google/wiki40b huggingface dataset:
คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ

ประวัติ

คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ

     ในปี 2533   มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  ภาคใต้ ได้เปิดสอนหลักสูตรเศรษฐศาสตร์บัณฑิต(ศ.บ.)
ซึ่งเป็นการเปิดสอนวิชาเศรษฐศาสตร์เป็นแห่งแรกในภาคใต้ ส่วนภาควิชาบริหารธุรกิจได้เปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บธ.บ) สาขาการบัญชี และสาขาการตลาด ซึ่งเป็นหลักสูตรต่อเนื่อง 2 ปี การจัดการเรียนการสอนหลักสูตรดังกล่าวอยู่ในความรับผิดชอบของภาควิชาเศรษฐศาสตร์ และภาควิชาบริหารธุรกิจ สังกัดคณะสังคมศาสตร์ และได้รับความร่วมมือจากคณะต่าง ๆ ได้แก่ คณะวิทยาศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์ และคณะพลศึกษา โดยในระยะแรกที่เปิดสอนมีอาจารย์ประจำสาขาเศรษฐศาสตร์ 3 คน และสาขาบริหารธุรกิจ 2 คน ได้รับการสนับสนุนอาจารย์พิเศษจากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมทั้งวิทยากรจากหน่วยงานราชการและเอกชน

    ต่อมา ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2539  มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ  ภาคใต้  ได้ยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยทักษิณ
ได้รวมภาควิชาเศรษฐศาสตร์และภาควิชาบริหารธุรกิจเข้าด้วยกัน โดยจัดตั้งเป็นภาควิชาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ สังกัดคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

     ต่อมา  สภามหาวิทยาลัย ในการประชุมครั้งที่ 5/2546 วันที่  20  กันยายน  2546  ได้อนุมัติให้จัดตั้งเป็นหน่วยงานราชการภายในมหาวิทยาลัยทักษิณ และแบ่งงานภายในโดยให้มีสำนักงานเลขานุการ

    ปัจจุบัน   คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ เปิดสอนระดับปริญญาตรี 4 หลักสูตร
ได้แก่ หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต(ศ.บ.) สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บช.บ.) สาขาวิชาการบัญชี วิชาเอกการบัญชี หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต(บธ.บ.) สาขาวิชาบริหารธุรกิจ วิชาเอกการตลาด วิชาเอกการประกอบการและการจัดการ วิชาเอกการจัดการการค้าปลีก และระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร คือ หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต(บธ.ม.) สาขาวิชาการจัดการธุรกิจ

    สำหรับบุคลากรประจำคณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มีจำนวนทั้งสิ้น 42 คน โดยเป็นบุคลากรสายวิชาการ จำนวน 30 คน และบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ จำนวน 12 คน
สะบาโต

ในศาสนายูดาห์

วันสะบาโต ในศาสนายูดาห์ คือ เวลาดวงอาทิตย์ตก(18.00 น.)ของวันศุกร์ ถึง เวลาดวงอาทิตย์ตก(17.59 น.)ของวันเสาร์ ตามระบบปฏิทินสุริยคติ หรือ วันเสาร์ ตามระบบปฏิทินฮีบรู

ในศาสนาคริสต์

วันสะบาโต ในนิกายโรมันคาทอลิกและนิกายโปรเตสแตนต์ (ส่วนใหญ่) ตามระบบปฏิทินสุริยคติ คือวันอาทิตย์ แต่นิกายเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ ตามระบบปฏิทินสุริยคติ คือวันเสาร์
ในพระคริสตธรรมคัมภีร์มีข้อพระธรรมหลายข้อที่กล่าวถึงคำบัญชาของพระเจ้าให้ถือรักษาวันสะบาโต และมีคำตำหนิอย่างรุนแรงสำหรับคนที่ไม่ถือรักษาวันสะบาโต และคำสั่งเรื่องการถือรักษาวันสะบาโตก็เป็นพระบัญญัติข้อที่ 4 จากบัญญัติ 10 ประการ ที่พระเจ้าทรงประทานผ่านทางโมเสส ซึ่งข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ได้สร้างความรู้สึกไม่สบายใจต่อ คริสเตียนจำนวนมาก เนื่องจากเกรงว่าตนเองกำลังละเมิดพระบัญชาเรื่องวันสะบาโต อีกทั้งคริสตจักรคณะต่าง ๆ ก็มีความเห็นแตกต่างกัน เกี่ยวกับเรื่องวันสะบาโต

วันเสาร์หรือวันอาทิตย์

วันสะบาโตเป็นวันเสาร์หรือเป็นวันอาทิตย์เป็นประเด็นที่มีการถกเถียงกันของคริสเตียนสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งถือว่าวันสะบาโตเป็นวันเสาร์ กลุ่มนี้เรียกว่าคริสตจักรเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ กลุ่มนี้ให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการถือรักษาวันสะบาโตในวันเสาร์ จะยึดถือปฏิบัติตามกฎระเบียบเรื่องวันสะบาโตตามที่บันทึกในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม นอกจากกฎเรื่องวันสะบาโตแล้วกลุ่มคริสตจักรเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ก็ยังรักษากฎอื่น ๆ ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมด้วย เช่นกฎเกี่ยวกับอาหาร คริสตจักรเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์เป็นกลุ่มคริสเตียนที่มีวิถีปฏิบัติที่ใกล้เคียงกับศาสนายูดาห์มากที่สุด แต่ก็มีกฎบางประการที่คริสตจักรเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ไม่ได้ยึดถือปฏิบัติ คือ พิธีปัสคาและพิธีสุหนัต ซึ่งพิธีทั้งสองก็เป็นเรื่องสำคัญในระดับเดียวกันกับวันสะบาโต และพระเจ้าก็ทรงบัญชาอย่างหนักแน่นชัดเจนให้ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเช่นเดียวกับวันสะบาโต 
คริสเตียนอีกกลุ่มหนึ่งเชื่อว่าวันสะบาโตคือวันอาทิตย์ กลุ่มคริสเตียนที่ถือว่าวันสะบาโตเป็นวันอาทิตย์ คือ โรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ส่วนใหญ่ กลุ่มนี้เชื่อว่าเดิมทีวันสะบาโตเป็นวันเสาร์แต่ต่อมาได้ถูกเปลี่ยนมาเป็นวันอาทิตย์ โดยได้ให้เหตุผลในการเปลี่ยนแปลงไว้สองประการคือ หนึ่งเมื่อจักรพรรดิคอนสตันไทน์มหาราชได้เปลี่ยนจักรวรรดิโรมันมาเป็นคริสเตียนในช่วงศตวรรษที่ 4 ก็ได้ร่วมกับคริสตจักรประกาศให้เปลี่ยนแปลงวันสะบาโตจากวันเสาร์มาเป็นวันอาทิตย์ เหตุผลประการที่สองคือคริสตจักรในยุคอัครทูตก็ได้นมัสการในวันอาทิตย์ โดยให้เหตุผลว่าสาเหตุที่คริสตจักรนมัสการวันอาทิตย์ก็เพื่อเป็นการรำลึกถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูในวันอาทิตย์ แต่นี้ก็ไม่ได้มีเหตุผลเพียงพอที่จะอ้างว่าวันสะบาโตได้เปลี่ยนจากวันเสาร์มาเป็นวันอาทิตย์ เพราะพบว่าทุกวันเสาร์อัครทูตก็ยังไปที่ธรรมศาลา อีกทั้งคริสตจักรยุคอัครทูตในเวลาเริ่มต้นมีการนมัสการทุกวัน
พระยาอนิรุทธเทวา (หม่อมหลวงฟื้น พึ่งบุญ)

ปัจฉิมวัย

บั้นปลายชีวิต พระยาอนิรุทธเทวา ได้ป่วยด้วยโรคหัวใจพิการ อาการได้ทรุดลงตลอดมา จนถึงแก่อสัญกรรม ณ บ้านบรรทมสินธุ์ เทเวศร์ กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2494 เวลา 9.20 น. รวมอายุได้ 58 ปี
แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตย

แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตย เป็นกองกำลังเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง แกนนำของกลุ่มและผู้ก่อตั้ง คือ นายดวง พลีรัตน์ ชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช ผู้มีศักดิ์เป็นหลานลุงของ พล.ต.ต.ขุนพันธรักษ์ราชเดช อีกทั้งยังเคยติดคุกข้อหาคอมมิวนิสต์ห้องเดียวกับจิตร ภูมิศักดิ์ มาแล้วเมื่ออายุ 19 ปี สมาชิกกลุ่มแรก ๆ จึงเป็นชาวจังหวัดนครศรีธรรมราชเสียส่วนใหญ่ จากนั้นจึงได้มีเครือข่ายในกรุงเทพมหานครด้วย ส่วนมากเป็นประชาชนทั่วไปที่เรียกร้องสิทธิในการใช้ชีวิตและความเป็นธรรมทางสังคม ก่อตั้งกลุ่มขึ้นมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2535 มีบทบาทครั้งแรกในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ โดยมีสัญลักษณ์ของกลุ่มเป็นผ้าคาดศีรษะสีดำมีสกรีนเป็นตัวหนังสือสีขาวว่า แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตย แจกจ่ายให้กับประชาชนทั่วไปที่เข้าร่วมชุมนุม ซึ่งในครั้งนั้นได้มีการลงทะเบียนรับประชาชนเข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มด้วย โดยใช้หลักฐานเป็นสำเนาบัตรประชาชน โดยผู้ที่ดำเนินการส่วนนี้บอกว่า ได้รายชื่อใส่ถุงขยะสีดำได้หลายใบ โดยสมาชิกของทางกลุ่มที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร ส่วนใหญ่จะเป็นชาวนครศรีธรรมราชและชาวใต้ที่ประกอบอาชีพรับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้าในย่านห้วยขวาง
แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตย กลับมามีบทบาทอีกครั้งในช่วงการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยจัดเวทีปราศรัยและชุมนุมที่ท้องสนามหลวงและบริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาล โดยกลุ่มนี้จะสวมเสื้อยืดสีดำ มีสัญลักษณ์จตุคามรามเทพเป็นตัวสกรีนที่หน้าอกเสื้อ คาดผ้าคาดศีรษะสีดำ ในเช้าวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2549 ที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้เคลื่อนย้ายที่ชุมนุมจากท้องสนามหลวงไปยังหน้าทำเนียบรัฐบาล แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตยได้ตั้งขบวนขึ้นโดยชูป้ายผ้าสีดำมีข้อความสีขาวว่า "แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตย ผ้าคาดหัวดำเกรียงไกร ลุยไล่ล่าเผด็จการ" และเมื่อมาถึงหน้าทำเนียบรัฐบาล แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตยได้ตั้งเต็นท์ของตนที่ริมถนนราชดำเนิน และเปิดโรงครัวทำอาหารเลี้ยงผู้ที่เข้าร่วมชุมนุม อีกทั้งยังเป็นผู้คุ้มกันความปลอดภัยให้แก่ผู้ที่เข้ามาชุมนุม โดยเรียกตัวเองว่า นักรบศรีวิชัย และเป็นผู้คุ้มครองความปลอดภัยพนักงานสื่อเครือผู้จัดการ จากเหตุการณ์ที่กลุ่มมอเตอร์ไซด์รับจ้างและกลุ่มผู้สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ยกขบวนกันมาขว้างปาอาคารบ้านพระอาทิตย์ สำนักงานของสื่อเครือผู้จัดการ ในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549 ด้วย
ในการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในปี พ.ศ. 2551 แนวร่วมประชาชนพิทักษ์ประชาธิปไตยก็ได้กลับมาร่วมชุมนุมอีกครั้ง โดยทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกเช่นเคย
สถานีสามยอด

ที่ตั้ง

ถนนเจริญกรุง ตั้งแต่บริเวณแยกสามยอด (จุดตัดกับถนนมหาไชย) จนถึงแยกอุณากรรณ (จุดตัดกับถนนอุณากรรณ และถนนบูรพา) ในพื้นที่แขวงวังบูรพาภิรมย์ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
สถานีสามยอดเป็นหนึ่งในสองสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสายเฉลิมรัชมงคล ที่มีเขตที่ตั้งอยู่ในอาณาบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ โดยตั้งอยู่ภายใต้บริเวณเกาะรัตนโกสินทร์รอบนอก (อีกสถานีหนึ่งคือ สถานีสนามไชย ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ชั้นใน) การก่อสร้างสถานีจึงได้รับการพิจารณาจากคณะกรรมการกรุงรัตนโกสินทร์อย่างหนักโดยเกรงว่าการก่อสร้างสถานีรถไฟฟ้าจะทำให้ทัศนียภาพของบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์รอบนอกเปลี่ยนไป แต่ทั้งนี้การก่อสร้างสถานีดังกล่าว การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ได้มีการระบุขอบเขตของงานเอาไว้ภายในสัญญาการก่อสร้างฉบับที่ 1 (โครงสร้างใต้ดินช่วงหัวลำโพง - สนามไชย) ว่าการก่อสร้างจะต้องเป็นการก่อสร้างแบบออกแบบแล้วดำเนินการก่อสร้าง โดยคำนึงถึงสถาปัตยกรรมของพื้นที่โดยรอบของสถานีเป็นหลัก
ในแผนงานเบื้องต้น สถานีนี้เคยใช้ชื่อว่า สถานีวังบูรพา เพื่อสื่อถึงย่านวังบูรพา อันเคยเป็นที่ตั้งของวังบูรพาภิรมย์ มาก่อน แต่เมื่อพิจารณาถึงที่ตั้งสถานีพบว่าตัวสถานีอยู่ไกลจากย่านวังบูรพาพอสมควร จึงมีการเปลี่ยนชื่อสถานีเป็น สถานีสามยอด ตามแยกสามยอดจะสามารถสื่อถึงได้ง่ายกว่า

การออกแบบ

การออกแบบทั้งภายนอกและภายใน ได้รับการออกแบบจากคณะกรรมการกรุงรัตนโกสินทร์ ที่ต้องการให้คงความเป็นย่านวังบูรพาเอาไว้ ด้วยการใช้สถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 5 ควบคู่กับสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส หรือชิโนโปรตุกีส ด้วยการสร้างอาคารทางเข้าสถานีจำนวนสามหลัง โดยทั้งสามหลังได้รับการออกแบบให้มีความโอ่โถงและโปร่งโล่ง เพื่อเปิดรับลมจากภายนอกอย่างเต็มที่ บริเวณทางเข้าสถานี และผนังโดยรอบได้มีการขึ้นปูนเป็นประตูบานเฟี้ยมซึ่งเป็นรูปแบบของประตูในสมัยเก่ามาปรับใช้ ส่วนบริเวณเสาสถานีและพื้นที่จำหน่ายบัตรโดยสารได้มีการนำรูปทรงและลักษณะของซุ้มประตูสามยอดมาตกแต่งเพื่อสื่อถึงประวัติศาสตร์ของพื้นที่ และภายในสถานียังได้มีการติดรูปภาพสมัยเก่าเพื่อเล่าเรื่องถึงประวัติศาสตร์และที่มาของพื้นที่ให้ผู้โดยสารได้รับทราบและรับรู้
ทั้งนี้การออกแบบพื้นที่ภายในสถานีจะใช้สีโทนเหลืองอ่อนเป็นหลักเพื่อให้สอดคล้องกับสถาปัตยกรรมโดยรวมของตัวสถานี แต่ยกเว้นเฉพาะพื้นที่เชื่อมต่อสายฉลองรัชธรรม ที่จะแซมการออกแบบด้วยโทนสีม่วง ตั้งแต่ผนัง เพดาน และสภาพแสงไฟโดยรวมของพื้นที่ เพื่อสื่อให้ทราบว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ของสายฉลองรัชธรรม โดยจะเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมที่ชั้น B3

สัญลักษณ์ของสถานี

สัญลักษณ์ของสถานีเป็นซุ้มประตูสามยอด เพื่อสื่อถึงกายภาพของประตูสามยอดที่ถือเป็นประตูเมืองเก่า และอาคารราชการบริเวณแยกสามยอด โดยการออกแบบเสาและเครื่องจำหน่ายบัตรโดยสารจะใช้รูปแบบของซุ้มประตูสามยอดทั้งหมด ในส่วนของสีประจำสถานีได้เลือกใช้สีน้ำตาลแทนการใช้สีน้ำเงินเพื่อสื่อถึงความเป็นสถานีเชื่อมต่อ เพื่อให้สอดคล้องกับลักษณะของประตูสามยอดในสมัยก่อนที่ใช้ไม้ทำประตู

รูปแบบของสถานี

สำหรับเส้นทางรถไฟฟ้าสายเฉลิมรัชมงคลเป็นชานชาลาต่างระดับ (Station with Stack Platform) เนื่องมาจากแนวถนนเจริญกรุงมีพื้นที่คับแคบ ทำให้ต้องสร้างอุโมงค์ซ้อนกัน แต่สำหรับเส้นทางสายฉลองรัชธรรม ซึ่งมีเส้นทางเดินรถตามแนวถนนมหาไชย จะเป็นชานชาลาแบบกลาง (Station with Central Platform) ในแนวตัดขวางกับถนนเจริญกรุง
ยูอิ (นักร้อง)

เริ่มต้นอาชีพ

ยูอิเริ่มแต่งกลอนตอนอายุ 9 ปี  จนเมื่อเธออายุ 16 ปี  เธอได้เข้าเรียนดนตรี  การแต่งเพลง  และเล่นกีตาร์ที่โรงเรียนสอนดนตรีในเมืองฟูกูโอกะจากการชักชวนโดยแม่ของเธอ จนกระทั่งเริ่มชำนาญ  จึงได้ออกเดินทางเล่นดนตรีตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นชายหาดในเมืองชิงกุ  หรือกลางทุ่งนาในเมืองคามิโนฟุ  แม้ว่าเธอจะรู้สึกอึดอัดเวลาพูดคุยกับคนแปลกหน้า  แต่เธอก็มีความสุขที่ได้เล่นกีตาร์และร้องเพลงท่ามกลางผู้คนในเมืองเท็นจิงในจังหวัดฟูกูโอกะ
เธอได้เข้าสู่วงการเพลงโดยไปเข้ารับการออดิชั่นกับค่ายโซนี่มิวสิคประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนมีนาคม ปี 2004  ซึ่งปกติผู้มาออดิชั่นจะได้ร้องแค่สองเพลง  แต่เธอกลับได้ร้องถีงสามเพลง  และเป็นผู้ชนะในการออดิชั่นครั้งนั้น  โดยได้เซ็นสัญญาเป็นนักร้องภายใต้สังกัดโซนี่มิวสิคประเทศญี่ปุ่น  โดยเธอได้ออกซิงเกิลแรกคือ "It's Happy Line" ซึ่งเป็นซิงเกิลในแนวอินดี้เพลงแรกของเธอ  และมีเพลงรองอย่าง "I Know"
หลังจากเธอได้ออกเดินทางจากจังหวัดฟูกูโอกะซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอ  ยูอิได้แต่งเพลง "Feel My Soul" ซึ่งเป็นซิงเกิลเปิดตัวของเธอครั้งแรก  และซิงเกิลแรกของเธอยังถูกนำไปใช้ประกอบละครในช่วงไพรม์ไทม์ของฟูจิทีวีอีกด้วย

ยุค From Me to You

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2548 ซิงเกิล "Feel My Soul" เธอได้วางขายเป็นครั้งแรกโดยสามารถเปิดตัวที่อันดับที่ 8 ของออริกอนชาร์ต  โดยมียอดขายมากกว่า 1 แสนแผ่น แต่สามซิงเกิลถัดมาของเธอไม่ว่าจะเป็น "Tomorrow's Way", "LIFE" และ "Tokyo" กลับทำยอดขายได้ไม่ดีนัก  ซึ่งเพลง "LIFE" ได้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องเทพมรณะด้วย
ในปี 2006 อัลบั้มแรก "ฟรอม มี ทู ยู" (From Me To You) ได้วางขายและทำยอดขายรวมกว่า 245,000 แผ่น

ยุค Can't Buy My Love

ยูอิ ได้เริ่มต้นการแสดงการภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ "24 ชั่วโมงขอรักเธอทุกวัน" (Taiyou no uta) โดยมีเพลง Good-bye Days เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์  และซิงเกิล "Good-bye Days" เป็นซิงเกิลแรกที่ทำยอดขายได้มากกว่า 2 แสนแผ่น  โดยเปิดตัววันแรกที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ต  ส่งผลให้ซิงเกิลถัดมาอย่าง "I Remember You" เปิดตัวแรกวันที่อันดับ 1 เช่นกัน
ปี 2007 เริ่มต้นปีด้วยการออกซิงเกิล "Rolling Star" ซึ่งเป็นเพลงเปิดเพลงที่ 5 ของการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับซิงเกิล "LIFE" ที่เป็นเพลงปิดที่ 5 ของการ์ตูนเรื่องเทพมรณะเช่นเดียวกัน  วันที่ 4 เมษายน ปี พ.ศ. 2550 อัลบั้มที่ 2 ที่ชื่อว่า "ค้านท์ บาย มาย เลิฟ" (Can't Buy My Love) ได้เปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ตถึง 2 สัปดาห์ซ้อน  และมียอดขายรวม 682,585 แผ่น

ยุค I Loved Yesterday

ต่อมาในเดือนมิถุนายนได้ออกซิงเกิล "My Generation / Understand" โดยเป็นซิงเกิลแรกของเธอเปิดตัวที่อันดับ 1 ออริกอนชาร์ตได้สำเร็จ  ต่อมาซิงเกิลที่ 10 ของเธอ "LOVE & TRUTH" ก็เปิดตัวที่ 1 ออกริกอนชาร์ตอีกเช่นกัน  ซึ่งเพลง LOVE & TRUTH เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Closed Note ที่นำแสดงโดย เอริกะ ซาวาจิริ
ปี 2008 เริ่มต้นปีกับซิงเกิล "Namidairo" ที่เป็นเพลงประกอบละครทีวีเรื่อง "4 Shimai Tantei Dan" โดยเปิดตัวอันดับที่ 3 ออกริกอนชาร์ต
มะเขือเทศ

ลักษณะ

มะเขือเทศเป็นพืชล้มลุกอายุเพียง 1 ปี ลำต้นตั้งตรง มีลักษณะเป็นพุ่ม มีขนอ่อน ๆ ปกคลุม ใบเป็นใบประกอบ ออกสลับกัน ใบย่อยมีขนาดไม่เท่ากัน บางใบเล็กรียาว บางใบกลมใหญ่ ปลายใบแหลม ขอบใบเป็นหยักลึกคล้ายฟันเลื่อยมีขนอ่อน ๆ ออกดอกเป็นช่อหรือดอกเดี่ยว บริเวณซอกใบ ดอกมีสีเหลือง มีกลีบเลี้ยงสีเขียวประมาณ 5-6 กลีบ ผลเป็นผลเดี่ยว มีขนาดรูปร่างและสีต่างกัน ซึ่งมีขนาดเล็กประมาณ 3 เซนติเมตร จนถึงใหญ่ประมาณ 10 เซนติเมตร รูปร่างมีทั้งกลม กลมแบน หรือกลมรี ผิวนอกกลีบเป็นมัน ผลดิบมีสีเขียว หรือเขียวอมเทา เมื่อสุกจะมีสีเหลือง สีส้ม หรือสีแดง เนื้อภายในฉ่ำด้วยน้ำมีรสเปรี้ยว มีเมล็ดเป็นจำนวนมาก มะเขือเทศมีหลายพันธุ์ เช่น พันธุ์สีดา พันธุ์โรมาเรดเพียร์ เป็นต้น ---------- 
ชื่ออื่น : มะเขือ (ทั่วไปไม่มีกรุงเทพ) บะเขือส้ม (ภาคเหนือ)
สัปดาห์แฟชั่น

สัปดาห์แฟชั่น (อังกฤษ: Fashion week) เป็นงานจัดแสดงสินค้าในอุตสาหกรรมแฟชั่น เป็นเวลานานหนึ่งสัปดาห์ โดยมีนักออกแบบ และแบรนด์ต่าง ๆ แสดงคอลเลกชันล่าสุดของพวกเขาในแฟชั่นโชว์บนเวทีเดินแบบ ให้กับผู้ซื้อและสื่อ งานจัดแสดงเหล่านนี้มีอิทธิพลต่อแนวโน้มความนิยมในปัจจุบันอย่างมาก
สัปดาห์แฟชั่นที่โดดเด่นที่สุดที่จะมีขึ้นในเมืองหลวงแฟชั่นของโลก "บิ๊กโฟร์" ที่ได้รับความนิยมเป็นส่วนใหญ่จากสื่อต่าง ๆ ทั่วโลก คือนครนิวยอร์ก ลอนดอน มิลาน และปารีส
ในขณะที่วงการแฟชั่นได้เปลี่ยนแปลงมากขึ้นในศตวรรษที่ 21 ก็มีงานสัปดาห์แฟชั่นเกิดขึ้นที่ต่าง ๆ ทั่วโลก เช่น เบอร์ลิน ลอสแอนเจลิส มาดริด โรม เซาเปาลู โตเกียว เซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง ซิดนีย์ สิงคโปร์ ดูไบ และรวมถึงกรุงเทพมหานคร ก็เป็นเจ้าภาพสำคัญในการจัดงานสัปดาห์แฟชั่น

ประวัติ

แนวความคิดของงานสัปดาห์แฟชั่นเริ่มขึ้นที่กรุงปารีสเมื่อนักการตลาดจ้างผู้หญิงสวมเสื้อผ้าแฟชั่นในที่สาธารณะจากสนามแข่งไปจนถึงร้านเสริมสวย 
ขบวนพาเหรดเหล่านี้ (ขบวนพาเหรด คือ "défilé" ในภาษาฝรั่งเศส) เริ่มค่อย ๆ กลายเป็นกิจกรรมทางสังคมของตัวเอง
จักรพรรดิโกะ-โคงง

พระราชประวัติ

ก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ จักรพรรดิโกะ-โคงง ทรงมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายอิยะฮิโตะ (อังกฤษ: Imperial Prince Iyahito) 
เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโคงง และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกันกับ จักรพรรดิซุโก
ลอมพอก

ลอมพอก เป็นเครื่องสวมศีรษะรูปยาว บ้างมียอดแหลม บ้างมียอดมนไม่แหลมมากนัก เมื่อสวมแล้วจะแลดูเหมือนการเกล้าผมขึ้นไปข้างบนเป็นทรงกรวยแหลม แล้วปัดไปด้านหลังเล็กน้อย ใช้เป็นเครื่องทรงของพระเจ้าแผ่นดิน และเป็นเครื่องแบบขุนนางยุคกรุงศรีอยุธยา ซึ่งลักษณะของลอมพอกสามารถบ่งถึงตำแหน่งสูงต่ำของขุนนางได้ นอกจากนี้เหล่าโขนละครเองก็เคยใช้ลอมพอกในการแสดง ก่อนพัฒนาเป็นชฎาหรือมงกุฎในภายหลัง
ลอมพอกเป็นเครื่องสวมศีรษะของไทยที่ได้รับอิทธิพลมาจากการโพกผ้าของมุสลิมเปอร์เซีย และมีความเป็นไปได้ว่าน่าจะรับมาตั้งแต่ก่อนเกิดกรุงศรีอยุธยา 
มงซีเออร์ เดอ วีเซได้เขียนคำอธิบายเกี่ยวกับการแต่งกายของคณะทูตสยามที่ไปเจริญสัมพันธไมตรีกับฝรั่งเศสในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14  นำโดยออกพระวิสูตรสุนทร (ปาน) เมื่อปี พ.ศ. 2229 ความว่า "....สิ่งที่สำคัญซึ่งทำให้ดูราชทูตไทยผิดกว่าราชทูตเมืองอื่นมากนั้นก็คือหมวก หมวกไทยนั้นเป็นหมวกมียอดแหลมซึ่งเขาเรียกว่า ลอมพอก สูงกว่าหมวกเราเป็นไหน ๆ เรียวขึ้นไปเป็นชั้น ๆ สัณฐานคล้ายกับมงกุฎ แต่ละชั้นล้วนประดับด้วยเครื่องเงินทองเพชรพลอยและนิลจินดาเป็นอย่างหนึ่ง ๆ และชั้นต่อ ๆ ไปก็ประดับด้วยวิธีอื่นอีก ดูแปลกเข้าที..." ส่วนซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ราชทูตฝรั่งเศสที่มาเจริญสัมพันธไมตรีกับกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2230 ได้กล่าวถึงลอมพอกในจดหมายเหตุ ความว่า "...พระลอมพอกของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวนั้น ประดับขอบหรือเสวียนเกล้าด้วยพระมหามงกุฎเพชรรัตน์..." และกล่าวถึงลอมพอกขุนนางว่า "ของพวกขุนนางนั้นประดับเสวียนทองคำ, เงิน, หรือกาไหล่ทองมากน้อยตามยศ ลางคนก็ไม่มีเสวียนเลย พวกขุนนางจะใช้ลอมพอกนี้ชั่วเวลาเข้าเฝ้าพระมหากษัตริย์ หรือเพลาประชุมคณะขุนศาลตุลาการ หรือในพิธีลางอย่างเท่านั้น เขาใช้แถบผูกโยงยึดไว้ใต้คาง และเมื่อแสดงการเคารพก็มิได้ถอดออก..."
และลอมพอกได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นชฎาและมงกุฎสำหรับเจ้านายและนักแสดงโขนในยุคหลัง
จังหวัดโออิตะ

ภูมิศาสตร์

จังหวัดโออิตะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดฟูกูโอกะในขณะที่ทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดคูมาโมโตะและจังหวัดมิยาซากิ ชายฝั่งด้านทิศเหนือและทิศตะวันออกติดต่อกับช่องแคบบุงโงะ

การปกครอง

จังหวัดโออิตะประกอบด้วย 14 เมือง 3 อำเภอ 3 ตำบล และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
โซเฟีย คอปโปลา

ผลงานแสดง

โซเฟียปรากฏตัวในภาพยนตร์หลายเรื่องของบิดาตั้งแต่เด็ก โดยในเรื่อง เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972) ขณะยังเป็นทารก รับบทเป็นแอนโทนี ลูกชายของไมเคิล คอร์เลโอเน (อัล ปาชิโน) ในฉากรับศีลจุ่ม ในเรื่อง Peggy Sue Got Married (1986) รับบทเป็นน้องสาวของเพ็กกี ซู (แคทลีน เทอร์เนอร์) 
ในปี 1990 เธอรับบทเป็น มาเรีย คอร์เลโอเน ตัวเอกใน เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3 โดยรับบทนี้แทนวิโนนา ไรเดอร์ ที่ต้องถอนตัวเนื่องจากอาการป่วย เนื่องจากบทนี้เป็นบทสำคัญ และเธอขาดประสบการณ์ด้านแสดง ทำให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อ่อนด้อย  และได้รับรางวัลราสเบอร์รี สาขานักแสดงประกอบหญิงยอดแย่ และสาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดแย่ ประจำปี 1990 
นอกเหนือจากผลงานที่บิดาเป็นผู้กำกับแล้ว เธอยังรับบทเล็ก ในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เช่น Frankenweenie (1984) ของทิม เบอร์ตัน, Inside Monkey Zetterland (1992), Star Wars Episode I (1999) ของจอร์จ ลูคัส และในมิวสิกวิดีโอหลายเรื่องที่กำกับโดยสไปค์ จอนซ์ อดีตสามี

ผลงานเขียนบทและกำกับภาพยนตร์

โซเฟีย คอปโปลาเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์เรื่อง New York Stories (1989) เป็นภาพยนตร์สั้นสามเรื่องที่กำกับโดยวูดดี อัลเลน มาร์ติน สกอร์เซซี และฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา โดยเธอเป็นผู้เขียนบทตอน "Life Without Zoe" ร่วมกับบิดา
เธอมีผลงานเขียนบทและกำกับภาพยนตร์มาแล้ว 5 เรื่อง ได้แก่ Lick the Star (1998), The Virgin Suicides (1999), Lost in Translation (2003), Marie Antoinette (2006) และ Somewhere (2010)  โดยเรื่อง Lost in Translation นำแสดงโดยบิล เมอร์เรย์และสกาเล็ต โยแฮนสัน เนื้อเรื่องเกี่ยวกับชาวอเมริกันที่ใช้ชีวิตอยู่ในโตเกียว และพบกับความแปลกแยกทางวัฒนธรรม ภาษา และอุปสรรคในติดต่อสื่อสาร เธอเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้จากประสบการณ์จริง ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นคนเดียวหลังจากเรียนจบ  ภาพยนตร์ได้รับคำชื่นชม ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 17 รางวัล จากสามสถาบันหลัก คือรางวัลออสการ์ รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลบาฟตา
แพคิเซอฟาโลซอรัส

หัวประหลาด

แพคิเซอฟาโลซอรัสมีกระดูกส่วนหัวหนาถึง 25 เซนติเมตร หรือ 12 นิ้ว ส่วนคอต่อกับส่วนล่างของกะโหลก ไม่ใช่หลังหัวเหมือนกับสัตว์เลื้อยคลานทั่วไป เมื่อก้มหัวคอจะตรงเป็นแนวเดียวกับกระดูกสันหลัง ซึ่งเหมาะสำหรับรับแรงกระแทก ผู้เชี่ยวชาญคาดว่าน่าจะมีไว้ใช้เพื่อต่อสู้แย่งตัว หรือมีไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวจากนักล่าเช่นไทแรนโนซอรัส
แต่ บ็อบ เบ็กเกอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์โต้แย้งว่า กะโหลกของแพคิเซอฟาไม่แข็งพอที่จะใช้ต่อสู้ แต่ยังไม่มีผู้เชี่ยวชาญเชื่อเขา เนื่องจากสมองของแพคิเซอฟาโลซอรัสและไดโนเสาร์หัวแข็งมีขนาดเล็ก และถ้าสมองเล็กก็หมายถึงสมองจะได้รับการกระทบเทือนน้อยกว่าสมองใหญ่
ฟุจิวะระ โนะ มิสึโกะ

ฟุจิวะระ โนะ มิสึโกะ (ญี่ปุ่น: Fujiwara no Mitsuko  ; 2145 – 6 มีนาคม 2199) พระชายาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระชายาใน จักรพรรดิโกะ-มิซุโน จักรพรรดิองค์ที่ 108 และเป็นพระราชมารดาหรือโคไตโงใน จักรพรรดิโกะ-โคเมียว จักรพรรดิองค์ที่ 110
อี แช-รย็อง

ชีวิตช่วงแรก

แช-รย็อง เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ที่เมืองยงอิน จังหวัดคย็องกี ในประเทศเกาหลีใต้ มีพี่น้องทั้งหมด 3 คน โดยแช-รย็องเป็นบุตรคนที่ 2 มีพี่สาวชื่อ อี แช-ย็อน (ซึ่งปัจจุบันเป็นหนึ่งในสมาชิกเกิร์ลกรุป ไอซ์วัน) และมีน้องสาวชื่อ อี แช-มิน
แช-รย็องจบการศึกษาในระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนประถมซอชอน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนมัธยมซอชอน และปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนพหุศิลป์ฮันลิมในภาควิชาดนตรีประยุกต์
ในปีค.ศ. 2013 แช-รย็องได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการเคป็อปสตาร์3 ซึ่งด้วยความสามารถทำให้เธอได้เข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดในสังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ในขณะที่เธอมีอายุ 11 ปี และทำให้ในปีค.ศ. 2015 เธอได้เข้าร่วมแข่งขันอีกครั้งในรายการซิกซ์ทีนเพื่อค้นหาสมาชิกเกิร์ลกรุปทไวซ์ ซึ่งแช-รย็องอยู่ในอันดับที่ 12 ทำให้ไม่ได้รับการถูกคัดเลือกทำให้เธอต้องกลายเป็นเด็กฝึกหัดในค่ายต่อไป

อิดจี

ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2019 เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่ากำลังเตรียมเปิดตัวเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ ซึ่งเป็นเกิร์ลกรุปกลุ่มใหม่ในค่ายนับแต่การเปิดตัวเกิร์ลกรุปทไวซ์เมื่อปีค.ศ. 2015 ในวันนั้นทางค่ายมีการเปิดบัญชีเกิร์ลกรุปกลุ่มดังกล่าวที่ยูทูบ และช่องยูทูบอย่างเป็นทางการของค่ายก็เผยแพร่วิดีโอเปิดตัวสมาชิกห้าคนของกลุ่ม
หลังจากที่ทำการฝึกฝนในค่ายเจวายพีมาเป็นระยะเวลา 5 ปี แช-รย็องได้เป็นหนึ่งในสมาชิกเกิร์ลกรุปหญิงกลุ่มใหม่ของค่าย และปรากฏตัวครั้งแรกร่วมกับกลุ่มของเธอในงานโชว์เคสพร้อมกับอัลบั้มแรก อิตซ์ดิฟเฟอร์เรนต์ และเพลงนำ "ดัลลา ดัลลา"
เครื่องบินสกัดกั้น

เครื่องบินสกัดกั้น เป็นเครื่องบินขับไล่ที่ออกแบบมาเพื่อทำการสกัดกั้นและทำลายอากาศยานของข้าศึกโดยเฉพาะเครื่องบินทิ้งระเบิด โดยปกติแล้วมักมีจุดเด่นเป็นความเร็วสูง เครื่องบินแบบนี้จำนวนมากเริ่มผลิตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและสิ้นสุดลงในปลายทศวรรษที่ 1960 เมื่อพวกมันมีความสำคัญน้อยลงเพราะมีการนำขีปนาวุธข้ามทวีปมาทำหน้าการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์

การออกแบบ

เครื่องบินสกัดกั้นนั้นมีอยู่สองประเภทโดยแบ่งออกตามการทำงาน แบบแรกคือเครื่องบินสกัดกั้นป้องกันเฉพาะบริเวณซึ่งออกแบบมาเพื่อวิ่งขึ้นและไต่ระดับไปถึงความสูงของเครื่องบินเป้าหมายได้รวดเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ สิ่งนี้คือความจำเป็นในสมัยที่เรดาร์มีระยะที่จำกัด ซึ่งหมายความว่าฝ่ายป้องกันมีเวลาที่จำกัดก่อนที่จะเข้าโจมตีศัตรู แบบที่สองคือเครื่องบินสกัดกั้นป้องกันพื้นที่เป็นแบบที่มีขนาดใหญ่กว่าเพื่อป้องกันพื้นที่ได้มากยิ่งขึ้น สิ่งเหล่านี้จำเป็นแค่ในช่วงสงครามเย็นเมื่อสหรัฐฯ และสหภาพโซเวียตต้องการที่จะสร้างพื้นที่ป้องกันให้ได้มาก
ทั้งสองประเภทลดความสามารถในการครองความได้เปรียบทางอากาศ (กล่าวคือไม่สนในการต่อสู้กับเครื่องบินขับไล่) ด้วยการเพิ่มความเร็วในการไต่ระดับและความเร็ว ผลที่ได้คือเครื่องบินสกัดกั้นที่มักดูน่าประทับใจในกระดาษ โดยปกติแล้วจะเร็วกว่า ไต่ระดับเร็วกว่า มีกำลังมากกว่าเครื่องบินขับไล่ ถึงกระนั้นพวกมันก็มีแนวโน้มว่าอ่อนแอกว่าในการต่อกรกับเครื่องบินขับไล่เพราะความคล่องตัวของมันนั่นเอง 
ในทศวรรษที่ 1970 เครื่องบินสกัดกั้นอเนกประสงค์ได้ลดบทบาทลงจนกลายเป็นเครื่องบินขับไล่ นอกจากนั้นมันเป็นที่โต้เถียงกันว่าการเปลี่ยนแปลงของมหาภัยแห่งยุค คืออาวุธนิวเคลียร์ที่มากับเครื่องบินทิ้งระเบิดได้มาอยู่ในรูปแบบของขีปนาวุธ ทำให้เครื่องบินสกัดกั้นไร้ซึ่งเป้าหมายของมัน ในปัจจุบันภารกิจสกัดกั้นมักทำหน้าที่โดยเครื่องบินขับไล่ ตัวอย่างเช่น เอฟ-15 อีเกิลและเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอนของกองทัพอากาศสหรัฐ ยกเว้นสหภาพโซเวียตที่ยังคงมีเครื่องบินสกัดกั้นจำนวนมากเพื่อป้องกันพื้นที่มหาศาลและชายฝั่งที่น้อยนิด และอาจรวมทั้งสหราชอาณาจักรที่ได้ดัดแปลงกองบินพานาเวีย ทอร์นาโดในทศวรรษที่ 1980 และยังคงใช้พวกมันในขณะที่รอคอยยูโรไฟท์เตอร์ ไทฟูนที่จะมาในปีพ.ศ. 2548 ยูโรไฟท์เตอร์ ไทฟูนได้เข้ามาทำหน้าที่สกัดกั้นและทอร์นาโดก็ทำหน้าที่ครองความได้เปรียบทางอากาศและโจมตี
ซานตากรุซเดเตเนริเฟ

ซานตากรุซเดเตเนริเฟ (สเปน: Santa Cruz de Tenerife) เป็นหนึ่งในสองเมืองหลักของหมู่เกาะคะแนรีซึ่งมีฐานะเป็นแคว้นปกครองตนเองแห่งหนึ่งของประเทศสเปน อีกเมืองหนึ่งคือลัสปัลมัสเดกรันกานาเรีย เมืองนี้มีประชากร 222,417 คน
เบส (เคมี)

ลักษณะเฉพาะของเบส

เบสมีความหนืดมากกว่าน้ำเล็กน้อย มีรสขม คล้ายสบู่เมื่อสัมผัส ทำปฏิกิริยากับกรดได้เกลือ
นกแซงแซวหางปลา

อนุกรมวิธาน

นกแซงแซวหางปลาจัดอยู่ในวงศ์นกแซงแซว มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Dicrurus macrocercus ชื่อสกุล Dicrurus มาจากภาษากรีก คือ dikroos, dikros หมายถึงแยกเป็นแฉก และ oura แปลว่า หาง ซึ่งรวมความแล้วหมายถึง สกุลของนกที่มีหางเป็นแฉก ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของนกแซงแซว
ชื่อบ่งชนิด macrocercus มาจากภาษากรีก คำว่า marokerkos แปลว่า หางยาว ดังนั้น ชื่อวิทยาศาสตร์ของนกแซงแซวหางปลาจึงหมายถึง นกที่มีหางยาวเป็นแฉก

ลักษณะ

นกแซงแซวหางปลาตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะเหมือนกัน ขนาดความยาวลำตัวประมาณ 28 เซนติเมตร ขนทั่วลำตัวมีสีดำเหลือบน้ำเงิน ปลายหางเป็นแฉกคล้ายหางปลาตะเพียน ปากบนขบปากล่าง ปากสีดำ ขาสีดำ เท้าสีดำ ตาแดงที่ม่านตา แต่ตาดำเป็นสีดำ

การกระจายพันธุ์

พบในอิหร่าน อินเดีย จีน ไต้หวัน ชวา อินโดจีน และในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่น พบทั่วไปเกือบทุกภาค ยกเว้นภาคใต้ตั้งแต่ชุมพรลงไป ซึ่งจะพบว่าเป็นนกอพยพมาในช่วงฤดูหนาว

พฤติกรรม

นกแซงแซวหางปลาเป็นนกแซงแซวชนิดเดียวที่ชอบเกาะอยู่ ตามกิ่งไม้ที่โล่งแจ้ง ตามท้องทุ่งริมทางตามแหล่งน้ำ ไม่ชอบลงมาตามพื้นดิน มักหากินเพียงตัวเดียว หรืออยู่เป็นคู่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ เป็นนกที่ไม่กลัวนกอื่น หากมีนกอื่นมาใกล้จะไล่จิกตี สามารถร้องเลียนเสียงนกชนิดอื่น กินอาหารโดยบินออกจากที่เกาะโฉบจิกแมลงที่กำลังบิน บางครั้งออกหากินฝูงเล็กๆ 3-6 ตัว
นกชนิดนี้ผสมพันธุ์ในช่วงเดือนเมษายน-สิงหาคม ทำรังอยู่บนต้นไม้สูงด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ ขัดสานเป็นรูปถ้วย มีแอ่งตรงกลางไว้วางไข่รองด้วยขนสัตว์และหญ้าอ่อน วางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง