ซะยุมิ มิชิชิเงะ

ประวัติ

ซะยุมิ มิชิชิเงะ ได้รับการคัดเลือกจากโครงการ "เลิฟออดิชัน 2002" ให้เป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นที่หกของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ พร้อมกับเพื่อนสมาชิกอีกสามคน ได้แก่ เอริ คาเมอิ มิกิ ฟูจิโมโตะ และเรนะ ทานากะ ทั้งสี่คนได้รับการประกาศให้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการเมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2546
หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ เธอได้เข้าร่วมกับกลุ่มนักร้องย่อย "มอร์นิงมุซุเมะ โอโตเมะกูมิ" กลุ่มนักร้องย่อยที่แบ่งตัวออกมาจากมอร์นิงมุซุเมะเพื่อความสะดวกแก่การเดินสายแสดงคอนเสิร์ตตามเมืองต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น โดยคอนเสิร์ตแรกที่เธอได้ขึ้นแสดงคือคอนเสิร์ต "มอร์นิงมุซุเมะคอนเสิร์ตทัวร์ 2003 สปริง 'น็อนสต็อป!'" ซึ่งจัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2546 
ในช่วงฤดูร้อนปีเดียวกัน มิชิชิเงะกับเพื่อนร่วมรุ่นที่หกได้ออกผลงานดีวีดีชุด "เฮลโล! เฮลโล!" ผลงานสมุดรวมภาพถ่าย และผลงานอัลบั้มซิงเกิลที่ 19 ของมอร์นิงมุซุเมะที่ชื่อ "ชะบนดะมะ"  
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2546 มิชิชิเงะได้ปรากฏตัวทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในรายการที่มีชื่อว่า "เอ็มโนะโมะกุชิโระกุ" โดยร่วมกับ ยูโกะ นากาซาวะ อดีตสมาชิกรุ่นก่อตั้งของมอร์นิงมุซุเมะ 
ปี พ.ศ. 2547 เธอได้ปรากฏตัวผ่านงานเพลงในอัลบั้ม "เบสต์! มอร์นิงมุซุเมะ 2" และงานภาพยนตร์เรื่อง "โฮะชิซุนะโนะชิมะ, วาตาชิโนะชิมะ ~ไอซ์แลนด์ดรีมมิน'~"  
ต่อมา มิชิชิเงะได้สร้างผลงานสมุดรวมภาพถ่ายเดี่ยวของเธอเองเป็นครั้งแรก และจับคู่กับริกะ อิชิกาวะ สมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมุซุเมะ เพื่อสร้างผลงานในกลุ่มนักร้องชั่วคราวที่ชื่อ "อีโคโมะนิ" ซึ่งกลุ่มนี้มีเป้าประสงค์เพื่อทำให้ผู้คนตระหนักในปัญหาสิ่งแวดล้อม โดยพวกเธอต้องทำหน้าที่นี้ไปตลอดช่วงเวลาที่มีการจัดเทศกาลสิ่งแวดล้อม "อัจจิจิคีวโวะซะมะซุนดะ 2004" และเทศกาลสิ่งแวดล้อมอีกจำนวนหนึ่งที่ถูกจัดขึ้นตามมา
จากชื่อเสียงของอีโคโมะนินี่เอง ทำให้มิชิชิเงะและอิชิกาวะได้รับเลือกให้เป็นผู้พากษ์เสียงและร้องเพลงประกอบในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง "แฮมทาโร่" ร่วมกับอายะ มัตสึอูระ ศิลปินเดี่ยวร่วมสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ อีกด้วย 
ปี พ.ศ. 2548 มิชิชิเงะและอิชิกาวะ ได้รับเลือกให้เป็นนางแบบร่วมกันในสมุดรวมภาพถ่ายชุด "แองเจิลส์" ซึ่งผลงานชิ้นนี้ คนทั่วไปมักจะเรียกว่า สมุดรวมภาพของอีโคโมะนิ (ในความเป็นจริงแล้วผลงานชิ้นนี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาในนามของอีโคโมะนิแต่อย่างใด) 
ปี พ.ศ. 2548 มิชิชิเงะได้รับหน้าที่ให้เป็นที่ปรึกษาของโคฮารุ คูซูมิ สมาชิกรุ่นที่ 7 ของมอร์นิงมุซุเมะ ต่อมาในช่วงต้นปี พ.ศ. 2549 เธอทั้งสองได้รับบทบาทใหม่ให้เป็นคู่ที่มีชื่อว่า "เรนโบว์พิงก์" โดยมิชิชิเงะจะใช้ชื่อในกลุ่มนี้ว่า "ชิเงะพิงก์" ส่วนคูซูมิจะใช้ชื่อว่า "โคะฮะพิงก์" คู่เรนโบว์พิงค์นี้มีผลงานเพลงอยู่ในอัลบั้มของมอร์นิงมุซุเมะ 3 อัลบั้มด้วยกัน ได้แก่ เพลง "เรนโบว์พิงก์" ในอัลบั้มชุด "เรนโบว์ 7"  และเพลง "วะ~เมอร์รีพิงคริสต์มาส!" กับเพลง "ทะกะระโนะฮะโกะ" ในอัลบั้มชุด "7.5 ฟุยุฟุยุมอร์นิงมุซุเมะมินิ!" และ "เซกซี 8 บีต"    
มิชิชิเงะยังเคยเป็นพิธีกรร่วมกับเอริ คาเมอิ และยูโกะ นากาซาวะ ในช่วง "เอริก คะเมะโซ โนะไมโดะอะรี!" ของรายการโทรทัศน์ "เฮลโล! มอร์นิง" และนอกจากนั้นเธอยังได้เป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุในรายการวิทยุชื่อ "ไฮเปอร์ไนท์ – มิชิชิเงะ ซะยุมิ คนยะโมะอุซะจัง พีซ" ซึ่งออกอากาศทางสถานีวิทยุของประเทศญี่ปุ่นครั้งละประมาณ 30 นาที โดยในรายการ เธอมีหน้าที่ตอบจดหมายของแฟนเพลง เปิดสายให้ผู้ฟังโทรมาเล่นเกม และให้คำปรึกษาต่อผู้ฟัง
นอกจากนั้นแล้ว เธอยังได้แสดงละครทางอินเทอร์เน็ตเรื่อง "โบว์ 30°" ในบทบาทของบริกรหญิงฝึกหัดที่ชื่อ "รุรุกะ จิอิ" ส่วนอีกสองคนที่มารับบทของบริกรรุ่นพี่ซึ่งคอยเป็นพี่เลี้ยงให้เธอก็คือ ไอ ทากาฮาชิ เพื่อนร่วมกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะ (รับบทเป็น "คาริน คิโนะชิตะ") และเรโกะ โทกิตะ (รับบทเป็น "มิกะ โมะจิซุกิ") ละครเรื่องนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสื่อโฆษณาร้านอาหารในเครือแฟมิลีเรสตัวรองต์ ประเทศญี่ปุ่น
วันอาทิตย์ที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2550 ได้มีการเปิดตัวสมุดรวมภาพถ่ายเดี่ยวชุดที่สองของเธอ ที่ชื่อ "ลองกิง" หรือชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า "โดเก" (憧憬) สถานที่ถ่ายทำผลงานนี้ที่คือเมืองโอะกินะวะ ภายในนั้นจะบรรจุภาพถ่ายแบบของมิชิชิเงะในชุดนักเรียน ชุดว่ายน้ำแบบวันพีซ เสื้อคลุมอาบน้ำ และชุดยูกาตะเปียกน้ำ เพื่อที่จะแสดงภาพลักษณ์ของเธอให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น 
ในวันที่ 29 เมษายน 2557 ได้ประกาศจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ และจะจบการศึกษาในวันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 ซึ่ง ซายูมิ นั้น ถือว่าเป็นสมาชิกที่อยู่ในระยะเวลายาวนานที่สุด