พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส

ช่วงต้นพระชนมชีพ

เจ้าชายเปดรูเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องในพระเจ้าฌูเอาที่ 4 แห่งโปรตุเกสและพระนางลุยซาและทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งเบฌา หลังจากการสวรรคตของพระราชบิดา พระราชมารดาของพระองค์ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่คือ พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 แห่งโปรตุเกส พระเชษฐาของเจ้าชายเปดรู ซึ่งทรงเป็นอัมพาตและมีจิตใจไม่มั่นคง ในปี ค.ศ. 1662 พระเจ้าอาฟงซูที่ 6 ทรงแทนที่พระราชมารดาและทรงเข้าควบคุมราชอาณาจักร ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1668 เป็นเวลาสั้นๆก่อนที่สเปนจะรับรองการฟื้นฟูเอกราชของโปรตุเกส เจ้าชายเปดรูทรงขึ้นครองตำแหน่งทางการเมืองเหนือพระเชษฐาและทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โดยการช่วยเหลือจากสมเด็จพระราชินีมาเรีย ฟรานซิสกา พระมเหสีในพระเชษฐาซึ่งทรงมีความขัดแย้งกับพระสวามี พระนางมาเรียทรงลักลอบมีความสัมพันธ์กับเจ้าชายเปดรู พระอนุชาในพระสวามี เจ้าชายเปดรูทรงเนรเทศพระเชษฐาไปยังอะโซร์สและหลังจากนั้นทรงถูกนำมายังซินทราที่ซึ่งเสด็จสวรรคตที่นั่นในปี ค.ศ. 1683 ครั้นแล้วเจ้าชายเปดรูจึงได้สืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าเปดรูที่ 2 แห่งโปรตุเกส ในช่วงนี้มีการค้นพบเหมืองทองคำในอาณานิคมบราซิลของโปรตุเกส ทำให้พระราชทรัพย์ของพระเจ้าเปดรูขยายเพิ่มมากขึ้นทำให้มีพระราชอำนาจสามารถยุบสภาคอร์เตสโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1697 และทรงปกครองโดยไม่ต้องใช้รายได้ส่วนที่เหลือตลอดรัชกาล
พระเจ้าเปดรูที่ 2 มีพระวรกายสูงโปร่ง, ได้สัดส่วน ด้วยพระเกศาสีดำและพระเนตรสีดำ

พระมหากษัตริย์

พระเจ้าเปดรูทรงเริ่มต้นการสนับสนุนฝรั่งเศสและสเปนในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน (ต.ศ. 1701–1714) แต่ในวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1703 โปรตุเกสและบริเตนใหญ่ได้ลงนามในสนธิสัญญาที่มีชื่อเสียงคือ สนธิสัญญาเมทวน ข้อตกลงทางการค้านี้ได้รับสิทธิประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ร่วมกันสำหรับไวน์ของโปรตุเกสกับผ้าของอังกฤษ และหลังจากนั้นทำให้สหราชอาณาจักรมีอิทธิพลอย่างมากในเศรษฐกิจโปรตุเกส สิ่งนี้ตามมาด้วยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1703 โดยมีสนธิสัญญาทางทหารระหว่างโปรตุเกส, ออสเตรียและบริเตนใหญ่ในการเข้ารุกรานสเปน กองทัพโปรตุเกสและพันธมิตรภายใต้การบัญชาการของมาควิสแห่งมินาสได้เข้ายึดกรุงมาดริดในระหว่างสงครามซึ่งในที่สุดฝ่ายพันธมิตรได้พ่ายแพ้ในยุทธการที่อัลมันซา

อภิเษกสมรส

พระเจ้าเปดรูที่ 2 ไม่เพียงแต่ทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเชษฐาเท่านั้น แต่ยังทรงอภิเษกสมรสกับพระมเหสีในพระเชษฐาด้วยคือ สมเด็จพระราชินีมาเรีย ฟรานซิสกา (1646–1683) ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือ เจ้าหญิงอิซาเบล ลุยซา (1669–1690) เจ้าหญิงแห่งเบย์ราและทรงเป็นองค์รัชทายาทโดยสันนิษฐาน เจ้าหญิงทรงถูกเรียกขานว่า "ผู้เคยหมั้น" (a Sempre-Noiva; the ever-engaged) เนื่องมาจากแผนการจัดการอภิเษกสมรสให้เจ้าหญิงหลายครั้งไม่เคยประสบความสำเร็จ สมเด็จพระราชินีมาเรีย ฟรานซิสกาไม่ทรงสามารถมีพระประสูติกาลทายาทได้มากอีกต่อไป พระนางสิ้นพระชนม์ในปลายปี ค.ศ. 1683 หลังจากมีพระประสูติกาลเจ้าหญิงอิซาเบลไปแล้ว 14 ปี เนื่องจากเจ้าหญิงมีพระวรกายอ่อนแอและประชวรบ่อย พระเจ้าเปดรูจึงตัดสินพระทัยอภิเษกสมรสอีกครั้ง
ว่าที่พระมเหสีคือ เจ้าหญิงมาเรีย โซเฟียแห่งพาลาทิเนต-เนาบูร์ก (1666–1699) พระราชธิดาในฟิลิป วิลเลียม อีเล็กเตอร์ พาลาทีน ซึ่งพระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงคือ เจ้าหญิงเอเลโอนอร์ แม็กดาเลนแห่งเนาบูร์ก เป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 3 ในจักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และออสเตรีย และพระขนิษฐาของเจ้าหญิงคือ เจ้าหญิงมาเรีย อันนาแห่งเนาบูร์ก เป็นพระมเหสีในพระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปน
การอภิเษกสมรสครั้งนี้สรุปลงด้วย ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสธิดารวมกัน 8 พระองค์ รวมทั้งองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่คือ เจ้าชายฌูเอา ซึ่งต่อมาจะทรงสืบราชบัลลังก์หลังจากการเสด็จสวรรคตพระราชบิดาในปี ค.ศ. 1706 ในฐานะ พระเจ้าฌูเอาที่ 5 แห่งโปรตุเกส