google/wiki40b huggingface dataset:
อำเภอบ้านโคก

ภูมิประเทศ

มีบริเวณที่ราบลุ่มอยู่ตอนกลาง ล้อมรอบด้วยภูเขาสลับซับซ้อนทั้งสี่ด้าน โดยมีทิวเขาทางด้านตะวันออกมีความสูงเกินกว่า 700 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลางเป็นแนวพรมแดนกั้นระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาว มีภูเขาที่สำคัญคือ ดอยสูงเม่น สูง 659 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง อยู่ทางด้านตะวันออกของตำบลบ้านโคก ดอยหม่อนกว่าง สูง 711 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง อยู่ทางตอนใต้ของตำบลม่วงเจ็ดต้น บริเวณที่ราบลุ่มน้ำมีความสูงระดับ 400 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลาง เป็นที่ตั้งของชุมชนอำเภอบ้านโคก

ประวัติ

บ้านโคกเป็นชุมชนห่างไกลจากอำเภอฟากท่า ต้องเดินเท้าข้ามภูเขาใช้เวลาในการเดินเท้าประมาณ 2 วัน ไม่มีเจ้าหน้าที่บ้านเมืองเข้ามาตรวจตราดูแลให้การสนับสนุน จะมีเพียงแต่เจ้าหน้าที่ออกตรวจท้องที่เพียงปีละ 1 ครั้งเท่านั้น ต่อมาเกิดกรณีทหารฝรั่งเศสเข้ามาปล้นชิงทรัพย์ระหว่างจังหวัดกับอำเภอ จึงได้จัดกำลังตำรวจตระเวนชายแดนเข้ามาประจำอยู่บ้าง และมีเจ้าหน้าที่ออกตรวจท้องที่บ่อยขึ้น 
ต่อมาได้มีการก่อสร้างอาคารเรียนและตัดถนนในหมู่บ้านเป็นทางเกวียนซึ่งพออาศัยได้ ต่อมาปี พ.ศ. 2507 หน่วยพัฒนาการจังหวัดอุตรดิตถ์ (กรป.กลาง) ได้เข้ามาตั้งหมู่บ้าน (บ้านโคก) เป็นหมู่บ้านตัวอย่าง ได้มีการนำเครื่องจักรกลมาตัดถนน ความเจริญเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามมาเป็นลำดับ กระทรวงมหาดไทยอาศัยอำนาจตามมาตราในพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พุทธศักราช 2457 มาตรา 64 และมาตรา 65 จึงได้แบ่งท้องที่อำเภอฟากท่า จังหวัดอุตรดิตถ์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอขึ้น 1 แห่ง เรียกชื่อว่า กิ่งอำเภอบ้านโคก มีเขตการปกครอง 2 ตำบล คือ ตำบลบ้านโคกและตำบลม่วงเจ็ดต้น มีผลตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 เป็นต้นมา เพื่อประโยชน์แก่ทางราชการและประชาชน จังหวัดอุตรดิตถ์ได้จัดให้มีเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานราชการต่าง ๆ มาปฏิบัติราชการ เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ประชาชนผู้มาติดต่อ และได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอบ้านโคก ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2530

สถานพยาบาล

โรงพยาบาลบ้านโคก 1 แห่ง (ขนาด 30 เตียง เป็นโรงพยาบาลชุมชน)

ภูมิอากาศ

ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมของทุกปี อาจเปลี่ยนแปลงไปบ้างขึ้นกับอิทธิพลมรสุมที่พัดผ่าน ปริมาณฝนตกมากที่สุดประมาณ 208.68 มิลลิเมตร เดือนที่ฝนตกมากที่สุดคือ เดือนพฤษภาคมถึงเดือนกันยายน ฤดูหนาวอากาศหนาวจัด
ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์

ประวัติ

ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนที่สองของ จักราวุฒิ และ กชกร ณัฏฐณิชามีพี่ชายหนึ่งคนชื่อว่า วชิรวิชญ์ และมีน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อว่า ปัณฑารีย์ จบการศึกษาระดับประถมศึกษา-มัธยมศึกษาปีที่สี่ จากโรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย ระดับมัธยมศึกษาปีที่ห้า จากโรงเรียนดาราวิทยาลัย ก่อนจะย้ายเข้ากรุงเทพฯ มาศึกษาต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ที่โรงเรียนศรีวิกรม์ ปัจจุบันศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ ภาควิชาการสื่อสารแบรนด์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากคำชักชวนของ ธนินทร์ ไฝสิงห์ ขณะอายุได้ 17 ปี ทำให้เธอต้องย้ายมาในกรุงเทพฯ รวมถึงต้องเปลี่ยนชื่อเล่นจากใบเฟิร์นเป็นณิชาให้เรียกง่ายขึ้นแทน มีผลงานทางโทรทัศน์ที่ออกอากาศเป็นครั้งแรกคือละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า ในบทบาทรับเชิญตอนจบ จากนั้นก็แสดงละครแอคชันโรแมนติกเรื่อง คิวบิก ในปี พ.ศ. 2557 ก่อนที่จะมารับบทนำครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 ในละครเรื่อง นางอาย
เทมโป

ศัพท์ทางดนตรีในการระบุค่าเทมโป

ในการเล่นดนตรีคลาสสิก มักระบุค่าเทมโปโดยใช้คำศัพท์ภาษาอิตาลี เนื่องจากคีตกวีที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนใหญ่เป็นชาวอิตาลี และใช้คำศัพท์เหล่านี้มาก่อนการระบุด้วยค่า BPM หลังจากมีการคิดค้นเครื่องจับจังหวะ  และยังคงนิยมใช้กันมาจนถึงปัจจุบัน
อะเลคซันดร์ เดมยาเนนโค

อะเลคซันดร์ เซียร์เกเยวิช เดมยาเนนโค (รัสเซีย: Алекса́ндр Серге́евич Демья́ненко) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโรงละครชาวรัสเซีย แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ Veter ในปี 1958 และเป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เรื่องโอเปรัตซียา "อืย" อีดรูกีปรีคลูย์เชนียาชูรีคา ในบท "ชูริก" และภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเขาคือเรื่อง Old Songs of the Main Things 2 ในปี 1997
ยาซูฮิโระ ทาเกโมโตะ

การทำงาน

ทาเกโมโตะเริ่มงานกำกับซีรีส์ครั้งแรกใน ค.ศ. 2003 โดยกำกับซีรีส์ ฟุล เมทัล พานิก? ฟูมฟฟุ และยังกำกับภาคถัดมาคือ เดอะเซกคันด์เรด ในอีกสองปีต่อมา ต่อจากนั้นใน ค.ศ. 2007 เกียวโตแอนิเมชันไล่ยูตากะ ยามาโมโตะออกหลังจากกำกับซีรีส์ ลักกีสตาร์ ได้เพียงสี่ตอน ทาเกโมโตะได้เข้ารับหน้าที่ผู้กำกับซีรีส์แทน นอกจากนี้เขายังกำกับซีรีส์ออริจินัลเน็ตแอนิเมชันในชุด สึซึมิยะ ฮารุฮิ ได้แก่ The Melancholy of Haruhi-chan Suzumiya และ Nyorōn Churuya-san และเป็นผู้กำกับร่วมกับทัตสึยะ อิชิฮาระในฤดูกาลที่ 2 ของซีรีส์นี้ใน ค.ศ. 2009 และภาพยนตร์ การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ อีกด้วย
ค.ศ. 2012 ทาเกโมโตะเป็นผู้กำกับซีรีส์ ปริศนาความทรงจำ ซึ่งสร้างจากนวนิยายสืบสวนชุด "นักสืบแห่งชมรมวรรณกรรมคลาสสิก" แต่งโดยโฮโนบุ โยเนซาวะ โดยมีโชจิ กาโต ผู้แต่งนิยายชุด ฟุล เมทัล พานิก! เป็นผู้เขียนบท สองปีถัดมา ทาเกโมโตะได้กำกับซีรีส์ ปฏิบัติการพลิกวิกฤตสวนสนุก (en) ซึ่งเป็นนิยายอีกเรื่องหนึ่งของโชจิ กาโต

การเสียชีวิต

สี่วันหลังเหตุการณ์การลอบวางเพลิงเกียวโตแอนิเมชัน บิดาของทาเกโมโตะแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อกับทาเกโมโตะได้ และรายงานว่าทาเกโมโตะหายสาบสูญ ก่อนที่ญาติของเขาจะยืนยันว่าทาเกโมโตะได้เสียชีวิตแล้ว
จอห์น รัสคิน

เบื้องต้นและการศึกษา

รัสคินเกิดในลอนดอน และเติบโตในบริเวณทางใต้ของลอนดอน เป็นลูกคนเดียวของผู้นำไวน์เข้าผู้ต่อมาร่วมก่อตั้งบริษัทที่กลายมาเป็น Allied Domecq รัสคินได้รับการศึกษาที่บ้านและต่อมาเข้าศึกษาต่อที่คิงส์คอลเลจ ลอนดอน (King's College London) และไครสต์เชิร์ช ออกซฟอร์ด (Christ Church, Oxford)รัสคินสมัครในฐานะ “gentleman-commoner” ซึ่งเป็นนักเรียนที่ไม่ได้หวังว่าเข้าเรียนทุกสาขาวิชาจนครบคอร์ส การเลือกวิชาของรัสคินก็ไม่มีหลักเกณฑ์และมักจะขาดเรียน แต่กระนั้นรัสคินก็ยังสร้างความประทับใจให้แก่นักวิชาการที่ไครสต์เชิร์ช หลังจากนั้นก็ได้รับ “รางวัลนิวดิเกท” ในการเขียนโคลงกลอนซึ่งเป็นสิ่งแรกที่รัสคินสนใจ แม้ว่าจะป่วยอยู่นานในที่สุดออกซฟอร์ดก็มอบปริญญากิตติมศักดิ์ชั้นสี่แก่รัสคิน

งานเขียนสมัยแรก

งานเขียนแรกเป็นงานที่เขียนเป็นตอนๆ ในนิตยสาร “Architecture Magazine” ระหว่างปี ค.ศ. 1836-1837 โดยใช้ชื่อ “Kata Phusin” (ภาษากรีก “ขึ้นอยู่กับธรรมชาติ”) เรียกว่าเป็น “วรรณคดีแห่งสถาปัตยกรรม” ซึ่งเป็นงานเขียนเกี่ยวกับการศึกษากระท่อม, คฤหาสน์ และที่อยู่อาศัยอื่นๆ ที่เขียนจากพื้นฐานของความคิดเห็นของเวิร์ดสเวิร์ธที่ว่าสิ่งก่อสร้างควรจะคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและควรใช้วัสดุที่มีในท้องถิ่น หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1839 รัสคินก็พิมพ์ใน “Transactions of the Meteorological Society” (หน้า 56-59) ในบทความ “ความเห็นเกี่ยวกับสถานะภาพปัจจุบันของอุตุนิยมวิทยาศาสตร์”
สุริยุปราคา 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2580

ภาพ

ภาพเคลื่อนไหวแนวเส้นทาง
สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 1 (พินบอล)

รูปแบบการเล่น

เป้าหมายของเกมคือการกลายเป็นเจไดสปีริท ที่เข้าถึงสปีริทเลเวล 1 ที่ต้องสู้ผ่านเลเวล ยูธ, ไนท์ และมาสเตอร์ การต่อสู้กับ ดาร์ธ มอล ด้วยดาบแสงในแต่ละเลเวล เพื่อให้ได้ต่อสู้กันตัวต่อตัวต้องสะกดให้ได้คำว่า "J-E-D-I" โดยชนะโหมดต่างๆ ซึ่งเริ่มต้นที่โฮโลโปรเจกต์เตอร์หรือการได้รับการสุ่มตัวอักษรผ่านวิธีการอื่นที่แตกต่างกัน
สมูทที

ประวัติ

ร้านอาหารเพื่อสุขภาพบนชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาเริ่มขายเครื่องดื่มผลไม้ปั่นในปี ค.ศ. 1930 ซึ่งทำตามสูตรในบราซิล ในยุคปี ค.ศ. 1940 หนังสือทำอาหารเวริงตีพิมพ์สูตร "สมูททีกล้วย" และ "สมูททีสับปะรด" คำว่า "สมูทที" ถูกหนังสือ นิตยสาร และหนังสือพิมพ์นำไปใช้เรียกสิ่งที่ได้จากการปั่นสิ่งของในเครื่องปั่น
ผู้อำนวยการสมาคมน้ำผลไม้และสมูทที แดน ติตัส ระบุในหนังสือของสมูทที "The Original Smoothie Book" ว่า "สมูททีที่เป็นที่นิยมในช่วงกลางปี ค.ศ. 1960 เมื่อมีการฟื้นฟูในประเทศสหรัฐอเมริกาในการรับประทานแต่ผัก" เครื่องหมายการค้าแรกของน้ำผลไม้ปั่นอยู่ในกลางปี ​​ค.ศ. 1970 ที่มีชื่อ "สมูททีแคลิฟอร์เนีย" ซึ่งออกวางตลาดโดยบริษัทแคลิฟอร์เนียสมูททีจากพารามัส นิวเจอร์ซีย์ จากปี 1960 และต้นปี 1970 สมูททีเป็นผลไม้ น้ำผลไม้และน้ำแข็งที่หาได้โดยทั่วไป" และในช่วงต้นปี ค.ศ. 1970 นมเย็นถูกนำไปปั่นเพื่อทำเป็น "น้ำผลไม้ปั่น"
เครื่องดื่มปั่นเหล่านี้ถูกนำมาเสิร์ฟที่ร้านอาหารสุขภาพท้องถิ่นและร้านค้าที่ขายอาหารสุขภาพ
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 สตีเฟ่น คูนาว์ ผู้ร่วมก่อตั้งสมูทที คิง เริ่มขายเครื่องดื่มผลไม้ปั่นภายใต้ชื่อ "สมูทที" แต่อย่างไรก็ตาม คูนาว์ยอมรับว่าเขา "ไม่ได้คิดค้นคำว่าสมูทที" แต่เขาระบุว่า คำว่า "สมูทที" "ผลไม้และน้ำผลไม้ถูกคิดค้นโดยพวกฮิปปี" เมื่อย้อนกลับไปในช่วงปลายปี ค.ศ. 1960 และในช่วงปี ค.ศ. 1980 ความนิยมที่เพิ่มขึ้นของการเล่นกีฬาและการออกกำลังกายนำไปสู่​​การตลาดของอาหารเสริมผลิตภัณฑ์และอาหารเพื่อสุขภาพ ในช่วงเวลานั้นเอง บาร์น้ำผลไม้และสมูททีได้เปิดให้บริการ โดยคริสต์ทศวรรษ 2000 "อุตสาหกรรมน้ำผลไม้และอุตสาหกรรมสมูททีมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์"
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 บริษัทที่ทำสมูททีต่าง ๆ อย่างเช่น บูสเตอร์จูซ ใช้โยเกิร์ตแช่แข็ง เพื่อให้สมูททีของพวกเขามีลักษณะหนาด้วยครีม และนมผสมไอศกรีม สมูททีผลไม้หลายชนิดถูกพบเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งตั้งอยู่ตะวันออกกลาง อาหารอินเดียเช่นชาร์แบต (Sharbat) ซึ่งโดยทั่วไปทำจากโยเกิร์ต น้ำผึ้ง และผลไม้สด มะม่วงปั่นแบบดั้งเดิมในประเทศอินเดียเป็นสมูททีสำหรับฤดูร้อน ซึ่งประกอบด้วย มะม่วง น้ำแข็งบด นม และน้ำตาลทราย และนำมาผสมลงในสมูททีหนา ๆ โดยใช้เครื่องปั่น ในขณะที่ในภาคใต้ของอินเดีย สมูททีสับปะรดใส่น้ำแข็งบดและน้ำตาล (ไม่ใส่นม) ซึ่งเป็นที่นิยมมาก สมูททียังสามารถนำมาผสมกับน้ำอัดลมและ/หรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพื่อทำเครื่องดื่มค็อกเทล
ฮัมซะฮ์ อิบน์ อับดุลมุฏฏอลิบ

บิดามารดา

พ่อของฮัมซะฮ์ชื่อว่าอับดุลมุฏฏอลิบ อิบน์ ฮาชิม อิบน์ อับดุลมะนาฟ อิบน์ กุซ็อย จากเผ่ากุเรชในเมืองมักกะฮ์ แม่ของชื่อว่า ฮาละฮ์ บินต์ วะฮับ จากกลุ่มบนูซุครอของเผ่ากุเรช 
ฮัมซะฮ์แก่กว่ามุฮัมหมัด 4 ปี แต่ซุบัยร์แย้งในฮะดีษว่า "ตุวัยบะฮได้เลื้ยงดูทั้งฮัมซะฮ์และมุฮัมหมัด" อิบน์ ซัยยิด จึงสรุปว่าฮัมซะฮ์แก่กว่ามุฮัมหมัดแค่ 2 ปี โดยหลังจากนั้นเขาพูดว่า "มีแต่พระองค์เท่านั้นที่รู้" อิบน์ ฮะญัร บันทึกว่า: "ฮัมซะฮ์เกิดก่อนมูฮัมหมัดประมาณ 2 - 4 ปี"
ฮัมซะฮ์มีความสามารถในการต่อสู้, ยิงธนู และศึกสงคราม

เข้ารับอิสลาม

เขาเข้ารับอิสลามในช่วงปลายปี 615 หรือต้นปี 616 ในขณะที่เขากลับมาจากการล่าสัตว์ในทะเลทราย แล้วเขาได้คนบอกว่าอบูญะฮัลได้ "ทำร้ายและต่อว่าท่านศาสดา" "ต่อว่าศาสนาของท่านและพยายามทำให้ท่านขายหน้า" แต่มุฮัมหมัดก็ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น ฮัมซะฮ์จึง "รู้สึกแค้น" และ "รีบไปหาอบูญะฮัล"ที่กะอ์บะฮ์ ขณะที่อบูญะฮัลกำลังนั่งอยู่กับผู้อาวุโส เขาจึงชกอบูญะฮัลด้วยธนูของเขา แล้วพูดว่า "เจ้าจะทำร้ายเขามั้ย ถ้าฉันอยู่ในศาสนาของเขาและพูดเหมือนอย่างที่เขาพูดล่ะ? ชกฉันสิถ้าเจ้ากล้า!" คนข้าง ๆ อบูญะฮัลพยายามจะช่วยเขา แต่อบูญะฮัลพูดว่า "ปล่อยให้อบูอุมารา [ฮัมซะฮ์] อยู่คนเดียวเถอะ ขอสาบานต่อพระเจ้า ข้าได้ดูถูกหลานชายของเขาอย่างมาก" หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ฮัมซะฮ์ได้เข้าไปในบ้านอัล-อัรกอมและเข้าอิสลาม

ครั้งแรก

มุฮัมหมัดได้ส่งฮัมซะฮ์พร้อมกับคนขี่ม้า 30 คนไปที่อ่าวแถวแคว้นญุฮัยนะฮ์เพื่อหยุดคารวานชาวกุเรชที่กลับจากซีเรีย ฮัมซะฮ์ได้พบอบูญะฮัลที่กำลังคุมกองคารวานพร้อมกับคนขี่ม้า 300 คนที่ชายหาด มัจดี อิบน์ อัมร์ อัล-ญุฮัยมีได้พูดแทรกว่า "สำหรับเขาคือสันติภาพทั้งคู่" และทั้งสองกลุ่มจึงแยกจากกันโดยไม่มีการต่อสู้ใด ๆ ทั้งสิ้น

เสียชีวิต

ฮัมซะฮ์พลีชีพในสงครามอุฮุดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ.625 (3 เชาวาล ฮ.ศ.3) ขณะที่มีอายุ 59 ปี (จันทรคติ)
ฮัมซะฮ์ถูกฆ่าโดยวะฮ์ชี อิบน์ ฮัรบ์ทาสชาวอบิสสิเนียของฮินด์ บินต์ อุตบะฮ์ภายใต้สัญญาว่าเขาจะเป็นอิสระถ้าเขาฆ่าฮัมซะฮ์ได้ เนื่องจากเธอแค้นที่ฮัมซะฮ์ฆ่าลุงของเธอที่สงครามบะดัร 
หลังจากนั้นวะฮ์ชีได้เปิดท้องและนำตับให้ฮินด์ บินต์ อุตบะฮ์ และเธอเคี้ยวตับของเขาแล้วคายทิ้ง "จากนั้นเธอทำลายร่างกายของฮัมซะฮ์โดยนำบางส่วนจากร่างกายมาทำสร้อยข้อเท้า, สร้อยคอ และจี้ แล้วนำมันกลับไปที่มักกะฮ์"
มุฮัมหมัดได้กล่าวว่า "ฉันเห็นมลาอิกะฮ์ (เทวทูต) กำลังอาบน้ำให้ฮัมซะฮ์ในสวรรค์"
พระเทพศาสนาภิบาล (แย้ม กิตฺตินฺธโร)

ประวัติ

พระเทพศาสนาภิบาล เดิมชื่อ แย้ม อินทร์กรุงเก่า เป็นบุตรของนายหยวก อินทร์กรุงเก่า และนางทวี ศรีบุญรอด เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ที่ บ้านคลองรางไทร ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ขณะมีอายุได้ 12 ปี ณ วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม โดยมีพระปัญญาวิมลมุนี (ปัญญา อินฺทปญฺโญ) วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาเมื่ออายุได้ 21 ปี จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดไร่ขิง เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2519 โดยมีพระปฐมนคราภิรักษ์ (ชุณห์ กิตฺติวณฺโณ) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม วัดวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูไพศาลคณารักษ์ (ปราณี อินฺทวํโส) ปัจจุบันดำรงสมณศักดิ์ที่ พระพิมลสมณคุณ ที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภอสามพราน วัดไร่ขิง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูอุปจิตบุญวัฒน์ (บุญธรรม จารุวณฺโณ) วัดบางเลน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า "กิตฺตินฺธโร"
แกนดัล์ฟ

ประวัติ

แกนดัล์ฟแต่เดิมเป็นเทพไมอาในสังกัดของเทพมานเว แต่มักไปศึกษาอยู่กับเทพีนิเอนนา ผู้ครองความเมตตา อยู่เป็นนิจ เขาได้รับเลือกจากเทพมานเวให้เป็นหนึ่งในคณะอิสทาริ เดินทางมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธในช่วงยุคที่สาม เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่เหล่าเอลฟ์และมนุษย์ เมื่อมาถึงมิดเดิ้ลเอิร์ธ แกนดัล์ฟได้พบกับเคียร์ดัน นายนาวากรแห่งเมืองท่าเกรย์เฮเวนส์ เคียร์ดันได้มอบแหวนนาร์ย่าแก่เขา โดยกล่าวว่า แกนดัล์ฟจะต้องเหนื่อยหนักหนาในภารกิจนี้ ซึ่งแหวนแห่งไฟอาจช่วยบรรเทาภาระของเขาได้
แกนดัล์ฟไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง เขามักเดินทางไปพบปะผองชนต่างๆ ที่โน่นที่นี่อยู่เสมอ และเนื่องจากเขาสวมเสื้อคลุมสีเทา พวกเอลฟ์จึงเรียกเขาว่า มิธรันเดียร์ ซึ่งหมายถึง ผู้พเนจรในชุดเทา แกนดัล์ฟได้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสภาขาว และได้เป็นเพื่อนสนิทกับอารากอร์น หัวหน้าชาวดูเนไดน์ ในระหว่างการสืบหาแหวนเอก แกนดัล์ฟได้รู้จักกับบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เศรษฐีชาวฮอบบิทผู้รักการผจญภัย เรื่องราวของแกนดัล์ฟกับบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ มีเล่าอยู่ในนิยายเรื่อง เดอะ ฮอบบิท
เวลาผ่านไปอีกหลายปีกว่าแกนดัล์ฟจะรู้ว่า บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ได้แหวนเอกมาไว้ในครอบครองด้วยความบังเอิญในระหว่างการผจญภัยครั้งนั้น และได้มอบแหวนพร้อมกับมรดกทั้งหมดให้กับทายาท คือ โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ แกนดัล์ฟสั่งให้โฟรโดไปพบกับตนที่เมืองบรี เพื่อเดินทางต่อไปยังริเวนเดลล์ เพื่อปรึกษากับลอร์ดเอลรอนด์ เอลฟ์ชั้นผู้ใหญ่ แต่ขณะนั้นพวกภูตแหวน สมุนของเซารอน รู้เรื่องทั้งหมดและกำลังออกตามล่าแหวนเอกเช่นกัน โฟรโดถูกวิชคิงทำร้ายบาดเจ็บสาหัส แต่ด้วยความช่วยเหลือของอารากอร์นกับพวกเอลฟ์ จึงพาโฟรโดและคณะมาถึงริเวนเดลล์ได้
ในที่ประชุมของเอลรอนด์ ทุกเผ่าพันธุ์บนมิดเดิ้ลเอิร์ธมาประชุมกันและลงมติให้คณะพันธมิตรแห่งแหวนนำแหวนเอกไปทำลายที่ภูมรณะหรือเมาท์ดูม อันเป็นแหล่งกำเนิดของแหวน ระหว่างการเดินทางผ่านเหมืองมอเรีย แกนดัล์ฟต่อสู้กับบัลร็อกจนตกลงไปในปล่องเหว คณะพันธมิตรจึงต้องเดินทางต่อโดยไม่มีแกนดัล์ฟ
แต่แกนดัล์ฟฟื้นคืนชีพหลังการต่อสู้ครั้งนั้น เพราะปวงเทพยังต้องใช้เขาให้อยู่ช่วยเหลือชาวมิดเดิ้ลเอิร์ธต่อไป แกนดัล์ฟฟื้นคืนชีพมาพร้อมกับพลังอำนาจที่เพิ่มมากขึ้น และได้กลายเป็นพ่อมดขาว แทนที่ซารูมาน
แกนดัล์ฟกลับมาพบกับคณะพันธมิตรแห่งแหวนอีกครั้งในป่าฟังกอร์น โดยได้พบกับอารากอร์น เลโกลัส และกิมลี หลังจากนั้นได้ติดตามไปพบเมอร์รี่และปิ๊ปปิ้น ที่ออร์ธังก์ แล้วชักนำให้ชาวมนุษย์แห่งโรฮันกับกอนดอร์หาญกล้าต่อต้านกองทัพของเซารอนที่ยกมาโจมตี ขณะที่โฟรโดกับแซม ต้องเดินทางไปทำลายแหวนเพียงลำพังโดยไม่รู้ชะตากรรม
ในปีที่สาม ของยุคที่สี่ หลังเสร็จศึกกับเซารอน แกนดัล์ฟเดินทางกลับไปยังทวีปอามัน พร้อมกับเอลรอนด์ กาลาเดรียล บิลโบ และโฟรโด
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ประวัติ

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันอุดมศึกษาด้านการสาธารณสุขแห่งแรกของประเทศไทย โดยได้รับการสถาปนาเป็นคณะสังกัดมหาวิทยาลัยมหิดลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2491 ซึ่งในขณะนั้น ยังคงใช้ชื่อว่า "คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์"  คณะสาธารณสุขศาสตร์ได้ร่วมมือกับองค์การระหว่างประเทศ ต่าง ๆ เช่น SEMEO – Trop.Med., องค์การอนามัยโลก, UNICEF., และ ธนาคารโลก ฯลฯ และเปิดหลักสูตรระดับปริญญาโท (นานาชาติ) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 ทางคณะมีบทบาทในการศึกษาวิจัยเพื่อใช้ในการพัฒนาประเทศ นอกจากนี้ ยังให้ความช่วยเหลือทางวิชาการแก่มิตรประเทศในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิคด้านการวางแผนพัฒนาสาธารณสุขอีกด้วย

สีประจำคณะสาธารณสุขศาสตร์

ใช้สีชมพูอมส้ม (Salmon Pink) เป็นสีประจำคณะสาธารณสุขศาสตร์ โดยที่เป็นสีสากล

ต้นไม้ประจำคณะสาธารณสุขศาสตร์

ต้นราชพฤกษ์เป็นต้นไม้สัญลักษณ์ประจำคณะสาธารณสุขศาสตร์ มีชื่อทางพฤกษศาสตร์ว่า Cassia fistula Linn และ มีชื่ออื่น ๆ หลายชื่อ เช่น คูน ลมแล้ง กุเพยะ (ภาษากะเหรี่ยงกาญจนบุรี) ต้นราชพฤกษ์เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ใบเป็นใบประกอบ มีดอกสีเหลืองห้อยระย้าเป็นช่อยาว ดอกจะบานจากโคนไปหาปลายช่อ ออกดอกเหลืองอร่ามสดใส บานสะพรั่งพร้อมกันทั้งต้นจนเกือบมองไม่เห็นส่วนใบ ช่วยให้บรรยากาศและทัศนียภาพ ดูสวยงาม สดใส มีชีวิตชีวามากขึ้น ท่ามกลางความร้อนระอุ ทุรกันดาร และแห้งแล้งในฤดูร้อน จะพบเห็นได้ทั่วทั้งประเทศ
วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2544 รัฐบาลไทยได้ประกาศ ดอกราชพฤกษ์ หรือดอกลมแล้งเป็นดอกไม้ประจำชาติไทย ดอกสีเหลือง เป็นสีสัญลักษณ์พุทธศาสนา และเป็นสีวันพระราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ต้นราชพฤกษ์ สื่อความหมายถึง ชาวสาธารณสุข ที่ได้รุกเข้าไปในถิ่นแดนไกล ทุรกันดารทั่วทุกหัวระแหงของประเทศ เพื่อปฏิบัติภารกิจสาธารณสุขตามรอยพระบาท “พระบิดาแห่งการสาธารณสุขไทย” ดังเนื้อร้องในเพลง “วันสีเหลือง” ของคณะสาธารณสุขศาสตร์ ตอนหนึ่งที่ว่า “มุ่งออกไป ณ ถิ่นแดนไกล ทุรกันดาร ป้องกันทุกข์ เพราะโรคภัยชุก เรารุกมิวาง บำรุงเสริมความสุข เพิ่มพูน ในทุก ๆ ทาง มีใจรักกว้างขวาง ในหมู่ประชาชาวไทย”
อะแทกออลอะราวด์

ประวัติ

สมาชิกในตอนแรกของวงมีด้วยกัน 6 คน ได้แก่ นิชิจิมะ ทาคาฮิโระ, อุราตะ นาโอยะ, ซุเอโยชิ ชูตะ, อาตาเอะ ชินจิโร่, ฮิดากะ มิตสึฮิโระ และ อุโนะ มิซาโกะ หลังจากนั้นได้เพิ่มสมาชิกสาวมาอีก 2 คน คือ อิโตะ จิอากิ และ โกะโตะ ยูคาริ
ในเดือนมิถุนายน ปี 2007 Avex ตัดสินใจประกาศว่าโกะโต ยูคาริต้องออกจากวง เนื่องจากปัญหาทางด้านสุขภาพ
ในเดือนมีนาคม ปี 2017 อิโตะ จิอากิ ได้ประกาศขอถอนตัวจากวง เนื่องจากการวิวาห์และการตั้งครรภ์
เอสเนเจอร์

ประวัติ

บริษัทศรีไทยซุปเปอร์แวร์จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2506 โดยสุมิตร เลิศสุมิตรกุล เริ่มแรกเป็นเพียงอุตสหกรรมภายในครอบครัว ใช้ชื่อว่า "ห้างหุ้นส่วนจำกัดศรีไทยพลาสติก" ผลิตสินค้าเครื่องใช้ในครัวเรือน เช่น กะละมัง ถังน้ำ และของเล่นเด็ก เป็นต้น ต่อมา ได้ขยายการผลิตสินค้าพลาสติก ตลอดจนสินค้าเมลามีนภายใต้เครื่องหมายการค้า "ซุปเปอร์แวร์ ตรานกแพนกวิน" และได้ขยายการส่งออกไปมากกว่า 108 ประเทศ และเป็นเมลามีน รายใหญ่ที่สุดของโลก ยอดขาย หมื่นล้าน ซึ่งมีโรงงานที่ นิคมสุรนารี จังหวัดนครราชสีมา เป็นโรงงานใหญ่ที่สุด และบริษัท ศรีไทยชุปเปอร์แวร์ จำกัด (มหาชน)มีโรงงานในประเทศหลายแห่งด้วยกัน เช่น บางปู, อมตะนคร, สุขสวัสดิ์ และโคราช และในต่างประเทศ ประเทศได้แก่ จีน เวียดนาม เอเนเจอร์ ได้เปิดทำการในระบบ MLM แบบการตลาดหลายชั้น มา ตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2553 ไม่ถึงหนึ่งปี ได้เปิดสาขา ที่ประเทศพม่า และลาวเป็นประเทศที่สอง และประเทศกัมพูชา ในลำดับต่อไป

ความหมาย

Snatur ที่ประกอบด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษ 6 ตัว แต่ละตัวมีความหมายดังนี้
S Safety มีความปลอดภัยทั้งผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม
N Nature เน้นการคัดสรรวัตถุดิบจากธรรมชาติ
A Achievement ใช้แล้วเห็นผลในระยะเวลาที่เหมาะสม
T Technology มีมาตรฐานด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยี
U Uncompromisingness มีความมั่นคงต่อคุณภาพและมาตรฐาน
R Responsibility มีความรับผิดชอบต่อสมาชิกและผู้บริโภค

โลโก้

โลโก้ของเอสเนเจอร์ประกอบไปด้วยลักษณะที่ตัวอักษร "S" ตัวสีแดง ตัวอักษร "Natur" พร้อมทั้งขีดเส้นใต้สีเขียว และยังมีประโยคที่มีตัวอักษรขนาดเล็กสีดำเขียนว่า "start the day with" แล้วตามด้วยตัวอีกษร "natur" สีเขียว ที่อยู่บนพื้นหลังสีขาว ถูกนำมาใช้ตั้งแต่เมื่อ พ.ศ. 2551
องเนอชองช์ปา

ข้อมูลอัลบั้ม

เพลงนี้รวบรวมเพลงอันดับ 1 อย่าง "ปูร์เกอตูแมมอองกอร์","เชอเซปา" และ "ซูเลอวอง" รวมถึงเพลงอื่นๆ นอกจากนี้ยังได้บรรจุเพลงที่หาฟังยากอย่าง "มานูแวล-ฟรองซ์" (จากภาพยนตร์ พ.ศ. 2547 เรื่อง "นูแวล-ฟรองซ์ ") , "ปลูโอเกอมัว" (เพลงฝรั่งเศสดัดแปลงมาจากเพลงของเจนิเฟอร์ รัช "ไฮเออกราวด์") และเพลงอื่นๆที่เซลีนบันทึกเสียงในช่วงเริ่มต้นของอาชีพของเธอ (เริ่มต้นด้วยซิงเกิลแรก "เซอเนเตเกิงแรฟว์" ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2524) องเนอชองช์ปา ยังรวมถึงเพลงใหม่ "เชอเนอวูอูบลีปา", "ตูเลเซอเกร" (จากภาพยนตร์เรื่อง "Asterix and the Vikings") และ "ไอบีลีฟอินยู (เชอกรัวซองตัว)" (ร้องกับอิล ดิโว่) เพลงส่วนมากในอัลบั้มนี้คือผลงานการประพันธ์ของ Eddy Marnay, ลุก ปลามงดง, ชอง-ชาก โกลด์แมน, เอริก บองซี และ ชาก เวอเนอรูโซ
องเนอชองช์ปา ออกจำหน่ายมีหลายฉบับทั่วโลก บางฉบับมีเสริมดีวีดี 30 นาทีถึงการสัมภาษณ์และมิวสิกวิดีโอ "เชอเนอวูอูบลีปา" โดยทั่วไปจะวางจำหน่ายรูปแบบซีดี 2 แผ่น และอาจมีเสริมดีวีดีในบางฉบับ วางจำหน่ายเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 (ในเพลงต่างๆกันที่อเมริกาหรือ และยุโรปกับเอเชีย) ฉบับกล่องยาว (ซีดี 3 แผ่น และดีวีดี 1 แผ่น) ออกจำหน่ายเมื่อท้ายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 และในฉบับสุดท้าย ซีดี 1 แผ่นวางจำหน่ายเมื่อเดือนมีนาคม - เมษายน พ.ศ. 2549 อัลบั้มนี้ไม่ได้วางจำหน่ายในออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์  
เซลีน ดิออนเยือนฝรั่งเศสเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 (กลับมาหลังไม่ได้มาเยือนกว่า 3 ปี) เพื่อสนับสนุนยอดขายอัลบั้มของเธอ และเข้าร่วมรายการโทรทัศน์มากมาย 
เซลีนยังบันทึกเสียงเพลง "ตูเลเซอเกร" ในฉบับภาษาอังกฤษในชื่อว่า "เล็ตยัวฮาร์ตดีไซด์" ซึ่งบรรจุในซิงเกิลนี้ในด้านบีไซด์ 
อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายพร้อมดีวีดีรวมมิวสิกวิดีโอ วางจำหน่ายเมื่อวันที่21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ประกอบด้วยมิวสิกวิดีโอเพลงภาษาฝรั่งเศส และส่วนพิเศษอื่นๆ อาทิ คอนเสิร์ตของเซลีนในคอนเสิร์ตทัวร์เดอ "ไลฟ์อาปารี" และเบื้องหลังการบันทึกเสียงอัลบั้ม ซีลซูฟฟีเซแดมเม เป็นต้น
เซลีนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในสาขานักร้องหญิงแห่งปี และเพลงแห่งปี "เชอเนอวูอูบลีปา" ในงานประกาศรางวัลเฟลิกซ์ ปี พ.ศ. 2549

ความสำเร็จในชาร์ต

องเนอชองช์ปา เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ประสพความสำเร็จในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส อันดับ 1 ในฝรั่งเศสกว่า 7 สัปดาห์, ในเบลเยี่ยมวอลโลนีและควิเบกกว่า 3 สัปดาห์, ขึ้นอันดับที่ 2 ในแคนาดา และสวิตเซอร์แลนด์ รวมไปถึงชาร์ตยูไนเต็ดเวิลด์ที่อันดับที่ 9 
ยอดขายอัลบั้มนี้มากกว่า 1.5 ล้านแผ่นทั่วโลก องเนอชองช์ปาอยู่ในชาร์ตฝรั่งเศสมากกว่า 1 ปี และรับรอง 3× พลาตตินัม สำหรับยอดขายกว่า 6 แสนแผ่น (108,687 แผ่นในสัปดาห์แรก) และได้รับการรับรอง 3× พลาตตินัมในแคนาดา สำหรับยอดขาย 150,000 แผ่น (34,000 แผ่นในสัปดาห์แรก) , พลาตตินัมในเบลเยี่ยม  (50,000 แผ่น) และโกลด์ในสวิตเซอร์แลนด์ (20,000 แผ่น) อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ขายดีอันดับที่ 7 ในฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2548, อันดับที่ 1 ในควิเบก และอันดับที่ 4 ในเบลเยี่ยมวอลโลนีในปีเดียวกันนี้
ซิงเกิลแรก "เชอเนอวูอูบลีปา" ขึ้นอันดับที่ 2 ในฝรั่งเศส และได้รับการรับรองซิลเวอร์ "ตูเลเซอเกร" อันดับสูงสุดที่ 20 และ "ไอบีลีฟอินยู" อันดับที่ 30 และปล่อยที่อเมริกาในแบบซิงเกิลวิทยุ และขึ้นสู่อันดับที่ 31 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัยยอดนิยม
เรือหลวงอ่างทอง

ประวัติ

เรือหลวงอ่างทองหมายเลข 791 เป็นเรือหลวงอ่างทองลำที่ 3 ของไทย ซึ่งเรือหลวงอ่างทองลำแรกนั้น เดิมทีคือเรือพระที่นั่งมหาจักรีลำที่สอง และเรือหลวงอ่างทองลำที่สอง (711) คือเรือ USS LST-924 ของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา
โครงการจัดหาเรือหลวงอ่างทองเข้าประจำการ เป็นไปตามแผนพัฒนากองทัพในระยะ 9 ปี โดยได้มีการลงนามในสัญญาจ้าง เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2551 โดย พลเรือเอก สถิรพันธุ์ เกยานนท์ ผู้บัญชาการทหารเรือในขณะนั้น เป็นผู้ลงนามในสัญญาจ้าง โดยกระทรวงกลาโหมได้อนุมัติให้กองทัพเรือจ้างสร้างเรือยกพลขึ้นบก เป็นเงิน 4,944 ล้านบาท

ภารกิจ

เรือหลวงอ่างทองนั้นได้ต่อขึ้นมาด้วยวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในภารกิจช่วยเหลือประชาชน การบรรเทาสาธารณภัย ค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเล การปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก และ การขนส่งลำเลียงทางทะเล เป็นเรือบัญชาการและฐานปฏิบัติการในทะเล
พ.ศ. 2560 ได้ทำภารกิจช่วยเหลือประชาชน การบรรเทาสาธารณภัยทางภาคใต้ของประเทศไทยจากเหตุอุทกภัย
นั่งร้าน

มาตรฐานบังคับกระทรวงมหาดไทย

ประกาศกระทรวงมหาดไทยฉบับนี้ ได้กำหนดสาระในเรื่อง การออกแบบนั่งร้าน การสร้างนั่งร้าน การใช้นั่งร้าน นั่งร้านมาตรฐาน การคุ้มครอง ความปลอดภัย มาตรฐานเกี่ยวกับอุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัย โดยมีสาระสำคัญดังนี้ 
การทำงานสูงเกิน 2 เมตรขึ้นไป ต้องสร้างนั่งร้าน 
กรณีไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดแบบ นั่งร้านมาตรฐาน ต้องจัดให้มีวิศวกรเป็น ผู้ออกแบบ และกำหนด รายละเอียดนั่งร้าน 
กรณีที่มีการใช้ลิฟท์ขนส่งวัสดุชั่วคราว ห้ามยึดโยงหอลิฟท์กับนั่งร้าน และต้องป้องกัน การกระแทกนั่งร้านระหว่างขนวัสดุขึ้น-ลง 
พื้นนั่งร้านต้องมีความกว้างไม่น้อยกว่า 35 เซนติเมตร 
ต้องทำราวกันตกสูงจากพื้นนั่งร้าน 0.90-1.10 เมตร โดยรอบๆ นอกนั่งร้าน 
ต้องจัดทำบันไดเพื่อใช้ขึ้น-ลงในนั่งร้าน 
ต้องจัดผ้าใบหรือวัสดุอื่นปิดคลุมโดยรอบๆ นอกนั่งร้าน 
ต้องมีแผงไม้หรือผ้าใบปิดคลุมส่วนที่กำหนดเป็นช่องทางเดินใต้นั่งร้าน 
กรณีมีการทำงานหลายๆ ชั้นพร้อมกัน ต้องจัดสิ่งป้องกันอันตรายต่อผู้ที่ทำงาน ในขั้นถัดลงไป 
กรณีพื้นนั่งร้านลื่นหรือมีพายุฝน ห้ามลูกจ้างทำงานบนนั่งร้าน 
กรณีติดตั้งนั่งร้านใกล้สายไฟที่ไม่มีฉนวนหุ้ม หรืออุปกรณ์ไฟฟ้า ต้องให้ดำเนินการ จัดให้มีการหุ้มฉนวนที่เหมาะสม 
ต้องจัดอุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลให้ลูกจ้างสวมใส่ตามประเภท ของงานตลอดเวลาการทำงาน
โดฮา

กีฬา

โดฮาเคยเป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2006 และเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก ครั้งที่ 3 และวางแผนเป็นเจ้าภาพการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2011 แต่ได้ถูกยกเลิกไป