google/wiki40b huggingface dataset:
ที่หยุดรถไฟตลาดหนองคาย

การก่อสร้างเส้นทาง

จากการก่อสร้างทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จากสถานีรถไฟขอนแก่นขึ้นไป ถูกระงับไว้ชั่วคราว ในระยะหัวเลี้ยวหัวต่อทางการเมือง เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช มาเป็นระบบประชาธิปไตย ต่อมาจึงลงมือก่อสร้าง ต่อ จนกระทั่งเปิดเดินรถ ระหว่างขอนแก่น-อุดรธานี ระยะทาง 120 กิโลเมตร ได้เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2484 จากนั้น การสร้างทางรถไฟสายนี้ ก็ถูกระงับเรื่อยมา จนในปี พ.ศ. 2497  จึงเริ่มการก่อสร้าง ต่อไปถึงจังหวัดหนองคาย ระยะทาง 49 กิโลเมตร โดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ออกเงินสมทบค่าใช้จ่ายในการก่อสร้าง เป็นมูลค่า 4 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือประมาณ 80 ล้านบาท เพื่อให้สร้างเสร็จภายใน 7 เดือน ตามความจำเป็นทางยุทธศาสตร์ การก่อสร้างเสร็จตามกำหนด สามารถเปิดเดินรถได้ถึง สถานีรถไฟหนองคาย(ปัจจุบันใช้ชื่อสถานีรถไฟนาทา) ระยะทาง 49 กิโลเมตร เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2498 ต่อมาการรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ขยายการก่อสร้างต่อระยะทางประมาณ 6 กิโลเมตร เพื่อสะดวกในการขนส่งสินค้า ผ่านไปยังประเทศลาว จากสถานีรถไฟหนองคายเดิม (สถานีรถไฟนาทาในปัจจุบัน) ไปถึงสถานีหนองคายแห่งใหม่(ที่หยุดรถตลาดหนองคายในปัจจุบัน) ในขณะนั้น

การเปลี่ยนชื่อ

ซึ่งในการตั้งชื่อสถานีรถไฟสร้างใหม่ ริมฝั่งแม่น้ำโขง การรถไฟแห่งประเทศไทย ได้ติดต่อกับผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคายแล้วเห็นควรตั้งชื่อว่า"หนองคาย" ใน ก.ม.623+588.11 โดยใช้ชื่อย่อว่า "นค." อภาษาอังกฤษว่า "Nong Khai"  เนื่องจากตั้งอยู่ในตัวเมืองหนองคาย ส่วนสถานีหนองคายเดิมเห็นควรเปลี่ยนชื่อเสียใหม่เป็นสถานี"นาทา" ใน ก.ม. 617+840 ใช้อักษรย่อเพื่อมิให้พ้องกับแห่งอื่นว่า "ยน." ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Na Tha" เพราะเนื่องจากสถานีรถไฟอยู่ติดกับตำบลนาทา

การเปิดเดินรถไฟ 

หลังจาการก่อสร้างทางรถไฟ แล้วมีการตั้งชื่อและเปลี่ยนชื่อ ช่วงสถานีนาทา-สถานีหนองคายเสร็จแล้ว จึงเปิดเดินรถครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2501 แต่เนื่องจากก่อสร้างอาคารสถานีหนองคายที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ การรถไฟแห่งประเทศไทยจะเปิดสถานีหนองคายเป็นที่หยุดรถไปพลางก่อน ที่ก.ม. 623+588 (บริเวณย่านสถานีหนองคาย ริมฝั่งแม่น้ำโขง) โดยใช้ชื่อว่า "ที่หยุดรถหนองคาย" มีอักษรย่อว่า "นค." ให้ชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า "Nong Khai" เป็นการชั่วคราวแทนสถานีหนองคาย ตามคำสั่งที่ ก.112/7599 ที่ลงวันที่ 16 กันยายน 2500 ซึ่งให้ใช้ความเร็วในการเดินรถในทางตอนสถานีนาทา-ที่หยุดรถไฟหนองคาย โดยใช้ความเร็วไม่เกิน 20 กิโลเมตร/ชั่วโมง หลังจากก่อสร้างสถานีรถไฟหนองคายเสร็จครบถ้วน จึงเปลี่ยนชื่อกลับจากที่หยุดรถไฟหนองคาย เป็นสถานีรถไฟหนองคาย แล้วเปิดการเดินรถได้ตลอดทาง เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 โดยความยาวของทางรถไฟสายนี้ ตั้งแต่สถานีชุมทางถนนจิระ ถึง สถานีหนองคาย ยาว 359 กิโลเมตร

การถูกลดระดับ และยุบสถานี

จากเปิดใช้งานสถานีรถไฟหนองคายมาอย่างยาวนาน ในปี พ.ศ. 2543 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ดำเนินการก่อทางรถไฟสายหนองคาย(ใหม่)–ท่านาแล้ง เป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟผ่านทวีปเอเชียขององค์การสหประชาชาติ จึงย้ายสถานีรถไฟหลักจากสถานีรถไฟหนองคาย ไปยังสถานีรถไฟหนองคายแห่งใหม่ และลดระดับจากสถานีรถไฟหนองคายเดิมเป็นที่หยุดรถไฟ แล้วใช้ชื่อใหม่เป็น ที่หยุดรถไฟตลาดหนองคาย เป็นที่หยุดรถไฟบริเวณ กม.623+580 ในช่วงปี พ.ศ. 2546 - 2548 จนในที่สุดในปี พ.ศ. 2551 ก็ยกเลิกการเดินรถไฟและปิดที่หยุดรถไฟตลาดหนองคายอย่างถาวร โดยให้ไปใช้สถานีรถไฟหนองคายแห่งใหม่(สถานีรถไฟหนองคายในปัจจุบัน)แทน โดยการรถไฟแห่งประเทศไทยนำที่ดินของที่หยุดรถไฟตลาดหนองคายจำนวน 30 ไร่ไปทำประโยชน์อื่นเพื่อสร้างรายได้
เกสรผึ้ง

เกสรผึ้ง (อังกฤษ: Bee Pollen) เป็นละอองเรณูจากเกสรตัวผู้ของดอกไม้ที่ผึ้งงานนำมารวมไว้ในรังผึ้ง โดยจะติดมากับขาหลังของผึ้งงานขณะเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ ใช้เป็นยาได้
มารี ลาโว

ชีวิตช่วงต้น

จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ ระบุว่ามารี ลาโวเกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1801 ที่เฟรนช์ควอเตอร์ เมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ชีวประวัติระบุนามมารดามาร์เกอรีต อ็องรี (Marguerite Henry) หรือมาร์เกอรีต ดาร์ก็องเตล (Marguerite D'Arcantel) หญิงผิวสีลูกผสมผู้มีเชื้อสายอเมริกันพื้นเมือง แอฟริกัน และฝรั่งเศส กับบิดาชื่อชาร์ล ลาโว ทรูโด (Charles Laveau Trudeau) ซึ่งเป็นนักสำรวจและนักการเมือง
มารีสมรสครั้งแรกกับกับฌัก ปารี (Jacques Paris) หนึ่งในผู้อพยพผิวขาวชาวฝรั่งเศสซึ่งลี้ภัยการปฏิวัติเฮติช่วงปี 1791–1804 โดยคนผิวดำจากอดีตอาณานิคมแซ็ง-ดอแม็งก์ (Saint-Domingue) ของฝรั่งเศส ซึ่งฌักอพยพเข้ามายังนิวออร์ลีนส์ใน ค.ศ. 1809 ทั้งสองสมรสกันในอาสนวิหารนักบุญหลุยส์ นิวออร์ลีนส์ ประกอบพิธีโดยคุณพ่ออันโตนีโอ เด เซเดยา (Antonio de Sedella) นักบวชกาปูชิน เป็นที่รู้จักในนามคุณพ่ออ็องตวน (Pere Antoine) ฌัก ปารีตายใน ค.ศ. 1820 ทั้งสองมีบุตรสาวสองคนคือ เฟลีซีเต (Felicite) เกิดในปี ค.ศ. 1817 และอ็องเฌเล (Angele) เกิดในปี ค.ศ. 1820 ทว่าชื่อของทั้งสองหายไปจากบันทึกช่วง ค.ศ. 1820
หลังสามีคนแรกตาย เธอมีความสัมพันธ์กับคริสต็อฟ ดอมีนิก ดูว์มีนี เดอ กลาปียง (Christophe Dominick Duminy de Glapion) ชายผิวขาวเชื้อสายฝรั่งเศส เขาและเธอใช้ชีวิตด้วยกันจนเขาตายในปี ค.ศ. 1855 บางแห่งว่ามารีมีลูกทั้งหมด 15 คน (หรืออาจเป็นลูกและหลานรวมกัน 15 คน) แต่หลักฐานจากสูติบัตรและใบรับรองศีลล้างบาปพบว่าทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 7 คน แต่มีบุตรสาวเพียงสองคนที่มีชีวิตพ้นวัยเด็กมาคือ มารี ยูชารีสต์ เอลัวส์ ลาโว (Marie Euchariste Eloise Laveau; 1827–1860-2) และมารี ฟีโลเมน กลาปียง (Marie Philomene Glapion; 1836–1897) ซึ่งไม่ทราบว่าหนึ่งในสองคนนี้ ใครคือมารี ลาโวที่ 2

เสียชีวิต

วันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1881 หนังสือพิมพ์ เดลีปีกายูน (Daily Picayune) ระบุว่ามารี ลาโวเสียชีวิตอย่างสงบ ณ บ้านของตนเอง บ้างก็เล่าลือกันว่า ยังมีผู้พบเห็นเธอหลังตายไปแล้ว หนึ่งในลูกสาวของเธอที่ชื่อมารี (ตามธรรมเนียมคริสตังฝรั่งเศสจะตั้งชื่อแรกของลูกสาวว่า มารี หากเป็นลูกชายจะตั้งชื่อแรกว่า โฌแซ็ฟ และตั้งชื่อกลางเป็นชื่อสามัญ) คาดว่ามารี ลาโวได้ถ่ายทอดวิชาเวทมนตร์คาถาแก่บุตรสาวเพื่อสืบทอดตำแหน่งราชินีวูดูหลังการตายของเธอ
มารี ลาโวตายเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1881 ขณะอายุ 79 ปี ในช่วงเวลาดังกล่าวมีผู้หญิงที่ใช้ชื่อและสกุลซ้ำกับเธอจำนวนมาก และพบว่าอายุขณะตายนั้นขัดแย้งกับวันเกิดของเธอ
กะรุน

ประวัติ

มาจากภาษาสันสกฤต (Kuruvinda) หมายถึง ทับทิม

การกำเนิด

พบในหินหลายชนิด ในประเทศไทยพบในหินภูเขาไฟชนิดหินบะซอลต์ ต่างประเทศพบในหินแปร หินเปกมาไทต์ หินอัคนีชนิดหินไซอีไนต์ และหินเนฟีลีนไซอีไนต์
ราชวงศ์กรีก

แรกเริ่ม

พระราชวงศ์ก้าวขึ้นสู่ราชบัลลังก์กรีกเมื่อพระเจ้าออตโตที่ 1 แห่งกรีซ ทรงประทานพระราชานุญาติให้สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์และจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 เข้ายึดครองท่าเรือที่ปิเรอัสแทนเพื่อเป็นการละเว้นการเข้ายึดราชอาณาจักรกรีซจากการที่เป็นฝ่ายพ้ายแพ้ในสงครามไครเมียนร่วมกับจักรวรรดิรัสเซีย จากเหตุการณ์นี้กระตุ้นให้กองทัพเฮลเลนิกเข้ายึดอำนาจจากพระเจ้าออตโตในปี ค.ศ. 1862 และสืบราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายวิลเลียมแห่งราชวงศ์กลึกสบวร์กของเดนมาร์กโดยเสวยราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซในปี ค.ศ. 1863 ซึ่งพระราชโอรสและพระราชนัดดาในรุ่นต่อ ๆ มาของพระองค์ได้ครองราชบัลลังก์กรีกเป็นช่วง ๆ จนถึงปี ค.ศ. 1974 ช่วงต้นรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 เริ่มต้นขึ้นในช่วงที่กรีซกำลังขยายอาณาเขต อีกทั้งพระราชวงศ์กรีกก็ก้าวผ่านเหตุการณ์และความวุ่นวายต่าง ๆ ของกรีซมามากมาย เช่น สงครามบอลข่าน, สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, สงครามโลกครั้งที่สองและจากการที่ฝ่ายอักษะเข้ายึดครองกรีซในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง รวมถึงสงครามกลางเมืองกรีกหรือเผด็จการทหารกรีก ค.ศ. 1967-1974

ล่มสลาย

วันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1967 รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งถูกยึดอำนาจโดยกลุ่มเจ้าหน้าที่ทหารระดับกลางนำโดย ผู้พันจอร์จิออส ปาปาโดปูลอส และเผด็จการทหารก็ถูกก่อตั้งขึ้น การเข้าปกครองของทหารในครั้งนี้รู้จักกันดีในนาม ระบอบการปกครองของผู้พัน (The Regime of the Colonels) และบังคับให้สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 ทรงยอมรับการปกครองนี้ในทางกฎหมาย ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1967 สมเด็จพระราชาธิบดีก็ทรงก่อรัฐประหารต่อต้านผู้พันจอร์จิออสแต่ไม่สำเร็จ พระองค์รวมถึงพระราชวงศ์องค์อื่น ๆ จึงเสด็จลี้ภัยไปยังกรุงโรม ต่อมาในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1973 สมเด็จพระราชาธิบดีก็ทรงถูกถอดถอนพระอิสริยยศจากคณะเผด็จการทหารและผู้พันจอร์จิออสก็ได้แต่งตั้งตนขึ้นเป็นประธานาธิบดีแห่งกรีซในวันที่ 29 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ต่อมาการลงประชามติที่ถูกตั้งข้อสงสัยถึงความโปร่งใสก็ถูกจัดขึ้นโดยคณะเผด็จการทหารเพื่อยืนยันถึงความล่มสลายของระบอบกษัตริย์ ซึ่งคณะเผด็จการทหารล้มเหลวในการปกครองลงในปี ค.ศ. 1974 ซึ่งต่อมาระบอบสาธารณรัฐก็ถูกจัดตั้งขึ้นจากการลงประชามติในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1974 โดยยืนยันถึงการล่มสลายของระบอบกษัตริย์ เป็นการลงประชามติครั้งที่สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 มิทรงเคยข้องใจถึงเหตุผลของมันเลย

ปัจจุบัน

ปัจจุบันพระราชวงศ์แต่ละพระองค์ในอดีตของกรีซทรงพำนักกระจัดกระจายไปในแต่ละพระองค์ สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีรวมถึงพระราชโอรสและพระราชธิดาที่ยังไม่เสกสมรสต่างก็ทรงพำนักอยู่ในกรุงลอนดอน, สหราชอาณาจักร ซึ่งพระราชวงศ์แต่ละพระองค์ยังคงดำรงพระอิสริยยศเดิมแต่มิใช่ในนามประเทศกรีซ ซึ่งพระราชวงศ์ทุกพระองค์ต่างสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก แต่ละพระองค์จึงมีสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมายที่จะใช้พระอิสริยยศแห่งราชอาณาจักรเดนมาร์ก เพราะต่างก็เป็นเชื้อพระวงศ์เดนมาร์กเช่นกันทำให้เจ้าฟ้าชายและเจ้าฟ้าหญิงต่างมีคำว่า แห่งกรีซและเดนมาร์ก ต่อท้ายพระนาม
โอเพนเอแอล

ประวัติ

เนื่องจาก OpenGL เป็นการจัดการที่เกี่ยวกับภาพเพียงอย่างเดียว ดังนั้น OpenAL จึงได้เกิดขึ้นมาเพื่อลดช่องว่างดังกล่าว และตัวชุดคำสั่งมีลักษณะรูปแบบเดียวกับ OpenGL ชุดคำสั่งใน OpenAL เป็นมาตรฐานเดียวกันที่สามารถใช้ได้ทั้งบนเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และมุ่งเป้าหมายไปยัง cross-platform โดยไม่จำเป็นต้องแก้ไขชุดคำสั่งอีก
ถ้าต้องการใช้ OpenGL และระบบเสียง อาจเลือกใช้ DirectSound ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ DirectX เป็นส่วนประกอบภายในโปรแกรมได้
ซิมพาทีฟอร์เดอะเดวิล

ซิมพาทีฟอร์เดอะเดวิล (อังกฤษ: Sympathy for the Devil) เป็นเพลงของเดอะโรลลิงสโตนส์ แต่งโดยมิก แจ็กเกอร์ เป็นเพลงแทร็กที่ 1 ของอัลบัม Beggars Banquet ที่วางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1968 นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดให้เพลงนี้อยู่ในอันดับที่ 32 ของ 500 เพลงยอดเยี่ยมตลอดกาล จากการจัดอันดับในปี 2004 
เพลงนี้ระบุว่าแต่งโดย แจ็กเกอร์/ริชาร์ด แต่ในภายหลังแจ็กเกอร์ได้ให้สัมภาษณ์นิตยสารโรลลิงสโตนระบุว่า เขาเป็นผู้แต่งเพลงนี้เป็นส่วนใหญ่  โดยได้แรงบันดาลใจมาจากบทกวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมของชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire) และจากนวนิยายเรื่อง The Master and Margarita ของมิคาอิล บูลกาคอฟ (Mikhail Bulgakov)  มีคำร้องที่กล่าวพาดพิงถึงเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ เช่น การพิพากษาและการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู, สงครามศาสนาในยุโรป, การปฏิวัติรัสเซียและการสังหารหมู่ราชวงศ์โรมานอฟ รวมไปถึงการลอบสังหารพี่น้องเคนเนดี
เพลงนี้ขับร้องโดยมิก แจ็กเกอร์ มีจุดเด่นที่เสียงกลองคองกาในจังหวะแซมบา ล้อไปกับการบรรเลงเปียโน กีตาร์เบส มาราคัส สลับกับเสียงคอรัส "WOO WOOS" โดยสมาชิกในวงตลอดทั้งเพลง
เนื้อเพลงบรรยายทัศนะของบุคคลที่หนึ่งผ่านมุมมองของลูซิเฟอร์  ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของวงแย่ลงจากที่ถูกโจมตีมาก่อนหน้า จากเพลง Let's Spend the Night Together ว่าส่งเสริมเรื่องผิดศีลธรรม  และจากอัลบัมก่อนหน้า คือ Their Satanic Majesties Request ว่าส่งเสริมลัทธิบูชาซาตาน  และยิ่งถูกโจมตีว่าทางวงส่งเสริมความรุนแรงในหมู่วัยรุ่น หลังเกิดเหตุประท้วงการเหยียดผิว และเกิดจลาจลหลายครั้งในสหรัฐอเมริกาในปี 1968 หลังอัลบัม Beggars Banquet นี้วางจำหน่าย 
ในระหว่างการบันทึกเสียงอัลบัม Beggars Banquet นั้น ฌอง-ลุค โกดาร์ด ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศสได้ถ่ายทำภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับการทำงานของวงเดอะโรลลิงสโตน เดิมใช้ชื่อภาพยนตร์ว่า One on One ต่อมาได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อภาพยนตร์ตามชื่อเพลง ว่า Sympathy for the Devil 
ศิลปินที่เคยนำเพลงนี้มาบันทึกเสียงใหม่ เช่น กันส์แอนด์โรสเซส (ปี 1994), ออซซี ออสบอร์น (ปี 2005) ศิลปินที่เคยนำเพลงนี้มาร้องในการแสดงสด เช่น เพิร์ลแจม ยูทู บองโจวี
หลวงเสนียุทธกาจ (หม่อมหลวงจวง เสนีวงศ์)

พลตรี หม่อมหลวงจวง เสนีวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2437 เป็นบุตรของหม่อมนเรนทรราชา (หม่อมราชวงศ์รัตน์ เสนีวงศ์) กับนางจัน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกเมื่อปี พ.ศ. 2458 รับราชการเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนายร้อยปฐมและมัธยมมาตลอด รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงเสนียุทธกาจเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2471 และต่อมาในปี พ.ศ. 2487 ได้รับพระราชทานยศเป็นพลตรี
ทางด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางสาวเฉลยพร โกมารกุล ณ นคร มีบุตร ธิดา 8 คน ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2535
เส้นเมริเดียนที่ 63 องศาตะวันตก

เส้นเมริเดียนที่ 63 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 63 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 117 องศาตะวันออก
ยูเอสบีแฟลชไดรฟ์

ส่วนประกอบ

ภาพถ่ายแสดงแผงวงจร(PCB) ของแฟลชไดรฟ์ รุ่น 64 MB USB 2.0 โดยปลายด้านหนึ่งเป็น ยูเอสบีตัวผู้ type-A และภายในจะมีแผงวงจรที่ควบคุมการทำงานทั้งหมดของไดรฟ์
พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน

การสังหารหมู่ชาวคริสต์ปีชินยู

ในพ.ศ. 2344 พระราชกำหนดแรกที่พระอัยยิกาคิมทรงออกคือการห้ามการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ โดยกล่าวหาคริสต์ศาสนิกชนว่าเป็นคนที่ ไม่มีกษัตริย์ให้จงรักภักดี ไม่มีบิดาให้คำนับ เพราะคริสต์ศาสนาห้ามบูชาสิ่งอื่นใดนอกจากพระเจ้า และโทษของการไม่บูชาบรรพบุรุษในโชซอนนั้นรุนแรง และมีการกวาดล้างสังหารผู้ที่ไม่ยอมเลิกนับถือคริสต์ศาสนา เรียกว่า การสังหารหมู่ชาวคริสต์ปีชินยู ขุนนางฝ่ายใต้และฝ่ายโซนนที่เคยมีอำนาจในสมัยพระเจ้าจองโจ เช่น จองยัคยอง ต่างถูกเนรเทศด้วยข้อหาข้องแวะคริสต์ศาสนา รวมทั้งสมาชิกพระราชวงศ์หลายองค์ ก็หนีไม่พ้นเช่นกัน
การกดขี่ชาวคริสต์ที่จริงแล้วเป็นการกำจัดฝ่ายโซนนและฝ่ายใต้ออกจากอำนาจมากกว่าที่จะเป็นเรื่องความเชื่อจริงๆ แต่ก็ยังส่งผลต่อการพัฒนาประเทศ เพราะใครก็ตามที่ยึดหลักโซฮัก (서학、西學) รือสนใจวิทยาการตะวันตกจะถูกเนรเทศในข้อหานับถือคริสต์ศาสนา

กบฏชาวบ้าน

ในสมัยพระเจ้าซุนโจขุนนางฉ้อราชย์บังหลวงอย่างกว้างขวาง ระบอบการสอบจอหงวนล่มสลายเพราะทางเดียวที่จะได้เข้ารับราชการคือต้องเส้นขุนนางตระกูลคิมแห่งอันดง ขุนนางเก็บภาษีจากชาวบ้านอย่างมากมาย ทำให้ชาวบ้านพากันสิ้นเนื้อประดาตัว แม้แต่พวกยังบันเองก็ตกต่ำ เพราะจะมีแต่ขุนนางฝ่ายโนนนเท่านั้นที่รุ่งเรือง ชีวิตของยังบันกับชาวบ้านธรรมดาจึงไม่แตกต่างกัน ทำให้พวกขุนนางเริ่มจะไม่สามารถเลี้ยงดูทาสที่มีอยู่ ประกอบกับนโยบายเลิกทาสของพระเจ้าจองโจที่มีมาก่อนหน้า ทำให้ในพ.ศ. 2344 ราชสำนักปลดปล่อยทาสในวังออกมาทั้งหมด เพราะในวังไม่มีงานให้ทาสทำและไม่มีเงินเลี้ยงดู
โครงสร้างทางสังคมของโชซอนที่มีมาหลายร้อยปี จึงล่มสลายลงในสมัยพระเจ้าซุนโจ
พระปัยยิกาคิมสวรรคตไปในพ.ศ. 2349 มเหสีซุนวอนจึงก้าวขึ้นมามีอำนาจในการปกครองแทน ในพ.ศ. 2352 มเหสีซุนวอนก็ประสูติพระโอรส คือ องค์ชายรัชทายาทฮโยเมียง อภิเษกกับพระชายาจากตระกูลโจแห่งพุงยาง (มเหสีชินจอง)
ในพ.ศ. 2355 ยังบันตกอับที่ชื่อ ฮงเคียงแน ก่อกบฏในมณฑลเปียงอัน ยึดเมืองเปียงยางและเมืองสำคัญต่างๆ ปรากฏว่าชาวบ้านที่เดือดร้อนทั่งอาณาจักรพากันเข้าพวกฮงเคียงแน แต่กระนั้นทัพของทางการก็สามารถปราบกบฏได้ที่จองจู และสังหารฮงเคียงแนที่นั่น
แต่กบฏของฮงเคียงแนนั้นมีความสำคัญ เพราะเป็นจุดเริ่มต้นของกบฏชาวบ้านที่ไม่พอใจทางการ ที่จะยืดเยื้อไปถึงสมัย พระเจ้าโคจง ในพ.ศ. 2356 ชาวบ้านบนเกาะเชจูก็กบฏ และพ.ศ. 2359 ภิกษุชื่อฮักซังก็ก่อกบฏ แม้กบฏทุกครั้งจะถูกปราบ แต่ก็แสดงให้เห็นว่าการปกครองสมัยปลายราชวงศ์โชซอนนั้นกดขี่เพียงใด
ในพ.ศ. 2370 พระชายาตระกูลโจประสูติพระโอรส ได้รับแต่งตั้งเป็นวังเซซุน ในพ.ศ. 2373 องค์ชายรัชทายาทฮโยเมียงสวรรคต และพระเจ้าซุนโจก็สวรรคต เมื่อ พ.ศ. 2377 ขณะพระชนม์เพียง 44 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 34 ปี วังเซซุนจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าฮอนจง พระราชมารดาของพระเจ้าฮอนจง คือ พระพันปีโจ จึงขึ้นมามีอำนาจแทนมเหสีซุนวอน ทำการแก้แค้นตระกูลคิมในเวลาต่อมา

พระนามเต็ม

สมเด็จพระราชา ซุนโจ แทโจ ยอนด็อก ฮย็อนโด คยองอิน ซุนฮุย เชซอง อุงมยอง ฮุมวัง ซ็อกคยอง คเยชอน แบกุก ยุงวอน ดนฮยู อึยแฮง โซยุน อึยฮวา จุนรยอล แดจุง จิจอง ฮงฮุน ชอลโม คอนซิ แทฮยอง ชางอุน ฮงกิ โกมยอง แบกฮู คังคอน ซูจอง คเยต็อง  ซูรยอก คงยู บอมมุน อันมู จองรยอง คยองซองฮโย แห่งเกาหลี
สนามกีฬาโอลิมปิก (ลอนดอน)

การออกแบบและก่อสร้าง

เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 มีการเปิดตัวแบบของสนามแห่งนี้ โดยสถาปนิกมืออาชีพอย่างปอปูลัส (Populous) ซึ่งเชี่ยวชาญการออกแบบอาคารกีฬาและศูนย์การประชุม ตลอดจนการเขียนแบบของกิจกรรมพิเศษที่สำคัญ การก่อสร้างใช้เวลา 4 ปี ระหว่าง พ.ศ. 2550 จนถึง พ.ศ. 2554 (ค.ศ. 2011)
สนามกีฬาลักษณะพิเศษขนาด 80,000 ที่นั่งแห่งนี้ เป็นจุดศูนย์กลางของการแข่งขันที่ลอนดอน ด้วยการเป็นเจ้าภาพของพิธีเปิดและปิดการแข่งขัน รวมถึงการเป็นสนามแข่งขันกรีฑา อนึ่ง หลังจากลอนดอนเกมส์ สนามจะลดจำนวนที่นั่งถาวรลงเป็น 60,000 ที่นั่ง ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) มีการดำเนินงานขุดชั้นดินอ่อนออกจากพื้นที่ เพื่อเตรียมการปูสนามหญ้าและลู่วิ่ง รายล้อมไปด้วยที่นั่งถาวรจำนวน 25,000 ที่นั่ง ซึ่งประกอบขึ้นโดยใช้คอนกรีตชนิดเหลว บนพื้นดินที่ลาดเอียงตามธรรมชาติ ซึ่งใต้อัฒจันทร์ช่วงนี้เป็นพื้นที่อบอุ่นร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้วยการขุดลงไปเป็นชั้นกึ่งใต้ดิน ถัดไปเป็นช่วงคอนกรีตเสริมเหล็กสูงขึ้นทีละขั้น เพื่อรองรับผู้ชมอีก 55,000 คน

บริการสำหรับผู้ชม

สนามกีฬาแห่งนี้ ไม่มีร้านอาหารอยู่ภายใน เพื่อลดความจำเป็นสำหรับการสร้างครัว และเพิ่มมาตรการป้องกันเพลิงไหม้ ระหว่างการปรุงอาหาร แต่สถาปนิกออกแบบให้มีงานเลี้ยงหมู่ภายนอกสนามทดแทน เช่นเดียวกับ “แฟนโซน” (Fan Zones) ซึ่งประสบความสำเร็จ ในฟุตบอลโลกที่เยอรมนี เมื่อปี พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) อันเป็นสถานที่ซึ่งผู้ชมรวมตัวกันเพื่อกินดื่ม และชมการแข่งขันผ่านจอยักษ์ นอกจากนี้ ยังมีการแนะนำห้องสุขาซึ่งเรียกว่า “พ็อดส์” (Pods) ที่สร้างขึ้นจากตู้ขนส่งสินค้า (คอนเทนเนอร์; Containers) โดยมีระบบจัดการน้ำเสียและของเสียต่างๆ ติดตั้งอยู่ภายใน เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการจัดทำระบบท่อประปา และความสะดวกต่อการรื้อถอน

เกาะสนามกีฬา

เนื่องจากที่ตั้งของสนามแห่งนี้ เป็นอดีตนิคมอุตสาหกรรมซึ่งตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำลีอา (Lea River) แม่น้ำซิตีมิลล์ (City Mill River) และแม่น้ำโอลด์พุดดิงมิลล์ (Old Pudding Mill River) ขณะที่ในฝั่งตะวันออกซึ่งมีศูนย์กีฬาทางน้ำ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวอเตอร์เวิร์กส (Waterworks River) อยู่ห่างออกไปราว 200 เมตร ดังนั้นพื้นที่บริเวณนี้จึงล้อมรอบด้วยน้ำและกลายเป็นเกาะอย่างสมบูรณ์ ซึ่งทอดยาวไปจนสุดทางทิศใต้ของอุทยานโอลิมปิก สำหรับทางเข้าสู่สนามจะมีสะพานคนเดินข้ามจำนวนมาก ตั้งอยู่โดยรอบบริเวณ ทั้งนี้ภูมิประเทศที่ปรากฏ อาจกลายเป็นชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการ ของบริเวณดังกล่าวในช่วงระหว่างการแข่งขัน เนื่องจากมีการใช้ในสื่อมวลชนต่างๆ
ปีเตอร์ นอร์วิก

ประวัติการศึกษา

ปีเตอร์ นอร์วิก เป็นนักวิจัยและสมาชิกของสมาคมเพื่อความก้าวหน้าทางปัญญาประดิษฐ์ (AAAI) และเป็นผู้แต่งหนังสือ Artificial Intelligence: A Modern Approach ร่วมกับสจวร์ต รัสเซลล์ อันเป็นหนังสือด้านปัญญาประดิษฐ์ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในปัจจุบัน ในอดีต นอร์วิกเคยทำงานที่ Ames Research Center ขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ สหรัฐฯ เป็นผู้ดูแลนักวิทยาศาสตร์ 200 คนดำเนินการวิจัยด้านหุ่นยนต์ ระบบอัตโนมัติ วิศวกรรมซอฟต์แวร์อัตโนมติและการวิเคราะห์ข้อมูล ประสาทวิศวกรรม งานวิจัยระบบความร่วมมือ และการตัดสินใจบนระบบจำลอง
นอร์วิกจบการศึกษาระดับปริญญาตรีทางด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์จากมหาวิทยาลัยบราวน์ และระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์

งานวิจัย

นอร์วิก เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียและเป็นนักวิจัยที่เบิร์กลีย์ มีผลงานการตีพิมพ์มากกว่า 50 ฉบับในด้านของวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะสายปัญญาประดิษฐ์ การประมวลผลภาษาธรรมชาติ การได้มาซึ่งข้อมูล และวิศวกรรมซอฟต์แวร์ รวมทั้งมีผลงานหนังสือ Artificial Intelligence: A Modern Approach และ Paradigms of AI Programming: Case Studies in Common Lisp
ในปี ค.ศ. 2011 นอร์วิกร่วมกับเซบาสเตียน ทรุนพัฒนาระบบการสอนวิชาปัญญาประดิษฐ์ออนไลน์ โดยมีนักเรียนกว่า 160,000 คนเข้าร่วมศึกษา และปัจจุบันยังมีงานสอนออนไลน์ที่เว็บไซต์ Udacity อีกด้วย
แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน อัลเทิน

แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน อัลเทิน (เยอรมัน: Ferdinand von Alten; 13 เมษายน ค.ศ. 1885 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1933) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน แต่เกิดที่ประเทศรัสเซีย
โรงเรียนพิชัยรัตนาคาร

ประวัติโรงเรียน

โรงเรียนพิชัยรัตนาคาร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2449 บริเวณโรงพยาบาลเก่าริมคลองสะพานยูง ข้างๆโรงเรียนชาติเฉลิม ในปัจจุบัน โดย นายออน เนียมคำ เป็นครูใหญ่จนถึงปี พ.ศ. 2462
ในปี พ.ศ. 2462 พระพิไชยชิณเขตต์ (คอยู่ซิ่น ณ ระนอง) และ พระยารัตนเศรษฐี (คอยู่งี่ ณ ระนอง) ได้มอบที่ดินของตนเองให้เป็นที่ตั้งของโรงเรียน และตั้งชื่อว่า โรงเรียนพิชัยรัตนาาคาร ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลระนองในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2483 ได้ย้ายไปอยู่ บริเวณสนามทุ่งพระเมร (โรงเรียนสตรีระนองในปัจจุบัน) และเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนประจำจังหวัดระนอง สถานที่เดิมได้ตั้งเป็นโรงเรียนหญิงล้วนประจำจังหวัดระนอง จนกระทั่ง อาคารเรียนเกิดความชำรุดอย่างหนัก ทำให้ต้องย้ายนักเรียนไปรวมกับโรงเรียนประจำจังหวัดระนองตามเดิม
ในปี พ.ศ. 2496 ได้แยกนักเรียนหญิงให้มาเรียนที่โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดระนอง และกรมสามัญได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนระนองพิชัยรัตนาคาร และครั้งที่สอง เปลี่ยนเป็น โรงเรียนพิชัยรัตนาคาร เหมือนปี 2462
ในปี พ.ศ. 2513 โรงเรียนได้งบประมาณในการก่อสร้างอาคารเรียน จึงได้ก่อสร้างอาคารเรียน บริเวณบางริ้น อำเภอเมือง จังหวัดระนอง สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2514 และโรงเรียนได้ทำการสอนในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2514
ไวร์ชาร์ก

หน้าที่

Wiresharks มีลักษณะคล้าย Tcpdump แต่ Wiresshark มีลักษณะที่ชัดเจนกว่า และมีระบบการจัดแยกและกรันกรองข้อมูลมากกว่า Wireshark อนุญาตให้ผู้ใช้สามารถเน้นระบบต่างๆผ่านไปยังเครือข่าย โดยใส่ network interface ไปยัง promiscuous mode

ประวัติ

ค.ศ. 1990 Gerald Combs ( นักวิทยาศาสตร์สาขาคอมพิวเตอร์ จบจาก University of Missourikansas City ) ทำงานอยู่ใน ISP เขาได้เริ่มเขียนโปรแกรม เรียกว่า Ethereal เพื่อเป็นเครื่องมือยึด analyze packets ซึ่งเขาได้ผลิตผลงานออกมาเวอร์ชันแรกประมาณปี1998 ซึ่งปัจจุบันมีผลงานออกมากกว่า 500 รายการ ในขณะที่ Gerald ยังคงผลิต program ใหม่ออกมา ซึ่งรายการต่างๆ สามารถค้นหาได้จาก Wireshark ‘s Web site
เดือนพฤษภาคมปี2006 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น Wireshark เพราะ Gerald Combs ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายพัฒนา ไม่สามารถใช้ชื่อ Ethereal เป็นเครื่องหมายการค้าได้ Wireshark ได้รับรางวัลชนะเลิศหลายรางวัลเมื่อหลายปีที่ผ่านมา เช่น eWEEK, Info World และ PC Magazine

ความปลอดภัย

การตรวจจับการเชื่อมโยงเครือข่ายจากศูนย์กลางระบบต้องใช้สิทธิพิเศษสำหรับข้อมูลบางส่วน เพราะเหตุผลนี้ เวอร์ชันเก่าของ Ethereal / Wireshark และ tethereal / tshark มักจะถูกใช้โดยผู้มีเอกสิทธิเท่านั้น ในระบบไร้สายมีความเป็นไปได้ที่จะใช้เครื่องมือรักษาความปลอดภัย โดยระบบ Aircrack เพื่อตรวจจับ IEEE 802.11 และอ่านผลข้อมูลด้วย Wireshark
โฮตารูบิโนะโมริเอะ

เนื้อเรื่อง

ตามมังงะต้นฉบับและอนิเมะที่ผลิตภายหลัง เด็กหญิงโฮตารุ ทาเกงาวะ (Hotaru Takegawa) วัย 6 ปี หลงทางอยู่ในป่าอันเป็นที่อาศัยของผีป่าเจ้าเขานางไม้ภูตไพรหลายประเภท จนมาพบกับชายสวมหน้ากากซึ่งแนะนำตนว่า ชื่อ กิง (Gin) และมนุษย์ห้ามแตะต้องตัวเขา มิฉะนั้น ตัวเขาจะสูญสลายไปตลอดกาล แล้วกิงพาโฮตารุออกจากป่า ไม่กี่วันถัดมา โฮตารุกลับมาหากิงในป่าอีก ทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนกัน แม้มีข้อกำจัดเรื่องการใกล้ชิดสนิทสนมกันก็ตาม ครั้นฤดูร้อนสิ้นสุดลง โฮตารุจำต้องกลับเข้าเมืองไปเรียนต่อ แต่สัญญาจะกลับมาหากิงอีกทุก ๆ วันหยุดฤดูร้อน
โฮตารุกลับมากิงทุก ๆ ฤดูร้อน แต่แม้หลายปีผ่านไป กิงแทบไม่เปลี่ยนแปลงในทางรูปราง ส่วนโฮตารุเติบโตเป็นสาวขึ้นตามลำดับ เมื่อยิ่งโตขึ้น โฮตารุก็ยิ่งเขินอายในความรักที่รู้สึกต่อกิง และยิ่งตั้งคำถามเกี่ยวกับอนาคตอันไม่แน่นอนของทั้งสอง ขณะที่กิงเองก็หวังว่า จะสามารถสัมผัสและโอบกอดโฮตารุได้บ้าง
เมื่อโฮตารุถึงวัยเข้าเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย กิงพาเธอไปเที่ยวงานชุมนุมภูตผีในป่า ค่ำคืนนั้นยุติลงด้วยโศกนาฏกรรม เมื่อกิงเผลอสัมผัสตัวเด็กชายคนหนึ่งซึ่งพลัดเข้ามาในงาน แต่ก่อนกิงจะมลายหายไป เขาโอบกอดโฮตารุไว้อย่างสุดหัวใจ ทั้งคู่บอกรักกันในโอกาสสุดท้ายนั้น เนื้อเรื่องจบลงด้วยโฮตารุยอมรับความรวดร้าวและดำเนินชีวิตต่อไป
โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี

ประวัติ

เดิมชื่อ "โรงเรียนวัฒนโชติศรีบุญญาคม" เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็กประจำตำบล โดยชุมชนในท้องถิ่นได้ริเริ่มขอจัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2514 โดยมี ร้อยเอกสัญญา จูรัตน์ เป็นประธาน และนายวิจิตร แจ่มใส ผู้ว่าราชการจังหวัดในขณะนั้นให้การสนับสนุน อีกทั้งได้รับความอนุเคราะห์จากพระมหาแสวง โชติปาโล และพระครูนนทศิริวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดศรีประวัติและวัดศรีเรืองบุญ มอบที่ดินของวัดสร้างโรงเรียนประมาณ 15 ไร่
ขณะนั้นกรมสามัญศึกษาเห็นว่าโรงเรียนมีเนื้อที่จัดตั้งน้อยเกินไป แต่ชุมชนได้พยายามขอจัดตั้ง จนในที่สุดได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งได้ในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2520 โดยชุมชนได้ร่วมกันจัดหาทุนเพื่อสร้างอาคารเรียน ตลอดจนอุปกรณ์การเรียนการสอน เป็นเงินจำนวน 191,207 บาท และได้นายเดิม โทพิลา ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่โรงเรียนศรีบุญยานนท์ มาดำรงครูใหญ่คนแรกในปีการศึกษา 2522 ต่อมากรมทางหลวงมีโครงการก่อสร้างถนนวงแหวนรอบนอกผ่านโรงเรียน โดยที่อาคารเรียนอยู่ตรงกึ่งกลางแนวถนนที่จะตัดผ่านทางพอดี โรงเรียนจึงได้หาที่จัดสร้างโรงเรียนขึ้นใหม่ ซึ่งเจ้าอาวาสวัดแพรกได้แนะนำที่วัดร้างกลางสวนซึ่งอยู่ห่างแนวถนน 40 เมตรและมีผู้เช่าทำกินเดิมอยู่ 8 ราย แต่ทั้งหมดก็ยินยอมยกที่ดินให้โดยไม่คิดค่าตอบแทนใด ๆ ในการรื้อถอนใช้เวลาทั้งสิ้น 1 เดือน โดยได้รับความร่วมมือจากคณะกรรมการศึกษา ผู้อุปการะโรงเรียน และครู-อาจารย์ โดยได้สร้างเป็นอาคารชั่วคราว 2 หลัง และในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 จึงได้มีการเปิดทำการสอนจนถึงปัจจุบัน 
ครั้งต่อมาในปี พ.ศ. 2532 นายประสงค์ ท่าพริก อาจารย์ใหญ่โรงเรียนอดุลศาสนกิจศึกษา รักษาการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ ได้ดำเนินการการขอเปลี่ยนชื่อใหม่จากโรงเรียนวัฒนโชติศรีบุญญาคมเป็น "โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี" โดยได้รับความยินยอมและสนับสนุนอย่างดีจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ ชุมชน คณะกรรมการศึกษา ครู-อาจารย์ และสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จนเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2536 กระทรวงศึกษาธิการจึงได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็นโรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี เป็นโรงเรียนในเครือข่ายเทพศิรินทร์ ซึ่งปัจจุบันมีทั้งสิ้นด้วยกัน 10 แห่ง
เซลล์ประสาทสั่งการล่าง

สรีรวิทยา

เซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN) ปล่อยสารสื่อประสาทคือกลูตาเมต ซึ่งทำให้ LMN ใน anterior grey column ในไขสันหลังลดขั้ว ซึ่งก็ทำให้มันส่งศักยะงานไปตามแอกซอนไปถึงแผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction) เป็นที่ที่เซลล์ประสาทปล่อยสารสื่อประสาท acetylcholine ข้ามช่องไซแนปส์ (synaptic cleft) ไปยังตัวรับ (postsynaptic receptor) ที่เยื่อหุ้มเซลล์ประสาทกล้ามเนื้อ เป็นการสั่งการให้กล้ามเนื้อหดเกร็ง

ความสำคัญทางคลินิก

ความเสียหายต่อ LMN คือรอยโรคที่เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (lower motor neuron lesion, LMNL) ทำให้กล้ามเนื้อฝ่อ ทำให้หมดกำลัง และลดรีเฟล็กซ์ในบริเวณที่เป็นปัญหา
LMNL มีอาการเป็นคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (EMG) ที่ผิดปกติ, fasciculation (กล้ามเนื้อกระตุก), อัมพาต, กล้ามเนื้ออ่อนล้า และกล้ามเนื้อโครงร่างฝ่อเหตุประสาท
โรคต่าง ๆ รวมทั้งอัมพาตแบบเบลล์, อัมพาตก้านสมองส่วนท้าย (Bulbar palsy), โรคโปลิโอ และอะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส (ALS) ล้วนสัมพันธ์กับการทำงานผิดปกติของ LMN ทั้งนั้น