เฮาส์ เอ็ม.ดี.

แนวคิด

ในปี 2547 เดวิด ชอร์และพอล แอตตานาซีโอ ร่วมกับหุ้นส่วนธุรกิจของแอตตานาซีโอ เคที เจคอบส์ ส่งซีรีส์ (ซึ่งขณะนั้นยังไม่มีชื่อ) แก่ฟ็อกซ์โดยเป็นรายการสืบสวนแพทย์แบบซีเอสไอ นวนิยายสอบสวนซึ่งมีท้องเรื่องเป็นโรงพยาบาลโดยมีหมอสืบสวนอาการและสาเหตุ แอตตานาซีโอได้รับบันดาลใจจากละครกระบวนวืธีแพทย์โดยคอลัมน์เดอะนิวยอร์กไทมส์แม็กกาซีน "การวินิจฉัย" เขียนโดยแพทย์ ลีซา แซนเดอส์ ซึ่งเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเยล-นิวเฮเวน (YNHH) และโรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโร (PPTH) ได้รูปแบบมาจากสถาบันฝึกสอนแห่งนี้ ฟ็อกซ์ซื้อซีรีส์ ผ่านประธานของเครือข่ายขณะนั้น เกล เบอร์แมน บอกกับทีมสร้างสรรค์ว่า "ผมอยากได้รายการแพทย์ แต่ผมไม่อยากเห็นเสื้อกาวน์เดินไปตามโถง" เจคอบส์กล่าวว่า ข้อกำหนดนี้เป็นหนึ่งในหลายเหตุจูงใจที่นำสู่รูปแบบสุดท้ายของรายการ
หลังฟ็อกซ์หยิบรายการขึ้นมา ก็ได้ชื่อลำลองว่า เชสซิงซีบราส์, เซอร์คลิงเดอะเดรน ("ซีบรา" เป็นสแลงแพทย์ หมายถึง การวินิจฉัยไม่ปกติหรือเคลือบคลุม ส่วน "เซอร์คลิงเดอะเดรน" (circling the drain) หมายถึง ผู้ป่วยระยะสุดท้าย ผู้ป่วยที่เสื่อมลงอย่างแก้ไขไม่ได้) ข้อเสนอดั้งเดิมของรายการคือ ทีมหมอทำงานร่วมกันเพื่อพยายาม "วินิจฉัยสิ่งที่วินิจฉัยไม่ได้" ชอร์รู้สึกว่าการมีตัวละครกลางที่น่าสนใจเป็นสิ่งสำคัญ คน ๆ หนึ่งผู้สามารถตรวจสอบลักษณะส่วนบุคคลของผู้ป่วยและวินิจฉัยความเจ็บป่วยของพวกเขาได้จากการค้นหาความลับและคำลวง เมื่อชอร์และทีมสร้างสรรค์ที่เหลือวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของตัวละครแล้ว แนวคิดของรายการก็ได้ลดขั้นตอนลงและมุ่งสนใจบทบาทนำมากขึ้น ตัวละครนั้นได้ชื่อว่า "เฮาส์" ซึ่งรับมาเป็นชื่อรายการเช่นเดียวกัน ชอร์พัฒนาตัวละครอีกและเขียนบทสำหรับตอนนำร่อง ไบรอัน ซิงเกอร์ ผู้กำกับตอนแรกและมีบทบาทสำคัญในการแคสบทหลัก กล่าวว่า "ชื่อตอนแรกคือ "ทุกคนโกหก" และนั่นเป็นข้อตั้งของรายการ" ชอร์กล่าวว่า เส้นเรื่องสำคัญสำหรับตอนต้น ๆ อิงมาจากงานของเบอร์ตัน รูเช นักเขียนประจำของ เดอะนิวยอร์กเกอร์ ระหว่างปี 2487 ถึง 2537 ซึ่งเชี่ยวชาญพิเศษเรื่องลักษณะเกี่ยวกับผู้ป่วยที่ผิดปกติ
ชอร์ร่างแนวคิดตัวละครที่ใช้ชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง ไปถึงประสบการณ์ครั้งเป็นผู้ป่วย ณ โรงพยาบาลฝึกสอนแห่งหนึ่ง ชอร์เล่าให้ฟังว่า "ผมรู้ ทันทีที่ผมออกจากห้อง พวกเขาต่างเยาะเย้ยผมอย่างไม่หยุดหย่อน [เพราะความไม่รู้เดียงสาของผม] และผมคิดว่าคงน่าสนใจที่จะเห็นตัวละครที่ทำอย่างนั้นจริง ๆ ก่อนพวกเขาออกจากห้อง" จุดเริ่มต้นสำคัญ คือ ตัวละครหลักจะไร้ความสามารถในทางใดทางหนึ่ง ความคิดเดิมคือให้เฮาส์ใช้วีลแชร์ แต่ฟ็อกซ์ปฏิเสธความคิดนี้ ภายหลังเจคอบส์แสดงความขอบคุณที่สถานียืนกรานว่าให้คิดตัวละครใหม่ การทำให้เขายืนได้นั้นเพิ่มมิติทางกายภาพที่สำคัญ สุดท้ายผู้เขียนเลือกให้เฮาส์ได้รับบาดเจ็บที่ขาอันเกิดจากคำวินิจฉัยที่ผิดพลาด ซึ่งทำให้เขาต้องใช้ไม้เท้าและทำให้มีความเจ็บปวดจนนำไปสู่การติดยาเสพติด

การอ้างอิงเชอร์ล็อก โฮมส์

การอ้างอิงข้อเท็จจริงที่ว่าเกรกอรี เฮาส์ยึดนักสืบบันเทิงคดีที่มีชื่อเสียง เชอร์ล็อก โฮมส์ ที่สร้างโดย เซอร์ อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ ปรากฏตลอดซีรีส์ ชอร์อธิบายว่าเขาเป็นแฟนของโฮมส์เสมอมาและพบว่าการไม่รู้สึกยินดียินร้ายต่อลูกค้าของเขาเป็นเอกลักษณ์ ข้อเหมือนนี้ชัดเจนในการอาศัยการให้เหตุผลแบบนิรนัย และจิตวิทยาของเฮาส์ แม้อาจดูเหมือนไม่สามารถใช้ได้อย่างชัดเจน และความไม่เต็มใจรับผู้ป่วยที่เขาเห็นว่าไม่น่าสนใจ วิธีการสืบสวนของเขาคือการขจัดคำวินิจฉัยด้วยตรรกะเมื่อได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นไปไม่ได้ ซึ่งโฮมส์ก็ใช้วิธีการคล้ายกัน ตัวละครทั้งสองเล่นเครื่องดนตรี (เฮาส์เล่นเปียโน กีตาร์ และฮาร์โมนิกา ส่วนโฮมส์เล่นไวโอลิน) และติดยาเสพติด (เฮาส์ติดไวโคดิน โฮมส์ใช้โคเคนเพื่อนันทนาการ)  ความสัมพันธ์ของเฮาส์กับ นพ. เจมส์ วิลสันสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างโฮมส์กับเพื่อนคู่ใจของเขา นพ. จอห์น วอตสัน โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ดผู้รับบทวิลสัน กล่าวว่าเฮาส์และตัวละครของเขา ซึ่งมีชื่อคล้ายกับวัตสัน ว่าเดิมตั้งใจให้ทำงานร่วมกันแบบโฮมส์กับวัตสัน ในทัศนะของเขา ทีมวินิจฉัยของเฮาส์รับแง่มุมของบทบาทวัตสัน วิลสันยังมีน้องชายสิ้นเนื้อประดาตัวที่อาจเสียชีวิตไปแล้ว คล้ายกับน้องชายติดเหล้าของวัตสัน (ฤดูกาลที่ 1 ตอนที่ 10) ชอร์กล่าวว่าชื่อของโฮมส์เองตั้งใจให้เป็น "การคารวะเป็นนัย" ต่อโฮมส์ ที่อยู่ของเฮาส์ คือ 221บี ถนนเบเกอร์ ซึ่งเป็นการอ้างอิงโดยตรงถึงที่อยู่ของโฮมส์ ส่วนที่อยู่ของวิลสันก็เป็น 221บีเช่นกัน
แต่ละตอนของซีรีส์ก็มีการอ้างอิงถึงนิยายเชอร์ล็อก โฮมส์เพิ่ม ผู้ป่วยหลักในตอนแรกชื่อรีเบกกา แอดเลอร์ ตามไอรีน แอดเลอร์ ตัวละครในเรื่องสั้นโฮมส์เรื่องแรก "อะสแกนดัลอินโบฮีเมีย" ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 2 โฮมส์ถูกมือปืนเสียสติยิงโดยมีชื่อว่า "มอริอาตี" ซึ่งเป็นชื่อของศัตรูฉกาจของโฮมส์ ในตอน "อิตส์อะวันเดอร์ฟูลไลฟ์" ในฤดูกาลที่ 4 โฮมส์ได้รับ "โคนัน ดอยล์ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง" เป็นของขวัญคริสต์มาส ในตอน "ดิอิตช์" ในฤดูกาลที่ 5 มีฉากโฮมส์เก็บกุญแจและไวโคดินจากบนหนังสือ เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ของโคนัน ดอยล์ ในตอน "จอยทูเดอะเวิลด์" ในฤดูกาลที่ 5 เช่นกัน เฮาส์ใช้หนังสือของโจเซฟ เบล แรงบันดาลใจสำหรับเชอร์ล็อก โฮมส์ของโคนัน ดอยล์ เพื่อพยายามหลอกทีมของเขา หนังสือเล่มนี้ ผู้ให้คือวิลสันที่ให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสที่แล้ว ซึ่งมีสารว่า "เกรก ทำให้ฉันคิดถึงคุณ" ก่อนยอมรับว่าเขามอบหนังสือให้เฮาส์ วิลสันบอกสมาชิกทีมเขาสองคนว่ามาจากคนไข้ที่ชื่อ ไอรีน แอดเลอร์ ตอนสุดท้ายของซีรีส์แสดงความคารวะต่อการจัดฉากเสียชีวิตของโฮมส์ใน "ปัญหาสุดท้าย" นิยายปี 2436 ซึ่งโคนัน ดอยล์เดิมตั้งใจปิดฉากบันทึกเหตุการณ์โฮมส์

ทีมผลิต

เฮาส์เป็นผลงานผลิตร่วมกันของฮีลแอนด์โทฟิมส์ ชอร์ซีโพรดักชันส์ และแบดแฮตแฮร์รีโพรดักชันส์โดยความร่วมมือกับยูนิเวอร์แซลมีเดียสตูดิโอส์ของเครือข่ายฟ็อกซ์ พอล แอตตานาซิโอและเคที เจคอบส์ ประธานของฮีลแอนด์โทฟิลมส์; เดวิด ชอร์ ประธานชอร์ซีโพรดักชันส์ และไบรอัน ซิงเกอร์ ประธานแบดแฮตโพรดักชันส์ เป็นผู้ผลิตบริหารในทุกตอนของรายการ ลอว์เรนซ์ แคพโลว์, ปีเตอร์ เบลกและทอมัส แอล. มอแรนร่วมเป็นผู้เขียนเมื่อเริ่มฤดูกาลที่ 1 หลังผลิตตอนแรก ผู้เขียน ดอริส อีแกน, ซารา เฮส, รัสเซล เฟรนด์และแกร์เร็ต เลอร์เนอร์เข้าร่วมทีมเมื่อเริ่มฤดูกาลที่ 2 เฟรนด์และเลอร์เนอร์ผู้เป็นหุ้นส่วนธุรกิจ ได้รับเสนอตำแหน่งเมื่อเปิดซีรีส์ แต่เมื่อรายการประสบความสำเร็จก็ปฏิเสธไป ทั้งสองตอบรับเมื่อเจคอบส์เสนองานแก่พวกเขาอีกในปีถัดมา ผู้เขียน เอลี แอตไทและฌอน ไวต์เซลเข้าร่วมรายการเมื่อเริ่มฤดูกาลที่ 4 นับแต่เริ่มฤดูกาลที่ 4 มอแรน เฟรนด์และเลอร์เนอร์ได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสร้างของซีรีส์ ร่วมกับแอตตานาซิโอ เจคอบส์ ชอร์และซิงเกอร์ ฮิว ลอรีได้รับตำแหน่งเป็นผู้ผลิตบริหารสำหรับตอนที่สองและสาม ของฤดูกาลที่ 5
ชอร์เป็นโชว์รันเนอร์ของเฮาส์ เมื่อจบฤดูกาลที่ 6 ก็มีผู้เขียนกว่าสองโหลมีส่วนร่วมในรายการ ผู้เขียนที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ แคปโลว์ (18 ตอน) เบลก (17) ชอร์ (16) เลอร์เนอร์ (16) มอแรน (14) และอีแกน (13) ผู้กำกับที่มีชื่อเสียงที่สุดของรายการในหกฤดูกาลแรก คือ ดีแรน ซาราเฟียน (22 ตอน) ซึ่งไม่เกี่ยวข้องในฤดูกาลที่ 6 และเกรก ไยเทเนส (17) จากผู้กำกับอีกกว่าสามโหลที่ทำงานในรายการ มีเพียงเดวิด สเตรตันที่ได้กำกับมากถึง 10 ตอนจนถึงฤดูกาลที่ 6 ฮิว ลอรีกำกับตอนที่ 17 ของฤดูกาลที่ 6 "ล็อกดาวน์" อีแลน ซอลส์เป็นผู้ควบคุมดูแลวิชวลเอฟเฟ็กส์ตั้งแต่เริ่มรายการ ลีซา แซนเดอส์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์คลินิกแพทยศาสตร์ ณ วิทยาลัยแพทยศาสตร์เยล เป็นที่ปรึกษาเทคนิคของรายการ เธอเขียนคอลัมน์ "ไดแอกโนซิส" (การวินิจฉัย) ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจแก่ข้อตั้งของเฮาส์ ชอร์กล่าวว่า "หมอสามคน... ตรวจสอบทุกอย่างที่เราทำ" บ็อบบิน เบิร์กสตอร์ม พยาบาลวิชาชีพ เป็นที่ปรึกษาการแพทย์ในระหว่างการถ่ายทำ

การคัดนักแสดง

ทีแรกผู้ผลิตกำลังมองหา "บุคคลอเมริกันตามแบบ" เพื่อรับบทเฮาส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไบรอัน ซิงเกอร์รู้สึกว่าไม่มีทางที่เขาจะว่าจ้างนักแสดงสัญชาติอื่นมารับบทนี้ ในเวลาช่วงคัดเลือกนักแสดง ฮิว ลอรีกำลังอยู่ในประเทศนามิเบียถ่ายทำภาพยนตร์ ไฟลต์ออฟเดอะฟีนิกซ์ เขารวบรวมเทปออดิชันในห้องน้ำโรงแรมซึ่งเป็นที่เดียวที่มีแสงเพียงพอ และขอโทษเรื่องภาพที่เห็นในวิดีทัศน์ (ซึ่งซิงเกอร์เปรียบกับ"วิดีทัศน์บิน ลาดิน") ลอรีด้นสดการแสดง โดยใช้ร่มแทนไม้เท้า ซิงเกอร์รู้สึกประทับใจมากกับการแสดงของเขาและออกความเห็นว่า "นักแสดงอเมริกัน" คนนี้สามารถเข้าถึงตัวละครได้ดีเพียงใด  ซิงเกอร์ไม่ทราบว่าลอรีเป็นชาวอังกฤษเนื่องจากสำเนียงอเมริกันที่น่าเชื่อของเขา ลอรียกว่าสำเนียงของเขามาจาก "วัยเยาว์ที่ใช้เวลาดูทีวีและภาพยนตร์มากเกินไป" แม้นักแสดงชาวอเมริกันที่เป็นที่รู้จักอย่างเดนิส เลียรี, เดวิด ครอส, ร็อบ มอร์โรว์และแพทริก เด็มป์เซย์ที่ได้รับพิจารณาบท แต่ชอร์ เจคอบส์และแอตตานาซีโอรวมถึงซิงเกอร์ รู้สึกประทับใจเช่นเดียวกับซิงเกอร์ ให้ลอรีรับบทเฮาส์
ภายหลังลอรีเปิดเผยว่าเดิมเขาคิดว่าตัวละครศูนย์กลางของรายการคือ นพ. เจมส์ วิลสัน เขาสันนิษฐานว่าเฮาส์เป็นแค่บทรอง เนื่องจากสภาพของตัวละคร จนกระทั่งเขาได้รับบทเต็มของตอนนำร่อง ลอรี บุตรของแพทย์ แรน ลอรี กล่าวว่าเขารู้สึกผิดที่ "ได้ค่าจ้างมากกว่าเพื่อเป็นฉบับปลอมของบิดา[เขา]เอง" ตั้งแต่เริ่มฤดูกาลที่ 3 เขาได้ค่าจ้าง 275,000–300,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อตอน ซึ่งเป็นสามเท่าของรายได้ที่เขาเคยได้ในซีรีส์ก่อนหน้านี้ เมื่อถึงฤดูกาลที่ 5 ลอรีได้เงินประมาณ 400,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อตอน ทำให้เขาเป็นนักแสดงที่ได้ค่าจ้างสูงสุดคนหนึ่งในแวดวงโทรทัศน์
โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ดได้รับบทละครในรายการ นัมเบอส์ ทางซีบีเอส เช่นเดียวกับบทละครเรื่อง เฮาส์ เลียวนาร์ดเชื่อว่าบท นัมเบอส์ "ค่อนข้างเจ๋ง" และวางแผนออดิชันรายการ ทว่า เขาตัดสินใจว่าตัวละครที่เขาจะไปคัดตัว ชาร์ลี เอพส์ ปรากฏในหลายฉากมากเกินไป ต่อมาเขาสังเกตว่า "ยิ่งฉันทำงานน้อยเท่าใด ฉันยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น" เขาเชื่อว่าออดิชันเฮาส์ ไม่ได้ดีมากนัก แต่มิตรภาพยาวนานของเขากับซิงเกอร์ช่วยให้เขาได้รับบท นพ. วิลสัน ซิงเกอร์ชอบการแสดงเป็นโสเภณีของลีซา เอเดลสตีนจากเรื่อง เดอะเวสต์วิง และส่งสำเนาบทตอนนำร่องให้เธอ เอเดลสตีนได้รับดึงดูดจากคุณภาพของงานเขียน และ "บทสนทนาคล่องแคล่ว" ของตัวละครเธอกับเฮาส์ และได้รับคัดเลือกให้แสดงเป็น พญ. ลีซา คัดดี
ตัวแทนของเจสซี สเปนเซอร์ นักแสดงชาวออสเตรเลีย เสนอให้เขาออดิชันบท นพ. โรเบิร์ต เชส สเปนเซอร์เชื่อว่ารายการจะมีลีลาคล้ายกับ เจเนอรัลฮอสปิทัล แต่เปลี่ยนใจหลังเขาได้อ่านบท หลังเขาได้รับคัดตัว เขาชักจูงผู้ผลิตให้เปลี่ยนตัวละครให้เป็นชาวออสเตรเลีย แพทริก เดมป์เซย์ก็ออดิชันในบทเชสเช่นกัน ต่อมาเขาได้ชื่อในการแสดงเป็น นพ. เดเร็ก เชพเพิร์ตในเรื่อง แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย (Grey's Anatomy) โอมาร์ เอพส์ ซึ่งรับบท นพ. อีริก ฟอร์แมน ได้รับแรงบันดาลใจจากการแสดงในบทก่อนหน้านี้ กับบทแพทย์จบใหม่ที่ตกอยู่ในปัญหา ในละครแพทย์ช่องเอ็นบีซี อีอาร์ เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสันรู้สึกว่าออดิชันของเธอในบท พญ. แอลิสัน แคมเมอรอนพังพินาศโดยสิ้นเชิง ทว่า ก่อนเธอออดิชัน ซิงเกอร์ดูการแสดงของเธอมาบ้างแล้ว รวมทั้ง ดอว์สันส์ครีก และต้องการคัดตัวเธอรับบท มอร์ริสสันออกจากรายการเมื่อตัวละครเธอถูกตัดออกกลางฤดูกาลที่ 6
เมื่อจบฤดูกาลที่ 3 เฮาส์ปลดเชส ส่วนฟอร์แมนและแคเมอรอนลาออก หลังตอนที่เขา "ยืม" ภารโรงซึ่งเขาเรียก "นพ. บัฟเฟอร์" เพื่อช่วยวินิจฉัย จากนั้นเขาต้องรับสมัครทีมวินิจฉัยใหม่ ซึ่งเขาระบุตัวผู้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายเจ็ดคน ผู้ผลิตเดิมวางแผนนักแสดงเต็มเวลาใหม่สองคน โดยมีฟอร์แมนซึ่งกลับมาในตอนที่ 5 ของฤดูกาลที่ 4 ทำให้ทีมกลับมามีสมาชิกสามคนอีกครั้ง สุดท้ายมีการตัดสินใจเพิ่มสมาชิกนักแสดงประจำใหม่สามคน (เช่นเดียวกับเอพส์ นักแสดงมอร์ริสสันและสเปนเซอร์ยังอยู่ในชื่อนักแสดง เพราะตัวละครเปลี่ยนไปอยู่ในตำแหน่งใหม่) ระหว่างการผลิต ผู้เขียนของรายการปลดผู้สมัครคนหนึ่งต่อตอน ผลคือ เจคอบส์ว่า ไม่มีผู้ใดทั้งผู้ผลิตและนักแสดงทราบว่าใครจะได้รับจ้างจนนาทีสุดท้าย ในตอนที่ 9 ของฤดูกาลนั้น มีการเปิดเผยทีมใหม่ของเฮาส์ แพทย์ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คัล เพนน์) คริสต์ เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) และเรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) เข้าร่วมฟอร์แมน ผู้สมัครที่เฮาส์ปฏิเสธไม่ได้กลับมารายการอีก โดยยกเว้นผู้ถูกคัดออกคนสุดท้าย แอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) ซึ่งปรากฏในส่วนที่เหลือของฤดูกาลที่ 4 เป็นแฟนสาวของวิลสัน และในฤดูกาลที่ 5 และ 8 โดยเป็นภาพหลอนของเฮาส์ แม้เพนน์และไวลด์มีประวัติงานที่ดีกว่านักแสดงที่รับบทผู้เข้ารอบสุดท้ายคนอื่น เจคอบส์กล่าวว่าพวกเขาผ่านกระบวนการออดิชันเดียวกันและยังอยู่ในรายการโดยยึดตามความสนใจของผู้เขียนในตัวละครของพวกเขา คัตเนอร์ถูกตัดออกจากซีรีส์ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 หลังเพนน์รับตำแหน่งในสำนักงานประชาสัมพันธ์และกิจการระหว่างรัฐบาลของทำเนียบขาวสมัยโอบามา
สัญญาของเอเดลไสตน์ เอพพ์และเลียวนาร์ดหมดอายุเมื่อสิ้นฤดูกาลที่ 7 นักแสดงทั้งสามได้รับคำขอให้ยอมรับค่าจ้างลดลงเพื่อเป็นมาตรการตัดราคา เอพส์และเลียวนาร์ดตกลงกับผู้ผลิตได้ แต่เอเดลสตีนตกลงไม่ได้ และในเดือนพฤษภาคม 2554 มีประกาศว่าเอเดลสตีนจะไม่กลับมาในฤดูลที่ 8 ของรายการ

ลีลาและสถานที่ถ่ายทำ

เฮาส์ มักถ่ายทำโดยใช้เทคนิคการถ่ายภาพยนตร์ "เดินคุย" ซึ่งได้รับความนิยมทางโทรทัศน์จากเรื่อง เซนต์เอลส์แวร์, อีอาร์, สปอตส์ไนต์, และเดอะเวสต์วิง เทคนิคดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการใช้ภาพถ่ายติดตาม แสดงตัวละครตั้งแต่สองตัวขึ้นไปเดินจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งขณะพูดไปด้วย ผู้ผลิตบริหาร เคที เจคอบส์กล่าวว่าบ่อยครั้งรายการใช้เทคนิคนี้เพราะ "เมื่อคุณนำฉากให้เคลื่อนที่ มันเป็น ... การสร้างความเร่งด่วนและความเข้มข้นอย่างหนึ่ง" เธอยังสังเกตความสำคัญของ "ข้อเท็จจริงว่าฮิว ลอรีสูง 6 ฟุต 2 นิ้ว และสูงกว่าคนอื่นทุกคนเพราะมันทำให้การเดินคุยเหล่านี้เป็นที่นิยมแน่นอน" แนนซี แฟรงกลินจากเดอะนิวยอร์กเกอร์ อธิบาย "เอ็ฟเฟ็กซ์พิเศษของอวัยวะภายในผู้ป่วยเหมือนแฟนแทสติกวอยัจ ที่เจ๋ง" ของรายการ "ฉันพนันว่าคุณไม่รู้ว่าเมื่อไตคุณหยุดทำงาน เสียงจะเหมือนกับหีบห่อฟองแตก" นักวิจารณ์อีกคนหนึ่งสังเกตว่า "กล้องและเอ็ฟเฟ็กต์พิเศษไม่เพียงเดินทางลงคอเท่านั้น แต่ยังขึ้นจมูกและเข้าไปในสมองและขาด้วย" แทนที่จะยึดภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์เป็นหลัก แต่ภาพถ่ายร่างกายภายในมักเกี่ยวข้องกับผลจุลจิตรกรรม (miniature effect) และภาพถ่ายการควบคุมการเคลื่อนที่ ฉากจำนวนมากตกแต่งโดยอุปกรณ์ประกอบแบบไม่มีในบทซึ่งให้ลอรีสามารถด้นสดได้ ซึ่งเปิดเผยแง่มุมของตัวละครเขาและเรื่องราวด้วย
ตอนนำร่องถ่ายทำในแวนคูเวอร์ การถ่ายทำส่วนใหญ่ในตอนต่อ ๆ มา ทุกตอน ถ่ายทำในพื้นที่ของฟ็อกซ์ในเซ็นจูรีซิตี ลอสแอนเจลิส ไบรอัน ซิงเกอร์เลือกโรงพยาบาลใกล้เมืองเกิดของเขา เวสต์วินเซอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นฉากท้องเรื่องแต่งของรายการ ศูนย์วิทยาเขตฟริสต์ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันเป็นที่มาของมุมมองทางอากาศของโรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโรที่เห็นในซีรีส์ การถ่ายทำบางส่วนเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย อย่างตอน "ฮาล์ฟวิต" ในฤดูกาลที่ 3 ซึ่งมีเดฟ แม็ตธิวส์และเคิร์ตวูด สมิธเป็นนักแสดงรับเชิญ ฤดูกาลที่ 6 ของเฮาส์บางส่วนถ่ายทำ ณ โรงพยาบาลจิตเวชเกรย์สโตนพาร์ก ในพาร์ซิปพานี-ทรอยฮิลส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ซึ่งไม่มีอยู่จริง

ลำดับเปิด

ลำดับเปิดเริ่มด้วยภาพเอ็มอาร์ไอศีรษะและภาพพยัญชนะ "เอช" (H) ในกล่องสี่เหลี่ยมจากตราสัญลักษณ์ของเรื่อง (สัญลักษณ์ระหว่างประเทศสำหรับโรงพยาบาล) ในพื้นหน้า จากนั้นภาพดังกล่าวซ้อนทับด้วยภาพหน้าของ นพ. เฮาส์ที่ถ่ายจากตอนนำร่องพร้อมกับชื่อเรื่องเต็มของรายการปรากฏบนหน้าเขา จากนั้นศีรษะของเฮาส์จางไปและมีการขีดเส้นใต้ชื่อเรื่องของรายการและมี "เอ็ม.ดี." ปรากฏถัดจากนั้น เกิดเป็นตราสัญลักษณ์ทั้งหมดของรายการ นี่เป็นขอบเขตทั้งหมดของลำดับเรื่องในตอนนำร่อง ตอนถัดมาทั้งหมดมีลำดับนานกว่านั้นซึ่งรวมชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรหกคนและผู้สร้าง เดวิด ชอร์ ชื่อลอรีปรากฏเป็นลำดับแรก ตามด้วยชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรอีกห้าคนตามลำดับพยัญชนะ (เอเดลสตีน เอพส์ เลียวนาร์ด มอร์ริสสันและสเปนเซอร์) แล้วจึงเป็นชอร์
หลังชื่อเรื่องของรายการจางไป มุมมองทางอากาศของ PPTH (ซึ่งที่จริงเป็นบรรดาอาคารต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และศูนย์วิทยาเขตฟริสต์เป็นหลัก) ตามด้วยชุดภาพที่มีชื่อสมาชิกแต่ละคน ซึ่งส่วนใหญ่แสดงถัดจากหรือซ้อนทับภาพกายวิภาคของมนุษย์ ชื่อของลอรีปรากฏถัดจากแบบจำลองศีรษะมนุษย์ที่เปิดให้เห็นสมอง ชื่อของเอเดลสตีนปรากฏถัดจากกราฟิกส์ที่ผลิตจากวิชวลเอ็ฟเฟ็กต์ของภาพรังสีหลอดเลือดของหัวใจ ชื่อของเอพส์ซ้อนทับบนภาพถ่ายรังสีเอ็กซ์ของกรงซี่โครง ชื่อของเลียวนาร์ดปรากฏบนภาพวดสมองสองซีก ผู้ผลิตเดิมต้องการใส่ภาพไม้ท้าและภาพขวดไวโคดิน แต่ฟ็อกซ์คัดค้าน การ์ดชื่อเรื่องของมอร์ริสสันจึงไม่มีภาพดังกล่าว สุดท้ายตกลงกันได้ว่าจะใช้ภาพถ่ายของนักพายเรือ ณ ทะเลสาบคาร์เนกีของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันประกอบชื่อเธอ ชื่อของสเปนเซอร์ปรากฏถัดจากภาพกายวิภาคสมัยเก่าของกระดูกสันหลัง ระหว่างการเสนอชื่อสเปนเซอร์และชอร์เป็นฉากเฮาส์และสมาชิกทีมดั้งเดิมสามคนของเขาเดินตามโถงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เจคอบส์กล่าวว่าพื้นหลังส่วนใหญ่ไม่มีความหมายพิเศษ อย่างไรก็ตาม ภาพสุดท้ายซึ่งเป็นข้อความ "สร้างโดย เดวิด ชอร์" ซ้อนทับบนคอมนุษย์ ส่อความว่าชอร์เป็น "มันสมองของรายการ" ลำดับดังกล่าวได้รับเสนอชื่อรับรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการออกแบบชื่อเรื่องหลักในปี 2548 ลำดับเรื่องยังให้ความชอบแก่สเปนเซอร์และมอร์ริสสันแม้ตัวละครของทั้งสองถูกลดลงเป็นบทพื้นหลังระหว่างฤดูกาลที่ 4 และ 5 และแม้กระทั่งตัวละครของมอร์ริสสันถูกตัดออกไปแล้ว มีการใช้ลำดับเปิดใหม่ในฤดูกาลที่ 7 เพื่อปรับให้เหมาะสมกับการเปลี่ยนตัวนัดแสดง โดยถอดชื่อมอร์ริสสันและใส่ชื่อจาคอบสันและไวลด์ มีการปรับในฤดูกาลที่ 8 เพื่อถอดชื่อเอเดลสตีนและใส่ชื่อแอนนาเบิลและยี
ดนตรีเปิดเดิมของซีรีส์ดังที่เปิดในสหรัฐ ประกอบด้วยส่วนไม่มีคำร้องของ "เทียร์ดรอป" โดยแมสซีฟแอตแทก เหตุผลบางส่วนที่ใช้เพลงนี้เพราะจังหวะเฉพาะตัวซึ่งคล้ายเสียงหัวใจมนุษย์เต้น ฉบับอะคูสติกของ "เทียร์ดรอป" ที่โฮเซ กอนซาเลสให้เสียงร้องและเล่นกีตาร์ ได้ยินเป็นดนตรีพื้นหลังระหว่างตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 4

ภาพรวมของเรื่อง

เกรกอรี เฮาส์ พ.บ. ผู้ซึ่งมักได้รับบอกเล่าว่าเป็นอัจฉริยะการแพทย์ผู้ชังมนุษย์ หัวหน้าทีมแพทย์ผู้วินิจฉัยที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโรในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ตอนส่วนใหญ่มุ่งไปการวินิจฉัยผู้ป่วยหลักและการเริ่มฉากก่อนเครดิต (precredits scene) ซึ่งมีฉากท้องเรื่องนอกโรงพยาบาล แสดงเหตุการณ์ซึ่งจบด้วยการเริ่มต้นอาการของผู้ป่วย ตอนหนึ่ง ๆ ติดตามทีมในความพยายามวินิจฉัยการรักษาการเจ็บป่วยของผู้ป่วย ซึ่งมักล้มเหลวจนผู้ป่วยเข้าขั้นวิกฤต พวกเขามักรักษาเฉพาะผู้ป่วยที่แพทย์คนอื่นยังไม่วินิจฉัยอย่างแม่นยำ และเฮาส์จะปฏิเสธผู้ป่วยที่เขาไม่เห็นว่าน่าสนใจเป็นประจำ เค้าโครงมีแนวโน้มมุ่งสนใจทฤษฎีการแพทย์และเวชปฏิบัติที่ไม่ธรรมดาของเขา และปฏิกิริยาของตัวละครอื่นต่อความคิดของเฮาส์ มากกว่ารายละเอียดการรักษา
ทีมใช้วิธีการวินิจฉัยแยกโรค โดยแสดงรายการสมุฏฐาน (สาเหตุ) ที่เป็นไปได้บนกระดาน แล้วตัดสมุฏฐานส่วนใหญ่ออก ซึ่งโดยปกติเป็นเพราะสมาชิกคนหนึ่งของทีม (เป็นเฮาส์มากที่สุด) ให้เหตุผลเชิงตรรกะในการตัดสมุฏฐานนั้น ผู้ป่วยมักได้รับวินิจฉัยผิดอย่างน้อยหนึ่งครั้งและได้รับการรักษาตามนั้นซึ่งอย่างดีก็ไม่มีประโยชน์ แต่โดยปกติทำให้มีภาวะแทรกซ้อนเพิ่มมากขึ้น แต่ด้วยธรรมชาติของภาวะแทรกซ้อนมักให้หลักฐานใหม่อันทรงคุณค่า สุดท้ายภาวะแทรกซ้อนเหล่านี้ช่วยให้ทีมวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้อง เฮาส์มักวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้องเมื่อโดยมิได้คาดหมาย ซึ่งมักได้บันดาลใจจากข้อคิดเห็นที่ผ่านมาของตัวละครอื่น การวินิจฉัยมีตั้งแต่โรคที่ค่อนข้างทั่วไปจนถึงโรคหายากมาก
ทีมประสบความยากลำบากในการวินิจฉัยมากมายตั้งแต่การปกปิดอาการของผู้ป่วย พฤติการณ์ หรือประวัติส่วนบุคคล ฉะนั้นเฮาส์จึงมักประกาศระหว่างการใคร่ครวญของทีมว่า "ผู้ป่วยกำลังโกหก" หรือพึมพำว่า "ทุกคนโกหก" สมมุติฐานดังกล่าวชี้นำการตัดสินใจและการวินิจฉัยของเฮาส์ และตอบโต้ด้วยการเข้าไปในบ้านของผู้ป่วยจนเป็นกิจวัตร เนื่องจากข้อสันนิษฐานของเขาอยู่บนการนึก (epiphany) หรือวิจารณญาณที่เป็นข้อโต้เถียง ทำให้เขามักมีปัญหาในการได้คำอนุญาตสำหรับหัตถการทางการแพทย์ที่เขาถือว่าจำเป็นจากผู้บังคับบัญชาของเขา ซึ่งในทุกฤดูกาลยกเว้นฤดูกาลสุดท้าย คือ ผู้อำนวยการโรงพยาบาล พญ. ลีซา คัดดี โดยเฉพะกรณีที่หัตถการที่เสนอนั้นมีความเสี่ยงสูงหรือมีความไม่แน่นอนทางจริยธรรม เกิดความไม่ลงรอยบ่อยครั้งระหว่างเฮาส์และทีมของเขา โดยเฉพาะ พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน ซึ่งมาตรฐานจริยธรรมการแพทย์ของเธอเป็นแบบอนุรักษนิยมมากกว่ามาตรฐานของตัวละครอื่น
เช่นเดียวกับแพทย์ทุกคนของโรงพยาบาล เฮาส์ต้องรักษาผู้ป่วยในคลินิกแบบเดินเข้าของโรงพยาบาลด้วย การปฏิบัติหน้าที่นี้อย่างเสียไม่ได้หรือวิธีอันสร้างสรรค์ในการเลี่ยงหน้าที่นี้เป็นโครงเรื่องย่อยซ้ำ ซึ่งมักเป็นบทตลกคลายเครียดของละครชุดนี้ ระหว่างหน้าที่คลินิก เฮาส์ทำให้ผู้ป่วยสับสนด้วยการสังเกตชีวิตส่วนตัวของพวกเขาอย่างไม่ต้อนรับ การสั่งยาที่แปลกประหลาดและการรักษาที่นอกคอก ทว่า หลังดูไม่สนใจอาการของพวกเขาแล้ว ปกติเขาทำให้ผู้ป่วยประทับใจด้วยการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ แนวเทียบกับผู้ป่วยง่าย ๆ บางคนในคลินิกบางครั้งจุดประกายวิจารณญาณซึ่งช่วยไขปัญหาผู้ป่วยของทีม
ส่วนโครงเรื่องที่สำคัญหนึ่ง คือ การใช้ไวโคดินของเฮาส์เพื่อจัดการความปวดอันเกิดจากเนื้อตายเหตุขาดเลือดในกล้ามเนื้อควอดริเซ็บของเขาห้าปีก่อนฤดูกาลแรกของเรื่อง ซึ่งบังคับให้เขาต้องใช้ไม้เท้า ในฤดูกาลแรก ตอนที่ 11 "ดีทอกซ์" เฮาส์ยอมรับว่าเขาติดไวโคดิน แต่ว่าเขาไม่มีปัญหาเพราะยา "ทำให้ฉันทำงานของฉันได้ และพวกมันทำให้ฉันไม่ปวด" การติดของเขาทำให้เพื่อนร่วมงานของเขา คัดดีและนพ. เจมส์ วิลสัน กระตุ้นให้เขาไปฟื้นสมรรถภาพยาหลายครั้ง เมื่อเขาหาไวโคดินไม่ได้หรือประสบความปวดรุนแรงผิดปกติ บางครั้งเขาให้ยาแก้ปวดเสพติดอื่นแกตัวเอง เช่น มอร์ฟีน ออกซิโคโดน และเมทาโดน เฮาส์ยังดื่มสุราบ่อยครั้งเมื่อเขาไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่แพทย์ และถือว่าตน "คอทองแดง" ใกล้ปลายฤดูกาลที่ 5 เฮาส์เริ่มประสาทหลอน หลังกำจัดการวินิจฉัยอื่นที่เป็นไปได้แล้ว วิลสันและเขาตัดสินว่าการติดไวโคดินของเขาน่าจะเป็นสาเหตุมากที่สุด เฮาส์ปฏิเสธเรื่องนี้ช่วงสั้น ๆ แต่เมื่อใกล้ตอนสุดท้ายของฤดูกาล เขาผูกมัดตนต่อโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ ในตอนเปิดของฤดูกาลถัดมา เฮาส์ออกจากเมย์ฟีลด์โดยควบคุมการติดของเขาได้ ทว่า ประมาณหนึ่งปีครึ่งต่อมา ในตอนที่ 15 ของฤดูกาลที่ 7 "บอมบ์เชลส์" เฮาส์สนองต่อข่าวที่ว่าคัดดีอาจมีมะเร็งไตโดยการกินไวโคดิน และการติดของเขากลับเป็นซ้ำ

ตัวละครหลัก

ตลอดระยะเวลาการฉายเฮาส์ นักแสดงหลักหกคนได้รับเครดิตแสดง (star billing) ทั้งหมดแสดงเป็นแพทย์ผู้ทำงานที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร (Princeton-Plainsboro Teaching Hospital) ที่แต่งขึ้นในรัฐนิวเจอร์ซีย์ นพ. เกรกอรี เฮาส์ (ฮิว ลอรี) ตัวละครชื่อเรื่อง เป็นหัวหน้าแผนกเวชศาสตร์วินิจฉัย เฮาส์อธิบายตนเองว่า "ผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรคที่มีใบวุฒิบัตรของการเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาในสาขาเฉพาะทางสองสาขาโรคติดเชื้อและวักกวิทยา" นพ. เจมส์ วิลสัน (โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ด) เพื่อนแท้หนึ่งเดียวของเฮาส์ เป็นหัวหน้าแผนกวิทยามะเร็ง พญ. ลีซา คัดดี (ลีซา เอเดลสตีน) เป็นนักวิทยาต่อมไร้ท่อ เป็นหัวหน้าของเฮาส์ โดยเป็นคณบดีแพทยศาสตร์และผู้บริหารหลักของโรงพยาบาล เฮาส์มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับคัดดี โดยอันตรกิริยาระหว่างทั้งสองมักมีคำหมิ่นประมาทและความเครียดทางเพศระดับสูง ในตอนที่ 6 ของฤดูกาลที่ 5 "จอย" ทั้งสองจุมพิตกันครั้งแรก ความสัมพันธ์ทางกายของทั้งสองไม่คืบหน้าอีกระหว่างฤดูกาลที่ 5 ในตอนสดท้ายเฮาส์เชื่อว่าเขาและคัดดีร่วมเพศกัน แต่เป็นประสาทหลอนที่เกิดจากการติดไวโคดินของเฮาส์ ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 6 คัดดีบอกเฮาส์ว่ารักเขา ทั้งสองจุมพิตและตกลงลองเป็นคู่รักกัน ตลอดฤดูกาลที่ 7 เฮาส์และคัดดีพยายามประคองความสัมพันธ์ของพวกตน
ทีมผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรคดั้งเดิมของเฮาส์ประกอบด้วย นพ. เอริก ฟอร์แมน (โอมาร์ เอพส์) ประสาทแพทย์, นพ. โรเบิร์ต เชส (เจสซี สเปนเซอร์) แพทย์เวชบำบัดวิกฤต และ พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน (เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสัน) นักวิทยาภูมิคุ้มกัน ในตอน "แฟมิลี" ในฤดูกาลที่ 3 ฟอร์แมนประกาศลาออก โดยบอกเฮาส์ว่า "ผมไม่อยากกลายเป็นคุณ" ระหว่างตอนสุดท้ายของฤดูกาล เฮาส์บอกเชสว่าเขาเรียนรู้ทุกอย่างที่สามารถแล้ว หรือไม่เรียนรู้เลย และปลดเขาออกจากทีม แคเมอรอนซึ่งชอบพอกับเชสลาออกจากนั้นไม่นาน ทำให้เฮาส์ไม่เหลือทีมในตอนแรกของฤดูกาลที่ 4
ภายใต้คำสั่งจากคัดดีให้สรรหาทีมใหม่ เฮาส์พิจารณาแพทย์ 40 คน ตอนต้น ๆ ของฤดูกาลที่ 4 เน้นกระบวนการคัดเลือกของเขา ซึ่งมีโครงสร้างเป็นการประกวดคัดออกแบบเรียลลิตีทีวี (เจคอบส์เรียกว่าเป็น "ฉบับหนึ่งของเซอร์ไวเวอร์") เฮาส์กำหนดหมายเลขแก่ผู้สมัครระหว่าง 1 ถึง 40 แล้วคัดออกจนเหลือ 7 คนสุดท้าย เขาประเมินสมรรถนะของพวกเขาในผู้ป่วยวินิจฉัย โดยมีฟอร์แมนช่วย ซึ่งกลับสู่แผนกหลังเขาถูกปลดจากโรงพยาบาลอื่นเนื่องจากพฤติกรรมคล้ายเฮาส์ แม้การกลับคืนของฟอร์แมนหมายความว่ามีที่ว่างอยู่เพียงสองที่ แต่เฮาส์หลอกคัดดีให้อนุญาตให้เขาจ้างผู้ช่วยใหม่สามคน สุดท้ายเขาเลือก นพ. คริส เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) อดีตศัลยแพทย์พลาสติก นพ. ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คาล เพนน์) ผู้ชำนัญพิเศษเวชศาสตร์การกีฬา และ พญ. เรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) อายุรแพทย์ซึ่งได้ชื่อเล่นตามหมายเลขในการประกวดคัดออก ในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เธอร์ทีนพบว่าเธอผู้ป่วยเป็นโรคฮันติงตันซึ่งถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากมารดาอย่างที่เธอกลัวมานาน เป็นโรคที่รักษาไม่ได้
ในตอนที่ 11 ของฤดูกาลที่ 5 "จอยทูเดอะเวิลด์" ฟอร์แมนกับเธอร์ทีนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ทีแรกเธอร์ทีนไม่เต็มใจเริ่มความสัมพันธ์กับฟอร์แมน แต่สุดท้ายทั้งสองเริ่มเดตและยังคบหากันเมื่อจบฤดูกาล ทั้งสองบอกเลิกในต้นฤดูกาลที่ 6 ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 "ซิมเพิลเอ็กซ์เพลเนชัน" คัตเนอร์ถูกพบว่าเสียชีวิตในอพาร์ตเมนต์ของเขาโดยมีแผลถูกกระสุนปืนที่ศีรษะ เนื่องจากคัตเนอร์ไม่ทิ้งจดหมายใดไว้ เฮาส์จึงสงสัยการถูกฆ่า แต่ตัวละครอื่นยอมรับว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ในตอนที่ 7 ของฤดูกาลที่ 2 "ฮันติง" แคเมอรอนและเชสร่วมเพศแบบไม่ผูกมัด กลางฤดูกาลที่ 3 ทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์ทางเพศซึ่งแคเมอรอนยืนยันว่าไม่จริงจัง เมื่อเชสประกาศว่าเขา "ต้องการอีก" แคเมอรอนจึงบอกเลิกเรื่องชู้สาวนั้น ทว่า เมื่อจบฤดูกาล แคเมอรอนตระหนักว่าตนมีความรู้สึกโรแมนติกต่อเชสและทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์แบบจริงจัง ก่อนออกจากทีมวินิจฉัย ทั้งสองมีบทบาทต่างกันที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร แคเมอรอนเป็นแพทย์ประจำอาวุโสในห้องฉุกเฉิน และเชสเป็นศัลยแพทย์ ทั้งสองหมั้นในตอน "เซเวียส์" ในฤดูกาลที่ 5 และสมรสกันในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เมื่อเชสเข้าร่วมทีมของเฮาส์อีกในฤดูกาลที่ 6 แคเมอรอนละสามีของเธอและโรงพยาบาลในตอน "ทีมเวิร์ก" ตอนที่ 8 ของฤดูกาลนั้น เธอกลับมาเป็นตัวละครรับเชิญในตอน "ล็อกดาวน์" อีกเก้าตอนต่อมา
ต้นฤดูกาลที่ 7 เธอร์ทีนขาดงานโดยไม่อธิบาย คัดดีสั่งให้เฮาส์หาหญิงอื่นมาแทน แต่สุดท้ายเป็นคนเลือกให้เขาเอง คือ มาร์ธา เอ็ม. มาสเตอส์ (แอมเบอร์ แทมบลิน) ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 6 ของฤดูกาล เธอร์ทีนกลับมาใน "เดอะดิก" ตอนที่ 18 ของฤดูกาล ซึ่งเปิดเผยสาเหตุการขาดงานของเธอ คือ เธออยู่ในเรือนจำหกเดือนฐานช่วยการุณยฆาตน้องชายของเธอ ซึ่งป่วยโรคฮันติงตันระยะลุกลาม แม้จาคอบสัน เพนน์และไวลด์รับบทตัวละครสำคัญ แต่ไม่ได้รับเครดิตแสดงจนฤดูกาลที่ 7 กลับได้รับเครดิตเป็น "นักแสดงรับเชิญ" และชื่อของพวกเขาปรากฏหลังลำดับเปิด ในฤดูกาลที่ 7 จาคอบสันและไวลด์ได้รับเครดิตแสดง แต่สมาชิกนักแสดงประจำคนใหม่ แอมเบอร์ แทมบลินไม่ได้รับ

ตัวละครสมทบ

หกฤดูกาลแรกของเฮาส์มีตัวละครเด่นสมทบตั้งแต่หนึ่งตัว ซึ่งปรากฏในอาร์กเรื่องหลายตอน ในฤดูกาลที่ 1 เอ็ดเวิร์ด โวกเลอร์ (ชิ แม็กไบรด์) เศรษฐีพันล้านเจ้าของบริษัทยา ปรากฏในห้าตอน เขาบริจาคเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ PPTH แลกกับเป็นประธานคณะกรรมการ โวกเลอร์เป็นสัญลักษณ์ความพยายามนำเสนอตัวโกง ซึ่งฟ็อกซ์สนับสนุน เมื่อตอนของโวกเลอร์เริ่มออกอากาศ รายการเริ่มฮิตและตัวละครถูกยกเลิกไป ชอร์กล่าวว่า มโนทัศน์เจ้านายตัวโกงนั้นใช้ไม่ได้กับซีรีส์ "มันชื่อเฮาส์ ผู้ชมรู้ว่าเขาไม่มีวันถูกไล่ออก"
สเตซี วาร์เนอร์ (เซลา วาร์ด) อดีตแฟนของเฮาส์  ปรากฏในสองตอนสุดท้ายของฤดูกาลแรก และเจ็ดตอนของฤดูกาลที่ 2 เธอต้องการให้เฮาส์รักษาสามีของเธอ มาร์ก วาร์เนอร์ (เคอร์รี แกรม) ซึ่งเฮาส์วินิจฉัยว่าเป็นพอร์ไฟเรีย (porphyria) เป็น ๆ หาย ๆ เฉียบพลันในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 1 สเตซีและเฮาส์กลับมาใกล้ชิดกับอีก แต่สุดท้ายเฮาส์บอกสเตซีให้กลับไปมามาร์ก ซึ่งทำร้ายจิตใจเธอมาก
ไมเคิล ทริตเตอร์ (เดวิด มอร์ส) นักสืบตำรวจ ปรากฏในหลายตอนของฤดูกาลที่ 3 เขาพยายามให้เฮาส์ขอโทษ ซึ่งทิ้งทริตเตอร์ในห้องตรวจโดยคาเทอร์โมมิเตอร์ไว้ในทวารเขา หลังเฮาส์ปฏิเสธที่จะขอโทษ ทริตเตอร์กล่าวหาเฮาส์ว่าครอบครองยาเสพติดโดยไม่มีใบสั่งยา และบังคับให้เขาเข้าฟื้นฟูสภาพ เมื่อคดีถึงศาล คัดดีเบิกความเท็จสนับสนุนเฮาส์ และศาลจำหน่ายคดี ผู้พิพากษาตำหนิโทษทริตเตอร์ว่าไล่ล่าเฮาส์เกินควร และบอกเฮาส์ว่าเธฮคิดว่าเขา "มีเพื่อนดีกว่าที่เขาสมควร" หมายถึงคำให้การ 11 ชั่วโมงของคัดดีในนามของเขา เฮาส์ถูกพิพากษาลงโทษจำคุกหนึ่งคืนฐานดูหมิ่นศาลและเสร็จสิ้นการฟื้นฟูสภาพของเขาภายใต้อิทธิพลของไวโคดิน
ผู้สมัครทีมวินิจฉัยของเฮาส์เป็นตัวละครสมทบหลักของฤดูกาลที่ 4 นอกเหนือจากสามคนที่ได้รับเลือก อีกสี่คนสุดท้ายได้แก่ เจ็ฟฟรี โคล (อีดี กาเธอิ); ราวิส เบรนนัน (แอนดี โคโม) นักวิทยาการระบาด; เฮนรี ด็อบสัน (คาร์เมน อาร์เจนเซียโน) อดีตเจ้าหน้ารับบุคคลเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนแพทย์; และแอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) นักรังสีร่วมรักษา ทั้งสี่คนออกจากรายการหลังถูคัดออก ยกเว้นโวลาคิสซึ่งปรากฏตัวตลอดฤดูกาล โดยเริ่มความสัมพันธ์กับวิลสัน ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลซึ่งมีสองส่วน โวลาคิสพยายามพาเฮาส์ที่เมากลับบ้านเมื่อวิลสันไม่อยู่ ทั้งสองประสบอุบัติเหตุรสโดยสารประจำทางถูกชน ซึ่งทำให้เธอเสียชีวิต เธอปรากฏตัวต่อมาในฤดูกาลที่ 5 โดยเป็นอาการประสาทหลอนของเฮาส์
นักสืบเอกชน ลูคัส ดักลาส (ไมเคิล เวสตัน) ตัวละครซึ่งบางส่วนได้แรงบันดาลใจจากความรักเดอะร็อกฟอร์ดไฟลส์ของชอร์ ปรากฏตัวในสามตอนของฤดูกาลที่ 5 ทีแรกเฮาส์จ้างดักลาสให้สอดแนมวิลสัน ซึ่งยุติมิตรภาพกับเขาหลังโวลาคิสเสียชีวิต ต่อมาเฮาส์จ่ายเงินให้ดักลาสดูชีวิตส่วนตัวของสมาชิกทีมของเขาและคัดดี หากผู้ชมยอมรับตัวละครนี้ มีแผนจะให้เขาเป็นตัวละครนำในรายการแยกออกไป ในเดือนกันยายน 2551 ชอร์ให้สัมภาษณ์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี เกี่ยวกับวิสัยทัศน์สำหรับตัวละครนี้ว่า "ผมไม่อยากสร้างรายการแพทย์อีกรายการหนึ่ง สิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นในการเขียนคือตัวเลือกที่ประชาชนสร้างและสภาพของความถูกและผิด... และนักสืบเอกชนสามารถเข้าถึงปัญหานั้นได้พร้อมกว่าหมอ" ไม่มีรายการที่มีดักลาสปรากฏในกำหนดการโทรทัศน์เครือข่ายในฤดูใบไม้ร่วงปี 2552 เขากลับสู่เฮาส์ในฤดูกาลที่ 6 เป็นแฟนของคัดดี ทั้งสองหมั้นกันช่วงสั้น ๆ ก่อนคัดดีบอกเลิก โดยตระหนักว่าเธอตกหลุมรักเฮาส์

การตอบรับเชิงวิจารณ์

เฮาส์ ได้รับบทปริทัศน์เชิงบวกเป็นส่วนใหญ่เมื่อเปิดเรื่อง ซีรีส์ดังกล่าวถือเป็นจุดสว่างท่ามกลางตารางเวลาของฟ็อกซ์ ซึ่งในขณะนั้นมีเรียลลิตีโชว์เสียมาก ซีซัน 1 ได้คะแนนเมตาคริติก 75 เต็ม 100 คะแนน โดยยึดบทปริทัศน์ 30 บท ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นบทปริทัศน์ "ส่วนใหญ่เห็นชอบ" แมตต์ รูชแห่งทีวีไกด์ กล่าวว่ารายการนี้เป็น "ทางเยียวยาไม่ธรรมดาแก่ละครแพทย์ธรรมดา" นักวิจารณ์ นิวยอร์กเดลีนิวส์ เดวิด บิอังคูลี (David Bianculli) ปรบมือให้กับ "ความสามารถการแสดงที่ดีและบท" ด้าน "เอ.วี. คลับ" ของดิอันยัน อธิบายรายการอย่างเห็นชอบว่าเป็นละครตลกร้ายที่ "ลามกที่สุด" ่ของฟ็อกซ์ นับตั้งแต่เรื่อง พรอฟิต ที่ออกฉายสั้น ๆ ในปี 2539 จอห์น เลโอนาร์ดจากนิวยอร์ก เรียกซีรีส์ดังกล่าวว่า "ทีวีแพทย์ที่น่าพึงพอใจและเรียบง่ายที่สุด" ขณะที่แมทธิว กิลเบิร์ตจากเดอะบอสตันโกลบชื่นชมว่ารายการนี้ไม่ได้พยายามปกปิดข้อบกพร่องของตัวละครเพื่อระงับความกลัวเกี่ยวกับ "โรงงานเอชเอ็มโอ" ของผู้ชม ด้านไบรอัน ลอรีจากวาไรตี รู้สึกประทับใจน้อยกว่า เขียนว่ารายการนี้ยึด "การเล่านิยายแบบตามธรรมเนียม แม้อยู่ในหีบห่อมันวาว" ทีม กูดแมนแห่งซานฟรานซิสโกโครนิเคิล อธิบายว่ามัน "พื้น ๆ" และไม่แปลกใหม่
การตอบรับเชิงวิจารณ์โดยรวมต่อตัวละครเกรกอรี เฮาส์นั้นเป็นทางบวกเป็นพิเศษ ทอม เชลส์แห่งเดอะวอชิงตันโพสต์ เรียกเขาว่าเป็น "ตัวละครหลักใหม่ที่สร้างความตื่นเต้นที่สุดที่เข้าสู่โทรทัศน์ในรอบหลายปี" ร็อบ โอเวนจาก พิตต์สเบิร์กโพสต์-กาเซต พบว่าเขา "ไร้ความเห็นใจอย่างน่าทึ่ง" นักวิจารณ์เปรียบเทียบเฮาส์กับนักสืบในนิยาย เนโร วูลฟ์, เฮอร์คิว ปอยรอต และเอเดรียน มังก์ และยังเปรียบเทียบกับตัวละคร เพอร์รี ค็อกซ์ แพทย์เจ้าอารมณ์ในรายการโทรทัศน์ สครับส์ มีการศึกษาซีรีส์เรื่องนี้ในหนังสือฉบับเต็มเล่ม พบความเกี่ยวดองอย่างมาก ระหว่างเฮาส์กับแพทย์ในละครที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง คือ ฮ็อกอาย เพียร์ซจากเรื่อง M*A*S*H การแสดงของลอรีในบทดังกล่าวได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวาง กูดแมนจาก ซานฟรานซิสโกโครนิเคิล เรียกเขาว่า "ยอดเยี่ยม" และ "น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ดู เฮาส์" เกเบรียล ดอนเนลลีจากเดลีเมลกล่าวว่าเป็นเพราะบุคลิกภาพซับซ้อนของลอรี เขาเป็น "นักแสดงที่ยอดเยี่ยม" สมควรตั้งเป็นชื่อเรื่อง
นักวิจารณ์ยังมีปฏิกิริยาเชิงบวกต่อนักแสดงสนับสนุนชุดแรกของรายการ ซึ่งเชลส์จากเดอะโพสต์ เรียกว่าเป็น "กลุ่มชั้นหนึ่ง" นักวิจารณ์ถือว่าการแสดงเป็น นพ. วิลสันของเลโอนาร์ดคู่ควรต่อรางวัลเอ็มมีที่วิจารณ์โดยทีวีไกด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี และยูเอสเอทูเดย์ บิอังคูลีจากเดลีนิวส์ มีความสุขที่เห็นเอเดลสตีน "สุดท้ายได้รับบทบาทแสดงนำร่วมสมเนื้อคู่ควร" นักวิจารณ์อิสระ แดเนียล ไฟน์เบิร์กรู้สึกผิดหวังที่เลโอนาร์ดและเอเดลสตีนไม่เป็นที่รู้จักจากการแสดงของพวกเขามากกว่านี้
ปฏิกิริยาต่อการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในฤดูกาลที่ 4 นั้นผสมกันทั้งบวกและลบ ท็อดด์ ดักลาส จูเนียร์จากดีวีดีทอล์ก เขียนว่า "เมื่อมีนักแสดงใหม่เข้ามา เฮาส์ รับเอาความรู้สึกกระปรี้ประเปร่ามากขึ้นเล็กน้อย และการปูเนื้อหาสำหรับฤดูกาลที่ห้าค่อนข้างปราดเปรื่อง" แอลัน เซพินวอลล์จากเดอะสตาร์เลดเจอร์ เขียนว่า "การคัดเลือกงานที่ขยายและมีขนาดใหญ่ทำให้ผู้เขียนมีโอกาสทำให้รายการกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งและยอมรับอัจฉริยะด้านความตลกของลอรีอย่างสมบูรณ์" ในทางกลับกัน แมรี แม็กนามาราแห่งลอสแอนเจลิสไทมส์ ถือประเด็นจากพัฒนาการนี้ว่า "นักแสดงยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื้อเรื่องมีความกระจายมากขึ้นและไม่สม่ำเสมอ จนเมื่อมีกลุ่มนักแสดงที่ยอดเยี่ยมคอยปกป้องไปพร้อมกับลอรีที่แบกรับซีรีส์นี้ไปได้แม้จะพบกับความยากลำบาก" รอเบิร์ต เบียงโกจากยูเอสเอทูเดย์ ชอบตอนสุดท้ายของฤดูกาลมาก "พูดถึงการเก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้หลังสุด ด้วยสองชั่วโมงที่เหลือเชื่อและทำให้ใจสลาย ... นักเขียนกู้ฤดูกาลที่ดูเหมือนเจือจาง มีคนมากเกินและบางทีอาจทะเยอทะยานเกินไปจนเป็นผลเสีย"
ฤดูกาลที่ 5 ของเฮาส์ ได้รับการตอบรับเชิงบวกมากกว่าฤดูกาลก่อน ๆ โดยได้คะแนนเมตาคริติก 77 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งมาจากบทปริทัศน์สิบบท หมายความว่าเป็น "บทปริทัศน์เห็นชอบโดยทั่วไป" นอกจากนี้ยังได้อัตราเห็นชอบ 100% จากคะแนนสะสมจากเว็บไซต์ปริทัศน์ ร็อตเทนโทเมโทส์ โดยมีคะแนนเฉลี่ย 8.1 คะแนนโดยยึดตามบทปริทัศน์ที่รวบรวมมาเก้าบท ยูเอสเอทูเดย์ ยกย่องการแสดงของลอรีและผลสะท้อนจากตอนจบของฤดูกาลที่ 4 โดยว่า "เป็นการสานต่อจากตอนจบที่ปราดเปรื่องของฤดูกาลที่แล้ว เฮาส์อยู่ในแถวหน้าอย่างเหนียวแน่น และเมื่อคุณมีนักแสดงในระดับ ความลึกและบารมีอย่างฮิว ลอรี การวางเขาไว้กลางเวทีนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเขียนนิยายให้ค้นหาตัวละครและความสัมพันธ์หลักในทางที่ดูเหมือนเป็นส่วนสำคัญของซีรีส์" นิวยอร์กเดลีนิวส์ หมายเหตุว่า "รายการให้ความสนใจมากขึ้นกับความสัมพันธ์ที่เราใส่ใจ บอกใบ้ความสัมพันธ์ใหม่ที่ชอบด้วยเหตุผลจำนวนหนึ่งที่รายการให้สัญญา ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาศัยปริศนาการแพทย์ที่คลุมเครือให้แบกภาระละครทั้งหมด" และหมายเหตุว่า "พยากรณ์โรคในฤดูกาลนี้อาจดีกว่าที่ฤดูกาลก่อน" แมรี แม็กนามาราแห่งลอสแอนเจลิสไทมส์ เน้นย้ำการแสดงของนักแสดง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไมเคิล เวสตันที่รับบทนักสืบลูคัส ดักลาส โดยเรียกเขาว่าเป็น "การเพิ่มเติมที่น่ายินดี" เธอสรุปว่า "รอบปฐมทัศน์แตกต่างมากที่เฮาส์ผู้เฉลียวฉลาดและผู้ชม (ฟ็อกซ์) อาจคาดหมายการเปิดเผยว่าทั้งหมดเป็นเพียงฝันเพ้อไข้ แต่นี่ดูไม่เหมือนอย่างนั้น และบุคคลสันนิษฐานว่าลอรีและนักเขียนอาจนำตัวละครที่ปัจจุบันเป็นตัวละครที่โดดเด่น กลับมาในฉบับที่ต่าง กลับมายังพรินซ์ตัน แน่นอนว่าไม่ได้ต่างจากเดิมมากเกินไป แต่ก็แตกต่างพอ" ในทางกลับกัน เมารีน ไรอันจากชิคาโกทริบูน ไม่ชอบตัวละครของเวสตัน โดยเรียกว่า "เป็นสิ่งรบกวนที่ไม่น่าต้อนรับ ... คนเล็กคนน้อยที่น่ารำคาญ" เธอยังกล่าวต่อไปว่า "เฮาส์เคยเป็นรายการยอดเยี่ยมรายการหนึ่งทางทีวี แต่มันตกรางอย่างจริงจังแล้ว" เดอะซันเดย์ไทมส์รู้สึกว่ารายการ "ทำอารมณ์ขันหาย" การเน้นเธอร์ทีนและความสัมพันธ์กับฟอร์แมนในที่สุดก็ตกเป็นข้อวิจารณ์เป็นพิเศษด้วย
เมื่อรายการจบ สตีเวน ทองจากเอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี เขียนว่า "ในฤดูกาลท้าย ๆ เฮาส์กลายเป็นรายการค่อนข้างเร้าอารมณ์" ในบล็อก "วัลเชอร์" ของนิวยอร์กแม็กกาซีน มาร์กาเร็ต ลีออนส์เขียนว่า "มากกว่าเป็นละครโรงพยาบาลหรือตัวละครหรือสิ่งอื่นใด เฮาส์เป็นการไตร่ตรองเรื่องความทุกข์ที่ซับซ้อน" แต่ลีออนส์ยังว่าต่อไปว่า มีเส้นแบ่งระหว่าง "คติหยามโลกทรงปัญญา" (enlightened cynicism) และ "ความทุกข์-ความขาดระเบียบแบบแผน" (misery-entropy) และ "เมื่อรายการดำเนินไป ไฟนาฏกรรมของมันหรี่ลงส่วนไฟความเจ็บปวดรวดร้าวของมันลุกไหม้สว่างยิ่งขึ้น" แอลัน เซพินวอลเขียนว่า "ฤดูกาลตรงกลางที่ซ้ำ ๆ และโสมม สุดท้ายทำลายความเชื่อมโยงทางอารมณ์ใด ๆ ที่ผมได้มีปัญหากับเฮาส์มาก่อน" 
รายการดังกล่าวอยู่ในอันดับที่ 62 ของรายการ "คลาสสิกทีวีใหม่" ของเอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี ไอเอ็มดีบีดอตคอมโปรประกาศให้รายการเป็นรายการคะแนนสูงสุดอันดับสองในสิบปีแรกของเว็บไซต์ (2545–2555)

รางวัลและเกียรติยศ

เฮาส์ได้รับรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรายการ ในปี 2548–2554 เว้นปี 2549 ลอรีได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีสาขานักแสดงนำโดดเด่นในซีรีส์ละคร คณะกรรมการเอ็มมียังเสนอชื่อเฮาส์เป็นซีรีส์ละครโดดเด่นในปี 2549–2552 แต่รายการไม่เคยชนะรางวัล สำหรับตอน "ธรีสตอรี" ในฤดูกาลแรก เดวิด ชอร์ชนะรางวัลเอ็มมีสาขาเขียนบทในปี 2548 และรางวัลฮิวแมนิตาส์ในปี 2549 ผู้กำกับ เกร็ด ไยตาเนสคว้ารางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการกำกับซีรีส์ละครโดดเด่นประจำปี 2551 สำหรับกำกับ "เฮาส์เฮด" ซึ่งเป็นส่วนแรกของตอนสุดท้ายยาวสองตอนในฤดูกาลที่ 4
รายการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำหกครั้ง และชนะสองครั้ง ฮิว ลอรีได้รับเสนอชื่อรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม – ละครชุดโทรทัศน์ เขาคว้ารางวัลดังกล่าวในปี 2549 และ 2550 ในปี 2551 ซีรีส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงครั้งแรกในรางวัลลูกโลกทองคำสาขาซีรีส์โทรทัศน์ยอดเยี่ยม – นาฏกรรม เฮาส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงซีรีส์นาฏกรรมยอดเยี่ยมอีกครั้งในปีถัดมา แต่ไม่ได้รับรางวัล
็
รายกาคว้ารางวัลพีบอดีประจำปี 2548 สำหรับสิ่งที่คณะกรรมการพีบอดีเรียรกว่า "ตัวละครนำที่ไม่ธรรมดา เป็นนักวินิจฉัยที่เกลียดมนุษย์" และสำหรับ "คดีที่เหมาะสมกับเชอร์ล็อก โฮทมส์ที่เป็นแพทย์" ซึ่งช่วยให้ เฮาส์ เป็น "ละครแพทย์ใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในรอบทศวรรษ" สถาบันภาพยนตร์อเมริการวมเฮาส์อยู่ในรายการโทรทัศน์แห่งปี 10 รายการประจำปี 2548
ในปี 2554 เฮาส์คว้ารางวัลพีเพิลส์ชอยส์: ละครทีวียอดนิยม นักแสดงชายและหญิงนาฏกรรมยอดนิยมแก่ลอรีและเอเดลสตีน และแพทย์ทีวียอดนิยม
ลอรีคว้ารางวัลสมาคมนักแสดงจอเงินสำหรับการแสดงยอดเยี่ยมโดยนักแสดงชายในซีรีส์ละครทั้งในปี 2550 และ 2552 นักเขียน ลอเรนซ์ แคปโลว์คว้ารางวัลสมาคมนักเขียนแห่งอเมริกาในปี 2549 สำหรับตอน "ออท็อปซี" ในฤดูกาลที่ 2 และในปี 2550 รายการคว้ารางวัลเอ็มมีศิลปะสร้างสรรค์สำหรับเมกอัพกายอุปกรณ์
ในปี 2548 ลอรีปรากฏบนปกทีวีไกด์ เป็น "ชายเซ็กซี่ที่สุดบนทีวี" ในปี 2551 เกรกอรี เฮาส์ได้รับออกเสียงเป็นแพทย์โทรทัศน์เซ็กซี่ที่สุดอันดับสองตลอดกาล รองจากดัก รอสจากเรื่อง อีอาร์ (จอร์จ คลูนีย์)

การจัดจำหน่าย

ในปี 2551 เฮาส์ มีการจัดจำหน่ายในทั้งหมด 66 ประเทศ โดยมีผู้ชนมกว่า 81.8 ล้านคนทั่วโลก ทำให้เคยเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลกและมีจำนวนผู้ชมมากกว่าละครทีวีแถวหน้าสองปีก่อน (ซีเอสไอและซีเอสไอ: ไมแอมี) ปีต่อมา รายการอยู่อันดับสองรองจากซีเอสไอ
ตอนของเฮาส์ที่ฉายรอบปฐมฤกษ์ทางฟ็อกซ์ในสหรัฐและโกลบัลในแคนาดามีกำหนดการเดียวกัน รายการติดอันดับยอดนิยมอันดับสามในโทรทัศน์แคนาดาในปี 2551 ในปีเดียวกัน เฮาส์เป็นรายการโทรทัศน์อันดับสูงสุดในเยอรมนี อันดับ 2 ในอิตาลี และอันดับ 3 ในสาธารณรัฐเช็ก รายการนี้ยังได้รับความนิยมมากในฝรั่งเศส สเปน สวีเดนและเนเธอร์แลนด์ ในสหราชอาณาจักร สี่ฤดูกาลแรกมีการแพร่สัญญาณทางช่องไฟฟ์ สกาย1 ได้สิทธิฉายครั้งแรกเริ่มตั้งแต่ฤดูกาลที่ 5 รายการฉบับภาษาอังกฤษดั้งเดิมมีการแพร่สัญญาณในออสเตรเลียทางช่องเน็ตเวิร์กเท็น ในนิวซีแลนด์ทางช่องทีวี3 และในไอร์แลนด์ทาง 3อี ช่องเคเบิลของทีวี3
ตอนของรายการยังมีให้ดาวน์โหลดออนไลน์ ได้แก่ แอมะซอนวิดีโอออนดีมานด์, ไอทูนส์สโตร์และซูนมาร์เก็ตเพลสมีเสนอขายทุกตอนตั้งแต่ฤดูกาลที่ 1 ถึง 8 ในปี 2550 เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล (ผู้จัดจำหน่ายของรายการ) และบริษัทแอปเปิล (เจ้าของไอทูนส์) มีความเห็นไม่ตรงันซึ่งทำให้ฤดูกาลที่ 4 ถูกปลดออกจากไอทูนส์ชั่วคราว ในถ้อยแถลงต่อสื่อ แอปเปิลอ้างว่าเอ็นบีซียูนิเวอร์แซลต้องการเพิ่มราคาต่อตอนเป็น 4.99 ดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนกันยายน 2551 มีรายงานว่าปัญหาระหว่างแอปเปิลและเอ็นบีซีระงับแล้ว ปัจจุบันสามารถซื้อทุกตอนแบบเอชดีทางไอทูนส์ได้ในราคา 2.99 ดอลลาร์สหรัฐ ตอนล่าสุดมีวิดีทัศน์สตรีมทางโฮมเพจเฮาส์อย่างเป็นทางการของฟ็อกซ์ และทั้ง 8 ฤดูกาลมีอยู่ทางเน็ตฟลิกซ์จนถึงเดือนเมษายน 2560
มีการวางจำหน่ายฤดูกาลของตอนและเซ็ตกล่องทางดีวีดีซึ่งเข้ารหัสสำหรับภูมิภาค 1, 2 และ 4 ส่วนจะมีคุณลักษณะพิเศษอย่างจอกว้างภาพเพี้ยน (การวางจำหน่ายดั้งเดิมเป็นแบบกล่องจดหมาย) หรือไม่ขึ้นอยู่กับภูมิภาค

สินค้า

มีการวางขายเสื้อยืดคอกลมที่มีข้อความ "ทุกคนโกหก" (Everybody Lies) เพื่อประมูลการกุศลในช่วงเวลาจำกัดเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2550 ทางเฮาส์แชริตีทีส์ดอตคอม (Housecharitytees.com) หลังจากการขายเสื้อเหล่านี้แล้ว ยังมีเสื้อยืดที่มีวลี "ความปกติถูกประเมินสูงเกินจริง" (Normal's Overrated) ให้กับพันธมิตรความเจ็บป่วยทางจิตแห่งชาติ (NAMI) นักแสดงและทีมงาน เฮาส์ ยังเข้าร่วมงานระดมทุนแก่ NAMI อยู่เสมอและแสดงโฆษณาสำหรับองค์การซึ่งปรากฏในนิตยสาร เซเว็นทีน และโรลลิงสโตน ความพยายามของรายการระดมเงินหลายแสนดอลลาร์สหรัฐแก่การกุศล เจคอบส์กล่าวว่าผ่านความร่วมมือกับ NAMI พวกเขาหวังว่าจะยก "มลทินบางส่วนออกจากความเจ็บป่วยนั้น"
เน็ตตเวิร์กวางจำหน่ายอัลบั้มเฮาส์ เอ็ม.ดี.  ออริจินัลเทเลวิชันซาวน์แทร็ก ในวันที่ 18 กันยายน 2550 ซาวน์แทร็กนั้นมีฉบับความยาวเต็มของเพลงที่ใช้ในเฮาส์และเพลงที่ไม่มีการเผยแพร่ก่อนหน้านี้ซึ่งเจาะจงบันทึกไว้สำหรับซีรีส์ ในปี 2551 บริษัทเกมสเปน เอ็กเซลไวส์ ออกแบบเกมมือถือสำหรับรายการ ซึ่งวางจำหน่ายทั้งในภาษาสเปนและอังกฤษ
ในเดือนมิถุนายน 2552 เลกาซีอินเตอร์แอ็กทีฟประกาศความตกลงใบอนุญาตกับยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ดิจิทัลแพลตฟอร์มกรุ๊ป (UPDPG) เพื่อพัฒนาวิดีโอเกมที่ยึดตามซีรีส์ ซึ่งผู้เล่นรับบทบาททีมวินิจฉัยของเฮาส์เพื่อรับมือผู้ป่วยไม่ธรรมดาห้าคน เกมดังกล่าวซึ่งวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม 2553 รวมมินิเกมซึ่งให้ผู้เล่น "นำทางเขาวงกตลีลาแผ่นรองจานร้านอาหาร ซึ่งแซนวิชขนาดยักษ์ต้องหลบแพทย์ที่กำลังหิวระหว่างทางไปสำนักงานของ นพ. เฮาส์" ดิเอวีคลับ ให้เกมได้ "เอฟ" ทว่า เลกาซีปรับเกมในเดือนสิงหาคม 2553