น้ำหล่อลื่น

แหล่งกำเนิดและองค์ประกอบ

ผู้ชายมีการหลั่งน้ำหล่อลื่นเมื่อเกิดอารมณ์ทางเพศ  เมื่อกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง  เมื่อมีการเล้าโลมก่อนเพศสัมพันธ์  หรือในระยะต้น ๆ ของการมีเพศสัมพันธ์
เกิดการหลั่งแม้ก่อนที่จะถึงจุดสุดยอดและก่อนการหลั่งน้ำอสุจิ
น้ำหล่อลื่นโดยหลักเกิดจากต่อม bulbourethral gland (หรือที่เรียกว่า  Cowper's gland)
โดยมี glands of Littre (ซึ่งเป็นต่อมที่หลั่งเมือกลงสู่ท่อปัสสาวะ) ร่วมด้วย
ปริมาณน้ำหล่อลื่นแตกต่างไปในระหว่างบุคคล
และบางคนไม่มีน้ำหล่อลื่นเลยด้วยซ้ำ 
ในขณะที่พวกอื่นอาจจะหลั่งออกถึง 5 มิลลิลิตร (ประมาณ 1 ช้อนชา)
น้ำหล่อลื่นมีสารประกอบเคมีบางอย่างเหมือนน้ำอสุจิ  เช่นเอนไซม์ acid phosphatase
แต่ว่า สารเคมีในน้ำอสุจิบางอย่าง  เช่นเอนไซม์  gamma-glutamyl transferase
ก็ไม่มีเลยในน้ำหล่อลื่น

หน้าที่

ตัวอสุจิไม่ถูกกับสิ่งแวดล้อมที่เป็นกรด
น้ำหล่อลื่นทำฤทธิ์กรดของปัสสาวะที่ค้างอยู่ในท่อปัสสาวะให้เป็นกลาง
เป็นการปรับสิ่งแวดล้อมให้เหมาะสมกับตัวอสุจิ
และแม้แต่ช่องคลอดของผู้หญิงเองก็มีฤทธิ์กรด
ดังนั้น  การหลั่งน้ำหล่อลื่นก่อนที่จะหลั่งน้ำอสุจิ  อาจทำให้ภาวะแวดล้อมของช่องคลอดเหมาะสมเพื่อการอยู่รอดของตัวอสุจิ
นอกจากนั้นแล้ว  น้ำหล่อลื่นยังทำหน้าที่เป็นตัวหล่อลื่นในกิจกรรมทางเพศต่าง ๆ ด้วย 
และมีบทบาทในการจับเป็นก้อน  (เหมือนวุ้น)  ของน้ำอสุจิ

ความเสี่ยงต่อโรคและการตั้งครรภ์

งานวิจัยต่าง ๆ พบเชื้อเอชไอวี  (HIV)  ในน้ำหล่อลื่นของชายผู้มีเชื้อโดยมาก  
และการติดเชื้อเอชไอวีนั้น  สามารถนำไปสู่โรคเอดส์
ความเชื่อสามัญที่มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 เพราะอาศัยงานวิจัยของทีมนักวิจัยทางเพศที่มีชื่อเสียงคือมาสเตอร์และจอห์นสัน  ก็คือ  น้ำหล่อลื่นอาจมีตัวอสุจิที่สามารถให้เกิดตั้งครรภ์ได้
และมีการใช้ความเชื่อนี้เป็นฐานในการไม่ให้ใช้การดึงออก  (ก่อนการหลั่งน้ำอสุจิ)  เป็นวิธีคุมกำเนิด
แต่ว่า  ก็มีงานวิจัยบางงานที่พบว่า  การดึงออกมีผลสำเร็จเท่ากับถุงยางอนามัยในการป้องกันการตั้งครรภ์  
มีงานวิจัยงานเล็ก ๆ หลายงาน (ได้ตัวอย่างจากชายตั้งแต่ 4 ถึง 23 คน) ที่สรุปว่า  ไม่มีตัวอสุจิ
และดังนั้น  น้ำหล่อลื่นจึงไม่มีผลในการให้เกิดตั้งครรภ์
แต่ว่า  มีข้อจำกัดสำคัญในงานวิจัยเหล่านั้นคือ  การวิเคราะห์ตัวอย่างน้ำหล่อลื่นได้ทำหลัง 2 นาที "วิกฤติ" ที่หลั่งออกมา 
คือว่า  การหาตัวอสุจิที่เคลื่อนไหวได้ในน้ำหล่อลื่นที่มีปริมาณเพียงเล็กน้อยที่แห้งผ่าน 2 นาทีไปแล้วด้วยกล้องจุลทรรศน์  เป็นสิ่งที่  "ทำได้ยากยิ่ง"  
ดังนั้น  ในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 2011 นักวิจัยกลุ่มหนึ่งได้รวบรวมอาสาสมัครชาย 27 คน  เพื่อวิเคราะห์น้ำหล่อลื่นที่หลั่งออกภายใน 2 นาที
และพบว่า  ชาย 11 คนใน 27 คน (41%) มีตัวอสุจิ
และใน 10 คน (37%) มีตัวอสุจิที่เคลื่อนไหวได้  "มีจำนวนพอสมควร"
(คือตั้งแต่ 1 ล้านจนถึง 35 ล้านตัว)  
เพื่อการเปรียบเทียบ  มีงานวิจัยหนึ่งที่พบว่า  ในจำนวนคู่ครองที่ตั้งครรภ์ภายใน 1 ปีหลังเริ่มพยายาม  มีเพียง 2.5% เท่านั้นที่ฝ่ายชายมีจำนวนตัวอสุจิ  (ต่อการหลั่งแต่ละครั้ง) น้อยกว่า 23 ล้านตัวหรือน้อยกว่านั้น  
ถึงกระนั้น  จำนวนตัวอสุจิทั้งหมด  
(เหมือนกับคุณสมบัติหรือค่าวัดอื่น ๆ ของน้ำอสุจิและตัวอสุจิ)
ไม่ใช่เป็นตัวพยากรณ์ที่ดีว่า  ใครมีโอกาสเสี่ยงที่จะตั้งครรภ์
เชื่อกันอย่างกว้างขวางว่า  การปัสสาวะหลังจากการหลั่งน้ำอสุจิจะล้างท่อปัสสาวะกำจัดตัวอสุจิที่เหลือ  
ดังนั้น  ผู้ที่รับการทดลองในงานวิจัยในปี ค.ศ. 2011 ที่มีตัวอสุจิในน้ำหล่อลื่น
ก็ได้ทำการปัสสาวะ (บางครั้งมากกว่าหนึ่งครั้ง) ก่อนที่จะหลั่งน้ำหล่อลื่นเพื่อการวิเคราะห์  (แต่ก็ยังพบตัวอสุจิ)  
แต่ว่า  มีประเด็น 2 ข้อที่ควรพิจารณา
ประเด็นแรกก็คือ  นักวิจัยเสนอว่า  ชายบางคนอาจจะขับตัวอสุจิไปผสมกับน้ำหล่อลื่น
(แม้ว่า  นักวิจัยจะไม่ได้เสนอกระบวนการที่จะให้เกิดการณ์นี้ได้)
และประเด็นที่สองก็คือ  นักวิจัยยอมรับว่า  จริง ๆ แล้ว  ผู้รับการทดลองบางคนอาจจะส่งตัวอย่างน้ำอสุจิ  (ไม่ใช่น้ำหล่อลื่น)
เพราะอายว่า  ไม่สามารถผลิตน้ำหล่อลื่นออกมาให้เป็นตัวอย่าง

การมีเกิน

ในกรณีที่มีน้อย  ผู้ชายบางคนอาจจะมีน้ำหล่อลื่นมากเกินไป
เป็นเหตุให้เกิดความอายหรือเกิดความรำคาญ
มีรายงานที่แสดงผลที่น่าพอใจเมื่อบำบัดด้วยการทานยา 5-alpha-reductase inhibitor
ในเคสหนึ่งเช่นนี้  แพทย์ท่านหนึ่งแนะนำให้ใช้  differential diagnosis
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่เป็นอาการน้ำเมือกต่อมลูกหมากไหล  (prostatorrhea)
ในขณะที่เบ่งถ่ายปัสสาวะหรืออุจจาระ  ก่อนที่จะเริ่มการบำบัด