google/wiki40b huggingface dataset:
หลวงพ่อสงฆ์ จนฺทสโร

ประวัติ

หลวงพ่อสงฆ์ จนฺทสโร ท่านมีนามเดิมว่า สง เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2432 ณ บ้านหนองหลวง จังหวัดชุมพร  บิดาของท่านคือ นายแดง มารดาชื่อ นางนุ้ย มีอาชีพทำเกษตรกรรม ต่อมาเมื่ออายุ 18 ปี ท่านได้เข้าบรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดสวี วัดใกล้บ้าน บวชได้ไม่นานท่านก็ลาสิกขาบทออกมาช่วยบิดามารดาทำนาเกษตรกรรมต่อไป จนกระทั่งในปีพ.ศ. 2452 ขณะที่ท่านมีอายุครบ 20 ปี ท่านได้เข้าอุปสมบทเป็นพระภิกษุ และได้รับความเมตตาจาก หลวงพ่อชื่น เป็นพระอุปัชฌาย์ได้ให้ฉายาว่า จนฺทสโร ภายหลังการอุปสมบท ท่านก็ได้ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมในเรื่องพระธรรมวินัย และได้รู้เกี่ยวกับเรื่องชีวิตเพศพรหมจรรย์ พอสำเร็จแล้ว ท่านก็ได้เริ่มศึกษาสนใจเรื่องการนั่งวิปัสนนากรรมฐาน หลวงพ่อท่านได้กราบลาพระอาจารย์เพื่อออกเดินทางธุดงค์ไปหาพระอาจารย์ที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้ หลวงพ่อท่านก็ต้องพบเจอกับป่าไพร และในป่านี้ก็อันตรายมาก แต่ท่านก็มีความอดทน สุดท้ายท่านก็รอดพ้นอุปสรรคทั้งหมดได้ ต่อมาหลวงพ่อท่านได้พบเจอพระอาจารย์รอด วัดโต๊ะแซ หรือตอแซ ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ทรงมีสมาบัติสูงรูปหนึ่ง ท่านได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์กับท่าน และอยู่ปฏิบัติพระกรรมฐาน และสามารถเดินธุดงค์กรรมฐานได้อีกด้วย ด้วยความเพียรพยายาม ท่านก็เดินธุดงค์ไปยังถ้ำ ป่าช้า จงมีประสบการณ์ หลวงปู่ท่านมีประสบการณ์ในการถ่ายทอดความรู้ให้กับลูกศิษย์ลูกหาสายวัดเขาอ้อ หลวงพ่อท่านได้เห็นวัฎสงสาร และเบื่อชีวิตการที่ต้องอยู่ในป่าแบบนี้ ท่านจึงได้ปฏิบัติธรรมกรรมฐาน บำเพ็ญเพียร เดินจงกรม หรือทำสมาธิเพื่อทำให้จิตใจสงบลง เวลาท่านเดินจงกรม ท่านก็กำหนดสติที่มีอยู่ในการกำหนดว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เมื่อรู้ซึ้งในพระธรรมะแล้ว หลวงพ่อท่านก็นำธรรมะนั้นมาสอนขัดเกลาจิตใจตนเอง และพยายามที่จะหาทางดับทุกข์กิเลสในใจของมนุษย์ ท่านได้เริมทรมานกิเลสในใจของท่านเป็นเวลา 7 ปี ทำให้จิตใจท่านสะอาดบริสุทธิ์ แต่สภาพร่างกายของท่าน ทั้งสบง จีวร ฯลฯ ล้วนขาด หรือตัวท่านเหมือนฤๅษีชีไพร ต่อมาชาวบ้านเดินทางตามเสียงนกมาเจอท่าน และนิมนต์ท่านให้มาอยู่ ณ วัดร้างแห่งหนึ่ง ต่อมาท่านได้ออกจาริกจากป่า มายังวัดร้าง มาจำพรรษาพร้อมกับสร้างบูรณะปฏิสังขรณ์วัด จนเจริญรุ่งเรือง และได้รับการขนานนามว่า วัดเจ้าฟ้าศาลาลอย  ในชีวิตของหลวงพ่อท่าน ก็ได้พบเจอเหตุการณ์ต่าง ๆ ซึ่งแสดงถึงความไม่แน่ไม่นอน และได้สอนให้คนทำแต่ความดี ละเว้นความชั่ว ท่านได้มาจำวัดเจ้าฟ้าศาลาลอยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2462 ท่านได้ปฏิบัติกิจของสงฆ์อย่างเคร่งครัด และเป็นพระผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ และมักจะมีชาวบ้าน ญาติโยมมาขอพร หรือขอความช่วยเหลือจากท่าน ต่อมาสังขารก็ไม่เที่ยง ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ท่านได้มีสายน้ำเกลือติดอยู่ที่แขนท่าน และท่านก็นอนสลบไปพักหนึ่ง ต่อมาลูกศิษย์ได้เห็นท่านนิ่งไป จึงขึ้นมาดูอาการ ปรากฏว่า ท่านได้ถึงแก่มรณภาพแล้วด้วยอาการสงบ รวมสิริอายุได้ 94 ปี 74 พรรษา รวมระยะเวลาในการดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสนานถึง 64 ปี มีกำหนดพิธีบำเพ็ญกุศลศพในระหว่างวันที่ 2 - 16 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ปิดศพวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2526
องค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะนานาชาติ

องค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะนานาชาติ (อังกฤษ: ArtWatch International) เป็นองค์การที่ก่อตั้งขึ้นโดยเจมส์ เบ็ค ศาสตราจารย์สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในสหรัฐอเมริกาเพื่อเฝ้าสังเกตและรณรงค์เพื่อหาวิธีที่ดีขึ้นในการอนุรักษ์งานศิลปะ องค์การมีสาขาในสหราชอาณาจักร “องค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะแห่งสหราชอาณาจักร” (ArtWatch UK)

กิจการ

ในปี ค.ศ. 1991 เบ็ควิจารณ์การการทำความสะอาดประติมากรรมอนุสรณ์ของอิลาเรีย เดล คาเรตโตในมหาวิหารลูคคาโดย จาโคโป เดลลา เควอร์เชียในอิตาลี ที่เป็นผลให้ผู้อนุรักษ์ฟ้องร้องในข้อหาว่า “กล่าวร้ายอย่างสร้างปัญหา” (aggravated slander) ซึ่งมีโทษถึงจำคุกสามปีศาลตัดสินว่าผิดจริง แต่เบ็คชนะคดี จากนั้นก็มาร่วมก่อตั้งองค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะ
องค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะทำการวิจารณ์วิธีและโครงการอนุรักษ์หลายโครงการ รวมทั้งโครงการบูรณะจิตรกรรมฝาผนัง “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี และโครงการการบูรณะจิตรกรรมฝาผนังในชาเปลซิสติน ในปี ค.ศ. 2004 องค์การพยายามร้องเรียนให้ทำการยุติการบูรณะประติมากรรม “เดวิด” โดย ไมเคิล แอนเจโลแต่ไม่สำเร็จ แต่หลังจากนั้นก็พบว่าเกิดมีรอยร้าว
เบ็ค และ ดาลีย์มักจะออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับงานบูรณะที่เป็นหัวข่าวอยู่เสมอ แต่องค์การเองก็ถูกวิจารณ์จากฝ่ายปฏิปักษ์อย่างรุนแรง เช่นเมื่อผู้สำรวจรังวัดมหาวิหารเซนต์พอลผู้มีหน้าที่ดูแลการทำความสะอาดมหาวิหารในปี ค.ศ. 2004 ถูกดาลีย์วิจารณ์ก็โต้ว่า “องค์การผู้สังเกตการณ์ศิลปะแห่งสหราชอาณาจักรฟังแล้วออกจะขลัง แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นองค์การที่มีทัศนคติจากคนคนเดียว”
ปืนครกอัตตาจรเอ็ม 1064

การออกแบบ

การออกแบบประกอบด้วยปืนใหญ่เอ็ม 298, ขาทรายเอ็ม 191, แผ่นรองฐานเอ็ม 9 และชุดลำเลียงดัดแปลง ด้วยการใช้แผ่นรองฐานเอ็ม 9 และส่วนต่อขยายสำหรับขาทรายเอ็ม 191 ซึ่งเอ็ม 191 สามารถถอดออกจากยานพาหนะและสามารถจัดตั้งปืนครกสำหรับการติดตั้งบนพื้นได้ ทั้งนี้ เอ็ม 1064 แรกสุดได้รับการดัดแปลงจากปืนครกอัตตาจรเอ็ม 106 ซึ่งปืนครก 107 มม. ได้รับการแทนที่ด้วยปืนครก 120 มม.
ไหว้พระ 9 วัด กรุงเทพมหานคร

ไหว้พระ 9 วัด เป็นคำเรียกการตระเวนไปสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดและศาลเจ้าที่มีชื่อเสียง 9 แห่งในกรุงเทพมหานคร โดยสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ 9 แห่งเหล่านั้นได้แก่
หฺวันซิ่วชันจฺวัง

ประวัติ

ประวัติหฺวันซิ่วชันจฺวังอาจย้อนกลับไปได้ถึงสมัยราชวงศ์จิ๋น (ค.ศ. 265–420) เมื่อหวัง สฺวิน (王旬) เสนาบดีธรรมการ และหวัง หมิน (王珉) พี่ชายของเขา ได้บริจาคที่พำนักของพวกตนเพื่อสร้างเป็นวัดธรรมทัศน์ (景德寺) ต่อมาในสมัยห้าราชวงศ์ วัดดังกล่าวกลายเป็นสวนผาทอง (金谷园) โดยมีเฉียน ยฺเหวียนเหลียว (钱元璙) บุตรของพระเจ้าเฉียน หลิว (Qian Liu; 錢鏐) เป็นเจ้าของ ต่อมาในสมัยราชวงศ์ซ่ง บัณฑิตจู จั่งเหวิน (朱长文) จึงได้เป็นเจ้าของ
หลายร้อยปีต่อมา สวนนี้ได้รับการบูรณะหลายหน ในช่วงราชวงศ์หมิง สวนได้ใช้เป็นวิทยาลัยวรรณกรรมโบราณ (学道书院) และต่อมากลายเป็นสำนักผู้ตรวจเสบียง (Office of Provisions Supervisor)
ในปี 1573 สวนแห่งนี้ใช้เป็นจวนของเชิน ฉือสิง (申时行) ข้าหลวงใหญ่ ครั้นปลายราชวงศ์หมิงถึงต้นราชวงศ์ชิง เชิน จี้ขุย (申继揆) ทายาทของเชิน ฉือสิง ได้สร้างสวนฉฺวี (蘧园) ขึ้นที่นี้
ในรัชกาลพระเจ้าเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง สวนฉฺวีใช้เป็นจวนของเจี่ยง จี๋ (蒋楫) อธิบดีกรมร่มธง (Director of Jurisdiction Department) เจี่ยง จี๋ ได้สร้างหอรโหฐาน (求自楼) ขึ้น พร้อมงานสถาปัตยกรรมหินอยู่ด้านหลังหอ เขายังขุดสระหิมะโปรยปราย (飛雪池) กับทั้งอาคารและศาลาอีกหลายหลัง จากนั้น สวนได้เปลี่ยนเจ้าของเป็นปี้ ยฺเหวียน (毕沅) เสนาบดี (Imperial Secretary of State) และซุน ชื่ออี้ (孙士毅) ประธานองคมนตรี (Chief Counselor) ตามลำดับ ครั้นปี 1807 ซุน จุน (Sun Jun) หลานของซุน ชื่ออี้ ขอให้เกอ ยฺวี่เหลียง (戈裕良) ผู้เชี่ยวชาญด้านปฏิมากรรมหิน บูรณะสวน สวนนี้จึงมีชื่อเสียงด้านปฏิมากรรมหินแต่นั้นมา ภายหลัง หวัง โจว (Wang Zhou) ซื้อสวนนี้ไว้และเปลี่ยนชื่อสวนเป็นชื่อปัจจุบัน
ในปี 1949 หฺวันซิ่วชันจฺวังตกเป็นสมบัติของรัฐ และในปี 1988 ได้รับการบันทึกให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ของประเทศจีน
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน

สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช

ต่อมา พ.ศ. 300 พระเจ้าอโศกมหาราชได้ส่งพระธรรมทูตไปเผยแพร่ 2 สาย คือ พระมัชฌันติกเถระเป็นหัวหน้า เผยแพร่พุทธศาสนาในแคว้นกัษมีระ และแคว้นคันธาระและพระมหาธัมมรักขิตเถระเป็นหัวหน้า เผยแพร่พุทธศาสนาในแคว้นโยนกบ้านเกิดของท่านเองเป็นเขตแดนบากเตรียหรืออัฟกานิสถานในปัจจุบัน ซึ่งยุคนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของกรีกตั้งแต่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช เป็นต้นมา

สมัยพระเจ้ามิลินท์ (เมนันเดอร์)

ปี พ.ศ. 360 หรือ พ.ศ. 500 พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1หรือพระเจ้ามิลินท์ (Menander) กษัตริย์เชื้อสายกรีก ได้สร้างเมืองสาคละใกล้กับตักศิลา และได้ขยายดินแดนทางใต้จรดเมืองมถุราลุ่มแม่น้ำยมุนาของอินเดีย พระองค์ทรงเป็นปราชญ์ได้โต้ตอบปัญญาธรรมกับภิกษุชื่อ พระนาคเสน จากนั้นก็เลื่อมใสพระพุทธศาสนา ดังปรากฏในคัมภีร์มิลินทปัญหา พระพุทธศาสนาได้รับการทำนุบำรุงจนเจริญรุ่งเรือง พระพุทธรูปศิลปกรรมกรีกผสมอินเดียแบบคันธาระเกิดของเป็นยุคแรก เพราะนำวัฒนธรรมกรีก ผสมความเชื่อในเทพเจ้าของศาสนาพราหมณ์และพระโพธิสัตว์พุทธศาสนานิกายมหายานซึ่งเป็นเทวนิยม

ยุคมุสลิมรุกรานและปัจจุบัน

กว่าพันปีต่อมา ชาวมุสลิมรุกรานขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวางไปทั่วดินแดนตะวันออกกลางและเอเซียกลาง พระพุทธศาสนาจึงเสื่อมลงเรื่อยๆ และมีการทำลายพระพักตร์ของพระพุทธรูปบามิยันทั้งสององค์ แต่ในสมัยนั้นก็ยังมีผู้นับถือพระพุทธศาสนาอยู่หลักหมื่น สิทธิการแสดงออกของเขาทำได้แค่ ใช้ผ้าสีเหลืองเล็กๆ ผูกหางเปียสั้นๆเท่านั้น
ต่อมาในยุคตอลีบันเข้าปกครองประเทศนี้ เป็นเวลา 5 ปี ชาวพุทธจะต้องผ่านเหตุการณ์อันเลวร้าย รอดเพียงไม่กี่ราย และมีความหวังที่จะไปสัมผัสหุบเขาบามิยันสักครั้งในชีวิต แต่พระพุทธรูปแห่งบามิยันก็ถูกทำลายอย่างย่อยยับ โดยกลุ่มตอลีบัน และชาวพุทธในอัฟกานิสถานที่รอดชีวิตมาได้ ก็อพยพไปประเทศเพื่อนบ้านของอัฟกานิสถาน
ปัจจุบันมีชาวพุทธจำนวนเล็กน้อยในประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งมีจำนวนร้อยะ 0.3 จากชาวอัฟกานิสถานทั่งประเทศ ชนพวกนี้มีพวกที่นับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และศาสนาสิกข์ เรียกกันว่า ฮินด์กิ  (Hindki) และมีกลุ่มทหารกรูข่าและลามะชาวเนปาลมาอาศัยเพื่อร่วมสมทบและปลอบกำลังใจทหารในสงครามอัฟกานิสถาน
สมาคมสโมสรฟุตบอลยุโรป

ประวัติ

สมาคมสโมสรฟุตบอลยุโรปก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม 2551 โดยตั้งขึ้นมาแทนที่กลุ่ม กลุ่ม 14 ที่สลายตัวไป
ห้างหุ้นส่วน

ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล (Registered Ordinary Partnership)

ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล เป็นห้างหุ้นส่วนที่มีบุคคล 2 คนขึ้นไปมาลงทุนและเป็นเจ้าของกิจการร่วมกัน ผู้เป็นหุ้นส่วนทุกคนเป็น "หุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด" หมายถึง ถ้าห้างหุ้นส่วนมีหนี้ที่เกิดขึ้นจากการประกอบกิจการ ทุกคนที่เป็นหุ้นส่วน ต้องรับผิดชอบหนี้ทั้งหมด โดยไม่จำกัดจำนวนและหุ้นส่วนแต่ละคนมีอำนาจในการจัดการกิจการของห้างหุ้นส่วน

หน้าที่ของห้างหุ้นส่วน

ห้างหุ้นส่วนจำกัดหรือห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ที่จดทะเบียนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มีหน้าที่ต้องจัดทำงบการเงินประจำปี ยื่นต่อสำนักบริหารข้อมูลธุรกิจ กรมพัฒนาธุรกิจการค้า หรือสำนักงานทะเบียนการค้าจังหวัด แล้วแต่กรณี ภายใน 5 เดือน นับแต่วันปิดรอบปีบัญชี แม้ว่าจะยังมิได้ประกอบกิจการก็ตาม มิฉะนั้น มีความผิดต้องระวางโทษ ปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท
พิชิต อัคราทิตย์

ประวัติ

พิชิต อัคราทิตย์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระดับปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และระดับปริญญาเอก ด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน

การทำงาน

พิชิต อัคราทิตย์ เคยทำงานเป็นนักวิจัยคณะทำงานของรองนายกรัฐมนตรีฝ่ายเศรษฐกิจ (บุญชู โรจนเสถียร) ในปี พ.ศ. 2523 - 2524 ต่อมาเป็นผู้ประสานงานโครงการก่อตั้งมหาวิทยาลัยรังสิต หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน จึงกลับเข้ามาทำงานในสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ตำแหน่งหัวหน้าผู้วิเคราะห์ สำนักวิจัยตลาด ในปี พ.ศ. 2536 จนกระทั่งได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสำนักวิจัยและพัฒนาตลาดทุน
พิชิต ได้ทำงานเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัทหลักทรัพย์ เอเชีย เวลท์ จำกัด ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการการรถไฟแห่งประเทศไทย

งานการเมือง

พิชิต อัคราทิตย์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559
พจนานุกรมคำใหม่

พจนานุกรมคำใหม่ เป็นพจนานุกรมภาษาไทยที่ราชบัณฑิตยสถานเรียบเรียงขึ้น มีเนื้อหารวบรวมและให้นิยามคำไทยต่าง ๆ ที่ไม่ปรากฏใน[พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พ.ศ. 2542)โดยมักเป็นคำตลาด เช่น ศัพท์วัยรุ่นและสแลง ตลอดจนคำที่มีความหมายต่างจากในพจนานุกรมดังกล่าวด้วย
ราชบัณฑิตยสถานตั้งคณะกรรมการจัดทำพจนานุกรมนี้เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2548 มีเป้าหมายจะเผยแพร่พจนานุกรมคำใหม่ทุก ๆ สองปี ฉบับแรกสุดประกอบด้วยคำที่เกิดขึ้นใหม่ในช่วงปี 2542-2550 ประมาณหนึ่งพันคำ เผยแพร่เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 จำนวนหนึ่งหมื่นเล่ม ส่วนหนึ่งแจกให้สถานศึกษาเปล่า
คำใหม่ที่ราชบัณฑิตยสถานเผยแพร่แล้ว มีดังนี้เป็นต้น กิ๊ก, เกมโชว์, เด็กแว้น, นังกอ, เก็บดอกไม้, อริยะขัดขืน, แอ๊บแบ๊ว ฯลฯ

การวิพากษ์วิจารณ์

วิรุณ ตั้งเจริญ อธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิพากษ์วิจารณ์พจนานุกรมคำใหม่ว่า อธิบายความหมายไม่ตรงกับความหมายที่แท้จริงของวัยรุ่น เนื่องจากช่วงอายุที่ต่างกันของราชบัณฑิตกับวัยรุ่น
ส่วนไพฑูรย์ สินลารัตน์ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ วิจารณ์ว่า คำมักเปลี่ยนแปลงได้ง่ายและบ่อย ไม่ควรรวบรวมไว้
ถนนเสือป่า

ถนนเสือป่า (อักษรโรมัน: Thanon Sueapa) เป็นถนนในท้องที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร โดยแยกจากถนนเจริญกรุงที่แยกเสือป่าไปออกถนนหลวงที่แยกโรงพยาบาลกลาง 
ถนนเสือป่าสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อ พ.ศ. 2464 เนื่องจากเกิดเพลิงไหม้ที่ตำบลตรอกเต้าหู้ ตอนริมถนนเจริญกรุง ท้องที่อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่ายเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2464 ทำให้ทรัพย์สินของประชาชนเสียหายมาก เพราะพื้นที่ในละแวกดังกล่าวมีบ้านเรือนปลูกสร้างเบียดเสียด และไม่มีถนนใหญ่ไม่เพียงพอให้ป้องกันอันตรายได้ทันท่วงที อีกทั้งยังไม่สะอาด เป็นเหตุให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บแก่ราษฎร กรมสุขาภิบาล กระทรวงนครบาล จึงกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวว่าควรตัดถนนผ่านละแวกนี้ เพื่อเป็นประโยชน์แก่ประชาชนในการสัญจรไปมา และเพื่อบำรุงความสะอาดเรียบร้อย ตลอดจนสามารถช่วยเหลือป้องกันอันตรายในเวลาที่มีเหตุเกิดขึ้น 
ในครั้งนั้นพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงนครบาลตัดถนนเสือป่า ถนนยมราชสุขุม ถนนเจ้าคำรพ และถนนศรีธรรมาธิราช รวมทั้งขยายตรอกเต้าหู้ ตั้งแต่ถนนเจริญกรุงไปบรรจบกับถนนยมราชสุขุม และโปรดเกล้าฯ ให้ถมคูแยกจากคลองจักรวรรดิที่ถมแล้วไปเชื่อมกับตรอกเต้าหู้ด้วย โดยถนนเสือป่าตัดตั้งแต่ถนนเจริญกรุงไปออกถนนหลวงข้างโรงพยาบาลกลาง ขนาดกว้าง 10 วา เพื่อเป็นทางเชื่อมกับถนนราชวงศ์ 
เมื่อมหาอำมาตย์นายกเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) เสนาบดีกระทรวงนครบาล กราบบังคมทูลขอรับพระราชทานนามถนน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยายมราชจดนามสถานที่สำคัญที่อยู่ใกล้เคียงถนน หรือนามบุคคลสำคัญผู้อยู่ใกล้หรือเกี่ยวข้องเพื่อจะได้ทรงถือเป็นเกณฑ์ในการพระราชทานชื่อและได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ว่า "ถนนเสือป่า" เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2464 เพื่อเป็นการระลึกถึงกิจการเสือป่าของพระองค์
ปัจจุบัน ถนนเสือป่าเป็นแหล่งจำหน่ายอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าและไอทีต่าง ๆ เช่นเดียวกับคลองถมที่อยู่ใกล้เคียง โดยเฉพาะซองและปลอกหุ้มโทรศัพท์เคลื่อนที่ มีจำหน่ายทั้งขายปลีกและขายส่ง
ไฟเย็น

ไฟเย็น (อังกฤษ: sparkler) เป็นดอกไม้ไฟขนาดเล็ก ลักษณะเป็นก้านลวดซึ่งมีเชื้อเพลิงแข็งพอกหนาอยู่ด้านหนึ่ง โดยเหลือปลายอีกด้านเป็นลวดเปลือยไว้สำหรับถือ, เมื่อทำการจุดไฟที่ปลายด้านเชื้อเพลิงแล้ว จะให้ประกายแสงพุ่งเป็นเส้นสั้นๆ ออกมาเป็นรัศมีจากจุดที่เผาไหม้, ซึ่งดอกไม้ไฟชนิดนี้จะไม่มีเสียงดัง และสามารถถือไว้กับมือได้ จึงนิยมนำมาให้เด็กๆ เล่น
ไฟเย็น ปกติจะทำจากลวดโลหะแข็ง ยาวประมาณ 2/3 ฟุต นำมาจุ่มลงในส่วนผสมเชื้อเพลิงข้น ซึ่งพื้นฐานจะประกอบด้วยผงโลหะสร้างประกาย (เช่นอะลูมิเนียม, แมกนีเซียม, เหล็ก, หรือไทเทเนียม) ผสมกับสารออกซิไดซ์ช่วยเผาไหม้ (เช่นโปแตสเซียมไนเตรต, แบเรียมไนเตรต, หรือสตรอนเชียมไนเตรต) กวนรวมกับตัวประสาน (จำพวกไนโตรเซลลูโลส หรือเด็กซ์ตริน), โดยเมื่อจุ่มจนพอกหนาได้ที่ ก็จะนำออกมาตากไว้ให้แห้ง
ในตอนท้ายของการผลิต มักจะมีการแต้มสีเป็นจุดเล็กๆ ไว้ที่ปลายด้านเชื้อเพลิงของไฟเย็นแต่ละก้าน เพื่อระบุสีของประกายที่จะออกมาเมื่อจุดไฟ, โดยสีของไฟเย็นจะขึ้นกับชนิดของผงโลหะที่ใช้ในการผลิต (เช่น แมกนีเซียมจะให้สีขาว, เหล็กจะให้สีเหลือง) และสารประกอบเจือปนที่ใส่เพิ่มเติมลงไปด้วย (เช่นถ้าใส่จุนสี ก็จะมีสีฟ้าผสมอยู่)
จักรวรรดิพาลไมรีน

วิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3

แม้ว่าจะประสบกับวิกฤติการณ์ต่างๆ หลายครั้งแต่จักรวรรดิโรมันที่ก่อตั้งขึ้นในสมัยของออกัสตัส ซีซาร์ก็สามารถดำรงอยู่ได้ แต่เมื่อจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ เซเวรัสถูกสังหารโดยทหารในปี ค.ศ. 235, กองทหารโรมันได้รับความพ่ายแพ้ในการรณรงค์ทางสงครามต่อซาสซานิยะห์เปอร์เซีย และการล่มสลายของจักรวรรดิ ผู้นำทางการทหารต่างก็เริ่มต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันภายในจักรวรรดิ ซึ่งเป็นผลทำให้พรมแดนโรมันถูกละเลยและกลายเป็นเป้าหมายในการโจมตีโดยชนกลุ่มต่างๆ ที่รวมทั้งคาร์เพียน, กอธ, แวนดัล และ อลามานนิ และรวมทั้งการรุกรานโดยตรงของซาสซานิยะห์อย่างรุนแรงทางตะวันออก
ในที่สุดในปี ค.ศ. 258 ความแตกแยกก็เกิดขึ้นจากภายใน เมื่อจักรวรรดิถูกแบ่งเป็นสามส่วน จังหวัดโรมันกอล, บริเตน และ ฮิสปาเนีย แยกตัวไปเป็นจักรวรรดิกอล
ในเมื่อจักรวรรดิโรมันไม่สามารถป้องกันจังหวัดทางตะวันออกจากการรุกรานของซาสซานิยะห์ได้ ข้าหลวงเซ็พติมัส โอเดนาธัส (en:Septimius Odaenathus) จึงก่อตั้งกองทหารของตนเองเป็นกองสิบสอง (Legio XII Fulminata) แทนที่จะเข้าไปร่วมการขัดแย้งแย่งชิงโรม
แต่เซ็พติมัส โอเดนาธัสถูกสังหารโดยลูกชายวาบาลลาธัส (Vabalathus) และได้รับแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิพาลไมรีน แต่อำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของพระราชินีเซโนเบียพระราชมารดา ผู้ถือโอกาสขณะที่โรมยังมีความขัดแย้งในการขยายอำนาจไปยังอียิปต์ ซีเรีย ปาเลสไตน์ เลบานอน และอานาโตเลีย และในที่สุดก็ถือตำแหน่ง ออกัสตัส สำหรับพระองค์เองและพระราชโอรส
โอฮะระโนะ โนะ นิชิ โนะ มิเนะโนะเอะ

โอฮะระโนะ โนะ นิชิ โนะ มิเนะโนะเอะ (ญี่ปุ่น: 大原野西嶺上陵 โรมาจิ: Ōharano no Nishi no Minenoe no Misasagi) พระราชสุสานหลวงที่ตั้งอยู่ในย่าน นิชิเคียว ใน เมืองเคียวโตะ เป็นที่ฝังพระบรมศพของ จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 54
บิลิรูบิน

ดีซ่าน

ดีซ่านอาจตรวจพบได้จากการสังเกตตาขาว (sclera) ที่จะมีสีเหลืองให้เห็นเมื่อระดับบิลิรูบินในเลือดสูงถึง 30-50 ไมโครโมล/ลิตร ถ้าระดับสูงกว่านี้อาจพบเห็นสีเหลืองที่ผิวหนังได้
ถนนมหาไชย

ถนนมหาไชย (อักษรโรมัน: Thanon Maha Chai) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนราชดำเนินกลางที่สี่แยกป้อมมหากาฬ ในท้องที่แขวงวัดบวรนิเวศ ไปทางทิศใต้ ข้ามคลองหลอดวัดราชนัดดาเข้าสู่ท้องที่แขวงสำราญราษฎร์ ผ่านวัดเทพธิดาราม ตัดกับถนนบำรุงเมือง (สี่แยกสำราญราษฎร์) และถนนหลวง (สามแยกเรือนจำ) ข้ามคลองหลอดวัดราชบพิธเข้าสู่ท้องที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ ตัดกับถนนเจริญกรุง (สี่แยกสามยอด) จนกระทั่งไปบรรจบกับถนนพีระพงษ์ ถนนเยาวราช และถนนจักรเพชร (สี่แยกวังบูรพา)
ถนนมหาไชยเป็นถนนที่ได้นามมาจากชื่อป้อมปราการที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อทรงสถาปนากรุงเทพมหานครเป็นราชธานี นับเป็น 1 ใน 14 ป้อมปราการที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้น ต่อมาเมื่อบ้านเมืองเจริญขึ้นความจำเป็นในการมีป้อมปราการไว้ป้องกันพระนครก็หมดไป ป้อมมหาไชยจึงถูกรื้อถอน และปัจจุบันชื่อป้อมมหาไชยได้กลายมาเป็นชื่อถนนมหาไชย เนื่องจากเป็นถนนที่ตัดผ่านบริเวณที่เป็นป้อมมหาไชย
ซีโควยา

ซีโควยา (เชอโรกี: ᏍᏏᏉᏯ Ssiquoya ชื่อที่เจ้าตัวสะกด)  หรือ เซโควยา (เชอโรกี: ᏎᏉᏯ Sequoya ชื่อที่มักสะกดกันในปัจจุบัน) มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า จอร์จ กิสต์ (อังกฤษ: George Gist) (ประมาณ พ.ศ. 2310–2386) เป็นช่างเงินชาวเชอโรกีและเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรเชอโรกีสำหรับเขียนภาษาเชอโรกีในปีพ.ศ. 2364 ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่ครั้งที่บุคคลผู้ไม่รู้หนังสือจะสามารถสร้างระบบการเขียนที่มีประสิทธิภาพสำหรับภาษาหนึ่งได้ อักษรเชอโรกีของซีโควยาได้แพร่หลายและเป็นที่ยอมรับในหมู่ชาวเชอโรกี และทำให้อัตราการรู้หนังสือของชาวเชอโรกีในสมัยนั้นสูงกว่าชาวอเมริกันที่อพยพมาจากยุโรปเสียอีก

การคิดค้นระบบการเขียน

ในฐานะช่างเงิน ซีโควยาจึงได้ติดต่อกับคนผิวขาวอยู่เป็นประจำ ทำให้ซีโควยาได้เห็น "ใบพูดได้" (talking leaves) หรือหนังสือ และเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างระบบการเขียนสำหรับภาษาของตนบ้าง จึงได้เริ่มการคิดค้นตัวอักษรในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2352 ในตอนแรกซีโควยาได้พยายามสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับคำแต่ละคำ โดยใช้เวลาเป็นปีเพื่อคิดตัวอักษรโดยแทบไม่สนใจไร่นาของตนเลย ทำให้บรรดาเพื่อนและเพื่อนบ้านคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว กล่าวกันว่าภรรยาของเขาได้เผางานในช่วงแรก ๆ ของเขา เพราะคิดว่าเป็นเวทมนตร์
ซีโควยาไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งเขาได้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นสำหรับคำแต่ละคำ และได้พยายามที่จะสร้างตัวอักษรขึ้นมาสำหรับพยางค์แต่ละพยางค์แทน หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือน เขาได้สร้างตัวอักษรขึ้นมา 86 ตัว ซึ่งหลายตัวมีหน้าตาเหมือนอักษรละตินที่เขาได้แบบอย่างมาจากหนังสือสอนสะกดคำ Janine Scancarelli นักวิชาการทางด้านอักษรเชอโรกีกล่าวว่า "ตัวอักษรหลายตัวมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับอักษรละติน ซีริลลิก กรีก และเลขอารบิก แต่ก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางด้านเสียงในภาษาดังกล่าวกับภาษาเชอโรกีแม้แต่น้อย"
เนื่องจากเขาไม่สามารถหาคนที่ต้องการจะเรียนรู้อักษรที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาได้ ซีโควยาจึงสอน Ayokeh (หรือ Ayoka) ลูกสาวของเขาเอง และได้เดินทางไปยังพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นรัฐอาร์คันซอ ซึ่งมีชาวเชอโรกีอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง เขาได้พยายามโน้มน้าวให้หัวหน้าของคนในท้องถิ่นเห็นความสำคัญของอักษร และได้สาธิตให้ดู โดยให้คนเหล่านั้นพูดคำมาคำหนึ่ง แล้วเขาก็เขียนคำลงไป จากนั้นก็ให้ลูกสาวของเขาอ่านคำที่เขาเขียนไว้ การสาธิตดังกล่าวได้ทำให้เขาได้สอนอักษรกับคนเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ซึ่งทำให้เกิดข่าวลือว่าเขาได้สอนวิชาการใช้เวทมนตร์กับพวกนักเรียน หลังจากที่สอนเสร็จแล้ว เขาได้ทดสอบการอ่านเขียนของนักเรียน ซึ่งก็ทำให้ชาวเชอโรกีในที่แห่งนั้นเข้าใจว่าซีโควยาได้สร้างระบบการเขียนที่ใช้งานได้จริง
เมื่อซีโควยากลับมาทางตะวันออก เขาได้นำจดหมายปิดผนึกที่บันทึกคำพูดของหัวหน้าชาวพื้นเมืองที่อาร์คันซอมาด้วย และได้อ่านข้อความดังกล่าวให้กับชาวเชอโรกีทางตะวันออกฟัง ทำให้มีชาวเชอโรกีทางตะวันออกสนใจเรียนอักษรเชอโรกีเพิ่มขึ้นอีก
ในปีพ.ศ. 2368 ชนชาติเชอโรกีได้รับระบบการเขียนดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และระหว่างปีพ.ศ. 2371 - 2377 นักเขียนและบรรณาธิการได้ใช้อักษรของซีโควยาตีพิมพ์ เชอโรกี ฟีนิกซ์ หนังสือพิมพ์ฉบับแรกของชนชาติเชอโรกี ซึ่งตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษและภาษาเชอโรกี
เกลกุ๊ก

บทบาทในเรื่อง

เกลกุ๊กเป็นโมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากรุ่นสุดท้ายของอาณาจักรซีอ้อนในช่วงสงครามหนึ่งปี พัฒนาโดยบริษัทซีโอนิคให้สามารถใช้อาวุธบีมได้และมีสมรรถนะสูง
เดิมทีเกลกุ๊กเป็นโมบิลสูทซึ่งใช้รหัสในช่วงพัฒนาเป็น MS-11 โดยดัดแปลง MS-06R-2 ซาคุทูว์รุ่นการขับเคลื่อนสูงเป็น MS-06R-3 และให้ใช้บีมไรเฟิลรุ่นทดลอง เนื่องจากความล่าช้าในการพัฒนาบีมไรเฟิลที่ใช้การได้ โครงการ MS-11 เดิมจึงถูกยกเลิก และต่อมาได้ใช้รหัสนี้กับ แอ็คท์ซาคุ แทน เมื่อการพัฒนาเกลกุ๊กเสร็จสมบูรณ์จึงใช้รหัสว่า MS-14 โดยรุ่นต้นแบบ YMS-14 จำนวน 25 เครื่องได้สร้างเสร็จสมบูรณ์ในเดือนตุลาคม UC 0079 และได้มอบให้นักบินระดับเอซของซีอ้อนเป็นการทดสอบ ซึ่งหนึ่งในเกลกุ๊กรุ่นต้นแบบนี้ก็คือเครื่องสีแดงของชาร์ อัสนาเบิ้ล หลังจากที่เกลกุ๊กได้รับการผลิตจำนวนมากแล้วเครื่องรุ่นต้นแบบเหล่านี้ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น MS-14S เกลกุ๊กรุ่นจ่าฝูง นอกจากนั้นในโอวีเอ โมบิลสูทกันดั้ม 0083 : สตาร์ดัสต์เมโมรี่ยังมีเครื่องน้ำเงิน-เขียวของอนาเวล กาโต้ปรากฏตัวด้วย ซึ่งในวิดีโอเกมเช่นเอสดีกันดั้มจีเจเนเรชันซีรีส์มักให้ใช้บีมไรเฟิลขนาดใหญ่เป็นอาวุธแทนบีมไรเฟิลปกติ ส่วนเกลกุ๊กรุ่นผลิตใช้งานจะใช้รหัส MS-14A
อาวุธของเกลกุ๊กประกอบด้วยบีมไรเฟิลและดาบบีมแบบสองปลาย เนื่องจากขณะที่เกลกุ๊กถือดาบนี้จะดูคล้ายกับถือง้าวจึงถูกเรียกว่าบีมนากินาตะ เกลกุ๊กยังมีโล่ขนาดใหญ่ไว้ป้องกันตัว แม้จะมีสมรรถนะที่สูงกว่ากันดั้ม แต่เนื่องจากเข้าสู่การผลิตช้าจึงมีจำนวนไม่มากนัก นอกจากนั้นซีอ้อนยังได้สูญเสียนักบินฝีมือดีจำนวนมากจนต้องใช้นักบินที่ด้อยประสบการณ์ในการควบคุมเกลกุ๊กเสียเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เกลกุ๊กไม่สามารถแสดงประสิทธิภาพได้เต็มที่เมื่อต้องต่อสู้กับนักบินของสหพันธ์ซึ่งมีประสบการณ์มากกว่า
เกลกุ๊กยังปรากฏตัวในโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม โดยกลุ่มต่อต้านสหพันธ์โลกได้พบเกลกุ๊กอยู่ในซากยานชั้นกวาซีนและได้นำมาใช้งานโดยดัดแปลงให้เข้ากับชิ้นส่วนใหม่ของ MSA-003 เนโม
สหพันธ์สภากาชาดและสภาเสี้ยววงเดือนแดงระหว่างประเทศ

ก่อตั้ง

ในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 หลัง สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้แทนจากสภากาชาดแห่งชาติของพันธมิตร (สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส อิตาลี ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกา) มารวมตัวกันที่ปารีสเพื่อก่อตั้ง สันนิบาตแห่งสภากาชาด (LORCS) ซึ่งเป้าหมายดังกล่าวคือ "เพื่อเสริมสร้างและรวมเป็นหนึ่งสำหรับกิจกรรมด้านสุขภาพ สมาคมสภากาชาดที่มีอยู่แล้วและเพื่อส่งเสริมการสร้างสังคมใหม่" ความคิดริเริ่มดังกล่าวดำเนินการโดย เฮนรี พี. เดวิสัน ประธานของ “คณะกรรมการสงคราม” ของ สภากาชาดอเมริกัน ด้วยการสนับสนุนของ วูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีสหรัฐ เดวิสันได้รับความช่วยเหลือจากนายพล เซอร์ เดวิด เฮนเดอร์สัน ชาวอังกฤษผู้ซึ่งขึ้นเป็นผู้อำนวยการใหญ่คนแรก สมาพันธ์สมาคมแห่งชาติที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่นี้ได้ขยายอำนาจหน้าที่ของสภากาชาดนอกเหนือจากภารกิจของ คณะกรรมการกาชาดระหว่างประเทศ (ICRC) เพื่อรวมความช่วยเหลือในการบรรเทาทุกข์ในกรณีฉุกเฉินซึ่งไม่ได้เกิดจากความขัดแย้งทางอาวุธ นอกเหนือจากการประสานงานด้านการบรรเทาทุกข์ที่เกิดจากภัยธรรมชาติและภาวะฉุกเฉินด้านสุขภาพแล้วภารกิจของสันนิบาตก็คือการช่วยเหลือสภากาชาดในการก่อตั้งและการพัฒนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามสงบ
นอกเหนือจากการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของโรคระบาด ภัยพิบัติทางธรรมชาติ (แผ่นดินไหว น้ำท่วม และพายุเฮอริเคน) และทุพภิกขภัยกิจกรรมอื่นอีกสองกิจกรรมได้รับการพัฒนาในช่วงปีแรกของสันนิบาต กิจกรรมหลักอย่างหนึ่งคือการส่งเสริมสุขภาพโดยการป้องกันการเจ็บป่วยและพัฒนาการฝึกอบรมของพยาบาลและอาสาสมัคร กิจกรรมอื่นคือการสร้างยุวกาชาดภายในสภากาชาดซึ่งแนะนำเด็กและนักเรียนให้กับสภากาชาดด้วยหลักสูตรการศึกษาที่หลากหลายและเกี่ยวข้องกับพวกเขาในกิจกรรมบรรเทาทุกข์เชิงปฏิบัติ
นันทนา สงฆ์ประชา

ประวัติ

นันทนา สงฆ์ประชา เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 เป็นบุตรของนายบุญธง สงฆ์ประชา อดีต ส.ส. ชัยนาท และนางจันทร์เพ็ญ สงฆ์ประชา มีพี่น้อง 5 คน อาทิ นายมนตรี สงฆ์ประชา อดีตกำนันตำบลไพรนกยูง อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท นางจิรดา สงฆ์ประชา อดีต นายก อบจ.ชัยนาท นายมณเฑียร สงฆ์ประชา อดีต ส.ส. ชัยนาท และ นายศักดิ์สิทธิ์ สงฆ์ประชา อดีตสมาชิกสภาจังหวัดชัยนาท สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี สาขาการเงินการธนาคาร UNIVERSITY OF THE EAST ประเทศฟิลิปปินส์ สมรสและหย่า มีบุตร 2 คน

งานการเมือง

อดีตเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (พ.ศ. 2538) ประธานสภาจังหวัดชัยนาท (พ.ศ. 2539-2547) และนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยนาท (พ.ศ. 2541-2542) จากนั้นได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ชุดปี พ.ศ. 2543 ปี พ.ศ. 2549 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชัยนาทอีกครั้ง และได้รับการเลือกตั้ง แต่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่เพราะเกิดการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 เสียก่อน หลังจากนั้นเมื่อมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 นางนันทนา และนายมณเฑียร (พี่ชาย) จึงลงสมัครรับเลือกตั้งสังกัดพรรคชาติไทย และได้รับการเลือกตั้งทั้งสองคน แต่ถูกคณะกรรมการการเลือกตั้งตัดสินให้ใบแดงในเวลาต่อมา
กลางปี พ.ศ. 2552 นางนันทนาย้ายมาสังกัดพรรคภูมิใจไทย ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ (นางพรทิวา นาคาศัย) ต่อมาเมื่อมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปปี พ.ศ. 2554 นางนันทนาได้รับการเลือกตั้ง โดยเอาชนะนายชัยวัฒน์ ทรัพย์รวงทอง อดีต ส.ส. จากพรรคเพื่อไทย
ในปี พ.ศ. 2556 นางนันทนา ได้แสดงจุดยืนทางการเมืองว่าให้การสนับสนุนพรรคเพื่อไทย แม้ว่าตนจะสังกัดพรรคการเมืองฝ่ายค้านก็ตาม โดยเฉพาะในการพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่าย พ.ศ. 2557 ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 เธอได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมาธิการ ในสัดส่วนของพรรคเพื่อไทย แม้ว่าจะถูกคัดค้านจากพรรคประชาธิปัตย์ ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง และขัดต่อเจตนารมของรัฐธรรมนูญในมาตรา 135
ใน พ.ศ. 2561 นางนันทนาได้ย้ายจากพรรคภูมิใจไทยมาสังกัด พรรคประชาภิวัฒน์ ที่จัดตั้งขึ้นใหม่โดยรับตำแหน่งเลขาธิการพรรค และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ (เลื่อนแทน) ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562