google/wiki40b huggingface dataset:
ชเว นา-ย็อน

ประวัติ

ในปี 2004 ชเวชนะการแข่งขันแอลพีจีเอทัวร์ของเกาหลี รายการ ADT CAPS Invitational เป็นรายการแรก หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ชเวจึงตัดสินใจเทิร์นโปร และตั้งแต่ปี 2004-2007 ชเวได้แชมป์แอลพีจีเอของเกาหลี ปีละ 1 รายการ

เข้าสู่แอลพีจีเอทัวร์

ในปี 2007 ชเวได้เข้าแข่งขันรายการ Hana Bank-KOLON Championship ซึ่งเป็นรายการที่จัดร่วมกันระหว่างแอลพีจีเอทัวร์ กับแอลพีจีเอของเกาหลี และได้อันดับที่ 8 เธอได้เข้าสู่ Qualifying School ในปี 2007 และได้รับสิทธิ์ให้ได้เข้าร่วมในแอลพีจีเอทัวร์ในปี 2008 และในปีนั้น เธอสามารถทำเงินรางวัลได้เป็นอันดับที่ 11 ติด Top 10 ทั้งหมด 9 จาก 27 รายการที่เธอลงเล่น และได้อันดับ 2 ของผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ซึ่งผู้ชนะเป็นของ เจิ้ง หย่าหนี จากไต้หวัน
ในปี 2009 ชเวได้แชมป์แอลพีจีเอทัวร์ 2 รายการ และในปี 2010 เธอได้แชมป์อีก 2 รายการ ทำให้เธอเป็นผู้เล่นที่ทำเงินรางวัลสูงที่สุดแห่งปี และเป็นผู้เล่นที่ได้รับรางวัล Vare Trophy อีกด้วย
คุ้มเจ้าหนานไชยวงศ์

ประวัติ

บ้านเจ้าหนานไชยวงศ์ สร้างประมาณปี พ.ศ. 2450 โดยเจ้าบุรีรัตน์ (น้อยหนู มหายศปัญญา) เจ้าบุรีรัตน์นครแพร่ เพื่อเป็นเรือนหอให้ธิดาคือ เจ้าสุธรรมมา มหายศปัญญา และเจ้าหนานตึ หัวเมืองแก้ว บุตรเขย ที่มีอาชีพทำป่าไม้เช่นเดียวกับเจ้าบุรีรัตน์ บ้านหลังนี้ก่อสร้างขึ้นโดยสถาปัตยกรรมแบบขนมปังขิงสร้างจากไม้สักทองทั้งหลังทาด้วยสีครีมน้ำตาลหรือสีไข่ไก่ขลิบแดง ด้านในไม่ทาสีเพื่อให้เห็นเนื้อไม้ หลังคาเป็นทรงมนิลา มุงด้วยไม้แป้นเกล็ดมีการประดับ ประดาลวดลายฉลุ สันนิษฐานว่าเป็นช่างชุดเดียวกับคุ้มวงศ์บุรี ที่พิเศษคือบ้านหลังนี้มีห้องน้ำในตัวเรือนอยู่ตั้งแต่เดิม
ปัจจุบันบ้านเจ้าหนานไชยวงศ์ยังมีทายาทอาศัยอยู่ และมีแผนจะสร้างเป็นพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้

สถาปัตยกรรม

บ้านเจ้าหนานไชยวงศ์ เป็นสถาปัตยกรรมแบบขนมปังขิงสร้างจากไม้สักทองทั้งหลังทาด้วยสีครีมน้ำตาล หลังคาเป็นทรงมนิลา มุงด้วยไม้แป้นเกล็ดมีการประดับ ประดาลวดลายฉลุ
กรมอู่ทหารเรือ

กรมอู่ทหารเรือ มีทีตั้งอยู่ที่ถนนอรุณอมรินทร์ แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร 10700  เป็นหน่วยงานหนึ่งในสังกัดกองทัพเรือ เดิมชื่อ "อู่เรือหลวง" มีหน้าที่ซ่อมสร้างเรือมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งขณะนั้นได้เริ่มมีเรือกลไฟใช้แล้ว ต่อมามีเรือมากขึ้นและเรือมีขนาดใหญ่ขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดฯ ให้สร้างอู่ไม้ขนาดใหญ่ เสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2433 ซึ่งถือเป็นวันสถาปนากรมอู่ทหารเรือ นับได้ว่าเป็นหน่วยงานทางช่างลำดับต้น ๆ ของประเทศ กรมอู่ทหารเรือซึ่งเดิมตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามพระบรมมหาราชวัง เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันได้ย้ายที่ตั้งกองบังคับการ กรมอู่ทหารเรือ ไปอยู่ในพื้นที่อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช สัตหีบ ชลบุรี เจ้ากรมอู่ทหารเรือคนปัจจุบันได้แก่ พล.ร.ท.มิ่ง  อิ่มวิทยา
มหาวิทยาลัยโซกะ

สาขา

ดร.ไดซะกุ อิเกะดะ ได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะแห่งที่สองที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
น้ำมันประกอบอาหาร

น้ำมันประกอบอาหาร (อังกฤษ: Cooking oil) คือ ส่วนประกอบในการทำอาหาร ซึ่งอาจทำจากไขมันของ พืช หรือสัตว์ โดยนำมาใช้ ทอด หรือ ผัด หรือ ผสมในน้ำสลัด
ถนนสาทร

ถนนสาทร (Thanon Sathon) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่เขตสาทรและเขตบางรัก

กายภาพ

ถนนสาทร เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างถนนพระราม 4 และถนนเจริญกรุง และเป็นเส้นทางหนึ่งที่เชื่อมกับฝั่งธนบุรีโดยสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน (สะพานสาทร) โดยแบ่งได้เป็น 2 ฝั่ง ได้แก่  ฝั่งเหนือคือ "ถนนสาทรเหนือ" อยู่ในแขวงสีลม เขตบางรัก และฝั่งใต้คือ "ถนนสาทรใต้" อยู่ในแขวงยานนาวาและแขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร

ประวัติ

ถนนสาทรเป็นถนนที่ตัดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยในปี พ.ศ. 2431 คหบดีชาวจีนที่ชื่อ "เจ้าสัวยม" ได้อุทิศที่ดินระหว่างถนนสีลมและถนนบ้านหวายเพื่อขุดคลอง โดยจ้างกรรมการชาวจีนเพื่อทำการขุด โดยขุดจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออกไปบรรจบกับคลองถนนตรงหรือคลองวัวลำพอง (ปัจจุบันถมเป็น ถนนพระราม 4) เรียกคลองที่ขุดขึ้นใหม่นี้ว่า "คลองเจ้าสัวยม" (คลองสาทร ในปัจจุบัน) และได้นำดินที่ขุดคลองมาทำเป็นถนนอีกด้วย ต่อมาเจ้าสัวยมได้รับบรรดาศักดิ์และราชทินนามเป็น "หลวงสาทรราชายุตก์" จึงทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนนี้ว่า "ถนนสาทรราชายุตก์" รวมถึงคลอง คือ "คลองสาทรราชายุตก์" แต่ผู้คนนิยมเรียกกันสั้น ๆ ว่า "สาทร"
ในอดีตถนนสาทรมีต้นมะฮอกกานี ปลูกอยู่ริมคลองสาทรทั้ง 2 ด้าน เดิมเป็นถนนเพียง 1 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ ต่อมาขยายเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ และขยายเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ช่องจราจรทั้งไปและกลับ โดยถนนช่องจราจรที่ 3 ได้กินพื้นที่ของคลองสาทรบางส่วนไปด้วย ทำให้คลองสาทรในปัจจุบันเล็กกว่าเดิมเกือบเท่าตัว ซึ่งการขยายถนนครั้งหลังสุดเกิดขึ้นเมื่อมีการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชในช่วงปี พ.ศ. 2522 - 2525 ถนนสาทรเคยเป็นย่านเก่าแก่ของพ่อค้าชาวจีนและชาวยุโรป จึงปรากฏบ้านทรงตะวันตกหลายหลังริมถนน
ในอดีตเคยใช้ตัวสะกดชื่อถนนว่า "สาธร" ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็น "สาทร" ตามคำสะกดที่ถูกต้องเช่นในปัจจุบัน 
ปัจจุบัน ถนนสาทรถือว่าเป็นถนนสายเศรษฐกิจที่สำคัญอีกสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร ด้วยแวดล้อมไปด้วยบริษัทห้างร้านและอาคารของกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่หลายแห่ง รวมถึงคอนโดมิเนียมและอาคารชุด เช่นเดียวกับถนนสีลมที่อยู่ใกล้เคียง
ตระกูลคูโจ

ประวัติ

ตระกูลคูโจก่อตั้งโดย ฟูจิวาระ โนะ คาเนซาเนะ(ค.ศ. 1149 - 1207) โดยข้อแนะนำของ มินาโมโตะ โยริโตโมะ คำว่าคูโจนั้นแปลตรงตัวได้ว่า ถนน 9 สาย ซึ่งเป็นเขตในโตเกียวที่เป็นที่ตั้งวังของฟูจิวาระ โนะ คาเนซาเนะ โชกุนแห่งคามากูระคนที่สี่และห้า คูโจ โยริซูเนะ และ คูโจ โยริซูกุ ก็มาจากตระกูลนี้ หลังจากการปฏิรูปเมจิ สมาชิกตระกูลคูโจทุกคนได้รับยศแต่งตั้งเป็นเจ้าชาย และได้ส่งคูโจ ซาดาโกะ เข้าถวายตัวแด่สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีเทเม แต่นักประวัติศาสตร์บางท่านก็ว่ากันว่าตระกูลนี้ถูกก่อตั้งโดย ฟูจิวาระ โนะ โมโรซูเกะ (ค.ศ.908 - 960)

ศึกแห่งตระกูล

ในรัชสมัยของจักรพรรดิโกชิรากาวะ เป็นช่วงที่เกิดสงครามกลางเมืองและแต่ละตระกูลก็แตกออกเป็นหลาย ๆ ฝ่าย คือฝ่ายจักรพรรดิและอดีตจักรพรรดิ ตระกูลฟูจิวาระก็แบ่งเป็นสองฝ่ายนี้เช่นกัน รวมไปถึงตระกูลไทระ และตระกูลมินาโมโตะ สงครามครั้งนี้ได้ส่งผลกระทบถึงความมั่งคงของตระกูลฟูจิวาระอย่างมาก จนกระทั่งถึงรัชสมัยของจักรพรรดิโกซันโจ อำนาจของพวกเขาแทบล่มสลาย เพราะจักรพรรดิโกซันโจไม่ได้เป็นคนของตระกูลฟูจิวาระ จักรพรรดิโกซันโจร่วมมือกับขุนนางที่สนับสนุนและเหล่านักรบกวาดล้างตระกูลฟูจิวาระทั้งหมด อำนาจที่สั่งสมมาเป็นเวลานานได้หมดลง และได้เข้าสู่ยุคของนักรบ หรือซามูไรเข้ามาแทนที่ชนชั้นขุนนาง อย่างไรก็ตามในภายหลังพวกเขาก็กลับมามีสถานะที่สูงส่งได้เหมือนเดิม ภายใต้การนำของ 5 ตระกูลใหญ่ของเครือฟูจิวาระ คือ คูโจ นิโจ อิจิโจ ทากัตสึกาซะ และ โคโนอิ จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ตระกูลคูโจเกลียดตระกูลมินาโมโตะ และตระกูลไทระ อย่างมาก

ด้านศิลปะ และศาสนา

ในอดีตตระกูลคูโจได้เป็นผู้สร้าง ศาลเจ้าคิตาโนะ ในปีค.ศ. 1219 โดยคูโจ มิจิอิเอะ ได้มีส่วนร่วมในการตกแต่งศาลเจ้าในด้านศิลปะด้วย ในภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง คูโจ คูมิโกะ ก็ได้มีการบำรุงศาสนาในหลาย ๆ ประเทศทั้งในญี่ปุ่น และหลาย ๆ ประเทศในเอเชียรวมไปถึง อเมริกา โดยการเผยแผ่ศาสนาโดยได้รับความช่วยเหลือจากบุคคลจากแต่ละประเทศโดยในปัจจุบันในประเทศไทยมีผู้นับถือศาสนาพุทธนิกายนิชิเรนกว่า 1 แสนคน และในอินโดนีเซีย ศรีลังกา สเปน และหลาย ๆ ประเทศก็มียอดผู้นับถือสูงขึ้นมาก

ก่อนการปฏิรูปเมจิ ยุคล่มสลายของโชกุน และซามูไร

ในยุคนี้ตระกูลคูโจแทบไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ อันเนื่องจากตระกูลคูโจนั้นเป็นตระกูลขุนนางที่ผูกขาดตำแหน่งเซ็สโซและคัมปากุ จึงไม่มีส่วนได้เสียในการล่มสลายของรัฐบาลทหารเท่าใดนัก แต่เมื่อการต่อต้านบากูฟุรุนแรงขึ้น เหล่า 5 ตระกูลใหญ่แห่งเซ็สกังก็ได้เริ่มตระหนักว่าการล่มสลายของตนเองได้ใกล้เข้ามาอันเนื่องจาก หากฝ่ายจักรพรรดิได้รับชัยชนะอำนาจของพวกเขาต้องจบลงเป็นแน่แท้

สมัยเมจิ - สมัยโชวะ

ภายหลังการปฏิรูปเมจิ สมาชิกตระกูลคูโจได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชาย ซึ่งเทียบได้กับ แกรนด์ดยุก ของยุโรปนั่นเอง ตระกุลคูโจได้เริ่มกลับมามีอำนาจอีกครั้งโดยการยกบุตรสาวของเจ้าชายคูโจ มิจิตากะ ให้สมรสกับเจ้าชายโทชิฮิโตะ(สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช) และเจ้าชายคูโจ โทชิฮิโตะ จึงได้ดำรงตำแหน่งเป็นพระเชษฐาตั้งแต่นั้น ในเวลาต่อมาได้เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นเหตุให้คนของสกุลคูโจหมดอำนาจลงเนื่องจาก เจ้าชายคูโจ โทชิฮิโตะได้ประกาศคัดค้านการเข้าร่วมสงคราม ฝ่านสนับสนุนสงครามจึงปลงพระชนม์พระองค์เสีย ส่งผลให้สมเด็จพระจักรพรรดินีเทเมกริ้วและต่อต้านการเข้าร่วมสงครามอย่างเปิดเผยจนเกิดการทะเลาะกับจักรพรรดิโชวะ จนทำให้ทั้งสองพระองค์แทบไม่มองพระพักตร์กัน นับแต่นั้นคนของสกุลคูโจก็ไม่ได้ขึ้นมามีอำนาจอีกเลยหลังจากการ สรรคตของจักรพรรดินีเทเม
ฟินเซนต์ ฟัน โคค

ประวัติ

ฟัน โคค เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1853 ที่เมืองซึนเดิร์ต (Zundert) ในภูมิภาคบราแบนต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ (เป็นเมืองที่ติดกับชายแดนเบลเยียม) มีพ่อเป็นนักบวชในศาสนาคริสต์ มีพี่น้องด้วยกันทั้งหมด 6 คน เป็นชนชั้นกลางที่มีชีวิตแบบแคบ ๆ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเงอะงะ ไม่คล่องแคล่วเหมือนคนมีปมด้อย ค่อนข้างใจน้อย เขามีนิสัยชอบเก็บตัวและมีอาการของโรควิตกกังวล และยังมีอารมณ์ที่อ่อนไหวง่าย อ่อนโยน มีความเมตตาต่อคนทุกข์ยาก ทำให้ทุกคนมองเขาว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ น่ารำคาญ เมื่ออายุได้ 16 ปี เขาได้เข้าทำงานที่ห้องภาพแห่งหนึ่งที่เดอะเฮก กับญาติที่ทำงานด้านศิลปะ และเมื่อเขามีอายุได้ 18 ปี เขาก็ถูกส่งตัวไปยังห้องภาพที่สาขาปารีส ด้วยความที่เขาเป็นคนซื่อ และความเบื่อหน่ายที่ทางห้องภาพเอารูปเลว ๆ มาหลอกขายกับคนที่ไม่รู้จักศิลปะ เขาถึงกับบอกให้ลูกค้าไม่ให้ซื้อภาพนั้น จนกระทั่งทางร้านไม่พอใจไล่เขาออกจากงานในที่สุด
หลังจากนั้น เขาจึงหันไปศึกษาทางศาสนาอย่างจริงจัง หลังจากสอบเข้าวิทยาลัยศาสนาที่นครอัมสเตอร์ดัมได้ 14 เดือน เขาพบว่าตนเองไม่ได้อะไรอย่างที่ตั้งใจไว้ จึงเลิกเรียนเสียและได้ย้ายไปอยู่ในเหมืองถ่านหินในตำบลบอรีนาฌ เพื่อเทศนาสั่งสอนและช่วยเหลือคนทุกข์ยากในเหมืองนั้นโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาอุทิศเงินจำนวนหนึ่งให้กับคนทุกข์ยากโดยที่ตนเองมีเงินใช้อย่างจำกัด และต้องกินเศษขนมปัง ทำให้ร่างกายผอมลงและเป็นพิษไข้ เพราะการบริโภคที่ผิดอนามัยและความหนาวเหน็บจากกองไฟกองเล็กที่ไม่อาจสู้กับความหนาวเย็นของอากาศได้ ทำให้ความงก ๆ เงิ่น ๆ  ของเขามีมากยิ่งขึ้น 
ฟัน โคค เป็นคนที่พูดไม่เก่ง ทำให้การเทศนาสั่งสอนของเขาไม่อาจจับจิตชาวเหมืองได้ ประกอบกับความใจบุญของเขาทำให้คนเหล่านั้นมองว่าเขาเป็นคนแปลกแตกต่างจากคนเหมือง ทำให้เขาเศร้าใจมาก และศาลพระก็ไม่ยอมแต่งตั้งให้เขาเป็นนักเทศน์ ในที่สุดชีวิตของเขาต้องเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ยอมแม้กระทั่งที่จะเขียนจดหมายถึงเตโอ น้องชายคนสนิท
จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1880 เขาได้เขียนจดหมายมาบอกกับเตโอ น้องของเขาว่า เขาค้นพบแล้วว่า ศิลปะคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา และเข้ามาแทนที่สิ่งอื่น ๆ จนหมด เขาใช้เวลาเพื่อศึกษามันด้วยตนเองอย่างจริงจัง ก่อนหน้านั้นเขาเคยเขียนรูปมาบ้างแต่ไม่จริงจังเท่าไหร่ แต่ต่อจากนี้ไปมันคือชีวิตจิตใจของเขา (จดหมายที่ฟัน โคค เขียนถึงน้องชายของเขา ในปัจจุบันก็เป็นที่ต้องการและมีความสำคัญมากต่อการชมงานศิลปะของเขา) 
ฟัน โคค ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางสายศิลปะอย่างลำบากยากแค้น เขายิงตัวเองเข้าทางซี่โครงด้านซ้าย ในวันอาทิตย์ที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1891หลังจากการเขียน "รูปทางสามแพร่ง" (Wheat Field with Crows) (งานชิ้นนี้อาจจะสื่อถึงการหาทางออกให้กับของชีวิตของเขาเอง ที่เปรียบเสมือนทาง 3 สายที่มาบรรจบกันทำให้เลือกไม่ถูกว่าจะไปทางใดต่อ) ซึ่งเป็นงานชิ้นสุดท้ายของเขาที่ทุ่งนา แต่เขาไม่เสียชีวิตทันที โดยเขาได้เอามือกดปากแผลไว้และเดินกลับมาที่ร้านกาแฟที่เขาพัก
ฟัน โคค สิ้นใจในวันอังคารที่ 32กรกฎาคม พ.ศ. 1890 ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของเพื่อน ๆ ศพของเขาถูกฝังไว้ในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส
หลังจากนั้นอีก 1 ปีต่อมา เตโอ น้องชายก็เสียชีวิตตามพี่ชายของเขาไปเนื่องจากความโศกเศร้าและอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง ศพของเตโอถูกฝังที่เมืองยูเทรกต์ และในอีก 23 ปีต่อมา ภรรยาของเตโอจึงย้ายศพของเขาบางส่วนมาฝังไว้ใกล้ ๆ ศพของฟัน โคค ในที่สุดพี่น้องที่รักกันมากก็ได้มาอยู่ด้วยกันในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ
ค.ศ. 2013 ได้มีการพบผลงานของเขาอีกชิ้นชื่อ "อาทิตย์อัสดงที่มงมาฌูร์" (Sunset at Montmajour) ที่ห้องใต้หลังคาของนักสะสมชาวไทย
เทศบาลเมืองกุฉินารายณ์

ประวัติ

เทศบาลเมืองกุฉินารายณ์เดิมมีฐานะเป็น "สุขาภิบาลบัวขาว" ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2499 ต่อมาได้ยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็น "เทศบาลตำบลบัวขาว" เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 และได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลบัวขาวเป็น "เทศบาลเมืองบัวขาว" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555ต่อมาเทศบาลเมืองบัวขาว มีความประสงค์จะขอเปลี่ยนชื่อเป็นเทศบาลเมืองกุฉินารายณ์ เพื่อไม่ให้ชื่อซ้ำกับองค์การบริหารส่วนตำบลบัวขาว อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ และที่ตั้งที่ว่าการอำเภอกุฉินารายณ์ อยู่ในเขตเทศบาล และสอดคล้องตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตเทศบาล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
จึงให้เปลี่ยนชื่อเทศบาลเมืองบัวขาว เป็น เทศบาลเมืองกุฉินารายณ์ ตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 เป็นต้นไป
ชัชชุอร โมกศรี

ประวัติ

ชัชชุอร โมกศรี เป็นชาวจังหวัดบุรีรัมย์ บิดาของเธอชื่อชัย โมกศรี และมารดาชื่อสุบัน โมกศรี ชัชชุอรเข้ารับการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 3 วัดไชนาวาส เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 โดยมีความสามารถพิเศษทางด้านกีฬา ประเภทกีฬาวอลเลย์บอลตามโครงการส่งเสริมความสามารถพิเศษทางด้านกีฬา ของกองการศึกษา เทศบาลเมืองสุพรรณบุรี โดยที่นายเอกพันธุ์ อินทร์ใจเอื้อ นายกเทศมนตรีมีนโยบายส่งเสริมทางด้านกีฬาเพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ให้มีคุณภาพและสามารถใช้การกีฬาพัฒนาไปสู่อาชีพได้ ซึ่งชัชชุอร ในขณะนั้นได้เข้ารับการฝึกวอลเลย์บอลโดยมี อ.เฉลิมชาติ รุจิเชาว์ รองผู้อำนวยการโรงเรียนเทศบาล 3 วัดไชนาวาส เป็นผู้ดูแลและฝึกสอน โดยทางโรงเรียนได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการวอลเลย์บอลทั้งระดับกีฬาท้องถิ่น ระดับภาค ระดับประเทศ อย่างต่อเนื่อง
สโมสรวอลเลย์บอลอยุธยา เอ.ที.ซี.ซี. เป็นทีมวอลเลย์บอลที่เข้าร่วมการแข่งขันลีกอาชีพในประเทศ โดยมี จรัล เนียมทับทิม และชำนาญ ดอกไม้เป็นผู้ฝึกสอน ได้เล็งเห็นแววความสามารถจึงได้นำมาพัฒนา แม้ด้วยวัยเพียง 14 ปี แต่ก็ไม่เป็นปัญหาเพราะสามารถเข้าร่วมฝึกซ้อมกับนักกีฬาคนอื่นในทีมได้เป็นอย่างดี จนสามารถพัฒนาขึ้นเป็นผู้เล่นตัวหลักให้กับสโมสรได้ และได้ลงทำการแข่งขันในเกมแรกของการเปิดฤดูกาลโดยพบกับทีมอุดรธานี
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 ชัชชุอร ได้เข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2015 ที่จัดขึ้นที่ประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะทีมทีมชาติญี่ปุ่น ในรอบรองชนะเลิศด้วยคะแนน 3–2 เช็ต ส่วนในรอบชิงชนะเลิศ ทีมของเธอเป็นฝ่ายพ่ายทีมทีมชาติจีนด้วยคะแนน 3–1 เช็ต
ในปี พ.ศ. 2560 ชัชชุอร เข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2017 ที่จัดขึ้นที่ประเทศไทย ซึ่งทีมของเธอได้อันดับที่ 2 โดยในรอบชิงชนะเลิศเป็นฝ่ายพ่ายทีมชาติญี่ปุ่นด้วยคะแนน 2–3 เช็ต นอกจากนี้เธอยังได้รับรางวัลตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม ต่อมาชัชชุอร เข้าร่วมการแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2017 ที่จัดขึ้นที่ประเทศคาซัคสถาน ร่วมกับสโมสรวอลเลย์บอลสุพรีม ชลบุรี ซึ่งทีมของเธอได้รางวัลชนะเลิศเป็นฝ่ายชนะทีมสโมสรฮิซะมิสึสปริงส์ด้วยคะแนน 3–1 เช็ต และเธอยังได้รับรางวัลตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม และในเดือนสิงหาคม เธอได้เข้าแข่งวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2017 ที่จัดขึ้นที่ประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งทีมของเธอได้อันดับที่ 2 โดยในรอบชิงชนะเลิศเป็นฝ่ายพ่ายทีมชาติญี่ปุ่นด้วยคะแนน 2–3 เช็ต
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ชัชชุอร ได้ทำหน้าที่ร่วมกับทีมโรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย สุพรรณบุรี ในการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชน กฟภ ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย 2560 ซึ่งชัชชุอรได้มีส่วนช่วยให้ทีมเป็นฝ่ายชนะทีมโรงเรียนกีฬานครนนท์วิทยา 6 ในรอบรองชนะเลิศด้วยคะแนน 3–2 เช็ต นอกจากนี้เธอยังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าอีกด้วย 
ในปี พ.ศ. 2561 ชัชชุอรได้เข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม คณะศิลปศาสตร์
ไทเก๊ก หมัดเล็กเหล็กตัน

เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวเกี่ยวกับชายหนุ่มที่ต้องการจะเป็นยอดฝีมือไทเก็ก โดยการเดินทางมาฝึกวิชาที่หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง แต่หารู้ไม่ว่าหมู่บ้านนี้ถูกปกครองด้วยเหล่าทหารสุดโหดที่กดขี่ชาวบ้านมานานนับปี โดยเหล่าชาวบ้านรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้คือความหวังเดียวของพวกเขา พวกเขาจึงช่วยให้ชายหนุ่มนั้นสำเร็จวิชาไทเก็ก เพื่อนำเอาไปปราบเหล่าทหารชั่ว
วัดถ้ำตะโก

ประวัติและความสำคัญ

วัดถ้ำตะโก หรือ วัดถ้ำตะโกพุทธโสภา นี้อยู่ถัดจากวัดบันไดสามแสน ไปตามเทือกเขาสมอคอน ด้านทิศตะวันออกประมาณ 1 กิโลเมตร ตั้งอยู่บนเชิงเขา รอบๆ บริเวณวัดมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นปกคลุม ให้ความร่มรื่น ที่วัดนี้มีถ้ำวิปัสสนา เรียกว่า "ถ้ำตะโก" เนื่องจากมีต้นตะโกอยู่หน้าถ้ำ (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) ภายในถ้ำจะมีแท่นที่หลวงพ่อเภา พระเกจิอาจารย์อันเป็นที่เคารพนับถือของชาวลพบุรี เคยนั่งวิปัสสนาและมีพระพุทธรูปอีกหลายองค์ มีพิพิธภัณฑ์ มีเจดีย์ และศาลาทรงไทย วิหารเก่าแก่ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดและยังมีลิงมากมาย นอกจากนั้นก็มีเครื่องปั้นดินเผา เครื่องลายครามต่างๆ เก็บรักษาไว้ และยังมีพระเจดีย์ ซึ่งตั้งอยู่บนเรือสำเภา ซึ่งเรียกว่า "พระเจดีย์ทรงเรือมรรคสัจจ์" อยู่บนยอดเขา คล้ายกับที่วัดเขาวงกตแต่ที่นี่สร้างก่อน วัดถ้ำตะโกพุทธโสภา ตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี เป็นวัดนำร่องในการป้องติดตั้งกล้องวงจรปิดเป็นวัดแรก เนื่องจากวัดดังกล่าวเป็นวัดที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่สมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ที่ได้ทรงมาศึกษาศิลปวิทยา จนมาถึงสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์และมีโบราณวัตถุสำคัญเป็นจำนวนมาก
เจ้าหญิงราห์มา บินต์ ฮัสซัน

พระประวัติ

พระองค์ประสูติ ณ กรุงอัมมาน เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล กับ เจ้าหญิงซาร์วาธ อัล ฮัสซัน ทรงเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน อีกทั้งยังทรงเป็นพระญาติวงศ์ในสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2

ทรงงาน

พระองค์ทรงงานเรื่องการศึกษาและกีฬาทุกประเภทในจอร์แดน
ขีปนาวุธทิ้งตัวทางยุทธวิธี

ขีปนาวุธทิ้งตัวทางยุทธวิธี (อังกฤษ: Tactical ballistic missile) หรือ TBM คือขีปนาวุธทิ้งตัวซึ่งออกแบบสำหรับการใช้งานพิสัยสั้นในสมรภูมิ ซึ่งมักมีพิสัยปฏิบัติการต่ำกว่า 300 กิโลเมตร ขีปนาวุธประเภทนี้มักติดตั้งบนรถบรรทุกเพื่อสามารถเคลื่อนที่ได้โดยสะดวก และสามารถติดตั้งหัวรบหลายหัวเพื่อโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางทหารและอาวุธยุทโธปกรณ์ของศัตรูไม่ว่าจะอยู่ในแนวหน้าหรือแนวหลังของสมรภูมิ
โรงเรียนอุดรพัฒนาการ

ประวัติโรงเรียน

เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 มีผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดอุดรธานี คือ นายวิไล รู้ปัญญา มาปฏิบัติหน้าที่บริหารโรงเรียน 
ได้รับความร่วมมือสนับสนุนจากโรงเรียนสตรีราชินูทิศซึ่งมีผู้อำนวยการคือ นางจริยา สารการ เป็นผู้ให้การสนับสนุน เมื่อกรมสามัญศึกษาอนุมัติตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนอย่างเป็นทางการได้แต่งตั้ง ดร.ยืนยง ไทยใจดี  ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนโนนสูงพิทยาคาร มาเป็นผู้บริหารคนแรกในตำแหน่งครูใหญ่ 
และต่อมาได้แต่งตั้ง นายสดุดี คีรีวงก์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนโนนสูงพิทยาคาร มารับตำแหน่งผู้บริหารตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2539 ถึงปี พ.ศ. 2546 ต่อมาปี พ.ศ. 2546 นายสุจินต์ ขาวแก้ว ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ ถึงปี พ.ศ. 2549 และในปีเดียวกันนั้น นายธนันต์ พิสัยสวัสดิ์ ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการและเกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2553 ต่อมาปี 2554 นางรัศมี วุฒิเสน ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการจนปี 2559 ได้เกษียณอายุราชการ นางธิดาวรรรณ  นาคเสน จึงรับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบัน
ตากลับ

ตากลับ (อังกฤษ: Celestial Eye; ญี่ปุ่น: チョウテンガン; โรมะจิ: Chotangan) เป็นปลาทองที่มีต้นกำเนิดอยู่ในประเทศจีน ชาวญี่ปุ่นเรียกกันว่า "โซเตนกัง" ซึ่งมีความหมายว่า ปลาตาดูฟ้าดูดาวหรือตามุ่งสวรรค์ สาเหตุเนื่อจากปลาทองชนิดนี้มีตาหงายกลับขึ้นข้างบนผิดจากปลาทองชนิดอื่นๆ นั่นเอง เคยมีนิทานจีนอยู่เรื่องหนึ่งเล่าต่อกันว่าปลาตัวนี้เกิดขึ้นในสมัยราชาภิเษกฮ่องเต้จีนพระองค์หนึ่ง โดยองค์ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตรลงในบ่อปลาก็พบว่าปลาทองตัวนี้ได้พลิกตาขึ้นมาจ้องมองพระองค์คล้ายกับต้องการแสดงการคารวะสรรเสริญพระองค์ มีบางตำนานได้กล่าวไว้ว่า ปลาทองพันธุ์ตาโปน ซึ่งถูกนำไปเลี้ยงไว้ในไหที่มีปากแคบ ทำให้ปลาต้องคอยแหงนตาขึ้นมองข้างบนอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากแสงสว่างภายในไม่เพียงพอ จนกระทั่งทำให้ตาของปลาหงายขึ้นตลอดกาล ซึ่งเรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องที่ชาวจีนเล่าขานกันมาแต่โบราณกาล สำหรับประวัติแท้จริงของต้นกำเนิด ปลาทองพันธุ์นี้ยังไม่มีหลักฐานยืนยันเป็นที่แน่ชัด
ลักษณะของปลาทองชนิดนี้จะมีลำตัวคล้ายกับปลาทองหัวสิงห์ แต่ครีบและหางจะไม่ตั้งแผ่เหมือนปลาทองพันธุ์หัวสิงห์ ในสมัยแรกนั้น ปลาทองพันธุ์นี้มีครีบหางที่ยาว ความยาวของหางพอๆ กับความยาวของลำตัว สีของตัวปลาเป็นสีส้มออกทองเป็นปลาที่ไม่มีครีบกระโดงหลังเหมือนปลาทองพันธุ์หัวสิงห์ ต่อมาในราวปี ค.ศ. 103 ชาวญี่ปุ่นได้นำปลาชนิดนี้ไปเลี้ยงและผสมพันธุ์จนได้ปลาทองพันธุ์ตากลับที่มีครีบหางสั้นกว่าพันธุ์ดั้งเดิมของจีน ซึ่งชาวญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อปลาชนิดนี้ว่า chotagan และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาปลาทองพันธุ์นี้ก็เป็นที่รู้จักและนิยมเลี้ยงกันแพร่หลายมากขึ้น แต่เนื่องจากปลาทองพันธุ์นี้เป็นปลาที่ค่อนข้างเลี้ยงยาก สาเหตุเพราะปลาทองสายพันธุ์นี้ตาไม่ค่อยดีและมีประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นที่ดีคล้ายกับปลาทองพันธุ์ตาโปนทั้งหลาย ซึ่งถ้าเราให้อาหารสดที่ยังมีชีวิตปลามักว่ายไล่กินไม่ค่อยทันเพราะมองไม่ค่อยเห็น ดังนั้นการเลี้ยงปลาชนิดนี้จึงควรให้อาหารตรงหน้าเพื่อให้ปลาอมองเห็นได้ชัด และไม่ควรเลี้ยงปลาทองพันธุ์นี้ร่วมกับปลาทองพันธุ์อื่น เพราะมันอาจถูกรังแกหรือถูกปลาทองตัวอื่นแย่งกินอาหารหมด
พระมหากษัตริย์เสด็จสวรรคต ขอพระมหากษัตริย์ทรงพระเจริญ

พระมหากษัตริย์เสด็จสวรรคต ขอพระมหากษัตริย์ทรงพระเจริญ (อังกฤษ: The King is dead, long live The King!; ฝรั่งเศส: Le roi est mort, vive le roi!; สเปน: El rey ha muerto, ¡viva el rey!) หรือเพียง ขอพระมหากษัตริย์ทรงพระเจริญ (อังกฤษ: Long live The King!) เป็นประกาศตามประเพณีให้หลังการขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ในหลายประเทศ
ในราชาธิปไตยบางประเทศ เช่น สหราชอาณาจักร ปกติเลี่ยงช่วงว่างระหว่างรัชกาลโดยใช้ความคิดการถ่ายโอนอำนาจทันทีหลังวลีดังกล่าว (คือ รัชทายาทเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ทันทีหลังพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนเสด็จสวรรคต)
วลีดังกล่าวอาจดัดแปลงเป็น "พระมหากษัตริย์เสด็จสวรรคต ขอพระราชินีทรงพระเจริญ" หรือ "พระราชินีเสด็จสวรรคต ขอพระมหากษัตริย์ทรงพระเจริญ" ได้ตามสมควร
กระทรวงมหาดไทย (ประเทศไทย)

หน่วยงานในกระทรวง

หัวหน้ากระทรวงนั้น จะดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย โดย พระมหากษัตริย์ จะทรงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ผ่านคำแนะนำของ นายกรัฐมนตรี โดยมีปลัดกระทรวงมหาดไทยเป็นหัวหน้าข้าราชการของกระทรวง
โดยในปัจจุบัน กระทรวงมหาดไทยแบ่งส่วนราชการออกเป็น 8 กรม และมีหน่วยงานภายใต้การกำกับดูแล 6 รัฐวิสาหกิจ ดังนี้:

ราชการมหาดไทยก่อนปฏิรูป

ราชการมหาดไทย เริ่มปรากฏครั้งแรกตั้งแต่สมัย กรุงสุโขทัย เป็นราชธานี โดยเป็นในรูปแบบ จตุสดมภ์ โดยให้กรมเมือง มีหน้าที่ในการปกครองท้องที่ รักษาสันติสุข บังคับบัญชาบรรดาพลเรือน ตราบจนถึงรัชสมัยของ สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ราวในปี พ.ศ. 2006 ได้กำหนดให้มีกรมมหาดไทย ดูแลบริหารราชการฝ่ายพลเรือนสืบทอดมาจึนถึงยุคกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น

ก่อตั้งกระทรวงมหาดไทย

จนมาถึง รัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระบรมราชโองการตั้งกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2435 และได้ทรงมอบหมายให้ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ เป็นองค์ปฐมเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย งานของกระทรวงมหาดไทยในระยะเริ่มต้น จัดแบ่งเป็น 3 กรม คือ กรมมหาดไทยกลาง มีหน้าที่ทั่วไป กรมมหาดไทยฝ่ายเหนือ มีหน้าที่ปราบปรามโจรผู้ร้าย และงานด้านอัยการ กรมพลัมภัง มีหน้าที่เกี่ยวกับการปกครองท้องที่
ต่อมาในปีเดียวกันนี้เอง สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงจัดระบบการบริหารราชการในส่วนภูมิภาคขึ้นใหม่ เรียกว่า เทศาภิบาล โดยแบ่งการปกครองเป็น มณฑล, เมือง และ อำเภอ ต่อมาได้มีพระราชบัญญัติว่าด้วยระเบียบราชการบริหารแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2476 แบ่งโครงสร้างการบริหารราชการแผ่นดินเป็นส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค และส่วนท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทยจึงมีโครงสร้างตามพระราชบัญญัติจัดตั้งกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2476โดยมี ผู้ว่าราชการจังหวัด (ข้าหลวง) และนายอำเภอเป็นข้าราชการสังกัดกระทรวงมหาดไทย ทั้งนี้ในส่วนท้องถิ่นซึ่งได้กำหนดให้มีการปกครองตนเองในรูปต่างๆ นั้น ก็อยู่ในความดูแลของกระทรวงมหาดไทยด้วย โดยมี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นผู้บริหารกระทรวง โดยมีปลัดกระทรวงมหาดไทยเป็นหัวหน้าข้าราชการของกระทรวง
มดแดง

ชื่อมดชนิด Oecophylla smaragdina ในวงศ์ Formicidae ตัวยาวประมาณ ๑ เซนติเมตร ลำตัว หนวด และขามีสีส้ม หรือสีน้ำตาลปนแดง หัว และอกมีขนสั้น ๆ สีขาว ทำรังบนต้นไม้โดยใช้ใยเหนียวสีขาวเชื่อมใบไม้ให้ชิดติดกันเป็นรังกลม ๆ หากถูกรบกวนจะปล่อยกรดออกมาแล้วกัดให้เกิดแผลบนผิวหนัง ทำให้แสบร้อน
เด็กสาวกับเสียงเพรียกแห่งพิภพเทพา

เนื้อเรื่อง

อาสึนะ เด็กสาวชั้นมัธยมปลาย ผู้สูญเสียบิดาและอยู่อาศัยกับแม่ที่เป็นนางพยาบาล เมื่อมีเวลาว่าง อาสึนะชอบที่จะไปยังก้อนหินขนาดใหญ่บนเนินเขาหลังบ้าน และใช้วิทยุแร่ในการรับสัญญาณฟังเสียงเพลงประหลาดที่ไพเราะอย่างยิ่ง 
วันหนึ่ง ระหว่างทางจากโรงเรียนกลับไปยังบ้านของเธอ ขณะที่เธอกำลังข้ามสะพานเธอได้พบกับสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดตัวเท่าช้างตัวย่อมๆ มันพยายามจะเข้าโจมตี แต่แล้วเด็กหนุ่มปริศนาก็ปรากฏตัวและสังหารมัน อาสึนะกล่าวของคุณเด็กหนุ่มคนนั้น เขามีชื่อว่า ชุน ชุนพาอาสึนะมาส่งยังก้อนหินขนาดใหญ่หลังบ้านของเธอ อาสึนะได้เปิดเสียงเพลงประหลาดนั้นให้ชุนฟัง แล้วชุนก็ได้บอกแก่อาสึนะว่า ตนเองนั้นมาจากต่างแดน ดินแดนที่มีชื่อว่า "อการ์ธา" และมาที่นี่เพื่อต้องการค้นหาบางสิ่ง แล้วชุนก็อวยพรแก่อาสึนะด้วยการจุมพิตที่หน้าผาก อาสึนะรีบบอกลาชุนพร้อมกับกล่าวว่า วันพรุ่งนี้จะมาหา และก็จากไป ชุนที่ตอนนี้อยู่คนเดียวทอดมองไปยังหมู่ดวงดาวพร้อมกับสายตาที่ละทิ้งทุกสิ่งอย่าง เช้าวันต่อมา แม่ของอาสึนะบอกแก่เธอว่า พบร่างของเด็กหนุ่มปริศนาเสียชีวิตอยู่ในแม่น้ำ อาสึนะไม่อยากจะคิดว่านั่นคือชุน 
ที่โรงเรียน อ.โมริซะกิ ได้สอนเกี่ยวกับดินแดนของความตาย นามว่า "อกาธาร์" ชื่อนี้เองทำให้อาสึนะเกิดความสนใจอย่างมาก หลังจากเลิกเรียน อาสึนะไปยังบ้านของอ.โมริซากิ เพื่อขอรายละเอียดของอกาธาร์ หลังจากฟังเรื่องราวของอกาธาร์ อาสึนะรีบไปยังภูเขาหลังบ้านและออกตามหาชุนแต่ก็ไม่พบ จนเวลาล่วงเลยมาถึงค่ำ เธอกลับมายังก้อนหินก้อนนั้น และพบกับเด็กหนุ่มที่มีลักษณะและหน้าตาเหมือนชุน ตอนแรกอาสึนะคิดว่านั่นคือชุน เด็กหนุ่มคนนั้นปฏิเสธว่าตนเองไม่ใช่ชุน ทันใดนั้น ก็มีกองกำลังที่เรียกตัวเองว่า อาร์ก แองเจิล เข้าล้อมทั้งสองคน ชินรีบพาอาสึนะหนีเข้าไปยังเส้นทางใต้ก้อนหินก้อนนั้น แต่แล้ว ทั้งคู่ก็ถูกตามทันในที่ๆมีแผ่นหินขนาดใหญ่ขวางอยู่ หัวหน้าหน่วยของอาร์กแองเจิลสั่งอาสึนะนำคริสตัลของบิดาเธอไปสัมผัสกับหินแผ่นนั้น เมื่อคริสตัลสัมผัสกับแผ่นหิน แผ่นหินก็หายไปและเผยเส้นทางไปสู่อกาธาร์ เมื่อเห็นดังนั้น หัวหน้าหน่วยพาอาสึนะก้าวเข้าไปภายในประตูนั้น และเขาได้กล่าวหักหลังลูกน้องของเขา ประตูกำลังปิดลง ชินจึงรีบเข้าไปยังภายในประตูนั้น และแล้วประตูก็ปิดลง โดยที่ทิ้งทหารของอาร์กแองเจิ้ลไว้ภายนอกประตู
หัวหน้าหน่วยถอดหมวกและผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าของ อ.โมริซะกิ เขากล่าวว่าแค่อยากจะไปยังอกาธาร์ และคืนชีพให้ภรรยาเขา เด็กหนุ่มชาวอกาธาร์บอกอยากจะทำอะไรก็ตามใจ เขารับเอาคริสตัลคลาวิสของอาสึนะไป และแนะนำตัวแก่อาสึนะว่าตัวเองชื่อ ชิน เป็นน้องชายของชุน และชุนได้ตายไปแล้ว เพราะฝ่าผืนกฎขึ้นไปยังโลกเบื้องบน หลังจากกล่าวจบ ชินก็เขาก็มุ่งหน้าเข้าไปยังอกาธาร์ ทิ้งไว้เพียงทั้งสอง อ.โมริซากิได้บอกลาแก่อาสึนะ และกำลังจะออกเดินทาง แต่อาสึนะได้กล่าวว่าขอไปด้วย ดังนั้นแล้ว ทั้งสองจึงมุ่งหน้าสู่ดินแดนอกาธาร์