google/wiki40b huggingface dataset:
เจ้าพระยารัตนบดินทร์ (รอด กัลยาณมิตร)

เจ้าพระยารัตนบดินทร์ นามเดิม รอด (บางแห่งว่าบุญรอด) เป็นขุนนางในสกุลกัลยาณมิตร ผู้ดำรงตำแหน่งสมุหนายกคนสุดท้าย

ประวัติ

เจ้าพระยารัตนบดินทร์ มีนามเดิมว่า รอด เกิดเมื่อปีจอ จ.ศ. 1187 (ตรงกับ พ.ศ. 2368) เป็นบุตรเจ้าพระยานิกรบดินทร (โต กัลยาณมิตร) ได้รับราชการเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวตั้งแต่ปีมะแม พ.ศ. 2390 มีบรรดาศักดิ์เป็นนายเล่ห์อาวุธ หุ้มแพร
ปีชวด พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เลื่อนเป็นหลวงฤทธินายเวร แล้วเลื่อนอีกในปีนั้นเป็นเจ้าหมื่นศรีสรรักษ์ หัวหมื่นมหาดเล็ก ถึงปีชวด พ.ศ. จึงโปรดให้เป็นพระยาราชวรานุกูล วิบูลยภักดีวิริยพาหะ ปลัดทูลฉลองกรมมหาดไทย ศักดินา 2000
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2416 โปรดให้ท่านมีนามเดิมแต่เพิ่มตำแหน่งผู้รักษากรุงศรีอยุธยา ถือศักดินา 10000 ถึงวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2417 จึงโปรดให้ท่านว่าที่เสมอเสนาบดีกรมเกษตราธิบดี ดำรงศักดินา 10000 ต่อมาได้เป็นกรรมการกฤษฎีกาและองคมนตรี แล้วได้รับสถาปนาเป็นเจ้าพระยาตำแหน่งที่จตุสดมภ์เสนาบดีในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2422 มีนามตามจารึกในหิรัญบัฏว่า เจ้าพระยาพลเทพ สรรพพลเสพเสนาบดี ศรีวิไชยราชมหไยสวรรย์ อเนกานันต์ธัญญาหาร พิจารณ์ปฏิพัทธ นพรัตนมุรธาธร มหิศรสมุหเชฐเกษตราธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ ถือศักดินา 10000 และสุดท้ายได้รับสถาปนาเป็นสมุหนายก มีนามตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า เจ้าพระยารัตนบดินทร์ มหินทรมหากัลยาณมิตร อเนกบุญฤทธิประสิทธิสาธุคุณ วิบุลยศุภผล นิพัทธกุศลกิริยาภิรัต วงโศปบัติมหามัตยตระกูล อดูลยเมตยาชวาธยาศัย ศรีรัตนตรัยสรณารักษ์ อุดมศักดิพิเศษ นาครามาตยเชษฐมหาสมุหนายก สยามโลกยดิลกบรมราชมานิต สกโลดรทิศประเทศาธิบดี มหาราชสีหมุรธาธร อัครมหาดไทยวริศรเสนาธิบดี อภัยพิริยบรากรมพาหุ ที่สมุหนายกศักดินา 10000
เจ้าพระยารัตนบดินทรป่วยมานาน และถึงแก่อสัญกรรมที่บ้านในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2441 วันต่อมา เวลาบ่าย 4 โมงเศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จไปพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ เจ้าพนักงานแต่งศพ ลงลองใน ตั้งบนแว่นฟ้าสองชั้น ประกอบโกศไม้สิบสอง แวดล้อมด้วยเครื่องสูงสามชั้น ถึงวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2442 เวลาบ่าย 5 โมงเศษ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จมาพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร
อาแญ็สแห่งอากีแตน พระราชินีแห่งเลออนและกัสติยา

สายตระกูล

บันทึกในยุคเดียวกันกล่าวว่าอาแญ็สเป็นบุตรสาวของกีโยมที่ 8 ดยุคแห่งอากีแตนกับมาทิลดา ภรรยาคนที่สองที่ไม่ทราบที่มาที่ไป พระองค์ถูกสับสนกับพระขนิษฐาต่างมารดาชื่อเดียวกันที่เป็นพระราชินีในไอบีเรียเช่นกัน คือ อาแญ็ส พระมเหสีของพระเจ้าเปโดรที่ 1 แห่งอารากอนและนาวาร์

การอภิเษกสมรส

ในปี ค.ศ. 1069 อาแญ็สอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออน ในตอนที่สิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซได้แบ่งราชอาณาจักรของพระองค์ออกเป็นสามส่วน พระเจ้าอัลฟอนโซกับพระเจ้าซันโชที่ 2 แห่งกัสติยา พระเชษฐา ในตอนแรกนั้นร่วมมือกันแย่งชิงราชอาณาจักรกาลิเซียมาจากพระอนุชา พระเจ้าการ์เซียที่ 2 แห่งกาลิเซีย ก่อนจะหันมารบรากันเอง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1072 พระเจ้าอัลฟอนโซ (และน่าจะอาแญ็สด้วย) ถูกบีบให้หนี ส่วนพระเจ้าซันโชก็ยึดอาณาจักรทั้งหมดของพระบิดา ต่อมาพระเจ้าซันโชถูกลอบสังหารในปีเดียวกันนั้น พระเจ้าอัลฟอนโซจึงกลับมาราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรของพระบิดาที่กลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1072 ซึ่งตอนนั้นพระองค์ได้อ้างตนเป็น "จักรพรรดิแห่งสเปนทั้งหมด" ด้วย
ทั้งคู่ปรากฏตัวพร้อมกันครั้งสุดท้ายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1077 จากนั้นพระเจ้าอัลฟอนโซก็ปรากฏตัวเพียงลำพัง ทำให้สันนิษฐานกันว่าพระองค์ได้สิ้นพระชนม์แล้ว แม้บันทึกบางฉบับจะทำให้เข้าใจว่าพระเจ้าอัลฟอนโซได้หย่ากับอาแญ็ส เนื่องจากเป็นการแต่งงานกันระหว่างญาติใกล้ชิด พระเจ้าอัลฟอนโซกับอาแญ็สไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน

การฝังศพ

ว่ากันว่าร่างของอาแญ็สถูกฝังในอารามซาฮากุน ใกล้กับกงสต็องส์แห่งบูร์กอญ พระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าอัลฟอนโซ ทว่ายังไม่มีหลักฐานชัดเจน
เหรียญเกียรติยศ (ญี่ปุ่น)

แถบสีแดง

มอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2425 มอบแก่บุคคลผู้เสี่ยงตนในการช่วยชีวิตผู้อื่น

แถบสีเขียว

ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2493 เหรียญนี้ก็ถูกระงับการมอบ ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 เหรียญนี้ก็ถูกแทนที่ด้วยเหรียญเกียรติยศแถบสีเหลือง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2546 เหรียญเกียรติยศแถบสีเขียวก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาเพื่อมอบแก่บุคคลที่มีความกระตือรือร้นในการให้บริการสังคม

แถบสีเหลือง

มอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2430 (ยกเลิกในภายหลัง); มอบแก่บุคคลที่มีความขยันหมั่นเพียร ในขณะที่การมีส่วนร่วมในกิจกรรมระดับมืออาชีพของพวกเขากลายเป็นแบบอย่างของประชาชน

แถบสีม่วง

มอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2498 มอบแก่บุคคลที่ได้สนับสนุนต่อการพัฒนาและการปรับปรุงทางวิชาการและศิลปะจนประสบความสำเร็จ

แถบสีน้ำเงิน

มอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2425 มอบแก่บุคคลที่ได้ทำผลงานสำคัญในพื้นที่พัฒนาสังคมและสวัสดิการหรือการบริการสาธารณะ

แถบสีน้ำเงินเข้ม

มอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2462 มอบแก่บุคคลที่ใจกว้างต่อการช่วยเหลือทางด้านการเงินสำหรับความเป็นอยู่ที่ดีของประชาชน
จินต์ วิภาตะกลัศ

ประวัติ

ดร.จินต์ วิภาตะกลัศ จบการศึกษารัฐศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยแห่งชาติฟิลิปปินส์ รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยดุ๊ก
ดร.จินต์ วิภาตะกลัศ เคยรับราชการเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดมหาสารคามตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 - พ.ศ. 2534 และเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่ตั้งแต่พ.ศ. 2532 - พ.ศ. 2534 ภาหลังจากเกษียณอายุราชการจึงมารับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเจ้าพระยาตั้งแต่วันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2541
สมรสกับนางดารัตน์ ศิริวิริยะกุล วิภาตะกลัศ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยเจ้าพระยาฝ่ายบริหาร
สง่า ธนสงวนวงศ์

ประวัติ

นายสง่า ธนสงวนวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายสงวน กับ นางนงเยาว์ ธนสงวนวงศ์ สำเร็จการศึกษา ระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยบูรพา

งานการเมือง

สง่า เคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ใน พ.ศ. 2533 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรีครั้งแรก เมื่อ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2548 รวม 5 สมัย
การตีความฝัน (หนังสือ)

การตีความฝัน (อังกฤษ: The Interpretation of Dreams; เยอรมัน: Die Traumdeutung) เป็นหนังสือโดย ซิกมุนด์ ฟรอยด์ นักจิตวิทยา หนังสือนี้แนะนำทฤษฎีจิตไร้สำนึกที่เกี่ยวข้องกับการตีความฝัน และยังเป็นหนังสือเล่มแรกที่อภิปรายถึงสิ่งที่ต่อมาเป็นทฤษฎีปมเอดิเพิส (Oedipus complex) ฟรอยด์ทบทวนหนังสือนี้อย่างน้อยแปดครั้ง และในฉบับพิมพ์ครั้งที่สาม ได้เพิ่มส่วนกว้างขวางซึ่งกล่าวถึงสัญลักษณ์นิยมฝันเป็นตัวอักษรมาก ตามอิทธิพลของวิลเฮล์ม ซทีเคิล (Wilhelm Stekel) ฟรอยด์กล่าวถึงงานนี้ว่า "วิจารณญาณนี้ตกแก่ผู้หนึ่งเพียงครั้งหนึ่งในชีวิต" (Insight such as this falls to one's lot but once in a lifetime.)
หนังสือฉบับพิมพ์ครั้งแรกขายได้น้อยมาก กว่าจะขายได้ 600 เล่มแรกก็ใช้เวลาหลายปี ทว่า งานนี้ได้รับความนิยมตามฟรอยด์ และมีการจัดพิมพ์อีกเจ็ดครั้งในชั่วชีวิตของเขา
เอ. เอ. บริลล์ นักจิตวิเคราะห์แบบฟรอยด์ เป็นผู้แปลจากภาษาเยอรมันเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก หลายปีต่อมา มีการจัดพิมพ์การแปลที่ได้รับอนุญาต โดยเจมส์ สเทรชี (James Strachey) การแปลภาษาอังกฤษครั้งล่าสุดโดย จอยซ์ คริก เพราะหนังสือนี้ยาวและซับซ้อนมาก ฟรอยด์จึงเขียนฉบับย่อชื่อ ว่าด้วยฝัน (On Dreams)
ลากีมา

ฟิลิปปินส์

มีผู้เสียชีวิต 9 คนและสูญหาย 1 คน และบาดเจ็บจำนวนมาก

เวียดนาม

ลากีมา เข้าสู่ เวียดนาม ด้วยความเร็ว 117 กม.ต่อชั่วโมง มีผู้เสียชีวิต 3 คนและรับบาดเจ็บอย่างน้อย 58 คน ในจังหวัดฮา ทินห์ และ กว่าง บินห์

ไทย

เคลื่อนตัวเข้าใกล้ประเทศไทยแนวจังหวัดหนองคายและนครพนมประมาณเวลา 10.00 น. 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ช่างสำราญ

เนื้อหา

นวนิยายเรื่องนี้แสดงภาพชีวิตของเด็กบ้านแตก คือเด็กชายกำพล ช่างสำราญ ที่ทำให้ผู้อ่านต้องคาดเดาว่า เนื้อเรื่องจะเป็นอย่างไร โดยเริ่มจากการเปิดเรื่องด้วยเหตุการณ์ที่รุนแรง ทั้งการกล่าวถึงแม่เด็กที่มีชู้ และพ่อเด็กที่ไม่มีเงินเช่าบ้าน ต้องหอบหิ้วเด็กไปอาศัยในสังคมใหม่ ที่มีชาวบ้านชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน ดังนั้นเนื้อหาของเรื่องส่วนหนึ่งจึงเป็นการวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของชาวบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน แม้ว่าเหมือนจะทำให้เรื่องราวยุ่งยาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว ลักษณะนี้เป็นรากเหง้าทางวัฒนธรรมของไทย ที่แม้จะเป็นการยุ่งสอดรู้สอดเห็น แต่ก็แฝงไปด้วยความเอื้ออาทรที่มีต่อเด็กชายคนนี้ ซึ่งในแง่นี้ก็คือ ผู้เขียนใช้รากเหง้าทางวัฒนธรรม และความเอื้ออาทรในหมู่ชาวบ้านมาช่วยเด็กชายคนนี้นั่นเอง
นวนิยายเรื่องนี้มีทั้งความสนุก เรื่องตลก (ที่อาจจะหัวเราะไม่ออก) ภาพความสะเทือนใจ อย่างไรก็ตาม อาจารย์ยุรฉัตรกล่าวว่า แม้เนื้อหามีลักษณะไม่เครียดทั้งเรื่อง แต่ก็แฝงความสะเทือนอารมณ์เอาไว้ในขณะเดียวกัน ซึ่งทำให้มีความน่าสนใจ
ในเรื่องนี้ผู้เล่าเรื่องอยู่ในลักษณะผู้สังเกตการณ์ ทำให้สามารถมองเห็นอารมณ์เศร้าของเด็ก และการผ่อนคลายอารมณ์เศร้าสะเทือนใจของเด็กชายนั้น
วิธีการนำเสนอเรื่อง ผู้เขียนนำเสนอโดยใช้โลกทัศน์แบบมองโลกในแง่ดี และสื่อถึงการช่วยเหลือกันในสังคมจริงๆ ที่ไม่ใช่สังคมอุดมคติ อาทิ ชาวบ้านที่มาช่วยมีลักษณะเกี่ยงว่า วันนี้ฉันช่วยแล้ว พรุ่งนี้ตาเธอช่วยบ้าง ในนวนิยายเรื่องนี้ กล่าวถึงปัญหายาเสพติดที่ไม่รุนแรง แต่แฝงแนวคิดว่า สังคมนี้ต้องพึ่งพาอาศัยกัน จึงจะอยู่ร่วมกันได้
กล้วยพัด

ลักษณะ

กล้วยพัดมีความโดดเด่นที่ใบเรียงตั้งขึ้นคล้ายพัดจีน เป็นพืชพื้นเมืองของเกาะมาดากัสการ์ ในมหาสมุทรอินเดีย ส่วนในประเทศไทยนั้น นำพันธุ์เข้ามาปลูกกครั้งแรกสมัยสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 เป็นการนำมาโดยคณะสงฆ์จากประเทศศรีลังกา จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า กล้วยลังกา นิยมปลูกตามวัดวาอาราม สถานที่ราชการและในราชวังโบราณต่างๆ ปัจจุบันมีการปลูกกล้วยพัดในสถานที่ต่างๆ มากมาย เพราะมีลักษณะลำต้นไม่ใหญ่เกินไป รูปทรงสวยงาม ดูแลง่าย และไม่ทิ้งกิ่งก้านหรือใบให้เกะกะ
กล้วยพัดเป็นพืชมีเหง้า มีก้านใบยาว ใบสีเข้ม ยื่นดิ่งขึ้นจากโคนต้น ยาวเต็มที่ราว 3 เมตร และกว้างราว 25-50 เซนติเมตร มีเหง้าฝังอยู่ใต้ดิน เมื่อโตขึ้นจึงโผล่พ้นดิน แผ่ใบเป็นสมมาตร รวมความสูงทั้งหมดเต็มที่ 9-18 เมตรเลยทีเดียว ส่วนขนาดลำต้นนั้นมีเส้นผ่าศูนย์กลางราว 30 เซนติเมตร ตรงโคนใบมีลักษณะโค้งอุ้มน้ำได้มากถึง 1 ลิตร ด้วยเหตุนี้จึงมีชื่อว่า traveller’s tree หรือ traveller’s palm เพราะนักเดินทางสามารถดื่มน้ำจากหลายๆ ส่วนของพืชชนิดนี้ ทั้งที่ซอกโคนใบ และช่อดอกของกล้วยพัด ได้อย่างดี
ดอกของกล้วยพัดมีสีขาวขุ่น ขนาดเล็ก กระจุกเป็นช่อ มีช่อดอกยาวถึง 30 เซนติเมตร ออกดอกได้ตลอดปี และมีผลสีน้ำตาล ภายในมีเมล็ดสีฟ้า

การขยายพันธุ์

กล้วยพัดสามารถขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด และหน่อหรือเหง้า สามารถปลูกในดินทรายหรือดินเหนียว ที่มีการระบายน้ำ และมีความชื้นพอสมควร อาจใส่ปุ๋ยบ้างเดือนละครั้ง (18-18-18) ส่วนในช่วงหน้าร้อนอาจให้ปุ๋ยน้อยลง ควรปลูกในสถานที่ที่มีแสงแดดเต็มที่ อาจปลูกในอาคารได้ แต่ควรมีแสงแดดส่องอย่างสม่ำเสมอ แต่อย่าปลูกในที่ที่มีลมพัดแรง หากต้องการใบที่สวย ไม่แตก หรืออาจปลูกให้ต้นไม้อื่นบังลมบ้างก็ได้
กล้วยพัดเติบโตในประเทศไทยได้ดี ด้วยสภาพอากาศและสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสม ทั้งยังทนทานต่อโรคและศัตรูพืชชนิดอื่นๆ ด้วย
มีความเชื่อดั้งเดิมในถิ่นกำเนิดของกล้วยพัดว่า หากนักเดินทางไปยืนตรงหน้าต้นกล้วยพัดแล้วอธิษฐาน ขอสิ่งใด ก็จะได้สิ่งนั้นตามความประสงค์
ไมเคิล บีรุท

ไมเคิล บีรุท (อังกฤษ: Michael Bierut; 1957 -) เป็นนักออกแบบกราฟิก, นักวิจารณ์งานออกแบบ เขาเป็นที่รู้จักจากงานออกแบบโลโก้ที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น โลโก้สำหรับแคมเปญหาเสียงของฮิลลารี คลินตัน เมื่อปี 2016, เวอริซอน, มาสเตอร์การ์ด, บิลบอร์ด เป็นต้น
บีรุทเกิดที่เมืองคลีฟแลนด์ ในรัฐโอไฮโอ และจบการศึกษาด้านออกแบบกราฟิกจากวิทยาลัยการออกแบบ สถาปัตยกรรม ศิลปะ และการวางแผน มหาวิทยาลัยซินซินแนทิ
บีรุทเคยดำรงตำแหน่งรองประธานออกแบบกราฟิกที่วิจเนลลี แอสโซซีเอเทส (Vignelli Associates) และปัจจุบันเขาเป็นพาร์ทเนอร์ของสำนักงานนิวยอร์กของเพนแทแกรม ตั้งแต่ปี 1990
นอกจากงานออกแบบโลโก้แล้ว บีรุทยังมีผลงานศิลปะจัดแสดงแบบถาวรและชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์ทั่วโลก
บีรุทเคยดำรงตำแหน่งประธานใหญ่ของสถาบันงานกราฟิกแห่งอเมริกา (American Institute of Graphic Arts; AIGA) เมื่อปี 1998 - 2001 และเป็นอาจารย์นักวิจารณ์อาวุโสประจำสถาบันศิลปะเยล
ซาแซ็งแฟน

ซาแซ็ง หรือ ซาแซ็งแฟน (อังกฤษ: sasaeng fan, ฮันกึล: 사생팬) เป็นแฟนตัวยงที่หลงไหลหรือมีพฤติกรรมอื่นประกอบกับการบุกรุกความเป็นส่วนตัวของไอดอลเกาหลีหรือบุคคลสาธารณะ คำว่า ซาแซ็ง มาจากภาษาเกาหลีของคำว่า ซา (ฮันกึล: 사) หมายถึง "ความเป็นส่วนตัว" และ แซ็ง (ฮันกึล: 생) หมายถึง "การใช้ชีวิต" เมื่อรวมกันแล้วหมายถึงการบุกรุกของแฟน ๆ ในชีวิตส่วนตัวของคนดัง จากการประมาณการของผู้จัดการผู้มีชื่อเสียงในสื่อเกาหลี ดาราดังเกาหลีอาจมี "ซาแซ็งแฟนระหว่าง 500 ถึง 1,000 คน" และมีซาแซ็งแฟนที่ติดตามประมาณ 100 คนทุกวัน ซาแซ็งแฟนมักเป็นเพศหญิงอายุ 17 ถึง 22 ปี และมีแรงผลักดันให้กระทำบางสิ่งที่เป็นความผิดทางอาญาเพื่อให้ได้รับความสนใจจากคนดัง เช่น การบุกรุกที่หอพักหรือบ้านของคนดัง ขโมยของมีค่าหรือข้อมูลส่วนตัว คุกคามสมาชิกในครอบครัว และการส่งของขวัญที่ไม่เหมาะสมเช่นชุดชั้นใน

ภูมิหลัง

ถึงแม้ว่าคำว่าซาแซ็งจะเป็นคำที่เรียกในภายหลัง แต่พฤติกรรมแฟน ๆ ที่คลั่งไคล้ก่อกวนก่อเกิดขึ้นกับกลุ่มไอดอลของเคป็อป และ "แฟนดอม" ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ดังที่หนังสือพิมพ์ โคเรียจุงอันเดลี รายงานเมื่อปี 2001 เกี่ยวกับพฤติกรรมของแฟน ๆ ก่อนยุคดิจิทัลและสมาชิกของกลุ่มเคป๊อปรุ่นแรก เช่น เอชโอทีและจีโอดี ด้วยการพัฒนาอย่างรวดเร็วของอุตสาหกรรมวัฒนธรรมเกาหลีที่ได้รับความนิยม และการแพร่กระจายของกระแสฮัลรยูในระดับสากลในยุค 2000 ในปีที่ผ่านมาพฤติกรรมของแฟน ๆ ที่รุนแรงและก่อกวนต่อไอดอลและดาราเกาหลีมีเพิ่มมากขึ้น
สวิตช์กุญแจ

สวิตช์กุญแจ (อังกฤษ: key switch) เป็นสวิตช์ไฟฟ้าซึ่งออกแบบไว้ให้ใช้ลูกกุญแจในการไขเปิดหรือปิด เพื่อจำกัดให้เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต หรือผู้เป็นเจ้าของอุปกรณ์เท่านั้นที่จะสามารถควบคุมการเปิดปิดได้, โดยสวิตช์ประเภทนี้มักจะพบทั่วไปในงานที่ต้องการควบคุมการเข้าถึงหรือความปลอดภัยเป็นพิเศษ เช่นระบบปล่อยขีปนาวุธ (ซึ่งการเปิดใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตจะทำให้เกิดหายนะร้ายแรง), ระบบควบคุมโรงงาน (เพื่อควบคุมลำดับการเปิดปิดเครื่องจักรให้ถูกต้องปลอดภัย), ระบบสัญญาณกันขโมย (เพื่อไม่ให้โจรผู้ร้ายสามารถปิดระบบได้), หรือระบบสตาร์ทรถยนต์และรถจักรยานยนต์ (เพื่อป้องกันผู้อื่นนำไปขับ) เป็นต้น, นอกจากนั้นสวิตช์ประเภทนี้ยังถูกนำมาใช้ ในกรณีที่จุดควบคุมหรืออุปกรณ์อยู่ในพื้นที่กึ่งสาธารณะ แต่ไม่ต้องการให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องมาเปิดปิดเล่น เช่นสวิตช์ไฟแสงสว่างรวมของอาคาร
สวิตช์กุญแจซึ่งใช้สำหรับจำกัดลำดับการควบคุม จะเป็นชนิดที่ล็อกลูกกุญแจไม่ให้ดึงออกได้ระหว่างที่สวิตช์เปิด (ต้องบิดปิดเครื่องก่อน จึงจะดึงออกได้) มักใช้เพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานในโรงงานเผลอเปิดการทำงานบางอย่างที่ปกติห้ามทำพร้อมกัน เช่น ต้องบิดกุญแจปิดเครื่องฉายรังสีก่อน จึงจะดึงกุญแจไปเปิดประตูเข้าห้องฉายรังสีได้ เป็นต้น ซึ่งลดความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับคนงาน
และเช่นเดียวกับกุญแจปกติ สวิตช์กุญแจซึ่งใช้ในงานที่มีความสำคัญสูงเป็นพิเศษ มักจะออกแบบไว้ให้ใช้กับลูกกุญแจดอกเหลี่ยมหรือดอกกลมซึ่งมีเขี้ยวสามมิติ เพื่อให้ยากต่อการคัดลอกและปลอมแปลงลูกกุญแจ รวมทั้งป้องกันการใช้กุญแจผีอีกด้วย
แผ่นดินไหวในแคว้นอาบรุซโซ พ.ศ. 2552

สาเหตุ

เป็นไปได้ว่าเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งนี้จะเกิดจากการเคลื่อนตัวในแนวเหนือ-ใต้ของรอยเลื่อนที่พาดผ่านเทือกเขาแอเพนไนน์ แม้ว่าจะมีแนวรอยเลื่อนในแนวตะวันออก-ตะวันออกอีกแห่งที่มีขนาดเล็กกว่าและตามปกติจะเป็นปัจจัยหนึ่งในการเกิดแผ่นดินไหวขนาดเล็กหลายครั้งก็ตาม แนวรอยเลื่อนเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลกยุโรปและแผ่นเปลือกโลกแอฟริกาในระบบที่มีความซับซ้อนทางธรณีวิทยาและธรณีแปรสัณฐานที่ยังครอบคลุมถึงแผ่นเปลือกโลกขนาดเล็กอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกัน เช่น แผ่นเอเดรียติก แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเมื่อเวลา 01:32 ตามเวลามาตรฐานกรีนิช (หรือ 03:32 ตามเวลาในท้องถิ่น) ที่ระดับความลึกจากพื้นดินประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) โดยมีจุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ที่พิกัด 42.423° เหนือ 13.395° ตะวันออก หรือจุดที่ห่างจากกรุงโรมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 90 กิโลเมตร (60 ไมล์) ที่เมืองปากานีกาใกล้กับเมืองลากวีลา วัดขนาดได้ 6.3 ตามมาตราขนาดโมเมนต์
อิตาลีประสบเหตุแผ่นดินไหวบ่อยครั้งแต่ตามปกติไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดล่าสุดเมื่อปี พ.ศ. 2545 ที่แคว้นโมลีเซ มีขนาด 5.9 ตามมาตราริกเตอร์ และคร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 25 ราย และถือเป็นเหตุแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในรอบ 20 ปีในขณะนั้น แผ่นดินไหวเกิดขึ้นหลายครั้งในประวัติศาสตร์ของเมืองลากวีลาซึ่งสร้างขึ้นบนชั้นหินของทะเลสาบโบราณ ทำให้เกิดโครงสร้างพื้นดินที่ดูเหมือนจะขยายแรงสั่นสะเทือนให้มากขึ้นเมื่อเกิดแผ่นดินไหวแต่ละครั้ง เมืองนี้ถูกทำลายจากแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 1858, พ.ศ. 1892, พ.ศ. 1995, พ.ศ. 2044, พ.ศ. 2189, พ.ศ. 2246, และ พ.ศ. 2249

ข้อโต้เถียงเรื่องการเตือนภัยล่วงหน้า

นายจัมปาโอโล จูลีอานี นักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลี ได้พยากรณ์การเกิดแผ่นดินไหวทางสื่อโทรทัศน์ในอิตาลีก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน โดยใช้วิธีวัดปริมาณแก๊สเรดอนที่แพร่ออกมาจากพื้นดิน เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกกระต่ายตื่นตูม และถูกบังคับให้นำผลการค้นพบออกจากอินเทอร์เน็ต เขายังถูกแจ้งความเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้าเนื่องจากทำให้ผู้คนในพื้นที่เกิดความตื่นกลัว หลังจากทำนายว่าจะเกิดแผ่นดินไหวที่เมืองซุลโมนา ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองลากวีลาไปทางทิศใต้ประมาณ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) ในวันที่ 30 มีนาคม แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น (และที่จริงบริเวณเมืองนี้ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อยจากแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 6 เมษายน)  นายเอนโซ บอสกี ผู้อำนวยการสถาบันธรณีฟิสิกส์แห่งชาติกล่าวว่า "ทุกครั้งที่เกิดแผ่นดินไหวจะต้องมีคนที่อ้างว่าทำนายมันได้ก่อนหน้า แต่เท่าที่ผมทราบ ไม่มีใครสามารถทำนายแผ่นดินไหวครั้งนี้ได้อย่างแม่นยำ และปกติเราก็ทำนายการเกิดแผ่นดินไหวไม่ได้อยู่แล้ว"
ตลาดป่วน ก๊วนทามาโกะ

เนื้อเรื่อง

คิตะชิราคาวะ ทามาโกะ พี่สาวคนโตของครอบครัวร้านขายโมจิที่ชื่อว่า ทามา-ยะ โมจิ ในย่านการค้า อุซางิยามะ (ญี่ปุ่น: うさぎ山商店街 โรมาจิ: อุซางิยามะ โชเท็นไก) และแล้ววันหนึ่งเธอได้ไปพบกับนกประหลาดที่สามารถพูดได้ในร้านขายดอกไม้ ที่ชื่อว่า เดร่า โมจิมัตซุย 
ซึ่งกำลังตามหาคู่แต่งงานของเจ้าชายที่เป็นนายของเขา แต่หลังจากที่เขาได้เข้ามาอาศัยในร้านโมจิ เขารับประทานโมจิมากไปจนอ้วนกลม และมีความจำเป็นต้องอยู่ที่ร้านโมจิของตระกูลคิตะชิราคาวะต่อไป ซึ่งเรื่องนี้จะนำเสนอเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นภายในย่านการค้า อุซากิยามะ และเหล่าเพื่อน ๆ ครอบครัว ของ ทามาโกะ รวมไปถึง นกประหลาดตัวนี้ด้วย

นิยาย

นิยายนั้นมีชื่อว่า ทามาโกะมาร์เก็ต เขียนโดย มุตสึกิ อิจิโนเสะ และวาดภาพประกอบโดย ยูกิโกะ โฮริงูจิ จัดพิมพ์โดย เกียวโตแอนิเมชัน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 8 เมษายน 2556
ซาเลม (รัฐแมสซาชูเซตส์)

ประวัติ

ซาเลมตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำนวมคีก และยังเป็นที่ค้าขายและหมู่บ้านของชาวอเมริกันพื้นเมือง ซาเลมได้ถูกตั้งถิ่นฐานโดยชาวยุโรปเมื่อ พ.ศ. 2169 โดยกลุ่มของชาวประมงจากเคปแอนนำโดย โรเจอร์ คอแนนต์
กรีมัวร์

กรีมัวร์ (ฝรั่งเศส: grimoire) เป็นตำราไสยเวท เกี่ยวกับสูตรยาวิเศษ (potion) วิธีสร้างเครื่องราง ของขลังอื่น ๆ รวมไปถึงวิธีการร่ายเวทมนต์ การทำสเน่ห์ การทำนายทายทัก และการเรียกหรือเชิญสิ่งเหนือธรรมชาติ เช่น เทพ ภูต สัมภเวสี หรือ ปีศาจ มาเข้าทรง
คำว่า "กรีมัวร์" (grimoire) เชื่อกันว่ามีที่มาจากคำภาษาฝรั่งเศส grammaire ซึ่งในสมัยโบราณใช้เรียกหนังสือทุกเล่มที่แต่งเป็นภาษาลาติน แต่ในฝรั่งเศสราวศตวรรษที่ 18 คำว่า กรีมัวร์ เริ่มใช้ในความหมายที่เกี่ยวกับหนังสือเวทมนต์ และได้ใช้ในความหมายนี้เรื่อยมา โดยเฉพาะตำราเขียนด้วยมือที่เป็นภาษาลาติน
ดาวเคราะห์คล้ายโลก

ดาวเคราะห์คล้ายโลก (อังกฤษ: terrestrial planet) หรือบางครั้งเรียกว่า ดาวเคราะห์หิน (rocky planet) หรือ ดาวเคราะห์ชั้นใน (inner planet) หมายถึงดาวเคราะห์ที่มีองค์ประกอบพื้นฐานเป็นหินซิลิเกต ในระบบสุริยะจะหมายถึงดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์มาก และดาวเคราะห์ที่มีลักษณะภายนอก "คล้ายกับโลก"มาก
ดาวเคราะห์คล้ายโลกจะมีองค์ประกอบพื้นฐานที่แตกต่างจากดาวเคราะห์แก๊สยักษ์อย่างเด่นชัด โดยที่ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์จะไม่มีพื้นผิวเป็นของแข็งที่ชัดเจน และมีองค์ประกอบพื้นฐานส่วนมากเป็นไฮโดรเจน ฮีเลียม และน้ำ ในสถานะต่างๆ

ดาวเคราะห์คล้ายโลกในระบบสุริยะ

ในระบบสุริยะของเรามีดาวเคราะห์คล้ายโลกจำนวน 4 ดวง คือ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร และมีดาวเคราะห์แคระคล้ายโลกอีก 1 ดวง คือ ซีรีส วัตถุบางชนิดเช่น พลูโต แม้จะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์คล้ายโลก เพราะมีพื้นผิวที่เป็นของแข็งชัดเจน ทว่าองค์ประกอบส่วนใหญ่ของดาวนั้นเป็นน้ำแข็ง เชื่อว่าในระหว่างการก่อตัวของดาวเคราะห์ของระบบสุริยะ อาจมีดาวเคราะห์ชั้นในเป็นจำนวนมากกว่านี้ แต่ดาวเคราะห์เหล่านั้นเกิดรวมตัวกันหรือแตกกระแทกสลายไปจนเหลือเพียง 4 ดวง ในจำนวนนี้มีเพียงโลกเท่านั้นที่มีชั้นบรรยากาศซึ่งห่อหุ้มด้วยน้ำ
ดวงจันทร์ของโลก รวมถึงดวงจันทร์บริวารของดาวพฤหัสบดี คือ ไอโอ และ ยูโรปา อาจนับเป็นดาวเคราะห์คล้ายโลกด้วยเช่นกัน แม้ว่ามันจะโคจรรอบดาวเคราะห์ดวงอื่น จึงไม่ได้มีสถานะเป็น "ดาวเคราะห์" โดยตรง
ไฟนอลแฟนตาซี VI

ระบบ

ไฟนอลแฟนตาซี VI ใช้ระบบที่เรียกว่าผลึกอสูร ตัวละครจะสามารถเรียนรู้เวทมนตร์คาถาต่างๆได้จากการสวมผลึกอสูรไว้กับตัว โดยอสูรแต่ละตัวก็จะให้เวทมนตร์ที่ต่างกันออกไป ซึ่งภาคนี้ เป็นภาคที่มีอสูรให้ใช้มากที่สุดในบรรดาเกมตระกูลไฟนอล แฟนตาซี
นอกจากนี้ ไฟนอลแฟนตาซี VI ยังเป็นภาคเดียวที่ไม่มีการกำหนดตัวพระ-นางที่แน่นอน ตัวละครแต่ละตัวก็มีเอกลักษณ์ของตนเองและภูมิหลังที่ต่างกัน ผู้เล่นจะเลือกให้ใครเป็นตัวละครเอกก็ได้ตามต้องการ โดยแต่ละตัวก็จะมีความสามารถเฉพาะแตกต่างกัน เรียกว่าคอมมานด์ประจำตัว (Command) ใช้ช่วยเหลือในการเล่นไปตลอดทั้งเกม

โครงเรื่อง

ไฟนอลแฟนตาซี VI เล่าถึงโลกยุค 1000 ปีให้หลังจากมหาสงครามเวทมนตร์ในอดีต ซึ่งส่งผลให้พลังเวทมนตร์และสัตว์อสูรทั้งหลายถูกปิดผนึกเอาไว้ กระทั่งถูกลืมไปในที่สุด กลายเป็นโลกที่พัฒนาขึ้นด้วยพลังทางวิทยาศาสตร์ เครื่องจักรไอน้ำถูกนำมาใช้งาน เป็นการเริ่มต้นยุคใหม่ของมนุษยชาติอย่างแท้จริง แต่ยังมีดินแดนแห่งหนึ่งที่ชื่อว่าอาณาจักรกัสโทร่า นำโดยจักพรรดิกัสโทร่าผู้ละโมบ ได้ค้นพบพลังเวทมนตร์ที่ถูกผนึกไว้ในรูปของผลึกอสูร (魔石 ; Magicite) และนำมันมารวมกับเครื่องจักรไอน้ำกลายเป็นพลังงานใหม่ที่เรียกว่า เครื่องจักรเวทมนตร์ (Magitek) กัสโทร่าได้ดำเนินการขยายอาณาจักรในรูปของการล่าอาณานิคม ทำให้เกิดกลุ่มต่อต้านที่เรียกว่ารีเทิร์นเนอร์ขึ้น โดยการรวมกำลังอย่างลับๆ และมีสมาชิกแฝงอยู่ตามเมืองต่างๆทั่วทุกมุมโลก
ทีน่า แบรนฟอร์ด คือเด็กสาวผู้สามารถใช้เวทมนตร์ได้ และถูกชุบเลี้ยงขึ้นมาโดยจักวรรดิกัสโทร่า บัดนี้เธอมีอายุได้ 18 ปี ถึงเวลาออกปฏิบัติภารกิจแรกของเธอแล้ว นั่นคือการได้รับมอบหมายให้ไปแย่งชิงผลึกอสูรที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในเมืองอุตสาหกรรมนาร์เช่ ระหว่างนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นทำให้ทีน่าสูญเสียความทรงจำไป และเธอถูกช่วยเหลือไว้โดยสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มปฏิวัติรีเทิร์นเนอร์ ด้วยความสามารถด้านการใช้เวทมนตร์ของเธอ ทำให้เธอกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะใช้ต่อสู้กับจักวรรดิอันโหดร้าย และนำความสงบสุขกลับคืนมายังโลกในที่สุด
อัล-บากอเราะฮ์: 255

โองการแห่งบัลลังก์ (อาหรับ: آية الكرسي‎) เป็นอายะฮ์ที่ 255 ของซูเราะฮ์ที่ 2 โดยโองการนี้ได้บอกว่าไม่มีใครสามารถเทียบตัวเองกับพระเจ้าได้
โองการนี้เป็นหนึ่งในโองการที่รู้จักกันมากในอัลกุรอ่านและสามารถใช้ให้ท่องจำกับใช้งานได้ และเป็นโองการสำคัญของโลกอิสลาม

การใช้งาน

เนี่องจากว่าโองการนี้เชื่อว่าสามารถให้ความอบอุ่นทางจิตวิญญาณหรือการป้องกันทางกายภาพ ชาวมุสลิมส่วนใหญ่จึงอ่านบทนี้ก่อนออกเดินทางหรือเข้านอน

ความสมมาตรของโองการ

อายัต อัล-กุรซีย์ มีการเล่นคำในแบบการวนกลับในประเภท A B C D X D' C' B' A'. ทำให้ผู้อ่านจินตนาการถึงการเดินทางพร้อมกับโองการนี้ไปจนถึงตรงกลางและเห็นว่าอะไรมาก่อนและหลัง ส่วนตรงกลางของโองการนี้คือ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهم ความหมายว่า "พระองค์ทรงรู้สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขา และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขา (He knows what is before them and what is behind them)" ซึ่งเป็นจุดแบ่งที่ทำให้ A คู่กับ A', B คู่กับ B' เป็นต้น  ตัวอย่างเช่น แถวที่ 3 "لَّهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ (สิ่งที่อยู่ในบรรดาชั้นฟ้าและสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินนั้นเป็นของพระองค์ (Unto Him belongeth whatsoever is in the heavens and whatsoever is in the earth))" คู่กับแถวที่ 7 "وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضَ (เก้าอี้พระองค์นั้นกว้างขวางทั่วชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน (his throne extends over heavens and earth)"
พระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล)

ประวัติ

เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2384 เป็นบุตรคนที่สองของพระยากระสาปน์กิจโกศลกับคุณหญิงพลอย บุตรีพระยาโชฎึกราชเศรษฐี (ทองจีน ไกรฤกษ์) บิดาได้นำขึ้นถวายตัวเป็นมหาดเล็กในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2401-2404 ท่านจบการศึกษาทางด้านวิศวกรรมเมื่ออายุเพียง 20 ปี จากสกอตแลนด์ ประเทศอังกฤษ  พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยากระสาปน์กิจโกศลตั้งโรงกษาปณ์ผลิตเงินเหรียญขึ้นแทนเงินพดด้วง ซึ่งมาแต่เดิม และได้มีพระมหากรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระปรีชากลการไปช่วยงานบิดาที่กรมกระษาปน์สิทธิการ
พระปรีชากลการเป็นผู้มีหัวคิดทันสมัย ชอบประดิษฐ์ ค้นคว้า ชอบคบหาสมาคมกับชาวต่างประเทศคล้ายบิดา จึงเป็นที่โปรดปรานในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ก็ได้เป็นเจ้ากรมกระษาปณ์สิทธิการแทนบิดาตามคาดหมาย พระปรีชากลการมีผลงานอย่างเช่น ประดิษฐ์ซุ้มจุดด้วยไฟแก๊สถวายในงานเฉลิมพระชนมพรรษา และเป็นนายงานสร้างตึกแถวบนถนนบำรุงเมือง
พ.ศ. 2414 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นสุปรินเทนเด็นอินยีเนีย (Superintendent Engineer - หัวหน้าช่างเครื่อง) ควบคุมเรือพระที่นั่งบางกอก เสด็จประพาสต่างประเทศตั้งแต่ต้นรัชกาลนำเรือไป สิงคโปร์ ปีนัง มะละกา มะละแหม่ง ย่างกุ้ง กัลกัตตา อัครา มันดาริด และบอมเบย์ในอินเดีย จนเป็นข้าราชบริพารที่โปรดปรานในรัชกาลที่ 5 ถึง พ.ศ. 2416 ได้รับความไว้วางพระราชหฤทัย โปรดเกล้าฯ ให้ทำบ่อทองที่เมืองกบินทร์บุรี จนได้เป็นเจ้าเมืองปราจีนบุรี ในปี พ.ศ. 2419
เสน่ห์สาวข้าวปั้น

เนื้อเรื่อง

มีเรื่องเล่ามาแต่โบราณเกี่ยวกับตำนาน 12 นักษัตร พระเจ้าได้เชิญสัตว์ทั้งหลายมางานเลี้ยง แต่เจ้าหนูกลับไปหลอกแมวว่างานเลี้ยงจะจัดในวันพรุ่งนี้ ในคืนนั้นสัตว์ทุกตัวไปงานเลี้ยงเจ้าหนูขี่หลังวัวไป แล้วกระโดดลงจากหลังวัวและเข้างานเลี้ยงเป็นตัวแรก ปีใน 12 นักษัตร จึงเริ่มที่ ปีหนู แล้ววัว และตามลำดับก่อนหลังไป ส่วนเจ้าแมวหลับอยู่ที่บ้านเฝ้าฝันถึงงานเลี้ยงสนุกสนานที่จะจัดกันในวันพรุ่งนี้ ซึ่งไม่มีจริง แมวจึงไม่มีอยู่ใน 12 นักษัตร
แต่นั่นก็เป็นเพียงความเชื่อ...
ฮอนดะ โทรุ(นางเอกของเรื่อง) เป็นหญิงสาวที่ อบอุ่น อ่อนโยน มองโลกในแง่ดี น่าแปลกที่เธอมักพูดในสิ่งที่คนอื่นต้องการฟังมากที่สุดได้อย่างน่าประหลาดใจ เธอสูญเสียแม่ผู้เป็นที่รักไปด้วยอุบัติเหตุทางรถ ทำให้เธอต้องมาอาศัยอยู่กับคุณปู่ที่เลี้ยงชีพด้วยเงินบำนาญ โทรุได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่เป็นภาระให้กับคุณปู่และจะหาเงินเรียนเอง คุณปู่คิดต่อเติมบ้าน โดยช่วงเวลาที่ซ่อมนั้น ได้ขอให้โทรุไปอยู่กับเพื่อนสักพัก แต่โทรุไม่อยากรบกวนใครจึงได้ไปตั้งเต็นท์ในป่า ซึ่งเป็นพื้นที่ของตระกูลโซมะ โทรุได้เจอยูกิเพื่อนร่วมห้อง และชิงูเระ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้โทรุต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ และเคียวก็โผล่ออกมา แล้วความลับในตระกูลโซมะ เมื่อถูกเพศต่างข้ามกอดแล้วจะกลายร่างเป็น 1 ใน 12 นักษัตร ก็ถูกเปิดเผยด้วยอุบัติเหตุ จากนั้นโทรุต้องเข้าไปพัวพันกันเรื่องราวมากมายในตระกูลโซมะ โทรุได้ใช้ข้อดีของเธอคลายความเศร้าให้กับทุกๆคน และร่วมมีความสุขไปด้วยกัน