google/wiki40b huggingface dataset:
วลีรัตน์ สีนวลจันทร์

ประวัติ

วลีรัตน์ สีนวลจันทร์ หรือ ครีม อาร์สยาม เกิดเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เป็นชาวจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นนักร้องแนวเพลงลูกทุ่ง สังกัดค่าย อาร์ สยามสาวน้อยร่างเล็กแต่พลังเสียงสุดยอด เธอก้าวมาจากโครงการประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์ ผ่านเวทีประกวดร้องเพลงมาหลากหลายเวทีและแต่ละเวทีก็สามารถคว้ารางวัลชนะเลิศมาแล้วทั้งนั้น นอกจากเป็นนักร้องประกวดแล้วเธอยังเป็นนางเอกลิเกประจำคณะของคุณพ่อเธอด้วย ทำให้เธอมีประสบการณ์ได้ฝึกฝนการร้องเพลงหน้าเวทีอยู่ตลอดเวลา และในที่สุดความพยายาม ความมุ่งมั่นตั้งใจของเธอก็ทำให้เธอได้เป็นนักร้องอย่างที่ใฝ่ฝันได้มีโอกาสทำงานเพลงร่วมกับเพื่อนๆในอัลบั้ม “หัวใจไต่ฝัน” เธอนั้นมีแก้วเสียงที่ดี สามารถร้องเพลงแนวลูกทุ่งแท้ๆ ใครที่ได้ฟังต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เสียงเธอหวานไพเราะสุดๆ ผลงานเพลงที่ผ่านมาจะเป็นเพลงช้า ฟังซึ้งๆ อย่างเพลง “สองรุมหนึ่ง” ซึ่งเพลงนี้เองทำให้เธอได้รับรางวัล นักร้องลูกทุ่งหญิงยอดเยี่ยม จาก คมชัดลึกอะวอร์ดส ครั้งที่ 9 ปี 2555 กลับมาครั้งนี้เธอขอแบบสนุกๆ มันส์ ๆ ให้แฟนๆ ได้ขยับแข้งขยับขากันบ้างกับเพลง “ปล่อยเลยตามเลย” เพลงใหม่ในสไตล์ของเธอลูกทุ่งแท้ๆ
วิกฤติหนี้สาธารณะกรีซ

ภาพรวม

ในปี พ.ศ. 2542 เงินสกุลยูโรถูกริเริ่มขึ้นเพื่อใช้เป็นสกุลเงินร่วมในการลดต้นทุนการค้าระหว่างประเทศสมาชิกของสหภาพยุโรปและเพื่อเพิ่มปริมาณการค้าโดยรวม อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับเศรษฐกิจหลักอย่างเยอรมนีแล้ว ต้นทุนค่าแรงที่เพิ่มขึ้นอย่างมากในเศรษฐกิจกรีซซึ่งเป็นเศรษฐกิจขนาดรอง ทำให้การส่งออกของประเทศลดลงจนเป็นผลให้กรีซขาดดุลการค้าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
การขาดดุลการค้าหมายความว่าปริมาณการบริโภคภายในประเทศมีจำนวนมากกว่าปริมาณสินค้าที่ตนเองผลิตได้ (ในอีกนัยหนึ่งก็คือการใช้จ่ายเกินตัว) จนทำให้ต้องมีการกู้ยืมเงินจากต่างประเทศ ส่งผลให้ระดับการขาดดุลการค้าและการขาดดุลงบประมาณของกรีซเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากระดับที่ต่ำกว่าร้อยละ 5 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) ในปี พ.ศ. 2542 สู่ระดับสูงสุดที่ประมาณร้อยละ 15 ของจีดีพี ในปี พ.ศ. 2551-2552 อีกแรงขับเคลื่อนหนึ่งที่อาจเป็นไปได้ในการช่วยให้กระแสเงินทุนไหลเข้ากรีซก็คือความเป็นสมาชิกภาพของสหภาพยุโรป ซึ่งช่วยลดอัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลในช่วง พ.ศ. 2541 - 2550 (หมายความว่ากรีซสามารถกู้ยืมเงินได้โดยจ่ายผลตอบแทนหรือดอกเบี้ยในระดับที่ต่ำกว่าเดิม) กล่าวอีกนัยหนึ่งคือเมื่อมองกรีซในฐานะประเทศเดี่ยวแล้ว กรีซจะมีความเสี่ยงในการผิดนัดชำระหนี้สูงกว่าการมองกรีซในฐานะประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป ซึ่งเท่ากับเป็นการบอกใบ้ให้นักลงทุนรู้สึกว่าสหภาพยุโรปจะนำมาตรฐานทางการเงินของตนมาใช้กับกรีซ และจะช่วยสนับสนุนกรีซในยามที่ประสบกับปัญหาทางเศรษฐกิจ
ภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งใหญ่ในสหรัฐอเมริกาช่วง พ.ศ. 2550 - 2552 ส่งผลกระทบมายังยุโรป ทำให้กระแสเงินทุนจากประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ในยุโรปไปยังประเทศเศรษฐกิจขนาดรองเริ่มลดลง และรายงานในปี พ.ศ. 2552 เกี่ยวกับนโยบายการคลังที่ผิดพลาดและการจงใจบิดเบือนข้อมูลของรัฐบาล ส่งผลให้ต้นทุนในการกู้ยืมเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งหมายความว่ากรีซไม่สามารถกู้ยืมเงินเพื่อนำมาชดเชยภาวะการขาดดุลทางการค้าและการขาดดุลงบประมาณได้อีกต่อไป
ประเทศที่เผชิญกับ"การหยุดชะงัก"ในการลงทุนภาคเอกชนและภาระหนี้ที่สูงมักจะทำให้ค่าเงินอ่อนลง (เช่นเงินเฟ้อ) ส่งผลให้เป็นการส่งเสริมการลงทุนและจ่ายชำระหนี้คืนในสกุลเงินที่ถูกกว่าแต่นี่ไม่ใช่ตัวเลือกของกรีซในขณะที่อยู่ในกลุ่มสหภาพยุโรป ค่าจ้างกรีกลดลงเกือบร้อยละ 20 จากช่วงกลางปี พ.ศ. 2553 - 2557 ในรูปแบบของภาวะเงินฝืดแทนที่จะกลายเป็นการแข่งขันที่มากขึ้น ส่งผลให้รายได้หรือจีดีพีถูกลดความสำคัญลง ยังทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรงและการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของอัตราส่วนหนี้สินต่อจีดีพี อัตราการว่างงานได้เพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 25 จากเดิมต่ำกว่าร้อยละ 10 ในปี พ.ศ. 2546 อย่างไรก็ตามการตัดลดงบประมาณภาครัฐที่สำคัญได้ช่วยผลตอบแทนที่รัฐบาลกรีกจะเกินดุลงบประมาณหลัก หมายความว่าตอนนี้รัฐบาลสามารถเก็บรายได้เพิ่มขึ้นกว่าที่จ่ายออกไปโดยไม่รวมดอกเบี้ย
วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร

ประวัติ

วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เป็นวัดที่สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาททรงสถาปนาจาก “วัดสมอราย” ได้รับการปฏิสังขรณ์ต่อเนื่องตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 3 จนถึงในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้ทรงปฏิสังขรณ์ใหม่แล้วพระราชทานนามใหม่ว่า “วัดราชาธิวาสวิหาร” มีความหมายว่า “วัดอันเป็นที่ประทับของพระราชา” เป็นวัดแรกที่ถือกำเนิดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย

ถาวรวัตถุ

พระอุโบสถของวัดเป็นทรงขอมคล้ายนครวัด ออกแบบโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ มีห้องสามตอนคือ ห้องหน้าเป็นระเบียง ห้องกลางเป็นห้องพิธี มีพระสัมพุทธพรรณีเป็นพระประธาน มีนพปฎลมหาเศวตฉัตร (ร. 5 หล่อพระราชทาน) หลังพระประธานเป็นซุ้มคูหา มีภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในแสดงเรื่องพระเวสสันดรชาดก สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงเป็นผู้ร่างภาพ และ ศ. ซี. ริโกลี (C. Rigoli)  จิตรกรชาวอิตาเลียน เป็นผู้เขียนด้วยการใช้สีปูนเปียก (Fresco)
ศาลาการเปรียญตั้งอยู่หน้าวัด เป็นศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง โดย สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงให้สร้างเลียนแบบจากศาลาการเปรียญวัดใหญ่สุวรรณาราม จังหวัดเพชรบุรี ถือเป็นศาลาการเปรียญที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
อำเภอองครักษ์

เหตุการณ์สำคัญ

วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2554 เครืองบินทะเบียน HS-EGL ประสบอุบัติเหตุตก มีผู้เสียชีวิต 2 ราย
โซชีเอตาสปอร์ตีวากัลโชนาโปลี

ประวัติของสโมสร

นาโปลี ยุคแรกก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1904 โดย กะลาสี เรือ ชาวอังกฤษ ชื่อ วิลเลี่ยม พ็อตส์ ในชื่อว่า Napoli Foot-ball & Cricket โดยใช้ สีฟ้า สีของ ทหารเรือ เป็นสีประจำสโมสรมาจนถึงทุกวันนี้และใช้ สีดำ เป็นสีของกางเกงในอีก 2 ปีต่อมาคือ ค.ศ. 1906 สโมสรได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งโดยเหลือแค่ Napoli Foot-ball Club 
ในปี ค.ศ. 1926 จิออร์จิโอ อัสคาเรลลี ประธานสโมสรในขณะนั้นได้ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรอีกครั้งเป็น AC Napoli และใช้ชื่อนี้มาถึง 78 ปีก่อนที่ในปี ค.ศ. 2004 ออเรลิโอ เด ลอเรนติส ผู้สร้างหนังชื่อดัง ชาวอิตาลี ได้ทำการเทคโอเวอร์สโมสรพร้อมกับเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น S.S.C. Napoli มาจนถึงปัจจุบัน

ในยุคทศวรรษที่ 80 สโมสรได้ทำการดึงตัว ดิเอโก มาราโดนา กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินาชุดแชมป์ ฟุตบอลโลก 1986 เข้าร่วมทีม แล้วเข้าสู่ยุครุ่งเรืองของสโมสรในช่วง ยุค 80s ตอนปลาย — ยุค 90s ตอนต้น สามารถพาทีมคว้าแชมป์เซเรียอา ได้ถึง 2 สมัยและคว้าแชมป์ ยูฟ่าคัพ ในปี 1989 ได้อีก 1 สมัย

ความหมาย"นาโปลี"

นาโปลี ที่อิตาลี จะมีฉายาที่เรียกกันว่า อัซซูรี่ แต่เมืองไทยเรียก ลาน้ำ เกิดจากสัญลักษณ์ของทีมสมัยก่อนเป็นรูปลา(ยุค AC Napoli) +บวกกับ ทีมก่อตั้งครั้งแรก ปี1904 ก่อตั้งโดยกะลาสีเรือชาวอังกฤษจึงกลายเป็น ลาน้ำ ที่เรียกกันถึงทุกวันนี้
(ลาน้ำ : เจ้าพ่อแห่งท้องทะเล)
1904 กะลาสีเรือ ชาวอังกฤษ ใช้สีฟ้า สีของทหารเรือ เป็นสีประจำสโมสร | ในปี 1926 จิออร์จิโอ อัสคาเรลลี ประธานในขณะนั้น เปลี่ยนชื่อเป็น AC NAPOLI ตราสโมสรเป็นรูปลา แฟนบอลที่นั้นเรียก The litle Donkey | 2004 เปลี่ยนเป็น S.S.C.Napoli ถึงปัจจุบัน 
ลาน้ำ ฟังดูอาจจะไม่ดุดัน แต่ความหมายนั้นแฝงไปด้วยความน่ากลัว เป็นลาตัวน้อยๆเดินอยู่ริมทะเล แต่พร้อมจะล้มคู่ต่อสู่ด้วยกำลังที่มี เจ้าพ่อแห่งท้องทะเล : ลาแห่งมหาสมุทร : ลาน้ำ
โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน

ประวัติ

โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน เกิดเมื่อ พ.ศ. 2393 ที่เมืองเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ ในครอบครัวที่มีชื่อเสียง พ่อและปู่ของเขาเป็นวิศวกรที่มีส่วนช่วยในการพัฒนาประภาคาร ในวัยเด็ก สตีเวนสันมีปัญหาเกี่ยวกับปอดและมีพยาบาลคอยดูแล ซึ่งพยาบาลท่านนี้เองที่จุดประกายความเป็นนักเขียนให้กับเขา
สตีเวนสันเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ โดยเลือกเรียนวิศวกรรมศาสตร์ แต่มักจะไม่เข้าเรียนบ่อยๆ เขารู้สึกสนุกตอนได้ไปศึกษาดูงานตามที่ต่างๆ ช่วงปิดเทอม และเริ่มเขียนบันทึกการเดินทาง ต่อมาเขาเปลี่ยนไปเรียนกฎหมาย หลังจากเรียนจบ สตีเวนสันก็ออกเดินทางไปในหลายที่ และได้พบกับแฟนนี ฟาน เด กริฟต์ ออสบอร์น ผู้ซึ่งมีลูกติด 2 คน ทั้งคู่แต่งงานหลังจากคบกันได้ 3 ปี แต่ไม่มีลูกด้วยกัน
หลังจากป่วยเรื้อรังและย้ายไปอยู่หลายที่ สตีเวนสันก็ย้ายไปอยู่ที่เวสต์บอร์น ในอังกฤษ ที่ซึ่งเขาได้ผลิตงานชิ้นสำคัญหลายชิ้นเช่น เกาะมหาสมบัติ, เรื่องวิปลาสของด็อกเตอร์จีคอลกับมิสเตอร์ไฮด์, มรดกมหาภัย เมื่อพ่อของเขาเสียชีวิต สตีเวนสันก็ย้ายไปอยู่ที่รัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต สตีเวนสันได้ล่องเรือไปตามมหาสมุทรแปซิฟิก และพำนักที่หมู่เกาะฮาวาย, หมู่เกาะตาฮีตี, นิวซีแลนด์ และที่หมู่เกาะซามัว จนกระทั่งเสียชีวิตที่นั่นเมื่อ พ.ศ. 2437 ด้วยอาการเลือดออกในสมอง รวมอายุได้ 44 ปี
การยึดครองรัฐบอลติก

การยึดครองรัฐบอลติก (อังกฤษ: occupation of the Baltic states) เป็นการยึดครองด้วยทหารต่อรัฐบอลติกทั้งสามคือลิทัวเนีย ลัตเวีย และเอสโตเนีย โดยสหภาพโซเวียตตามสนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1940  และจัตตั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตโดยผิดกฎหมายแต่วันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1941 นาซีเยอรมนีรุกรานสหภาพโซเวียตและไม่กี่สัปดาห์ก็ยึดครองดินแดนบอลติกและจัตตั้ง ไรชส์คอมมิสซาเรียทออสท์ลันด์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิไรซ์ที่สามแต่ว่าการรุกบอลติกในปี ค.ศ. 1944 กองทัพเยอรมันในคูร์แลนด์ (Courland) ยอมจำนนอย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 1945 ทำให้โซเวียตกลับมาอีกครั่งและได้ผนวกเช้ากับและปกครองจนถึงปี ค.ศ. 1991 ที่สามรัฐกลับมาเป็นเอกราชอีกครัง
สหรัฐอเมริกาและศาลของกฎหมาย, รัฐสภายุโรป,ศาลสิทธิมนุษยชนยุโรป และคณะมนตรีสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ  ทั้งหมดระบุว่ารัฐบอลติกยังคงเอกราชอยู่ การถูกรุกรานตั้งแต่สนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพต่อด้วยการนาซีเยอรมนีรุกรานสหภาพโซเวียต ค.ศ. 1941 และการกลับมายึดครองอีกครั้งของโซเวียต ค.ศ.  1944 - 1991 นั้นอยู่ภายใต้การยึดครองที่ผิดกฎหมายตลอดระยะเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 - 1991
อย่างไรก็ตามสหภาพโซเวียตไม่เคยได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการการแสดงตนในบอลติกเป็นยึดครองหรือว่ามันผนวกรัฐเหล่านี้ และคิดว่ารัฐบอลติกสมัครใจเข้าร่วมสหภาพโซเวียต
รัฐบาลรัสเซียและเจ้าหน้าที่ของรัฐยืนยันว่าการรวมตัวกันของประเทศแถบบอลติกเป็นไปตามกฎหมายต่างประเทศ และได้รับการยอมรับโดยข้อตกลงที่ทำในการประชุมยัลตาและพ็อทซ์ดัมและโดยสนธิสัญญาเฮลซิงกิ  ในขณะที่ความมุ่งมั่นเพียงสนธิสัญญาเขตแดนที่มีอยู่จะไม่ถูกละเมิด อย่างไรก็ตามรัสเซียตกลงที่จะมีความต้องการของยุโรปจะ "ช่วยคนที่ถูกเนรเทศออกจากการยึดครองรัฐบอลติก" เมื่อเข้าร่วมสภายุโรป  นอกจากนี้เมื่อสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียลงนามในสนธิสัญญาแยกต่างหากกับลิทัวเนียในปี ค.ศ. 1991 ก็ยอมรับว่าการผนวกลิทัวเนียในปี ค.ศ. 1940 เป็นการละเมิดอธิปไตยของลิทัวเนีย
รัสเซียต้องถอนกำลังออกจากรัฐบอลติกทั่งสามโดยเริ่มจากลิทัวเนียในปี ค.ศ. 1993 โดยได้รับคำสังจากมอสโคในปี ค.ศ. 1994 ทหารออกจากรัฐบอลติกและในปี ค.ศ. 1998 ได้มีการรื้อถอนสถานีเรดาห์ Skrunda-1 ในลัตเวียและทหารรัสเซียคนสุดท้ายออกจากรัฐบอลติกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1999
คิง (เดอะคิงออฟไฟเทอส์)

ประวัติตามท้องเรื่อง

คิง ทำงานเป็นพนักงานเสริฟในบาร์แห่งหนึ่ง เธอเป็นนักมวยไทยชาวฝรั่งเศสที่มองเผิน ๆ แล้วคล้ายกับผู้ชายในช่วงแรก ทั้งนี้ คิงได้ออกเดินทางตามหาพ่อของตนที่หายตัวไป และได้มาสู้กับ เรียว ซากาซากิ เพื่อขับไล่ตามคำบัญชาของ มร.บิ๊ก เมื่อเธอพ่ายให้กับเรียวแล้ว เธอก็เริ่มเห็นด้วยกับเรียวและยินดีช่วยตามหาตัว ยูริ ซากาซากิ (ซึ่งเป็นน้องสาวของเรียว) ที่ถูกลักพาตัวไป แล้วจึงได้มาเป็นเพื่อนกันในภายหลัง นอกจากนี้ ในศึกเดอะคิงออฟไฟเทอส์ที่จัดขึ้น เธอยังได้มีโอกาสอยู่ร่วมทีมเดียวกับ ไม ชิรานุอิ กับยูริ ซากาซากิ อยู่บ่อยครั้ง ในฐานะนักสู้หญิง ทั้งนี้ เธอยังเคยอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับสกัด กับโจ ฮิกาชิ ในเกมต่อสู้ Capcom vs. SNK 2 ในฐานะของนักมวยไทยที่ทางแคปคอมได้จัดทำขึ้น (ซึ่งมีอยู่ในการเล่นแบบสามต่อสาม ของฝ่าย CPU ในบางสเตจ) ด้วยเช่นกัน
วังไกลกังวล

ประวัติ

"วังไกลกังวล" สร้างโดยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จากพระคลังข้างที่ ให้สร้างขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2469 เพื่อพระราชทานแด่สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี โดย หม่อมเจ้าอิทธิเทพสรรค์ กฤดากร ผู้อำนวยการศิลปากรสถานในขณะนั้นเป็นสถาปนิกผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง เพื่อใช้งานในการแปรพระราชฐานมาพักในจังหวัดริมทะเล
โดยรัชกาลที่ 7 ทรงออกพระนามเรียกวังแห่งนี้ว่า สวนไกลกังวล และประทับตราสัญลักษณ์ของวังเมื่อ พ.ศ. 2472 
ทรงออกนามว่า พระราชวังไกลกังวล อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีพระบรมราชโองการประกาศยกเป็นพระราชวัง ดังนั้น จึงยังคงเรียกว่า วังไกลกังวล

การเข้าเยี่ยมชม

ก่อนปีพ.ศ. 2549 มีการบูรณะส่วนต่างและให้เข้าได้เฉพาะในสวนสาธารณะเท่านั้น โดยต้องตรวจบัตรประชาชน สามารถเข้าใช้ออกกำลังกายและใช้สถานที่ได้เฉพาะเวลาเย็นเท่านั้น
อารามวัลด์ซัสเซิน

การก่อตั้งครั้งแรก

อารามวัลด์ซัสเซินเป็นแอบบีย์แห่งแรกของคณะซิสเตอร์เชียนในบาวาเรียที่ก่อตั้งขึ้นโดยเยอร์วิคแห่งโวลมุนดชไตน์ผู้เป็นนักพรตคณะเบเนดิกตินแห่งอารามซิเกอแบร์ก โดยได้รับการอนุมัติจากคอนราดอธิการเดิมของเยอร์วิค ผู้ต่อมาเป็นบิชอปแห่งเรเกนสบูร์ก ตัวโบสถ์เดิมก่อสร้างระหว่าง ค.ศ. 1128 ถึง ค.ศ. 1132 สมาชิกของอารามเดิมถูกส่งมาจากแอบบีโฟลเคนโรดาในทูริงเกีย จากสายแอบบีโมริมอนด์ เจ้าอาวาสองค์แรกได้รับการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1133
ต่อมาแอบบีย์ก็ขยายตัวและมีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น เมื่อจำนวนนักพรตมากขึ้นวอลด์ซาสเซนก็ขยายตัวออกไปก่อตั้งแอบบีย์ในที่อื่นๆ ที่รวมทั้งเซดลิทซ์, ออสเซกก์ในโบฮีเมีย, วอลเดอร์บาค และอีกหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1147 พระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนีก็พระราชทานให้แอบบีย์ได้รับ "อิมพีเรียลอิมมีเดียซี" (Reichsunmittelbar) ซึ่งทำให้วัลด์ซัสเซินมีฐานะเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ (Imperial abbey)
ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมาวอลด์ซาสเซนก็ประสบกับความรุ่งเรืองและความเสื่อมโทรมสลับกันมา สงคราม ความอดอยาก การเก็บภาษีอันเกินเลย และการถูกทำร้ายทำลายโดยฮุสไซท์ทำความเสียหายให้แก่แอบบีย์อย่างหนัก ระหว่างสงครามบาวาเรียในปี ค.ศ. 1504 อาราม โบสถ์ และสิ่งก่อสร้างสำหรับการเกษตรกรรมก็ถูกเผา แต่ก็ได้รับการสร้างใหม่ทันทีหลังจากนั้น และได้รับการสถาปนาเป็นวัดในปี ค.ศ. 1517
ในปี ค.ศ. 1525 ตัวสิ่งก่อสร้างบางส่วนก็ถูกทำลายอีกครั้งหนึ่งระหว่างสงครามชาวนา แต่ก็มาได้รับการปฏิสังขรณ์โดยจอร์จที่ 3 ระหว่าง ค.ศ. 1531 ถึง ค.ศ. 1537
ระหว่าง ค.ศ. 1531 ถึง ค.ศ. 1537 ระหว่างการปฏิรูปศาสนาทางแอบบีย์ก็ได้รับการบริหารโดยเจ้าหน้าที่ที่แต่งตั้งมาจากภายนอก เช่นเมื่อฟรีดริชที่ 3 ผู้คัดเลือกแห่งพาลาทิเนตแต่งตั้งให้น้องชายมาดำรงตำแหน่ง นักพรตถูกกดดันให้สึกหรือหนี หรือไม่ก็ถูกสังหาร สถานะการณ์ดำเนินอยู่เช่นนั้นราวร้อยปี และในระหว่างนั้นตัวสิ่งก่อสร้างก็ถูกเผาราบระหว่างสงครามสามสิบปี
หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเวสต์ฟาเลียแล้ว คริสตจักรโรมันคาทอลิกก็ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้งในบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1669 วัลด์ซัสเซินก็กลับคืนมาเป็นของคณะซิสเตอร์เชียนและในปี ค.ศ. 1690 อัลเบรชท์ก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการคนแรกของอธิการรุ่นที่สอง หลังจากนั้นตัวโบสถ์ก็ได้รับการก่อสร้างใหม่ขึ้นอย่างงดงาม แอบบีย์มีชื่อในเรื่องการให้ความช่วยเหลือแก่คนทั่วไปโดยเฉพาะระหว่างความอดอยากที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1703 และในปี ค.ศ. 1772 ถึงปี ค.ศ. 1773 และระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ภายใต้การนำของอทานาเซียส (ค.ศ. 1793–ค.ศ. 1803) แอบบีย์ก็กลายเป็นศูนย์กลางของการศึกษา
เมื่อแอบบีย์มาถูกยุบเลิกระหว่างการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 นักพรตที่มีอยู่ด้วยกันกว่าแปดสิบองค์ก็ถูกบังคับให้สึก

การฟื้นตัว

ในปี ค.ศ. 1863 ส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ของแอบบีย์ก็ถูกซื้อโดยนักพรตหญิงคณะซิสเตอร์เชียน และก่อตั้งเป็นอารามนักพรตหญิงและเปิดโรงเรียนสำหรับสตรี ในระยะแรกแอบบีย์ยังมีฐานะเป็นไพรออรี (priory) แต่ต่อมาก็ได้รับการยกฐานะให้เป็นแอบบีย์ในปี ค.ศ. 1925
ในปี ค.ศ. 1969 แอบบีย์ก็ได้รับการเลื่อนฐานะอีกครั้งขึ้นเป็นบาซิลิกาไมเนอร์

สถาปัตยกรรม

ตัวสิ่งก่อสร้างและการตกแต่งภายในเป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรก แต่สิ่งที่มีชื่อเสียงคือห้องสมุด ที่เป็นพิพิธภัณฑ์เซรามิก
ชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน

พระราชประวัติ

ชเตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟ ทรงมีพระนามเดิมว่า เจ้าหญิงสตฟานีแห่งโฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน ประสูติเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2380 ณ โฮเอินโซลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน เป็นพระบุตรพระองค์ที่ 2 และพระธิดาพระองค์แรกใน คาร์ล อันโทน เจ้าชายแห่งโฮเอินโซลเลิร์น และ  เจ้าหญิงโยเซฟินแห่งบาเดิน โดยพระองค์ทรงเป็นพระภคินีใน สมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย
ลุมพินีวัน

ลุมพินีวันหลังพุทธปรินิพพาน

หลังพุทธปรินิพาน กษัตริย์ซึ่งได้รับส่วนแบ่งแห่งพระบรมสารีริกธาตุ ได้นำพระบรมสารีริกธาตุมาบรรจุไว้ในสถูปแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากลุมพินีวันนัก จวบจนพุทธศักราชได้ 294 ปี พระเจ้าอโศกมหาราชได้เสด็จนมัสการพุทธสังเวชนียสถานทั่วทั้งชมพูทวีป พร้อมด้วยพระโมคคัลลีบุตรติสสเถระ (หรือพระอุปคุต) ได้เสด็จมานมัสการ ณ ลุมพินีนี้ พระองค์โปรดฯ ให้พระโมคคัลลีบุตรติสสเถระนำทางและชี้จุดที่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติ แล้วทรงสร้างอาราม พระเจดีย์และเสาศิลาจารึกไว้เป็นสัญลักษณ์ว่า ลุมพินีวันนี้มีความสำคัญอย่างไร ซึ่งเสาศิลาหินทรายของพระเจ้าอโศกยังคงตั้งอยู่ ณ ที่เดิมจนถึงปัจจุบัน
หลังจากยุคของพระเจ้าอโศกมหาราช เรื่องราวของลุมพินีวันได้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาเกือบ 700 ปี โดยไม่ปรากฏหลักฐานเอกสารที่สามารถสืบค้นถึงความเป็นไปของลุมพินีวันในช่วงนี้ได้ จนในประมาณ พ.ศ. 900 สมณะฟาเหียนได้เดินทางจากประเทศจีนมาถึงลุมพินีวัน ท่านได้กล่าวไว้สั้น ๆ เพียงว่าได้พบบ่อสรงสนาน และระบุที่ตั้งของลุมพินีวันว่าอยู่ไกลจากกรุงกบิลพัสดุ์ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 14-16 กิโลเมตร
ต่อมา ในปี พ.ศ. 1181 สมณะเฮี้ยนจัง หรือ พระถังซำจั๋ง ได้เดินทางมาถึงลุมพินีวัน โดยได้จดบันทึกระบุที่ตั้งสถานที่ต่าง ๆ ในลุมพินีวันไว้คร่าว ๆ ท่านได้กล่าวถึงบ่อสรงสนาน ซึ่งคงเป็นบ่อเดียวกับที่สมณะฟาเหียนกล่าวไว้ในบันทึก ซึ่งบ่อนี้ยังคงมีอยู่มาจนปัจจุบัน และกล่าวว่าไม่ไกลจากบ่อนั้นไปประมาณ 24 ก้าว มีต้นสาละต้นหนึ่ง เชื่อกันว่าเป็นจุดที่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติ จากจุดนั้นไปทางใต้มีเจดีย์องค์หนึ่ง เชื่อกันว่าเป็นจุดที่พระอินทร์เสด็จจากสวรรค์ลงมาต้อนรับพระราชโอรสที่ประสูติใหม่ ใกล้ ๆ กันมีเจดีย์อีกสี่องค์ ที่สร้างไว้เพื่อถวายแก่ท้าวจตุโลกบาล ที่ทำหน้าที่ถวายอภิบาลพระโอรสประสูติใหม่ และใกล้กันนั้นมีเสาอโศกรูปสิงห์ประดิษฐานอยู่บนยอด
จวบจน พ.ศ. 2438–2439 เซอร์อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม และคณะ ได้ค้นพบเสาศิลาพระเจ้าอโศกซึ่งถูกฝังดินไว้และพบจารึกเป็นอักษรพราหมีระบุว่าที่แห่งนี้คือสถานที่เจ้าชายสิทธัตถะประสูติ จากนั้นจึงเริ่มมีการขุดค้นทางโบราณคดี โดยพบซากปรักหักพังจำนวนมาก ซากสถูปกว่า 50 องค์ และซากวิหารอาราม มีอายุตั้งแต่สมัยราชวงศ์โมริยะ ราชวงศ์ศุงคะ ราชวงศ์กุษาณะ และสมัยคุปตะ (ประมาณ พ.ศ. 300 - พ.ศ. 950)

จุดแสวงบุญและสภาพของลุมพินีวันในปัจจุบัน

ปัจจุบัน ลุมพินีวันได้รับการบูรณะและมีถาวรวัตถุสำคัญที่ชาวพุทธนิยมไปสักการะ คือ "เสาหินพระเจ้าอโศกมหาราช" ที่ระบุว่าสถานที่นี้เป็นสถานที่ประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ นอกจากนี้ ยังมี "วิหารมายาเทวี" ภายในประดิษฐานภาพหินแกะสลักพระรูปพระนางสิริมหามายาประสูติพระราชโอรส โดยเป็นวิหารเก่ามีอายุร่วมสมัยกับเสาหินพระเจ้าอโศก ปัจจุบัน ทางการเนปาลได้สร้างวิหารใหม่ทับวิหารมายาเทวีหลังเก่า และได้ขุดค้นพบศิลาจารึกรูปคล้ายรอยเท้า สันนิษฐานว่าเป็นจารึกรอยเท้าก้าวที่เจ็ดของเจ้าชายสิทธัตถะที่ทรงดำเนินได้เจ็ดก้าวในวันประสูติ

พุทธอุทยานประวัติศาสตร์ของโลก

ลุมพินีวันได้รับการพัฒนาจากชาวพุทธทั่วโลก โดยเฉพาะจากโครงการฟื้นฟูพุทธสถานลุมพินีวันให้เป็น "พุทธอุทยานทางประวัติศาสตร์ของโลก" ซึ่งเป็นดำริของ อู ถั่น ชาวพุทธพม่า ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งเลขาธิการองค์การสหประชาชาติ ท่านตั้งใจเริ่มโครงการฟื้นฟูให้ลุมพินีวันเป็นศูนย์รวมจิตใจชาวพุทธบนพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้ากว่า 6,000 ไร่ (ขนานตามแนวเหนือใต้) แบ่งพื้นที่เป็นสัดส่วนสำหรับปลูกป่าและสร้างวัดพุทธนานาชาติจากทั่วโลกกว่า 41 ประเทศ  โดยโบราณสถานลุมพินีวันตั้งอยู่ทางด้านใต้ ปัจจุบัน มีวัดไทยและวัดพุทธทั่วโลกไปสร้างอยู่จำนวนมากและมีขนาดใหญ่โต เพื่อรองรับพุทธศาสนิกชนที่มาสักการะแสวงบุญ
ฟุตบอลโลกหญิง 2011

การคัดเลือกเจ้าภาพ

ฟุตบอลโลกหญิง 2011 มีชาติเสนอตัวเป็นเจ้าภาพทั้งหมด 6 ชาติ โดยเยอรมนีได้รับเลือกเป็นเจ้าภาพและประกาศเมื่อ ตุลาคม 2550

การคัดเลือก

การแข่งขันรอบคัดเลือกเริ่มขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2553
กาโรตาจีอีปาเนมา

สาวน้อยจากอีปาเนมา

อีปาเนมา เป็นตำบลหนึ่งอยู่ทางตอนใต้ของรีโอเดจาเนโร บราซิล มีชื่อเสียงเรื่องชายหาดที่งดงามในยามพระอาทิตย์ตก ซึ่งทอม โจบิม และวินิเชียส พักอาศัยอยู่ในย่านนี้ ขณะแต่งเพลงนี้
มีเรื่องเล่าว่า ทุกวันขณะที่ ทอม โจบิม และ วินิเชียส นั่งอยู่ที่บาร์ชื่อ "เวโลโซ" (Veloso) จะมีสาวน้อยวัย 15 ปีคนหนึ่งซึ่งพักอาศัยอยู่ที่ถนนมอนเทเนโกร เดินผ่านบาร์ที่ทั้งสองนั่งอยู่ ไปที่ชายหาดอีปาเนมา จนเป็นแรงบันดาลใจให้แต่งเพลงนี้ขึ้นมา สาวน้อยคนนี้มีชื่อว่า เฮโลอีซา เอเนอีดา เมเนเซส ปาเอส พินโต (ปัจจุบันใช้ชื่อว่า เฮโลอีซา พินเฮอีโร)
ในเอกสารบางแหล่งกล่าวว่า จริง ๆ แล้ว เพลงนี้เป็นเพลงที่วินิเชียสแต่งขึ้นสำหรับละครเพลง ใช้ชื่อว่า "Menina que Passa" ("The Girl Who Passes by") ส่วนเรื่องเล่าที่ว่า โจบิมและวินิเชียส นั่งอยู่ที่บาร์แล้วมีสาวสวยเดินผ่านไปลงทะเลนั้น เป็นเรื่องที่นำมาโยงในภายหลัง
ปัจจุบัน บาร์เวโลโซ และ ถนนมอนเทเนโกร รวมถึงชายหาดอีปาเนมา จัดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชั้นนำของบราซิล ผู้คนจำนวนมากเดินทางมาที่นี่ เพื่อค้นหา สาวน้อยจากอีปาเนมา อันเป็นผลมาจากมาความโด่งดังของเพลงนี้ แม้กระทั่งถนนมอนเทเนโกร ปัจจุบันก็เปลี่ยนชื่อเป็น ถนน วินิเชียส เดอ มอเรียน และบาร์เวโลโซ ก็เปลี่ยนชื่อเป็น บาร์ กาโรตาจีอีปาเนมา
ส่วน เฮโลอีซา พินเฮอีโร ซึ่งถูกอ้างอิงตลอดมาว่า เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเพลงนี้ ได้เปิดร้านขายเสื้อผ้าบูติก ใช้ชื่อว่า กาโรตาจีอีปาเนมา ปรากฏว่าถูกทายาทของโจบิม และวินิเชียส ฟ้องร้องว่าละเมิดลิขสิทธิ์ และบังคับให้เปลี่ยนไปใช้ชื่ออื่น
เทือกเขาตะนาวศรี

เทือกเขาตะนาวศรี (พม่า: တနင်္သာရီ တောင်တန်း; อังกฤษ: Tenasserim Hills, Range) เป็นชื่อทางภูมิศาสตร์ของเทือกเขาซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศพม่ากับประเทศไทย และลากยาวผ่านคอคอดกระลงไปจนถึงคาบสมุทรมลายู ยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาตะนาวศรี ชาวพม่าเรียกว่า "บีล็อกตอง" (Bilauktaung)

ศัพทมูลวิทยา

แนวเทือกเขานี้ได้ชื่อตามเขตตะนาวศรีในพม่า ชื่อนี้อาจเพี้ยนมาจากภาษามลายูสำเนียงไทรบุรี คือคำว่า ตานะฮ์เซอรี (มลายู: Tanah Sari; Tanah Seri) ตานะฮ์ มีความหมายว่า "แผ่นดิน" กับ เซอรี มาจากคำว่า ซีเระฮ์ แปลว่า "พลูหรือใบพลู" รวมกันจึงมีความหมายว่า "แผ่นดินที่ปลูกพลู"

ภูมิศาสตร์

ทางใต้ของเส้นขนานที่ 16 เทือกเขาฉานได้แยกออกเป็นแนวเทือกเขาสูงชั้นขนาบข้างแคบ ๆ ซึ่งทอดลงไปทางใต้ตามคอคอดกระ แนวเทือกเขาที่อยู่ทางตะวันตกสุดนั้นถูกตัดจากชายฝั่งตะนาวศรีโดยรอยเลื่อนเจดีย์สามองค์ ส่วนทางตะวันออกของเทือกเขาตะนาวศรีนั้นเป็นหุบเขาสาละวินและคเยง
ไปทางตะวันออก ด้านประเทศไทย เทือกเขานี้มีแม่น้ำแควใหญ่และแควน้อยไหลตัดผ่าน ในบริเวณนี้ มีลักษณะเป็นแนวลาดเขาเล็ก ๆ สลับหุบเขาแคบ ๆ ซึ่งมักจะกว้างเพียงราว 2 กิโลเมตร และถัดออกไปทางตะวันออกอีกนั้นมีเพียงลาดเขาโดด ๆ อันเป็นจุดที่เทือกเขาตะนาวศรีสิ้นสุดลงในที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย
ระดับความสูงเฉลี่ยของเทือกเขาตะนาวศรีในฝั่งพม่าจะสูงกว่าฝั่งไทย โดยมียอดเขาหลายยอดที่สูงถึง 1,000 เมตร ขณะที่ฝั่งไทย ยอดเขาสูงสุดสามารถวัดได้ราว 800 เมตร
จุดสูงที่สุดในเทือกเขาตะนาวศรีนั้นอยู่ในเทือกเขาบีล็อกตอง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ซึ่งสูงที่สุดที่ 2,231 เมตร แนวเทือกเขาที่ลากต่อลงไปทางใต้ของเทือกเขาบีล็อกตองนั้นจะไปบรรจบกับปลายสุดด้านเหนือของคอคอดกระ งานวิจัยทางธรณีวิทยาล่าสุดกล่าวถึงส่วนใต้สุดของเทือกเขาตะนาวศรีในพื้นที่คอคอดว่า "เทือกเขาภูเก็ต", "เทือกเขานครศรีธรรมราช" และ "เทือกเขาสันกาลาคีรี" อย่างไรก็ตาม ชื่อเหล่านี้จะไม่พบปรากฏอยู่ในหลักฐานธรณีวิทยาสมัยเก่า
เทือกเขาตะนาวศรีเป็นส่วนหนึ่งของสันเขาแกรนิตยาวซึ่งมีอายุเก่ากว่าเทือกเขาหิมาลัย ที่ราบสูงมลายูอันเป็นจุดใต้สุดของระบบภูเขานี้และเทือกเขาตีตีวังซานั้นเป็นจุดเริ่มต้นของเทือกเขาโกตาบารูในฝั่งมาเลเซีย
เทือกเขาตะนาวศรีปกคลุมไปด้วยป่าไม้เป็นบริเวณกว้าง และเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์หลายชนิด ซึ่งรวมไปถึงช้างเอเชียและเสือโคร่ง
เยสเตอร์เดย์ เลิฟ

ข้อมูลเพลง

เยสเตอร์เดย์ เลิฟ เป็นดีวิดีซิงเกิลแผ่นที่ 3 ต่อจากเวกมีอัป เมื่อ 3 ปีก่อน มีปกทั้งหมด 4 แบบ คือ VR , DVD, Blu-ray และ FC&Musing โดยที่แบบ VR เป็นครั้งแรกของญี่ปุ่นที่จำหน่ายซิงเกิลในรูปแบบความเป็นจริงเสมือน (Visual Reality) โดยในตัวซิงเกิลจะประกอบไปด้วยแผ่น DVD, แผ่น Blu-ray, และแว่น VR HOMiDO และ QR Code สำหรับเข้าชมวิดีโอในรูปแบบความเป็นจริงเสมือน  
เยสเตอร์เดย์ เลิฟ ใช้เป็นเพลงประกอบอนิเมะ ยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน ลำดับที่ 20 ต่อจากเพลงซาวาเกะ ไลฟ์ของเธอเอง เป็นครั้งที่ 2 ที่เพลงของเธอถูกใช้ติดต่อกัน 2 เพลง อนึ่ง เยสเตอร์เดย์ เลิฟนั้นเป็นครั้งแรกที่เพลงไม่มีการให้ซีดีเพลงมาด้วย (ดีวิดีซิงเกิล 2 อันก่อนหน้าจะมีซีดีเพลงอยู่ในผลงานด้วย) เพลงจะถูกปรากฏในซีดีครั้งแรกในอัลบั้มที่ 11 ของเธอ สไมล์
กระบี่ล้างแค้น

เนื้อเรื่อง

กระบี่ล้างแค้นเป็นเรื่องราวของ ฉื่อง่วนเพ้ง บุรุษหนุ่มเข็ญใจ มีความเจ็บปวดรวดร้าวของความอาฆาต แค้นที่ฝังรากเหง้าอยู่ในจิตใจมาสิบเก้าปี ด้วยบิดามารดาถูกสังหารอย่างอำมหิต เป็นชนวนให้ติดตามหาคู่อาฆาตผู้เป็นปีศาจในคราบนักบุญ จนต้องใช้กระบี่ล้างแค้น แต่ศัตรูคู่แค้นนั้นเคยช่วยชีวิตตนไว้
เรื่องนี้ อ้อเล็งเซ็งแต่งไว้เพียง 1/3 เท่านั้น และตัดจบห้วนๆด้วยสาเหตุไม่ทราบ โดยให้พระเอกถูกฆ่าตายอย่างง่ายๆ ทั้งนี้คาดว่าจะมีปัญหาขัดแย้งกับสำนักพิมพ์ ส่วนที่แต่งต่อ จึงมีเนื้อหาและสำนวนที่แตกต่างไปค่อนข้างมาก
ยีน ซโวซเดสกี

ยีน ซโวซเดสกี (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1948 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 2019) เคยเป็นนักการเมืองชาวแคนาดา และเคยดำรงตำแหน่งประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติแห่งรัฐแอลเบอร์ตาคนที่ 12 เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 จนถึงวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2015 สังกัดพรรคก้าวหน้าอนุรักษ์นิยม
โรงเรียนดอนคาวิทยา

ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนดอนคาวิทยาได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งเป็นโรวงเรียน จากกระทรวงศึกษาธิการ   เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 และเปิดสอนอย่างเป็นทางการ  เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยมีนายเพ็ญศักดิ์  เรือนใจมั่น เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนอู่ทอง รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนดอนคาวิทยา
ในปีการศึกษา 2528 โรงเรียนได้งบประมาณในการก่อสร้างอาคารเรียนถาวร จำนวน 1 หลัง   ต่อมาในวันที่ 11 เมษายน 2528 นายประสาร  เรืองสุขอุดม  พร้อมด้วยอาจารย์ใหญ่ได้ของบประมาณจากฯพณฯ บรรหาร  ศิลปอาชา  จำนวน ๓๐๐,๐๐๐  บาท  เพื่อนำมาจัดซื้อที่ดินเพิ่มเติมโดยมอบให้พระครูกิตติสุวรรณวัฒน์  เจ้าอาวาสวัดโภคาราม  ซึ่งเป็นองค์อุปถัมภ์โรงเรียน  ทำการจัดซื้อที่ดินทางทิศตะวันตกของโรงเรียนจำนวน 7 ไร่  และที่ดินทางทิศตะวันออกของโรงเรียน  เพื่อเชื่อมต่อที่ดินที่ทางวัดมอบให้เป็นผืนเดียวกัน  จำนวน 1 งาน   ปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่ประมาณ 43 ไร่