google/wiki40b huggingface dataset:
โรงเรียนป่วน ก๊วนคนบ๊อง

เนื้อเรื่อง

การสอบวัดระดับปลายปีของชั้นปีที่ 2 ที่โรงเรียนฟุมิสึกิ ซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีการนำระบบพิเศษเข้ามาประยุกต์ใช้จริงเป็นแห่งแรก "โยชิอิ อาคิฮิสะ" เจ้าโง่ที่ทำผลสอบได้น้อยจนได้ฉายาว่า "คนโดนภาคทัณฑ์" หรือก็คือไอ้บ้าที่ขาดการใฝ่รู้การเรียน ได้เหลือบไปเห็น "ฮิเมจิ มิสึกิ" คนที่ฉลาดที่สุด ในชั้นปีที่ 2 กำลังไม่สบายและไม่สามารถทำข้อสอบได้ อาคิฮิสะ ก็แก้ตัวกับอาจารย์แทน มิสึกิ แล้วแต่ไม่ได้ผล ทั้งคู่จึงถูกคัดให้อยู่ห้อง F ที่มีการเป็นอยู่ห่วยที่สุด เนื่องจากโรงเรียนฟุมิสึกิมีการแบ่งแยกอย่างชัดเจน ห้องเรียนและการเป็นอยู่จะถูกจัดลำดับตามเกรด A ถึง F ซึ่งมีสิทธิพิเศษและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างกันราวฟ้ากับเหวนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เหล่านักเรียนห้อง F ต้องลุกมาประลองกับห้องอื่นด้วย "การสอบประลองภูตพิทักษ์อัญเชิญ"  การสอบประลองภูตพิทักษ์อัญเชิญนั้นนักเรียนจะอยู่ในการควบคุมของอาจารย์คุมสอบวิชาใด้วิชาหนึ่ง และนักเรียนสามารถอัญเชิญภูตพิทักษ์ของตนออกมาสู้กับภูตของนักเรียนอีกฝ่าย โดยค่าพลังของภูตจะมาจากคะแนนสอบของวิชานั้นๆ พวกเขาสามารถประกาศสงครามกับห้องเรียนอื่นๆ ได้โดยใช้ภูตอัญเชิญเหล่านี้ หากห้องระดับต่ำกว่าสามารถชนะห้องระดับสูงกว่าได้ ก็จะมีการสลับสิ่งของเครื่องใช้กันทันที
ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 4

การถ่ายทำและการออกอากาศ

According to AXN, this season is dubbed as "Ride of a Lifetime". Allan noted that this season will travel to exotic locations and feature new challenges. This season features a first-time visit to Sri Lanka, as well as visits to far-flung areas including Invercargill, New Zealand, and Legazpi City, Albay, Philippines.
Leg 5 was said to be the most expensive production to date. It features teams riding numerous forms of transportations: airplanes, bus, passenger jeep, carrier jeep, jet ski and an all-terrain vehicle. Leg 7 introduced the break-leg with no rest or eliminations in between and that teams do not win any prize arriving first.

การคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน

Season 4's cast include the show's first father-daughter team, as well as martial arts experts, tattooists, social workers and musicians. Like in previous Asian editions, this season features a large number of media personalities or their relatives. Wendy was a finalist in Miss Hong Kong 2006, Nadine was Miss Indonesia Earth 2009, while Natasha was Miss South Jakarta 2007. Dimple is a Hindi soap actress who starred in the serial Aathvaan Vachan while her friend Sunaina is an Indian TV actress, who is currently starring in Dill Mill Gayye, as well as a movie actress who starred in Hindi movie Kyun! Ho Gaya Na.... Manas finished runner-up as a contestant on the Indian reality-dating show Rakhi Ka Swayamwar, similar in format to The Bachelorette of the American series. Jess and Lani have appeared in numerous media and print advertisements and commercials in the Philippines. Michelle was a reality TV contestant on the Singaporean series S Factor. At the ages of 21 and 22 respectively, Claire and Michelle also form the youngest team in Amazing Race Asia history.
This season features two non-Asians, Ivan, who is from Hungary and races with his Malaysian wife Hilda; Jess & Lani are of Australian nationality but Lani has Filipino ethnicity, while Richard (Hardin) & Richard (Herrera) were raised in the United States. Filipina socialite and fashion icon Tessa Prieto-Valdez appeared as the greeter on the fifth leg at the Bahi Beach Amphitheater.

การตลาด

The Amazing Race Asia 4 has three official sponsors, they are Axiata, Caltex and Sony. The official hotel partner is Hilton, while the series is supported by Tourism Malaysia and Mix FM. A week before the premiere of Racers Revealed, the show was released on its official website. The first episode premiered on the official website one week before the season debut as well.
เทศบาลตำบลหนองบัวสะอาด

ที่ตั้ง

เทศบาลตำบลหนองบัวสะอาด ตั้งอยู่ทิศเหนือของจังหวัดนครราชสีมา ระยะทางห่างจากจังหวัดประมาณ 122 กิโลเมตร และห่างจากที่ว่าการอำเภอบัวใหญ่ 15 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 46.40 ตารางกิโลเมตร หรือ 30,183 ไร่
หลวงปู่ทวดวัดพระสิงห์

ประวัติความเป็นมา

เริ่มต้นขึ้นเมื่อ พระอาจารย์ทิม ธรรมธโร วัดช้างให้ ได้นำพระเครื่อง พระบูชาและกระดาษพระคาถาฯมามอบให้วัดพระสิงห์ ในปีพ.ศ. 2506 ซึ่งในขณะนั้นตรงกับสมัยที่ พระธรรมราชานุวัตร (พระอุบาลีคุณูปมาจารย์) เป็นเจ้าอาวาส และในปีนั้นเองทางวัดก็ได้นำวัตถุมงคลเหล่านี้ ออกมาให้ประชาชนได้บูชา และเริ่มเป็นที่รู้จักของผู้คนท้องถิ่นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนมาถึงในปี พ.ศ. 2516 เมื่อพระธรรมราขานุวัตร ได้ถึงแก่มรณภาพ เมื่อเสร็จสิ้นงานพระราชทานเพลิงศพในปีพ.ศ 2517 ทางวัดจึงได้รวบรวมวัตถุมงคลทั้งหมด เข้าไปเก็บรักษาไว้ใน กุฎิตึกการรถไฟ
ต่อมา ปีพ.ศ. 2535 กุฎิตึกการรถไฟ จึงถูกเปิดอีกครั้งเพื่อทำการบูรณะซ่อมแซม ทางวัดจึงได้นำวัตถุมงคล หลวงปู่ทวดวัดพระสิงห์ ออกมาให้ประชาชนได้บูชาอีกครั้ง เพื่อนำรายได้สมทบทุนในการบูรณะซ่อมแซม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นครั้งใหญ่ที่ทำให้วัตถุมงคลหลวงปู่ทวดวัดพระสิงห์เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน

ประวัติพิธีการปลุกเสก

วัตถุมงคลหลวงปู่ทวดวัดพระสิงห์ ถือว่าได้มีพิธีปลุกเสกด้วยกันทั้งหมดสองครั้ง
โดยครั้งแรก พระอาจารย์ทิม ได้ทำพิธีปลุกเสกที่วัดช้างให้ ก่อนจะนำมามอบให้กับวัดพระสิงห์ ในพ.ศ. 2506 ครั้งที่สอง ได้กระทำการปลุกเสกพร้อมกับพิธีพุทธาพิเษก พระกริ่งนเรศวรเมืองงาย ในปีพ.ศ. 2512 ณ. วัดพระสิงห์ ซึ่งในครั้งนั้น พระอาจารย์ทิม ได้เดินทางมาร่วมพิธีด้วย โดยพิธีจัดให้มีขึ้นในวันที่ 15 มกราคม ปีพ.ศ.2512 ณ วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ โดยมี พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จมาเป็นประธานในพิธี พร้อมด้วยพระสงฆ์เกจิอาจารย์ชื่อดังมากมายมาร่วมพิธีปลุกเสก เช่นเดียวกัน สำหรับพิธีพุทธาพิเษกในครั้งนี้ มีพระอาจารย์ไสว สุมโน วัดราชนัดดารามวรวิหาร กรุงเทพฯ ได้เป็นประธานฝ่ายสงฆ์

แหล่งอ้างอิง

หนังสือปฐมบทหลวงปู่ทวดวัดพระสิงห์ ปีพ.ศ. 2556 ประวัติและอภินิหารหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด ปีพ.ศ. 2508
สไมลีย์

ประวัติ

หน้าสไมลีย์ปกติมีลักษณะกลมแบน ขอบมน เป็นรูปคล้าย กระดุม ลูกอม หรือ อมยิ้ม มีลายเส้นวาดเป็นปากในลักษณะกำลังยิ้ม และสีดำสองจุดเป็นตา ผู้สร้างคือ ฮาร์วีย์ บอล ในปี ค.ศ. 1963 สำหรับบริษัทประกันชีวิตในเมืองวูสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ถึงแม้ว่าจะมีความพยายามที่จะใช้มันเป็นเครื่องหมายการค้า แต่สัญลักษณ์นี้ก็ได้แพร่กระจายสู่สาธารณะเสียก่อน
พี่น้อง เมอร์เรย์ และ เบอร์นาด สเปน (Murray and Bernard Spain) ได้ทำให้รูปสไมลีย์นี้เป็นที่นิยม ในช่วงยุคปี ค.ศ. 1970 โดยการขายทั้งเข็มกลัด ถ้วยกาแฟ เสื้อยืด สติ๊กเกอร์ปะกันชนรถ และสินค้าอื่น ๆ ที่มีรูปสไมลีย์และข้อความ "Have a happy day" (ขอให้มีวันที่มีความสุข) ซึ่งเขียนขึ้นโดยเมอร์เรย์ ในปี ค.ศ. 1972 คาดว่ามีเข็มกลัดสไมลีย์นี้กระจายอยู่ทั่วสหรัฐอเมริการาว 50 ล้านอัน ซึ่งก็เป็นจุดที่ความนิยมเริ่มตกต่ำลง
รูปสไมลีย์นี้ เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์หลักของกลุ่มที่นิยมเพลงประเภทที่เรียกว่า "acid house dance music" ในยุคช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ในอังกฤษนั้น รูปสัญลักษณ์นี้ยังใช้ในกลุ่มเต้นรำมั่วสุมใต้ดินที่มั่วยาเอกซ์ตาซี (Ecstasy)

กลุ่มสไมลีย์เวิลด์

สไมลีย์เป็นสินค้าที่คิดขึ้นโดยแฟรงคลิน ลูฟรานี่ตั้งแต่ปี 1971 เขาควบคุมกลุ่มสไมลีย์เวิลด์ ซึ่งเป็นบริษัทที่มุ่งหวังให้โลกเป็นสถานที่ที่อยู่ที่มีความสุขมากขึ้น โลโก้สไมลีย์ถูกขายไปทั่วโลกในอุตสาหกรรมที่แตกต่างกันไป รูปแบบของมันช่วยพัฒนาผลิตภัณฑ์ต่างๆให้มีความสร้างสรรค์และแปลกใหม่มากขึ้น และเราสามารถเห็นได้จากการสะสมสไมลีย์และสไมลีย์ความงาม
ยี่ห้อผลิตจากฝ้ายเพื่อช่วยเหลือและป้องกันสิ่งแวดล้อมและชีวิตของมนุษย์รวมถึงการผลิตด้วย 10เปอร์เซ็นต์ของกำไรจะแบ่งให้กับการกุศลหรือที่เรียกว่า ชมรมสไมลีย์เวิลด์ ซึ่งจะร่วมทำงานด้านสังคมกับประเทศต่างๆ โดยจะเน้นหลักการ ร่วมยิ้มกับผู้ที่ขาดแคลน
ในปี 1997 บุตรของแฟรงคลิน นิโคลาส์ ลูฟรานี่ได้คิดสร้างโลกใหม่คือไอคอนส์จากตัวสไมลีย์โลโก้ ทุกวันนี้มากกว่า 1200 ไอคอนส์นี้จะถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของสินค้าที่เรียกว่าสไมลีย์เวิลด์ สินค้าตัวนี้จะมีหลักการสื่อสารที่จะช่วยเหลือผู้คนเพื่อให้ติดต่อสื่อสารได้ดีขึ้นจากการใช้สินค้าที่สามารถแสดงออกได้ทางสังคม (บัตรแสดงความยินดี ของขวัญ) และยังมีแผนการศึกษากับหนังสือ ของเล่น สินค้าด้านการเรียนรู้ เช่นเดียวกับสินค้าในชีวิตประจำวันทั่วไปสำหรับเด็ก (ของตามสมัย เครื่องประดับต่างๆ)

ตามกฎหมาย

สไมลีย์ได้จดทะเบียนขึ้นเป็นสินค้าตั้งแต่ปี 1971 ชื่อและโลโก้ของสไมลีย์ได้ถูกจดทะเบียนและใช้ในกว่า 100 ประเทศในสินค้าและการบริการ 25 ประเภท มีการจดทะเบียนโลโก้สไมลีย์มากกว่า 1,200 โลโก้ที่ห้องสมุดสภาวอชิงตันและถูกป้องกันลิขสิทธิ์โดยกฎสากล ตั้งแต่ 10 ปีที่ผ่านมา กลุ่มสไมลีย์เวิลด์ได้ตกลงสัญญากว่า 800 สัญญาทั่วโลกและให้ลิขสิทธิ์กับสินค้าและบริการต่าง ๆ กับประเทศต่าง ๆ ใน 5 ทวีป กลุ่มสไมลีย์เวิลด์ทำงานร่วมกับองค์กรกฎหมายกว่า 60 องค์กรเพื่อปกป้องไอพีหรือที่อยู่ทางอินเทอร์เน็ต
โมโตฮิโระ ฮาตะ

ประวัติ

ฮาตะเป็นน้องคนสุดท้อง เขาย้ายไปอยู่โยโกฮามะตั้งแต่อายุ 2 ขวบ เขาเริ่มเล่นกีตาร์ตั้งแต่อายุ 3 ขวบหลังจากพี่ชายคนโตได้รับเงินจำนวน 3,000 เยนจากเพื่อน ในช่วงมัธยมต้น ฮาตะเริ่มแต่งเพลง และเริ่มทำงานอย่างจริงจังในฐานะนักดนตรีในช่วงมัธยมปลาย
ใน พ.ศ. 2542 ฮาตะแสดงคอนเสิร์ตครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ F.A.D Yokohama live house หลังจากโดนเพื่อนทาบทาม
ใน พ.ศ. 2557 ภาพยนตร์เรื่องสแตนด์บายมี โดราเอมอน เพื่อนกันตลอดไปได้นำเพลงคำสัญญาของดอกทานตะวัน (ひまわりの約束) ไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์
อี ซ็อง-ย็อล

ประวัติส่วนบุคคล

อี ซ็อง-ย็อล เกิดเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ที่เมืองยงอิน ในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ มีน้องชาย 1 คนชื่อ อี แด-ย็อล (Lee Dae-Yeol) อายุน้อยกว่าซ็อง-ย็อล 2ปี ซึ่งปัจจุบันเป็นเด็กฝึกหัดอยู่ภายในค่ายเดียวกันกับซ็อง-ย็อล (ปัจจุบันเปิดตัวในนามศิลปินกลุ่มชื่อ โกลเดนไชลด์)ซ็อง-ย็อลจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแท-กย็อง (Daekyung University) ในปี ค.ศ. 2011 พร้อมกับสมาชิกในวงอีก 4คน (แอล คิม ซ็อง-กยู โฮยา และดงอู)

ประวัติการทำงาน

ซ็อง-ย็อลเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี ค.ศ.2008 ในฐานะนักแสดง ก่อนจะเปิดตัวเป็นนักร้องสมาชิกวงอินฟินิต ในปี ค.ศ. 2010 พร้อมกับเพลง “Come Back Again” ซึ่งอยู่ภายในสังกัดบริษัท Woollim Entertainment และในปัจจุบันซ็อง-ย็อลยังคงมีผลงานด้านการแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง
โลนลีคริสต์มาส (เพลงเครยอนป๊อป)

ที่มาและเบื้องหลังเครื่องแต่งกาย

โลนลีคริสต์มาส ถือเป็นการต่อยอดความสำเร็จจาก Bar Bar Bar ซิงเกิลก่อนหน้านั้นที่ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายในกลางปีเดียวกัน จนขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งของวงการเค-ป๊อปได้สำเร็จ และทำให้เครยอนป๊อปเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ในปลายปีเดียวกันนี้ทางต้นสังกัด จึงได้ผลิตซิงเกิลใหม่ออกมา คือ โลนลีคริสต์มาส ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ออกเผยแพร่ทางสื่อดิจิตัล และขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม ปีเดียวกัน ในรายการเอ็ม! เคาต์ดาวน์ ทางสถานีโทรทัศน์เอ็มเน็ท
โดยเนื้อหาของเพลงยังคงเหมือนกับ Bar Bar Bar คือ การทำให้ตัวเองสนุกสนาน อย่าหงอยเหงาเศร้าซึมที่ต้องอยู่คนเดียวในช่วงคริสต์มาส พร้อมกับท่าเต้นสั่นขา ที่ดูตลก ๆ ด้วยท่อนแยกที่ติดหู ร้องตามได้ง่าย และเครื่องแต่งกายที่ดัดแปลงชุดซานตาคลอสจากกระดาษห่อของขวัญในโทนสีเขียว-แดง เพื่อคงคอนเซปต์วันคริสต์มาส รวมถึงหมวกกันน็อกที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งในซิงเกิลนี้ได้มีการตกแต่งหมวกกันน็อกให้ดูสวยงามหรูหราขึ้น ด้วยการประดับวัสดุชิ้นเล็ก ๆ ที่ส่งประกายระยิบระยับเหมือนอัญมณี และดาวบนต้นคริสต์มาสที่ติดสปริง ที่เมื่อสมาชิกในวงเต้นสั่นขาและเอานิ้วชี้ไปที่ดาวนี้จะสั่นตามไปด้วย โดย กู ดงฮย็อน ผู้ออกแบบเครื่องแต่งกายได้แรงบันดาลใจมาจากการที่พบเห็นเครื่องแต่งกายตามนิตยสารและสถานที่ต่าง ๆ รวมถึงศูนย์การค้าสยามเซ็นเตอร์ในกรุงเทพมหานครด้วย และได้ส่งรูปกลับมายังทีมงานถึง 300 รูป เพื่อตัดสินใจและออกหาวัสดุ ซึ่งเครื่องแบบแล้วเสร็จเอาในวันที่บันทึกเทปถ่ายมิวสิกวิดีโอซิงเกิลนี้พอดี และสมาชิกทั้งหมดเห็นเครื่องแบบครั้งแรกก็ตอนที่ถ่ายมิวสิกวิดีโอนั่นเอง โดยมีเวลาออกแบบเพียง 6 วันเท่านั้น (ในตอนแรกเครยอนป๊อปไม่ต้องการที่จะสวมหมวกกันน็อกอีก แต่ ดงฮย็อน เห็นว่าซิงเกิลนี้เป็นการต่อยอดมาจาก Bar Bar Bar และมีทำนองที่สนุกสนานมากกว่า จึงน่าจะเก็บเอกลักษณ์ที่เป็นจุดเด่นนี้ไว้ รวมถึงได้ให้แฟนคลับของวงร่วมตัดสินใจในการออกแบบหมวกกันน็อกแบบใหม่นี้ด้วย)
แต่เมื่อภาพของชุดแต่งกายได้ถูกเผยแพร่ออกมา ในวันที่ 18 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ก็มีเสียงวิจารณ์ว่าเหมือนกับชุดแต่งกายจากต้นคริสต์มาสของโมะโมะกะ อะริยะสุ สมาชิกคนหนึ่งของโมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z เกิร์ลกรุปของญี่ปุ่น แต่ทางโครมเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ชี้แจงว่า เพิ่งได้ยินเรื่องโมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z นี้เป็นครั้งแรก โดยไม่ได้ขโมยความคิด แต่ใช้คอนเซปต์ที่เป็นคริสต์มาสเหมือนกัน และเครื่องแต่งกายชุดต้นคริสต์มาสนี้ก็ใช้สำหรับถ่ายรูปเท่านั้น ไม่ได้ใช้แสดงบนเวที
รายการป๊อปอินโซลได้อธิบายว่าซิงเกิลนี้เป็นดนตรีในแบบของฟังก์และดิสโก้
ต่อมา โลนลีคริสต์มาสได้เป็นหนึ่งในเพลงที่ทางเครยอนป๊อปได้แสดงในการเปิดคอนเสิร์ต Lady Gaga's ArtRave: The Artpop Ball ของเลดี้กาก้า ศิลปินป๊อประดับโลกชาวอเมริกัน ที่ทวีปอเมริกาเหนือ
สนธิสัญญาชิโมโนเซกิ

การลงนาม

วันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1895 ราชสำนักชิงได้ส่งคณะผู้แทนการลงนามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิโดยมี หลี่ หงจาง ผู้แทนสูงสุด นำคณะซึ่งประกอบไปด้วย หลี่ จิงฟาง ลูกชายของเขา อู่ถิงฟาง อุปทูตระดับสูง และเคอซื่อต๋าที่ปรึกษา โดยสารเรือกลไฟเยอรมันสองลำไปเจรจาสงบศึกกับฝ่ายญี่ปุ่นที่เมืองชิโมโนเซกิ (ปัจจุบันคือเมืองชิโมโนเซกิ จังหวัดยะมะงุจิ) วันที่ 19 มีนาคม หลี่ หงจางและคณะเดินทางมาถึงเมืองชิโมโนเซกิ พวกเขาพักในวัดอินโจจิซึ่งอยู่ใกล้กับอาคารชุมปันโร พอถึงเวลาบ่ายสองโมงครึ่งของวันรุ่งขึ้น หลี่หงจางและคณะก็เดินก้าวเข้าสู่อาคารปันโรด้วยฝีเท้าหนักแน่น 
ณ ชั้นบนของอาคารชุมปันโร มีเก้าอี้สิบกว่าตัวจัดวางรอบโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดค่อนข้างใหญ่ตัวหนึ่ง ฝ่ายญี่ปุ่นได้จงใจจัดวางกระโถนให้หลี่ หงจาง ผู้มีอายุเกินเจ็ดสิบปีเป็นการเฉพาะ ซึ่งถือเป็นการดูหมิ่นเหยียดหยาม ในระหว่างการเจรจาครั้งแรก อิโต ฮิโระบุมิ ผู้แทนเจรจาฝ่ายญี่ปุ่น เสนอเงื่อนไขอันแสนโหดร้ายในการยุติสงครามแก่หลี่ หงจาง และแถลงว่า หากจีนไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ญี่ปุ่นก็จะส่งทหารไปเพิ่มและทำสงครามอีกครั้ง แต่หลี่ หงจางกลับคาดหวังให้ญี่ปุ่นหยุดรบก่อน เขาวิงวอนให้ญี่ปุ่นลดเงื่อนไขที่ขูดรีดกับจีนลงบ้าง ผู้แทนของทั้งสองประเทศปะทะคารมกันอย่างดุเดือดต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันจนการเจรจาชะงักงันลง สถานการณ์เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยจนถึงวันที่ 24 มีนาคม ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่ได้ข้อสรุปร่วมกัน

หลี่หงจางถูกลอบทำร้ายขณะลงนาม

ในเวลานี้เอง มีเหตุการณ์อย่างหนึ่งเกิดขึ้นกะทันหันทำให้การเจรจาเปลี่ยนวิถีไป หลังจากที่การเจรจาในวันนั้นเสร็จสิ้นลง หลี่ หงจางดูกลัดกลุ้มอ่อนเพลียและมีเรื่องหนักใจเต็มไปหมด เขาก้าวออกจากอาคารชุมปันโรแล้วนั่งเกี้ยวกลับไปที่วัดอินโจจิ ในขณะที้เกี้ยวของหลี่ หงจางใกล้ถึงที่พักทันใดนั้นก็มีชายชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งซึ่งถือปืนพกหนึ่งกระบอกในมือพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน เขาเล็งปืนไปที่หลี่ หงจางแล้วก็ยิงเข้าใส่โดยไม่รอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้ติดตามหลี่ หงจางได้ทันตั้งตัว กระสุนปืนยิงถูกแก้มซ้ายของหลี่ หงจางจนเลือดไหลอาบหน้า เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้ติดตามจึงรีบหามหลี่ หงจางกลับเข้าที่พักในวัดอินโจจิ แพทย์รีบตรวจอาการบาดเจ็บของเขาอย่างละเอียดทันทีและพบว่ากระสุนยิงโดนกระดูกโหนกแก้มด้านซ้าย ตำแหน่งบาดแผลอยู่ใต้ตาซ้ายประมาณหนึ่งนิ้ว กระสุนยังคงค้างอยู่ในเนื้อแต่ไม่เป็นอันตรายต่อดวงตา หลี่ หงจาง หลังได้ถูกลอบทำร้ายมีท่าทีสงบนิ่ง เขาได้กล่าวกำชับผู้ติดตามให้เก็บเสื้อเปื้อนเลือดที่เขาถอดไว้ อย่าซักรอยเลือดออก หลี่ หงจางได้ชี้นิ้วไปที่เสื้อเปื้อนเลือดตัวนั้นแล้วกล่าวอย่างองอาจว่า "เลือดนี้แหละที่จะตอบแทนคุณประเทศชาติ และจงจำบทเรียนอันอัปยศครั้งนี้เอาไว้ให้ดี"
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ

สำนักงานประจำจังหวัด

สำนักงาน ป.ป.ช. มีสำนักงานประจำจังหวัดครบทั้ง 76 จังหวัด

ข้าราชการสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ

บุคคลผู้ปฏิบัติงานในสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ ซึ่งได้รับเงินเดือนประจำเรียกว่า "ข้าราชการสำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ" เป็นข้าราชการซึ่งได้รับบรรจุ และแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และแก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่ 2 พ.ศ. 2554 โดยการกำหนดตำแหน่งและการให้ได้รับเงินเดือนและเงินประจำ ตำแหน่งของข้าราชการสำนักงาน ป.ป.ช. ให้นำกฎหมายว่าด้วยระเบียบ ข้าราชการพลเรือนในส่วนที่เกี่ยวกับข้าราชการพลเรือนสามัญมาใช้บังคับ โดยอนุโลม ทั้งนี้ คำว่า "ก.พ." ให้หมายถึง คณะกรรมการ ป.ป.ช. และ คำว่า "ส่วนราชการที่มีฐานะเป็นกรมและมีหัวหน้าส่วนราชการรับผิดชอบในการปฏิบัติราชการขึ้นตรงต่อนายกรัฐมนตรี" ให้หมายถึงสำนักงาน ป.ป.ช.
ข้าราชการสำนักงาน ป.ป.ช. แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ข้าราชการในสายกระบวนการยุติธรรม ได้แก่ ข้าราชการซึ่งปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวข้องกับการบังคับใช้กฎหมาย และข้าราชการทั่วไป ซึ่งแบ่งเป็น ประเภทวิชาการ และประเภททั่วไป
พระรามสัมพุทธเจ้า

พระรามะสัมมาสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ กล่าวถึงว่า หลังจากที่หมดยุคศาสนาของ พระศรีอาริยเมตไตรยสัมมาสัมพุทธเจ้า แผ่นดินถูกทำลาย และได้เกิดแผ่นดินใหม่จนนับไม่ถ้วนแล้ว
จนถึงแผ่นดินใหม่เรียกว่า มัณฑกัปป์มีพระพุทธเจ้า บังเกิดขึ้นมา 2 พระองค์ได้แก่ พระรามะสัมพุทธเจ้า และพระธรรมราชาสัมพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์นั้นต้องบำเพ็ญบารมี อย่างยิ่งยวด โดยพระรามะสัมพุทธเจ้า พระองค์นี้ ครั้งหนึ่งย้อนกลับไปในสมัย พระกัสสปะพุทธเจ้า พระองค์เกิดในตระกูลพราหมณ์ ชื่อว่า นารทมาณพ วันหนึ่งได้พบกับ พระกัสสปะพุทธเจ้า เกิดความยินดี เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงทำการสักการบูชาด้วยการใช้ผ้า 2 ผืนชุบน้ำมันพันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้ง 2 ข้าง และจุดไฟ ถวายเป็นพุทธบูชาแด่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถึงเวลาเช้ามืด ครั้นนารทมาณพดับจิตแล้วได้ไปบังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิตและจุดที่ทำการเผาร่างกายนั้นบังเกิดดอกบัวผุดขึ้น ครั้งนั้น พระกัสสปะพุทธเจ้า จึงตรัสพยากรณ์ว่า มาณพนี้จะได้เป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งในมัณฑกัปป์นี้ ด้วยอานิสงส์ที่บูชาร่างกายเป็นปรมัตถบารมีนี้จึงทำให้พระองค์มีพระวรกายสูง 80 ศอกและมีพระชนมายุ 9 หมื่นปี
นวม

ลักษณะของนวม

นวมมีลักษณะเป็นถุงมือที่หนา ทำจากวัสดุจำพวกหนัง(อาจเป็นหนังสัตว์แท้หรือหนังเทียมก็ได้)ห่อหุ้มแผ่นรองกันกระแทกบริเวณสันหมัดซึ่งอาจทำจากยางหรือฟองน้ำไว้ภายใน ในสมัยโรมันมีอุปกรณ์การต่อสู้ที่ลักษณะคล้ายนวมชกมวยในปัจจุบันเรียกว่า เซสตัส(Cestus) ทำจากหนังสัตว์หุ้มด้วยโลหะซึ่งมีจุดมุ่งหมายใช้เป็นอาวุธทำร้ายคู่ต่อสู้มากกว่าที่จะป้องกันการบาดเจ็บ ปัจจุบันนวมชกมวยมีการออกแบบให้มีรูปร่างลักษณะแตกต่างกันไปให้เหมาะสมกับการใช้งาน สีสันภายนอกของนวมชกมวยอาจมีความหลากหลายและมีลวดลายตกแต่ง แต่สีที่ใช้ในการแข่งขันทั่วไปไม่ว่าจะเป็นมวยสากลหรือมวยไทยมักใช้สีแดงและสีน้ำเงินเท่านั้น
ขนาดของนวมมีการแบ่งเป็นมาตรฐานตามน้ำหนักนับเป็น ออนซ์ (ounce; oz) อาจมีตั้งแต่ 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16 ออนซ์หรือมากกว่า หากออนซ์น้อยๆก็จะนวมขนาดเล็ก โดยทั่วไปในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นจะใช้นวมขนาด 10 ออนซ์เป็นกติกามาตรฐาน เพื่อให้สามารถป้องกันการบาดเจ็บได้เพียงพอ ในขณะเดียวก็ไม่หนักมากจนทำให้ความรุนแรงความคล่องตัวในการออกหมัดชกลดลงไป แต่หากเป็นจุดประสงค์เพื่อการลงนวมซ้อมชกก็มักจะใช้นวมขนาด 14 ออนซ์ขึ้นไป เพื่อป้องกันการบาดเจ็บขณะซ้อมได้สูงสุดในขณะเดียวกันก็เป็นการฝึกกำลังหมัดจากนวมที่หนักกว่าด้วย นอกจากนี้ในการแข่งขันชกมวยสำหรับเยาวชนก็ยังนิยมใช้นวมขนาดใหญ่กว่า 10 ออนซ์เพื่อการป้องกันที่ดีและลดอัตราการน็อคเอาท์ในนักมวยเด็ก

ผลของนวมต่อความปลอดภัยและการบาดเจ็บของนักกีฬา

นวมชกมวยยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าช่วยป้องกันอาการบาดเจ็บของนักกีฬาได้จริงหรือไม่ แต่โดยทั่วไปเป็นที่ยอมรับกันว่าสามารถลดการบาดเจ็บประเภทแผลแตกจากการถูกชกบริเวณที่มีสันกระดูกได้ดี ช่วยป้องกันดั้งจมูกหักโดยช่วยดูดซับระยะห่างจากสันหมัด อย่างไรก็ตามอาการเลือดกำเดาไหลจากหลอดเลือดฝอยบริเวณปลายจมูกยังคงเกิดได้บ่อยในกรณีถูกนวมต่อยอัดเข้ากลางใบหน้าเป็นการบาดเจ็บที่พบได้บ่อยที่สุดในนักมวยสมัครเล่น นอกจากนี้นวมชกมวยยังอาจช่วยลดการบาดเจ็บบริเวณดวงตาได้ เช่น อาการฉีกขาดของเรติน่าหรืออาการเลือดออกบริเวณเลนส์ตา แม้จะยังมีโอกาสเขียวช้ำบริเวณเบ้าตา สำหรับประเด็นที่เป็นที่ถกเถียงกันมากก็คือผลของนวมชกมวยต่ออาการบาดเจ็บทางสมอง งานวิจัยหลายชิ้นและคำแนะนำจาก British Medical Association ยืนยันว่านวมชกมวยไม่อาจลดอาการบาดเจ็บทางสมองได้และยังอาจส่งผลกระทบรุนแรงมากขึ้นอีกด้วย เนื่องจากนักมวยสามารถออกแรงชกคู่ต่อสู้ได้เต็มที่โดยไม่ต้องกลัวกระดูกมือแตกดังเช่นการต่อสู้ด้วยหมัดเปล่าแบบในอดีต โดยผลต่อการบาดเจ็บทางสมองอาจไม่ปรากฏโดยทันที แต่จะส่งผลในระยะยาวทำให้เกิดโรคหลายชนิดที่มีการเสื่อมของสมองและเนื้อเยื่อเซลล์ประสาท อย่างไรก็ตามงานวิจัยหลายชิ้นก็พบว่านวมชกมวยสามารถลดอัตราตายอย่างเฉียบพลันบนสังเวียนได้เมื่อเทียบกับการต่อสู้ด้วยหมัดเปล่า
วิทยาลัยอาชีวศึกษาอาชีวศิลป์

ประวัติ

โรงเรียนอาชีวศิลปศึกษา ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2504 ตามใบอนุญาตเลขที่ 70/2504 ของกรมวิสามัญศึกษา ตั้งเลขที่ 268/1 ถนนสามเสน เขตดุสิต กรุงเทพฯมหานคร
ต่อมาในปีพุทธศักราช 2504 ได้ย้ายไปตั้งที่บ้านเลขที่ 268 ถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งแต่เดิมเป็นบ้านของหลวงศักดิ์นายเวร และใช้สถานที่นี้มาจนกระทั่งปัจจุบัน โดยใช้ชื่ออาคารหลวงศักดิ์นายเวร เพื่อให้เป็นเกียรติแก่เจ้าของเดิม
ต่อมาในปีพุทธศักราช 2531 ได้เปลี่ยนผู้รับใบอนุญาตมาเป็น นางวิภาพรรณ ชูทรัพย์ สืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน ท่านเป็นผู้ร่วมก่อตั้งโรงเรียนตั้งตรงจิตรพณิชยการ โรงเรียนวิมลพณิชยการ โรงเรียนเทคนิควิมลบริหารธุรกิจ และโรงเรียนภูเก็ตเทคโนโลยี เปิดสอนประเภทวิชาพณิชยกรรม เป็นโรงเรียนในเครือตั้งตรงจิตรพณิชยการ รวม 5 แห่ง และด้วยความมานะพยายาม และความตั้งใจของ นางวิภาพรรณ ชูทรัพย์ ที่ต้องการเห็นความสำเร็จของกุลบุตร- กุลธิดา ของชาติทั้งด้านพาณิชยกรรม และด้านศิลปะ จึงได้พัฒนาและปรับปรุงโรงเรียนอาชีวศิลปศึกษาให้ดียิ่งขึ้น โดยการนำเทคโนโลยีตลอดจนสิ่งอำนวยประโยชน์ต่างๆ เพื่อสนองความต้องการทางด้านตลาดแรงงาน

หลักสูตร

เปิดการศึกษา เป็น 2 ระดับ คือ ปวช. และ ปวส. โดยใช้หลักสูตรของกรมอาชีวศึกษา ในสาขาวิชาการออกแบบตกแต่ง สาขาวิชาออกแบบนิเทศศิลป์ สาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์ และสาขาวิชาสถาปัตยกรรม
องค์กรนานาชาติศากยธิดาเพื่อพุทธสาวิกา

องค์กรนานาชาติศากยธิดาเพื่อพุทธสาวิกา (อังกฤษ: Sakyadhita International Association of Buddhist Women) เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรประเภท 501(c)(3) ที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1987 ในช่วงสรุปของการประชุมครั้งแรก และจดทะเบียนในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1988
องค์กรนานาชาติศากยธิดาเพื่อพุทธสาวิกาจัดประชุมระดับนานาชาติในทุกสองปี โดยเป็นการรวมตัวสมาชิกคนหนึ่งของโบสถ์, แม่ชี และพระสงฆ์จากประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก

ประวัติ

องค์กรดังกล่าวก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1987 ที่พุทธคยา ประเทศอินเดีย ซึ่งองค์กรนานาชาติศากยธิดาเพื่อพุทธสาวิกาเป็นพันธมิตรของสตรีและบุรุษที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อสิ้นการประชุมนานาชาติเรื่องพุทธสตรีครั้งแรก โดยจัดขึ้นที่พุทธคยา ที่ซึ่งทะไลลามะที่ 14 เป็นผู้แสดงปาฐกถาพิเศษ คำว่า ศากยธิดา หมายถึง "ธิดาของพระพุทธเจ้า" และใช้เป็นครั้งแรกในที่ประชุม ส่วนความคิดริเริ่มในการสร้างองค์กรมาจากอัยยา เขมา, การ์มา เลกเช โซโม, ดร.ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์ (ฉายาปัจจุบันภิกษุณีธัมมนันทา) และคาโรลา โรลอฟฟ์ (ฉายาปัจจุบันภิกษุณีจำปา เจริญ) ซึ่งปัจจุบัน องค์กรนานาชาติศากยธิดาเพื่อพุทธสาวิกามีสมาชิกเกือบ 2,000 คนใน 45 ประเทศทั่วโลก สาขาแห่งชาติขององค์กรได้รับการก่อตั้งขึ้นในประเทศออสเตรเลีย, แคนาดา, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, เกาหลี, เนปาล, โปรตุเกส, สเปน, ไต้หวัน, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ ซึ่งปัจจุบันมีสาขาใหม่ในประเทศอินโดนีเซีย, มาเลเซีย, มองโกเลีย, รัสเซีย และเวียดนาม

การประชุม

การประชุมนานาชาติขององค์กรจัดขึ้นทุกสองปี การประชุมนี้เป็นการรวมตัวสมาชิกคนหนึ่งของโบสถ์, แม่ชี และพระสงฆ์จากประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก เพื่อแบ่งปันประสบการณ์, การวิจัย และการสนับสนุนโครงการต่าง ๆ เพื่อปรับปรุงสถานภาพของสตรีชาวพุทธ—โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศกำลังพัฒนา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 ได้จัดประชุมนานาชาติเกี่ยวกับสตรีชาวพุทธในทวีปเอเชียมาแล้วถึง 13 ประเทศและอีก 3 ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ การประชุมมีเอกสาร, การประชุมเชิงปฏิบัติการ และการแสดงในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับสตรีชาวพุทธ การพบกันทั่วโลกนี้เปิดกว้างสำหรับทุกคน โดยไม่คำนึงถึงเพศ, เชื้อชาติ หรือศาสนา สำหรับการประชุมศากยธิดาครั้งที่ 14 ได้จัดขึ้นในปี ค.ศ. 2015 ที่ยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ส่วนการประชุมศากยธิดาครั้งที่ 15 จะจัดขึ้นในปี ค.ศ. 2017 ที่ฮ่องกง
ตัวเอก

ตัวเอก คือบุคคลที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง และมักถูกกล่าวถึงในฐานะที่เป็น ตัวละครหลัก ของเรื่อง เรียกว่า "พระเอก" หากเป็นผู้ชาย และเรียกว่า "นางเอก" หากเป็นผู้หญิง อย่างไรก็ตาม วรรณกรรมบางเรื่องอาจมีเฉพาะพระเอกหรือนางเอกก็ได้
เรื่องจะดำเนินตาม และมักจะมุ่งความสนใจไปที่ตัวเอก (หรือบางครั้งเป็นกลุ่มของตัวเอก) บ่อยครั้งที่เรื่องเล่าด้วยมุมมองของตัวเอก และถ้าในกรณีที่การเล่าเรื่องไม่ได้เป็นแบบการบรรยายแบบบุรุษที่หนึ่ง ความรู้สึกนึกคิดและการกระทำของตัวเอกมักถูกแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนมากกว่าตัวละครอื่น ๆ
ตัวเอกมักเป็นตัวละครที่มีการเปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาการ แม้ว่านวนิยายจะมีศูนย์กลางอยู่ที่เหตุการณ์หรือตัวละครอื่น ๆ (เช่นในเรื่องสั้น Bartleby the Scrivernet ของเฮอร์มาน เมลวิลล์) ตัวเอกจะเป็นตัวละครที่มีพลวัตร และมักจะทำให้นิยายคลี่คลายไปในทิศทางที่นำไปสู่บทสรุปหลักของชิ้นงานนั้น และมักทำให้ผู้อ่านเกิดความชื่นชมหรือความสนใจได้
ตัวเอกนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นวีรบุรุษของเรื่อง ผู้ประพันธ์หลายคนเลือกเล่าเรื่องจากมุมมองของตัวละครที่อาจไม่ใช่ศูนย์กลางของเรื่อง แต่อยู่ในฐานะที่จะแสดงความคิดเห็นต่อเรื่องราวนั้น  อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งกว่าที่เรื่องจะเกี่ยวข้องกับตัวเอก แม้ว่าตัวเอกจะไม่ได้สร้างวีรกรรมอะไรในเรื่องนั้น แต่การกระทำของตัวเอกมักสำคัญต่อการดำเนินเรื่อง  นอกจากนี้ตัวเอกกับผู้บรรยายไม่จำเป็นต้องเป็นตัวละครเดียวกัน  ทั้งคู่อาจเป็นตัวละครเดียวกันได้ แต่แม้กระทั่งผู้บรรยายบุรุษที่หนึ่งก็ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเอก เนื่องจากผู้บรรยายนั้นอาจแค่รำลึกเรื่องราว โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ในเหตุการณ์จริงเช่นเดียวกับผู้ฟัง