ทอร์ (เครือข่ายนิรนาม)

ประวัติ

แกนหลักของทอร์ ก็คือ การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ซึ่งได้พัฒนาขึ้นกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยเจ้าหน้าที่แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐ รวมทั้งนักคณิตศาสตร์และนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ Paul Syverson, Michael G. Reed, และ David Goldschlag โดยมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการสื่อสารทางราชการลับออนไลน์ของสหรัฐอเมริกา
ต่อมาในปี 1997 DARPA จึงได้ให้ทุนพัฒนาเพิ่มขึ้นอีก
ทอร์รุ่นอัลฟาที่พัฒนาขึ้นโดย Syverson ร่วมกับนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ รอเจอร์ ดิงเกิลไดน์ (Roger Dingledine) และนิก แม็ทธิวสัน (Nick Mathewson)
ซึ่งในตอนนั้นเรียกว่า โปรเจ็กต์การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (The Onion Routing project) คือ TOR ได้เริ่มทดลองใช้ในวันที่ 20 กันยายน 2002
โดยมีรุ่นให้ใช้เป็นสาธารณะในปีต่อมา
วันที่ 13 สิงหาคม 2004 Syverson, ดิงเกิลไดน์ และแม็ทธิวสัน ได้นำเสนอการออกแบบ "ทอร์ - เราเตอร์หัวหอมรุ่นสอง (Tor: The Second-Generation Onion Router)" ที่งานประชุม USENIX Security Symposium ครั้งที่ 13
ในปี 2004 แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐได้อนุญาตให้ใช้คำสั่งโปรแกรมทอร์ภายใต้สัญญาอนุญาตเสรี และมูลนิธิชายแดนอิเล็กทรอนิก (EFF) ก็ได้เริ่มให้ทุนแก่ดิงเกิลไดน์ และแม็ทธิวสัน เพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์ต่อไป
ในเดือนธันวาคม 2006 ดิงเกิลไดน์ แม็ทธิวสัน และบุคลากรอีกห้าท่านได้จัดตั้งโปรเจ็กต์ทอร์ (The Tor Project) ขึ้นเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรทางการศึกษาและการวิจัยในรัฐแมสซาชูเซตส์ โดยมีหน้าที่บำรุงรักษาทอร์EFF ได้ทำการเป็นผู้สนับสนุนโปรเจ็กต์ทั้งในด้านสถานะ ภาษี และการบริหารในช่วงต้น ๆ ของโปรเจ็กต์ โดยมีผู้สนับสนุนทางการเงินเบื้องต้นรวมทั้งสำนักงานแพร่กระจายสัญญาณนานาชาติสหรัฐ (International Broadcasting Bureau), Internews, ฮิวแมนไรตส์วอตช์, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์, กูเกิล, และ NLnet
แต่หลังจากนี้ เงินทุนส่วนใหญ่ก็มาจากรัฐบาลกลางสหรัฐ
ในเดือนพฤศจิกายน 2014 มีการเก็งว่า ในปฏิบัติการจับผู้ดำเนินการตลาดมืดขายของผิดกฎหมายคือ Operation Onymous มีการถือประโยชน์จุดอ่อนของทอร์
โดยเจ้าหน้าที่ของยุโรโพลได้ปฏิเสธไม่แสดงรายละเอียดของวิธีที่ใช้
และแหล่งข่าวในบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (BBC) อ้าง "ความก้าวหน้าทางเทคนิค" ที่ช่วยติดตามตำแหน่งจริง ๆ ของระบบบริการ
เอกสารจากศาลต่อมาอาจเชื่อมปฏิบัติการกับการโจมตีเครือข่ายในปีเดียวกันเป็นอย่างดี
ในเดือนธันวาคม 2015 โปรเจ็กต์ทอร์ประกาศว่า ได้ให้ตำแหน่งกรรมการบริหารแก่ชารี สตีล (Shari Steele)
สตีลก่อนหน้านี้ได้เป็นผู้บริหารคนหนึ่งในองค์กร EFF เป็นเวลา 15 ปี และในปี 2004 ได้เป็นผู้นำให้ EFF ตัดสินให้ทุนพัฒนาทอร์ในเบื้องต้น
เป้าหมายที่เธอได้บอกอย่างหนึ่งก็คือ จะทำทอร์ให้ใช้ง่ายขึ้น เพื่อให้คนจำนวนมากขึ้นสามารถค้นดูเว็บอย่างนิรนามได้
ในเดือนกรกฎาคม 2016 กรรมการของโปรเจ็กต์ทอร์ทั้งหมดลาออก แล้วประกาศตั้งกรรมการกลุ่มใหม่ โดยรวมบุคลากรรวมทั้ง Matt Blaze, Cindy Cohn, Gabriella Coleman, Linus Nordberg, Megan Price และ Bruce Schneier

การดำเนินงาน

ทอร์มุ่งซ่อนการระบุตัวผู้ใช้และกิจกรรมออนไลน์ของพวกเขา จากการสอดแนมและการวิเคราะห์การสื่อสาร โดยจำกัดข้อมูลระบุตัวและข้อมูลการจัดเส้นทาง
เป็นการทำให้เกิดผลของระบบการจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ซึ่งเข้ารหัสลับและส่งการสื่อสารผ่านเครือข่ายสถานีรีเลย์อย่างสุ่ม ๆ เป็นสถานีที่ดำเนินการโดยจิตอาสารอบโลก
สถานีรีเลย์เหล่านี้ใช้การเข้ารหัสลับแบบทำเป็นชั้น ๆ (จึงอุปมาเหมือนหัวหอม) เพื่อรักษาความลับของเนื้อหาและต้นสายปลายทางของการสื่อสารในระหว่างสถานี ดังนั้น เป็นการให้สภาวะนิรนามในเรื่องตำแหน่งภายในเครือข่ายของผู้ใช้
ความเป็นนิรนามยังขยายให้ผู้ให้บริการโดยระบบบริการซ่อนของทอร์ (hidden service)
อนึ่ง ทอร์มีสถานีขาเข้าแบบพิเศษ (bridge relay) ที่ไม่เปิดเผยโดยทั่วไป โดยผู้ใช้แต่ละคนสามารถรับที่อยู่สถานีได้จากโปรเจ็กต์เพียงไม่กี่สถานีเท่านั้น
ผู้ใช้จึงสามารถหลีกเลี่ยงการตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตที่ใช้วิธีขัดขวางไม่ให้เข้าถึงสถานีรีเลย์ที่เปิดเผยของทอร์
เพราะว่า สถานีรีเลย์แต่ละสถานี จะรู้แต่ที่อยู่ขาเข้าและขาออกของตนเท่านั้น จึงไม่มีสถานีใด ๆ ที่รู้ทั้งที่อยู่ผู้ใช้และที่อยู่ของระบบปลายทางทั้งสอง ผู้ที่ดักฟังตามสถานีต่าง ๆ จึงไม่สามารถระบุที่อยู่ทั้งต้นสายและปลายทางได้
นอกจากนั้น จากมุมมองของปลายทาง มันดูเหมือนว่าสถานีสุดท้ายของทอร์ (ที่เรียกว่าสถานีขาออก) เป็นผู้เริ่มการสื่อสาร เช่น จากมุมมองของเว็บไซต์ที่ผู้ใช้เข้าถึง จะดูเหมือนว่าผู้ใช้มีที่อยู่ไอพีเป็นที่อยู่ของสถานีขาออก

การสื่อสาร

โดยทั่วไป โปรแกรมที่รู้จักโพรโทคอลการสื่อสารผ่านพร็อกซีเซิร์ฟเวอร์คือ ซอกส์ (SOCKS) จะสามารถตั้งสื่อสารผ่านทอร์ที่ส่วนต่อประสานแบบ SOCKS
ทอร์จะสร้างวงจรเสมือนผ่านเครือข่ายทอร์เป็นครั้งเป็นคราว วงจรที่มันจะสามารถรวมส่งสายข้อมูลต่าง ๆ โดยจัดเส้นทางแบบหัวหอมเพื่อส่งแพ็กเกตไปยังเป้าหมายปลายทางต่าง ๆ ได้
เมื่อแพ็กเกตเข้าไปในเครือข่ายทอร์แล้ว ก็จะส่งจากสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีหนึ่งภายในวงจร แล้วในที่สุดก็จะไปถึงสถานีขาออก ซึ่งก็จะส่งแพ็กเกตที่ถอดรหัสลับแล้วไปยังเป้าหมายที่ต้องการต่อไป
จากมุมมองของปลายทาง มันจะดูเหมือนว่าสถานีทางออกเป็นผู้เริ่มการสื่อสาร
โดยละเอียดขึ้น การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ทำให้เกิดผลโดยการเข้ารหัสลับในชั้นโปรแกรมประยุกต์ของโพรโทคอลสแตกทีซีพีที่ใช้ในการสื่อสาร โดยทำเป็นชั้น ๆ เหมือนกับของหัวหอม
คือระบบผู้ใช้จะสร้างวงจรการสื่อสารเสมือนผ่านสถานี/โหนดส่งต่อต่าง ๆ 3 สถานีซึ่งเลือกโดยสุ่มเป็นลำดับ ๆ การสร้างจะเพิ่มสถานีทีละสถานี ๆ เข้าในวงจรด้วยการสื่อสารที่เข้ารหัสลับ โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี จะรู้แต่เลขที่อยู่ไอพีขาเข้าและขาออกของตน ๆ เท่านั้น และไม่มีสถานีไหนในระหว่าง ที่รู้ทั้งที่อยู่ของต้นสายและของปลายทางทั้งสอง แม้ในมุมมองของระบบปลายทาง ก็จะดูเหมือนว่าการสื่อสารเริ่มมาจากสถานีขาออกของทอร์ เมื่อกำลังสร้างวงจร ระบบผู้ใช้จะแลกเปลี่ยนกุญแจเข้ารหัสลับแบบสมมาตรโดยเฉพาะ ๆ กับโหนดส่งต่อแต่ละสถานี เพื่อเมื่อส่งข้อมูลไปยังปลายทาง ระบบผู้ใช้ก็จะเข้ารหัสข้อมูลเป็นชั้น ๆ ด้วยกุญแจที่แลกเปลี่ยนเริ่มตั้งแต่สถานีขาออก (สถานีสุดท้าย) ย้อนลำดับกลับมาจะถึงสถานีขาเข้า เมื่อข้อมูลส่งไปถึงแต่ละสถานี ๆ สถานีก็จะสามารถถอดรหัสชั้นที่เข้ากุญแจซึ่งตนได้แลกเปลี่ยน แล้วทำการที่สมควรเช่นส่งข้อมูลนั้นต่อไปได้ โดยที่ไม่สามารถรู้ข้อมูลที่ส่งต่อเพราะเข้ารหัสด้วยกุญแจที่ตนไม่มี สถานีขาออกจะเป็นผู้ถอดรหัสชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อมูลดั้งเดิมไปยังระบบปลายทางต่อไป
เมื่อระบบปลายทางส่งข้อมูลกลับไปยังระบบผู้ใช้ ข้อมูลก็จะวิ่งผ่านวงจรการสื่อสารเดียวกันโดยกลับลำดับคือจากสถานีขาออกจนไปถึงสถานีขาเข้า โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี ๆ จะเข้ารหัสลับข้อมูลด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกับระบบผู้ใช้ ดังนั้น เมื่อสถานีขาเข้าส่งข้อมูลกลับไปถึงระบบต้นทาง ข้อมูลเซลล์จะเข้ารหัสไว้เป็นสามชั้น ซึ่งระบบผู้ใช้จะถอดรหัสด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกันสถานีส่งต่อต่าง ๆ

บริการซ่อน (hidden service)

ทอร์ยังสามารถให้สภาพนิรนามแก่เว็บไซต์และระบบบริการอื่น ๆ ด้วย
เซิร์ฟเวอร์ที่ตั้งให้รับการเชื่อมต่อขาเข้าจากเครือข่ายทอร์เท่านั้นเรียกว่า บริการซ่อน (hidden services)
แทนที่จะเปิดที่อยู่ไอพีของเซิร์ฟเวอร์ (และดังนั้น ที่อยู่ของมันจริง ๆ ในเครือข่าย) บริการซ่อนจะเข้าถึงได้ผ่านที่อยู่หัวหอม (ลงท้ายด้วย .onion) ปกติโดยใช้ทอร์เบราว์เซอร์
เครือข่ายทอร์จะแปลที่อยู่เช่นนั้นโดยค้นหากุญแจสาธารณะที่คู่กับที่อยู่ และหา "จุดแนะนำตัว" จากตารางแฮชแบบกระจาย (DHT) ภายในเครือข่าย
แล้วจึงสามารถจัดเส้นทางส่งข้อมูลไปถึงและจากบริการซ่อน แม้ที่โฮสต์อยู่หลังไฟร์วอลล์หรือเครื่องแปลที่อยู่เครือข่าย (NAT) ในขณะที่รักษาสภาวะนิรนามของทั้งต้นสายปลายทาง
แต่การเข้าถึงบริการซ่อนได้ก็จะต้องอาศัยทอร์
บริการซ่อนได้ระบุเป็นครั้งแรกในปี 2003
แล้วจึงนำมาใช้ในเครือข่ายตั้งแต่ปี 2004
ยกเว้นฐานข้อมูลที่เก็บตัวบอกบริการซ่อน (hidden-service descriptor)
ทอร์ได้ออกแบบให้ไม่มีศูนย์
และไม่มีรายการบริการซ่อนที่หาได้จากเครือข่ายโดยตรง แม้จะมีผู้ทำรายการบริการซ่อนพร้อมกับที่อยู่หัวหอมในเว็บไซต์ต่าง ๆ
เพราะบริการซ่อนไม่จำเป็นต้องใช้สถานีขาออก การสื่อสารกับบริการซ่อนจึงเข้ารหัสลับตั้งแต่ต้นสายจนถึงปลายทางโดยไม่สามารถดักฟังได้
แต่ก็ยังมีประเด็นทางความปลอดภัยเกี่ยวกับบริการซ่อน
ยกตัวอย่างเช่น บริการที่เข้าถึงได้ทั้งโดยผ่านระบบบริการซ่อนของทอร์ และผ่านอินเทอร์เน็ต จะเสี่ยงต่อการโจมตีแบบเชื่อมความสัมพันธ์ (correlation attack) และดังนั้น จึงไม่เป็นการซ่อนที่สมบูรณ์
ปัญหาอื่น ๆ รวมทั้งการตั้งค่าระบบบริการผิด (เช่น ค่าตั้งโดยปริยายที่แสดงข้อมูลระบุตนเองเมื่อตอบสนองว่ามีความผิดพลาด), 
ข้อมูลสถิติเกี่ยวกับช่วงเวลาให้บริการและช่วงเวลาเครื่องไม่ทำงาน, intersection attack, และความผิดพลาดของผู้ใช้
มีโปรแกรมโอเพนซอร์ซคือ OnionScan ซึ่งพัฒนาโดยนักวิจัยความปลอดภัยคอมพิวเตอร์ต่างหาก ที่สามารถตรวจสอบบริการซ่อนเพื่อหาปัญหาและจุดอ่อนต่าง ๆ
บริการซ่อนยังสามารถเข้าถึงได้ผ่านเบราว์เซอร์ธรรมดาที่ไม่ได้เชื่อมกับเครือข่ายทอร์โดยตรง ด้วยระบบบริการเช่น Tor2web
ส่วนแหล่งข้อมูลยอดนิยมที่แสดงลิงก์ของบริการซ่อนในตลาดมืดรวมทั้ง Pastebin, ทวิตเตอร์, Reddit, และกลุ่มประชุมอินเทอร์เน็ต (Internet forum) อื่น ๆ

จุดอ่อน

คล้ายกับเครือข่ายนิรนามที่ตอบสนองเกือบทันที/มีเวลาแฝงต่ำ (low latency) ทอร์ไม่สามารถและไม่พยายามป้องกันการเฝ้าสังเกตการสื่อสารที่ชายแดนของเครือข่าย (คือ แพ็กเกตที่เข้ามาหรือออกไปจากเครือข่าย)
แม้ทอร์จะป้องกันการวิเคราะห์การสื่อสาร แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการยืนยันการสื่อสาร (traffic confirmation, end-to-end correlation)
แม้จะมีจุดอ่อนและการโจมตีดังที่กล่าวในบทความนี้
งานศึกษาปี 2009 ก็ยังแสดงว่าทอร์และเครือข่าย Java Anon Proxy (JonDonym, JAP) พิจารณาว่า ทนทานต่อเทคนิคการระบุเว็บไซต์ (website fingerprinting) ดีกว่าโพรโทคอลสร้างอุโมงค์ (tunneling protocol) อื่น ๆ 
เหตุผลก็คือว่า โพรโทคอลวีพีเอ็นที่ส่งผ่านสถานีเดียว ไม่จำเป็นต้องปะติดปะต่อข้อมูลแพ็กเกตใหม่ เท่ากับระบบที่ส่งผ่านหลายสถานีคล้ายกับทอร์และ JonDonym
เช่น เทคนิคการระบุเว็บไซต์จะแม่นยำมากกว่า 90% ในการระบุแพ็กเกตเอชทีทีพีเมื่อใช้โพรโทคอลวีพีเอ็นธรรมดา ๆ เทียบกับเมื่อใช้ทอร์ ซึ่งแม่นยำเพียงแค่ 2.96%
อย่างไรก็ดี ก็ยังมีโพรโทคอลบางอย่างนอกเหนือจากวีพีเอ็นเช่น OpenSSH และ OpenVPN ที่ต้องดักจับข้อมูลจำนวนมากก่อนจะระบุแพ็กเกตเอชทีทีพีได้
และนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนก็ได้พัฒนาโปรแกรมตรวจกราดเครือข่าย (Zmap) ที่ช่วยให้ระบุสถานีที่ไม่เปิดเผยของทอร์ (bridge) ที่กำลังทำการได้อย่างแม่นยำถึง 86% ด้วยการตรวจกราดเพียงรอบเดียว

การกันสถานีขาออก

ผู้ดำเนินงานเว็บไซต์สามารถกันการสื่อสารจากสถานีขาออกของเครือข่าย หรืออาจลดบริการที่ให้ใช้
ยกตัวอย่างเช่น ทั่วไปแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ที่จะแก้บทความวิกิพีเดียเมื่อใช้ทอร์ หรือว่าเมื่อใช้เลขที่อยู่ไอพีซึ่งสถานีขาออกของทอร์ใช้ 
บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษไม่ให้บริการ iPlayer แก่เลขที่อยู่ไอพีซึ่งมาจากสถานีทอร์ที่รู้ทั้งหมดรวมทั้งสถานีขาเข้า, สถานีส่งต่อ และสถานีขาออก ไม่ว่าสถานีจะอยู่ที่ไหน
แต่ไม่จำกัดสถานีที่ไม่เปิดเผย (Bridge relay)

การวิเคราะห์การสื่อสาร

นักวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์สองท่านจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในงานประชุม IEEE Symposium ปี 2005 ในประเด็นความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว ได้เสนอเทคนิคการวิเคราะห์การสื่อสาร ที่ช่วยฝ่ายศัตรูซึ่งรู้ผังของเครือข่ายโดนส่วนหนึ่งให้สรุปได้ว่า สถานีไหนกำลังส่งต่อกระแสข้อมูลนิรนาม
เป็นเทคนิคที่ลดสภาพนิรนามที่ทอร์ให้เป็นอย่างมาก
นอกจากนั้น นักวิชาการยังแสดงด้วยว่า กระแสข้อมูลที่ดูไม่สัมพันธ์กันสามารถเชื่อมกลับไปหาแหล่งเดียวกัน
แต่การโจมตีเช่นนี้ก็ยังไม่สามารถระบุผู้ใช้เบื้องต้นจริง ๆ ได้
ตั้งแต่ปี 2006 นักวิชากรคนหนึ่งจากบรรดาสองท่านนี้จึงได้ทำงานร่วมกับโปรเจ็กต์โดยได้เงินทุนจากโปรเจ็กต์

ปริมาณข้อมูล

งานศึกษาปี 2006 แสดงว่า "วิธีแก้ปัญหาโดยให้สภาพนิรนาม จะป้องกันไม่ให้สามารถคัดเลือกเป้าหมายที่อาจนำไปสู่การสอดแนมที่มีประสิทธิภาพ โดยป้องกันได้เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น" เพราะว่าปกติ "ไม่ได้ซ่อนข้อมูลเกี่ยวกับปริมาณ (การใช้) ที่จำเป็นในการคัดเลือกเป้าหมาย"

Autonomous system (AS)

ถ้าทางส่งข้อมูลจากผู้ใช้ไปยังสถานีทอร์ขาเข้า และทางส่งข้อมูลจากสถานีขาออกไปยังระบบเป้าหมาย ตกอยู่ภายใต้การดูแลของ Autonomous System (AS) เดียวกัน AS ดังที่ว่าสามารถตรวจความสัมพันธ์ทางสถิติของการสื่อสารทั้งในทางส่งข้อมูลขาเข้าและขาออก แล้วอนุมานสรุปได้ว่า ระบบผู้ใช้สื่อสารกับระบบเป้าหมายอยู่หรือไม่
งานปี 2012 เสนอวิธีการพยากรณ์ AS ที่เป็นไปได้ของทางส่งข้อมูลทั้งสอง แล้วหลีกเลี่ยงการเลือกส่งข้อมูลไปตามทางนี้ในขั้นตอนวิธีการจัดเส้นทางของระบบผู้ใช้
งานนี้ยังลดความล่าช้า (latency) โดยเลือกทางที่สั้นกว่าตามภูมิประเทศระหว่างต้นสายและปลายทาง

Sniper attack

งานปี 2014 กล่าวถึงการโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบกระจายซึ่งตั้งเป้าที่ซอฟต์แวร์ของสถานีทอร์ และการป้องกันการโจมตีเช่นนี้และที่คล้ายกันอื่น ๆ
การโจมตีทำงานโดยการสมรู้ร่วมคิดระหว่างลูกข่ายและรีเลย์ คือจะสร้างแพ็กเกตเติมคิวของสถานีขาออกให้เต็มจนกระทั่งหมดหน่วยความจำ และดังนั้น จะไม่สามารถให้บริการแก่ลูกข่ายอื่น ๆ
ถ้าโจมตีสถานีขาออกเช่นนี้โดยเป็นสัดส่วนที่สำคัญ ผู้โจมตีสามารถทำให้เครือข่ายช้าลง และเพิ่มโอกาสที่ลูกข่ายที่เป็นเป้าหมายจะใช้สถานีขาออกที่ควบคุมโดยผู้โจมตี

Heartbleed bug

ในเดือนเมษายน 2014 บั๊ก Heartbleed ในคลังโปรแกรมสำหรับเข้ารหัสลับการสื่อสารระหว่างคอมพิวเตอร์คือ OpenSSL ได้ทำให้เครือข่ายทอร์เสียระบบเป็นเวลาหลายวันเพราะต้องทำกุญแจลับใหม่
โปรเจ็กต์ทอร์แนะนำให้ผู้ดำเนินการสถานีรีเลย์ของทอร์และบริการซ่อนเพิกถอนกุญแจเก่าแล้วสร้างกุญแจใหม่ โดยให้ทำหลังจากแพตช์คลังโปรแกรม OpenSSL แต่ก็ให้ข้อสังเกตว่า เพราะสถานีรีเลย์ของทอร์ใช้กุญแจเข้ารหัสลับสองชุด และการออกแบบที่ส่งแพ็กเกตไปตามสถานีมากกว่าหนึ่ง จะช่วยลดปัญหาที่ถือเอาประโยชน์กับสถานีเดียว 
ต่อมาสถานี 586 สถานีที่เสี่ยงต่อบั๊กนี้ จึงนำออกออฟไลน์เพื่อป้องกันไว้ก่อน

Circuit fingerprinting attack

ในเดือนสิงหาคม 2015 ผู้ดูแลระบบตลาดมืด Agora ประกาศว่า กำลังจะนำไซต์ออฟไลน์เป็นการตอบสนองต่อจุดอ่อนความปลอดภัยที่เพิ่งค้นพบของเครือข่าย
แม้จะไม่ได้กล่าวโดยเฉพาะว่าจุดอ่อนคืออะไร แต่สำนักข่าว Wired ได้คาดว่า เป็นการโจมตีโดยการระบุลักษณะเฉพาะของวงจร (Circuit Fingerprinting Attack) ตามที่ได้พึ่งนำเสนอในงานประชุมความปลอดภัย Usenix
ซึ่งนายดิงเกิลไดน์ได้กล่าวในกรณีนี้ไว้ว่า จะทำได้ต้องอาศัยการคุมสถานีรีเลย์เป็นจำนวนมาก 
และว่า ปกตินักวิจัยมักจะประเมินความเสี่ยงเนื่องจากการระบุลักษณะเฉพาะของวงจรเกินจริง

การระบุบุคคลโดยเมาส์ (Mouse fingerprinting)

ในเดือนมีนาคม 2016 นักวิจัยเรื่องความปลอดภัยชาวสเปนได้แสดงว่า เทคนิกในแล็บซึ่งใช้การวัดเวลาผ่านจาวาสคริปต์ในระดับ 1 มิลลิวินาที
อาจทำให้สัมพันธ์การเคลื่อนไหวใช้เมาส์ที่จำเพาะแต่ละบุคคลได้ ถ้าบุคคลนั้นไปเยี่ยมชมเว็บไซต์เดียวกันที่มีจาวาสคริปต์ตามที่ว่า โดยใช้ทั้งทอร์เบราว์เซอร์และเบราว์เซอร์ธรรมดา
การแสดงความเป็นไปได้นี้ได้ถือประโยชน์จากปัญหา "การวัดเวลาผ่านจาวาสคริปต์" ซึ่งอยู่ในรายการบั๊กของโปรเจ็กต์ทอร์ที่ยังไม่ปิดเป็น 10 เดือนแล้ว

ทอร์เมสเซนเจอร์

วันที่ 29 ตุลาคม 2015 โปรเจ็กต์ทอร์ได้แจกจ่ายทอร์เมสเซนเจอร์รุ่นบีตา ซึ่งเป็นโปรแกรมส่งข้อความทันทีที่ทำมาจากอินสแตนต์เบิร์ด ประยุกต์กับการใช้โพรโทคอลการเข้ารหัสลับข้อความทันที คือ OTR (Off-the-Record Messaging) โดยอัตโนมัติ
เหมือนกับโปรแกรมพิดจินและเอเดียม ทอร์เมสเซนเจอร์สนับสนุนโพรโทคอลส่งข้อความทันทีหลายอย่าง
แต่ทำโดยไม่ได้ต้องใช้คลังโปรแกรม libpurple และทำโพรโทคอลส่งข้อความทุกอย่างให้เกิดผลโดยใช้ภาษาที่ปลอดภัยในหน่วยความจำคือจาวาสคริปต์แทน

โปรแกรมประยุกต์จากบุคคลที่สาม

วูซ (ก่อนหน้านี้คือ Azureus) ซึ่งเป็นโปรแกรมลูกข่ายบิตทอร์เรนต์
โปรแกรมส่งข้อความทันทีแบบนิรนาม Bitmessage,
และโปรแกรมส่งข้อความทันที TorChat ต่างก็มีระบบสนับสนุนการใช้ทอร์
โปรเจ็กต์เดอะการ์เดียน (The Guardian Project) กำลังพัฒนาชุดโปรแกรมประยุกต์และเฟิร์มแวร์แบบโอเพนซอร์ซ เพื่อเพิ่มความปลอดภัยของการสื่อสารผ่านอุปกรณ์มือถือ
รวมทั้งโปรแกรมส่งข้อความทันที ChatSecure,
การประยุกต์ใช้เครือข่ายทอร์คือ Orbot,
Orfox ซึ่งเป็นคู่หูของทอร์เบราว์เซอร์สำหรับอุปกรณ์มือถือ, โปรแกรมเสริมสำหรับไฟร์ฟอกซ์ ProxyMob
และโปรแกรมกล้องที่ปลอดภัยคือ ObscuraCam

ระบบปฏิบัติการมุ่งความปลอดภัย

ระบบปฏิบัติการคล้ายลินุกซ์หลายอย่างที่มุ่งความปลอดภัยรวมทั้ง Hardened Linux From Scratch, Incognito, Libert? Linux, Qubes OS, Subgraph, Tails, Tor-ramdisk, Whonix ต่างก็ใช้ทอร์อย่างกว้างขวาง

การตอบรับ ผลกระทบ และการออกกฎหมาย

ทอร์ได้รับความยกย่องเพราะให้ความเป็นส่วนตัวและสภาพนิรนาม ต่อผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่เสี่ยงหรือมีภัย เช่นนักปฏิบัติการทางการเมืองผู้ต้องระวังการถูกสอดแนมหรือถูกจับ ต่อผู้ใช้เว็บธรรมดาที่ต้องการหลีกเลี่ยงการถูกตรวจพิจารณา และบุคคลที่ถูกขู่ทำร้ายจากคนเฝ้ากวนสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐ (NSA) ได้เรียกทอร์ว่า "กษัตริย์แห่งสภาวะนิรนามทางอินเทอร์เน็ตที่ปลอดภัยสูง ล่าช้าน้อย"
และนิตยสาร BusinessWeek ได้เรียกมันว่า "อาจเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการเอาชนะการสอดแนมออนไลน์ขององค์กรจารกรรมต่าง ๆ ทั่วโลก"
สำนักข่าวอื่น ๆ ได้เรียกทอร์ว่า "อุปกรณ์รักษาความเป็นส่วนตัวที่ชาญฉลาด" 
"ใช้ง่าย"
และ "ปลอดภัยจนกระทั่งว่า จารชนทางอิเล็กทรอนิกที่เก่งสุดยังไม่สามารถหาวิธีเจาะทำลายมัน"
ผู้สนับสนุนทอร์กล่าวว่า มันช่วยสนับสนุนเสรีภาพในการพูด แม้ในประเทศที่ตรวจพิจารณาทางอินเทอร์เน็ต โดยป้องกันความเป็นส่วนตัวและสภาพนิรนามของผู้ใช้
รากฐานทางคณิตศาสตร์ในการสร้างทอร์ ทำให้มันเรียกว่า ทำการ "เหมือนกับโครงสร้างพื้นฐาน และรัฐบาลปกติก็จะต้องเป็นผู้จ่ายค่าโครงสร้างพื้นฐานที่ต้องการใช้"
โปรเจ็กต์ในเบื้องต้นได้พัฒนาขึ้นในนามของชุมชนหน่วยข่าวกรองของสหรัฐ และก็ยังได้รับเงินทุนจากรัฐบาลกลางสหรัฐต่อ ๆ มา ดังนั้น จึงถูกวิจารณ์ว่า "เหมือนกับโปรเจ็กต์ของหน่วยจารกรรม มากกว่าเครื่องมือที่ออกแบบโดยกลุ่มที่มีวัฒนธรรมให้คุณค่าแก่ภาระรับผิดชอบและความโปร่งใส"
โดยปี 2012 เงินทุนโปรเจ็กต์ 80% จากงบประมาณ 2 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี (ประมาณ 62 ล้านบาท) มาจากรัฐบาลกลางสหรัฐ โดยส่วนมากมาจากกระทรวงการต่างประเทศ (U.S. State Department), Broadcasting Board of Governors, และมูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา
โดยมีจุดประสงค์ "เพื่อช่วยผู้สนับสนุนระบบประชาธิปไตยในรัฐอำนาจนิยม"
แหล่งเงินทุนจากรัฐอื่น ๆ รวมทั้งจาก DARPA, แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐ, และรัฐบาลประเทศสวีเดน
ทอร์ยังได้รับทุนจากองค์การนอกภาครัฐรวมทั้งฮิวแมนไรตส์วอตช์, บริษัทสื่อข่าว Reddit, และกูเกิล
นายดิงเกิลไดน์ได้กล่าวว่า ทุนจากกระทรวงกลาโหมสหรัฐเหมือนกับเงินช่วยเหลืองานวิจัย (research grant) มากกว่าสัญญาจัดหา (procurement contract)
ส่วนกรรมการบริหารของโปรเจ็กต์ (Andrew Lewman) กล่าวว่า แม้จะได้เงินทุนจากรัฐบาลกลางสหรัฐ โปรเจ็กต์ก็ไม่ได้ร่วมมือกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ (NSA) เพื่อเปิดเผยตัวผู้ใช้เครือข่าย
ผู้ไม่เห็นด้วยกล่าวว่า ทอร์ไม่ปลอดภัยเท่ากับที่โปรเจ็กต์อ้าง
โดยชี้ตัวอย่างที่การสืบคดีและการปิดไซต์ที่ใช้ทอร์ เช่น บริษัทเว็บโฮสต์ Freedom Hosting และตลาดมืดออนไลน์ซิลค์โรด
ในเดือนตุลาคม 2013 หลังจากวิเคราะห์เอกสารรั่วของเอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน สำนักข่าว เดอะการ์เดียน รายงานว่า NSA ได้พยายามบ่อนทำลายทอร์หลายครั้งหลายคราว แต่ก็ไม่สามารถทำลายความปลอดภัยที่เป็นแก่นได้ แม้จะประสบความสำเร็จในการโจมตีคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้ทอร์เป็นรายบุคคล ๆ 
สำนักข่าวยังตีพิมพ์สไลด์ที่เป็นความลับทางราชการของ NSA ที่ตั้งชื่อว่า "ทอร์น่ารังเกียจ (Tor Stinks)" ซึ่งเขียนไว้ว่า
"เราจะไม่สามารถระบุผู้ใช้ทอร์ทั้งหมดตลอดเวลา" แต่ "ด้วยการวิเคราะห์ด้วยมือ เราจะสามารถระบุผู้ใช้ทอร์โดยเป็นส่วนน้อยมาก"
เมื่อผู้ใช้ทอร์ถูกจับ ปกติจะเป็นเพราะความผิดพลาดของบุคคล ไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีที่เป็นแก่นถูกแฮ็กหรือถูกเจาะทำลาย
เช่น ปฏิบัติการตอร์ปิโดของเอฟบีไอในปี 2011-2012 (รายละเอียดในหัวข้อ "การโจมตีไฟร์ฟอกซ์") เป็นไปได้ส่วนหนึ่งก็เพราะบัญชีผู้ดูแลระบบที่ไม่มีรหัสผ่านและทอร์เบราว์เซอร์ของผู้ใช้ที่ไม่ได้อัปเดต
อนึ่ง รายงานของนิตยสาร Der Spiegel ที่ใช้ข่าวรั่วของสโนว์เดนแสดงว่า 
โดยปี 2012 NSA พิจารณาทอร์เดี่ยว ๆ ว่า เป็นภัยหลัก (major threat) ต่อภาระหน้าที่ขององค์กร แต่เมื่อใช้ร่วมกับอุปกรณ์รักษาความเป็นส่วนตัวอื่น ๆ เช่น โพรโทคอลส่งข้อความทันที OTR, Cspace, โพรโทรคอลเข้ารหัสลับวอยซ์โอเวอร์ไอพี ZRTP, โปรแกรมโทรศัพท์อินเทอร์เน็ต RedPhone, ระบบปฏิบัติการ Tails, และโปรแกรมเข้ารหัสลับดิสก์ TrueCrypt ก็จะจัดอยู่ในระดับ "หายนะ" (catastrophic) ซึ่งทำให้ "เสียเกือบหมดซึ่งความรู้ความเข้าใจของการสื่อสารของเป้าหมาย..."
ในเดือนมีนาคม 2011 โปรเจ็กต์ทอร์ได้รับรางวัลโปรเจ็กต์ที่ทำประโยชน์ต่อสังคม (2010 Award for Projects of Social Benefit) ของมูลนิธิซอฟต์แวร์เสรี
ซึ่งกล่าวอ้างว่า
"โดยเป็นซอฟต์แวร์เสรี ทอร์ได้ช่วยคนราว 36 ล้านคนทั่วโลกให้ได้ประสบกับเสรีภาพในการเข้าถึงและการพูดทางอินเทอร์เน็ต ในขณะที่ช่วยควบคุมความเป็นส่วนตัวและสภาพนิรนามของตน
เครือข่ายของทอร์ได้พิสูจน์แล้วว่า ขาดไม่ได้ในขบวนการคัดค้านทั้งในประเทศอิหร่านและหลังจากนั้น อียิปต์"
ในปี 2012 นิตยสาร Foreign Policy ได้เรียกผู้พัฒนาทอร์สามท่าน (คือดิงเกิลไดน์ แม็ทธิวสัน และ Syverson) ว่าเป็นหนึ่งในรายการนักคิดสุดยอด 100 คนทั่วโลก "เพราะทำให้เว็บปลอดภัยสำหรับวิสเซิลโบลว์เออร์"
ในปี 2013 นักข่าวอิสระ (และครั้งหนึ่ง ผู้ร่วมพัฒนาทอร์) เรียกทอร์ว่า "เป็นส่วนของระบบนิเวศซอฟต์แวร์ที่ช่วยคนให้ได้และเคลมภาวะอิสระคืนมา
มันช่วยให้คนได้วิธีการต่าง ๆ มากมาย
มันช่วยคนให้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และมันช่วยให้คุณช่วยตนเอง
มันทำงานได้จริง เป็นซอฟต์แวร์เปิด และสนับสนุนโดยชุมชนขนาดใหญ่ที่มาจากทุกชนชั้นสังคมและอาชีพ"
ในเดือนมิถุนายน 2013 วิสเซิลโบลว์เออร์เอ็ดเวิร์ด สโนว์เดนได้ใช้ทอร์ส่งข้อมูลเกี่ยวกับโปรแกรมการสอดแนมคือ PRISM (ของ NSA) ไปยังหนังสือพิมพ์ เดอะวอชิงตันโพสต์ และ เดอะการ์เดียน
ในปี 2014 รัฐบาลรัสเซียได้ประกาศให้รางวัลมูลค่า 111,000 เหรียญสหรัฐ (ประมาณ 3.6 ล้านบาท) เพื่อ "การศึกษาความเป็นไปได้เพื่อหาข้อมูลทางเทคนิคเกี่ยวกับผู้ใช้และอุปกรณ์ของผู้ใช้ในเครือข่ายนิรนามของทอร์"
ในเดือนตุลาคม 2014 โปรเจ็กต์ทอร์ได้ว่าจ้างบริษัทประชาสัมพันธ์ Thomson Communications เพื่อช่วยปรับปรุงภาพพจน์ขององค์กร (โดยเฉพาะในเรื่อง "Dark Net" และบริการซ่อน ซึ่งมองอย่างแพร่หลายว่าเป็นปัญหา) และเพื่อให้ความรู้แก่นักข่าวในเรื่องทางเทคนิคของทอร์
ในเดือนมิถุนายน 2015 ผู้เสนอรายงานการประชุมพิเศษ (special rapporteur) จากสำนักงานสิทธิมนุษยชนของสหประชาชาติคือ Office of the High Commissioner for Human Rights ได้อ้างทอร์โดยตรงเมื่ออภิปรายในสหรัฐประเด็นการสร้างประตูหลังสำหรับโปรแกรมเข้ารหัสลับเพื่อใช้ในการบังคับกฎหมาย เมื่อให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ เดอะวอชิงตันโพสต์
ในเดือนกรกฎาคม 2015 โปรเจ็กต์ทอร์ได้ประกาศการร่วมมือกับ Library Freedom Project เพื่อตั้งสถานีขาออกของทอร์ในห้องสมุดสาธารณะ
โปรแกรมทดลอง ได้ตั้งสถานีทอร์ที่ดำเนินการอาศัยแบนด์วิดท์เมื่อไม่มีการใช้ของห้องสมุด Kilton ในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ แล้วทำให้มันเป็นห้องสมุดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกาที่โฮสต์สถานีทอร์ แต่ต่อมาต้องหยุดดำเนินการชั่วคราวเมื่อผู้บริหารทางเทศบาลและหัวหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจพื้นที่ ได้แสดงความกังวลในเรื่องค่าใช้จ่ายเพื่อต่อสู้หมายค้นข้อมูลที่วิ่งผ่านสถานีขาออก
แม้กระทรวงความปลอดภัยภายในแห่งชาติสหรัฐ (DHS) จะได้แจ้งเจ้าหน้าที่รัฐนิวแฮมป์เชียร์ว่า อาชญากรบางครั้งใช้ทอร์
แต่ต่อมาทั้งหัวหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจพื้นที่และผู้บริหารทางเทศบาลก็ได้ตกลงกันว่า ไม่ควรกดดันบังคับห้องสมุด แล้วต่อมาการบริการจึงได้เริ่มดำเนินต่อไปอีกในวันที่ 15 กันยายน 2015
ผู้แทนราษฏรรัฐสภาสหรัฐ Zoe Lofgren (D-Calif) ได้ตีพิมพ์จดหมายที่ส่งไปให้ DHS ขอให้กระทรวงทำกระบวนการทำงานของกระทรวงให้กระจ่าง โดยอ้างว่า "แม้คณะกรรมการของห้องสมุดสาธารณะ Kilton ในที่สุดก็ลงเสียงคืนบริการรีเลย์ของทอร์ ดิฉันก็ยังรู้สึกหนักใจถึงความเป็นไปได้ว่า เจ้าหน้าที่ของ DHS กำลังกดดันหรือชักชวนนิติบุคคลทั้งที่เป็นของรัฐและเอกชน ให้ยุติหรือลดบริการที่ป้องกันความเป็นส่วนตัวและสภาพนิรนามของประชาชนชาวอเมริกัน"
ห้องสมุดที่สองที่โฮสต์สถานีทอร์ก็คือห้องสมุดสาธารณะ Las Naves ในประเทศสเปนที่เริ่มทำการเมื่อต้นปี 2016
ในเดือนสิงหาคม 2015 กลุ่มวิจัยด้านความปลอดภัยของไอบีเอ็ม ชื่อว่า "X-Force" ได้พิมพ์รายงานรายสามเดือนที่แนะนำให้บริษัทต่าง ๆ บล็อกเครือข่ายทอร์เพราะเหตุผลทางความปลอดภัย โดยอ้างการโจมตีที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านสถานีทอร์ขาออกและการใช้เครือข่ายของ botnet
ในเดือนกันยายน 2015 มีการพัฒนาและแจกจ่าย OnionView ซึ่งเป็นบริการเว็บที่สร้างแผนผังตำแหน่งของสถานีทอร์ที่ดำเนินการ โดยทำบนแผนที่โลกแบบโต้ตอบ
จุดมุ่งหมายของโปรเจ็กต์ก็เพื่อแสดงขนาดเครือข่ายและอัตราการเติบโตที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในเดือนมีนาคม 2016 ผู้แทนราษฏรรัฐสภานิวแฮมป์เชียร์ผู้หนึ่ง (Keith Ammon) ได้เสนอกฎหมาย
อนุญาตให้ห้องมุดสาธารณะสามารถดำเนินงานซอฟต์แวร์เพื่อความเป็นส่วนตัว
โดยกฎหมายอ้างอิงทอร์โดยตรง
เนื้อความของกฎหมายได้ร่างขึ้นโดยได้ความร่วมมือจากผู้อำนวยการของ Library Freedom Project
แล้วต่อมากฎหมายก็ผ่านรัฐสภาด้วยคะแนนเสียง 268-62
ในเดือนมีนาคม 2016 สถานีทอร์แห่งแรกโดยเป็นสถานีในระหว่าง ๆ ได้ตั้งขึ้นที่ห้องสมุดในมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออนแทรีโอในแคนาดา
ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2016 ซีเอ็นเอ็นได้รายงานกรณีผู้พัฒนาทอร์คือ Isis Agora Lovecruft ผู้ได้เดินทางไปยังประเทศเยอรมนีหลบหนีหมายเรียกพยานของ FBI เมื่อปีก่อน
แล้วต่อมาจึงได้ทนายจากมูลนิธิชายแดนอิเล็กทรอนิก (EFF)
ในวันที่ 2 ธันวาคม 2016 นิตยสาร The New Yorker ได้รายงานว่ามีสัมมนาเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยทางดิจิทัลในเขตซานฟรานซิสโกเพิ่มขึ้นอย่างมาก เนื่องจากการสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 ของดอนัลด์ ทรัมป์
โดยมีการกล่าวถึงการดาวน์โหลดทอร์เบราว์เซอร์โดยตรง

การเพิ่มความปลอดภัย

โปรเจ็กต์ทอร์ได้ตอบสนองต่อจุดอ่อนที่ได้กล่าวถึงในบทความ โดยแพ็ตช์จุดอ่อนทำให้ปลอดภัยดีขึ้น
อย่างไรก็ดี ความผิดพลาดของผู้ใช้ก็อาจทำให้ถูกระบุตัวได้
เว็บไซต์ของโปรเจ็กต์มีรายการปฏิบัติการที่ได้ผลดีสุดว่าควรจะใช้ทอร์เบราว์เซอร์อย่างไร
เพราะถ้าใช้ไม่ถูกต้อง ทอร์ก็ไม่ได้ทำให้ปลอดภัย
ยกตัวย่างเช่น โปรเจ็กต์เตือนผู้ใช้ว่า การสื่อสารทุกอย่างไม่ได้รับการป้องกัน
เพราะการสื่อสารที่ส่งผ่านทอร์เบราว์เซอร์เท่านั้นที่ได้
โปรเจ็กต์ยังเตือนให้ใช้ระบบเอชทีทีพีเอสของเว็บไซต์ที่ตนสื่อสารด้วย ไม่ให้ใช้บิตทอร์เรนต์กับทอร์ ไม่ให้ใช้โปรแกรมเสริมสำหรับเบราว์เซอร์ ไม่ให้เปิดเอกสารที่ดาวน์โหลดผ่านทอร์เมื่อยังต่อเน็ตอยู่ และให้ใช้สถานีขาเข้าที่ปลอดภัย
และเตือนด้วยว่า ผู้ใช้ไม่สามารถให้ชื่อหรือข้อมูลเปิดเผยตัวอื่น ๆ ในฟอร์มของเว็บผ่านทอร์ แล้วหวังจะรักษาสภาพนิรนามไว้ได้ในเวลาเดียวกัน
แม้หน่วยจารกรรมต่าง ๆ จะอ้างว่า ผู้ใช้ทอร์ 80% จะถูกระบุตัวภายใน 6 เดือนเมื่อปี 2013
แต่ความจริงนี่ก็ยังไม่เกิดขึ้น
จริง ๆ แล้ว แม้ปลายเดือนกันยายน 2016 FBI ก็ยังไม่สามารถสืบหาแล้วเปิดเผยระบุผู้ใช้ทอร์ที่แฮ็กเซิร์ฟเวอร์อีเมลของฮิลลารี คลินตัน
วิธีที่ดีสุดของเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อระบุผู้ใช้ดูเหมือนจะเป็นการดำเนินงานสถานีดักฟัง หรือหวังให้ผู้ใช้ใช้ทอร์เบราว์เซอร์อย่างไม่ถูกต้อง
เช่น การดาวน์โหลดวิดีโอผ่านทอร์เบราว์เซอร์แล้วเปิดไฟล์เดียวกันในขณะยังต่อเน็ตอยู่ จะสามารถเปิดเผยเลขที่อยู่ไอพีจริง ๆ ของผู้ใช้ได้

โอกาสการถูกเปิดเผย

เมื่อใช้อย่างถูกต้อง โอกาสถูกระบุตัวเมื่อสื่อสารผ่านทอร์จะน้อยสุด ๆ
ผู้ร่วมตั้งโปรเจ็กต์ทอร์นิก แม็ทธิวสันได้อธิบายในปี 2016 ว่า "ปฏิปักษ์ผู้ดำเนินการสถานีรีเลย์" มีปัญหาต่าง ๆ ที่ทำให้กลุ่มนี้ไม่ใช่ภัยน่ากลัวที่สุดของเครือข่าย 
 แม้จะไม่มีปฏิปักษ์ใดที่ครอบคลุมได้ทั่วโลกจริง ๆ แต่ปฏิปักษ์ก็ไม่จำเป็นต้องครอบคลุมทั่วโลก...
การดักฟังอินเทอร์เน็ตทั้งหมดเป็นปัญหามีค่าใช้จ่ายเป็นพัน ๆ ล้านเหรียญสหรัฐ
การดำเนินการคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่องเพื่อดักฟังการสื่อสารเป็นจำนวนมาก (บวก)การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบเลือกเพื่อบังคับให้สื่อสารผ่านคอมพิวเตอร์ของคุณ นั่นเป็นปัญหามีค่าใช้จ่ายเป็นหมื่น ๆ เหรียญ
ในระดับพื้นฐานสุด ผู้โจมตีที่ดำเนินงานสถานีทอร์ที่เป็นพิษ คือ สถานีขาเข้าหนึ่งสถานี สถานีขาออกหนึ่งสถานี สามารถวิเคราะห์การสื่อสารและระบุตัวผู้ใช้ที่โชคไม่ดีเป็นเปอร์เซ็นต์น้อยมาก ที่วงจรการสื่อสารของตนเกิดวิ่งผ่านสถานีทั้งสองนั้น
ในปัจจุบันเครือข่ายทอร์ให้บริการ จากสถานีรีเลย์ทั้งหมด 7,000 สถานี เป็นสถานีขาเข้า 2,000 สถานี และสถานีขาออก 1,000 สถานี
ดังนั้น โอกาสที่เหตุการณ์ที่ว่าจะเกิดขึ้นอยู่ที่ 1 ในสองล้าน (1/2000 x 1/1000) โดยคร่าว ๆ
ทอร์ไม่สามารถป้องกันการโจมตีโดยจับเวลาจากต้นจนถึงปลาย คือ ถ้าผู้โจมตีสามารถเฝ้าสังเกตการสื่อสารจากคอมพิวเตอร์ที่เป็นเป้าหมาย และการสื่อสารไปยังปลายทางของเป้าหมาย (เช่น เซิร์ฟเวอร์ที่โฮสต์บริการซ่อน)
ผู้โจมตีก็จะสามารถวิเคราะห์โดยสถิติแล้วรู้ได้ว่า การสื่อสารในส่วนทั้งสองอยู่ในวงจรเดียวกัน