google/wiki40b huggingface dataset:
เปเล่

ประวัติ

เปเล่เกิดที่เมืองเตรสโกราโซยส์ (Três Corações) ในรัฐมีนัสเชไรส์ ชื่อของเขาถูกตั้งตามโทมัส อัลวา เอดิสัน นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน  โดยเจาอัว รามอส โดนาสซิเมนโต้หรือที่เพื่อนๆร่วมอาชีพเรียกว่า"ดอนดินโฮ"พ่อและโค้ชคนแรกของเขาที่มีอาชีพเป็นนักฟุตบอลอาชีพทีมฟลูมีเนงซี (Fluminense Football Club) เป็นคนตั้งให้ และชื่อเล่นว่า “จีกู” (Dico) พอเข้าชั้นประถมเพื่อน ๆ ก็เรียก “เปเล่” ซึ่งไม่มีความหมายใดๆทั้งคนในครอบครัวก็ไม่รู้จักแต่สุดท้ายใช้ชื่อนี้มาตลอด(ยกเว้นคนในครอบครัวที่ยังคงเรียก"จีกู") เขาเติบโตในย่านยากจนในเมืองเบารู รัฐเซาเปาโล ต้องหาเงินด้วยการรับขัดรองเท้าแถวละแวกบ้านและสโมสรฟุตบอลประจำเมืองไปจนถึงสถานีรถไฟโนรีเอสเต้ เมื่อวิ่งได้ก็เริ่มหัดเล่นฟุตบอลตามท้องถนนหน้าบ้านและสนามดินลูกรัง ใช้ถุงเท้าขนาดใหญ่ที่สุดของผู้ใหญ่แล้วยัดด้วยผ้าหรือกระดาษหนังสือพิมพ์ม้วนเป็นก้อนกลมจากนั้นมัดด้วยเชือกผูกรองเท้าให้แน่นใกล้เคียงลูกบอลมากที่สุด บางทีก็ใช้ผลเกรปฟรูตบางครั้งก็เป็นลูกองุ่นหรือวัตถุใดๆก็ได้ที่กลมๆแม้กระทั่งกระดุม จนอายุได้ 6 ขวบ พ่อเขาซื้อลูกบอลให้ลูกแรกพออายุได้9ขวบจึงได้รวมทีมฟุตบอลมีชื่อว่า"สโมสร7กันยา"อันเป็นวันเอกราชของบราซิล และในเวลาต่อมาต่อมาก็ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น"อเมริควินฮา"แปลว่า"อเมริกาน้อย"พร้อมกับได้โค้ชคนที่สองชื่อเซไลเต้ เมื่ออายุได้ 13ปี วัลเดมาร์ จี บรีตู (Waldemar de Brito) นักเตะชื่อดังของบราซิลและโค้ชผู้ฝึกสอนคนที่สามเห็นแววจึงชวนไปอยู่ทีมฟุตบอลสมัครเล่นและคว้าแชมป์ประจำรัฐติดต่อกันถึง3ปี พออายุได้ 15 ปีจึงได้เข้าทีมเยาวชน Santos FC junior team ปีต่อมาก็ได้เป็นนักบอลอาชีพในทีม Santos Futebol Clube ซึ่งเกมแรกก็ทำประตูชัยได้ 4 ประตู และได้เป็นดาวยิงสูงสุดของลีก พออายุได้ 17 ปี ถูกเรียกตัวติดทีมชาติบราซิล เพื่อลงแข่งฟุตบอลโลกในปี 1958ที่ประเทศสวีเดนและถือเป็นนักฟุตบอลอายุน้อยที่สุดที่ยิงประตูในนัดชิงชนะเลิศได้ด้วยฟอร์มอันน่าประทับใจ
ซู การ์ดเนอร์

ประวัติ

การ์ดเนอร์เติบโตในพอร์ทโฮป รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา โดยเป็นบุตรสาวของผู้เป็นทูตนิกายอังกลิคันและครูใหญ่ เธอได้รับปริญญาสาขาวารสารศาสตร์จากมหาวิทยาลัยไรซัน เธอได้เริ่มอาชีพของเธอที่สถานีวิทยุแคนาเดียนบอร์ดคาสติงคอร์ปอเรชัน (ซีบีซี) ใน ค.ศ. 1990 ในรายการแอสอิทแฮพเพนส์ และได้ทำงานมานานกว่าทศวรรษในฐานะผู้ผลิต, ผู้รายงานข่าวและผู้ทำสารคดีสำหรับซีบีซีเรดิโอ และนิวส์เวิลด์อินเตอร์เนชันแนล โดยมุ่งเน้นไปที่วัฒนธรรมนิยมและประเด็นทางสังคม
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 เธอประสบความสำเร็จร่วมกับ โคล้ด กาลีโพ ในฐานะผู้อำนวยการอาวุโสประจำแผนก 150 พนักงานสื่อใหม่ ในการพัฒนา CBC.ca ซึ่งเป็นเว็บไซต์ของแคนาเดียนบอร์ดคาสติงคอร์ปอเรชันและเป็นอินเทอร์เน็ตแพลตฟอร์ม

วิกิมีเดียและการทำงานปัจจุบัน

เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 การ์ดเนอร์ลาออกจากแคนาเดียนบอร์ดคาสติงคอร์ปอเรชัน และหลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มให้คำปรึกษาสำหรับมูลนิธิวิกิมีเดียในฐานะที่ปรึกษาพิเศษในการดำเนินงานและการกำกับดูแล
เดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 เธอได้รับการว่าจ้างเป็นผู้อำนวยการบริหารของมูลนิธิฯ จากนั้นสองปีกว่า เธอได้ดูแลการเจริญเติบโตของพนักงานรวมถึงการเพิ่มของทีมที่ระดมทุน และย้ายสำนักงานจากแทมปาไปยังซานฟรานซิสโก
ตุลาคม ค.ศ. 2009 การ์ดเนอร์ได้รับการกล่าวชื่อโดย ฮัฟฟิงตันโพสต์ ว่าเป็นหนึ่งในสิบ 'ผู้เปลี่ยนเกมสื่อแห่งปี' สำหรับผลกระทบที่มีต่อสื่อใหม่ในการทำงานของเธอสำหรับวิกิมีเดีย
ในปีงบการเงิน ค.ศ. 2009-2010 การ์ดเนอร์ได้รับค่าตอบแทนรวม 240,159 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับบทบาทการเป็นผู้อำนวยการบริหารของมูลนิธิวิกิมีเดีย
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2512

พายุ

ในฤดูกาลนี้มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นในแอ่งแปซิฟิกตะวันตกจำนวน 34 ลูก ในจำนวนนี้มี 23 ลูกทวีกำลังเป็นพายุโซนร้อน และในจำนวนนี้ 13 ลูกทวีกำลังเป็นพายุใต้ฝุ่น และในจำนวนนี้ 2 ลูกมีความรุนแรงเป็นถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น
พระญาณสิทธาจารย์ (สิม พุทฺธาจาโร)

ชาติกำเนิด

พระญาณสิทธาจารย์ หรือ หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2452  ตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 14 ค่ำ เดือน 12 ปีระกา เวลาประมาณ 21.00 น. ตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่บ้านบัว ตำบลสว่าง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร บิดามารดาชื่อ นายสาน - นางสิงห์คำ วงศ์เข็มมา มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 10 คน ท่านเป็นคนที่ 5

อุปสมบท

เมื่อท่านอายุ 17 ปี ได้ขอบิดามารดาบรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดศรีรัตนาราม ซึ่งเป็นวัดมหานิกาย ณ บ้านบัว นั้นเอง เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2469 ตรงกับวัน อาทิตย์ แรม 7 ค่ำ เดือน 8 ปีมะโรง  โดยมีพระอาจารย์สีทอง เป็นพระอุปัชฌาย์

ศึกษาธรรม

ต่อมา กองทัพธรรมของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ได้เดินทางธุดงค์มาถึงหนองคาย ท่านก็เฝ้าดูสังเกตพระศีลวัตรปฏิบัติของหลวงปู่มั่นและหลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม และเกิดความเลื่อมใส จึงขอถวายตัวเป็นศิษย์หลวงปู่มั่น ต่อมาท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 โดยมีพระเทพสิทธาจารย์ (จันทร์ เขมิโย) เมื่อครั้งยังเป็นพระครูพิศาลอรัญญเขต เจ้าคณะธรรมยุติจังหวัดขอนแก่น เป็นพระอุปัชฌาย์ และมีพระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระปลัดดวงจันทร์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า "พุทฺธาจาโร" หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่าได้ติดตามพระอาจารย์สิงห์ ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าวิเวกธรรม (วัดป่าบ้านเหล่างา) อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น วัดป่าบ้านเหล่างานี้เป็นวัดอยู่ในเขตป่าช้า (บริเวณโรงพยาบาลขอนแก่นในปัจจุบัน) ซึ่งท่านพระอาจารย์สิงห์ และ ท่านพระอาจารย์มหาปิ่น ได้จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นสำนักอบรมกรรมฐาน แก่ญาติโยมชาวขอนแก่น จากนั้นท่านก็เริ่มปฏิบัติธรรมกับพระอาจารย์สิงห์ ได้เรียนรู้ทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ จนถึงปี พ.ศ. 2480 หลังจากออกพรรษา  ได้เรียนขออนุญาตต่อสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ เดินทางธุดงค์กลับถึงบ้านบัว ตำบลสว่าง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร เพื่อโปรดญาติโยมที่บ้านเกิดตามคำอาราธนา และเมื่อหลวงปู่ปรารภ ที่จะให้มีวัดป่าธรรมยุติกนิกายขึ้นเป็นวัดแรกในบ้านบัว ญาติโยม จึงต่างสนองตอบ คำปรารภของหลวงปู่สิม อย่างกระตือรือร้นและเต็มอกเต็มใจ และในปี พ.ศ. 2504 ท่านพ่อลี ได้มรณภาพลง ทางคณะสงฆ์จึงมอบหมายให้หลวงปู่สิม ทำหน้าที่รักษาการเจ้าอาวาสชั่วคราว และในปี พ.ศ. 2508 และ พ.ศ. 2509 ท่านได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าสุทธาวาส จำพรรษาอยู่ได้เพียง 1 พรรษา ในปี พ.ศ. 2510 หลวงปู่สิมได้อาพาธหลายโรค ท่านจึงได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสทุกวัด และได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดถ้ำผาปล่อง
หลวงปู่เป็นผู้มีความเด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง อดทน พูดจริง ทำจริง ถือสัจจะมั่นคง เป็นผู้ไม่มากโวหาร ทุกวันหลวงปู่จะพาเริ่มงานตั้งแต่ตี 4 ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นพอ 10 โมงเช้า จึงพักฉันอาหาร หลังอาหารแล้วก็เริ่มทำงานกันต่อจนมืดค่ำ พอถึงเวลา 1 ทุ่ม หลวงปู่ก็จะพาสวดมนต์และฟังเทศน์ เสร็จแล้ว ก็เริ่มทิ้งหินลงในคอกไม้ที่สร้างไว้ ตลอดแนวฝาย กว่าจะได้จำวัดก็ 4 ทุ่ม หรือบางวัน งานจะติดพันจนถึงตีหนึ่งตีสอง เป็นดังนี้ตลอดระยะเวลา 4 เดือน นับตั้งแต่ เดือนมกราคม จนถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2521 จนฝายน้ำล้นสร้างสำเร็จ หลวงปู่จึงกลับไปจำพรรษาที่ถ้ำผาปล่อง

ละสังขาร

หลวงปู่สิมได้ละสังขารเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เวลา 3.00 น. สิริอายุได้ 82 ปี 63 พรรษา
นก พรพนา

การศึกษา

ชั้นประถม : โรงเรียนบ้านหนองบัวแพ จ.สกลนคร
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น : โรงเรียนสว่างแดนดิน จ.สกลนคร
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย : การศึกษานอกโรงเรียนสว่างแดนดิน จ.สกลนคร
มหาวิทยาลัยศรีปทุม บางเขน : คณะนิเทศศาสตร์ เอกการประชาสัมพันธ์
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์

รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ หรือ รถบรรทุกน้ำสนับสนุนการดับเพลิง (อังกฤษ: water tender ยังเป็นที่รู้จักในฐานะ tanker) ในบางภูมิภาค เป็นยานพาหนะการดับเพลิงพิเศษ ที่ออกแบบมาสำหรับการขนส่งน้ำจากแหล่งน้ำไปยังที่เกิดเหตุ รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์มีความสามารถในการดึงน้ำจากลำธาร, ทะเลสาบ หรือหัวดับเพลิง
อุปกรณ์ประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องมีความสามารถในการสูบน้ำมากพอที่จะจ่ายกำลังให้กับสายท่อขนาดใหญ่ (เหมือนรถดับเพลิง) แม้ว่ามันจะใช้เครื่องสูบน้ำขนาดเล็กเพื่อดึงจากแหล่งน้ำ รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์จะใช้เมื่อไม่มีหัวดับเพลิงที่ใช้งานได้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอุปกรณ์ดับเพลิงอื่น ๆ โดยอาจจัดส่งรถดับเพลิงด้วยการเชื่อมต่อที่รวดเร็วมาก รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบมาเพื่อรับน้ำหนัก 1,000 แกลลอน (ประมาณ 3,800 ลิตร) หรือมากกว่า ซึ่งในสหรัฐ 1,000 แกลลอนเป็นข้อกำหนดในมาตรฐานสมาคมป้องกันอัคคีภัยแห่งชาติ บางคันอาจบรรทุกน้ำได้มากถึง 5,000 แกลลอน (ประมาณ 19,000 ลิตร) – มากยิ่งขึ้นด้วยส่วนพ่วงหลัง
โดยทั่วไปแล้วรถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์จะสนับสนุนรถดับเพลิงและ/หรือรถบรรทุกเหมือนยานพาหนะทางอากาศในระหว่างเกิดเพลิงไหม้และเหตุการณ์วัสดุอันตราย รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์บางคันมีอุปกรณ์ดับเพลิงและลูกเรือเหมือนกับรถดับเพลิง รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์เหล่านี้สามารถทำงานได้ค่อนข้างอิสระ รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์บางคันประสมประสานรถดับเพลิงและรถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ หน่วยประเภทนี้อาจมีที่นั่งสำหรับนักผจญเพลิงสูงสุดหกคน, ถังเก็บน้ำมากกว่า 3,000 แกลลอน (ประมาณ 11,000 ลิตร) รวมถึงอุปกรณ์พื้นฐานสำหรับการดับเพลิงและกู้ภัย อาจพบองค์ประกอบนี้ ตัวอย่างเช่น ในชนบท ที่ซึ่งมีรถดับเพลิง (พร้อมอุปกรณ์กู้ภัย) และรถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ที่ได้รับการสนับสนุนจากหน่วยรถดับเพลิง/รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ในอัคคีภัยหรืออุบัติเหตุที่ทับซ้อนกัน รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ในป่าจำนวนมากติดตั้งหัวฉีดควบคุมจากระยะไกลบนกันชนหน้าเพื่อให้พวกเขาขับรถไปข้าง ๆ กองไฟหรือบริเวณที่มีการระอุ รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ขนาดเล็กมากบางครั้งใช้ในไฟป่า ตัวอย่างเช่น แท็งก์น้ำขนาดเล็กความจุ 265 แกลลอน (1,000 ลิตร) สามารถขนย้ายได้โดยยานพาหนะวิบากเพื่อดับส่วนที่คุกรุ่นบนพื้นผิวขรุขระ
ลาลิกา ฤดูกาล 2019–20

ลูกบอล

ในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2019 พูมาประกาศเป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการเพื่อผลิตลูกบอลสำหรับการแข่งขันสำหรับลาลิกาและเซกุนดาดิบิซิออน หลังจากหมดสัญญากับไนกีที่เป็นผู้สนับสนุนมา 23 ปี
เลียร์เซอ เอส.กา.

ประวัติ

สโมสรนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 1906 ทีมนี้ได้เลื่อนชั้นขึ้นดิวิชัน 1 ครั้งแรกในฤดูกาล 1927–1928 เลียร์เซอประสบความสำเร็จในดิวิชัน 1 จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นแชมป์ 2 สมัยและอยู่ต่ำกว่า 5 อันดับแรกเพียงแค่ 4 ครั้ง ตอนท้ายของฤดูกาล 1947–1948 สโมสรได้ตกชั้นไปอยู่ดิวิชัน 2 เลียร์เซอได้สร้างชื่อไว้อีก 2 ครั้ง โดยการได้เป็นแชมป์ของลีก (ฤดูกาล 1953–1954 , 1985–1986 , ฤดูกาล 1988–1989 และ 2006–2007) เลียร์เซออยู่ในดิวิชันแรกได้ถึง 5 ปีในฤดูกาล 2010–2011 และ 2014–2015 แต่ตอนนี้เล่นอยู่ในดิวิชัน 2
เลียร์เซอเล่นในสนามเหย้าที่สนามกีฬาแฮร์มัน ฟันเดอร์โปร์เติน ในเมืองเลียร์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เอิตลิสป์" เพราะสนามแข่งตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ชื่อลิสป์ สโมสรใช้สีดำและเหลือง สโมสรนี้ถูกซื้อโดย Maged Samy นักธุรกิจชาวอียิปต์ ผู้เป็นเจ้าของ KV Turnhout และ Wadi Degla ในประเทศอียิปต์
ผู้เล่นที่ลงเล่นมากที่สุดคือ แบร์นาร์ด โฟร์โฮฟ ซึ่งเล่นให้กับทีมชาติเบลเยียมไป 61 นัด ซึ่งเขาอยู่เลียร์เซอมาโดยตลอด ทำประตูไป 30 ประตู เขาเป็นกองหน้าผู้ทำประตูสูงสุดของทีมชาติเบลเยียมร่วมกับเปาล์ ฟัน ฮิมสต์
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 50

รางวัล

ผู้ที่ได้รับรางวัลแต่ละหมวดหมู่จะแสดงในรูปแบบตัวหนา

Best Cinematography

Close Encounters of the Third Kind - Vilmos Zsigmond

Best Art Direction-Set Decoration

Star Wars - John Barry, Norman Reynolds, Leslie Dilley and Roger Christian

Best Costume Design

Star Wars - John Mollo

Best Sound

Star Wars - Don MacDougall, Ray West, Bob Minkler and Derek Ball

Best Film Editing

Star Wars - Paul Hirsch, Marcia Lucas and Richard Chew

Best Effects, Visual Effects

Star Wars - John Stears, John Dykstra, Richard Edlund, Grant McCune and Robert Blalack

Best Music, Original Song

You Light Up My Life - Joseph Brooks for the song You Light Up My Life

Best Music, Original Score

Star Wars - John Williams

Best Music, Original Song Score and its Adaptation

A Little Night Music - Jonathan Tunick

Best Short Film, Animated

The Sand Castle

Best Short Film, Live Action

I'll Find a Way

Best Documentary, Short Subjects

Gravity Is My Enemy

Best Documentary, Features

Who Are the DeBolts?

Best Foreign Language Film

Madame Rosa - France

Special honors

The Academy gave the Irving G. Thalberg Memorial Award to Walter Mirisch and The Jean Hersholt Humanitarian Award to Charlton Heston.
ฮันเนีย

ฮันเนีย (般若 - Hannya) เป็นชื่อหน้ากากที่ใช้ในการแสดงละครโนะของญี่ปุ่น แสดงถึงลักษณะของปีศาจหญิงขี้อิจฉา ฮันเนียมีเขาแหลมคมสองข้าง มีตาเป็นโลหะ และปากที่ฉีกยิ้มจนถึงหู
ฮันเนียถูกใช้ในการแสดงโนะ และงานเต้นรำคะงุระของทางชินโต ฮันเนียใช้แสดงสำหรับวิญญาณหญิงสาวที่กลายเป็นปีศาจเนื่องจากเป็นสาวที่มีความอิจฉา การแสดงที่เป็นรู้จัก อาทิเช่น อะโอะอิ โนะ อุเอะ และ โดโจจิ หน้ากากฮันเนียปรากฏในหลายเฉดสี เช่น หน้ากากสีขาวแสดงถึงชนชั้นสูง หน้ากากสีแดงแสดงถึงชนชั้นต่ำ และหน้ากากสีแดงเข้มแสดงถึงปีศาจที่แท้จริง
เจตน์ ศิรธรานนท์

ประวัติ

นายแพทย์เจตน์ ศิรธรานนท์ เป็นคนจังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษา แพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล , คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ,  ประกาศนียบัตรผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง เวชปฏิบัติทั่วไป กรมการแพทย์ส่วนกลาง กระทรวงสาธารณสุข และดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาธารณสุข สถาบันเทคโนโลยีแห่งอโยธยา
นายแพทย์เจตน์ยังเป็นกลุ่ม 40 ส.ว. ที่จะร่วมหารือถึงการลงชื่อเพื่อเปิดอภิปรายทั่วไป ครม. สมัคร 1 โดยไม่ลงมติ ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 161
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ 
ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
อาซมาน อิสมาอิล

ดร. อาซมาน บิน อิสมาอิล (Jawi: عزمن بن اسماعيل) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซีย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเกอดะฮ์ สังกัดพรรคยุติธรรมประชาชนและเป็นพรรคแนวร่วมรัฐบาลชื่อ แนวร่วมแห่งความหวัง
ก่อนหน้าจากการลงเล่นการเมือง ดร. อาซมานเป็นแพทย์ เมื่อลาออกจากแพทย์มาเล่นการเมือง อาซมานก็ลงเลือกตั้งในเขตเกอดะฮ์ในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2013 และในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2018 ซึ่งชนะการเลือกตั้งตลอด
คอรีย์ เทย์เลอร์

สลิปน็อต

ในเมือง ดิมอยน์ รัฐไอโอวา Joey Jordison, Shawn Crahan, และ Mick Thomson ได้ชวนคอรีย์ที่จะเข้าร่วมวงสลิปน็อต ซึ่งเขาตกลงที่จะเป็นส่วนหนึ่งในของการฝึกซ้อมของพวกเขา, และก็ได้เป็นนักร้องของวง. สมาชิกทั้งเก้าของสลิปน็อต คอรีย์เข้าร่วมวงเป็นลำดับที่หก. ขณะทำการแสดงกับวงสลิปน็อต เขาเป็นที่รู้จักกันในนาม "หมายเลขแปด", การที่วงเรียงลำดับเลขสำหรับสมาชิกตั้งแต่ 0-8 ตามการเรียงของ Shawn Crahan คอรีย์ ได้หมายเลขแปด เพราะมันเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้.
เรนะ ทะนะกะ

ประวัติ

เรนะ ทะนะกะ ผ่านการคัดเลือกโครงการ "เลิฟว์ออดิชัน 2002" (Love Audition 2002) เข้ามาเป็นสมาชิกรุ่นที่ 6 ของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ พร้อมกันกับเอริ คาเมอิ (亀井 絵里) และซายูมิ มิจิชิเงะ (道重 さゆみ) รวมไปถึงทางด้านมิกิ ฟูจิโมโตะ (藤本 美貴) ศิลปินเดี่ยวแห่งเฮลโล! โปรเจกต์ ผู้ที่สึงกุ (つんく♂) โปรดิวเซอร์ของกลุ่ม ดึงตัวเข้ามาร่วมงานในรุ่นนี้ด้วย
ทะนะกะต้องใช้เวลาในการคัดเลือกถึง 2 ครั้งกว่าจะได้เข้าร่วมกับสมาชิกคนอื่น ๆ แต่หลังจากที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้ว เธอก็ได้รับหน้าที่ร้องนำในเพลง "ชาบนดามะ" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของเธอและเพื่อนรุ่นที่ 6 ทันที ต่อมาเธอยังได้ร้องในตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลง "แอมบิเชียส! ยาชินเตกิเดะอีจัง" (Ambitious！野心的でいいじゃん, เพลงซิงเกิลที่ 30 ของมอร์นิงมุซุเมะ) และได้ร่วมร้องในเพลง "เม็มโมรี เซชุงโนะฮิการิ" (Memory 青春の光, เพลงซิงเกิลที่ 4 ของมอร์นิงมุซุเมะ) เวอร์ชันเดี่ยว ซึ่งได้รับการบันทึกไว้ในซีดีสำหรับแฟนคลับชื่อ "เบสท์ช็อต" (Best Shot) ชุดที่ 4 อีกด้วย
เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2556 เรนะ ทะนะกะ ได้สำเร็จการศึกษาอย่างเป็นทางการ และเตรียมตัวที่จะเป็นนักร้องนำเกิร์ลแบนด์ที่ตั้งขึ้นมาเอง โดยมีชื่อวง LoVendoЯ
สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์

สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอยส์ (Illinois Institute of Technology, IIT) หรือรู้จักในชื่อ ไอไอที เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา มีชื่อเสียงในสาขาวิศวกรรมศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์ นิติศาสตร์ และบริหารธุรกิจ ไอไอทีก่อตั้งในปี พ.ศ. 2483 โดยการรวมสองสถาบันจาก สถาบันเทคโนโลยีอาร์เมอร์ (ก่อตั้ง พ.ศ. 2436) และสถาบันเทคโนโลยีลูวิส (ก่อตั้ง พ.ศ. 2438) ปัจจุบันไอไอทีมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน และอาจารย์ 580 คน (ข้อมูล พ.ศ. 2549) ไอไอทีมีหลายวิทยาเขต โดยสาขาวิศวกรรมศาสตร์และสถาปัตยกรรมศาสตร์จะเรียนในบริเวณวิทยาเขตหลัก ส่วนสาขาบริหารธุรกิจและนิติศาสตร์จะเรียนในตัวเมืองชิคาโก
จุดโดดเด่นภายในสถาบันคือ ตึกภายในถูกออกแบบสถาปนิกชื่อดังของโลก เช่นในยุคแรกๆได้แก่ ลุดวิก มีส แวน เดอร์ โรห์ และยุคต่อมา (ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา) ได้แก่ เร็ม คูลฮาส, เฮลมุต ยาห์น
ในปี พ.ศ. 2548 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ของไอไอทีในระดับปริญญาตรี ได้ถูกจัดเป็นอันดับที่ 13 ในสหรัฐอเมริกาโดยหนังสือ ดีไซน์อินเทลิเจนซ์
เจ้าดารารัตน์ ณ ลำพูน

ประวัติ

เจ้าดารารัตน์ เป็นธิดาในเจ้าพัฒนา ณ ลำพูน (ราชโอรสในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์สุดท้าย และราชนัดดาในเจ้าหลวงอินทยงยศโชติ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 9) กับเจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำพูน (ธิดาในเจ้าราชบุตรวงษ์ตวัน ณ เชียงใหม่ และเป็นปนัดดาในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์สุดท้าย) เจ้าดารารัตน์เป็นธิดาคนโต และมีน้องชาย 3 คน คือ เจ้าพัฒน์พงศ์ ณ ลำพูน เจ้าวงศ์จักร ณ ลำพูน และเจ้าศักดิ์ขจร ณ ลำพูน
เจ้าดารารัตน์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (รุ่น 24)
เจ้าดารารัตน์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นจตุตถจุลจอมเกล้า (จ.จ.) เมื่อปี พ.ศ. 2539 จึงใช้คำนำหน้าว่า “คุณ” เนื่องจากยังมิได้สมรสจึงไม่ใช้คำว่า “คุณหญิง”

บทบาทในฐานะเจ้านายฝ่ายเหนือ

เจ้าดารารัตน์ เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือ สาย ณ ลำพูน และสาย ณ เชียงใหม่ ที่มีบทบาทสำคัญทางสังคมเป็นที่เคารพนับถือ และดำรงตำแหน่งประธานมูลนิธิจักรคำขจรศักดิ์ เพื่อสืบทอดเจตนารมณ์การสร้างสาธารณประโยชน์แก่ประชาชนชาวนครลำพูน และเป็นกรรมการมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ อันเป็นมูลนิธิที่มีวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์ความเป็นล้านนาสืบสานฝ่ายเหนือ และเป็นกรรมการมูลนิธิกู่เจ้าหลวงเชียงใหม่ (วัดสวนดอก)
เจ้าดารารัตน์ ได้เข้าร่วมกิจกรรมในฐานะเจ้านายฝ่ายเหนือกับส่วนราชการ หน่วยงานต่างๆ ทั้งในการแสดงความกตัญญูต่อราชสกุลแห่งราชวงศ์ทิพย์จักราธิวงศ์ (เจ้าเจ็ดตน) และความจงรักภักดีต่อราชจักรีวงศ์

ด้านการศาสนา

เจ้าดารารัตน์ มีบทบาทในการทะนุบำรุงศาสนา อาทิ การถวายที่ดินเพื่อสร้างวิทยาลัยสงฆ์ลำพูน และสร้างวัด ที่พักสงฆ์ สถานปฏิบัติธรรมหลายแห่ง

ด้านการศิลปหัตถกรรม

เจ้าดารารัตน์ ได้มอบที่ดินจำนวนหนึ่ง สำหรับจัดตั้งสถาบันผ้าทอมือหริภุญชัย เพื่อเป็นศูนย์กลางในการถ่ายทอดหัตถกรรมผ้าทอมือของจังหวัดลำพูนให้คงอยู่ต่อไป รวมทั้งยังได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้จุดประกายผ้าชาวไทยภูเขาสู่ความนิยม" จากนิตยสาร HELLO เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2557
อาร์เอส มิวสิค

ประวัติ

พ.ศ. 2547 ค่ายเพลง อาร์เอส มิวสิก เปิดตัวในฐานะ 1 ใน 11 ค่ายเพลงย่อย ของ บริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) อยู่ภายใต้การบริหารของ คุณ คมวิทย์ เชษฐโชติศักดิ์ และ ต้น ชาญกฤษณ์ บุญสิงห์ หัวหน้าทีมผลิตเพลง โดยส่งศิลปินเบอร์แรก นอยซ์ (Noize) ออกมาในช่วงกลางปี 2547
พ.ศ. 2548 แจ้งเกิดวงดนตรี แอม ฟายน์ จนถือว่าเป็นวงดนตรีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของทีมเพลงนี้ ได้ขณะเดียวกันมีการปรับโครงสร้างค่ายเพลงในเครือบริษัทอาร์เอสใหม่ ทำให้ ค่าย อะ-ฮ่า, แวมม์ และ บ้านโรงบ่ม ยุบรวมเข้ากับ อาร์เอส มิวสิก เกิดเป็นยูนิตย่อยชื่อ บิ๊กบลู เร็คคอร์ด (big BLUE Records)
พ.ศ. 2549 เปลี่ยนชื่อทีมเพลงของอาร์เอส มิวสิก ดั้งเดิม มาเป็นยูนิตย่อยชื่อ โน มิ้วท์ (No Mute) และยุบรวมเอาอีก 3 ค่ายเพลงย่อย มอนสเตอร์ มิวสิก, บั๊คทาวน์ เร็คคอร์ด และ เรียลแอนด์ชัวร์ เข้ามาเป็นยูนิตย่อย ร็อกสกิน (Rockskin)
พ.ศ. 2550 ยุบรวมเข้ากับค่ายเพลง เมโลดิก้า และอีก 2 ค่ายย่อยที่ถูกลดสถานะคือ อะบอริจินส์ และ จีโนม เร็คคอร์ด กลายเป็นค่ายส่วนกลางค่ายเดียวในชื่อ เมโลดิก้า ตามนโยบายของ ชมพู สุทธิพงษ์ วัฒนจัง
พ.ศ. 2551 เปลี่ยนชื่อค่าย เมโลดิก้า กลับมาเป็น อาร์เอส มิวสิก เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายที่จะให้เป็นค่ายเพลงส่วนกลางของบริษัท
พ.ศ. 2552 ชมพู สุทธิพงษ์ ลาออกจากบริษัท อาร์เอส ไปอยู่กับ โซนี่ มิวสิก จึงมีการปรับนโยบายให้หัวหน้าของทีมผลิตเพลงแต่ละทีมดูแลกันเอง แต่ยังคงใช้ชื่อส่วนกลาง อาร์เอส มิวสิก ในการทำการตลาด
พ.ศ. 2553 ปรับรูปแบบกลับมาเป็นค่ายเพลงหลักส่วนกลางของบริษัทตามที่เคยเป็นมาก่อน พ.ศ. 2547 โดยเน้นไปที่กลุ่มศิลปิน ป๊อบ, ร็อก ทั้งศิลปินหน้าเก่าและใหม่ แต่โดยรวมจะโตกว่าศิลปินวัยรุ่นในค่าย กามิกาเซ่ 
พ.ศ. 2554 เปิดค่ายย่อย การ์เด้น มิวสิค (Garden Music) เพื่อทำเพลงในแนวทางที่ต่างจากแนวแมสทั่วๆ ไป
พ.ศ. 2555 เปิดตัวค่ายเพลง โช มิวสิค (CHO Music and Entertainment)
พ.ศ. 2556 เปลี่ยนชื่อค่ายเป็น เยส มิวสิค (Yes! Music)
พ.ศ. 2558 ยุบค่าย โช มิวสิค และ ย้ายศิลปินรุ่นเก่าจากค่าย Kamikaze เข้ามาอยู่ในสังกัด
คลองภักดีรำไพ

คลองภักดีรำไพ เป็นคลองขุดสายหนึ่งในอำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี คลองนี้เป็นหนึ่งในโครงการพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชที่ใช้สำหรับแก้ปัญหาอุทกภัยในชุมชนริมแม่น้ำจันทบุรี มีหน้าที่ระบายน้ำจากแม่น้ำดังกล่าวลงสู่อ่าวไทย

ประวัติ

แต่เดิมตัวเมืองจันทบุรีเป็นเมืองอกแตกคือมีแม่น้ำจันทบุรีไหลผ่านกลางเมือง กอปรกับเป็นหัวเมืองภาคตะวันที่ติดกับชายฝั่งทะเลมีฝนชุก ยามฤดูฝนก็จะเกิดอุทกภัยด้วยเป็นพื้นที่ลุ่มต่ำ มีปัญหาน้ำเซาะตลิ่ง และแม่น้ำเองก็มีความโค้งมากทำให้น้ำระบายช้า หากเป็นหน้าแล้งก็น้ำไหลสู่ทะเลเสียหมดไม่สามารถกักเก็บได้ ครั้นในปี พ.ศ. 2542 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในตัวเมืองเนื่องจากฝนชุกนัก เกิดปริมาณน้ำหลาก 800 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที น้ำส่วนเกินได้ทะลักเข้าสู่ย่านชุมชน ประชาชนได้รับความเดือดร้อน 85,000 คน ความเสียหายราว 2,118.67 ล้านบาท และยังเกิดซ้ำในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 และเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549
ในปี พ.ศ. 2551 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระราชทานแนวพระราชดำริโครงการบรรเทาอุทกภัยเมืองจันทบุรี โดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้น้อมนำแนวพระราชดำริมาประสานงานแบบบูรณาการเพื่อวางแนวทางการบริหารจัดการน้ำ พร้อมทั้งก่อสร้างแก้มลิงเพื่อเก็บกักน้ำในช่วงน้ำหลากเพิ่มเติม จนกลายมาเป็นโครงการบรรเทาอุทกภัยตัวเมืองจันทบุรีตามพระราชดำริ รัฐมนตรีมีมติอนุมัติเปิดโครงการเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2552 ระยะเวลาดำเนินการ 6 ปี (ปีงบประมาณ 2552-2557) วงเงิน 3,500 ล้านบาท
ชื่อคลองได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชว่า คลองภักดีรำไพ (อักษรโรมัน: Bhakti Rambhai) มีความหมายว่า “คลองที่แสดงความจงรักในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7” ด้วยเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงที่เคยมาประทับในจังหวัดนี้
หลังเสร็จสิ้นการก่อสร้างคลองดังกล่าว ตัวเมืองจันทบุรีก็ไม่ประสบกับอุทกภัยอีก ทั้งยังมีน้ำสำหรับอุปโภคบริโภคในหน้าแล้งเพียงพอ และถือเป็นโครงการในพระราชดำริลำดับสุดท้ายในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชที่พระราชทานแด่จังหวัดจันทบุรี
วันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเปิดคลองภักดีรำไพ ณ ประตูระบายน้ำปากคลองภักดีรำไพ เทศบาลเมืองจันทนิมิต จังหวัดจันทบุรี

ลักษณะ

คลองภักดีรำไพเริ่มตั้งแต่แม่น้ำจันทบุรี หน้าฝายยางทุ่งลาซาล เทศบาลเมืองจันทนิมิต อำเภอเมืองจันทบุรี ตัดผ่านทุ่งสระบาปเชื่อมคลองอ่าง ก่อนไหลลงสู่อ่าวไทยที่บ้านหนองบัว เทศบาลตำบลหนองบัว อำเภอเมืองจันทบุรี รวมความยาว 11.661 กิโลเมตร ลักษณะเป็นคลองดินขุด มีสถานีสูบน้ำ มีคลองระบายน้ำ และประตูระบายน้ำ 11 แห่ง คลองสามารถกักน้ำได้ 2 ล้านลูกบาศก์เมตร สามารถระบายน้ำ 300 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที ป้องกันปัญหาอุทกภัย กักน้ำไว้ใช้สำหรับอุปโภคบริโภค ประตูน้ำก็สามารถกันน้ำเค็มรุกเข้าไปในพื้นเกษตรกรรมได้อีกทางหนึ่ง พื้นที่ได้รับประโยชน์ 5,000 ไร่ นอกจากนี้บริเวณสองฝั่งคลองก็ได้ตัดถนนคอนกรีตไว้สำหรับสัญจรด้วย
ชาวม่าน

อุปนิสัยของชาวม่าน

โดยทั่วไปชาวม่าน เป็นพลเมืองที่รักการอุตสาหกรรม ใช้ภาษายูนนานได้ รู้จักนิสัยของชาวจีนได้เป็นอย่างดี เป็นพ่อค้า และรู้จักการเลี้ยงสัตว์พอดีพอใช้ จึงนับว่าเป็นพวกที่สำคัญพวกหนึ่งในบรรดาชาวม้ง และชาวไททั้งหลาย (ไทดำ, ไทแดง และไทขาว)
พฤติกรรมศาสตร์

ความแตกต่างระหว่างพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์

พฤติกรรมศาสตร์ มักสับสนกับ สังคมศาสตร์ แม้ศัพท์เฉพาะทั้งสองคำนี้จะมีความสัมพันธ์อย่างกว้าง ๆ ระหว่างกัน เป็นการศึกษากระบวนการพฤติกรรมอย่างเป็นระบบคล้ายกัน แต่ก็แตกต่างกันในระดับการวิเคราะห์เชิงวิทยศาสตร์ในหลายมิติของพฤติกรรม พฤติกรรมศาสตร์เน้นอย่างชัดเจนในด้านการสอบสวนกระบวนการตัดสินใจและกลยุทธการสื่อความภายในหรือระหว่างสิ่งมีชีวิตในระบบสังคม พฤติกรรมศาสตร์เกี่ยวข้องกับสาขาอื่น ๆ เช่น จิตวิทยา และประสาทวิทยาศาสตร์สังคม

ประเภทของพฤติกรรมศาสตร์

พฤติกรรมศาสตร์แบ่งเป็นประเภทอย่างกว้าง ๆ ได้ 2 ประเภทคือ วิทยาศาสตร์การตัดสินใจเชิงประสาท (Neural-Decision sciences) และ วิทยาศาสตร์การสื่อความเชิงสังคม (Social-Communication sciences.)

พฤติกรรมศาสตร์ในฐานะวิทยาศาสตร์บูรณาการ

วิทยาศาสตร์การตัดสินใจเชิงประสาทเป็นตัวเชื่อมโยงระหว่างพฤติกรรมศาสตร์และปริชาน และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ โดยรวมกันก่อเป็นทฤษฎีที่เป็นฐานสำหรับปฏิกิริยาของระบบชีวกายภาพและกระบวนการทางปริชานในการตัดสินใจของสิ่งมีชีวิต
ความสูง

ความสูง คือการวัดระยะทางตามแนวตั้ง ใช้อธิบายว่าวัตถุใด ๆ อยู่สูงเท่าไรจากระดับอ้างอิงเช่น ความสูงของเครื่องบินจากพื้นโลก ความสูงของภูเขา ความสูงจากระดับน้ำทะเล ความสูงสามารถเรียกว่า ส่วนสูง หรือระดับความสูง (อังกฤษ: altitude) คำว่า ความสูง สามารถตีความหมายได้สองแบบ คือ วัตถุนั้นสูงยืนจากพื้นเท่าไร หรือ วัตถุหรืออยู่เหนือจากพื้นเท่าไร ตัวอย่างเช่น เราสามารถพูดได้ว่า "นั่นเป็นตึกสูง" (สูงยืนจากพื้น) หรือ "เครื่องบินบินอยู่สูงบนฟ้า" (เหนือจากพื้น) ซึ่งทั้งสองแบบสามารถใช้เป็นความสูงค่าหนึ่งของวัตถุ เช่น "ตึกหลังนั้นสูง 50 เมตร" หรือ "ความสูงของเครื่องบินอยู่ที่ 10,000 เมตร" เป็นต้น ค่าความสูงจะวัดจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งขนานกับแกนตั้งตามแนวดิ่ง (แกน Y)