google/wiki40b huggingface dataset:
การควบคุมจราจรทางอากาศ

การควบคุมจราจรทางอากาศ (อังกฤษ: Air traffic control หรือ ATC) เป็นบริการภาคพื้นดินของผู้ควบคุมจราจรทางอากาศทั้งติดต่อโดยตรงกับอากาศยานบนพื้นดินและผ่านน่านฟ้าที่ควบคุมอยู่ และสามารถให้คำแนะนำบริการกับอากาศยานในน่านฟ้าที่ไม่ได้ควบคุมอยู่ได้ วัตถุประสงค์หลักของการควบคุมจราจรทางอากาศคือ การป้องกันการชนกัน จัดระเบียบและเร่งรัดการจราจรทางอากาศ และให้ข้อมูลและการช่วยเหลืออื่น ๆ กับนักบิน ในบางประเทศ การควบคุมจราจรทางอากาศ มีบทบาทในด้านความปลอดภัยและการป้องกัน หรือดำเนินการโดยฝ่ายทหาร
ในการป้องกันการชนกันของอากาศยาน ผู้ควบคุมจราจรทางอากาศจะบังคับใช้กฎการแยกจราจร (Traffic separation rules) ซึ่งเพื่อจะทำให้มั่นใจได้ว่าอากาศยานแต่ละลำจะคงมีพื้นที่ว่างขั้นต่ำรอบ ๆ เครื่องตลอดเวลา อากาศยานจำนวนมากยังมีระบบหลีกเลี่ยงการชน ซึ่งจะเพิ่มความปลอดภัยโดยการเตือนนักบินเมื่อมีอากาศยานลำอื่นเข้ามาใกล้มากจนเกินไป
ในหลายประเทศ การควบคุมจราจรทางอากาศมีให้บริการทั้งแบบส่วนบุคคล ทางทหาร และเชิงพาณิชย์ภายในน่านฟ้า ซึ่งขึ้นอยู่กับประเภทของเที่ยวบิน และระดับของน่านฟ้า ผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศอาจออก คำสั่ง (instructions) ซึ่งนักบินจะต้องปฏิบัติตาม หรือออก คำแนะนำ (advisories) (รู้จักกันในนาม ข้อมูลการบิน (flight information) ในบางประเทศ) ซึ่งนักบินอาจใช้ดุลยพินิจของตนหรือเพิกเฉยได้ ผู้รับผิดชอบเที่ยวบินทั้งหมด (Pilot in command) เป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในการปฏิบัติการสำหรับความปลอดภัยของอากาศยาน และในบางครั้งสำหรับกรณีฉุกเฉิน อาจมีการเบี่ยงเบนจากคำสั่งของผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศ ตามขอบเขตที่กำหนดไว้เพื่อให้สามารถใช้ดำเนินความปลอดภัยของอากาศยานได้

ภาษา

ตามข้อกำหนดขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ผู้ควบคุมจราจรทางอากาศจะดำเนินการโดยใช้ภาษาอังกฤษหรือภาษาที่ใช้กันโดยสถานีภาคพื้นดิน ในทางปฏิบัติ ภาษาท้องถิ่นในแต่ละภูมิภาคนั้นถูกใช้เป็นปกติ อย่างไรก็ตาม ภาษาอังกฤษจะต้องถูกใช้เมื่อมีการร้องขอ
แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซิน

ประวัติศาสตร์

แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินเคยเป็นรัฐสมาชิกรัฐหนึ่งในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ซึ่งก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียน ซึ่งถูกบังคับให้ยินยอมยกดินแดนส่วนต่างๆให้แก่สหพันธ์ฯ ตามข้อตกลงของการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ 1815 และอาณาเขตของอาณาจักรดยุกพาเลียตะวันตกที่ได้รับมาจากการประณีประนอมเขตแดนของเยอรมันมา ก็ต้องยินยอมยกดินแดนให้กับราชอาณาจักรปรัสเซีย แต่ถึงอย่างไรก็ตามแกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินก็ยังได้รับดินแดนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ รวมถึงป้อมปราการของสหพันธ์แห่งลุ่มแม่น้ำไรนน์ที่เมืองไมนทซ์ 
แกรนด์ดัชชีได้ทำการสถาปนานามใหม่โดยใช้นามว่า แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (เยอรมัน: Großherzogtum Hessen und bei Rhein; อังกฤษ: Grand Duchy of Hesse and by Rhine) ในปี ค.ศ. 1816 และในปี ค.ศ. 1867 แกรนด์ดัชชีเฮ็สเซินส่วนที่เป็นฝั่งทางด้านทิศเหนือ (ถูกแบ่งออกเป็นฝากเหนือและฝากใต้โดยมีรัฐอื่นเป็นรัฐแบ่งกั้น) ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์เยอรมันเหนือ (North German Confederation) ในขณะที่แกรนด์ดัชชีทางฝั่งใต้ซึ่งเป็นฝั่งที่ตั้งของเมืองหลวงและศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรยังคงมิได้เข้าร่วมกับสหพันธ์ฯ จนกระทั่งมาในปีค.ศ. 1871 ได้กลายเป็นรัฐสามชิกรัฐหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน โดยดยุกองค์สุดท้าย ดยุกเอ็รนท์ ลุดวิก (พระนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และ พระอนุชาในสมเด็จพระจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนา แห่งจักรวรรดิรัสเซีย) ทรงถูกบีบบังคับให้ยกมอบราชบัลลังก์ของพระองค์ในช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และได้รับสถาปนานามใหม่ว่า รัฐประชาชนแห่งเฮ็สเซิน (เยอรมัน: Volksstaat Hessen, อังกฤษ: People's State of Hesse) โดยประชากรส่วนใหญ่ของรัฐได้อพยพไปยังที่เมืองแฟรงค์เฟิร์ตรวมถึงประชากรในภูมิภาคลุ่มแม่น้ำไรน์ และประชากรชาวปรัสเซียบริเวณภูมิภาคเฮ็สเซินแนสซาวน์ไปยังรัฐเฮ็สเซินแห่งใหม่หลังจากผ่านพ้นช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ยกเว้นเขตมอนทาบัวส์จากรัฐเฮ็สเซินแนสซาวน์และบางส่วนของรัฐเฮสเซ็น - ดาร์มชตัดท์ ทางฝากซ้ายของแม่น้ำไรนน์ (เขตไรนิช เฮ็สเซิน) ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐไรน์แลนด์ พาลาทิเนท (Rhineland-Palatinate) และพื้นที่ของเฮสเซ็น - ดาร์มชตัดท์ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาเดิน - เวือร์ทเทิมแบร์ค
จักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

การขยายอำนาจของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค

พระองค์ทรงอภิเษกกับแมรีแห่งเบอร์กันดีผู้ซึ่งเป็นรัชทายาทแห่งบัลลังก์เบอร์กันดีขณะที่มีพระชนมายุได้ 18 พรรษาทำให้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คมีสิทธิที่จะปกครองเบอร์กัดีเป็นหนึ่งในกุศโลบายอันแยบยลของพระองค์ที่จะขยายอำนาจและอาณาเขตการปกครองของราชวงศ์ หลังจากอภิเษกทั้งสองพระองค์มีพระโอรส-ธิดาเพียง 2 พระองค์ได้แก่ พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 แห่งคาสตีลและอาร์ชดัชเชสมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรีย ก่อนที่พระนางแมรี่จะสิ้นพระชนม์ขณะที่มีพระชนมายุเพียง 25 พรรษา พระองค์ทรงให้พระโอรสเฟลิเปอภิเษกกับเจ้าหญิงโจแอนนาแห่งคาสทิลพระราชธิดาในพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอนและสมเด็จพระราชินีอิซาเบลลาที่ 1 แห่งคาสตีล หรือสมเด็จพระราชินีนาถโจแอนนาแห่งคาสตีลในอนาคตทำให้ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คได้อาณาเขตในสเปนเพิ่มโดยหลังจากนั้นหนึ่งในพระโอรสของเฟลิเปกับโจแอนนาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์กษัตริย์และจักรพรรดิที่ทรงอำนาจที่สุดในยุโรปในเวลาต่อมา
จำนวนอดิศัย

จำนวนอดิศัยไม่สามารถนับได้

ตามหลักทฤษฎีเซต เซตของจำนวนเชิงพีชคณิตทั้งหมดนั้น สามารถนับได้ (สามารถสร้างฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งทั่วถึง ระหว่างเซตของจำนวนนับและจำนวนเชิงพีชคณิตได้) ในขณะที่เซตของจำนวนจริงทั้งหมด ไม่สามารถนับได้ (ไม่สามารถสร้างฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งทั่วถึง จากเซตของจำนวนนับไปยังจำนวนจริงได้) ดังนั้นเซตของจำนวนอดิศัยทั้งหมดนั้นจึง ไม่สามารถนับได้ 
ในมุมมองดังกล่าว เราสามารถกล่าวได้ว่า "จำนวนอดิศัยทั้งหมดมีมากกว่าจำนวนเชิงพีชคณิต" อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันนั้นมีจำนวนอดิศัยเพียงไม่กี่กลุ่มเท่านั้นที่เรารู้จัก (ในทำนองเดียวกันกับปัญหาที่ไม่สามารถคำนวณได้ในทฤษฎีการคำนวณได้)  โดยทั่วไป การพิสูจน์ว่าจำนวนหนึ่ง ๆ เป็นจำนวนอดิศัยนั้น ยากอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตามคุณสมบัติของจำนวนปกติอาจจะช่วยในการระบุจำนวนอดิศัยจากจำนวนอื่นๆ ได้

ประวัติการค้นพบจำนวนอดิศัย

จำนวนอดิศัยตัวแรกถูกค้นพบโดย Joseph Liouville  ในปี ค.ศ. 1844 จึงมีชื่อเรียกว่าค่าคงที่ Liouville

ความสำคัญของจำนวนอดิศัย

การค้นพบจำนวนอดิศัย สามารถนำไปใช้พิสูจน์ความ เป็นไปไม่ได้ ในการแก้ปัญหาของคณิตศาสตร์กรีกโบราณหลายข้อที่เกี่ยวกับ การสร้างรูปด้วยไม้บรรทัดและวงเวียน เช่น การสร้างสี่เหลี่ยมจตุรัสจากวงกลม ซึ่งเป็นไปไม่ได้เนื่องจาก π เป็นจำนวนอดิศัย. ในขณะที่การสร้างรูปด้วยไม้บรรทัดและวงเวียน สามารถสร้างได้แต่รูปที่มีความยาวในขอบเขตของจำนวนเชิงพีชคณิตเท่านั้น
รอม็องดี

รอม็องดี (ฝรั่งเศส: Romandie) คือพื้นที่ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นหลักในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของประเทศ จึงเป็นพื้นที่ที่มีวัฒนธรรมและประเพณีแบบฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรอาศัยอยู่ในภาคนี้ราว 1.9 ล้านคน หรือคิดเป็นร้อยละ 24.4 ของประชากรทั้งประเทศ คำว่า "รอม็องดี" แผลงมาจากคำที่แปลว่า "โรมัน" ในภาษาฝรั่งเศส โดยภาษาฝรั่งเศสถือเป็นภาษาอย่างเป็นทางการในสี่รัฐของประเทศ ได้แก่ รัฐเจนีวา, รัฐโว, รัฐเนอชาแตล และรัฐฌูว์รา ภูมิภาครอม็องดีเป็นเพียงการจำแนกภูมิศาสตร์ทางด้านลักษณะประชากรเท่านั้น ไม่ถือเป็นเขตการปกครองอย่างเป็นทางการของสวิตเซอร์แลนด์
กริกอรี เพเรลมาน

ประวัติและการศึกษา

กริกอรี เพเรลมาน เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1966 ที่เมืองเลนินกราด สหภาพโซเวียต (ปัจจุบันคือเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก สหพันธรัฐรัสเซีย) เขาเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมเลนินกราด 239 (ปัจจุบันคือตึกบรรยายเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก 239) สถาบันคณิตศาสตร์และฟิสิกส์แนวหน้า ปี ค.ศ. 1982 เขาเป็นตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ซึ่งเขาทำคะแนนได้ดีมากและได้เหรียญทองกลับมายังบ้านเกิด  ปลายทศวรรษที่ 1980 เขาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยรัฐเลนินกราด (มหาวิทยาลัยปีเตอร์สเบิร์กในปัจจุบัน) ในสาขาคณิตศาสตร์และกลศาสตร์ ได้ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตจากวิทยานิพนธ์เรื่อง "พื้นที่อานม้าในช่องว่างของยูคลิด (Saddle surfaces in Euclidean spaces)"
หลังจบการศึกษา เขาเริ่มทำงานในแผนกเลนินกราดที่สถาบันสเตคลอฟ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งสหภาพโซเวียต โดยมีอเล็กซานเดอร์ อเล็กซานดรอฟ และยูริ บูราโก เป็นที่ปรึกษา ปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเชิญให้ไปทำงานที่สถาบันคอร์เรนท์แห่งมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และมหาวิทยาลัยสโตนี่บรู้คแห่งละภาคเรียน ที่สโตนี่บรู้ค เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับความโค้งของริกกี้ (Ricci curvature) ค.ศ. 1993 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกสมาคมมิลเลอร์เพื่อการวิจัยของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเป็นเวลา 2 ปี เมื่อหมดสมาชิกภาพในฤดูร้อนปี ค.ศ. 1995 เขาจึงกลับไปค้นคว้าวิจัยต่อที่สถาบันสเตคลอฟ
เพเรลมานมีน้องสาว 1 คนชื่อเอเลน่า เธอได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตจากสถาบันวิทยาศาสตร์เวซแมนในอิสราเอล และทำงานทางด้านชีวสถิตศาสตร์ (Biostatics) ที่สถาบันแคโรไลน์สก้า กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
นอกจากจะมีความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์แล้ว เขายังเป็นนักไวโอลินที่ยอดเยี่ยม และเป็นนักเทเบิลเทนนิสที่เก่งกาจ
จูดาส (เพลง)

มิวสิกวิดีโอ

มิวสิกวิดีโอของเพลง Judas ได้ลงในเว็บไซต์ Youtube เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2554 โดยเนื้อหาในมิวสิควีดีโอเป็นเรื่องราวของแมรี่ แม็กดาเลน จูดาส พระเยซู โดยได้รับแรงบันดารใจจากเรื่องราวในพระคัมภีย์ไบเบิ้ล โดยเล่าถึงการทรยศของจูดาส ที่ขายพระเยซูให้กับพวกทหาร โดยสถานที่ใช้ถ่ายทำมิวสิควีดีโอคือ ยูนิเวอร์เซล สตูดิโอ ฮอลลีวูด โดยสามารถรับชมได้ที่ http://www.youtube.com/watch?v=wagn8Wrmzuc
ตุอีล

การเตรียม

ตุอีลเป็นคุกกี้บาง ๆ ซึ่งตั้งชื่อตาม ตุอีล หรือกระเบื้องที่ใช้มุงหลังคาบ้านตามชนบทของประเทศฝรั่งเศสโดยเฉพาะในภูมิภาคพรอว็องส์ ส่วนผสมของตุอีลแบบดั้งเดิมจะประกอบด้วยแป้ง น้ำตาล และเนยละลาย ตีเข้าด้วยกัน ทำเป็นแผ่นกลมบาง โรยแอลมอนด์แล้วนำไปอบ ทั้งนี้ต้องดัดตุอีลให้โค้งขณะที่ยังร้อนอยู่หลังจากอบเสร็จ ไม่เช่นนั้นจะแตกหรือหัก และเพื่อให้ได้รูปทรงที่โค้งจึงมักจะดัดตุอีลบนพื้นผิวโค้ง เช่น ขวดไวน์ ไม้นวดแป้ง เป็นต้น ในฝรั่งเศสมีแผ่นพิมพ์สำหรับดัดตุอีลขายด้วย อย่างไรก็ตาม อาจทิ้งไว้เป็นทรงแบนเรียบธรรมดาเหมือนขนมลิ้นแมวก็ได้
พระสรรเพลงสรวง (บัว กมลวาทิน)

พระสรรเพลงสรวง (บัว กมลวาทิน) เกิดที่ตำบลผักไห่ แขวงเมืองกรุงเก่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2430 เป็นบุตรของนายจัน และนางพัน บัวเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ จนสอบได้ชั้นสี่ประโยคที่วัดชนะสงครามเมื่ออายุได้ 16  ปี แล้วจึงถวายตัวเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เมื่อครั้งยังทรงดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ เมื่อทรงขึ้นครองราชย์แล้ว โปรดเกล้า ฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้มหาดเล็กบัวเป็นขุนสรรเพลงสรวงเมื่อ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 และได้เลื่อนขึ้นเป็นพระสรรเพลงสรวงเมื่อ พ.ศ. 2467 และได้รับราชการต่อมาจนถึงแก่กรรมในสมัยรัชกาลที่ 7
พระสรรเพลงสรวง เรียนดนตรีตั้งแต่เด็กจนสามารถร่วมวงกับผู้ใหญ่ได้ เมื่อมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ได้เรียนด้านดนตรีต่อจากพระยาประสานดุริยศัพท์ มีความสามารถในการเป่าปี่และสีซออู้ ได้ร่วมงานอัดแผ่นเสียงกับพระยาประสานดุริยศัพท์และเดี่ยวปี่เพลงลาวแพน ไว้กับบริษัทแผ่นเสียง His Master Voice และได้ควบคุมวงดนตรีของพระสุจริตสุดา พระสนมเอกในรัชกาลที่ 6 ส่วนในรัชกาลที่ 7 ท่านยังเป็นคนปี่ของวงปี่พาทย์หลวง ต่อมาป่วยด้วยโรคริดสีดวงทวารแล้วมีโรคบาดทะยักแทรก ถึงแก่กรรมเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2469 รวมอายุได้ 39 ปี
ลอง โบเรต

ประวัติ

โบเรตเกิดที่เกียนสวายในจังหวัดกันดาล เมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2475 เป็นบุตรของลอง เมียสและเนียง เอง บุตเขาเข้าศึกษาที่ Lycée Sisowath ในพนมเปญระหว่าง พ.ศ. 2489 – 2495 จากนั้นได้ไปเรียนที่ฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2496 – 2498 แล้วจึงกลับสู่กัมพูชา
โบเรตเริ่มเล่นการเมืองใน พ.ศ. 2501 โดยได้รับเลือกตั้งจากจังหวัดสตึงเตรง และได้เป็นเลขาธิการแห่งรัฐเกี่ยวกับกิจการแรงงานและสังคม และได้รับเลือกตั้งอีกใน พ.ศ. 2505 ในช่วงนี้ เขามีชื่อเสียงในการเขียนนิยายโรแมนติก เขาได้เป็นเลขาธิการทั่วไปทางด้านการเงินแต่เพราะนโยบายที่ไปคนละทางกับพระนโรดม สีหนุเกี่ยวธนาคารแห่งชาติและการค้ากับต่างประเทศ ทำให้เขาถูกบังคับให้ลาออกเมื่อ พ.ศ. 2506 แต่ยังคงเป็นส.ส. ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2509 หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 เขาได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารเมื่อ พ.ศ. 2514 – 2515 และรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศระหว่างพ.ศ. 2515-2516
ในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2516 โบเรตได้เป็นนายกรัฐมนตรีต่อจากอิน ตัม และในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2517 เขาได้เป็นหนึ่งในสี่ของคณะกรรมการสูงสุดที่ประกอบไปด้วยโบเรต ลน นล พระสีสุวัตถิ์ สิริมตะและโซสทีน เฟอร์นานเดซ ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2518 เขาพยายามเจรจากับเขมรแดงที่กรุงเทพแต่ไร้ผล
ลอง โบเรตยังคงอยู่ในสำนักงานจนกระทั่งเขมรแดงเข้าสู่พนมเปญเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 ทั้งที่เขามีชื่ออยู่ในบัญชีดำของพระนโรดม สีหนุ นายพลสัก สุตสคานกล่าวว่าโบเรตตัดสินใจอพยพออกจากเมืองในเช้าวันที่ 17 เมษายน แต่เขาและครอบครัวของเขาไม่สามารถขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์เที่ยวสุดท้ายได้" ผู้ที่เห็นเขาครั้งสุดท้ายคือซิดนีย์ ชานเบิร์ก และดิธ ปรานที่ด้านนอกสถานทูตฝรั่งเศส หลังจากนั้นไม่นาน กอย ทวน รองหัวหน้าผู้บัญชาการทหารของเขมรแดงได้สั่งให้ประหารชีวิต ลน นนและเจ้าหน้าที่รัฐบาลคนอื่น วิทยุเขมรแดงกล่าวว่าเขาถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ แต่แหล่งอื่นๆกล่าวว่าเขาและพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะถูกยิงเป้า
อัครทูตสวรรค์มีคาเอล

ศาสนาคริสต์

คัมภีร์ไบเบิลกล่าวว่ามีคาเอลเป็นผู้นำกองทัพสวรรค์ต่อสู้กับพวกลูซิเฟอร์ซึ่งเป็นทูตสวรรค์ที่กบฏต่อพระเจ้า จนขับไล่พวกซาตานลงสู่นรกได้สำเร็จ พระเจ้าจึงแต่งตั้งท่านเป็นอัศวินแห่งกองทัพสวรรค์ ชาวคาทอลิกได้ยกย่องท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์คริสตจักรโรมันคาทอลิก

ศาสนาอิสลาม

ชาวมุสลิมเรียกอัครทูตสวรรค์มีคาเอลว่ามีกาอีล ถือว่าเป็นมะลักองค์หนึ่ง ทำหน้าที่ควบคุมระบบสุริยะ และนำปัจจัยยังชีพ (ริชกี) มาให้แก่บรรดามัคลูกทั้งหลาย
นกยูงไทย

ลักษณะ

นกยูงไทยเป็นนกจำพวกไก่ฟ้าขนาดใหญ่ นกตัวผู้อาจยาวได้ถึง 3 เมตรเมื่อรวมหาง อาจหนักถึง 5 กก. ตัวเมียยาว 1.1 เมตร หนักประมาณ 1.1 กก. ช่วงปีกกว้าง 1.2 เมตร นกตัวผู้มีหงอนเป็นพู่สูงและมีแผ่นหนังที่หน้าสีฟ้าสลับสีเหลืองเห็นได้ ชัดเจน ขนลำตัวมีสีเขียวเป็นประกายแววเหลือบสีน้ำเงินบนปีกและสีทองแดงทางด้านข้าง ลำตัวดูเป็นลายเกล็ดแพรวพราวไปทั้งตัว ขนปีกบินสีน้ำตาลแดง ขนคลุมโคนหางยื่นยาวออกมาก มีสีเขียวและมีจุดดวงตากลมที่ขลิบด้วยสีฟ้าและสีน้ำเงิน นกตัวเมียลักษณะโดยทั่วไปคล้ายนกตัวผู้ แต่ขนสีเหลือบเขียวน้อยกว่าและมีประสีน้ำตาลเหลืองอยู่ทั่วไป ขนคลุมโคนหางไม่ยื่นยาวดังเช่นในนกตัวผู้ นกยูงไทยบินได้เก่งกว่านกยูงอินเดีย
นกตัวผู้ของสปีชีส์ย่อย imperator และ spicifer มีสีเขียวออกฟ้า ชนิดย่อยแรกมีสีเขียวเหลือบที่อก คอ ปีกด้านใน และด้านนอกขนปีกกลาง ชนิดหลังสีทึบกว่า อกและคอสีออกฟ้ากว่า มีสีดำมากกว่าตรงปีกด้านใน และด้านนอกขนปีกกลาง ขณะที่ชนิดย่อย muticus มีขนสีเขียวทองมีสีฟ้าเล็กน้อยบนคอและอก ขนอกและคออาจเปลี่ยนได้หลากหลายขึ้นอยู่กับอายุและเพศ

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

นกยูงมีการกระจายพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีนจนถึงลาว ไทย เวียดนาม กัมพูชา มาเลเซียตะวันตก และ อินโดนีเซีย ในประเทศไทยพบในภาคเหนือและภาคตะวันตก
นกยูงไทยพบได้ในถิ่นอาศัยหลากหลายไม่ว่าจะเป็นป่าเก่าหรือป่าปลูกในระดับความสูงไม่เกิน 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเลทั้งในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ทั้งพบได้ในป่าไผ่ ทุ่งหญ้า เช่นกัน ในเวียดนามพบนกอาศัยอยู่ป่าแล้งผลัดใบใกล้แหล่งน้ำและห่างจากการรบกวนของมนุษย์ แหล่งน้ำนับว่าเป็นปัจจัยสำคัญของถิ่นอาศัย

พฤติกรรม

ออกหากินตามหาดทรายและสันทรายริมลำธารในตอนเช้าตรู่จนกระทั่งถึง ตอนบ่ายกินทั้งเมล็ดพืชและสัตว์เล็ก ๆ แล้วจึงบินกลับมาเกาะนอนอยู่บนยอดไม้สูง ปกติอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ 2-6 ตัว ยกเว้นในบางบริเวณ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี พบนกยูงอยู่รวมกันเป็นฝูงถึง 10 ตัว ซึ่งที่นี่ก็นับเป็นสถานที่ ๆ มีนกยูงไทยอาศัยอยู่มากที่สุดในประเทศไทยด้วย ปัจจุบันมีประมาณ 400 ตัว และยังมีรายงานการพบนกยูงในภาคเหนือที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าวียงลอ ซึ่งสามารถพบนกยูงในช่วงเดือน ตุลาคม - พฤษภาคม ของทุกปี  รวมทั้งยังพบนกยูงไทยจำนวนมากในผืนป่าจังหวัดลำพูนและจังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้การดูแลของเขตห้ามล่าสัตว์ป่าป่าบ้านโฮ่ง

การสืบพันธุ์

ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในระหว่างเดือนพฤศจิกายนจนถึงเดือนเมษายน ขนคลุมโคนหางของนกตัวผู้จะเจริญเต็มที่ในเดือนตุลาคม และจะผลัดขนนี้ในเดือนกุมภาพันธ์ การเกี้ยวพาราสีกันของนกยูงเริ่มเมื่อนกยูงตัวเมียหากินเข้าไปดินแดนของนกตัวผู้ ตัวผู้จะร่วมเข้าไปหากินในฝูงด้วย และแสดงการรำแพนหาง กางปีกสองข้างออกพยุงลำตัว ชูคอขึ้นแล้วย่างก้าวเดินหมุนตัวไปรอบ ๆ ตัวเมีย การรำแพนหางจะใช้เวลาประมาณ 5 - 10 นาที หากตัวเมียพร้อมที่จะผสมพันธุ์จะย่อตัวลงให้ตัวผู้ขึ้นผสมพันธุ์ นกยูงทำรังบนพื้นดินตามที่โล่งหรือตามซุ้มกอพืช อาจมีหญ้าหรือใบไม้แห้งมารองรัง วางไข่ครั้งละ 3 - 6 ฟอง เริ่มฟักไข่หลังจากออกไข่ฟองสุดท้ายแล้ว โดยใช้เวลาฟักทั้งสิ้น 26  วัน ลูกนกแรกเกิดมีขนอุยคลุมทั่วตัว สามารถยืนและเดินตามแม่ไปหาอาหารได้ทันทีที่ขนแห้ง โดยลูกนกจะตามแม่ไปหากินไม่น้อยกว่า 6 เดือน จากนั้นจึงหากินตามลำพัง
ความหลากหลายทางชีวภาพในเบอร์มิวดา

พืชและสัตว์ของเบอร์มิวดาเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศที่มีลักษณะเฉพาะ เนื่องจากการแยกเบอร์มิวดาจากแผ่นดินใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนือ ความหลากหลายของสายพันธุ์สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นและหมู่เกาะในรูปแบบเขตภูมินิเวศที่ต่างกัน นั่นคือ ป่าสนเบอร์มิวดากึ่งเขตร้อน

ลักษณะ

ตั้งอยู่ 900 กม. จากชายฝั่งอเมริกันตะวันออก เบอร์มิวดาเป็นหมู่เกาะห่วงโซ่รูปพระจันทร์เสี้ยว 184 เกาะ และเกาะเล็กเกาะน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นชายขอบของภูเขาไฟ หมู่เกาะค่อนข้างเป็นเนินเขามากหน้าผาสูงชัน กับจุดที่สูงที่สุดคือ 79 ม. ส่วนชายฝั่งมีอ่าวและเวิ้งจำนวนมาก กับหาดทรายโดยเฉพาะอย่างยิ่งบนชายฝั่งทางตอนใต้ เบอร์มิวดามีภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อน และอบอุ่นในปัจจุบันโดยกระแสน้ำอุ่นกัลฟ์สตรีม มีจำนวนยี่สิบเกาะซึ่งเป็นที่อยู่อาศัย และเบอร์มิวดาเป็นหนึ่งในประเทศที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดในโลก
เฉพาะสัตว์ที่สามารถบินไปหมู่เกาะหรือได้รับการพัดพาโดยลมและสายธารได้ก่อเกิดสายพันธุ์ จึงไม่มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมพื้นเมืองอื่น ๆ นอกเหนือจากค้างคาว และมีสัตว์เลื้อยคลานเพียงสองชนิดเท่านั้น แต่จะมีสายพันธุ์นก, พืช และแมลงจำนวนมาก เมื่ออยู่บนเกาะ บรรดาสิ่งมีชีวิตได้ปรับตัวเข้ากับสภาพท้องถิ่น เช่น ภูมิอากาศชื้น, การขาดแคลนน้ำจืด, การเกิดพายุบ่อยครั้ง และละอองน้ำเกลือ พื้นที่ของเกาะหดตัวลงตามระดับน้ำที่เพิ่มขึ้นในตอนท้ายของยุคสมัยไพลสโตซีน และจำนวนสายพันธุ์ที่น้อยลงก็สามารถอยู่รอดในการลดลงของพื้นที่ ซึ่งมีเกือบ 8,000 สายพันธุ์ที่แตกต่างกันของพืชและสัตว์ที่เป็นที่รู้จักจากหมู่เกาะเบอร์มิวดา และมีแนวโน้มจำนวนสูงกว่าหากนับจำนวนจุลินทรีย์ทั้งหมด ที่อาศัยอยู่ในถ้ำกับสายพันธุ์ในทะเลลึก
ปัจจุบัน ความหลากหลายของสายพันธุ์ในเบอร์มิวดาได้มีการเพิ่มขึ้นอย่างมากโดยชนิดพันธุ์ต่างถิ่น ทั้งที่โดยเจตนาและไม่ได้เจตนา ซึ่งชนิดพันธุ์ต่างถิ่นเหล่านี้ได้เป็นภัยคุกคามต่อพืชและสัตว์เพราะการชิงชัยและการรบกวนที่อยู่อาศัย

ชีวิตทางทะเล

เบอร์มิวดาอยู่ทางชายขอบฝั่งตะวันตกของทะเลซาร์แกสโซ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความเค็มสูง, อุณหภูมิสูง และกระแสน้ำไม่กี่กระแส โดยมีสาหร่ายทะเลสกุลสาหร่ายนุ่น (Sargassum) จำนวนมากในปัจจุบัน และมีความเข้มข้นสูงของแพลงก์ตอน แต่เป็นพื้นที่ที่น่าสนใจน้อยสำหรับสายพันธุ์ปลาในเชิงพาณิชย์กับนกทะเล
ส่วนความหลากหลายที่มีมากกว่าคือพืดหินปะการังที่ล้อมรอบเกาะ
ความหลากหลายของวาฬ, โลมา และพอร์พอยส์ได้รับการบันทึกในน่านน้ำรอบ ๆ เบอร์มิวดา ที่พบมากที่สุดของสัตว์กลุ่มนี้คือวาฬหลังค่อม ซึ่งจะผ่านเกาะในเดือนเมษายนและเดือนพฤษภาคมในระหว่างการอพยพไปทางทิศเหนือ
สาวิตรี สามิภักดิ์

ประวัติ

ต่องมีพี่น้องทั้งหมด 6 คนเสียไปคนหนึ่ง จึงเป็นลูกคนที่สามของที่เหลือ 5 คน เธอมีศักดิ์เป็นหลานสาวของสมชาย สามิภักดิ์ สมัยเด็กที่บ้านยากจน พ่อทำงานอยู่บริษัทผลิตนมดูเม็กซ์ ตำแหน่งสุดท้ายคือเป็นหัวหน้าช่างเครื่อง ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน ทำงานอยู่บ้านฝรั่ง เป็นเจ้านายจากบริษัทอีสต์ เอเชียติ๊ก ประเทศเดนมาร์ก โดยครอบครัวอยู่ที่บ้านเจ้านายฝรั่งนานอยู่หลายปี และย้ายออกเมื่อฝรั่งกลับประเทศ เมื่อเธออายุ 10 ปี จึงออกมาเช่าบ้านหลังละไม่กี่ร้อยอยู่ในสวนที่บางโคล่ แม่หันมาช่วยป้าขายของ
ด้านการเรียนที่โรงเรียนพระแม่มารีตั้งแต่ชั้นอนุบาล เป็นโรงเรียนคอนเวนต์ คือพ่อเป็นคาทอลิก ส่วนแม่เป็นพุทธ จบชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนพระแม่มารีแล้ว เธอสอบเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนบพิตรพิมุข จนไปสะดุดตาแมวมองเข้า และมาทาบทามให้เธอไปถ่ายแบบโฆษณา มีงานถ่ายโฆษณาตอนม.ศ. 5 จากนั้นเรียนปวส. วิทยาลัยจักรพงษ์ภูวนาถ ช่วงปลายปีของการเรียน ปวส.ปี 1 ชีวิตของเธอก็มาจุดหักเหให้ต้องเข้าวงการบันเทิง ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ ยอดดรุณี (2524) แสดงคู่กับไกรสร แสงอนันต์ ใช้ชื่อในวงการแสดงว่า สาวิตรี สามิภักดิ์ ผลของการไปแสดงหนัง ทำให้เธอเกือบต้องออกกลางคัน หลังจากเล่นหนังเรื่องสองเสร็จแล้ว เธอก็ไม่มีหนังให้เล่นอีก
หลังจากนั้นเธอก้าวสู่วงการโทรทัศน์ เล่นเป็นนางเอกละครโทรทัศน์เป็นละครมินิซีรีส์เรื่องแรกเรื่องกาแกมหงส์ ออกอากาศช่อง 7 และมีละครตอนบ่ายของทางช่อง 9 เรื่องสวัสดีคุณครู หลังจากเริ่มแสดงละครโทรทัศน์ คุณสุรางค์ เปรมปรีดิ์ ได้ติดต่อให้เธอไปเป็นพิธีกรรายการนาทีทองโฉมใหม่ ใช้ชื่อรายการว่า "นาทีทอง ประลองยุทธ" ทางช่อง 7 จากนั้นเป็นพิธีกรรายการอีกหลายรายการ แต่ที่สร้างชื่อคือเป็นพิธีกรรายการบ้านเลขที่ 5 ที่เธอทำมานานถึง 12 ปีเต็ม
จิริคุ

ประวัติ

จิริคุ เป็นนินจาชั้นยอดที่เคยได้รับคัดเลือกเป็น 12 นินจาองครักษ์ ทำหน้าที่คุ้มกันไดเมียวแห่งแคว้นฮิโนะคุนิหลักฐานก็คือตราฮิโนะคุนิบนผ้าคาดเอว จิริคุอยู่ที่วัดฮิโนะเทระ ที่แคว้นฮิโนะคุนิที่เล่าขานมาว่าพระพุทธรูปมีพลังพิเศษที่เรียกว่า"พรสวรรค์แห่งเซียน"เป็นพระตำแหน่งสูงสุดที่วัดฮิโนะเทระและมีค่าหัวถึง30ล้านเรียว และในที่สุดก็ถูกพวก"แสงอุษา"นั้นก็คือฮิดันกับคาคุซึปลิดชีวิตลง และนำศพไปขึ้นเงิน จิริคุเป็นเพื่อนกับอาสึม่า"12 นินจาองครักษ์"ด้วยกัน
เอรากอน กำเนิดนักรบมังกรกู้แผ่นดิน

เนื้อเรื่องย่อ

เอรากอน ชายหนุ่มที่ชะตาชีวิตพลิกผันจาก ฟาร์มบอยธรรมดา ๆ กลายเป็น นักรบกู้แผ่นดิน เมื่อมังกรก้าวเข้ามาช่วยเหลือ บัดนี้เขากลายเป็น คนขี่มังกร ท่องไปในโลกของเวทมนตร์และพลังอำนาจมหาศาล และค้นพบว่า พลังอำนาจมหาศาลที่อาจถูกใช้เพื่อ ปกป้องคุ้มครอง หรือ ทำลายล้าง อาณาจักรได้นั้นมี เอรากอน เป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว
สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง

สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง เป็นโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเพื่อส่งเสริมอาชีพเกษตรกรรม ทดแทนการปลูกฝิ่น สถานีวิจัยแห่งแรกของโครงการหลวงอยู่บนเทือกเขาแดนลาว ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,400 เมตร และมียอดดอยสูงถึง 1,928 เมตร พื้นที่รับผิดชอบประมาณ 26.52 ตารางกิโลเมตร หรือ 16,577 ไร่ อากาศดี จัดตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2512 ตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชที่ว่า “ให้เขาช่วยตัวเอง” เปลี่ยนพื้นที่จากไร่ฝิ่นมาเป็นแปลงเกษตรเมืองหนาวที่สร้างรายได้ดีกว่าเก่าก่อนและไม่ผิดกฎหมาย

ประวัติ

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎร ที่หมู่บ้านผักไผ่ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ และได้เสด็จผ่านบริเวณดอยอ่างขาง ทอดพระเนตรเห็นว่าชาวเขาเผ่ามูเซอ ซึ่งในสมัยนั้นยังไว้แกละถักเปียยาว แต่งกายสีดำ สะพายดาบ ทำการปลูกฝิ่นแต่ยังยากจน ทั้งยังทำลายทรัพยากรป่าไม้ ต้นน้ำลำธารที่เป็นแหล่ง สำคัญต่อระบบนิเวศ ซึ่งจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อส่วนอื่น ๆ ของประเทศได้  
จึงมีพระราชดำริว่าพื้นที่นี้มีภูมิอากาศที่หนาวเย็น มีการปลูกฝิ่นมาก ไม่มีป่าไม้อยู่เลยและสภาพพื้นที่ไม่ลาดชันนัก ประกอบกับ พระองค์ทรงทราบว่าชาวเขาได้เงินจากฝิ่นเท่ากับที่ได้จากการปลูกท้อพื้นเมือง และทรงทราบว่าที่สถานีทดลองไม้ผลเมืองหนาว ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ทดลองวิธีติดตา ต่อกิ่งกับท้อฝรั่ง จึงทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวน 1,500 บาท เพื่อซื้อที่ดินและไร่ในบริเวณดอยอ่างขางส่วนหนึ่ง ตั้งโครงการหลวงขึ้นเป็นโครงการส่วนพระองค์ เมื่อ พ.ศ. 2512 โดยทรงแต่งตั้งให้ หม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี เป็นผู้สนองพระบรมราชโองการในตำแหน่งประธานมูลนิธิโครงการหลวงจนถึงพ.ศ. 2560 ใช้เป็นสถานีวิจัย และทดลองปลูกพืชเมืองหนาวชนิด ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นไม้ผล ผัก ไม้ดอกเมืองหนาว เพื่อเป็นตัวอย่างแก่เกษตรกรชาวเขา ในการนำพืช เหล่านี้มาเพาะปลูกเป็นอาชีพ ซึ่งต่อมาพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้พระราชทานนามว่า "สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง"

สภาพทั่วไป

สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง ตั้งอยู่ในเขตบ้านคุ้ม หมู่ที่ 5 ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,400 เมตร มีพื้นที่ใช้ทำการเกษตรประมาณ 1,800 ไร่ มีหมู่บ้านชาวเขาที่สถานีฯ ให้การส่งเสริมและพัฒนาอาชีพรวม 6 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านหลวง บ้านคุ้ม บ้านนอแล บ้านปางม้า บ้านป่าคา และบ้านขอบด้ง ซึ่งประกอบไปด้วยประชากร 4 เผ่าได้แก่ ไทยใหญ่ มูเซอดำ ปะหล่อง และจีนฮ่อ อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 17.7 องศาเซลเซียส อุณหภูมิสูงสุด 32 องศาเซลเซียสในเดือนเมษายน และอุณหภูมิต่ำสุด –3 องศาเซเซียสในเดือนมกราคม ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 2,075 มิลลิเมตรต่อปี

การเดินทาง

การเดินทาง สามารถเดินทางขึ้นดอยอ่างขางได้ทั้งหมด 3 เส้นทาง แต่เส้นทางที่ใช้เป็นหลัก มีอยู่เส้นทางเดียวคือ ขึ้นดอยอ่างข่างที่กิโลเมตรที่ 137 ณ วัดหาดสำราญ