วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน

ชีวประวัติและการศึกษา

วิลยนอร์ สุพรหมัณยัม รามจันทรัน (ตามประเพณีของคนทมิฬ  นามสกุลของเขาคือ  "วิลยนอร์"  เขียนเป็นชื่อหน้า) เกิดในปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) ในรัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย  บิดาผู้ชื่อว่า  ว.ม. สุพรหมัณยัม (V.M. Subramanian)  เป็นวิศวกรทำงานกับองค์กรพัฒนาอุตสาหกรรม  (Industrial Development)  ขององค์การสหประชาชาติ  ผู้ได้ทำหน้าที่ทูตในกรุงเทพมหานคร  
รามจันทรันใช้ชีวิตในวัยเด็กส่วนมากเดินทางไปในที่ต่าง ๆ ในประเทศอินเดียและในทวีปเอเชีย 
เมื่อเจริญวัยขึ้น  รามจันทรันได้เข้าโรงเรียนที่เมืองเจนไน  (ชื่อเดิม  มัทราส)  และโรงเรียนของคนอังกฤษในกรุงเทพมหานคร 
เขามีความสนใจในวิทยาศาสตร์หลายสาขารวมทั้งสังขวิทยา 
รามจันทรันได้จบสำเร็จเป็นแพทยศาสตร์บัณฑิต, ศัลยศาสตร์บัณฑิต (M.B.B.S.) จาก วิทยาลัยการแพทย์มัทราส  (Madras Medical College)  (ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของ มหาวิทยาลัยมัทราส) เมืองเจนไน ประเทศอินเดีย และหลังจากนั้นได้รับปริญญาเอกจาก Trinity College ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์  ประเทศอังกฤษ
เมื่อเป็นบัณฑิตศึกษาอยู่ที่เคมบริดจ์  รามจันทรันมีส่วนร่วมในงานวิจัยกับคณะวิชาต่าง ๆ  ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  รวมทั้งคณะสรีรวิทยา  หลังจากนั้น  เขาได้ใช้เวลา 2 ปี  ที่สถาบันแคลเทค  รัฐแคลิฟอร์เนีย  เป็นผู้รับการฝึกอบรมงานวิจัย  (research fellow)  ได้ทำงานร่วมกับแจ็คก์ เพ็ตติกริว  (ผู้ต่อมาเป็นศาสตราจารย์นักสรีรวิทยาชาวออสเตรเลีย)  ต่อมา  เขาได้รับตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์สาขาจิตวิทยา  ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานดิเอโก  ในปี ค.ศ. 1983  และได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ในสาขานั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
ดร.รามจันทรันเป็นหลานชายของเซอร์อัลลาดี กริษณสวามี ไลเออร์  ผู้เป็นที่ปรึกษากฎหมาย  (Advocate General)  ของเมืองมัทราส เป็นผู้ร่วมเขียนรัฐธรรมนูญของประเทศอินเดีย 
ดร.รามจันทรันมีคู่สมรสคือไดแอน รอเจอร์ส-รามจันทรัน  และมีบุตรสองคนคือมานีและไชยา

การเห็นในมนุษย์

งานยุคต้น ๆ ของ  ดร.รามจันทรันมีความเกี่ยวข้องกับการรับรู้ทางตา  โดยใช้วิธีทางจิตกายภาพ  เพื่อให้อนุมานได้อย่างชัดเจนถึงกลไกในสมอง  ที่เป็นรากฐานของการประมวลผลทางตา
รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ค้นพบปรากฏการณ์และภาพลวงประสาททางตาแบบใหม่ ๆ   
ดร.รามจันทรันยังได้ประดิษฐ์กลุ่มตัวกระตุ้นทางตาประเภทหนึ่ง  (เรียกว่า เส้นขอบแฟนตอม [phantom contours]) ซึ่งเข้าไปกระตุ้นวิถีประสาท magnocellular ในการเห็นของมนุษย์  เป็นตัวกระตุ้นที่แอนน์ สเปอร์ลิงก์และคณะได้ใช้เพื่อตรวจสอบภาวะเสียการอ่านรู้ความ  (dyslexia)

อวัยวะแฟนตอม

เมื่อมีการตัดแขนหรือขาออกไป คนไข้บ่อยครั้งยังมีความรู้สึกอย่างชัดเจนว่ายังมีอวัยวะเหล่านั้นอยู่  โดยเป็น  "อวัยวะแฟนตอม"  โดยต่อยอดงานวิจัยของโรแนลด์ เม็ลแซคก์  แห่งมหาวิทยาลัยแมคกิลล์  (แคนาดา) และของทิโมธี พอนส์ แห่งสถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติ  (NIMH) (สหรัฐอเมริกา)  ดร.รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์กันระหว่างปรากฏการณ์อวัยวะแฟนตอมและสภาพพลาสติกของระบบประสาท  (neural plasticity) ในสมองของมนุษย์ผู้ใหญ่
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  เขามีทฤษฎีว่า  แผนที่ภาพทางกายในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย  เปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีการตัดอวัยวะออก  ในปี ค.ศ. 1993  โดยทำงานร่วมกับแยง  ผู้กำลังทำงานวิจัยใช้ภาพ  magnetoencephalography  (MEG) ที่สถานบันวิจัยสคริปป์ส  รามจันทรันแสดงให้เห็นว่า  มีความเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายของคนไข้หลายคนที่ผ่านการตัดแขนออก
รามจันทรันตั้งทฤษฎีว่า  มีความสัมพันธ์ระหว่างการจัดระเบียบใหม่ในคอร์เทกซ์ที่ชัดเจนในภาพ MEG และความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ที่พบในคนไข้  เขากล่าวถึงทฤษฎีนี้ในบทความ  "ความสัมพันธ์ของการรับรู้กับการจัดระเบียบใหม่อย่างกว้างขวางในคอร์เทกซ์  (Perceptual correlates of massive cortical reorganization)" 
ถึงแม้ว่ารามจันทรันจะเป็นคนหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์พวกแรก ๆ   ที่เน้นบทบาทของการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์ว่า  เป็นมูลฐานของอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่  แต่งานวิจัยต่อ ๆ มากลับแสดงว่า  ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ไม่ได้เกิดขึ้นเนื่องด้วยการเปลี่ยนแปลงในคอร์เทกซ์หลังจากตัดอวัยวะออก 
จนถึงทุกวันนี้  คำถามว่า กระบวนการทางประสาทอะไรที่สัมพันธ์กับความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่และไม่ประกอบด้วยความเจ็บปวดนั้น  ยังไม่มีคำตอบ

ข้อมูลป้อนกลับทางตาด้วยกระจก

รามจันทรันได้รับเครดิตว่าเป็นผู้ประดิษฐ์กล่องกระจก  และเริ่มใช้เทคนิคให้ข้อมูลป้อนกลับทางตากับสมองโดยใช้กล่องกระจก   เพื่อบรรเทาภาวะหลายอย่างที่เกี่ยวกับความเจ็บปวดเนื่องด้วยอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่,  โรคลมปัจจุบัน,  และอาการเจ็บปวดเฉพาะที่.  งานวิจัยหลายงานที่ใช้การรักษาด้วยกระจก  แสดงอนาคตที่สดใสของวิธีรักษานี้ 
อย่างไรก็ดี  โดยการทดลองที่มีกลุ่มควบคุมและใช้การสุ่ม  วิธีรักษาด้วยกระจกกลับปรากฏว่ามีผลที่ขัดแย้งกัน  (คือไม่ชัดเจนว่าได้ผลจริง ๆ  หรือไม่)  ดังนั้น  การใช้วิธีรักษานี้ยังอยู่ภายใต้การตรวจสอบในขั้นทดลองอยู่

Apotemnophilia

ในปี ค.ศ. 2008 รามจันทรัน  พร้อมทั้งเดวิด แบรงก์ และพอล์ แม็คกิออค  ตีพิมพ์ผลงานวิจัยงานแรกที่เสนอว่า apotemnophilia เป็นโรคทางประสาทที่เกิดขึ้นจากความเสียหายในสมองกลีบข้าง  
โรคที่มีน้อยนี้   ซึ่งคนไข้ต้องการจะให้ตัดอวัยวะของตนออก  ได้รับการบ่งชี้เป็นครั้งแรกโดยจอหน์ มันนี ในปี ค.ศ. 1977.  โดยต่อยอดงานก่อน ๆ ของรามจันทรันซึ่งชี้ถึงแผนภาพร่างกายในสมอง  รามจันทรันและคณะได้เสนอว่า  โรคนี้เกิดจากภาพร่างกายในสมองที่ไม่สมบูรณ์  ดังนั้น  ผู้มีภาวะนี้จึงเห็นอวัยวะของตนเป็นส่วนเกินที่ไม่คุ้นเคยและอยู่นอกกายของตน 
รามจันทรันได้ขยายของเขตทฤษฎีนี้โดยเสนอว่าโรคเบื่ออาหารเหตุจิตใจ  (anorexia nervosa) อาจจะเป็นโรคเกี่ยวกับภาพร่างกายที่มีมูลมาจากระบบประสาท  ไม่ใช่เป็นโรคเกี่ยวกับความอยากอาหารที่มีเหตุในไฮโปทาลามัส

อาการหลงผิดคะกราส์

โดยร่วมงานกับผู้รับอบรมหลังปริญญาเอก  (ในเวลานั้น)  คือวิลเลียมส์  เฮอร์สไตน์  รามจันทรันตีพิมพ์งานวิจัยในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งแสดงทฤษฎีที่อธิบายมูลฐานทางประสาทของอาการหลงผิดคะกราส์  (Capgras delusion)  ซึ่งเป็นอาการหลงผิดที่คนไข้คิดว่า  สมาชิกในครอบครัวและบุคคลผู้เป็นที่รักอื่น ๆ มีการทดแทนด้วยตัวปลอม  ก่อนหน้านั้น  อาการนี้ได้รับการอธิบายว่า  เกิดจากความขาดออกจากกันของการรู้จำใบหน้า  (facial recognition)  และความตื่นตัวของอารมณ์ความรู้สึก (emotional arousal) 
รามจันทรันและเฮอร์สไตน์  ได้เสนอคำอธิบายเกี่ยวกับโครงสร้างที่มีความเฉพาะเจาะจงยิ่งกว่าคำอธิบายเดิมว่า  อาการหลงผิดคะกราส์เป็นผลจากการเชื่อมต่อที่ขาดจากกันของเขตรับรู้หน้าในรอยนูนรูปกระสวย  (fusiform face area)  ที่มีบทบาทในการรับรู้ใบหน้า  และอะมิกดะลา  (amygdala)  ซึ่งมีบทบาทในการตอบสนองด้วยอารมณ์ความรู้สึกต่อใบหน้าที่คุ้นเคย
นอกจากนั้นแล้ว  โดยมีพื้นฐานในแบบจำลองของพวกเขา  และการตอบสนองของคนไข้ที่พวกเขาตรวจสอบ  (ผู้เป็นชาวบราซิลที่มีความบาดเจ็บที่ศีรษะเนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์)  รามจันทรันและเฮอร์สไตน์ได้เสนอทฤษฎีที่ทั่วไปเกี่ยวกับการสร้างความทรงจำ
พวกเขาสันนิษฐานว่า  บุคคลผู้มีอาการหลงผิดคะกราส์  สูญเสียความสามารถในการจัดระเบียบหรือการจัดประเภทของความทรงจำ  ดังนั้น  จึงไม่สามารถจัดการความจำเหล่านั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ  แทนที่จะมีความทรงจำเชื่อมต่อกันเกี่ยวข้องกับคน ๆ หนึ่ง  ความทรงจำต่าง ๆ  กันกลับประกอบด้วยความรู้สึกว่าเกี่ยวข้องกับคนต่าง ๆ กัน

การเป็นพยานในศาลฐานผู้เชี่ยวชาญ

รามจันทรันได้รับเป็นพยานผู้เชี่ยวชาญในศาลในเรื่องการตั้งครรภ์เท็จ   (pseudocyesis)  ในคดีปี ค.ศ. 2007 ของลิซา เอ็ม มอนต์กอมเมอรี  รามจันทรันเป็นพยานว่า  มอนต์กอมเมอรีมีอาการหลงผิดที่เกิดจากภาวะการตั้งครรภ์เท็จขั้นรุนแรง  จนกระทั่งเธอไม่สามารถตระหนักว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่  หรือตระหนักถึงความผิดถูกของพฤติกรรมของตน

รางวัลและเกียรติคุณ

รามจันทรันได้รับเลือกเป็น "Visiting Fellow  (สมาชิกเยี่ยมเยือน)" ของ All Souls College  ซึ่งเป็นสถาบันหนึ่งของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในประเทศอังกฤษ  (ค.ศ. 1998-1999)  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังได้รับตำแหน่งเป็น "Hilgard visiting professor  (ศาสตราจารย์เยี่ยมเยือนฮิลการ์ด)"  ของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในประเทศสหรัฐอเมริกา  (ค.ศ. 2005)  เขาได้รับปริญญาเอกกิตติมศักดิ์จากวิทยาลัยคอนเน็คติกัต  ประเทศสหรัฐอเมริกา  (ค.ศ. 2001)  และจากสถาบันเทคโนโลยีอินเดียในเมืองมัทราส  ประเทศอินเดีย  (ค.ศ. 2004) 
รามจันทรันได้รับรางวัล  "รามอน อี กาฮาล"  จากสมาคมประสาทจิตเวชระหว่างประเทศ  (ค.ศ 2004)   และเหรียญอาเรียนส์-แค็ปเปอร์ส  จากราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์  เพราะผลงานของเขาในประสาทวิทยาศาสตร์  (ค.ศ. 1999).  เขาได้รับรางวัลเฮ็นรี เดล  ร่วมกับไมเคิล  เบรดี  จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  ในปี ค.ศ. 2005    และโดยเป็นส่วนของรางวัลนั้น  ได้รับเลือกเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ตลอดชีวิตของราชบัณฑิตยสถานบริเตนใหญ่ (Royal Institute of Great Britain)  ของประเทศอังกฤษ  เพราะ "งานวิจัยโดดเด่นระหว่างสาขา" 
ในปี ค.ศ. 2007  ประธานาธิบดีของประเทศอินเดียได้มอบรางวัลพลเรือนระดับสามจากสูงสุด  และบรรดาศักดิ์ของประเทศอินเดีย  คือรางวัล  Padma Bhushan ให้แก่ ดร.รามจันทรัน  ในปี ค.ศ. 2008  เขาติดอันดับ  50  ในโพลสาธารณะยอดนักปราชญ์ 100  (Top 100 Public Intellectuals Poll)

Minotaurasaurus ramachandrani

ความสนใจของเขาในบรรพชีวินวิทยา  (paleontology)  กระตุ้นรามจันทรันให้จัดซื้อกะโหลกซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์จากทะเลทรายโกบี  ซึ่งได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของเขาว่า  Minotaurasaurus ramachandrani  ในปี  ค.ศ.  2009 
ข้อถกเถียงย่อย ๆ ได้เกิดขึ้นเพราะประวัติความเป็นมาของกะโหลกใบนี้  นักบรรพชีวินวิทยาบางท่านกล่าวว่า  ซากดึกดำบรรพ์นี้ขุดมาจากทะเลทรายโกบีโดยไม่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลจีน  และได้รับการขายโดยไม่มีการแลกเปลี่ยนเอกสารที่สมควร
รามจันทรันผู้ได้ซื้อซากดึกดำบรรพ์นี้ที่เมืองทัคสัน  รัฐแอริโซนา  ประเทศสหรัฐอเมริกา  ได้กล่าวว่า  เขามีความยินดีที่จะส่งคืนซากดึกดำบรรพ์นี้กลับไปยังประเทศที่สมควร  ถ้ามีใครแสดง  "หลักฐานว่า  ซากดึกดำบรรพ์นี้มีการส่งออกโดยไม่ได้รับอนุญาต"  แก่เขา  ในตอนนี้  กะโหลกที่เป็นแบบตัวอย่างนั้น  ยังอยู่ที่พิพิธภัณฑ์หุบเขาวิคเตอร์  (Victor Valley Museum)  ซึ่งอยู่ในระยะการเดินทางชั่วโมงหนึ่งโดยรถยนต์  ด้านทิศตะวันออกของนครลอสแอนเจลิส  ที่เมืองหุบเขาแอปเปิล  รัฐแคลิฟอร์เนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา