google/wiki40b huggingface dataset:
พระพุทธประวัติ (เพลง)

เบื้องหลังการประพันธ์เพลง

"เพลิน พรหมแดน" นอกจากแบ่งเวลางาน มาพักใจเข้าวัดทำบุญอยู่เป็นประจำแล้ว เพลิน พรหมแดน ยังนำความรู้ด้านดนตรี และลีลาการแต่งเพลงพูดแนวถนัด มาใช้สร้างสรรค์บทเพลงพุทธประวัติ อีกทางที่ช่วยเผยแพร่เรื่องราวพุทธศาสนาให้ผู้ฟังเข้าถึงธรรมะง่ายขึ้น
พระพุทธประวัติ ชุดนี้ ถูกบอกเล่าต่างออกไปจากเพลงแบบอื่นที่ผู้ชมที่เคยฟัง ด้วยทำนองเพลงที่เป็นทำนองผสม ระหว่างทำนองไทยเดิม เช่น ทำนองเพลงพม่ารำขวาน ทำนองเพลงกราวนอก ทำนองเพลงขับเสภา/ แหล่ ฯลฯ และทำนองไทยประยุกต์ เช่น ทำนองจากเพลง "อุทยานดอกไม้", "ใจนางเหมือนทางรถ", "นกเขาคู่รัก" ซึ่งทำนองเหล่านี้เองที่ทำให้เพลงนี้ดูสนุกสนาน น่าสนใจ และชวนให้ติดตาม ประกอบด้วยคำร้องที่มีความเข้าใจง่าย และแฝงด้วยคำศัพท์ทางพระพุทธศาสนาไว้มากมาย ซึ่งเพลิน พรหมแดน ผู้สร้างเพลงต้องศึกษาตำราทางพุทธศาสนาหลายเล่ม และใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงในการประพันธ์เพลง โดยมีความศรัทธา และผูกพันในพระพุทธศาสนา เป็นแรงบันดาลใจให้เพลิน พรหมแดน ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดงดนตรีไทยลูกทุ่ง ปี พ.ศ. 2555 สร้างงานเพลงเป็นพุทธบูชานำรายได้ทั้งหมดที่ได้จากการจำหน่ายมอบให้วัดเกตุมวดีศรีวราราม 
สมส่วน พรหมสว่าง หรือ เพลิน พรหมแดน กล่าวว่า 
การแต่งเพลงพุทธประวัติเนี่ยทำให้เราแตกฉาน มีความรู้สึกลึกซึ้ง  เพราะเป็นเพลงที่แต่งยากสุด ยาวที่สุด และใช้เวลาแต่งนานที่สุด ตั้งแต่แต่ง ร้อง จนทำเป็นเพลงชุดสำเร็จนี่ใช้เวลาถึง 5 ปีนะ
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ

ขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ (AAM) เป็นขีปนาวุธที่ใช้ปล่อยจากอากาศยาน มีจุดมุ่งหมายที่จะทำลายอากาศยานเป้าหมาย ปกติแล้วขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ จะใช้เครื่องยนต์จรวดเดี่ยวหรือหลายเครื่องยนต์ก็ได้ และใช้เชื้อเพลิงแข็ง แต่บางครั้งอาจใช้เชื้อเพลิงเหลว หรือเครื่องยนต์แรมเจ็ท
โดยทั่วไปขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศสามารถจำแนกออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือขีปนาวุธที่ออกแบบมาเพื่อติดตามอากาศยานในระยะไม่เกิน 20 ไมล์ (32 กิโลเมตร) เป็นขีปนาวุธระยะสั้นในระยะมองเห็น (SRAAMs หรือ WVRAAMs) โดยเน้นที่การใช้งานในการต่อสู้ระยะประชิด หรือเรียกว่า "ด็อกไฟท์" ขีปนาวุธประเภทนี้จะเน้นที่ความคล่องตัวมากกว่าระยะยิง ใช้ระบบนำวิถีแบบอินฟราเรด หรือเรียกอีกอย่างว่าระบบค้นหาเป้าหมายด้วยความร้อน
ประเภทที่สองคือขีปนาวุธในระยะกลางถึงไกล เป็นขีปนาวุธในระยะเกินมองเห็น (BVRAAMs) และนำวิถีด้วยเรดาร์

ความเป็นมา

ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ ถูกพัฒนาขึ้นมาจากจรวดอากาศสู่อากาศไม่นำวิถีในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกองทัพเยอรมันนำจรวดติดตั้งไปกับเครื่องบินปีกสองชั้น ควบคุมการยิงโดยระบบไฟฟ้าในการทำลายบัลลูนตรวจการณ์ของอังกฤษ โดยนักบินกลุ่มแรกที่ใช้คือ อัลเบิร์ต บอล และ เอ เอ็ม วอลเตอร์ส ต่อมาในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้พยายามพัฒนาอาวุธเพื่อนำมาตอบโต้กับกองกำลังทางอากาศฝ่ายสัมพันธมิตร โดยได้ดัดแปลงจรวด อาร์4เอ็ม เป็นจรวดนำวิถีด้วยเส้นลวดครั้งแรก ในชื่อว่า Ruhrstahl X-4 แต่มิได้ใช้งานจริงในการรบ
หลังสงครามโลกกองทัพอังกฤษได้เปิดตัวจรวดไฟร์แฟลช ในปี พ.ศ. 2498 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมากองทัพเรือสหรัฐได้ร่วมมือกับกองทัพอากาศสหรัฐพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีขึ้น คือ เอไอเอ็ม-4 ฟัลคอน และได้พัฒนาขีปนาวุธในรุ่นต่อมา เช่น เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ และ เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ ในขณะที่ทางฝั่งโซเวียตได้เปิดตัวขีปนาวุธ คาลินินกราด เค-5 ในปี พ.ศ. 2500 เช่นกัน
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศมีการพัฒนาต่อไปอีกมาก จนกลายเป็นอาวุธหลักส่วนหนึ่งของอากาศยานหลากหลายประเภท ต่อมาหลักการของการรบ "ระยะนอกสายตา" ได้กลายมาเป็นหลักการสำคัญในการพัฒนาอาวุธนำวิถีในรุ่นหลัง ล่าสุดมีการพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีตรวจจับความร้อนซึ่งสามารถจับเป้าหมายจากในหลายทิศทาง ไม่เฉพาะด้านหลังอย่างเดียว
วัดพระนารายณ์มหาราชวรวิหาร

ประวัติ วัดพระนารายณ์มหาราช วรวิหาร (วัดกลางนคร)

วัดพระนารายณ์มหาราช วรวิหาร เป็นวัดที่ตั้งอยู่กลางใจเมือง ติดกลับศาลหลักเมือง เรียกกันมาตั้งแต่สมัยโบราณว่า “วัดกลาง” หรือ”วัดกลางนคร วรวิหาร” โดยถือเอาสถานที่ตั้งเป็นสำคัญ แล้วเรียกชื่อวัดอื่น ๆ ตามที่ตั้งอยู่ทิศต่าง ๆ ตามชื่อทิศ เช่น วัดบูรพ์ (บูรพา) วัดอิสาน วัดพายัพ และวัดบึง วัดสระแก้ว รวม 6 วัด ที่ตั้งอยู่ภายในกำแพงเมือง โดยถือเอาวัดพระนารายณ์เป็นจุดศูนย์กลาง
วัดพระนารายณ์มหาราชวรวิหาร หรือ วัดกลางนคร จัดเป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองที่ประชาชนให้ความเคารพนับถือ ในสมัยก่อนมีพิธีอย่างหนึ่งคือ พิธีที่ข้าราชการทุกแผนก จะต้องสาบานตนว่าตนจะต้องรับราชการสนองพระเดชพระคุณด้วยความจงรักภักดี ปฏิบัติหน้าที่โดยสุจริต พิธีนี้เรียกว่า พิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา ทางราชการได้ใช้วัดพระนารายณ์มหาราช วรวิหาร เป็นสถานที่ในการประกอบพิธี รวมทั้งให้เป็นสถานที่ทำพิธีสวดเสกน้ำพระพุทธมนต์ถวายในงานพระราชพิธีเสวยราชสมบัติ
เคยเป็นที่ตั้งอนุสาวรีย์บรรจุอัฐิของท้าวสุรนารี ตรงมุมทิศพายัพของวัด ต่อมา พ.ศ. 2477 จึงได้ย้ายออกจากวัดไปประดิษฐานที่ประตูชุมพล จนทุกวันนี้
ในปัจจุบันวัดพระนารยณ์ ยังมีศิลปะวัตถุ พร้อมทั้งแบบสถาปัตยกรรมของสมัยกรุงศรีอยุธยา และปูชนียสถานภายในวัดประกอบด้วย พระอุโบสถที่ตั้งอยู่เกาะกลางสระบัวทิศตะวันออกของวัด พระวิหารหลวงและเทวรูปพระนารายณ์สี่กร จำหลักด้วยหินทรายฝีมือขอมโบราณ อันเป็นสัญลักษณ์แสดงพระนามผู้สร้างวัด
สัมพันธ์ บุญญานันต์

ประวัติ

สัมพันธ์ บุญญานันต์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย พ.ศ. 2502 และวิทยาศาสตรบัณฑิต จากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้าพ.ศ. 2511นักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 4 วปอ.355 ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับคุณหญิงปราณี บุญญานันต์ มีบุตรสาว 3 คน ได้แก่ นางธัญนัฏ โพธิ์พฤกษาวงศ พันโทหญิง กชพรรณ บุญญานันต์ และนาง พาณินี ไชยสระแก้ว

การทำงาน

สัมพันธ์ บุญญานันต์ เริ่มรับราชการทหารหลังจากสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า จนได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บังคับกองบินปีกหมุนที่ 3 ศูนย์การบินทหารบก เมื่อปี พ.ศ. 2524 เป็นหัวหน้ากองส่งกำลังบำรุง ปี พ.ศ. 2526 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมยุทธบริการทหาร ในปี พ.ศ. 2537 เป็นผู้อำนวยการสำนักงบประมาณกลาโหม พ.ศ. 2538
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้รับการแต่งตั้งรองปลัดกระทรวงกลาโหม และปลัดกระทรวงกลาโหม พ.ศ. 2544 จนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2546
ในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2548 ได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี
ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ได้รับการแต่งตั้งเป็น ประธานกรรมการ บริษัท สามารถเทลคอม จำกัด (มหาชน)

งานการเมือง

พลเอกสัมพันธ์ บุญญานันต์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา เมื่อปี พ.ศ. 2535 จากนั้นในปี พ.ศ. 2546 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงกลาโหม  และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในปี พ.ศ. 2547 ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร
กำเนิดเจ้าแม่กวนอิม (ละครโทรทัศน์)

เรื่องราว

เมี่ยวจวงอ๋อง ฮ่องเต้ปกครองแคว้นซิงหลินถูกพญามาร ครอบงำจิตใจจึงทำลายล้างพุทธศาสนาในแคว้น และแสวงหาอำนาจด้วยการทำศึกสงครามทำให้พนกนิกรยากจน บาดเจ็บล้มตายจากสงคราม
มีครั้งหนึ่ง องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ฮองเฮาทรงมีพระธิดาสามพระองค์ พระธิดาองค์โตพระนามว่าองค์หญิงเมี่ยวซิน มีอุปนิสัยอิจฉาริษยา พระธิดาองค์รองพระนามว่าองค์หญิงเมี่ยวหยวน มีอุปนิสัยอ่อนแอ หวาดกลัว พระธิดาองค์ที่สามพระนามว่าองค์หญิงเมี่ยวซ่าน มีสติปัญญาเฉลียว ฉลาด ปราชญ์เปรื่องไหว รักบ้านเมืองและพสกนิกร องค์หญิงเมี่ยวซ่านเป็นที่คาดหวังว่าจะได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากเมี่ยวจวงอ๋อง แต่องค์หญิงเมี่ยวซ่าน เลื่อมใสศรัทธาในพุทธศาสนา ไม่อยากแสวงหาลาภยศอำนาจแต่อย่างใด และด้วยการที่องค์หญิงเมี่ยวซ่านทรงเลื่อมใสศรัทธาในพุทธศาสนานี้เองทำให้ ผิดใจกับเมี่ยวจวงอ๋อง และองค์หญิงเมี่ยวซ่านทรงตัดสินพระทัยออกจากวังหลวง มุ่งหน้าสู่โลกพระธรรม แสวงหาการหลุดพ้น
หยุนเทียนหลาง เป็นทายาทขุนนางที่มีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อชาติบ้านเมือง เนื่องจากลอบปลงพระชนม์เอง ด้วยการกินยาพิษ เมี่ยวจวงอ๋อง ล้างแค้นให้พ่อนี้เองจึงเป็นเหตุให้ได้พบกับองค์หญิงเมี่ยวซ่านในที่สุด ถึงแม้หยุนเทียนหลางมีใจให้องค์หญิงเมี่ยวซ่านก็ตาม แต่น่าเสียดายที่องค์หญิงเมี่ยวซ่านศรัทธาในพุทธศาสนา ทำให้หยุนเทียนหลางไม่สมหวังในความรัก
ในเวลาเดียวกัน ราชครูจินหลงและอี้ตูเหลย ราชบุตรเขยกำลังเรืองอำนาจในแคว้นซิงหลิน สร้างความเดือดร้อนทุกข์ยากให้กับประชาชนเป็นอันมาก องค์หญิงเมี่ยวซ่านจึงขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นเจ็ดเพื่อนำแจกันหยกขาวมาช่วยเหลือมนุษย์ ให้หลุดพ้นจากความยากลำบาก ราชครูจินหลงและพวกร่วมมือกับพญามารขัดขวางไม่ให้องค์หญิงเมี่ยวซ่านทำการสำเร็จ เมี่ยวจวงอ๋องไม่อยากให้เป็นภาระกับองค์หญิงเมี่ยวซ่าน พระองค์จึงฆ่าตัวตาย พญามารใช้ไฟมารเผาเมือง องค์หญิงเมี่ยวซ่านยังไม่บรรลุมรรคผลทำให้ไม่สามารถต่อกรกับพญามาร
เมี่ยวจวงอ๋องทนทุกข์ทรมานอยู่ในนรกขุมที่สิบแปด ในที่สุดองค์หญิงเมี่ยวซ่านจะกำจัดพญามาร ช่วยเหลือพสกนิกรที่ทุกข์ยากรวมทั้งช่วยเหลือพระบิดาที่ทนทุกข์ทรมานอยู่ใน นรกขุมขุมที่สิบแปด ตลอดจนสำเร็จมรรคจนได้เป็น เจ้าแม่กวนอิม
แบล็กพิงก์ (อีพี)

เบื้องหลัง

ในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 วายจีเอกซ์ประกาศว่าแบล็กพิงก์จะเปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2017 โดยจัดการแสดงชื่อ แบล็กพิงก์พรีเมียมเดบิวต์โชว์เคส ในวันที่ 20 กรกฎาคม ที่นิปปงบุโดกังในโตเกียว แบล็กพิงก์กลายเป็นเกิร์ลกรุปต่างชาติวงแรกที่จัดการแสดงที่นิปปงบุโดกังก่อนการเปิดตัวในญี่ปุ่น หลังจากงานโชว์เคส อัลบั้มจะปล่อยออกมาในวันที่ 9 สิงหาคม แต่ต่อมาในวันที่ 13 กรกฎาคม วายจีเอกซ์ประกาศเลื่อนวันจำหน่ายอัลบั้มจากเดิมวันที่ 9 สิงหาคม เป็นวันที่ 30 สิงหาคมแทน ในวันเดียวกัน รายละเอียดจากอัลบั้มถูกเปิดเผยรวมถึงรายชื่อแทร็ก โดยมีทั้งหมดสองเวอร์ชัน ได้แก่ ซีดีและดีวีดี ซึ่งประกอบด้วยเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นและเกาหลี รวมถึงมิวสิกวิดีโอ 5 เพลง และมีเพียงรูปแบบซีดีเท่านั้นที่เพลงเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด
อีพีออกจำหน่ายในรูปแบบดิจิทัลเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2017 ผ่านทางไอทูนส์เจแปน และทั่วโลก

การส่งเสริม

เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการโปรโมตในประเทศญี่ปุ่นทางโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ต วงปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลง "เพลย์อิงวิทไฟร์" ฉบับภาษาญี่ปุ่นบนเอ็มทีวีเจแปน และ "วิสเซิล" บนมิวสิกออน! ทีวีเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 "สเตย์" และ "บูมบายาห์" เมื่อวันที่ 11 และ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 บนเกียะโอะ! และเพลงสุดท้าย "แอสอิฟอิตส์ยัวร์ลาสต์" บนอะเบะมะ (เคเวิลด์แชนแนล) เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 
นอกจากนี้ในวันที่ 13 กรกฏาคม วงได้ปล่อยคลิปสั้น ๆ ของซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลงทางยูทูป โดยเริ่มจาก "บูมบายาห์" ในวันที่ 13 กรกฎาคม และต่อด้วย "วิสเซิล" ในวันที่ 14 กรกฎาคม, "เพลย์อิงวิทไฟร์" ในวันที่ 15 กรกฎาคม, "สเตย์" ในวันที่ 16 กรกฎาคม และ "แอสอิฟอิตส์ยัวร์ลาสต์" ในวันที่ 17 กรกฎาคม
ในวันที่ 8 สิงหาคม "บูมบายาห์" เวอร์ชันญี่ปุ่นถูกปล่อยตัวในไอทูนส์เจแปน เป็นเพลงแรกของอีพี

พฤติการณ์เชิงพาณิชย์

แบล็กพิงก์ เปิดตัวที่อันดับที่หนึ่งบนออริคอนเดลีอัลบั้มชาร์ตประจำวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2017 ด้วยยอด 21,583 แผ่น ก่อนจะตกลงมาอันดับที่สองในชาร์ตประจำวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 2017 อัลบั้มขึ้นถึงอันดับหนึ่งบนออริคอนวีกลีอัลบั้มชาร์ต ด้วยยอด 39,100 แผ่นในสัปดาห์แรก กลายเป็นเกิร์ลกรุปต่างชาติวงที่สามที่เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบนชาร์ตด้วยอัลบั้มเปิดตัว ต่อจากที.เอ.ที.ยู.และทูเอนีวัน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 แบล็กพิงก์ กลายเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ในญี่ปุ่น ด้วยยอด 39,100 ชุด
นอกจากนี้อัลบั้มยังขึ้นสูงสุดที่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดเจแปนฮอตอัลบั้ม และขายได้มากกว่า 5 หมื่นชุดในเดือนกันยายน
พระธัมมปาละ

พระธัมมปาละ เป็นพระเถระองค์สำคัญของพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีช่วงชีวิตอยู่ะระหว่างปี พ.ศ. 1071 - 1103  เกิดที่เมืองกาญจีปุรัม จึงคาดว่าท่านอาจเป็นชาวทมิฬ ท่านเป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ในฐานะผู้รจนาและเรียบเรียงคัมภีร์อรรถกถา ชื่อปรมัตถทีปนี ซึ่งอธิบายความในขุททกนิกาย หมวดย่อยอุทาน-อิติวุตตกะ, วิมานวัตถุ-เปตวัตถุ, เถรคาถา-เถรีคาถา และจริยาปิฎก นอกจากนี้ ยังมีผลงานอธิบายเนตติปกรณ์ อีกด้วย
พระธัมมปาละนั้น บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเคยเป็นเจ้าอธิการอารามนาลันทา มหาวิทยาลัยสงฆ์อันยิ่งใหญ่ของชาวพุทธ  อย่างไรก็ตาม มีข้อสังเกตว่ามหาวิทยาลัยนาลันทา เป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาฝ่ายมหายานมากกว่าฝ่ายเถรวาท นอกจากนี้ ยังมีข้อมูลระบุว่า ระหว่างที่ท่านเดินทางมายังลังกาทวีป เพื่อศึกษาและรจนาอรรถกถานั้น ท่านเคยจำพรรษาที่ราชวิหาร ณ กรุงอนุราธปุระ  ซึ่งราชวิหารในที่นี้คือวัดมหาวิหาร อันเป็นศูนย์กลางของคณะสงฆ์หลักแห่งลังกาทวีปในยุคนั้น
ในคัมภีร์คันธวงศ์ และจากบันทึกของพระถังซำจั๋ง หรือพระเสวียนจั้งบันทึกว่า พระธัมมปาละมาจำพรรษาที่วัดพทรดิตถวิหาร ซึ่งวัดพทรดิตถวิหาร (พะ-ทะ-ระ-ติด-ถะ) หรือพทระ ติตถะ วิหาร หรือ ปทระติตถวิหาร เป็นพระอารามในศาสนาพุทธนิกายเถรวาท ปัจจุบันตั้งอยู่ในบริวเณเมืองนาคปัฏฏัน หรือนาคปัตตินัม รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ทั้งนี้ คัมภีร์คันธวงศ์ หรือจุลลคันธวงศ์ คัมภีร์ภาษาบาลี ของพระนันทะปัญญา พระเถระชาวพม่า สมัยศตวรรษที่ 17 ได้เอ่ยถึงพระอารามแห่งนี้ว่า เป็นที่พำนักของพระธรรมปาละ หรืออาจาริยะ ธรรมปาละ พระคันถรจนาจารย์ ยุคต้นพุทธศาสนานิกายเถรวาท
ในด้านผลงานเกี่ยวกับพุทธศาสนา คัมภีร์คันธวงศ์ ระบุว่า พระธัมมปาละเป็นผู้รจนาคัมภีร์ต่าง ๆ ถึง 14 คัมภีร์ ผลงานสำคัญนอกเหนือจากปรมัตถทีปนี อรรถกถาขุททกนิกายแล้ว ยังมีคัมภีร์เนตติปกรณ์อรรกถา ซึ่งเป็นงานเขียนอธิบายคัมภีร์เนตติปกรณ์ ซึ่ง แต่งในสมัยพุทธกาล โดยพระมหากัจจายนะ โดยในนิคมคาถาของเนตติปกรณ์อรรกถา ท่านผู้รจนาระบุว่า ได้แต่งคัมภีร์นี้ขึ้นที่วัดธัมมาโศก มหาราชวิหาร ที่เมืองนาคปัตตินัม อย่างไรก็ตาม นักวิชาการบางส่วนชี้ว่า วัดแห่งนี้อาจมิได้อยู่ที่เมืองนาคปัตตินัม ในอินเดียใต้ แต่ท่านผู้รจนาหมายถึงวัดดัมบุลละ ในศรีลังกา ซึ่งท่านเคยพำนัก โดยแต่ไรมาผู้คนมักเรียกวัดแห่งนี้ว่ามหาราชวิหาร 
ทั้งนี้ พระธัมมปาละ ยังเป็นชื่อของพระเถระฝ่ายเถรวาทอีก 2 ท่าน ซึ่งมีช่วงอายุอยู่ในราวศตวรรษที่ 2 เป็นผู้รจนาคัมภีร์อรรถกถา และฏีกาอธิบายทีฆนิกาย, มัชฌิมนิกาย และสังยุตตนิกาย แต่นักวิชาการไม่ยอมรับว่าเป็นข้อมูลที่น่าเชื่อถือ ขณะที่พระเถระที่มีชื่อว่า พระธัมมปาละอีกท่านหนึ่ง เป็นผู้รจนาคัมภีร์สัจจสังเขป
ดวงแข อรรณนพพร

ประวัติ

ดวงแข อรรณนพพร เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ที่จังหวัดขอนแก่น สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนเมืองพลพิทยาคม ระดับปริญญาตรีครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์ทั่วไป วิทยาลัยครูสวนสุนันทา ระดับปริญญาโทศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์โครงการการจัดการทางการเมือง มหาวิทยาลัยรามคำแหง
วัฎจักรฮามิลตัน

ในการศึกษาทางด้านคณิตศาสตร์ของทฤษฎีกราฟ วัฏจักรฮามิลตันเป็นวิถีในกราฟมีทิศทางหรือกราฟไม่มีทิศทางที่ผ่านจุดยอดทุกจุดเพียงหนึ่งครั้ง วัฏจักรฮามิลตันเป็นวิถีฮามิลตันที่เป็นวัฏจักรนั่นเอง การพิจารณาว่ากราฟใดกราฟหนึ่งมีวัฎจักรฮามิลตันหรือไม่นั้นเป็นการแก้ไขปัญหาวิถีฮามิลตันซึ่งเป็นปัญหาเอ็นพีบริบูรณ์
วิถีฮามิลตันและวัฏจักรฮามิลตันได้รับการตั้งชื่อตามวิเลียม โรแวน ฮามิลตันผู้คิดค้นเกมไอโคเซียนซึ่งมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปริศนาของฮามิลตัน ทั้งนี้เป็นปริศนาที่เกี่ยวข้องกับการหาวัฏจักรฮามิลตันในทุกๆด้านของรูปทรงสิบสองหน้า ฮามิลตันแก้ไขปัญหานี้โดยใช้แคลคูลัสไอโคเซียนซึ่งเป็นโครงสร้างทางพีชคิตที่มีพื้นฐานมาจากรากของหนึ่ง ผลเฉลยของปัญหานี้ไม่สามารถนำมาใช้กับกรณีทั่วไปอื่นๆได้ ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าชื่อกล่าวนี้มีชื่อของฮามิลตันเขามาเกี่ยวข้องแต่วัฏจักรฮามิลตันนี้ได้รับการศึกษามาก่อนหน้านี้จากโทมัส เคิร์กแมน

บทนิยาม

วิถีฮามิลตันเป็นวิถีที่ผ่านจุดยอดแต่ละจุดเพียงหนึ่งครั้ง กราฟที่เชื่อมโยงแบบฮามิลตันคือกราฟที่มีวิถีฮามิลตันระหว่างจุดยอดสองจุดสำหรับจุดยอดทุกๆจุดในกราฟ
วัฏจักรฮามิลตันเป็นวัฏจักรที่ผ่านจุดยอดแต่ละจุดเพียงหนึ่งครั้ง (ยกเว้นจุดเริ่มต้และจุดสิ้นสุดซึ่งเป็นจุดเดียวกันและมีวัฏจักรผ่านสองคร้ง) กราฟที่มีวัฏจักรฮามิลตันเรียกว่ากราฟฮามิลตัน
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ๕๐

ตราโรงเรียน

เป็นเครื่องหมายรูป พระมหามงกุฎ
ดายานา เมนโดซา

ไดอาน่า ซาบรีนา เมนโดซา มองกาดา (สเปน: Dayana Sabrina Mendoza Moncada) ชาวเวเนซุเอลา เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ที่กรุงการากัส ประเทศเวเนซุเอลา เธอได้รับตำแหน่ง Miss Venezuela 2007 และได้ร่วมประกวดและได้ตำแหน่งนางงามจักรวาลในปี พ.ศ. 2551
เก้าอี้ว่าง

เนื้อเรื่อง

คำอุทิศของ เก้าอี้ว่าง ถูกอุทิศให้แก่ นีลล์ เมอร์เรย์ สามีของโรว์ลิ่ง ซึ่งถือว่าเป็นครั้งที่ 3 แล้วที่โรว์ลิ่งอุทิศให้แก่เขา หลังจากแฮร์รี่ พอตเตอร์ 2 เล่ม คือเล่ม 5 และเล่ม 7 โดยหนังสือถูกแบ่งเป็น 7 ภาคในเล่ม พร้อมคำอธิบายเกี่ยวกับข้อกฎหมายท้องถิ่นต่างๆที่ระบุไว้หน้าบท โดยภายในภาคจะเล่าเหตุการณ์แบ่งเป็นวันๆไปจนจบ
บอลเชวิค

จุดเริ่มของการแตกคอ

การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ

การตั้งพรรคใหม่

หลังการปฏิวัติรัสเซีย ปี ค.ศ. 1905 พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียได้เข้ามามีบทบาททางการเมืองในรัฐสภารัสเซีย และทั้งสองกลุ่มในพรรคมีความพยายามที่จะกลับมารวมกลุ่มกันหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จและได้แยกตัวกันอย่างถาวรในเดือนมกราคม ค.ศ. 1912 เมื่อบอลเชวิคจัดการประชุมใหญ่เฉพาะกลุ่มที่กรุงปราก และประกาศขับเมนเชวิคออกจากพรรค การแบ่งเป็นกลุ่มภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียจึงไม่มีอีกต่อไปและพวกบอลเชวิคก็ประกาศตัวเป็นพรรคอิสระ ที่มีชื่อว่าพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (บอลเชวิค)
พลพรรคบอลเชวิคภายใต้การนำของเลนิน ได้นำกำลังเข้ายึดอำนาจการปกครองในรัสเซียระหว่างการปฏิวัติเดือนตุลาคม ค.ศ. 1917 สถาปนารัสเซียเป็นประเทศสังคมนิยมประเทศแรกของโลกและต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นสหภาพโซเวียต เดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 ในการประชุมใหญ่ครั้งที่ 7 ของพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (บอลเชวิค) มีมติเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์รัสเซีย (บอลเชวิค) เพื่อให้แตกต่างชัดเจนจากพรรคอดีตกลุ่มในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียที่ยังเหลืออยู่ หลังการเปลี่ยนชื่อพรรคก็ถูกเรียกติดปากแค่พรรคคอมมิวนิสต์และต่อมาเมื่อประเทศกลายมาเป็นสหภาพโซเวียต และพรรคไม่ได้ครอบคลุมเฉพาะคนรัสเซียเท่านั้น ดั้งนั้นใน ค.ศ. 1925 จึงเปลี่ยนชื่อพรรคอีกครั้งเป็นพรรคคอมมิวนิสต์มวลสหภาพ (บอลเชวิค) (อังกฤษ: All-Union Communist Party (Bolsheviks) รัสเซีย: Всесоюзная коммунистическая партия (большевиков)) จนในการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 19 ปี ค.ศ. 1952 พรรคจึงเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตและใช้ต่อมาจนสหภาพโซเวียตล่มสลาย
กีฬาฟันดาบไทย

กีฬาฟันดาบไทย เป็นกีฬาไทย ที่พัฒนามาจากกระบี่-กระบอง โดยท่านนาวาตรีจรูญ ไตรรัตน์คิดค้นดัดแปลงแก้ไขจากการแสดง วิวัฒนาการมาเป็นเกมการต่อสู้เพื่อการแข่งขัน ซึ่งเริ่มแรกได้มีการเล่นกันในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนมีการแข่งชิงตำแหน่ง “ขุนพลจุฬาฯ” เกิดขึ้น และได้รับความสนใจจากนิสิต นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ จนมีการแข่งขันระหว่างมหาวิทยาลัย

การเล่นกีฬาดาบไทย

การเล่นกีฬาดาบไทย ประเภทกระบี่และดาบสองมือเพื่อการแข่งขัน
ให้นักกีฬาทั้งสองฝ่าย ถือกระบี่หวาย ฝ่ายละ 1 เล่ม ถ้าเป็นดาบสองมือให้ถือดาบ 2 มือหุ้มนวม ฝ่ายละ 2 เล่ม อาวุธทั้งสองชนิด ให้เป็นไปตามแบบ และขนาดที่กำหนดไว้ในกติกา
การปฏิบัติตนของนักกีฬาก่อนเริ่มทำการแข่งขัเมื่อเจ้าหน้าที่เรียกนักกีฬาลงสนามแข่งขัน ให้นักกีฬาทั้งสองฝ่ายมายืนอยู่กลางสนามต่อหน้ากรรมการผู้ตัดสิน นักกีฬาทั้ง 2 ฝ่ายทำความเคารพกรรมการผู้ตัดสิน และคู่ต่อสู้ โดยการไหว้ ตามแบบขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีงามของไทย แล้วแยกกันออกไปยืนจรดดาบห่างกัน (นอกระยะดาบ) คอยฟังกรรมการผู้ตัดสินออกคำสั่งให้เริ่มการต่อสู้

การต่อสู้ของนักกีฬา

เมื่อทั้ง 2 ฝ่ายพร้อมทำการต่อสู้ กรรมการผู้ตัดสินจะออกคำสั่งให้นักกีฬาต่อสู้กัน โดยคู่ต่อสู้มีสิทธิ์ที่จะใช้อาวุธฟันเข้าตามร่างกายทุกส่วนของคู่ต่อสู้ เช่น ศีรษะ แขน ขา ลำตัว เป็นต้น การฟันดังกล่าวจะต้องไม่เป็นการกระทำที่รุนแรงเกินกว่าเหตุ โดยขาดหลักวิชาการต่อสู้ ขาดเหตุผล ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายแก่คู่ต่อสู้ อันเป็นการผิดวิสัยของนักกีฬาฟันดาบ นอกจากนี้การเข้าไปฟันคู่ต่อสู้ จะต้องระวังการตอบโต้จากคู่ต่อสู้ด้วยการปิดป้องอาวุธฝ่ายตรงข้าม เพื่อป้องกันตัวเองให้ได้ด้วย

การได้เสียคะแนนของนักกีฬา

ฝ่ายที่ถูกคู่ต่อสู้เข้าฟันโดนร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่ง แล้วไม่สามารถโต้ตอบกลับไปโดนร่างกายคู่ต่อสู้ได้ทันที ให้เป็นฝ่ายเสียคะแนน 1 คะแนน
ซ้องกั๋ง

โครงเรื่อง

เหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นในสมัยปลายราชวงศ์ซ่งในรัชสมัยของ จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (ซ้องฮุยจง) ซึ่งเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอ เชื่อฟังแต่ขุนนางกังฉิน จนเรียกได้ว่าเป็นยุคกังฉินครองเมือง และขุนนางกังฉินที่มีอิทธิพลมากในสมัยนั้นได้แก่ชื่อ เกาฉิว (กอกิว) ถ่งกวาน (ท่องกวน) และไช่จิ้ง (ซัวเกีย)
ตัวละครทั้ง 108 คนนั้นมีประวัติความเป็นมาแทบจะเหมือนกันหมด คือ ถูกขุนนางกลั่นแกล้ง กดขี่ข่มเหง เป็นต้น ทำให้แต่ละคนลี้ภัยออกจากเมืองของตัวเอง แล้วมารวมตัวกัน ณ เขาเหลียง หรือบึงน้ำเหลียงซาน (เนียซัวเปาะ) เพื่อปราบปรามขุนนางชั่ว อันที่จริงแล้ว เหล่าผู้กล้าทั้ง 108 นี้คือเทพยดาจุติลงมาเกิดเพื่อปราบยุคเข็ญ เมื่อพวกเขาได้มาพบกัน ก็สาบานตัวเป็นพี่น้องกัน ผู้นำคนสำคัญของผู้กล้าเขาเหลียง คือ ซ่งเจียง (ซ้องกั๋ง) ซ่งเจียงนั้นได้รับความยกย่องจากชาวยุทธทั่วหล้าว่า เป็น "ฝนทันใจ" เนื่องจากเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี และส่งเสริมและให้ความช่วยเหลือชาวยุทธมาตลอดจนได้แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า
เรื่องราวตอนต้น ๆ จะกล่าวถึงที่มาของตัวละครบางตัวที่สำคัญว่า เหตุใดถึงได้เข้ามารวมกลุ่มเขาเหลียงได้ เช่น หลวงจีนหลู่จื้อเซิน (ลูตีซิม) สื่อจิ้น (ซือจิน) หลินชง (ลิมชอง) อู่ซง (บู๊สง) หลี่ขุย (ลีขุย) ซ่งเจียง เป็นต้น ส่วนกลางเรื่องจนถึงท้ายเรื่องนั้น จะเกี่ยวข้องกับ การที่เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงต้องออกไปปราบปรามกบฏกลุ่มต่าง ๆ ทั่วแผ่นดิน ตามราชโองการของฮ่องเต้ (ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นแผนหลอกใช้ของเกาฉิวอีกที) การไปปราบกบฏกลุ่มต่าง ๆ นั้น แสดงถึงการรบโดยขาดการวางแผนอย่างดี จนทำให้สูญเสียผู้กล้าไปมากมายอย่างน่าเสียดาย เพราะผู้กล้าหลายคนเสียชีวิตจากกับดักต่าง ๆ เป็นอันมาก และเป็นการรบที่รบเสียจนแทบไม่ได้หยุดหย่อน ผู้กล้าบางคนทนไม่ไหวแยกตัวออกไปจากกลุ่ม ในท้ายที่สุด ซ่งเจียงก็ปราบกบฏทั่วแผ่นดินได้หมด ฮ่องเต้จึงได้พระราชทานเหล้าให้แก่ซ่งเจียง แต่เกาฉิวได้แอบใส่ยาพิษไปในเหล้าด้วย ทำให้ซ่งเจียงเสียชีวิต จึงทำให้ไม่สามารถรวมตัวผู้กล้าที่รอดชีวิตจากศึกครั้งนี้ได้อีก และเหล่าผู้กล้าที่เหลือก็ถูกเกาฉิวสังหารไปทีละคนจนหมด แต่ว่าเวลาต่อมา จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงพระสุบินว่า เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงได้รุมว่ากล่าวประณามพระองค์ว่า อ่อนแอ และหูเบา พร้อมกันรุมทำร้ายพระองค์จนถึงกับสะดุ้งตื่นจากพระบรรทม หลังจากนั้นพระองค์ก็ได้ตั้งศาลเจ้าให้แก่เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงเพื่อระลึกความกล้าหาญและความจงรักภักดีต่อแผ่นดินเป็นต้นมา
วรรณกรรมเยาวชน

วรรณกรรมเยาวชน (อังกฤษ: Young-adult fiction; บางครั้งเรียกย่อว่า YA fiction หรือ YA) เป็นนวนิยาย หรือ เรื่องสั้น ที่เขียนขึ้นสำหรับกลุ่มผู้อ่านที่มีอายุโดยประมาณระหว่าง 12-18 ปี ซึ่งมีลักษณะเฉพาะตัวที่แตกต่างจากวรรณกรรมสำหรับวัยอื่น คือวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ วรรณกรรมยุวชน และวรรณกรรมเด็ก ตัวละครหลักของวรรณกรรมเยาวชนมักเป็นวัยรุ่น มีส่วนน้อยที่ใช้ตัวเอกเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก เนื้อหามักเกี่ยวข้องกับสิ่งที่พึงประสบด้วยวัยและประสบการณ์ของตัวเอกของนวนิยายนั้นๆ ส่วนเนื้อหาของเรื่องอาจครอบคลุมลักษณะของนวนิยายหลากหลายประเภท แต่มักเน้นไปที่ประเด็นซึ่งท้าทายความเป็นวัยรุ่น รวมไปถึงนวนิยายประเภทการเปลี่ยนผ่านของวัย (coming of age) นอกเหนือจากนี้แล้ว วรรณกรรมเยาวชนก็มีลักษณะพื้นฐานเช่นเดียวกับนวนิยายประเภทอื่นๆ ทั้งเรื่องของตัวละคร พล็อต ฉาก แนวทางของเรื่อง และวิธีการเล่าเรื่อง

ประวัติ

ผู้ให้ความสำคัญแก่กลุ่ม "วัยรุ่น" เป็นคนแรก เห็นจะได้แก่ ซาราห์ ทริมเมอร์ ซึ่งเขียนอธิบายความถึง "ผู้ใหญ่ในวัยเยาว์" (Young Adulthood) อันเป็นกลุ่มคนที่มีอายุระหว่าง 14 ถึง 21 ปี แต่วงการวรรณกรรมในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 ยังไม่ได้ให้ความสำคัญแก่กลุ่มผู้อ่านในวัยนี้มากนัก ถึงกระนั้นก็มีหนังสือหลายเล่มที่เขียนขึ้นในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ดึงดูดผู้อ่านกลุ่มนี้ เช่น ครอบครัวโรบินสัน โอลิเวอร์ ทวิสต์ อลิซท่องแดนมหัศจรรย์ สี่ดรุณี ทอม ซอเยอร์ เกาะมหาสมบัติ และ เมาคลีลูกหมาป่า เป็นต้น
การจัดกลุ่มผู้อ่านวรรณกรรมยุคใหม่เริ่มเห็นความสำคัญของกลุ่มเยาวชน ในราวคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ซึ่งบรรดาสำนักพิมพ์และนักเขียนเริ่มผลิตงานเพื่อกลุ่มผู้อ่านกลุ่มนี้ ขณะเดียวกันก็มีการแบ่งแยกวรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่ และสำหรับเด็ก ชัดเจนขึ้น
เฟลิเป กัลเดรอน

เฟลิเป กอนซาเลซ กัลเดรอน โรกา (Felipe Gonzáles Calderón Roca) เป็นนักกฎหมายชาตินิยมผู้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2411 ที่จังหวัดกาบิเต ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบครัวของเขาเดิมอยู่ที่เม็กซิโกและได้อพยพมายังมะนิลา เขาจึงเติบโตมาในสังคมของชาวฟิลิปปินส์ในยุคที่มีกระแสการเรียกร้องความเท่าเทียมในสังคม สำเร็จการศึกษาทางด้านนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยซานโตโตมัส เมื่อ พ.ศ. 2436 แนวคิดของกัลเดรอนนั้นไม่เห็นด้วยกับการปกครองของสเปนแม้เขาจะเกิดในครอบครัวคนชั้นสูง เขาเข้าร่วมการต่อสู้เพื่อฟิลิปปินส์หลังจากสำเร็จการศึกษา โดยเข้าร่วมงานกับรัฐบาลปฏิวัติซึ่งต่อมาได้สถาปนาสาธารณรัฐมาโลโลสขึ้น
ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2441 สาธารณรัฐมาโลโลสได้จัดตั้งสภามาโลโลสซึ่งเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่ประกาศอิสรภาพของสาธารณรัฐมาโลโลสอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2441 สภานี้ได้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของฟิลิปปินส์ที่เรียกรัฐธรรมนูญมาโลโลส กัลเดรอนเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ โดยใช้รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาและประเทศในยุโรปเป็นแบบ สาระสำคัญของรัฐธรรมนูญนี้นั้น แบ่งอำนาจอธิปไตยออกเป็น 3 ฝ่าย คือ ฝ่ายนิติบัญญัติ ได้แก่ สภาผู้แทนราษฎร ประกอบด้วยสมาชิกที่มาจากการเลือกตั้ง ฝ่ายบริหาร มีประธานาธิบดีเป็นหัวหน้า มีคณะรัฐมนตรี 7 คน ฝ่ายตุลาการได้แก่ ศาล ประธานศาลสูงสุดแต่งตั้งโดยสภาผู้แทนราษฎร ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา ซึ่งต่างจากการปกครองในสมัยเป็นอาณานิคมของสเปนซึ่งกำหนดให้ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นศาสนาประจำรัฐ กำหนดสิทธิพลเมืองและชาวต่างชาติอย่างละเอียด
รัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้รับความเห็นชอบจากสภามาโลโลสเมื่อ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2441 แต่หลังจากนั้นอีกเพียง 3 เดือน รัฐธรรมนูญฉบับนี้ก็สิ้นสุดลง เมื่อสหรัฐไม่ยอมรับเอกราชของสาธารณรัฐมาโลโลส และเกิดสงครามกับสหรัฐในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 สาธารณรัฐมาโลโลสได้ยอมจำนนต่อสหรัฐใน พ.ศ. 2444 ในระหว่างเกิดสงครามกับสหรัฐ กัลเดรอนได้ยุติบทบาทในสาธารณรัฐมาโลโลสและหันไปร่วมมือกับฝ่ายสหรัฐ เมื่อสหรัฐเป็นฝ่ายชนะ กัลเดรอนปฏิเสธที่จะดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง แต่หันมาประกอบอาชีพอิสระ เขาเสียชีวิตที่มะนิลาเมื่อ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2451