google/wiki40b huggingface dataset:
อเล็กซานดร้า ธิดาวัลย์ บุญช่วย

ประวัติ

อเล็กซานดร้า ธิดาวัลย์ บุญช่วย หรือชื่อที่สะกดตามบัตรประจำตัวประชาชนของประเทศลาว ว่า อเล็กซานดร้า ทิดาวัน บุนซ่วย เป็นนักแสดงชาวลาว เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 เป็นบุตรีของบุนทะวีไซ บุนซ่วย ชาวลาว กับโจดานา อิออร์ดังกา ชาวบัลแกเรีย เธอจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากคณะมนุษยศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ จากวิทยาลัยลาวอเมริกัน นครหลวงเวียงจันทน์และศึกษาต่อระดับระดับปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยเคโอ ประเทศญี่ปุ่น 
เธอเติบโตมาในครอบครัวนักดนตรี ปู่ของเธอ บุนทะมาลี บุนซ่วย เป็นผู้แต่งเนื้อร้องและทำนองเพลงอมตะ ในเพลงกุหลาบปากเซ และสายลมเย็น ส่วนคุณตาเป็นนักร้องและนักกีตาร์ชาวบัลแกเรีย ขณะที่บิดาของเธอ บุนทะวีไซ ได้ทุนไปเรียนด้านการสอนดนตรีที่บัลแกเรียเป็นเวลา 10 ปี จนได้พบกับแม่ของเธอ โจดานา ที่เรียนเปียโน ที่นั่น พอเธออายุได้ 1 ขวบ พ่อและแม่ยังเรียนไม่จบดีก็ตัดสินใจกลับมาประเทศลาวเพื่อบุกเบิกการสอนดนตรีคลาสสิกในลาว โดยเป็นครูสอนเปียโนในโรงเรียนสอนศิลปะดนตรีของลาวตั้งแต่ยุคก่อตั้ง ปัจจุบันคุณพ่อของอเล็กซานดร้ามีตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการ
เมื่อเธออายุได้ 3 ขวบ เธอได้ออกผลงานอัลบั้มเพลงซึ่งถือเป็น นักร้องอายุน้อยที่สุดที่ได้ออกอัลบั้มในประเทศลาว และยังวางขายอัลบั้มในประเทศญี่ปุ่น ถึงแม้เธอจะไม่มีค่ายเพลง แต่การผลิตผลงานและดูแลทุกอย่างโดยพ่อกับแม่ของเธอ และเธอยังเป็นศิลปินคนเดียวของลาวที่ต้องทำเรื่องขออนุญาตทางรัฐบาลก่อนที่จะสัมภาษณ์เธอ ทางด้านการแสดงเธอเคยเล่นละครเวทีในหอประชุมที่ใหญ่ที่สุดในเวียงจันทน์ 
ทางด้านผลงานเพลง มีเพลงดังอย่าง เพลงคอยวันฮักหวนคืน รวมถึงอัลบั้มงานเพลงครอบครัว โดยมีพ่อแต่งเพลง แม่เล่นไวโอลิน ที่เป็นเพลงลาว ผสมแนวฮิปฮอป อาร์แอนด์บี ซอฟต์ร็อก เร็กเก้ ปัจจุบันเธอได้เซ็นสัญญากับเวิร์คพอยท์ มีผลงานเพลงและงานละครคือ เพลงรักริมฝั่งโขง และเรไรลูกสาวป่า
ด้านศาสนา เธอกล่าวว่าเธอนับถือศาสนาคริสต์
ปมเอดิเพิส

คำว่า ปมเอดิเพิส (อังกฤษ: Oedipus complex; เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈɛdəpəs/) อธิบายอารมณ์และความคิดซึ่งจิตเก็บไว้ในจิตไร้สำนึกโดยการกดเก็บพลวัต (dynamic repression) ซึ่งสนใจความปรารถนาของเด็กในการใฝ่ใจเชิงสังวาสกับบิดามารดาเพศตรงข้ามกับตน คือ ชายดึงดูดกับมารดาของตน หญิงดึงดูดกับบิดาของตน ซิกมุนด์ ฟรอยด์ ผู้ประดิษฐ์คำว่า "ปมเอดิเพิส" เชื่อว่าปมเอดิเพิสเป็นความปรารถนาบิดามารดาทั้งในชายและหญิง ฟรอยด์คัดค้านคำว่า "ปมอิเล็กตรา" ที่คาร์ล ยุงเสนออธิบายปมเอดิเพิสที่ปรากฏในเด็กหญิง ปมเอดิเพิสปรากฏในพัฒนาการความต้องการทางเพศขั้นที่สาม คือ ขั้นอวัยวะเพศ (อายุ 3–6 ปี) จากทั้งหมดห้าขั้น ได้แก่ (1) ขั้นปาก (2) ขั้นทวารหนัก (3) ขั้นอวัยวะเพศ (4) ขั้นแฝง และ (5) ขั้นสนใจเพศตรงข้าม ซึ่งเป็นแหล่งของความพึงพอใจของลิบิโด (libido) อยู่ในอีโรจีเนียสโซน (erogenous zone) ต่าง ๆ ของกายเด็ก
ในทฤษฎีจิตวิเคราะห์สำนักฟรอยด์คลาสสิก การเลียนแบบบิดามารดาเพศเดียวกันของเด็ก (identification) เป็นการแก้ปมเอดิเพิสและปมอิเล็กตราที่สำเร็จ เป็นประสบการณ์ทางจิตวิทยาสำคัญซึ่งจำเป็นต่อการพัฒนาบทบาทและอัตลักษณ์ทางเพศผู้ใหญ่ ซิกมุนด์ ฟรอยด์ยังเสนอว่า เด็กชายและเด็กหญิงเผชิญปมนี้ต่างกัน เด็กชายในรูปของความวิตกกังวลการตอน (castration anxiety) เด็กหญิงในรูปของความอิจฉาองคชาต (penis envy) และการแก้ไขปมที่ไม่สำเร็จอาจนำไปสู่โรคประสาท โรคใคร่เด็กและรักร่วมเพศ ชายและหญิงที่ติดอยู่ในขั้นเอดิเพิสและอิเล็กตราในพัฒนาการความต้องการทางเพศนั้นอาจถือว่า "ยึดติดมารดา" และ "ยึดติดบิดา" ในชีวิตผู้ใหญ่ ประสบการณ์นี้อาจนำให้เลือกคู่ครองที่เหมือนบิดาหรือมารดาของตน
ไลฟ์ทีวี

ไลฟ์ ทีวี พลัส

ไลฟ์ ทีวี ร่วมกับจานดาวเทียมพีเอสไอเปิดตัวบริการ "ไลฟ์ ทีวี พลัส (อังกฤษ: LIVE TV PLUS)"  เป็นการขยายฐานผู้ชมโดยการเพิ่มช่องทางการรับชมช่องรายการที่เข้ารหัส ซึ่งจากเดิมเป็นการขายลิขสิทธื์ให้ผู้ประกอบการเคเบิลทีวีท้องถิ่นเท่านั้น โดยได้เพิ่มบริการสำหรับผู้ที่ติดจานดาวเทียมพีเอสไอที่สนใจรับชมช่องรายการเพิ่ม ทั้งนี้ผู้ชมจะต้องมีกล่องรับสัญญาณดาวเทียมรุ่น โอทู (อังกฤษ: O2) และรุ่น โบนัส (อังกฤษ: BONUS) ที่มีอุปกรณ์ถอดรหัสแซทเมลล์ (อังกฤษ: Dongle Satmail) เท่านั้นจึงจะสามารถรับชมได้ ปัจจุบันยุติการดำเนินการแล้วตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม 2554 เนื่องจากประสบปัญหาภาวะขาดทุน
ฮานามิ

ฮานามิ (ญี่ปุ่น: 花見 Hanami การชมดอกไม้) เป็นประเพณีดั้งเดิมของประเทศญี่ปุ่น กล่าวถึงการชมและเพลิดเพลินไปกับความงามของดอกไม้ โดยเฉพาะดอกซากูระ ธรรมเนียมของประเพณีฮานามิเกิดขึ้นมานานกว่าพันปี และยังคงเป็นที่นิยมในญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้ ฮานามิจะถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งกลับกันกับเทศกาลโมมิจิการิ (紅葉狩り) ที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ดอกซากูระจะบานเพียงหนึ่งหรือสองสัปดาห์เท่านั้น และมักจะบานในเดือนมีนาคมถึงเมษายน ในช่วงนี้ชาวญี่ปุ่นรวมทั้งสื่อเองจะรอและติดตามกันอย่างใจจดใจจ่อ ช่อดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้น (満開 - มังไก) หลังจากที่ดอกช่อแรก (開花 - คังอิกะ) บานแล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ และเพียงไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ดอกบานสะพรั่งเต็มที่แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ก็จะร่วงลงมาจากต้นทั้งหมด
นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมหนึ่งของฮานามิที่เก่าแก่กว่าการชมซากูระ นั่นคือการฉลองการบานของดอกพลัม (梅 - อูเมะ) ซึ่งยังคงปฏิบัติกันในญี่ปุ่น โดยเฉพาะในหมู่ผู้สูงอายุ ผู้ต้องการความสงบเงียบมากกว่าการฉลองการบานของซากูระ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และบางครั้งก็มีคนคับคั่งมากและมีเสียงดัง
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร

ประวัติ

แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเดิมมีศูนย์กลางอยู่ในแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรที่ก่อตั้งเมื่อราว พ.ศ. 2503 กลุ่มนี้มีความต้องการจัดตั้งรัฐอิสลามโมโรและดำเนินการก่อการร้ายเพื่อสนับสนุนแนวคิดนี้ รัฐบาลฟิลิปปินส์ไม่ยอมรับแนวคิดการจัดตั้งรัฐอิสลามและส่งกองทหารเข้ามาปราบปราม แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรแยกตัวออกมาเมื่อ พ.ศ. 2524 หลังจากที่แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรยอมเจรจาสันติภาพกับรัฐบาล.
แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรกลายเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนที่ใหญ่ที่สุดในฟิลิปปินส์ มีการทำความตกลงหยุดยิงกับรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2540 แต่ข้อตกลงนี้ถูกละเมิดเมื่อ พ.ศ. 2543 โดยรัฐบาลของโจเซฟ เอสตราด้า แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรได้ประกาศญิฮาด และมีการกล่าวอ้างว่ากลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับอาบูไซยาฟและอัลกออิดะฮ์
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรเข้าโจมตีกองทหารของรัฐบาลในมากวินดาเนา ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 23 คน อาบู โซเฟียและอาบูไซยาฟเข้ามาเกี่ยวข้องในวันที่มีการต่อสู้ด้วย แต่แนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโรออกมาปฏิเสธภายหลังว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับการโจมตีนี้และปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์ในทุกกรณี
วันที่ 7 ตุลาคม 2555 ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนประกาศข้อตกลงแลกประโยชน์สันติภาพกับแนวร่วมปลดปล่อยอิสลามโมโร
หอดูดาวลิก

หอดูดาวลิก (อังกฤษ: Lick Observatory) เป็นหอดูดาวทางดาราศาสตร์ มีมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเป็นเจ้าของและผู้ดำเนินการ ตั้งอยู่บนยอดภูเขาแฮมิลตัน ในทิวเขาดีอาโบล ทางตะวันออกของแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา หอดูดาวดังกล่าวจัดการโดยมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาครุซ ที่ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ทางวิทยาศาสตร์เข้าไปประจำตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1960

ประวัติช่วงต้น

หอดูดาวลิกเป็นหอดูดาวติดตั้งบนยอดเขาถาวรแห่งแรกของโลก
ตัวหอดูดาว ซึ่งมีโครงสร้างแบบฟื้นฟูคลาสสิก ก่อสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1876 และ 1887 จากทรัพย์ของเจมส์ ลิก ใน ค.ศ. 1887 ร่างของลิกถูกฝังอยู่ใต้จุดซึ่งจะเป็นที่ตั้งของกล้องโทรทรรศน์ในกาลอนาคต โดยมีแผ่นจารึกทองเหลืองสลักว่า "ที่นี่ฝังร่างของเจมส์ ลิก"
มีการสร้างถนนไปยังจุดก่อสร้างก่อนเริ่มการก่อสร้าง วัสดุก่อสร้างทั้งหมดจำต้องนำมาสู่พื้นที่ด้วยรถเทียมม้าและล่อ ซึ่งไม่สามารถขึ้นถนนลาดชันได้ เพื่อรักษาความชันไม่ให้เกิน 6.5% ถนนจึงต้องคดเคี้ยวอย่างมาก ซึ่งถนนสมัยใหม่ (SR 130) ยังสร้างตามเส้นทางเดิม มีความเชื่อว่าถนนนี้มี 365 โค้งพอดี (ซึ่งคาดว่าถูกต้องโดยประมาณ แม้ความไม่แน่ชัดว่าตรงจุดใดควรนับเป็นโค้งทำให้ไม่สามารถพิสูจน์ได้แน่ชัด) ถนนนี้ปิดเมื่อมีหิมะตกที่หอดูดาวลิก
กล้องโทรทรรศน์หักเหแสง 36 นิ้ว (91.44 เซนติเมตร) บนภูเขาแฮมิลตันเป็นกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่ใหญ่ที่สุดของโลกระหว่างวันแรกเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1888 จนกระทั่งการก่อสร้างหอดูดาวเยอร์คิส์ใน ค.ศ. 1897 Warner & Swasey ออกแบบและสร้างกล้องโทรทรรศน์ดังกล่าว โดยมี Alvan Clark & Sons เป็นผู้ทำเลนส์ 36 นิ้ว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1888 หอดูดาวดังกล่าวได้ถูกมอบให้สภามหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เอ็ดเวิร์ด ซินเกิลตัน โฮลเดนเป็นผู้อำนวยการคนแรก ที่ตั้งของมันทำให้ประสิทธิภาพการดูดาวยอดเยี่ยมเพราะไม่มีแสงและมลพิษรบกวน ยิ่งไปกว่านั้น อากาศในเวลากลางคืนบนยอดภูเขาแฮมิลตันสงบมาก และยอดเขานั้นโดยปกติอยู่เหนือเมฆปกคลุมระดับต่ำ ซึ่งมักพบบ่อยในพื้นที่แซนโฮเซ เมื่อเมฆระดับต่ำปกคลุมข้างใต้ยอดเขา มลพิษทางแสงจึงถูกลดลงไปจนแทบไม่เหลือด้วย
บีเซินตี ซันโตโซ

ประวัติ

สถิติการชกของซานโตโซที่บันทึกไว้ใน Boxrec.com นั้นเริ่มจากครั้งที่ซานโตโซขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 แพ้น็อค สกัด เพชรยินดี ยก 1 หลังจากนั้น ซานโตโซขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน มูฮัมหมัด จูฮูรีไปอีก จากนั้น ซานโตโซไปชกนอกรอบแพ้สองครั้งรวดที่ฟิลิปปินส์และออสเตรเลีย จากนั้น ซานโตโซไปชิงแชมป์ OPBF ที่เกาหลีใต้เมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2533 แต่ก็แพ้คะแนน ชี มุนกัง ไม่ได้แชมป์ ในช่วงปลายปีนี้เอง ซานโตโซขึ้นชกกับบงกุก เคนดี้ ซึ่งผลการชกจนลงโดยซานโตโซเป็นฝ่ายชนะน็อค แต่เคนดี้ก็บอบช้ำมาก จนเสียชีวิตหลังจากการชกครั้งนี้ ซานโตโซหยุดชกไปถึงสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน อายิบ อัลบาราโด จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี

แผนการปลดระวาง

จากตารางการขึ้นบินปัจจุบัน กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีมีกำหนดปลดระวางในปี ค.ศ. 2011 และจะเป็นกระสวยอวกาศลำที่สามจากสุดท้ายที่จะทำการขึ้นบิน โดยมีเที่ยวบิน STS-133 เป็นภารกิจสุดท้าย
พนมไสดำ

พนมไสดำ หรือ พ่อนมไสดำ บุคคลสำคัญในเรื่องการเมืองระหว่างอยุธยาและสุโขทัย เป็นสามีแม่นมเทด และเป็นขุนนางผู้จงรักภักดีต่อพระมหาธรรมราชาลิไท

ประวัติ

พนมไสดำเป็นขุนนางคนสำคัญของพระมหาธรรมราชาลิไท ต่อมาได้มีใจศรัทธาออกบวชตามพระมหาธรรมราชา และได้อุทิศที่ดินของตนสร้างวิหาร ได้เคยมาบวชและจำพรรษาวัดช้างล้อม และใน พ.ศ. ๑๙๒๗ ได้สร้างพระบฏขนาดใหญ่สูงถึง ๗ เมตร เพื่อเป็นการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้แก่พระมหาธรรมราชา
เมื่อพระมหาธรรมราชาสวรรคต พนมไสดำได้ออกบวชถวายเป็นพระราชกุศลในสำนักมหาเถรพุทธสาคร ต่อมาเมื่อพระมหาเทวีสิ้นพระชนม์ พนมไสดำก็บวชถวายอีกในสำนักมหาเถรอนุราช ซึ่งมาจากลังกา
ในสมัยพระมหาธรรมราชาที่ ๒ พระศรีเทพาหูราชผู้ปกครองเมืองสุโขทัยในเวลานั้นได้โปรดเกล้าฯ ให้พนมไสดำลาสิกขามาช่วยพระองค์ในการสร้างบ้านสร้างเมืองเมื่อ พ.ศ. ๑๙๓๒
วีรบุรุษท้องถิ่น

เรื่องย่อ

แมคอินไทร์ (ปีเตอร์ ไรเกิร์ต) เป็นเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการของบริษัท น็อกซ์น้ำมันและกาซธรรมชาติ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ฮูสตัน เท็กซัส ซึ่งกำลังมีโครงการก่อสร้างแท่นเจาะน้ำมัน และท่าเรือ บริเวณอ่าวเฟอร์เนส ชายฝั่งแอตแลนติกของสก็อตแลนด์  แมคได้รับคำสั่งให้เดินทางมาเจรจาซื้อขายที่ดินจากเจ้าของเดิม บริเวณหมู่บ้านเฟอร์เนส หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ เพราะเจ้านายเข้าใจว่าแมคอินไทร์มีเชื้อสายสก็อต (ความจริงแล้วพ่อแม่แมคอินไทร์อพยพมาจากฮังการี และเปลี่ยนชื่อเป็นแมคอินไทร์เพราะคิดว่าเป็นชื่ออเมริกัน)
ก่อนออกเดินทาง เขาได้รับคำสั่งเป็นการส่วนตัวจาก เฟลิกซ์ แฮพเปอร์ (เบิร์ต แลนแคสเตอร์) ประธานกรรมการบริษัทและนักดูดาวสมัครเล่น ให้คอยสังเกตท้องฟ้า โดยเฉพาะบริเวณกลุ่มดาวหญิงสาว เพื่อค้นหาดาวหางดวงใหม่ที่ยังไม่เคยถูกใครพบ แฮพเปอร์บริหารงานบริษัทน็อกซ์ต่อจากพ่อ เขารู้สึกไม่ยินดีนักที่พ่อไม่เปลี่ยนชื่อบริษัทจากน็อกซ์เป็นแฮพเปอร์ หลังจากเทคโอเวอร์มาจากเจ้าของเดิม และหวังมาตลอดว่าจะตั้งชื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่สักอย่างหนึ่ง ตามชื่อของตัวเขา (เช่น ดาวหางแฮพเปอร์ ฯลฯ)
แมค และแดนนี ออลเซน (ปีเตอร์ คาพาลดี) เจ้าหน้าที่ประสานงานของบริษัทน็อกซ์สาขาแอเบอร์ดีน เดินทางมาติดต่อซื้อที่ดินจากชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน ด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าของโรงแรมและที่ปรึกษาทางบัญชี กอร์ดอน เออร์คูฮาร์ต (เดนิส ลอว์สัน) และสเตลลา (เจนนิเฟอร์ แบล็ก) และประสบความสำเร็จในการเจรจาเป็นอย่างดี ยกเว้นเพียงรายเดียวที่ไม่ยอมขายที่ดิน คือ เบน น็อกซ์ (ฟุลตัน แม็กเคย์) ที่เป็นเจ้าของพื้นที่ชายหาดทั้งหมด โดยได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ที่เป็นขุนนางสก็อต จนเกือบจะมีเรื่องวิวาทกับคนอื่นทั้งหมู่บ้าน ที่ต้องการเป็นมหาเศรษฐีจากการขายที่ดิน
ระหว่างที่พักอาศัยอยู่ แมคและออลเซนพบว่า อ่าวเฟอร์เนสยังมีธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ มีทั้งนกทะเล แมวน้ำ ในเวลากลางคืนพบเห็นฝนดาวตก ทั้งคู่เริ่มหลงใหลในสิ่งแวดล้อมและวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของชาวเมือง เขาได้พบเห็นความมีน้ำใจ เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น จนเริ่มรู้สึกเสียดาย หากหมู่บ้านแห่งนี้ต้องถูกทำลายไป เพื่อสร้างอุตสาหกรรมหนัก ขณะเดียวกัน ออลเซนก็มีความรักกับ มารินา (เจนนี ซีกรูฟ) นักวิจัยสมุทรศาสตร์สาวสวยของบริษัทน็อกซ์ ผู้หลงใหลในธรรมชาติใต้ท้องทะเล และพบว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้เป็นคนธรรมดา แต่สืบเชื้อสายมาจากนางเงือก
คืนวันหนึ่ง แมคมองเห็นท้องฟ้าเกิดแสงเรือง และพุ่งกระจายออกมาเป็นสีต่างๆ ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า ออโรรา บอเรลลีส (Aurora Borealis - แสงเหนือ) เขารีบโทรศัพท์ข้ามทวีปไปรายงานแก่แฮพเปอร์ ซึ่งเดินทางจากฮูสตัน มาสก็อตแลนด์ในทันที
เมื่อเดินทางมาถึง แฮพเปอร์รับรู้ถึงอุปสรรคที่เบน น็อกซ์ ไม่ยอมขายที่ดินให้ จึงเข้าไปเจรจากับเบนด้วยตัวเอง ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างถูกคอ คุยกันข้ามวันข้ามคืน ในที่สุดแฮพเปอร์จึงตัดสินใจล้มเลิกโครงการสร้างแท่นเจาะน้ำมัน จัดสร้างกล้องโทรทรรศน์และกล้องโทรทรรศน์วิทยุเพื่อศึกษาท้องฟ้า และเปลี่ยนเป็นโครงการก่อตั้งสถาบันวิจัยด้านดาราศาสตร์และสมุทรศาสตร์ ใช้ชื่อว่า สถาบันวิจัยแฮพเปอร์ พร้อมกับคงหมู่บ้านและวิถีชีวิตไว้ดังเดิม
ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ

ประวัติ

ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี และระดับปริญญาโท สาขาประถมศึกษา จากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และผ่านการศึกษาอบรมหลักสูตรการเมืองการปกครองระบอบประชาธิปไตยสำหรับนักบริหารระดับสูง รุ่นที่ 11 จากสถาบันพระปกเกล้า 
ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ตำบลตลาดใหญ่ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่

การทำงาน

ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ เคยรับราชการเป็นครูประชาบาล และเป็นศึกษานิเทศก์สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ และเป็นที่ปรึกษาอธิการบดีมหาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น จังหวัดเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2549 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในภาคส่วนของนักวิชาการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อีกครั้งหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
อีริก โลแมกซ์

ช่วงชีวิตแรก

โลแมกซ์ เกิดในเอดินบะระ เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 เขาได้ลาออกจากรอยัลไฮสคูล, เอดินบะระ ตอนอายุ 16 ปี ภายหลังจากการเข้าร่วมชิงงานบริการพลเรือนและได้รับการว่าจ้างงานในที่ทำการไปรษณีย์ เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1936 เขาได้กลายเป็นสเมียนการเรียงลำดับข้อมูลและเจ้าหน้าที่การสื่อสาร(telegraphist)ในเอดินบะระ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1937 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นระดับชั้นธุรการ

รับใช้ในกองทัพ

ในปี ค.ศ. 1939 ตอนอายุ 19 ปี โลแมกซ์ได้เข้าร่วมเหล่าทหารสื่อสาร (Royal Corps of Signals) ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สองที่กำลังร้อนระอุขึ้น ในเวลาต่อมาก็ได้เข้าไปฝึกอบรมเจ้าหน้าที่นายร้อยทหารที่ 152 เขาได้รับหน้าที่เป็นร้อยตรี เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1940 เขาได้รับหมายเลขบริการ 165340 เขาได้เป็นเจ้าหน้าที่นายทหารการสื่อสารวิทยุที่จะเข้าไปประจำการในกรมทหารภาคสนามที่ห้า, กองปืนใหญ่ 
ในฐานะที่เป็นร้อยตรี เขาได้ถูกจับกุมโดยทหารญี่ปุ่นภายหลังจากการยอมจำนนที่สิงคโปร์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 เขาพร้อมกับเชลยศึกแห่งตะวันออกไกล(Far East Prisoners Of War-FEPOW)คนอื่นๆ ได้ถูกบีบบังคับให้เดินขบวนทางเท้าไปยังเรือนจำชางงี จากนั้นเขาได้ถูกพาตัวไปที่จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย และถูกบังคับให้สร้างเส้นทางรถไฟสายพม่า ในปี ค.ศ. 1943 เขาและเชลยคนอื่นๆอีกห้าคนได้ถูกทรมานโดยพวกสารวัตรทหารญี่ปุ่นคือ เค็นเปย์ไท  และตั้งข้อกล่าวหาว่า "ทำการเคลื่อนไหวในการต่อต้านญี่ปุ่น" ภายหลังจากวิทยุที่ซ่อนเอาไว้ในค่ายถูกพบเข้า เขาได้ถูกย้ายไปยังเรือนจำถนนออแทรมในสิงคโปร์สำหรับส่วนที่เหลือของสงคราม
เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1946 หนังสือราชกิจจานุเบกษาได้กล่าวประกาศถึงเขาในฐานะผู้ที่ได้รับการสดุดี"ในการยอมรับถึงความกล้าหาญและปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมในขณะที่ตกเป็นเชลยศึกสงคราม" เขาได้รับเครื่องราชอิสรภรณ์ Efficiency Medal (ทหารอาสาสมัคร) ในปี ค.ศ. 1949 และได้รับยศตำแหน่งกิตติมศักดิ์ในตำแหน่งยศกัปตัน เขาได้ออกจากกองทัพในปี ค.ศ. 1949

ชีวิตต่อมาและเสียชีวิต

ด้วยการที่ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับชีวิตพลเรือนได้ โลแมกซ์ได้เข้าร่วมราชการอาณานิคมและส่งจดหมายไปยังโกลด์โคสต์(ปัจจุบันคือกานา) จนกระทั่งปี ค.ศ. 1955 ภายหลังจากได้เรียนด้านการจัดการ เขาได้ทำงานให้กับคณะกรรม Scottish Gas และมหาวิทยาลัยสแตรธไคลด์ เขาได้ลาออกในปี ค.ศ. 1982
โลแมกซ์ได้เป็นผู้ป่วยรายแรกของมูลนิธิการแพทย์เพื่อการดูแลผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการทรมาณ ชีวิตในภายหลังของเขาได้รวมถึงการคืนดีกับหนึ่งในอดีตผู้ที่ทรมานเขา ล่ามแปลภาษา ทาคาชิ นากาเซะ ซึ่งมาจากเมืองคูราชิกิ, ประเทศญี่ปุ่น ทาคาชิได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ของตัวเขาเองในช่วงระหว่างและหลังสงครามที่มีชื่อเรื่องว่า Crosses and Tigers และบริจาคเงินให้แก่วัดพุทธที่อยู่ใกล้สะพานแห่งนั้นเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำลงไปในช่วงสงคราม การพบกันระหว่างทั้งสองคนได้ถูกถ่ายทำเป็นสารคดีที่ชื่อว่า ศัตรู, เพื่อนของฉัน(Enemy, My Friend? (1995)) ที่ถูกกำกับโดย Mike Finlason ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมาย
โลแมกซ์ได้เสียชีวิต​ลงเมื่อมีอายุได้เพียง 93 ปี ได้ถูกประกาศโดยสำนักข่าวบีบีซี เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2012 เขาได้เสียชีวิตลงที่เบริก-อะพอน-ทวีดในนอร์ทัมเบอร์แลนด์

อื่นๆ

เขาเป็นสมาชิกสภาแห่ง Freedom Association
โรงเรียนนอกกะลา

เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของโรงเรียนนอกกะลา บอกเล่านวัตกรรมที่สร้างขึ้นเพื่อพยายามออกจากร่องความคิดเดิมของการศึกษา วาทกรรมเหล่านี้เกิดขึ้นที่นี่ โรงเรียนที่ไม่มีการสอบ การสอบเป็นเพียงหนึ่งในหลายๆ อย่างของเครื่องมือและวัดค่าได้เพียงหยาบๆ หัวใจอันแท้จริงของการวัดผลและประเมินผลนั้นเพื่อมุ่งพัฒนาผู้เรียนแต่ละคน การวัดผลตามสภาพจริงอย่างต่อเนื่องด้วยเครื่องมือที่หลากหลาย จึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า โรงเรียนที่ไม่มีเสียงระฆัง การปลูกฝังวินัยและคุณธรรมเชิงลึกนั้น ไม่สามารถเกิดขึ้นได้เพราะ คำสอน วิถีชีวิตที่เกิดขึ้นในแต่ละวันอย่างสม่ำเสมอคงเส้นคงวาและมี เหตุผลต่างหากที่ช่วยกล่อมเกลา กรอบคิดที่ใช้เวลาเป็นมาตรวัดคุณค่านั้น เกิดขึ้นพร้อมกับโลกยุคอุตสาหกรรมซึ่งควรผ่านไปแล้ว วินัยควรสร้าง จาก Trust คือความเชื่อใจกันและความเคารพต่อกันและกัน โรงเรียนที่ไม่มีดาวให้ผู้เรียน ชิ้นงาน ภาระงานหรือสิ่งที่ผู้เรียนทุกคนทำออกมาล้วนแต่มีค่า ครูไม่ควร ตีตราด้วยดาว หรือ คะแนน ครูมีหน้าที่รู้ให้ได้ว่าเด็กแต่ละคนอยู่ตรงไหนและควรพัฒนาต่ออย่างไร เพื่อหาวิธีที่จะพัฒนาเด็กให้เต็มศักยภาพ ของแต่ละคน โรงเรียนที่ไม่ต้องใช้แบบเรียน แบบเรียนเป็นเพียงที่เก็บความรู้ผ่านไปไม่กี่วันมันเป็นเพียงความรู้เก่าครูควรสนใจพัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะที่จำเป็นสำหรับอนาคตมากกว่า ได้แก่ ทักษะการเรียนรู้ ทักษะการจัดการความรู้ ทักษะการคิด ในที่สุดผู้เรียนจะเป็นผู้แสวงหาความรู้ที่จำเป็นและมีความหมายต่อ เขาด้วยตัวเอง โรงเรียนที่ไม่มีครูอบรมหน้าเสาธง ช่วงเวลากิจกรรมหน้าเสาธงเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดสำหรับเด็ก ไม่ใช่ ช่วงเวลาที่ดีสำหรับการเรียนรู้ ควรจัดให้สั้นกระชับและได้ความรู้สึก ได้ขอบคุณ ได้นอบน้อม และได้สงบ โรงเรียนที่ไม่ได้จัดความสามารถของผู้เรียน เราเชื่อว่าเด็กทุกคนมีความสามารถและมีดีที่แตกต่างกัน เหมือนมะละกอ กล้วย ส้ม ลิ้นจี่ ที่จัดอันดับไม่ได้ด้วยเกณฑ์ใดเกณฑ์หนึ่ง โรงเรียนที่ครูสอนด้วยเสียงเบาที่สุด น้ำเสียงที่เบาสื่อถึงความเมตตาอารีและเข้าถึงจิตใจได้ลึกกว่า ผู้เรียน และครูจะให้ความสำคัญกับการฟังแบบลึก โรงเรียนที่พ่อแม่ต้องมาเรียนกับลูก ลำพังโรงเรียนฝ่ายเดียวไม่สามารถพัฒนาผู้เรียนได้เต็มศักยภาพ ความเข้าใจตรงกันและความร่วมมือกันระหว่างโรงเรียนกับพ่อแม่จึงต้องทำกันอย่างต่อเนื่อง และเรียนรู้ร่วมกันอย่างต่อเนื่อง โรงเรียนที่ทุกคนเรียนรู้อย่างมีความสุข ความสุขจะนำไปสู่ฉันทะ คือรักที่จะเรียนรู้ เมื่อรักที่จะเรียนรู้ก็จะเรียนรู้ได้อย่างดี
วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซีย

วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซีย (อินโดนีเซีย: Wikipedia bahasa Indonesia) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียในภาษาอินโดนีเซีย วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียเป็นวิกิพีเดียที่เติบโตเร็วสูงเป็นอันดับที่ 5 ในภาษาเอเชีย รองจากญี่ปุ่น จีน เกาหลี และตุรกี และมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามในบรรดาภาษาของประเทศกำลังพัฒนาทั้งหมด (2549) .
บทความแรก "Electron" เริ่มเขียนเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ส่วนหน้าหลัก (Halaman utama) ถูกสร้างในอีกหกเดือนถัดมา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน
เมื่อเดือนพฤษภาคม 2553 วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียมีบทความมากกว่า 120,000 บทความ
แม้ภาษาอินโดนีเซียจะมีความคล้ายคลึงกับภาษามลายู วิกิพีเดียภาษาอินโดนีเซียก็อยู่แยกกับวิกิพีเดียภาษามลายู (เริ่มสร้างเมื่อตุลาคม 2545)
2 คมล่าถล่มเมือง 2

เนื้อเรื่อง

หลังจากปฏิบัติการโคลวอร์ ทำให้หลิว เจียฮุยได้ขึ้นเป็นผบ.ตร. แต่ทว่าผู้อยู่เบื้องหลังยังไม่ยอมจบเขาได้สั่งการให้จับตัวลูกเมียหลิว เจียฮุยไป เพื่อจะแลกเปลี่ยนตัวกับ หลี่ เจียจุ้น สุดท้ายหลี่ เจียจุ้นก็เป็นอิสระ หลิว เจียฮุยจึงตามไล่ล่าเขาอีกครั้ง เมื่อหลี่ เหวินปินรู้ข่าว จึงขอร้องหลี่ เจียฮุยให้ไว้ชีวิตหลี่ เจียจุ้น แต่สุดท้ายหลี่ เจียจุ่นก็ถูกฆ่าทำให้หลี่ เหวินปินไม่พอใจมาก จึงคิดจะกลับมาเป็นตำรวจอีกครั้ง เป้าหมายเพื่อจะเล่นงานหลิว เจียฮุย โดยมีเหล่าผู้มีอำนาจในเกาะฮ่องกงคอยช่วยเหลือ
อือซึก-เกิล

อือซึก-เกิล (คีร์กีซ: Ысык-Көл, Isıq-Köl, ىسىق-كۅل, /ɯsɯqkœl/; รัสเซีย: Иссык-Куль, Issyk-Kulj) เป็นทะเลสาบในเทือกเขาเทียนชาน ทางภาคตะวันออกของคีร์กีซสถาน ทะเลสาบนี้เป็นทะเลสาบที่ลึกเป็นอันดับที่ 7 ของโลก และใหญ่เป็นอันดับที่ 10 ของโลกตามปริมาตร และทะเลสาบน้ำเค็มที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองหลังจากทะเลแคสเปียน อือซึก-เกิลแปลว่า "ทะเลสาบอุ่น" ในภาษาคีร์กีซ แม้ว่าจะล้อมรอบด้วยยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ แต่ก็ไม่เคยแข็ง

ภูมิศาสตร์

อือซึก-เกิลยาวประมาณ 182 กิโลเมตร (113 ไมล์) และกว้างที่สุดประมาณ 60 กิโลเมตร (37 ไมล์) และมีพื้นที่ประมาณ 6,236 กม² (2,408 ไมล์²) เป็นทะเลสาบกลางเทือกเขาที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากทะเลสาบติติกากาในทวีปอเมริกาใต้ อยู่ที่ระดับความสูงประมาณ 1,607 เมตร (5,270 ฟุต) และจุดที่ลึกที่สุดลึกประมาณ 668 เมตร (2,190 ฟุต)
มีประมาณแม่น้ำและลำธารรวม 118 สายไหลลงทะเลสาบ แม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดคือ Djyrgalan และ Tyup ทะเลสาบไม่มีทางน้ำไหลออก แต่นักอุทกวิทยาหลายคนตั้งสมมุติฐานว่ามีน้ำจากทะเลสาบซึมลงใต้ดินสู่แม่น้ำชู มีแร่มอโนไฮโดรแคลไซต์ที่ก้นทะเลสาบ
ความเค็มของทะเลสาบนี้ประมาณร้อยละ 0.6 เมื่อเทียบกับความเค็มร้อยละ 3.5 ของน้ำทะเลทั่วไป ถึงแม้ว่าระดับน้ำในทะเลสาบสูงกว่าในยุคกลางประมาณ 8 เมตร แต่ในปัจจุบันระดับน้ำลดลงประมาณ 5 เซนติเมตรต่อปีเนื่องจากการผันน้ำ
ทะเลสาบและพื้นที่ใกล้เคียงอยู่ในจังหวัดอือซึก-เกิลของคีร์กีซสถาน

ประวัติ

ระดับน้ำในทะเลสาบมีความสูงกว่าในยุคกลาง 8 เมตร (26 ฟุต) นักดำน้ำได้พบซากการตั้งถิ่นฐานที่จมอยู่ใต้น้ำในพื้นที่ตื้น ๆ รอบ ๆ ทะเลสาบ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 รายงานจากทีมนักประวัติศาสตร์คีร์กีซที่นำโดย Vladimir Ploskikh รองประธานสถาบันวิทยาศาสตร์คีร์กีซสถาน นักโบราณคดีของทีมได้ค้นพบซากปรักหักพังของอารยธรรมชั้นสูงเมื่อ 2,500 ปีก่อนที่ด้านล่างของทะเลสาบ ข้อมูลและสิ่งที่พบได้ชี้ให้เห็นว่าเมืองโบราณถือว่าเป็นมหานครในยุคนั้น การค้นพบประกอบด้วยกำแพงที่บางแห่งทอดยาวถึง 500 เมตร (1,600 ฟุต) และร่องรอยของเมืองขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่หลายตารางกิโลเมตร และยังมีการค้นพบอื่น ๆ เช่น มูนดินที่ฝังศพชาวไซเธียนที่ถูกกัดกร่อนตลอดหลายศตวรรษด้วยคลื่น และศิลปวัตถุที่ได้รับการเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี
มะเดะโนะโคจิ ฟุซะโกะ

มะเดะโนะโคจิ ฟุซะโกะ (ญี่ปุ่น: Madenokōji Fusako  ; ? – 12 กุมภาพันธ์ 2124) พระชายาในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระชายาใน จักรพรรดิโองิมะชิ จักรพรรดิองค์ที่106 เป็นพระมารดาใน เจ้าชายมะซะฮิโตะ อดีตรัชทายาทในจักรพรรดิโองิมะชิและเป็นพระอัยยิกาใน จักรพรรดิโกะ-โยเซ จักรพรรดิองค์ที่ 107 พระโอรสในเจ้าชายมะซะฮิโตะ
คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด

การแบ่งส่วนราชการ

แบ่งเป็น 23 หน่วยงาน 
1 สำนักงานเลขานุการกรม
2 กองกฎหมาย
3 ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ
4 สถาบันพัฒนาบุคลากรด้านการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด
5 สถาบันวิชาการและตรวจพิสูจน์ยาเสพติด
6 สถาบันสำรวจและติดตามการปลูกพืชเสพติด
7 สำนักการต่างประเทศ
8 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด กรุงเทพมหานคร
9 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 1
10 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 2
11 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 3
12 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 4
13 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 5
14 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 6
15 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 7
16 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 8
17 สำนักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ภาค 9
18 สำนักตรวจสอบทรัพย์สินคดียาเสพติด
19 สำนักปราบปรามยาเสพติด
20 สำนักยุทธศาสตร์
21 สำนักพัฒนาการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด
22 กลุ่มตรวจสอบภายใน
23 กลุ่มพัฒนาระบบบริหาร