google/wiki40b huggingface dataset:
คุณชายธราธร

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ ตอน คุณชายธราธร เป็นชุดนวนิยายรัก ประเภทพีเรียด โดยมีตัวละครเดียวกันโดยแต่ละเล่มมีตัวละคร โดดเด่นทีละคนตามลำดับชั้นของพี่น้อง เป็นนวนิยายที่กล่าวถึงพี่น้องทั้ง 5 คนของราชสกุล "จุฑาเทพ"

การประพันธ์

ประพันธ์โดย ณารา ร่มแก้ว เก้าแต้ม ซ่อนกลิ่น และแพรณัฐ นิยายชุดนี้ประกอบไปด้วยหนังสือ 5 เล่ม คือ คุณชายปวรรุจ คุณชายพุฒิภัทร คุณชายรัชชานนท์ คุณชายรณพีร์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อพ.ศ. 2554 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ
โรคพยาธิไส้เดือน

วงชีวิตของพยาธิ

ไข่จะเริ่มปรากฏในอุจจาระประมาณวันที่ 60-70 อาการจากการติดเชื้อพยาธิตัวอ่อนจะเกิดราว 4-16 วันหลังจากการติดเชื้อ อาการสุดท้ายคือปวดท้อง อาเจียน เป็นไข้ พบไข่พยาธิในอุจจาระ ผู้ป่วยบางคนอาจมีอาการเกี่ยวกับปอดหรือความผิดปกติของระบบประสาทจากการไชผ่านร่างกายของพยาธิตัวอ่อน อย่างไรก็ตามทั่วไปมักมีอาการน้อยหรือไม่มีอาการ ก้อนกระจุกของพยาธิอาจอุดกั้นทางเดินอาหาร การไชของตัวอ่อนอาจทำให้เกิดปอดอักเสบหรืออีโอสิโนฟิเลีย (eosinophilia)
นามิ

ประวัติตามท้องเรื่อง

นามิเป็นต้นหนของเรือ และเป็นคนที่ 3 ของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง เธอเป็นคนแรกของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางที่โผล่มาในอะนิเมะ ในหนังสือ เธอเป็นคนที่ 3 ที่ยอมร่วมกลุ่มจริงๆ ก็เป็นคนที่ 5 เธออาจจะเป็นต้นหนที่ดีที่สุดในแกรนด์ไลน์ และเธอก็เป็นนักล่าสมบัติอีกด้วย นอกจากนี้เธอยังเป็นนักล้วงกระเป๋าที่ชำนาญมาก ๆ ด้วย 
นามิเป็นต้นหนที่ดีมาก สามารถบ่งบอกความแตกต่างของอากาศได้ ทำให้กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางหลุดพ้นจากอากาศแสนวุ่นวายของแกรนด์ไลน์ได้ มีอยู่ 2 อย่างที่เธอชอบที่สุดนั่นคือ เงิน และ “Mikan” ซึ่งเป็นส้มชนิดหนึ่ง เพราะเธอรักเบลล์เมียร์ซึ่งคือแม่เลี้ยงของเธอ ความฝันของนามิคือการได้วาดแผนที่โลกที่สมบูรณ์แบบของโลก ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่สำเร็จสำหรับทุกคนเป็นเพราะทะเลที่ห้าวหาญของแกรนด์ไลน์ แผนที่แรกที่นามิวาดคือแผนที่ของเกาะที่หมู่บ้านโคโคยาชิอยู่
ลักษณะของนามิคือ มีรอยสักที่แขนด้านซ้ายของเธอ ซึ่งหมายถึง “Mikan” ซึ่งเป็นส้มชนิดหนึ่ง และเกวียน หมายถึงอดีตของเธอ ซึ่งตอนแรกจะเป็นรอยสักที่บ่งบอกว่าเป็นพวกของกลุ่มโจรสลัดอารอน เธอมีความสูง 169cm สัดส่วน 36-22-36 อาจารย์โอดะเคยบอกว่านามิถูกเปรียบเทียบเหมือนกับแมว และสีที่บ่งบอกเกี่ยวกับเธอคือสีส้ม มีกลิ่นตัวเหมือนส้ม “Mikan” และเงิน อาจารย์โอดะก็บอกด้วยว่า สิ่งที่นามิชอบกินที่สุดคือส้มและผลไม้ทุกชนิด
ในเรื่องของการต่อสู่ นามิไม่ชำนาญในด้านการต่อสู้เหมือนทุกคนในกลุ่ม แต่เธอก็ยังสามารถป้องกันตัวได้อย่างเล็กน้อยด้วยกระบองของเธอ และสามารถกำจัดโจรสลัดธรรมดาๆ หรือทหารเรือธรรมดาได้ แม้จะมีปัญหาเล็กน้อย เธอสามารถปล่อยพลังโจมตีที่ทั้งเร็วทั้งแรง และเมื่อเธออยู่ที่อลาบาสตาและหลังจากนั้น เธอใช้กระบองที่มีความสามรถเปลี่ยนสภาพอากาศอยู่ข้างในที่อุซปสร้างให้ ตอนแรกๆ กระบองถูกสร้างมาเพื่อใช้ในงานปาร์ตี้ แต่เมื่อนำท่าต่างๆ มาใช้ร่วมกันแล้ว นามิเปลี่ยนกระบองที่ใช้ในงานปาร์ตี้มาเป็นกระบองที่แสนอันตราย แต่หลังจากนั้น กระบองคุริมะได้กลายเป็น “กระบองคุริมะ ฉบับสมบูรณ์” ซึ่งกระบองนี้สามารถทำลายกลุ่มทหารเรือได้กลุ่มใหญ่เลย เทคนิคบางอย่าง คือ “ทันเดอร์โบลท์ เทมโป” ที่ใช้คูลบอลกับฮีทบอลผสมกันให้เป็นเมฆ และส่งทันเดอร์บอลไปบนเมฆทำให้เกิดสายฟ้าฟาดขนาดใหญ่และสามารถสร้างภาพมิราจ เป็นต้น แต่ต่อมาอีก 2 ปี นามิได้อยู่บนเกาะท้องฟ้าที่ใช้วิทยาศาสตร์ในการควบคุมสภาพอากาศกระบองคุริมะจึงเปลี่ยนเป็น "กระบองคุริมะซอคเซรี่" แล้วพอจบศึกเดรสโรซ่าอุซปได้ดัดแปลงให้กระบองคุริมะมีความสามารถที่ดียิ่งกว่าเดิม แต่อุซปลืมใส่ไป 1 อย่าง

ค่าหัว

ค่าหัวของนามิ 16 ล้านเบรี หลังจากจัดการแคริฟอร์และองค์กร CP9
ค่าหัวของนามิ 66 ล้านเบรี หลังจากจัดการกลุ่มโดฟลามิงโก้
ทองแดง (สุนัข)

ประวัติ

คุณทองแดงเป็นลูกของ "แดง" สุนัขจรจัดบริเวณซอยศูนย์แพทย์พัฒนา ถนนพระราม 9 เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงนำมาเลี้ยงหลังจากเสด็จพระราชดำเนินไปเปิดศูนย์แพทย์พัฒนา และนายแพทย์คนหนึ่งนำคุณทองแดงมาทูลเกล้าฯ ถวายให้ทอดพระเนตร  คุณทองแดงเกิดก่อนลูก ๆ ของมะลิ 1 วัน โดยลูก ๆ ของมะลิเกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 และทรงยกให้มะลิเลี้ยงดู ทองแดงมีพี่น้องรวม 7 ตัว ชาวบ้านตั้งชื่อให้ว่า ทองแดง เพศเมีย, คาลัว เพศเมีย, หนุน เพศเมีย, ทองเหลือง เพศผู้ ได้ไปอยู่บ้านของข้าราชบริพารคนหนึ่ง, ละมุน เพศเมีย, โกโร เพศเมีย, โกโส เพศเมีย
ทองแดงมีลักษณะพิเศษต่างจากลูกสุนัขตัวอื่น คือ มีสายสร้อยรอบคอครึ่งเส้น มีถุงเท้าขาวทั้ง 4 ขา มีหางม้วนขดเป็นวง ปลายหางดอกสีขาว และมีจมูกแด่น ได้เข้าเฝ้าฯ ถวายตัวเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ขณะมีอายุได้ 5 สัปดาห์ ที่พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน  
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงค้นในหนังสือว่า คุณทองแดงมีลักษณะคล้ายคลึงกับสุนัขพันธุ์บาเซนจี ซึ่งเป็นสุนัขพันธุ์โบราณ มีถิ่นกำเนิดทางแอฟริกาใต้ นิยมใช้งานในการล่าสัตว์  แต่คุณทองแดงมีขนาดตัวใหญ่กว่าสุนัขพันธุ์บาเซนจีทั่วไป พระองค์จึงทรงเรียกทองแดงว่าเป็นสุนัขพันธุ์ไทยซูเปอร์บาเซนจี ก่อนหน้านี้ทรงเรียกว่า เป็นสุนัขพันธุ์เทศ (ย่อมาจาก เทศบาล) 
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เวลา 23.10 น. คุณทองแดงได้เสียชีวิต ณ วังไกลกังวล ร่างอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์เกษตรศาสตร์ หัวหิน รวมอายุได้ 17 ปี 1 เดือน 19 วัน

การดัดแปลงเป็นสื่อ

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระราชนิพนธ์ เรื่อง ทองแดง (The Story of Tongdaeng) ออกเผยแพร่เป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ และได้มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันต่อมา
เดวิด ลอยด์ จอร์จ

การทำงานหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

เดวิด ลอยด์ จอร์จ ได้สนับสนุนการเรียกเก็บค่าปฏิกรสงครามจากเยอรมนี แต่ในขอบเขตที่น้อยกว่าข้อเสนอของฝรั่งเศส เนื่องจากเขารู้ดีว่าถ้าหากทำตามข้อเสนอของฝรั่งเศส ฝรั่งเศสก็อาจจะกลายเป็นประเทศมหาอำนาจในยุโรปตอนกลาง และความสมดุลอันบอบบางก็จะถูกทำลาย นอกจากนี้เขายังกังวลกับข้อเสนอของวูดโรว์ วิลสัน สำหรับอำนาจปกครองตัวเอง เช่นเดียวกับฝรั่งเศส เขาต้องการรักษาผลประโยชน์ของประเทศของตน โดยสภาพดังกล่าวนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันระหว่างประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกสองแห่ง ซึงได้มีส่วนในการรบเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตน เดวิด ลอยด์ จอร์จก็เป็นผู้นำอีกคนหนึ่งซึ่งสนับสนุนการปิดล้อมทางทะเลกับเยอรมนีและสนธิสัญญาลับ
ยังมีคำกล่าวบ่อยๆ ว่าลอยด์ จอร์จเดินทางสายกลางระหว่างข้อเสนออันเพ้อฝันของวิลสันและข้อเสนอพยาบาทของคลูมองโซ อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอของเขานั้นเป็นข้อเสนอที่แสนบอบบางกว่าที่ปรากฏในตอนแรก มหาชนชาวอังกฤษต้องการให้เกิดการลงโทษเยอรมนีให้หนักเหมือนกับข้อเสนอของฝรั่งเศส เพื่อให้รับผิดชอบต่อผลของสงครามที่เกิดขึ้น และได้สัญญาไว้เช่นสนธิสัญญาการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2461 ซึ่งลอยด์ จอร์จได้รับชัยชนะ นอกจากนั้นยังมีการบีบคั้นจากพรรคอนุรักษนิยม ในความต้องการแบบเดียวกันกับชาวอังกฤษ เพื่อปกปักรักษาจักรวรรดิอังกฤษ ต่อมา แรงกดดันของมหาชนชาวอังกฤษได้สนับสนุนให้มีการลดขนาดของจักรวรรดิเยอรมัน ลอยด์ จอร์จจึงจัดการให้เพิ่มการชำระค่าปฏิกรสงครามโดยรวมและส่วนแบ่งของอังกฤษ โดยให้เหตุผลว่าใช้เป็นค่าตอบแทนแก่หญิงม่าย เด็กกำพร้า ชายทุพพลภาพ ชายที่ตกงานจำนวนมหาศาลเนื่องจากสงครามโลก
อย่างไรก็ตาม ลอยด์ จอร์จนั้นก็ได้เฝ้าระวังปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจากเยอรมนีที่ขมขื่นจากสงคราม และเขารู้สึกว่าสนธิสัญญาที่ลดความรุนแรงลงซึ่งมิได้ก่อให้เกิดความพยาบาทน่าจะเป็นผลที่ดียิ่งกว่าและเป็นการดำรงไว้ซึ่งสันติภาพที่ยาวนาน อีกหนึ่งปัจจัยนั้นคือเยอรมนีนั้นเป็นประเทศคู่ค้าที่มีความสำคัญเป็นอันดับสองของอังกฤษ และการจำกัดเศรษฐกิจของเยอรมนีย่อมไม่ส่งผลดีต่ออังกฤษ นอกจากนั้นเขาและคลูมองโซได้รู้จักสภาพของสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจนั้นจะทำให้สหรัฐอเมริกากลายเป็นมหาอำนาจทางทหารของโลกในอนาคตอีกด้วย หลังจากนั้น ข้อเสนออันเพ้อฝันของวิลสันก็ไม่สามารถได้รับคำเยาะเย้ยหรือถูกหัวเราะใส่จากอังกฤษและฝรั่งเศสถ้าพวกเขายังต้องการรักษาความสัมพันธ์อันดีกับสหรัฐอเมริกาอยู่ นี่ช่วยให้เข้าใจว่าทำไมสันนิบาตชาติเกี่ยวกับแนวคิดหลักของวิลสันซึ่งตั้งอยู่บนสันติภาพที่โอบอ้อมอารีนั้นได้ถูกเล่นงานโดยอังกฤษและฝรั่งเศสเมื่อวิลสันได้เดินทางมาถึงสถานที่จัดการประชุม ยิ่งกว่านั้น อังกฤษต้องการที่จะรักษา "ความสมดุลของอำนาจ" - โดยไม่ให้ทประเทศใดก็ตามในยุโรปเสนอข้อตกลงไว้มากมายกว่าประเทศอื่น ๆ และถ้าข้อเสนอของฝรั่งเศสได้ถูกนำไปใช้ นอกจากเยอรมนีจะกลายเป็นคนพิการแล้ว ฝรั่งเศสก็จะกลายเป็นประเทศมหาอำนาจแทนที่อังกฤษอีกด้วย
พยัคฆ์ตะลุยพยัคฆ์

เนื้อเรื่องย่อ

ยุทธจักรเกิดการปั่นป่วนเมื่อ อู๋ ว่านเถียน มหาขันที ได้เข้ายึดอำนาจเบ็ดเสร็จแทนฮ่องเต้ มีคนทราบว่ามีสนมเอกนางหนึ่งที่กำลังตั้งครรภ์ต้องหลบหนีออกจากวัง และเธอได้มาพบกับจอมยุทธสาวลึกลับผู้หนึ่งซึ่งมีนามว่า หลิง เหยียนชิว โดยเธอได้พาสนมผู้นี้ไปยังโรงเตี๊ยมมังกร เมื่อฝ่ายขุนนางทราบเป้าหมายของอู๋ ว่านเถียนที่ออกจากวังเพื่อตามล่านางสนมและเด็ก จ้าว ฮวยอัน จอมยุทธผู้ผดุงคุณธรรม ก็ได้ติดตามกองทัพออกไปเพื่อขัดขวางการมุ่งสู่โรงเตี๊ยมมังกร โดยเหล่าจอมยุทธได้มาเผชิญหน้ากัน ณ ที่แห่งนี้ พร้อมกับแผนกลลวงที่ต่างฝ่ายไม่คาดคิดมาก่อน

การสร้าง

แม้ว่าภาพยนตร์ชุดนี้จะมีเค้าโครงมาจาก เดชคัมภีร์แดนพยัคฆ์ แต่ฉีเคอะก็ได้ปฏิเสธว่าภาพยนตร์นี้จะรีเมกจากภาพยนตร์เก่า หากแต่มีการเพิ่มจินตนาการขึ้นมาใหม่ ฉีเคอะยังได้ทำหน้าที่นอกเหนือไปจากการกำกับและผลิตภาพยนตร์ เพื่อทำให้มั่นใจว่ามีความแปลกใหม่ในส่วนของเนื้อเรื่อง
โดยถ่ายทำด้วยกล้อง Red One ที่มีความละเอียดสูง 4 ตัว และได้รับการดูแลโดย ชัค โคมินสกี้ ซึ่งเป็นทีมงานจากภาพยนตร์ อวตาร และฉีเคอะยังได้ทำการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับอาวุธชนในเผ่าทะเลทรายมาใช้ประกอบในภาพยนตร์ อาทิ ดาบวงพระจันทร์ รวมถึงกรงเล็บพยัคฆ์
รวมทั้งได้มีการใช้เมือนตุนฮวง มณฑลกานซู ซึ่งเป็นดินแดนทะเลทราย ที่เป็นเส้นทางของขบวนคาราวานจากตะวันออกสู่ตะวันตก มาเป็นสถานที่ในการถ่ายทำ
ม่านไทรย้อย

เพลงม่านไทรย้อย เป็นเพลงที่ดัดแปลงทำนองมาจากไวโอลินคอนแชร์โต ในบันไดเสียง ดี เมเจอร์ ของปีเตอร์ ไชคอฟสกี้ โดยสุทิน เทศารักษ์นำทำนองหลักมาจากมูฟเมนต์ที่ 1 Allegro moderato (D major)  ประพันธ์คำร้องภาษาไทยโดยไสล ไกรเลิศ ต้นฉบับขับร้องโดยเพ็ญศรี พุ่มชูศรี เมื่อ พ.ศ. 2495
ตำบลนาจาน

ตำบลนาจาน เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น

ประวัติ

ช่วงประมาณปี พ.ศ.2460 มีชาวบ้านหนองนาหมื่นใกล้กับเทือกเขาภูเวียง โดยมีนายตัน ระหินร่องเป็นหัวหน้า ได้เดินทางมากับเพื่อน 8 คน โดยมุ่งหน้าเดินทางมาทางทิศตะวันตกของบ้านเดิม พอมาถึงจุดที่เหมาะสมที่จะตั้งบ้านใหม่ (ห่างจากหมู่บ้านเดิม 4 กิโลเมตร) จึงได้มาทำการเสี่ยงทาย ว่าหากที่แห่งนั้น เมื่อตั้งหมู่บ้านแล้วอยู่เย็นเป็นสุขขอให้น้ำในบ่อขุดมีรสจืดหรือจาง หากไม่อยู่เย็นเป็นสุขขอให้น้ำในบ่อมีรสเค็ม หรือเปรี้ยว ปรากฏว่า เมื่อนายตัน ดื่มน้ำในบ่อมีรสจืดจาง จึงได้เห็นพ้องต้องกันตั้งบ้านเรือน ณ ที่แห่งนี้และตั้งชื่อว่า บ้านน้ำจาง ต่อมาก็เปลี่ยนชื่อเป็น บ้านนาจาน จนถึงปัจจุบัน
กะหล่ำปลี

ที่มาของชื่อ

ชื่อของกะหล่ำปลี คำว่ากะหล่ำเพี้ยนมาจากภาษาไหหลำคือ "芥藍" และคำว่าปลีจากภาษาแต้จิ๋วคือ "璃" ภาษาจีนกลางเรียกว่าเจวี่ยนซินช่าย (อักษรจีน:卷心菜, พินอิน:Juăn-xīn-cài) และภาษาจีนไถวานเรียกว่าผักเกาหลี (อักษรจีน:高麗菜, พินอิน:Gāo-lì-cài)

สารอาหาร

ในกะหล่ำปลีมีสารเอสเมธิลเมโธโอนิน สามารถรักษาโรคกระเพาะอาหารและมีสารกอยโตรเจนที่ซึ่งเป็นสาเหตุของโรคคอพอก  นอกจากนั้นยังพบว่ามีสารต้านมะเร็งโดยเฉพาะหยุดยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งลำไส้  มีการวิจัยพบกะหล่ำปลีใช้ประคบเต้านมลดปวดแก้นมคัดแม่หลังคลอด
ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่

ประวัติ

ผึ้งหลวง มีชื่อจริงว่า ปัญญา อุทก (ชื่อเล่น: บอมบ์) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2531 ที่จังหวัดอุทัยธานี เป็นบุตรของนายวิรัตน์และนางสนิท อุทก  จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดดอนตูม ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เคยขึ้นชกมวยไทยมาก่อน แล้วจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพภายใต้การจัดการของ ปริยากร รัตนสุบรรณ เมื่อ พ.ศ. 2547 โดยขณะนั้นผึ้งหลวงยังเป็นเพียงนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาอยู่ และได้ครองแชมป์โลกเยาวชนรุ่นแบนตั้มเวท ของ WBC เมื่อ พ.ศ. 2549 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง จนไปเสียแชมป์ที่เบลเยียมเมื่อ พ.ศ. 2552 จากนั้น ผึ้งหลวงหันมาชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชน และแชมป์ WBO เอเชียตะวันออกและได้ครองแชมป์ระหว่าง พ.ศ. 2552 - 2555 จนได้เป็นรองแชมป์โลกอันดับสูงในรุ่นแบนตัมเวท WBO
ในวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ผึ้งหลวงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างของ WBO รุ่นแบนตั้มเวท กับ เอเจ บานัล นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ถึงประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นถิ่นของบานัลเอง ผลปรากฏว่าผึ้งหลวงสามารถเอาชนะทีเคโอได้ในยกที่ 9 นับเป็นนักมวยชาวไทยคนแรกที่ได้แชมป์โลกจากประเทศฟิลิปปินส์
ต่อมาในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 ผึ้งหลวงป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับ พอลลัส อัมบุนด้า นักมวยชาวนามิเบีย ถึงประเทศนามิเบีย (ตามเวลาในประเทศนามิเบียเป็นคืนวันที่ 2 มีนาคม) ปรากฏว่าผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป 115-113, 116-112 และ116-112 ทำให้เสียตำแหน่งไปในการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกนี่เอง ซึ่งในมุมมองของทางฝั่งผึ้งหลวงเห็นว่าเป็นฝ่ายถูกปล้นชัยชนะ โดยเฉพาะในยกสุดท้ายที่อัมบุนด้าถูกหมัดของผึ้งหลวงจนออกอาการเกือบจะล้ม แต่ก็โผเข้ามากอดถ่วงเวลา จนเอาตัวรอดไปได้ แต่กรรมการบนเวทีก็ไม่ได้สั่งห้าม 
ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกอีกครั้ง ในฐานะที่เป็นรองแชมป์โลกอันดับ 1 ในรุ่นและสถาบันเดิมกับ โตโมกิ คาเมดะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่ประเทศเม็กซิโก ซึ่งโตโมกิ คาเมดะ ยังไม่เคยมีสถิติแพ้หรือเสมอมาก่อนด้วย แต่ต่อมาได้เปลี่ยนมาชกที่ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา แทน และเปลี่ยนวันที่เป็น 13 กรกฎาคม ปีเดียวกัน  ผลการชกปรากฏว่า ผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอไปในยกที่ 7 ด้วยการถูกหมัดชกถูกลำตัว 
ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2558 ผึ้งหลวงได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้ง  กับ เรียว อะกะโฮะ นักมวยชาวญี่ปุ่น ที่จังหวัดราชบุรี เนื่องจากคาเมดะสละแชมป์โลก ปรากฏว่าผึ้งหลวงกลับมาเป็นแชมป์โลกได้อีกครั้ง เมื่อเอาชนะน็อกอะกะโฮะได้เพียงแค่ยกที่ 2 เท่านั้น
แต่ในการป้องกันตำแหน่งครั้งที่สองกับมาร์ลอน ทาปาเลส ผู้ท้าชิงรองแชมป์โลกอันดับหนึ่งชาวฟิลิปปินส์ ในวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผึ้งหลวงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในเวลา 37 วินาที ของยกที่ 11 ทั้งที่เป็นฝ่ายชกทาปาเลสลงไปให้กรรมการนับ 8 ได้ก่อนถึง 2 ครั้ง ในยกที่ 5 แต่ไม่สามารถที่จะเอาชนะทาปาเลสได้ ซ้ำในยกที่ 6 ยังเป็นฝ่ายถูกนับ 8 บ้าง และตั้งแต่ยกที่ 9 ก็ได้รับบาดเจ็บจนกรามหัก แต่ยังคงชกต่อไปจนกระทั่งแพ้ไปในที่สุด โดยขณะนั้นคะแนนของผึ้งหลวงยังนำอยู่จากกรรมการให้คะแนน 2 ท่าน จากทั้งหมด 3 ท่าน
รถไฟใต้ดินชัยปุระ

ระบบรถไฟฟ้า

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 บริษัท BEML ชนะการประกวดราคารถไฟฟ้า โดยจะจัดหารถไฟฟ้า 4 คันต่อขบวน รวม 10 ขบวน ในอนาคตอาจมีการวางแผนเพิ่มเป็น 6 คันต่อขบวน โดยลักษณะรถไฟฟ้ามีความคล้ายคลึงกับรถไฟใต้ดินเดลี สายสีม่วง และสายสีเขียว
ว่าน หู่

ว่าน หู่ (จีน: 万虎; พินอิน: Wàn Hǔ) หรือ ว่าน ฮู่ (จีน: 万户; พินอิน: Wàn Hù) เป็นขุนนางจีนซึ่งบางตำนานว่า มีชีวิตอยู่ราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางตำนานว่า อยู่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตรงกับกลางสมัยราชวงศ์หมิง เอกสารที่ผลิตขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ระบุว่า เขาพยายามจะเป็นนักผจญอวกาศคนแรกของโลกโดยขึ้นสู่อวกาศด้วยจรวดที่ทำเอง ภายหลัง ชื่อของเขาได้ใช้ตั้งเป็นนามปล่องภูเขาไฟแห่งหนึ่งบนดวงจันทร์

หวัง ถู

เรื่องราวของว่าน หู่ นั้นปรากฏเป็นครั้งแรกในบทความที่จอห์น เอลเฟรท วัตกินส์ (John Elfreth Watkins) เขียนลงนิตยสาร ไซอันติฟิกอะแมริคัน (Scientific American) ฉบับวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1909 แต่ใช้นามว่า "หวัง ถู" (王屠) แทนที่จะเป็นว่าน หู่ บทความนั้นว่า
"ตำนานอ้างว่า บุคคลแรกที่อุทิศตนให้แก่ปัญหาเรื่องการเหาะเหินเดินอากาศนั้น คือ หวัง ถู ขุนนางชาวจีนซึ่งอยู่ในราว ๆ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล เขาทำว่าวขนาดยักษ์คู่หนึ่งซึ่งมีรูปร่างเหมือนกันมาวางขนานกัน แล้วนั่งบนเก้าอี้ซึ่งผนึกไว้กลางว่าวคู่นั้น ก่อนให้บ่าวไพร่ 47 คนเอาเทียนที่แต่ละคนถือในมือจุดจรวด 47 ดอกที่ติดไว้ใต้เครื่องนั้น แต่จรวดซึ่งอยู่ใต้เก้าอี้เกิดระเบิดจนไหม้คลอกเขา ทั้งยังเป็นเหตุให้จักรพรรดิกริ้วถึงขนาดรับสั่งให้โบยเขาอย่างสาหัส"
อย่างไรก็ดี ในเวลา 2,000 ปีก่อนคริสตกาลดังอ้างถึงนั้น ประเทศจีนยังไม่มีดินปืนใช้ทำจรวด ดินปืนมีขึ้นหลังจากนั้น 3,000 ปี จึงเห็นกันว่า ตำนานข้างต้นเป็นแต่เรื่องขำขัน

ว่าน หู่

เรื่องราวของว่าน หู่ ได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง เมื่อเฮอร์เบิร์ต เอส. ซิม (Herbert S. Zim) นักเขียนชาวอเมริกัน เขียนลงหนังสือ รอกเกตส์แอนด์เจตส์ (Rockets and Jets) เมื่อ ค.ศ. 1945 โดยไม่ปรากฏที่มาที่ไปแต่อย่างใด หนังสือนั้นว่า
"ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ว่านตกลงใจจะอาศัยประโยชน์จากวิชาการผลิตจรวดและดอกไม้ไฟอันก้าวหน้าของจีนในการส่งตนเองขึ้นสู่อวกาศ ร่ำลือกันว่า เขาสั่งทำเก้าอี้อันผนึกด้วยจรวด 47 ดอก ในวันออกสู่อวกาศนั้น ว่านนุ่งห่มอย่างดีแล้วขึ้นนั่งเก้าอี้จรวด ก่อนสั่งให้บ่าวไพร่ 47 คนจุดชนวนแล้วรีบวิ่งไปหลบเสีย ขณะนั้น เกิดระเบิดขนานใหญ่ เมื่อควันจางหาย ว่านกับเก้าอี้ก็อันตรธานหายไป และว่ากันว่า ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลย"
โรงเรียนมัธยมดงยาง

ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนมัธยมดงยาง เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำตำบลดงยาง สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดมหาสารคาม กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย ตั้งอยู่เลขที่ 119 ที่บ้านดงยาง หมู่ที่ 1 ตำบลดงยาง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ห่างจากตัวอำเภอนาดูน ระยะทาง 8 กิโลเมตร และจากตัวจังหวัดมหาสารคาม ระยะทาง 70 กิโลเมตร เดิมเป็นสาขาของโรงเรียนนาดูนประชาสรรพ์ เปิดทำการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2536 จำนวน 2 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 96 คนโดย มีนายสมาน พิมพ์สิม อาจารย์ 2 ระดับ 6 เป็นผู้ประสานงานสาขา โดยขอใช้ที่ดินสาธารณประโยชน์สวนหม่อนของชาวบ้านดงยาง ตำบลดงยาง อำเภอนาดูน และได้รับการอนุมัติจากสภาตำบลดงยาง ซึ่งมีนายกงแก้ว ปักกาโล เป็นประธานสภาตำบลในขณะนั้น มีเนื้อที่ 24 ไร่ 93 ตารางวา มีโรงเรียนเขตพื้นที่บริการใน 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลดงยาง มีจำนวน 5 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนบ้านดงยาง โรงเรียนบ้านเครือซูด โรงเรียนบ้านหนองผง โรงเรียนบ้านหนองแคนหัวฝาย โรงเรียนบ้านหลุบควัน ตำบลกู่สันตรัตน์ มีจำนวน 2 โรงเรียนได้แก่ โรงเรียนบ้านสระบัว โรงเรียนบ้านกู่สันตรัตน์ และตำบลหนองคู มีจำนวน 2 โรงเรียนได้แก่ โรงเรียนบ้านหนองแต้น้อย โรงเรียนบ้านหนองป้าน มีองค์กรบริหารส่วนตำบล 3 อบต. ได้แก่ อบต.ดงยาง อบต.กู่สันตรัตน์ อบต.หนองคู และ สถานีอนามัย ได้แก่ สถานีอนามัยดงยาง สถานีอนามัยหนองผง สถานีอนามัยหนองแต้น้อย สถานีอนามัยกู่สันตรัตน์ และมีวัดประจำหมู่บ้านทุกหมู่บ้าน
กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศอนุมัติให้สาขาโรงเรียนนาดูนประชาสรรพ์เป็นเอกเทศเป็นโรงเรียนมัธยมดงยาง เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2539 และแต่งตั้งให้ นายสมาน พิมพ์สิม อาจารย์ 2 ระดับ 6 โรงเรียนนาดูนประชาสรรพ์ปฏิบัติหน้าที่ผู้บริหารสถานศึกษา ตำแหน่งครูใหญ่ อาจารย์ และปัจจุบันตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมดงยาง และได้อนุมัติเงินงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียน กขค ถังเก็บน้ำฝน ฝ.33 ห้องน้ำ – ห้องส้วม บ้านพักครู บ้านพักภารโรง และครู – อาจารย์ จำนวน 3 อัตรา
เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2551 โรงเรียนมัธยมดงยาง ได้ทำการโอนจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ไปสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด-มหาสารคาม กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย
อารามออทโทบอยเริน

ประวัติ

อารามออทโทบอยเรินก่อตั้งเมื่อขึ้นใน ค. ศ. 764 โดยบุญราศีโทโท (Toto) อุทิศให้เซนต์อเล็กซานเดอร์มรณสักขี (St. Alexander, the Martyr) หลักฐานทางประวัติศาสตร์มีเหลืออยู่เพียงว่าบุญราศีโทโทเป็นอธิการอารามองค์แรกและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 815 และนักบุญอุลริช (St. Ulrich) เป็นอธิการอารามเมื่อ ค. ศ. 972 เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 วินัยอารามก็เสื่อมลงจนกระทั่งอธิการอาดัลฮาล์ม (Abbot Adalhalm) มาเป็นอธิการอารามระหว่างปี ค.ศ. 1082 ถึงปี ค.ศ. 1094 ท่านก็เริ่ม “การปฏิรูปเฮียร์เซา” (Hirsau Reformation) นอกจากนั้นท่านก็ยังบูรณะปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างที่เสื่อมโทรมไปจนเสร็จ
เมื่ออธิการรูเพิร์ท (Abbot Rupert I) มาเป็นอธิการอารามต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1102 ถึงปี ค.ศ. 1145 ท่านก็ได้เพิ่มอารามนักพรตหญิงที่มาจากครอบครัวมีสกุล และสร้างอารามมารีนแบิร์ก (Marienberg Abbey) โดยเลือกนักพรตไปจากอารามออทโทบอยเรินไปประจำ
อธิการอิเซนกริม (Abbot Isengrim) อธิการองค์ต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 1145 ถึงปี ค.ศ. 1180 เขียน “Annales minores” และ “Annales majores”
บุญราศีคอนราดแห่งออทโทบอยเรินมาเป็นอธิการระหว่างปี ค.ศ. 1193 จนเมื่อสิ้นชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1227 ซึ่งนักพรตเบเนดิกตินกล่าวถึงท่านว่าเป็น "ที่รักของภราดาและคนยากจน" 
เมื่อปี ค.ศ. 1153 และปี ค.ศ. 1217 อารามถูกไฟไหม้ เมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14 และคริสต์ศตวรรษที่ 15 อารามก็อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก จนเมื่อมาถึงสมัยอธิการโยฮันน์ เชดเลอร์ (Abbot Johann Schedler) ระหว่างปี ค.ศ. 1416 ถึงปี ค.ศ. 1443 อารามก็มีนักพรตเหลืออยู่เพียง 6 หรือ 8 องค์และรายได้ประจำปีก็ตกลงไปไม่เกิน 46 มาร์คเงิน (silver marks)
ภายใต้เอธิการเลโฮนาร์ด วีเดอมันน์ (Abbot Leonard Wiedemann) ระหว่างปี ค.ศ. 1508 ถึงปี ค.ศ. 1546 อารามก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นมาอีก ท่านก่อตั้งโรงพิมพ์และสถานศึกษาสำหรับนักพรตเบเนดิกตินในชวาเบีย (Swabia) แต่ก็มาถูกปิดไม่นานหลังจากที่เปิดเพราะผลจาก “สงครามสามสิบปี ”
อารามออทโทบอยเรินได้รับการแต่งตั้งเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ ในปี ค. ศ. 1299 แต่ไปเสียตำแหน่งไปเมื่อบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กได้รับแต่งตั้งให้มาปกครองอารามในฐานะที่เรียกว่า “Vogt” แต่สิทธิเหล่านี้ก็มาถูกยกเลิกเมื่อตามคำสั่งศาลหลวง “Reichskammergericht” ในปี ค. ศ. 1624
อารามออทโทบอยเรินได้รับแต่งตั้งกลับไปเป็นอารามหลวงตามเดิมเมื่อ ค. ศ. 1710 แต่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มชวาเบีย (Swabian Circle)
อารามออทโทบอยเรินมารุ่งเรืองที่สุดในสมัยที่รูเพิร์ท เนสส์ (Abbot Rupert Ness) มาเป็นอธิการระหว่างปี ค.ศ. 1710 ถึง ค. ศ. 1740 และรุ่งเรืองต่อมาจนมาถึงสมัย “ปฏิรูป” เมื่อ ค. ศ. 1802 ระหว่างปี ค.ศ. 1711 ถึง ค. ศ. 1725 อธิการรูเพิร์ทสร้างอารามที่เห็นกันในปัจจุบันซึ่งเป็นอารามที่ใหญ่โตหรูหราจนเปรียบได้ว่าเป็น “มหาวิหารเอสโคเรียลแห่งชวาเบีย” (the Swabian Escorial) เมื่อ ค. ศ. 1737 ท่านก็ได้สร้างตัวโบสถ์ซึ่งมาเสร็จโดยอธิการอัลเซล์ม แอร์บ (Abbot Anselm Erb) ซึ่งเป็นเจ้าองค์ต่อมาในปี ค.ศ. 1766 เมื่อปี ค.ศ. 1803 ออทโทบอยเรินย้ายไปขึ้นอยู่กับบาวาเรีย ขณะนั้นออทโทบอยเรินมีประชากร 12,000 คนและเนื้อที่ 165 ตารางกิโลเมตร
เมื่อปีค. ศ. 1834 พระเจ้าหลุยส์แห่งบาวาเรียทรงตั้งอารามออทโทบอยเรินให้เป็นอารามเบเนดิกตินขึ้นกับอารามนักบุญสเทเฟนที่เอาก์สบูร์ก (St. Stephen's Abbey) และได้รับเลื่อนให้เป็นอิมพีเรียลแอบบีย์เมื่อปีค. ศ. 1918
เมื่อปีค. ศ. 1910 อารามออทโทบอยเรินมีโรงเรียน และโรงเรียนอาชีพสำหรับเด็กยากจน มีบาทหลวงด้วยกัน 5 องค์และภราดาฆราวาสอีก 16 คนและ โนวิซฆราวาสอีก 1 คน
ตราแผ่นดินของเนเธอร์แลนด์

ประวัติและที่มาของตรา

ตราอาร์มปัจจุบันเป็นตราที่ใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1907 และมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยจากตราเดิมที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1815 ถึงปี ค.ศ. 1907 สิงโตทุกตัวสวมพระมหามงกุฎ แต่ต่างจากรุ่นปัจจุบันตรงที่สิงโตประคองข้างหันหน้ามาทางผู้ดูโล่
ตรานี้ได้รับการอนุมัติใช้โดยพระมหากษัตริย์องค์แรกของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์สมเด็จพระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 เมื่อขึ้นครองราชย์หลังจากการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 ในฐานะพระมหากษัตริย์พระเจ้าวิลเฮล์มก็ทรงนำเอาองค์ประกอบต่างๆ ของตราอาร์มของราชวงศ์ออเรนจ์-นาซอและของอดีตสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1581 ถึงปี ค.ศ. 1795 มารวมกัน
จากตราของพระราชวงศ์พระองค์ก็ทรงใช้สีเงิน ลายขีดทอง และสิงโตทองสำหรับราชตระกูลนาซอ ส่วนคำขวัญ “ข้าจะพิทักษ์” เป็นของราชตระกูลออเรนจ์ตั้งแต่ราชรัฐออเรนจ์เข้ามารวมกับราชตระกูลนาซอ องค์ประกอบที่ว่านี้เป็นองค์ประกอบเดียวกับที่ใช้ในตราอาร์มของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ผู้ครองราชบัลลังก์อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1689 ถึงปี ค.ศ. 1702 ผู้เดิมทรงดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าชายแห่งออเรนจ์ จากตราอาร์มของสาธารณรัฐดัตช์พระเจ้าวิลเฮล์มก็ทรงนำดาบและลูกศรมาใช้ ลูกศรเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นเป็นสาธารณรัฐ

ราชรัฐแห่งออเรนจ์

คำขวัญได้รับการนำมาใช้โดยสมาชิกผู้ปกครองทุกคนของนาซอ ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งออเรนจ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1530 เมื่อราชวงศ์สองราชวงศ์มารวมตัวกัน เคานท์เฮนรีที่ 3 แห่งนาซอ-เบรดาผู้ที่พำนักอยู่ในกลุ่มประเทศต่ำสมรสกับคลอเดียแห่งเชลอง (Claudia of Châlon) น้องชายของคลอเดียฟิลิแบร์ตแห่งเชลองเป็นเจ้าชายแห่งออเรนจ์องค์สุดท้ายจากตระกูลเชลอง เมื่อฟิลิแบร์ตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1530 เรอเนบุตรของเฮนรีและคลอเดียก็ได้รับราชรัฐโดยมีข้อแม้ว่าต้องใช้ตำแหน่งและตราอาร์มของตระกูลเชลอง เรอเนจึงได้รับนามว่าเรอเนแห่งเชลอง (René of Châlon) คำขวัญ “ข้าจะพิทักษ์เชลอง” (Je Maintiendrai Châlons) จึงกลายมาเป็นคำขวัญของตระกูล เรอเนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1544 โดยไม่มีผู้สืบตระกูล วิลเลียมแห่งนาซอ-ดิลเลนเบิร์กผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันจึงได้รับดินแดนของเรอเน วิลเลียมกลายเป็นวิลเลียมแห่งออเรนจ์ หรือในภาษาอังกฤษรู้จักกันว่าวิลเลียมเดอะไซเลนท์ (William the Silent) ผู้ที่เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ออเรนจ์-นาซอ สิ่งแรกที่วิลเลียมทำคือเปลี่ยนคำขวัญเป็น “ข้าจะพิทักษ์นาซอ” (Je Maintiendrai Nassau) ต่อมาวิลเลียมหรือบุตรชายก็ละทิ้งชื่อราชวงศ์ออกจากคำขวัญ
ตราอาร์มของราชรัฐแห่งออเรนจ์ก็มิได้ใช้ในตราอาร์มของราชอาณาจักรแต่เป็นส่วนหนึ่งของสัญลักษณ์ส่วนตัวและธงของสมาชิกหลายคนในราชวงศ์เนเธอร์แลนด์
เพลงลูกกรุง

เพลงลูกกรุง เป็นเพลงไทยสากลประเภทหนึ่ง โดยเป็นเพลงที่บอกเล่า ถ่ายทอด ความรู้สึกของสังคม และคนเมืองหลวง ตลอดจนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การถ่ายทอดอารมณ์ การขับร้อง น้ำเสียง ของกลุ่มนักร้อง นักแต่งเพลง และนักดนตรีจะมีรูปแบบ ประณีต ละเอียดอ่อน ออกมานุ่มนวล เนื้อร้องจะมีลักษณะเป็นร้อยแก้ว ร้อยกรอง มีความหมายสลับซับซ้อน ยอกย้อน

ประวัติ

จากบางแหล่งข้อมูลเพลงลูกกรุงกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2474 ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศไทยกำลังจะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองฯ ในรัชกาลที่ 7 บางแหล่งบอกปลาย รัชกาลที่ 6 ประมาณ พ.ศ. 2455 โดยการจ้างครูจากอิตาลีนำเครื่องสายสากลเข้ามาสอน แต่เพลงลูกกรุงเริ่มชัดเจนเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2475 โดยเริ่มมีแนวเพลง เนื้อร้อง ทำนอง และเครื่องดนตรีที่นำมาบรรเลงประกอบเป็นไทย นำทำนองเพลงของรัชกาลที่ 6 ที่นำมาเรียบเรียงเสียงประสานใช้เครื่องดนตรีสากลบรรเลงประกอบ เป็นเพลงในกิจการลูกเสือ ต่อมาได้มีการนำเพลง "ลาทีกล้วยไม้" ของขุนวิจิตรมาตรา มาทำในจังหวะรุมบ้าเพลงแรกของไทย และบทเพลงของจิตร ภูมิศักดิ์ และอื่นๆ ซึ่งแต่ง และใช้เครื่องดนตรีสากลบรรเลงประกอบ เป็นเครื่องบ่งบอกการกำเนิดของเพลงลูกกรุง
ปี พ.ศ. 2482 วงสุนทราภรณ์ก่อตั้งเป็นวงดนตรีวงใหญ่ ซึ่งทำให้สังคมเมืองในยุคนั้น เริ่มตื่นตัวการฟังเพลง ผู้ฟังและค่ายเพลงต่างๆ เริ่มจัดประเภทเพลง  สร้างนักร้องให้มีรูปแบบความเป็นคนเมืองหลวง นักดนตรี นักแต่งเพลง นักร้องต่างมีรูปแบบ หาแฟชั่นนำสังคม ทั้งเรื่องแฟชั่น การแต่งกาย มีคลับมีบาร์ แถวถนนราชดำเนิน ตามย่านชุมชน โรงแรมใหญ่ๆ มีห้องบอลรูม เพื่อให้มีการจัดแสดงดนตรีประกอบ และเริ่มมีการเปรียบเทียบระหว่างเพลงลูกทุ่งและเพลงลูกกรุง