google/wiki40b huggingface dataset:
ณัฐพิมล นาฏยลักษณ์

ประวัติ

ณัฐพิมล นาฏยลักษณ์ เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ที่จังหวัดกระบี่ มีชื่อจริงว่า ฟาริด้า วัลเลอร์ เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของมิคาเอล วัลเลอร์ บิดาชาวนครเวียนนา ประเทศออสเตรีย ซึ่งย้ายมาพำนักในประเทศไทย กับสุพรรณ วรรณปัด มารดาชาวไทยซึ่งประกอบธุรกิจร้านอาหาร ส่วนตัวนับถือศาสนาคริสต์ แต่ชอบเข้าวัดทำบุญทางพุทธศาสนากับมารดาบ่อยครั้ง
ณัฐพิมลสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอำมาตย์พานิชนุกูล และกำลังศึกษาในระดับอุดมศึกษา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากเข้าเรียนได้สักพักได้พักการเรียนเพื่อปฏิบัติหน้าที่และเตรียมตัวเข้าประกวดนางงามจักรวาลและได้ลาออกในที่สุด ปัจจุบันเป็นนักศึกษาภาคอินเตอร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เนื่องจากผลการเรียนดี จึงได้เรียนฟรี

ชีวิตส่วนตัว

ณัฐพิมลสามารถพูดได้ 3 ภาษา คือ ภาษาไทย, อังกฤษ และเยอรมัน ส่วนกิจกรรมที่เธอโปรดปรานคือ ไปโบสถ์, ดำน้ำ และทำอาหาร

การประกวด

เธอชื่นชอบการประกวดนางงามมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความสนใจเธอจึงศึกษาเวทีประกวดต่าง ๆ ด้วยตนเองผ่านอินเทอร์เน็ต ก่อนตัดสินใจลงประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ซึ่งเป็นเวทีแรกของเธอ ซึ่งการประกวดครั้งนี้เธอได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์คนที่ 13 ได้สวมมงกุฎ พร้อมทั้งเงินสด 1 ล้านบาท, รถยนต์ และรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย รวมมูลค่ากว่า 3 ล้านบาท ทั้งยังได้รับรางวัลบุคลิกภาพดีพ่วงด้วยอีกหนึ่งรางวัล อนึ่ง เธอเป็นสาวลูกครึ่งไทยคนแรกที่สามารถคว้ามงกุฎบนเวทีมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ไปครองได้ภายใต้การดูแลของ สุรางค์ เปรมปรีดิ์ ผู้อำนวยการประกวด นับตั้งแต่มีการจัดประกวดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
เหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา

ประวัติ

จนถึงปี ค.ศ. 1910 เหล่าทหารการสัตว์ในกองทัพบกแคนาดาเป็นส่วนหนึ่งของระบบกองร้อยเก่า เหล่าทหารการสัตว์ส่วนใหญ่มีคณะกรรมาธิการอยู่ในกองทหารรักษาการณ์ที่ใช้งานอยู่ และทิ้งการฝึกส่วนตัว 10–15 วันต่อปีเพื่อรับใช้กับกองทหารของเขา จึงมีทหารการสัตว์เพียงไม่กี่นายที่ประจำการกองร้อยอย่างถาวร
ในปี ค.ศ. 1910 บริการทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา ภายใต้เจ้ากรมพลาธิการแห่งกองทหารอาสาสมัครแคนาดา ได้เกิดขึ้นและมีสามสาขา ได้แก่ เหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดาถาวร (CPAVC), เหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา (CAVC) และกรมบริการเหล่าทหารการสัตว์ ซึ่งค่อย ๆ หมดไป โดยการปะทุของสงครามในปี ค.ศ. 1914 กรมบริการเหล่าทหารการสัตว์ได้ยุติการคงอยู่ ส่วนเหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดาถาวรยังไม่สมบูรณ์ ดังนั้น เหล่าทหารการสัตว์และตำแหน่งอื่น ๆ จึงมีอยู่ในเหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดาเป็นส่วนใหญ่
เหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดาได้รับการจัดเป็นเจ็ดหมู่ ได้แก่ ลอนดอน รัฐออนแทรีโอ, โทรอนโต, คิงส์ตัน รัฐออนแทรีโอ, ควิเบก, แฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย, วินนิเพ็ก และแคลกะรี โดยมีเพียงสองเมือง ได้แก่วินนิเพ็ก และมอนทรีออล อยู่ในสภาพเตรียมพร้อมในการปะทุของสงคราม นอกจากนี้ ยังมีนายทหารการสัตว์ระดับอาวุโส สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองคิงส์ตัน ภายในแต่ละเขตหรืออำเภอ จะมีนายทหารการสัตว์หลักหนึ่งคน นอกจากนี้ ยังมีการเตรียมการสำหรับโรงเรียนเหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา
ในปี ค.ศ. 1919 เหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดาถาวร ได้รับการก่อตั้งขึ้นใหม่ในฐานะเหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา ทว่า ในปี ค.ศ. 1940 เหล่าทหารการสัตว์นี้ได้ถูกยกเลิกไปโดยคณะองคมนตรีและข้อเสนอแนะของคณะกรรมการสภาการคลัง เพื่อประหยัดเงิน 10,334 ดอลลาร์

สมาชิกที่มีชื่อเสียง

ร้อยเอก แฮร์รี โคลบอร์น (12 เมษายน ค.ศ. 1887 – 24 กันยายน ค.ศ. 1947) ผู้เป็นทหารการสัตว์ร่วมกับเหล่าทหารการสัตว์แห่งกองทัพบกแคนาดา เป็นที่รู้จักกันดีสำหรับการบริจาคลูกหมี ที่มีชื่อ "วินนี" (ย่อมาจาก "วินนิเพ็ก") ไปยังสวนสัตว์ลอนดอน เขาได้ซื้อลูกหมีดำในไวต์ริเวอร์ รัฐออนแทรีโอ ระหว่างทางไปยังฐานกองกำลังแคนาดา (CFB) วัลคาร์เทียร์ ในรัฐควิเบก
พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่กะทู้

ประวัติ

หลังภาคใต้ประสบภัยสึนามิ จังหวัดภูเก็ตได้มอบหมายให้เทศบาลตำบลกะทู้ดำเนินการจัดสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ ในปี พ.ศ. 2549 ตามแบบของนางปัญจภัทร (ตูน) ชูราช บนพื้นที่การทำเหมืองแร่ดีบุก (เลิกทำเหมืองแล้วเมื่อ พ.ศ. 2500) บริเวณเหมืองท่อสูง ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต เป็นเขตแดนตำบลกะทู้กับบ้านเกาะแก้ว ตำบลเกาะแก้ว อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
นายประเสริฐ ขาวกิจไพศาล นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลกะทู้ได้จัดสรรงบประมาณจัดนิทรรศการภายในระหว่างปี พ.ศ. 2550-2551

ลักษณะการจัดนิทรรศการ

กลุ่มผู้สนใจประวัติศาสตร์เมืองภูเก็จ มีความประสงค์ที่จะสนับสนุนการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จึงได้มอบหมายให้ ผศ.สมหมาย ปิ่นพุทธศิลป์ เป็นผู้ออกแบบการจัดพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ดำเนินการจัดนิทรรศการเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มภายนอก (Outdoor) อาคาร (ต่อไปจะมีเรือขุดแร่ในขุมเหมืองด้านทางเข้าพิพิธภัณฑ์ พ.ศ. 2553 มีเหมืองฉีด เครื่องจักรกลในการทำเหมืองแร่ รางเหมือง โรงหัด) และกลุ่มภายใน (Indoor) อาคาร"อังมอเหลา"

กลุ่มนิทรรศการภายในอาคาร

พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ (พมร.) ภูเก็ตจัดนิทรรศการภายในโดยใช้ชื่อ เปิดลับแลม่านฟ้าเกาะพญามังกรทอง มีห้องแสดงนิทรรศการใน "อังมอเหลา" (ตึกนายหัวเหมืองหรือบ้านเศรษฐี) ไปตามลำดับ คือ โปท้องหง่อก่ากี่ ชินวิถี อัญมณีนายหัวเหมือง เรืองดารากร (กำเนิดโลก กำเนิดแร่ธาตุ กำเนิดชีวิต กำเนิดคน คนใช้ไฟ คนใช้แร่ คนแสวงหาแร่) สายแร่แห่งชีวิต (เหมืองแล่น เหมืองครา เหมืองปล่อง เหมืองรู เหมืองอุโมงค์ เหมืองหาบ เหมืองสูบ เหมืองฉีด เหมืองเรือขุด) นิรมิตเล่นแร่แปรธาตุ ฉลาดนาวาชีวิต ลิขิตปรัชญ์สืบสาน บันซ้านบางเหนียว (ร้านขนมจีน ร้านขายของชำ ร้านโกปีเตี๊ยม ร้านแป๊ะอ๊านต๋อง (ร้านขายยาจีน) ร้านจักสาน) เก่วเกี้ยวในทู (อ๊าม งิ้ว หนังตะลุง) หลงผิดเสพ เทพาภรณ์ คฤหปตานินท์ บาบ๋าสินสมรส ฉายาบทนฤมิต ภาพกิจปฐมเหตุ และวรรณวิเศษปัญญภูมิ
เหมราชพัฒนาที่ดิน

ประวัติ

บริษัทได้จัดตั้งเริ่มประกอบธุรกิจ เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2531 โดยโครงการนิคมอุตสาหกรรมเหมราชชลบุรี จังหวัดชลบุรี เป็นแห่งแรก เพื่อเป็นศูนย์รวมของอุตสาหกรรมเหล็ก และอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก ต่อมาได้จัดตั้งบริษัท อีสเทิร์นอินดัสเตรียลเอสเตท จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อยเพื่อดำเนินโครงการนิคมอุตสาหกรรมเหมราชตะวันออก (มาบตาพุด) จังหวัดระยองเป็นแห่งที่สอง ในเดือนกันยายน 2531 ซึ่งเป็นนิคมอุตสาหกรรมที่ผู้ประกอบการส่วนใหญ่เป็นประเภทกลุ่ม ปิโตรเคมี เคมี และอุตสาหกรรมเหล็ก ต่อมาในปี 2535 บริษัทได้มีการเพิ่มทุนและจำหน่ายหุ้นให้แก่ประชาชนทั่วไป และนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในปี 2536
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม โยเซ็ฟ เช็ลลิง

ประวัติ

เช็ลลิงเกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1775 ที่เลออนแบร์ค ในดัชชีเวือร์ทเทิมแบร์ค (ปัจจุบันคือรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค) จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นบุตรของนายโยเซ็ฟ ฟรีดริช เช็ลลิง (Joseph Friedrich Schelling) กับนางก็อทลีบีน มารี (Gottliebin Marie) เด็กชายเช็ลลิงเข้าเรียนที่โรงเรียนโบสถ์เบเบินเฮาเซิน ใกล้กับเมืองทือบิงเงิน ซึ่งบิดาของเขาเป็นอนุศาสนาจารย์และนักตะวันออกศึกษาที่โรงเรียนนั้น ในปีค.ศ. 1783 เช็ลลิงเข้าเรียนที่โรงเรียนละตินในเนือร์ทิงเงิน (Nürtingen) และได้รู้จักกับฟรีดริช เฮิลเดอร์ลิง ซึ่งแก่กว่าห้าปี ต่อมาในปีค.ศ. 1790 เช็ลลิงในวันสิบห้าปีเข้าเรียนที่ศาสนวิชชาลัยทือบิงเงิน (Tübinger Stift) เร็วกว่าคนปกติถึงห้าปี ที่ศาสนวิชชาลัย เช็ลลิงได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกับเฮเกิลและเฮิลเดอร์ลิง จนทั้งสามสนิทสนมกัน
เมื่อเช็ลลิงได้ศึกษาเรื่องปิตาจารย์แห่งคริสตจักรและปรัชญากรีกโบราณ ความสนใจทางด้านเทววิทยาก็ค่อยเบนไปหาวิชาปรัชญา เช็ลลิงจบการศึกษามหาบัณฑิตในปีค.ศ. 1792 และจบการศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิตในปีค.ศ. 1795 ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มอ่านหนังสือของอิมมานูเอล คานต์ และโยฮัน ก็อทลีพ ฟิชเทอ ซึ่งมีอิทธิพลทางความคิดต่อเขาอย่างมาก ต่อมาในปีค.ศ. 1797 เช็ลลิงไปเยือนเมืองไลพ์ซิชในฐานะอาจารย์พิเศษและผู้ปกครองเด็กสองคนที่ตระกูลขุนนางฝากฝัง เช็ลลิงถือโอกาสเข้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยไลพ์ซิช เขาลุ่มหลงศาสตร์สมัยใหม่อย่างวิชาเคมีและชีววิทยา เขาได้ไปเยือนเมืองเดรสเดินในปีเดียวกัน และมีโอกาสได้พบกับสองพี่น้องชเลเกิล รวมทั้งโนวาลิส
กลูคากอน

กลูคากอน (อังกฤษ: Glucagon) คือฮอร์โมนสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต กลูคากอนผลิตโดยตับอ่อนและจะถูกปล่อยเมื่อระดับน้ำตาลในกระแสเลือดลดระดับต่ำกว่าปกติ เป็นผลให้ตับเปลี่ยนไกลโคเจนที่สะสมไว้เป็นกลูโคสและปล่อยเข้าสู่กระแสเลือด เพื่อเพิ่มระดับน้ำตาลในกระแสเลือด ป้องกันร่างกายจากภาวะน้ำตาลในเส้นเลือดต่ำ (hypoglycemia) การปล่อยกลูคากอนจึงตรงข้ามกับอินซูลินที่บอกให้เซลล์ในร่างกายดึงกลูโคสจากเลือด แต่กลูคากอนสามารถกระตุ้นการปล่อยอินซูลินได้ด้วย ดังนั้นกลูโคสใสกระแสเลือดจึงสามารถถูกดึงไปใช้โดยเนื้อเยื่อที่ต้องพึ่งอินซูลิน
จังหวัดตราด

ประวัติศาสตร์

ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัดว่า เมืองตราดมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาอย่างไร แต่เท่าที่ค้นพบใน สมัยกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ (ปีพ.ศ. 1991-2031) ได้ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ ให้มีการปรับปรุงเป็น บ้านเมือง ครั้งใหญ่ขึ้น โดยจัดแบ่งการ บริหารราชการแผ่นดิน ออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนกลางและส่วนภูมิภาค ส่วนกลางประกอบไปด้วย ฝ่ายทหาร และ พลเรือน ส่วนภูมิภาคแบ่งเมืองต่างๆ ออกเป็น หัวเมืองเอก หัวเมืองโทหัวเมืองตรี และหัวเมืองจัตวางตามลำดับอย่างไร ก็ตามในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ก็ไม่ปรากฏชื่อของเมืองตราด แต่อย่างใดเพียงแต่บอกว่า"หัวเมืองชายทะเลหรือ บรรดาหัวเมืองชายทะเล" เท่านั้นต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ได้ปรากฏว่า บรรดาหัวเมืองชายทะเลแถบตะวันออกนั้นเรียกแต่เพียงว่า"บ้านบางพระ" ในตอนปลายของกรุงศรีอยุธยา ได้ปรากฏหลักฐานในพระราชพงศาวดารว่าบรรดาเสนาบดีจัตุสดมภ์ทั้งหลาย ได้พากันแบ่งหัวเมือง ต่างๆ ให้ไปขึ้นกับสมุหนายก สมุหพระกลาโหมและโกษาธิบดี ทำการติดต่อค้าขายกับชาวต่างประเทศ ทางทะเล หลักฐานอีกทางหนึ่งเชื่อว่าคำว่า"ตราด" นี้อาจจะมีชื่อเรียกเพี้ยนมาจาก "กราด" อันเป็นชื่อของต้นไม้ชนิดหนึ่งสำหรับใช้ทำไม้กวาด ซึ่งในสมัยก่อน ต้นไม้ชนิดนี้มักจะมีมากทั่วเมืองตราดจากหลักฐานต่างๆดังกล่าวมาแล้วนี่ เองจึงทำให้ชื่อว่า "เมืองตราด" เป็นเมืองที่มีชื่อเรียกกันมาอย่างนี้กว่า 300 ปีมาแล้ว และ เป็นเมืองสำคัญซึ่งขึ้นอยู่กับฝ่ายการคลังของประเทศมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าปราสาททองแล้ว จนกระทั่งก่อนจะเสียกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 2310 พระเจ้าตากสินได้รวบรวมกำลังทหาร จำนวนหนึ่ง ตีฝ่าวงล้อม ของพม่าหนีออกจากกรุงศรีอยุธยา เดินทางไปรวมตัวกัน ทางทิศตะวันออก โดยยกทัพไปถึงเมืองตราดซึ่งปรากฏในพงศาวดารว่า" ...หลังจากพระเจ้าตากสิน ตีเมือง จันทบุรีได้แล้ว เมื่อวันอาทิตย์เดือน7ปีกุนพ.ศ. 2310ก็ได้เกลี้ยกล่อม ผู้คนให้กลับ คืน มายังภูมิลำเนาเดิม... "ครั้นเห็นว่าเมืองจันทบุรีเรียบร้อยอย่างเดิมแล้ว จึงยกกองทัพเรือ ไปยังเมืองตราด พวกกรมการและราษฎรก็พากันเกรงกลัวยอมอ่อนน้อม โดยดี ทั่วทั้งเมือง และขณะนั้นมีสำเภาจีน มาทอดอยู่ที่ปากน้ำเมืองตราดหลายลำ พระเจ้าตากให้ไปเรียกนาย เรือมาเฝ้าพวกจีนขัดขืน แล้วกลับยิงเอาข้าหลวง พระเจ้าตากทรงทราบก็ลงเรือที่นั่งคุม เรือรบลงไปล้อมสำเภาไว้แล้ว บอกให้ พวกจีนอ่อนน้อมโดยดีพวกจีนก็หาฟังไม่กลับเอาปืน ใหญ่น้อยระดมยิงรบกันอยู่ครึ่งวัน พระเจ้าตากก็ตีได้เรือสำเภาจีนทั้งหมด ได้ทรัพย์สิ่งของ เป็นกำลังการทัพเป็นอันมาก พระเจ้าตาก จัดการเมืองตราดเรียบร้อยแล้ว ก็กลับขึ้นมาตั้ง อยู่ ณ เมืองจันทบุรี" เหตุการณ์สำคัญอีกเหตุการณ์หนึ่งเกี่ยวกับเมืองตราด ก็คือ เมื่อปี พ.ศ. 2446 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประเทศไทยได้เสียดินแดน ให้แก่ประเทศฝรั่งเศส เนื่องมาจากการตกลงทำสนธิสัญญา กับฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 (ร.ศ.122) ซึ่งทำให้ไทยจำต้องยกดินแดนจังหวัดตราด และ เกาะต่างๆ ตั้งแต่อำเภอแหลมสิงห์ จ.จันทบุรีไปจนถึงเกาะกูด และเมืองปัจจันตคีรีเขตร หรือ เกาะกง ให้แก่ฝรั่งเศสเพื่อแลกเปลี่ยนให้ฝรั่งเศสถอนกองทหารไปจากจันทบุรี โดยสัญญาฉบับนี้ ได้ ให้สัตยาบันต่อกันและมีผลทำให้กองทหารฝรั่งเศส ถอนออกไปจากเมืองจันทบุรีตามสัญญา เมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2447

การคมนาคม

ทางอากาศ 
สนามบินตราด ตั้งอยู่บริเวณ บ้านสลัก ระหว่างรอยต่ออำเภอเขาสมิงและอำเภอแหลมงอบ มีเที่ยวบินสายการบิน Bangkok Airways เส้นทาง กรุงเทพ-ตราด ทุกวัน วันละ 3 เที่ยวบิน และเส้นทาง ตราด-สมุย สัปดาห์ละ 3 วัน
สนามบินเกาะไม้ซี้ อยู่ห่างจากเกาะกูดเล็กน้อย สนามบินดังกล่าวมีความยาวทางวิ่ง 800 เมตร ก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2551
แนวฟันในหิน

แนวฟันในหิน (อังกฤษ: Stylolite) เป็นโครงสร้างที่เกิดขึ้นภายในหินคาร์บอเนต, หินปูน, หินโดโลไมต์, หินอ่อนและหินตะกอนชนิดอื่นๆ ที่มีลักษณะเป็นแนวชั้นบางๆ หรือรอยต่อที่ไม่ต่อเนื่องและไม่เป็นระบบหรือเป็นลักษณะรอยแตก แนวฟันในหินนี้เป็นผลมาจากแรงกดอัดและแรงดันของสารละลายในขณะที่เกิดการก่อตัวใหม่ และอาจจะมีการขยายขนาดใหญ่ขึ้นจากการไหลของน้ำบาดาล แนวฟันในหินจะปรากฏเป็นฟันปลาในหินโผล่และหินตัวอย่าง บ่อยครั้งที่จะพบแนวเส้นของดินเหนียวหรือดินเคลย์และแร่ทึบแสงอาทิเช่น เหล็กออกไซด์ หรือสิ่งมีชีวิตที่มีสีเข้มแทรกอยู่
คำว่า แนวฟันในหิน "Stylolite" นั้นมาจากภาษากรีกจากคำว่า "pillar" ที่แปลว่าเสาหิน และ "stylo" ที่แปลว่าปลายแหลม และเมื่อเปรียบเทียบกับภาษาฝรั่งเศสคำว่า "stylo" จะแปลว่าดินสอ และ "pillar saint" จะแปลว่านักบุญที่ยืนอยู่บนเสาหิน
แนวฟันในหิน นั้นไม่ใช่โครงสร้างรอยแตกถึงแม้ว่าจะมีการอธิบายเอาไว้วว่าเป็นรูปแบบของการต้านรอยแตกร้าว ที่ด้านหนึ่งมีการเลื่อนหรือเคลื่อนที่ไปมากกว่าอีกด้านหนึ่งโดยได้มีการพิสูจน์ออกมาแล้วในหินปูนฟอสซิลลิเฟอร์รัส (หินปูนที่มีองค์ประของซากดึกดำบรรพ์จำนวนมาก) ที่ซากดึกดำบรรพ์นั้นมีการถูกตัดผ่านโดยแนวฟันในหินซึ่งจะทำให้อีกด้านหนึ่งที่ไม่ถูกตัดผ่านนั้นยังคงอยู่ ส่วนอีกด้านที่ถูกตัดผ่านนั้นจะถูกละลายออกไปเสมอ เรย์และแบรดเบอร์รี่ได้ทำการตรวจสอบในอุณหภูมิ 13/12 องศาเซลเซียส และ 18/16 ของความเสถียรของระบบไอโซโทปในหินปูนบนด้านระนาบของแนวฟันในหินซึ่งจะพบความแตกต่างขององศาของของไหลในหินและปฏิกิริยาในหิน
สแปมเด็กซิง

ในทางคอมพิวเตอร์ สแปมเด็กซิง หรือ สแปมเว็บ (อังกฤษ: Spamdexing; search spam, search engine spam, web spam, Search Engine Poisoning ก็เรียก) เป็นกระบวนการที่ทำขึ้นโดยมีเจตนาเปลี่ยนแปลงดัชนีการค้นหา (Index) ของเสิร์ชเอนจิน เช่น การใช้คำที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องซ้ำไปมาเพื่อเพิ่มความเกี่ยวข้องหรือความสำคัญของเนื้อหาที่กับเรื่องที่กำลังค้นหา ในลักษณะที่ขัดกับวัตถุประสงค์ทั่วไปของระบบการเก็บดัชนี 
สแปมเด็กซิงมักถูกโยงไปเป็นส่วนหนึ่งของการเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องมือค้นหา (SEO) แม้ว่าจะมีการทำ SEO หลายประการที่ทำให้คุณภาพและการแสดงผลของเนื้อหาดีขึ้น และให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ก็ตาม เสิร์ชเอนจินใช้ขั้นตอนวิธีหลายรูปแบบเพื่อวัดลำดับความเกี่ยวข้องของเนื้อหา เช่น ดูว่าเนื้อหาที่ต้องการอยู่ในแท็ก META ในยูอาร์แอลหรือในเว็บเพจนั้นหรือไม่ นอกจากนี้ยังเช็คการทำสแปมเด็กซิงและนำหน้าที่ทำสแปมเด็กซิงนั้นออกจากผลการค้นหา นอกจากนี้ ผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับ SEO ยังสามารถบล็อกผลการค้นหาที่มาจากเว็บไซต์ใด ๆ ที่ใช้สแปมเด็กซิงได้ โดยขึ้นอยู่กับคำร้องเรียนของผู้ใช้หรือผลการค้นหาที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง การที่สแปมเด็กซิงเกิดขึ้นในยุคกลางทศวรรษที่ 1990 ทำให้เสิร์ชเอนจินชั้นนำในเวลานั้นลดประโยชน์ลง เนื่องจากผลการค้นหาจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ต้องการค้นหาจริง
วิธีการทำสแปมเด็กซิงที่นิยมทำกันทั่วไปทำโดยใช้สองวิธีกว้าง ๆ คือ การสแปมด้วยเนื้อหา (Content spam/term spam)  และการสแปมลิงก์ (Link spam)
ยานสำรวจน้ำลึก

ยานสำรวจน้ำลึก (อังกฤษ: bathyscaphe) เป็นเรือใต้ทะเลลึกดำอิสระขับเคลื่อนด้วยตนเอง ประกอบด้วยเคบินลูกเรือทรงกลมคล้ายกับเครื่องดำน้ำทรงกลม แต่ถูกแขวนไว้ใต้เคบิลลอยแทนที่จะเป็นเคเบิลพื้นผิว อันเป็นรูปแบบที่ใช้ในเครื่องดำน้ำทรงกลมดั้งเดิม
ยานสำรวจน้ำลึกดังกล่าวจะบรรจุน้ำมันเชื้อเพลิง เนื่องจากสามารถจัดหาได้ ลอยตัว และไม่สามารถถูกอัดได้สำหรับจุดประสงค์ในการใช้งานทุกประการ คุณสมบัติของน้ำมันเชื้อเพลิงที่ไม่สามารถถูกอัดได้หมายความว่าตัวถังสามารถสร้างขึ้นโดยไม่ต้องมีความหนามากนัก เนื่องจากความดันภายในและภายนอกตัวถังเท่ากัน และไม่จำเป็นต้องทนกับความแตกต่างของความดันแต่อย่างใด แต่ตรงกันข้ามกับเคบินลูกเรือที่ต้องสามารถทนความแตกต่างของความดันอย่างมหาศาล และจะต้องมีการสร้างในมีความหนา การลอยตัวสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยการแทนที่น้ำมันเชื้อเพลิงด้วยน้ำ ซึ่งมีความหนาแน่นมากกว่า
ออกุสเต ปิการ์ ผู้ประดิษฐ์ยานสำรวจน้ำลึกลำแรก ตั้งชื่อ bathyscaphe โดยใช้คำภาษากรีกโบราณ βαθύς (ลึก) และ σκάφος (เรือ)

รูปแบบการทำงาน

ในการดำ ยานสำรวจน้ำลึกจะสูบเอาน้ำทะเลเข้าไปในถังอากาศ แต่ไม่เหมือนกับเรือดำน้ำตรงที่น้ำที่ถูกสูบเข้ามาในถังอากาศแล้วไม่สามารถแทนที่ด้วยการอัดอากาศเพื่อลอยตัวกลับขึ้นสู่ผิวน้ำได้ เนื่องจากความดันของน้ำที่ระดับความลึกซึ่งยานสำรวจน้ำลึกถูกออกแบบมาให้ปฏิบัติหน้าที่นั้นมีสูงเกินไป ยกตัวอย่างเช่น ความดันน้ำที่ก้นแชลเลนเจอร์ดีปสูงกว่าความดันในถังบรรจุแก๊สอัด "ประเภทเอช" มาตรฐานถึงเจ็ดเท่า ดังนั้น อับเฉาเรือจะถูกปล่อยเพื่อให้ลอยตัว นี่เป็นอุปกรณ์ป้องกันภัยเนื่องจากมันไม่ต้องการพลังงานในการลอยขึ้น และในกรณีที่เกิดพลังงานขัดข้อง อับเฉาจะตกลงไปโดยแรงโน้มถ่วงและการลอยตัวจะเป็นไปโดยอัตโนมัติ
สัจจสังเขป

สัจจสังเขป

สัจจสังเขป คือ คัมภีร์ประมวลสัจธรรม ซึ่งกล่าวถึงสัจจะ 2 ประการ คือ สมมุติสัจจะ อันได้แก่บัญญัติ และปรมัตถสัจจะ อันได้แก่ขันธ์ 5 และพระนิพพาน แต่งโดยพระธรรมปาละ ท่านผู้แต่งมีจุดมุ่งหมายให้ผู้ที่เริ่มเจริญวิปัสสนากรรมฐานเข้าใจปรมัตถธรรม ซึ่งเป็นอารมณ์ของการปฏิบัติ จึงอธิบายขันธ์ 5 วิสุทธิ 7 พร้อมทั้งวิปัสสนาญาณขั้นต่างๆ และการบรรลุพระนิพพานไว้ในคัมภีร์นี้ คัมภีร์นี้แต่งแบบคาถา 5 พยางค์ รวม 387 บท ไม่นับรวมนิคมถาถาอีก 2 บท ผู้แต่งได้สรุปเนื้อหาสาระจากพระอภิธรรมปิฎก และอรรถกถา พร้อมทั้งคัมภีร์วิสุทธิมรรค โดยแบ่งเป็น 5 ปริจจเฉท

ผู้รจนา

รจนาโดยพระธรรมปาล หรือธรรมบาล หรือพระจุลละธัมมะปาล พระเถระชาวอินเดียตอนใต้ ผู้เป็นศิษย์ของพระอานันทะเถระ  ท่านทั้ง 2 มีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 8 - 9 มีผลงานรจนาที่นับเนื่องกับพระอภิธรรมปิฎก อาทิ อัฏฐสาลินี ฎีกา และ สัจจสังเขป เป็นอาทิ 
นอกจากนี้ ในคัมถีร์มณิสารมัญชูสา ยังระบุว่า พระธรรมปาล เป็นผู้รจนาคัมภีร์นี้ โดยระบุว่า "สจฺจสงฺเขเป นาม ปกรเณ ธมฺมปาลาจริเยน วุตฺตนฺติ โยชนา" (พึงประกอบบทว่า พระธรรมปาลาจารย์กล่าวไว้ในปกรณ์ชื่อ สัจจสังเขป) 
แหล่งข้อมูลบางแห่งระบุว่า พระธรรมปาล หรือพระจุลละธัมมะปาล มิใช่เป็นชาวอินเดียใต้ เป็นชาวลังกา เป็นศิษย์ของพระวันรัตนะ อานันทะ โดยพระจุลละธัมมะปาล มีผลงานงานรจนาคัมภีร์ประเภทฎีกาหลายเรื่อง อาทิ ลีนตฺถวณฺณนา ซึ่งอธิบายงานของพระอานันทะ เรื่องมูลฎีกา 
อย่างไรก็ตาม ในคัมภีร์สัทธัมมะสังคหะ กลับระบุว่า พระอานันทะเถระเป็นผู้รจนาคัมภีร์สัจจสังเขป

คัมภีร์ที่เกี่ยวเนื่อง

1. ฉบับฎีกาเก่า รจนาขึ้นตามคำอาราธนาของพระสารีบุตร โดยพระวาจิสสระ แห่งวัดมหาวิหาร เมืองอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกาในปัจจุบัน
2. ฉบับฎีกาใหม่ รจนาขึ้นโดยพระเถระไม่ปรากฏนาม แห่งวัดมหาวิหาร แต่บางแห่งว่า รจนาโดยพระสุมังคละ คัมภีร์ฎีกาฉบับนี้มีชื่อว่า สารัตถสาลินี
กรุณ ซอโสตถิกุล

ผลงานล่าสุด

ได้ร่วมมือกับค่ายยักษ์ใหญ่Bearbrickของประเทศญี่ปุ่น
ออกผลงานตุ๊กตาลายไทย ชื่อว่า Tossakan
เรียวกัง

เรียวกัง (ญี่ปุ่น: ryokan 旅館 ) คือโรงแรมขนาดเล็ก หรือโรงเตี๊ยมในประเทศญี่ปุ่นซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยยุคเอะโดะ (ค.ศ. 1603 - ค.ศ. 1868) โดยมักตั้งอยู่รายรอบทางหลวงสำคัญในอดีตเพื่อรองรับผู้เดินทางไปมา โดยปกติเรียวกังจะมีจุดเด่นคือ ห้องพักปูเสื่อ (ตาตามิ) อ่างอาบน้ำรวม และบริเวณสาธารณะที่ผู้เข้าพักจะต้องสวมยูกาตะ
เรียวกังจะพบยากในเขตโตเกียว รวมถึงเมืองใหญ่อื่นๆเนื่องจากมีราคาแพงมากเมื่อเทียบกับโรงแรมทั่วๆไป โดยชาวญี่ปุ่นหันมาใช้บริการโรงแรมกันอย่างแพร่หลายมากขึ้นในปัจจุบัน ในเมืองใหญ่บางแห่งยังพบเรียวกังในราคาที่เหมาะสม ที่มีราคาเริ่มต้นเพียง 1200 บาทต่อคืนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เรียวกังมักจะพบในบริเวณที่มีทัศนียภาพสวยงาม เช่น บริเวณภูเขา และชายทะเล เป็นต้น ในปัจจุบันนั้นได้มีการพัฒนาเรียวกังให้เป็นคอนเซปในการออกแบบของโรงแรมในเครือสมัยใหม่ซึ่งมีชื่อว่า "โฮชิโน รีสอร์ต" ซึ่งได้เปิดให้บริการเรียวกังในเมืองคารุอิซาวะ ในปีค.ศ. 1914

ลักษณะพิเศษ

เรียวกังดั้งเดิมนั้นจะประกอบด้วยทางเข้าขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยที่นั่งและตั่งสำหรับลูกค้าที่มาใช้บริการเพื่อนั่งและสนทนา เรียวกังในสมัยใหม่นั้นได้มีการเพิ่มโทรทัศน์เข้าไปด้วย ห้องพักนั้นสร้างในแบบประเพณีของญี่ปุ่น โดยมีการปูพื้นด้วยเสื่อ (ตาตามิ) และประตูเป็นบานเลื่อน ถึงแม้ว่าจะมีการรักษาความปลอดภัยด้วยประตูที่มีกลอนอย่างแน่นหนา มักจะเปิดเข้ามาเป็นทางเข้าเล็กๆ ซึ่งกั้นระหว่างห้องนอนด้วยประตูบานเลื่อน โดยด้านนอกประตูเป็นที่วางรองเท้า และภายในปูด้วยเสื่อตาตามิอีกเช่นเคย ห้องพักในเรียวกังมักจะมีระเบียงยื่นออกไปด้านนอก โดยจะต้องผ่านประตูเลื่อนออกไปอีกเช่นเคย
เรียวกังส่วนใหญ่นั้นจะมีบริเวณอาบน้ำรวม หรือ โอฟุโร ซึ่งจะแบ่งตามเพศ โดยใช้น้ำร้อนจากแหล่งน้ำร้อนจากธรรมชาติ (อนเซ็ง) ถ้าพบในบริเวณใกล้เคียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตที่มีบ่อน้ำร้อนนั้นจะพบเรียวกังเป็นจำนวนมาก เรียวกังระดับสูงนั้นมักจะมีห้องอาบน้ำส่วนตัวด้วย ในปกติภายในเรียวกัง จะให้ผู้เข้าพักสวมใส่ยูกาตะภายในเขตเรียวกัง เพื่อไว้เล่นกีฬาสันทนาการต่างๆ รวมทั้งบางที่ยังอนุญาตให้นำออกไปสวมใส่นอกเรียวกังได้
เครื่องนอนที่ให้บริการในห้องพักนั้นจะเป็นฟูกปูบนพื้นเสื่ออีกทีหนึ่ง เมื่อแขกเข้าพักนั้น มักจะมีโต๊ะอยู่กลางห้องพร้อมอุปกรณ์ในการชงชา โดยโต๊ะตัวนี้ยังใช้สำหรับให้บริการอาหารเมื่อมีการสั่งอาหารสำหรับให้บริการในห้อง และเมื่อผู้เข้าพักออกไปนอกห้องแล้ว พนักงานจะย้ายโต๊ะกลางนี้ไปไว้ข้างๆห้อง และปูที่นอนให้
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีพัฒนา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีพัฒนา เป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ 4 กับ เจ้าจอมมารดาเอี่ยม ประสูติวันพุธที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2396 สิ้นพระชนม์วันอาทิตย์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2416 พระชันษา 20 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีพัฒนาทรงมีพระพลานามัยไม่ใคร่สมบูรณ์มากนักมาตั้งแต่ประสูติ  แพทย์จึงได้คอยรักษาพระอาการอยู่ตลอดพระชันษา
เก้าลูก

เก้าลูก (อังกฤษ: Nine-ball, 9-ball) เป็นพูลร่วมสมัย อาจจะมีการเล่นในวงสังคมและบริเวณภายในสถานที่ โดยจะมีการแข่งขันซึ่งแต่ละในจำนวนของผู้เล่นและกฎระเบียบที่ถูกกำหนดโดยผู้ให้การสนับสนุน ในทศวรรษที่ผ่านมาเก้าลูกได้กลายเป็นเกมการแข่งขันที่นิยมในพูลอาชีพได้แก่ สมาคมบิลเลียดพูลโลก  (World Pool-Billiard Association)  สมาคมบิลเลียดอาชีพหญิง (Women's Professional Billiard Association) และ สมาคมนักเล่นพูลอาชีพแห่งสหรัฐอเมริกา (United States Professional Poolplayers Association)

วิธีการเล่น

การเล่นใช้ไม้คิวและลูกบิลเลียดมีลูกสีขาว 1 ลูก เก้าลูกจะเล่นบนโต๊ะบิลเลียดที่มีหกและสิบลูก ให้ใช้ลูกขาวในการแทงเท่านั้น โดยให้แทงลูกบิลเลียดให้ลงทุกลูก  โดยให้กลิ้ง หมายเลข 1 ถึง 9 ลงหลุมไปในหลุมตามลำดับ (แทงลงหลุมตั้งแต่ลูกหมายเลข 1 2 3 4 5 6 7 8 และ 9) หากแทงลูกที่ถูกต้องลงหลุมซึ่งเป็นบอลลูกหมายเลข 9 (หากแทงหมายเลข 9 ลงหลุมก่อนเกมสิ้นสุด) ลงหลุมไปโดยลงหลุมหลังจากบอลถูกกระแทกเป็นครั้งแรก (แทงกระทบสองครั้งหรือสามครั้ง) หากลูกสีขาวลงหลุม ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามจะสามารถตั้งลูกใหม่ได้ในบนโต๊ะบิลเลียด
พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน)

รัฐประหารในประเทศไทย เมษายน พ.ศ. 2476

สืบเนื่องจากการยื่นเสนอเค้าโครงเศรษฐกิจโดยนายปรีดี พนมยงค์ ที่เรียกกันว่า "สมุดปกเหลือง" ที่ต่อมาได้สร้างความขัดแย้งอย่างกว้างขวางระหว่างพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ข้าราชการ และนักการเมืองในหมู่คณะราษฎรด้วยกัน เพราะได้มีการวิจารณ์ว่าเค้าโครงเศรษฐกิจฉบับนี้มีลักษณะเป็นสังคมนิยมคล้ายคอมมิวนิสต์ในแบบของสตาลิน พระยามโนปกรณ์นิติธาดา นายกรัฐมนตรี ก็ไม่เห็นด้วย พระยามโนปกรณ์นิติธาดา ได้เกลี้ยกล่อมพระยาทรงสุรเดช พระยาพหลพลพยุหเสนา พระยาฤทธิ์อัคเนย์ และพระประศาสน์พิทยายุทธ อันเป็น "4 ทหารเสือ" ซึ่งเป็นนายทหารระดับสูงในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระยาทรงสุรเดชเห็นด้วยกับพระยามโนปกรณ์นิติธาดา และได้ชักชวนพระยาฤทธิ์อัคเนย์ และพระประศาสน์พิทยายุทธ เห็นชอบด้วยกับการปิดสภาผู้แทนราษฎรและงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา แต่ทว่าพระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้าคณะราษฎรกลับเห็นด้วยกับเค้าโครงเศรษฐกิจฉบับนี้ จึงมีการกล่าวหากันว่า พระยาทรงสุรเดชพยายามที่จะโดดเดี่ยว พระยาพหลพลพยุหเสนา และคิดแย่งตำแหน่งจากพระยาพหลพลพยุหเสนา โดยเป็นผู้รับใช้พระยามโนปกรณ์นิติธาดา

กบฏบวรเดช

สำหรับกบฏบวรเดชนั้น ระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ พระยาทรงสุรเดชมิได้พำนักอยู่ในประเทศไทย จึงมิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง

กบฏพระยาทรงสุรเดช

ทั้งก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระยาทรงสุรเดช มีความขัดแย้งกับ หลวงพิบูลสงคราม ซึ่งเป็นนายทหารรุ่นหลังที่มียศชั้นต่ำกว่า หรือต่อมาก็คือ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ในหลายเรื่องอย่างรุนแรง เช่น การประชุมวางแผนกันก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทั้งคู่ก็มีปากเสียงกัน ถึงขนาดที่หลวงพิบูลสงคราม ปรารภออกมาหลังการประชุมว่า ตนไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับพระยาทรงสุรเดชได้ 
และต่อมาทั้งคู่ก็มีแนวคิดต่างกันในเรื่องของโครงสร้างกองทัพ โดยพระยาทรงสุรเดชเห็นว่า นายทหารนั้นควรมียศไม่เกิน พันเอก (พ.อ.) และกองกำลังทหารนั้นไม่ควรรวมศูนย์อยู่ที่เมืองหลวง แต่ให้กระจายกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ อันเป็นภูมิลำเนาของทหารแต่ละคน อาวุธก็ให้เก็บประจำกายไว้ จนกว่าจะมีคำสั่งเรียกรวมพลหรือเรียกเพื่อการฝึกใด ๆ จึงมารวมตัวกัน อันเป็นลักษณะรูปแบบของกองทัพแบบประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่พระยาทรงสุรเดชเคยได้ศึกษาดูงานมา แต่ทางหลวงพิบูลสงคราม เห็นว่าทหารควรจะมียศชั้นสูงถึง จอมพล และอำนาจทางทหารต้องรวมไว้ที่ศูนย์กลาง เพื่อธำรงไว้ซึ่งเกียรติยศของทหาร
อีกทั้งเมื่อ พระยาพหลพลพยุหเสนา ประกาศไม่ขอรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่ออีกในปลายปี พ.ศ. 2481 ทั้งคู่เสมือนเป็นคู่แข่งกันในการชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ถึงขนาดที่มีหนังสือพิมพ์บางฉบับได้ลงรูปและเขียนข้อความใต้ภาพของทั้งคู่เปรียบเทียบกันบนหน้าหนึ่งว่าเป็น ผู้ที่จะขึ้นเป็นนายกฯคนต่อไป ในคราวแรกมีการหยั่งเสียงกัน ปรากฏว่าเสียงสนับสนุนพระยาทรงสุรเดชมีถึง 50 เสียง ขณะที่เสียงสนับสนุนหลวงพิบูลสงครามมีเพียง 5 เสียงเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อมีการลงคะแนนเสียงจริงในสภาผู้แทนราษฎร ปรากฏว่าเสียงสนับสนุนหลวงพิบูลสงครามมีมากกว่า จึงได้เป็นนายกรัฐมนตรีในที่สุด ดังนั้นความขัดแย้งกันทั้งหมดนี้ได้กลายมาเป็นข้อกล่าวหากันในคดีกบฏพระยาทรงสุรเดชในเวลาต่อมา