google/wiki40b huggingface dataset:
จุลมงกุฎเจ้าชายเฟรเดอริกแห่งเวลส์

รูปแบบ

จุลมงกุฎองค์นี้ทำจากทองคำทั้งองค์ บริเวณฐานตกแต่งเป็นแถบทองคำเหมือนดั่งกรุด้วยอัญมณีทรงเหลี่ยมสลับกับทรงรี พื้นเป็นทองขัดแบบด้าน ขนาบด้วยไข่มุกทองคำด้านบนและล่าง เหนือจากฐานมงกุฎประกอบด้วยกางเขนแพตตี และสัญลักษณ์ดอกลิลลี (เฟลอร์เดอลีส) อย่างละสี่ดอกสลับกัน ซึ่งขัดมันและขัดด้านสลับกัน โค้งซึ่งมีเพียงหนึ่งนั้นจะหุบลงไปตรงกลางและมีลูกโลกทองคำตกแต่งมุกทองคำอยู่ ซึ่งด้านบนนั้นเป็นกางเขน ด้านในเป็นผ้ากำมะหยี่ม่วงเข้ม และตกแต่งขอบด้วยขนเออร์มิน

ประวัติ

สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ได้ทรงมีพระบรมราชวินิจฉัยให้จัดสร้างจุลมงกุฎขึ้นเพื่อใช้สำหรับเจ้าชายผู้เป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ในปีค.ศ. 1677 โดยระบุใช้องค์ประกอบคล้ายคลึงกับมงกุฎ ซึ่งมีทั้งกางเขน และสัญลักษณ์ดอกลิลลี พร้อมโค้งจำนวนเพียงหนึ่ง พร้อมทั้งลูกโลก และกางเขนบนยอด ซึ่งในขณะนั้นสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกซึ่งพระราชโอรสนั้นทรงพระชนม์ชีพจนได้เป็นรัชทายาท (เจ้าชายจอร์จ) จึงได้รับพระราชทานเฉลิมพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายแห่งเวลส์" ในปีค.ศ. 1714
ในพระราชพิธีในอีกหนึ่งปีถัดมานั้น เจ้าชายจอร์จทรงจุลมงกุฎประดับด้วยไข่มุกและเพชร แต่จุลมงกุฎองค์นี้ได้หายสาบสูญไป ต่อมาเจ้าชายเฟรเดอริก พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 ไม่ได้เสด็จด้วยในพระราชพิธีบรมราชภิเษกในปีค.ศ. 1727 และได้รับการเฉลิมพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ในภายหลังเมื่อปีค.ศ. 1729 แต่จุลมงกุฎองค์นี้นั้นสร้างขึ้นหนึ่งปีก่อน
ในประวัติศาสตร์ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเจ้าชายเฟรเดอริกจะเคยทรงมงกุฎองค์นี้หรือไม่ พระองค์สิ้นพระชนม์ก่อนที่จะได้เสวยราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ ซึ่งต่อมาจุลมงกุฎองค์นี้ได้ถูกใช้โดยพระโอรสและพระราชนัดดาของพระองค์เอง ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 และ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม มงกุฎองค์นี้ไม่ได้ถูกนำมาใช้อีกภายหลังคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่จะใช้วางบนหมอนและอยู่ด้านหน้าพระองค์ในขบวนเสด็จของเจ้าชาย ในรัฐพิธีเปิดประชุมสภา
ต่อมาจุลมงกุฎองค์นี้ได้ถูกแทนที่ด้วย "จุลมงกุฎเจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์" ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ในปีค.ศ. 1902 และพระองค์เคยใช้มงกุฎองค์นี้ในขณะเข้าประชุมในสภาขุนนางแห่งอังกฤษ แต่มิได้ทรง เพียงแต่วางใส่หมอนไว้เบื้องหน้าพระองค์เท่านั้น  ในรัชสมัยต่อมาจุลมงกุฎองค์นี้ก็ถูกใช้งานในแบบเดียวกัน แต่มักจะไม่ได้ทรงมงกุฎอย่างเป็นทางการ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงเป็นผู้ทรงจุลมงกุฎองค์นี้เป็นพระองค์สุดท้าย
คาซูโตะ ทากาฮาชิ

ประวัติ

คาซูโตะ ทากาฮาชิ อยู่ภายใต้อิทธิพลของครอบครัว เริ่มต้นวอลเลย์บอลจากโรงเรียนประถมยามางาตะทัตสึฮิงาชิในชั้นปีที่ 3
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมยามางาตะชูโอและศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยโทไก หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้เข้าร่วมสังกัดสโมสรโทโยดะโกเซย์แทคเฟอซ่า
ในปี ค.ศ. 2010 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมญี่ปุ่นเข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอล
ในปี ค.ศ. 2011 เขาได้เล่นให้สังกัดสโมสรโทโยดะโกเซย์แทคเฟอซ่า และย้ายไปได้สังกัดสโมสรโออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์ ในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน 
เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 เขาได้เล่นให้สังกัดสโมสรโออิตะมิโยชิไวส์เซออัดเลอร์ และย้ายไปได้สังกัดสโมสรเจทีอีเคทีสติงส์
ปางโปรดองคุลีมาลโจร

ประวัติ

อหิงสกกุมารบุตรพราหมณ์ปุโรหิตแห่งสาวัตถี ได้ศึกษาสรรพวิชาอยู่ ณ สำนักทิศาปาโมกข์ เมืองตักศิลา ผู้เป็นอาจารย์ถูกยุยงว่า อหิงสกะหมายล้มล้างตน จึงหาทางกำจัดโดยยืมมือผู้อื่นฆ่า และบอกว่าจะสอนมนต์วิเศษให้ แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องหานิ้วมือมนุษย์จำนวนหนึ่งพันนิ้วจากหนึ่งพันคนมาบูชาครู พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงทราบด้วยพระอนาคตังสญาณว่า อหิงสกะ หรือ องคุลีมาลโจรหรือจอมโจรผู้มีนิ้วมือเป็นมาลัย กำลังจะทำกรรมหนัก เพราะกำลังจะฆ่ามารดาจึงเสด็จไปขวางทาง องคุลีมาลโจรตะโกนว่า หยุดก่อนสมณะ! พระพุทธองค์มีรับสั่งว่า เราหยุดแล้ว แต่ท่านนั่นแหละยังไม่หยุด พระพุทธองค์ได้ทรงแสดงธรรมจนองคุลีมาลทูลขอบรรพชา พระพุทธองค์จึงทรงประทานเอหิภิกขุอุปสัมปทาให้องคุลีมาลได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ในกาลต่อมา

ความเชื่อและคตินิยม

เป็นพระพุทธรูปประจำปีมะโรง
โกตดาซูร์

โกตดาซูร์ (ฝรั่งเศส: Côte d'Azur) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า เฟรนช์ริวีเอรา (อังกฤษ: French Riviera) เป็นชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส รวมไปถึงโมนาโก ไม่มีขอบเขตแน่ชัดแต่มักจะกล่าวถึงว่า มีขอบเขตตั้งแต่ม็องตงไปจนถึงชายแดนอิตาลี ทางตะวันออกของแซ็ง-ทรอเป, อีแยร์ หรือกาซี ทางตะวันตก
ชายหาดเป็นหนึ่งในบริเวณที่มีรีสอร์ตสมัยใหม่แรก ๆ โดยเริ่มจากการเป็นที่พักตากอากาศฤดูหนาวของคนชั้นสูงอังกฤษในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และเมื่อทางรถไฟมาถึงในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 จึงเป็นจุดพักผ่อนของ ชาวอังกฤษ รัสเซีย และสมาชิกราชวงศ์ เช่น สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร
ในช่วงครึ่งแรกของศวรรษที่ 20 เหล่าศิลปินและนักเขียนยังมาเยี่ยมเยียนประจำ เช่น ปาโบล ปีกัสโซ, อ็องรี มาติส, อีดิธ วอร์ทัน, ซอเมอร์เซต เมาม์, และอัลดุส ฮักซ์ลีย์ เช่นเดียวกับชาวอเมริกันและชาวยุโรปที่ร่ำรวย หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง มีคนผู้มีชื่อเสียงหลายคนมีบ้านอยู่แถบนี้ เช่น เอลตัน จอห์น และบรีฌิต บาร์โด โกตดาซูร์เป็นบ้านชาวต่างชาติ 83,962 ครัวเรือน กว่า 163 สัญชาติ และประมาณว่า มีชาวต่างชาติที่มิใช่ฝรั่งเศสอาศัยมากกว่าชาวฝรั่งเศสอย่างมาก
เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองนิส ที่มีประชากร 347,060 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2006) เป็นสถานที่ของการล่องเรือยอช์ตและเดินเรือ เป็นสถานที่ที่มีแสงแดด 300 วันต่อปี มีชายหาดยาว 115 กิโลเมตร มีสนามกอล์ฟ 18 สนาม รีสอร์ตสกี 14 แห่ง และร้านอาหาร 3,000 ร้าน
ลาวเทิง

ประวัติ

ลาวเทิงส่วนใหญ่พูดภาษากลุ่มมอญ-เขมรซึ่งเป็นกลุ่มชนที่เชื่อว่าเคยเป็นชนส่วนใหญ่ในแผ่นดินใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเข้ามาในบริเวณนี้ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ตามตำนานน้ำเต้าปุงของลาวที่ชาวลาวเทิงออกมาจากน้ำเต้าก่อน ปัจจุบัน ลาวเทิงอยู่ในพื้นที่สูงของลาว เคยทำนามาก่อน จนเมื่อชาวลาวลุ่มเข้ามาถึงลาว จึงอพยพขึ้นไปอยู่ที่สูงขึ้น

วัฒนธรรม

ในลาว กลุ่มลาวเทิงมักถูกเรียกในภาษาลาวว่าข่าหรือข้า (ภาษาลาว: ຂ້າ) แสดงว่กลุ่มชนนี้เคยถูกใช้เป็นแรงงานของชาวลาวลุ่มมาก่อน มาตรฐานการดำรงชีวิตของลาวเทิงค่อนข้างต่ำกว่าลาวกลุ่มอื่น
ซอทชา ดลามินี

ซอทชา เอิร์นเนอร์ท ดลามินี (27 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 – 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017) ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศสวาซิแลนด์ คนที่ 5 ตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1986 จนถึงวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1989 ดลามินีเกิดที่เมือง มันกายาเน ดลามินีเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017, อายุ 76 ปี
แรพโซดีออนอะธีมออฟปากานินี

บัลเลต์

ในปี ค.ศ. 1939 มิคาอิล ฟ็อกกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย ได้ติดต่อขออนุญาตรัคมานินอฟเพื่อนำผลงานนี้มาดัดแปลงสำหรับแสดงบัลเลต์เรื่อง ปากานินี โดยได้ขอดัดแปลงวาริเอชันที่ 18 จากบันไดเสียง ดี-แฟลต เมเจอร์ เป็น เอ ไมเนอร์ แทน  บัลเลต์เรื่องนี้ออกแสดงครั้งแรกที่รอยัลโอเปราเฮาส์ กรุงลอนดอน โดยคณะเดอะรอยัลบัลเลต์

วัฒนธรรมสมัยนิยม

ภาพยนตร์เรื่อง Somewhere in Time (1980) ของฌองโนต์ ชวาร์ก นำแสดงโดยคริสโตเฟอร์ รีฟ และเจน ซีมัวร์ สร้างจากนวนิยายเรื่อง Bid Time Return ของริชาร์ด แมททีสัน ใช้วาริเอชันที่ 18 ในบันไดเสียง ดี-แฟลต เมเจอร์  เป็นดนตรีแบกกราวด์ในภาพยนตร์เกือบทั้งเรื่อง
กาหลง

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

กาหลงเป็นไม้พุ่ม สูง 1-3 เมตร ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่หรือเกือบกลม ปลายเว้าลงมาสู่เส้นกลางใบลึกเกือบครึ่งแผ่นใบ ปลายแฉกทั้งสองข้างแหลม ปลายเส้นกลางใบมีติ่งเล็กแหลม ผลัดใบในฤดูหนาวระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคม และจะแตกใบใหม่ราวเดือนเมษายนถึงเดือนพฤษภาคม ดอกออกหลังจากใบใหม่แตกออกมาแล้ว ดอกสีขาว มีลักษณะเป็นช่อดอกสั้นๆ ออกตรงข้ามกับใบที่อยู่ตอนปลายกิ่ง มี 3-10 ดอก ฝักแบน คล้ายรูปขอบขนาน ปลายและโคนฝักสอบแหลม ปลายฝักมีติ่งแหลม ขอบฝักเป็นสันหนา มี 5-10 เมล็ด เมล็ดเล็กคล้ายรูปขอบขนาน

การกระจายพันธุ์

เราไม่สามารถบอกได้ว่ากาหลงมีถิ่นกำเนิดมาจากไหนเพราะมีการปลูกเลี้ยงกันอย่างกว้างขวาง มันอาจมีถิ่นกำเนิดมาจากประเทศมาเลเซีย, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ กาหลงนิยมปลูกเป็นไม้ประดับกันอย่างแพร่หลายทั่วเขตร้อน อาจทำให้มีบางส่วนหลุดรอดจากพื้นที่ปลูกเลี้ยงในบางพื้นที่จนกลายเป็นต้นไม้ตามธรรมชาติในคาบสมุทรเคปยอร์ก (Cape York Peninsula) ออสเตรเลีย
อาเธน่า อาซามิยะ

ประวัติตามท้องเรื่อง

ทุกปีที่มีการจัดการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส อาเธน่าจะเปลี่ยนชุดใหม่ๆทุกปี และเธอยังเป็นเพื่อนกับเคียว และยูกิอีกด้วย ในปี 2003 เธอได้ตั้งทีมใหม่ใช่ชื่อว่า ไฮสคูลเกิร์ลทีม ประกอบด้วย มาลิน และ ฮินาโกะ ชิโจ และในหนังสือการ์ตูนเธอยังมีส่วนร่วมในการช่วย คางูระ จิซึรุ ปราบโอโรจิ

ละคร

Athena: The Awakening From the Ordinary Life ละครญี่ปุ่นที่มีอาเธน่าเป็นตัวเอก มีออกวางจำหน่ายใรูปแบบ VHS
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 11

The Notorious Fierce Fourteen

ผู้เข้ารอบ 33 คนได้เดินทางไปที่ซาน เฟอร์นันโด วอลลีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อพบกับ อัลฟ่า เจย์ และ เบต้า เจย์ (เจย์ มานูเอล และ มิส เจย์) ที่รออยู่ในสถาบัน “Top Model Institute of Technology” พวกเธอได้ผ่านการวิจารณ์และประเมินการเดินแบบ หลังจากนั้นไทร่า บ็อต (ไทร่า แบงก์ส) ก็มาเจอสาวๆ และเริ่มการสัมภาษณ์รายบุคคล ในระหว่างนั้น ไอซิสก็เปิดเผยว่าเธอแปลงเพศจากชายเป็นหญิง สร้างความประหลาดใจให้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ 20 คนที่ผ่านเข้าสู่รอบถัดมาได้ถ่ายภาพครั้งแรกในชุดสีน้ำเงินเมทัลลิครัดรูปเต็มตัว หลังจากการคัดเลือกรอบสุดท้าย ก็ได้สาวๆทั้งหมด 14 คนผ่านเข้ารอบเพื่อแข่งขันในรายการ
อัลโลซอรัส

โครงกระดูก

กระดูกสั้นหลังของ อัลโลซอร์รัส ได้รับการประมาณ โดย James Madsen ว่ามีประมาณ 50 ชิ้น ขณะที่ Gregory Paul พิจารณาว่ามากเกินไปและแนะนำ 45 ชิ้น หรือน้อยกว่า โดยกระดูกของอัลโลซอร์รัส มีช่องกลวงในคอและกระดูกสันหลัง ช่องว่างดังกล่าวซึ่งพบได้ใน เทอโรพอดสมัยใหม่ (ซึ่งก็คือนก) กระดูกแขนมี3ข้อต่อ และปลายแขนได้ค่อนข้างสั้นกว่าแขน นิ้วมีสามนิ้ว ขาแข็งแรงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เท้ามีนิ้วสามนิ้ว ด้วยร่างกายที่ผอมเพรียวและโครงกระดูกที่เต็มไปด้วยโพรงอากาศ ทำให้อัลโลซอรัสเป็นเทอโรพอดที่มีความว่องไวกว่า ไดโนเสาร์ไดสกุล อัลโลซอร์ ส่วนใหญ่
เคยเชื่อว่ามันมักจะล่าพวกซอโรพอดทั่วไป แต่จากการศึกษา เชื่อว่า อัลโลซอรัสก็อาจจะดักซุ่มโจมตีเหยื่อขนาดกลางด้วย บางทีก็ล่า เทอโรพอดอื่นที่มีขนาดเล็กกว่า อย่าง เซอราโตซอรัส (อังกฤษ:Ceratosaurus) ถือเป็นนักล่าลำดับบนสุดของห่วงโซ่อาหารยุคจูแรคสิค

บิ๊กอัล (Big Al)

หนึ่งในตัวอย่างที่สำคัญมาก คือการพบ ฟอสซิล อัลโลซอรัส ในปี 1991 เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ถึง 95% และได้ถูกตั้งชื่อ ว่า บิ๊กอัล มีความยาว 8เมตร (26ฟุต) ถูกค้นพบที่ รัฐไวโอมิงซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกา โดย ทีมธรณีวิทยา ยูนิเวอร์ซิตี้ ออฟ ไวโอมิง โดยร่วมกับพิพิธภัณฑ์ Rockies บิ๊กอัลเป็นโครงกระดูกที่สมบูรณ์ที่สุด โดยโครงกระดูกส่วนใหญ่มีความสมบูรณ์เพียง 87% เท่านั้น โดย สาเหตุการตายของ บิ๊กอัล เกิดจากการติดเชื้อที่และการบาดเจ็บที่กระดูกเท้าขวา ที่อาจมีผลต่อการเคลื่อนไหวและการล่าเหยื่อ
อัลโลซอรัสมีการขุดพบเป็นซากฟอสซิลจำนวนมาก จากที่ต่าง ๆ ทั่วโลก ทำให้มีการวิจัยรุดหน้าไปมาก จากการที่ขุดพบฟอสซิลกระดูกต่าง ๆ มากถึง 1,000 ชิ้นในแหล่งเดียว ทำให้นักวิทยาศาสตร์ตั้งข้อสังเกตว่า พวกมันมีพฤติกรรมล่าเหยื่อเป็นฝูง แบบ สิงโต หรือ สุนัขป่า ในปัจจุบัน เพื่อสามารถล้มไดโนเสาร์ขนาดยักษ์ของยุคจูราคสิคได้

การดำรงอยู่และสภาพแวดล้อม

มอร์ริสัน ฟอร์เมชั่น ชั้นหินตะกอนที่พบในตะวันตกของสหรัฐอเมริกาแหล่งอุดมสมบูรณ์ที่สุดของซากดึกดำบรรพ์ไดโนเสาร์ในอเมริกาเหนือ อุดมไปด้วยฟอสซิลซากดึกดำบรรพ์ของสาหร่ายสีเขียว, รา, มอส, เฟิร์น รวมถึงการค้นพบฟอสซิลหอย ปลา, กบ จระเข้ และสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำหลายชนิด รวมถึงไดโนเสาร์หลายสายพันธุ์ เทอโรพอด เช่น เซอราโตซอรัส, ทอร์วอซอรัส และซอโรพอด เช่น อะแพทโตซอรัส, บราคิโอซอรัส, คามาราซอรัส, และดิปโพลโดคัส ไดโนเสาร์ในกลุ่มสะโพกนก (Ornithischia) เช่น แคมป์โทซอรัส และสเตโกซอรัส
อัลโลซอรัส กับ เทอโรพอด อื่นอย่าง เซอราโตซอรัส และทอร์วอซอรัส ทั้งในสหรัฐอเมริกาและโปรตุเกส ปรากฏว่ามีนิเวศที่แตกต่างกันตามกายวิภาคและตำแหน่งของซากดึกดำบรรพ์ในโปรตุเกส เซอราโตซอรัส และทอร์วอซอรัส จะอาศัยอยู่ไกล้กับแหล่งน้ำ และได้เปรียบใน สภาพแวดล้อม และภูมิประเทศ ทำให้กายวิภาคที่มีร่างกายสูงขึ้น กะโหลกศีรษะแคบฟันขนาดใหญ่กว้าง ในขณะที่อัลโลซอรัสมีพัฒนาร่างกายให้มีขนาดเล็กลง ขายาวขึ้นแต่คล่องแคล่วน้อยลง ทำให้อัลโลซอรัส อาจกลายเป็น อาหารของ เซอราโตซอรัส และทอร์วอซอรัส ได้จากการเสียเปรียบใน สภาพแวดล้อม และการมีขนาดให้เล็กลง ความคล่องแคล่วน้อย โดยมีฟอสซิลส่วนขาของ อัลโลซอรัส ที่มีรอยฟันของ เทอโรพอดอื่นอาจเป็น เซอราโตซอรัส และทอร์วอซอรัส โดยสรุปได้ว่า อัลโลซอรัส ที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นดี จะมีขนาดร่างกายและความคล่องแคล่วเสียเปรียบ พวก เทอโรพอด อื่นที่เคยเป็นเหยื่อของมันอย่าง เซอราโตซอรัส และทอร์วอซอรัส
กระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรม

ภาพรวม

กระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมเป็นภาวะนามธรรมของระบบคอมพิวเตอร์ ตัวอย่างเช่น ตัวแบบของฟอน นอยแมน (Von Neumann architecture) เป็นกระบวนทัศน์สำหรับคอมพิวเตอร์แบบลำดับ สำหรับการคำนวณแบบคู่ขนานมีกระบวนทัศน์ที่เป็นไปได้หลายกระบวนทัศน์ซึ่งมีหลายวิธีการที่โปรเซสเซอร์สามารถติดต่อกันได้ วิธีการพื้นฐานเช่น การใช้หน่วยความจำร่วมกัน การส่งข้อมูลให้กับหน่วยความจำอื่น หรือใช้ทั้งสองวิธีร่วมกัน 
ภาษาโปรแกรมหนึ่ง ๆ สามารถรองรับกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์ ตัวอย่างเช่น ภาษา C++ หรือ Object Pascal สามารถใช้เขียนได้ทั้งแบบการโปรแกรมเชิงกระบวนการ และการโปรแกรมเชิงวัตถุ หรือทั้งสองแบบในโปรแกรมเดียวกัน ผู้ออกแบบซอฟต์แวร์ และผู้เขียนโปรแกรมจะเป็นผู้ตัดสินใจว่าโปรแกรมจะเขียนแบบใด 
การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ ผู้เขียนโปรแกรมจะมองโปรแกรมในลักษณะที่เป็นการทำงานร่วมกันของวัตถุ ในขณะที่การโปรแกรมเชิงฟังก์ชันจะมองการทำงานของโปรแกรมในลักษณะลำดับของการประเมินฟังก์ชันแบบไม่มีสถานะ เมื่อเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ หรือระบบให้ประมวลผลแบบหลายโปรเซสเซอร์ การโปรแกรมเชิงกระบวนงาน ผู้เขียนโปรแกรมจะมองแอพลิเคชันในลักษณะเซตของกระบวนงานที่ทำพร้อม ๆ กัน ซึ่งทำงานบนโครงสร้างข้อมูลที่ใช้ร่วมกันทางตรรกะ 
เช่นเดียวกับกลุ่มของวิศวกรรมซอฟต์แวร์ที่ต่างกันที่สนับสนุนวิธีการที่แตกต่างกัน ภาษาโปรแกรมแต่ละภาษาก็สนับสนุนกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมที่แตกต่างกัน ภาษาโปรแกรมบางภาษาถูกออกแบบมาสำหรับกระบวนทัศน์การโปรแกรมกระบวนทัศน์เดียว (เช่น Smalltalk สนับสนุนเฉพาะการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ Haskell สนับสนุนเพียงการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน เป็นต้น) ในขณะที่ภาษาโปรแกรมอื่น ๆ สนับสนุนกระบวนทัศน์การโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์ (เช่น Object Pascal, C++, Java, C#, Visual Basic, Common Lisp,Scheme, Perl, Python, Ruby, Oz and F#) กระบวนทัศน์การโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์เป็นที่รู้กันดีว่ามีเทคนิคอะไรบ้างที่หายไปและมีเทคนิคอะไรบ้างที่ทำได้ ตัวอย่างเช่น กระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน ไม่ยอมให้มีการใช้ side-effects ส่วนการเขียนโปรแกรมเชิงโครงสร้างไม่ยอมให้มีคำสั่ง goto ด้วยเหตุผลนี้ กระบวนทัศน์การโปรแกรมใหม่ มักพิจารณาหลักยึด หรือเข้มงวดมาก โดยยึอถือตามกระบวนทัศน์ก่อนหน้า การหลีกเลี่ยงเทคนิคที่แน่นอนสามารถทำให้การพิสูจน์ทฤษฎีเกี่ยวกับความถูกต้องของโปรแกรมหรือการทำความเข้าใจพฤติกรรมของมันทำได้ง่ายขึ้น

ภาษาโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์

ดูเพิ่ม: List of multi-paradigm programming languages 
ภาษาโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์เป็นภาษาโปรแกรมที่สนับสนุนกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมมากกว่าหนึ่งกระบวนทัศน์ เช่นภาษา Leda ซึ่งสร้างขึ้นโดย Timothy Budd เขาได้ใส่แนวคิดกับภาษาดังนี้ "แนวคิดของภาษาโปรแกรมหลายกระบวนทัศน์ คือการจัดเตรียมกรอบงานสำหรับผู้เขียนโปรแกรมให้สามารถเขียนโปรแกรมได้หลายวิธี สามารถรวมกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมต่าง ๆ ได้อย่างอิสระ" จุดมุ่งหมายของภาษานี้ คือการยอมให้ผู้เขียนโปรแกรมใช้เครื่องมือที่ดีที่สุดสำหรับงานของเขา การยอมรับว่าไม่มีกระบวนทัศน์การโปรแกรมใดที่แก้ได้ทุกปัญหาด้วยวิธีการที่ง่ายที่สุดหรือมีประสิทธิภาพมากที่สุด ภาษาโปรแกรมอีกภาษาหนึ่งที่รู้จักกันดี คือ C# F# และอีกภาษาหนึ่งคือ Oz ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มตรรกะ และสามารถเขียนโปรแกรมได้ทั้งแบบฟังก์ชัน เชิงวัตถุ และการทำงานพร้อมกัน รวมถึงกระบวนทัศน์การโปรแกรมอื่น ๆ ด้วย Oz ถูกออกแบบมามากกว่า10 ปี เพื่อที่รวมกระบวนทัศน์การโปรแกรมแบบต่าง ๆ อย่างกลมกลืน กระบวนทัศน์การโปรแกรมได้จัดเตรียมวิธีการและโครงสร้างสำหรับการประมวลผลโปรแกรมสำหรับผู้เขียนโปรแกรม
การจัดการทรัพยากรมนุษย์

การจัดการทรัพยากรมนุษย์ หรือ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ คือ การใช้กลยุทธ์เชิงรุกที่มีความสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่องในการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีคุณค่ามากที่สุดในองค์กร นั่นคือบุคคลที่ทำงานทั้งกรณีที่ทำงานรวมกันและกรณีที่ทำงานคนเดียวเพื่อบรรลุเป้าหมายในการประกอบธุรกิจใดๆ  กลยุทธ์ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์นั้นจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วไปตามเวลาและสถานการณ์ จึงต้องมีการพัฒนาและปรับปรุงตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ในธุรกิจหลากหลายประเภทและขนาดจึงมีแผนกหรือหน่วยงานที่ทำหน้าที่ในการจัดการทรัพยากรมนุษย์โดยเฉพาะ ซึ่งขนาดของแผนกหรือหน่วยงานนั้น จะมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับขนาดของธุรกิจเองรวมถึงความสำคัญของทรัพยากรมนุษย์ด้วยว่าสำคัญยิ่งยวดมากน้อยเพียงใด การจัดการทรัพยากรมนุษย์ถือเป็นทั้งทฤษฎีในเชิงวิชาการและแบบปฏิบัติในธุรกิจที่ศึกษาวิธีการบริหารแรงงานทั้งในภาคทฤษฎีและปฏิบัติ

แนวคิด

ปัจจุบันการบริหารจัดการและบริหารทรัพยากรมนุษย์มีสำคัญเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อองค์กรต่างๆ ทั้งในภาคธุรกิจเอกชน หรือแม้กระทั่งในหน่วยงานภาคราชการเอง เพราะไม่ว่าองค์กรจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไปในทางใด ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับตัวบุคคลทั้งสิ้น จึงอาจกล่าวได้ว่า ตัวชี้วัดความสำเร็จอย่างยั่งยืนขององค์กรนั้นอยู่ที่ "คุณภาพของคน" ในองค์กรนั้นๆ
ก่อนที่องค์กรต่างๆ จะเริ่มเห็นความสำคัญของการจัดการทรัพยากรมนุษย์นั้น บุคคลเคยถูกมองเห็นว่าเป็นเพียงแค่ปัจจัยการผลิต หรือให้ความสำคัญเป็นแค่แรงงานหรือกำลังคน แต่ในปัจจุบัน บุคคลได้รับการนิยามใหม่พัฒนาความสำคัญเป็น "ทรัพยากรมนุษย์" ส่วนแผนกหน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับบุคคลในองค์กรก็กำลังเปลี่ยนบทบาทจาก "งานบริหารบุคคลและธุรการ" ไปเป็น "การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์" ซึ่งเปลี่ยนจากการจัดการเฉพาะหน้า ไปเป็นการใช้กลยุทธ์เข้ารุกอย่างเต็มตัวและต่อเนื่องไปในระยะยาว
ปรากฏการณ์การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ แพร่หลายอย่างมากใน สาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ภาคปฏิบัติ (HR Practice) อย่างไรก็ตามเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ย่อมมีฐานความคิดทางวิชาการเกื้อหนุนอยู่เบื้องหลัง การจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้อย่างถ่องแท้ จึงจำเป็นต้องเข้าใจหลักทางความคิดด้วย จากการทบทวนเอกสารทางวิชาที่เกี่ยวข้อง กับการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ในเบื้องต้น พบว่ามีการพัฒนาตัวแบบ เกี่ยวกับเรื่องนี้จากนักคิดนักวิจัยใน 2 กลุ่มประเทศสำคัญ คือ กลุ่มนักคิดในประเทศสหรัฐอเมริกา และกลุ่มนักคิดในสหราชอาณาจักร โดยสามารถจำแนกกลุ่มทางความคิดได้ดังนี้
โรงเรียนมัธยมทันว็อน

เหตุการณ์

เมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2014 เรือข้ามฟากเกาหลีใต้ เอ็มวี เซว็อล ประสบเหตุพลิกคว่ำ ระหว่างบรรทุกผู้โดยสาร 475 คน จากเมืองอินช็อนไปยังเกาะเชจู ทำให้มีผู้เสียชีวิต 304 ราย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักเรียนและอาจารย์ของโรงเรียน
โรงเรียนถูกปิดไปจนถึงวันที่ 24 เมษายน และกลับมาเปิดเรียนอีกครั้งสำหรับนักเรียนที่รอดชีวิต ซึ่งมีจำนวนเพียง 75 คนเท่านั้น ริบบินสีเหลืองถูกผูกติดกับประตูทางเข้าโรงเรียน มีดอกไม้จำนวนมากถูกนำมาวางไว้ และข้อความไว้อาลัยและให้กำลังใจประดับประดาตลอดทางเข้าโรงเรียน อนุสรณ์ชั่วคราวตั้งอยู่ในโรงยิมบาสเกตบอลของโรงเรียน บริเวณใกล้ ๆ มีชั้นวางดอกไม้จัดไว้สำหรับวางรูปและป้ายชื่อ รวมถึงรูปถ่ายของผู้เสียชีวิตและสูญหายในเหตุการณ์ครั้งนี้
ต่อมารองผู้อำนวยการของโรงเรียน คัง มิน-กยู ผู้รอดชีวิตจากเหตุเรือเฟอร์รี่ ฆ่าตัวตายหลังจากเกิดเหตุไม่ถึงสัปดาห์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4311

รายละเอียดของเส้นทาง

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4311 เป็นถนนเลี่ยงตัวเมืองพังงา ซึ่งแต่เดิมคือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 415 โดยเริ่มจากแยกวังหมอแกงซึ่งที่แยกนี้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ได้เปลี่ยนเส้นทางไปยังเขานางหงษ์ ในขณะที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4311 ได้วิ่งตรงไปทางตะวันออกซึ่งเป็นเส้นทางที่ใกล้กว่าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 เป็นทางลัดจากจังหวัดพังงาไปจังหวัดกระบี่ มีระยะทางประมาณ 22 กิโลเมตร แบ่งเป็น 2 ช่องจราจรแต่ละทิศทางโดยมีเกาะกลางกั้น
ฮอสเอกซ์พี

ประวัติ

โครงการ HOSxP ริเริ่มโดย ภก.ชัยพร สุรเตมีย์กุล โดยเป็นโครงการทดลองพัฒนาระบบสารสนเทศใช้เองภายในโรงพยาบาลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการให้บริการผู้ป่วย และช่วยลดภาระในการทำรายงานประจำเดือนของฝ่ายต่าง ๆ โครงการเริ่มพัฒนาเมื่อกลางปี พ.ศ. 2542 โดยเริ่มต้นพัฒนา ระบบเวชระเบียน เป็นระบบแรก ตามด้วยระบบผู้ป่วยใน และระบบห้องจ่ายยา หลังจากพัฒนาและแก้ไขได้ประมาณ 1 ปี ก็ได้มีทีมงานจากสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดร้อยเอ็ด นำทีมโดย นายแพทย์ไพบูลย์ เพ็ญสุวรรณ ติดต่อดูงาน และทำแผนนำไปใช้ใน 10 โรงพยาบาลชุมชนนำร่อง ในจังหวัดร้อยเอ็ด ประกอบด้วย โรงพยาบาลจตุรพักตรพิมาน โรงพยาบาลโพชัย โรงพยาบาลหนอกพอก โรงพยาบาลเมยวดี โรงพยาบาลศรีสมเด็จ โรงพยาบาลจังหาร โรงพยาบาลเมืองสรวง โรงพยาบาลปทุมรัตน์ โรงพยาบาลพนมไพร และโรงพยาบาลโพนทราย
หลังจากนั้น 1 ปี ทีมงานจากโรงพยาบาลโพธาราม ซึ่งเป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาด 340 เตียง นำทีมโดย นายแพทย์สมบูรณ์ นันทานิช และ ภก.สุชัย อุดมคำ ได้มาติดต่อดูงานและตัดสินใจนำไปใช้ โดยเชิญผู้พัฒนาไปช่วยดูแลและปรับปรุงระบบเดือนละ 1 ครั้งเป็นระยะเวลา 2 ปี และในปี พ.ศ. 2547 นายแพทย์สุเพียว อึ้งวิจารย์ปัญญา ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลโพธาราม ก็ได้ประกาศสนับสนุนให้มีการนำฮอสเอกซ์พีไปใช้ในโรงพยาบาลชุมชนที่ยังไม่มีซอฟต์แวร์แอปพลิเคชันใช้ หรือมีใช้แต่ไม่รองรับกับระบบการทำงานทั้งหมด เช่น โปรแกรม STAT 2 และได้จัดทำเป็นหนังสือเชิญชวนไปยังโรงพยาบาลต่าง ๆ ทั่วประเทศ
ปัจจุบันได้มีอาสาสมัครจากหลายโรงพยาบาล มาช่วยทดสอบและพัฒนา และมีผู้นำโครงการคือ ชัยพร สุรเตมีย์กุล - ปัจจุบันทำงานใน บริษัทบางกอกเมดิคัลซอฟต์แวร์ จำกัด (ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้จัดการโครงการ และผู้พัฒนาหลัก)

ที่มาของชื่อ

ฮอสเอกซ์พี (HOSxP) เดิมชื่อ KSK-HDBMS แต่เนื่องจากชื่อเดิมเรียกยาก จึงได้ตั้งชื่อใหม่เป็น HOSxP ซึ่งมาจากคำว่า Hospital และ Experience และยังสื่อถึงภาพลักษณ์ของการใช้งานซอฟต์แวร์ ที่ในแต่ละหน้าจอ จะมีธีมที่เหมือนกับใช้งานในวินโดวส์
ฝ้ายคำ

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

ฝ้ายคำเป็นไม้ต้น ผลัดใบ สูง 7-15 เมตร เปลือกเรียบ กิ่งก้านคดงอ ใบเรียงเวียนสลับ ใบเดี่ยว รูปหัวใจ โคนใบเว้าขอบเป็นคลื่น ปลายใบแยกเป็น 5 แฉกแหลม ขอบใบมีขนสั้นนุ่ม ใบแก่ร่วงเปลี่ยนเป็นสีออกแดง ออกดอกเป็นช่อสีเหลืองออกที่ปลายกิ่ง บานทีละดอก กลีบดอกบาง มี 5 กลีบ งุ้มเข้าเป็นรูปทรงถ้วย (คล้ายดอกฝ้าย แต่มีสีเหลืองทอง) เมื่อบานมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 6-8 เซนติเมตร มีเกสรเพศผู้สีเหลืองจำนวนมาก โค้งขนาดไม่เท่ากัน รังไข่มีขน ผลรูปไข่กลับ กว้าง 2.5-3.0 เซนติเมตร ยาว 5-7 เซนติเมตร เมื่อแก่แตก 3-5 พู ภายในมีเมล็ดรูปไตสีน้ำตาล หุ้มด้วยปุยขาวคล้ายปุยฝ้าย
อัศวัตถามา

กำเนิดและชีวิตก่อนสงครามทุ่งกุรุเกษตร

อัศวัตถามา เป็นบุตรชายของโทรณาจารย์กับนางกฤปี น้องสาวของกฤปะ หรือ กฤปาจารย์  โทรณาจารย์ทำการสวดอ้อนวอนอย่างหนักหลายปีเพื่อให้พระศิวะทรงโปรดและทรงประทานบุตรให้แก่ตน เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี พระศิวะจึงเสด็จลงมาหาพร้อมกับทรงประทานบุตรให้แก่โทรณาจารย์ อัศวัตถามาเกิดมาพร้อมกับอัญมณีบนหน้าผากซึ่งอัญมณีบนหน้าของอัศวัตถามาทำให้มีอำนาจเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ต่ำกว่ามนุษย์ นอกจากนี้ยังสามารถป้องกันความหิวกระหายและความเมื่อยล้าได้อีกด้วย แม้ว่าโทรณาจารย์จะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ แต่มีชีวิตที่เรียบง่ายของพวกพราหมณ์ด้วยทรัพย์สินและเงินทองเพียงเล็กน้อย ทำให้ครอบครัวของอัศวัตถามาในวัยเด็กมีความยากลำบากเป็นอย่างมากและไม่มีเงินพอได้ซื้อนมให้อัศวัตถามากิน โทรณาจารย์จึงออกเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากท้าวทรุปัท กษัตริย์แห่งแคว้นปัญจาละ และเป็นสหายร่วมสำนักกับโทรณาจารย์ โทรณาจารย์ได้เข้าไปพบและแจ้งว่าตนคือสหายเก่า แต่ท้าวทรุปัทแสดงออกถึงอาการรังเกียจและปฏิเสธไมตรีแต่เดิม ทำให้โทรณาจารย์แค้นใจมากและเดินทางออกจากแคว้นปัญจาละ โทรณาจารย์ออกเดินทางไปยังเมืองหัสตินาปุระ และได้สำแดงวิชาการยิงธนูอันแกร่งกล้าในนครหัสตินาปุระแห่งนี้ เมื่อเรื่องการยิงธนูของโทรณาจารย์ไปถึงพระกรรณของท้าวภีษมะ กษัตริย์ของนครหัสตินาปุระในช่วงนั้น ท้าวภีษมะจึงได้ขอให้โทราจารย์รับเหล่าบุตรของพระองค์ให้เป็นศิษย์ของโทรณาจารย์  โทรณาจารย์จึงรับเหล่าบุตรของท้าวภีษมะไว้เป็นศิษย์และสั่งสอนไปพร้อมกับอัศวัตถามา ซึ่งเป็นบุตรของตนเอง
ดุสิต

ดุสิต คือสวรรค์ชั้นที่ 4 ในฉกามาพจร มีท้าวสันดุสิตเป็นจอมเทพ

ความเชื่อ

พระโคตมพุทธเจ้าตรัสถึงสวรรค์ชั้นดุสิต ว่าเป็นสวรรค์ชั้นที่ 4 อยู่สูงกว่ายามา แต่ต่ำกว่านิมมานรดี มีท้าวสันดุสิตเป็นจอมเทพ ไตรภูมิพระร่วงระบุว่าสวรรค์ชั้นนี้อยู่สูงกว่าชั้นยามาไป 168,000 โยชน์ มีปราสาทแก้ว ปราสาททอง ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีสวน สระบัวสวยงามยิ่งกว่าสวรรค์ชั้นที่อยู่ต่ำกว่า เป็นที่ประทับของพระโพธิสัตว์ทั้งหลายและว่าที่พระอัครสาวก ในปัจจุบันพระศรีอริยเมตไตรยและว่าที่พระอัครสาวกของพระองค์จึงประทับอยู่ ณ ภูมินี้
อายุของเทวดาในชั้นดุสิตยาวนานถึง 4,000 ปีทิพย์ ซึ่งเท่ากับ 576,000,000 ของปีมนุษย์
เอาฟ์แอร์ชตันเดินเอาส์รูอีเนิน

ประวัติ

ในปี ค.ศ. 1949 เยอรมนีตะวันออกในความควบคุมของสหภาพโซเวียตภายใต้การยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตรได้กลายเป็นรัฐสังคมนิยมในนาม "สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน" สำหรับเพลงชาติของรัฐใหม่นั้น ประพันธ์บทร้องโดย โยฮัน โรเบิรต์ เบชเชอร์ กวีผู้ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ส่วนทำนองนั้น ได้มีการสรรหาดนตรีที่สามารถร้องเข้ากับบทประพันธ์ของเบชเชอร์ โดยผลงานของฮานส์ อิสเลอร์ เป็นผลงานที่ได้รับเลือก
เนื้อหาของบทเพลงสะท้อนถึงช่วงเริ่มแรกของการแบ่งแยกเยอรมัน ซึ่งในเวลานั้นชาวเยอรมันส่วนมากเห็นว่ากระบวนการรวมพื้นที่เยอรมนีที่ถูกยึดครองทั้งหมดได้ดำเนินไปอย่างเหมาะสมและเป็นธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ บทร้องของเบชเชอร์จึงมีการเน้นความหมายถึง "ความเป็นหนึ่งเดียว" ในหลายจุด และใช้ร่วมกับคำว่า "ปิตุภูมิ" (einig Vaterland) เพื่อสื่อความหมายถึงประเทศเยอรมนีทั้งหมด  อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าแนวคิดดังกล่าวก็ไม่เหมาะสมกับบริบทของสงครามเย็นที่ยิ่งอบอวลมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการสร้างกำแพงเบอร์ลินโดยรัฐบาลเยอรมนีตะวันออกในปี ค.ศ. 1961
ในปี ค.ศ. 1973 เยอรมนีตะวันออกและเยอรมนีตะวันตกได้เข้าเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติพร้อมกัน หลังจากมีการเจรจาหลายครั้งระหว่างทั้งสองรัฐบาลเพื่อหารือข้อตกในการได้รับการรับรองสถานภาพร่วมกัน  ต่อมาจึงมีการยกคำว่า "เยอรมนี" ออกจากรัฐธรรมนูญของเยอรมนีตะวันออก และมีการใช้เพียงทำนองเพลงชาติบรรเลงสำหรับโอกาสที่เป็นทางการเท่านั้น ไม่มีการประพันธ์บทร้องใหม่ขึ้นมาแทนที่บทร้องของเบเชอร์ ซึ่งยังคงมีการใช้อยู่ในลักษณะไม่เป็นทางการ โดยเฉพาะหลังจากจุดเปลี่ยนทางการเมือง (เยอรมัน: die Wende) ในช่วงปลาย ค.ศ. 1989 ทันทีที่เกิดความชัดเจนว่าประเทศได้เคลื่อนไหวไปสู่การรวมชาติ สถานีโทรทัศน์ของเยอรมนีตะวันออกได้กลับมาดำเนินการและใช้เพลงนี้เป็นสัญญาณการปิดสถานี (sign-off) ทุกคืน โดยใช้เพลงฉบับขับร้องประกอบการบรรเลงเพลงด้วยวงซิมโฟนีพร้อมภาพประกอบเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจของเยอรมนีตะวันออก
"เอาฟ์แอร์ชตันเดินเอาส์รูอีเนิน" ได้ยุติความเป็นเพลงชาติเมื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมันสลายตัวและเข้าร่วมกับสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในการรวมชาติเยอรมนีเมื่อปี ค.ศ. 1990 ดัสลีดแดร์ดอยท์เชินซึ่งประพันธ์ขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1841 ได้กลับมาเป็นเพลงชาติของเยอรมนีอันเป็นเอกภาพอีกครั้ง  นายกรัฐมนตรีเยอรมนีตะวันออก โลธาร์ เด ไมซิแอร์ ได้เสนอให้เพิ่มบทร้องของเบชเชอร์รวมเข้าไปในเพลงชาติของเยอรมนีด้วย แต่ข้อเสนอนี้ได้รับการปฏิเสธจากนายกรัฐมนตรีเยอรมนีตะวันตก เฮลมุท โคล
ในช่วงสุดท้ายของการออกอากาศเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1990 สถานีวิทยุเบอร์ลินสากล (Radio Berlin International) ซึ่งเป็นสถานีวิทยุนานาชาติของเยอรมนีตะวันออก ได้ใช้เพลงนี้ในฉบับขับร้องเป็นสัญญาณการปิดสถานี