google/wiki40b huggingface dataset:
นิราศ

ประวัติ

หนังสือประเภทนิราศ น่าจะมีมาช้านาน และน่าจะปรากฏในหลายชาติภาษา ด้วยบุคคลที่เป็นกวีนั้น เมื่อต้องเดินทาง ย่อมคิดอ่านที่จะพรรณนาถึงความรู้สึกต่างๆ ที่ตนเองมี หากเป็นการเดินทางชนิดที่ต้องพลัดพรากด้วยแล้ว อารมณ์สะเทือนใจจะยิ่งสูงเป็นพิเศษ นอกจากนี้ การเดินทางยังเป็นแหล่งข้อมูลอย่างดี ที่กวีสามารถนำมาร้อยเรียง เล่าเรื่องได้อย่างเพลิดเพลิน ตัวอย่างเช่น เมฆทูต บทกวีของกาลิทาส กวีภาษาสันสกฤต ในสมัยโบราณ  
หนังสือที่แต่งตามขนบของนิราศ นั้นมีปรากฏมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา เช่น โคลงนิราศหริภุญชัย แต่งสมัยพระเจ้าปราสาททอง, โคลงกำสรวล แต่งในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นอกจากนี้ยังมีโคลงทวาทศมาส โคลงมังทรารบเชียงใหม่ เป็นต้น 
นิราศหลายเรื่องจะตั้งชื่อขึ้นด้วยด้วยคำว่า นิราศ ดังปรากฏให้เห็นอยู่แล้วในบทความนี้ อย่างไรก็ตาม ยังมีนิราศอีกหลายเรื่องที่ไม่ได้ตั้งชื่อ หรือเรียกชื่อว่านิราศ เช่น รำพันพิลาป, โคลงมังทรารบเชียงใหม่ เป็นต้น

คำประพันธ์

คำประพันธ์ที่ใช้แต่งนิราศนั้นมีด้วยกันหลากหลาย ขึ้นกับความนิยมของกวีผู้แต่งนิราศเรื่องนั้นๆ ในสมัยอยุธยา มักจะมีนิราศคำโคลงมากกว่าอย่างอื่นๆ ส่วนนิราศคำฉันท์นั้นปรากฏน้อย เช่น นิราศษีดา และบุณโณวาทคำฉันท์ ขณะเดียวกันนิราศที่แต่งด้วยกาพย์ห่อโคลง เช่น กาพย์ห่อโคลงนิราศธารทองแดง กาพย์ห่อโคลงนิราศธารโศก ในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา 
สม้ยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ นิราศส่วนใหญ่ยังนิยมแต่งด้วยคำโคลงมากกว่าอย่างอื่น เช่น นิราศนรินทร์ ของนายนรินทรธิเบศร์ ทว่าในสมัยต่อๆ มา เริ่มมีความนิยมแต่งนิราศคำกลอนมากขึ้น โดยเฉพาะนิราศของสุนทรภู่ นั้นส่วนใหญ่แต่งด้วยกลอนแปด หรือกลอนเพลงยาว หรือกลอนตลาด สุดแต่จะเรียก และกล่าวได้ว่า สุนทรภู่ เป็นกวีที่แต่งนิราศคำกลอนไว้มากที่สุดด้วย (สุนทรภู่มีนิราศคำโคลงหนึ่งเรื่อง คือนิราศสุพรรณ)
อย่างไรก็ตาม นิราศยังสามารถแต่งด้วยคำประพันธ์ประเภทอื่นๆ ได้ เช่น ลิลิต คำกาพย์ หรือแม้กระทั่งร้อยแก้ว สำหรับนิราศร้อยแก้วนั้น ปรากฏน้อยมาก เช่น นิราศนครวัด พระนิพนธ์ในสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เป็นต้น
นิราศเป็นการเรียกวรรณกรรมตามลักษณะของเนื้อหา มิใช่เป็นการบัญญัติหรือกำหนดกะเกณฑ์ ผู้อ่านจึงไม่ควรยึดถือเคร่งครัด ว่าวรรณกรรมเรื่องใดเป็นนิราศหรือไม่ เนื่องจากนิราศเรื่องหนึ่งๆ จึงอาจมีคุณสมบัติที่แตกต่างจากนิราศเรื่องอื่นๆ ก็ได้ เช่น เล่าถึงการเดินทาง แต่มิได้พรรณนาถึงการพลัดพราก เป็นต้น วรรณคดีบางเรื่องยังอาจระบุได้ไม่ถนัด ว่าเป็นนิราศหรือไม่ เช่น นิราศษีดา ที่นำเรื่องราวในรามเกียรติ์มาแต่งเป็นทำนองนิราศ ทว่าผู้แต่งมิได้มีประสบการณ์ร่วมในเนื้อหานั้นๆ
แผนภาพออยเลอร์

แผนภาพออยเลอร์ (อังกฤษ: Euler diagram) เป็นแผนภาพที่ใช้ในการอธิบายความสัมพันธ์ของเซตต่าง ๆ โดยให้วงกลมแต่ละวงแทนแต่ละเซต และแสดงความสัมพันธ์ของแต่ละเซตด้วย การครอบซึ่งแสดงความเป็นสับเซต การทับซ้อนกัน หรือการไม่ทับซ้อนกันซึ่งแสดงว่าทั้งสองเซตไม่มีความสัมพันธ์กัน ลักษณะแผนภาพวงกลมเช่นนี้เชื่อว่าถูกใช้ครั้งแรกโดยนักคณิตศาสตร์ชาวสวิสนามว่า เลออนฮาร์ด ออยเลอร์ แผนภาพออยเลอร์นั้นมียังลักษณะคล้ายคลึงกันกับแผนภาพเวนน์มาก ในทฤษฎีเซตซึ่งเป็นแขนงหนึ่งของคณิตศาสตร์จึงนิยมใช้แผนภาพประยุกต์จากแผนภาพทั้งสองในการอธิบายเซตต่าง ๆ ให้เข้าใจได้ง่ายยิ่งขึ้น
อาลี อัชราฟ ดาวิเชียน

อาลี อัชราฟ ดาวิเชียน (เปอร์เซีย: علی‌اشرف درویشیان‎علی‌اشرف درویشیان‎‎; 25 สิงหาคม ค.ศ. 1941 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักเขียนและนักวิชาการชาวอิหร่าน ภายหลังจากการสิ้นสุดอบรมวิทยาลัย ดาวิเชียนก็สอนในหมู่บ้านยากจน ใน กิลาน-อี-กฮาบ และ ซาห์ อาบาด (ปัจจุบันคือเมือง อิสลามาบาด)
มาร์เจน ซาสตราพี นักเขียนลูกครึ่งอิหร่าน-ฝรั่งเศส ได้กล่าวถึง ดาวิเชียน ว่า เขานิยายภาพ แพร์ซโพลิส ดาวิเชียนเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017
รถด่วนพิเศษระหว่างประเทศ

ประวัติ

รถด่วนพิเศษระหว่างประเทศหรือชื่อเดิม รถด่วนสายใต้ เปิดเดินรถครั้งแรกในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2465 วิ่งทุกวันจันทร์ วันพุธ และวันเสาร์ ต้นทางในขณะนั้นคือสถานีรถไฟบางกอกน้อย และได้ย้ายต้นทางมาที่สถานีรถไฟกรุงเทพ ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2470 ต่อมาได้หยุดทำการเดินรถชั่วคราวระหว่างวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2493 จนถึง 2 มกราคม พ.ศ. 2497 เนื่องจากสะพานพระราม 6 ถูกทำลาย
โดยปกติรถด่วนพิเศษระหว่างประเทศออกจากสถานีรถไฟกรุงเทพในช่วงบ่ายและไปถึงสถานีรถไฟบัตเตอร์เวอร์ธในช่วงสายของวันถัดมาโดยทำการเดินรถทุกวัน แต่ภายหลังในช่วงกลางปี พ.ศ. 2559 หลังจากที่ประเทศมาเลเซียได้มีการปรับปรุงการให้บริการรถไฟด้วยระบบรถไฟฟ้าทางคู่ขนาดความกว้าง 1 เมตร หรือขบวนรถไฟ อีทีเอส ประกอบกับการรถไฟแห่งประเทศไทยได้เปิดขบวนรถด่วนพิเศษทักษิณารัถย์ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2559 ทำให้รถด่วนพิเศษระหว่างประเทศจึงสิ้นสุดเส้นทางเพียงแค่สถานีปาดังเบซาร์ โดยจะพ่วงตู้โดยสารรวมไปกับรถด่วนพิเศษทักษิณขบวนที่ 37/38 (กรุงเทพ - สุไหงโกลก - กรุงเทพ) และผู้โดยสารจะต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองและดำเนินการซื้อตั๋วเพื่อใช้บริการรถไฟของประเทศมาเลเซียเพื่อเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางต่อไป
เชษฐา ฐานะจาโร

ประวัติ

พล.อ.เชษฐา ฐานะจาโร หรือที่สื่อมวลชนนิยมเรียกว่า บิ๊กเหวียงเกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2481 เป็นบุตรของนายเปลี่ยน และ นางมุ้ย ฐานะจาโร สมรสกับ คุณหญิงอรวรรณ ฐานะจาโร  บุตร 3คน พันเอกหญิง ดร.เมธินี เฉลิมวัฒน์  / พลตรี ธิติพันธ์ ฐานะจาโร  / ธนนันต์ ฐานะจาโร

การเมือง

หลังจากเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2544 จากนั้นได้ผันตัวมาลงเล่นการเมือง จนได้เป็น ส.ส. ระบบปาร์ตี้ลิส ของพรรคไทยรักไทย อันดับที่ 17 และเคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และออกจากตำแหน่งในปี พ.ศ. 2546
จากนั้นได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในปี พ.ศ. 2547 อยู่ระยะหนึ่งเป็นเวลาสั้น ๆ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 พล.อ.เชษฐา มีข่าวว่าจะไปเป็นหัวหน้าพรรคการเมืองหลายพรรค เช่น พรรคประชาราช เป็นต้น แต่ท้ายที่สุดก็ได้รับการสนับสนุนให้เป็นหัวหน้าพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา
จนกระทั่ง พ.ศ. 2552 นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ หัวหน้าพรรคเพื่อไทย นางสาวสุณีย์ เหลืองวิจิตร เลขาธิการพรรคเพื่อไทย นายพร้อมพงศ์ นพฤทธิ์ โฆษกพรรคเพื่อไทย นายวิทยา บุรณศิริ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) อยุธยา พรรคเพื่อไทย และนายวิชาญ มีนชัยนันท์ ส.ส.กรุงเทพฯ พรรคเพื่อไทยเดินทางมาเข้าพบพลเอกเชษฐาที่บ้านพัก ย่านเมืองทองธานี เพื่อเชิญเข้ารับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาพรรคเพื่อไทย ซึ่งพลเอกเชษฐาก็ได้ตอบตกลงที่จะรับตำแหน่งนี้
เธอ (เพลงค็อกเทล)

มิวสิกวิดีโอ

มิวสิกวิดีโอนี้กำกับโดย วิเชียร ฤกษ์ไพศาล ถ่ายทำกันที่จังหวัดจันทบุรี โดยแบ่งเป็น 2 เวอร์ชัน ได้แก่ เวอร์ชันเต็ม ซึ่งเผยแพร่เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 และ Cut Version เผยแพร่เมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เป็นเรื่องราวความรักข้ามภพของหนุ่มสาวท่ามกลางไฟสงครามของทหารหนุ่ม (แสดงโดย อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม) ที่หลงรักสาวเวียดกง (แสดงโดย รวีวรรณ บุญประชม)
การขนส่งในประเทศมาเลเซีย

การคมนาคมในประเทศมาเลเซีย เริ่มตั้งแต่สมัยอาณานิคมของอังกฤษ มีการคมนาคมหลากหลายรูปแบบซึ่งพัฒนาเรื่อยมา ระบบถนนในมาเลเซียนั้นกว้างขวาง ครอบคลุมระยะทาง 63,445 กิโลเมตร รวมทั้งทางด่วน 1,630 กิโลเมตร ทางหลวงสายหลักของประเทศยาว 800 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ชายแดนไทยไปจนถึงสิงคโปร์ ระบบถนนในมาเลเซียตะวันตกนั้นมีคุณภาพ ในขณะที่ระบบถนนในมาเลเซียตะวันออกนั้นไม่มีการพัฒนาเลย
ประเทศมาเลเซียมีท่าอากาศยานนานาชาติทั้งหมด 5 แห่ง สายการบินหลักคือ มาเลเซียแอร์ไลน์ ส่วนทางรถไฟในมาเลเซียนั้น ครอบคลุมระยะทาง 1798 กิโลเมตร ในกัวลาลัมเปอร์จะมีระบบรถไฟฟ้าโมโนเรลและรถไฟฟ้ารางเบา

ทางถนน

ระบบถนนในมาเลเซียทั้งหมด มีระยะทาง 98,721 กิโลเมตร (61,342 ไมล์) แบ่งเป็นทางธรรมดา 80,280 กิโลเมตร (49,884 ไมล์) และทางด่วน 1,821 กิโลเมตร (1,132 ไมล์) ทางหลวงที่ยาวที่สุดในประเทศคือ ทางหลวงสายเหนือ-ใต้ ระยะทางมากกว่า 800 กิโลเมตร (497 ไมล์) ระหว่างชายแดนไทยและสิงคโปร์ ระบบถนนในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ รัฐซาบะฮ์และรัฐซาราวักนั้น มีคุณภาพน้อยเมื่อเทียบกับฝั่งตะวันตก มาเลเซีย เป็นประเทศที่มีการขับขี่ยานพาหนะด้วยการจราจรเลนขวา (หรือใช้พวงมาลัยรถยนต์ด้านซ้าย) ตั้งแต่ปี 1903 ในสมัยที่ยังเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ (โดยผ่านทาง สหพันธรัฐมลายู)

ทางราง

การขนส่งระบบรางในประเทศมาเลเซีย มีระยะทาง 1,849 กิโลเมตร (1,149 ไมล์) โดย 1,792 กิโลเมตร (1,113 ไมล์) เป็นรางแคบ ในขณะที่ 57 กิโลเมตร (35 ไมล์) เป็นรางมาตรฐาน ในกัวลาลัมเปอร์นั้น มีระบบรถไฟฟ้าโมโนเรลและรถไฟฟ้ารางเบา

ทางน้ำ

มีทางแม่น้ำยาว 7,200 กิโลเมตร (4,474 ไมล์) โดยแบ่งเป็นทางน้ำในมาเลเซียตะวันตก 3,200 กิโลเมตร (1,988 ไมล์) รัฐซาบะฮ์ 1,500 กิโลเมตร (932 ไมล์) และรัฐซาราวัก 2,500 กิโลเมตร (1,553 ไมล์)

ท่อน้ำมัน

มีท่อน้ำมันยาว 3 กิโลเมตร (2 ไมล์)

ท่าอากาศยานมีทางวิ่ง

ทั้วหมด: 38 

มากกว่า 3,047 เมตร: 5 

2,438 - 3,047 เมตร: 7 

1,524 - 2,437 เมตร: 10 

914 - 1,523 เมตร: 9 

น้อยกว่า 914 เมตร: 7

ท่าเฮลิคอปเตอร์

ทั้งหมด 2 แห่ง
สุขาอยู่หนใด

การตอบรับ

เพลง "สุขาอยู่หนใด" ได้อันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

ประวัติ

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 และเริ่มดำเนินการรับนิสิต เข้าศึกษา ในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุงหลักสูตรเพื่อ ให้สอดคล้อง เภสัชศาสตรบัณฑิต (หลักสูตร 5 ปี) ในปี พ.ศ. 2538 และ 2539 คณะเภสัชศาสตร์ ได้ปรับปรุง หลักสูตร เพื่อให้สอดคล้อง กับความต้องการของวิชาชีพ
ต่อมาในปีการศึกษา 2540 เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม (หลักสูตร 6 ปี) ซึ่งเป็นการให้บริการทางเภสัชกรรมที่ยึดเอาผู้ป่วยเป็นจุดศูนย์กลางและนับเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรมแรกในประเทศไทย โดยใช้ระยะเวลาศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี
ในระยะแรกคณะฯได้เริ่มดำเนินการในระบบเทียบโอนเพื่อปริญญาที่ 2 ก่อน โดยรับนิสิตที่เป็นเภสัชกรประจำแหล่งฝึกปฏิบัติการวิชาชีพเภสัชกรรมมาศึกษาต่อเป็นเวลา 2 ปี
ต่อมาในปีการศึกษา 2542 คณะฯได้เริ่มจัดการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาบริบาลเภสัชกรรม หลักสูตร 6 ปี โดยเริ่มรับนิสิตตั้งแต่แรกเข้าจำนวน 100 คน

กิจกรรมและประเพณีของคณะ

กิจกรรมนิสิตของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดขึ้นโดยสโมสรนิสิตเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ร่วมกับหน่วยงานของคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร รวมทั้งหน่วยงานส่วนกลางของมหาวิทยาลัยนเรศวร และองค์การบริหารสโมสรนิสิตมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่จัดขึ้นมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

อันดับของคณะ

จากผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปรากฏว่า ในด้านการวิจัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อันดับที่ 6 ของกลุ่มคณะเภสัชศาสตร์ทุกมหาวิทยาลัย และได้อันดับที่ 36 ของสาขาชีวการแพทย์
พระราชวังจันทน์

พระราชวังจันทน์ ตั้งอยู่ติดกับ ค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราช กองทัพภาคที่ 3 ถนนวังจันทน์ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นที่ตั้งศาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ในอดีตยังเคยเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ปัจจุบัน กรมศิลปากร ได้เข้ามาทำการบูรณะค้นหาแนวเขตพระราชวังจันทน์ ระยะที่ 1 เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ประวัติ

พระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไท) เป็นพระราชโอรสใน พระยาเลอไท พระมหากษัตริย์องค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์พระร่วง ของอาณาจักรสุโขทัย ทรงครองกรุงสุโขทัยระหว่าง พ.ศ. 1890 - พ.ศ. 1904 ทรงขึ้นครองสิริราชสมบัติ เป็นพระมหากษัตริย์ พระองค์ที่ 6 ของราชวงศ์พระร่วง พระมหาธรรมราชาที่ 1 เสด็จครองราชสมบัติ กรุงสุโขทัย ณ เมืองพิษณุโลก และทรงครองเมืองพิษณุโลกระหว่าง พ.ศ. 1905 - พ.ศ. 1912 เป็นเวลา 7 ปี พระองค์ทรงสร้างพระราชวังจันทร์บนเนินดินบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่าน และสันนิษฐานว่าเคยเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ไทยมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย จนถึงอยุธยา 
เมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ กษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยาทรงย้ายราชธานีมาอยู่ที่เมืองพิษณุโลกใน พ.ศ. 2006 ทรงใช้พระราชวังจันทร์เป็นที่ประทับตลอด เชื่อว่ามีการก่อสร้างเพิ่มเติมในสมัยพระองค์ด้วย จากนั้นพระราชวังจันทน์ก็มักจะเป็นที่ประทับของพระมหาอุปราชของกรุงศรีอยุธยาในสมัยต่อ ๆ มาจนถึงสมัยของสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชทรงให้สมเด็จพระนเรศวรเสด็จไปประทับอยู่ ณ ที่นั่น จากนั้นก็ไม่ปรากฏว่ามีเชื้อพระวงศ์พระองค์ใดไปอยู่ที่พระราชวังจันทน์อีก

การค้นพบ

ภายหลังพระราชวังจันทน์ได้ร้างลงและไม่มีใครสนใจอีก จนกระทั่งปรากฏหลักฐานในจดหมายเหตุระยะทางไปพิษณุโลกของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เสด็จตรวจราชการเมืองพิษณุโลก ใน พ.ศ. 2444 โปรดให้ขุนศรเทพบาล สำรวจจังหวัดจัดทำผังพระราชวังจันทน์  
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จสังเวยเทพารักษ์ วันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2444 มีพระราชหัตถเลขาไว้ว่า มีซากพระราชวังก่อด้วยอิฐ สูงพ้นดิน 2-3 ศอกเศษ มีพระที่นั่งคล้ายพระที่นั่งจันทรพิศาล ในพระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์ จังหวัดลพบุรี มีกำแพงวัง 2 ชั้น มีสระสองพี่น้องอยู่นอกกำแพงวัง ภายหลังปรักหักพังเป็นป่ารกในสงครามอะแซหวุ่นกี้ตีเมืองพิษณุโลก

การขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน

ใน พ.ศ. 2475 โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ได้ย้ายมาจากบริเวณ วัดนางพญา มาตั้งในพื้นที่พระราชวังจันทน์ จึงมีการปรับพื้นที่ก่อสร้างอาคารสถานที่ต่างๆ มาเป็นลำดับ 
ใน พ.ศ. 2535 โรงเรียนจะก่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้นที่บริเวณสนามบาสเกตบอลใกล้ต้นโพธิ์ใหญ่ ขณะที่คนงานก่อสร้างขุดหลุมเสาฐานรากได้พบซากอิฐเก่า กรมศิลปากรจึงได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 มีพื้นที่ 128 ไร่ 2 งาน 50 ตารางวา ตามหนังสือ ที่ ศธ 07/4954 เพื่อให้กรมศิลปากรเข้ามาบูรณะพระราชวังจันทน์เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ โรงเรียนจึงต้องจัดหาสถานที่แห่งใหม่ เพื่อเตรียมการย้ายโรงเรียนเป็นครั้งที่ 3 ออกไปยังสถานที่แห่งใหม่ต่อไป

การย้ายโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม

พ.ศ. 2548 โรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม ทั้งหมดได้ย้ายออกจากเขตพระราชวังจันทน์ไปบริเวณบึงแก่งใหญ่จนแล้วเสร็จ เริ่มรื้อถอนอาคารเรียนในเขตพระราชวังจันทน์ออกทั้งหมด และปรับปรุงภูมิทัศน์ เพื่อดำเนินการบูรณะพระราชวังจันทน์ต่อไป
แหล่งจ่ายไฟสำหรับคอมพิวเตอร์

หลักการทำงานของพาวเวอร์ซัพพลาย

พาวเวอร์ซัพพลาย ทั้งแบบ AT และ ATX นั้นมีลักษณะการทำงานที่เหมือนกัน คือรับแรงดันไฟจาก 220-240 โวลต์ โดยผ่านการควบคุมด้วยสวิตช์ สำหรับ AT และเมนบอร์ด แล้วส่งแรงดันไฟส่วนหนึ่งกลับไปที่ช่อง AC output เพื่อเลี้ยงตัวมอนิเตอร์ และจะส่งแรงดันไฟ 220 โวลต์ อีกส่วนหนึ่งเข้าสู่หน่วยการทำงานที่ทำหน้าที่แปลงแรงดันไฟสลับ 220 โวลต์ ให้เป็นไฟกระแสตรง 300 โวลต์ โดยไม่ผ่านหม้อแปลงไฟ ระบบนี้เรียกว่า (Switching power supply ) และผ่านหม้อแปลงที่ทำหน้าที่แปลงไฟตรงสูงให้เป็นไฟตรงต่ำ โดยจะฝ่านชุดอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่กำหนดแรงดันไฟฟ้าอีกชุดหนึ่งแบ่งให้เป็น 5 และ 12 ก่อนที่จะส่งไปยังสายไฟและตัวจ่ายต่างๆ โดยความสามารถพิเศษของ Switching power supply ก็คือ มีชุด Switching ที่จะทำการตัดไฟเลี้ยงออกทันทีเมื่อมีอุปกรณ์ที่โหลดไฟตัวใดตัว หนึ่งชำรุดเสียหาย หรือช็อตนั่นเอง
ภาษาไทใหญ่

สำเนียงท้องถิ่น

ภาษาไทใหญ่มีสำเนียงแตกต่างกันไปตามท้องถิ่น เช่น ฉานเหนือ ฉานใต้ เชียงตุง และพรมแดนติดกับจีนเรียกว่า ไทเหนือ โดยภาษาเมืองหนอง ถือเป็นภาษาไทหลวง สำเนียงของฉานเหนือ และฉานใต้จะแตกต่างโดยชัดเจน ส่วนที่เชียงตุงชนส่วนใหญ่มีเชื้อสายไทเขิน โดยมีส่วนต่างกับภาษาไทใหญ่อื่น ๆ มาก และมีศัพท์เฉพาะค่อนข้างมาก และเสียง ร ไม่เป็น ฮ ไปทั้งหมด โดยเชียงตุงกับเมืองไหยจะมีสุภาษิตคล้ายคลึงกันมากเลยทีเดียว

เปรียบเสียงกับภาษาไทย

โดยมากแล้วทั้งสองภาษามักมีเสียงวรรณยุกต์ที่คล้ายกันยกเว้นบางที่ ที่คล้ายได้แก่ เสียงเอกในคำเป็นของทั้งสองมักตรงกัน เช่น ป่า, อย่า, อยู่, ผ่า เป็นต้น เสียงจัตวาในคำเป็นที่ขึ้นต้นด้วยอักษรสูงมักตรงกัน เช่น ขา, หมา, หนา, ผา, หลัง เป็นต้น เสียงที่ไม่เหมือนได้แก่ เสียงสามัญไทยในคำที่ขึ้นต้นด้วยอักษรกลางมักตรงกับเสียงจัตวาไทใหญ่  เช่น กา เป็น ก๋า, ปลา เป็น ป๋า, ตา เป็น ต๋า, และ อา เป็น อ๋า เป็นต้น เสียงสามัญไทยในคำที่ขึ้นต้นด้วยอักษรต่ำมักตรงกับเสียงตรีไทใหญ่ เช่น นา เป็น น้า, ทา เป็น ต๊า, ลา เป็น ล้า เป็นต้น เสียงโทไทยมักตรงกับเสียงสามัญไทใหญ่ เช่น เจ้า เป็น เจา, ข้า เป็น คา, หน้า เป็น นา, และ ผ้า เป็น พา เป็นต้น เสียงตรีไทยมักตรงกับเสียงโทสั้นไทใหญ่ เช่น น้ำ เป็น น่ำ, ช้าง เป็น จ้าง, ม้า เป็น ม่า, น้า เป็น น่า เป็นต้น 
นอกจากการแตกต่างระหว่างเสียงวรรณยุกต์แล้ว ทั้งสองมีความแตกต่างเล็กน้อยทางเสียงพยัญชนะขึ้นต้นด้วย คำในภาษาไทยที่ขึ้นต้นด้วยอักษรต่ำเสียงกักธยิตมักตรงกับเสียงกักสิถิลในไทใหญ่ เช่น พยัญชนะ พ, ท, และ ค ในไทยมักตรงกับเสียง ป, ต, และ ก ในไทใหญ่ แต่คำในภาษาไทยที่ขึ้นต้นด้วยอักษรต่ำเสียงกักธยิตที่ตรงกับเสียงโฆษะบาลีมักตรงกับเสียงกักธนิตในไทใหญ่ เช่น พยัญชนะ ภ, ธ, และ ฆ ในไทยมักตรงกับเสียง พ, ท, และ ค นอกจากนี้ คำในภาษาไทยที่ขึ้นต้นด้วยอักษรต่ำเสียงกักธยิตที่ตามด้วย ร มักตรงกับเสียงกักธนิตในไทใหญ่ เช่น พยัญชนะ ปร, ทร, และ คร ในไทยมักตรงกับเสียง พ, ท, และ ค ในไทใหญ่
นอกจากนี้แล้ว มีเสียงพยัญชนะบางเสียงในไทใหญ่ที่ไม่ตรงกับไทย พยัญชนะ ด กับ บ ของไทยมักตรงกับเสียง หล กับ หม ในไทใหญ่ เช่น ดิน เป็น หลิน, ดี เป็น หลี, เดือน เป็น เหลิน, บ่า เป็น หม่า, บ้า เป็น มา (หม้า), และ บ่าว เป็น หม่าว เป็นต้น พยัญชนะ ร ของไทยมักตรงกับเสียง ฮ ไทใหญ่ เช่น เรา เป็น เฮ้า, ร่าง เป็น ฮาง, และ รัก เป็น ฮั่ก เป็นต้น

ไวยากรณ์

ภาษาไทใหญ่ เป็นภาษาที่ไม่มีการผันคำไปตามกาล เพศ การก ฯลฯ เช่นเดียวกับภาษาไทย รูปแบบประโยคเป็นแบบ ประธาน-กริยา-กรรม คำคุณศัพท์จะมีการวางไว้หลังคำนาม

ปี เดือน วัน (ปี๋ เหลิน วัน)

ပီႊလိူၼ်ဝၼ်း
ประเทศฟีจี

ภูมิประเทศ

ประกอบด้วยเกาะ 322 เกาะ แต่มีประชากรอาศัยอยู่ 106 เกาะ  เป็นเกาะ หินภูเขาไฟ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและมีพื้นที่ราบเพียง เล็กน้อย มีแร่ธรรมชาติ เช่น ทอง เงิน ทองแดง แมงกานีส ในเกาะวิติเลวู มีบ่อน้ำพุร้อนและหุบเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่าน พื้นที่ส่วนใหญ่ปกคลุมด้วยป่าไม้ และต้นมะพร้าวบริเวณชายฝั่ง บริเวณที่แห้งแล้งเป็นทุ่งหญ้า หรือใช้ในการทำไร่อ้อย

ภูมิอากาศ

แบบร้อนชื้น

นิติบัญญัติ

ระบบรัฐสภา ระบบสองสภา ประกอบด้วยวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้ง และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มาจากการเลือกตั้ง

การแบ่งเขตการปกครอง

ระบอบสาธารณรัฐมีประธานาธิบดีเป็นประมุข

ศาสนา

ชาวฟีจีส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ร้อยละ85% รองลงมานับถือศาสนาอิสลาม คริสต์นิกายโปรแตสแตนด์ คริสต์นิกายฟีจีออร์โธดอกซ์ ร้อยละ 52% ศาสนาฮินดู ร้อยละ 14 % ศาสนาสิกข์ 0.9% และ ไม่นับถือศาสนา ร้อยละ 5 %ตามลำดับ
กล็อค

กล็อก (อังกฤษ: Glock GmbH) เป็นบริษัทผู้ผลิตอาวุธสัญชาติออสเตรีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง Deutsch-Wagram ทางตอนเหนือของออสเตรีย ก่อตั้งโดยนายแกสตัน กล็อก (อังกฤษ: Gaston Glock) เมื่อ ค.ศ. 1963  มีชื่อเสียงในฐานะเป็นผู้ผลิตปืนกล็อก ซึ่งเป็นปืนพกที่มีโครงสร้างเป็นโพลิเมอร์ มีน้ำหนักเบา บำรุงรักษาง่าย เพราะมีชิ้นส่วนที่เป็นสนิม น้อยกว่าปืนพกยุคก่อนที่ใช้โครงสร้างเหล็ก นอกจากนี้กล็อกยังเป็นผู้ผลิตมีดพก และพลั่วสนาม สำหรับใช้ในกองทัพ
บริษัทกล็อกเริ่มสายการผลิตอาวุธ จากการผลิตระเบิดมือสำหรับซ้อม แมกาซีน มีดพก และพลั่วสนามให้กับกองทัพออสเตรียในช่วงทศวรรษ 1970  จนกระทั่งได้ออกแบบปืนพกขนาด 9 มม. เสนอให้กับกองทัพออสเตรีย มีชื่อรุ่นว่า "กล็อก 17"  ได้รับการสั่งซื้อและส่งมอบแก่กองทัพออสเตรียในปี ค.ศ. 1982 กองทัพนอร์เวย์ในปี ค.ศ. 1984
ในปี ค.ศ. 1985 กล็อกได้ขยายฐานการผลิตในรัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และได้พัฒนาปืนรุ่นใหม่ ได้แก่ กล็อก 18 ในปี ค.ศ. 1986 กล็อก 19 ซึงเป็นปืนพกขนาดกะทัดรัด ในปี ค.ศ. 1988 จนได้รับความนิยมในกองทัพสหรัฐ เจ้าหน้าที่ตำรวจ และผู้ใช้ทั่วไป
อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก

การเสื่อมถอยของราชอาณาจักรแฟรงก์

เดือนสิงหาคม ค.ศ. 843 สงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นหลังการสิ้นพระชนม์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาที่ดำเนินมาสามปียุติลงเมื่อพระโอรสและทายาททั้งสามของพระองค์ตกลงทำสนธิสัญญาแวร์เดิงร่วมกัน การแบ่งดินแดนได้ยึดแม่น้ำเมิซ, แม่น้ำสเกลต์, แม่น้ำซาโอน และแม่น้ำโรนเป็นหลักสำคัญ โลแธร์ที่ 1 พระโอรสคนโตได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์กลาง ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านได้ครองราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก ส่วนลุดวิจชาวเยอรมันได้ครองพื้นที่ส่วนแบ่งทางตะวันออกซึ่งประกอบด้วยดินแดนที่พูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ ดัชชีซัคเซิน, ออสตราเซีย, อาลามันเนีย, ดัชชีบาวาเรีย และรัฐชายแดนคารินเธีย

ปี ค.ศ. 869 สนธิสัญญาเมียร์เซอน์ได้แบ่งโลทาริงเกียให้แก่ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกและตะวันออก ราชอาณาจักรแฟรงก์กลางที่ดำรงอยู่ได้ไม่นานปิดฉากก่อเกิดเป็นสงครามระหว่างชาวฝรั่งเศสและชาวเยอรมนีที่ดำเนินไปจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20

ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกภายใต้ราชวงศ์การอแล็งเฌียง

จักรพรรดิคาร์ลผู้ตัวอ้วนรวมดินแดนทั้งหมดของชาวแฟรงก์เข้าด้วยกันอีกครั้งเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่ในปี ค.ศ. 888 เหล่าขุนนางได้ปลดพระองค์ออกจากตำแหน่งและอาร์นอล์ฟแห่งคารินเธียได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก

อำนาจกษัตริย์ในราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ ทำให้ตำแหน่งดยุคแห่งบาวาเรีย, ดยุคแห่งสวาเบีย, ดยุคแห่งแฟรงโกเนีย และดยุคแห่งโลธาริงเกียที่เคยมาจากการแต่งตั้งกลายเป็นตำแหน่งที่สืบทอดต่อทางสายเลือด กษัตริย์ต้องรับมือกับการก่อกบฏในแคว้นต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ

พระเจ้าคอนราดที่ 1 ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์

ในปี ค.ศ. 911 ขุนนางซัคเซิน, แฟรงโกเนีย, บาวาเรีย และสวาเบียเลิกปฏิบัติตามธรรมเนียมดั้งเดิมที่จะเลือกเชื้อพระวงศ์คนใดคนหนึ่งของราชวงศ์การอแล็งเฌียงมาเป็นกษัตริย์ปกครองพวกตนและได้เลือกคอนราดที่ 1 เป็นกษัตริย์คนใหม่ของพวกตนในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 911 แต่การสร้างอำนาจเหนือดยุคคนอื่นๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ไฮน์ริช ดยุคแห่งซัคเซินได้ก่อกบฏต่อพระเจ้าคอนราดที่ 1 จนถึงปี ค.ศ. 915 และการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับอาร์นอล์ฟ ดยุคแห่งบาวาเรียทำให้พระเจ้าคอนราดต้องแลกด้วยชีวิตของพระองค์ บนเตียงสิ้นพระชนม์พระเจ้าคอนราดที่ 1 ได้เลือกไฮน์ริชแห่งซัคเซินเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่สุด

จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิด

การได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ของพระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 ทำให้ตำแหน่งกษัตริย์ถูกเปลี่ยนมือจากชาวแฟรงก์มาเป็นชาวซัคเซิน (แซ็กซัน) แต่มีเพียงซัคเซินและแฟรงโกเนียที่เลือกพระองค์เป็นกษัตริย์ พระเจ้าไฮน์ริชต้องกำราบดยุคคนอื่นๆ เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 936 ราชอาณาจักรที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมในรัชสมัยของพระองค์ได้ตกเป็นออทโท พระโอรสของพระองค์ที่ต่อมาได้รับการสวมมงกุฎจักรพรรดิในโรมในปี ค.ศ. 962 อันเป็นการเริ่มต้นของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ตะวัน วนิดา

ประวัติ

ตะวัน วนิดา หรือ ลีลา วรินทร์  เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2497  ที่กรุงเทพมหานคร  เป็นบุตรของนายเกรียงศักดิ์ วรรณยิ่ง และนางศรี ฉายบุตร  จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขาการตลาด และประกาศนียบัตรประโยคครูมัธยม (ปม.) จากวิทยาลัยพณิชยการธนบุรี ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต (บธบ.) จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และสำเร็จการศึกษาประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครู จากมหาวิทยาลัยราชพฤกษ์
ในด้านการร้องเพลง ได้ร้องเพลงโดยใช้พรสวรรค์ของตนเอง   และได้เรียนร้องเพลงเพิ่มเติมจากโรงเรียนดนตรีสยามกลการ

สู่วงการเพลง

ความสนใจทางด้านการขับร้องและเขียนคำประพันธ์ เริ่มตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย เมื่อมีการแสดงหน้าชั้น เธอมักจะได้รับคัดเลือกให้มาร้องเพลงให้เพื่อนฟัง รวมทั้งการเขียนกลอนอวยพรวันเกิดท่านผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่ทุกปี แต่เนื่องจากครอบครัวทางบ้าน ไม่สนับสนุนการเป็นนักร้อง หรือการเป็นนักแต่งเพลงเป็นอย่างยิ่ง เธอจึงไม่อยากทำให้คนทางบ้านไม่สบายใจ มีหลายครั้งที่เธอแอบแต่งเพลงและหนีไปประกวดร้องเพลงตามงานต่าง ๆ แต่พอจวนจะได้เวลาเรียกชื่อผู้เข้าประกวด คุณแม่ก็ให้พี่ชาย พี่สาวมาตามกลับบ้านเสมอ จนครั้งล่าสุดตอนเป็นนักศึกษา ประมาณปี พ.ศ. 2519 ตะวันได้ทราบข่าวจากนักจัดรายการเพลงทางวิทยุ ว่ามีการประกวดร้องเพลง “ศัตรูหัวใจ” ที่สถานีวิทยุกองพลที่ 1 รักษาพระองค์  ต้นแบบคือคุณจินตนา สุขสถิตย์ จัดโดยจ่าเอกอุบล โต๊ะนาค ซึ่งเป็นนักจัดรายการชื่อดังมากในสมัยนั้น เธอจึงสนใจ และได้ไปสมัครประกวดร้องเพลงกับเพื่อนๆ
เพื่อนๆ ที่มาสมัครร้องเพลงด้วยกันได้เล่าให้อาบล หรือ จ่าเอกอุบล โต๊ะนาค ผู้ซึ่งตะวันให้ความเคารพเป็นอย่างยิ่งฟังว่า นอกจากตะวันจะชอบร้องเพลงแล้ว ยังแต่งเพลงได้อีกด้วย อาบลจึงได้แนะนำให้เธอรู้จักกับนักแต่งเพลง และนักจัดรายการหลายท่าน อาทิ คุณสมพจน์ สิงห์สุวรรณ นักแต่งเพลงอาวุโส ผู้มีผลงานเพลงยอดเยี่ยม และคุณดุสิต ทรงวุฒิศีล ผู้อำนวยการผลิตเพลง ซึ่งทั้งสองท่านนี้ได้ให้คำแนะนำและให้โอกาสเธอ จนตะวันได้ร้องเพลงบันทึกเสียงเป็นครั้งแรกคือเพลงฆาตกรรัก 
นอกจากนี้ ยังมีคุณมณฑารพ ที่ได้เขียนเพลงให้เธอร้อง  คุณกิตติ ธนาธร นักจัดรายการชื่อดังได้สนับสนุนนำผลงานของเธอไปบันทึกเสียง คือเพลง รักทรมาน ที่สร้างชื่อเสียงให้ตะวัน วนิดา เป็นที่รู้จักและโด่งดังในวงการเพลงในยุคนั้น  คุณเนรัญชรา(พี่ติ) นักแต่งเพลงอาวุโส เป็นที่ปรึกษาที่เธอเคารพมาก  คุณสุวิทย์ สัตโกวิท หรือทิพย์ประภา นักแต่งเพลงรุ่นพี่ช่วยสนับสนุนให้เธอมีผลงานเพลงกับบริษัทอโซน่า (ประเทศไทย) จำกัด 
บทเพลง คิดถึงฉันบ้างคืนนี้ ของตะวัน วนิดา ซึ่งขับร้องโดยคุณไพจิตร อักษรณรงค์ นักร้องใหม่แห่งค่ายอโซน่าในขณะนั้น เป็นบทเพลงที่โด่งดังและทำให้คุณไพจิตรแจ้งเกิดในวงการเพลงได้อย่างสวยงามในช่วงประมาณปีพ.ศ. 2523  
จากการให้กำลังใจของพี่ๆ นักแต่งเพลง และนักจัดรายการเพลงหลายๆ ท่าน  คุณสาโรจน์ เสมทรัพย์ และบุคคลที่เธอเคารพมากอีกท่านหนึ่งคือนาวาโทประพันธ์ นิชโรจน์ ซึ่งประจำวงดุริยางค์ทหารเรือ
ในขณะนั้น   ทำให้ตะวันมีกำลังใจและมีผลงานเพลงออกมาอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
ปลากาแดง

ลักษณะ

มีรูปร่างคล้ายปลาทรงเครื่อง (E. bicolor) และปลากา (Labeo chrysophekadion) ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่ว่ามีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า สีลำตัวเป็นสีน้ำตาลแดงไม่คล้ำเหมือนปลาทรงเครื่องและปลากา ครีบเป็นสีแดงหรือสีส้มอมเหลือง ด้านข้างหัวทั้งสองข้างมีแถบสีดำพาดจากปลายปากมาถึงตา โคนหางมีจุดสีดำหนึ่งจุด ปากขนาดเล็ก ริมฝีปากบนงองุ้มกว่าริมฝีปากล่าง มีหนวดสั้น ๆ 1 คู่ ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10-15 เซนติเมตร มีอายุได้ถึง 4-6 ปี

ที่อยู่

พบกระจายอยู่ในภาคกลางของประเทศไทย เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำแม่กลอง ในภาคเหนือและอีสานพบที่ แม่น้ำโขง ในต่างประเทศพบได้ถึงอินโดนีเซีย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาทรงเครื่องและปลากา แต่ปลากาแดงนั้นเลี้ยงง่ายกว่า อัตราการรอดตายก็มากกว่าปลาทรงเครื่อง เป็นปลาที่มีนิสัยสงบ สามารถเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นได้เป็นอย่างดี และนิยมอย่างมากในปลาที่สีกลายเป็นปลาเผือก

ชื่อเรียกอื่น

ปลากาแดง ยังมีชื่อเรียกต่างออกไป เช่น "ปลานวลจันทร์" ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาสร้อยหลอด" หรือ "ปลาสร้อยดอกงิ้ว"
P53

ยีนส์

ยีนของมนุษย์ที่เป็นรหัสของโปรตีน p53 คือ TP53 โดยยีนนี้อยู่บนโครโมโซมที่ 17 (17p13.1)