google/wiki40b huggingface dataset:
นีมาโทดา

ลักษณะ

มีเนื้อเยื่อ 3 ชั้น (Triploblastica animal) ลำตัวกลม ยาว เรียวหัว-ท้าย ไม่มีข้อปล้อง (non metameric) ไม่มีรยางค์ ผิวลำตัวปกคลุมด้วยสารคิวติน (Cuticle) เพื่อป้องกันน้ำย่อยจาก Host มีสมมาตรแบบ Bilateral symmetry มีช่องว่างในลำตัวแบบไม่แท้จริง (Psudocoelom) ยังไม่มีระบบเลือด ไม่มีระบบหายใจ พวกที่เป็นปรสิตจะหายใจแบบไม่ใช้ออกซิเจน พวกที่อิสระก็จะหายใจทางผิวหนัง มีระบบทางเดินอาหารแบบสมบูรณ์ (Complete digestive tract) เป็นพวกแรก ระบบขับถ่ายประกอบด้วยต่อมเรนต์ (renettle gland) ท่อขับถ่ายทางด้านข้างลำตัว (Lateral excretory canal) ไม่มีเฟลมเซลล์ มีปมประสาทใหญ่ จัดเป็นสมอง มีลักษณะเป็นวงแหวน (Nerve ring) อยู่รอบคอหอย ติดต่อกับเส้นประสาทใหญ่ทางด้านท้อง (Ventral nerve cord) และด้านหลัง (Dorsal nerve cord) ตลอดลำตัว มีกล้ามเนื้อเฉพาะตามยาวเท่านั้น จึงได้แต่งอตัวไปมา เป็นพวกแยกเพศ (Dioecious) ตัวเมียมักมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้
จังหวัดโพธิสัตว์

ภูมิศาสตร์

ภูมิศาสตร์กายภาพของจังหวัดโพธิสัตว์มีความหลากหลายประกอบด้วยชีวภูมิภาคที่แตกต่างกัน ตั้งแต่เทือกเขาที่มีป่าไม้ปกคลุมอย่างหนาแน่น ที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ ไปจนถึงที่ราบลุ่มโตนเลสาบ ยังคงมีพื้นที่ป่าอยู่ราวร้อยละ 58 ของพื้นที่จังหวัด ทิวเขาบรรทัดประกอบด้วยภูเขาสูงทางทิศตะวันตกถึงตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด บริเวณเขตติดต่อกับประเทศไทยและชายฝั่งทะเล ความชันของพื้นที่ลาดลงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นที่ราบอุดมสมบูรณ์ต่อเนื่องเข้าไปในจังหวัดพระตะบอง ที่ซึ่งมีการปลูกข้าวและเก็บเกี่ยวข้าวมากเป็นลำดับต้นของกัมพูชา แม่น้ำโพธิสัตว์มีต้นกำเนิดในทิวเขาบรรทัด ไหลตามทิศทางดังกล่าว และไหลลงโตนเลสาบในที่สุด จังหวัดโพธิสัตว์เป็นจังหวัดหนึ่งใน 9 แห่งที่พื้นที่บางส่วนตั้งอยู่ในเขตสงวนชีวมณฑลโตนเลสาบ
การร้องทุกข์ต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ

ตามความในธรรมนูญกรุงโรมว่าด้วยศาลอาญาระหว่างประเทศ (Rome Statute of the International Criminal Court) อันเป็นสนธิสัญญาจัดตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศนั้น บุคคลหรือองค์กรจะแจ้งความดำเนินคดีที่อยู่ในอำนาจของศาลอาญาระหว่างประเทศต่อศาลนั้นก็ได้ ถ้าบุคคลเป็นผู้ยื่น เรียกว่า "ร้องทุกข์" (complain) ถ้ารัฐภาคีศาลก็ดี หรือเลขาธิการสหประชาชาติก็ดี เป็นผู้ยื่น เรียกว่า "เสนอข้อหา" (refer) และเรียกรวมกันว่า "กล่าวโทษ" (communicate)
นับตั้งแต่สิ้นเดือนกันยายน 2553 สำนักงานอัยการศาลอาญาระหว่างประเทศได้รับคำกล่าวโทษแล้ว 8,874 ฉบับ ในจำนวนนั้น 4,002 ฉบับถูกยกเมื่อตรวจเบื้องต้นแล้วพบว่า "อยู่นอกอำนาจศาลโดยแจ้งชัด" และนับตั้งแต่เดือนมีนาคม 2554 ศาลอาญาระหว่างประเทศกำลังสืบสวนเรื่องราวในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ในประเทศยูกันดา ในสาธารณรัฐแอฟริกากลาง ในดาร์ฟูร์ ประเทศซูดาน ในประเทศเคนยา ในประเทศลิเบีย และในประเทศโกตดิวัวร์ รวมเจ็ดเรื่องด้วยกัน กับทั้งกำลังพิเคราะห์โดยละเอียดซึ่งเรื่องราวอื่น ๆ อีกหลายเรื่อง รวมถึงเรื่องราวในประเทศอัฟกานิสถาน ประเทศชาด ประเทศโคลอมเบีย ฉนวนกาซา และประเทศจอร์เจีย

การกล่าวโทษ

ธรรมนูญกรุงโรมว่า บุคคลหรือองค์กรจะแจ้งความดำเนินคดีที่อยู่ในอำนาจศาลต่อศาลก็ได้ โดยให้แจ้งที่อัยการ คำกล่าวโทษเหล่านี้จะได้รับการพิเคราะห์สามชั้น คือ การตรวจเบื้องต้น (initial review), การรายงานมูลฐาน (basic reporting) และการพิเคราะห์โดยละเอียด (intensive analysis) ก่อนเริ่มสืบสวนตามคำกล่าวโทษนั้นต่อไป

การรายงานมูลฐาน และการพิเคราะห์โดยละเอียด

เมื่อวินิจฉัยแล้วว่าเรื่องที่กล่าวโทษนั้นอยู่ในอำนาจศาล คำกล่าวโทษก็จะเข้าสู่ "การรายงานมูลฐาน" เพื่อ "พิเคราะห์ทั่วไปในทางข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย" และประมวลข้อหาตลอดจนข้อมูลต่าง ๆ ที่มีพร้อมอยู่แล้ว มีสถิติว่าระหว่างเดือนกรกฎาคม 2546 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2549 มีคำกล่าวโทษอยู่ในชั้นรายงานมูลฐานนี้ยี่สิบสามฉบับ
เมื่อผ่านชั้นรายงานมูลฐานั้นแล้ว คำกล่าวโทษจะได้รับการพิเคราะห์โดยละเอียด เพื่อประมวลข้อมูลพิสดารจากแหล่งข้อมูลเปิด พิเคราะห์การกระทำความผิดอย่างเป็นระบบ ตรวจปัจจัยสี่ แสวงหาข้อมูลเพิ่มเติม และถ้าคดีซับซ้อน ก็จะวางแผนการสืบสวนอย่างมีศักยภาพ มีสถิติว่า ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2552 เป็นต้นมา มีคดีสิบรายอยู่ในชั้นพิเคราะห์โดยละเอียด รวมถึง เรื่องราวในประเทศอัฟกานิสถาน ประเทศชาด ประเทศโคลอมเบีย ประเทศโกตดิวัวร์ ประเทศจอร์เจีย และประเทศเคนยา
วิลล่าวัฒนา

วิลล่าวัฒนา (Villa Vadhana) เป็นพระตำหนักที่ประทับของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล และพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในสวิตเซอร์แลนด์ 
วิลล่าวัฒนา ตั้งอยู่เลขที่ 51 Chamblandes dessusv อยู่ระหว่างถนน Tour Haldimand กับถนน General Guisan เมืองปุยยี นอกเมืองโลซาน เป็นบ้าน 3 ชั้น ขนาด 13 ห้องนอน ตั้งอยู่บนเนินลาดในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ มีบริเวณและสวนผลไม้ หันหน้าไปทางทะเลสาบเจนีวา (ทะเลสาบเลม็อง) และมองเห็นเทือกเขาแอลป์ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ทรงตัดสินพระทัยย้ายออกจากแฟลตขนาด 3 ห้องนอนที่ เลขที่ 16 ถนนทิสโซ่ต์ เมืองโลซาน เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ภายหลังการสละราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และรัฐบาลได้อัญเชิญพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอานันทมหิดล เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีทรงเช่าบ้านหลังนี้จากเจ้าของในราคาเดือนละ 8,000 ฟรังก์สวิส โดยเจ้าของยินดีขายบ้านให้ในราคา 96,000 ฟรังก์สวิส แต่ไม่ได้ทรงซื้อไว้ เพราะไม่มีเงินก้อน ทรงย้ายเข้ามาอยู่ที่วิลล่าวัฒนา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2478 และทรงใช้ชีวิตที่นี่เป็นเวลาสิบกว่าปี ทรงตั้งชื่อบ้านหลังนี้ว่า "วิลล่าวัฒนา" ตามพระนาม "สว่างวัฒนา" ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
ในปี พ.ศ. 2493 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเสด็จออกไปประทับที่แฟลตเลขที่ 19 ถนนอาวองต์ โพสต์ ภายหลังพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชกับสมเด็จพระราชินีสิริกิติ์ โดยมีพระประสงค์ให้ทั้ง 2 พระองค์มีความเป็นส่วนพระองค์
ปัจจุบันเจ้าของบ้านได้รื้อบ้านหลังนี้ลง เนื่องจากสภาพทรุดโทรม และสร้างใหม่เป็นอาคารอะพาร์ตเมนต์ 3 ชั้นสำหรับให้เช่าพักอาศัย ตั้งชื่อว่า "อาคารเลขที่ 51" (Chamblandes 51)
เมื่อสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ทรงสร้างพระตำหนัก 6 ชั้นหลังใหม่ เลขที่ 15 ซอยบ้านดอน ถนนสุขุมวิท 47 ในบริเวณติดต่อกับพระตำหนักเลอดิส ซอยแสงมุกดา ถนนสุขุมวิท 43 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2540 เพื่อใช้เป็นที่ทรงงานและเป็นที่รับแขก ทรงตั้งชื่อพระตำหนักหลังใหม่ว่า พระตำหนักวิลล่าวัฒนา ตามชื่อพระตำหนักที่ทรงใช้ชีวิตมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
ทางรถไฟสายแม่กลอง

ประวัติ

เดิมรถไฟสายนี้เดินรถโดยบริษัทเอกชน  คือ บริษัท รถไฟท่าจีน ทุนจำกัด (บริษัท ท่าจีนเรวเวกัมปนีลิมิเต็ตทุน จำกัด) ได้รับสัมปทานเดินรถช่วงปากคลองสาน–มหาชัย ระยะทางทั้งสิ้น 33.1 กิโลเมตร เริ่มเดินรถตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 จนถึง พ.ศ. 2484 รวมระยะเวลา 40 ปี
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะนั้นทรงเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร) เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ทรงเปิดเส้นทางปากคลองสาน-มหาชัย เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2447 และเปิดให้ประชาชนใช้งานตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2448
ต่อมาใน พ.ศ. 2448 บริษัท แม่กลอง ทุนจำกัด ได้รับสัมปทานเดินรถช่วงที่สอง จากสถานีรถไฟบ้านแหลมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับสถานีรถไฟมหาชัย ถึงสถานีรถไฟแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม ระยะทางทั้งสิ้น 33.8 กิโลเมตร เริ่มเดินรถตั้งแต่วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2448 จนถึง พ.ศ. 2488 รวมระยะเวลา 40 ปี
ต่อมาบริษัทรถไฟท่าจีน และบริษัทแม่กลอง ได้รับพระบรมราชานุญาตให้รวมเป็นบริษัทเดียวกัน ใช้ชื่อว่า บริษัท แม่กลอง ทุนจำกัด และเดินรถจนกระทั่งหมดสัมปทานในปี พ.ศ. 2488 จึงได้ขายกิจการให้กับกรมรถไฟ ภายใต้องค์กรรถไฟสายแม่กลอง เปลี่ยนสถานะเป็น สำนักงานรถไฟสายแม่กลอง เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 และรวมเข้ากับการรถไฟแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
ปัจจุบันเส้นทางช่วงปากคลองสาน–วงเวียนใหญ่ ไม่มีการเดินรถมาตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2504 สืบเนื่องจากมติคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 โดยยังคงรางรถไฟไว้ แต่ราดยางมะตอยทับ

การซ่อมบำรุงและปรับปรุงเส้นทาง

ใน พ.ศ. 2558 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ประกาศปิดเส้นทางรถไฟในช่วงบ้านแหลม–แม่กลอง ระหว่างวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 — 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 เพื่อทำการปรับปรุงเส้นทางตามโครงการปรับปรุงเส้นทางรถไฟ โดยจะมีรถสองแถวรับ-ส่งผู้โดยสารชั่วคราว และเปิดเดินรถอีกครั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2559 โดยมีวุฒิชาติ กัลยาณมิตร อดีตผู้ว่าการรถไฟแห่งประเทศไทย เป็นประธานในพิธีเปิดเดินรถเที่ยวแรกจากแม่กลอง–บ้านแหลม
เนื่องจากทางรถไฟสายแม่กลองไม่มีเส้นทางเชื่อมต่อกับรถไฟสายอื่น ทำให้การขนส่งขบวนรถเพื่อซ่อมบำรุง ต้องบรรทุกขบวนรถจากศูนย์ซ่อมบำรุงที่สถานีรถไฟธนบุรีหรือสถานีรถไฟมักกะสัน โดยผ่านทางแพขนานยนต์

โครงการในอนาคต

ในอนาคต การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ร่วมกับ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) จะทำการย้ายสถานีต้นทางหลักของกรุงเทพ จากสถานีหัวลำโพง มาที่ ชุมทางบางซื่อ และเมื่อรวมเส้นทาง รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง รถไฟทางไกล รถไฟความเร็วสูง (สายกรุงเทพ-นครราชสีมา)และ รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เข้าไว้ที่ชุมทางบางซื่อเป็นสถานีหลักแห่งเดียวของกรุงเทพมหานคร
พร้อมจัดเส้นทางใหม่  จากบางซื่อไปนครปฐม เป็นสายตะวันตก จากบางซื่อ ไปหัวลำโพง วงเวียนใหญ่ มหาชัย จนถึงปากท่อ  ตลอดจนทุกสถานีหลังจากนี้ นับเป็นสายใต้(เส้นทางใหม่) จากบางซื่อไปชุมทางบ้านภาชี ยังเป็นสายเหนือและสายตะวันออกเฉียงเหนือเช่นเดิม จากบางซื่อไปสุวรรณภูมิ ฉะเชิงเทรา เป็นสายตะวันออกตามเดิม และแยกเพิ่มอีก 2 เส้นทางคือ รถไฟด่วนพิเศษ (เส้นทางแรก กรุงเทพ-นครราชสีมา) และรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (SARL : Suvarnabhumi Airport Rails Link)
นาถยา แดงบุหงา

ประวัติ

นาถยา เบ็ญจศิริวรรณ มีชื่อเล่นว่า กุ๊ก เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นลูกคนที่ 7 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 9 คน โดยมีพี่สาวฝาแฝดหนึ่งคน นับถือศาสนาอิสลาม (มีชื่อภาษาอาหรับว่า ฮัจญะ อัสมะฮ์) จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสตรีประเทืองวิทย์และโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

งานวงการบันเทิง

เข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการชักชวนของอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย เริ่มต้นด้วยการถ่ายแบบ และเป็นพิธีกรรายการเปิดใจดารา ทางช่อง 7 จากนั้นจึงได้รับการชักชวนจากกัณฑรีย์ ณ สิมะเสถียร ให้มาแสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ โดยผลงานที่สร้างชื่อ ได้แก่ ข้างหลังภาพ จากการกำกับของเปี๊ยก โปสเตอร์ ในปี พ.ศ. 2528
จากนั้นจึงได้แสดงในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น หย่าเพราะมีชู้, เกมมหาโชค เป็นต้น ผลงานละครโทรทัศน์ก็ได้แก่ สงครามปาก, มัจจุราชจำแลง, คนมีคาว, วิมานไม้ฉำฉา, บ้านศิลาทราย เป็นต้น
นาถยา แดงบุหงา ได้ฉายาว่า "เจ้าแม่พรีเซ็นเตอร์" เพราะมักเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาสินค้าหลายชิ้น และมีค่าตัวในราคาที่สูง ในระหว่างที่มีชื่อเสียงได้แสดงประกบคู่กับดาราชายหลายคน เช่น ยุรนันท์ ภมรมนตรี, ลิขิต เอกมงคล, ธงไชย แมคอินไตย์, อำพล ลำพูน, บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์, สันติสุข พรหมศิริ เป็นต้น โดยเฉพาะกับอำพลเคยคบหากันอยู่ด้วยช่วงหนึ่ง
หลังจากละครเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ทางช่อง 3 เมื่อปี พ.ศ. 2532 ที่รับบทเป็น ตะละแม่จันทรา แล้ว นาถยา ก็ผ่อนบทบาทการแสดงลง ด้วยการหันไปประกอบธุรกิจส่วนตัว และได้แต่งงานกับนายสิรินทร์ เบ็ญจศิริวรรณ สามีนักธุรกิจ โดยที่นาถยาได้ช่วยงานธุรกิจของสามีมาตลอด ซึ่งเป็นธุรกิจประเภทอสังหาริมทรัพย์ พร้อม ๆ กับทำกิจกรรมทางสังคม โดยนาถยา และสามีมีบุตรสาวด้วยกัน 3 คน ได้แก่ เกรซ-สิริยา, กิฟท์-สิชานาถ, กีกี้-สิตานัน เบ็ญจศิริวรรณ

งานการเมือง

ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปี พ.ศ. 2548 นาถยาได้ลงรับสมัครเลือกตั้งในเขตสะพานสูง กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่มิได้รับการเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 นาถยา ลงรับเลือกตั้งสังกัดพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้ง ในเขตเลือกตั้งที่ 7 กรุงเทพมหานคร (บางกะปิ สะพานสูง มีนบุรี ลาดกระบัง) คู่กับ นายประพันธ์ คูณมี และ นายสำราญ รอดเพชร ซึ่งนาถยาได้รับเลือกตั้งไปเพียงคนเดียวในทีม ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขต 21 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกหนึ่งสมัย
วัดโพธิสมภรณ์

ประวัติ

วัดโพธิสมภรณ์ เริ่มสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2449 ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โดย มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอุดร ได้พิจารณาเห็นว่าในเขตเทศบาลเมืองอุดรธานี มีเพียง “วัดมัชฌิมาวาส” วัดเดียวเท่านั้น สมควรที่จะสร้างวัดขึ้นอีกสักวัดหนึ่ง จึงได้ไปสำรวจดูสถานที่ทางด้านทิศใต้ของ “หนองนาเกลือ” ซึ่งเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่อุดมไปด้วยเกลือสินเธาว์ มีปลาและจระเข้ชุกชุม (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น “หนองประจักษ์” เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ผู้ก่อตั้งเมืองอุดรธานี) เห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสมควรแก่การสร้างวัดได้เพราะเป็นที่ราบป่าละเมาะเงียบสงบดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนักและอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
เมื่อตกลงใจเลือกสถานที่ได้แล้ว มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ก็ได้ชักชวนและนำพาราษฎรในหมู่บ้านหมากแข้งมาร่วมกันถากถางป่าจนพอควรแก่การปลูกกุฏิ ศาลาโรงธรรม สำหรับใช้เป็นที่บำเพ็ญบุญ และเป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาประจำปีของหน่วยราชการ ใช้เวลาสร้างอยู่ประมาณ 1 ปี ในระยะแรกชาวบ้านเรียกว่า “วัดใหม่” เพราะแต่เดิมมีเพียงวัดมัชฌิมาวาสซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “วัดเก่า” ด้วยพบร่องรอยเป็นวัดร้างมาก่อน มีเจดีย์ศิลาแลงเก่าแก่และพระพุทธรูปหินขาวปางนาคปรก และได้กราบอาราธนา พระครูธรรมวินยานุยุต (หนู) เจ้าคณะเมืองอุดรธานี จากวัดมัชฌิมาวาสมาเป็นเจ้าอาวาสวัด
ในวันที่ 7 พฤษภาคม  พ.ศ. 2507 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต

การตั้งชื่อ

มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ได้นำความขึ้นกราบทูลขอชื่อต่อ พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (หม่อมเจ้าภุชงค์ ชุมพูนุท สิริวฑฺฒโน) สมเด็จพระสังฆราชเจ้าวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม กรุงเทพฯ ได้ทรงประทานนามว่า “วัดโพธิสมภรณ์” เพื่อให้เป็นอนุสรณ์แก่ มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ผู้สร้างวัดแห่งนี้
ไมเคิล ไมเยอส์

ไมเคิล ไมเยอส์ (อังกฤษ : Michael Myers ) เป็นตัวละครในภาพยนตร์เรื่อง Halloween เขียนบทและกำกับโดย "จอห์น คาร์เพนเตอร์" ผู้กำกับที่คลั่งใคล้ภาพยนตร์สยองขวัญมาก เนื้อเรื่อง คือ 
ไมเคิล ไมเยอส์ ฆาตกรโรคจิตที่เคยก่อคดีฆ่าพี่สาวตนเองแล้วก็ถูกจับเข้าโรงพยาบาลจิต แล้วหลายสิบปีต่อมา ไมเคิลก็หนีออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับไปยังแฮดดอนฟิลด์ อิลลินอยส์ จุดหมายก็เพื่อฆ่า และเป้าหมายก็คือ ลอรี่ สโตรด (Jamie Lee Curtis) พี่เลี้ยงเด็กสาว หรือ น้องของไมเคิล ที่ต้องมารับมือกับฆาตกรโหดแบบไม่ทันตั้งตัว 
ขณะเดียวกันนั่นเอง หมอแซม ลูมิส (Donald Pleasence) จิตแพทย์ผู้ที่ติดตามดูแลอาการของไมเคิลมาตลอดและเชื่อมั่นว่าไมเคิลยังไงก็รักษาไม่หาย เลยต้องรีบเดินทางไปขัดขวางการฆาตกรรมของไมเคิลในครั้งนี้
กริมล็อค

กริมล็อก (อังกฤษ: Grimlock) เป็นชื่อตัวละครหุ่นยนต์พันธุ์ไดโนเสาร์ จากฝ่าย ไดโนบอทส์ จากการ์ตูนชุดเรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส

ยุค G1

กริมล็อก ในยุคแรก ให้เสียงภาษาอังกฤษโดย เกรก เบอร์เกอร์ (Gregg Berger) มีบทบาทเป็นหัวหน้าฝ่ายไดโนบอทส์ที่มีอุปนิสัยชอบง่วงเหงาหาวนอนอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ทำหน้าที่การงานต่าง ๆ ที่สำคัญได้ดีเยี่ยมเช่นเดียวกับหุ่นยนต์สายพันธุ์ปกติทั่วไป ลักษณะร่างกายในโหมดไดโนเสาร์ มีสีเทาสลับกับสีเหลือง มีหางสีครีม ส่วนร่างกายในโหมดปกตินั้น ในส่วนของหน้าอกมีสีเหลือง นอกเหนือจากนั้นจะเป็นสีเทาเข้มสลับกับสีเทาอ่อน และมีเกราะป้องกันด้านหลังซึ่งมีรูปร่างคล้ายปีก

โรบอท อิน ดิสไกส์ 2015

กริมล็อกในภาคนี้ มีลักษณะร่างกายท้วม สูงใหญ่ สีของร่างกายเป็นสีเขียวและสีดำ สามารถแปลงร่างเป็นได้ทั้งหุ่นยนต์โหมดปกติและโหมดไดโนเสาร์ กริมล็อกเป็นคู่อริกับหุ่นยนต์ดีเซปติคอนส์ นามว่า อันเดอร์ไบท์ ซึ่งมีรูปร่างเป็นไดโนเสาร์เช่นกัน โดยส่วนใหญ่กริมล็อกจะได้รับคำสั่งจาก ร้อยโท บัมเบิลบี ให้ทำภารกิจร่วมกับ สตรองอาร์ม หุ่นยนต์เพศหญิง และ ไซด์สไวป์ หุ่นยนต์จอมกะล่อน อยู่เสมอ 
เสียงพากย์กริมล็อก ในภาคนี้ให้เสียงภาษาไทยโดย สิทธิสม มุทธานุกูลวงศ์ (ฉบับช่อง 3 family) และ กริน อักษรดี (ฉบับการ์ตูนเน็ตเวิร์ค) และให้เสียงภาษาอังกฤษโดย แครี่ เพย์ตั้น (Khary Payton)
อะซีม เพรมจี

ชีวิตส่วนตัว

อะซีมเกิดในเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย
ในครอบครัวมุสลิมชีอะฮ์
ที่มีต้นกำเนิดมาจากรัฐคุชราต
บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง โดยรู้จักกันว่าเป็น "ราชาข้าวแห่งพม่า"
หลังจากที่แบ่งประเทศ ผู้ก่อตั้งประเทศปากีสถานได้เชิญให้บิดาของเขาไปอยู่ในปากีสถาน แต่เขาปฏิเสธและเลือกที่จะดำรงอยู่ในประเทศอินเดีย
เพรมจีได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เขาได้แต่งงานกับยาสมีน และมีลูกด้วยกันสองคนคือ ริเชดและทารีค ริเชดทำงานกับบิดาเป็น Chief Strategy Officer (ประธานฝ่ายกลยุทธ์) และกรรมการบริษัทวิโปร

มูลนิธิและมหาวิทยาลัยอะซีมเพรมจี

ในปี 2544 เพรมจีได้จัดตั้งมูลนิธิอะซีมเพรมจีขึ้น
โดยเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไร ที่มีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมให้มีการศึกษาคุณภาพที่เข้าถึงได้ทั่วไปเพื่ออำนวยให้เกิดสังคมที่ยุติธรรม ที่เท่าเทียมกัน ที่ประกอบด้วยมนุษยธรรม และที่ยั่งยืน
โดยมีงานที่ทดลองและพัฒนาสร้างแบบอย่างในการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่อาจจะช่วยอำนวยการปรับปรุงโรงเรียนระดับประถมของรัฐ 1.3 ล้านแห่งในประเทศ
จุดความสนใจโดยเฉพาะอย่างหนึ่งก็คือในเขตชนบท ซึ่งเป็นที่ที่โรงเรียนส่วนมากอยู่
การเลือกที่จะทำการในเรื่องการศึกษาขั้นประถม (ตั้งแต่ ป.1 จนถึง ม.2) ในโรงเรียนของรัฐ เพราะอาศัยหลักฐานที่แสดงประสิทธิผลทางการศึกษาของนักเรียนในประเทศอินเดีย
มูลนิธิปัจจุบันปฏิบัติการในรัฐกรณาฏกะ อุตตราขัณฑ์ ราชสถาน ฉัตตีสครห์ อานธรประเทศ พิหาร มัธยประเทศ และเขตปุทุจเจรี โดยร่วมมือกับรัฐบาลของรัฐเหล่านั้น
และทำงานโดยมากในเขตชนบท เพื่อช่วยปรับปรุงคุณภาพและความเท่าเทียมกันของการศึกษาในโรงเรียน
ในเดือนธันวาคม 2553 เขาสัญญาที่จะบริจาคทรัพย์มีมูลค่า 2,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อปรับปรุงการศึกษาในโรงเรียนของอินเดีย
โดยถ่ายโอนหุ้นจำนวน 213 ล้านหุ้นของบริษัทวิโปรที่บริษัทที่เพรมจีเป็นผู้มีอำนาจเป็นเจ้าของ ไปยังทรัสต์อะซีมเพรมจี
ซึ่งเป็นการบริจาคทรัพย์ที่มากที่สุดในประเทศอินเดีย
ส่วนมหาวิทยาลัยอะซีมเพรมจีได้รับการสถาปนาโดยกฎหมายของรัฐกรณาฏกะในปี 2553 เพื่อดำเนินโปรแกรมพัฒนาการศึกษาและบุคลากร เพื่อหาแบบทางเลือกในการปรับปรุงการศึกษา และเพื่อให้ทุนงานวิจัยเกี่ยวกับการศึกษาสำหรับขยายขอบเขตแนวคิดเกี่ยวกับการศึกษา โดยมูลนิธิเป็นผู้ให้ทุนสนับสนุนในเบื้องต้น และอะซีม เพรมจีทำหน้าที่เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัย
ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ

ศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติ (อังกฤษ: International Broadcasting Center; อักษรย่อ: IBC) เป็นศูนย์กลางสำหรับการกระจายเสียงและการแพร่ภาพ ซึ่งรวมเรียกว่าวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งในช่วงระหว่างการแข่งขันกีฬารายการสำคัญ มักจะเปิดทำการควบคู่ไปกับ ศูนย์สื่อมวลชนหลัก (อังกฤษ: Main Press Center; อักษรย่อ: MPC) ซึ่งเป็นศูนย์กลางสำหรับข่าวสารต่าง ๆ เกี่ยวกับการแข่งขันครั้งนั้น เพื่อเป็นข้อมูลสำหรับผู้สื่อข่าว ในสื่อสิ่งพิมพ์ สื่อประสม สื่อดิจิตอล และสื่อประเภทอื่น ๆ

ไอบีซีในกีฬาโอลิมปิก

การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกทุกครั้ง จะมีการตั้งศูนย์กระจายเสียงแพร่ภาพนานาชาติขึ้น เป็นสถานที่จัดทำห้องส่งโทรทัศน์ของผู้รับสิทธิถ่ายทอดจากทั่วโลก โดยทั่วไปมักใช้ศูนย์การประชุมขนาดใหญ่ ดังเช่นศูนย์การประชุมรัฐสภาโลกที่จอร์เจีย (Georgia World Congress Center) ซึ่งใช้สำหรับโอลิมปิกที่แอตแลนตา เมื่อปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) มีหน่วยบริการกระจายเสียงแพร่ภาพโอลิมปิก (Olympic Broadcasting Services; OBS) เป็นหน่วยงานที่จัดหาวีดิทัศน์และเสียงซึ่งป้อนมาจากแต่ละสนาม, ภาพถ่ายอันสวยงามโดยรอบสถานที่แข่งขัน ตลอดจนเครื่องมือสื่อสารต่าง ๆ เป็นต้น ให้แก่ผู้ถือสิทธิแต่ละรายเหล่านี้ โดยไอบีซีในโอลิมปิกแห่งแรก ตั้งขึ้นสำหรับการแข่งขันที่กรุงโตเกียวของญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) ซึ่งเริ่มมีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ไปทั่วโลกเป็นครั้งแรก

ไอบีซีสำหรับฟุตบอลโลก 2006

ระหว่างฟุตบอลโลกที่เยอรมนีในปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) ไอบีซีที่ตั้งอยู่ในนครมิวนิก ต้อนรับสื่อมวลชนจาก 190 ประเทศ ศูนย์ดังกล่าวตั้งอยู่ที่ “มิวนิกแฟร์” (Munich Fair) ซึ่งก่อสร้างขึ้นในบริเวณของท่าอากาศยานมิวนิก ปัจจุบันอาคารแห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ “ศูนย์แสดงสินค้ามิวนิก” (Munich Exhibition Centre)
ช่องโทรทัศน์และวิทยุ 120 สถานี ทำการกระจายเสียงแพร่ภาพ และรายงานการแข่งขันจากไอบีซีไปยัง 190 ประเทศซึ่งพวกเขาให้บริการ โดยผู้ชมการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ มีจำนวนสะสมที่ประมาณ 32,000 ล้านคน ถือเป็นผู้ชมการถ่ายทอดโทรทัศน์เหตุการณ์เดียวกลุ่มใหญ่ที่สุดในโลก ไอบีซีแห่งนี้ปฏิบัติงานตลอดเวลา 24 ชั่วโมงต่อวัน และ 7 วันต่อสัปดาห์ โดยแบ่งส่วนพื้นที่ 30,000 ตารางเมตร แก่ส่วนงานของแต่ละสถานีฯ ซึ่งกั้นแยกไว้ด้วยแผ่นกระดานกับผนังไม้ รวมทั้งประตูเกือบ 700 บาน ซึ่งทั้งหมดทำจากไม้เฟอร์ 966 ตัน และใช้เนื้อที่รวม 22,500 ตารางเมตร นอกจากนี้ ยังมีห้องส่งโทรทัศน์อีก 15 ห้อง
เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์

ประวัติ

เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศจาก กรมการบินพลเรือน ของ ประเทศไทย ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 เนื่องจากความต้องการผู้ให้บริการเที่ยวบินแบบเช่าเหมาที่มีคุณภาพ ที่เพิ่มสูงขึ้นในภูมิภาคเอเซียแปซิฟิก เจ็ทเอเซีย จึงถูกก่อตั้งขึ้นตามหลักการว่าด้วยความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยม

สำนักงานใหญ่ของ เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ตั้งอยู่เลขที่ 999/9 ชั้น 29 อาคารสำนักงานเซ็นทรัลเวิลด์  ถนนพระราม 1 เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยมีท่าอากาศหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร
คำแถลงภารกิจ

“เพื่อให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำที่มีมาตรฐานด้านความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยมสูงสุด ในราคาที่ดีที่สุดแก่บริษัทตัวแทนท่องเที่ยวและสายการบินในเอเซีย”
วิสัยทัศน์

“วางแผนการเติบโตของบริษัทฯ ให้สอดคล้องกับความต้องการที่เพิ่มสูงขึ้นในการขนส่งผู้โดยสารทางอากาศในภูมิภาคเอเซีย แปซิฟิก”
Fleet Street

ประวัติและสถานที่

Fleet Street เริ่มต้นจากถนนที่ทอดจาก City of London ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872
ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของ Knights Templar เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย
กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ เดอะเดลีคูแรนท์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn
ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของ City of London บน Fleet Street จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
มินะ เมียวอิ

ประวัติ

มินะ เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 1997 ที่แซนแอนโทนีโอ , เทกซัส, สหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตามในวัยเด็กเธอก็ย้ายมาอยู่ที่ ประเทศญี่ปุ่นพร้อมครอบครัว และเติบโตในจังหวัดเฮียวโงะ และเข้าศึกษาที่ Obayashi Sacred Heart Academyในเมือง ทะกะระสึกะ จังหวัดเฮียวโงะ และเรียนบัลเล่ต์เป็นเวลา11 มินะมีพี่ชาย 1 คนชื่อ ไค เมียวอิ

มินะ ถูกคัดเลือกโดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์และใช้เวลาฝึกหัดประมาณหนึ่งปี เธอได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 9 สมาชิกสุดท้ายจากรายการทางช่องเอ็มเน็ต " SIXTEEN " เพื่อสร้างเกิร์ลกรุ๊ปใหม่ของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์และทำการเดบิวต์ ในวงทไวซ์เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2558
คิมเบอร์ลี ฮิลล์

ชีวิตส่วนตัวและชีวิตในวัยเด็ก

คิมเบอร์ลี ฮิลล์ กำเนิดจาก แบรด และ เทร์รี ฮิลล์ เธอมีพี่น้อง 3 คน เคลซีย์ ฮิลล์, เชลบี ฮิลล์, เคลีย์ โฟล์ค

ผลงานในระดับอาชีพ

หลังจากจบการศึกษาจากพอร์ตแลนด์คริสเตียนไฮสกูล ในปี 2008 เธอเล่นวอลเลย์บอลชายหาดในปี 2012 และ 2013
ฮิลล์ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2014 เมื่อจีนทีมชาติพ่ายแพ้ 3–1 เธอยังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าของการแข่งขัน และตัวตบหัวเสายอดเยี่ยมอันดับที่ 2
วนอุทยานนครไชยบวร

สถานที่น่าสนใจ

"ศาลหลักเมือง" สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 อาคารแบ่งออกเป็น 2 ชั้นคือ ด้านบนจะเป็นที่ตั้งของศาลหลักเมือง ส่วนด้านล่างจะเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของพระยาโคตรบอง ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "พ่อปู่" สภาพโดยรอบศาลจะมีต้นไม้มากมายดูร่มรื่นเย็นตา
"วัดมหาธาตุ" เป็นโบราณสถานก่อด้วยอิฐตั้งอยู่กึ่งกลางเมืองพิจิตรเก่าทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่าน กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานของวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2478 ประกอบไปด้วยพระธาตุเจดีย์ เป็นเจดีย์ทรงลังกา ภายในมีพระเครื่องชนิดต่างๆ ด้านหน้าพระเจดีย์เป็นที่ตั้งของวิหารเก้าห้อง ด้านหลังพระเจดีย์เป็นอุโบสถมีใบเสมา 2 ชั้น กรมศิลปากรดำเนินการขุดแต่งเมื่อ พ.ศ. 2534 บริเวณใต้เนินดิน ส่วนวิหารได้พบสิ่งก่อสร้าง 2 ยุคสมัย คือสมัยสุโขทัยและสมัยอยุธยา บริเวณโดยรอบพบเจดีย์รายจำนวนมาก และแนวกำแพงใหญ่
"ถ้ำพญาชาละวัน" มีที่มาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องไกรทอง ลักษณะถ้ำกว้าง 1 เมตร ยาว 1.50 เมตร และลึก 4 เมตร มีเรื่องเล่าว่าเมื่อราว พ.ศ. 2480 พระภิกษุวัดนครชุมรูปหนึ่งจุดเทียนไขเดินเข้าไปในถ้ำจนหมดเทียนเล่มหนึ่งก็ยังไม่ถึงก้นถ้ำ จึงไม่ทราบว่าภายในถ้ำจะงดงามวิจิตรพิสดารอย่างไร ในปัจจุบันดินพังทลายทับถมจนตื้นเขิน ทางจังหวัดได้สร้างรูปปั้นไกรทองและพญาชาละวันไว้ที่บริเวณปากถ้ำ