google/wiki40b huggingface dataset:
ไพโร (หนังสือการ์ตูน)

ประวัติตัวละคร

ไพโรเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เกิดที่เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย หลังทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์และนักเขียนในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไพโรได้พบกับมิสทีค ผู้ซึ่งรับเขาเข้ากลุ่มบราเธอร์ฮูดออฟอีวิลมิวแทนต์ส ไพโรเคยต่อสู้กับกลุ่มเอ็กซ์เมน และอเวนเจอร์ส ต่อมาเมื่อทีมมีสทีคส์บราเธอร์ฮูดทำงานให้รัฐบาลสหรัฐและเปลี่ยนชื่อทีมเป็น "ฟรีดอมฟอร์ซ" ทีมได้ทำภารกิจหลายอย่าง เช่น การจับตัวแมกนีโต และสมาชิกทีมอเวนเจอร์ส, การต่อสู้กับกลุ่มเอ็กซ์-แฟกเตอร์และภารกิจสุดท้ายคือการต่อสู้กับกลุ่มเดสเสิร์ตสวอร์ดในคูเวต แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ไพโรและบล็อบถูกจับตัวและได้รับความช่วยเหลือจากโท้ด ภายหลังไพโรและบล็อบเข้าร่วมกลุ่มบราเธอร์ฮูดของโท้ดและร่วมต่อสู้กับกลุ่มเอ็กซ์-ฟอร์ซ
หลายปีต่อมา ไพโรติดเชื้อไวรัสเลกาซีที่สามารถทำให้มนุษย์กลายพันธุ์เสียชีวิตได้ และเสียชีวิตหลังช่วยชีวิตวุฒิสมาชิก โรเบิร์ต เคลลี ภายหลังไพโรได้รับการชุบชีวิตโดยไวรัสทรานส์โมดของเซลีน

พลังและความสามารถ

ไพโรมีความสามารถในการควบคุมและเปลี่ยนรูปเปลวไฟได้ตามต้องการ แต่ไม่สามารถสร้างไฟได้เอง จึงต้องสวมชุดที่มีเครื่องพ่นไฟที่สามารถยิงเปลวไฟได้ไกลสูงสุด 25 ฟุต ถึงแม้จะสามารถควบคุมเปลวไฟได้ แต่ไพโรอาจได้รับอันตรายจากเปลวไฟที่เขาไม่ได้ควบคุมได้

ภาพยนตร์

นักแสดงชาวอเมริกัน แอรอน สแตนฟอร์ด รับบทเป็นไพโรในภาพยนตร์ X-เม็น 2 โดยมีชื่อจริงในเรื่องคือ จอห์น อัลเลอร์ไดซ์ และปรากฏตัวอีกครั้งในภาพยนตร์ X-เม็น รวมพลังประจัญบาน
ฌ็อง นูแวล

ประวัติ

ฌ็อง นูแวล เกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ที่เมืองฟูว์แมล จังหวัดลอเตการอน ประเทศฝรั่งเศส เป็นบุตรชายของนายโรแชร์ และนางเรอเน นูแวล ที่เป็นครูทั้งคู่ ครอบครัวของนูแวลต้องย้ายถิ่นฐานบ่อยครั้งเมื่อบิดาของเขาได้ตำแหน่งผู้อำนวยการการศึกษาประจำเขตปกครอง บิดามารดาของนูแวลสนับสนุนให้เขาเรียนคณิตศาสตร์ และภาษา แต่เมื่อเขาอายุย่างเข้า 16 ปี ก็เริ่มหลงใหลในศิลปะ เมื่อได้เรียนวาดรูปกับคุณครูท่านหนึ่ง ที่บอกว่าครอบครัวของนูแวลสนับสนุนให้บุตรชายเรียนไปทางด้านการศึกษาหรือไม่ก็วิศวกรรม แต่ก็ยอมประนีประนอมให้เขาเรียนสถาปัตยกรรมได้ เพราะเห็นว่ามีความเสี่ยงน้อยกว่าการเรียนศิลปะ
นูแวลสอบเอ็นทรานซ์เข้าโรงเรียนวิจิตรศิลป์แห่งเมืองบอร์โดไม่ผ่าน เขาจึงย้ายเข้ากรุงปารีส และได้ชนะเลิศการสอบคัดเลือกเพื่อเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนศิลปะชั้นสูงแห่งชาติ จากปี ค.ศ. 1960 ถึง 1970 นูแวลเลี้ยงชีพด้วยการเป็นผู้ช่วยสถาปนิกของโกลด ปาร็อง และปอล วีรีลีโอ ผู้ซึ่งภายในระยะเวลาเพียงปีเดียว ได้เลื่อนตำแหน่งให้นูแวลขึ้นเป็นผู้จัดการโครงการก่อสร้างอพาร์ตเมนต์คอมเพล็กซ์ขนาดใหญ่
นูแวลได้สมรสกับออดีล ฟีลียง นักสร้างภาพยนตร์ และมีบุตรชายด้วยกันสองคน คนโตชื่อแบร์ทร็อง เป็นนักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ระดับ post-doctorate ปัจจุบันทำงานให้กับมหาวิทยาลัยแห่งเมืองชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ส่วนปีแยร์ ลูกชายคนรองเป็นนักผลิตละครเวทีและนักออกแบบให้กับบริษัทของตนเองที่ชื่อว่า Factoid นูแวลมีบุตรสาวหนึ่งคน (ซาร่า) กับแคทรีน ริชาร์ด ภรรยาคนที่สอง ปัจจุบัน นูแวลอยู่กินกับมีอา ฮักก์ สถาปนิกชาวสวีเดนผู้ซึ่งทำงานที่สำนักงานสถาปนิก Habiter Autrement (HA) ในกรุงปารีส

ผลงาน

หลังจากที่ได้โครงการก่อสร้างสถาบันโลกอาหรับ และโครงการปรับปรุงห้างสรรพสินค้าฟอรั่ม เลส์อาล ได้สิ้นสุดลงในปีค.ศ. 2004 นูแวลได้เปิดตัวอาคารพิพิธภัณฑ์แห่งเก บร็องลีย์เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2006 ที่กรุงปารีส และได้เป็นผลงานเลื่องชื่อชิ้นล่าสุดในเมืองหลวงของประเทศฝรั่งเศส
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2006 บริษัทเนสต์เล่ ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภายใต้การบริหารของนายเนลลี เวนเจอร์ ได้นำเสนอรูปแบบบรรจุหีบห่อช็อกโกแลตแบบใหม่ ภายใต้ยี่ห้อ ไกเยอร์ ที่เป็นผลงานออกแบบของฌ็อง นูแวล ชาวสวิสที่คุ้นเคยกับห่อกระดาษ ไม่ตอบรับห่อพลาสติกดีเท่าที่ควร เนื่องจากมันไม่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และแสดงภาพลักษณ์ฟุ่มเฟือยกว่าห่อที่ทำจากกระดาษที่เป็นวุสดุห่อแบบดั้งเดิมของผลิตภัณฑ์ ร้านค้าปลีกเดนแนร์ได้ทำให้เรื่องนี้บานปลายด้วยการปฏิเสธการวางจำหน่ายช็อกโกแลตนี้ และกล่าวหาว่าบริษัทขายผลิตภัณฑ์นี้แพงกว่าเดิม ปลายปี ค.ศ. 2006 บริษัทเนสต์เล่ได้ประกาศยกเลิกหีบห่อบรรจุที่ออกแบบโดยฌ็อง นูแวล
วันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2008 ฌ็อง นูแวล ได้รางวัลพริตซ์เกอร์ จากผลงานตลอดชีวิตโดยรวมที่โดดเด่น และได้รับคำชมเชยจาก โธมัส พริตซ์เกอร์ ว่า "มีการคิดค้นที่แปลกใหม่และกล้าหาญ และตั้งข้อสงสัยกับรูปแบบที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป และยังก้าวพ้นขอบเขตการสร้างสรรค์ผลงานของตนเอง"
แฟรนไชส์ใหม่ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ สาขาอาบูดาบี ตั้งอยู่บนเกาะ Saadiyat ซึ่งเป็นเกาะที่สร้างโดยมนุษย์ และได้ฌ็อง นูแวล เป็นผู้ออกแบบให้ ว่ากันว่าการลงนามในครั้งนี้จะทำให้ฝรั่งเศสร่ำรวยขึ้นอีก 700 ล้านยูโร โดย 400 ล้านยูโรคิดเป็นค่าลิขสิทธิ์ในการใช้ชื่อลูฟวร์ ฝรั่งเศสวางแผนจะนำเงินนี้มาปรับปรุงพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ในกรุงปารีส
หม่อมเจ้าพร้อม ลดาวัลย์

ทรงพระเยาว์

หม่อมเจ้าพร้อม ลดาวัลย์ ประสูติในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันเสาร์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2412 แรม 6 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะเส็ง เป็นพระโอรสลำดับที่ 38 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูมินทรภักดี หม่อมมาลัยเป็นพระมารดา เกสากันต์เมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2425

ผนวช

หลังจากเกสากันต์ในปีนั้น หม่อมเจ้าพร้อมได้ผนวชเป็นสามเณร ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยสมเด็จพระวันรัตน์ (ทับ พุทฺธสิริ) วัดโสมนัสราชวรวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ หม่อมเจ้าพระอรุณนิภาคุณากร เป็นผู้ประทานศีล ผนวชแล้วประทับ ณ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
ถึงปีฉลู พ.ศ. 2432 ได้ทรงผนวชเป็นภิกษุ ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม พระพรหมมุนี (เหมือน สุมิตฺโต) วัดบรมนิวาสราชวรวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้รับพระนามฉายาว่า "ธมฺมรโต" ผนวชแล้วประทับ ณ วัดราชบพิธฯ ตามเดิม

การศึกษา

หลังจากผนวชเป็นสามเณร ได้ทรงศึกษาพระปริยัติธรรมในหลายสำนัก ได้แก่ สำนักพระครูศีลสังวรและนายรอด ที่วัดราชบพิธ สำนักพระยาธรรมปรีชา (บุญ) ที่พระพุทธปรางค์ปราสาท สำนักสมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) ที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร ก่อนเข้าสอบได้เสด็จไปฝึกซ้อมแปลกับสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (สา ปุสฺสเทโว) และพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส
ขณะยังเป็นสามเณร ได้ทรงเข้าสอบในปีระกา พ.ศ. 2428 ได้เปรียญธรรม 5 ประโยค พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานวัตถุจัตุปัจจัยมูลค่า 2 ชั่งเป็นรางวัล  หลังจากผนวชเป็นพระภิกษุ ได้ทรงเข้าสอบอีกในปี พ.ศ. 2434 ได้เพิ่มอีก 2 ประโยค รวมเป็นเปรียญธรรม 7 ประโยค

เจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทร์

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชประสงค์จะให้วัดเทพศิรินทราวาสมีโรงเรียนภาษาบาลี ทรงเห็นว่าหม่อมเจ้าพระศรีสุคตคัตยานุวัตร (หม่อมเจ้าพร้อม ธมฺมรโต) มีความรู้ภาษาบาลีเป็นอย่างดี สามารถจัดการศึกษาในวัดให้รุ่งเรืองได้ โปรดให้อาราธนาพระองค์ท่านไปเป็นอยู่วัดเทพศิรินทราวาสในปี พ.ศ. 2437 เมื่อพระวินัยรักขิต (นาม กาฬนาโม) อาพาธด้วยอหิวาตกโรค จนมรณภาพลงเมื่อวันอังคารที่ 30 เมษายน ปีนั้น หม่อมเจ้าพระศรีสุคตคัตยานุวัตรจึงขึ้นดำรงเจ้าอาวาสแทนสืบมา จนกระทั่งลาสิกขาบท รวมระยะเวลาในการดำรงตำแหน่งทั้งสิ้น 4 ปี
ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส หม่อมเจ้าพระศรีสุคตคัตยานุวัตรได้พัฒนาวัดหลายประการ เช่น ปรับปรุงทัศนียภาพในวัด สร้างและซ่อมเสนาสนะ สร้างพระประธาน นำพระราชทรัพย์ที่ได้รับพระราชทานมาบำรุงการจัดการศึกษา เป็นต้น

ลาสิกขาบท

หม่อมเจ้าพระศรีสุคตคัตยานุวัตร ทูลลาสิกขาบทเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2441 จากนั้นได้เข้ารับราชการในกรมราชบัณฑิต

สิ้นชีพิตักษัย

หม่อมเจ้าพร้อม ลดาวัลย์ ประชวรด้วยพระโรคชรา และสิ้นชีพิตักษัยอย่างสงบ เมื่อวันศุกร์ที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2498 เวลา 17:00 น. ณ ตำหนักเลขที่ 182 ถ. กรุงเกษม สิริชันษา 86 ปี ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ สุสานหลวง วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2498
มินัสมอร์กูล

มินัสมอร์กูล (Minas Morgul) เป็นชื่อหอคอยในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "หอคอยแห่งมนต์ดำ" เดิมชื่อว่า มินัสอิธิล หรือ หอคอยจันทร์รุ่ง ตั้งชื่อตามชื่อผู้สร้างและเจ้าของคนแรก คืออิซิลดูร์ ซึ่งสร้างหอคอยแห่งนี้ขึ้นในระหว่างการก่อตั้งอาณาจักรกอนดอร์ พร้อมกับเมืองออสกิเลียธ และหอคอยมินัสอะนอร์ ในช่วงปลายของยุคที่สองเพื่อป้องกันฝั่งตะวันตกของเมืองออสกิเลียส
มินัสอิธิลตั้งอยู่ในหุบเขามอร์กูล บนเทือกเขาเอเฟลดูอัธ ซึ่งอยู่ติดชายอาณาเขตมอร์ดอร์ เมื่อแรกสร้างเป็นนครที่งดงามดั่งแสงจันทร์ กำแพงและถนนถูกสร้างด้วยหินอ่อนและประดับประดาอย่างสวยงามปลูกประดับด้วยพฤกษาต่างๆ มีหอคอยที่งดงามอยู่กลางเมือง และอิซิลดูร์ได้นำหน่ออ่อนของพฤกษาขาว ที่เขาลอบนำออกมาจากเกาะนูเมนอร์ได้ทันก่อนเกาะจะจมสมุทร มาปลูกไว้ที่นี่ด้วย มินัสอิธิลถูกเซารอนตีแตกครั้งแรกเมื่อปีที่ 3429 ของยุคที่สอง อิซิลดูร์หนีออกจากนครเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากเอเลนดิล นำทัพกลับมาร่วมกับทัพของอนาริออน สามารถขับไล่เซารอนกลับไปอยู่หลังแนวเทือกเขาได้ ในระหว่างสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย โอรสองค์ที่ 2 และ 3 ของอิซิลดูร์ คือเคียร์ยอนและอาราทัน รับหน้าที่เฝ้าพิทักษ์หอคอยแห่งนี้ หลังสิ้นสุดสงคราม เคียร์ยอนและอาราทันเดินทางขึ้นเหนือพร้อมอิซิลดูร์ผู้บิดา มินัสอิธิลก็กลับมาอยู่ในความดูแลของกอนดอร์
ปีที่ 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่แพร่มาพร้อมกับสายลมดำมืดจากแดนมอร์ดอร์ มินัสอิธิลได้รับความเสียหายมากที่สุด ทหารและพลเมืองล้มตายไปเป็นจำนวนมากจนเกือบเป็นเมืองร้าง ปีที่ 1980 เหล่านาซกูลพ่ายแพ้ที่อังก์มาร์ ถูกกองทัพพันธมิตรของเอลฟ์ ทัพดูเนไดน์ และทัพกอนดอร์ของเจ้าชายเออาร์นัวร์ตีแตกจนต้องหนีกลับมายังมอร์ดอร์ แต่พวกมันหันมายึดมินัสอิธิลไปเป็นที่มั่นใหม่ และยึดไปได้สำเร็จในปีที่ 2002 พาลันเทียร์ประจำเมืองนี้จึงตกไปอยู่ในมือของเซารอน และถูกย้ายไปยังหอคอยบารัดดูร์ นับแต่นั้นมินัสอิธิลจึงถูกเรียกว่า 'มินัสมอร์กูล' ซึ่งหมายถึง 'หอคอยแห่งเวทมนตร์อันมืดดำ' ส่วนมินัสอะนอร์ก็เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น 'มินัสทิริธ' หมายถึง 'หอคอยระวังภัย'
ทว่าหลังจากสงครามแห่งแหวนจบ แหวนเอกได้ถูกทำลาย เซารอนสิ้นอำนาจ รวมทั้งอาณาจักรมอรดอร์ล่มสลายลง หอคอยนี้ถูกทิ้งร้างไว้เป็นเวลานานหลายปีด้วยความหวาดกลัวจากเรื่องราวในอดีต จนกษัตริย์แห่งกอนดอร์มีพระบัญชาให้บูรณะหอคอยนี้เป็นนครมินัสอิธิลอันงดงามอีกครั้ง
วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ที่มาของวิทยาลัย

วิทยาลัยนวัตกรรม เป็นหน่วยงานในกำกับของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จัดตั้งขึ้นตามมติสภามหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2538 แรกเริ่มใช้ชื่อว่า “ศูนย์นวัตกรรมอุดมศึกษา” ต่อมา เพื่อต้องการให้เป็นรูปแบบใหม่ของหน่วยงานในมหาวิทยาลัยที่ปรับเปลี่ยนจากการจัดตั้งคณะหรือภาควิชามาเป็น วิทยาลัย (College) จึงเปลี่ยนชื่อเป็น “วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา” เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2540 ต่อมา สภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีมติให้แก้ไขชื่อ “วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา” เป็น “วิทยาลัยนวัตกรรม” ใน ปี พ.ศ. 2550 และเปลี่ยนชื่อตำแหน่งผู้รับผิดชอบการบริหารงานวิทยาลัยจาก “ผู้อำนวยการ” เป็น “คณบดี” เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551
วิทยาลัยนวัตกรรม มุ่งเน้นจัดการเรียนการสอนในลักษณะสหสาขาวิชาซึ่งมีการผสมผสานศาสตร์ จากหลากหลายองค์ความรู้เข้าด้วยกัน โดยมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้นำด้านการเรียนรู้ และเป็นสถาบันที่มีมาตรฐานการเรียน การสอนและมีผลงานวิจัยในระดับนานาชาติ ภายใต้ปณิธาน รวมพลังจากความหลากหลาย (Synergy from Diversity) ก้าวไกลด้วยคุณธรรม (Excellence with Ethics) เรียนรู้และพัฒนานวัตกรรม (Educator of Innovation) และพัฒนาอย่างเป็นองค์รวม (Develop Holistically)
ปัจจุบัน วิทยาลัยนวัตกรรม จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี 3 หลักสูตร และระดับปริญญา โท 4 หลักสูตร  และจัดการเรียนการสอนที่ ท่าพระจันทร์ และ ศูนย์พัทยา

วิสัยทัศน์

วิทยาลัยนวัตกรรมเป็นสถาบันชั้นนำของอาเซียน ด้านการสร้างและบริหารนวัตกรรมทางวิชาการจาก การวิจัย เพื่อการผลิตบัณฑิต บริการวิชาการและทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรมของชาติ เพื่อแก้ปัญหาและ พัฒนาสังคม โดยยึดมั่นคุณธรรมและประโยชน์ของประชาชน

ปรัชญา

วิทยาลัยนวัตกรรม ต้องการเป็นผู้นำด้านการปฏิรูปการเรียนรู้และเป็นหน่วยงานต้นแบบด้านการ บริหารการศึกษา ที่สามารถสร้างเมล็ดพันธุ์ (SEED) ทางปัญญาออกสู่สังคม

สีประจำคณะ

สีเงิน
วศิน อินทสระ

ประวัติ

วศิน อินทสระ เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2477 ที่หมู่บ้านท่าศาลา อำเภอรัตตภูมิ จังหวัดสงขลา บวชเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี ที่วัดบุปผาราม เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เมื่อพ.ศ. 2490 และอุปสมบทเป็นภิกษุเมื่อ พ.ศ. 2497 จนกระทั่งลาสิกขา เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2507 รวมเวลา 10 ปี
นนทรี

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์

นนทรีเป็นไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบ เรือนยอดทรงกลมหรือรูปไข่ เปลือกต้น สีเทาอ่อนค่อนข้างเรียบหรือแตกเป็นสะเก็ดเล็ก ๆ ตามกิ่งก้านอ่อนมีขนสีน้ำตาลแดง ใบประกอบแบบชนนกสองชั้นเรียงเวียนสลับ ช่อใบหลักยาว 20-30 เซนติเมตร ช่อแขนงใบย่อยเรียงตรงข้าม 9-16 คู่ ใบรูปไข่แกมรูปขอบขนาน กว้าง 3-7 เซนติเมตร ยาว 10-18 เซนติเมตร ปลายใบมน เว้าเข้าเล็กน้อย โคนใบเบี้ยว ดอกสีเหลือง มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกเป็นช่อแบบช่อกระจะที่ซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ช่อดอกยาว 20-30 เซนติเมตร  กลีบเลี้ยง 5 กลีบ  ด้านนอกมีขน  กลีบดอก 5 กลีบ ดอกบานเต็มที่กว้าง 1.6-1.8 เซนติเมตร ผลแห้งแก่ไม่แตก เป็นฝักแบนๆ รูปรี ปลายและโคนผลสอบแหลม สีน้ำตาลอมม่วง เมื่อแก่สีน้ำตาลดำ มี 1-4 เมล็ดต่อฝัก

การใช้ประโยชน์

นนทรีเป็นพืชสมุนไพร ชาวโอรังอัสลีในรัฐเประ ประเทศมาเลเซีย ใช้เปลือกบดเป็นผงรักษาโรคสะเก็ดเงิน 
ดอกนนทรีเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดนนทบุรีและจังหวัดพิษณุโลก ส่วนต้นนนทรีเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดนนทบุรี และเป็นต้นไม้ประจำสถาบันการศึกษาหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โรงเรียนชุมแพศึกษา โรงเรียนสตรีสมุทรปราการ โรงเรียนหอวัง โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย โรงเรียนนนทรีวิทยา โรงเรียนนนทบุรีพิทยาคม โรงเรียนสตรีชัยภูมิ โรงเรียนเทพมงคลรังษี ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก จังหวัดกาญจนบุรี สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ จังหวัดสกลนคร โรงเรียนบ้านลาดพร้าว (สาคร-สุ่น พานิชเฮง) โรงเรียนพระหฤทัยนนทบุรี
ความจุความร้อนจำเพาะ

ความจุความร้อนจำเพาะ (อังกฤษ: Specific heat capacity หรือ specific heat) คือ สัดส่วนระหว่างพลังงานที่ต้องใช้ เพื่อให้มวลในจำนวน m เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิใน เคลวิน ซึ่งมีสูตรดังนี้
c คือความจุความร้อนจำเพาะ
m คือจำนวนมวล
 คืออุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลง
 คือพลังงานที่ใช้ไป
ความจุความร้อนจำเพาะสามารถกำหนดได้ โดยใช้เครื่องแคลอรีมิเตอร์

หน่วย

หรือในระบบ SI ใช้
นีเซฟอร์ เนียปส์

งานบุกเบิกการถ่ายภาพ

ปี 1816 เนียปส์ทดลองถ่ายภาพด้วยกล้องรูเข็มที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาวด้านละ 4 3/4 นิ้ว โดยใช้สารประกอบของโลหะเงิน เป็นสารไวแสง เขาปิดประตูหน้าต่างหมดทุกบาน เหลือไว้เพียงบานเดียว หันหน้าเลนส์ไปทางหน้าต่างบานนั้น ข้างนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่มีกรงนกแขวนอยู่ เมื่อถ่ายภาพกรงนก ปรากฏว่าได้ภาพที่มีพื้นหลังดำกรงนกสีอ่อนเกือบขาว ทั้งนี้เพราะนอกหน้าต่างมีความสว่างมาก จึงทำให้ภาพกรงนกดูซีดจางกว่าฉากหลัง ภาพที่ได้เรียกภาพ เนกาตีฟ (negative) คือ ได้ภาพสีดำ-ขาว กลับตรงกันข้ามกับวัตถุจริง แต่เขาไม่สามารถทำให้ภาพคงทนถาวรได้ เนื่องจากเนียปส์ไม่ทราบวิธีกำจัดสารไวแสงในบริเวณที่ไม่ถูกแสงออก ซึ่งสารไวแสงในบริเวณดังกล่าวจะค่อย ๆ ดำขึ้น ทำให้ภาพกลายเป็นสีดำไปหมดทั้งภาพ
เนียปส์ทำการทดลองใหม่โดยใช้สารบีทูเมนจูเดียซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของแอสฟัลต์ (ยางมะตอย) มีความไวแสงต่ำมาก สารดังกล่าวเมื่อถูกแสงแล้วจะแข็งตัวไม่สามารถละลายน้ำได้ ส่วนที่ไม่ถูกแสงจะอ่อนตัว สามารถล้างออกได้ด้วยสารละลายจำพวกน้ำมันลาเวนเดอร์ และน้ำมันสน ในที่สุด เนียปส์ประสบความสำเร็จ ในปี 1826 โดยใช้สารดังกล่าวเคลือบบนแผ่นโลหะผสมระหว่างดีบุก และ ตะกั่ว แล้วใส่เข้าไปในกล้องคาเมร่า ออบสคูร่า ถ่ายรูปจากหน้าต่างบ้านเลอกราของเขาเอง (ชื่อภาพว่า View from the Window at Le Gras ถ่ายที่เมืองแซ็ง-ลู-เดอ-วาแรน) ใช้เวลาเปิดรับแสงประมาณ 8 ชั่วโมง เป็น ภาพถ่ายที่ถาวร ภาพแรกของโลก
รัก-ยม

เรื่องย่อ

ณ หมู่บ้านสะแกลาย สีดา (จุฑารัตน์ จินรัตน์) อดีตนางเอกละครชื่อดัง อาศัยอยู่กับลูกสาวชื่อแสงดาว (เพชรา เชาวราษฏร์) ที่สนใจอยากเป็นศิลปินนักแสดงอย่างแม่สีดา แสงดาวรบเร้าแม่ให้ช่วยสนันสนุนแต่สีดาทัดทาน สีดามี รัก-ยม คอยช่วยเหลือตลอดมา แต่ต่อมาสีดาผิดคำสาบานที่ให้ไว้กับรัก-ยม สีดาจึงตกต่ำและยากจนลง คืนวันหนึ่งแสงดาวได้อธิษฐานต่อ รัก-ยม ให้รัก-ยมช่วยเหลือเธอ แล้วได้นำเอา รัก-ยม ติดตัวหนีออกจากบ้านมุ่งเข้ากรุงเทพฯ
ที่สำนักงานสร้างภาพยนตร์ในกรุงเทพฯ จักรา (มิตร ชัยบัญชา) ผู้อำนวยการสร้างหนุ่ม ที่กำลังต้องการหานางเอกใหม่ เพราะวงเดือน (ศศิธร เพชรรุ่ง) นางเอกดาวรุ่งแม้มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่จักราเห็นว่าวงเดือน แสดงภาพยนตร์เรื่องใหม่ของเขาได้ไม่ถึงบทบาท วันหนึ่ง แสงดาวเดินไปด้วยความหิวโหย ประกอบกับความร้อน ทำให้เธอเป็นลมล้มฟุบลงหน้าบ้านหลวงวิเศษสรรพการ (วงศ์ ศรีสวัสดิ์) คนทำสวนได้ช่วยจนฟื้น สอบถามจนได้ความ บังเกิดความสงสารจึงพาเข้าไปกินข้าวที่เรือนครัวในบ้านหลวงวิเศษ แสงดาวกับรัก-ยม จึงช่วยกันกินข้าวปลาจนหมด ทั้งครัว คุณนายละออ (ศรินทิพย์ ศิริวรรณ) ภรรยาหลวงวิเศษ มาพบ จึงสอบถาม คุณนายละออเห็นใจจึงรับไว้ แสงดาวได้ขอให้วงเดือนลูกสาวหลวงวิเศษฯที่เป็นดาราช่วยสนับสนุนเธอ แต่สิ่งที่ได้รับคือเสียงหัวเราะ เยาะเย้ย ด้วยความสวยของแสดงดาว ทำให้วงเดือนอิจฉาคิดกับคุณนายละออทรมานแสงดาวให้ทำงานหนัก แต่แสดงดาวก็อดทน เพราะได้ รัก-ยมช่วย
ต่อมา เชนย์ (อดุลย์ ดุลยรัตน์) พระเอกเนื้อหอมได้มาบ้านหลวงวิเศษฯ พบแสงดาว ความสวยและมีแววของดาว เชนย์จึงเอ่ยปากชวนแสดง แสงดาวดีใจ วงเดือนรู้ก็เกิดความริษยา วงเดือนไล่แสงดาวออกจากบ้าน ราชสีห์ได้ขับรถชนแสงดาว ราชสีห์นำแสงดาวไปโรงพยาบาล หลังฟ้นราชสีห์แมวมองของจักราได้นำความไปบอกจักรา ผู้อำนวยการสร้าง จักราได้เห็นดีใจสั่งให้ทำการฝึกซ้อมบทบาทให้กับแสงดาว แสงดาวอธิษฐานให้ รัก-ยมช่วย ผลภาพยนตร์เรื่องแรกที่เธอแสดงได้รับการต้อนรับ หลังเป็นดาราแสดงดาวอยู่สุขสบาย ในทางส่วนตัวจักราผู้อำนวยการสร้างหน่มกับแสงดาวนั้นมีใจให้แก่กัน แสดงดาวลืมตัว รัก-ผม เห็นว่าเป็ฯการกระทำผิดคำมั่นสัญญา จึงลงโทษแสงดาวให้ตกต่ำลง สุดท้านงานแสดงของแสงดาวหยุดชะงัก แสงดาวต้องกลับมาอยู่กับสีดา ขณะที่ราชสีห์ ได้บอกคุณหลวงว่าแสงดาวเป็นลูกของสีดา อดีตภรรยาคุณหลวง คุณหลวงจึงรู้ว่าแสงดาวคือลูก คุณหลวงไปพร้อมกับจักรา ไปพบกับสีดา และแสงดาว แล้วทุกคนก็ปรับความเข้าใจกัน อยู่กินกันอย่างมีความสุข
ตำบลบ้านหลุม

ตำบลบ้านหลุม เป็นตำบลหนึ่งในเขตอำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย ที่เป็นตำบลที่ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่ม มีแม่น้ำยมไหลผ่าน เป็นแหล่งผลิตข้าว และปลาแก่ชุมชนและบริเวณใกล้เคียง มีศาสนสถานที่สำคัญ เช่น วัดศรีมหาโพธิ์ เป็นต้น

ประวัติ

ตำบลบ้านหลุม แต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลบ้านสวน ต่อมาเมื่อมีการย้ายถิ่นฐานและเข้ามาตั้งถิ่นของชุมชนมากขึ้น จึงได้มีการแยกเป็นตำบลตามชื่อที่ตั้งของตำบล

สภาพทั่วไป

สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม เหมาะแก่การทำการเกษตรกรรม มีลำคลองสายหลักไหลผ่าน เช่น คลองบ้านหลุม, คลองวังแดง, คลองกระชงค์, คลองเนินยาง

ประชากร

ประชากรในเขต อบต. 8,889 คน และครัวเรือน 1,943 หลังคาเรือน

อาชีพ

อาชีพหลัก ทำนา ทำสวนครัว
แย้ลงรู

แย้ลงรู เป็นการละเล่นที่มีที่มาจากการที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีแย้เป็นจำนวนมาก ทั้งยังมีการอนุรักษ์แย้ด้วยซึ่งมันเป็นสัตว์ฉลาดสร้างรูสำหรับพักอาศัยและหลบภัย แต่ก็ไม่พ้นการสังเกตของมนุษย์ จากลัษณะดังกล่าว จึงมีการประยุกต์ดัดแปลงเป็นการละเล่นแย้ลงรู ซึ่งนิยมเล่นในแถบภาคกลางและเป็นส่วนหนึ่งของกีฬาทหารเรือไทยอีกด้วย

จุดประสงค์

เพื่อความสนุกสนานและรู้จักการใช้ไหวพริบปฏิภาณ

กติกา

ผู้เล่นชุดหนึ่งมี 4 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ใช้เชือกผูกติดกันทั้ง 4 คน ปักธงห่างจากผู้เล่นประมาณ 1 วา เมื่อให้สัญญาณเริ่ม ผู้เล่นต้องพยายามไปหยิบธงของตนให้ได้ ใครวิ่งไปถึงธงก่อนชนะ

ประโยชน์

ฝึกการใช้ไหวพริบปฏิภาณ
อิริโอโมเตะ

อิริโอโมเตะ (ญี่ปุ่น: 西表島 Iriomote-jima; ยาเอยามะ: Irimutī; โอกินาวะ: Iriumuti) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะยาเอยามะ และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดโอกินาวะ รองจากเกาะโอกินาวะ
เกาะนี้มีพื้นที่ 289 กม.2 มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน และมีโครงสร้างพื้นฐานเฉพาะบนถนนเลียบชายหาดสายเดียวที่เชื่อมต่อหมู่บ้านทางด้านเหนือกับชายทะเลด้านตะวันออก บนเกาะไม่มีสนามบิน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงมาทางเรือข้ามฟากจากเกาะอิชิงากิ ซึ่งใน พ.ศ. 2546 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากกว่า 150,000 คน เกาะนี้อยู่ในเขตของเมืองทาเกโตมิ จังหวัดโอกินาวะ

ภูมิประเทศและภูมิอากาศ

เกาะอิริโอโมเตะมีภูมิอากาศแบบทะเลกึ่งโซนร้อน มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปี 23.4°C และมีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนตั้งแต่ 17.6°C ในเดือนมกราคม จนถึง 28.4°C ในเดือนกรกฎาคม มีฤดูไต้ฝุ่นที่โดยเฉลี่ยจะอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกันยายน
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่ากึ่งโซนร้อนหนาทึบและป่าชายเลน พื้นที่ 80% เป็นเขตอนุรักษ์ และพื้นที่ 34.3% ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอิริโอโมเตะ จุดที่สูงที่สุดบนเกาะคือ ภูเขาโคมิ (古見岳 Komidake) มีความสูง 470 เมตร
เกาะอิริโอโมเตะมีชื่อเสียงจากแมวป่าอิริโอโมเตะ (Prionailurus iriomotensis; ญี่ปุ่น: 西表山猫 Iriomote-yamaneko) ซึ่งเป็นแมวป่าที่ออกหากินตอนกลางคืนที่ใกล้สูญพันธุ์ พบเฉพาะบนเกาะอิริโอโมเตะ ประเมินว่ามีแมวป่าอิริโอโมเตะเพียงประมาณ 100 ตัวที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติj

ประวัติศาสตร์

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะอิริโอโมเตะแทบไม่มีประชากรอาศัยอยู่เนื่องจากมาเลเรียระบาด แรกเริ่มนั้นพื้นที่บนเกาะถูกใช้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าว ในระหว่างสงคราม ผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะอิชิงากิบางส่วนต้องลี้ภัยมายังเกาะอิริโอโมเตะ และบางคนก็ติดเชื้อมาลาเรีย
หลังสิ้นสุดสงคราม กองทัพสหรัฐอเมริกาในญี่ปุ่นกำจัดมาลาเรียออกไปจากเกาะ และไม่เคยปรากฏการติดเชื้ออีกเลย รายได้ของเกาะส่วนใหญ่มาจากการท่องเที่ยวและผลผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะสับปะรดและการประมง
เผ่าอิสสาคาร์

กำเนิดอิสสาคาร์

เมื่อยาโคบไปอยู่กับลาบัน ลุงของตน ลาบันให้ยาโคบทำงาน 7 ปี เพื่อแลกกับนางราเชล บุตรสาวคนเล็กของตน แต่เมื่อครบ 7 ปีตามกำหนด ลาบันกลับให้ยาโคบแต่งงานกับนางเลอาห์ บุตรีคนโต ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นธรรมเนียมที่คนพี่จะต้องแต่งก่อนคนน้อง ยาโคบจึงต้องทำงานอีก 7 ปีเพื่อให้ได้นางราเชล เมื่ออยู่กินกันนั้น ยาโคบรักนางราเชล และชังนางเลอาห์ พระเจ้าจึงทรงเบิกครรภ์ของนางให้มีบุตรชายแก่ยาโคบ ถึง 4 คนติดต่อกัน
เมื่อนางราเชลเห็นว่าตนไม่สามารถมีบุตรให้แก่ยาโคบได้ นางจึงยกบิลฮาห์ สาวใช้ของนางเองให้เป็นภรรยาน้อยของยาโคบ และนางบิลฮาห์ ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายแก่ยาโคบ จำนวน 2 คน เมื่อนางเลอาห์ เห็นว่านางบิลฮาห์ ให้กำเนิดบุตรถึง 2 คน นางจึงได้ยก ศิลปาห์ สาวใช้ของนางให้เป็นภรรยาน้อยแก่ยาโคบ และนางศิลปาห์ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายจำนวน 2 คน
ต่อมาภายหลัง บุตรชายของนางเลอาห์ ได้นำผัก และผลไม้ที่หาจากป่ามาให้มารดา ฝ่ายนางราเชลเห็นเข้า จึงขอแบ่งจากนางเลอาห์ โดยจะให้ยาโคบไปนอนก้บนางเลอาห์ เป็นสินบนในครั้งนั้น และครั้งนั้นเองที่นางเลอาห์ได้ตั้งครรภ์ขึ้น และคลอดบุตรชาย
เหตุที่ได้ชื่อว่า อิสสาคาร์ เนื่องด้วยเมื่อนางเลอาห์ตั้งครรภ์และคลอดลูกคนที่ห้านี้ เป็นบุตรชาย นางได้กล่าวว่า "พระเจ้าทรงประทานสินจ้างนั้นให้แก่ข้าพเจ้า" อิสสาคาร์ Issacar จึงมาจากคำภาษาฮีบรู ที่แปลว่า สินจ้าง นั่นเอง

คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่ออิสสาคาร์

ก่อนยาโคบจะสิ้นใจ ท่านได้เรียกบรรดาบุตรของท่านมา เพื่อบอกเหตุอันจะเกิดภายหน้าแก่บุตรของท่าน คำพยากรณ์ของยาโคบที่มีต่ออิสสาคาร์ มีดังนี้
"...ฝ่ายอิสสาร์คา เป็นตัวลามีกำลังมาก หมอบลงกลางต่างของมัน เขาเห็นว่าที่พักดีและแผ่นดินสบาย จึงย่อบ่าของตนลงรับไว้ยอมเป็นทาสให้เขาบังคับใช้การงาน ..."

คำอวยพรของโมเสสแก่เผ่าอิสสาคาร์

ก่อนโมเสสจะสิ้นชีวิต พระเจ้าได้ทรงเรียกท่านขึ้นไปยังภูเขาอาบาริม แผ่นดินโมอับ ตรงข้ามเมืองเยรีโค นั้น ที่นั่น โมเสสได้กล่าวอวยพระแก่ชนเผ่าต่าง ๆ ของอิสราเอล โดยบทอวยพรแก่เผ่าอิสสาคาร์ เป็นดังนี้
"...เศบูลุนเอ๋ย จงปีติร่าเริงเมื่อท่านออกไป และอิสสาคาร์เอ๋ย จงปีติร่าเริงในเต็นท์ของตน เขาจะเรียกชนชาติทั้งหลายมาที่ภูเขาและถวายเครื่องสัตวบูชาอันถูกต้องที่นั่น เพราะเขาจะดูดความอุดมจากทะเล และได้ขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในทราย"

ดินแดนของเผ่าอิสสาคาร์ในอิสราเอล

เมื่ออิสราเอลได้เข้าไปยังแผ่นดินคานาอัน ได้ขับไล่ชาวเมืองนั้น และยึดครองแผ่นดินได้ทั้งหมดแล้ว จึงได้จับฉลากแบ่งดินแดนกัน ตามที่พระเจ้าทรงบัญชาผ่านโมเสสไว้ โดยเผ่ารูเบน และเผ่ากาด ได้ที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน เผ่ายูดาห์ ได้รับมรดกที่ดินด้วยคาเลบผู้นำเผ่านั้นได้รับการอวยพระพรจากพระเจ้า และพงศ์พันธุ์ของยาโคบนั้น ได้รับมรดกในฐานะบุตรหัวปี จึงเหลืออีก 7 เผ่าที่ยังไม่ได้รับมรดก จึงได้นำดินแดนที่เหลือนั้น มีแบ่งเป็น 7 ส่วนและจับฉลากกัน โดยเผ่าอิสสาคาร์ นั้นจับได้ฉลากที่สี่ รวมมรดกที่ดินที่ได้นั้นเป็น 16 หัวเมืองกับชนบทของหัวเมืองนั้น ๆ ด้วย ไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน
อำเภอนบพิตำ

ประวัติ

ท้องที่อำเภอนบพิตำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าศาลา กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนบพิตำ โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนบพิตำ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
เสรีนครลือเบ็ค

เสรีนครและสันนิบาตฮันเซอ

ในปี ค.ศ. 1226 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์มีพระราชประกาศให้ลือเบ็ค มีฐานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ลือเบ็คก็กลายเป็นเมือง "ราชินีแห่งสันนิบาตฮันเซอ" เพราะความที่เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดารัฐสมาชิกในกลุ่มการค้าของยุคกลาง
ระหว่างนั้นก็มีการต่อสู้ช่วงชิงสิทธิทางการค้าระหว่างลือเบ็คและสันนิบาตฮันเซอในการต่อต้านเดนมาร์คที่มีผลได้บ้างเสียบ้าง แต่ลือเบ็คและสันนิบาตฮันเซอก็ดำรงตัวอยู่ได้ระหว่างปัญหาความขัดแย้งต่างๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1435 ถึงปี ค.ศ. 1512 ลือเบ็คมาเสียทีเมื่อเข้าไปเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างเคานท์ (Count's Feud) ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นในเดนมาร์กระหว่างปี ค.ศ. 1534 ถึงปี ค.ศ. 1536 นอกจากนั้นก็ยังเข้าร่วมในสันนิบาตชมัลคัลดิก (Schmalkaldic League) หลังจากพ่ายแพ้ในความขัดแย้งแล้วอำนาจของลือเบ็คก็ค่อยๆ เสื่อมโทรมลง แต่ระหว่างสงครามสามสิบปีลือเบ็คสามารถดำรงความเป็นกลางไว้ได้ ความเสียหายอย่างหนักหลังจากการสงครามอันยืดเยื้อ และ เส้นทางการค้าใหม่ของยุโรปที่หันไปใช้การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกทำให้สันนิบาตฮันเซอและลือเบ็คหมดความสำคัญลง เมื่อสหพันธ์มายุบตัวลงในปี ค.ศ. 1669 ลือเบ็คก็ยังคงเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางการค้าในบริเวณทะเลบอลติค

คริสต์ศตวรรษที่ 19

ลือเบ็คยังคงมีฐานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิแม้ว่าจะเกิดการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1803 หลังจากนั้นก็กลายเป็นรัฐอิสระเมื่อจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สลายตัวในปี ค.ศ. 1806 ระหว่างสงครามพันธมิตรที่สี่ (War of the Fourth Coalition) ในการต่อต้านจักรพรรดินโปเลียน กองทัพภายใต้แบร์นาด็อตต์ (Charles XIV John of Sweden) เข้ายึดครองลือเบ็คที่มีฐานะเป็นกลางหลังจากการต่อสู้กับ เก็บฮาร์ด เลเบอเร็คท์ ฟอน บลืเชอร์ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1806 การดำเนินนโยบายระบบแผ่นดินใหญ่ (Continental System) ซึ่งเป็นนโยบายต่างประเทศของนโปเลียนในการต่อต้านอังกฤษทางการค้าระหว่าง ค.ศ. 1811 ถึง ค.ศ. 1813 สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจแก่ลือเบ็คเป็นอันมาก และลือเบ็คก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1
การประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียน ทำให้ลือเบ็คและรัฐต่างๆ อีก 39 กลายเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1867 ลือเบ็คก็เป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธรัฐเยอรมัน และกลายมาเป็นรัฐอิสระของจักรวรรดิเยอรมนีที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1871

การถูกผนวก

ในปี ค.ศ. 1937 รัฐบาลนาซีก็อนุมัติรัฐบัญญัติที่เรียกว่ารัฐบัญญัติฮัมบวร์คและปริมณฑล (เยอรมัน: Gesetz über Groß-Hamburg und andere Gebietsbereinigungen) ที่มีผลให้เมืองฮัมบวร์คขยายออกไปรวมเมืองต่างๆ ที่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ของปรัสเซีย เพื่อเป็นการตอบแทนการสูญเสียดินแดนของปรัสเซีย อิสรภาพของลือเบ็คที่มีมาเป็นเวลา 711 ปี ก็มาสิ้นสุดลงเมื่อกลายไปเป็นส่วนหนึ่งของชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์