การเจาะสำรวจด้วยหัวเจาะเพชร

การเจาะสำรวจด้วยหัวเจาะเพชร( กระบอกคอริ่ง ) ใช้ในอุตสาหกรรมเหมืองแร่ เพื่อเก็บตัวอย่างใต้พื้นที่ มาดูส่วนประกอบแร่ และสิ่งต่างๆ.  โดยการเจาะเก็บแท่งตัวอย่างในพื้นที่ออกมาเป็น แท่งทรงกระบอก ตามขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางของกระบอกเจาะที่ใช้ , นักธรณีวิทยาสามารถวิเคราะห์แท่งตัวอย่างโดยใช้สารเคมีเพื่อตรวจสอบ แท่งเก็บหินเหล่านี้. 

ประวัติศาสตร์

Rodolphe Leschot คือผู้ที่ถูกอ้างว่า เป็นผู้คิดค้นกระบอกคอริ่งคนแรกในปี 1863 ในยุคที่มีการใช้การเจาะสำรวจด้วยหัวเจาะเพชร ในหลายๆพื้นที่สำรวจเหมืองแร่ใหม่ๆ, และเป็นที่นิยมใช้อย่างมากในบริษัทเจาะสำรวจสมัยนั้น. ก่อนมีนวตกรรมนี้,ผู้เจาะสำรวจส่วนมากขุดเจาะโดยการใช้มือ ซึ่งมีข้อจำกัดในระยะขุดที่ตื้น. ในปลายปี 1970, บริษัท เจเนอรัล อิเล็กทริค จำกัด  เป็นผู้นำเทคโนโลยีของ polycrystalline Diamond compacts(PDCs) ที่ใช้เพชรสังเคราะห์มาแทนเพชรธรรมชาติเอามาใช้ใน กระบอกคอริ่ง

การเจาะด้วยหัวเจาะเพชร (การคอริ่ง) 

คอริ่งในงานสำรวจ แตกต่างจากการเจาะในทางธรณีวิทยาในแบบอื่นๆ ซึ่งจะได้แท่ง ที่เป็นเนื้อตัวอย่างที่เป็นของแข็งออกมาตามความลึกที่เจาะไป. กุญแจสำคัญเทคโนโลยีของ การเจาะด้วยหัวเจาะเพชร (การคอริ่ง) เป็นการใช้ผงเพชรผสมไปในฟันกระบอกคอริ่งผสมกับวัสดุต่างๆรวมเป็นเนื้อฟัน. ในระหว่างที่เจาะเพชรที่ผสมในฟันจะขุดเนื้อวัสดุออกเป็นชั้นๆ
ส่วนตัวกระบอกคอริ่งต่อกับตัวเครื่องต้นกำลังเจาะ. น้ำต้องถูกต่อเข้าไปใช้ในระหว่างเจาะผ่านกระบอกคอริ่งจากด้านใน, เพื่อทำหน้าที่ลดอุณหภูมิที่ปลายฟันคอริ่งขณะเจาะซึ่งเสียดสีวัสดุ และคายเศษวัสดุขึ้นออกขึ้นไปกับน้ำผุดที่ขอบรูขณะเจาะ.  ในความเป็นจริงแล้วกระบวนการผลิต กระบอกคอริ่งเป็นเรื่องซับซ้อน, ซึ่งมีการออกแบบกระบอกคอริ่งที่ใช้สำหรับงานเจาะหินโดยเฉพาะแบบหนึ่ง สำหรับงานคอนกรีตอีกแบบหนึ่ง.
การเจาะนั้นใช้ เพชร ผสมลงไปในฟันของ กระบอกคอริ่ง เพื่อเจาะผ่านหิน. ในการเจาะจะได้ "แท่ง" หรือ "ก้อน" ที่แกนกลางของรูที่เจาะตามความยาวไปด้วย. แท่งแกนกลางที่ได้จะใช้เป็นตัวอย่างในการวิเคราะห์ในงานสำรวจ โดยครึ่งหนึ่งของแท่งจะถูกนำไปตรวจสอบและวิเคราะห์ ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งจะถูกเก็บไว้อย่างถาวรเพื่อใช้ในอนาคต และตรวจสอบอีกครั้งในอนาคตกรณีจำเป็น. แม้ว่าแท่งตัวอย่างที่เจาะเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดใหญ่เป็นที่ต้องการมากที่สุด แต่ค่าใช้จ่ายก็แพงที่สุด ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางที่พบมากที่สุดของแท่งตัวอย่างคือ NQ และ CHD 76
บริษัทสำรวจในช่วงต้นมีแนวโน้มเลือกผู้รับเหมาขุดเจาะซึ่งโดยปกติจะคิดค่าบริการต่ออัตราเมตรและ / หรืออัตราค่าเช่าขึ้นอยู่กับความยากลำบากของโครงการ ตัวอย่างเช่นการขุดเจาะ สำรวจแร่ทองคำ จะให้บริการการขุดเจาะด้วยหัวเพชรสำหรับโครงการที่มีโครงสร้างพื้นฐานที่จำกัด และเน้นการเคลื่อนย้ายขณะที่กลุ่มการขุดเจาะที่มีขนาดใหญ่เช่น Boart Longyear มีแนวโน้มที่จะทำงานในพื้นที่เหมืองที่มีการจัดตั้งขึ้น

การเก็บแท่งตัวอย่าง

เพียงแค่การเจาะทะลุด้วยการหมุน (และใช้น้ำฉีดหล่อระหว่างการเจาะ) จะทำให้แท่งตัวอย่างถูกดึงเข้าไปในกระบอก. อย่างไรก็ตามในระดับความลึกประมาณ 300 เมตร ต้องมีวิธีดึงแท่งตัวอย่าง และนำออกไปวางบนพื้นที่เก็บตัวอย่าง การถอนกระบอกเจาะที่มีน้ำหนักทั้งหมด เป็นไปไม่ได้ดังนั้นจึงได้มีการพัฒนาวิธีการเพื่อดึงแท่งตัวอย่างหลักเข้าไปในกระบอกคอริ่ง ถ้าหินเป็นหินแกรนิตที่เป็นของแข็งและแท่งตัวอย่างมักจะหักเสมอ นั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะหยุดการเจาะ และหย่อนอุปกรณ์การเก็บแท่งตัวอย่างลงไปตามสายเพื่อดึงก้อนตัวอย่างขึ้นมา.  แต่น่าเสียดายที่การใช้งานอุปกรณ์ชนิดนี้ได้  รูเจาะต้องไม่ตันหรือมีเศษวัสดุแตกหักค้างอยู่ โดยใช้ระบบเส้นลวดแบบสามสายซึ่งสามารถดึงแกนได้ภายใต้สภาวะที่เลวร้ายที่สุด นี่เป็นสิ่งสำคัญมากเมื่อใช้สำรวจโซนที่มีความผิดปกติในพื้นที่ เช่น San Andreas Fault