google/wiki40b huggingface dataset:
สื่อแบบส่งต่อเนื่อง

สื่อแบบส่งต่อเนื่อง (อังกฤษ: streaming media) เป็นสื่อประสมที่ผู้ใช้ขั้นปลายได้รับตามลำดับอย่างต่อเนื่องในขณะที่ผู้ให้บริการกำลังส่งมอบเนื้อหาทั้งหมดไปให้ ตัวเล่นสื่อลูกข่ายอาจเริ่มเล่นข้อมูล (เช่น ภาพยนตร์) ก่อนที่ไฟล์เนื้อหาจะถูกส่งมาทั้งหมดก็ได้ การรับ-ส่งสื่อแบบต่อเนื่องเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการรับชมนอกเหนือจากการดาวน์โหลดสู่อุปกรณ์ส่วนบุคคล
คำกริยา stream ในภาษาอังกฤษหมายถึงกระบวนการส่งมอบเนื้อหาในลักษณะดังกล่าว ศัพท์นี้จึงสื่อถึงวิธีการส่งสื่อมากกว่าจะสื่อถึงลักษณะของตัวสื่อเอง การจำแนกวิธีส่งสื่อออกจากตัวสื่อที่ถูกส่งนั้นใช้โดยเฉพาะกับเครือข่ายโทรคมนาคม เนื่องจากระบบการส่งมอบข้อมูลโดยทั่วไปมีทั้งระบบที่ส่งต่อเนื่องในตัว (เช่น วิทยุ, โทรทัศน์) และระบบที่ไม่สามารถส่งต่อเนื่องได้ในตัว (เช่น หนังสือ, ตลับวีดิทัศน์, แผ่นซีดีเสียง) ตัวอย่างเช่น ในคริสต์ทศวรรษ 1930 ดนตรีลิฟต์ (elevator music) เป็นหนึ่งในบรรดาสื่อแบบส่งต่อเนื่องยุคแรกสุดที่เป็นที่นิยมกัน แต่ทุกวันนี้ โทรทัศน์อินเทอร์เน็ตได้กลายเป็นรูปแบบสามัญรูปแบบหนึ่งของสื่อแบบส่งต่อเนื่องไปแล้ว
ศัพท์ "สื่อแบบส่งต่อเนื่อง" สามารถใช้กับสื่ออื่น ๆ นอกเหนือจากวีดิทัศน์และข้อมูลเสียง เช่น คำบรรยายแบบซ่อนได้สด, ทิกเกอร์เทป และข้อความสด (real-time text) ซึ่งเราถือว่าทั้งหมดเป็น "ข้อความแบบส่งต่อเนื่อง" อนึ่ง วลี "แบบส่งต่อเนื่อง" ได้รับการนำมาใช้เป็นครั้งแรกในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เนื่องจากเป็นคำอธิบายที่ดีกว่าสำหรับวีดิทัศน์ตามคำขอบนเครือข่ายไอพี โดยในขณะนั้นวีดิทัศน์รูปแบบดังกล่าวมักถูกเรียกว่า "วีดิทัศน์แบบเก็บข้อมูลแล้วส่งต่อ" (store and forward video) ซึ่งเป็นการตั้งชื่อที่อาจทำให้เข้าใจผิดได้
การส่งต่อเนื่องสด (live streaming) ซึ่งสื่อถึงการส่งมอบเนื้อหาผ่านอินเทอร์เน็ตตามเวลาจริงนั้นจำเป็นต้องใช้สื่อต้นทางรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง (เช่น กล้องวีดิทัศน์, ตัวต่อประสานเสียง, ซอฟต์แวร์จับภาพหน้าจอ), ตัวเข้ารหัสเพื่อแปลงเนื้อหาเป็นดิจิทัล, ตัวจัดพิมพ์สื่อ และเครือข่ายการส่งมอบเนื้อหา (content delivery network) เพื่อแจกจ่ายและส่งเนื้อหา ตัวอย่างโปรแกรมประยุกต์ที่ใช้ในการส่งต่อเนื่องสด เช่น เฟซบุ๊กไลฟ์, บีโกไลฟ์ เป็นต้น
คู่กรณี

การตอบรับ

เพลง "คู่กรณี" ได้อันดับสูงสุดที่ 16 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2558
โชตะ ยาซูดะ

ประวัติ

โชตะได้เริ่มเข้าสังกัดศิลปินจอนนี่เมื่อปี 1997 กับ 2 สมาชิกอย่าง เรียว นิชิกิโด และ ทาดาโยชิ โอคุระ 
แถมได้ออดิชั่นพร้อมกับ ริวเฮ มารุยาม่า อีกด้วย จึงทำให้สมาชิกทั้งหมดเป็นเพื่อนซี้กันมานาน
ในระหว่างที่พวกเค้าเป็นเด็กคันไซจูเนี่ยก่อนที่จะได้ฟอร์มวงเป็น คันจานิ8 
โชตะถูกพี่สาวคนโตส่งใบสมัครไป แล้วเขียนเรื่องโชตะว่า เป็นเด็กที่สามารถทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆนะ
ในปี 1999 โชตะถูกเลือกให้เป็นมือกีตาร์ของวง V.WEST และก็กลายเป็นศิลปินคันไซที่ดังที่สุดของแฟนคลับจอนนี่ 
และก็ได้เป็นเจ้าของโชว์ Shuukan V.WEST (Weekly V.WEST) ทางช่อง Kansai TV 
โชว์ครั้งนั้นสร้างความท้าทายให้สมาชิกทุกคนมากที่ซึ่งต้องฝึกอะไรใหม่ๆให้ชำนาญ และการสดงโชว์ครั้งนั้นก็จบลง 
ในเวลานี้ ความจริงจากปากพี่สาวเขาก็เป็นเรื่องจริง เพราะแค่การแสดงครั้งโชตะก็สามารถแสดงออกมาได้อย่างดีเยี่ยม 
ชื่อเล่นนี้จึงเหมาะกับเขาที่สุดคือ"Nandemo dekiru-ko" (เด็กที่ทำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง) หลังจากนั้นV.WEST's 
ก็ได้แสดงครั้งแรกที่ Zepp Osaka ในปี 2001 
โชตะยังคงอยู่กับเพื่อนร่วมงานอย่าง อุจิ ฮิโรกิ (นักร้อง) และ มารุยาม่า ริวเฮ (เบส) 
เมื่อมีการฟอร์มวงคันไซใหม่อย่างKanjani8ในปี2002 และดูเหมือนว่าจะต้องการสมาชิกทั้ง8คน ทาดาโยชิ โอคุระ 
จึงได้ไปเป็นมือกลองของวงคันจานิ8ด้วย และก็มอบหมายเป็นเป็นมือกลองของวงV.WEST และก็เป็นมือกลองประจำจอนนี่ไปแล้ว
เทสตี

ก่อนเปิดตัว

แดรย็อง และ โซรย็อง เคยเป็นเด็กฝึกภายใต้สังกัด JYP Entertainment หลังจากออดิชั่น แดรย็อง และ โซรย็อง ในปี 2006 เขาได้ไปอเมริกาและได้ทำงานร่วมกับศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับโลกมากมาย แดรย็อง และ โซรย็อง ได้รับการฝึกอบรมเป็นเวลา 5ปี และออกจาก  JYP Entertainment เนื่องด้วยเหตุผลส่วนตัวของทั้งสองคน
หลังจากการเปิดตัวเป็นวง เทสตี้ ระบุไว้ในการให้สัมภาษณ์กับ Newsen ทั้งคู่กล่าวว่า "เราผ่านการออดิชั่น (JYP) ได้ง่ายดังนั้นเราจึงคิดว่าทุกอย่างจะง่ายเกินไป แต่ต่อมาเมื่อเพื่อนคนอื่น ๆ (การฝึกอบรม) เข้าร่วมในและออกมาก่อนที่เราเรารู้สึกผิดหวัง. และทั้งสองคนเกิดในประเทศจีน และทั้งสองมาเติบโตที่เกาหลีใต้

2555 เปิดตัวด้วยซิงเกิล  Spectrum

23 กรกฎาคม 2012 Woollim Entertainment ปล่อยทีเซอร์ชื่อมันใหม่เข้าสู่ช่องทางของพวกเขาอย่างเป็นทางการ YouTube ที่จะประกาศการเปิดตัวของศิลปินหน้าใหม่และที่ 6 สิงหาคม 2012 เทสตี้ปล่อยชื่อเพลง  You Know Me (너 나 알아)  ได้รับการปล่อยตัว ที่ 9 สิงหาคม 2012 วิดีโอเพลงอย่างเป็นทางการสำหรับซิงเกิล You Know Me.เทสตี้ได้คัมแบ็กรายการแรกตือ มิวสิกแบงก์

2556 เปิดตัวด้วยซิงเกิล MAMAMA Day n Night

28 กรกฎาคม 2013 Woollim Entertainment ได้ปล่อยทีเซอร์ของทั้งสองคน และปล่อยทีเซอร์ที่ชื่อในยูทูปชื่อว่า TASTY 2013 .หลังจากผ่านไป 1 ปี เทสตี้ได้ปล่ยมิวสิควิดีโอในเพลงMAMAMA   และเพลงนี้ยังได้ ดงอู โฮยา มาร่วมแสดงอีกด้วย และแต่งเพลงอีกเพลงอีกด้วย และเพลงมีนักแสดง นางแบบ Esom ได้มาแสดงด้วย วันที่ 18 พฤศจิกายน 2013 , Woollim บันเทิงอัปโหลดทีเซอร์สำหรับ "วัน n ไนท์" (떠나가หรือ离开)
สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส โลซาน

ประวัติ

สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์รัฐสวิส โลซานได้รับการก่อตั้งในปี พ.ศ. 2396 โดยสมาพันธรัฐสวิส และเริ่มดำเนินการเรียนการสอน ในชื่อ École spéciale de Lausanne ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 สถาบันได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยในชื่อ École d'ingénieurs de l'Université de Lausanne. และในปี พ.ศ. 2512 ได้แยกตัวออกจากมหาวิทยาลัยโลซาน และเปลี่ยนชื่อเป็น สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์รัฐสวิส โลซาน ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง ในขณะที่มหาวิทยาลัยโลซาน ขึ้นตรงต่อรัฐบาลท้องถิ่น (Canton of Vaud) ปัจจุบัน สถาบันตั้งอยู่บริเวณทะเลสาบเจนีวาของเมืองโลซาน ใกล้กับ มหาวิทยาลัยโลซาน ซึ่งเป็นภูมิภาคของสวิตเซอร์แลนด์ที่พูดภาษาฝรั่งเศส
บอสตันเทร์เรียร์

ขนาดและรูปร่าง

บอสตันเทร์เรียร์ มีส่วนสูงประมาณ 30-45 เซนติเมตร น้ำหนัก เพศผู้ 10-25 ปอนด์ ( 4.5-11.5 กิโลกรัม ) มีอายุประมาณ 11-13 ปี มีขนสั้นเรียบ ดำปนขาว
สาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนแอลเบเนีย

ความสัมพันธ์กับยูโกสลาเวีย

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แอลเบเนียดำเนินนโบบายใกล้ชิดกับยูโกสลาเวียมาก จนถึงกับมีนโยบายที่จะรวมแอลเบเนียเข้ากับยูโกสลาเวีย จนกระทั่งยูโกสลาเวียถูกขับออกจากองค์กรโคมินฟอร์มเมื่อ ค.ศ. 1948 สหภาพโซเวียตเรียกร้องให้ประเทศบริวารตัดความสัมพันธ์กับยูโกสลาเวีย สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แอลเบเนียส่วนใหญ่ที่ไม่พอใจนโยบายใกล้ชิดกับยูโกสลาเวียจึงหันไปสร้างความสัมพันธ์กับโซเวียตโดยตรง ตัดความสัมพันธ์กับยูโกสลาเวีย และพยายามกวาดล้างฝ่ายที่นิยมยูโกสลาเวียออกจากพรรค

ความสัมพันธ์กับสาธารณรัฐประชาชนจีน

ต่อมาเมื่อนีกีตา ครุชชอฟ ขึ้นมามีอำนาจใน ค.ศ. 1956 และมีนโยบายผูกมิตรกับยูโกสลาเวียอีกครั้ง และปรับเปลี่ยนนโยบายไปจากยุคของสตาลิน ทำให้ผู้นำแอลเบเนียที่นิยมสตาลินไม่พอใจหันไปสร้างความสัมพันธ์กับสาธารณรัฐประชาชนจีนแทน สหภาพโซเวียตประณามแอลเบเนียที่ไม่ร่วมล้มล้างอิทธิพลของสตาลิน แอลเบเนียจึงโต้ตอบด้วยการปิดฐานทัพเรือดำน้ำของโซเวียตที่เมืองวโลเรอร์
เมื่อเหมาเจ๋อตงถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 1976 และจีนเริ่มดำเนินนโยบายผ่อนปรน ผูกมิตรกับสหรัฐอเมริกามากขึ้น ฮฺอกซา ผู้นำพรรคอมมิวนิสต์แอลเบเนียไม่พอใจ ตัดความสัมพันธ์กับประเทศจีนเมื่อ ค.ศ. 1977 จากนั้น แอลเบเนียดำเนินนโยบายอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ในขณะเดียวกัน การเมืองภายในแอลเบเนียมีความขัดแย้งมากขึ้น เมห์เมต เซฮู ไม่พอใจนโยบายตัดความสัมพันธ์กับจีน พยายามก่อรัฐประหารแต่ไม่สำเร็จ เซฮูถูกประหารชีวิต โซซาปกครองประเทศแบบเผด็จการจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2528 รามิซ อาเลีย ผู้สืบทอดอำนาจต่อจากโซซาดำเนินนโยบายที่ผ่อนปรนมากขึ้น ในที่สุดได้มีการปฏิรูปการเมืองจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2534 ผลปรากฏว่าพรรคแรงงานแอลเบเนียได้เสียงส่วนใหญ่ รามิซ อาเลียได้เป็นประธานาธิบดี มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐแอลเบเนีย
ฟิฟท์ฮาร์โมนี

ผลงานต่างๆหลังจากรายการ The X Factor

หลังจากที่พวกเธอทั้งห้านั้นได้คว้าอันดับที่ 3 จากซีซั่นที่ 2 ของรายการ The X Factor USA ในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ซิงเกิ้ล Miss movin on ของพวกเธอนั้นได้ถูกเดบิวต์ออกมาและได้เดบิวต์เข้าไปอยู่ในชาร์ต Billboard Hot 100 ในอันดับที่ 76 อีกด้วย และได้รับยอดขายเป็น Gold จาก RIAA ในเวลาต่อมา ต่อมาในวันที่ 22 ตุลาม ค.ศ. 2013 EP เดบิวต์แรกของพวกเธอ หรือ Better Together ได้เริ่มวางจำหน่าย และเดบิวต์ในลำดับที่ 6 บนชาร์ตของ Billboard 200 อีกด้วย ด้วยความสำเร็จจาก Better Together วันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 พวกเธอได้พรีเมียร์มิวสิควิดีโอ BO$$ ทางเว็บไซต์ของ MTV และพรีเมียร์ในช่อง Vevo ของพวกเธอในวันต่อมา โดยมียอดขายเป็นเรต Gold เช่นเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2014 เพลง Sledgehammer ก็ได้ถูกปล่อยพรีเมียร์ตามวิทยุต่างๆ และได้ปล่อยมิวสิควิดีโอในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 และยังได้เรตการขายเป็น Gold เช่นเดิม ภายต่อมาอัลบั้มเดบิวต์ของพวกเธอ หรือ Reflection ได้ถูกจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ 2015 อัลบั้ม Reflection นั้นได้เดบิวต์ขึ้นอันดับที่ห้าของ Billboard 200 ด้วยยอดขายอัลบั้มที่สูงถึง 80,000 ยูนิต ในอาทิตย์แรก และไม่นานพวกเธอก็ได้ประกาศทัวร์ เพื่อสนับสนุนอัลบั้ม Reflection ในชื่อว่า The Reflection Tour และได้ปล่อยซิงเกิ้ล Worth It ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2015 ตามวิทยุต่างๆ และภายหลังได้มีการพรีเมียร์มิวสิควิดีโอ Worth it ในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2015 ที่เว็บไซต์ของ Nickelodeon สำหรับงาน Kids Choice Awards 2015 และได้ลงในช่อง Vevo ของพวกเธอในเวลาต่อมาในวันเดียวกัน ซึ่งได้ Kid Ink มาร่วมร้องเพลงนี้ และมาร่วมแสดงในมิวสิควิดีโอนี้อีกด้วย โดยเพลงนี้ได้ Vevo Certified 100 ล้านวิวภายในระยะเวลา 4 เดือน นับเป็นมิวสิควิดีโอของเกิร์ลกรุ๊ปที่ได้ยอดวิวถึง 100 ล้านวิวได้เร็วที่สุดอีกด้วย ปัจจุบันเพลง Worth It สามารถขายได้ถึง 2,000,000 ยูนิตส่งผลให้การันตียอดขายเป็น 2x Platinum ในที่สุด อีกทั้งยอดวิวใน Youtube ได้ทะลุถึง 560,000,000 ยอดวิวในระยะเวลา 9 เดือนหลังได้พรีเมียร์มิวสิควิดีโอ ซึ่งต่อมา Work from home ซิ้งเกิ้ลแรกของอัลบั้มที่ 2 7/27 ก็ได้ทำลายสถิติโดยใช้เวลาประมาณ 1 เดือนในการได้ Vevo certificated  โดยฟิฟท์ฮาร์โมนียังได้ถูกตราไว้ว่าเป็นศิลปินจาก The X Factor USA ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในปัจจุบันอีกด้วย

เพลงที่ไม่ได้ปล่อยอย่างเป็นทางการ(Unreleased) (2013-ปัจจุบัน)

เพลงที่ไม่ได้ปล่อยอย่างเป็นทางการในอัลบั้มของ fifth harmony ที่มาตั้งแต่อัลบั้ม Better Together จนถึงอัลบั้มปัจจุบัน
ทิโมธี สไนเดอร์

การศึกษา

สไนเดอร์ เกิดวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1969 ในรัฐโอไฮโอ จบการศึกษาระดับตรีด้านประวัติศาสตร์และรัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยบราวน์ และสำเร็จปริญญาดุษฎีบัณฑิตด้านประวัติศาสตร์สมัยใหม่ในปี ค.ศ. 1995 จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ภายใต้อาจารย์ที่ปรึกษาคือ ทิโมธี การ์ตัน อัส และ เจอร์ซี เจดิลกิ

ผลงาน

สไนเดอร์เป็นนักประวัติศาสตร์ที่ผลงานตีพิมพ์อย่างสม่ำเสมอในวารสารวิชาการ และหนังสือจำพวกปริทัศน์วรรณกรรม (review) เช่น New York Review of Books เป็นต้น และผลิตหนังสือออกมามากกว่า 10 เล่ม อาทิ Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin (ปี 2010) ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์สงครามระหว่างฮิตเลอร์กับสตาลิน, Thinking the Twentieth Century (ปี 2012 เขียนร่วมกับ โทนี จัดจ์) และหนังสือคำเตือนทางประวัติศาสตร์อย่าง On Tyranny: Twenty Lessons from the Twentieth Century (ปี 2017)
ในปี 2018 สไนเดอร์ ออกหนังสือ The Road to Unfreedom: Russia, Europe, America ซึ่งเป็นหนังสือวิพากษ์วิจารณ์การเชื่อมโยงของวลาดิมีร์ ปูตินต่อสหรัฐอเมริกา และประเทศรอบข้าง หนังสือเล่มดังกล่าวที่ได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง
เดวี โจนส์

การเสียชีวิต

สำนักงานเขตของมาร์ตินคันทรีระบุว่าโจนส์มีปัญหาด้านการหายใจในเช้าวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ในอินเดียนทาวน์ ฟลอริดา และได้รับการนำส่งโรงพยาบาลมาร์ตินเมโมเรียลเซาธ์ฮอสพิทอลในเขตสจวร์ต ที่ซึ่งเขาได้เสียชีวิตลง โจนส์ได้เหลือภรรยาหม้าย เจสสิก้า และลูกสาวอีกสี่คน
สภาเภสัชกรรม

สภาเภสัชกรรม คือองค์กรควบคุมวิชาชีพเภสัชกรรมในประเทศไทยที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติวิชาชีพเภสัชกรรม พ.ศ. 2537 มีวัตถุประสงค์และอำนาจหน้าที่ตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติวิชาชีพเภสัชกรรม พ.ศ. ๒๕๓๗
การบริหารงานยุติธรรม

การศึกษาต่อในประเทศไทย

ผู้จบการศึกษาปริญญาตรีสาขาบริหารงานยุติธรรมและความปลอดภัย สามารถสอบเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโททั้งในและต่างประเทศ ในประเทศไทย ได้แก่ คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ สาขาการบริหารงานยุติธรรมและสังคม คณะสังคมศาสตร์ สาขาบริหารงานยุติธรรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ สาขาบริหารงานยุติธรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะสังคมศาสตร์ สาขาอาชญาวิทยา มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาบริหารงานยุติธรรม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
ไทใหญ่

อิทธิพลของพม่า

ประวัติศาสตร์ไทใหญ่เต็มไปด้วยเรื่องราวของสงคราม จนการเรียนประวัติศาสตร์ของชาวไทใหญ่กลายเป็นวิชาต้องห้ามมาตั้งแต่สมัยอังกฤษปกครอง อิทธิพลทางวัฒนธรรมของพม่าในไทใหญ่จึงมีมาก ซึ่งเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์และการเมือง กล่าวคือเมื่อพม่ามีอิทธิพลทางการปกครองก็จะเกณฑ์ให้เจ้าฟ้าไทใหญ่ส่งลูกชายและลูกสาวไปเมืองหลวงพม่า เจ้าหญิงเจ้าชายเหล่านี้จึงได้รับวัฒนธรรมพม่ามา และนำกลับมาเผยแพร่แก่ประชาชนไทใหญ่ในรูปแบบของภาษา ดนตรี นาฏศิลป์ และขนบธรรมเนียมประเพณีต่าง ๆ  เช่น เกิดความนิยมว่า วรรณคดีที่ไพเราะซาบซึ้งควรมีคำพม่าผูกผสมผสานกับคำไท

ภาษา

ภาษาไทใหญ่เป็นวิชาเลือกหนึ่งภายในรัฐ เจ้าขุนสามซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายวัฒนธรรมรัฐชานในอดีต เคยออกสำรวจคนไทใหญ่ในพม่า พบว่ามีคนไทใหญ่พูดภาษาไทใหญ่มากมายหลายแห่ง แต่ไม่มีจำนวนที่แน่นอน เพราะคนไทใหญ่เหล่านั้นจะเรียกตนเองว่าเป็นพม่า พูดภาษาพม่า แต่งกายเป็นพม่า
เดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์

รูปแบบการเล่นโดยรวม

รูปแบบการเล่นของ เดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์ นี้เป็นการให้ผู้เล่นได้พาซิมส์ไปท่องเที่ยวยามราตรี ซึ่งสามารถพาซิมส์ไปไนท์คลับ, บาร์ ได้ รวมถึงอาชีพใหม่ ทักษะใหม่ และนิสัยใหม่ และนอกจากนี้ภาคเสริมตัวดังกล่าวยังได้เพิ่มลิฟท์ และอพาร์ตเมนต์ ซึ่งเคยมีในภาคเสริม เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง, เพียงแต่อาคารขนาดใหญ่เหล่านี้จะจางหายไปเมื่อมีคนอาศัยอยู่ สำหรับภาคเสริมนี้มีสิ่งมีชีวิตใหม่คือ แวมไพร์ ซึ่งแวมไพร์ก็เคยมีในภาคเสริม เดอะซิมส์ 2 ไนท์ไลฟ์ คืนหรรษา มาก่อนแล้ว เพียงแต่ในภาคเสริมตัวนี้แวมไพร์จะแตกต่างไปจากเดิม โดยจะพบแวมไพร์ได้ตามเมือง บริดจ์พอร์ท ปกติใน เดอะซิมส์ 2 ไนท์ไลฟ์ คืนหรรษา หากถูกแวมไพร์กัด ซิมส์จะกลายเป็นแวมไพร์ทันที แต่สำหรับภาคนี้หากถูกแวมไพร์กัด ภายใน 2-3 วัน ซิมส์จะกลายเป็นแวมไพร์ทันที สำหรับอาหารของแวมไพร์ก็คือเลือด หากซิมส์ที่เป็นแวมไพร์ไม่ดื่มเลือด ก็จะตาย แต่ถ้าถูกแสงแดดเผาในเวลากลางวัน ซิมส์จะไม่ตายแต่จะมีมู้ดเลต (moodlet) ขึ้นว่าโดนแดดนานเกินไป และพลังงานจะลดลง

อพาร์ตเมนต์

สำหรับอพาร์ตเมนต์ในภาคเสริมตัวนี้จะแตกต่างจาก เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง เป็นอย่างมาก ในเดอะซิมส์ 2 ผู้เล่นสามารถนำซิมส์มาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้สูงสุด 4 ครอบครัว แต่สำหรับเดอะซิมส์ 3 เลท ไนท์ สามารถนำซิมส์มาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้เพียง 1 ครอบครัวเท่านั้น ส่วนราคาในการอาศัยอยู่นั้นจะขึ้นอยู่กับขนาดของห้องและสถานที่ท่องเที่ยวในบริเวณนั้น หากอยู่ในสถานที่ที่ไกลจากบริเวณในเมือง ราคาจะถูก แต่ถ้าอยู่ในสถานที่ที่ใกล้บริเวณท่องเที่ยวและมีขนาดห้องที่ใหญ่ ราคาจะแพงขึ้น เมื่อซิมส์เข้าไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์ก็จะมีครอบครัวอื่นย้ายเข้ามาด้วย แต่เราจะไม่ได้เห็นการกระทำของซิมส์คนอื่นๆที่ไม่ใช่ครอบครัวที่เล่นอยู่ (คล้ายๆกับที่มีใน เดอะซิมส์ 2 ร่วมหอ (ไม่) ลงโรง ) 
เวลาซิมส์ขึ้นไปยังห้องของตัวเอง จะมีลิฟต์ที่จะพาซิมส์ขึ้นไปยังชั้นที่ซิมส์อาศัยอยู่ได้  ขนาดของห้องที่ซิมส์อยู่จะแตกต่างกันไปในแต่ละแห่ง ผู้เล่นสามารถซื้อหรือตกแต่งห้องที่ซิมส์อาศัยอยู่ได้ แต่ไม่สามารถซื้อยานพาหนะหรือไอเท็มที่มีขนาดใหญ่เกินไปเข้ามาได้

เครื่องดนตรี

สำหรับเครื่องดนตรีในภาคเสริมนี้ได้เพิ่มเข้ามา ซึ่งมีทั้งเปียโน, กลอง, เบส และกีตาร์แบบใหม่ และสามารถตั้งเป็นวงดนตรีของตัวเองได้ แต่จะต้องอยู่ในสายอาชีพนักดนตรีก่อนถึงจะสามารถตั้งวงดนตรีได้
โอเอซิส 21

โอเอซิส 21 (ญี่ปุ่น: オアシス21, อังกฤษ: Oasis 21) คือ ศูนย์การค้าสมัยใหม่ติดกับหอโทรทัศน์เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการสู่สาธารณชนเมื่อ พ.ศ. 2545 ศูนย์การค้าประกอบด้วยร้านอาหาร ร้านค้า และอาคารผู้โดยสารรถประจำทาง และศูนย์ข้อมูลท่องเที่ยว
อาคารแห่งนี้ซึ่งสร้างอยู่ด้านศูนย์ศิลปะไอจิ และสวนสาธารณะฮิซายะ โอโดริ โดยสร้างลึกลงไปในชั้นใต้ดินเป็นส่วนใหญ่ อาคารมีลักษณะเด่นที่หลังคาซึ่งเป็นโครงสร้างกระจกรูปทรงรีขนาดใหญ่และลอยอยู่เหนือพื้นอาคาร ภายในหลังคายังถูกเติมเต็มด้วยน้ำเพื่อที่จะสร้างเทคนิคพิเศษในการมองเห็น และเพื่อลดอุณหภูมิให้เย็นลงบริเวณร้านค้า รวมถึงพื้นที่ว่างสาธารณะสำหรับการจัดงานสำคัญๆ ซึ่งรู้จักในชื่อ "มิลกี้ เวย์ สแควร์" ในฤดูร้อน ศูนย์การค้านี้ยังมีชื่อคล้ายคลึงกับห้างเทอร์มินัล 21 ของประเทศไทย
ชาเอิร์ลเกรย์

ชาเอิร์ลเกรย์ (อังกฤษ: Earl Grey tea) เป็นชาดำชนิดผสมประเภทหนึ่งสันนิษฐานว่า พยายามปรุงเพื่อเลียนแบบชาเจิ้งซานเสี่ยวจง (หรือ เลปซาง ซูชอง) มีกลิ่นหอมของน้ำมันมะกรูดอันเป็นเอกลักษณ์และได้รับความนิยมจากทั่วโลก ในสหราชอาณาจักรนิยมดื่มชานี้กันอย่างแพร่หลายเป็นกิจวัตรประจำวัน ในปีคริสต์ศักราช 2010 ผลสำรวจความคิดเห็นของประชาชนในสหราชอาณาจักรพบว่า ชาวสหราชอาณาจักรส่วนน้อยให้ความคิดเห็นว่าการดื่มชาเอิร์ลเกรย์มีความเชื่อมโยงกับความหรูหราและชนชั้นสูง แต่สังคมในประเทศอื่น ๆ ส่วนใหญ่ให้ความเห็นว่าชาเอิร์ลเกรย์เป็นเครื่องดื่มสำหรับผู้ดีและชนชั้นสูงเท่านั้นที่จะได้มีโอกาสดื่ม นอกจากนี้ความคิดเห็นดังกล่าวยังครอบคลุมถึงวัฒนธรรมการดื่มชายามบ่ายอีกด้วย

ประวัติ

เป็นชาที่ปรุงแต่งขึ้นให้แก่ ชาลส์ เกรย์ เอิร์ลเกรย์ที่ 2 นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร  ช่วงปีคริสต์ศักราช  1830 ถึงปีคริสต์ศักราช  1834 โดยการนำชาดำผสมกับน้ำมันมะกรูด ต่อมาได้รับความนิยมในหมู่ชนชั้นสูงและได้แผ่ขยายไปทั่วโลก ชาเอิรล์เกรย์เป็นชาที่ปรุงขึ้นเพื่อเลียนแบบชาจีนซึ่งมีราคาสูง ซึ่งชานี้เป็นที่รู้จักในประเทศอังกฤษตั้งแต่ปีคริสต์ศักราช 1820 ในช่วงแรกชาเอริล์เกรย์เป็นที่รู้จักในชื่อ "เกรยส์ (Grey's Tea)" จนกระทั่งในปีคริสต์ศักราช 1880 บริษัทชาร์ลตันแอนด์โค ได้โฆษณาชานี้ในชื่อ"เอริล์เกรย์" ในเดือนเมษายน คริสต์ศักราช 2011 บริษัททไวนิงส์ (อังกฤษ: Twinings) ผู้เป็นต้นตำรับชาเอิรล์เกรย์ได้ประกาศการปรับเปลี่ยนสูตรชาเอิลร์เกรย์ของบริษัท โดยมีการเพิ่มน้ำมันมะกรูดและซิตรัส ชาเอิร์ลเกรย์ถือว่าเป็นชาตัวหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญและส่งผลต่อวัฒนธรรมการดื่มชาของชาวอังกฤษ ซึ่งก่อให้เกิดการคิดค้นชาสูตรใหม่ขึ้น เช่น ชาเลดีเกรย์ที่มีการใส่ผลไม้จำพวกมะนาวและส้ม ชาเอิร์ลเกรย์นิยมดื่มกันในช่วงบ่าย มักทานคู่กับขนมเค้กหรือของว่างต่างๆ เช่น แซนด์วิช แยมโรล มาการง หรือ สกอน สามารถดื่มได้ทุกช่วงเวลา
มีเรื่องราวกล่าวถึงต้นกำเนิดชาเอิร์ลเกรย์ระบุว่า ผู้รับใช้คนหนึ่งของลอร์ดเกรย์ได้ช่วยชีวิตลูกชายของครอบครัวชาวจีนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวชาวจีนครอบครัวนั้นจึงต้องการตอบแทนลอร์ดชาลส์ เกรย์ เอิร์ลเกรย์ที่ 2 โดยปรุงชาสูตรพิเศษมอบให้แก่ลอร์ดเกรย์ในปีคริสต์ศักราช  1803 เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา เรื่องราวนี้ไม่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือยืนยันข้อเท็จจริงและมีข้อขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากลอร์ดเกรย์มิเคยเดินทางไปประเทศจีน นอกจากนี้ในช่วงเวลาดังกล่าว การใช้น้ำมันมะกรูดยังไม่เป็นที่ทราบกันในประเทศจีน อย่างไรก็ตามเรื่องราวได้รับการบอกเล่าในเชิงปากต่อปากส่งผลให้ข้อมูลผิดเพี้ยนไปเมื่อเวลาผ่านไป ในเว็บไซต์ทไวนิงส์ได้ระบุว่า "ลอร์ดชาลส์ เกรย์ได้รับมอบชาเอิลร์เกรย์จากราชทูตท่านหนึ่งซึ่งได้เดินทางไปประเทศจีนหลังจากเขาเดินทางกลับมายังสหราชอาณาจักร"
ร้านแจ็คสันออฟพิคคาดิลลี่อ้างว่าทางร้านเป็นผู้ริเริ่มขายสูตรชาเอิร์ลเกย์นี้เป็นร้านแรก ลอร์ดเกรย์ได้มอบสูตรชานี้ให้แก่โรเบิร์ต แจ็คซันและบริษัทหุ้นส่วนจอร์จ ชาร์ลตันในปีคริสต์ศักราช 1830 ตามที่ตระกูลแจ็คซันกล่าวอ้าง พวกเขาผลิตชาสูตรนี้ขึ้นมาตั้งแต่ได้รับสูตรมาโดยชานี้มีพื้นฐานมาจากชาดำจีนตั้งแต่ต้น

อื่นๆ

โดยทั่วไปมักไม่เติมนมลงในชาเอิร์ลเกรย์ดังเช่นชาอื่น ๆ ชาวสหราชอาณาจักรส่วนมากให้ความเห็นว่าชาเอิร์ลเกรย์และนมนั้นไม่อาจเข้าด้วยกันได้ เนื่องจากนมทำให้กลิ่นของน้ำมันมะกรูดอันเป็นเอกลักษณ์ของชาหายไป อีกทั้งทำให้รสชาติของชาเปลี่ยน ดังนั้นจึงไม่นิยมเติมนมลงในชา 
ชาเอิร์ลเกรย์นิยมทานขณะชายังร้อน โดยสามารถเติมน้ำตาลหรือน้ำผึ้งเพื่อเพิ่มความหวานหรืออาจเติมมะนาวหรือส้มได้ตามแต่ใจผู้ดื่ม
สาธารณรัฐเวนิส

ประวัติ

เมืองเวนิสเดิมเป็นชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณลากูนที่รวมตัวเข้าด้วยกันเพื่อต่อต้านอันตรายจากชนลอมบาร์ด, ชนฮั่น และกลุ่มชนอื่นที่เริ่มเข้ามารุกรานหลังจากอำนาจของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเริ่มลดถอยลงในบริเวณทางตอนเหนือของอิตาลี ในเวลาระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 ชุมชนในบริเวณลากูนก็เลือกตั้งผู้นำคนแรกออร์โซ อิพาโต (Orso Ipato) ที่ได้รับการอนุมัติจากไบแซนเทียมและได้รับตำแหน่ง “Hypatos” ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ใช้ในจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เทียบเท่ากับ “กงสุล” และ “Dux” ที่ต่อมาแผลงมาเป็น “โดเจ” ออร์โซ อิพาโตเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นดยุกแห่งเวนิส (Doge of Venice) คนแรก แต่ในหลักฐานจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 กล่าวว่าชาวเวนิสประกาศให้เพาโล ลูชิโอ อนาเฟสโต (Paolo Lucio Anafesto) เป็นดยุกในปี ค.ศ. 697 แต่หลักฐานนี้ก็เป็นเพียงบันทึกของจอห์นผู้เป็นดีคอนของเวนิส แต่จะอย่างไรก็ตามดยุกแห่งเวนิสก็มีอำนาจอยู่ที่เอราเคลีย
จระเข้แคระ

ลักษณะ

จระเข้แคระเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 1.5 เมตร (5 ฟุต) ยาวสุดเท่าที่มีการบันทึกไว้คือ 1.9 เมตร (6.2 ฟุต) จระเข้โตเต็มวัยมีสีดำ ท้องเหลืองมีแต้มสีดำ จระเข้วัยอ่อนมีขีดสีน้ำตาลอ่อนบนลำตัวและหาง และลวดลายสีเหลืองบนหัว
เนื่องจากมีขนาดเล็กจึงมีความเสี่ยงในการล่า จระเข้ชนิดนี้จึงมีเกล็ดเป็นเกราะหนาบริเวณคอ หลัง และหาง และยังมีผิวหนังแข็งเป็นเกล็ด ที่ท้องและใต้ลำคอ
จระเข้แคระมีจมูกทื่อสั้น กว้าง คล้ายกับเคแมนแคระคูเวียร์ อาจเป็นเพราะอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่คล้ายกัน ชุดฟันประกอบด้วยฟันส่วนหน้าของกระดูกขากรรไกรบน 4 ซี่ ฟัน 12 ถึง 13 ซี่บนขากรรไกรบน และฟัน 14 ถึง 15 ซี่บนกระดูกเดนทารี (Dentary)
O.t. tetraspis มีสีสว่างกว่า มีจุดมากกว่า จมูกไม่เชิดขึ้น และมีเกราะลำตัวมากกว่า O.t. osborni

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

จระเข้แคระมีการกระจายพันธุ์ในที่ลุ่มเขตร้อนของพื้นกึ่งซาฮารา ของแอฟริกาตะวันตกทางภาคตะวันตกของแอฟริกากลาง ซึ่งมีการกระจายพันธุ์ได้ซ้อนทับกับจระเข้ปากแหลมทางตะวันตกไกลถึงประเทศเซเนกัล ทางตะวันออกไกลถึงสาธารณรัฐแอฟริกากลาง และทางใต้ถึงประเทศแองโกลา ชนิดย่อย O. t. tetraspis ส่วนมากพบในทางตะวันตกของแหล่งการกระจายพันธุ์ ขณะที่ O. t. osborni พบในป่าฝนของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเท่านั้น
จระเข้แคระอาศัยอยู่ในบ่อน้ำตามหนองบึง และพบตามแม่น้ำในป่าฝนบ้างเล็กน้อย มีบึนทึกว่าพบที่บ่อน้ำในทุ่งหญ้าสะวันนา ซึ่งมันจะขุดโพรงเพื่ออาศัยระหว่างฤดูแล้ง
โรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา

ประวัติ

เดิมโรงเรียนสาธิต "พิบูลบำเพ็ญ" มหาวิทยาลัยบูรพา เป็นโรงเรียนประถมศึกษาตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติประถมศึกษา ชื่อ โรงเรียนประชาบาล ตำบลหนองมน 3 (บ้านแสนสุขบน) โดยสร้างเป็นโรงเรียนชั่วคราว ด้วยเงินอุดหนุนการประถมศึกษาและประชาชนในท้องถิ่นสละเงินร่วมกัน  โดยมีกำนันติ๊ว ยู่จิว และผู้ใหญ่อุ๊น จันทร์เกลี้ยงช่วยกันจัดหาที่ดินและจัดสร้างขึ้นเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ได้ทำพิธีเปิดใช้สถานที่เล่าเรียนเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2482 โดยมี นายพราว สุทธิศรี ศึกษาธิการอำเภอศรีราชา มาเป็นประธานในพิธีเปิดมีนักเรียนทั้งสิ้น 15 คน นายชิ้น ใจดี เป็นครูใหญ่นับเป็นครูใหญ่คนแรกของโรงเรียน
ต่อมา พ.ศ. 2486 ทางราชการได้เปลี่ยนชื่อตำบลหนองมนเป็นตำบลแสนสุขมาขึ้นกับอำเภอเมืองชลบุรี โรงเรียนจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น  โรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 3 (บ้านแสนสุข)
ในปี พ.ศ. 2496 จอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี มอบหมายให้ พลเอก มังกร พรหมโยธี รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้น ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนขึ้นในตำบลแสนสุข บนเนื้อที่ 75 ไร่ 2 งาน 131 ตารางวา ซึ่งอยู่บริเวณเดียวกับโรงเรียนประชาบาลตำบลแสนสุข 3 วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2496 มีอาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษา อาคารเรียนชั้นประถมศึกษา โรงฝึกงานหัตถศึกษา บ้านพักครู คนงาน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 3,190,000 บาท และให้ชื่อว่า โรงเรียน "พิบูลบำเพ็ญ" โดยนายกรัฐมนตรี ได้มาเป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนนี้ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2497
ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการศึกษา บางแสน ขึ้นและโอนย้าย โรงเรียน “พิบูลบำเพ็ญ” มาสังกัดวิทยาลัยวิชาการศึกษา กรมการฝึกหัดครู และเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ” วิทยาลัยวิชาการศึกษา บางแสน ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2499
ต่อมาเมื่อวิทยาลัยวิชาการศึกษา ได้รับการยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ” วิทยาลัยวิชาการศึกษา บางแสน จึงมาสังกัดภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน และเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ” มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ บางแสน ได้มีการจัดตั้งสมาคมผู้ปกครอง ครู และศิษย์เก่าขึ้น เพื่อสนับสนุนการดำเนินงานของโรงเรียนและในปีเดียวกัน สมาคมฯ ได้จัดสร้างอาคารเรียนขนาด 54 x 9.20 เมตร เป็นอาคาร ชั้นเดียว ชื่ออาคาร “พิบูลรำลึก” (ซึ่งต่อมาได้ต่อเติมเป็นอาคาร 2 ชั้น)
ต่อมาเมื่อมีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยบูรพา ซึ่งเป็นการยกฐานะ วิทยาเขตบางแสน ของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยเอกเทศเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ” ได้รับการจัดให้เป็นหน่วยงานที่เทียบเท่าภาควิชา ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2533 สังกัดคณะศึกษาศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และสมาคมผู้ปกครอง ครูและศิษย์เก่า ได้จัดสร้างต่อเติมอาคารเรียน พิบูลรำลึก ขึ้นอีก 1 ชั้นและได้มีผู้มีจิตศรัทธาสร้างหอพระประจำโรงเรียน และอาคารแสนเจริญ มอบให้แก่โรงเรียน
ฌอร์ลชัญ วรรณปกาสิต

ผลงานอื่นๆ

MV คิดถึงเธอแทบจะตายแล้ว - Jeff The demo 2013
MV เธออยู่ด้วยกัน พูดถึงฉันว่าไง - Karamail 2015
เอลิซาเบธ วูดวิลล์

ชีวิตเบื้องต้นและการเสกสมรส

เอลิซาเบธ วูดวิลล์ประสูติราวปี ค.ศ. 1437 ที่กราฟตัน เรจิส ที่นอร์ทแธมป์ตันเชอร์ในราชอาณาจักรอังกฤษ เป็นพระธิดาของ ริชาร์ด วูดวิลล์ เอิร์ลริเวอร์สที่ 1 และ จาเค็ตตาแห่งลักเซ็มเบิร์ก (Jacquetta of Luxembourg) ผู้ที่แต่งงานครั้งแรกกับจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 การสะกดชื่อ “Woodville” เป็นการสะกดแบบสมัยใหม่ที่มาจากการสะกดเดิม “Wydeville” ในหนังสือร่วมสมัยโดยแค็กซตัน และ “Widvile” บนที่บรรจุพระศพของพระองค์ในชาเปลเซนต์จอร์จในพระราชวังวินด์เซอร์  จากทางสายพระมารดาเอลิซาเบธเป็นสืบเชื้อสายห่างๆ มาจากสมเด็จพระเจ้าจอห์น 
เอลิซาเบธเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในพระราชินีมาร์กาเร็ตในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ในปี ค.ศ. 1445 เมื่อมีพระชนมายุได้ 10 พรรษา ราวปี ค.ศ. 1452 เอลิซาเบธก็แต่งงานครั้งแรกกับเซอร์จอห์น เกรย์แห่งโกรบี เกรย์เสียชีวิตในการต่อสู้กับฝ่ายแลงคาสเตอร์ในยุทธการเซนต์อัลบันส์ครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1461 เอลิซาเบธกับเกรย์มีบุตรด้วยกันสองคนทอมัส เกรย์ มาร์ควิสแห่งดอร์เซ็ทที่ 1 (Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset) และริชาร์ด เกรย์
เอลิซาเบธได้ชื่อว่าเป็น “สตรีผู้มีความงดงามที่สุดในเกาะอังกฤษ” ที่มี “เปลือกตาที่หนาหนักเหมือนตามังกร” ต่อมาเอลิซาเบธก็เสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1464  เอลิซาเบธ วูดวิลล์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1492 ที่มหาวิหารเบอร์มอนด์ซีย์ ในลอนดอน