google/wiki40b huggingface dataset:
ขิม

ขิม พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้คำอธิบายไว้ว่า "เครื่องดนตรีจีนชนิดหนึ่ง รูปคล้ายพระจันทร์ครึ่งซีกใช้ตี" ขิมถูกนำเข้ามาในประเทศไทยในสมัยรัชกาลที่ 6 โดยชาวจีนนำมาบรรเลงรวมอยู่ในวงเครื่องสายจีน
และประกอบการแสดงงิ้วบ้าง บรรเลงในงานเทศกาล และงานรื่นเริงต่าง ๆ บ้าง
คำว่า ขิม มาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน ซึ่งมาจากอักษรจีน 琴 ซึ่งในภาษาจีนกลางอ่านว่า ฉิน
นักดนตรีไทยนำขิมมาบรรเลงในสมัยต้นรัชกาลที่ 3 โดยแก้ไขบางอย่าง คือเปลี่ยนสายลวดทองเหลืองให้มีขนาดโตขึ้น เทียบเสียงเรียงลำดับ ไปตลอดจน ถึงสายต่ำสุด เสียงคู่แปดมือซ้ายกับมือขวามีระดับเกือบตรงกัน เปลี่ยนไม้ตีให้ใหญ่และก้านแข็งขิ้น หย่องที่หนุนสาย มีความหนา กว่าของเดิมเพื่อให้เกิดความสมดุล และมีความประสงค์ให้เสียงดังมากขึ้น และไม่ให้เสียงที่ออกมาแกร่งกร้าวเกินไปให้ทาบสักหลาดหรือหนังตรงปลายไม้ตี ส่วนที่กระทบกับสาย ทำให้เสียงเกิดความนุ่มนวล และได้รับความนิยม บรรเลงร่วมอยู่ในวงเครื่องสายผสมจนถึงปัจจุบัน
เพลงที่นิยมบรรเลงกันมากคือ เพลงขิมเล็ก และเพลงขิมใหญ่ ซึ่งเป็นเพลงสำเนียงจีนที่เกิดขึ้นในราวปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 6 โดยพระประดิษฐ์ไพเราะ ได้จำทำนองการตีขิมของคนจีนแล้วมาแต่งเป็นเพลงในอัตรา 2 ชั้นได้ 2 เพลง ตั้งชื่อว่า เพลงขิมเล็ก และเพลงขิมใหญ่ สำหรับเพลงขิมเล็ก พระประดิษฐ์ไพเราะได้แต่งขยายเป็นอัตรา 3 ชั้น ส่วนเพลงขิมใหญ่ ครูช้อย สุนทรวาทิน ได้แต่งขึ้นเป็น อัตรา 3 ชั้น เช่นกัน และทั้ง 2 เพลงนี้ ครูมนตรี ตราโมทได้แต่งตัดลงเป็นอัตราชั้นเดียว จนครบเป็นเพลงเถา เมื่อประมาณปี พุทธศักราช 2748 และได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบันนี้
รถยนต์

รถยนต์ หมายถึง ยานพาหนะทางบกที่ขับเคลื่อนที่ด้วยพลังงานอย่างใดอย่างหนึ่งและถ่ายทอดลงสู่ล้อ เพื่อพาผู้ขับ ผู้โดยสาร หรือสิ่งของ ไปยังจุดหมายปลายทาง ปัจจุบัน รถยนต์โดยส่วนมากได้รับการออกแบบอย่างซับซ้อนในทางวิศวกรรม และหลากหลายประเภท ตามความเหมาะสมของการใช้งาน หรือใช้สำหรับงานเฉพาะกิจ ทั้งนี้เว้นแต่รถไฟ

ประวัติ

ก่อนช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม  ยานพาหนะของผู้คนในสมัยนั้น ยังคงอาศัยแรงของสัตว์ เช่น รถม้า หลังจากมีการปฏิวัติอุตสาหกรรม ได้มีการประยุกต์ใช้แรงดันไอน้ำมาขับเคลื่อนเป็นยานพาหนะแบบใหม่ที่ไม่ต้องอาศัยแรงของสัตว์  
ในปี ค.ศ. 1886 คาร์ล เบ็นทซ์ วิศวกรชาวเยอรมันได้สร้างรถยนต์ที่ใช้เครื่องยนต์เพลิงเผาไหม้คันแรกของโลกได้สำเร็จ (Benz Patent Motorwagen) โดยใช้โครงสร้างแบบลูกสูบเหมือนของเครื่องจักรไอน้ำ เพียงแต่ได้เพิ่มอุปกรณ์ที่จะเปลี่ยนเชื้อเพลิงในรูปของเหลวให้กลายเป็นก๊าซ และเพิ่มวาล์วไอดีไอเสีย ในรูปแบบของเครื่องยนต์ 4 จังหวะ (ปัจจุบันรถยนต์ใช้ระบบเครื่องยนต์แบบสันดาปภายใน)
เครื่องยนต์ที่ใช้พลังงานเชื้อเพลิงในยุคแรก ๆ นั้น ใช้น้ำมันเบนซินเป็นเชื้อเพลิง ต่อมาใน ค.ศ. 1897 รูด็อล์ฟ ดีเซิล พยายามคิดค้นพลังงานอื่นมาใช้กับเครื่องยนต์ จนสำเร็จเป็นเครื่องยนต์ดีเซล
ประเทศไทยเริ่มมีรถยนต์ใช้ในช่วงปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยชาวต่างชาติเป็นคนนำเข้ามาภายในประเทศซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นไทยได้เริ่มมีอุตสาหกรรมรถยนต์โดยใช้ชื่อบริษัทว่า ไทยรุ่ง ยูเนี่ยนคาร์
แต่ปัจจุบันเชื้อเพลิงดังกล่าวมีราคาสูงขึ้นและปริมาณ​น้อยลงมากทำให้มีการคิดค้นรถยนต์รุ่นใหม่ที่ใช้​พลังงานไฟฟ้าซึ่งสามารถผลิตขึ้นเองได้และมีความนิยมมากขึ้น
อารยธรรมการัล

อารยธรรมการัล บางครั้งเรียกว่า อารยธรรมการัล-ซูเป หรือ อารยธรรมนอร์เตชีโก (สเปน: Civilización Caral, Caral-Supe, Norte Chico) เป็นสังคมในทวีปอเมริกายุคก่อนโคลัมบัส ที่มีศูนย์กลางประชากรราวสามสิบแห่ง อยู่ในบริเวณนอร์เตชีโก ในภูมิภาคลิมาของประเทศเปรูปัจจุบัน อารยธรรมการัลเป็นอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดในอเมริกาที่รู้จัก เจริญรุ่งเรืองในช่วงศตวรรษที่ 30 ถึง 18 ก่อนคริสตกาล
ราฟาเอล เอร์เรรา

ประวัติ

เฮอร์รีราเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2506 และได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC และ WBA ชนะน็อค รูเบน โอลิวาเรส ยก 8 เมื่อ พ.ศ. 2515 และเสียแชมป์ไปในการชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับเอนริกิว ปินเดอร์  ต่อมาปินเดอร์ได้สละแชมป์ของ WBC เพราะปฏิเสธที่จะชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก กับโรดอลโฟ มาร์ติเนซ เฮอร์รีราได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างกับมาร์ติเนซ และเป็นฝ่ายชนะน็อค ได้ครองแชมป์โลกอีกสมัย เขาป้องกันตำแหน่งได้สองครั้ง รวมทั้งชนะเวนิส บ.ข.ส. อดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทชาวไทยที่ข้ามรุ่นขึ้นมาชิงด้วย ก่อนจะเสียแชมป์ให้มาร์ติเนซใน พ.ศ. 2517 การชกครั้งนี้เกิดข้อโต้แย้งตามมา เพราะเฮอร์รีราลุกขึ้นมาได้เมื่อกรรมการผู้ห้ามบนเวทีนับถึง 7 และบอกกรรมการว่าพร้อมจะสู้ต่อ แต่กรรมการกลับหันไปชูมือให้มาร์ติเนซเป็นฝ่ายชนะน็อคไป
จอห์น ฮาร์ตฟีลด์

ประวัติ

ค.ศ. 1899 หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสีย เขาก็ได้ไปอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ กับญาติของเขา
ค.ศ. 1908 จอห์น ฮาร์ทฟิล เรียนศิลปะในมิวนิก ที่ Royal Bavarian Arts and Crafts School
ค.ศ. 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้กลายเป็นสมาชิกของคลับดาดาเบอร์ลิน
ค.ศ. 1918 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเยอรมนี (KPD)
ค.ศ. 1919 จอห์น ฮาร์ทฟิล ได้ถูกลดบทบาทลงจากการทำสื่อ
ค.ศ.1920 ได้เริ่มทดลองการทำภาพตัดต่อขึ้นกับ จอร์จ กรอส
ค.ศ. 1933 อาศัยอยู่ที่เบอร์ลิน เขาถูกขับไล่จากกลุ่มสังคมนิยม และเดินทางไปที่ Sudeten Mountains
ค.ศ. 1934 เขาตัดต่อภาพขวานที่เต็มไปด้วยเลือด 4 อัน ผูกเข้ากันจากเครื่องหมายสะวาติกะไปสู่การเยาะเย้ย
ค.ศ. 1938 เขาถูกบังคับให้หนีอีกครั้งก่อนที่นาซีจะมาถึงเยอรมนีและยึดครองเชกโกสโลวาเกีย (ขณะนั้นอยู่ที่อังกฤษ)
ค.ศ. 1939 ครอบครัวของเขาเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา

ช่วงสงคราม

ในปี 1917 จอห์น ฮาร์ทฟิล กลายเป็นสาวกของขบวนการดาดา ในกรุงเบอร์ลิน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมัน (KPD) เขาได้พบกับจอร์จ กรอส ที่เช่น ฮาร์ทฟิล ทำงานให้กับสิ่งพิมพ์เหน็บแนมเอียงซ้าย "Die Pleite" และ "Der Knüppel" จาก 1924-1933 จอห์นได้รับการออกแบบภาพประกอบเป็นกระบอกเสียงพรรคคอมมิวนิสต์ จอห์น ฮาร์ทฟิล พัฒนาวิธีการทดลองเพื่อศิลปะภาพพิมพ์ เขามักจะทำงานร่วมกับการตัดต่อโดยใช้สื่อเพื่อสร้างภาพที่ทำให้งบที่มีประสิทธิภาพเป็นพิเศษ ภายใต้อิทธิพลของจอร์จ กรอส จอห์น ฮาร์ทฟิล ไปจากที่นั่นในการพัฒนาทางการเมืองการตัดต่อ
จาก 1920 จอห์น ฮาร์ทฟิล ออกแบบชุดเวทีครั้งแรก ในปี 1933-1945 การเมืองของนาซีเยอรมนีมีรูปแบบของการแข่งขันเพื่อแย่งชิงอำนาจทางการเมือง ด้วยการพยายามสร้างความประทับใจให้แก่ฟือเรอร์ คือ ฮิตเลอร์ กฎหมายหลายข้อได้ถูกละเลยและแทนที่ด้วยการตีความกฎหมายในแบบที่ฮิตเลอร์ต้องการ ดังนั้น คำสั่งของฮิตเลอร์จึงมีลักษณะคล้ายกับกฎหมายของประเทศ ซึ่งเรียกกันว่าเป็น "การทำงานให้กับฟือเรอร์" (Working Toward the Führer) ดังนั้น รัฐบาลของนาซีเยอรมนีจึงไม่ได้ทำงานประสานกันอย่างแน่นแฟ้น และเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา หรือตัวใครตัวมัน ความพยายามของแต่ละส่วนที่แสวงหาอำนาจและอิทธิพลเหนือตัวฟือเรอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นโยบายของฮิตเลอร์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้จำนวนมาก ซึ่งได้ทำให้สมาชิกพรรคนาซีที่ไร้คุณธรรมและมีความมักใหญ่ใฝ่สูงแสวงหาบุคคลผู้ให้ความสนับสนุน และประกอบกับธรรมชาติอันรุนแรงของแนวคิดของฮิตเลอร์ จึงทำให้เกิดการกระทำเพื่อต้องการผลประโยชน์ทางการเมืองขึ้น เกอเบิลได้โฆษณาชวนเชื่อรูปแบบของรัฐบาลแห่งนาซีเยอรมนีอย่างประสบผล ว่ารัฐบาลเป็นสิ่งที่ควรอุทิศ ยกย่องและลงตัวอย่างมีประสิทธิภาพ การแข่งขันในหมู่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลและการออกกฎหมายอันไร้ระเบียบ ได้เพิ่มให้รัฐบาลอยู่นอกการควบคุมมากขึ้น นักประวัติศาสตร์ได้ลงความเห็นระหว่าง "ลัทธินิยมสากล" (Internationalists) ซึ่งเชื่อว่าฮิตเลอร์ได้วางแผนโครงสร้างรัฐบาลให้มีลักษณะเช่นนี้ เพื่อต้องการสร้างความจงรักภักดีและความอุทิศตัวให้แก่ผู้สนับสนุนของเขา และป้องกันการเกิดการสมรู้ร่วมคิดขึ้น หรือไม่ก็เป็นแบบ "ลัทธิโครงสร้างนิยม" (Structuralists) ซึ่งเชื่อว่าโครงสร้างของรัฐบาลได้เกิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง และให้การสนับสนุนอำนาจเผด็จการของฮิตเลอร์เพียงน้อยนิด
คณะรัฐบาลดังกล่าวมีอายุ 12 ปี ตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม 1933 ถึงวันที่ 30 เมษายน 1945 หลังจากที่ฮิตเลอร์ยิงตัวตายในหลุมหลบภัยใต้ดินในกรุงเบอร์ลินแล้ว เขาได้สืบทอดอำนาจต่อให้แก่คาร์ล เดอนิตช์ ด้วยความปรารถนาที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ของเขาต่อไปอีก จอห์น ฮาร์ทฟิล ซึ่งระหว่างนั้นเองเขาก็ได้สร้างผลงานเรื่อยมา
เซิน หง็อก ถั่ญ

ชีวิตช่วงแรก

เซินเกิดที่เมืองจ่าวิญ ในเวียดนามใต้เมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2451 บิดาเป็นชาวเขมรต่ำ มารดาเป็นลูกครึ่งจีน-เวียดนาม ผ่านการศึกษาในไซ่ง่อนและปารีส เรียนกฎหมายอีก 1 ปีแล้วจึงกลับสู่อินโดจีน โดยมาทำงานเป็นพนักงานฝ่ายปกครองในโพธิสัตว์และอัยการในพนมเปญก่อนจะเป็นรองผู้อำนวยการสถาบันพุทธศาสนา  เซินร่วมมือกับปัช เชือน ออกหนังสือพิมพ์ภาษาเขมรฉบับแรกชื่อ นครวัต เมื่อ พ.ศ. 2479 แนวคิดของหนังสือพิมพ์นี้คือเรียกร้องให้ชาวเขมรต่อต้านการครอบงำทางการค้าของต่างชาติ และเริ่มต้นธุรกิจของตนเอง แนวคิดของทัญเป็นพวกฝ่ายขวา นิยมสาธารณรัฐ ทำให้เขากลายเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพระนโรดม สีหนุเขายังให้การสนับสนุนความร่วมมือระหว่างเอเชียและสนับสนุนการสอนภาษาเวียดนามในโรงเรียน

ความเกี่ยวข้องกับรัฐบาล

หลังจากการต่อต้านฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2482 เซินได้ลี้ภัยไปยังญี่ปุ่นและกลับมาเมื่อพระนโรดม สีหนุประกาศเอกราชของกัมพูชาเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2488 ระหว่างการยึดครองของญี่ปุ่น และได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม เมื่อมีการฟื้นฟูอำนาจของฝรั่งเศสในเดือนตุลาคม เซินถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปยังไซ่ง่อนและฝรั่งเศสโดยลำดับ ผู้ที่สนับสนุนเขาหลายคนเข้าร่วมกับเขมรอิสระเพื่อต่อสู้กับเจ้าอาณานิคม เซินได้กลับสู่กัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2494 แต่เขาปฏิเสธตำแหน่งรัฐมนตรี โดยหันไปร่วมมือกับผู้นำเขมรอิสระหลายคนและออกหนังสือพิมพ์ Khmer Kraok เพื่อสนับสนุนให้ต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส และถูกสั่งห้ามพิมพ์อย่างรวดเร็วใน พ.ศ. 2495 หลังจากนั้น เซินจึงออกจากเมืองไปจัดตั้งกลุ่มต่อต้านในเขตป่าของจังหวัดเสียมราฐ
เซินพยายามเข้าควบคุมเขมรอิสระและกลุ่มผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น ซึ่งในจำนวนนี้มีพระนโรดม จันทรังสี และพุทธ ฉายสนับสนุนการเป็นผู้นำของเขา หลังกัมพูชาได้รับเอกราช เซินได้รับการสนับสนุนมากจากชาวแขมร์กรอมแต่มีอิทธิพลน้อยภายในประเทศกัมพูชา และยืนอยู่ตรงข้ามกับกลุ่มฝ่ายซ้าย

เขมรเสรี

หลังจากสงครามอินโดจีนครั้งแรกสงบลงเมื่อ พ.ศ. 2497 เซินได้จัดตั้งกองทหารที่เรียกเขมรเสรีในฐานที่มั่นเดิมของเขาที่เสียมราฐเพื่อต่อต้านพระนโรดม สีหนุ ซึ่งทรงเริ่มเห็นว่าเขาเป็นศัตรูสำคัญ ใน พ.ศ. 2502 กลุ่มเขมรเสรีกล่าวหาว่าพระนโรดม สีหนุเป็นคอมมิวนิสต์เพราะร่วมมือกับเวียดนามเหนือ เซินได้เคลื่อนไหวตามแนวชายแดนไทยและเวียดนามใต้ และตั้งสถานีวิทยุออกอากาศโจมตีพระนโรดม สีหนุ หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 ทัญได้รับเชิญให้เข้าร่วมรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรของลน นล และนำกองกำลังเขมรเสรีเข้าร่วมด้วย  
ใน พ.ศ. 2515 เซินได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี แต่หลังจากเป็นเป้าหมายของการวางระเบิด (คาดว่าดำเนินการโดยฝ่ายของ ลน นน) เซินจึงลี้ภัยไปเวียดนามใต้ หลังจากที่ฝ่ายเวียดนามเหนือได้รับชัยชนะ เซินถูกจับกุมในเวียดนามใต้ และถูกคุมขังจนเสียชีวิตในคุกเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 69 ปี
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้

ประวัติ

แต่เดิมวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ จัดการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) มาเป็นเวลานาน ในชื่อ โรงเรียนเทคโนโลยีศึกษาภาคใต้ (S-Tech) ส่วนในระดับเตรียมอนุบาล อนุบาล และประถมศึกษา ในชื่อ โรงเรียนตันติวัตร คุณเอกกร ตันติอุโฆกุล ในฐานะประธานกรรมการบริษัท เทคโนโลยีภาคใต้ จำกัด จึงได้เสนอจัดตั้ง วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ 
วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ ได้รับอนุมัติการจังตั้งจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่  27 ธันวาคม 2542 และได้รับอนุญาตให้เปิดดำเนินการรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2544  โดยเปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต หลักสูตร 4 ปีและต่อเนื่อง ภาคปกติ และภาคสมทบ 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการบัญชี สาขาวิชาการจัดการและสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ 
ปีการศึกษา 2545 ได้รับอนุญาตให้เปิดหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิตอีก 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการตลาด แลพสาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรม
ปีการศึกษา 2546 ได้รับการรับรองมาตรฐานการประเมินคุณภาพภายนอก สำนักรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) ได้รับอนุญาตให้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต  หลักสูตร 4 ปีภาคปกติและภาคสมทบ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์พัฒนาชุมชน 
ปีการศึกษา 2547 ได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี และต่อเนื่องสาขาวิชาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ และหลักสูตรศิลปะศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยว
ปีการศึกษา 2548 วิทยาลัยได้ปรับโครงสร้างการบริหารงานใหม่ตามข้อบังคับวิทยาลัย ว่าด้วยการแบ่งส่วนงาน พ.ศ. 2548 ประกอบด้วยสำนักวิชา ศูนย์/สถาบัน และสำนักงาน บริหารโดยอธิการบดี คณบดีสำนักวิชา ผู้อำนวยการศูนย์/สถาบัน และหัวหน้าสำนักงาน โดยมีสภาวิทยาลัยเป็นผู้บริหารสูงสุด
ในปีการศึกษาเดียวกันนี้ วิทยาลัยได้มีการปรับปรุงหลักสูตรต่างๆ ที่ครบรอบการดำเนินการ ตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับปริญญาตรี พ.ศ. 2548 จำนวน 8 หลักสูตร ทั้งหลักสูตร 4 ปีและ 2 ปีต่อเนื่อง คือ หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาระบบสารสนเทศคอมพิวเตอร์ จำนวน 4 หลักสูตร สาขาการจัดการท่องเที่ยวและบริการ จำนวน 1 หลักสูตร หลักสูตรบัญชีบัณฑิต จำนวน 2 หลักสูตร และหลักสูตรเศรษศาสตรบัณฑิต จำนวน 1 หลักสูตร เพื่อใช้ในปีการศึกษา 2549
ปีการศึกษา 2549 ได้รับการประเมินคุณภาพการศึกษาภายนอก  จากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) รอบที่สอง
ปีการศึกษา 2550 วิทยาลัยได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
ปีการศึกษา 2551 วิทยาลัยได้รับอนุญาตให้เปิดสอนหลักสูตรปริญญาโท และประกาศนียบัตรบัณฑิต หลักสูตร 1 ปี สาขาวิชาชีพครูและหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (M.B.A.) 
ปีการศึกษา 2552 วิทยาลัยได้ปรับโครงสร้างการบริหารตามข้อบังคับวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้ ว่าด้วยการแบ่งส่วนงาน  พ.ศ. 2552 ประกอบ คณะ ศูนย์ สำนักและสำนักงาน โดยมีอธิการบดีเป็นผู้บริหารสูงสุด รองอธิการบดี คณบดี ผู้อำนวยการศูนย์/สำนักงาน และหัวหน้าสำนักงาน
โรงเรียนวิเชียรมาตุ

ปรัชญาของโรงเรียน

นักเรียนวิเชียรมาตุ ต้องทรงภูมิความรู้ และสติปัญญา โดยมีคุณธรรมเป็นรากฐาน ในการคิดการพูดและการกระทำ ให้งดงาม ตรงตามความเป็นจริงทั้งในเบื้องต้น ท่ามกลางและในที่สุด

คำขวัญของโรงเรียน

“ความรู้คู่คุณธรรม”
แดนฝันปลายขอบฟ้า

ปลายขอบฟ้า

เรื่องราวของ "ผม" (ตัวเอก) ที่ค่อย ๆ สืบหาความลับของ "มหานคร" ที่เขาเข้ามาอยู่อาศัย มหานครนี้มีกำแพงสูงล้อมรอบทำให้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ผู้คนที่อาศัยอยู่ในมหานครนี้ล้วนแต่ไม่มี "หัวใจ" และดำเนินชีวิตอย่างสงบสุขไปเรื่อย ๆ ในแต่ละวัน นอกจากนี้ยังมีสัตว์เขาเดียวอาศัยอยู่อีกด้วย
เมื่อ "ผม" เข้ามาในมหานครในสภาพที่ลืมความทรงจำของโลกภายนอกทั้งหมด เขาถูก "นายทวาร" ตัดแบ่ง "เงา" ออก ให้อาศัยอยู่ในหอพักเดียวกับ "ผู้การ" และมอบหน้าที่ให้เป็นนักอ่านฝันที่ห้องสมุดโดยมี "สาวห้องสมุด" เป็นผู้ช่วย เขาใช้เวลาว่างในการทำแผนที่มหานครตามคำไหว้วานของ "เงา" เมื่อได้รับเครื่องดนตรีจากผู้ดูแลโรงไฟฟ้าเค้าก็สามารถรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับเสียงเพลงกลับมา และรู้ว่ามหานครนี้คือสิ่งที่ตัวเขาสร้างขึ้นมาเอง เขานำแผนที่ไปให้เงาตามสัญญาแต่ปฏิเสธที่จะหนีกลับไปยังโลกภายนอก และตัดสินใจที่จะไปอยู่ในป่ากับสาวห้องสมุด
ความสัมพันธ์ของทั้งสองเรื่องคือ เมื่อตัวเอกในแดนฝันทำการชัฟเฟิล (เมื่อเปลี่ยนระบบความคิดเป็นระบบความคิดที่สาม) เรื่องของปลายขอบฟ้าก็เริ่มต้นขึ้น

ตัวละคร

ในแดนฝันปลายขอบฟ้านั้นไม่มีการเรียกชื่อตัวละครแต่อย่างใด แต่ใช้วิธีเรียกตามลักษณะหรือบุคลิกของตัวละครนั้นๆ เป็นวิธีการเขียนโดยปกติของฮารูกิ มูราคามิ
วัน แบงค็อก

ประวัติ

พื้นที่ดังกล่าวเดิมเป็นโรงเรียนเตรียมทหารและสวนลุมไนท์บาซาร์ โดยสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์นำมาประมูลครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2547 โดยเปิดให้บริษัทเอกชนเสนอแผนการพัฒนาโครงการ ซึ่งมีผู้ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 8 ราย อาทิ เซ็นทรัลพัฒนา แสนสิริ และ กลุ่มทีซีซี เป็นต้น โดยเซ็นทรัลพัฒนาเป็นผู้ชนะการประมูล แต่เซ็นทรัลพัฒนาไม่สามารถเข้าไปพัฒนาพื้นที่ได้ทันที เนื่องจากติดปัญหาการย้ายออกจากพื้นที่ของ บริษัท พี.คอน. ดีเวลลอปเม้นท์ (ไทย) จำกัด ซึ่งเป็นผู้พัฒนาโครงการสวนลุมไนท์บาร์ซา จนต้องมีการฟ้องร้องและศาลมีคำสั่งให้ออกจากพื้นที่ ซึ่งหลังจากระยะเวลาผ่านล่วงเลยมา 8 ปี กลุ่มเซ็นทรัลก็ยังคงไม่เข้าไปพัฒนาพื้นที่ดังกล่าว สำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์จึงยกเลิกสัญญากับเซ็นทรัลพัฒนาเพื่อนำที่ดินดังกล่าวออกมาประมูลใหม่ โดยได้มอบหมายให้บริษัท ทุนลดาวัลย์ จำกัด จัดประมูลอีกครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2556 ซึ่งการประมูลในครั้งนี้มีผู้เข้ารอบ 18 ทีม โดยกำหนดขอบเขตของโครงการเป็น 6 โซน รูปแบบผสม ซึ่งประกอบด้วย ที่อยู่อาศัย โรงแรม ศูนย์การค้า สำนักงาน ศูนย์การศึกษา และศูนย์วัฒนธรรม ซึ่งมีผู้ผ่านการพิจารณา 4 บริษัท ได้แก่ ยูนิเวนเจอร์ เซ็นทรัลพัฒนา สหพัฒนาอินเตอร์โฮลดิ้ง (ในเครือสหพัฒนพิบูล) และกลุ่มไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล ซึ่งที่ผ่านมาการประกาศรายชื่อผู้ชนะการประมูลล่าช้ากว่ากำหนด เนื่องจากติดข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครเรื่องห้ามสร้างอาคารสูงเกิน 45 เมตร ทำให้เอกชนที่เข้าประมูลไม่สามารถพัฒนาโครงการได้เต็มที่ ทั้งที่ต้องใช้เงินลงทุนสูง เนื่องจากเป็นที่ดินราคาแพงย่านใจกลางเมือง ซึ่งกรุงเทพมหานครเล็งเห็นข้อจำกัดดังกล่าวจึงได้มีมติปลดล็อกข้อบัญญัติดังกล่าวโดยไม่จำกัดความสูง การเปิดประมูลรอบ 2 นี้ ผู้ที่ถือได้ว่าเป็นตัวเต็งคือกลุ่มเซ็นทรัลพัฒนาเจ้าเก่าเนื่องจากเป็นผู้ชนะการประมูลในครั้งที่ผ่านมา แต่ในที่สุด บริษัทในเครือเจริญ สิริวัฒนภักดี ได้แก่ บมจ.ยูนิเวนเจอร์ และบริษัท ทีซีซี แอสเซ็ทส์ (ประเทศไทย) ก็เป็นผู้ชนะการประมูล โดยจำกัดระยะเวลาเช่าไว้ที่ 30 ปี+30 ปี
สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 (พระยาละแวก)

สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา พระองค์ประสูติในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2053 - 2063 และครองราชย์สมบัติในสมัยที่เมืองละแวกเป็นราชธานี ระหว่าง พ.ศ. 2109 – 2119 ในรัชสมัยของพระองค์นั้น ได้ยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาสองครั้ง ซึ่งมีบันทึกไว้ในพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ และราชพงษาวดารกัมพูชา โดยในเอกสารไทยเรียกพระองค์ว่า พระยาละแวก แต่เป็นคนละพระองค์กับพระยาละแวกที่กล่าวถึงในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งคือพระบรมราชาที่ 4 ซึ่งเป็นพระโอรสของพระองค์
ครั้งแรกนั้น สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 ทรงยกทัพมาโจมตีกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2113 ตรงกับสมัยสมเด็จพระมหาธรรมราชา โดยยกทัพเข้ามาถึงกรุงศรีอยุธยา ตั้งทัพอยู่ที่บ้านสามพิหาร (ในพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์) หรือบ้านกะทุ่ม (ในพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์) ในการศึกครั้งนี้ ฝ่ายสยามใช้ปืนใหญ่ยิงพระจำปาธิราช กองหน้าฝ่ายเขมรถึงแก่อนิจกรรมบนคอช้าง สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 ให้ยกทัพเข้าปล้นเมือง 3 ครั้งก็ไม่สำเร็จ จึงเลิกทัพกลับไป โดยเจ้าเมืองจันทบุรี ระยอง นาเรือง และฉะเชิงเทรา นายกองทัพฝ่ายสยามเสียชีวิตในศึกครั้งนี้
ต่อมา ใน พ.ศ. 2118 ในพงศาวดารฉบับกรมราชบัณฑิต  สมเด็จพระบรมราชาที่ 3 ได้ยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาอีกครั้ง โดยยกทัพมาทางเรือ ผ่านทางปากน้ำพระประแดง ธนบุรี นนทบุรี แต่เข้าปล้นกรุงศรีอยุธยาไม่สำเร็จ ได้แต่กวาดต้อนเชลยกลับไป พร้อมกับนำพระรูปเทพารักษ์ สำริด ที่พบในลำน้ำที่เมืองพระประแดงไปด้วย 2 องค์ ในยุคพระมหาธรรมราชา เมื่อไทยกลับมามีอำนาจหลังยุคบุเรงนอง  หลังจากนั้น เมืองละแวก กัมพูชา กับกรุงศรีอยุธยา สยาม กลับมามีไมตรีกัน 
พระมหากษัตริย์ กัมพูชา พระองค์ต่อไป ซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระองค์ก่อน  และไทยก็ใช้นามเดิมเรียกว่า พระยาละแวก เคยส่งพระอนุชามาช่วยการศึกกับพม่า แต่มีเรื่องบางอย่าง ขัดพระทัยกันในภายหลัง ทำให้กัมพูชามีการปล้นเมืองชายแดน กวาดต้อนหัวเมืองสยามอีก และเมื่อพระนเรศวรขึ้นครองราชย์ ทรงตั้งพระทัยว่าจะจัดทัพ ไปตีเมืองละแวก แต่ติดศึกด้านอื่น หลังสงครามยุทธหัตถึ เสร็จศึกกับหงศาวดี และยึดได้ตะนาวศรี ทวาย มะริด พระนเรศวรมหาราช ได้จัดทัพสี่ทัพ เข้าตีกัมพูชา ทั้งทางบกและทางทะเล จนเข้าถึงเมืองละแวก เมืองหลวงขณะนั้น ในพงศาวดารบางแห่งบอกว่ามีการพิธีประถมกรรม แต่ในหลายแห่งข้อมูลสมัยใหม่ มีการวิจัยไม่ตรงกัน และมีข้อมูลว่าพระยาละแวกหนีไปทางลาว อย่างไรก็ตาม ทัพไทยได้กวาดต้อน ชาวเมือง และชาวพระราชวัง ทั้งขุนนาง และฝ่ายใน จำนวนมาก มาชุบเลี้ยงตั้งบ้านเรือนในสยาม
แผนการโคลัมโบ

ประวัติ

ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1949 ทูตอินเดียประจำสาธารณรัฐประชาชนจีน Kavalam Madhava Panikkar เสนอโครงการกับทูตอังกฤษและออสเตรเลียให้สนับสนุนทุนแบบพหุภาคีให้แก่ประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพื่อต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ที่กำลังแผ่ขยายในภูมิภาค สหรัฐอเมริกาจึงเป็นผู้บริจาคความช่วยเหลือที่ใหญ่ที่สุดให้กับองค์กรดังกล่าว
แต่เดิมนั้น องค์กรนี้เกิดจากการประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศของชาติเครือจักรภพ ณ กรุงโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1950 ซึ่งมีแผนที่จะตั้งกรอบความร่วมมือระหว่างประเทศที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในภูมิภาค ซึ่งแรกทีเดียวมีกำหนดหกปี และต่ออายุมาอีกหลายครั้ง จนกระทั่ง ค.ศ. 1980 จึง ต่ออายุไปอย่างไม่มีกำหนด ชื่อโครงการตอนก่อตั้งคือ แผนโคลอมโบเพื่อความร่วมมือในการพัฒนาเศรษฐกิจในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีชาติเครือจักรภพเจ็ดชาติได้แก่ ออสเตรเลีย อังกฤษ แคนาดา ซีลอน อินเดีย นิวซีแลนด์ และปากีสถาน ซึ่งต่อมาได้ขยายเป็น 26 ชาติ ซึ่งมีชาติที่ไม่อยู่ในเครือจักรภพเข้าร่วมด้วย เมื่อได้มีธรรมนูญใหม่ใน ค.ศ. 1977 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "The Colombo Plan for Cooperative Economic and Social Development in Asia and the Pacific" เพื่อสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงชาติสมาชิกและขอบเขตของกิจกรรม
ในช่วงเริ่มโครงการความช่วยเหลือจากแผนการโคลัมโบเป็นการถ่ายโอนทุนและเทคโนโลยีทางกายภาพและการพัฒนาทักษะ จึงเป็นทั้งการสร้างโครงสร้างพื้นฐานอย่างสนามบิน ถนน ทางรถไฟ เขื่อน โรงพยาบาล โรงงานปุ๋ย โรงงานซีเมนต์ มหาวิทยาลัย และโรงถลุงเหล็ก ไปพร้อมกับการฝึกอบรมคนจำนวนมากเพื่อให้สามารถจัดการโครงสร้างพื้นฐานและเศรษฐกิจที่เติบโตขึ้นได้

เป้าหมาย

แผนการโคลัมโบมิใช่แผนแม่บทที่แผนระดับชาติต้องโอนอ่อนตาม แผนการโคลัมโบเป็นกรอบความร่วมมือระดับทวิภาคีซึ่งนำเอาความช่วยเหลือจากต่างประเทศและความช่วยเหลือทางเทคนิคเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมเข้ามาสู่ในภูมิภาค

แผนในปัจจุบัน

ในอดีตแผนการโคลัมโบเน้นการพัฒนาสังคมระยะยาวและโครงสร้างพื้นฐานเป็นสำคัญ แต่ในปัจจุบันได้ปรับแผนให้สอดรับกับความต้องการของประเทศสมาชิกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว โดยมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาทักษะขั้นสูงและการถ่ายทอดประสบการณ์เพื่อนโยบายสาธารณะที่ดี รวมถึงการพัฒนาภาคเอกชนเพื่อผลักดันการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ รวมถึงการต่อต้านยาเสพติด
ด้วยการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่นและชาติสมาชิกอื่นอีก 12 ชาติ แผนการโคลัมโบมีโครงการ DAP ที่เป็นส่วนสำคัญยิ่งในการลดการใช้ยาเสพติดในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก โดยปัจจุบันมีโครงการพิเศษในอัฟกานิสถาน

ข้อวิพากษ์วิจารณ์ในระยะแรก

ชาวเอเชียบางกลุ่มมองว่าแผนการนี้เป็นเงื้อมือของจักรวรรดินิยมอังกฤษซึ่งไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อให้ชาติพัฒนาการพึ่งพาตนเอง แผนการโคลัมโบเสนอคำตอบทางเศรษฐกิจให้กับปัญหาซึ่งมีองค์ประกอบทางการเมืองและสังคมอยู่ด้วย ปัญหาที่ร้ายแรงอย่างนายทุนที่ดินและโครงสร้างองค์การแรงงานซึ่งถูกใช้โดยคอมมิวนิสต์กลับไม่ได้รับการเหลียวแล เพราะเป็นปัญหาที่อ่อนไหวทางการเมืองเกินกว่าที่จะจับต้องได้
คุนาล ไนเยอร์

ชีวิตช่วงแรก

ไนเยอร์เกิดในเฮาน์สโลว์ ลอนดอน ในครอบครัวชาวปัญจาบ และเติบโตในนิวเดลี ประเทศอินเดีย เขาเข้าเรียนโรงเรียนเซนต์โคลัมบาในกรุงนิวเดลี และเขาเล่นแบดมินตันให้ทีมกีฬาในโรงเรียนด้วย เขาต้องการให้เรียกเขาว่า "ชาวอินเดีย" มากกว่า ชาวอินเดียบริติช บิดามารดาของเขาอาศัยอยู่ในนิวเดลี
ในปี ค.ศ. 1999 ไนเยอร์ย้ายมาสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาระดับปริญญาตรี วุฒิวิทยาศาสตรบัณฑิตในสาขาธุรกิจ (การเงิน) ในมหาวิทยาลัยพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ขณะกำลังศึกษา เขาเริ่มเข้าเรียนการแสดงและแสดงละครในโรงเรียนหลายเรื่อง
หลังจากเข้าร่วมเทศกาลละครเวทีวิทยาลัยอเมริกัน ไนเยอร์ตัดสินใจเป็นนักแสดงมืออาชีพ เขาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเทมเพิล ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย และได้รับปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตด้านการแสดง

อาชีพการแสดง

หลังจบการศึกษา ไนเยอร์รับงานโฆษณาโทรทัศน์อเมริกัน และเล่นละครเวทีในลอนดอน ในปี ค.ศ. 2006 เขาเป็นที่สนใจครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาจากละครเวทีเรื่องฮักแอนด์โฮลเดน จากการผลิตของราจิฟ โจเซฟ ซึ่งเขารับบทเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวอินเดียที่กระวนกระวายจากการประสบกับวัฒนธรรมอเมริกันก่อนเดินทางกลับบ้านเกิด ไนเยอร์ยังร่วมมือกันอารัน ดาส เขียนบทละครเวทีเรื่อง คอตตอนแคนดี แสดงในนิวเดลีและได้รับตอบรับที่ดี
ไนเยอร์เป็นนักแสดงรับเชิญในละคร เอ็นซีไอเอส ตอน "Suspicion" ออกอากาศทางช่องซีบีเอส รับบทเป็นยูสเซฟ ซีดาน ผู้ก่อการร้ายชาวอิรัก
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของไนเยอร์ได้ยินเกี่ยวกับบทบาทนักวิทยาศาสตร์ในละครซิตคอมที่จะออกอากาศทางช่องซีบีเอส และแนะนำให้เขาออดิชันบทดังกล่าว ทำให้ไนเยอร์ได้แสดงในละคร เดอะบิกแบงเธียรี ซึ่งเขารับบท ราเจช คูธราปพาลี นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์
ในปี ค.ศ. 2011 เขาร่วมจัดรายการทริบิวต์ทูเนิดส์ ร่วมกับนักแสดง ไซมอน เฮลเบิร์ก ในเทศกาลอารมณ์ขัน จัสต์ฟอร์ลาฟ