google/wiki40b huggingface dataset:
อำเภอแม่ริม

ประวัติ

อำเภอแม่ริมเดิมมีฐานะเป็นแขวง ตั้งอยู่บ้านสะลวงนอก หมู่ที่ 3 ตำบลสะลวง ผู้ดำรงตำแหน่งนายแขวงคนแรกชื่อ นายมา ไม่ทราบนามสกุล เนื่องจากเป็นท้องที่ห่างไกลมีหมู่บ้านน้อยและอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดการคมนาคมไม่สะดวกจึงย้านมาอยู่ที่บ้านน้ำงาม หมู่ที่ 1 ตำบลริมใต้ ตามที่อยู่ปัจจุบัน
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2457 ได้ยกฐานะเป็นอำเภอใช้ชื่อว่า อำเภอแม่ริม เหตุที่มีชื่อนี้เนื่องจากที่ตั้งของที่ว่าการอำเภออยู่บริเวณที่ลุ่มแม่น้ำริม ซึ่งไหลผ่านจากอำเภอแม่แตงลงสู่แม่น้ำปิงที่บ้านขอนตาล หมู่ที่ 3 ตำบลริมใต้  
วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลแม่ริม 
วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 จัดตั้งอำเภอสะเมิง โดยแยกออกจากอำเภอแม่ริม
วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2525 ขยายเขตอุทยานแห่งชาติป่าดอยสุเทพในท้องที่ตำบลสบเปิง อำเภอแม่แตง และตำบลแม่แรม ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม
วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 เปลี่ยนแปลงเขตตำบลสะลวงและตำบลห้วยทราย
ดารา (เทพี)

เทวกำเนิด

ครั้งหนึ่งเหล่าเทวดาและอสูรทำพิธีกวนเกษียรสมุทรซึ่งระหว่างพิธีกวนเกษียรสมุทรนั้นได้บังเกิดพิษของพญานาควาสุกรีซึ่งเป็นเชือกกวนลอยขึ้นมา พระศิวะทรงเห็นเช่นนั้นจึงทรงเข้าไปดื่มพิษของพญานาควาสุกรี เมื่อพระศิวะดื่มพิษเข้าไปจึงทำให้ทรงคลุ้มคลั่งเพราะความร้ายแรงของพิษ พระแม่ทุรคาจึงทรงปรากฏพระองค์เป็นพระแม่ตาราและให้พระศิวะดื่มนมจากพระถันของพระแม่จนเลิกคลุ้มคลั่งในที่สุด
นกน้อย อุไรพร

ประวัติ

นกน้อย อุไรพร หรือ นางอุไร สีหะวงศ์ เกิดเมื่อวันที่  11 ตุลาคม พ.ศ. 2500 อายุ 61 ปี  อยู่ที่บ้านจอม ตำบลยางชุมน้อย อำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ เป็นศิลปินลูกทุ่งหมอลำ นกน้อยเริ่มต้นการเข้าสู่วงการบันเทิงโดยเข้าประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยุเธอกวาดรางวัลชนะเลิศมาทุกเวที ด้วยคะแนนที่เป็นเอกฉันท์ปราศจากข้อกังขา และได้มาสมัครกับพ่อนพดล ดวงพร ในตำแหน่งหางเครื่อง และได้เป็นนักร้องของวงในเวลาซึ่งเพลงนกจ๋าได้รับความนิยมสูงสุด
ต่อมาชื่อ นกน้อย อุไรพร นั้นได้จากการนำเอาเพลงนกจ๋า มาเป็นเหมือนตัวแทนก็คือ นกน้อย และเอาชื่อจริงคือ อุไร มาบวกกับคำสุดท้ายของนามสกุลของนพดล คือคำว่า พร มารวมกันจนกลายเป็น นกน้อย อุไรพรนั่นเอง

ประวัติการดำเนินวง

ได้เข้ามาวงการดนตรีพุทธศักราช2518 หลังจากตะเวนประกวดขับร้องทั่วอีสาน  โดยไปสมัครเป็นนักร้องที่จังหวัดอุบลราชธานี ที่มีวงดนตรีเพชรพิณทอง เจ้าของวงพ่อนพดล ดวงพรแล้วตั้งชื่อใหม่ให้เป็นนกน้อย อุไรพร
 ต่อมาย้ายมาสังกัดบ้านพักทัมใจโดย อาวทิดหลอดมัยกิจ ฉิมหลวง นักจัดรายการทางสถานีวิทยุชื่อดังในจังหวัดอุดรธานี และได้แต่งงานกัน  
หลังจากนั้นก็ตั้งวงดนตรีนกน้อย อุไรพร แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมและขาดทุนเนื่องจากไม่มีการแสดงหมอลำเรื่องต่อกลอน ซึ่งเป็นการนำนิทานพื้นบ้านหรือเรื่องเล่ามาเล่นกันเป็นเรื่องราวแล้วแทรกการร้องเพลงไว้ด้วย เป็นจุดด้อยที่ทำให้ ไม่มีใครจ้าง
หลังจากพักวงไปได้ไม่นานจึงปรับการแสดงและการจัดวงให้มีขนาดใหญ่ขึ้นภายใต้ชื่อวงเสียงอิสานหลังจากเริ่มวงครั้งใหม่ 10 ปีต่อมา เป็นระยะเวลาที่บ่มเพาะประสบการณ์ของวงทำให้เป็นที่นิยมกันมาในแถบถาคอีสานจนมีงานจ้างทั่วประเทศตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยจุดเด่นใหญ่ที่ให้ผู้ชมนั้นคือ ตลก  พร้อมนักแสดงนับ 500 ชีวิต และการแสดงที่หลากหลาย 
เรื่องราวที่เข้ากันได้อย่างลงตัวหลังจากยกเครื่องปรับปรุงทีมงานการแสดงได้ไม่นานนัก  วงดนตรีลูกทุ่งหมอลำคณะเสียงอิสานก็ได้รับการกล่าวขวัญกันอย่างกว้างขวางเป็นไฟลามทุ่ง นำทีมโดยนกน้อย อุไรพร, ลูกแพร-ไหมไทย อุไรพร ปอยฝ้าย มาลัยพร,คำมอส พรขุนเดช,จั๊กจั่น ดาวไพร,ดาวทอง,ดาวน้อย,ดาวตลก,ดาวรุ่ง เมื่อร้องจนเก่งแล้วจึงลองหัดแต่งกลอนลำร้องเอง ต่อมาก็แต่งให้นักแสดงในวงนำไปร้อง ลำเรื่องต่อกลอนของคณะเสียงอิสาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฮอยปานดำ, ฮอยปูนแดง, วงเวียนชีวิต,และอีกหลายๆเรื่อง ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของนกน้อย อุไรพร ทั้งนี้และทั้งชื่อเสียงของคณะเสียงอิสานเริ่มขยายวงกว้างเป็นไฟลามทุ่ง ด้วยทีมงานที่ยิ่งใหญ่ขบวนคอนวอยที่ยาวเหยียด เวทีแสงสีเสียงและการแสดงอันตื่นตาตื่นใจ และรูปแบบการเวทีใหม่โดยใช้รถ 6 ล้อ 2 คันกางปีกออก จัดสเต็ปใช้ระบบไฮดรอดริกส์ซึ่งเป็นการพัฒนาที่ไม่หยุดยั้งและรูปแบบการแสดงใหม่  จนได้ชื่อว่าเป็น "สุดยอดหมอลำ ก้าวล้ำตลอดกาล" ปัจจุบัน นกน้อย อุไรพร  ได้รับการยกย่องว่าเป็นราชินีหมอลำในยุคปัจจุบันอีกคนหนึ่ง

รายการอ้างอิง

[]
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 232

เหตุการณ์

ช่วงบ่ายวันอาทิตย์ที่ 19 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันหยุด พ่อแม่พาลูกหลานเดินทางไปเที่ยวในวันหยุด เครื่องบิน แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10-10 ของสายการบิน ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ พร้อมผู้โดยสาร 285 คน และลูกเรือ 11 คน ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติสตาพเพิลตันในเดนเวอร์ไปยัง ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย ในฟิลาเดลเฟียเมื่อเวลา 14:09 น. ตามเวลาท้องถิ่นของสหรัฐ โดยกัปตันในเที่ยวบินนี้คือ อัลเฟรด ซี. เฮนส์ หลังจากบินได้ 1 ชั่วโมง 7 นาที เมื่อเวลา 15:16 น. ตามเวลาท้องถิ่นของสหรัฐ ได้เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นบริเวณท้ายเครื่องจนทำให้ผู้โดยสารตกใจและหวาดกลัว กัปตันอัลทราบว่าระบบไฮดรอลิกมีปัญหา จึงดับเครื่องยนต์ตัวที่ 2 ซึ่งอยู่บริเวณหางลง และใช้เครื่องยนต์ตัวที่ 1 และตัวที่ 3 ซึ่งอยู่ที่ปีกทั้งสองข้างในการส่งแรงกำลังให้เครื่องบินบินต่อไปได้
ต่อมาในเวลา 15:29 น. ตามเวลาท้องถิ่นของสหรัฐ กัปตันเดนนิส อี. ฟิตช์ นักบินอีกคนของสายการบินยูไนเต็ตแอร์ไลน์ และผู้ฝึกสอนการบินในเครื่องรุ่นดีซี-10 ซึ่งกำลังเดินทางกลับบ้าน ได้เดินเข้าไปในห้องนักบินเพื่อช่วยเหลือกัปตันอัลในการแก้ปัญหาเรื่องระบบไฮดรอลิก
เมื่อนักบินติดต่อกับหอบังคับการบินก็ได้รับการแนะนำว่าให้ไปลงจอดที่ท่าอากาศยานซู เกทเวย์ในเมืองซูซิตี้ รัฐไอโอว่าซึ่งเป็นท่าอากาศยานขนาดเล็กแต่มีรันเวย์ยาวพอที่จะให้เครื่องดีซี-10ลงจอดได้
เมื่อมาถึงสนามบิน กัปตันอัลพยายามจะนำเครื่องบินลำยักษ์ของตนลงจอด โดยมีกัปตันเดนนิสคอยใช้เครื่องยนต์ที่เหลือ 2 ตัวเพิ่มกำลังให้ แต่แล้ว เคริ่องบินเกิดเสียการทรงตัว ในที่สุด เมื่อเวลา 16:00 น. ต่ามเวลาท้องถิ่นของสหรัฐ เที่ยวบินที่ 232 ตกกระแทกกับรันเวย์อย่างแรง ก่อนที่ระเบิดลุกเป็นไฟและพลิกคว่ำไปหยุดอยู่ที่ไร่ข้าวโพดข้างๆรันเวย์ โดยมีผู้ถ่ายวีดีโอขณะเกิดเหตุสยองไว้ได้
จากการตกครั้งนี้ มีผู้เสียชีวิต 111 คน และรอดชีวิต 185 คนรวมทั้งกัปตันอัล กัปตันเดนนิส และนักบินอีก 2 คนในห้องนักบิน โดยมี 172 คนที่ได้รับบาดเจ็บ

สาเหตุ

3 เดือนต่อมา คณะสืบสวนอุบัติเหตุได้รับแจ้งจากหญิงชาวไร่ข้าวโพดคนหนึ่งว่าพบใบพัดเครื่องยนต์เจ็ทที่หักออกไปจากเครื่อง UA232 จึงเดินทางไปตรวจสอบยังจุดที่พบ ผลจากการตรวจสอบพบว่าใบพัดเครื่องยนต์ของแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10นั้นมีรอยร้าว เมื่อถูกหมุนด้วยความเร็วสูงขณะที่เครื่องบินกำลังบินอยู่ จึงทำให้เกิดรอยร้าวที่ใบพัดเครื่องยนต์มากขึ้นจนกระทั่งระเบิดในทีสุด เมื่อใบพัดเครื่องยนต์ระเบิดออกไป จึงทำให้ระบบไฮดรอลิกเสียหาย อันเป็นสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้

วีรบุรุษแห่งซูซิตี้

กัปตันอัลและกัปตันเดนนิสได้รับการยกย่องจากเหตุการณ์ครั้งนั้น กัปตันอัลเฟรด ซี. เฮนส์ ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2562 ที่สหรัฐอเมริกา สิริอายุ 87 ปี
ส่วนกัปตันเดนนิส อี. ฟิตซ์ เสียชีวิตจากโรคมะเร็งในสมองเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2555 สิริอายุ 69 ปี
ถนนนครปฐม

ถนนนครปฐม (อักษรโรมัน: Thanon Nakhon Pathom) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เดิมในสมัยรัชกาลที่ ๕ มีชื่อว่า ถนนฮก ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ถนนนครปฐม" เมื่อ พ.ศ. 2462 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ถนนนครปฐมมีระยะทางเริ่มตั้งแต่ถนนศรีอยุธยาเขตดุสิต บริเวณวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม ราชวรวิหาร ไปทางทิศใต้เป็นถนนริมคลองเปรมประชากร ผ่านวัดเบญจมบพิตร ,โรงเรียนประถมวัดเบญจมบพิตร แล้วตัดกับถนนพิษณุโลก บริเวณสะพานชมัยมรุเชฐ และผ่านทำเนียบรัฐบาล สุดท้ายไปบรรจบกับถนนลูกหลวงเขตดุสิต บริเวณเชิงสะพานอรทัย คลองคลองผดุงกรุงเกษม เป็นถนนที่อยู่ในเขตดุสิตตลอดทั้งสาย ถนนนครปฐมรวมระยะทางได้ 0.668 กิโลเมตร ความกว้างถนน 23.00 เมตร
เดียฟส์ สเวตี ลัตวิยู

งานประพันธ์

บทร้องและทำนองของเพลง "เดียฟส์ สเวตี ลัตวิยู!" ได้ประพันธ์ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1873 โดย คาร์ลิส บาอูมานีซ ครูชาวลัตเวีย และผู้ร่วมในขบวนการชาตินิยมลัตเวียหนุ่ม (ลัตเวีย: jaunlatvieši)   สันนิษฐานว่าบาอูมานีซอาจยืมบทร้องบางส่วนของเพลงยอดนิยมเพลงหนึ่งในเวลานั้น ซึ่งขับร้องในท่วงทำนองของเพลงก็อดเซฟเดอะควีน โดยปรับปรุงบทร้องและใส่ทำนองใหม่ที่เขาแต่งขึ้นเอง  บทร้องตั้งเดิมของบาอูมานีซนั้นแตกต่างจากบทร้องที่ใช้ในทุกวันนี้ กล่าวคือ เขาใช้ศัพท์ "บอลติก" ในลักษณะของคำที่แทนที่ความหมายกันได้กับคำว่า "ลัตเวีย" และ "ชาวลัตเวีย" และคำว่า "ลัตเวีย" ถูกอ้างถึงโดยตรงเฉพาะในตอนต้นของบทร้องวรรคแรกเท่านั้น  ต่อมาคำว่า "ลัตเวีย" ได้ถูกยกออกจากเนื้อเพลงและแทนที่ด้วยคำว่า "บอลติก" เพื่อหลีกเลี่ยงการห้ามขับร้องและบรรเลงเพลงนี้  จากจุดนี้เองทำให้เกิดความเข้าใจผิดว่าคำว่า "ลัตเวีย" ไม่มีอยู่ในเพลง "เดียฟส์ สเวตี ลัตวิยู!" จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1920 เมื่อเพลงนี้ถูกเลือกให้เป็นเพลงชาติลัตเวีย และคำว่า "บอลติก" ถูกแทนที่ด้วยคำว่า "ลัตเวีย" ในทุกแห่ง
มาร์ก กูกูเรยา

สโมสร

กูกูเรยา เกิดในอาเลยา บาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา เขาเริ่มเล่นฟุตซอล กับสโมสรฟุตซอลอาเลยา ก่อนที่จะเข้าร่วมทีมเยาวชนของอัสปัญญ็อล ในปี พ.ศ. 2549 ในปี พ.ศ. 2555 เขาได้ย้ายไปบาร์เซโลนา ต่อมาในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในขณะที่เขายังอายุน้อยอยู่ แต่เขาได้ลงเล่นกับบาร์เซโลนาเบ ด้วยการเป็นผู้เล่นตัวสำรองในการแข่งขันเซกุนดาดิบิซิออน เบ ในนัดที่ชนะโอสปิตาเลต 4–0
กูกูเรยา ลงเล่นถึง 17 นัด เพื่อที่จะช่วยให้ทีมขึ้นชั้นไปเล่นในเซกุนดาดิบิซิออน ต่อมาในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เขาได้ต่อสัญญาไปจนถึงปี พ.ศ. 2564 ด้วยมูลค่าสัญญา 12 ล้านยูโร เขาลงเล่นในการแข่งขันอย่างเป็นทางการครั้งแรกในวันที่ 1 กันยายน โดยเป็นผู้เล่นตัวจริงในนัดที่เสมอกับกรานาดา 2–2
กูกูเรยา ได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ของบาร์เซโลนาครั้งแรกในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2560 โดยเป็นผู้เล่นตัวสำรอง เปลี่ยนตัวแทนลูว์กา ดีญ ในการแข่งขันโกปาเดลเรย์ ซึ่งชนะเรอัลมูร์เซีย 3–0 เขาทำประตูแรกในฟุตบอลอาชีพได้ในวันที่ 17 มีนาคม ในนัดที่บาร์เซโลนาเบแพ้ลอร์กา
มูลนิธิมอซิลลา

ประวัติ

มูลนิธิมอซิลลาก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2003 เมื่อบริษัทอเมริกาออนไลน์ (AOL เอโอแอล) ได้หยุดสนับสนุนการพัฒนาโครงการมอซิลลา และปลดพนักงานที่เคยพัฒนาเว็บเบราว์เซอร์เน็ตสเคปเกือบทั้งหมดด้วยเหตุผลทางธุรกิจ มูลนิธิมอซิลลาจึงก่อตั้งขึ้นเพื่อดำเนินการแทน องค์กรมอซิลลา (Mozilla Organization หรือรู้จักกันในชื่อ mozilla.org) ซึ่งเป็นองค์กรหลวม ๆ ที่ดูแลการพัฒนาโครงการมอซิลลา โดยเอโอแอลได้ให้ความช่วยเหลือทางด้านการเงินมูลค่า 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วง 2 ปีแรก และโอนทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวข้องให้กับมูลนิธิมอซิลลา
แฮกเกอร์เนสต์

ประวัติ

แฮกเกอร์เนสต์ได้รับการก่อตั้งโดยความเชื่อที่ว่าวิธีที่ดีที่สุดในการปรับปรุงโลกคือการสร้างการสนับสนุนลักษณะชุมชนเทคโนโลยีท้องถิ่นด้วยความซื่อสัตย์สุจริต, ความไว้วางใจ, การแบ่งปัน และการให้ความเคารพ - ในทุกหนแห่ง การเจริญเติบโตและเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนจะช่วยให้ธุรกิจสามารถจ้างได้มากกว่าเดิม, ทำเงินได้มากขึ้น และสร้างงานได้มากขึ้น แม้กระทั่งการเพิ่มอาหารบนโต๊ะได้มากกว่าเดิม
อุดมการณ์ขององค์กรคือฝังรากลึกในทฤษฎีความอลวน ของความคิดที่ว่าความแตกต่างกันเล็กน้อยในช่วงเริ่มต้นของกระบวนการในระบบแบบไดนามิก สามารถก่อให้เกิดอานิสงส์ใหญ่ รวมถึงผลกระทบที่ไม่คาดคิดในผลการสิ้นสุด คล้ายกับการกระทำที่ดูเหมือนจะไม่มีนัยสำคัญของการมอบดินสอให้แก่เด็ก ที่เป็นมรดกทางศิลปะสำหรับปาโบล ปีกัสโซ ในทศวรรษต่อมา โดยแฮกเกอร์เนสต์ได้ให้เหตุผลว่าการสร้างเพื่อนใหม่ในการพบปะทางเทคโนโลยี อาจส่งผลต่อความร่วมมือในการรักษาโรคมะเร็งได้ในวันหนึ่ง โดยที่ในใจ แฮกเกอร์เนสต์สาขา"สปลินเตอร์เซลล์" จะเป็นเจ้าภาพการชุมนุมทางสังคมเปิดให้ทุกคนที่สนใจในเทคโนโลยีที่เรียกว่า"การพบปะทางเทคโนโลยี"อย่างสม่ำเสมอ โดยเป็นอีเวนต์ที่แตกต่างกันไปตามแต่ละเมือง แต่ยังคงความเชื่อหลักที่เหมือนกัน นั่นคือ ทุกคนมีความเป็นกลาง, ไม่โอ้อวด, ต่อต้านคนหลงตัวเอง และจัดทำแบบเสรี
การพบปะทางเทคโนโลยีจัดขึ้นครั้งแรกในโทรอนโตเมื่อวันจันทร์ที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2011 นับได้ว่าอีเวนต์แฮกเกอร์เนสต์โทรอนโต เป็นกลุ่มมีตอัพของโปรแกรมเมอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ณ ขณะนี้ และเป็นการพบปะทางเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแคนาดา (ทั้งในแง่ของการเป็นสมาชิกของกลุ่มและจำนวนผู้เข้าร่วมประชุมในอีเวนต์)
นับถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 แฮกเกอร์เนสต์ได้ดำเนินการไปแล้วกว่า 300 อีเวนต์ใน 28 เมืองทั่วทั้ง 14 ประเทศใน 5 ทวีป
คูลฟาเรนไฮต์ 93

ประวัติ

คูลฟาเรนไฮต์ (COOLfahrenheit) ออกอากาศครั้งแรก เดิมชื่อ คูลเอฟเอ็ม ของบริษัท สกายไฮ เน็ตเวิร์ค จำกัด ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงกองทัพบก กองพลที่ 1 รักษาพระองค์ เอฟเอ็ม 98.0 เมกะเฮิร์ตซ์ เมื่อปี พ.ศ. 2543 ต่อมาย้ายไปออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ ส.ทร.วังนันทอุทยาน เอฟเอ็ม 93.0 เมกะเฮิร์ตซ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 กระทั่งเปลี่ยนชื่อมาเป็น คูล 93 ฟาเรนไฮต์ เมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยนำเสนอเพลงเพราะสำหรับคนทำงาน ตลอด 24 ชั่วโมง และคลื่นนี้ กลายมาเป็นวิทยุเรตติ้งอันดับ 1 ต่อเนื่องยาวนานที่สุดตั้งแต่ปีพ.ศ. 2547 จนถึงปัจจุบัน  การออกอากาศครอบคลุมในพื้นที่ กรุงเทพและปริมณฑล นอกจากนี้ยังส่งสัญญาณรับฟัง คูลฟาเรนไฮต์ ไปยังอีก 1 จังหวัด ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ ส.ทร.11 เชียงใหม่ เอฟเอ็ม 88.0 เมกะเฮิร์ตซ์ ในชื่อ คูลฟาเรนไฮต์ 88 เชียงใหม่ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2555 และยุติออกอากาศเมื่อส่งท้ายปี พ.ศ. 2556 อนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2556 หลังจากที่บริษัท สกายไฮ เน็ตเวิร์ค จำกัด ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทใหม่เป็น บริษัท คูลลิซึ่ม จำกัด ได้มีการเปลี่ยนชื่อเรียกสถานีเป็น คูลฟาเรนไฮต์ 93 
จากสภาวะการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้ฟังที่ย้ายแพลตฟอร์มมารับฟังผ่านช่องทางออนไลน์มากขึ้น ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 คูลฟาเรนไฮต์ 93 จึงได้รับการรีแบรนด์อีกครั้งในชื่อ คูลฟาเรนไฮต์ (อังกฤษ: COOLfahrenheit) โดยไม่ระบุความถี่เพื่อเปิดเกมส์รุกช่วงชิงผู้ฟังในช่องทางออนไลน์อย่างเต็มตัว ทั้งเว็บไซต์ www.COOLISM.net และโมบายแอปพลิเคชัน COOLISM ทั้งระบบ iOS  และ Android
จากการสำรวจเรตติ้งโดยนีลเส็น มีเดีย เมื่อธันวาคม 2560 คูลฟาเรนไฮต์ เข้าถึงผู้ฟังจากช่องทางเอฟเอ็ม 93.0 เดือนละ1.3 ล้านคน และช่องทางออนไลน์กว่า 500,000 คน และเรตติ้งเพิ่มขึ้นในเดือนมกราคม 2562 โดยช่องทางเอฟเอ็ม 1.8 ล้านคน และออนไลน์ 3.5 ล้านคน รวมทุกช่องทางคูลฟาเรนไฮต์มีผู้ฟังทั่วประเทศกว่า 5.3ล้านคน
โดยมีส่วนแบ่งผู้ฟังในตลาดเพลงไทยสากลเป็นอันดับที่ 1 ของประเทศมากกว่า 60%
ดีสอาร์สเปเชียลไทมส์

การสร้างและอำนวยการผลิต

ในอัลบั้ม ดีสอาร์สเปเชียลไทมส์ เซลีนได้ขับร้องเพลงคริสต์มาสยอดนิยม อาทิ "เดอะคริสต์มาสซอง" "บลูคริสต์มาส" "เฟลิสนาวิดา" และเพลงที่ประพันธ์ขึ้นเพื่ออัลบั้มนี้ อาทิ "โดนต์เซฟอิตออลฟอร์คริสต์มาสเดย์" "แอมยัวร์แองเจิล" ผลงานการขับร้องร่วมกับอาร์. เคลลี "เดอะเพรร์" ผลงานการขับร้องร่วมกับอานเดรอา โบเชลลี นอกจากนี้ยังขับร้องเพลงสวดอย่าง "Ave Maria", "Adeste Fideles" และขับร้องเพลงร่วมกับครอบครัวของเธอ 2 เพลง ได้แก่ "Feliz Navidad" และ "Les cloches du hameau" อัลบั้มนี้ควบคุมการสร้างและอำนวยการผลิตโดย เดวิด ฟอสเตอร์และริก เวก โดยอัลบั้มนี้เซลีนมีโอกาสร่วมประพันธ์ในเพลง "โดนต์เซฟอิตออลฟอร์คริสต์มาสเดย์"
ดีสอาร์สเปเชียลไทมส์ ยังมีศิลปินที่มีชื่อเสียงร่วมงานในอัลบั้มนี้ อาทิ ไดอานา คราลล์ ซึ่งร่วมบรรเลงเปียโนในเพลง "บลูคริสต์มาส" และไบรอัน อดัมส์ ซึ่งเล่นกีตาร์ เบส และขับร้องร่วมในเพลง "อะนาเธอร์เยียร์แฮสกอนบาย"

การประชาสัมพันธ์

ในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เซลีนได้ขับร้องสดในรายการพิเศษวันคริสต์มาสผ่านสถานีโทรทัศน์ซีบีเอสในสหรัฐอเมริกา โดยได้ขับร้องเพลงยอดนิยม และเพลงคริสต์มาส พร้อมแขกรับเชิญพิเศษ ได้แก่ โรซี โอดอนเนลล์ในเพลง "ดูยูเฮียร์วอตไอเฮียร์?" และอานเดรอา โบเชลลีในเพลง "เดอะเพรร์ รายการพิเศษนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมี 2 รางวัล ในปีต่อมาโรซีได้ขับร้องเพลงร่วมกับเซลีนในเพลง "เดอะเมจิกออฟคริสต์มาสเดย์ (กอตเบลสอัสเอฟรีวัน)" โดยบรรจุในอัลบั้ม อะโรซีคริสต์มาส

อัลบั้มและซิงเกิล

อัลบั้ม ดีสอาร์สเปเชียลไทมส์ ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ในยุโรป โดยใช้เพลง "แอมยัวร์แองเจิล" เป็นซิงเกิลในการประชาสัมพันธ์ซิงเกิลแรก โดยมิวสิกวิดีโอเพลงนี้ได้ปฐมทัศน์ตั้งแต่เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2541 และออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 โดยเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงที่ประสบความสำเร็จของเซลีน มียอดจำหน่ายซิงเกิลกว่า 1,412,000 ชุด และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวในสหรัฐอเมริกา และขึ้นชาร์ต บิลบอร์ด ฮอต 100 ในอันดับที่ 1 และอยู่บนชาร์ตนานกว่า 6 สัปดาห์
ซิงเกิลที่สองจากอัลบั้มนี้เป็นผลงานการขับร้องร่วมกับอานเดรอา โบเชลลีในเพลง "เดอะเพรร์" เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง เควสต์ฟอร์คาเมลอต ขึ้นชาร์ตเพลงร่วมสมัยในแคนาดาอันดับสูงสุดที่ 8 และชาร์ต บิลบอร์ด คอนเทกโพลารีแทร็กในอันดับที่ 22 เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาเพลงต้นฉบับยอดเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2542 และรางวัลออสการ์สาขาเพลงป๊อปประสานเสียงยอดเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2543 โดยเซลีนและอานเดรอาร่วมแสดงในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 71อีกด้วย
ประวิช รัตนเพียร

ครอบครัว

ประวิช รัตนเพียร เป็นบุตรของ นายประชุม รัตนเพียร กับนางวิจิตรา รัตนเพียร มีพี่น้องจำนวน 4 คน คือ ดร.ประวิช  รัตนเพียร ,ดร.ประเวช  รัตนเพียร,ดร.วาชิต  รัตนเพียร  และดร.วิชุดา  รัตนเพียร สมรสกับนางพัชราภรณ์  รัตนเพียร มีบุตร-ธิดา จำนวน 4 คน ได้แก่ นายพิชญ์ รัตนเพียร นายปริน รัตนเพียร นางสาววิชชาภร รัตนเพียร และนางสาวปรินดา   รัตนเพียร

การศึกษา

ประวิช รัตนเพียร เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษา ถึงมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ต่อจากนั้นได้เข้าศึกษาต่อปริญญารัฐศาสตรบัณฑิต  ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  รุ่น  26 (พ.ศ. 2519) สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขารัฐประศาสนศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2522 และปริญญาเอกทางด้านการอุดมศึกษา ในปี พ.ศ. 2525 จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต และยังสำเร็จการศึกษาหลังปริญญาเอก (Postdoctoral Research Associate) จากมหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันนี้ด้วย

การทำงาน

ประวิช รัตนเพียร เข้าสู่งานการเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2531 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง (พลเอกอาทิตย์  กำลังเอก) ในปี พ.ศ. 2537 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2539 เป็น ส.ส. จังหวัดนครราชสีมา สังกัดพรรคชาติพัฒนา และเป็นรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง (ประจำนายกร  ทัพพะรังสี) และในปี พ.ศ. 2541 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ซึ่งมีผลงานเด่นในด้านต่างๆ เช่น การผลักดันตราสัญลักษณ์ไทย (Thailand Brand) มาตรการส่งเสริมการเปิดตลาดใหม่ มาตรการส่งเสริมธุรกิจบริการ
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.นครราชสีมา  และในปี พ.ศ. 2547 ได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกรัฐสภา 138 ประเทศ ให้เป็นกรรมการบริหารสหภาพรัฐสภาระหว่างประเทศ (Inter Parliamentary Union – IPU) และได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็น  ผู้แทนการค้าไทย และในปี พ.ศ. 2548 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจการแผ่นดิน กระทั่งในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 ได้ลาออกจากตำแหน่งเพื่อเข้ารับหน้าที่กรรมการการเลือกตั้ง
เกาะปริ่มน้ำ

เกาะปริ่มน้ำ เป็นเกาะเล็กที่มีทรายกองบนพื้นผิวของแนวปะการังสูงเหนือระดับน้ำทะเลเล็กน้อย สามารถเกิดขึ้นในบริเวณที่มีอากาศร้อนทั้งในมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรอินเดีย, มหาสมุทรแอตแลนติก (รวมทั้งในทะเลแคริบเบียนและแนวปะการังเกรตแบร์ริเออร์รีฟและเบลีซแบร์ริเออร์รีฟ)

การก่อตัวและส่วนประกอบ

เกาะปริ่มน้ำเกิดขึ้นเมื่อกระแสน้ำมหาสมุทรได้นำพาตะกอนมาสะสมบริเวณแนวปะการังจากนั้นตะกอนก็จะค่อย ๆ สะสมและก่อตัวขึ้นเรื่องบนผิวหน้าของแนวปะการัง บางครั้งตะกอนเหล่านี้ก็จะเกิดขึ้นบริเวณที่มีลมพัดพานำตะกอนมาสะสม
โดยส่วนมากตะกอนบนเกาะนั้นจะเป็นตะกอนชนิดเดียวกันซึ่งจะเป็นซากปะการัง หรือซากกระดูกสัตว์ที่มาจากรอบ ๆ เกาะ หากเกาะนี้ส่วนมาประกอบด้วยทรายจะเรียกว่าคีย์แต่หากเกาะนั้นส่วนมากประกอบด้วยกรวดจะเรียกว่าโมตู (motu)
ตะกอนจะประกอบด้วยแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO₃), ซึ่งส่วนใหญ่คืออราโกไนท์, แคลไซต์, และ แมกนีเซียม แคลไซต์ ซึ่งมาจากกะละปังหา,สาหร่ายใบมะกรูดปะการัง, สัตว์จำพวกมอลลัสกา, ฟอรามินิเฟอราและยังมีตะกอนซิลิเกต ซากฟองน้ำและอื่น ๆ  และเมื่อเวลาผ่านไปดินและพืชผักจะค่อยๆเกิดขึ้นบนผิวหน้าของเกาะรวมถึงจะค่อยๆมีปุ๋ยขี้นกสะสมตัวขึ้นเรื่อยๆ
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม

รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์เพื่อมอบให้กับนักแสดงหญิงผู้มีการแสดงที่โดดเด่นในการทำงานกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เหล่านักแสดงหญิงจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขารางวัลนี้โดยสมาชิกออสการ์ผู้ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเอง และผู้ที่ได้รับรางวัลจะถูกเลือกโดยสมาชิกทุกคน

ผู้ที่ได้รับรางวัลและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง

ปีที่ปรากฏจะเป็นปีที่ภาพยนตร์เรื่องนั้นออกฉาย ไม่ใช่ปีที่จัดงานประกาศผลรางวัลออสการ์ นักแสดงที่ได้รับรางวัลจะแสดงในรูปแบบตัวหนาและตามด้วยนักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
รถไฟใต้ดินลอนดอน

ประวัติศาสตร์

ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 มหานครลอนดอนมีการขยายตัวทางประชากรอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้มีแรงงานจำนวนมากจากพื้นที่ชนบทอพยพเข้ามาหางานทำ พอถึงปี ค.ศ. 1830 พื้นที่เขตชั้นในของลอนดอนก็มีประชากรมากถึง 1.5 ล้านคน และยังมีแรงงานจำนวนไม่ต่ำกว่า 2 แสนคน เดินทางเข้ามาทำงานทุกเช้า ทำให้การจราจรในท้องถนนของนครลอนดอนแทบหยุดนิ่งเป็นอัมพาต เพราะในขณะนั้นต้องพึ่งพารถลาก และรถโดยสารเทียมม้า หรือเทียมวัวซึ่งเคลื่อนที่ช้า และยังทำให้แรงงานจำนวนมากต้องมาอาศัยอยู่กันอย่างแออัดเป็นสลัมในพื้นที่ชั้นในของเมือง เนื่องจากการจราจรที่เกือบหยุดนิ่งในช่วงเช้า ทำให้แรงงานเหล่านี้จำเป็นต้องเข้ามาหาที่อยู่ใกล้ ๆ สถานที่ทำงาน ขณะนั้นเทคโนโลยีรถไฟยังเป็นของใหม่ แต่ความพยายามที่จะสร้างทางรถไฟเพื่อขนผู้โดยสารจากชานเมือง เข้ามาใจกลางเมือง ยังถูกต่อต้านในรัฐสภาเพราะพื้นที่ใจกลางกรุงลอนดอนล้วนแต่เป็นที่ดินที่มีเศรษฐี และผู้มีอิทธิพลถือกรรมสิทธิ์อยู่ ทำให้การเวนคืนพื้นที่เพื่อสร้างทางรถไฟในพื้นที่ส่วนในของเมืองหลวงเป็นเรื่องที่มีอุปสรรคมากในทางการเมือง ดังนั้นแม้จะมีชุมทางรถไฟถึง 7 แห่งเกิดขึ้นรอบพื้นที่โซนภายในของนครลอนดอน แต่การจะเชื่อมต่อระหว่างสถานีรถไฟใหญ่ ๆ เหล่านั้นเข้าด้วยกันโดยทางรถไฟบนดิน (at grade) เป็นเรื่องที่ถูกคัดค้านมาตลอด ด้วยเหตุนี้ในปี ค.ศ. 1830 จึงเกิดแนวคิดที่จะสร้างทางรถไฟใต้ดินเพื่อนำผู้คนจากพื้นที่ภายนอกของลอนดอนเข้ามาทำงานในใจกลางเมือง โดยมีนายชาร์ลส เพียรสัน (Charles Pearson) อัยการของนครลอนดอนรับหน้าที่เป็นหัวเรือในการผลักดันแนวคิดนี้ไปสู่การปฏิบัติ นายเพียร์สันจึงได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นบิดาแห่งรถไฟใต้ดินลอนดอนมาจนปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1854 ทางรถไฟสายเมโทรโพลิตันได้รับอนุมัติให้ก่อสร้างได้เป็นสายแรก หลังจากเปิดทดลองอยู่สองปี ทางรถไฟใต้ดินสายแรกของโลกก็เปิดให้บริการในเดือนมกราคม ค.ศ. 1863 ระหว่างสถานีแพดดิงตัน กับสถานีฟาร์ริงตัน โดยเป็นรถโดยสารที่ให้ความสว่างด้วยแก๊ส และมีหัวรถจักรไอน้ำฉุดลาก มีผู้โดยสารใช้บริการถึง 38,000 คนในวันเปิดให้บริการ

การบริการ

รถไฟใต้ดินไม่ได้เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ยกเว้นวันปีใหม่ เพราะว่าสายรถไฟใต้ดินส่วนใหญ่จะมีทางรถไฟแค่สองรางสวนกันเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงจำเป็นต้องปิดบริการตอนกลางคืนเพื่อทำการปรับปรุงรักษารางรถไฟ รถไฟจะเริ่มให้บริการเที่ยวแรกเวลา 04.30 น. เป็นต้นไปจนถึงเวลา 01.30 น. ซึ่งแตกต่างจากระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่นิวยอร์กตรงที่ลอนดอนไม่มีรางให้อ้อมบริเวณที่บำรุงรักษา เมื่อไม่นานมานี้จึงได้มีการเริ่มใช้เวลาที่รถไฟปิดบริการวันสุดสัปดาห์ในการบำรุงรักษา
เออร์เนสต์ มาร์สเดน

เซอร์เออร์เนสต์ มาร์สเดน (อังกฤษ: Sir Ernest Marsden; 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1889 – 15 ธันวาคม ค.ศ. 1970) เป็นนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ-นิวซีแลนด์ เกิดที่อีสต์แลงคาเชอร์ เข้าศึกษาที่ Queen Elizabeth's Grammar School เมืองแบล็กเบิร์น เขาได้พบกับเออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ขณะศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ เมื่อยังเป็นนักศึกษา เขาได้ทำการทดลองอันมีชื่อเสียงคือ การทดลองไกเกอร์-มาร์สเดน (Geiger-Marsden experiment) หรือการทดลองแผ่นฟอยล์ทองคำร่วมกับฮันส์ ไกเกอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1909 ภายใต้การกำกับดูแลของรัทเทอร์ฟอร์ด ต่อมาในปี 1905 เขาได้เป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยการแนะนำจากรัทเทอร์ฟอร์ด
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มาร์สเดนทำงานตำแหน่งวิศวกรหลวงให้แก่ประเทศฝรั่งเศส เมื่อสิ้นสุดสงคราม เขากลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าของนิวซีแลนด์ เป็นผู้ก่อตั้งหน่วยงานวิจัยด้านวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรม (Department of Scientific and Industrial Research, DSIR) ในปี ค.ศ. 1926 ซึ่งมีงานวิจัยหลักในด้านเกษตรกรรม ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรดาร์ ต่อมาในปี 1947 ได้เป็นเจ้าหน้าที่ความร่วมมือทางวิทยาศาสตร์ในลอนดอน เขาเสียชีวิตเมื่อปี 1970 ที่บ้านของเขาในโลเวอร์ฮัท ใกล้ชายฝั่งเมืองเวลลิงตัน
ผลงานอันโดดเด่นของมาร์สเดนทำให้เขาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนในปี ค.ศ. 1946 เป็นประธานราชสมาคมแห่งนิวซีแลนด์เมื่อปี ค.ศ. 1947 ได้ตำแหน่ง Rutherford Memorial Lecture ในปี ค.ศ. 1948 และได้รับยศอัศวินในปี ค.ศ. 1958 มีการก่อตั้ง "กองทุนมาร์สเดน" (Marsden Fund) สำหรับงานวิจัยพื้นฐานในนิวซีแลนด์ เมื่อปี ค.ศ. 1994