google/wiki40b huggingface dataset:
กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน

ประวัติ

กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน แต่เดิมคือ การพลังงานแห่งชาติ โดยจัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2476 โดยมีที่มาจาก คณะกรรมการไฟฟ้าและพลังงานแห่งประเทศไทย ซึ่งได้รับความช่วยเหลือทางด้านวิชาการจากธนาคารโลก โดยที่ควรจะมีหน่วยงานที่เข้ามารับผิดชอบด้านพลังงานโดยเฉพาะ ต่อมา ได้มีการตราพระราชบัญญัติการพลังงานแห่งชาติขึ้น โดยมีหน้าที่ในการจัดหา การค้นคว้า วิจัย และสำรวจแหล่งที่มาพลังงาน รวมไปถึงการวางนโยบายและส่งเสริมการใช้พลังงาน โดยเป็นส่วนราชการใน สำนักนายกรัฐมนตรี และมี บุญรอด บิณฑสันต์ เป็นเลขาธิการการพลังงานแห่งชาติคนแรก โดยในระยะแรก ได้ใช้ที่ทำการชั่วคราวอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้ย้ายมาที่ศาลาลูกขุนใน ในพระบรมมหาราชวัง
ต่อมา เมื่อมีการจัดตั้ง กระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ ขึ้นในปี 2506 การพลังงานแห่งชาติ ก็เป็นส่วนราชการหนึ่งของกระทรวง และในปี 2514 ก็ได้มีการเปลื่ยนชื่อเป็น สำนักงานพลังงานแห่งชาติ และกลับสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง
ปี 2522 เมื่อมีการจัดตั้ง กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน จึงได้รับโอน สำนักงานพลังงานแห่งชาติ เข้าเป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงด้วย และต่อมาได้มีการแยกส่วนงานที่เกี่ยวข้องกับการวางนโยบายพลังงาน ไปจัดตั้งเป็นส่วนราชการระดับกรม คือ สำนักงานคณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติ สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี พร้อมกับการเปลื่ยนชื่อหน่วยงานเป็น กรมพัฒนาและส่งเสริมพลังงาน ในปี 2535
และเมื่อมีการปฏิรูประบบราชการเมื่อปี พ.ศ. 2545 กรมพัฒนาและส่งเสริมพลังงาน จึงได้เข้าสังกัด และเป็นส่วนหนึ่งของ กระทรวงพลังงาน พร้อมกับเปลื่ยนชื่อเป็น กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน จนถึงปัจจุบัน
มือปราบฮาวาย ฤดูกาลที่ 7

เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องราวของหน่วยพิเศษที่ตั้งขึ้นโดยผู้ว่าการของรัฐฮาวาย นำโดย สตีฟ แม๊คกาเร็ทท์ ซึ่งเขาได้รวมทีมซึ่งประกอบด้วย นักสืบแดนนี่ วิลเลียมส์ ที่เพิ่งย้ายมาจากรัฐนิวเจอร์ซีย์ และเพื่อนสมัยเรียน ชิน กอ เกลล์ กับลูกพี่ลูกน้องของชิน ที่ชื่อ โกโน ทั้งหมดร่วมมือกันเพื่อปราบปรามอาชญากรรมร้ายแรงที่เกิดขึ้นในรัฐฮาวาย หน่วยพิเศษถูกจัดตั้งอย่างกระทันหันหลังจากที่อดีตนายตำรวจเกษียณอายุที่เป็นที่นับถือถูกผู้ก่อการร้ายระดับโลกบุกเข้าไปสังหารถึงในบ้านพักข้าราชการ
เปอร์ดานาปูตรา

เปอร์ดานาปูตรา (มาเลย์: Perdana Putra) เป็นกลุ่มอาคารในปูตราจายา หรือทำเนียบรัฐบาลของคณะรัฐมนตรี ตั้งอยู่บนเทือกเขาใหญ่ในปูตราจายา กลุ่มอาคารมีรูปร่างที่มีความหมายถึง แขนของกลุ่มผู้บริหารมาเลเซีย เป็นตึกสูง 6 ชั้น ส่วนยอดบนมีลักษณะคล้ายรูปโดมของมัสยิด แยกเป็น 3 ปีก ตรงกลางเป็นที่ทำการของนายกรัฐมนตรี ด้านบนเป็นรูปโดมแก้วโมเสค ปีกด้านตะวันตกใช้เป็นที่ทำงานของรองนายกรัฐมนตรี ส่วนปีกด้านตะวันออกเป็นที่ทำงานของรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี
อาคารเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2540 จนแล้วเสร็จต้นปี พ.ศ. 2542 อาคารเปิดใช้ทำการในเดือนเมษายน พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นคณะรัฐมนตรีทั้งหมดจึงได้ย้ายจากกัวลาลัมเปอร์มายังปูตราจายา
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก

ศัพทมูลวิทยา

คำว่าสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า "Amphibian" (/แอม-ฟิ-เบียน; พหูพจน์: Amphibians; ซึ่งรวมถึงชื่อวิทยาศาสตร์ Amphibia ด้วย) มีที่มาจากคำว่า "Amphi" ในภาษากรีกคำว่า ἀμφί  (หรือคำว่า "Ambi" ในภาษาละติน) เป็นอุปสรรค ซึ่งแปลว่า "ทั้งคู่" หรือ "ทั้งสองด้าน" กับคำว่า  βíος ในภาษากรีก ("Víos") ที่แปลว่า "ชีวิต"  โดยมีความหมายถึง สัตว์กลุ่มนี้มีชีวิตครึ่งหนึ่งในน้ำและอีกครึ่งหนึ่งอาศัยอยู่บนบก

วิวัฒนาการของสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก

สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกถือเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลังจำพวกแรกที่ขึ้นจากน้ำมาอยู่บนบก โดยวิวัฒนาการตัวเองมาจากปลาในยุคปลายดีโวเนียน (406 ล้านปีก่อน) ในปลาชั้น Sarcopterygii โดยเฉพาะปลาในชั้นย่อย Tetrapodomorpha ที่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์และวิวัฒนาการมาเป็นสัตว์อย่างอื่นไปแล้ว ก่อนที่จะวิวัฒนาการเป็นสัตว์เลื้อยคลานต่อไป
อาณาจักรอังวะ

ประวัติ

อาณาจักรอังวะสถาปนาโดยพระเจ้าตะโดมินพญาในปี ค.ศ. 1364 หลังการล่มสลายของ อาณาจักรซะไกง์ และอาณาจักรปี้นยะ ในการรุกรานของรัฐฉานจากทางเหนือ ในปีแรกของการดำรงอยู่อังวะซึ่งมองตนเป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อจากอาณาจักรพุกาม ได้พยายามที่จะรวบรวมดินแดนเมื่อครั้งที่สมัยอาณาจักรพุกามพิชิตได้ โดยการทำสงครามต่อเนื่องยาวนานกับอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญทางภาคใต้ รัฐฉานในภาคเหนือและภาคตะวันออก และรัฐยะไข่ทางภาคตะวันตก
ในขณะที่สามารถยึดครองตองอูและบางส่วนของรัฐฉาน (กะเล่, โม่ญี่น, โมกองและตี่บอ) ช่วงจุดสูงสุดของการยึดครองดินแดนของอาณาจักรอังวะได้หยุดลงในช่วง สงครามสี่สิบปี กับอาณาจักรหงสาวดี (ค.ศ. 1385-1424) หลังจากนั้นในช่วงจากยุค ค.ศ. 1420 ถึงต้นยุค ค.ศ. 1480 อาณาจักรอังวะต้องเผชิญหน้ากับการกบฏกษัตริย์องค์ใหม่เข้ามามีอำนาจแทน ในยุค ค.ศ. 1480 และยุค ค.ศ. 1490 อาณาจักรแปรทางตอนใต้และรัฐฉานภายใต้อิทธิพลของอังวะในภาคเหนือประกาศอิสรภาพ และตองอูซึ่งเริ่มมีอำนาจเหนือกว่าอังวะ ในปี ค.ศ. 1510 ตองอูก็แยกตัวออกไป
อังวะตกอยู่ภายใต้การรุกรานอย่างรุนแรงจากรัฐฉานในช่วงแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในปี ค.ศ. 1527 รัฐฉานนำโดยเมืองโม่ญี่นซึ่งเป็นพันธมิตรกับแปร ได้เข้ายึดครองอังวะและปกครองพม่าตอนบน ในฐานะที่อาณาจักรแปรเป็นพันธมิตรกับรัฐฉาน จึงมีเพียงตองอูอาณาจักรเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอังวะ หรือบริเวณทิศตะวันออกของทิวเขาพะโค ยังคงเป็นเมืองอิสระสุดท้ายของชาวพม่า
ความล้มเหลวในการยับยั้งอาณาจักรตองอูพิสูจน์แล้วว่ามีบทเรียนราคาแพง ทำให้อาณาจักรอังวะถูกล้อมรอบด้วยอาณาจักรที่เป็นศัตรู อาณาจักรตองอูที่แข็งแกร่งมากขึ้นเริ่มมีความคิดที่จะรวบรวมดินแดน หลังได้รับชัยชนะในการรุกรานอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญในปี ค.ศ. 1534-1541 อาณาจักรตองอูหันหลังให้กับอาณาจักรแปรและรัฐฉาน และส่งกองทัพไปเข้าโจมตีแปรในปี ค.ศ. 1542 และพุกามเมืองตอนใต้ของอาณาจักรอังวะในปี ค.ศ. 1544 ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1555 พระเจ้าบุเรงนอง แห่งตองอูก็สามารถพิชิตอาณาจักรอังวะได้สำเร็จ อันเป็นการสิ้นสุดอาณาจักรอังวะที่มีมานานเกือบสองร้อยปี
ไตรไนโตรโทลูอีน

คุณสมบัติ

trinitrotoluene มีลักษณะเป็นผลึกสีเหลือง เรียวคล้ายเข็ม ละลายในน้ำได้น้อยแต่จะละลายได้ดีในตัวทำละลายอินทรีย์ เช่น ether,acetone,benzene และ pyridine เนื่องจากมีจุดหลอมเหลวต่ำกว่า 80.35 °C ดังนั้นจึงสามารถหลอมละลาย TNT โดยใช้ความร้อนจากไอน้ำ TNT มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์เมื่อถูกผิวหนังจะทำให้เกิดการแพ้ได้
*ความสามารถในการละลายน้ำ: 130 มก/ลิตร ที่อุณหภูมิ 20 °C และเมื่อนำสารละลายนี้ไปต้ม จะเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง *แรงดันไอน้ำที่ 20 °C: 1.5-6 mbar
แหล่งไดโนเสาร์โคกผาส้วม

การสำรวจ

เมื่อปี พ.ศ. 2536 คณะสำรวจไทยและฝรั่งเศสได้เดินทางมาสำรวจพื้นที่ป่าโคกผาส้วมแห่งนี้ สันนิษฐานว่าพื้นที่ดังกล่าวเคยเป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ โดยพบฟันของไดโนเสาร์คล้ายกับสยามโมซอรัส สุธีธรนี และอีกส่วนหนึ่งเป็นฟันของไดโนเสาร์ออร์นิโธพอด วงศ์อีกัวโนดอนทิดส์ และนี่คือหลักฐานแรกที่บอกได้ว่ามีไดโนเสาร์พวกออร์นิโธพอดในประเทศไทย สำหรับชิ้นส่วนของซากดึกดำบรรพ์ ชาวบ้านที่ได้รวมตัวจัดตั้งกลุ่มอนุรักษ์ป่าโคกผาส้วมได้นำไปเก็บรักษาไว้ที่กรมทรัพยากรธรณี และอีกส่วนหนึ่งได้นำมาเก็บรักษาที่ สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลนาคำ อำเภอศรีเมืองใหม่ ขณะที่ชาวบ้านต้องการให้มีการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ เพื่อเก็บรวบรวมและอนุรักษ์ไว้ให้ลูกหลานและผู้ที่สนใจมาศึกษาดูงานต่อไป
นอกจากนี้แล้วการค้นพบนี้ยังแสดงให้เห็นว่ามีไดโนเสาร์กินพืชขนาดใหญ่ที่มีสะโพกคล้ายนกและมีขาหลังที่ใหญ่กว่าขาหน้า อย่างพวกออร์นิโธพอด ซึ่งจะเป็นจุุดดึงดูดให้ผู้ที่สนใจได้มาศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม

ลักษณะทางธรณีวิทยา

บริเวณที่ค้นพบซากดึกดำบรรพ์มีเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ พื้นดินมีลักษณะเป็นหินทราย สีน้้ำตาลแดงอ่อน หินมีเนื้อละเอียดถึงปานกลาง อยู่ในหมวดหินโคกกรวด มีอายุราว 100–110 ล้านปี

การเดินทาง

รถยนต์ส่วนตัวใช้เส้นทาง  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2135 ออกจากตัวอำเภอศรีเมืองใหม่ประมาณ 2 กิโลเมตร จะเห็นที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลนาคำอยู่ทางขวามือ เลี้ยวขวาข้างที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลนาคำมาประมาณ 50 เมตร พิพิธภัณฑ์จะอยู่ทางขวามือ
ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม

ประวัติ

ไพบูลย์เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 ในครอบครัวชาวจีนโพ้นทะเล ซึ่งเปิดกิจการร้านขายของชำเล็ก ๆ ในย่านเยาวราช โดยศึกษาระดับมัธยมฯ ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย แล้วเรียนต่อระดับอุดมศึกษา เป็นรุ่นที่ 4 ของคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งแม้จะเป็นนักกิจกรรมคนหนึ่งของรุ่น แต่เขาก็จบการศึกษาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับ 1 ต่อมาจบการศึกษาบริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต หรือปริญญาเอก จาก Miami Christian College มหาวิทยาลัยไมอามีคริสเตียน สหรัฐอเมริกา
จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2515 ไพบูลย์เริ่มการทำงานที่ บริษัท ฟาร์อีสต์แอดเวอร์ไทซิง จำกัด ในเครือสหพัฒนพิบูล จึงมีโอกาสเรียนรู้งานกับเทียม โชควัฒนาอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2520 เขากับเพื่อนร่วมงานส่วนหนึ่ง ก็ลาออกมาทำงานที่ บริษัท พรีเมียร์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด ในเครือโอสถสภา เป็นเวลา 7 ปี ซึ่งผลงานที่สำคัญคือ การประชาสัมพันธ์เชิงการตลาด แก่ผลิตภัณฑ์น้ำส้มสายชูกลั่น ขององค์การผลิตอาหารสำเร็จรูป (อสร.) และผลิตภัณฑ์ปลาสวรรค์ ตราทาโร่ ทั้งนี้ ระหว่างช่วงเวลาดังกล่าว ไพบูลย์ก็ทำงานพิเศษหลายอย่างเช่น การผลิตหนังสือที่โรงพิมพ์พิฆเนศ ร่วมกับขรรค์ชัย บุนปาน และสุจิตต์ วงษ์เทศ, เป็นบรรณาธิการหนังสือ ให้แก่บุรินทร์ วงศ์สงวน, ก่อตั้งบริษัท โฟร์เอจ จำกัด ร่วมกับเพื่อนฝูง เพื่อทำงานวิจัย สร้างสรรค์โฆษณา และสถาปัตยกรรม
ไพบูลย์สมรสกับ เม ดำรงชัยธรรม นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชาวไต้หวัน มีบุตรสองคนคือ ฟ้าใหม่ (ปัจจุบัน เป็นผู้อำนวยการสายงานการตลาด บริษัท จีเอ็มเอ็มแซท จำกัด) และระฟ้า (ปัจจุบัน เป็นผู้อำนวยการสายงานบริหารสมาชิก บริษัท จีเอ็มเอ็มแซท จำกัด) และธิดาสองคนคือ อิงฟ้า และฟ้าฉาย (ปัจจุบันทั้งสองกำลังศึกษาอยู่) อนึ่ง ไพบูลย์เป็นผู้ยื่นขอจดทะเบียนก่อตั้งมูลนิธิดำรงชัยธรรม ขึ้นเพื่อให้โอกาสทางการศึกษา แก่เด็กไทยที่ขาดโอกาส จนได้เป็นบัณฑิตและมหาบัณฑิต รวมทั้งส่งนักศึกษาซึ่งมีผลการเรียนดีมากส่วนหนึ่ง ไปศึกษาต่อยังต่างประเทศด้วย
ไพบูลย์มีชื่อเรียกซึ่งเป็นที่ทราบกันทั่วไปว่า อากู๋ ซึ่งมีที่มาจากเลขานุการส่วนตัว วิภาพร สมคิด ธิดาของศิวลี พี่สาวของไพบูลย์ เธอจึงเป็นหลานสาวของไพบูลย์ และเรียกไพบูลย์ว่าอากู๋ อันหมายถึงน้าชาย (น้องชายของแม่) ในภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋ว ต่อมา ธงไชย แมคอินไตย์ นักร้องยุคแรก ๆ ซึ่งทำงานใกล้ชิดกับไพบูลย์ จึงได้ยินชื่อเรียกดังกล่าวอยู่เสมอ เมื่อธงไชยขึ้นแสดงคอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ครั้งหนึ่ง แล้วพบว่าไพบูลย์มานั่งชมอยู่หน้าเวที ธงไชยจึงกล่าวทักทายขึ้นว่า "สวัสดีพี่บูลย์ สวัสดีอากู๋" หลังจากนั้น ธงไชยยังเอ่ยถึงชื่อเรียกนี้อีกสองสามครั้ง จึงกลายเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในที่สุด

จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

เมื่อปี พ.ศ. 2526 ไพบูลย์นำเงินที่สะสมไว้ราว 400,000-500,000 บาท มาเป็นทุนจดทะเบียนก่อตั้ง บริษัท แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน เพื่อผลิตงานดนตรีแล้วบันทึกเพื่อจำหน่าย (ค่ายเพลง) โดยร่วมกับเรวัต พุทธินันทน์ นักดนตรีซึ่งมีชื่อเสียงในยุคนั้น ซึ่งผลงานลิขสิทธิ์ชิ้นแรกของแกรมมี่ คือการผลิตเพลงชุดมหาดุริยางค์ไทย ที่ประพันธ์โดยหลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) จากนั้นในปี พ.ศ. 2538 แกรมมี่นำบริษัทเข้าจดทะเบียน เพื่อจำหน่ายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และปี พ.ศ. 2544 เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ซึ่งปัจจุบันไพบูลย์เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ จำนวนรวม 392,834,599 หุ้น คิดเป็นร้อยละ 47.91%
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัส

พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัส (อังกฤษ: square pyramid) คือพีระมิดที่มีฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และมีหน้าด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยม มี 5 จุดยอด 8 ขอบ และหากหน้ารูปสามเหลี่ยมเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า รูปทรงนั้นจะถือเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 1 (Johnson solid: J1) ซึ่งมีรูปร่างเหมือนทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron) ที่ผ่าครึ่ง
สำหรับพีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสอย่างอื่น เช่น มหาพีระมิดแห่งกิซ่า (Great Pyramid of Giza) ไม่ได้มีความคล้ายทางคณิตศาสตร์กับทรงตันจอห์นสัน เนื่องจากหน้าด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่วซึ่งมีความยาวฐาน 756 เมตร และมีความสูงเอียง 719 เมตร
ไข่ครอบ

ไข่ครอบ เป็นการถนอมอาหารของทางภาคใต้โดยเฉพาะบริเวณลุ่มทะเลสาบสงขลา เป็นการถนอมไข่ด้วยเกลือแบบเดียวกับไข่เค็มแต่มีวิธีต่างกัน ซึ่งเกิดจากการนำไข่ขาวมาย้อมแหหรืออวนที่ทำจากด้ายดิบเพื่อให้ใช้งานได้นานขึ้น ไข่แดงที่เหลือจึงนำมาแปรรูป โดยใส่ไข่แดงกลับลงไปในเปลือกไข่ โดยใช้ไข่แดง 2 ฟองต่อเปลือกไข่ 1 ฟอง เหยาะเกลือ ลงไป แล้วเอาเปลือกไข่อีกอันมาครอบ ทิ้งไว้หนึ่งคืนจึงนำไปนึ่ง
ไข่ครอบที่นึ่งแล้ว นำมาปรุงอาหารได้หลายวิธี เช่นนำไปยำ ไข่ครอบนิยมทำจากไข่เป็ดมากกว่าเพราะชาวประมงใช้ไข่ขาวของไข่เป็ดในการย้อมด้ายดิบ
วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี

ศาลาเปลื้องเครื่อง

เป็นส่วนแรกนับจากทางเข้า ศาลาเปลื้องเครื่องนี้ใช้เป็นที่สำหรับพระเจ้าแผ่นดินเปลื้องเครื่องทรงก่อนที่จะเข้าพิธีทางศาสนาในพระวิหารหรือพระอุโบสถ ปัจจุบันศาลาเปลื้องเครื่องคงเหลือเพียงเสาเอนอยู่เท่านั้น ส่วนอื่นปรักหักพังไปหมดแล้ว

วิหารหลวง

เป็นส่วนที่ถัดจากศาลาเปลื้องเครื่อง ซึ่งสร้างในสมัยสมเด็จพระนารายณ์ เป็นวิหารขนาดใหญ่มาก ประตูทำเป็นเหลี่ยมแบบไทย หน้าต่างเจาะช่องแบบกอธิคของฝรั่งเศส ภายในสร้างฐานชุกชีประดิษฐานพระพุทธรูป

พระอุโบสถขนาดย่อม

ทางทิศใต้ของวิหารหลวงเป็นพระอุโบสถขนาดย่อม ประตูหน้าต่างเป็นแบบฝรั่งเศสทั้งหมด

พระปรางค์ประธาน

ห่างไปทางทิศตะวันตกของวิหารหลวงเป็นพระปรางค์องค์ใหญ่ที่สูงที่สุดในลพบุรี สร้างเป็นพุทธเจดีย์ องค์ปรางค์ก่อด้วยศิลาแลงโบกปูน มีเครื่องประดับลวดลายเป็นพระพุทธรูปและพุทธประวัติ ที่ลายปูนปั้นหน้าบันพระปรางค์แสดงถึงอิทธิพลของพุทธศาสนา นิกายมหายาน และซุ้มโคปุระของปรางค์องค์ใหญ่เป็นศิลปะละโว้ มีลายปูนปั้นที่ถือว่างามมาก เดิมคงจะสร้างในสมัยขอมเรืองอำนาจ แต่ได้รับการซ่อมแซมในสมัยสมเด็จพระราเมศวร สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ และ สมเด็จพระนารายณ์ ลวดลายจึงปะปนกันหลายสมัย ปรางค์องค์นี้เดิมบรรจุพระพุทธรูปไว้เป็นจำนวนมาก ที่ขึ้นชื่อคือ พระเครื่องสมัยลพบุรี เช่น พระหูยาน พระร่วง ซึ่งมีการขุดพบเป็นจำนวนมาก 
อีกสิ่งหนึ่งที่สมควรจะกล่าวถึงคือปรางค์รายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่มุมกลีบมะเฟืองทุกมุมปั้นเป็นรูป เทพพนมหันออกรอบทิศ พระพักตร์เป็นสี่เหลี่ยม พระขนงต่อกัน ลักษณะเป็นศิลปะแบบอู่ทอง ชฎาเป็นทรงสามเหลี่ยมมีรัศมีออกไปโดยรอบ เป็นศิลปะที่มีความงามแปลกตาหาดูได้ยากในเมืองไทย
วัดมหาธาตุ แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วนคือ ส่วนพุทธาวาส และสังฆาวาส ซึ่งส่วนหลังนี้ถูกบุกรุกไปหมดแล้วคงเหลือพื้นที่ส่วนพุทธาวาส มีพื้นที่ประมาณ 20 ไร่ มีถนนตัดรอบวัด ไม่ได้เข้าไปชมวิ่งรถวนชมรอบ ๆ วัดก็ได้เมื่อผ่านประตูเข้าไปจะเห็น ดังนี้ พระอุโบสถ  มีขนาดใหญ่โตมากและเหลือแต่ผนังทั้ง 4 ด้าน แต่ก็ไม่สมบูรร์นักกับกองพระพุทธรูปที่หัก ๆ ทางซ้ายของพระอุโบสถมี "ศาลาเปลื้องเครื่อง" ซึ่งสันนิษฐานว่า คงสร้างขึ้นภายหลัง เชื่อว่าเมื่อสมเด็จพระนารายณ์ ฯ จะมาประกอบพิธีทางศาสนาคงจะต้องมาเปลื้องเครื่องทรงที่ศาลาหลังนี้ศาลาเปลื้องเครื่อง อยู่ติดกับวิหารเล็ก ๆ  แต่ปิดประตูใส่กุญแจไว้ มีพระพุทธไสยาสน์ประทับอยู่มองเห็น
ด้านหลังพระอุโบสถคือ พระปรางค์ซึ่งพระปรางค์เป็นพระปรางค์องค์เดียวโดด ๆ ไม่ใช่เรียงกันสามองค์เช่น พระปรางค์สามยอดแต่เชื่อว่าสร้างในรุ่นเดียวกัน คือ ระหว่าง พ.ศ. 1500 - 1800 บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและได้ชื่อว่ามีลวดลายปูนปั้นงามเป็นเลิศ แต่น่าเสียดายในการบูรณะทำให้เสียหายไปไม่ใช่น้อยแต่ยังพอหลงเหลือให้ชมความงามคือทางซ้ายหรือทางใต้ของพระปรางค์ เงยหน้ามองสูงสักหน่อย ที่หน้าบันจะเห็นภาพพระอมิตาประทับบนดอกบัวมีก้านในสวรรค์สุขาวดี ตามคติพุทธมหายาน ลายปูนปั้นที่หน้ากระดานแถวบนสุด เป็นลายกระหนกที่รับอิทธิพลขอมศิลปะสมัยละโว้ ลายปูนปั้น มกรคายนาคหน้าบันซุ้มโคปุระ หรือซุ้มหน้าของปรางค์ประธาน เป็นศิลปะละโว้ กับอโยธยา วิหารหลวง อยู่ทางขวาของพระอุโบสถ เข้าใจว่าปฏิสังขรณ์จนกลายแบบไปแล้ว เดิมประตูเป็นศิลปะไทยแต่หน้าต่างนั้นเป็นศิลปะแบบโกธิค ของฝรั่งเศสแสดงว่าสร้างสมัยสมเด็จพระนารายณ์ ฯ
เจดีย์รายอยู่รอบพระปรางค์ใกล้ชิดกำแพงวัด หลายองค์ยังมีภาพลวดลายปูนปั้นที่งดงามอยู่ วิหารคด ยังมีสภาพที่ดีเหลือให้ชมมาบรรจบกันที่ท้ายวิหารหลวง
อำเภอแม่สรวย

ประวัติ

อำเภอแม่สรวยเดิมเป็นแขวงขึ้นกับบริเวณเชียงใหม่เหนือ เรียกว่า แขวงแม่ซวย ตั้งขั้นเมื่อปี พ.ศ. 2448 โดยการรวมแขวงเมืองพงและแขวงเมืองเวียงป่าเป้าเข้าด้วยกัน และโดยให้ตั้งที่ทำการแขวงที่แขวงแม่ซวย  ต่อมาเมื่อมีการยกฐานะเมืองเชียงรายเป็นเมืองจัตวาในปี 2453 ได้มีฐานะเป็นอำเภอขึ้นกับจังหวัดเชียงราย
พรรคกิจประชาธิปไตย (มาเลเซีย)

พรรคกิจประชาธิปไตย (มลายู: Parti Tindakan Demokratik) เป็นพรรคการเมืองที่เป็นพรรคฆราวาส หลากเชื้อชาติ และเน้นประชาธิปไตยสังคมนิยม เป็นหนึ่งในพรรคฝ่ายค้านหลักในมาเลเซียร่วมกับพรรคปาสและพรรคยุติธรรมแห่งชาติ ในชื่อแนวร่วมทางเลือก เป้าหมายของพรรคคือประชาธิปไตยสังคมนิยมที่สงบรุ่งเรือง สมาชิกพรรคเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนเป็นหลักแต่ก็ได้รับการสนับสนุนจากชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียและมลายู มีฐานเสียงในปีนัง เปรัก และกัวลาลัมเปอร์

การก่อตั้ง

เดิมพรรคนี้เป็นสาขาในมาเลเซียของพรรคกิจประชาชนในสิงคโปร์  หลังจากที่สิงคโปร์ได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2508 สมาชิกส่วนใหญ่ของพรรคกิจประชาชนในมาเลเซียนำโดยเดวัน ไนริตัดสินใจดำเนินกิจกรรมของพรรคต่อไปและตั้งพรรคนี้ขึ้นในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 พรรคนี้จดทะเบียนในชื่อพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2509 ต่อมา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2510 พรรคได้เข้าร่วมในการประชุมสังคมนิยมนานาชาติที่เมืองซือริช สวิตเซอร์แลนด์ ต่อมา เดวัน ไนริ ได้เดินทางกลับไปสิงคโปร์

การเลือกตั้งในยุคแรกและเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อง

พรรคกิจประชาธิปไตยเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งแรกใน พ.ศ. 2512 โดยต่อต้านนโยบายภูมิบุตร พรรคได้รับเลือก 13 ที่นั่งในสภาระดับสหพันธ์และ 31 ที่นั่งในสภาระดับรัฐ แต่ได้เกิดเหตุรุนแรงขึ้นในวันที่ 13 พฤษภาคม จนต้องปิดสภาไป 2 ปี เมื่อเปิดสภาอีกครั้ง ได้มีการกำหนดให้มีนโยบายภูมิบุตรในรัฐธรรมนูญ ซึ่งมีพรรคกิจประชาธิปไตยและพรรคประชาชนก้าวหน้าที่คัดค้าน ทำให้ผ่านสภาไปได้ด้วยคะแนน 125:17 หลังจากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2512 แล้ว พรรคกิจประชาธิปไตยไม่เคยประสบความสำเร็จในระดับนี้อีกเลย ในสมัยของมหาธีร์ โมฮัมหมัด สมาชิกของพรรคระดับแกนนำถูกจับกุมใน พ.ศ. 2530 ซึ่งเชื่อว่าเป็นเพราะขัดขวางนโยบายเศรษฐกิจใหม่

ปัจจุบัน

ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2541 ทางพรรคกิจประชาธิปไตยร่วมจัดตั้งแนวร่วมทางเลือกร่วมกับพรรคอิสลามมาเลเซียและพรรคยุติธรรมแห่งชาติ แต่แนวร่วมก็ทำงานไม่ได้ดี เพราะแกนนำพรรคกิจประชาธิปไตยไม่ได้รับเลือกตั้งและพรรคได้เพียง 10 ที่นั่ง ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 พรรคอิสลามมาเลเซียได้เป็นพรรคฝ่ายค้านหลัก พรรคกิจประชาธิปไตยได้ออกจากแนวร่วมใน พ.ศ. 2544 พรรคนี้ได้บริหารรัฐปีนังในพ.ศ. 2551
ปลาฉลามก็อบลิน

ชื่อ

เป็นปลาฉลามน้ำลึกที่พบเห็นตัวได้ยาก และมีรูปร่างลักษณะประหลาด อันเป็นที่มาของชื่อ และยังเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวในวงศ์และสกุลเดียวกันนี้ก็ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน ถือได้ว่าเป็น "ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต" อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างแทบไม่แปรเปลี่ยนไปจากยุคก่อนประวัติศาสตร์
โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์นั้น ตั้งขึ้นมาจากชื่อของ คะคิชิ มิตซุคุริ ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียว ซึ่งเป็นผู้ที่นำตัวอย่างที่ได้รับจาก อลัน โอลสตัน นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ มอบให้แก่ เดวิด สตารร์ จอร์แดน ซึ่งเป็นผู้อนุกรมวิธาน ดังนั้นชื่อวิทยาศาสตร์จึงถูกตั้งเพื่อเป็นเกียรติให้แก่บุคคลทั้งสองท่านนี้ ขณะที่ชื่อสามัญอาจจะแปลได้ว่ามาจากคำว่า "เท็งงุ" (ญี่ปุ่น: 天狗) ซึ่งเป็นปีศาจในความเชื่อของญี่ปุ่นโบราณ ที่มีใบหน้าสีแดงและจมูกแหลมยาว

ลักษณะ

ปลาฉลามก็อบลิน มีความยาวเต็มที่ได้ 3 หรือ 4 เมตร (10 และ 13 ฟุต) อาศัยอยู่ในเขตน้ำลึกได้มากกว่า 100 เมตร (330 ฟุต) ซึ่งเป็นที่ ๆ แสงส่องลงไปไม่ถึง พบชุกชุมที่โตเกียวแคนยอน ซึ่งเป็นหุบผาลึกใต้ทะเลในพื้นที่อ่าวโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยปกติแล้วจะมีลำตัวและครีบสีขาว แต่เมื่อถูกจับขึ้นมาจากน้ำลำตัวจะเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเหมือนเลือด ปลาฉลามก็อบลินมีลักษณะเด่น คือ บริเวณส่วนหัวด้านบนที่มีส่วนกระดูกที่ยื่นแหลมออกไปข้างหน้าเหนือกรามบน ในปากเต็มไปด้วยฟันที่แหลมคม ซึ่งส่วนหัวที่ยื่นยาวออกไปนั้น ด้านล่างประกอบไปด้วยอวัยวะเล็ก ๆ หลายร้อยอันที่ทำหน้าที่เหมือนเซนเซอร์ตรวจจับคลื่นไฟฟ้าของสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ที่จับได้แม้กระทั่งคลื่นไฟฟ้าอ่อนถึง 1 ในล้านโวลต์ เพื่ออาหารซึ่งได้แก่ ปู หรือสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ ที่หลบซ่อนตัวลงในพื้นโคลนใต้ทะเล ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ หาอาหารได้ยากยิ่ง อีกทั้งกรามยังมีกระดูกขากรรไกรที่เหมือนบานพับที่สามารถขยายออกมาเพื่อพุ่งงับเหยื่อมิให้หลุดไปได้อีกด้วย เมื่อพบเหยื่อแล้วจะใช้กรามที่ยื่นออกมานี้งับเหยื่อไว้ก่อนและค่อยดึงกลับเข้ามา โดยนักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าเหตุที่ต้องมีกรามเช่นนี้เพื่อชดเชยส่วนที่อ่อนแอของร่ายกาย เนื่องจากปลาฉลามก็อบลินไม่มีครีบหรืออวัยวะใด ๆ ที่ทำให้ว่ายน้ำเร็ว ปลาฉลามก็อบลินจัดได้ว่าเป็นปลาฉลามชนิดที่ว่ายน้ำได้แย่มาก และเชื่อว่าปลาฉลามก็อบลินเมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์จะขยายพันธุ์ในที่ ๆ มีอาหารสำหรับเลี้ยงตัวอ่อนอุดมสมบูรณ์ เพื่อใช้เป็นสถานที่พักเลี้ยง ส่วนปลาที่โตเต็มที่แล้วจะว่ายห่างออกไปเพื่อให้ตัวอ่อนได้มีอาหารที่เพียงพอ มิต้องแย่งกัน เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ 
ปลาฉลามก็อบลิน ถูกค้นพบครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 1873-76 จากการสำรวจของเรือเอชเอ็มเอส ชาเลนเจอร์ ที่สำรวจทะเลในพื้นที่ต่าง ๆ รวมถึงเก็บรวบรวมตัวอย่างของปลาฉลามชนิดต่าง ๆ อีกเป็นจำนวนมากอีกด้วย โดยปลาฉลามก็อบลินถูกค้นพบที่นอกชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น แต่ก็ยังเป็นเวลาอีกหลายปีต่อมาจึงถูกอนุกรมวิธานทางวิทยาศาสตร์

การค้นพบจนถึงปัจจุบัน

จนถึงปัจจุบัน ปลาฉลามก็อบลินมีรายงานการพบตัวทั่วโลกประมาณ 30 ครั้งเท่านั้น แต่ชาวประมงชาวญี่ปุ่นที่จับปลาที่โตเกียวแคนยอนจับปลาฉลามก็อบลินได้มากถึง 148 ตัว โดยจับได้ตัวแรกในปี ค.ศ. 1995 และยังเคยจับปลาฉลามก็อบลินในวัยอ่อนที่ส่วนของกรามยังไม่ยื่นออกมาได้อีกด้วย ส่วนปลาฉลามก็อบลินที่ยังชีวิตมีไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ แต่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่มหาวิทยาลัยโตโกมีอายุได้เพียงสัปดาห์เดียว และอีกตัวหนึ่งถูกเก็บไว้ที่โตเกียวซีไลฟ์ปาร์ค แต่ก็มีอยู่ได้เพียง 2 วัน
อู๋ เฉิงเอิน

อู๋ เฉิงเอิน (จีนตัวเต็ม: 吳承恩; จีนตัวย่อ: 吴承恩; พินอิน: Wú Chéng'ēn, มีชีวิตราวปี ค.ศ. 1505–1580 หรือ 1500-1582) เป็นนักกวีชาวจีน สมัยราชวงศ์หมิง มีชื่อเสียงจากการประพันธ์นิยายอมตะเรื่อง ไซอิ๋ว
เขาเกิดในครอบครัวพ่อค้า พ่อของเขาชอบอ่านหนังสือและสะสมหนังสือไว้มาก เขามีสติปัญญาดีมากมาแต่เด็ก นอกจากชอบอ่านหนังสือแล้วยังศึกษาเรื่องแปลก มหัศจรรย์ เขาศึกษานิทานชาวบ้านซึ่งมีผลต่อการเขียนเรื่อง ไซอิ๋ว ด้วย อู๋ เฉิงเอินสอบเข้ารับราชการตามระบบการศึกษาและสอบคัดเลือกของราชวงศ์หมิงหลายหนแต่สอบไม่ได้ แต่ได้คัดเลือกเป็นกรณีพิเศษไปเป็นปลัดอำเภออยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดก็ลาออก หันมาเขียนหนังสือ เขามีฝีมือการเขียนทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง ซึ่งตกทอดมาถึงปัจจุบันไม่มาก แต่โด่งดังสุดด้วยเรื่อง ไซอิ๋ว
เทศบาลตำบลไพรบึง

ประวัติ

เทศบาลตำบลไพรบึง มีรากฐานจากการจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลไพรบึง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2528 และพระราชบัญญัติสุขาภิบาล (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2528 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542

ตราสัญลักษณ์

ป่าไม้ หมายถึง ไพรหรือผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นคำหนึ่งที่ประกอบในชื่อเทศบาล สื่อถึงความเขียวขจีของพืชพรรณ ธัญญาหารและป่าไม้
น้ำ หมายถึง บึงหรือแหล่งน้ำจืดตามธรรมชาติขนาดใหญ่ อันได้แก่บึงนกเป็ดน้ำไพรบึง(หนองใหญ่)ซึ่งเป็นบึงดั้งเดิมที่ตั้งอยู่ระหว่างชุมชนบ้านไพรบึงกับบ้านสวายทางตอนเหนือของเทศบาล บึงแห่งนี้เป็นที่มาของคำอีกหนึ่งคำที่ประกอบเป็นชื่อเทศบาล บ่งบอกถึงความชุ่มชื้นตามธรรมชาติ และความมีน้ำใจของชาวเทศบาลไพรบึง
ฝูงนกเป็ดน้ำกำลังโผบิน หมายถึง นกเป็ดน้ำซึ่งเป็นสัตว์ป่าอนุรักษ์และได้รับความคุ้มครอง มีแหล่งพักอาศัยชุกชุมในบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง อันเป็นแหล่งสันทนาการและท่องเที่ยวสำคัญอีกแห่งหนึ่งในเขตเทศบาลและของจังหวัดศรีสะเกษ

สภาพภูมิประเทศ

เทศบาลตำบลไพรบึงตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม สลับกับลูกคลื่นลอนลาด มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญได้แก่หนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง และบางส่วนของลำห้วยชลัง ซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศตะวันออกของเขตเทศบาล สภาพดินเหมาะสมสำหรับการเกษตรกรรมทั้งการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์

ประชากรและกลุ่มชาติพันธุ์

ในเขตเทศบาลประกอบด้วยประชากร จำนวนทั้งสิ้น 10,705 คน จำแนกเป็นเพศชาย จำนวน 5,351 คน, เพศหญิง จำนวน 5,354 คน  มีจำนวนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งสิ้น 7,593 คน มีบ้านเรือนทั้งหมดจำนวน 2,376 หลังคาเรือน  กลุ่มชาติพันธุ์ในเขตเทศบาลประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย ซึ่งมีทั้งชาวไทยเชื้อสายลาวซึ่งพูดภาษาลาว ชาวไทยเชื้อสายเขมรซึ่งพูดภาษาเขมรสูงหรือขแมร์เลอ ชาวไทยเชื้อสายกูย (หรือกวยหรือส่วย) ชาวไทยเชื้อสายเยอซึ่งพูดภาษากูยเยอ  กลุ่มชาติพันธุ์เหล่านี้ถือเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ มักประกอบอาชีพหลักด้านการเกษตร นอกจากนั้น ยังมีชาวไทยเชื้อสายจีน ซึ่งพูดทั้งภาษาจีน ภาษาไทยลาวหรือไทยอีสานและเขมรสูงหรือขแมร์เลอ จัดเป็นประชากรส่วนรองซึ่งเป็นกลุ่มหลักที่เป็นนักลงทุนและเจ้าของธุรกิจค้าปลีกและการบริการ

เขตการปกครอง

ภายในพื้นที่เทศบาลจำแนกเป็น 11 ชุมชน ได้แก่ชุมชนหมู่ต่างๆในบางส่วนของตำบลไพรบึงและตำบลสำโรงพลัน ซึ่งไม่นับรวมเป็นเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไพรบึงและเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงพลัน

โครงสร้างพื้นฐานและสาธารณูปโภค

พื้นที่เขตเทศบาลตำบลไพรบึงเป็นที่ตั้งของหน่วยงานและศูนย์บริการสาธารณูปโภคด้านต่างๆ ดังนี้

สภาพพื้นฐานหลักทางเศรษฐกิจ

สภาพทั่วไปทางเศรษฐกิจของอำเภอไพรบึง มีพื้นฐานหลักจากการเกษตรกรรม การพาณิชยกรรมด้านการค้าปลีก และการบริการประเภทต่างๆ โดยด้านการเกษตรกรรมนั้นเป็นผลมาจากสภาพภูมิประเทศมีความอุดมสมบูรณ์ จึงมีผลผลิตทางการเกษตรออกสู่ตลาดทั้งพืชและสัตว์ในรูปแบบต่างๆไม่ว่าจะเป็นผลิตผลที่ยังไม่ผ่านการแปรรูปและที่ผ่านการแปรรูปแล้ว ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่สำคัญได้แก่ ข้าว พืชสวนและพืชไร่ สัตว์เลี้ยง ขณะที่ธุรกิจค้าปลีกและบริการประเภทต่างๆ ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหาร สินค้าอุปโภค บริโภค อุปกรณ์ก่อสร้าง และอุตสาหกรรม บริการต่างๆ ด้วยเหตุที่เขตเทศบาลตำบลไพรบึงเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการและธุรกิจดังกล่าวของอำเภอ จึงส่งผลให้เขตเทศบาลเป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของอำเภอด้วยเช่นกัน
นอกเหนือจากตลาดสดเทศบาลตำบลไพรบึงและย่านศูนย์รวมกิจการค้าปลีกและการบริการแล้ว ในเขตเทศบาลยังเป็นที่ตั้งของสหกรณ์การเกษตรและตลาดกลางรับซื้อข้าวเปลือก ตลอดจนผลิตผลทางการเกษตรของอำเภอไพรบึงด้วย