google/wiki40b huggingface dataset:
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ประวัติ

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้พิจารณาเห็นว่าประเทศไทยประสบปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางด้านสาขาทันตแพทยศาสตร์ จึงได้เสนอโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ขึ้น  ทั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตบัณฑิตทันตแพทย์ให้สอดคล้องกับความต้องการของสังคมในปัจจุบัน รวมทั้งเป็นแหล่งศึกษา ค้นคว้าวิจัย และให้บริการทางวิชาการด้านทันตแพทยศาสตร์ ด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์ และด้านสาธารณสุข ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาประเทศโดยรวม
โดยจัดการศึกษาที่มีพื้นฐานบนหลักการ Community Oriented ให้นักศึกษาได้รับรู้ปัญหาสุขภาพรวมทั้งสุขภาพช่องปากของชุมชน ตั้งแต่เริ่มศึกษาในหลักสูตร ทั้งนี้ เพื่อให้ได้บัณฑิตที่เข้าใจกับความต้องการของประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ และการจัดการเรียนการสอนเป็นหน่วยการเรียน (Block Or Module) ลักษณะวิชาที่จัดสอนมีลักษณะบูรณาการของเนื้อหาวิชาหลายๆ วิชารวมกัน โดยเป็นการศึกษาที่ใช้ปัญหาทางทันตแพทยศาสตร์และทันตสาธารณสุขเป็นหลัก (Problem Based Learning) เน้นการศึกษาภาคสนามและการฝึกปฏิบัติในชุมชน (Community Based Learning)

ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต

หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพช่องปาก (หลักสูตรนานาชาติ) Doctor of Philosophy Programme (Oral Health Science), Ph.D. (Oral Health Science)
องค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพช่องปาก (Oral Health Science) หรือทันตแพทยศาสตร์มีพื้นฐานและความสัมพันธ์กับศาสตร์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง อาทิ เช่น วิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์กายภาพ และแพทยศาสตร์ ดังนั้น ในการดูแลสุขภาพช่องปากของประชาชน ทันตแพทย์จึงควรต้องมีความรู้และความชำนาญไม่เพียงแต่ทางทันตกรรมเฉพาะทางที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงานในคลินิก ทันตแพทย์ในปัจจุบันจะต้องเรียนรู้วิทยาศาสตร์พื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ในช่องปาก รวมทั้งการบูรณาการความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์สุขภาพช่องปากขั้นสูงและความรู้วิทยาศาสตร์และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องมาอธิบายสาเหตุของการเกิดโรคในช่องปากหรือพัฒนาแนวทางและวิธีการบำบัดรักษาและป้องกันโรคในช่องปากอย่างมีเหตุมีผลโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์สนับสนุน ซึ่งจะทำให้ทันตแพทย์มีศักยภาพการบำบัดรักษาและป้องกันโรคในช่องปากได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ตลอดจนสามารถแสวงหาและสร้างองค์ความรู้ใหม่ให้เหมาะสมกับบริบทประเทศไทย แก้ไขปัญหาของประเทศ ในปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีหลักสูตรทันตแพทยศาสตร์ในระดับบัณฑิตศึกษาที่ผสมผสานการศึกษาทางคลินิก วิทยาการระบาดและวิทยาศาสตร์สุขภาพช่องปากในลักษณะบูรณาการ และก่อให้เกิดงานวิจัยที่ให้ผลลัพธ์ต่อการปฏิบัติงานของทันตแพทย์ในสายงานต่างๆ ซึ่งได้แก่ การดูแลผู้ป่วยในคลินิกทันตกรรมป้องกันระดับปัจเจกบุคคลและระดับชุมชน ตลอดจนการพัฒนาความรู้ความสามารถสาขาวิทยาศาสตร์พื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับวิชาอื่น
โครงการนี้เป็นความร่วมมือในด้านการเรียนการสอนและการวิจัยของ คณะทันตแพทยศาสตร์ กับคณะต่างๆ ที่เกี่ยวข้องภายในมหาวิทยาลัย อาทิ เช่น คณะสหเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ และภายนอกมหาวิทยาลัย ได้แก่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และ มหาวิทยาลัยในต่างประเทศ โดยเป็นการศึกษาภาคปกติในระบบทวิภาคและจัดวิชาการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ

ประกาศนียบัตรผู้ช่วยทันตแพทย์

เริ่มเปิดการเรียนการสอน เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2556 ซึ่งประกอบไปด้วยการเรียนภาคทฤษฏี จำนวน 16 หน่วยกิต และภาคปฏิบัติ จำนวน 20 หน่วยกิต  ซึ่งเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของหลักสูตรที่ต้องการขยายโอกาสทางการศึกษาและขยายโอกาสในการประกอบอาชีพในงานเกี่ยวกับสาธารณสุขให้แก่ประชาชน อีกทั้งยังช่วยลดปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางด้านทันตกรรม นอกจากนักศึกษาได้ฝึกปฏิบัติงานร่วมกับนักศึกษาทันตแพทย์แล้ว นักศึกษายังได้ฝึกประสบการณ์โดยการฝึกปฏิบัติงานในคลินิกพิเศษ
โรงเรียนบาลีเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ประวัติ

โรงเรียนบาลีเตรียมอุดมศึกษา ให้การศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรสำหรับเป็นพื้นฐานเพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาในคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย มีหลักสูตร 3 ปี ระดับวิชาสามัญเท่ากับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม. 4-5-6) ของกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีวิชาบาลี ธรรม และพระพุทธศาสนาเพิ่มเติม เริ่มเปิดการศึกษาตั้งแต่ พ.ศ. 2492 เป็นต้นมา เดิมมีฐานะเป็นแผนกในสังกัดมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้รับการยกฐานะเป็นโรงเรียนเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2512 ทางโรงเรียนได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการให้ตั้งเป็นโรงเรียนปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2515

อาคารเรียน

โรงเรียนบาลีเตรียมอุดมศึกษาฯ เปิดทำการเรียนการสอนจำนวน 7 ห้องเรียน โดยมีอาคารเรียนหลักสองอาคารคือ อาคารมหาธาตุวิทยาลัย ภายในวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร สำหรับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และอาคารสังฆิกเสนาสน์ราชวิทยาลัย วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร (ตึกถาวรวัตถุ หรือ ตึกแดงวัดมหาธาตุ ด้านติดสนามหลวง) สำหรับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5-6 และเป็นที่ตั้งส่วนอำนวยการโรงเรียนบาลีเตรียมอุดมศึกษาฯ ด้วย
เทวฤทธิ์ มัจฉาชีพ

ประวัติ

ตั้งแต่เทวฤทธิ์สามารถทำคะแนนยิงปืนได้ 600 คะแนนเต็ม ก็มีนักยิงปืนหญิงหลายรายที่สามารถทำได้สูงสุดที่ 400 คะแนนจากการแข่งขันปืนยาวอัดลมที่ระยะสั้นกว่าของพวกเธอเช่นกัน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงเป็นชายเพียงคนเดียวที่ถือครองสถิติโลกจนถึง พ.ศ. 2551
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เทวฤทธิ์ และนักยิงปืนจากตระกูลมัจฉาชีพ เข้าแข่งขันยิงปืนชิงชนะเลิศแห่งเอเชียอาคเนย์ ครั้งที่ 33 ประเภทปืนยาวอัดลมชาย ที่ซึ่งเขาได้อันดับสองถัดจาก พ.ต.ต.วราวุธ มัจฉาชีพ ผู้เป็นพี่ชาย ด้วยคะแนน 685.4 แต่ไม่ได้รับเหรียญเงิน เนื่องด้วยตามกฎการแข่งขันต้องไม่ใช่นักกีฬาจากชาติเดียวกัน
ตำบลพลายวาส

ภูมิศาสตร์

องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส ตั้งอยู่ในตำบลพลายวาส อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฏร์ธานี พื้นที่ส่วนหนึ่งติดต่อกับเทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์ และห่างจากเทศบาลนครสุราษฏร์ธานีประมาณ 18 กม. ตามเส้นทางการคมนาคม โดยมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้

ภูมิประเทศ

พื้นที่ตำบลพลายวาส เป็นพื้นที่ราบลุ่ม พื้นที่บางส่วนเป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ และพื้นที่ไม่มีเอกสารสิทธิ มีทางออกสู่ทะเล ตำบลพลายวาส มีเนื้อที่ประมาณ 92 ตร.กม. หรือประมาณ 57,500 ไร่
วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง

ประวัติ

วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง เกิดวันที่ 25 เมษายน  พ.ศ. 2507 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เริ่มทำงานโฆษณากับ บริษัท ลินตาส ( ประเทศไทย ) จำกัด ในตำแหน่งครีเอทีฟ และ บริษัทโฆษณาระดับแถวหน้าอีกหลายบริษัท และปัจจุบันเป็นผู้กำกับโฆษณาให้กับบริษัท เดอะฟิล์ม แฟคตอรี่ จำกัด มีผลงานด้านโฆษณาเป็นที่รู้จักจำนวนมาก
วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง เริ่มเข้าสู่วงการภาพยนตร์ไทยด้วยการเขียนบทภาพยนตร์เรื่อง 2499 อันธพาลครองเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2540 และ นางนาก ในปี พ.ศ. 2542 มีผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของตนเองเรื่อง ฟ้าทะลายโจร อำนวยการสร้างระหว่าง ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น และ ฟิล์มบางกอก เป็นภาพยนตร์ที่มีความโดดเด่นทางด้านการใช้สีอันฉูดฉาด ซึ่งได้รับการพูดถึงมากด้วยการนำเสนอที่ไม่เหมือนใคร อีกทั้งได้รับรางวัล Dragons & Tigers award for young cinema จาก Vancouver Film Festival, Canada ในปี ค.ศ. 2000 และยังเป็นภาพยนตร์ไทยเรื่องแรกที่ได้รับการคัดเลือกเข้าชิงเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่เมืองคานส์ปี ค.ศ. 2009 อย่างเป็นทางการในสายอันเซอร์เทิล รีการ์ต (Un Certain Regards) หรือ ภาพยนตร์ที่น่าจับตามอง
จากนั้นเขาได้สร้างผลงานการกำกับอันดับสองเรื่อง หมานคร อำนวยการสร้างโดย ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น เป็นการนำเสนอเรื่องราวของสังคมเมืองซึ่งอยู่ในรูปแบบของภาพยนตร์แฟนตาซีเหนือจริง จนได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ ปี ค.ศ. 2004 สาขาการสร้างภาพพิเศษยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังได้ถูกคัดเลือกเข้าร่วมฉายในเทศกาลภาพยนตร์ต่างประเทศในปี ค.ศ. 2004 ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโลคาโน (58th Locarno International Film Festival) ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ , เทศกาลโตรอลโต อินเตอร์เนชั่น ฟิล์ม เฟสติวัล (Toronto International Film Festival) และ งานดรากอล แอนด์ ไทเกอร์ ซีรีส์ (Dragons & Tigers Series) ในเทศกาลแวนคูเวอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล ฟิล์ม เฟสติวัล (Vancouver International Film Festival) อีกทั้งยังได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์แฟนตาเซีย (FANTASIA : NORTH AMERICA’S PREMIER GENRE FILM FESTIVAL) ที่ Montreal ประเทศแคนาดา ครั้งที่ 10 โดยสามารถคว้ารางวัล 2 รางวัลมหาชน Best Asian Film (Bronze Prize) และ Most Groundbreaking Film (Silver Prize) มาครอง และยังมีรางวัลอื่นๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ หมานคร ยังได้รับการยกย่องให้เป็น 1 ใน 10 ของหนังที่ดีที่สุดในโลกปี ค.ศ. 2004 จากนิตยสาร ไทม์แมกกาซีน และด้วยผลงานกำกับภาพยนตร์ที่มีความโดดเด่นเฉพาะตัวทั้ง 2 เรื่อง ทำให้เขาได้รับรางวัลศิลปาธร สาขาภาพยนตร์ ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2549 จัดโดยสำนักงานศิลปวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม เป็นรางวัลจัดขึ้นเพื่อเป็นการสนับสนุน ส่งเสริม ยกย่อง เชิดชูเกียรติศิลปินร่วมสมัยให้มีกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณภาพ
ปี พ.ศ. 2553 อินทรีแดง ภาพยนตร์แอ๊คชั่นแนวซูเปอร์ฮีโร่ ที่สร้างใหม่จาก อินทรีแดง ที่เคยโด่งดังในอดีต ที่สร้างชื่อให้แก่ มิตร ชัยบัญชา อดีตนักแสดงชื่อดังจนกลายเป็นพระเอกอมตะ ไม่ประสบความสำเร็จทางรายได้เลย วิศิษฎ์ ถึงกับประกาศว่าจะไม่สร้างภาคต่อ และจะไม่สร้างภาพยนตร์ต่อไปอีกแล้ว
แต่ล่าสุดปลายปี พ.ศ. 2558 วิศิษฏ์ได้กลับมาสร้างภาพยนตร์เรื่อง "รุ่นพี่" เป็นภาพยนตร์แนววัยรุ่น ลึกลับ ความรักเสมือนดั่งเทพนิยาย (Teenage Horror Romantic Fiction) โดยมีนักแสดงนำคือ ญานนีน ภารวี ไวเกล และ พงศกร โตสุวรรณ
ที-26

ที-26 (รัสเซีย: Т-26) เป็นรถถังขนาดเบา มีใช้ในสหภาพโซเวียต ตั้งแต่ทศวรรษ 1930 กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สอง การออกแบบอาศัยต้นแบบจากรถถัง วิคเกอร์-6 ตัน ของอังกฤษ ซึ่งถือว่าเป็นแบบที่ประสบความสำเร็จกว้างขวางที่สุดแบบหนึ่งในทศวรรษ 1930
นวรัต ไกรฤกษ์

ประวัติ

นายแพทย์นวรัต เกิด 25 มิถุนายน พ.ศ. 2459 เป็นบุตรคนที่ 10 ของมหาเสวกเอก พระยาบุรุษรัตนราชพัลลภ (นพ ไกรฤกษ์)  และเจ้าคำ สืบเชื้อสายจากเจ้าผู้ครองนครแพร่ จบการศึกษาจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย เข้าเรียนที่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าทำงานที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลโรงงานยาสูบ และได้รับทุนไปศึกษาเฉพาะทาง ด้านโรคผิวหนังและกามโรคที่สหรัฐอเมริกา
นายแพทย์นวรัต ถึงแก่กรรม 18 มีนาคม พ.ศ. 2555

ผลงาน

นายแพทย์นวรัตเริ่มเขียนบทความตอบปัญหาทางเพศ ตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2520 ขณะทำงานเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเลิดสิน จากการชักชวนของนายแสง เหตระกูล  เจ้าของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ใช้นามปากกา "หมอนพพร" ปัจจุบันคอลัมน์เสพสมบ่มิสมยังลงตีพิมพ์ทุกวัน เขียนโดยผู้ใช้นามแฝง "ดร. โอ" และ "ดร.คิว ลานทอง"
นอกจากงานเขียนแล้ว นายแพทย์นวรัตยังทำธุรกิจเป็นเจ้าของ สหคลินิคหมอนพพร ศูนย์สุขภาพครอบครัว และขายผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ
อันดับวานร

นิรุกติศาสตร์

คำว่า Primate มีรากศัพท์มาจากภาษาลาติน คำว่า "Primus" ซึ่งแปลว่า "ปฐม" หรือ"ที่หนึ่ง" หรือ"ผู้นำ" ซึ่งมีนัยว่าสัตว์ที่อยู่ในอันดับนี้ เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือสัตว์ทั้งมวล
โยชิฮารุ ฮาบุ

โยชิฮารุ ฮาบุ, เอฟเอ็ม (ญี่ปุ่น: 羽生善治; อักษรโรมัน: Yoshiharu Habu; 27 กันยายน ค.ศ. 1970 — ) เป็นผู้เล่นหมากรุกญี่ปุ่นระดับอาชีพ และเป็นผู้เล่นหมากรุกสากลระดับมาสเตอร์ เขาเรียนหมากรุกญี่ปุ่นภายใต้การฝึกสอนโดยทัตสึยะ ฟูตากามิ (二上達也)

ชีวิตในวัยเด็ก

โยชิฮารุ ฮาบุ เกิดในโทโกโรซาวะ จังหวัดไซตามะ ในปี ค.ศ. 1970 และได้ย้ายไปฮาจิโอจิ กรุงโตเกียวก่อนที่จะเข้าโรงเรียนอนุบาล ฮาบุได้พบกับหมากรุกญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกเมื่อเข้าเรียนประถมศึกษาปีแรกเมื่อเพื่อนของเขาได้สอนวิธีการเดินหมากแต่ละตัว เขาเริ่มหลงไหลในเกมนี้โดยแม่ของเขาได้ส่งเข้าแข่งขันหมากรุกญี่ปุ่น ซึ่งจัดขึ้นที่สโมสรหมากรุกญี่ปุ่นฮาจิโอจิในฤดูร้อนเมื่อปี ค.ศ. 1978 แม้ว่าฮาบุจะเป็นฝ่ายตกรอบอุ่นเครื่องด้วยผลการแข่ง ชนะ 1 แพ้ 2 แต่พ่อแม่ของเขาก็พาไปยังสโมสรหมากรุกญี่ปุ่นทุกสุดสัปดาห์นับตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1978 ฮาบุสามารถพัฒนาฝีมือให้ดีขึ้นได้อย่างรวดเร็ว จนเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นมือสมัครเล่น 5 ดั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1981 ขณะที่มีอายุได้ 11 ปี
ในระหว่างวันที่โรงเรียนประถมศึกษาของเขา ฮาบุได้มีส่วนร่วมในการแข่งขันหมากรุกญี่ปุ่นระดับภูมิภาคและระดับประเทศอย่างสม่ำเสมอของรุ่นเด็กเป็นส่วนใหญ่ ในการแข่งขันเหล่านี้ ฮาบุได้แข่งกับเด็กวัยเดียวกันหลายคนที่จะกลายเป็นผู้เล่นระดับอาชีพในภายหลัง ซึ่งประกอบด้วย โทชิยูกิ โมริอูจิ (森内俊之), ยาซูมิตสึ ซาโต (佐藤康光) และมานาบุ เซ็นซากิ (先崎学) โดยผู้เล่นที่เกิดในช่วงปี ค.ศ. 1970 เหล่านั้น เป็นที่รู้จักกันในฐานะ "รุ่นฮาบุ" ไม่เพียงเพราะพวกเขาเกิดในปีเดียวกัน หากแต่พวกเขายังเป็นผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น
ในเดือนในกรกฎาคม ค.ศ. 1981 ฮาบุผ่านการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันเมจินมือสมัครเล่น ในฐานะที่เป็นผู้แข่งขันที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมาของตัวแทนชานเมืองโตเกียว และชนะการแข่งขันสำหรับนักเรียนชั้นประถมสี่รายการในเดือนสิงหาคมตามมา ส่วนในเดือนเมษายน ค.ศ. 1982 ฮาบุชนะการแข่งขันเมจินโรงเรียนประถม ครั้งที่ 7 (小学生将棋名人戦) เขาได้แสดงถึงความปรารถนาของเขาที่จะเป็นผู้เล่นมืออาชีพ และขอคำแนะนำจากคัตสึยาซุ นากาจิมะ ผู้เป็นเจ้าของชมรมหมากรุกญี่ปุ่นฮาจิโอจิและเป็นนักเรียนของทัตสึยะ ฟูตากามิ โดยฮาบุได้สมัครเรียนที่โรงเรียนฝึกอบรมเด็กฝึกงานมืออาชีพ (奨励会) ในฐานะเป็นนักเรียนของฟูตากามิ และได้รับการยอมรับในฐานะสมาชิกคนต่อมาในปี ค.ศ. 1982

ชีวิตส่วนตัว

ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1996 ฮาบุได้แต่งงานกับนักแสดงและนักร้องหญิงที่ชื่อริเอะ ฮาตาดะ (畠田理恵) ที่ศาลเจ้าฮาโตโนโมริฮาจิมัง ในเซ็นดางายะ กรุงโตเกียว ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสำนักงานใหญ่ของสมาคมหมากรุกญี่ปุ่นแห่งประเทศญี่ปุ่น ทั้งสองได้พบกันครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1994 และประกาศหมั้นอย่างเป็นทางการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1995 มีรายงานว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจถึง 80 นายได้รับมอบหมายให้คุ้มกันพิธี เนื่องจากทั้งสองเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ครั้นในปี ค.ศ. 2012 พวกเขาก็มีลูกสาวด้วยกันสองคน นอกจากนี้ เขายังเป็นหนึ่งในผู้เล่นหมากรุกสากลที่ดีที่สุดในประเทศญี่ปุ่น กับระดับอีโลที่ระดับ 2,415 (ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014)
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ฟิงโกลฟิน (อังกฤษ: Fingolfin) เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม) ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ โนโลฟินเว (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'
ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่ เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์ ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน
แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ
หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์ มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้ สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร
โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจินดา

พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจินดา ประสูติเมื่อวันอังคารที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2370 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 50 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาพลับ (ธดาของพระยาอินทราทิศ (จุ้ย)
เมื่อพ.ศ. 2392 ในสยามเกิดอหิวาตกโรคระบาดอย่างหนักไปทั่วทุกหนแห่ง ผู้คนเสียชีวิตมากมาย พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าจินดา ประชวรด้วยพระโรคอหิวาในเหตุการณ์ครั้งนั้น ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 ว่า
"ฝ่ายที่กรุงเทพมหานคร เมื่อเดือน ๗ แรม ๑ ค่ำ เกิดความไข้ป่วงทั้งแผ่นดิน ไข้นั้นเป็นมาแต่ประเทศฝ่ายทะเล เป็นมาแต่เมืองฝ่ายตะวันตกขึ้นมาก่อน ไข้นั้นเป็นขึ้นมาถึงกรุงเทพมหานคร เป็นขึ้นไปจนถึงเมืองฝ่ายเหนือ เสียพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าเฉลิมวงศ์องค์ ๑ พระองค์เจ้าจินดาองค์ ๑ พระราชธิดา พระองค์เจ้าพวงแก้วองค์ ๑ เสนาบดี เจ้าพระยาบดินทรเดชา ๑..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจินดา สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2392 สิริพระชันษา 23 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุวัดสระเกศเมื่อ พ.ศ. 2393
พระองค์เจ้าจินดาทรงมีพระโอรสและพระธิดา 3 องค์ โดยราชสกุลนี้ไม่มีนามสกุลพระราชทานให้ เนื่องจากในสมัยรัชกาลที่ 6 ซึ่งได้มีการพระราชทานนามสกุลให้แก่พระราชวงศ์นั้น สมาชิกในราชสกุลนี้ไม่มีใครหลงเหลืออยู่แล้ว
1.หม่อมเจ้าแดง 
2.หม่อมเจ้าหญิงยุพา
3.หม่อมเจ้าดารารัตน์ (ประสูติ พ.ศ. 2391 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2421)
พระราชอุดมมงคล (เอหม่อง อุตฺตมรมฺโภ)

ประวัติ

หลวงพ่ออุตตมะ เดิมชื่อ เอหม่อง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2453 ที่หมู่บ้านโมกกะเนียง ตำบลเกลาสะ อำเภอเย จังหวัดเมาะลำเลิง ประเทศพม่า เป็นบุตรคนโตในครอบครัวเชื้อสายมอญ จำนวน 12 คน ของนายโง และนางทองสุก หลังเรียนหนังสือจบจากพม่าเมื่ออายุ 18 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดเกลาสะ ได้ศึกษาภาษาบาลี และพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรมชั้นโท อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดเกลาสะ ได้รับฉายาว่า อุตตมรัมโภ แปลว่า ผู้มีความพากเพียรอันสูงสุด โดยได้ตั้งเจตจำนงที่จะบวชไม่สึกจนตลอดชีวิต
เมื่อ พ.ศ. 2475 อุตตมรัมโภภิกขุสามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอก จากสำนักเรียนวัดปราสาททอง อำเภอเย จังหวัดมะละแหม่ง ต่อมา พ.ศ. 2484 สอบได้เปรียญธรรม 8 ประโยค ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของคณะสงฆ์ในประเทศพม่า ที่สำนักเรียนวัดสุขการี อำเภอสะเทิม จังหวัดสะเทิม อุตตมรัมโภภิกขุจึงได้เดินทางไปศึกษาวิปัสสนากรรมฐานที่วัดตองจอย และวัดป่าเลไลยก์ จนมีความรู้ความสามารถในเรื่องวิปัสสนากรรมฐาน ตลอดจนวิชาไสยศาสตร์และพุทธาคมเป็นอย่างดี และชอบออกเดินธุดงค์ไปตามที่ต่าง ๆ ในประเทศพม่า
อุตตมรัมโภภิกขุเข้ามาในประเทศไทยครั้งแรกทางจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2486 โดยเดินธุดงค์มาจำพรรษาอยู่ที่วัดสวนดอก ก่อนจะออกธุดงค์ไป แม่ฮ่องสอน ตาก เชียงราย น่าน กาญจนบุรี
เนื่องจากเหตุการณ์บ้านเมืองในประเทศพม่าขณะนั้น อุตตมรัมโภภิกขุจึงเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยอีกครั้งทางหมู่บ้านอีต่อง ตำบลปิล็อก อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ขณะจำพรรษาอยู่ที่วัดเกาะ อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มีคนมาแจ้งข่าวว่าที่สังขละบุรีมีชาวมอญจากบ้านเดิมของท่าน อพยพเข้าเมืองไทย และต้องการนิมนต์ท่านไปเยี่ยม ท่านได้พบกับชาวมอญที่อพยพมาจากโมกกะเนียง เจ้าคะเล และมะละแหม่ง และพาชาวมอญเหล่านี้ไปอาศัยอยู่ที่บ้านวังกะล่าง ถือเป็นจุดกำเนิดของชุมชนชาวมอญในสังขละบุรี
ในปี พ.ศ. 2499 หลวงพ่ออุตตมะร่วมกับชาวบ้านชาวกะเหรี่ยงและชาวมอญ ได้พร้อมใจกันสร้างศาลาวัดขึ้น มีฐานะเป็นสำนักสงฆ์ แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดหลวงพ่ออุตตมะ ตั้งอยู่บนเนินสูงในบริเวณที่เรียกว่าสามประสบ เพราะมีแม่น้ำ 3 สายไหลมาบรรจบกัน คือแม่น้ำซองกาเลีย แม่น้ำบีคลี่ แม่น้ำรันตี ในปี พ.ศ. 2505 ได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนาให้ใช้ชื่อว่า "วัดวังก์วิเวการาม" ซึ่งตั้งตามชื่ออำเภอวังกะ ในวัดมีการก่อสร้างเจดีย์จำลองแบบจากวัดมหาโพธิ เมืองพุทธคยา ประเทศอินเดีย เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2518 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2529
ต่อมาทางการไฟฟ้าฝ่ายผลิตได้ก่อสร้างเขื่อนวชิราลงกรณ์ ซึ่งเมื่อกักเก็บน้ำในปี พ.ศ. 2527 น้ำในเขื่อนเขาแหลมจะท่วมตัวอำเภอเก่ารวมทั้งหมู่บ้านชาวมอญ ทางวัดจึงได้ย้ายมาอยู่บนเนินเขาในที่ปัจจุบัน โดยทางราชการได้ช่วยเหลือในการอพยพผู้คนซึ่งมีอยู่ราว 1,000 หลังคาเรือน บนพื้นที่ 1,000 ไร่เศษ ส่วนบริเวณวัดหลวงพ่ออุตตมะเดิม ปัจจุบันจมอยู่ใต้น้ำ และมีชื่อเสียงเป็นสถานที่ท่องเที่ยว Unseen Thailand เป็นที่รู้จักในชื่อว่า วัดใต้น้ำ สังขละบุรี

มรณภาพ

หลวงพ่ออุตตมะ เข้ารับรักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช ตั้งแต่วันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ด้วยโรคไต โรคหัวใจ โรคปอด สมองขาดเลือดไปเลี้ยง ท่านไม่รู้สึกตัวและไม่สามารถลืมตาเองได้เป็นเวลากว่า 1 ปี จนกระทั่งเกิดอาการติดเชื้ออย่างรุนแรง และมรณภาพจากการติดเชื้อในกระแสโลหิตจากภาวะปอดอักเสบ เมื่อเวลา 7.22 น. ของวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2549 อายุรวม 97 ปี
ไรน์โฮลด์ เมสเนอร์

การสังหารความเป็นไปไม่ได้

ในบทความเรื่อง "การสังหารความเป็นไปไม่ได้" (The Murder of the Impossible) ที่ ไรน์โฮลด์ เมนเนอร์ เขียนขึ้นเมื่ออายุ 27 ปี ไรน์โฮลด์ ได้อุทธรณ์แทนภูเขา ที่ไม่สามารถ "ปกป้องตัวเอง" และอุทธรณ์แทนนักปีนเขา ที่สูญเสียโอกาส ในการพิสูจน์ความกล้าหาญ และความสามารถของตัวเอง โดยได้กล่าวโจมตีการปีนเขา ที่ใช้หมุดยึดเพื่อช่วยยึดเกาะ ขณะที่ไรน์โฮล์แน่วแน่กับการไม่ใช้หมุดยึด และไม่ใช้ถังออกซิเจนสำรอง ซึ่งมีชื่อเรียก วิธีการปีนเขาแบบนี้ว่า การปีนเขาแบบอัลไพน์ (alpine-style climbing)
ความสำเร็จในการปีนเขาสูง ในแนวทางของ ไรน์โฮลด์ เมสเนอร์ ได้ช่วยปลดปล่อยนักปีนเขาและภูเขา ให้เป็นอิสระ ด้วยการนำเสนอทางเลือก ที่แตกต่างจากการปีนเขาสูง ที่มีค่าใช้จ่ายแพงๆ แบบเดิมๆ เช่น การต้องจ้างลูกหาบพื้นเมือง เพื่อช่วยขนถังออกซิเจนสำรอง น้ำหนักถึง 50 กิโลกรัม ต่อนักปีนเขาหนึ่งคนขึ้นไปด้วย ความสำเร็จอย่างงดงามในการปีนเขาของ ไรน์โฮลด์็ ยังได้ทำลายความเชื่อทางวิทยาศาสตร์ที่ว่า มนุษย์มีขีดจำกัด ที่จะไม่สามารถหายใจด้วยตัวเอง ที่ความสูงเกินระดับ 7,600 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และทำให้เขาเปรียบเหมือน มือสังหาร ที่เข่นฆ่า "ความเป็นไปไม่ได้" และกลบฝังพวกมันให้จมดิน
ช่วงท้ายของชีวิตในวัยกว่า 60 ปี ไรน์โฮลด์ เมสเนอร์ ทุ่มเทสร้างพิพิธภัณฑ์ภูเขาขึ้น 5 แห่ง แห่งสุดท้ายคือ ภูเขาไกรลาส ซึ่งเมื่อผนวกเข้ากับ พิพิธภัณฑ์อีกสี่แห่งที่สร้างขึ้นก่อนหน้า จะรวมกันเป็น พิพิธภัณฑ์ภูเขาของเมสเนอร์ (Messner Mountain Museum , MMM) ที่สร้างขึ้นภายใต้แนวคิด "เมื่อมนุษย์เผชิญหน้ากับภูเขา" เขาเห็นว่า พิพิธภัณฑ์ทั้งหมดนี้ ประกอบไปด้วยสิ่งที่มีความสำคัญยิ่งต่อ การทดสอบ ขีดจำกัดของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นความยากลำบาก ความพยายามจนสุดกำลัง และการอยู่ในสภาพอากาศอันเลวร้าย
ไรน์โฮลด์ เมสเนอร์ มีแนวคิดมุ่งมั่นที่จะเอาชนะขีดจำกัดของตนเอง ซึ่งเป็นหลักปรัชญาเบื้องหลังความสำเร็จของเขา โดยได้กล่าวไว้ว่า
" หากเราทำถนนขึ้นสู่ยอดเขาเอเวอเรสต์ เราจะไม่มีวันได้พบกับภูเขา หากเราเตรียมการทุกอย่างและมีคนนำทางคอยดูแลความปลอดภัย เราก็จะไม่มีวันได้พบกับภูเขา การได้พบและเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคุณ... เผชิญหน้ากับมันด้วยขีดจำกัดของตัวคุณเอง "
การส่งกําลังบํารุงทางทหาร

ประวัติ

ในภาษาอังกฤษ คำว่า "โลจิสติกส์" (logistics) มาจากคำคุณศัพท์ภาษากรีก คือ โลจิสติคอส ซึ่งหมายถึง "มีทักษะในการคำนวณ" การใช้เกี่ยวกับการจัดการครั้งแรกของคำนี้คือในสมัยโรมันและไบแซนไทน์ เมื่อมีเจ้าหน้าที่ธุรการทหารด้วยคำนำหน้าชื่อ คือ โลจิสตา ในเวลานั้น คำดังกล่าวแสดงถึงทักษะที่เกี่ยวข้องกับการคำนวณเชิงตัวเลขอย่างเห็นได้ชัด
ซิทดเจฮูติ

สุสาน

พระศพในรูปของมัมมี่ของพระนางซิทดเจฮูติ ถูกค้นพบเมื่อราวปี ค.ศ. 1820 พร้อมกับโลงศพหน้ากากทอง, หัวใจด้วงสคารับ และผ้าลินินที่หลานสาวของพระองค์ พระราชินีอาโมส-เนเฟอร์ทาริ บริจาคในการฝังพระศพ
ศีรษะมาร

เนื้อเรื่อง

"ปิลันธา" หรือ "ปี๋" หญิงสาวผู้มีนิสัยใจร้าย เจ้าอารมณ์ ประสบอุบัติเหตุจนกระจกใหญ่ตัดศีรษะเธอหลุดออกจากคอ แต่ด้วยความที่เธอมีพลังจิตพิเศษทำให้แม้ว่าศีรษะจะขาดแต่เธอก็ไม่ตาย เธอหิ้วหัวของตัวเองกลับบ้านมาหา "นายแพทย์ปิติ" ลุงของเธอที่ทำการทดลองเกี่ยวกับอำนาจวิเศษของเธออยู่ ปิติพยายามทำการทดลองเพื่อต่อศีรษะของเธอแต่ยังไม่ประสบผลสำเร็จ ร่างกายของปิลันธาเริ่มเน่า ทำให้เธอต้องหาร่างหญิงสาวใหม่ๆ มาเพื่อทำการทดลอง ในเวลากลางวันเธอใช้ผ้าพันคอปิดรอยแผลคอขาดของเธอไว้ และเมื่อในเวลากลางคืนที่ร่างกายหญิงสาวของเธอที่เริ่มเน่า เธอก็จะใช้หัวลอยไปตามหาร่างหญิงสาวคนใหม่จนเกิดเป็นคดีหญิงสาวหายตัวไปอย่างลึกลับ
"วิฬารี" ลูกพี่ลูกน้องของปิลันธากลับมาจากต่างประเทศพร้อมคู่หมั้น "สักการ” ปิลันธาเมื่อเห็นสักการก็นึกรักและท้าทายมาก เธอทำการทดลองต่อศีรษะกับร่างหญิงสาวจนสำเร็จแต่แล้วน้ำกรดก็หกรดตัวเธอ จนเธอเหลือแค่ก้อนสมองที่มีพลังจิตเท่านั้น ก้อนสมองนั้นลอยไปลอยมาได้และไปดูดเลือดคนมาเลี้ยงสมองได้อีกด้วย เธอคิดที่จะนำร่างของวิฬารีมาใช้ทำการทดลอง แต่ในอีกใจหนึ่งเธออยากเป็นคนรักของสักการ ก้อนสมองทำร้ายวิฬารีจนเกือบตาย สักการเข้ามาช่วยไว้ และยืนยันว่าจะขอกอดศพของวิฬารีดีกว่าจะต้องเอาสมองของคนอื่นมาใส่ในร่างวิฬารี สุดท้ายแล้วเจ้าก้อนสมองลอยได้นั้นถูกทำลายแต่ทว่าดวงจิตของปิลันธายังคงอยู่ในห้องทดลองแห่งนั้นไม่เคยไปไหน

นวนิยาย

ศีรษะมาร เคยตีพิมพ์ครั้งแรก โดยพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร บางกอก ช่วง พ.ศ. 2529-2530 ก่อนรวมเล่มครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2531 ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โชคชัยเทเวศร์ ตีพิมพ์ครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2536 โดยสำนักพิมพ์รวมสาสน์ ปัจจุบันสำนักพิมพ์กรู๊ฟ พับลิชชิ่งนำ ศีรษะมาร มาตีพิมพ์ และแบ่งนวนิยายเรื่องนี้ออกเป็นสองเล่ม เพื่อสะดวกในการอ่าน
เซฟาโลคอร์ดาตา

ลักษณะทั่วไป

สัตว์ในกลุ่มเซฟาโลคอร์ดาตาไม่มีกระดูกสันหลัง กะโหลกศีรษะและขากรรไกร แต่มีแกนสันหลังตลอดชีวิต ยาวตลอดตัว  ไม่มีครีบข้างลำตัวแต่มีครีบหลังยาวตลอดตัว ก้านครีบมีโครงสร้างเป็นเจลาติน ช่องเปิดของทวารหนักอยู่ที่ส่วนหน้าของครีบหาง และมีช่องน้ำออกเรียกเอทริโนพอร์ ที่ส่วนหน้าของครีบท้อง ปากอยู่ทางด้านล่างของหัว ขอบปากนูนเป็นสันเรียกวีลัม มีหนวดรอบๆปาก 12 เส้น มีกล้ามเนื้อเป็นปล้องๆเรียกไมโอโตม ช่วยในการเคลื่อนที่
สัตว์กลุ่มนี้กินอาหารด้วยการกรอง โดยหนวดจะโบกพัดน้ำเข้าปาก  แผงเหงือกจะกรองอาหารแล้วส่งไปย่อยที่ลำไส้ น้ำที่เข้าไปจะถูกขับออกทางช่องเอทริโนพอร์ กากอาหารถูกขับออกทางทวารหนัก หายใจด้วยเหงือกและขับปัสสาวะทางโพรโทเนฟริเดียมที่หน้าท้อง สืบพันธุ์แบบอาศัยเพศโดยปฏิสนธิภายนอก