google/wiki40b huggingface dataset:
อาสนวิหารออลอรง

ประวัติ

อาสนวิหารแห่งออลอรงประกอบด้วยซุ้มประตูทางเข้าด้านหน้าและมุขทางเข้าแบบโรมาเนสก์ โครงสร้างประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์และช่องทางเดินข้างขนาบสองข้าง ซึ่งแต่ละข้างเป็นที่ตั้งของชาเปลข้างและสักการสถาน บริเวณร้องเพลงสวดชั้นนอกซึ่งเป็นจรมุขยังเป็นที่ตั้งของชาเปลอีก 5 แห่ง
บริเวณกลางโบสถ์และทางเดินข้างสร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12-13 บริเวณจรมุขรวมทั้งชาเปลที่ตั้งอยู่ด้านในสร้างในสมัยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชาเปลที่ตั้งอยู่บริเวณทางเดินข้างนั้นสร้างต่อมาราวคริสต์ศตวรรษที่ 15
จากการสำรวจโดยนักประวัติศาสตร์พบว่าแต่เดินอาสนวิหารแห่งนี้สร้างในทรงกางเขนแบบกรีก และยังพบฐานของบริเวณมุขโค้งด้านสกัดแบบครึ่งวงกลมซึ่งได้กลายมาเป็นฐานของสักการสถานซึ่งสร้างต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เพดานโค้งมีลักษณะเป็นช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมและครีบยัน
บริเวณทางเข้าด้านหน้าเป็นส่วนที่สร้างในสมัยแรกของการก่อสร้างช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณซุ้มประตูมีลักษณะกว้างและลึก เป็นทรงโค้งแบบครึ่งวงกลมรับกับเสาฐานกลมเกลี้ยง ประตูแบ่งเป็นสองบานคู่ หน้าบันประตูโค้งรับน้ำหนักด้วยเสาซึ่งถูกสลักเป็นรูปยักษ์ถูกล่ามโซ่ทำท่าแบกเสา บัวแต่งโค้งเป็นลายดอกและใบไม้ และบุคคลทั้ง 24 ในหนังสือวิวรณ์ บริเวณฐานของหน้าบันประตูแบบครึ่งวงกลมมีรูปสลักนูนต่ำเป็นอัศวินอารักษ์ฝั่งละหนึ่ง
การคลังสาธารณะประเทศออสเตรเลีย

รายรับรัฐบาล

รายรับรัฐบาลปัจจุบัน ปี 2012-2013 ภาษีลดลง 17 $b รายรับลดลงจากการเจริญเติบโตของGDP ที่ลดลง ราคาสินค้าลดลง ค่าเงินดอลลาร์ออสเตรเลียปรับตัวสูงขึ้น ซึ่งทำให้กำไรของบริษัทข้ามชาติมีมูลค่ามากสุดในระบบเศรษฐกิจเป็นผลให้ภาษีบริษัทในปี 2012-2013 สูง กำไรภาษีทุนและภาษีให้เช่าลดง ภาษีบริษัทหัก ณ ที่จ่ายลดลง ภาษีรายได้ปรับลดลง

ค่าใช้จ่ายรัฐบาล

รัฐบาลทำเงินได้ 18300,000,000 ล้านเหรียญ และใช้เงินนี้ลงทุนกับการขนส่งและการสื่อสาร (ร้อยละ 26.0), ที่อยู่อาศัยและสิ่งอำนวยความสะดวก (ร้อยละ 24.5) และเชื้อเพลิงและพลังงาน (ร้อยละ 20.4) ฟังก์ชันที่มีการลดลงของการระดมทุนใน 2013-14 รวมถึงบริการสาธารณะทั่วไป ( -11.8เปอร์เซ็นต์) และนันทนาการและวัฒนธรรม (-0.6 เปอร์เซ็นต์)
รอม

Mask ROM

หน่วยความจำประเภทนี้ ข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ภายในจะถูกโปรแกรมมาจากโรงงานตั้งแต่ขั้นตอนการผลิตไอซี เราจะใช้ ROM ชนิดนี้ เมื่อข้อมูลนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง และเหมาะสำหรับงานที่ผลิตครั้งละมากๆ ผู้ใช้ไม่สามารถ เปลี่ยนแปลงข้อมูลภายใน ROM ได้ ROM ประเภทนี้มีทั้งแบบไบโพลาร์และแบบ MOS  

PROM  (Programmable ROM)

จากไอซี ROM แบบแรกการโปรแกรมข้อมูลจะต้องโปรแกรมมาจากโรงงาน  และต้องผลิตจำนวนมากจึงจะคุ้มค่ากับต้นทุนในการผลิต   อีกทั้งโรงงานผู้ผลิตไอซีจะรู้ข้อมูลที่เก็บอยู่ด้วย    สำหรับระบบดิจิตอลหรือคอมพิวเตอร์ที่ผลิตออกมาจำนวนไม่มากและต้องการใช้หน่วยความจำ  ROM  สามารถนำหน่วยความจำ  ROM มาโปรมแกรมเองได้   โดยหน่วยความจำนี้จะเรียกว่า   PROM ( Programmable Read Only Memory ) หน่วยความจำประเภทนี้ เซลล์เก็บข้อมูลแต่ละเซลล์จะมีฟิวส์ ( fused )  ต่ออยู่   เป็นหน่วยความจำที่ข้อมูลที่ต้องการโปรแกรมจะถูกโปรแกรมโดยผู้ใช้เอง โดยป้อนพัลส์แรงดันสูง ( HIGH VOLTAGE PULSED )  ไอซี PROM ที่ยังไม่ถูกโปรแกรมนั้น ข้อมูลทุกเซลล์หรือทุกบิตจะมีค่าเท่ากันหมด คือ มีลอจิกเป็น 1   แต่เมื่อได้มีการโปรแกรมโดยป้อนแรงดันไฟสูงๆเข้าไปจะทำให้เซลล์บางเซลล์ฟิวส์ขาดไป  ทำให้ตำแหน่งที่เซลล์นั้นต่ออยู่มีลอจิกเป็น 0   เมื่อ PROM ถูกโปรแกรมแล้ว ข้อมูลภายใน จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก เนื่องจากฟิวส์ที่ขาดไปแล้วไม่สามารถต่อได้    หน่วยความจำชนิดนี้ จะใช้ในงานที่ใช้ความเร็วสูง ซึ่งความเร็วสูงกว่า หน่วยความจำที่โปรแกรมได้ชนิดอื่นๆ

EPROM (Erasable Programmable ROM)

หน่วยความจำประเภท EPROM เป็นหน่วยความจำประเภท PROM ที่สามารถลบข้อมูลหรือโปรแกรมข้อมูลใหม่ได้  เหมาะสำหรับงานสร้างวงจรต้นแบบที่อาจต้องมีการแก้ไขโปรแกรมหรือข้อมูลใหม่  ข้อมูลจะถูกโปรแกรม โดยผู้ใช้โดยการให้สัญญาณ ที่มีแรงดันสูง ( HIGH VOLTAGE SIGNAL )  ผ่านเข้าไปในตัว EPROM ซึ่งเป็นวิธีเดียวกับที่ใช้ใน PROM  หน่วยความจำประเภทนี้มี  2  ประเภท คือ ประเภทที่ลบข้อมูลด้วยรังสีอัลตราไวโอเลต หรือที่เรียกกันว่า  UV PROM  ส่วนอีกประเภทหนึ่งเป็นหน่วยความจำที่ลบข้อมูลด้วยไฟฟ้า เรียกว่า   EEPROM  ย่อมาจาก  Electrical Erasable PROM
หน่วยความจำประเภท UV PROM  การโปรแกรมทำได้โดยการป้อนค่าแรงดันไฟฟ้าที่เหมาะสมเข้าไป  และข้อมูลจะถูกบันทึกไว้ตลอดไป   สำหรับการลบข้อมูลทำได้ด้วยการฉายแสงอัลตราไวโอเลตเข้าไปในตัว ไอซี  โดยผ่านทางช่องใสที่ทำด้วยผลึกควอตซ์ที่อยู่บนตัวไอซี   เมื่อฉายแสงครู่หนึ่ง ( ประมาณ 5 - 10 นาที ) ข้อมูลที่อยู่ภายในก็จะถูกลบทิ้ง   ซึ่งช่วงเวลาที่ฉายแสงนี้สามารถดูได้จากข้อมูลที่กำหนด ( DATA SHEET ) มากับตัว EPROM   
หน่วยความจำประเภท  EEPROM  แม้ว่าจะลบและโปรแกรมข้อมูลได้ด้วยกระแสไฟฟ้าซึ่งสะดวกในการใช้งาน    แต่ความเร็วในการอ่าน และเขียนข้อมูลจะไม่เร็วเท่าที่ควร

การอ่านขนาดความจุจาก Data Sheet

ส่วนประกอบพื้นฐานของ  ROM  จะมีสัญญาณต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับ ROM และทุกชิปที่อยู่ใน ROM มักมีการจัดแบ่งแยกหน้าที่เสมอ  เช่น ขาแอดเดรสของ ROM เป็นอินพุต   ส่วนขาข้อมูลจะเป็นเอาต์พุต   โดยหลักการแล้วขาข้อมูลจะต่อเข้ากับบัสข้อมูลซึ่งเป็นบัส 2 ทาง    
ลักษณะโครงสร้างภายในของข้อมูลในหน่วยความจำสามารถดูได้จาก  Data Sheet  ของ ROM นั้นๆ   เช่น ROM ที่ระบุเป็น 1024 8 หรือ 4096 8 ตัวเลขชุดแรก (1024,4096) จะบอกถึงจำนวนตำแหน่งที่ใช้เก็บข้อมูลภายใน ส่วนตัวเลขชุดที่สอง ( 8,8 ) จะเป็นตัวบอกถึงจำนวนบิตของข้อมูลแบบขนานที่อ่านจาก   ROM 
ในการที่จะกำหนดจำนวนเส้นของบัสแอดเดรสที่ใช้กับ  ROM  จะสามารถรู้ได้จาก
2 ยกกำลัง x = จำนวนแอดเดรสที่อ้างถึง
เช่น   2 ยกกำลัง x =  4096  จะได้  x = 12  ซึ่งก็คือ  จำนวนเส้นบัสแอดเดรสนั่นเอง
ดินสอสี

ดินสอสี หรือ สีไม้ เป็นสื่อศิลปะอย่างหนึ่ง ผลิตเป็นไส้สีต่าง ๆ หุ้มด้วยแท่งไม้เล็ก ๆ ทรงกระบอก ดินสอสีต่างกับดินสอแกรไฟต์และดินสอชาร์โคลตรงที่ไส้ดินสอสีมีขี้ผึ้งหรือน้ำมันเป็นพื้นฐาน และผสมสารสี สารเติมแต่ง และสารยึด (binder) ในอัตราส่วนที่แตกต่างกันไป

ความหลากหลายของดินสอสี

สีของดินสอสี ส่วนใหญ่มักมีจำนวนสีเริ่มที่ 12 สี
และเพิ่มความหลากหลายเป็น 24 สี, 36 สี จนถึง 72 สี
ทุรคา

พระแม่ทุรคา (สันสกฤต:  दुर्गा ทุรฺคา) หรือ พระแม่มหิษาสุรมรรทินี  เป็นปางหนึ่งของพระปารวตี มีความหมายว่า "ผู้เข้าถึงได้ยาก" ไม่ว่าทั้งเทพเจ้า มนุษย์ อสูร แม้แต่พระศิวะ พระพรหม หรือพระวิษณุ ก็ไม่อาจสังหารมหิษาสูรได้   มีเพียงหญิงสาวที่ไม่ได้เกิดอย่างธรรมชาติ และเป็นหนึ่งในอำนาจทั้งหมดของจักรวาล ซึ่งก็คือพระแม่ทุรคา ซึ่งเกิดจากอำนาจทั้งปวงของเหล่าเทพเจ้า
ในช่วงประมาณเดือนกันยายน-ตุลาคมของทุกปี จะมีการบูชาพระแม่ทุรคาเรียกว่าเทศกาลนวราตรี มีการฉลองถึง ๙ วัน ๙ คืนด้วยกัน ในประเทศไทย งานฉลองนี้จะมีขึ้นประจำทุกปีที่วัดพระศรีมหาอุมาเทวี เขตบางรัก โดยมีการแห่ไปตามท้องถนนในเวลากลางคืนด้วยดอกดาวเรืองและเครื่องบูชาต่าง ๆ

พระลักษณะ

พระแม่ทุรคาอยู่ในลักษณะของกัลยาผู้ที่สุนทรที่สุดในสามโลก มี ๑๐-๑๘ กร ถืออาวุธครบมือ ที่มีอำนาจไม่สิ้นสุด มีกายที่สว่างมาก มีพระเนตร ๓ ดวงที่มีลักษณะเหมือนปัทมา มีพระเกศที่นุ่มสละสลวย มีสีผิวสีทองแดง และมีดวงจันทร์ที่มีขนาดเป็นหนึ่งในสี่ส่วน ๑ ดวงอยู่บนพระนลาฏของพระนาง ประทับอยู่บนหลังสิงโต หรือเสือ ทรงทำยุทธกับมหิษาสูรซึ่งเป็นลูกของอสูรรัมภะกับนางกระบือ ซึ่งได้รับพรจากพระพรหมให้เป็นอมตะ และรบชนะทั้ง ๓ โลก  พระแม่ทุรคาทรงมีเครื่องแต่งกายสีฟ้ามหาสมุทรที่แวววาวและสีแดง และส่องแสงรัศมีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรานี
คุโนะอิชิ

คุโนะอิจิ (ญี่ปุ่น: くノ一 Kunoichi ) คือ นินจาหญิง มีหน้าที่หลัก คือ หาข่าวสารและลอบสังหาร การฝึกฝนของคุโนะอิจิจะเน้นการใช้ยาพิษ การปลอมตัว ศิลปะการแสดง และการใช้เสน่ห์ให้เป็นประโยชน์ เพื่อล้วงความลับหรือจัดการกับเป้าหมาย

ที่มาของคำว่าคุโนะอิจิ

คำว่า "คุโนะอิจิ" มาจากภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยตัวอักษรคันจิคำว่า ผู้หญิง (女) โดยเรียงตามลำดับการเขียนว่า คุ (く) โนะ (ノ) และ อิจิ (一) โดยเป็นที่น่าสังเกตว่า คำว่าคุโนะอิจิ ใช้ตัวอักษรคนละระบบในการเขียน โดย คุ เป็นตัวอักษรฮิรางานะ โนะ เป็นตัวอักษรคะตาคะนะ และ อิจิ เป็นตัวอักษรคันจิ ซึ่งเป็นที่น่าสังเกตว่า ในคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นทั่วไปจะไม่มีการใช้ตัวอักษร 3 ระบบเขียนพร้อมกันในคำๆเดียว

ประวัติของคุโนะอิจิ

คุโนะอิจิซึ่งใช้เรียกนินจาเพศหญิงมีความหมายว่า บุคคลที่มีพรสวรรค์ทั้งเก้าประการ (nine talents in one person) แต่ไม่มีหลักฐานใดกล่าวถึงรายละเอียดของพรสวรรค์เก้าประการว่ามีอะไรบ้าง
สิ่งที่คุโนะอิจิต่างไปจากภาพพจน์ที่ปรากฏในสื่อบันเทิงนั้นคือเรื่องของรูปแบบทักษะที่ได้รับการฝึกฝน โดยคุโนะอิจิตัวจริงจะฝึกฝนทักษะ ซึ่งเน้นไปที่การปลอมแปลงรูปโฉม การใช้ยาพิษ รวมไปถึงการใช้เสน่ห์ของเพศหญิงให้เกิดประโยชน์ โดยคุโนะอิจิมักปลอมแปลงรูปโฉมเป็นเกอิชา, โสเภณี, นางรำ, นักแสดง หรือหมอดู ทั้งนี้เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้เป้าหมายให้มากที่สุด
ผู้คนมักเข้าใจผิดว่าคุโนะอิจิมักจะยั่วยวนเหยื่อด้วยเสน่ห์หญิงเพื่อหาทางเข้าใกล้เป้าหมาย แต่ในความเป็นจริงแล้วคุโนะอิจิมักปลอมตัวเป็นคนรับใช้ตามบ้านเพื่อรวบรวมข่าวสารจากเจ้าของบ้านซึ่งมักเป็นซามูไรคนสำคัญ
คุโนะอิจิทุกนางล้วนได้รับการฝึกฝนการต่อสู้ประชิดตัวมาเป็นอย่างดี แต่พวกเธอจะใช้ทักษะเหล่านี้ เมื่อถึงคราวจำเป็นเท่านั้น ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นกรณีที่ถูกจับได้และต้องหาทางหนี นอกจากนี้คุโนะอิจิยังพกอาวุธอีกด้วย พวกเธอมักจะซ่อนอาวุธไว้ในเสื้อผ้าที่เธอปลอมแปลงโฉม เช่น เข็มพิษซ่อนไว้ตามมวยผม หรือซ่อนมีดสั้นไว้ในแขนเสื้อ
จอมเดช ตรีเมฆ

ประวัติ

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยตำรวจเอก ดร. จอมเดช ตรีเมฆ จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่ โรงเรียนพิพัฒนา ชั้นมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ หลังจากนั้นปี พ.ศ. 2544 ได้สอบเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนเตรียมทหารและโรงเรียนนายร้อยตำรวจ จบการศึกษาระดับปริญญาโทในด้านอาชญาวิทยาจาก Middlesex University ณ มหานครลอนดอน สหราชอาณาจักร และจบการศึกษาปริญญาเอกด้านอาชญาวิทยาการบริหารงานยุติธรรมและสังคมจาก มหาวิทยาลัยมหิดลต่อมาได้ร่วมก่อตั้ง พรรครวมพลังประชาชาติไทย ปี พ.ศ. 2561 ได้รับเลือกตั้งเป็น นายทะเบียนสมาชิกพรรคการเมือง

ครอบครัว

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยตำรวจเอก ดร. จอมเดช ตรีเมฆ เป็นบุตรของ ร้อยตำรวจโท ประมาณ ตรีเมฆ และ นางมะลิ ตรีเมฆ เจ้าของร้านอาหาร ป้าโอ่ง ย่านสวนหลวง ร.9

ชีวิตทางการเมือง

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ร้อยตำรวจเอก ดร. จอมเดช ตรีเมฆ เริ่มชีวิตทางการเมืองโดยเป็น ผู้ร่วมจัดตั้งพรรครวมพลังประชาชาติไทย ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดแรก เป็นสมาชิกและกรรมการบริหารพรรครวมพลังประชาชาติไทย และดำรงตำแหน่งนายทะเบียนพรรคการเมือง ในการเลือกตั้งครั้งล่าสุด ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ (ลำดับที่ 15) ในนาม พรรครวมพลังประชาชาติไทย
ต๊กกะใจ ตื่นขึ้นมา 30

เนื้อเรื่อง

ในปี ค.ศ. 1987 เจนน่าคือเด็กหญิงอายุ 13 ปี ที่กำลังจะกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัว เจนน่ารู้สึกอึดอัดกับพ่อแม่ที่แสนซื่อของเธอ แถมเด็กในโรงเรียนก็เชิดใส่ หนุ่มหล่อที่เธอแอบปิ๊งส์ แทบไม่รู้จักชื่อของเธอด้วยซ้ำ เจนน่าไม่อยากจะคบอยู่แต่กับ แม็ตต์ แฟลมฮาฟฟ์ เพื่อนซี้ที่เป็นเพื่อนบ้านของเธอ ในวันเกิดปีที่ 13 เจนน่าต้องอับอายเมื่อเธอถูกขังอยู่ในตู้ขณะเล่นเกมส์ "เจ็ดนาทีบนสรวงสวรรค์" และทุกคนทิ้งเธอไว้แบบนั้น ขณะอยู่คนเดียวในตู้ เจนน่าได้อธิษฐานขอพรว่า ถ้าเธอสามารถโตเป็นผู้ใหญ่ได้ เธอจะมีชีวิตในแบบที่เธอต้องการเสมอมา และปาฏิหาริย์เกิดขึ้นคำขอของเธอกลายเป็นจริง
วันต่อมาเมื่อเจนน่าหลุดออกมาจากตู้ มันกลายเป็นปี ค.ศ. 2004 และเธอมีอายุครบ 30 ปีแล้ว มากไปกว่านั้นเธอกลายเป็นหญิงสาวสวยที่ประสบความสำเร็จ (เจนนิเฟอร์ การ์เนอร์) ที่มีงานดีๆ ทำ กับมีอพาร์ทเม้นต์สวยหรูอยู่ในย่านฟิฟธ์อะเวนิว เธอเป็นผู้หญิงเท่และเป็นที่ชื่นชม แต่มีปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ เธอไม่รู้เลยว่าเธอมาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร ในตอนแรกเจนน่ารู้สึกกลัว แต่สุดท้ายเธอกลับเพลิดเพลินไปกับชีวิตใหม่ของเธอ ในไม่ช้าเจนน่าพบว่ามีบางสิ่งบางอย่างขาดหายไป นั่นก็คือแม็ตต์ (มาร์ค รัฟฟาโล่) เมื่อเจนน่าออกตามหาเขาทำให้เธอได้รู้ว่า เธอเลิกติดต่อกับแม็ตต์กันนานแล้ว และเขากำลังจะแต่งงาน เจนน่าจึงตัดสินใจที่จะฉวยโอกาสครั้งที่ 2 กับรักแรกพบ และเธอหวังว่าทุกอย่างคงยังไม่สายเกินไป
การทดลองซิฟิลิสในกัวเตมาลา

การทดลอง

การทดลองดังกล่าวนำโดยแพทย์กรมบริการสาธารณสุขแห่งสหรัฐ จอห์น ซี. คัทเลอร์ ผู้ซึ่งในภายหลังมีส่วนในการทดลองซิฟิลิสในทัสคีจี ข้อมูลดังกล่าวได้รับการเปิดเผยโดยซูซาน เอ็ม. รีเวอร์บี แห่งวิทยาลัยเวลส์เลย์ ผู้ซึ่งค้นพบเอกสารใน ค.ศ. 2005 ในขณะที่ทำวิจัยเกี่ยวกับการทดลองซิฟิลิสในทัสคีจี เธอได้แบ่งปันสิ่งที่เธอค้นพบกับเจ้าหน้าที่รัฐบาลสหรัฐอเมริกา การวิจัยดังกล่าวมีขึ้นโดยความเห็นชอบของรัฐบาลกัวเตมาลาในขณะนั้น มีคนไข้ทั้งหมด 696 คน ในขณะที่การทดลองทัสคีจีมีขึ้นหลังจากการแพร่เชื้อซิฟิลิสตามธรรมชาติ แต่ในกัวเตมาลา แพทย์ได้ทำให้ผู้ป่วยติดเชื้อ เป้าหมายของการศึกษาเพื่อประเมินผลของเพนิซิลลินในการป้องกันและการรักษากามโรค นักวิจัยให้ค่าจ้างแก่โสเภณีซึ่งถูกทำให้ติดเชื้อซิฟิลิสโดยให้มีเพศสัมพันธ์กับนักโทษและมีบางส่วนที่ถูกทำให้ติดเชื้อโดยตรงจากการฉีดเชื้อแบคทีเรียเข้าไปในร่างกาย เมื่อคนไข้ติดโรคแล้ว พวกเขาจะได้รับยาปฏิชีวนะโดยไม่เป็นที่ทราบชัดเจนว่าคนไข้ได้รับการรักษาทั้งหมดหรือไม่ ฟรานซิส คอลลอนส์ ผู้อำนวยการคนปัจจุบันของสถาบันสุขภาพแห่งชาติ เรียกการทดลองดังกล่าวว่า "ส่วนมืดในประวัติศาสตร์การแพทย์" และระบุว่ากฎสมัยใหม่ห้ามการวิจัยในมนุษย์โดยปราศจากความยินยอมรับการรักษาโดยเด็ดขาด
ทานูมะ โอกิสึงุ

ทานูมะ โอกิสึงุ (ญี่ปุ่น: 田沼 意次 โรมาจิ: Tanuma Okitsugu, 11 กันยายน ค.ศ. 1719 - 24 มิถุนายน ค.ศ. 1788) เป็นขุนนางคนสนิทของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะฮะรุ และเป็นขุนนางที่ได้ชื่อว่ามีความทุจริตและชั่วร้ายที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ญะมาอะฮ์อันศอรอัสซุนนะฮ์

ญะมาอะฮ์อันศอรอัสซุนนะฮ์ (อาหรับ: جماعة أنصار السنه‎, Jama‘at ‘Anṣār as-Sunnah, สมัชชาผู้ช่วยเหลือแห่งซุนนะฮ์") เป็นกลุ่มติดอาวุธนิกายซุนนีในอิรัก ต่อสู้กับกองทัพสหรัฐและกองกำลังท้องถิ่นที่นิยมสหรัฐในสงครามอิรัก เดิมมีฐานที่มั่นทางภาคกลางและภาคเหนือของอิรัก และประกอบด้วยนักสู้ชาวอิรักที่นับถือนิกายซุนนี (ทั้งเชื้อสายอาหรับและเชื้อสายเคิร์ด) เป็นส่วนใหญ่ ใน พ.ศ. 2550 ได้แยกตัวออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งต่อสู้ในชื่ออันศอรอัลอิสลาม อีกกลุ่มหนึ่งเรียกตัวเองว่าคณะกรรมการอันศอรอัสซุนนะฮ์ชะรีอะฮ์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นอันศอรอัลอะฮ์ลูซุนนะฮ์ใน พ.ศ. 2554
เจียงซือ

เจียงซือ (จีนตัวย่อ: 尸; จีนตัวเต็ม: 僵屍; พินอิน: jiāngshī, เวด-ไจลส์: jiangshi, แปลว่า "ศพแข็ง") เป็นผีจำพวกแวมไพร์หรือซอมบี้ตามความเชื่อของจีน
เจียงซือ ปรากฏในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ เช่น ภาพยนตร์ชุด Mr. Vampire (ผีกัดอย่ากัดตอบ) ซึ่งมีด้วยกันทั้งหมด 5 ภาค หรือในวิดีโอเกมต่าง ๆ เช่น Reigen Doushi (เปา เปา) โดยมักปรากฏในเครื่องแต่งกายชุดขุนนางยุคราชวงศ์ชิงหรือตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นชุด Dragon Ball ชื่อ เจาสึ (ญี่ปุ่น: 餃子) ก็ดัดแปลงมาจากเจียงซือ
เจียงซือ เชื่อว่าเป็นแวมไพร์ที่อาศัยนอนหลับอยู่ในโลงศพหรือถ้ำในเวลากลางวัน และในเวลากลางคืนจะออกหากินด้วยการดูดเลือดของมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ด้วยการกระโดด เจียงซือมีผิวที่ขาวซีดและมีขนยาว ซึ่งเกิดจากเชื้อรา ที่เจริญเติบโตบนร่างกาย แต่ถ้าเจียงซือกระโดดข้ามกระสอบข้าว จะก้มลงนับเมล็ดข้าวทุกเมล็ด ซึ่งวิธีป้องกันเจียงซือ บางครั้งจะใช้การโปรยเมล็ดพืชหรือข้าวไว้ตามทางเดินหรือหลังคาบ้าน เพื่อถ่วงเวลาให้เจียงซือนับเมล็ดข้าวจนถึงเช้า ซึ่งวิธีการเช่นนี้ก็เป็นวิธีเดียวกันกับการป้องกันแวมไพร์ของยุโรป
แท้จริงแล้ว เจียงซือ เป็นความเชื่อในทางไสยศาสตร์ของลัทธิเต๋าหรือเหมาซาน ชาวจีนมีความเชื่อว่า เมื่อมีผู้ตายลง ศพจะต้องถูกฝังในบ้านเกิด ในสมัยโบราณการคมนาคมเป็นไปอย่างลำบาก นักบวชในลัทธิเหมาซาน จึงทำพิธีปลุกศพให้ลุกขึ้นมากระโดดตามตัวเป็นขบวน โดยมีการการสั่นกระดิ่งเป็นเครื่องให้จังหวะ ซึ่งถือว่าเป็นพิธีลับห้ามให้ผู้คนทั่วไปเห็น ซึ่งวิธีการเช่นนี้เป็นที่นิยมกระทำในเขตปกครองตนเองชนชาติถูเจีย-แม้ว เซียงซี (อยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลหูหนาน) เรียกว่า 湘西趕屍 (พินอิน: Xiangxi ganshi, แปลว่า "การขนศพในเซียงซี")  ถือเป็นคำบอกเล่าหรือความเชื่อประการหนึ่งในท้องถิ่น
ในหนังสือที่แต่งจากการคำบอกเล่านี้ ชื่อ The Corpse Walker ของเหลียว ยี่วู่ ระบุว่า พิธีนี้จะกระทำกัน 2 คน โดยผู้กระทำจะสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่คลุมตัวไว้ทั้งหมด และแต่งตัวศพด้วยชุดคลุมสีขาวและคลุมศีรษะด้วยผ้าคลุม พร้อมกับใช้โคมไฟเป็นเครื่องนำทาง ขณะที่ออกเดินจะร้องบอกเตือนอยู่เป็นระยะ ๆ ว่า ให้ระวังอุปสรรคต่าง ๆ ที่อยู่ข้างหน้า ซึ่งพิธีนี้จะกระทำกันในเวลากลางคืนเพื่อหลีกเลี่ยงการมีผู้พบเห็นและสภาพอากาศที่เย็นเหมาะกับการกระทำ ซึ่งศพของผู้ตายจะมองไม่เห็นผู้นำทางเนื่องจากถูกปิดบังไว้ด้วยเสื้อคลุม
อย่างไรก็ตาม มีผู้แย้งว่า แท้จริงแล้วเรื่องเจียงซือหรือพิธีขนศพนี้เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้นมาของขบวนการขนย้ายหรือลักลอบขโมยศพแบบผิดกฎหมาย ซึ่งเป็นไปได้ว่าการที่เห็นเป็นศพกระโดดเป็นขบวน คือ การที่มัดศพกับท่อนไม้ไผ่ต่อ ๆ กัน หรือแบกขึ้นหลัง
นอกจากนี้แล้ว ในหมู่บ้านในชนบทที่ห่างไกลของอินโดนีเซีย มีประเพณีการฝังศพที่เชื่อว่า จะให้ผู้ตายเดินกลับมาฝังศพตัวเองในบ้านเกิด หากเป็นกรณีที่ผู้ตาย เสียชีวิตในที่ห่างไกลจากบ้านเกิด จะทำการฝังไปก่อน เมื่อผ่านไปหลายปี ญาติ ๆ จะขุดศพขึ้นมาแต่งตัวให้เหมือนยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีการคลุมหน้าศพ และทำพิธีปลุกให้ศพเดินกลับบ้านเอง โดยเลือกเส้นทางที่เงียบที่สุด มีข้อห้าม คือ ห้ามแห่หรืออุ้มศพเป็นอันขาด หากใครไม่ปฏิบัติตามก็จะเจ็บป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ทำพิธีกรรมนี้ บอกว่าแท้จริงแล้ว ก็เป็นญาติของผู้ตายนั้นเป็นผู้อุ้มศพเอง
การเชื่อมเชิงตรรกศาสตร์

สัญลักษณ์

ในคณิตศาสตร์และตรรกศาสตร์  ∧ , & หรือ  × 
อิเล็กทรอนิกส์    ⋅ 
ภาษาเขียนโปรแกรม &, &&, หรือ and
อึ่งน้ำเต้า

ลักษณะ

เป็นอึ่งขนาดเล็ก ยาว 23 - 28 มิลลิเมตร หัวเล็ก หน้าสั้น ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลเทา น้ำตาลเข้ม น้ำตาลเหลือง หรือสีน้ำตาลแดง มีลายรูปน้ำเต้าสีน้ำตาลเข้ม มีเส้นสีดำข้างจมูกผ่านตาต่อเนื่องไปตามสีข้าง ขามีลายพาดขวางสีน้ำตาลเข้มหรือเหลือง ตัวผู้คางสีดำ ท้องสีขาวออกเหลือง ปลายนิ้วเรียว เท้าหลังมีพังผืดเต็มความยาวนิ้ว

การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย

มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนเหนือของประเทศอินเดีย ถึงศรีลังกา ตอนใต้ของจีน ไต้หวัน ฮ่องกง อินโดจีนจนถึงคาบสมุทรมาลายู พบตามพื้นใต้ใบไม้ และตามกอพืช ในป่าทุกประเภท และในสวนตามบ้าน
พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่

พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว

พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีสมโภชเดือนขึ้นพระอู่ขึ้น ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2495 โดยสมเด็จพระวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช ทรงเป็นประธานเจริญพระพุทธมนต์ในเย็นวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2495 เช้าวันรุ่งขึ้น (15 กันยายน) จึงมีพิธีสงฆ์และพิธีพราหมณ์ในห้องพิธี เริ่มด้วยพอถึงพระฤกษ์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชทรงจรดพระกรรบิดกริบพระเกศา ทรงเจิม ทรงผูกด้ายพระขวัญ พระสงฆ์สวดชัยมงคลคาถา พราหมณ์ประกอบพิธีลอยกุ้ง ปลาทอง มะพร้าวเงิน มะพร้าวทองลงในพระขันสาคร แล้วพระสงฆ์ถวายอดิเรก ถวายพระพรลา พระมหาราชครูเชิญเสด็จขึ้นพระอู่และเห่กล่อมเปิดศิวาลัยไกรลาศตามประเพณีพิธีของพราหมณ์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชทรงวางพระราชภัณฑ์ลงในพระอู่ตามพระราชประเพณีแล้ว พระมหาราชครูเชิญสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าวชิราลงกรณฯ ขึ้นพระอู่แล้ว พระบรมวงศานุวงศ์และข้าทูลละอองธุลีพระบาทเวียนเทียนครบรอบตามประเพณี สภาวัฒนธรรมแห่งชาติ ได้จัดขับไม้มโหรีขับกล่อมถวายพระพรในวาระนี้ด้วย ในการนี้มีการถ่ายทอดเสียงในพระราชพิธีทางวิทยุไปทั่วประเทศ

พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา

จัดขึ้นใน วันที่ 11 มกราคม พ.ศ.  2522 ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต

พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิริภาจุฑาภรณ์

จัดขึ้นใน วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 ณ  พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต

พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอทิตยาทรกิติคุณ

จัดขึ้นใน วันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2527 ณ  พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์ หมู่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท พระบรมมหาราชวัง

พระราชพิธีสมโภชเดือนและขึ้นพระอู่ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าทีปังกรรัศมีโชติ มหาวชิโรตตมางกูร สิริวิบูลยราชกุมาร

เวลา 14:30 น. พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะยังทรงเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ และ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ รวมทั้งพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าทีปังกรรัศมีโชติ เสด็จออก ณ ห้องพระราชพิธี พระที่นั่งอนันตสมาคม โดยมีพระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ พระสงฆ์ เฝ้ารับเสด็จ
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และพระบรมวงศานุวงศ์ ประทับพัก ณ ที่ซึ่งจัดไว้ โดยมีพยาบาลพระพี่เลี้ยงถวายการปฏิบัติ

พอถึงพระฤกษ์ 15:09 น.พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงจรดพระกรรบิดกริบพระเกศา ทรงเจิม ทรงผูกด้ายพระขวัญ พระสงฆ์สวดชัยมงคลคาถา พราหมณ์ประกอบพิธีลอยกุ้ง ปลาทอง มะพร้าวเงิน มะพร้าวทองลงในพระขันสาคร แล้วพระสงฆ์ถวายอดิเรก ถวายพระพรลา พระมหาราชครูเชิญเสด็จขึ้นพระอู่และเห่กล่อมเปิดศิวาลัยไกรลาศตามประเพณีพิธีของพราหมณ์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงวางพระราชภัณฑ์ลงในพระอู่ตามพระราชประเพณีแล้ว พระมหาราชครูเชิญ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าทีปังกรรัศมีโชติ ขึ้นพระอู่แล้ว พระบรมวงศานุวงศ์และข้าทูลละอองธุลีพระบาทเวียนเทียนครบรอบตามประเพณี อันเป็นเสร็จพิธี
ฝันของฉันต้องมีเธอ

เนื้อเรื่องย่อ

เป็นเรื่องราวของเด็กสาวอายุ 12 ปีในซัปโปะโระ ที่ชื่อ อันนะ ซาซากิ เธอสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้เธอกลายเป็นเด็กกำพร้าและไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก สตรีนามโยริโกะและสามีได้รับเลี้ยงเธอในฐานะลูกบุญธรรม อย่างไรก็ตามเธอกลับไม่เคยรู้สึกว่าทั้งสองเป็นพ่อแม่ของตนเอง และไม่เคยเรียกโยริโกะว่าแม่ เนื่องจากเธอรับรู้ว่าโยริโกะได้รับค่าเลี้ยงดูเธอมากจากรัฐบาล และคิดว่าทั้งสองรับเลี้ยงเธอมาแค่เพราะอยากได้เงินเท่านั้น อันนะกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่พูดจากับใคร และนั้นเองทำให้ทั้งสองเป็นห่วงอันนะอย่างมาก จนวันหนึ่ง ขณะที่อันนะอยู่ที่โรงเรียน โรคหืดของเธอกำเริบทำให้เธอต้องเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล โยริโกะจึงมีความคิดให้อันนะไปอาศัยอยู่ในชนบทแถบเมืองคุชิโระและเนะมุโระ ซึ่งอากาศดีเป็นเวลาซักพักเพื่อที่จะให้อาการของเธอดีขึ้นในช่วงหยุดฤดูร้อน อันนะจึงได้ไปอาศัยกับสองสามีภรรยาโออิวะ ซึ่งเป็นญาติของโยริโกะ
หมู่บ้านที่เธอย้ายเข้าไปอยู่ใหม่นั้นเป็นหมู่บ้านติดทะเล ซึ่งเธอพบว่าริมชายฝั่งของอีกฟาก มีคฤหาสน์ร้างสถาปัตยกรรมตะวันตกหลังหนึ่งตั้งอยู่ ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยเธอจึงเข้าไปสำรวจ เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านเธอจึงถามเกี่ยวกับคฤหาสน์หลังนั้นและได้รับคำตอบว่าเมื่อนานมาแล้วมันเป็นคฤหาสน์ที่เจ้าของชาวต่างประเทศจะมาอาศัยอยู่เป็นพักๆ และตั้งแต่คืนนั้น เธอก็ฝันถึงคฤหาสน์หลังนั้นมาตลอด ซึ่งในฝันเธอเห็นเด็กสาวชาวต่างประเทศผมสีทองอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นด้วย
อักษรโวลอฟ

อักษรอาหรับสำหรับภาษาโวลอฟ หรืออักษรโวโลฟัล (Wolofal) เป็นอักษรอาหรับรูปแบบหนึ่งสำหรับใช้เขียนภาษาโวลอฟ สิ่งนี้เป็นพื้นฐานของอักษรอยามีในแอฟริกาตะวันตก
อักษรอาหรับนี้เป็นอักษรชนิดแรกที่ใช้เขียนภาษาโวลอฟ แม้ว่าในปัจจุบันจะใช้อักษรละตินเป็นอักษรทางการในเซเนกัล แต่ก็ยังมีการใช้อักษรอาหรับในชนบางกลุ่มเพื่อบ่งถึงวัฒนธรรมอิสลามในหมู่ชาวโวลอฟ
เดวิด วูดอาร์ด

การศึกษา

วูดอาร์ดสำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนใหม่เพื่อการวิจัยทางสังคม และ มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียซานตาบาร์บาร่า

นิวเยอรมนี

ใน พ.ศ. 2546 วูดอาร์ดได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธานสภาพ Juniper Hills (ลอสแอนเจลิส) รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยได้แต่งตั้งเมืองพี่เมืองน้องกับ นิวเยอรมนี ประเทศปารากวัย ในการดำเนินการตามแผนที่ตั้งไว้วูดอาร์ดได้เดินทางไปยังยูโทเปียของนักมังสาวิรัติและนิยมสิทธิสตรีในสมัยก่อนและได้พบกับผู้นำชุมชน หลังจากการไปเยือนครั้งแรก เขาเลือกที่จะจัดตั้งชุมชนเพื่อใช้ทำการศึกษาแทนการพัฒนาความสัมพันธ์กับเมืองนี้ โดยสิ่งที่เขาสนใจเป็นพิเศษคือ แนวความคิดของลัทธิการเปลี่ยนผ่านของมนุษย์ไปยังอีกโพ้นหนึ่งโดย ริชาร์ด วากเนอร์ และ Elisabeth Förster-Nietzsche ร่วมกับสามี Bernhard Förster ทำการก่อตั้งและอาศัยในอาณานิคมระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2429 ถึง 2432
ระหว่าง พ.ศ. 2547 ถึง 2549 วูดอาร์ดได้นำคณะเดินทางจำนวนมากไปยัง นิวเยอรมนี และได้รับการสนับสนุนจากรองประธานาธิบดีสหรัฐ ดิก ชีนีย์ ใน พ.ศ. 2554วูดอาร์ดได้อนุญาตให้นักเขียนนวนิยายชาวสวิส Christian Kracht ทำการเผยแพร่จดหมายส่วนตัวที่เขาเขียนเกี่ยวกับ นิวเยอรมนี จำนวนสองเล่น พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Wehrhahn Verlag แห่ง University of Hanover ในการแลกเปลี่ยนจดหมาย Frankfurter Allgemeine Zeitung ได้กล่าวว่า "วูดอาร์ดและ Kracht] ได้ทลายเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและศิลปะอย่างสิ้นเชิง" Der Spiegel โดยเล่มแรก Five Years, vเล่มที่ 1, คือ "ผลงานการเตรียมตัวทางจิตวิญญาณ" สำหรับผลงานเล่มถัดมาของ Kracht ที่ชื่อ Imperium
จากคำกล่าวของ Andrew McCann, "Kracht ได้เดินทางไปพร้อมกับวูดอาร์ดไปยังสถานที่ที่ทายาทของผู้ตั้งถิ่นฐานเดิมได้อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แร้นแค้นอย่างยิ่ง จากนั้น Kracht ได้ทำตามความต้องการของวูดอาร์ดในการพัฒนาวัฒนธรรมของชุมชนและสร้างโรงอุปรากร ไบร็อยท์ บนพื้นที่ที่เคยเป็นที่อาศัยของครอบครัว Elisabeth Förster-Nietzsche" เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา นิวเยอรมนี ได้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมโดยมีที่พักพร้อมอาหารเช้าให้บริการรวมถึงพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์

ดรีมแมชชีน

ระหว่าง พ.ศ. 2532 ถึง 2550 วูดอาร์ดได้สร้างงานจำลองของดรีมแมชชีน (Dreamachine) เครื่องศึกษาการเคลื่อนไหวของร่างกายที่ได้คิดค้นขึ้นโดย Brion Gysin และ Ian Sommerville โดยประกอบด้วยกระบอกที่เป็นช่องทำจากทองแดงและกระดาษและหมุนรอบตะเกียงไฟฟ้า หากปิดตามองเข้าไป เครื่องดังกล่าวจะทำให้จิตใจเกิดอาการผิดปกติคล้ายกับผลของยาหรือการฝัน หลังจากที่ได้อุทิศ Dreamachine ให้แก่ William S. Burroughs ในผลงาน Ports of Entry ในงาน พ.ศ. 2539 LACMA นั้น วูดอาร์ด ได้เป็นเพื่อนกับนักเขียนและได้มอบ "แบบจำลองโบฮีเมียน" (กระดาษ) ของ Dreamachine เพื่อเป็นของขวัญครบรอบวันเกิด 83 ปี จากนั้น ซัทเทบีส์ ได้ทำการประมูลเครื่องก่อนหน้านี้ให้แก่นักสะสมบุคคลใน พ.ศ. 2545 และเครื่องรุ่นหลังได้ถูกยืมโดย Burroughs เพื่อจัดแสดงที่ Spencer Museum of Art