google/wiki40b huggingface dataset:
เซ็ตสึโกะ ฮาระ

Legacy

สื่อมวลชนในญี่ปุ่นสมัยนั้น เรียกเธอว่า "ผู้หญิงในอุดมคติ" เนื่องจากบทบาทที่เธอได้รับแสดงนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นบทหญิงสาวที่มีจิตใจดีงามเป็นเสียส่วนใหญ่ และเป็นตัวแทนของนางเอกในยุค 1950s ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ญี่ปุ่นเลยทีเดียว แต่ภายในปี 1962 เธอก็เลิกงานแสดงทั้งหมด โดยไม่มีใครทราบสาเหตว่าเธอออกจากวงการเพราะว่าอะไร และหันไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในคามากูระ โดยที่ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนและไม่ยอมให้ใครถ่ายรูปอีกหลังจากนั้น
บทบาทสุดท้ายที่เธอแสดงในวงการภาพยนตร์คือ ริกุ เป็นภรรยาของ Oishi Yoshio ในหนังเรื่อง Chūshingura

หนังในยุคหลังที่อ้างอิงถึงฮาระ

ในปี 2001 ซาโตชิ คง ได้กำกับหนังเรื่อง Sennen joyû (Millenium Actress) ซึ่งตัวเอกสาวในเรื่องชื่อชิโยโกะ ซึ่งเนื้อเรื่องในหนังได้อิทธิพลมาจากเซ็ตสึโกะ ฮาระ
เวลฟที่ 1 ดยุคแห่งบาวาเรีย

ชีวิต

เวลฟเป็นบุตรของอัซโซที่ 2 เอสเต (Albert Azzo II, Margrave of Milan) และภรรยาชิซินาแห่งอัลท์ดอร์ฟ เมื่อลุงทางแม่ของเวลฟ เวลฟ ดยุกแห่งคารินเทีย (หรือเวลฟที่ 3) เสียชีวิตโดยไม่มีทายาท เวลฟก็ได้รับมรดกทั้งหมด เวลฟแต่งงานกับเอเธลินเดอบุตรีของออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย
แม้ว่านโยบายของมาร์ควิสแห่งเอสเตจะเป็นนโยบายที่สนับสนุนผลประโยชน์ของพระสันตะปาปา แต่ลูกชายเวลฟได้รับอิทธิพลจากทางฝ่ายเยอรมันที่สนับสนุนจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นนโยบายที่แตกต่างออกไปและทำให้ได้รับดัชชีแห่งบาวาเรียจากพ่อตาเป็นรางวัล เมื่อออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรียไปเป็นปฏิปักษ์ต่อสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เวลฟหย่ากับเอเธลินเดอก่อนที่จะได้รับอาณาจักรบาวาเรีย
ร่างรัฐบัญญัติชนโลกบาล

ร่างรัฐบัญญัติชนโลกบาล (อังกฤษ: Jan Lokpal Bill) หรือชื่อเต็มว่า ร่างรัฐบัญญัติจัดตั้งสถาบันโลกบาลเพื่อสืบสวนข้อกล่าวหาว่าเจ้าหน้าที่บ้านเมืองกระทำทุจริตและเพื่อการทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหานั้น (Bill to provide for the establishment of the institution of Lokpal to inquire into allegations of corruption against certain public functionaries and for matters connected therewith.) หรือ ร่างรัฐบัญญัติผู้ตรวจการแผ่นดินของพลเมือง ก็เรียก เป็นร่างกฎหมายป้องกันและปราบปรามการทุจริตอย่างเป็นอิสระ อันเสนอขึ้นในอินเดีย โดยนักเคลื่อนไหวทางสังคมต่อต้านการทุจริตว่า ร่างกฎหมายดังกล่าวเป็นการแก้ไขร่างรัฐบัญญัติการจัดตั้งคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตของเจ้าหน้าที่รัฐฉบับรัฐบาล (Lokpal bill) เดิมอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งขณะนี้กำลังอยู่ในระหว่างการเสนอโดยรัฐบาลอินเดีย
Jan Lokpal Bill มีเป้าประสงค์เพื่อยับยั้งการคอร์รัปชัน การบรรเทาความเดือดร้อนของพลเมือง และคุ้มครองผู้แจ้งข้อมูลแก่ทางการในกรณีที่มีผู้กระทำผิด (whistle-blower) หากผ่านเป็นกฎหมาย ร่างกฎหมายฉบับดังกล่าวจะสถาปนาหน่วยงานผู้ตรวจการแผ่นดินอิสระ ซึ่งเรียกว่า โลกบาล (ภาษาสันสกฤต หมายถึง "ผู้คุ้มครองโลก หรือประชาชน") ซึ่งมีอำนาจรับและสืบสวนคำร้องทุกข์กรณีคอร์รัปชันที่มีนักการเมืองและข้าราชการเป็นผู้ถูกร้องเรียนโดยไม่ต้องรอการเห็นชอบของรัฐบาลก่อน 
พ.ศ. 2554 นักเคลื่อนไหวทางสังคม อันนา ฮาซาเร เริ่มขบวนการ สัตยาคฤห (Satyagraha) โดยเริ่มการอดอาหารไม่จำกัดเวลาในกรุงนิวเดลี เพื่อเรียกร้องให้ผ่านร่างกฎหมายฉบับดังกล่าว ขบวนการนี้ได้รับความสนใจจากสื่อ และผู้สนับสนุนนับหลายแสนคน หลังการอดอาหารประท้วงเป็นเวลาสี่วันของฮาซาเร นายกรัฐมนตรีอินเดีย มานโมฮัน ซิงห์ ระบุว่า ร่างกฎหมายจะถูกนำเข้าสู่การพิจารณาในสมัยประชุมฤดูมรสุม พ.ศ. 2554 ของรัฐสภา คณะกรรมการอันประกอบด้วยรัฐมนตรีห้าคนและนักเคลื่อนไหวทางสังคมอีกห้าคนพยายามร่างร่างกฎหมายประนีประนอม โดยรวมร่างกฎหมายสองฉบับเข้าด้วยกัน แต่ไม่สำเร็จ รัฐบาลอินเดียเดินหน้าเสนอร่างกฎหมายที่ตนร่างขึ้นในรัฐสภา ซึ่งนักเคลื่อนไหวปฏิเสธบนเหตุผลที่ว่า ร่างกฎหมายนั้นไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนกัลยาสุนทร

พระประวัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนกัลยาสุนทร ประสูติเมื่อพ.ศ. 2332 ทรงมีพระอนุชาและพระเชฐภคินีร่วมพระมารดาคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสุนทรธิบดี, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าหรุ่น, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าน้อย เมื่อทรงครบพระชนมายุที่จะต้องโสกันต์ ทรงได้โสกันต์ที่พระราชวังเดิม
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าใยทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2 เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าลำภู ๑...  รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
ต่อมาในรัชกาลที่ 3 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสถาปนาเป็น "พระเจ้าน้องนางเธอ กรมขุนกัลยาสุนทร" เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2375 ทรงว่าราชการฝ่ายในหลายอย่าง และได้ทรงรักษากุญแจพระราชวังชั้นใน ทรงได้รับพระราชทานเงินอากรสมพัฒน์จากพระคลังมหาสมบัติจำนวน 5 ตำลึง 1 สลึง 488 เบี้ย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนกัลยาสุนทร สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2389 พระชันษา 58 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวง วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2389
เทโอดอร์ เบ็คเคอร์ (นักแสดง)

เทโอดอร์ เบ็คเคอร์ (เยอรมัน: Theodor Becker; 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1880, มันไฮม์ – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1952) เป็นนักแสดงละครเวทีและภาพยนตร์ชาวเยอรมัน
คริสต์สหัสวรรษที่ 9

คริสต์สหัสวรรษที่ 9 ตามปฏิทินเกรกอเรียน จะเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 1 เดือนมกราคม ค.ศ.8001 และจบลงในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ.9000 นี่เป็นสหัสวรรษที่ 9 ของทั้งคริสต์ศักราชและสากลศักราช
ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์

ประวัติ

เกิดวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ที่ ตำบลเนื่องเขต อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา การศึกษา จบ ม.ศ.1 จากโรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฏ์
เริ่มหัดมวยด้วยตนเองเพราะมีใจรักในเรื่องการต่อสู้ตั้งแต่อายุ 17 ปี ระยะแรก ๆ ชกอยู่แถวบ้านใช้ชื่อว่า สุขเกษม ลูกสี่แยก เป็นมวยซ้ายที่ใช้อาวุธรุนแรงทั้งแข้งทั้งหมัด และเคยชกกับ อุสมานน้อย ลูกหัวหมาก ถึงแก่ความตายคาเวที แฟนมวยแถบจังหวัดฉะเชิงเทราจึงเรียกว่า "ไอ้เษม...ซ้ายเพชฌฆาต" และด้วยจิตสำนึกที่ว่าตนเองเป็นผู้ทำให้ครอบครัวของอุสมานน้อยต้องเสียหัวหน้าครอบครัว จึงแบ่งค่าตัวให้ครอบครัวของอุสมานน้อยทุกครั้ง จนได้รับการยกย่องจากคนในวงการมวยตลอดมา
เมื่อเข้ามาชกในกรุงเทพมหานครระยะแรก ใช้ชื่อว่า สุขเกษม ส.สงวนศักดิ์  แต่ชกได้ไม่กี่ครั้งก็ย้ายมาอยู่กับ โกเฮง อ่าวถาวร (อดีตโปรโมเตอร์ "ศึกศิริมงคล") และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์" ซึ่งเป็นค่ายของ อั้งตี่ เริงณรงค์ ตั้งแต่นั้นมา
ศิริมงคลได้ชื่อว่าเป็นนักมวยที่ให้ความประทับใจแก่คนดูเสมอต้นเสมอปลาย บนสังเวียนไม่เคยเอาเปรียบคู่ต่อสู้ นอกสังเวียนเป็นคนอ่อนโยนสุภาพเรียบร้อย จึงเป็นที่รักใคร่ชอบพอของคนในวงการมวย  ช่วงตลอดระยะเวลา 7 ปี พ.ศ. 2512-พ.ศ. 2518  ได้ชกกับนักมวยไทยมามากมาย และสามารถปราบนักมวยค่าย "เมืองสุรินทร์" เกือบหมด ยกเว้น แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ เพียงคนเดียว เพราะในขณะนั้นร่างกายเริ่มโรยราแล้ว นอกจากนี้เคยชนะ วิชาญน้อย พรทวี ถึง 3 ครั้ง ชนะ คงเดช ลูกบางปลาสร้อย ดุเดือดทั้งที่แบกน้ำหนัก ผลัดกันแพ้ชนะ ฟ้าใส ทวีชัย, บรรดิษฐ์ สิงห์ปราการ และยังประมือกับยอดนักมวยไทยร่วมสมัยเช่น พุฒ ล้อเหล็ก, ผุดผาดน้อย วรวุฒิ, วิชิต ลูกบางปลาสร้อย, เริงศักดิ์ พรทวี มาแล้วทั้งสิ้น
ศิริมงคลได้แชมป์เฟเธอร์เวท สนามมวยเวทีลุมพินี เป็นตำแหน่งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2513 ชนะคะแนน อนันตกร ส.ลูกเมืองราช ก่อนสละไปชิงรุ่นใหญ่กว่า ชนะน็อก พยัคฆ์ภูมิ พยัคฆ์ขาว ยก 3 คว้าแชมป์ไลท์เวท สนามมวยเวทีลุมพินี เมื่อปี พ.ศ. 2517 นอกจากนี้ยังเคยชกมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติ ในรายการชิงแชมป์เอเชีย (ถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ) โดยในรอบชิงชนะเลิศสามารถเอาชนะอาร์เอสซีนักมวยชาวอิหร่านไปได้เพียงแค่ยกแรก ทำให้ได้รับรางวัลนักกีฬาสมัครเล่นยอดเยี่ยม สมาคมผู้สื่อข่าวกีฬา ได้รับเหรียญทองพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2516
ปี พ.ศ. 2520 สภาพร่างกายเริ่มโรยรา ไปชกที่ญี่ปุ่นหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายแพ้คะแนน โยโกะ โทสะเก้น เลยโดนปลดจากแชมป์จำต้องเลิกมวยไปพัก ก่อนมาชกอีกก็ไปไม่ไหวจึงแขวนนวมถาวรในปี พ.ศ. 2533 ขณะที่มีอายุถึง 34 ปี
หลังจากนั้นได้ผันตัวเองเป็นครูสอนมวยไทยที่ญี่ปุ่นนานหลายปี ก่อนกลับมาประเทศไทยทำธุรกิจซื้อขายที่ดิน และบริษัททัวร์ชื่อ "ประไพศรีทัวร์" รับทำหนังสือเดินทางและติดต่อที่พักให้นักท่องเที่ยวญี่ปุ่น โดยมอบให้นางปัทมา ภรรยาเป็นผู้ดูแล
ในพิธีพระราชทานเพลิงศพ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ อดีตคู่ชกเก่าที่วัดตรีทศเทพ ศิริมงคลได้เดินทางไปร่วมงานด้วย และในวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2552 ในศึกชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นฟลายเวท ของ สภามวยโลก (WBC) ระหว่าง พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม กับ ฮูลิโอ ซีซ่าร์ มิรันดา ที่หน้าศาลากลางจังหวัดฉะเชิงเทรา ศิริมงคลก็ได้ไปแสดงตัวในงานด้วยในฐานะที่เคยเป็นยอดมวยของจังหวัดฉะเชิงเทรา

ชีวิตส่วนตัว

สมรสกับปัทมา ฉายพันธ์มาลี และมีบุตรธิดา 3 คน เป็นชาย 1 คน หญิง 2 คน พำนักอยู่ที่หมู่บ้านพงษ์ศิริชัย 4 แขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร
ศิริมงคล ลูกศิริพัฒน์ เสียชีวิตในช่วงหัวค่ำของวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ด้วยอาการน้ำท่วมปอด สิริอายุได้ 71 ปี
ขบวนการซูเปอร์อิเล็กตรอน ไบโอแมน

เนื้อเรื่อง

ในอดีต ดาวไบโอที่มีอารยธรรมเจริญรุ่งเรืองกว่าโลกมนุษย์ ต้องพังพินาศลงจากสงครามครั้งใหญ่บนดวงดาว ที่เกิดจากการนำการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่เรียกว่า อนุภาคไบโอ มาใช้ทำลายล้างกันเอง ทำให้ฝ่ายพันธมิตรเพื่อสันติภาพแห่งดาวไบโอ ซึ่งต้องการที่จะเห็นการใช้อนุภาคไบโอไปในทางสันติ จึงได้ส่งหุ่นยนต์ยักษ์ไบโอโรโบ และหุ่นยนต์ผู้ช่วยชื่อว่าพีโบมายังโลกมนุษย์ เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบเดียวกันกับดาวไบโอ ที่เกิดจากการใช้ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีไปในทางที่ผิด ซ้ำรอยเดิมอีกครั้งบนโลกมนุษย์ ไบโอโรโบได้เดินทางมาถึงโลกในศตวรรษที่ 15 พร้อมกับได้แผ่อนุภาคไบโอไปยังมนุษย์โลกในสมัยนั้น 5 คน ที่บังเอิญได้พบเห็นการมาถึงของไบโอโรโบ
5 ศตวรรษให้หลัง ดร.แมน นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะผู้บ้าคลั่ง ได้ใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ดัดแปลงตัวเองเป็นไซบอร์ก และสร้างกองกำลังหุ่นยนต์ชื่อว่า จักรวรรดิ์เกียร์ ซึ่งมีฐานบัญชาการนีโอกราดอยู่ที่ขั้วโลกใต้ โดยเชื่อว่าพวกตนซึ่งเป็นหุ่นยนต์มีความเจริญสูงส่งกว่ามนุษย์ จึงมุ่งหมายจะยึดครองโลก ด้านพีโบ และหุ่นยนต์ยักษ์ไบโอโรโบได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล และออกรวบรวมหนุ่มสาวจำนวน 5 คน ผู้สืบเชื้อสายจากมนุษย์โลกที่ได้อาบอนุภาคไบโอในอดีต รวมกันเป็นไบโอแมน เข้าต่อสู้หยุดยั้งความทะเยอทะยานของ ดร.แมน และจักรวรรดิ์เกียร์ เพื่อรักษาสันติภาพของโลกมนุษย์
ชิบะ (เมือง)

ยุคเอโดะ

ในยุคเอโดะ ตระกูลโอยูมิ ตระกูลโมริกาวะ และตระกูลซากูระได้ร่วมกันปกครองที่เป็นพื้นที่เขตเมืองในปัจจุบัน แต่ก็มีพื้นที่ส่วนหนึ่งที่ขึ้นตรงกับรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ตระกูลโอยูมิได้ปกครองและรักษาฐานอำนาจของตนเองอย่างมั่นคง ในทางตรงข้าม ฝ่ายตระกูลซากูระได้มีการแย่งชิงผลัดเปลี่ยนอำนาจอยู่บ่อยครั้ง จนในที่สุดดินแดนของตระกูลซากูระก็ถูกตระกูลฮตตะเข้าปกครอง และในที่สุด ชิบะก็หลายเป็นหนึ่งในที่มั่นของรัฐบาลโชกุนที่เรียกว่าชูกูบะ (宿場)

ยุคใหม่

ใน ค.ศ. 1868 เกิดการปฏิรูปเมจิ ระบอบโชกุนล่มสลาย และอำนาจสูงสุดหวนกลับคืนสู่องค์จักรพรรดิ ชิบะกลายเป็นเมืองศูนย์กลางของการเมือง การคมนาคม และวัฒนธรรมของพื้นที่ในแถบนี้ ทั้งที่เริ่มแรกชิบะเป็นเพียงตำบลที่เกิดจากหลายหมู่บ้านมารวมกัน การเจริญเติบโตของชิบะดำเนินไปจนถึงปี ค.ศ. 1944 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ชิบะกลายเป็นศูนย์กลางทางด้านการผลิตยุทโธปกรณ์และยุทธปัจจัย ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุให้ชิบะตกเป็นหนึ่งในเป้าหมายในการทิ้งระเบิดของสหรัฐอเมริกา เมื่อสงครามสิ้นสุด ชิบะทั้งเมืองถูกทำลายเกือบหมด อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามมีการการส่งเสริมอุตสาหกรรมขนานใหญ่และนำไปสู่การจัดตั้งเขตอุตสาหกรรมเคโย ซึ่งส่งผลทำให้เมืองชิบะไดรับสถานะเป็นเมืองโดยข้อบังคับในปี ค.ศ. 1992
นโยบายไวต์ออสเตรเลีย

ยุคตื่นทอง

การค้นพบทองในออสเตรลียเมื่อ ค.ศ. 1851 ทำให้มีผู้คนจำนวนจากทั่วโลกหลั่งไหลกันเข้ามาในประเทศ ในช่วงเวลา 20 ปีหลังการค้นพบทอง ชายชาวจีนราว 40,000 คน และหญิงกว่า 9,000 คน (ส่วนใหญ่เป็นขาวกวางตุ้ง) ได้อพยพเข้ามาในออสเตรเลียเพื่อแสวงโชค  การแข่งขันเข้าพื้นที่ขุดทองทำให้เกิดความตึงเครียด การประท้วง และการจลาจลในที่สุด ทั้ง Buckland Riot ค.ศ. 1857 และ Lambing Flat Riots ระหว่าง ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1861 Hotham ผู้ว่าการรัฐในขณะนั้นจึงได้ตั้งคณะกรรมการ Royal Commission on Victorian goldfields problems and grievances เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1854 ซึ่งนำไปสู่ข้อจำกัดในการเข้าเมืองของคนจีนและมีการเรียกเก็บภาษีการอยู่อาศัยจากชาวจีนในรัฐวิคตอเรีย เมื่อ ค.ศ. 1855 ซึ่งรัฐนิวเซาท์เวลส์ก็ทำตามใน ค.ศ. 1861 ระบบนี้มีผลบังคับใช้จนถึงงต้นคริสต์ทศวรรษ 1870

การสนับสนุนจากกลุ่มแรงงานออสเตรเลีย

การเติบโตของอุตสาหกรรมน้ำตาลในควีนส์แลนด์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1870 นำไปสู่ความต้องการแรงงานที่สามารถทำงานในสภาพอากาศเขตร้อนชื้นได้ ในช่วงเวลานี้ "Kanakas" (ชาวพื้นเมืองในหมู่เกาะแปซิฟิก) นับพันคนถูกนำเข้ามาในออสเตรเลียภายใต้สัญญาจ้าง  การนำคนที่มิได้มีผิวขาวเข้ามาใช้เป็นแรงงานราคาถูก ถูกเรียกว่า "blackbirding" และหมายความถึงการล่อลวงและลักพาตัวคนเหล่านี้เข้ามาใช้แรงงานในภาคการเกษตรด้วย โดยเฉพาะในการปลูกอ้อยเพื่อทำน้ำตาลในควีนส์แลนด์และฟิจิ  ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1870s และ 1880s กลุ่มสหภาพแรงงานได้ประท้วงต่อต้านแรงงานต่างชาติ โดยกล่าวว่าชาวเอเขียและชาวจีนแย่งงานคนผิวขาวไป ทำงานที่ค่าจ้างและเงื่อนไขที่ต่ำกว่ามาตรฐาน และปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสหภาพแรงงาน
ผู้ถือครองที่ดินที่ร่ำรวยในชนบทปฏิเสธข้อกล่าวอ้างนี้ กลุ่มเจ้าของที่ดินเชื่อว่าหากปราศจากชาวเอเชียเหล่านี้มาทำงานในเขตร้อนชื้นของนอร์เทิร์นเทร์ริทอรีและควีนส์แลนด์จะไม่มีใครเข้ามาอยู่ในเขตดังกล่าวได้  แม้จะมีข้อโต้แย้งจากผู้ถือครองที่ดินเหล่านี้ ระหว่าง ค.ศ. 1875-1888 กลุ่มรัฐและดินแดนที่ยังไม่รวมกันเป็นประเทศออสเตรเลีย ได้ออกกฎหมายห้ามการเข้าเมืองของคนจีน ส่วนชาวเอเชียที่ได้ตั้งรกรากในดินแดนออสเตรเลียก่อนกฎหมายออกมานั้นยังคงได้รับสิทธิ์เท่าเทียมกับพลเมืองผิวขาวอื่นๆ
ได้มีความพยายามในการเพิ่มข้อจำกัดคนเข้าเมืองนี้ไปสู่คนสีผิวทั้งหมดใน ค.ศ. 1895 ซึ่งได้รับการรับรองจากที่ประชุม Inter-colonial Premier's Conference เมื่อมีความพยายามออกกฎหมายบังคับใช้ ปรากฏว่า Governors of New South Wales, South Australia และ Tasmania ขอสงวนสิทธิ์ในกฎหมายดังกล่าว เนื่องจากพันธะกรณีที่รัฐเหล่านี้มีต่อญี่ปุ่น อย่างไรก็ดีได้มีการออกใช้ Natal Act of 1897 ขึ้นมาแทนซึ่งแทนที่จะระบุเชื่อชาติให้แน่ชัด ก็ใช้คำว่า "ผู้ไม่เป็นที่พึงประสงค์" แทน 
รัฐบาลอังกฤษที่ลอนดอนไม่พอใจกับกฎหมายที่แบ่งแยกและกีดกันพลเมืองบางกลุ่มของจักรวรรดิ์อังกฤษ แต่ตัดสินใจไม่คัดค้าน เป็นผลให้กฎหมายผ่านไปและมีผลบังคับใช้ Colonial Secretary Joseph Chamberlain กล่าวใน ค.ศ. 1897 ว่า "เราเห็นใจอย่างมากกับความตั้งใจ... ของกลุ่มดินแดนเหล่านี้... ที่ไม่ควรให้มีการเข้ามาของคนที่มีอารยธรรมต่างกัน มีศาสนาต่างกัน มีประเพณีปฏิบัติต่างกัน ซึ่งการเข้ามาของคนคนเหล่านี้จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสิทธิ์อันชอบด้วยกฎหมายของประชากรที่ทำงานของในปัจจุบัน"
เดโช สวนานนท์

เดโช สวนานนท์ (25 มิถุนายน พ.ศ. 2476- ) นักวิชาการทางกฎหมายและรัฐศาสตร์และอดีตนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตรองหัวหน้าพรรคประชาชน

ประวัติ

นายเดโช สวนานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2476 จบปริญญาตรี การศึกษาศาสตรบัณฑิต เอกการบริหารการศึกษา (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ปริญญาโท วิทยาการจัดการ สาขาจิตวิทยา จากสหรัฐอเมริกา และปริญญาเอก การบริหารรัฐกิจ จากสหรัฐอเมริกา
เคยรับราชการตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากร ในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ

การทำงาน

เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร 2 สมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2529 และพรรคประชากรไทย ในปี พ.ศ. 2538และเคยลงรับสมัครเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2533 สังกัดพรรคประชากรไทย โดยใช้เพลงหาเสียงที่ดัดแปลงมาจากเพลง Day-O (The Banana Boat Song) แต่เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ พลตรี จำลอง ศรีเมือง ซึ่งเป็นผู้ว่าฯคนก่อน สังกัดพรรคพลังธรรมไป โดยนายเดโชได้ 283,895 คะแนน ขณะที่ พล.ต.จำลอง ได้ถึง 703,672 คะแนนต่อมา เป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี พ.ศ. 2540 และรองสภาร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี พ.ศ. 2550 คนที่ 1 โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 ถึงวันที่ 20 สิงหาคม ปีเดียวกัน

ชีวิตครอบครัว

นายเดโช สวนานนท์ สมรสกับ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ทักษิณา สวนานนท์ อาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (นามสกุลเดิม: อัตถากร, เป็นบุตรสาวของ ศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร) ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันทั้งหมด 3 คน
กลุ่มภาษาปาปัว

กลุ่มภาษาปาปัว เป็นกลุ่มของภาษาที่ใช้พูดในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกที่ไม่ใช่ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนและกลุ่มภาษาออสเตรเลียซึ่งเป็นการจัดกลุ่มที่ไม่ได้เน้นถึงความสัมพันธ์ทางด้านพันธุกรรมหรือภาษาศาสตร์ การรวมกลุ่มนี้ถูกตั้งขึ้นครั้งแรกโดย Sidney Herbert เมื่อ พ.ศ. 2435

ลักษณะของภาษา

กลุ่มภาษาปาปัวส่วนใหญ่ใช้พูดในบริเวณเกาะนิวกินี (ซึ่งถูกแบ่งเป็นประเทศปาปัวนิวกินีและจังหวัดปาปัวกับจังหวัดปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซีย) นอกจากนั้น ยังมีผู้พูดในหมู่เกาะบิสมาร์ก เกาะบูเกนวิลล์ และหมู่เกาะโซโลมอนทางตะวันออก และในฮัลมาเฮรา เกาะติมอร์ และหมู่เกาะอาโลร์ทางตะวันตก ภาษาเมเรียม มิร มีผู้พูดตามแนวชายแดนของออสเตรเลีย ทางตะวันออกของช่องแคบทอร์เรส เป็นกลุ่มภาษาปาปัวเพียงภาษาเดียวที่ได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาราชการในติมอร์-เลสเต
เกาะนิวกินีถือว่าเป็นบริเวณที่มีความหลากหลายของภาษามากแห่งหนึ่งของโลก นอกจากกลุ่มภาษาออสโตรนีเซียนแล้ว ยังมีภาษาเอกเทศอีกเกือบ 800 ภาษา ที่แบ่งเป็นกลุ่มย่อยๆ ได้เกือบ 60 กลุ่ม ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องที่ชัดเจนกับกลุ่มภาษาอื่น กลุ่มของภาษาที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้คือกลุ่มภาษาทรานส์-นิวกินีที่ประกอบด้วยกลุ่มภาษาปาปัว ซึ่งพบในบริเวณที่สูงของเกาะนิวกินี การศึกษากลุ่มภาษาปาปัวทำได้ไม่เกินหนึ่งในสี่และต้องมีการความสัมพันธ์กับกลุ่มภาษานี้ต่อไป
หลายภาษาในเกาะโฟลเร็ซและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู เคยถูกจัดเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน แต่มีคำศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนจำนวนมาก ซึ่งอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการยืมคำระหว่างกัน
พระเจ้าฮ็อนจงแห่งโชซ็อน

พระนามเต็ม

พระเจ้าฮ็อนจง จางซุก เชคอน คเยกุก จุงจอง ควางแด จิซอง ควางด็อก ฮงอุน จางฮวา คยุงมุน วิมุน มยองอิน ชอลฮโย แห่งเกาหลี
มาสค์ไรเดอร์ G

มาสค์ไรเดอร์ G (ญี่ปุ่น: 仮面ライダー G Kamen rider G ) เป็นภาพยนตร์ตอนพิเศษที่ออกเฉพาะทางโทรทัศน์ของซีรีส์มาสค์ไรเดอร์โดยเป็นการร่วมมือระหว่างบริษัท โตเอะ และสถานีโทรทัศน์ ทีวีอาซาฮี โดยจัดเป็นครบรอบ 50 ปีของสถานีฯและร่วมมือกับวง SMAP ในรายการ SMAStationโดยออกอากาศวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2009

เนื้อเรื่อง

องค์กร Shade ได้เข้ายึดสถานีโทรทัศน์ทีวี อาซาฮีในวันงานฉลองครบ 50 ปีเพื่อที่จะต่อรองกับรัฐบาลให้ปล่อยตัวผู้นำกลุ่มมนุษย์ของพวกเขา โดยมีผู้คนที่มาร่วมงานฉลองกับสถานีมากมายหลายร้อยคนเป็นตัวประกันใครที่ขัดขืนจะถูกสังหารอย่างเลือดเย็น ในขณะเดียวกันที่ห้องส่งของสถานี "เฮียวงะ เอริ" ผู้มีความรู้เกี่ยวกับไวน์เป็นพิเศษ ได้ถูกเชิญมาให้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องไวน์เพื่อให้เข้ากับงานฉลองของสถานี พร้อมกับคนอื่นๆในห้องส่งถูกจับกุมตัวทันทีโดยองค์กร Shadeซึ่งในขณะนั้นกำลังออกอากาศสดไปทั่วประเทศ หนึ่งในทีมขององค์กร Shade ได้ขู่บังคับให้ตากล้องถ่ายทอดสดต่อไปและได้เรียกใครอีกคนในทีมออกมาทำหน้าที่เจราจากับรัฐบาลผ่านสถานีโทรทัศน์ทีวี อาซาฮี เขาคือ "Number 5"
เอริถึงกับผงะเมื่อเห็นคนรักเก่าของเขาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อนพร้อมเอ่ยชื่อของผู้ชายคนนั้นออกมา "โกโร่" Number 5 กล่าวกับรัฐบาลว่าให้ปล่อยตัวผู้นำของเขา ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะทำการสังหารหมู่ตัวประกันเสีย เมื่อเอริได้ยินดังนั้นก็ตกใจในความเปลี่ยนแปลงของโกโร่ จึงได้ต่อว่าโกโร่ต่างๆนาๆ ส่วนตัว Number 5 เองก็พอจะนึกอะไรออกได้บ้าง แต่เพราะถูกลบความทรงจำไปตั้งแต่ตอนโดนดัดแปลงแล้วจึงทำให้นึกอะไรไม่ค่อยได้มาก และขณะที่ทุกคนกำลังจะถูกควบคุมตัวไปที่อื่นนั่นเอง Number 5 สดุดตากับขวดไวน์ที่วางอยู่มิกิที่กำลังจะถูกควบคุมตัวไปรวมกับคนอื่นจึงตะโกนบอกเขาว่า"จงชิมมันสิโกโร่" Number 5 จึงยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มด้วยความลังเล หลังจาที่ได้ชิมไวน์แล้ว โกโร่จึงจำทุกอย่างได้และนาทีแห่งการกอบกู้สถานการณ์จึงเริ่มขึ้น..
ระพี สาคริก

ประวัติการศึกษา

ในปี พ.ศ. 2468–2469 เริ่มต้นการศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนสามเสนวิทยาคาร และจากนั้นในปี พ.ศ. 2469 ได้ย้ายโรงเรียนไปยังโรงเรียนสตรีจุลนาค จนถึงปี พ.ศ. 2471 อีกหลายแห่ง ในปี พ.ศ. 2471–2473 ศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล  และศึกษาต่อในปี พ.ศ. 2474–2475 ที่โรงเรียนเยาวกุมารในพระบรมราชูปถัมภ์ ในปี พ.ศ. 2475–2477 ศึกษาต่อที่โรงเรียนเนติศึกษา และในปี พ.ศ. 2477–2479 ที่โรงเรียนศิลปากร แผนกนาฏดุริยางค์ และในปี พ.ศ. 2480–2481 โรงเรียนรพีพัฒน์วิทยา (ชื่อเดิม โรงเรียนราชบุรีวิทยาลัย) โรงเรียนจิตรลดา โรงเรียนวัดเบญจมบพิตรหรือ โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตรในปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2481–2483 โรงเรียนนันทศึกษา จนจบชั้นมัธยมบริบูรณ์ และได้รับประกาศนียบัตรจากกระทรวงศึกษาธิการถึง 2 ใบจากนั้น ในปี พ.ศ. 2483–2485 จึงได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แม่โจ้ จ.เชียงใหม่(ต่อมาสถาปนาขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หลักสูตรปริญญาตรี 5 ปี เมื่อ พ.ศ. 2486) ซึ่งเปิดสอนระดับเตรียมมหาวิทยาลัยที่แม่โจ้ จังหวัดเชียงใหม่ (แม่โจ้รุ่น 7) จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2490 จบการศึกษาในสาขาปฐพีวิทยา ในคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (เกษตรศาสตร์ รุ่นที่ 2) ศาสตราจารย์ระพี สาคริกได้เลือกศึกษาด้านกสิกรรมและสัตวบาลบัณฑิต สาขาปฐพีวิทยา คณะเกษตร ระดับปริญญาตรีและได้รับพระราชทานปริญญาบัตรเมื่อ พ.ศ. 2490 นอกจากนี้ศาสตราจารย์ระพี ยังได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขานวัตกรรมเกษตรจาก มหาวิทยาลัยรังสิต ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

ชีวิตครอบครัว

ศาสตราจารย์ระพี สาคริกสมรสกับคุณกัลยา มนตริวัตร (บุตรีขุนพิชัยมนตรี หัวหน้าเสรีไทยสายกาญจนบุรีในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2) มีบุตร 4 คน เป็นชาย 3 คน ได้แก่ นาย รวิวรรณ สาคริก นาย พีระพงศ์ สาคริก อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย นาย วงษ์ระวี สาคริก ผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร บริษัท พีพี พาราวูด จำกัด หญิง 1 คน ได้แก่ นางสาว มาลีกันยา สาคริก
เมื่อ พ.ศ. 2533 ศาสตราจารย์ระพี สาคริกได้ลาออกจากตำแหน่งประจำต่าง ๆ ที่ท่านดำรงทั้งภาคราชการ กึ่งราชการและภาคเอกชน เพื่อหันมาใช้ชีวิตที่สงบและเรียบง่าย เหลือเพียงการเป็นที่ปรึกษาให้วิทยาทานด้วยการบรรยาย สัมมนา โดยเฉพาะด้านการพัฒนาชนบทและเยาวชนที่เน้นด้านคุณธรรมและจริยธรรม

สุขภาพ

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางศาลมีคำสั่งให้ศาสตราจารย์ระพี สาคริก เป็นคนไร้ความสามารถ ให้อยู่ในความอนุบาลของนางมาลีกันยา สาคริก ผู้ร้อง ตามคดีแพ่งหมายเลขดำที่ พ 712/2560 คดีแพ่งหมายเลขแดงที่ พ 996/2560 โดยระบุว่ายื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งให้ศาสตราจารย์ระพีเป็นคนไร้ความสามารถและให้อยู่ในความอนุบาลของ มาลีกันยา สาคริก ภรรยาของศาสตราจารย์ระพี เนื่องจากป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ โรคพาร์กินสัน มีอาการสมองเสื่อม และโรคถุงลมเรื้อรัง ไม่สามารถทำงานและช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องมีคนคอยดูแลตลอดเวลา ถือว่าเป็นบุคคลวิกลจริต ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 28 โดยประกาศในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2560 
ศาสตราจารย์ระพีถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 จากภาวะเลือดเป็นพิษเหตุติดเชื้อ สิริรวมอายุ 95 ปี
กริฟฟิน ไมนอส

ประวัติตามเนื้อเรื่อง

กริฟฟิน ไมนอส เป็นผู้พิพากษาประจำศาลในยมโลก แต่ยกหน้าที่ให้แก่บัลร็อค รูเน่ ทำหน้าที่แทน ตนคือผู้แข็งแกร่งที่สุดในสเป็คเตอร์ โผล่มาพร้อมกับไออาคอส ที่ปราสาทชูดิกเกอร์ เมื่อได้รับคำสั่งจากแพนโดร่าให้มาฟังเพลงพิณของไลร่า โอฟี่พร้อมกัน
ตนกับไออาคอส มาช่วยราดาแมนทีสสู้กับเจมินี่ คาน่อน แต่ถูกราดาแมนทีชมาห้าม พออิคคิฆ่าไออาคอสูกส่งตัวไปชูดิกเกอร์ ทั้ง 3 จึงแยกทางกันไป
ตนคิดไปขวางโกลด์เซนต์ทั้ง 12 รวมตัวกันอีกครั้งเพื่อทำลายกำแพงอาดูร แต่ล้มเหลว โดนแรงระเบิดก็ไม่เป็นไร ก็ไม่สำเร็จ คิดขวางซิกนัส เฮียวกะ ที่กำลังจะเข้าไปในอุโมงค์สู่ห้วงอวกาศที่ผันแปรเพื่อไปยังเอริเซี่ยน ใช้ท่า คอสมิก มาริโอเนท แต่เฮียวกะแก้ได้ด้วยการแช่แข็งด้ายล่องหน กับใช้ฟรีซซิ่งคอฟฟิน ตนต่อยพังในหมัดเดียว แต่ถูกโต้กลับด้วยท่า ออโรร่า เอ็กคิวชั่น ก็ไม่เป็นไร คิดตามพวกเฮียกะ ถูกแรงดันของห้วงจักรวาลที่ผันแปรสลายร่างหายไป เพราะชุดเซอร์พลีสของตนไม่ได้อาบเลือดเทพ ผิดกับบรอนเซนต์ทั้ง 4

เซอร์พลีส

ไมนอส สวมชุดเซอร์พลีสรูปกริฟฟิน หรือ กริฟฟอน ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเป็นสิงโตแต่มีหัวและปีกเป็นนกอินทรี
อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก

พระชนม์ชีพในวัยเยาว์

เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ประสูติเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 ณ ปราสาทวินด์เซอร์ มณฑลเบิร์คไชร์ และทรงได้รับการศึกษาในวิทยาลัยเวลลิงตัน พระชนกของพระองค์คือ เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์ค พระโอรสในเจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเฮสส์และไรน์กับเค้านท์เตสจูเลีย เทเรซาแห่งเฮาเค ส่วนพระชนนีคือ เจ้าหญิงไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์ค (พระอิสริยยศเดิม เจ้าหญิงเบียทริซ) พระราชธิดาพระองค์ที่ห้าและองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระองค์มีพระนามเรียกเล่นในหมู่พระประยูรญาติว่า "แซนดริโน"
ในฐานะพระโอรสจากการอภิเษกต่างฐานันดรศักดิ์ เจ้าชายไฮน์ริชแห่งบัทเทินแบร์คมีพระอิสริยยศเจ้าชายแห่งบัทเทินแบร์คจากเค้านท์เตสแห่งเฮาเค พระชนนีซึ่งได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าหญิงแห่งบัทเทินแบร์ค ดังนั้นเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ทรงดำรงพระอิสริยยศ พระองค์ชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (His Serene Highness Prince Alexander of Battenberg) ตั้งแต่แรกประสูติ ในประเทศอังกฤษ พระองค์ก็ทรงเป็น เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทินแบร์ค (His Highness Prince Alexander of Battenberg) ภายใต้พระบรมราชโองการแต่งตั้งจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในปี พ.ศ. 2429

มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2460 ความรู้สึกต่อต้านเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเปลี่ยนชื่อพระราชวงศ์จากราชวงศ์แซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธาเป็นราชวงศ์วินด์เซอร์ นอกจากนี้ในนามของพระประยูรญาติซึ่งมีสัญชาติเป็นชาวอังกฤษ พระองค์ยังได้ทรงยกเลิกการใช้พระอิสริยยศและฐานันดรศักดิ์ของเยอรมันอีกด้วย
ตระกูลบัทเทินแบร์คได้สละพระอิสริยยศ เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งบัทเทินแบร์ค และฐานันดรศักดิ์ Highness และ Serene Highness ภายใต้พระบรมราชโองการการถอดถอนพระอิสริยยศเยอรมัน ราชวงศ์บัทเทินแบร์คจึงเปลี่ยนมาใช้ราชสกุล เมานต์แบ็ตเทน ที่เป็นลักษณะแบบภาษาอังกฤษของบัทเทินแบร์ค ด้วยเหตุนี้เจ้าชายอเล็กซานเดอร์จึงทรงเป็น เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน  อีกไม่กี่วันต่อมา เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นมาร์ควิสแห่งคาริสบรูก
เพรี บร็อยทีกัม

อาชีพผู้ฝึกสอน

ทันทีหลังจากที่การเล่นในระดับอาชีพของเขาได้จบลง บร็อยทีกัมได้เริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลฮันซาร็อสท็อค เมื่อสัญญาของเขาสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 2009 เขาก็ได้ย้ายมาอยู่ร่วมกับทีมที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่อย่างแอร์เบ ไลพ์ซิช โดยที่ยังคงเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู