google/wiki40b huggingface dataset:
เทศบาลเมืองบ้านไผ่

ประวัติ

เทศบาลเมืองบ้านไผ่ แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 เป็น สุขาภิบาลบ้านไผ่ โดยที่ขณะนั้นสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่ได้เจริญก้าวหน้าขึ้นเป็นลำดับ มีการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง การปกครอง การศึกษา และจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นในอัตราที่สูงขึ้น การดำรงชีวิตและความเป็นอยู่ของประชากรที่ดีขึ้น ทำให้ประชาชนมีความพร้อมที่จะยกฐานะสุขาภิบาลของตนขึ้นเป็นเทศบาล เนื่องจากมีศักยภาพด้านต่าง ๆ ประกอบกับสุขาภิบาลบ้านไผ่มีรายได้สูงพอ ที่จะดำเนินการปกครองท้องถิ่นในรูปแบบของเทศบาลได้ ดังนั้น อำเภอบ้านไผ่ โดยนายฮึกหาญ โตมรศักดิ์ ตำแหน่งนายอำเภอบ้านไผ่ ในขณะนั้นได้ดำเนินการรวบรวมข้อมูล มติความต้องการของประชาชนที่ได้รับความเห็นชอบจากสภาจังหวัดขอนแก่นแล้ว รายงานเสนอกระทรวงมหาดไทยถึงความพร้อมที่จะยกฐานะสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่ขึ้นเป็นเทศบาล ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2524 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะสุขาภิบาลตำบลบ้านไผ่และจัดเป็น "เทศบาลตำบลบ้านไผ่" อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ เล่มที่ 98 ตอนที่ 101 ลงวันที่ 24 มิถุนายน 2524 และเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 กระทรวงมหาดไทยได้ยกฐานะจากเทศบาลตำบล เป็นเทศบาลเมือง โดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 13 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 ซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบภายในเขตเทศบาลรวม 17.60 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลเมืองบ้านไผ่ แต่ก่อนได้อาศัยหอประชุมอำเภอหลังเก่าเป็นอาคารสำนักงานเทศบาล ซึ่งมีนายเจริญ ดีบุญมี ณ ชุมแพ (นายอำเภอบ้านไผ่) ขณะนั้นเป็นนายกเทศมนตรีคนแรก ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เทศบาลเมืองบ้านไผ่ ได้ดำเนินการวางศิลาฤกษ์ ก่อสร้างอาคารสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านไผ่หลังใหม่ โดยนายบุญช่วย ศรีสารคาม ผู้ว่าราชการจังหวัดขอนแก่น บนพื้นที่ดินเนื้อที่ 10 ไร่ 35 ตารางวา บนถนนเจนจบทิศ ห่างจากที่ว่าการอำเภอบ้านไผ่ ไปทางทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร ซึ่งได้ใช้เป็นสำนักงานเทศบาลเมืองบ้านไผ่ จนถึงปัจจุบัน
ยุทธการโฉบเหนือฟ้า

เนื้อเรื่องย่อ

แทฮุน นักบินผาดโผนแห่งหน่วยแบล็คอีเกิล ได้รับการย้ายไปสังกัดฝูงบินรบ ซึ่งได้พบกับประสบการณ์หลายประการในหน่วยรบจริง และเขาต้องออกปฏิบัติการเพื่อยับยั้งการเกิดมหาสงคราม ที่ซึ่งเขาได้พบกับมิตรภาพ และความสูญเสียนานัปการ
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2501

การประกวดภาพยนตร์ รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2501 จัดขึ้นโดยสมาคมนักเรียนเก่าอัสสัมชัญ ร่วมกับสงบ สวนสิริ  สมาคมโรงภาพยนตร์แห่งประเทศไทย (ประหลาท อิศรางกูร ณ อยุธยา นายกสมาคม) และสมาคมผู้ส่งเสริมการสร้างภาพยนตร์แห่งประเทศไทย (พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล นายกสมาคม) 
พิธีประกาศผลอย่างเป็นทางการ จัด ณ เวทีลีลาศ สวนลุมพินี เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2501 โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เป็นผู้ประกาศผล  รางวัลที่มอบเป็นรางวัลที่ออกแบบขึ้นใหม่เป็นรูป พระสุรัสวดี เทพีแห่งความรู้ และภาษา ของอินเดีย ออกแบบโดยนายจิตร บัวบุศย์ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนเพาะช่าง และถ้วยเกียรติยศของพลเอกถนอม กิตติขจร (ยศขณะนั้น) สำหรับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม 
การประกวดครั้งนี้ มีภาพยนตร์เข้าประกวดจำนวน 21 เรื่อง คณะผู้จัดงานได้เริ่มฉายภาพยนตร์ที่ส่งเข้าประกวดให้คณะกรรมการตัดสินชม ตั้งแต่วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 และปิดรับภาพยนตร์เข้าประกวดในวันที่ 15 เดือนเดียวกัน  คณะกรรมการตัดสินภาพยนตร์ประกอบด้วย พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เป็นประธานกรรมการ, ธนิต อยู่โพธิ์ (อธิบดีกรมศิลปากร), สนั่น ปัทมะทิน, จิตร บัวบุศย์, บุญยง นิโครธานนท์, เขียน ยิ้มศิริ, เกสรี บูลสุข, ลัดดา ถนัดหัตถกรรม และ ระบิล บุนนาค เป็นคณะกรรมการ โดยมี สงบ สวนสิริ เป็นเลขานุการ
พอโลเนีย

การกระจายพันธุ์

พอโลเนียเป็นพันธุ์ไม้พื้นเมืองของจีนเป็นส่วนใหญ่มีมากว่า 30 สายพันธุ์ เป็นพันธุ์ไม้ในเขตอากาศอบอุ่น ที่มีปริมาณน้ำฝน 500-2,600 มิลลิเมตร /ปี มีความชื้นในอากาศสูง อุณหภูมิอยู่ระหว่าง -10 - 42 องศา ปัจจุบันมีความนิยมปลูกกันในหลายประเทศ เช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ญี่ปุ่น แคนนาดา อิตาลี อังกฤษ อินโดนีเซีย ไทย เป็นต้น
แหวนแห่งอำนาจ

แหวนแห่งอำนาจ เป็นแหวนในจินตนาการของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

รายละเอียดและผู้ครอบครอง

แหวนทั้ง 20 วงมีดังนี้

แหวนคนแคระทั้งเจ็ด

เป็นแหวนที่พวกเอลฟ์มอบให้แก่เผ่าคนแคระ (ไม่มีระบุในตำนานว่า พวกเอลฟ์มอบแหวนให้คนแคระอย่างไร) แหวนกลุ่มนี้ไม่มีพลังในทางชั่วร้าย แหวนทั้งเจ็ดของคนแคระนั้น เป็นแหวนที่ถูกสร้างขึ้นมาตามการควบคุมของเซารอน เช่นเดียวกับแหวนทั้งเก้าของมนุษย์ ตัวแหวนทำด้วยทองคำ หัวแหวนประดับด้วยอัญมณีแตกต่างกันไปแต่ละวง แหวนหนึ่งในเจ็ดถูกสร้างขึ้นมาก่อนแหวนวงอื่น และช่างเอลฟ์ก็ได้มอบให้กับ ดูรินที่สาม กษัตริย์แห่งคาซัดดูม อาณาจักรของคนแคระ ส่วนแหวนอีกหกวงที่เหลือนั้นเซารอนเป็นผู้มอบให้กับกษัตริย์ของคนแคระต่างๆ ด้วยมือของตนเอง พลังของแหวนทำให้ผู้ครอบครองมั่งคั่งร่ำรวยมากขึ้น แต่แหวนทำให้ความโลภอยู่เหนือทุกสิ่งในจิตใจของพวกเขา แต่อย่างไรก็ตามแผนการของเซารอน ที่หวังจะให้บรรดากษัตริย์ตกเป็นทาสของแหวน ไม่เป็นไปตามคาด เนื่องจากคนแคระนั้นแข็งกร้าวและดื้อด้าน พวกเขาจะต่อต้านการครอบงำของผู้อื่นจนถึงที่สุด ยิ่งกว่านั้นความคิดจิตใจของพวกคนแคระก็ยากจะหยั่งถึง พอๆ กับที่ไม่สามารถทำให้กลายเป็นเงามืดได้ พวกเขาจะใช้แหวนเพียงเพื่อการค้นหาความมั่งคั่งเท่านั้น ดังนั้นพวกคนแคระจึงไม่กลายเป็นภูตแหวนเหมือนกับมนุษย์ เซารอนจึงคิดที่จะรวบรวมเอาแหวนคืนจากพวกเขา เซารอนชิงแหวนคืนมาได้สองวง อีกสี่วงถูกทำลายและถูกกินโดยมังกร ส่วนหนึ่งวงที่เหลืออยู่นั้นถูกเก็บเป็นความลับไว้ที่คาซัดดูม และสืบต่อมาเรื่อยจนกระทั่งถูกพวกออร์คโจมตี พร้อมกับการหายไปของแหวนวงสุดท้าย แต่ความจริงก็ปรากฏว่าแหวนนั้นถูกสืบทอดให้ทายาทก่อนที่คาซัดดูมจะพินาศ จนในที่สุดเซารอนก็พบผู้ครอบครอง และได้แหวนคืนที่โดลกุลดัวร์

แหวนมนุษย์ทั้งเก้า

เป็นแหวนที่พวกเอลฟ์มอบให้กับราชามนุษย์เก้าองค์ ภายหลังได้เป็นผู้ที่ได้รับแหวนได้ชีวิตอมตะ กลายเป็นภูตแหวน (Ringwraith) และภักดีต่อเซารอน หลังจากนั้นมีการสร้างขึ้นให้กษัตริย์มนุษย์
โดยช่างมนุษย์ทำให้มีอำนาจไม่มาก แต่เป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นผู้มีอำนาจ ( การปกครอง อย่างกษัตริย์ )  เหตุที่ไม่มาจากเอลฟ์เพราะกษัตริย์มนุษย์ไม่ยินดีหรือยอมรับเอลฟ์เหมือนยุคแรกๆ แหวนที่เอลฟ์
มอบให้ที่เหลือก็หายสาบสูญในสงครามบ้างไม่ก็แย่งกันเอง และเมื่อพลังของเแหวนทั้ง3ของเอลฟ์หมดอำนาจ ทำให้เขาสู่ยุคของมนุษย์เพราะแหวนของพวกเขามีอำนาจมากที่สุด
เจมส์ คุก

เจมส์ คุก (27 ตุลาคม ค.ศ. 1728 - 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1779) เป็นนักสำรวจและนักเดินเรือชาวอังกฤษ และยังเป็นนักทำแผนที่อีกด้วย เขาได้เดินทางไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกสามครั้ง ซึ่งก็ได้ทำแผนที่แนวชายฝั่งไว้ส่วนใหญ่ กัปตัน เจมส์ คุก เป็นบุคคลหนึ่งที่ได้เข้ามาสำรวจประเทศออสเตรเลีย และยึดออสเตรเลียเป็นอาณานิคมของอังกฤษ เป็นผู้ค้นพบเกาะฮาวายนอกจากนี้เขายังเป็นผู้คนพบเกาะอีกหลายแห่ง เช่น เกาะนิวซิแลนด์ เป็นต้น เจมส์ คุก ถูกฆ่าตายระหว่างการต่อสู้กับชนพื้นเมืองฮาวาย ที่อ่าวเกียลาคีกัว เกาะฮาวายในปี ค.ศ. 1779

ช่วงต้นของชีวิต

เจมส์ คุกเกิดในตระกูลที่ต่ำต้อย ที่เมืองมาร์ตัน ในนอร์ท ยอร์คเชียร์ ที่ซึ่งขณะที่กลายเป็นเมืองมิดเดิลสโบร คุกเป็นหนึ่งในบุตรห้าคนของนายเจมส์ ซีเนียร์ และนางเกรซ ที่เป็นคนงานอพยพในฟาร์มของสกอตแลนด์ ในวัยเด็ก คุกได้ย้ายถิ่นฐานตามครอบครัวไปที่เมืองเกรท เอย์ตัน และได้รับการศึกษาในโรงเรียนท้องถิ่น โดยที่มีนายจ้างของบิดาเป็นผู้สนับสนุนเงินทุนการศึกษา เมื่ออายุได้ 13 ปีเขาจึงเริ่มทำงานกับบิดาที่ขณะนั้นเป็นผู้จัดการฟาร์ม
ในปีค.ศ. 1745 เมื่อเขามีอายุได้ 16 ปี คุกได้ออกจากบ้านไปเป็นคนงานฝึกหัดที่ร้านค้าของชำในฮาร์เบอร์แดชเชอร์ หมู่บ้านชาวประมงในสเตรทส์ ด้วยทำเลที่ตั้งของหมู่บ้าน นั่นเป็นที่แรกที่คุกได้รับรู้ถึงสภาพของท้องทะเล จากการมองออกมานอกหน้าต่างร้านค้า
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน

ประวัติการก่อตั้ง

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ถือกำเนิดมาจากเดิมเป็นแผนกฝึกหัดครูมัธยม โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ซึ่งเดิมขึ้นอยู่กับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลในขณะนั้นมีนโยบายยกเลิกชั้นเตรียมมหาวิทยาลัย จึงโอนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไปสังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยจัดตั้งแผนกฝึกหัดครูมัธยมขึ้นในโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาเพื่อผลิตครูผู้มีคุณวุฒิสูง เป็นการขยายการศึกษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อผลิตครูให้แก่โรงเรียนมัธยมศึกษาในส่วนภูมิภาค
กระทรวงศึกษาธิการได้มีคำสั่ง ลงวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2490 ให้เปิดชั้นฝึกหัดครูมัธยมขึ้นในโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โดยให้มีคณะกรรมการอำนวยการฝึกหัดครูมัธยมทำหน้าที่กำหนดนโยบาย และควบคุมการดำเนินงาน ต่อมากระทรวงศึกษาธิการได้มีประกาศลงวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ให้โอนแผนกฝึกหัดครูมัธยมของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และหน่วยสาธิตโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา แผนกเตรียมอุดมศึกษาของโรงเรียนรัฐบาล กรมวิสามัญศึกษา ไปสังกัดสำนักงานเลขานุการกรมการฝึกหัดครู
ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการดังกล่าว เป็นผลให้แผนกฝึกหัดครูมัธยมเปลี่ยนทั้งสังกัดและฐานะ คือจากแผนกในสังกัดโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มาเป็นหน่วยงานอิสระอยู่ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา พ.ศ. ๒๔๙๗ ซึ่งเพิ่งบังคับมาได้ ๙ เดือน (พระราชบัญญัติวิทยาลัยวิชาการศึกษา พ.ศ. ๒๔๙๗ ตราเมื่อวันที่ ๑๖ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๗ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา วันที่ ๒๘ กันยายน พ.ศ. ๒๔๙๗) เป็นสาขาของวิทยาลัยวิชาการศึกษา เรียกว่าวิทยาลัยวิชาการศึกษาปทุมวัน มีรองอธิการเป็นผู้บังคับบัญชา ขึ้นตรงต่ออธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา หลักสูตรเดิม ๓ ปี ได้เปลี่ยนเป็น ๔ ปี ตามหลักสูตรของวิทยาลัยวิชาการศึกษา ปทุมวัน เปิดเฉพาะสาขามัธยมศึกษา แบ่งเป็น ๓ คณะวิชา คือ คณะวิชาการศึกษา คณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ และผู้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจะได้รับวุฒิปริญญาตรีวิชาการศึกษา (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา, วิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.) และศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.)
ต่อมาเมื่อมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร มีมติให้แยกคณะมนุษยธรรมศึกษาและสังคมศาสตร์ ออกเป็นคณะมนุษยศาสตร์ และคณะสังคมศาสตร์ คณะวิชาของวิทยาเขตปทุมวันจึงแยกออกเป็น 2 คณะเช่นเดียวกัน
บี-1 แลนเซอร์

ประวัติ

บี-1 ถูกสร้างขึ้นในยุคของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรุ่นแรกคือ บี-1เอ บินขึ้นครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1974 หมายเลข 74-0158 ด้วยราคาที่สูงมากทำให้ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ก็ได้สั้งยกเลิกโครงการ บี-1 ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1977 แต่หน่วยข้อมูลข่าวสารที่หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯสืบทราบว่าทางฝ่ายสหภาพโซเวียตยังทำการพัฒนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบใหม่อยู่อย่างจริงจัง จึงทำให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯสั่งรีบดำเนินการโครงการ บี-1 ขึ้นอีกครั้ง โดยได้มีการแก้ไขบางอย่างจนได้ชื่อว่า บี-1 แลนเซอร์ ซึ่งเป็นการพัฒนาจากรุ่นเอมาเป็นรุ่นบี และได้มีการพัฒนาพื้นที่หน้าตัดของรุ่นบีให้ลดการปะทะเรดาร์ของข้าศึกให้น้อยลง และมีประสิทธิภาพการประหยัดน้ำมันสูงกว่าด้วย มีการปรับเปลี่ยนการใช้งานอวิโอนิกส์และสรรพวุธแบบใหม่ ผลที่ได้คือน้ำหนักวิ่งขึ้นจากเดิมรุ่นบี-1เอ ที่มีน้ำหนัก 180 ต้น เพิ่มขึ้นเป็น 217 ต้นในรุ่นบี-1บี แต่ลำตัวได้สร้างจากวัสดุไทเทเนียมคุณภาพต่ำเนื่องมาจากสภาคองเกรสปรับตัดงบประมาณลง 
เครื่องต้นแบบบี-1บีหมายเลข 82-001 ได้เข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบบินในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบินที่ออกจากสายการผลิตเครื่องแรกคือเครื่องหมายเลข 83-0065 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จนผลิตมาถึงเครื่องที่ 100 ซึ่งเป็นเครื่องสุดท้ายที่มีการผลิตมาคือเครื่องหมายเลข 86-0140 โดยได้บินออกจากโรงงานที่เมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปี ค.ศ. 1989
บี-1 ได้รับการออกแบบมาให้บินโดยใช้เพดานบินต่ำเพียง 500 ฟุตเพื่อหลบเรดาร์ โครงการบี-1 ต้องใช้ชิ้นส่วนที่ผลิตจากบริษัทต่าง ๆ กว่า 5,000 บริษัท จาก 47 รัฐ และมีราคาสูงมากในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1977 เนื่องจากงบประมาณในการสร้าง บี-1 นั้นมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกามาก
กีฬาไพ่คารุตะ

กีฬาไพ่คารุตะ(ญี่ปุ่น: 競技かるた) (Kyōgi karuta) เป็นกีฬาไพ่อย่างหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เกมคารุตะที่เป็นทางการนั้นจะเป็น เพลงกลอนไพ่คารุตะ ภายใต้รูปแบบและกฎระเบียบที่กำหนดโดย สมาคมคารุตะทั่วประเทศญี่ปุ่น

ความเป็นมาและภาพรวม

การแข่งขันในญี่ปุ่นเริ่มมีมาประมาณศตวรรษที่ 19 และได้ก่อตั้งสมาคมคารุตะทั่วประเทศญี่ปุ่นในปี 1934 และมีการเริ่มแข่งขันระดับยอดฝีมือผู้ชาย(ญี่ปุ่น: 名人戦(Meijin sen))ตั้งแต่ปี 1955 และ ยอดฝีมือผู้หญิง (ญี่ปุ่น: クイーン戦(Kui-n sen))ตั้งแต่ปี 1957 และในปี 2012 ได้มีการแข่งระดับระหว่างประเทศโดยมีประเทศ สหรัฐอเมริกา, ไทย, เกาหลีใต้, นิวซีแลนด์และจีนเข้าร่วม

ลักษณะไพ่

ไพ่มาจากการเอา กลอน 100 กลอนประเภททังกะ ของญี่ปุ่นมาลงใน ไพ่อ่านและไพ่หยิบ

-ไพ่อ่าน (Yomifuda); จะมี 100 ใบ โดยลักษณะจะมี อักษรกลอนอยู่ในไพ่เพื่อให้ผู้อ่านให้ผู้เล่นและมีรูปวาดผู้แต่งกลอนอยุ่ในนั้นด้วย โดยกลอนจะมี พยางค์แบบทังกะ คือ 5-7-5 7-7 พยางค์

-ไพ่หยิบ หรือ ไพ่เล่น (Torifuda); จะมี 100 ใบเช่นกัน โดยที่ลักษณะไพ่จะมีเพียงกลอนวรรคหลังเท่านั้น (คือ 7-7) โดยผู้ที่เล่นจะต้องฟังผู้ถือไพ่อ่าน พอเริ่มอ่านผู้เล่นต้องไปตบไพ่วรรคท้ายของกลอนที่อ่านออกมา

ลักษณะและกฎการเล่น

การเล่น กีฬาไพ่คารุตะ คือ เล่น 2 คน ลักษณะท่าการเล่นคือ นั่ง และการเล่นจะเล่นเพียง 50 ใบ จากไพ่ 100 ใบ (คือ เล่น 50 ฝั่งผู้เล่นละ 25 ใบนั้นเอง)
โดยส่วนใหญ่จะเล่นบนเสื่อทาทามิ ส่วนลักษณะการวางนั้นจะวางไพ่กลอนหยิบตามความถนัดของผู้เล่น แต่สนามเล่นต้องมีขนาดกว้าง ประมาณ 87 เซนติเมตร และระยะห่างของสนามแต่ละฝั่งของผู้เล่นคือ 3 เซนติเมตร
โดยกฎการเล่นคือ มีเวลาจำไพ่ 15 นาทีก่อนเล่น และเริ่มจะมีผู้อ่านกลอนอ่านกลอนเพื่อให้ผู้เล่นฟังและหยิบไพ่วรรคท้ายที่คู่กับไพ่ที่อ่าน ผู้เล่นฝ่ายใดหยิบไพ่ที่ถูกได้เร็วกว่าก่อนถือว่าได้แต้มโดยที่ ถ้าหยิบไพ่ที่ถูกในฝั่งตนเองได้ก็ลด 1 ใบ แต่ถ้าไปหยิบไพ่ที่ถูกในฝั่งของฝ่ายตรงข้ามได้ก็ต้องหยิบส่งไพ่ในฝั่งของตนไปให้กับอีกฝ่ายเพื่อให้ฝั่งตนเองลดและฝั่งตรงข้ามจะเท่าเดิม
ไพ่เปล่า(Karafuda) คือ ไพ่ที่อ่านแล้วไม่มีในสนาม (เนื่องจากเวลาเล่นจะเล่นเพียง 50 ใบในสนามทำให้อีก 50 ใบจะเป็นกลอนเปล่าหรือกลอนหลอก) และการหยิบไพ่ผิดจะเรียกว่า โอเทสึกิ(Otetsuki) หรือ ฟาวล์ จะเป็นลักษณะของ ที่ผู้เล่นหยิบไพ่ผิดใบหรือผิดฝั่ง และไพ่ที่ไม่อยู่ในสนามเลย(ไพ่เปล่า) และวิธีการปรับฟาวล์คือ ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามก็จะหยิบไพ่ในแดนของเขา 1 ใบให้ฝั่งเราทำให้เรามีไพ่เพิ่มนั้นเอง

ระดับของผู้เล่น

ในญี่ปุ่นมีระดับความเก่งของผู้เล่น 5 คลาสหรือ 8-10 ดั้ง ได้แก่
E class; ระดับเริ่มต้น
D class; 
C class; 1 ดั้ง 
B class; 2-3 ดั้ง
A class; 4 ดั้ง
ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรป

ความเป็นมา

ใน ค.ศ. 1952 มีการจัดตั้ง "ศาลยุติธรรมประชาคมถ่านหินและเหล็กกล้ายุโรป" (Court of Justice of the European Coal and Steel Communities) ต่อมาใน ค.ศ. 1958 เปลี่ยนชื่อเป็น "ศาลยุติธรรมประชาคมยุโรป" (Court of Justice of the European Communities: CJEC)
ครั้น ค.ศ. 1988 มีการจัดตั้ง "ศาลชั้นต้น" (Court of First Instance) และใน ค.ศ. 2004 มีการจัดตั้งคณะตุลาการราชการพลเรือน
เมื่อสนธิสัญญาลิสบอนเริ่มใช้บังคับใน ค.ศ. 2009 มีการรวมองค์กรดังกล่าวเข้าเป็นระบบศาลเรียกว่า "ศาลยุติธรรมสหภาพยุโรป" โดยเปลี่ยนชื่อ "ศาลยุติธรรมประชาคมยุโรป" เป็น "ศาลยุติธรรม" และเปลี่ยนชื่อ "ศาลชั้นต้น" เป็น "ศาลกลาง" ส่วนคณะตุลาการราชการพลเรือนยุบไปใน ค.ศ. 2016
เจอร์เวส (รัฐออริกอน)

ประชากร

จากการทำสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 เมืองเจอร์เวสมีประชากร 2,009 คน มีความหนาแน่นของประชากร 1,988.9 คนต่อตารางกิโลเมตร
พรรคกรีน

พรรคกรีน (อังกฤษ: Green party) หรือ พรรคเขียว เป็นพรรคการเมืองที่จัดตั้งอย่างเป็นทางการ มีฐานอยู่บนหลักการการเมืองเขียว หลักการเหล่านี้รวมถึง สิ่งแวดล้อมนิยม การพึ่งพิงประชาธิปไตยรากหญ้า สันติวิธี และการสนับสนุนมูลเหตุแห่งความยุติธรรมทางสังคม ซึ่งรวมถึงเรื่องที่เกี่ยวกับสิทธิต่าง ๆ ของชนพื้นเมือง ผู้สนับสนุนหลักการเหล่านี้หรือ "ชาวกรีน" เชื่อว่าการนำหลักการเหล่านี้มาสู่การปฏิบัติ จะนำไปสู่สุขภาพของประชาชน สังคม และระบบนิเวศ
ปัจจุบัน มีพรรคกรีนอยู่ในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ทั้งภูมิภาคอเมริกา ยุโรป แอฟริกา เอเชียและโอเชียเนีย พรรคกรีนในยุโรปมีความเคลื่อนไหวและบทบาทมากกว่าเมื่อเทียบกับพรรคกรีนในภูมิภาคอื่น ๆ เนื่องจากระบบการเลือกตั้งในภูมิภาคยุโรปที่ไม่ทำให้พรรคเล็กเสียเปรียบ
ไกลแค่ไหนคือใกล้

การทำเป็นซีรีส์

เพลง ไกลแค่ไหนคือใกล้ ได้รับการทำเป็นซีรีส์ โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากเพลง ผ่านซีรีส์ "Love Song Love series ตอน ไกลแค่ไหน คือ ใกล้" ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2560 ผ่านทางช่อง GMM25 (ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 18.45 น.) ถึง 30 เมษายน พ.ศ. 2560
นำแสดงโดย ธิติ มหาโยธารักษ์ ชนม์ทิดา อัศวเหม จักรพันธ์ วงศ์คณิต อลิส ทอย อริต์ตา รามณรงค์ นัฏฐา ลอยด์ 
เขียนบทโดย วิวดาว วุฒิชาติ, สกล วงษ์สินธุ์วิเสส, ภัทรวลัย วงษ์สินธุ์วิเสส
ผู้อำนวยการผลิต วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย
ผู้อำนวยการสร้าง สายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุราษฎร์ธานี

จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 6 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 6 คน จากทั้งหมด 350 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
จังหวัดกิฟุ

การปกครอง

จังหวัดกิฟุประกอบด้วย 21 เมือง 9 อำเภอ 19 ตำบล และ 2 หมู่บ้าน ได้แก่
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ประวัติ

เมื่อมีการสถาปนามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ในปี พ.ศ. 2485 ได้มีการโอนแผนกอิสระเภสัชกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มาเป็นคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ โดยยังใช้พื้นที่เดิมของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้เปิดหลักสูตรระดับปริญญาโทและพัฒนาหลักสูตรปริญญาตรี 5 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ซึ่งอัตรากำลังผลิตเภสัชกรได้ปีละประมาณ 50 คน ซึ่งไม่เพียงพอต่อสัดส่วนการสาธารณสุขโดยรวมของประเทศ แม้ในระยะหลังได้เปิดรับและสามารถผลิตเภสัชกรได้ปีละ 100 คนก็ยังประสบปัญหาการใช้ยาของประชาชนในร้านยาที่จ่ายยาผิดไปจากใบสั่งแพทย์ เป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่ผู้ป่วยและผู้ซื้อยาไปใช้ กระทรวงสาธารณสุขได้พิจารณาและได้ติดต่อไปยังมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เรื่องการเพิ่มจำนวนนักศึกษาเภสัชสาสตร์ให้มากขึ้น โดยมีหนังสือที่ 2695/2505 ลงวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2505 ถึงอธิการบดีมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ขอให้เพิ่มจำนวนนักศึกษาสาขาวิชาเภสัชศาสตร์และให้เตรียมการโอนย้ายคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์นั้นกลับเข้าสังกัดเดิมคือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาใน พ.ศ. 2508 มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์จึงเริ่มโครงการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์คณะที่สองขึ้นที่วิทยาเขตพญาไท
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล จัดตั้งขึ้นตามประกาศพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2511 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเภสัชศาสตร์ พญาไท มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์" เนื่องจาก ณ ช่วงเวลานั้น มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ มีคณะเภสัชศาสตร์อยู่แล้วหนึ่งแห่ง (คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน) โดยโครงการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์แห่งใหม่นี้ ได้บรรจุลงในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 2 และตามนโยบายและโครงการของรัฐบาลในแผนกพัฒนาการศึกษามหาวิทยาลัย พ.ศ. 2510-2514 เพื่อเพิ่มกำลังการผลิตเภสัชกรอันเป็นบุคลากรทางสาธารณสุขที่ขาดแคลนอยู่ในขณะนั้น สำนักนายกรัฐมนตรีได้มีคำสั่งลงวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2511 ให้นายแพทย์ชัชวาลน์ โอสถานนท์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และรักษาการคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ในขณะนั้น ให้ดำรงตำแหน่งรักษาการคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ พญาไท มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์อีกตำแหน่งหนึ่ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2512 มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานนาม “ มหิดล “ ให้เป็นชื่อมหาวิทยาลัย โดยมีพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหิดลประกาศใช้เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2512 คณะเภสัชศาสตร์ พญาไท มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ จึงเปลี่ยนโอนสังกัดไปเป็น "คณะเภสัชศาสตร์ พญาไท มหาวิทยาลัยมหิดล" ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปัจจุบัน) ได้โอนย้ายกลับเข้าสังกัดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกครั้งหนึ่ง คณะจึงได้ตัดสร้อย "พญาไท" หลังชื่อคณะ มาเป็น "คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล" เช่นในปัจจุบัน

คณาจารย์

ปัจจุบันคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล มีจำนวนบุคลากรสายวิชาการรวมทั้งสิ้น 102 คน ในจำนวนนี้กำลังศึกษาต่อทั้งในและต่างประเทศ 10 คน โดยได้ดำรงตำแหน่งทางวิชาการในตำแหน่ง ศาสตราจารย์ 5 คน, รองศาสตราจารย์ 29 คน, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ 17 คน, อาจารย์ 39 คน, และผู้ช่วยอาจารย์ 12 คน บุคลากรเหล่านี้สำเร็จการศึกษาระดับ ปริญญาเอก 81 คน, เทียบเท่าปริญญาเอก 4 คน, ปริญญาโท 11 คน, และปริญญาตรี 6 คน ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนดังนี้ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก 83.33 %, ปริญญาโท 10.78 % และปริญญาตรี 5.88 % ข้อมูล ณ วันที่ 06/10/2559

อันดับของคณะ

จากผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 2017

สถิติผู้นำ

สถิติคะแนนของแต่ละดิวิชันตามรายงาน P2 และ P3 สถิติรวมทั้ง 6 ทักษะของวอลเลย์บอล ได้แก่ การเสิร์ฟ การรับลูกเสิร์ฟ การเซต การตบ การบล็อก และการรับลูกตบ โดยตารางด้านล่างแสดง 5 อันดับแรกของผู้เล่นที่มีคะแนนมากที่สุดในแต่ละความสามารถตามดิวิชัน ณ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2017
นิชิโตเกียว

ประวัติศาสตร์

ในยุคเอโดะ เมื่อมีการจัดตั้งสำนักงานไปรษณีย์ เมืองทานาชิก็กลายกลายเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง เป็นศูนย์กลางการคมนาคมที่สำคัญ  จนสิ้นสุดยุคเอโดะ มีการเปลี่ยนทิศทางของทางรถไฟโกบุ ซึ่งทำให้รถไฟไม่ได้ผ่านเมืองเหมือนเช่นเคย เลยทำให้เมืองนี้ก็ตกต่ำลง
สีดา พัวพิมล

ประวัติ

สีดา พัวพิมล (หรือ สีดา วงศ์สราวัฒน์, ศรีดารัตน์ วงศ์สราวัฒน์, ลินปภัสร์ วงศ์สราวัฒน์ ตามลำดับ) เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2498 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย ที่มีผลงานละครต่างๆมากมาย เช่น ลางรัก, มายาสีเงิน, ตุ๊กตามนุษย์, เบญจรงค์ห้าสี, นกออก, ลิลลี่สีกุหลาบ เป็นต้น
ด้านชีวิตส่วนตัวมีบุตรชายกับ นายอมรจักร วิญญทาน คือ นายอภิชาติ พัวพิมล หรือ อ๊อฟ นักแสดงชายชาวไทย ซึ่งปัจจุบันลูกชายได้เสียชีวิตกระทันหันด้วยโรคหอบหืด เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน  พ.ศ. 2549
โคตรระห่ำ ทะลุรหัส

เนื้อเรื่องย่อ

อดีตตำรวจ NYPD ได้ทำการช่วยเหลือเด็กหญิงชาวจีนวัย 12 ปีที่ถูกลักพาตัว หลังจากนั้นเขาได้ต่อสู้กับแก๊งชาวจีน และมาเฟียรัสเซีย ตลอดจนเหล่านักการเมืองนิวยอร์กระดับสูงที่กระทำการทุจริต รวมไปจนถึงตำรวจ

การสร้าง

ได้มีการประกาศถึงภาพยนตร์ โคตรระห่ำ ทะลุรหัส ขึ้นในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 
ภาพยนตร์จัดฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ในประเทศไอร์แลนด์ ส่วนในสหรัฐอเมริกา ได้มีกำหนดการเปิดตัวในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2011  และในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2012 แต่แล้วในที่สุดก็เลื่อนออกไปเป็นวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2012 แทน

โฮมวิดีโอ

โคตรระห่ำ ทะลุรหัส ได้รับการเปิดตัวในรูปแบบดีวีดี, บลูเรย์ และดิจิตอลตามความต้องการของผู้ชม ณ วันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 2012
อาหารยุโรป

อาหารยุโรปหรือ อาหารตะวันตก เป็นคำที่ใช้อ้างถึงอาหารในทวีปยุโรป และประเทศตะวันตกอื่นๆ รวมทั้ง (ขึ้นกับคำจำกัดความ) รัสเซีย, เช่นเดียวกับอาหารที่ไม่ใช่อาหารพื้นเมืองในออสเตรเลีย ทวีปอเมริกา แอฟริกาใต้และโอเชียเนีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากยุโรป นิยามนี้ใช้โดยชาวเอเชียตะวันออกเพื่อให้ต่างจากอาหารแบบเอเชีย (นี่เป็นแบบเดียวกับที่ชาวตะวันตกให้นิยามอาหารของประเทศในเอเชียตะวันออก่ว่าเป็นอาหารเอเชีย) ในขณะที่ชาวตะวันตก คำนี้ในบางครั้งจะหมายถึงเฉพาะอาหารบนพื้นแผ่นดินของทวีปยุโรป และมีความหมายเช่นเดียวกับยุโรปภาคพื้นแผ่นดินโดยเฉพาะในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ

 
อาหารของประเทศตะวันตกความหลากหลายภายในกลุ่ม แม้ว่าจะมีลักษณะเฉพาะที่มำให้แตกต่างจากอาหารเอเชียและอื่นๆ เมื่อเปรียบเทียบกับการปรุงอาหารในเอเชีย ตัวอย่างเช่น เนื้อสัตว์มีความโดดเด่นจะเสิร์ฟในขนาดที่รับประทาน สเต็กและเนื้อแล่เป็นแผ่นเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในประเทศตะวันตก  นิยมใช้ไวน์องุ่นและซอสเป็นเครื่องเคียง ใช้ผลิตภัณฑ์จากนมหลายชนิดในกระบวนการปรุงอาหาร ยกเว้นในอาหาร nouvelleมีการผลิต ชีส ในหลากหลายรูปแบบและ ผลิตภัณฑ์นมหมัก มีให้เลือกใช้ได้หลายชนิดเช่นกัน ขนมปังจากแป้งสาลีเป็นแหล่งของแป้งที่สำคัญ เช่นเดียวกับ พาสตา เกี๊ยว และ แพสตรี มันฝรั่งก็เป็นแหล่งของแป้งที่สำคัญในอาหารยุโรป และแพร่หลายในอาณานิคมของยุโรปในทวีปอเมริกา ข้าวโพดพบในอาหารยุโรปน้อยกว่าใน ทวีปอเมริกา แม้ว่าอาหารที่ทำจากข้าวโพด (polenta or mămăligă) เป็นส่วนสำคัญในอาหารอิตาลีและในคาบสมุทรบอลข่าน ขนมปังแบน โดยเฉพาะที่มีการแต่งหน้า เช่น พิซซาหรือ tarte flambée และข้าวมีรับประทานในยุโรปตะวันออกแต่ไม่ใช่อาหารหลัก สลัดถือเป็นส่วนสำคัญของอาหารยุโรป 
อาหารเย็นแบบยุโรปที่เป็นทางการจะแยกเป็นจานต่างๆ  โดยพัฒนามาจากการนำอาหารหลายจานมาวางบนโต๊ะพร้อมๆกัน ไปเป็นการเสิร์ฟอาหารตามลำดับ ในแบบที่เคร่งครัด อาหารที่เย็น ร้อม เผ็ด และหวานจะจัดเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยหรือซุป จากนั้นเป็นจานหลัก และสุดท้ายเป็นของหวาน อาหารที่ทั้งหวานและเผ็ดเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปในสมัยจักรวรรดิโรมันโบราณ แต่ไม่ปกติในปัจจุบัน อาหารที่หวานจัดเป็นของหวานเท่านั้น การจัดเสิร์ฟที่ผู้รับประทานออกไปตักอาหารอย่างเป็นอิสระด้วยตนเองเรียกว่าบุฟเฟต์ พบได้เฉพาะในงานเลี้ยงหรือวันหยุด
Opticks

Opticks เป็นชื่อหนังสือที่เขียนโดย นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ เซอร์ไอแซก นิวตัน ซึ่งได้ตีพิมพ์ในปี คศ. 1704 มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ออพติก และ การหักเหของแสง ได้รับการพิจารณาว่าเป็นงานที่มีความสำคัญทางวิทยาศาสตร์ หนังสือเล่มนี้เป็นผลงานชิ้นที่สอง ในด้านฟิสิกส์ของนิวตัน

เนื้อหา

เป็นการรวบรวมผลการทดลองจำนวนมาก เรื่องเกี่ยวกับการสะท้อนของแสง โดยใช้กระจกหลายรูปทรง การเบี่ยงเบนของแสง ผ่านตัวกลางเช่น อากาศไปสู่ตัวกลางอื่น น้ำไปสู่กระจก นอกเหนือจากนั้น หนังสือเล่มนี้ยังศึกษาธรรมชาติของแสงและสี ซึ่งนิวตันเรียกว่า "inflextion of light"
นิวตันยังให้การสนับสนุนในเรื่องปริซึมกระจายแสง เขาให้ความสนใจการจัดวางปริซึมเป็นชุดของปริซึม เพื่อการขยายลำแสง อันเป็นที่มาของนวัตกรรม เลเซอร์ ในอีก 275ปีให้หลัง ซึงต่อมาได้พัฒนาเป็นทฤษฎีมัลติปริซึมดิสเพอชัน
การเกาะกันทางโมเลกุล

การเกาะกันทางโมเลกุล (Molecular Binding) เป็นปฏิสัมพันธ์แบบดึงดูดระหว่างโมเลกุล 2 โมเลกุล และเป็นผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างของโมเลกุลเสถียรและระยะห่างของทั้งสองโมเลกุลสั้นลง การเกาะกันทางโมเลกุลจะก่อให้เกิด โมเลกุลาร์คอมเพล็กซ์ (molecular complex)
จำนวนจินตภาพ

ในทางคณิตศาสตร์ จำนวนจินตภาพ (อังกฤษ : imaginary number หรือ จำนวนจินตภาพแท้ (real imaginary number)) คือจำนวนเชิงซ้อนที่ค่ากำลังสองเป็นจำนวนจริงลบ หรือศูนย์ จำนวนจินตภาพเจอโรลาโม คาร์ดาโน นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลีค้นพบและยืนยันว่ามีอยู่ในช่วง ค.ศ. 1500 แต่ยังไม่เข้าใจคุณสมบัติของมันดีนัก และต่อมาถูกนิยามเมื่อ ค.ศ. 1572 โดยราฟาเอล บอมเบลลี ในเวลานั้นนักคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ก็คิดกันว่าจำนวนดังกล่าวไม่มีอยู่จริง เพราะบางครั้งก็ถือว่าศูนย์และจำนวนลบไม่มีประโยชน์ หรือไม่มีอยู่จริง ในตอนแรกนักคณิตศาสตร์คนอื่นๆ จำนวนมากยังไม่ยอมคิดเรื่องจำนวนจินตภาพ เช่น เดส์การตส์ ซึ่งได้เขียนเรื่องดังกล่าวเอาไว้ในตำราของเขา La Géométrie ซึ่งมีความหมายว่าทัศนะเชิงวิจารณ์  อย่างไรก็ดี เดส์การตส์เป็นผู้ใช้ศัพท์คำว่าจำนวนจินตภาพอย่างกว้างขวางในงานตีพิมพ์เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1637 จนในที่สุดจำนวนจินตภาพนี้ได้รับการยอมรับหลังจากงานตีพิมพ์ของ เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ (1707–1783) และ คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ (1777–1855).
หิมะถล่ม

หิมะถล่ม (อังกฤษ: Avalanche) เป็นการถล่มของหิมะปริมาณมหาศาลลงตามความชันของภูเขา หิมะถล่มเป็นภัยธรรมชาติที่ในเขตภูเขาในฤดูหนาว หิมะถล่มขนาดใหญ่สามารถถล่มเป็นระยะทางได้ยาวหลายๆกิโลเมตรและสร้างความเสียหายกับป่า บ้านเรือน ชีวิต หรือ อะไรก็ตามที่อยู่ในแนวการถล่ม ตัวอย่างของหิมะถล่มที่สร้างความเสียหายมากคือที่ เมือง Montroc ประเทศฝรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2542 หิมะราวๆ 300,000 ลูกบาศก์เมตร ถล่มลงมาตามความชันราวๆ 30 องศาของภูเขาจนมีความเร็วถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ภัยหิมะถล่มครั้งนั้นส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 12 คนซึ่งอยู่ในบ้านพักขณะเกิดเหตุ หิมะถล่มได้ฝังบ้านพักด้วยความลึก 5 เมตรด้วยปริมาณหิมะราวๆ 100,000 ตัน