พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่

ประวัติ

แนวคิดริเริ่มสำหรับพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ได้รับการพัฒนาในปี ค.ศ. 1928 โดย Abby Aldrich Rockefeller (ภรรยาของ John D. Rockefeller Jr.) และเพื่อนของเธอคือ Lillie P. Bliss และ Mary Quinn Sullivan. พวกเขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างหลากหลาย ในนาม"คุณผู้หญิง"หรือ"ผู้หญิงอันเป็นที่รัก"หรือ"ผู้หญิงใจแข็ง" พวกเขาเช่าพิพิธภัณฑ์ใหม่ในช่องว่างให้เช่าในอาคาร Heckscher ที่ 730 Fifth Avenue ในแมนฮัตตันและจะเปิดให้ประชาชนวันที่ 7 พฤศจิกายน 1929, เก้าวันหลังจาก เหตุการณ์ Wall Street Crash . Abby ได้เชิญ invited A. Conger Goodyear, อดีตประธานคณะกรรมการมูลนิธิของ Albright Art Gallery ใน Baffalo, New York, เพื่อเป็นประธานของพิพิธภัณฑ์ใหม่ Abby กลายเป็นเหรัญญิก ในขณะที่MoMAจัดเป็นเป็นพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของอเมริกาแห่งเดียวแห่งแรกในแมนฮัตตันที่อุทิศเฉพาะกับศิลปะสมัยใหม่ในยุโรป
A. Conger Goodyear Paul J. Sachsและ Crowninshield เข้าร่วมเขาเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิฯ Sachs้ ผู้อำนวยการและภัณฑารักษ์ สิ่งพิมพ์และภาพวาดที่ Fogg Art Museum ที่ Harvard University, A. Conger Goodyear ถามเขาเพื่อแนะนำผู้อำนวยการ Moma โดยPaul J. Sachs แนะนำAlfred H. Barr Jr.ภายใต้การแนะนำ เและบริหารของAlfred H. Barr Jr. พิพิธภัณฑ์ขยายตัวได้อย่างรวดเร็วจากแปดภาพพิมพ์และวาดภาพหนึ่ง เงินกู้ก้อรแรกได้รับการอนุมั่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายนปี 1929 ทำให้มีการแสดงกภาพวาดที่วาดโดย Van Gogh, Gauguin, Cézanne และ Seurat. [6]
พิพิธภัณฑ์หอศิลป์แบ่งออกเป็น6 ห้อง และมีสำนักงานอยู่ชั้นที่ 12 ในอาคาร Heckscher และย้ายออกเป็นสามสถานที่ชั่วคราวภายในสิบปีถัดไปตั้งอยู่หกครั้งแรกในห้องพักของและสามีของ Abby John D. Rockefeller Jr.ต่อต้าน พิพิธภัณฑ์ เช่นเดียวกับศิลปะสมัยใหม่และปฏิเสธที่จะปล่อยเงินสำหรับกิจการที่ได้จะได้รับจากแหล่งลงทุนอื่นอื่น และรวมถึงการเปลี่ยนสถานที่ตั้งชั่วคราว ในสุดเขาจึงตัดสินใจบริจาคที่ดินปัจจุบันและอื่นอื่น ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ John D. Rockefeller Jr. เป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ The Museum of Modern Art
ในช่วงเวลาที่ผ่านมาพิพิธภัณฑ์ได้มีส่วนร่วมในการการจัดแสดงนิทรรศการของศิลปินที่มีชื่อเสียง เช่นนิทรรศการ Vincent Van Gogh ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 1935 ที่มีภาพน้ำมัน60รูปและ50ภาพวาดจากเนเธอร์แลนด์และข้อความจดหมายที่ตัดตอนมาจากตัวอักษรของศิลปิน ซึ่งนิทรรศการนี้ถือว่าประสบความสำเร็จของประชาชนที่สำคัญและได้รับการกล่าวขาญว่า"เป็นตัวแนะนำรอยต่อVincent van Goghเข้ากับศิลปะร่วมสมัย
นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังได้รับชื่อเสียงระดับประเทศ นิทรรศการย้อนอดีตPicasso  1939-1940จัดขึ้นร่วมกับ Art Institute of Chicago ในช่วงของการทำงานที่นำเสนอเรื่อง reinterpretation สำคัญของ Picasso ในอนาคต สำหรับนักวิชาการและนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ทั้งหมดนี้จัดโดย Barrหัวเรือใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ ซึ่งต่อมานืทรรศการครั้งนี้ได้เป็นต้นแบบที่พิพิธภัณฑ์อื่นอื่นในยุคหลังหลังยึดเป็นแบบอย่าง 
เมื่อบุตรชายของเนลสัน Abby Rockefeller ได้รับเลือกจากคณะกรรมการมูลนิธิที่จะเป็นประธานในปี 1939 เมื่ออายุสามสิบเขาเป็นส่วนสำคัญในการกระตุ้นเผยแพร่และ เป็นแหล่งเงินทุน, ในเข้าซื้อกิจการและการขยายตัวตามมาในสำนักงานใหญ่ใหม่บนถนนสายที่53 ต่อมาน้องชายDavid Rockefelleได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการของพิพิธภัณฑ์มูลนิธิ, ในปี 1948 และได้เป็นประธานต่อจากNelsonหลังจากNelsonเอาขึ้นตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการรัฐนิวยอร์กในปี 1958

งานศิลปะหลัก

พิพิธภัณฑ์มีงานทั้งหมด  150,000 ชิ้น ฟิล์ม 22,000 อัน and 4,000,000 film stills. ผลงานที่มืชื่อเสียงมีดังเช่น
Henri Matisse, The Dance I, 1909
Umberto Boccioni, The City Rises, 1910
Salvador Dali, The Persistence of Memory, 1931
Piet Mondrian, Broadway Boogie Woogie, 1942–1943
Francis Bacon, Painting (1946), 1946
The Starry Night by Vincent van Gogh
The Sleeping Gypsy by Henri Rousseau
The Dream by Henri Rousseau
Les Demoiselles d'Avignon by Pablo Picasso
The Persistence of Memory by Salvador Dalí
Broadway Boogie Woogie by Piet Mondrian
Campbell's Soup Cans by Andy Warhol
Te aa no areois (The Seed of the Areoi) by Paul Gauguin
Water Lilies triptych by Claude Monet
The Dance by Henri Matisse
The Bather by Paul Cézanne
The City Rises by Umberto Boccioni
Love Song by Giorgio De Chirico
Number 31, 1950 by Jackson Pollock
Vir Heroicus Sublimis by Barnett Newman
Broken Obelisk by Barnett Newman
Flag by Jasper Johns
Christina's World by Andrew Wyeth
Self-Portrait With Cropped Hair by Frida Kahlo
Painting (1946) by Francis Bacon
Two Children Are Threatened by a Nightingale by Max Ernst