google/wiki40b huggingface dataset:
วิญญาณ

วิญญาณ (อังกฤษ: soul; สันสกฤต: जीव) ในทางปรัชญาหมายถึงสิ่งซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสารัตถะของชีวิตมนุษย์ อาจรวมถึงสิ่งมีชีวิตประเภทอื่น ๆ ด้วย วิญญาณเป็นสิ่งที่ไม่เน่าเปื่อย เป็นอมตะ ศาสนาอับราฮัมเชื่อว่าเฉพาะมนุษย์เท่านั้นที่มีวิญญาณ มนุษย์จึงเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวที่ไม่ตาย (ในส่วนวิญญาณ) และอาจไปรวมกับพระเป็นเจ้าได้ ขณะที่ศาสนาอื่น ๆ บางศาสนา เช่น ศาสนาเชนเชื่อว่าไม่เฉพาะมนุษย์แต่สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตมีวิญญาณ ส่วนลัทธิวิญญาณนิยมเชื่อว่าทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต (เช่น แม่น้ำ ภูเขา) ล้วนมีวิญญาณทั้งสิ้น บางลัทธิเชื่อว่าโลกก็มีวิญญาณเรียกว่าวิญญาณโลก หรืออาตมันในศาสนาฮินดู
คำว่าวิญญาณ มักมีความหมายแนวเดียวกับจิต สปิริต และตัวตน
วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี

หลักสูตรที่สอน

วิทยาลัยบริหารธุรกิจและการท่องเที่ยวอุดรธานี ได้จัดการเรียนการสอนโดยใช้หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ พ.ศ. 2545

ปรับปรุง พ.ศ. 2546 และหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง พ.ศ. 2546 โดยดำเนินการเปิดสอน รวมทั้งสิ้น 2 หลักสูตร ได้แก่
1.หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
ประเภทวิชาพาณิชยกรรม

1. สาขางานการบัญชี

2. สาขางานการขาย

3.สาขางานคอมพิวเตอร์ธุรกิจ

4.สาขางานธุรกิจค้าปลีก
ประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว

1. สาขางานการโรงแรม (ระบบปกติ และ ระบบเทียบโอนประสบการณ์)

2.สาขางานการท่องเที่ยว
2.หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ

1.สาขาวิชาการบัญชี

2.สาขาวิชาการตลาด

3.สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ

4.สาขาวิชาการจัดการธุรกิจค้าปลีก
ประเภทวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว

1.สาขาวิชาการโรงแรมและการบริการ

2.สาขาวิชาการจัดการธุรกิจท่องเที่ยว
นิติรัฐ

นิติรัฐ (เยอรมัน: Rechtsstaat) เป็นถ้อยคำที่ใช้กันในประเทศที่ใช้ระบบ ประมวลกฎหมาย ซึ่งถือกำเนิดในยุโรปภาคพื้นทวีป โดยมีกฎหมายโรมัน Jus Civileเป็นแม่แบบ หมายถึงการบริหารปกครองรัฐหรือสังคมซึ่งถือกฎหมายเป็นใหญ่ เป็น "การปกครอง" โดยกฎหมาย มิใช่แล้วแต่อำเภอใจของผู้ใช้อำนาจหรือ "ผู้ปกครอง" สามารถตรวจสอบผู้ใช้อำนาจได้ โดยภายหลังแปรเปลี่ยนเป็นกฎหมายมหาชน ส่วนประเทศที่ใช้ระบบกฎหมายคอมมอนลอว์ ซึ่งมีประเทศอังกฤษเป็นแม่แบบนั้นจะอ้างถึง "หลักนิติธรรม" หรือ Rule of Law ซึ่งโดยสรุปก็มีความหมายแบบเดียวกันนั่นคือ ถือกฎหมายเป็นใหญ่ในการบริหารจัดการรัฐ
ชาวกาตาลา

ภูมิศาสตร์

ชาวกาตาลาส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในกาตาลุญญา ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองในสเปน ผู้พูดภาษากาตาลาจำนวนไม่น้อยกว่า 100,000 คนอาศัยอยู่ในเขตเปอีกาตาล็อง (pays catalan) ในฝรั่งเศส มีชาวกาตาลา ซึ่งมีจำนวนไม่ทราบอย่างแน่ชัด ได้อพยพย้ายถิ่นฐานไปยังประเทศต่าง ๆ ที่เคยที่อยู่ภายใต้จักรวรรดิสเปน เช่น กลุ่มประเทศลาตินอเมริกา และ ฟิลิปปินส์ เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการย้ายถิ่นฐานออกจากกาตาลุญญาไปยังประเทศอื่น ๆ ภายหลังช่วงสงครามกลางเมืองสเปนอีกด้วย

ภาษา

ภาษากาตาลาเป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์ ภาษาที่อยู่ในกลุ่มภาษาโรมานซ์อื่นที่มีความใกล้เคียงกับภาษากาตาลามากที่สุด คือ ภาษาออกซิตัน ซึ่งทั้งสองภาษานี้ มีไวยากรณ์และคำศัพท์คล้ายคลึงกับภาษาภาษาโรมานซ์ตะวันตกอื่น ๆ เช่น ภาษาสเปน ภาษาฝรั่งเศส ภาษาโปรตุเกส และ ภาษาอารากอน ภาษากาตาลา สามารถแบ่งออกเป็นสำเนียงต่าง ๆ โดยสำเนียงที่มีผู้พูดมากที่สุดคือ กาตาลากลาง (català central)
ผู้พูดภาษากาตาลา มีมากกว่า 9.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) โดย 5.9 ล้านคนอาศัยอยู่ในกาตาลุญญา ซึ่งภายในกาตาลุญญา ผู้พูดกาตาลาส่วนใหญ่ สามารถพูดได้สองภาษา โดยผู้ที่อาศัยอยู่ในสเปนมักพูดภาษาสเปนเป็นอีกภาษาหนึ่ง ส่วนผู้ที่อาศัยอยู่ในฝรั่งเศส มักพูดภาษาฝรั่งเศสและภาษากาตาลา
เมื่อเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 2005, .cat ซึ่งเป็น โดเมนระดับบนสุดที่ใช้ภาษากาตาลาเป็นภาษาหลัก ได้รับการอนุมัติให้เป็นโดเมนของเว็บเพจที่ใช้ภาษากาตาลา เพื่อเป็นการส่งเสริมการใช้ภาษากาตาลาในโลกออนไลน์ให้มากขึ้น

การนุ่งห่มตามประเพณี

ปัจจุบัน เครื่องแต่งกายตามประเพณีกาตาลา มักสวมใส่ในงานเฉลิมฉลองต่าง ๆ เท่านั้น ประกอบด้วย หมวกบาร์ราตินา (barretina) (หมวกยาว รูปทรงคล้ายคลึงกับหมวกนอน ทำจากขนสัตว์ โดยมากจะเป็นสีแดงหรือสีม่วง) และฟาชา (faixa) (ผ้าพันเอว หรือเข็มขัด) ซึ่งทั้งสองมักสวมใส่โดยผู้ชาย ส่วนผู้หญิงมักสวมใส่เร็ต (ret) (ผ้าคลุมผม) รองเท้าที่สวมใส่ควบคู่ เรียกว่า อัสปาร์แด็ญญา (espardenya)
เคเอฟซี

ประวัติ

ร้านแรกของเคเอฟซีเปิดเมื่อปี พ.ศ. 2482 โดยผู้พันฮาร์แลนด์ เดวิด แซนเดอส์ ที่สถานีบริการน้ำมันเชื้อเพลิงในเมืองคอร์บิน รัฐเคนทักกี  และเปิดร้านสัมปทานสาขาแรกเมื่อ พ.ศ. 2495 ในภายหลังเมื่อกิจการได้รับความนิยม ผู้พันแซนเดอส์จึงขายกิจการให้กับกลุ่มนักลงทุนอื่นในปี พ.ศ. 2505 ด้วยมูลค่า 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในภายหลังแบรนด์เคเอฟซีถูกซื้อกิจการโดยกลุ่มบริษัทเป๊ปซี่โค ซึ่งได้แยกธุรกิจเกี่ยวกับอาหารออกมาเป็นบริษัทไทรคอน ก่อนจะเปลี่ยนชื่อมาเป็น ยัม! แบรนด์ส อิงค์ ในปัจจุบัน

ชื่อ

เคเอฟซีได้เปลี่ยนจากชื่อเต็ม "เคนทักกีฟรายด์ชิกเคน "(Kentucky fried chicken) มาเป็นชื่อย่อ "เคเอฟซี"(KFC) เมื่อปี พ.ศ. 2534 โดยให้เหตุผลว่าต้องการลดความสำคัญของคำว่า "ชิคเก้น" หรือ "ไก่" ลง เนื่องจากมีผู้ประท้วงเกี่ยวกับการใช้ไก่ดัดแปลงพันธุกรรมของเคเอฟซี เหตุผลอีกข้อหนึ่งคือต้องการทิ้งคำว่า "ฟรายด์"แปลว่า"ทอด" (Fried) ซึ่งสวนกับกระแสสุขภาพในการลดการบริโภคของทอด อย่างไรก็ตาม เมื่อปี พ.ศ. 2548 เคเอฟซีเปิดร้านอาหารใหม่ในรัฐเคนทักกี ได้ใช้ชื่อว่า "เคนทักกีฟรายด์ชิกเคน" เช่นเดิม และมีแผนจะใช้ชื่อเดียวกันนี้ในอนาคต

เคเอฟซีในประเทศไทย

เคเอฟซี เป็นหนึ่งในแบรนด์ร้านอาหารบริการด่วนที่ใหญ่และได้รับความนิยมทั่วโลก ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2495 โดยผู้พันฮาร์แลนด์ แซนเดอร์ ผู้ซึ่งมีความตั้งใจจริงที่จะคิดค้นและพัฒนาสูตรไก่ทอด ด้วยมีความมุ่งมั่นและความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการมอบไก่ทอดรสอร่อยที่มีเอกลักษณ์ มีมาตรฐานสูงสุด ตลอดจนขั้นตอนการผลิตที่ล้วนผ่านการคิด สร้างสรรค์เพื่อให้ได้มาซึ่งไก่ทอดที่ถูกปากคนทั่วโลก เรื่องราวของผู้พันแซนเดอร์ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจและแรงกระตุ้นให้แก่คนรุ่นปัจจุบัน ในฐานะผู้ที่เปิดรับและแสวงหาโอกาสให้แก่ตนเองอยู่ตลอดเวลา ตลอดชั่วชีวิต ผู้พันแซนเดอร์ผ่านงานหลากหลายอาชีพ และใช้เวลายาวนานในการคิดค้นสูตรไก่ทอดจนเป็นที่ยอมรับ และกว่าที่จะขายแฟรนไชน์แรกได้เขาถูกปฏิเสธมากถึง 1,009 ครั้ง
ในประเทศไทย เคเอฟซีเปิดสาขาแรกที่เซ็นทรัลลาดพร้าว เมื่อปี พ.ศ. 2527 ปัจจุบันเคเอฟซี ประเทศไทย เป็นแบรนด์ร้านอาหารบริหารด่วนอันดับหนึ่งที่มีสาขามากที่สุดในประเทศมากกว่า 600 แห่ง (ณ เดือนสิงหาคม 2560) โดยมีบริษัท ยัม เรสเทอรองตส์ อินเตอร์เนชั่นแนล (ประเทศไทย) จำกัด เป็นผู้บริหารแบรนด์และแฟรนไชส์  และมีบริษัทเซ็นทรัล เรองส์กรุ๊ป จำกัด บริษัท เรสเทอรองตส์ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด และบริษัท คิวเอสอาร์ออฟเอเชีย จำกัด เป็นผู้ได้รับสิทธิ์ในการบริหารร้านเคเอฟซี (แฟรนไชส์ซี่) เคเอฟซี ประเทศไทย ยังคงเดินหน้าครองความเป็นหนึ่งด้วยการพัฒนาด้านนวัตกรรมและการขยายสาขา โดยมีเป้าหมายจะขยายกว่า 800 สาขาภายในปี 2563
ภาคตะวันตก (ประเทศไทย)

อาชีพ

ประชาชนส่วนใหญ่ปลูกพืชไร่ เช่น อ้อย มันสำปะหลัง อุตสาหกรรมการเกษตร อุตสาหกรรมในครัวเรือน อุตสาหกรรมหนัก กลาง เบา มีมากในจังหวัดราชบุรี โดยมีอำเภอบ้านโป่ง เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการพาณิชยกรรมในภาคตะวันตก
การฝึกโดยใช้น้ำหนัก

การฝึกโดยใช้น้ำหนัก (อังกฤษ: weight training) คือ รูปแบบการฝึกแบบหนึ่งของการฝึกเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง (strength training) เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของรายการและขนาดของกล้ามเนื้อโครงร่าง โดยใช้ประโยชน์จากแรงโน้มถ่วงในรูปแบบของบาร์น้ำหนัก, ดัมเบลล์ หรือกองน้ำหนัก (weight stack) เพื่อต้านแรงกล้ามเนื้อ ด้วยการยืดหดทั้งผ่านแกนกลางและด้านข้าง การฝึกโดยใช้น้ำหนักนั้นสามารถทำได้หลากหลายวิธี ทั้งจากอุปกรณ์เฉพาะต่อกลุ่มกล้ามเนื้อนั้น และจากรูปแบบของการเคลื่อนไหวต่าง ๆ
กีฬาที่เป็นการฝึกเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง เช่น การเพาะกาย ยกน้ำหนัก พาวเวอร์ลิฟติง กีฬาสตรองแมน กีฬาไฮแลนด์ ทุ่มน้ำหนัก ขว้างจักร พุ่งเหลน มีกีฬาบางประเภทที่ใช้การฝึกเพื่อสร้างความแข็งแกร่งเป็นส่วนประกอบ เช่น อเมริกันฟุตบอล เบสบอล บาสเกตบอล ฟุตบอล ฮอกกี ลาครอส ศิลปะการต่อสู้แบบผสม พายเรือ รักบี้ลีก รักบี้ยูเนียน ลู่และลาน และมวยปล้ำ
สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์

การศึกษา

ศาสตราจารย์ ดร. สุชัชวีร์ จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนระยองวิทยาคม แล้วได้เข้าศึกษาต่อสาขาวิศวกรรมก่อสร้าง คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ในส่วนของโควต้าช้างเผือก ปี 2533 และได้เป็นประธานวิศวะรุ่นที่ 29 
ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ (วิศวกรรมก่อสร้าง) (เกียรตินิยม) 
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ปี 2537 
ปริญญาโท M.Sc. (Geotechnical Engineering) 
The University of Wisconsin-Madison USA ปี 2540
ปริญญาโท M.Sc. (Technology and Policy) 
Massachusetts Institute of Technology (MIT) USA ปี 2544
ปริญญาเอก Sc.D. (Geotechnical Engineering) 
Massachusetts Institute of Technology (MIT)  USA  ปี 2545
มาริ ยางูจิ

ประวัติการทำงาน

มาริ ยางูจิ ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 2 ของกลุ่มมอร์นิงมูซูเมะผ่านโครงการ “มอร์นิงมูซูเมะ สึอิกะออดิชัน” ในปี พ.ศ. 2541 โดยบทบาทของมาริในกลุ่มนี้ มักจะไม่โดดเด่นมากนัก แต่สิ่งที่สำคัญมากกว่าจากการที่เธอเข้ามาทำงานในกลุ่มนี้ก็คือ เธอสามารถทำให้ภาพลักษณ์และความก้าวหน้าของตันสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ ดีและเพิ่มมากขึ้น 
ในช่วงแรกที่มาริเข้ามาอยู่ในกลุ่ม เธอถือได้ว่าเป็นสมาชิกที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปสู่สมัยแห่งรุ่นที่ 4 ของกลุ่ม เธอเริ่มที่จะสร้างจุดเด่นของเธอเองมากขึ้น โดยการไปย้อมสีผมตัวเองให้เป็นสีบลอนด์ และทำตัวกระตือรือร้นมากกว่าเดิม 
 
ในเพลงซิงเกิลของมอร์นิงมูซูเมะที่ชื่อ “โคอิโนะ แดนซ์ไซท์” มีเนื้อเพลงอยู่ท่อนหนึ่งที่ยางูจิจะต้องร้องคนเดียวว่า “เซ็กซี่บีม!” โดยท่อนเพลงสั้น ๆ ท่อนนี้เองที่ทำให้เธอมีสัญลักษณ์ใหม่ขึ้นมา โดยคำว่า “เซ็กซี่บีม” หรือ “ลำแสงเซ็กซี่” คำนี้ได้กลายเป็นวลีประจำปากของเธอ และเป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนนักร้องและแฟนเพลงด้วย 
เมื่อมาถึงปีที่ 7 ของมาริในมอร์นิงมูซูเมะ เธอก็ได้ขอปลดตัวเองออกไปจากกลุ่มอย่างกะทันหัน โดยที่เธอได้ให้เหตุผลของการกระทำครั้งนี้ว่า เธอต้องการจะขยับไปสร้างอาชีพที่มีความเป็น ‘ผู้ใหญ่’ มากขึ้น แต่ก็มีบางคนที่กล่าวว่า ความจริงแล้วเธอต้องออกไปก่อนเพราะมีคนจับได้ว่า เธอกำลังมีความสัมพันธ์กับนักแสดงหนุ่มที่ชื่อ โองูริ ชุง ในขณะที่ตอนนั้นเธอมีอายุเพียง 22 ปี
หลังจากที่ยางูจิได้อำลาจากมอร์นิงมูซูเมะไป เธอก็ได้หันไปสร้างงานเพลงเดี่ยว โดยผลงานชิ้นแรกของเธอมีชื่อว่า “นิงิยากะนะฟูยุ” ซึ่งเป็นงานที่ได้กลุ่มนักร้องเด็ก “เบอรรีซ์ โควโบว” มาช่วยร้อง โดยเพลงนี้ยังมีท่อนที่เอาไปเชื่อมต่อกับเพลงซิงเกิลที่ชื่อ “กัก 100 ไคบุงไอชิเตกูดาไซ” ของทางเบอรรีซ์ โควโบว ด้วย
ในปัจจุบันนี้ นอกจากงานเพลงแล้ว ยางูจิยังได้ทำงานอื่น ๆ อีก โดยได้เป็นนักแสดงในละครโทรทัศน์ของญี่ปุ่นชื่อ “เกียะรูซ่า” หรือ “เกิร์ลเซอร์เคิล” และเป็นพิธีกรให้แก่รายการโทรทัศน์ที่ชื่อ “ยางูจิฮิโตริ” และในรายการคอนเสิร์ตของเฮลโล! โปรเจกต์ ด้วย
ส่วนข่าวคราวความสัมพันธ์กับโองูริ ชุง ก็มีผู้รายงานออกมาว่า ในขณะนี้เธอและเขาได้เลิกลากันไปนานแล้ว เนื่องจากว่าไม่ได้พบหน้ากันเลยตั้งแต่เดือนเมษายน ของปีพ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นช่วงที่เกิดเรื่องราวที่ทำให้เธอต้องปลดตัวเอง แต่ก็มีบางคนที่กล่าวว่าพวกเขาเลิกกันเนื่องจากฝ่ายชายหันไปหารักใหม่ของเขาที่ชื่อ มิโฮะ ทานากะ ซึ่งเป็นนางแบบชาวญี่ปุ่น
ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 จนถึง 6 มิถุนายน ปีเดียวกัน ยางูจิจะได้เล่นละครเวทีเรื่อง "แดมน์แยงกีส์" (ละครเพลงบรอดเวย์ที่โด่งดังมากเรื่องหนึ่งในปีพ.ศ. 2498) โดยการแสดงครั้งนี้จะจัดขึ้นที่โรงละครโตเกียวอาโอยามะ
ช่วงฤดูร้อนปีเดียวกัน ยางูจิได้รับเลือกให้เป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ 2 รายการ ได้แก่ "มิดทาวน์ทีวี" (ประจำวันพฤหัสบดี) และ "Ciao TV" โดยในรายการ Ciao TV นั้น เธอได้ทำหน้าที่พิธีกรร่วมกับสมาชิกสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์เอกส์ อีก 7 คน
แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่

แบทเทิลเน็ตเวิร์ค ร็อคแมนเอ็กเซ่ (ญี่ปุ่น: バトルネットワーク ロックマンエグゼ Batorunettowāku Rokkuman Eguze - ทับศัพท์คำว่า Battle Network Rockman EXE ) หรือ เมกาแมนแบทเทิลเน็ตเวิร์ค (Mega Man Battle Network) เป็นวิดีโอเกมชุดแรกของซีรีส์ร็อคแมนเอ็กเซ่ ผลิตและพัฒนาโดยบริษัทแคปคอม วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 ที่ประเทศญี่ปุ่น

เนื้อเรื่อง

ในปี ค.ศ. 20xx ได้มีการสร้างสิ่งมีชีวิตของคอมพิวเตอร์ซึ่งสร้างโดย ดร.ฮิคาริ ทาดาชิ และ ดร.ไวลี่ ซึ่งได้สร้างระบบเน็ตเวิร์ก และสร้างโปรแกรมกับอุปกรณ์ที่มีชื่อว่า PET (PErsonal Terminal) ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก และได้สร้างพีซีที่มีชื่อว่า เน็ตนาวี (มีชื่อเต็มว่า เน็ตเวิร์กนาวีเกเตอร์) ซึ่งเป็นตัวโปรแกรมหลักที่ใช้งานของโอปอเรเตอร์หลักและยังได้ประยุกต์ของเน็ตนาวีเป็นเน็ตแบทเทเลอร์โดยใช้ "แบทเทิลชิป"
หลายปีต่อมา ฮิคาริ เน็ตโตะ (Hikari Netto; หรือ Lan Hikari ในภาคภาษาอังกฤษ) หลานของ ดร.ฮิคาริ ซึ่งมีคู่หูคือ ร็อคแมนเอ็กเซ่ (Rockman.EXE; หรือ Megaman.EXE ในภาคภาษาอังกฤษ) ก็ได้เข้าต่อกรกับองค์กรอาชญากรคอมพิวเตอร์ WWW (เวิลด์ทรี) ที่นำโดย ดร.ไวลี่ เพื่อปกป้องความสงบสุขของโลกไซเบอร์และโลกมนุษย์
การสังเคราะห์เสียงพูด

ซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทย

ปัจจุบันซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูดภาษาไทยคุณภาพสูงได้รับการถ่ายทอดสู่เชิงพาณิชย์แล้ว และยังได้รับการพัฒนาเป็นต้นแบบโปรแกรมประยุกต์เพื่อช่วยในการตรวจสอบอีเมล โดยซอฟต์แวร์จะแปลงข้อมูลในอีเมลเป็นเสียงอ่านส่งผ่านมาทางเครื่องโทรศัพท์เพื่อความสะดวกของผู้ใช้งาน อีกทั้งยังได้พัฒนาเป็นโปรแกรมต้นแบบสำหรับท่องเว็บ (web browser) ที่มีความพิเศษที่สามารถอ่านข้อความที่อยู่บนเว็บนั้นได้และรายงานสถานะการทำงานด้วยเสียง ซึ่งจะเป็นประโยชน์มากกับผู้ที่มีความบกพร่องทางด้านสายตา
ในประเทศไทย ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติได้พัฒนาซอฟต์แวร์สังเคราะห์เสียงพูด ชื่อว่า วาจา (Vaja)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ (จังหวัดขอนแก่น)

ประวัติ

ประวัติสภาตำบลหนองปลาหมอ 
ตำบลหนองปลาหมอ ตั้งขึ้นโดยแยกออกจากตำบลเปือยใหญ่ จัดตั้งขึ้นเป็น สภาตำบลหนองปลาหมอ จนต่อมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2542 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ 
วันที่ 16 มกราคม 2543 ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ (ส.อบต.) เป็นครั้งแรก ซึ่งมีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ จำนวน 16 คน โดยนายกองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอเลือกกันเอง ซึ่งนายกองค์การบริหารส่วนตำบลคนแรกที่มาจากสมาชิกเลือกกันเองก็คือ นายอเนก ศุภกรรม โดยสำนักงานอยู่ในที่ว่าการอำเภอโนนศิลา หมู่ 2 ตำบลโนนศิลา  
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2546 ได้ย้ายจากสำนักงานที่ตั้งที่ว่าการอำเภอโนนศิลามา อยู่ที่อาคารชั่วคราวของโรงเรียนบ้านหนองปลาหมอศรีสง่า และในเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2546 ได้ดำเนินการซื้อที่ดินจากนายดิษฐ์ สินกุล จำนวน 8 ไร่ 123 ตารางวา ด้วยงบประมาณจำนวน 320,000.-บาท และได้จ่ายขาดเงินสะสมสร้างอาคารสำนักงานงบประมาณทั้งสิ้น เป็นเงิน 1,946,499.-บาท โดยสร้างเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 24 กันยายน 2546 และได้ย้ายเข้ามาอยู่อาคารสำนักงานที่ตั้งปัจจุบันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2546  
ประวัติสภาตำบลโนนศิลา
ตำบลโนนศิลา เป็นตำบลที่ก่อตั้งมาก่อนตำบลหนองปลาหมอ โดยรวม 14 หมู่บ้าน ซึ่งได้มีการจัดตั้ง สุขาภิบาลโนนศิลาขึ้น โดยครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนศิลา 5 หมู่บ้าน ส่วนสภาตำบลโนนศิลา ทำหน้าที่ปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนศิลาเช่นกัน แต่นอกพื้นที่สุขาภิบาลโนนศิลา ซึ่งประกาศจัดตั้ง สภาตำบลโนนศิลา เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ปกครองเรื่อยมาจนมีการแยกพื้นที่ออกไปตั้งเป็นตำบลโนนแดง คงเหลือหมู่บ้านในการปกครองเพียง 7 หมู่บ้าน ทำให้ สภาพฐานะสภาตำบลโนนศิลา เล็กลง 
จนกระทั่งในวันที่ 6 กันยายน 2547 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยุบรวมสภาตำบลโนนศิลา โดยมีหมู่บ้านจำนวน 5 หมู่บ้าน ในการปกครองสภาตำบลโนนศิลา รวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ จึงได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอเพิ่มอีกใน 5 หมู่บ้าน 
ทำให้สมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปลาหมอ เพิ่มอีก 10  คน รวมทั้งสิ้น  13  หมู่บ้าน มีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบล จำนวน 26 คนจนปัจจุบัน
อาลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งเวอแซ็ง

พื้นฐานครอบครัว

อาลิกซ์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1160 พระนามของพระองค์ถูกสะกดหลากหลายแบบ ทั้งอาลิกซ์, อลิซ, อาแดล, อาเดอแลด และอาเลส์ ทรงเป็นพระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระมเหสีคนที่สอง กอนสตันซาแห่งกัสติยา ทรงมีพระเชษฐภคินีสองคนที่เกิดจากการแต่งงานครั้งแรกของพระบิดากับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และมีพระเชษฐภคินีร่วมบิดามารดาเดียวกันหนึ่งคน พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ขณะให้กำเนิดพระองค์ หลังจากนั้นเพียงห้าสัปดาห์พระบิดาของพระองค์แต่งงานใหม่กับอาแดลแห่งช็องปาญ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส

ชีวิตในอังกฤษ

วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1169 พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 กับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษบรรลุการทำสนธิสัญญามงต์มิรายล์ หนึ่งในเงื่อนไขของสนธิสัญญาคือการหมั้นหมายของอาลิกซ์กับริชาร์ด พระโอรสของพระเจ้าเฮนรี ทรงมีสินเดิมติดตัวเป็นเคานตีแบร์รีซึ่งตั้งอยู่ระหว่างพรมแดนของตูแรนกับอากีแตน รวมถึงเคานตีอูมาลและเคานตียู พระองค์ถูกส่งตัวไปอังกฤษเพื่ออยู่ในการดูแลของพระเจ้าเฮนรี มาร์เกอริต พระเชษฐภคินีของอาลิกซ์แต่งงานกับเฮนรียุวกษัตริย์ พระโอรสคนโตของพระเจ้าเฮนรีกับอาลีเยนอร์ในเดือนสิงหาคมของปี ค.ศ. 1172 

ปี ค.ศ. 1175 พระเจ้าเฮนรีเริ่มหาวิธีทำให้การแต่งงานกับอาลีเยนอร์ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ มีข่าวลือว่าพระองค์สนใจจะแต่งงานกับอาลิกซ์เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส เมื่อโรซามุนด์ คลิฟฟอร์ด ภรรยาลับของพระองค์เสียชีวิตในช่วงปี ค.ศ. 1176 ถึง ค.ศ. 1177 มีข่าวลือว่าพระเจ้าเฮนรีเริ่มมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับอาลิกซ์ ข่าวลือเรื่องนี้อาจถึงหูพระเจ้าหลุยส์ อาจจะโดยมาร์เกอริต พระเชษฐภคินีของอาลิกซ์ พระเจ้าหลุยส์จึงรีบยื่นคำร้องต่อสมเด็จพระสันตะปาปา ขอให้รีบทำพิธีแต่งงานให้อาลิกซ์กับริชาร์ดโดยเร็วที่สุด หากไม่มีการประกอบพิธีแต่งงาน พระเจ้าหลุยส์ขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาลงโทษต้องห้ามแก่พระเจ้าเฮนรีและราชอาณาจักรของพระองค์ ในช่วงเวลาเดียวกันสมเด็จพระสันตะปาปาปฏิเสธคำขอของพระเจ้าเฮนรีที่ต้องการให้แต่งงานกับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนถูกประกาศเป็นโมฆะ และแจ้งว่าพระองค์กำลังส่งผู้แทนไปอังกฤษประกอบพิธีแต่งงานให้อาลิกซ์ มิฉะนั้นพระองค์จะลงโทษต้องห้ามแก่ดินแดนของพระเจ้าเฮนรี แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ด้วยกันและมีข่าวลือว่าอาลิกซ์มีบุตรกับพระองค์
เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189 อาลิกซ์อยู่ในการดูแลของอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนในสภาพกึ่งถูกกักบริเวณที่วินเชสเตอร์ พระองค์มีพระชนมายุ 29 พรรษาและอยู่ในสถานะที่ไม่มั่นคง อาลีเยนอร์ไม่คิดจะให้พระองค์แต่งงานกับริชาร์ดซึ่งกลายเป็นกษัตริย์คนใหม่ของอังกฤษในชื่อพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1190 อาลีเยนอร์ล่องเรือไปนอร์ม็องดีเพื่อสมทบกับพระเจ้าริชาร์ดโดยพาอาลิกซ์ไปด้วย อาลิกซ์ถูกกักตัวไว้ในรูอ็องในสภาพกึ่งนักโทษ พระเจ้าริชาร์ดกับอาลีเยนอร์หาทางสานสัมพันธไมตรีกับราชอาณาจักรนาวาร์เพื่อรักษามณฑลทางใต้ไว้ในช่วงที่พระเจ้าริชาร์ดเดินทางไปทำสงครามครูเสด พระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์มีพระธิดาที่อยู่ในวัยพร้อมแต่งงานชื่อว่าเบเรงเกลา เมื่อพระเจ้าริชาร์ดแต่งงานกับเบเรงเกลาโดยไม่ได้ล้มเลิกการหมั้นหมายกับอาลิกซ์ ข่าวลือเรื่องที่อาลิกซ์เป็นภรรยาลับของพระบิดาของพระองค์ยิ่งได้รับการเติมเชื้อไฟ
นิติภาวะ

การบรรลุนิติภาวะโดยทั่วไป

ผู้เยาว์จะบรรลุนิติภาวะเมื่อใดนั้น หลักเกณฑ์ย่อมแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ
ตามกฎหมายโรมันโบราณ ผู้เยาว์บรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุได้ยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ตามเกณฑ์การแบ่งอายุดังต่อไปนี้
1. ช่วงทารก (ละติน: infantes) - อายุตั้งแต่เกิดจนถึงเจ็ดปี ทำนิติกรรมใด ๆ ไม่ได้เลย
2. ช่วงพาลก (ละติน: impuberes infantia majores) - อายุตั้งแต่เจ็ดปีถึงสิบสองปีสำหรับเด็กหญิง และถึงสิบสี่ปีสำหรับเด็กชาย ทำนิติกรรมได้โดยความยินยอมของผู้ใช้อำนาจปกครองซึ่งเรียกว่า "ทิวเทอร์" (ละติน: tutor) เว้นแต่เป็นนิติกรรมที่ผู้เยาว์มีแต่ได้กับได้ก็สามารถกระทำได้เลย
3. ช่วงวัยแรกรุ่น (ละติน: puberes) - อายุตั้งแต่สิบสี่หรือสิบสองปีถึงยี่สิบห้าปี ทำนิติกรรมได้อย่างช่วงพาลก แต่ผู้ใช้อำนาจปกครองจะเรียกว่า "เคียวเรเทอร์" (ละติน: curator)
ต่อมาในปลายพุทธศตวรรษที่ 24 กฎหมายในประเทศต่าง ๆ ส่วนมากกำหนดให้บุคคลบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุได้ยี่สิบเอ็ดปีบริบูรณ์ เว้นแต่ในประเทศที่มีการปกครองระบอบสังคมนิยม จะบรรลุเมื่ออายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ซึ่งในราวพุทธทศวรรษที่ 251 เป็นต้นมา ภาคพื้นยุโรปก็ทยอยเปลี่ยนมาเป็นบรรลุที่อายุสิบแปดปี ขณะที่ประเทศออสเตรียบรรลุที่สิบเก้าปี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่ยี่สิบปี ประเทศญี่ปุ่นที่ยี่สิบปี และประเทศบราซิลกับทั้งประเทศอาร์เจนตินาที่ยี่สิบเอ็ดปี
สำหรับประเทศไทยซึ่งใช้ ป.พ.พ. อันลอกเลียนมาจากประมวลกฎหมายแพ่งแห่งสวิตเซอร์แลนด์ หรือ "ซีวิลเกเซทซ์บุค" (เยอรมัน: Zivilgesetzbuch) นั้น ผู้เยาว์จึงบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เยี่ยงประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดย ม.19 ป.พ.พ. ว่า "บุคคลย่อมพ้นจากภาวะผู้เยาว์และบรรลุนิติภาวะเมื่อมีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์"
เทศบาลตำบลเมืองพาน

เทศบาลขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของจังหวัดเชียงราย

ที่ตั้ง

เทศบาลตำบลเมืองพาน ตั้งอยู่ศูนย์กลางอำเภอพาน ห่างจากจังหวัดเชียงรายไปทางทิศใต้ประมาณ 45 กิโลเมตร

อาณาเขตติดต่อ

ทิศเหนือ ติดต่อกับ  ม.2 ตำบลเมืองพาน
ทิศใต้ ติดต่อกับ  หมู่ 17 ตำบลเมืองพาน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ  หมู่ ๅ ตำบลเมืองพาน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ  ตำบลป่าหุ่ง
ลือชัย งามสม

ประวัติ

ดุก คาราบาว จบการศึกษาจากโรงเรียนสัตหีบ จังหวัดชลบุรี จากนั้นจึงศึกษาต่อด้านดนตรี ที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการ กรุงเทพมหานคร โดยเข้าร่วมวงดนตรีอาชีพครั้งแรกกับวงที่ชื่อสไปเดอร์ ตระเวนเล่นตามที่ต่าง ๆ จากนั้นอีก 5 ปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2519 จึงร่วมก่อตั้งวงดนตรีที่ชื่อมิชชั่น ร่วมกับ ปรีชา ชนะภัย (เล็ก คาราบาว ) และสุเทพ ปานอำพัน (เอ็ดดี้ ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นมือเบส วงซูซู)
หลังจากเล็กได้ย้ายไปอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ ทำให้ในเวลาต่อมามิชชั่น ตัดสินใจยุบวงในปี พ.ศ. 2525 และดุก ก็ย้ายไปเล่นให้วงแคนดี้ในช่วงสั้น ๆ ต่อมาจึงก่อตั้งวง ทราน สยามขึ้นในปี พ.ศ. 2526 และได้รับรางวัลรองแชมป์อันดับ 1 ถ้วยพระราชทานการประกวดวงดนตรี 350 วง ทั่วประเทศ ในปี พ.ศ. 2527
ปี พ.ศ. 2530 ออกจากวง ทรานสยาม โดยศึกษาด้าน Sequencer กับเล็ก และได้ร่วมงานกับศิลปินหลาย ๆ คนเช่นหงา คาราวาน, พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ,ธงไชย แมคอินไตย์
ปี พ.ศ. 2534 ได้ร่วมงานกับ คาราบาวเป็นครั้งแรก โดยการชักชวนของเล็กในช่วงที่สมาชิกคาราบาวในขณะนั้นแยกตัวออกมาหลายคน โดยทำหน้าที่เล่นคีย์บอร์ด ในอัลบั้ม วิชาแพะ และได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของวงในชุด สัจจะ ๑๐ ประการ โดยบทบาทในวงของดุกจะเป็นมือคีย์บอร์ดและแอคคอร์เดียน โดยไม่ได้เป็นนักร้องหลัก แต่ทำหน้าที่ประสานเสียง แต่ก็มีบางเพลงในสตูดิโออัลบั้มหรืออัลบัมพิเศษของสมาชิกในวง ที่ดุกเป็นนักร้องหลักให้ เช่น ร่มนักรัก ในอัลบั้ม ภูผาหมอก ของ เล็ก ในปี พ.ศ. 2535 หรือ โลกร้อน ในอัลบั้ม ลูกลุงขี้เมา ในปี พ.ศ. 2550 เป็นต้น เนื่องจากมีน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ฟังดูคล้ายคนขี้เล่น อารมณ์ดีตลอดเวลา จึงทำให้ดุกมีบทบาทเป็นเสมือนสีสันของวงเมื่อแสดงคอนเสิร์ตเช่นเดียวกับ อ.ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี ในอดีต
ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้ว นอกจากการเป็นนักดนตรี และมีห้องบันทึกเสียง รับอัดรายการแล้วยังรับจัด event อีกด้วย
ด่านเจดีย์สามองค์

ด่านเจดีย์สามองค์ (พม่า: ဘုရားသုံးဆူ တောင်ကြားလမ်း) เป็นช่องเขาในทิวเขาตะนาวศรี ตั้งอยู่บนพรมแดนประเทศไทยและประเทศพม่า มีความสูง 282 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

ประวัติ

ช่องเขาดังกล่าวเชื่อมอำเภอสังขละบุรี ทางตอนเหนือของจังหวัดกาญจนบุรี กับอำเภอพะยาตองซู ทางตอนใต้ของรัฐกะเหรี่ยง ช่องเขานี้ได้เคยเป็นเส้นทางสัญจรทางบกเข้าสู่ทางตะวันตกของประเทศไทยมาตั้งแต่ครั้งอดีตกาล และเชื่อกันว่าเป็นจุดที่พระสงฆ์ชาวอินเดียเดินทางมาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในเขตประเทศไทยช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 
ช่องเขาดังกล่าวเป็นเส้นทางหลักของการเดินทัพของพม่า โดยมีบางครั้งที่กองทัพอยุธยาได้ใช้เป็นเส้นทางรุกรานพม่าเช่นกัน ช่องเขาดังกล่าวได้ชื่อตามกองเจดีย์ขนาดเล็กสามองค์ ซึ่งอาจถูกสร้างขึ้นในช่วงปลายสมัยอยุธยาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ ปัจจุบัน ด่านเจดีย์สามองค์ตั้งอยู่บนพรมแดนไทย บางส่วนของพรมแดนไทย-พม่ายังมีกรณีพิพาทมาจนถึงปัจจุบัน
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้สร้างทางรถไฟสายมรณะผ่านช่องเขาแห่งนี้ จึงมีอนุสรณ์รำลึกถึงเชลยศึกชาวออสเตรเลียหลายพันคน (โดยมีชาติสัมพันธมิตรและพลเรือนเอเชียจำนวนหนึ่ง) เสียชีวิตเนื่องจากใช้งานหนักในการก่อสร้างทางรถไฟ
พื้นที่แห่งนี้เป็นที่อยู่ของชาวเขาหลายเผ่า รวมไปถึงกะเหรี่ยงและมอญ ผู้ซึ่งไม่ได้รับหรือไม่ต้องการได้รับสัญชาติพลเมืองจากทั้งไทยและพม่า กองทัพแบ่งแยกดินแดนพยายามที่จะยึดครองช่องเขานี้จากพม่า โดยชาวมอญได้ควบคุมช่องเขามาจนกระทั่ง ค.ศ. 1990 แต่ในปัจจุบันกองทัพพม่าได้เข้าควบคุมช่องเขานี้อีกครั้งหนึ่ง
แขวงพิเศษของโตเกียว

ประวัติ

ก่อนปีค.ศ. 1943 กรุงโตเกียวถือเป็นจังหวัดหนึ่งเทียบเท่ากับจังหวัดอื่นๆ และในจังหวัดโตเกียวก็ประกอบด้วยหลายๆเทศบาล เทศบาลเมืองโตเกียวถือเป็นหนึ่งในนั้นและถือเป็นเมืองเอกของจังหวัดโตเกียว และในเมืองโตเกียวก็แบ่งออกเป็น 35 เขต
วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1943 มีการยุบเทศบาลเมืองโตเกียว จังหวัดโตเกียวถูกยกฐานะเป็นมหานครโตเกียว ทั้ง 35 เขตถูกโอนไปขึ้นตรงกับศาลาว่าการมหานครโตเกียว
วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 จากเดิมที่เมืองโตเกียวมี 35 เขต ถึงแบ่งใหม่ให้เป็น 22 เขต
วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 ได้มีการประกาศใช้กฎหมายการปกครองส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่น เป็นผลให้เขตทั้ง 22 เขตเดิม ยกฐานะขึ้นเป็นแขวงพิเศษของมหานครโตเกียว
วันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1947 ได้มีการประกาศให้แขวงเนะริมะ เป็นแขวงการปกครองพิเศษที่ 23 ของกรุงโตเกียว
ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เป็นต้นมา แขวงพิเศษของกรุงโตเกียวได้รับอำนาจบริหารที่อิสระกว่าเทศบาลในจังหวัดอื่นๆ แต่ละเขตสามารถเลือกผู้ว่าการแขวง (区長 kuchō) และสภาเขต (区議会 kugikai) ของแขวงตัวเองได้ 
ในค.ศ. 2000 รัฐสภาของญี่ปุ่นได้มอบอำนาจการปกครองส่วนท้องถิ่น (地方公共団体 ชิโฮ โคเกียว ดันไต) ให้เขตการปกครองพิเศษทั้ง 23 แขวงของกรุงโตเกียว ส่งผลให้แต่ละเขต (区 กุ) มีฐานะเทียบเท่ากับเมือง (市 ชิ) 
แขวงพิเศษต่างๆ มีขนาดต่างกันตั้งแต่ 10-60 ตารางกิโลเมตร และจำนวนประชากรก็ต่างกันตั้งแต่ 40,000-830,000 คน บางเขตมีเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นโดยการถมทะเล เขตที่มีประชากรมากที่สุดคือเขตเซะตะงะยะ (世田谷区 Setagaya-ku) และเขตที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือเขตโอตะ
จำนวนประชากรของแขวงพิเศษทั้ง 23 แขวงของกรุงโตเกียวจากการสำรวจจำนวนประชากรเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 มีจำนวน 8,483,140 คน คิดเป็น 2 ใน 3 ของประชากรของกรุงโตเกียว และ 1 ใน 4 ของประชาการในเขตโตเกียวและปริมณฑล (首都圏 ชุโตเก็ง) มีความหนาแน่นประชากร 13,800 คนต่อตารางกิโลเมตร
ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้

ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้ (อังกฤษ: impossible cube) เป็นหนึ่งในวัตถุที่เป็นไปไม่ได้ที่คิดค้นโดยเมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์ เป็นรูปสองมิติที่ใช้มุมมองของลูกบาศก์ เป็นภาพที่คล้ายกับลูกบาศก์เนกเกอร์แต่เป็นสามมิติ
อาเทอร์ โอลเซน (นักการเมือง)

อาเทอร์ โอลเซน (เกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914 ที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ที่เมืองลาสเวกัส รัฐเนวาดา) เป็นนักการเมืองจากสหรัฐอเมริกา สังกัดพรรคเดโมแครต โดยเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งรัฐเนวาดา ในปี ค.ศ. 1964 จนถึงปี ค.ศ. 1966 และในปี ค.ศ. 1970 จนถึงปี ค.ศ. 1972