ภีมราว รามชี อามเพฑกร

ประวัติ

ภีมราว รามชี อามเพฑกร หรือดร.เอ็มเบดการ์ เกิดที่เมืองมฮาว จังหวัดภาคกลาง (ปัจจุบันคือรัฐมัธยประเทศ) เป็นบุตรสุดท้องในจำนวน 14 คน ของรามชี มาโลชี สักปาล (มราฐี: रामजी मालोजी सकपाल) กับภริยาชื่อภีมมาไพ (มราฐี: भीमाबाई) พื้นเพครอบครัวมาจากหมู่บ้านอัมพาวดีในอำเภอรัตนคีรี รัฐมหาราษฏระ พวกเขาถูกกดขี่จากสังคมอย่างรุนแรงเพราะเป็นจัณฑาล บรรพบุรุษของอามเพฑกรได้ทำงานให้กับบริษัทอินเดียตะวันออกมานานพอสมควร และพ่อของเขาเคยถูกเกณฑ์เป็นทหารให้กับกองทัพอินเดียในเมืองมฮาว เขาได้สนับสนุนลูกๆของเขาในการผลักดันให้เรียนต่อ
รามชี สักปาล สนับสนุน ให้ลูกของเขาได้เรียนพื้นฐานของศาสนาฮินดู และใช้ตำแหน่งทางทหารของเขาในการ
ให้เรียนที่โรงเรียนรัฐบาล แต่ก็ต้องอดทนกับการกดขี่ของพวกที่วรรณะอื่น 
อามเพฑกรและเด็กที่เป็นจัณฑาลคนอื่นๆ ถูกแยกจากเพื่อน ๆ คนอื่นโดยแม้กระทั่งครูก็ยังรังเกียจความเป็นจัณฑาลในตัวเขา พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เรียนในชั้นเรียนและเมื่อเวลาดื่มน้ำจากคนวรรณะอื่น ก็ต้องอ้าปากให้น้ำกรอกลงมาที่ปาก สร้างความเจ็บช้ำใจแก่อามเพฑกรอย่างมาก
พ่อของเขาได้ลาออกจากกองทัพเมื่อปี ค.ศ. 1894 ครอบครัวเขาย้ายไปที่เมือง ซาร์ตารา สองปีต่อมา นางภีมาไพได้เสียชีวิตลง ป้าของเขาได้เลี้ยงดูและต้องอยู่เพียงห้าคน
อามเพฑกร นามสกุลนี้มาจากหมู่บ้านของบรรพบุรุษ คือ หมู่บ้านอัมพาวดี ครูที่สงสารเขาได้ไปแก้ที่ทะเบียนของโรงเรียน ทำให้ตั้งแต่นั้น คนอื่นก็เข้าใจว่า เขามาจากวรรณะพราหมณ์
พ่อของเขาได้แต่งงานใหม่ในปี ค.ศ. 1898 และย้ายไปที่เมืองบอมเบย์(หรือมุมไบในปัจจุบัน) อามเพฑกรเป็นนักเรียนในวรรณะจัณฑาลคนแรกของโรงเรียน ถึงแม้เขาจะถูกเลือกปฏิบัติ แต่ในปี ค.ศ. 1907 เขาได้รับการยอมรับให้ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยบอมเบย์ เป็นคนในวรรณะจัณฑาลคนแรกที่ได้เข้ามหาวิทยาลัยในอินเดียเอง โดยมีการเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ในหมู่บ้านของเขา
หลังจากครั้งนั้นแล้ว เขาได้พบกับประวัติของพระพุทธเจ้าโดยอาจารย์ กฤษณะ อาจัน คีลูสการ์ หรือ ดาดา คีลูสการ์ นักวิชาการด้านวรรณะ
อามเพฑกรได้แต่งงานกับนางรามาไบที่มาจากเมืองตาโพลี
ปี ค.ศ. 1908 เขาได้รับทุนพระราชทานจากพระราชาสัญจีราวที่3แห่งเมืองพาโรตะ ปี ค.ศ. 1912 เขาได้รับปริญญาทางเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยบอมเบย์ และเตรียมทำงานให้กับเมืองพาโรตะ
ภรรยาของเขาได้กำเนิดบุตรชายคนแรกที่ชื่อว่า ยาชวัน ในปีเดียวกัน เขากลับไปย้ายที่เมืองมุมไบเพื่อเฝ้าดูอาการป่วยของพ่อและพ่อได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913

การเปลี่ยนศาสนา

เนื่องจากเดิมอามเพฑกรเป็นชาวจัณฑาล ภายหลังได้เลิกนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เนื่องจากศาสนาพราหมณ์-ฮินดู มีการใช้ระบอบวรรณะ ถูกคนวรรณะอื่นรังเกียจเดียดฉันท์ ซึ่งเขาเคยเผชิญมากับตนเองตั้งแต่ยังเด็ก เพื่อทำลายความอยุติธรรมนั้น อามเพฑกรจึงได้ปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะที่เมืองนาคปุระ พร้อมกับบุคคลวรรณะศูทรกว่า 500,000 คน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2499 โดยในการนั้นมีพระภิกษุอยู่ในพิธี ร่วมเป็นสักขีพยานด้วย 3 รูป คือ ท่านพระสังฆรัตนเถระ (Ven. M. Sangharatana Thera) พระสัทธราติสสเถระ (Ven. S. Saddratissa Thera) และพระปัญญานันทเถระ (Ven. Pannanand Thera) ในพิธีมีการประดับธงธรรมจักรและสายรุ้งอย่างงดงาม ในพิธีนั้น ผู้ปฏิญาณตนได้กล่าวคำปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะ 
อย่างไรก็ตามในการเปลี่ยนศาสนาครั้งใหญ่ในครั้งนี้ มีทั้งผู้สนับสนุน และคัดค้านเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีผู้นำคำสุนทรพจน์ของอามเพฑกรไปตีพิมพ์เป็นหนังสือ เป็นคำปราศรัยยาว 127 หน้า  ขนาด 8 ยก

สิ่งสืบเนื่อง

แม้อามเพฑกรจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ด้วยความดีความชอบและคุนูปการต่อประเทศ รวมไปถึงบุคคลวรรณะต่ำ กระแสการเปลี่ยนศาสนามาเป็นพุทธศาสนายังคงมีอยู่ โดยชาวพุทธในอินเดีย เมื่อมีการสวดสังฆรัตน์จบแล้ว พวกเขาก็สวดโดยให้อามเพฑกรเป็นสรณะด้วย โดยสวดว่า ภีมพัง สรณัง คัจฉามิ จนถึงทุกวันนี้