google/wiki40b huggingface dataset:
ขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการ

รหัสเทียม

เริ่ม
     กำหนด ประชากร โดยการสุ่มผลเฉลย
     ประเมิณค่า ผลเฉลยแต่ล่ะตัว
     ทำซ้ำจนกระทั่งเงื่อนไขถึงจุดสิ้นสุดที่น่าพอใจ{
       # เลือกบรรพบุรุษ
       # ผสมบรรพบุรุษเข้าด้วยกัน
       # กลายพันธุ์ผลที่ได้
       # ประเมิณผลเฉลยที่ได้มาใหม่
       # เลือกผลเฉลยสำหรับประชากรยุคใหม่
    }
จบ

สรุปผล

ขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการเป็นศาสตร์ที่น่าพิศวง มีหลักการในการหาคำตอบที่น่าหลงใหล และมีพลังในการแก้ไขปัญหาอย่างโดดเด่น เมื่อไรก็ตามที่ผู้ใช้เผชิญกับปัญหาที่ยากแก่การค้นหาคำตอบที่ถูกต้องโดยขั้นตอนวิธีแบบดั้งเดิม หรือที่มีอยู่ จะจำเป็นที่จะต้องลองใช้ขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการในการแก้ไขปัญหานั้นๆ
ขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการยังเป็นศาสตร์ในเชิงค้นคว้าวิจัยอีกด้วย แต่หนึ่งในจุดอ่อนของสาขานี้คือการที่ไม่มีหลักฐานหรือข้อสรุปที่แน่ชัดของทฤษฎี แต่อย่างไรก็ตามก็ยังคงมีความก้าวหน้าในด้านนี้อยู่มาก และความรู้ในเชิงลึกก็ยังเปิดกว้างสำหรับขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการในอุดมคติอยู่
การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ

การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ (อังกฤษ: gerrymander) เป็นการปฏิบัติซึ่งเจตนาก่อให้เกิดความได้เปรียบทางการเมืองต่อพรรคการเมืองพรรคใดพรรคหนึ่ง หรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง โดยการชักใยแนวแบ่งเขตเลือกตั้ง มียุทธวิธีหลักใช้ในการแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบสองยุทธวิธี ได้แก่ "การกะเทาะ" (cracking) หมายถึง การทำให้อำนาจออกเสียงลงคะแนนของผู้สนับสนุนพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามลดลงในเขตเลือกตั้งหลายเขต และ "การบรรจุ" (packing) หมายถึง การกระจุกอำนาจออกเสียงลงคะแนนของพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามในเขตเลือกตั้งหนึ่งเพื่อลดอำนาจออกเสียงลงคะแนนในเขตอื่น ยุทธวิธีที่สาม ซึ่งแสดงในแผนภาพซ้ายบนสุดของภาพทางขวามือ คือ การทำให้เขตเลือกตั้งทุกเขตเป็นแบบเดียวกัน (โดยสภาพคือการกะเทาะแบบหนึ่งซึ่งพรรคการเมืองฝ่ายข้างมากใช้จำนวนที่เหนือกว่าเพื่อประกันว่าพรรคการเมืองฝ่ายข้างน้อยจะไม่ได้ฝ่ายข้างมากในเขตเลือกตั้งแม้แต่เขตเดียว)
นอกเหนือไปจากการใช้เพื่อให้ได้ผลการเลือกตั้งตามต้องการสำหรับพรรคการเมืองพรรคใดพรรคหนึ่งแล้ว ยังใช้เพื่อช่วยเหลือหรือขัดขวางกลุ่มประชากรหนึ่ง เช่น กลุ่มการเมือง ชาติพันธุ์ เชื้อชาติ ภาษา ศาสนาหรือชนชั้น เช่น แนวพรมแดนเขตเลือกตั้งกลางของสหรัฐซึ่งก่อให้เกิดผู้มีสิทธิเลือกตั้งฝ่ายข้างมากเป็นผู้แทนของชาวแอฟริกันอเมริกันหรือเชื้อชาติกลุ่มน้อยอื่น ที่เรียก "เขตฝ่ายข้างมาก-ฝ่ายข้างน้อย" นอกจากนี้ ยังใช้เพื่อพิทักษ์ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบันด้วย
การนึ่ง

การนึ่ง หรือ การอบไอน้ำ เป็นกระบวนการทำอาหารให้สุกโดยการผ่านความร้อนจากไอน้ำ จากการต้มน้ำให้ถึงจุดเดือด การนึ่งเป็นกระบวนการทำอาหารที่เหมาะสมกับอาหารเกือบทุกชนิด ซึ่งสามารถรักษาและคงความชื้นไว้ในอาหารได้เป็นอย่างดี

กระบวนการ

การนึ่งเป็นกระบวนการที่ผ่านความร้อนจากไอน้ำโดยตรง ที่ได้จากการระเหยของการต้มน้ำให้เดือดอย่างต่อเนื่อง โดยที่วัตถุดิบที่ใช้ในการนึ่งจะถูกวางไว้ในอุปกรณ์ที่มีฝาปิดมิดชิด เช่น ซึง หรือ หวด (สำหรับการนึ่งข้าวเหนียว) ที่ใช้เพื่อแยกจากการสัมผัสกับน้ำโดยตรง

อาหารจากการนึ่ง

โดยรวมแล้วอาหารที่ใช้นึ่งจะเป็นผักเสียส่วนมาก เช่น ข้าวโพดนึ่ง มันนึ่ง บวบนึ่ง ข้าวเหนียวนึ่ง ถั่วนึ่ง อาหารประเภทเนื้อและอาหารทะเลที่ใช้การนึ่ง เช่น ไก่นึ่งตะไคร้ หมูนึ่งมะนาว ปลานึ่งมะนาว
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา

การสำเร็จราชการแทนและสงครามกลางเมือง

อัลฟอนโซเป็นพระโอรสของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งกัสติยาและบลังกาแห่งนาวาร์ เสด็จพระราชสมภพในโซเรียเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1155 พระองค์ทรงได้รับการตั้งชื่อตามพระอัยกาคือ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา ผู้ทรงแบ่งราชอาณาจักรระหว่างพระโอรส ซึ่งก่อให้เกิดความขัดแย้งภายในราชวงศ์ จนกระทั่งอาณาจักรถูกรวมเป็นหนึ่งอีกครั้งโดยพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา (พระนัดดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8)
ต้นชีวิตของพระองค์คล้ายคลึงกับของกษัตริย์ยุคกลางพระองค์อื่น ๆ พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1158 พระองค์ทรงได้รับการประกาศให้เป็นกษัตริย์ตอนพระชนมายุเพียง 2 พรรษา พระเจ้าอัลฟอนโซถูกขุนนางที่อยู่เหนือการควบคุมมองว่าเป็นกษัตริย์แต่เพียงในนาม กัสติยาจึงตกสู่ความขัดแย้งระหว่างตระกูลขุนนางหลายตระกูลที่แย่งกันขึ้นมาเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน สมาชิกในครัวเรือนของพระองค์พาพระองค์ที่ยังแบเบาะไปที่ฐานที่มั่นซานเอสเตบันเดกอร์มัซ ช่วยให้พระองค์รอดพ้นจากเงื้อมมือของฝ่ายต่าง ๆ ที่ขับเคี่ยวกัน ตระกูลขุนนางลาราและตระกูลขุนนางกัสโตรต่างอ้างตนเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เช่นเดียวกับพระปิตุลาของทารกน้อย พระเจ้าเฟร์นันดูที่ 2 แห่งเลออน ในปี ค.ศ. 1160 กัสโตรกับลาราเจอกันที่สมรภูมิโลเบรกัลซึ่งกัสโตรได้รับชัยชนะ แต่การพิทักษ์อัลฟอนโซและการสำเร็จราชการแผ่นดินตกเป็นของมันริเก เปเรซ เด ลารา
อัลฟอนโซถูกส่งไปอยู่ในการดูแลของอาบิลา หมู่บ้านที่จงรักภักดี เมื่อพระชนมายุ 15 พรรษา พระองค์เริ่มการกอบกู้อาณาจักรกลับคืนมา ทรงเอาเมืองหลวงโตเลโดคืนมาจากเงื้อมมือของตระกูลลาราได้

การอภิเษกสมรสและความสัมพันธ์กับต่างแดน

ระหว่างสำเร็จราชการแผ่นดิน พระปิตุลาของพระองค์ พระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์อาศัยความอลหม่านและความเยาว์วัยของกษัตริย์ช่วงชิงดินแดนที่ติดพรมแดนมา หนึ่งในนั้นคือพื้นที่ส่วนใหญ่ของลาริโอฆา ในปี ค.ศ. 1170 อัลฟอนโซส่งราชทูตไปหาพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษและอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนที่บอร์โดเพื่อขอแต่งงานกับพระธิดาของทั้งคู่ เอเลนอร์ สนธิสัญญาแต่งงานช่วยให้อัลฟอนโซได้พันธมิตรผู้ทรงอำนาจมาต่อกรกับพระปิตุลา ในปี ค.ศ. 1176 อัลฟอนโซขอให้พระสสุระตัดสินชี้ขาดเรื่องอาณาเขตชายแดนที่เป็นข้อพิพาท อัลฟอนโซได้ดินแดนที่ถูกพรากเอาไปส่วนใหญ่กลับคืนมาโดยแลกกับเงินชดเชยก้อนโต
ในปี ค.ศ. 1200 พระอนุชาของพระมเหสี พระเจ้าจอห์น ขึ้นครองบัลลังก์อังกฤษ อัลฟอนโซเริ่มการอ้างสิทธิ์ในกัสกอญโดยอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งในสินสอดของเอเลนอร์ แม้จะไม่มีข้อความใดสนธิสัญญาแต่งงานระบุถึงเรื่องนี้ ในปี ค.ศ. 1205 พระองค์รุกรานกัสกอญ ปี ค.ศ. 1208 ทรงล้มเลิกการอ้างสิทธิ์ แม้ทายาทของพระองค์จะกลับมาอ้างสิทธิ์อีกครั้งในรุ่นต่อมา
สถานีรถไฟฟ้าร้างในรถไฟฟ้าปารีส

สถานีที่ไม่เปิดใช้งาน

มีสถานีรถไฟฟ้า 2 สถานี ที่ทำการก่อสร้างแต่ไม่เปิดใช้งาน ได้แก่สถานี Porte Molitor และ Haxo โดยเปิดให้บริการเฉพาะกรณีพิเศษ เช่น การถ่ายทำภาพยนตร์สยองขวัญ เป็นต้น
สถานี Porte Molitor ก่อสร้างในปี ค.ศ. 1923 ในสาย 9 และ 10 เพื่อเชื่อมต่อกับสนามกีฬา Parc des Princes และ Roland Garros แต่โครงการค่อนข้างซับซ้อน และยุ่งยาก แม้ว่าจะก่อสร้างเสร็จแล้ว แต่ไม่เปิดบริการ
อุโมงค์พิเศษ voie des Fêtes ระหว่างสถานี Place des Fêtes และ Porte des Lilas มีสถานีร้างชื่อว่า Haxo ก่อสร้างในปี ค.ศ. 1921 โดยจะเชื่อมต่อระหว่างสาย 3 และสาย 7 (ซึ่งในปัจจุบันคือสาย 3 (2) และสาย 7 (2)) อย่างไรก็ตาม สถานีนี้ไม่เคยเปิดให้บริการเลย

สถานีที่ปิดทำการและเปิดใหม่อีกครั้ง

สถานี Varenne (สาย 13) เปิดทำการอีกครั้งในวันที่ 24 ธันวาคม 1962 ตามด้วยสถานี Bel-Air (สาย 6) ในวันที่ 7 มกราคม 1963 สถานีแรน (สาย 12) และสถานี Liège (สาย 13) เปิดทำการอีกครั้งในวันที่ 20 พฤษภาคม 1968 และ 16 กันยายน 1968 ตามลำดับโดยสถานีเหล่านี้ไม่เปิดทำการในวันอาทิตย์และวันหยุด
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ประวัติ

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการศูนย์แพทยศาสตร์ (ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ) มหาวิทยาลัยขอนแก่น เพื่อปรับปรุงและขยายการผลิตบุคลากรสาธารณสุขให้เป็นไปตามนโยบายและแนวทางการพัฒนาสาธารณสุขของรัฐ ที่กำลังเร่งให้บริการสาธารณสุขให้ถึงประชาชนทั่วไป และพัฒนาบุคลากรดูแลสาธารณสุขมูลฐานและคุณภาพชีวิตของประชาชนชาวชนบทในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คณะสาธารณสุขได้เริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกในปี พ.ศ. 2523 จำนวน 30 คน ในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (สาธารณสุขศาสตร์) โดยรับนักศึกษาที่ผ่านการสอบคัดเลือกมาจาก 3 กลุ่ม คือ นักเรียนเรียนดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นักเรียนที่ทบวงมหาวิทยาลัยสอบคัดเลือก และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจากกระทรวงสาธารณสุข

บุคคลที่มีชื่อเสียง

ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (ฝรั่งเศส: Antoine Henri Becquerel, /bɛkʀɛl/; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq

ชีวิตส่วนตัว

อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน  เอกอลเดปงเซโชเซ  (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก
ไซส์โมซอรัส

ขนาด

ในปี ค.ศ. 1994 ได้มีการประมาณการขนาดของไซส์โมซอรัส ซึ่งใช้ดิปโพลโดคัสเป็นที่อ้างอิงเพราะมีลักษณะคล้ายกันและอยู่ใน วงส์เดียวกัน   ประมาณความยาว กระดูกขาอ่อน  3.1-4เมตร(10-13ฟุต) ต่อมาในปี2006 ได้มีการประเมินโดย เคน คาร์เพนเตอร์ ซึ่งยังคงใช้ ดิปโพลโดคัส เป็นที่อ้างอิง ได้ประมาณความสูงของกระดูกขาอ่อนที่ 4.4-4.6เมตร(14-15ฟุต) แม้ว่ามีสัดส่วนในขนาดที่แตกต่างกัน คาร์เพนเตอร์ ได้แสดงสัดส่วนความยาวรวมประมาณ 58 เมตร (190ฟุต)ซึ่งเขาลดขนาดลงจากที่ เกรโกรี่ พอล ประมาณความยาวไว้ที่ 40-60 เมตร คาร์เพนเตอร์ ชี้ให้เห็นว่า ไซส์โมซอรัส มีความยาวกว่า ซอโรพอดยักษ์อื่นๆอย่าง ดิปโพลโดคัส(32.5เมตร) แบรกคิโอซอรัส ซอโรโพไซดอน (34เมตร) ไททันซอรัส อาร์เจนติโนซอรัส (38เมตร) รวมถึงความยาวของคอ 16.75 เมตร (55 ฟุต) ความยาวลำตัว 9เมตร(30ฟุต) ความยาวของหาง 32เมตร(105ฟุต) ความสูงของขาหน้า  5.75 เมตร(19ฟุต) 
แต่ในปัจจุบันได้มีการระบุว่ากระดูกที่เคยเชื่อกันว่าเป็นปลายหางนั้น แท้จริงเป็นโคนหาง จึงทำให้ไดโนเสาร์สกุลนี้มีความยาวลดลงเหลือเพียง 30-35 เมตร มันจึงไม่ใช่ไดโนเสาร์ที่ใหญ่ที่สุดอีกต่อไป พร้อมกับถูกยุบรวมกับสกุลดิปโพลโดคัสอีกด้วย
โดยดิปโพลโคัส ฮัลโลรัม (Diplodocus hallorum) ซึ่งเป็นชื่อใหม่ของไซส์โมซอรัส มีลักษณะคล้ายคลึงกับดิปโพลโดคัส คาร์เนกี (Diplodocus carnegiei) แค่ก็ต่างกันในส่วนโครงกระดูกขา ของไซส์โมซอรัส มีความเรียวยาวกว่าดิปโพลโดคัส และด้วยขนาดที่แตกต่างกัน โดยดิปโพลโดคัส มีขนาดเล็กกว่าประมาณ25เมตร โดยนักวิทยาศาสตร์ใช้ สัดส่วนรายละเอียดเหล่านี้เพื่อแยกแยะสกุลของซอโรพอดทั้งสองนี้
นายวรการบัญชา (บุญเกิด สุตันตานนท์)

วัยเด็ก

นายบุญเกิด สุตันตานนท์ เกิดที่บ้านริมฝั่งแม่น้ำปิง ตำบลเวียง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เข้าเรียนที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ แล้วได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง กรุงเทพมหานคร มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดสอบไล่ได้ที่ 3 เมื่อจบมัธยมศึกษาปีที่ 8 ขณะอายุ 15 ปีเศษ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เบิกตัวเข้าเฝ้าฯ และมีพระกระแสรับสั่งแต่งตั้งให้เป็น "นายรองสนิท" ตำแหน่งมหาดเล็กห้องที่พระบรรทม เมื่อปี พ.ศ. 2463 โดยทรงมอบหมายให้อยู่ในความอุปการะอบรมเลี้ยงดูและเป็นบุตรบุญธรรมของพระยาอนิรุทธเทวา (ม.ล.ฟื้น พึ่งบุญ) ต่อมามีพระราชดำริให้ส่งตัวไปศึกษาวิชาแพทย์ที่ประเทศอังกฤษด้วยทุนส่วนพระองค์ เมื่อปี พ.ศ. 2464 ครั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จสวรรคตเมื่อปลายปี พ.ศ. 2468 พันเอก นายวรการบัญชา จึงเดินทางกลับมาภูมิลำเนาเดิมพักอาศัยอยู่ที่เมืองเชียงใหม่

งานการเมือง

เมื่อกลับมาอยู่เชียงใหม่ ได้รับมอบหมายจากพระพิจิตรโอสถผู้เป็นบิดาให้ดูแลไร่นาและเก็บผลประโยชน์ที่จังหวัดเชียงราย ระหว่างนั้นได้ศึกษากฎหมายจนจบเนติบัณฑิต ด้านชื่อเสียงในสังคมได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่เป็นคนแรก เมื่อปี พ.ศ. 2479–พ.ศ. 2480 ได้รับเลือกเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงรายหลายสมัย และได้เข้าร่วมตำแหน่งสำคัญ ๆ ในคณะรัฐบาล จอมพล ป.พิบูลสงคราม หลังการรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2490 ด้วยการร่วมในการรัฐประหารด้วย โดยบุคคลในคณะรัฐประหารเรียก พันเอก นายวรการบัญชาอย่างเคารพว่า "พี่วร" 
นายวรการบัญชา (บุญเกิด สุตันตานนท์) ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายกระทรวงเช่น รัฐมนตรีสั่งราชการกระทรวงการต่างประเทศ,  รัฐมนตรีสั่งการกระทรวงคมนาคม,  รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง,  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ,  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ,  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ต่อมาได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีและเคยเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย
ในเหตุการณ์ กบฏแมนฮัตตัน วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2494 เวลา 10.00 น.นายวรการบัญชา เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการให้ประกาศกฎอัยการศึก ในจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี โดยผ่านพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร นับว่าเป็นบุคคลแรกที่รับสนองพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ การใช้กฎอัยการศึกในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นายวรการบัญชา (บุญเกิด สุตันตานนท์) เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เดือนธันวาคมของปีเดียวกัน

บั้นปลายชีวิต

พันเอก นายวรการบัญชา ยุติบทบาททางการเมืองทั้งหมดหลังการรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2514 โดยจอมพลถนอม กิตติขจร และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อกลางปี พ.ศ. 2517 ขณะอายุ 70 ปี ที่กรุงเทพมหานคร
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 78

รางวัล

ผู้ที่ได้รับรางวัลแต่ละหมวดหมู่จะแสดงในรูปแบบตัวหนา
พระราชสันตติวงศ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระมเหสี และ เจ้าจอมมารดา รวมทั้งสิ้น 37 และพระองค์ยังมีพระราชโอรส-ธิดา ทั้งหมดรวม 73 พระองค์

พระนามกรม

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระเจ้าลูกเธอและพระเจ้าลูกยาเธอทั้งสิ้น 73 พระองค์ แต่มีพระเจ้าลูกยาเธอ 18 พระองค์ได้ทรงกรมโดยรัชกาลที่ 2 มีบางพระองค์ที่ทรงกรมโดยรัชกาลที่ 3 มีดังต่อไปนี้

การตั้งกรมพระราชโอรสและพระราชธิดาในรัชกาลที่ 2

พระราชโอรสและพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่จะได้ทรงกรมจากสมเด็จพระบรมชนกนาถนั้นมักจะเป็นพระราชโอรสที่ประสูติก่อนบรมราชาภิเษก ส่วนพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ประสูติภายหลังบรมราชาภิเษกนั้นจะมักจะได้โปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรมโดยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชโอรสและพระราชธิดาในรัชกาลที่ 2 ที่ทรงกรมมี 21 พระองค์ โดยได้ทรงกรมรัชกาลที่ 2 มี 18 พระองค์ และได้ทรงกรมในรัชกาลที่ 3 อีก 3 พระองค์

พระนามทรงกรม

พระราชโอรสและพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยที่ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าต่างกรม มีพระนามกรมดังต่อไปนี้
ฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง

ฮั่ว ชฺวี่ปิ้ง (จีน: 霍去病; พินอิน: Huò Qùbìng; เวด-ไจลส์: Huo Ch'ü-ping; 140 ปีก่อน ค.ศ. – 117 ปีก่อน ค.ศ.) เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้บรรดาศักดิ์ จิ่งหฺวันโหว (景桓侯) เป็นขุนศึกจีนสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก รับราชการในสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ (汉武帝) เป็นหลานของจักรพรรดินีเว่ย์ จื่อฟู (衛子夫) มเหสีของจักรพรรดิฮั่นอู่ ทั้งเป็นหลานของขุนพลเว่ย์ ชิง (衛青) และเป็นพี่ชายของขุนพลฮั่ว กวาง (霍光)
ลอเรนซ์แห่งอาราเบีย

เรื่องย่อ

โทมัส เอดเวิร์ด ลอเรนซ์ ทหารชาวอังกฤษที่ใช้ชีวิตในอาหรับ เป็นผู้ช่วยเหลือเจ้าชายไฟซาล (ไฟซาล บิน อัล-ฮุสเซน บิน อาลี อัล-ฮาเชมี, ต่อมาคือ กษัตริย์ไฟซาลที่ 1 แห่งซีเรียและอิรัก) ในช่วงการปฏิวัติอาหรับ เพื่อปลดแอกจากจักรวรรดิออตโตมัน-เติร์ก ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ช่วงปี ค.ศ. 1916 - 1918

งานสร้าง

สถานที่ถ่ายทำใน จอร์แดน และ โมร็อกโก กับบางส่วนที่ สเปน เป็นเวลานานถีง 15 เดือน

การตอบรับ

ประสบความสำเร็จด้านรายได้และคำชม  พร้อมกับคำวิจารณ์การนำเสนอบุคลิกภาพของที. อี. ลอเรนซ์ในด้านลบ  เช่น  เป็นคนมีอีโกจัด มีรสนิยมทางเพศเป็นโฮโมเซ็กชวล และเป็นซาดิสม์และมาโซคิสม์  รวมถึงการนำปีเตอร์ โอ ทูล ที่มีความสูงถึง 6 ฟุต 2 นิ้ว (1.87 ม.) มารับบทที. อี. ลอเรนซ์ ที่มีความสูงเพียง 1.64 เมตร (ต่างกัน 23 ซม.) และตัวละครที่ไม่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์
การศึกษาของญี่ปุ่น

โครงสร้าง

การศึกษาของญี่ปุ่นถือเป็นความรับผิดชอบระดับชาติ ระดับจังหวัดและระดับเมือง กระทรวงการศึกษาฯ (MEXT) จะมีคณะวิจัยกระบวนการศึกษาคอยให้คำแนะนำและให้แนวทางแก่รัฐบาล ในอดีต "คำแนะนำ"เป็นสิ่งที่ถูกตรวจสอบอย่างรอบคอบ และหลงไปในทางที่ทำให้มีการตัดงบประมาณ (?) อย่างไรก็ตาม การปฏิรูปการศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ได้เพิ่มอำนาจให้กับรัฐบาลมากขึ้น MEXT จะตรวจสอบเนื้อหาในตำราเรียนให้มีมุมมองที่เป็นกลางและมีข้อมูลที่ถูกต้องเหมาะสมแก่การสอนนักเรียน ในอดีต MEXT ได้กำหนดเนื้อหาสูงสุดที่จะใส่ในตำราเรียนได้ แต่ปัจจุบันหลังจากปฏิรูปการศึกษา MEXT ได้กำหนดเนื้อหาขั้นต่ำที่จะต้องใส่ในตำรา โรงเรียนหลายโรงเรียนจึงใช้ตำราเรียนและตำราเสริมที่ไม่ได้รับรองโดย MEXT เพราะว่าเนื้อหาในตำราเรียนนั้นอยู่ในระดับต่ำซึ่งไม่สามารถทำให้เกิดความเข้าใจในวิชาอย่างลึกซึ้งได้

ครู

ครูเป็นอาชีพที่มีเกียรติ มีสถานะทางสังคมสูง เป็นผลมาจากการที่กฎหมายญี่ปุ่นและประชาชนคาดหวังในหน้าที่ของครู สังคมคาดหวังว่าครูจะช่วยปลูกฝังทัศนคติของสังคมลงในตัวเด็ก เพราะการสอนนั้นรวมถึงการสอนเรื่องคุณธรรมจริยธรรม และการพัฒนาอุปนิสัยของเด็ก
การเรียนคุณธรรมในห้องเรียน การสอนอย่างไม่เป็นทางการ และแม้แต่ academic class ถูกมองว่าเป็นหน้าที่ตามกฎหมายของการสอน ครูจะต้องรับผิดชอบต่อโรงเรียนและนักเรียนแม้จะอยู่นอกห้องเรียนหรือนอกชั่วโมงเรียน ครูประจำโฮมรูมจะไปเยี่ยมนักเรียนที่ไม่ยอมไปโรงเรียนเพื่อให้นักเรียนไปโรงเรียน ครูที่ปล่อยให้นักเรียนกระทำผิดกฎหมายนอกโรงเรียน จะถูกเรียกร้องให้แสดงความรับผิดชอบและแสดงการขอโทษ เช่นเดียวกับนายจ้างที่ปล่อยให้ลูกจ้างทำผิดกฎหมาย
ครูมีรายได้ดี และมีการปรับเงินเดือนของครูอยู่เป็นระยะๆ เงินเดือนเริ่มต้นของครูเป็นที่น่าพึงพอใจเมื่อเทียบกับอาชีพทางวิชาการอื่นๆและในบางครั้งก็สูงกว่า นอกจากเงินเดือนแล้ว ครูยังมีสิทธิ์รับเงินพิเศษต่างๆและโบนัส (จ่ายเป็น 3 งวด) ซึ่งมีจำนวนประมาณห้าเท่าของเงินเดือน ครูจะได้รับการดูแลสุขภาพ และสวัสดิการหลังเกษียณ
ด้วยการเงินที่มั่นคง สถานะทางสังคมที่สูง จำนวนของผู้ที่อยากเป็นครูจึงล้นเกินจำนวนตำแหน่งที่รับได้ โดยมีผู้สมัครห้าถึงหกคนต่อทุกๆตำแหน่ง คณะกรรมการประจำจังหวัดเป็นผู้เลือกผู้สมัครที่มีคุณสมบัติดีที่สุดจากผู้สมัครจำนวนมหาศาล
อำเภอแกลง

ประวัติ

อำเภอแกลงหรือสามย่านในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่ 5  อำเภอแกลงมีฐานะเป็นหัวเมืองชั้นจัตวาชื่อ เมืองแกลง ตั้งอยู่บริเวณแหลมยาง ปากน้ำกระแส (ประแสร์) อยู่ในความปกครองของมณฑลจันทบุรี เนื่องจากเป็นหัวเมืองสำคัญชายทะเลภาคตะวันออก มีกองทหารเรือตั้งประจำ ต่อมามีการย้ายกองทหารเรือไปตั้งที่อื่น ทางราชการจึงได้ย้ายตัวเมืองมาตั้งที่บ้านโพธิ์ทอง ตำบลทางเกวียน 
ต่อมาประมาณ พ.ศ. 2451  เป็นสมัยที่มีการปรับปรุงระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน  เมืองแกลงถูกลดฐานะมาเป็นอำเภอเรียกว่า อำเภอแกลง ขึ้นกับจังหวัดระยอง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2453    ได้ย้ายสถานที่ตั้งอำเภอจากบ้านโพธิ์ทองเดิมมาตั้งที่บ้านสามย่าน ตำบลทางเกวียน  ต่อมาในปี2541  ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอแกลง  มาตั้งอยู่ที่ บ้านอ่างตานนท์ ตำบลทางเกวียน  เพื่อให้บริการประชาชนได้สะดวกสบาย มีพื้นที่กว้างขวาง ปัจจุบันอำเภอแกลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดระยอง ห่างจากที่ตั้งจังหวัดประมาณ 47 กิโลเมตร
โรบิน หลี่

ชีวิตช่วงต้น

หลี่เกิดที่มณฑลชานซี ประเทศจีน ที่ซึ่งเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็กของเขา พ่อแม่ของเขาทั้งคู่เป็นคนงานในโรงงาน หลี่เป็นลูกคนที่สี่ในพี่น้องทั้งหมดห้าคน และเป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียว
เขาลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งซึ่งเขาศึกษาด้านการจัดการข้อมูลและได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิต ครั้นฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1991 หลี่ได้เรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐนิวยอร์กที่เมืองบัฟฟาโล เดิมที เขาต้องการสำเร็จการศึกษาปริญญาเอกด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ แต่เมื่อเขาได้รับปริญญาโทสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ในปี ค.ศ. 1994 ก็ตัดสินใจที่จะไม่เรียนต่อ

เส้นทางสู่ไป่ตู้

ในปี ค.ศ. 1994 หลี่ได้เข้าร่วมไอดีดี อินฟอร์เมชันเซอร์วิส ซึ้งเป็นแผนกรัฐนิวเจอร์ซีย์ของดาวโจนส์แอนด์คอมพานี ที่ซึ่งเขาช่วยพัฒนาโปรแกรมซอฟต์แวร์สำหรับเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัลฉบับออนไลน์ เขายังทำงานเกี่ยวกับการปรับปรุงอัลกอริทึมสำหรับเสิร์ชเอนจิน เขายังคงทำงานอยู่ที่ไอดีดี อินฟอร์เมชันเซอร์วิส ตั้งแต่พฤษภาคม ค.ศ. 1994 ถึงมิถุนายน ค.ศ. 1997 โดยในปี ค.ศ. 1996 ขณะทำงานที่ไอดีดี หลี่ได้คิดค้นคิดค้นอัลกอริทึมการให้คะแนนเว็บไซต์แรงก์เดกซ์สำหรับการจัดอันดับหน้าของเสิร์ชเอนจิน ซึ่งได้รับรางวัลสิทธิบัตรในสหรัฐ มันเป็นเสิร์ชเอนจินแรกที่ใช้ไฮเปอร์ลิงก์เพื่อวัดคุณภาพของเว็บไซต์ที่เป็นดัชนี โดยเกิดขึ้นก่อนสิทธิบัตรอัลกอริทึมที่คล้ายกันยื่นโดยกูเกิลช่วงสองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1998 แลร์รี เพจ ผู้ก่อตั้งกูเกิลอ้างถึงผลงานของหลี่ในสิทธิบัตรของสหรัฐบางรายการสำหรับเพจแรงก์ ซึ่งต่อมาหลี่ได้ใช้เทคโนโลยีเพจแรงก์ของเขาสำหรับเสิร์ชเอนจินไป่ตู้
หลี่ทำงานเป็นวิศวกรพนักงานของอินโฟซีค ซึ่งเป็นบริษัทอินเทอร์เน็ตเสิร์ชเอนจินผู้บุกเบิก ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1997 ถึงธันวาคม ค.ศ. 1999 ความสำเร็จของเขาคือฟังก์ชันการค้นหารูปภาพที่ใช้โดย Go.com นับตั้งแต่ก่อตั้งไป่ตู้ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2000 หลี่ได้เปลี่ยนบริษัทเป็นเสิร์ชเอนจินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีน ที่มีส่วนแบ่งการตลาดมากกว่า 80 เปอร์เซนต์จากข้อความค้นหา และเสิร์ชเอนจินอิสระ ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก ในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2005 ไป่ตู้ประสบความสำเร็จในการเสนอขายหุ้นไอพีโอบนแนสแด็ก และในปี 2007 ก็ได้กลายเป็นบริษัทจีนแห่งแรกที่รวมอยู่ในดัชนีแนสแด็ก-100 นอกจากนี้ เขาได้ปรากฏในรายชื่อ "50 บุคคลที่มีความสำคัญในตอนนี้" ประจำปีของซีเอ็นเอ็นมันนีเมื่อปี ค.ศ. 2007

เกียรติประวัติ

ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน"ผู้บุกเบิกนวัตกรรมท็อปเท็นของจีน" ส่วนในปี ค.ศ. 2002 และ ค.ศ. 2003 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน"สิบผู้มีชื่อเสียงด้านไอที"สองสมัยติดต่อกัน ครั้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 เขาได้รับเลือกให้อยู่ในเซสชันที่สองของ"สิบบุคคลหนุ่มสาวด้านซอฟต์แวร์ที่โดดเด่น" สำหรับวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2005 เขาได้รับเลือกให้อยู่ในเซสชันที่สองของ"รางวัลเยาวชนอาเซียน" และวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2005 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน"บุคคลด้านเศรษฐกิจจีนแห่งปีของซีซีทีวี 2005" รวมถึงเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เขาได้รับเลือกให้เป็น "ผู้นำทางธุรกิจที่ดีที่สุดในโลก" ในปี ค.ศ. 2006 โดยอเมริกันบิสสิเนสวีคลี

ชีวิตส่วนตัว

หลี่ได้สมรสกับหม่า ตงหมิ่น ซึ่งทำงานให้แก่ไป่ตู้เช่นกัน พวกเขามีลูกสี่คนและอาศัยอยู่ในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน
จักรพรรดิโกะ-นะระ

พระราชประวัติ

ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์จักรพรรดิโกะ-นะระมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโทะโมะฮิโตะ (ญี่ปุ่น: 知仁) 
เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโกะ-คะชิวะบะระ
ไออาเรต

ครอบครัว

พระนางไออาเรต เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์อเมนโฮเทปที่สอง และเป็นพระมเหสีของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ พระนามของพระองค์มักเขียนด้วยตัวอักษรรูปงูเห่าตัวเดียวซึ่งอ่านได้หลายอย่าง
ตอนนี้ยังไม่ทราบถึงจำนวนของพระราชบุตรของพระนางไออาเรต

พระประวัติ

ไออาเรต เป็นพระมเหสีรองของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ พระราชินีเนเฟอร์ทาริปรากฏในภาพสลัก ภรรยาคนที่สองของฟาโรห์ทุตโมสที่สี่ โดยพระนางมัทเอมวีอา เป็นมารดาของฟาโรห์
ตอนนี้ยังไม่ทราบว่าพระนางไออาเรตสิ้นพระชนม์เมื่อไหร่หรือที่ฝังพระศพของพระองค์อยู่ที่ไหน
ทัศนคติ

ทัศนคติ หรือ เจตคติ ในทางจิตวิทยา คือการแสดงออกถึงความชอบหรือไม่ชอบต่อบุคคล สถานที่ สิ่งของ หรือเหตุการณ์สิ่งใดสิ่งหนึ่ง (ซึ่งเรียกว่าวัตถุแห่งทัศนคติ) กอร์ดอน ออลพอร์ต นักจิตวิทยาได้อธิบายเกี่ยวกับทัศนคติไว้ว่า "เป็นแนวคิดอันเด่นชัดที่สุดและจำเป็นที่สุดในจิตวิทยาสังคมร่วมสมัย"  ทัศนคติสามารถสร้างขึ้นจากประสบการณ์ในอดีตและปัจจุบันของบุคคลหนึ่ง ๆ  สามารถตรวจวัดและเปลี่ยนแปลงได้ ส่งผลต่ออารมณ์และพฤติกรรมของบุคคลนั้นด้วย
อนึ่ง พจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน ๒๕๕๔ ให้ความหมายว่า ทัศนคติ หมายถึง แนวความคิดเห็น
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน

มรดกโลก

การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียน "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทิวเขาฮามีกีตัน" เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
เปาโล มิกิ

ประวัติ

มิกิเกิดราวปี ค.ศ. 1562 ในครอบครัวทหารระดับสูงในประเทศญี่ปุ่น เมื่อโตขึ้นก็เข้าเรียนที่วิทยาลัยของคณะเยสุอิต และได้เป็นสมาชิกคณะนั้นในปี ค.ศ. 1580 ท่านเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นนักเทศน์ และชักนำชาวญี่ปุ่นจำนวนมากให้มานับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก โทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ ไดเมียวผู้ทรงอิทธิพลในญี่ปุ่นสมัยนั้นเกรงอิทธิพลของพวกมิชชันนารีว่าจะส่งผลต่อความมั่นคงของรัฐ จึงให้ดำเนินการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนอย่างหนัก มิกิและนักบวชคาทอลิกองค์อื่น ๆ อีกราว 25 องค์ถูกจำคุก ทรมานร่างกาย และต่อมาถูกตรึงกางเขนที่เมืองนะงะซะกิ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1597 ขณะถูกตรึงกางเขน มิกิยังคงเทศนาประกาศข่าวดีและกล่าวให้อภัยแก่ทุกคนที่สังหารท่าน

การยกย่องหลังมรณกรรม

เปาโล มิกิได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 เมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1627 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1862 และกำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ของทุกปี

เชิงอรรถ

scholastic - สมาชิกที่อยู่ระหว่างการอบรมเพื่อเตรียมตัวจะรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงต่อไป
กรมหม่อนไหม

ประวัติ

กรมหม่อนไหม เดิมเรียกว่า "กรมช่างไหม" ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2446 โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งในอดีตให้ความสำคัญเรื่องไหมเป็นอย่างมาก แต่ในระยะต่อมาได้มีการยุบกรมดังกล่าวเข้ารวมเป็นกอง ในสังกัดกรมกสิกรรม จนกระทั่งเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ตามพระราชดำริของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ จึงได้มีการยกฐานะสถาบันหม่อนไหมแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในขณะนั้นสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จัดตั้งเป็น "กรมหม่อนไหม" ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนุรักษ์ ส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาในเรื่องของหม่อนไหมและเส้นใยต่างๆ

ตรานกยูงพระราชทาน

ตรานกยูงพระราชทาน เป็นเครื่องหมายรับรองผลิตภัณฑ์ผ้าไหมไทย ซึ่งสถาบันวิจัยหม่อนไหม (ชื่อเดิมของกรมหม่อนไหม ขณะนั้นสังกัดกรมวิชาการเกษตร) ร่วมกับคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์ และมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชีนีนาถ ได้ร่วมกันสัมมนาจนได้มาซึ่งข้อบังคับว่าด้วยการใช้เครื่องหมายรับรองดังกล่าว
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญลักษณ์นกยูงไทย ให้เป็นเครื่องหมายรับรองคุณภาพผ้าไหมไทย 4 ชนิด ประกอบด้วย นกยูงสีทอง นกยูงสีเงิน นกยูงสีน้ำเงิน และนกยูงสีเขียว