ็งโงกุที่ได้ครองทั้งเกาะชิโกกุ

ประวัติ

โมโตจิกะ เกิดในปราสาทโอโกะในเขตนางาโอกะ ของแคว้นโทซะ เขาเป็นลูกคนโตและผู้สืบทอดของโชโซกาเบะ คูนิจิกะ โมโตจิกะเป็นคนเงียบและเรียบร้อย (เมื่อก่อนนั้นว่ากันว่ามีฉายาว่า ฮิเมะวาโกะ ซึ่งแปลว่าเจ้าหญิงตัวน้อย)  แต่ต่อมาเขาก็ได้ฝึกวิชาการรบจนเป็นนักรบที่เก่งกล้า ใน พ.ศ. 2103 โมโตจิกะได้เข้าสู่สนามรบเป็นครั้งแรก สู้กับตระกูลโมโตยามะ
ตระกูลโชโซกาเบะนั้นเป็นตระกูลย่อยที่แยกมาจากตระกูลอิจิโจ จึงทำให้ตระกูลโชโซกาเบะขึ้นตรงต่อตระกูลอิจิโจ แต่เมื่อโมโตจิกะเติบใหญ่ บิดาของโมโตจิกะก็เริ่มแยกตัวออกจากตระกูลอิจิโจ และสืบทอดเจตนาให้ลูกชายของตน เมื่อหลังจากชัยชนะในศึกอาซากูระกับตระกูลโมโตยามะและพันธมิตรแล้ว โมโตจิกะก็ตั้งตัวอยู่ที่ทุ่งราบโคจิ และรวบรวมทหารมาได้ 7,000 นายบุกโจมตีตระกูลอากิคู่ปรับที่อยู่ด้านตะวันออกของแคว้นโทซะ ตระกูลอากิเข้าร่วมกับตระกูลอิจิโจที่กำลังย่ำแย่อยู่ โดยมีอิจิโจ คาเงซาดะเป็นหัวหน้าตระกูล โมโตจิกะได้ชัยชนะอย่างง่ายดาย คาเงซาดะรีบถอยทัพไปแคว้นบังโงะ ต่อมาตระกูลโอโตโมะได้สนับสนุนคาเงซาดะ โดยส่งกองกำลังมาให้ แล้วคาเงซาดะก็บุกโมโตจิกะอีกครั้ง แต่ก็ย่อยยับกลับไป หลังจากศึก โมโตจิกะได้ครอบครองแคว้นโทซะทั้งหมด และวางแผนที่จะครองทั้งเกาะชิโกกุมาครอบครอง

รวบรวมเกาะชิโกกุ

หลังจากครองโทซะ โมโตจิกะก็ได้รวบกำลังอีกครั้งเพื่อไปบุกแคว้นอิโยะที่อยู่ด้านเหนือ เจ้าแห่งแคว้นนั้นคือโคโนะ มิจินาโอะ ที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลโมริ แต่ทว่าช่วงที่โมโตจิกะเคลื่อนทัพบุกใน พ.ศ. 2122 ตระกูลโมริไม่สามารถมาช่วยเขาได้เพราะกำลังรบกับโอดะ โนบูนางะ จึงทำให้มิจินาโอะต้องเผชิญกับโมโตจิกะเพียงลำพัง ทัพของโมโตจิกะซึ่งนำทัพโดย ฮิซาตาเกะ ชิกาโนบุบุกโจมตีปราสาทโอกายามะ ซึ่งเป็นป้อมที่แกร่งที่สุดทางใต้ของแคว้นอิโยะ ระหว่างล้อมปราสาทนั้น ชิกาโนบุถูกยิงเสียชีวิต ทำให้ทัพของโมโตจิกะแตกพ่ายไป ปีต่อมา โมโตจิกะนำทัพมาเองจำนวน 30,000 นายเข้าบุกอีกครั้ง ทัพของมิจินาโอะแตกพ่ายไปแคว้นบังโงะ ทำให้โมโตจิกะได้ครองแคว้นอิโยะได้สำเร็จ ใน พ.ศ. 2125 โมโตจิกะบุกแคว้นอาวะและปราบตระกูลโซโงะ และปีต่อมา โมโตจิกะก็เข้าบุกส่วนที่เหลือของอาวะ และบุกขึ้นเลยไปแคว้นซานูกิ และได้ครองเกาะชิโกกุทั้งหมดเป็นอันสำเร็จ

โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ

หลังจากโมโตจิกะได้ครองเกาะชิโกกุมาได้ปีกว่า ๆ และเมื่อถึงพ.ศ. 2127 หายนะก็เข้ามาสู่ดินแดนของเขา โทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้นำทัพมาร่วมแสนนายเข้าบุกเกาะชิโกกุ โดยมีทหารจากตระกูลโมริ 30,000 นาย และอยู่ภายใต้ของขุนพลฮาชิบะ ฮิเดงานะ อีก 60,000 นาย โมโตจิกะเห็นว่าไม่สามารถสู้กองกำลังที่เหนือกว่ามากได้จึงยอมจำนน และฮิเดโยชิก็เอาแคว้นอิโยะ อาวะ และซานูกิไป แต่ยังให้โมโตจิกะครอบครองแคว้นโทซะไว้อย่างเดิม หลังจากนั้นอีก 3 ปี พ.ศ. 2130 โมโตจิกะก็ถูกฮิเดโยชิเรียกตัวไปทำศึกเพื่อยึดครองเกาะคีวชู รบกับตระกูลชิมาซุในศึกเฮซึงิงะวะ กองทัพของฮิเดโยชิและพันธมิตรถูกทำลาย ลูกชายคนโปรดของโมโตจิกะ โชโซกาเบะ โนบูจิกะ ได้ตายในสนามรบ ฮิเดโยชิหวังจะปลอบโมโตจิกะโดยยกเขตโอซูมิให้เป็นการทดแทน แต่โมโตจิกะปฏิเสธอย่างสุภาพไป ใน พ.ศ. 2133 ที่ศึกปราสาทโอดาวาระ โมโตจิกะได้เป็นคนนำทัพเรือมาสนับสนุนให้ฮิเดโยชิ และอีก 2 ปีต่อมา ก็นำทหารจำนวน 3,000 นายเข้าบุกเกาหลีใต้

หลังจากเกาหลีใต้

โมโตจิกะได้นำทัพกลับมา แล้วเขาก็ถอนตัวออกจากกองทัพเกี่ยวกับการรบไปใช้ชีวิตแบบพระอย่างเรียบง่าย เมื่อ พ.ศ. 2142 โมโตจิกะก็สิ้นลมอย่างเงียบ ๆ ในคฤหาสน์ที่แขวงฟูชิมิ นครเกียวโต
วันอาสาสมัครสากล

ประวัติ

วันอาสาสมัครสากลเป็นโอกาสสำหรับอาสาสมัคร ชุมชน และองค์กรเพื่อเผยแพร่สิ่งที่ตนได้ทำเพื่อการพัฒนาในระดับชุมชน ระดับชาติ และระดับนานาชาติ วันอาสาสมัครสากลเป็นโอกาสสำคัญสำหรับผู้คนและองค์กรอาสาสมัคร ทำงานร่วมกับภาครัฐ สถาบันไม่แสวงหาผลกำไร ภาควิชาการ และภาคเอกชน

ความสนใจบนความร่วมมือและการพัฒนา  

ในแต่ละปี วันอาสาสมัครสากลถูกใช้อย่างมีกลยุทธ์ หลายประเทศให้ความสนใจกับสิ่งที่อาสาสมัครทำ เพื่อบรรลุป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ หรือ เป้าหมายภายใต้ระยะเวลาในการต่อสู้กับความยากจน ความหิวโหย โรคภัยไข้เจ็บ การไม่รู้หนังสือ การทำลายธรรมชาติ และการเหยียดเพศหญิง 
โดยปกติ องค์กรของวันอาสาสมัครสากลเกิดขค้นจากการร่วมมือกันระหว่าง ระบบสหประชาชาติ รัฐบาล องค์กรอาสาสมัคร และผู้คนที่ให้คำมั่นสัญญา ตัวแทนจากสื่อ หรือด้านวิชาการ มูลนิธิ ภาคเอกชน กลุ่มผู้เชื่อถือ และองค์กรทางกีฬาและสันทนาการมักมีส่วนร่วมเช่นเดียวกัน

ปณิธาน

สมัชชาใหญ่เชิญชวนรัฐบาลให้เฝ้าดูนอาสาสมัครสากลเพื่อการพัฒนาทางเศรษฐศาสตร์และสังคมในวันที่ 5 ธันวาคม ของทุกปี (ปณิธาน 40/212 ของ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1985) และกระตุ้นให้รัฐบาลทำการเพิ่มความตระหนักถึงความสำคัญของบริการจิตอาสา รวมไปถึงกระตุ้นให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นเริ่มเดินเข้าสู้การให้บริการโดยการอาสาทั้งในประเทศของตนเอง และต่างประเทศ

รางวัลการอาสาออนไลน์

รางวัลการอาสาออนไลน์ (UNV Online Volunteering service) เชื่อมต่อองค์กรที่ช่วยกันพัฒนากับอาสาสมัครออนไลน์ที่สามารถให้บริการและคำแนะนำผ่านอินเทอร์เน็ตโดยตรง ทุกๆ ปี UNV มีอาสาสมัครออนไลน์กว่า 11,000 คนเข้าร่วม และทำงานอาสาออนไลน์มากกว่า 17,000 งาน โดยมี 60% ของจำนวนอาสาสมัครทั้งหมดมาจากประเทศกำลังพัฒนา ทุกๆ ปี UNV ประกาศผู้ชนะของ UNV รางวัลการอาสาออนไลน์ประมาณกลางเดือนพฤศจิกายน และทำการเปิดโหวดสำหรับโครงการที่เป็นที่ชื่นชอบของมหาชน
รถยก

รถยก เป็นรถที่ใช้สำหรับยกและขนย้ายสิ่งของ รถยกสมัยใหม่ได้ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2463 ในปัจจุบันรถยกถือเป็นสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่งที่ใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม และคลังสินค้า เป็นการช่วยลดเวลาการทำงาน ทุ่นแรงยกและการเคลื่อนย้าย ลดการบาดเจ็บจากการยกของหนัก และลดการจ้างมนุษย์ ลักษณะโดยทั่วไปของรถยกมี แท่งเหล็กยื่นออกมาจากโครงสร้างหลักของตัวรถเรียกว่า งา เพื่อใช้สำหรับวางและยกสิ่งของ เพื่อทำการเคลื่อนย้าย โดยอาศัยกลไกการทำงานในรูปแบบต่างๆ

ประวัติ

ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 มีส่วนสำคัญในการที่จะพัฒนาการยกแท่นรองฐานปืนด้วยระบบไฟฟ้าในการยก เนื่องจากความจำเป็นและสะดวกในการใช้งาน ได้มีการคิดค้นพัฒนาเพิ่มในด้านของการยกและขนย้ายลูกระเบิดให้เป็นไปด้วยความนิ่มนวลและมีความปลอดภัยมากขึ้น จึงได้พัฒนาใช้ทั้งแบบเชิงกล และรถยกใช้ไฟฟ้าขึ้นมาด้วย
รถยกรุ่นแรกจะเป็นแบบง่าย ๆ ไม่ใช้ระบบไฮดรอลิคในการยก ไม่มีงา แต่ใช้รอกเป็นตัวดึงโซ่และยก ยกได้ไม่สูงมากนัก ไม่ใช้คนนั่งขับ
ปี พ.ศ. 2460 ได้มีการพัฒนารถยกที่ใช้คนนั่งขับ โดย บริษัท Clark จำกัด เรียกว่า TruckTracter แต่เป็นการผลิตเพื่อใช้งานของ Clark เอง ในอีก 6 ปีต่อมา บริษัท Yale ได้ผลิตรถยกแบบใช้ไฟฟ้า และมีงาใช้ในการยกขึ้นมา การยกขึ้น-ลง ใช้แบบ Ratchet & Pinion หรือการใช้เฟืองและสปริงช่วยในการหมุนเพื่อผ่อนแรงยก
การใช้งานรถยกในสมัยนั้นยังเป็นไปแบบไม่แน่นอนจนได้มีการพัฒนาแท่นวางสินค้าขึ้นอย่างมีมาตรฐานในปี พ.ศ. 2473 เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้มีการพัฒนารถยกเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตามการพัฒนารถยกเป็นไปแบบก้าวกระโดด ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ความต้องการด้านอุปโภคและยุทธภัณท์ สูงขึ้นหลายเท่าตัว เป็นแรงผลักดันให้มีการเร่งพัฒนาการขนย้ายโดยเฉพาะการขนย้ายด้วยรถยก ส่วนรถยกที่ใช้ไฟฟ้าได้สร้างแบตเตอรี่สามารถใช้งานได้ 8 ชั่วโมงติดต่อกันโดยไม่ต้องประจุไฟใหม่
ต่อมาจึงได้พัฒนาด้านความปลอดภัยให้แก่คนขับขึ้นด้วยการทำกรงเหล็กป้องกันสิ่งของตกใส่คนขับ
วงศ์กบลูกศรพิษ

ลักษณะ

มีลักษณะโดยรวม คือ ด้านบนตรงส่วนปลายของนิ้วมีปุ่นหรือสันเจริญขึ้นมา 1 คู่ มีกระดูกสันหลังหน้ากระดูกก้นกบ 6-8 ปล้อง กระดูกสันหลังมีเซนทรัมเป็นแบบอย่างของโพรซีลัส กระดูกหัวไหล่เป็นแบบอย่างของเฟอร์มิสเทอร์นัล กระดูกแอสทรากาลัสและกระดูกแคลลาเนียมเชื่อมรวมกันเฉพาะส่วนต้นและส่วนปลาย ไม่มีชิ้นกระดูกแทรกระหว่างกระดูกนิ้ว 2 ชิ้นสุดท้าย กระดูกนิ้วชิ้นสุดท้ายเป็นรูปตัว T ลูกอ๊อดมีช่องปากมีจะงอยปากและมีตุ่มฟัน ช่องเปิดของห้องเหงือกมีช่องเดียวอยู่ทางด้านข้างลำตัวและทางซ้ายของลำตัว
กบในวงศ์นี้ เป็นกบที่มีขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวประมาณ 1-6 เซนติเมตร เท่านั้น อาศัยบนพื้นดินหรือบนต้นไม้หรือใบไม้ของป่าฝนในทวีปอเมริกาใต้และอเมริกากลาง ส่วนใหญ่หากินในเวลากลางวัน ซึ่งกบในวงศ์นี้มีลักษณะเด่นที่เห็นได้ชัดเจนมาก มีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามและจัดจ้านมาก ซึ่งมีต่อมพิษที่จะผลิตพิษร้ายแรงมาก เนื่องจากเป็นสารเคมีประเภทอัคคาลอยด์ ที่จะออกฤทธิ์ระหว่างจุดประสานเซลล์ประสาทและระหว่างประสาทกับกล้ามเนื้อ อัลลาลอยด์ของกบวงศ์นี้จะเป็นประเภทละลายในสารละลายอินทรีย์ พิษของกบวงศ์นี้ สามารถทำให้มนุษย์หรือสัตว์ขนาดใหญ่ตายได้เลย เพียงแค่ไปแตะต้องสัมผัสถูก ซึ่งชาวพื้นเมืองของอเมริกาใต้ได้ใช้ประโยชน์จากพิษนี้ อาบหัวลูกศรหรือลูกธนู สำหรับการล่าสัตว์ ซึ่งสามารถล้มหมูป่าตัวใหญ่ให้ล้มลงได้ภายในระยะเวลาไม่นาน ได้มีการจัดอันดับสัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก ปรากฏว่า กบในวงศ์นี้ติดอยู่ในอันดับด้วย โดยพิษจากกบเพียง 1 ตัว สามารถฆ่ามนุษย์ได้ถึง 10 คนและหนูถึง 20,000 ตัว ด้วยพิษเพียง 5 ไมโครกรัม

พิษ

โดยชนิดที่มีพิษร้ายแรงที่สุด คือ กบลูกศรสีทอง (Phyllobates terribilis) ที่ให้พิษได้ 2 มิลลิกรัมและพิษเพียง 0.2 มิลลิกรัม เมื่อเข้าสู่กระแสเลือดเป็นปริมาณมากพอก็สามารถทำให้มนุษย์ตายได้
แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่ากบในวงศ์นี้ทุกชนิด ทุกสกุลจะมีพิษเสมอไป บางสกุลไม่มีสีสันสดใสก็มี พฤติกรรมการผสมพันธุ์ ส่วนใหญ่ตัวผู้จะไม่กอดรัดตัวเมีย แต่ถ้ามีมีการกอดรัดจะเป็นตำแหน่งบริเวณหัว ส่วนใหญ่วางไข่บนพื้นดินหรือบนต้นไม้และเฝ้าดูแลไข่ มีเพียงบางสกุลเท่านั้นที่วางไข่ในน้ำและไม่ดูแลไข่ เมื่อลูกอ๊อดฟักจากไข่จะอยู่บนหลังของตัวผู้หรือตัวเมียระยะหนึ่งก่อนจึงค่อยลงสู่น้ำ
โดโจ ซิตี้

ประวัติ

โดโจ ซิตี้ก่อตั้งโดยทีมงานจากเบเกอรี่มิวสิค เพื่อสร้างคอนเท็นต์เพลงเป็นธุรกิจสืบเนื่องมาจากนิตยสาร แคตช์ (Katch) จุดเริ่มต้นนั้น เกิดขึ้นจากการที่สามศิลปินซึ่งเป็นผู้บริหารของเบเกอรี่มิวสิคคือ สุกี้ - กมล สุโกศล, บอย โกสิยพงษ์, และสมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์ ได้มองเห็นว่าสิ่งหนึ่งที่ยังขาดหายไปในตลาดเพลงของเมืองไทยนั้น คือเพลงสำหรับกลุ่มวัยรุ่นตอนต้นหรือที่เรียกกันว่ากลุ่ม Pre-Teen และ Early-Teenage นั่นเอง จึงเกิดความคิดที่อยากจะทำเพลงสำหรับกลุ่มคนฟังกลุ่มนี้ เพื่อให้พวกเค้าได้มีเพลงที่เป็นของพวกเค้า มีแนวเพลง ดนตรี และโดยเฉพาะเนื้อหาของเพลงที่ตรงกับวัยรุ่น  จึงได้ตกลงกันเปิดค่ายเพลงโดโจ ซิตี้ ขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2541 โดยเริ่มจากการรวบรวมทีมงาน เช่น นักแต่งเพลง, Arrangers, Producers, Creative เป็นต้น โดยทีมนักแต่งเพลงใช้ชื่อว่า Team Darling ประกอบด้วย บอย โกสิยพงษ์, ปิยะ ศาสตรวาหา, ตรัย ภูมิรัตน, มณเฑียร แก้วกำเนิด, นภ พรชำนิ, จักรธร ขจรไชยกูล และ ไพรัช นรินทรางกูร สำหรับชื่อ โดโจ ซิตี้ นั้นมาจากชื่อนี้มาจากร้านอาหารโปรดของสุกี้ ที่ตั้งอยู่บนถนนเซนต์มาร์กในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
โดโจ ซิตี้มีศิลปินในสังกัด 11 คน แบ่งเป็น 4 กลุ่ม และ 2 ศิลปินเดี่ยว คือ นีซ คู่ดูโอ สองสาวคือ คิท กับ กิ ซึ่งเป็นศิลปินเบอร์แรกของโดโจ ซิตี้ จากนั้นคือคู่นักร้องสาวที่ประสบความสำเร็จที่สุดนั่นคือ โบ กับ จอยซ์ ในนาม ไทรอัมส์คิงดอม ศิลปินกลุ่มที่สามคือ วงผู้หญิง 3 คน ชื่อ  เอช จากนั้น โดโจ ซิตี้ก็ได้มีโอกาสต้อนรับศิลปินเดี่ยวคนแรกคือ คริสติน ซึ่งย้ายมาจากเบเกอรี่มิวสิค และศิลปินเดี่ยวคนที่สอง คือ ออย วรรณศิริ และน้องสุดท้องของครอบครัว นั่นคือ สองสาวน้อย พิงค์ กับ ปุ๋ย ที่รักการร้องเพลงและเต้นรำเป็นชีวิตจิตใจ
พระเทพญาณวิเทศ (โรเบิร์ต สุเมโธ)

ประวัติ

พระเทพญาณวิเทศ (โรเบิร์ต สุเมโธ) เป็นชาวอเมริกัน มีนามเดิมว่า โรเบิร์ต แคน แจ็คแมน (Robert Kan Jackman) เกิดที่เมืองซีแอตเติล รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1934 (พ.ศ. 2477) ท่านออกจากประเทศสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) เพื่อมาบวชเป็นพระภิกษุที่จังหวัดหนองคาย ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย หลังจากนั้นไม่นานท่านก็มีโอกาสไปอยู่กับพระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท) พระอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในการสอนกรรมฐาน ณ วัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี ระเบียบการปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อชาในวัดหนองป่าพงนี้เป็นที่รู้กันว่าเข้มงวดและเคร่งครัด โดยเน้นที่ความเรียบง่ายและเคร่งครัดต่อพระธรรมวินัย พระอาจารย์สุเมโธได้ฝึกปฏิบัติตามแนวของหลวงพ่อชาเป็นเวลาถึง 10 ปี จึงได้รับเชิญจากมูลนิธิสงฆ์แห่งประเทศอังกฤษ (The English Sangha Trust) ให้เดินทางไปอยู่ที่ลอนดอน ร่วมกับคณะศิษย์ของหลวงพ่อชา อีก 3 รูป
มูลนิธิสงฆ์แห่งประเทศอังกฤษมีจุดมุ่งหมายจะเสริมสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมแก่การฝึกพระภิกษุในประเทศตะวันตก โดยมีสำนักสงฆ์บ้านแฮมสเตด (The Hampstead Buddhist Vihara) ณ เมืองลอนดอนเป็นจุดเริ่มต้น สำนักสงฆ์แห่งนี้มีความเหมาะสมพอสมควร แต่คณะสงฆ์ก็เห็นข้อดีของการมีสิ่งแวดล้อมที่สงบกว่า เช่น บรรยากาศในชนบท จึงพยายามตั้งวัดป่าขึ้นในประเทศอังกฤษ และสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1979 (พ.ศ. 2522) โดยดัดแปลงบ้านที่ทรุดโทรมหลังหนึ่งในเวสต์ซัสเซกซ์ (West Sussex) ในเวลาต่อมาสถานที่นี้จึงเป็นที่รู้จักกันในนามว่า Chithurst Buddhist Monastery หรือวัดป่าจิตตวิเวก (Cittaviveka) นั่นเอง
เมื่อมีวัดที่เหมาะสมขึ้นแล้ว คณะสงฆ์จึงเริ่มเติบโต มีจำนวนพระภิกษุเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รวมทั้งเริ่มมีการฝึกสีลธรา (Siladhara) มีทั้งผู้ที่ต้องการจะมาฝึกมาปฏิบัติในวัด และผู้ที่ต้องการจะถวายปัจจัยสนับสนุนวัด ซึ่งมีจำนวนเพิ่มมากขึ้น เป็นเหตุให้ต้องก่อตั้งวัดสาขาเพิ่มอีกหลายแห่ง ทั้งในอังกฤษ และประเทศอื่น ๆ ขณะเดียวกันก็มีการจัดตั้งศูนย์กลางการสอน ปฏิบัติธรรมขนาดใหญ่ขึ้น ณ วัดอมราวดี (Amaravati Buddhist Monastery) ในปี ค.ศ. 1884 (พ.ศ. 2527) วัดแห่งนี้ต่อมาเป็นสถานที่ที่พระอาจารย์สุเมโธพำนักอยู่เป็นส่วนใหญ่
พระครูอดุลธรรมกิตติ์ (หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม)

ประวัติ

หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม (14 ธันวาคม พ.ศ. 2456 - 13 เมษายน พ.ศ. 2549) เกิด ณ บ้านใสคำ ตำบลโตนดด้วน อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง บิดาชื่อ นายตุด แก้วรักษา และ มารดาชื่อ นางจันทร์ แก้วรักษา เด็กชายกลั่นมีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน จำนวน 3 คน หลวงพ่อกลั่น เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังจากนั้น ท่านได้ออกมาช่วยบิดามารดา จนท่านเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่มท่านก็ออกแสวงหาโชคลาภเหมือนคนอื่น ๆ และเริ่มออกจากบ้าน บิดามารดาเห็นว่าหลวงพ่อกลั่นควรจะมีคุณธรรม จึงได้ให้หลวงพ่อกลั่น บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุได้ 17 ปี ตรงกับปี พ.ศ. 2473 โดยมีพระอาจารย์สังข์วัดทุ่งไหม้เป็นพระอุปัชฌาย์ บรรพชาได้เพียง 4 ปี ก็ตัดสินใจลาสิกขาบท ออกมาใช้ชีวิตทางโลกอีก เพราะท่านคงคิดว่า ทางโลกยังมีวิธีการก้าวหน้าสู่อนาคตอีก เมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้เริ่มใช้ชีวิตคู่ โดยการแต่งงานกับหญิงสาวนามว่า กุหลาบ ทองพันธุ์ บุตรของผู้ใหญ่เปลี่ยน ทองพันธุ์ และ นางพลับ ทองพันธุ์ ซึ่งอยู่บ้านห่างกันคนละฝากถนนรถไฟ มีอาชีพในการทำนาเช่นกัน โดยท่านมีบุตรธิดา 6 คน พอท่านมีอายุได้ 58 ปี ท่านเห็นว่าบุตรธิดาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถช่วยเหลือตนเองได้แล้ว จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ณ วัดบ้านสวน ตำบลมะกอกเหนือ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง โดยมีท่านพระครูพิพัฒน์ศิริธร (หลวงพ่อคง) เจ้าอาวาสวัดบ้านสวนเป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้จำพรรษาอยู่ที่ วัดเขาอ้อ และได้ศึกษาธรรมวินัยไปด้วยควบคู่กับการศึกษาเรื่องไสยศาสตร์ เพราะวัดเขาอ้อเป็นวัดที่มีชื่อเสียงในเรื่องเครื่องรางของขลัง โดยสมัยนั้นท่านพระอาจารย์ปาน ปาลธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส และเป็นเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงสืบทอดต่อมาจากท่านพระอาจารย์ทองเฒ่า ต่อมาท่านได้มีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง จึงได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่ วัดดอนศาลา และในปี พ.ศ. 2518 ท่านได้ทำหน้าที่รักษาการเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ และในปี พ.ศ. 2519 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงมรณภาพเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2549 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
กันดั้มเดธไซธ์

กันดั้มเดธไซธ์กิลตี้

ปรากฏตัวในภาคเสริม ความมุ่งมั่นของทิเอล (新機動戦記ガンダムW ～ティエルの衝動～) กันดั้มเดธไซธ์กิลตี้เป็นโมบิลสูทรุ่นต้นแบบที่พวก OZที่รอดจากสงครามแอบพัฒนาขึ้นโดยใช้ข้อมูลของกันดั้มเดธไซธ์เฮลและใช้ปริซึมโค้ตคลุมทั่วร่างเพื่อให้มองเห็นได้ยาก ทหารของ OZ เซมิสใช้กันดั้มเดธไซธ์กิลตี้ไล่ตามพวกทิเอล นอนบลูซึ่งขโมยกันดั้มหนีไป

กันดั้มเดธไซธ์กิลตี้คัสตอม

ปรากฏตัวในภาคเสริม ความมุ่งมั่นของทิเอล (新機動戦記ガンダムW ～ティエルの衝動～) เป็นรุ่นปรับปรุงของกันดั้มเดธไซธ์กิลตี้ โดยติดส่วนหัวไหล่ของ OZ-15AGX ไฮดร้ากันดั้มซึ่งมีบีมแคนน่อนติดตั้งไว้เพื่อเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ระยะไกล
วินัย (นิกาย)

นิกายวินัย (律宗/ลวื่อจง) ก่อตั้งขึ้นในประเทศจีนสมัยราชวงศ์ถัง โดยพระภิกษุต้าวซ่วน นิกายนี้ถือพระวินัยเป็นสิ่งสำคัญสุด โดยถือตามพุทธดำรัสที่ว่า "ธรรมวินัยนี้จักเป็นศาสดาของพวกเธอเมื่อตถาคตล่วงลับไปแล้ว" คัมภีร์สำคัญของนิกายนี้คือ จตุรงควินัย (四分律ซื่อเฟินลฺวื่อ) พระวินัยของนิกายนี้ใกล้เคียงกับฝ่ายเถรวาท ภิกษุรักษาวินัย 250 ข้อ ภิกษุณีรักษาวินัย 350 ข้อ

บูรพาจารย์

นิกายวินัย สถาปนาขึ้นโดยพระเถระต้าวซ่วน (道宣) ในสมัยราชวงศ์ถัง เรียกว่า นิกายวินัยแห่งหนานซาน (南山律宗) ตามสถานที่พำนักของพระมหาเถระต้าวซ่วน ซึ่งอยู่ ณ ภูเขาจงหนานซาน (终南山) เบื้องนอกนครฉางอาน อันเป็นสถานที่พำนักบำเพ็ญเพียรของบรรพชิตในศาสนาพุทธ และนักพรตในศาสนาเต๋า อนึ่ง พระเถระต้าวซ่วน แม้จะเป็นผู้ก่อตั้งนิกาย แต่ท่านถือว่าเป็นบูรพาจารย์ลำดับที่ 9 เนื่องจากนับคณาจารย์ในชมพูทวีปด้วย แต่หากนับลำดับในจีน ท่านจะถือเป็นปฐมบูรพาจารย์
แต่เดิมนั้น นิกายวินัยในจีนเป็นเพียงสำนักที่เน้นการศึกษาพระวินัยเป็นหลัก โดยเหตุที่พระวินัยในจีนอิงกับพระวินัยของ 4 นิกาย คือ วินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะ, วินัยปิฎกของนิกายสรวาสติวาทิน, วินัยปิฎกของนิกายมหิศาสกะ และ วินัยปิฎกของนิกายมหาสังฆิกะ  ซึ่งเรียกรวมกันว่า จตุรงควินัย หรือ จตุรอัธยายธรรมคุปตวินัย (四分律) สำนักที่ศึกษาพระวินัย จึงพลอยเรียกว่า นิกายจตุรงควินัย (四分律宗)
ต่อมาในยุคของเถระต้าวซ่วน ท่านได้ศึกษาพระวินัยฉบับต่างๆ และนำพระวินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะมาเป็นรากฐานการศึกษา แล้วเทียบเคียงกับคำสอนของนิกายต่างๆ ท่านยังรจนาอรรถกถาพระวินัยจำนวน 5 ปกรณ์ วางข้อกำหนดเกี่ยวกับการอุปสมบท และวางสีมาอุปสมบทที่วัดจิ้งเย่ นับเป็นการสถาปนานิกายวินัย หรือ ลฺวื่อจง ในเชิงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ

การสืบทอด

นิกายวินัยรุ่งเรืองอย่างมากในสมัยราชวงศ์ถัง โดยเฉพาะยุคของพระเถระต้าวซ่วน มีการรจนาปกรณ์อธิบายพระวินัยหลายฉบับ ต่อมาโรยราลงอย่างมากในยุคกวาดล้างพุทธศาสนารัชสมัยพระเจ้าถังอู่จง กระทั่งในสมัยราชวงศ์ซ่งเริ่มคึกคักอีกครั้ง มีพระเถระหยุ่นคาน (允堪) รจนาฎีกาอธิบายอรรถกถาของพระเถระต้าวซ่วน และมีการสร้างสีมาอุปสมบทพระอารามสำคัญ
ครั้นถึงสมัยราชวงศ์หยวนและราชวงศ์หมิง นิกายวินัยโรยราอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์หมิง มีพระเถระนามว่า กู่ซิน (古心) เดินทางไปยังอู่ไถซาน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพระโพธิสัตว์มัญชุศรี ท่านเดินทางจาริกด้วยเท้าไปอู่ไถซานานถึง 3 ปี ครั้นแล้วบังเกิดนิมิตว่าพระโพธิสัตว์มัญชุศรีมาสอนพระวินัยแก่ท่านอย่างทะลุปรุโปร่ง ท่านจึงเกิดศรัทธาที่จะพื้นฟูพระวินัยอีกครั้ง โดยฟื้นฟูการศึกษาคัมภีร์ และอุปสมบทวิธี จนท่านได้รับฉายาว่า เป็นพระอุบาลีท่านที่สอง การฟื้นฟูของท่าน กู่ซิน ประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้นิกายวินัยแพร่หลายไปทั่วจีนอีกครั้ง จากราชวงศ์หมิง สืบต่อมาถึงราชวงศ์ชิง
กระทั่งถึงยุคสาธารณรัฐ พระเถระหงอี (弘一) ได้ฟื้นฟูนิกายวินัยอีกครั้ง ด้วยการศึกษาปกรณ์ของพระเถระต้าวซ่วน ส่งเสริมการรักษาสิกขาบทอย่างเคร่งครัด อีกทั้งตัวท่านยังวัตรปฏิบัติงดงาม มีความพากเพียรในการส่งเสริมพุทธศาสนา ยังศรัทธาให้เกิดแก่สาธุชนจีนอย่างมหาศาล นับเป็นการสืบทอดนิกายวินัยมิให้สูญหายครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง