google/wiki40b huggingface dataset:
เครือดัชชีแอร์เน็สท์

บทนำ

ดัชชีซัคเซินเริ่มแตกแยกกันเป็นรัฐย่อยๆ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยมีสาเหตุมาจากกฎการสืบครองดินแดน (Order of succession) เก่าของเยอรมนีที่แบ่งทรัพย์สมบัติและที่ดินระหว่างบุตรชายทุกคน นอกจากนั้นแต่ละคนก็ยังดำรงตำแหน่ง 'ดยุก' บางครั้งพี่น้องก็จะปกครองร่วมกัน แต่บางครั้งก็จะแยกกัน ดัชชีซัคเซินบางอาณาจักรก็ดำรงการปกครองเป็นอิสระจากรัฐอื่นมาจนถึงปี ค.ศ. 1918 สถานะการณ์เช่นเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับตระกูลรอยส์ (House of Reuss) และ ตระกูลชวาร์ซบวร์ค (House of Schwarzburg) ที่ทำให้ทือริงเงินกลายเป็นรัฐเล็กรัฐน้อยมาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 มาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

เบื้องหลังก่อนที่อาณาจักรต่าง ๆ จะกลายมาเป็นดัชชีซัคเซิน

เคานท์แบร์นฮาร์ดแห่งอันฮาลท์บุตรชายคนเล็กของอัลเบร็ชท์ที่ 1 แห่งบรันเดินบวร์ค หรือ "อัลเบร็ชท์หมี" (ค.ศ. 1106-ค.ศ. 1170) ได้รับบางส่วนของดัชชีซัคเซินส่วนใหญ่ในบริเวณเลาเอินบวร์ค (Lauenburg) และ วิทเทินแบร์ค (Wittenberg) ในปี ค.ศ. 1180 แบร์นฮาร์ดมีบุตรชายสองคน อัลเบร็ชท์ และ ไฮน์ริค อัลเบร็ชท์หรืออัลเบิร์ตได้รับอัลเบร็ชท์ดัชชีแห่งซัคเซิน ในปี ค.ศ. 1260 ลูกชายของอัลเบร็ชท์แบ่งอาณาจักรเป็นซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค และ ซัคเซิน-วิทเทินแบร์ค ซัคเซิน-วิทเทินแบร์คได้รับการยกฐานะเป็นอาณาจักรเลือกตั้งแห่งซัคเซินในพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 เมื่อดยุกคนสุดท้ายของซัคเซิน-วิทเทินแบร์คเสียชีวิตโดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1422 จักรพรรดิซีกิสมุนด์ก็ยกดัชชีให้แก่ฟริดริชที่ 4 แห่งเวททิน มาร์กราฟแห่งไมส์เสน และลันด์กราฟแห่งทือริงเงิน ผู้กลายเป็นฟรีดริชที่ 1 ผู้คัดเลือกแห่งซัคเซิน คำว่า "ซัคเซิน" โดยทั่วไปจึงหมายถึงดินแดนในการปกครองของเวททินที่รวมทั้นทูริเกีย เพราะซัคเซินมีฐานะเป็นดัชชีซึ่งเป็นฐานะสูงสุด สมาชิกในตระกูลจึงใช้ตำแหน่งนี้ แม้ว่าสมาชิกหลายคนจะครองดินแดนที่ตั้งอยู่ในทือริงเงินเท่านั้น ฟรีดริชที่ 2 สืบครองดินแดนต่อจากบิดา หลังจากฟรีดริชที่ 2 เสียชีวิต บุตรชายคนโตแอ็นสท์ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าผู้คัดเลือกต่อจากบิดา และแอ็นสท์และดยุกอัลเบร็ชท์ลูกชายคนรองปกครองดินแดนเวททินร่วมกัน ในปี ค.ศ. 1485 พี่น้องก็แบ่งดินแดนเวททินระหว่างกัน โดยแอ็นสท์ได้รับตอนเหนือของไมส์เสน, ทางตอนใต้ของทือริงเงิน และ วิทเทินแบร์ค และ อัลเบร็ชท์ได้ตอนเหนือของทือริงเงิน และ ตอนใต้ของไมส์เสน
ทาโกยากิ

ทาโกยากิ (ญี่ปุ่น: たこ焼き หรือ 蛸焼 โรมาจิ: takoyaki ทับศัพท์: หมึกทอดหรือย่าง) เป็นชื่ออาหารญี่ปุ่นอย่างหนึ่ง โดยเป็นเกี๊ยว (dumpling) ทรงกลม ทำจากแป้ง น้ำ นม และไข่ผสมกัน หรือที่เรียกรวมกันในภาษาอังกฤษว่า "แบ็ตเทอร์" (batter) ใส่ไส้เป็นหมึกตัวเล็กทั้งตัวหรือหั่นเต๋า, เท็มปูระขูดหรือที่เรียกว่า "เท็งกาซุ" (tenkasu), ขิงดองหรือที่เรียกว่า "เบนิโชงะ" (beni shoga) หรือหัวหอมเขียว แล้วทำให้สุกโดยทอดหรือปิ้งในกระทะหลุมอย่างกระทะขนมครก ปัจจุบัน มักราดซอสทาโกยากิ และมายองเนส แล้วโรยสาหร่ายเขียวที่เรียก "อาโอโนริ" (aonori) กับปลาทูขอดทอดแห้งหรือที่เรียกว่า "คัตสึโอบูชิ" ด้วย

ประวัติ

พ่อค้าอาหารริมถนนชาวญี่ปุ่นชื่อ เอ็นโด โทเมกิจิ (Endō Tomekichi) คิดค้นทาโกยากิขึ้นใน พ.ศ. 2478 โดยดัดแปลงมาจากอาหารชื่อ "อากาชิยากิ" (Akashiyaki) แล้ววางขายในโอซากะ แรกเริ่ม ทาโกยากิได้รับความนิยมเป็นอันมากในคันไซ แล้วแพร่ไปคันโต ก่อนจะไปสู่ท้องที่อื่น ๆ ตามลำดับ บัดนี้ ยังเป็นที่นิยมภายนอกประเทศญี่ปุ่นด้วย สำหรับในญี่ปุ่นเอง เดิมทาโกยากิมีขายทั่วไปตามรถเข็นริมถนน ที่เรียก "ยาตาอิ" (yatai) ปัจจุบันมีวางขายในภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้า และร้านซื้อสะดวกยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วย นอกจากนี้ ญี่ปุ่นยังผลิตทาโกยากิแช่แข็งส่งออกไปขายนอกประเทศเป็นอันมาก และทาโกยากิกลายเป็นอาหารประจำถิ่นโอซากะและคันไซ

ที่มาของคำ

คำว่า "ยากิ" นั้นมาจาก คำ "ยากุ" (ญี่ปุ่น: 焼く โรมาจิ: yaku) หมายถึง ทอด ย่าง หรือปิ้ง และเป็นคำประกอบชื่ออาหารอีกหลายชนิดของญี่ปุ่น เช่น เท็ปปังยากิ, ยากิโตริ, เทริยากิ และสุกี้ยากี้

กระทะหลุม

สำหรับกระทะหลุมอันมีไว้ทอดหรือปิ้งทาโกยากินั้น ภาษาญี่ปุ่นเรียก "ทาโกยากิกิ" (ญี่ปุ่น: たこ焼き器 โรมาจิ: takoyaki-ki) หรือ "ทาโกยากินาเบะ" (ญี่ปุ่น: たこ焼き鍋 โรมาจิ: takoyaki-nabe) ทำจากเหล็กหล่อ (cast iron) ลักษณะเป็นหลุมกลม ๆ เล็ก ๆ ใช้หยอดทาโกยากิลงไปเมื่อกระทะร้อนได้ที่แล้ว แต่บางที เครื่องทำทาโกยากิที่ต่อกับแก๊สหุงต้มก็นิยมใช้ในเทศกาลต่าง ๆ และเครื่องใช้ไฟฟ้าลักษณะอย่างเตาก็นิยมใช้ทำทาโกยากิในครัวเรือน
วิทยา บุตรดีวงค์

ประวัติ

นายวิทยา บุตรดีวงค์ เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2499 สำเร็จการศึกษาครุศาสตรบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร และ นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

การทำงาน

หลังจากจบการศึกษา วิทยาทำงานรับราชการครูและเป็นทนายความควบคู่กัน ก่อนที่มาทำธุรกิจส่วนตัวรับเหมาก่อสร้างตามลำดับ

งานการเมือง

นายวิทยาเข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัด ใน พ.ศ. 2543 ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคชาติไทย ซึ่งได้รับเลือกตั้งรวม 2 ครั้ง
การรถไฟจอร์เจีย

ประวัติ

การรถไฟจอร์เจียก่อตั้งในปี 1865 และเริ่มอย่างเป็นทางการในปี 1871 ที่ Poti และ Kvirila (ปัจจุบันคือ Zestaponi) ผู้โดยสารสามารถใช้ได้ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม 1872 จาก Poti ไปยังสถานีรถไฟทบิลิซี
ฌอร์ฌ บรัก

คติโฟวิสต์

งานเริ่มแรกของบรักนั้นเป็นงานแบบอย่างลัทธิประทับใจ แต่หลังจากที่เขาได้เห็นผลงานของกลุ่มคติโฟวิสต์ ซึ่งในตอนนั้นบรักเป็นศิษย์ของลิออง บองนาท์ ที่เอกอลเดโบซาร์ ซึ่งที่นี่เขาได้พบกับดูฟี และ ฟิทซ์ ผู้ที่เป็นชาวเมืองเลออาฟร์เช่นเดียวกัน และทั้งคู่ต่างสนใจและปฏิบัติตามหลักของคติโฟวิสต์ จึงโน้มน้าวบรักให้เข้าร่วมกลุ่มด้วย ซึ่งตัวของบรักเองก็มีความประทับใจในผลงานของศิลปินกลุ่มนี้อยู่แล้ว เมื่อคราวเปิดงานแสดงเป็นครั้งแรกที่ ซาลงโดตอน (Salon d’Automme) เขาจึงเข้าร่วมกลุ่มทำการวาดภาพตามหลักของคติโฟวิสต์ และในระยะเวลาไม่กี่ปีที่เข้ามาสู่วงการศิลปะ บรักประสบความสำเร็จด้านการเงินจากการจำหน่ายภาพได้มากคนหนึ่ง เพราะเป็นคนมีฝีมือและเทคนิคดี เห็นได้จาก ในค.ศ. 1907 บรักประสบความสำเร็จในการแสดงผลงานแบบโฟวิสต์ ซึ่งคาห์น ไวเลอร์ นักธุรกิจศิลป์ผู้สนับสนุนศิลปะร่วมสมัย ได้ทำสัญญาผูกขาดซื้องานของบรักทั้งหมด อีกทั้งยังช่วยจัดงานแสดงส่วนตัวเป็นครั้งแรกที่หอศิลป์ของเขาเองอีกด้วย
รูปแบบของบรักค่อย ๆ มีวิวัฒนาการไปอย่างช้า ๆ โดยได้รับอิทธิพลจากผลงานเก่า ๆ ของปอล เซซาน ที่ซาลงโดตอน และเกิดผลกระทบอย่างมากต่อศิลปินล้ำยุคในปารีส และในปีเดียวกันนี้อาปอลีแนร์ ผู้เป็นนักวิจารณ์และกวีคนสำคัญคนหนึ่ง ได้แนะนำบรักให้รู้จักกับปาโบล ปีกัสโซ และทั้งสองต่างสนิทสนมจนกลายเป็นเพื่อนรักในระยะเวลาอย่างรวดเร็ว และต่างช่วยกันค้นคิดหาแนวทางศิลปกรรมแนวใหม่ อีกทั้งยังร่วมมือศึกษาและทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง จนทำให้เกิดลัทธิใหม่อย่างบาศกนิยมขึ้นมาในที่สุด

บาศกนิยม

งานจิตรกรรมของบรักในปี 1908-1913 ได้แสดงให้เห็นถึงความสนใจใหม่ของบรักในเรื่องของรูปทรงเรขาคณิตและทัศนียภาพที่เกิดขึ้นพร้อมๆกัน ซึ่งเขาทำการศึกษาอย่างจริงจังเกี่ยวกับผลกระทบจากการใช้แสงและทัศนียวิทยา ในภาพวาดคนเปลือยของเขาระยะนี้เน้นให้เห็นถึงการเอาใจใส่ในโครงสร้างของรูปทรงอย่างชัดเจน รูปร่างมีความง่ายและตัดเส้นรอบนอกด้วยรูปสีดำ  หนักและหนา พื้นหลังภาพมีรายละเอียดปรากฏเป็นรูปเหลี่ยมใหญ่ มีแง่มุม ซึ่งในระหว่างปี ค.ศ. 1908-1909 นั้นเขาได้วาดภาพทิวทัศน์ไว้หลายภาพ โดยเริ่มต้นจากหลักความคิดของพอล เซซาน แล้วค่อยพัฒนาเข้าสู่หลักทฤษฎีของลัทธิคิวบิสม์ เช่น หลีกเลี่ยงการใช้หลักเกณฑ์เก่าๆ ที่ทำให้ภาพเกิดมิติและรูปวัตุในช่องว่าง เขาได้สร้างภาพให้เต็มไปด้วยพื้นระนาบ มีการใช้เส้นแบบเรขาคณิต ไม่เพียงเท่านั้น เขากับปิกัสโซ ร่วมมือกันคิดค้นให้ลึกซึ้งลงไปอีก มีการวิเคราะห์ความเป็นนามธรรมของรูปทรง ทั้งคู่ได้ถึงจุด เฮอเมทิคสไตล์ (Hermetic Style) คือรูปทรงที่ทึบตัน ประมาณปี ค.ศ. 1911
บรักถือได้ว่าเป็นจิตรกรคนแรกที่นำตัวหนังสือมาใช้กับภาพจิตรกรรม ซึ่งอาจมีผู้ทำมาก่อนแต่ไม่เด่นชัดมากเท่านี้ เห็นได้จากภาพชื่อ “ชาวโปรตุเกส” ที่วาดขึ้นในปี ค.ศ. 1911 ส่วนการใช้เศษวัสดุต่างๆเช่น กระดาษ ผ้า หรือที่เรียกกันว่า งานคอลลาจ นั้น ได้ใช้ในปีถัดมา ซึ่งบรักสามารถผสมสิ่งที่อ่านได้ เช่น ตัวหนังสือ เข้ากับความจริงอันเป็นรูปธรรมปรากฏในผลงาน ทั้งยังเพิ่มคุณค่าในด้านความงามแบบมัณฑนศิลป์ หรือแบบศิลปะตกแต่ง ดังเช่นการใช้กระดาษที่หยาบหรือมีลวดลายต่างๆกัน เพิ่มรอยพื้นผิว (อังกฤษ: texture)  ทำให้ผลงานของเขานั้นดูสนุกตามากยิ่งขึ้น และเมื่อต้นปี ค.ศ. 1930 ความเคลื่อนไหวของลัทธิคิวบิสม์เบาลง เมื่อศิลปะนิยมแบบเซอเรียลลิสม์ได้รับความนิยมแทนที่ ในขณะที่ผลงานของปิกัสโซหันเหไปทำงานตามแนวลัทธิใหม่ แต่บรักยังคงยืนหยัดทำงานแนวคิวบิสม์ต่อไป นอกจากนี้ยังหันไปทำงานประติมากรรมด้วย ส่วนมากจะเป็นภาพของสัตว์ต่างๆ เช่น ม้า ปลา เป็นงานชิ้นเล็กๆ และมีลักษณะแบนซึ่งให้ความงามแบบเรียบๆ และมีเสน่ห์ ได้รับความนิยมจากนักออกแบบที่ระลึกนำไปดัดแปลงเป็นศิลปะตกแต่งบ้าน
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ)

ประวัติ

เจ้าคุณสังวรกิจโกศล นามเดิมว่า ทองคำ แจ้งกรณ์ เกิดเมื่อวันอังคาร ขึ้น 11 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู จ.ศ. 1215 ตรงกับวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2432 ณ บ้านหนองป่าตอ ตำบลท่าทอง (อำเภอวังไม้ขอน จังหวัดสวรรคโลก ในอดีต) อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เป็นบุตรคนที่ 7 ของ นายแจ้ง นางลูกจันทร์ แจ้งกรณ์

การศึกษา

เมื่อ อายุ 18 ปี โยมมารดาได้นำไปฝาก พระอาจารย์แจ้ง สำนักวัดราชบูรณะ (วัดเลียบ) กรุงเทพฯ และได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดเลียบ จากนั้นย้ายไปศึกษาพระธรรมวินัยที่วัดปทุมคงคา (วัดสำเพ็ง) ที่นี่นอกเหนือจากการศึกษาแล้ว ยังได้ฝึกหัดเทศน์มหาชาติ กัณฑ์กุมารและมัทรี จนกระทั่งครบบวช จึงได้กลับไป อุปสมบทที่วัดเกาะ ตำบลวัดเกาะ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย
พระเจ้าจิงกูจา

การขึ้นครองราชย์

พระเจ้าจิงกูจาทรงขึ้นครองราชย์ด้วยพระชันษาเพียง 20 ปี ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้ามังระ พระองค์ได้ทรงปราบปราบบรรดาผู้ที่ต่อต้านน้อยใหญ่ซึ่งประกอบไปด้วยเชื้อพระวงศ์ พระญาติ และเหล่าขุนนางด้วยวิธีการที่เด็ดขาด คือ ประหารชีวิตเสียหลายคน และหลายคนก็ถูกลดอำนาจหรือส่งไปอยู่หัวเมืองที่ห่างไกล เช่น พระเจ้าปดุงซึ่งถูกส่งไปอยู่เมืองซะไกง์ และมีผู้ทำการควบคุมอีกชั้นหนึ่ง โดยเมื่อพระองค์ได้อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้วก็ทรงปลดอะแซหวุ่นกี้ แม่ทัพคู่บารมีของพระเจ้ามังระลงแล้วเนรเทศไปอยู่ที่เมืองซะไกง์เช่นเดียวกับพระเจ้าปดุง ทั้งที่แม่ทัพเฒ่าผู้นี้ยกกองทัพกลับมาจากการตีกรุงธนบุรี เพื่อมาควบคุมสถานการณ์ในกรุงอังวะจนเรียบร้อยและมอบพระราชอำนาจเต็มแก่พระองค์ ซึ่งหากวิเคราะห์แล้วก็อาจเป็นเพราะอะแซหวุ่นกี้มีอำนาจบารมีทางการทหารมากเกินไป รวมไปถึงเนเมียวสีหบดี, เนเมียวสีหตู และเหล่าขุนนางเก่าในพระเจ้ามังระพระองค์ก็ประหารทิ้งบ้าง ปลดทิ้งเสียจากตำแหน่งบ้างไปอีกหลายคน การใช้พระเดชเช่นนี้ทำให้ระหว่างการครองราชย์ผู้คนรอบตัวต่างหวาดระแวงภัยที่อาจมาถึงตัวเมื่อใดก็ได้

การถูกโค่นบัลลังก์

หลังจากพระเจ้าจิงกูจาครองราชย์เพียง 5 ปี ก็ถูกเชื้อพระวงศ์พระองค์หนึ่ง คือ หม่องหม่อง โอรสของพระเจ้ามังลอก ก่อรัฐประหารยึดพระราชวังในระหว่างที่พระองค์เสด็จไปสักการะพระพุทธรูปสิงหดอที่ทางเหนือ โดยความช่วยเหลือของขุนนางและเชื้อพระวงศ์หลายคน (เชื่อว่ารวมทั้งอะแซหวุ่นกี้ที่ทนต่อการบริหารราชการของพระองค์ไม่ได้) แต่แรกพระเจ้าจิงกูจาคิดจะหนีไปอาศัยอยู่เมืองกะแซ แต่เป็นห่วงพระราชชนนีจึงลอบลงมาใกล้เมืองอังวะ แล้วมีหนังสือเข้าไปทูลให้ทราบว่าจะหนีไปเมืองกะแซ แต่พระราชชนนีเขียนห้ามปรามว่า "ลูกเกิดมาในเศวตฉัตรกรุงอังวะนี้ หากจะต้องตาย ก็ตายเสียในกรุงอังวะอย่างพระมหากษัตริย์เถิด ที่จะหนีไปพึ่งใบบุญเมืองน้อย ให้เขาส่งกองทัพตามไปจับนั้นไม่ควร" พระเจ้าจิงกูจาจึงได้สติ เกิดความองอาจ แกล้วกล้า ทรงเดินนำเหล่าข้าราชบริพารกลับมา ประหนึ่งเสด็จกลับจากการประพาสคืนสู่พระนคร พวกไพร่พลที่รักษาประตูเมืองเห็นพระเจ้าจิงกูจาเสด็จกลับมาโดยไม่หวาดหวั่นต่อภัยอันตราย ก็พากันเกรงกลัวในพระบรมเดชานุภาพ ไม่มีใครกล้าจับหรือต่อสู้ แม้เสด็จเข้ามาในตัวเมืองแล้วก็ไม่มีใครต้านทานพระองค์เลย พออะตวนหวุ่นซึ่งมีศักดิ์เป็นพ่อตาคนหนึ่งของพระองค์ทราบเข้าก็เกิดบันดาลโทสะ เนื่องจากพระองค์เคยเมามายแล้วฆ่าพระสนมเอกลูกสาวของอะตวนหวุ่น เขาจึงคุมรี้พลของตนมาล้อมจับพระเจ้าจิงกูจา จากนั้นอะตวนหวุ่นจึงลงมือสังหารพระเจ้าจิงกูจาสิ้นพระชนม์ที่เมืองอังวะนี้เอง พอพระเจ้าปดุงซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของพระเจ้าจิงกูจาทราบความว่าอะตวนหวุ่นฆ่าพระเจ้าจิงกูจา ก็ทรงพระพิโรธเป็นอย่างมาก เนื่องจากควรนำตัวมาถวายโดยละม่อม ไม่ควรจะฆ่าฟันเจ้านายโดยพลการ ให้เอาตัวอะตวนหวุ่นไปประหารชีวิตเสีย
พระเจ้าจิงกูจามีชื่อเรียกในภาษาพม่าว่า สิ่นกู้มี่น
คริส ฮันเตอร์ (ทหารบกชาวสหราชอาณาจักร)

อาชีพทหาร

ฮันเตอร์เข้าร่วมกองทัพบกสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1989 ในฐานะลูกมือฝึกหัดขณะอายุสิบหกปี เขาได้รับการฝึกฝนเป็นนักภาษาศาสตร์รัสเซียคนแรกที่ทำงานในด้านการป้องกัน และหลังจากสี่ปีของการสมัครเข้ารับราชการ ก็ได้รับเลือกให้เข้ารับการฝึกอบรมที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ เขาสำเร็จการศึกษาเมื่ออายุ 21 ปี และต่อมาได้รับรางวัลดาบการ์เมนแห่งเกียรติยศ จากนั้นเขาได้รับมอบหมายให้เข้ากองกำลังโลจิสติกส์หลวง (RLC)–ซึ่งเป็นเส้นทางที่จะนำไปสู่การเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคกระสุน (ผู้ปฏิบัติการกำจัดระเบิดแห่งกองทัพอังกฤษ)
เขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการกองกำลังปฏิบัติการในบอลข่าน, แอฟริกาตะวันออก และไอร์แลนด์เหนือ รวมถึงเข้ารับการฝึกยุทธวิธีสงครามอาร์กติกในประเทศนอร์เวย์ ก่อนที่จะเป็นผู้ปฏิบัติการหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิด (EOD) โดยในฐานะผู้ปฏิบัติการ เขาได้ร่วมตระเวนในที่มีความเสี่ยงสูงสองแห่งในไอร์แลนด์เหนือและหนึ่งแห่งในอิรัก, รับหน้าที่ป้องกันหน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิดแก่พระราชวงศ์ และช่วยในการวางแผน ตลอดจนการจัดการด้านปฏิบัติการตำรวจ ที่เกี่ยวข้องกับภัยคุกคามของระเบิดแสวงเครื่อง เขายังเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการด้านเทคนิคสำหรับกรณีฉุกเฉินในระดับชาติ ต่อการใช้อาวุธของผู้ก่อการร้ายในสหราชอาณาจักร หลังจากนั้น เขาก็ได้เข้าร่วมกับหน่วยต่อต้านการก่อการร้าย ของกองกำลังพิเศษแห่งสหราชอาณาจักรอยู่หลายครั้ง รวมถึงได้ปฏิบัติหน้าที่ในประเทศอัฟกานิสถาน, โคลอมเบีย และอิรัก เช่นเดียวกับปฏิบัติการต่อต้านก่อการร้ายในสหราชอาณาจักร ซึ่งจากการทำหน้าที่ของเขาในประเทศอิรัก ส่งผลให้เขาได้รับพระราชทานเหรียญกล้าหาญแห่งองค์ราชินี

อาชีพหลังการเป็นทหาร

ฮันเตอร์เกษียณจากกระทรวงกลาโหมเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2007 ในฐานะนักวิเคราะห์ข่าวกรองอาวุโสของกระทรวงกลาโหมและหันมาเป็นนักเขียน, โฆษก และผู้อำนวยการบริษัทให้คำปรึกษาการต่อต้านระเบิดแสวงเครื่อง ฮันเตอร์ยังเป็นภาคีสมาชิกแห่งสถาบันวิศวกรวัตถุระเบิด, สมาชิกสมาคมช่างเทคนิคและพนักงานสืบสวนระเบิดระหว่างประเทศ ตลอดจนเป็นผู้ร่วมให้ข้อมูลกับทางโทรทัศน์, ข่าววิทยุ และรายการวิเคราะห์ข่าวปัจจุบัน อย่างสม่ำเสมอ
ฮันเตอร์ได้นำเสนอสารคดี บอมบ์ฮันเตอร์ (นักล่าระเบิด) ทางช่องมิลิทารีฮิสทรี และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 5 สุดยอดนักสร้างแรงบันดาลใจแห่งปี ค.ศ. 2011 จากหน่วยงานวิทยากรเจแอลเอ ส่วนในปี ค.ศ. 2012 เขาได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 15 ตัวแทนโครงการบริการพลเมืองแห่งชาติ ซึ่งเป็นโครงการริเริ่มการพัฒนาเยาวชน ของนายกรัฐมนตรีเดวิด คาเมรอน
นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้สนับสนุนและผู้บริจาคแก่องค์กรการกุศลทางทหารจำนวนมาก อันประกอบด้วย เฮลป์ฟอร์ฮีโรส์, เวเทอร์รันส์อินแอ็กชัน, ทิกเก็ตส์ฟอร์ทรูปส์, วอล์กกิงวิธเดอะวาวด์, คอมแบทสเตรส, เดอะบริติชฟอร์ซฟาวน์เดชัน, โกลบอลเอ็นดูโร และเบลสมา ซึ่งเขาได้รับการฝึกให้วิ่งในรายการลอนดอนมาราธอน 2009 ขณะสวมชุดกำจัดระเบิดแบบสมบูรณ์, โดยเสร็จสิ้นภายใน 6 ชั่วโมง 56 นาที – นับเป็นการทำสถิติโลกครั้งใหม่

ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์

Eight Lives Down เป็นผลงานหนังสือเล่มแรกของฮันเตอร์ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งมีเนื้อหาครอบคลุมระยะเวลาสี่เดือนที่เขาทำหน้าที่เป็นผู้ปฏิบัติการกำจัดระเบิดในอิรัก และ Extreme Risk ซึ่งเป็นผลงานภาคต่อ—ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010—ซึ่งเป็นผังงานการเดินทางของเขาในการกำจัดระเบิด
ฮันเตอร์ยังได้ร่วมเขียนนิยายวัยรุ่นสองเล่มกับสตีฟ โคล ซึ่งเป็นนักเขียนิยายสำหรับเด็ก เล่มแรก—Tripwire—ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 และ Deathwing ซึ่งเป็นภาคต่อ ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011  ทั้งนี้ "คริส ฮันเตอร์" เป็นนามแฝงชื่อของเขา
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 13

รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 13 ประจำปี 2547 ใน 11 สาขารางวัล จัดโดยชมรมวิจารณ์บันเทิง

รายชื่อบุคคลและภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล

รายชื่อบุคคลและภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา
ไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ฤดูกาล 2561 โซนกรุงเทพมหานคร

รอบคัดเลือก

การจับสลากแบ่งสายในรอบคัดเลือกมีขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ที่การกีฬาแห่งประเทศไทย โดยผลการจับสลากของโซนกรุงเทพมหานครเป็นดังนี้
กลุ่มเอ
 
กลุ่มบี
อะโลนอินเดอะดาร์ก

เนื้อเรื่อง

เจเรอมี ฮาร์ตวูด เจ้าของแมนชั่นนาม เดอเซโต้ ในรัฐหลุยเซียน่า ได้ผูกคอตายในห้องใต้หลังคา ผู้เล่นจะรับบทเป็นหนึ่งในสองตัวละครให้เลือกเล่นจะต้องเข้าไปหาลิ้นชักลับในเปียโนในห้องใต้หลังคาในแมนชั่นแห่งนี้ โดยจะมีเอ็ดเวิร์ด คาร์นบี นักสืบเอกชนกับ เอมิลี ฮาร์ตวูด หลานสาวของเจเรอมี่ เมื่อทั้งสองเหยียบเข้ามาที่บ้านทั้งสองก็รู้แล้วว่าบ้านที่มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ทั้งสองจึงต้องหาทางหลบหนีออกไปให้ได้

รูปแบบการเล่น

ในเกมนี้ผู้เล่นจะเลือกตัวละครได้สองตัว คือ เอ็ดเวิร์ดกับเอมิลี่ ซึ่งทั้งสองไม่มีความแตกต่างกัน โดยผู้เล่นจะเข้ามาในแมนชั่นอย่างปลอดภัยจนมาถึงห้องใต้หลังคา (ซึ่งเป็นห้องที่เจเรอมี่ผูกคอตาย) จากนั้นเป็นหน้าที่ของผู้เล่นที่จะต้องหาทางออกจากบ้านนี้พร้อมๆกับไขปริศนาถึงเหตุผลที่บ้านหลังนี้ถูกพลังงานชั่วร้ายเข้าครอบงำ ซึ่งผู้เล่นต้องต่อกรเหล่าภูตผีทั้งที่สามารถกำจัดได้ด้วยอาวุธทั่วๆไป (ดาบ, มีด, หมัด) ไปจนถึงภูตผีที่ไม่สามารถกำจัดได้ด้วยอาวุธทั่วไป
การควบคุมหลักๆนั้นผู้เล่นจะใช้คีย์บอร์ดควบคุมตัวละคร เมื่อกดแป้น Enter จะเข้าสู่หน้าจอสิ่งของ ที่ที่ผู้เล่นสามารถกิน, ผสม, อ่าน หรือวางสิ่งของได้ และสามารถเลือกการกระทำของตัวละครเองด้วยว่าจะให้ทำอะไร (เปิดประตู ต่อสู้)
รูปแบบหลักๆของเกมจะไปในแนวทางเกมผจญภัย ระบบต่อสู้ถือเป็นรองในเกมนี้ เพราะศัตรูในเกมนี้มีปริมาณน้อยและศัตรูส่วนมากมักจะกำจัดได้โดยการใช้สิ่งของให้ถูกจังหวะ
วินโดวส์ 3.1x

วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1

วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีความสามารถเสริมมากกว่าวินโดวส์ 3.1 โดยรองรับระบบเน็ตเวิร์กในตัว รวมถึงโพรโทคอลต่างๆ อย่างการแชร์ข้อมูลด้วย SMB ผ่านโพรโทคอล NetBEUI หรือ IPX นอกจากนั้นยังรวมโปรแกรมเกม Hearts

วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11

วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ซึ่งรองรับการเข้าถึงไฟล์ 32-บิต และการเปลี่ยนทิศทางเน็ตเวิร์ก 32-บิต ส่วนประกอบ Winsock นั้นจำเป็นสำหรับความสามารถเน็ตเวิร์ก TCP/IP บนวินโดวส์
อิกัวนาทะเล

ลักษณะและพฤติกรรม

อิกัวนาทะเลมีลำตัวสีดำหรือสีคล้ำตลอดทั้งตัว โดยมีสีเดียวตลอดทั้งตัว และถือเป็นสัตว์ถิ่นเดียวที่พบได้เฉพาะเกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะกาลาปาโกส ในเขตแดนประเทศเอกวาดอร์ ในทวีปอเมริกาใต้เท่านั้น ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในตัวผู้มีน้ำหนัก 12-13 กิโลกรัม โดยพบได้ในตอนใต้ของเกาะอีซาเบลลา ซึ่งเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะกาลาปาโกส และขนาดเล็กที่สุดมีน้ำหนักเพียง 1-2 กิโลกรัม ที่เกาะจีโนเบซา
อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่กินพืชเป็นอาหารเท่านั้น ไม่กินสัตว์หรือแมลงเป็นอาหาร แม้จะเป็นแมลงตัวเล็ก ๆ ก็ตาม โดยจะดำน้ำลงไปกินสาหร่ายหรือตะไคร่น้ำตามโขดหินใต้ทะเล มีความสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 9 เมตร (30 ฟุต) ระบบย่อยอาหารสามารถย่อยพืชได้เป็นอย่างดีเพราะลำไส้ส่วนโคลอนมีการปรับเพื่อย่อยอาหารประเภทพืชโดยเฉพาะ ด้วยการแบ่งพื้นที่ภายในลำไส้เป็นห้องย่อยเพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวในการดูดซึม และเป็นที่อยู่อาศัยของหนอนตัวกลมและจุลินทรีย์ที่ช่วยย่อยเซลลูโลสด้วย ขยายพันธฺ์ด้วยการวางไข่
อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่ได้รับปริมาณเกลือจากน้ำทะเลเป็นอย่างมากในแต่ละวัน จึงมีวิธีการกำจัดเกลือออกจากร่างกายด้วยการพ่นออกทางรูจมูกเมื่ออยู่บนบกเป็นฝอยน้ำเหมือนจาม และถึงแม้จะว่ายน้ำและดำน้ำเก่งก็ตาม แต่อิกัวนาทะเลมักจะเกาะอยู่นิ่ง ๆ เป็นกลุ่มตามโขดหินริมทะเล เพื่ออาบแดดและเพื่อรักษาอุณหภูมิในร่างกาย ซึ่งในช่วงฤดูหนาวที่มีอากาศเย็นก็อาจส่งผลกระทบได้บ้าง แต่ก็ไม่ส่งผลมากนัก เนื่องจากหมู่เกาะกาลาปาโกสตั้งอยู่ในเขตเส้นศูนย์สูตรอยู่แล้ว สภาพภูมิอากาศจึงไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนัก  หรืออาจพบได้บ้างตามป่าชายเลน ชายหาด หรือแอ่งน้ำขังตามริมทะเล
แม้จะมีรูปร่างหน้าตาน่ากลัว แต่ที่จริงแล้วอิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่รักสงบ ไม่มีนิสัยดุร้าย จึงมักมีกิ้งก่าตัวเล็ก ๆ มาเกาะตามส่วนหัวหรือบนหลังเพื่อจับแมลงหรือมดที่ไต่ตอมใกล้ ๆ ตัวอิกัวนาทะเลกินเป็นอาหาร โดยที่อิกัวนาทะเลจะไม่ทำอันตรายต่อกิ้งก่าเหล่านี้ แต่อิกัวนาทะเลก็มีศัตรูตามธรรมชาติ คือ นกกระสานวล ที่จับอิกัวนาทะเลขนาดเล็กกินเป็นอาหาร และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้อิกัวนาทะเลมักไม่ค่อยเคลื่อนไหวร่างกาย และจากหน้าตาและลักษณะที่โดดเด่น จึงถือเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นใช้เป็นต้นแบบของก็อตซิลลา ตัวละครสัตว์ประหลาดชื่อดังสัญชาติญี่ปุ่นอีกด้วย
วันมหิดล

วันมหิดล ตรงกับวันที่ 24 กันยายนของทุกปี อันเป็นวันคล้ายวันสวรรคตของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก เป็นพระราชบิดาของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หรือ พระบรมวงศานุวงศ์ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางพวงมาลา ณ พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก ภายในโรงพยาบาลศิริราช แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ที่เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2493

กิจกรรมรับบริจาคสมทบทุนศิริราชมูลนิธิ

เมื่อปี พ.ศ. 2503 ศาสตราจารย์นายแพทย์กษาณ จาติกวณิช ผู้อำนวยการโรงพยาบาลศิริราช มีดำริให้จัดทำของที่ระลึกขึ้น เพื่อมอบเป็นสิ่งตอบแทน แก่ผู้บริจาคช่วยเหลือผู้ป่วยยากไร้ของโรงพยาบาล เป็นธงรูปสามเหลี่ยม ทำจากผ้าต่วนสีขาว พิมพ์ภาพพระราชานุสาวรีย์ สมเด็จฯ พระบรมราชชนก ล้อมรอบด้วยอักษรข้อความ "ที่ระลึกวันมหิดล - วันที่ ๒๔ กันยายน" อยู่ส่วนบน และข้อความ "โรงพยาบาลศิริราช" อยู่ส่วนล่าง โดยทั้งหมดเป็นสีเขียว สำหรับผู้บริจาคตั้งแต่ 10 บาทขึ้นไป และแถบริบบินสีต่างๆ พิมพ์ภาพ(อยู่ซ้ายมือ)และข้อความ(เป็นแนวตรงเรียงแถวสามบรรทัดอยู่ขวามือ)เช่นเดียวกับบนผืนธง สำหรับผู้บริจาคตั้งแต่ 1 บาทขึ้นไป ซึ่งทางโรงพยาบาลมอบหมายให้สโมสรนักศึกษาแพทย์ จัดสรรแก่หน่วยนักศึกษาแพทย์และนักเรียนพยาบาล ที่อาสาออกรับเงินบริจาคในวันที่ 24 กันยายนเพียงวันเดียว แต่ก็ได้รับบริจาคมาเป็นเงิน 69,758 บาท 45 สตางค์
ในปีถัดมา (พ.ศ. 2504) มีการผลิตธงเพิ่มเป็นสามขนาด โดยจะมอบธงขนาดใหญ่ ให้แก่ผู้บริจาคตั้งแต่ 50 บาทขึ้นไป พร้อมทั้งเพิ่มธงสีเขียว พิมพ์ภาพและข้อความด้วยสีขาว อีกลักษณะหนึ่งด้วย จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2509 จึงเริ่มใช้สีธงตามวันในสัปดาห์ที่ตรงกับวันที่ 24 กันยายน โดยในปีนั้นตรงกับวันเสาร์ จึงผลิตธงด้วยผ้าสักหลาดสีม่วงขึ้นเป็นครั้งแรก และใช้หลักการดังกล่าวมาจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเริ่มการจัดทำเสาไม้สีขาวพร้อมติดธง เพื่อมอบเป็นที่ระลึกแก่ผู้บริจาคตั้งแต่ 100 บาทขึ้นไปอีกด้วย ต่อมาภายหลัง ก็ยกเลิกการผลิตริบบิน และเปลี่ยนมาเป็นแผ่นสติกเกอร์ รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีต่างๆ ซึ่งมีภาพและข้อความเช่นเดียวกันขึ้นทดแทน รวมถึงกลุ่มนักศึกษาแพทย์และนักเรียนพยาบาล ก็จัดเพิ่มวันออกหน่วยรับบริจาค เนื่องจากมีผู้บริจาคมากขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2520 ธงที่ระลึกซึ่งเตรียมไว้ มีไม่เพียงพอกับการมอบให้ผู้บริจาค กลุ่มอาสามหาวิทยาลัยมหิดล (ก่อตั้งเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2510 ด้วยชื่อเริ่มต้นว่า กลุ่มอาสามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์) จึงร่วมแรงร่วมใจกันช่วยจัดทำ จนมีพอเพียงกับความต้องการของผู้บริจาค ในปีต่อมา โรงพยาบาลศิริราชจึงจัดจ้างกลุ่มอาสาฯ ให้เป็นหน่วยหลักในการผลิตธงที่ระลึก มาจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบัน กิจกรรมออกหน่วยรับบริจาค ของคณะนักศึกษาแพทย์และนักเรียนพยาบาลศิริราช จะนำเงินเข้าสมทบทุนศิริราชมูลนิธิ (ก่อตั้งเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2512) โดยเมื่อบริจาคตั้งแต่ 2,000 บาทขึ้นไป จะได้รับธงที่ระลึกวันมหิดลขนาดใหญ่ เมื่อบริจาคตั้งแต่ 300 บาทขึ้นไป จะได้รับธงที่ระลึกวันมหิดลพร้อมเสาธง เมื่อบริจาคตั้งแต่ 20 บาท จะได้รับธงที่ระลึกวันมหิดล และเมื่อบริจาคสมทบทุน จะได้รับสติกเกอร์ที่ระลึกวันมหิดล
อะบูบักร์

ความประเสริฐของอะบูบักรฺตามทัศนะของซุนนีย์

ในช่วงท้ายของชีวิตท่านนบีมุฮัมมัดป่วย ได้ให้ท่านอะบูบักรฺเป็นผู้นำละหมาดแทนท่าน ดังนั้นเมื่อท่านนบีเสียชีวิต มุสลิมส่วนใหญ่จึงพร้อมใจกันแต่งตั้งท่านเป็นผู้นำ(คอลีฟะหฺ)ท่านแรก
อัลลอหฺได้กล่าวเกี่ยวกับความประเสริฐของอะบูบักรฺว่า "และพระองค์ทรงให้ผู้ยำเกรงห่างไกลจากไฟนรก ซึ่งเขาบริจาคทรัพย์สินของเขา เพื่อขัดเกลาตัวเขา" (ซูเราะตุลลัยล์)
เล่าจากอับดุลลอฮ์ บุตร อุมัร (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุมา ) จากท่านนบีมุฮัมมัด (ซ.ล) ว่า แท้จริงท่านได้กล่าวแก่อบูบักรว่า “ท่าน(อบูบักร) เป็นมิตรของข้าพเจ้าที่บ่อน้ำ และเป็นมิตรของข้าพเจ้าในถ้ำ ”
เล่าจากอาอิชะฮ์ (เราะฎิยัลลอฮอันฮา) จากท่านนบีมุฮัมมัด (ศ) ได้กล่าวว่า “ไม่สมควรแก่คนกลุ่มหนึ่งซึ่งมีอะบูบักรฺร่วมอยู่ด้วย ที่คนอื่นจะเป็นผู้นำของคนกลุ่มนั้น นอกจากอะบูบักรฺ”
ฉากแท่นบูชาอิเซนไฮม์

องค์ประกอบ

ฉากแท่นบูชาประกอบด้วยปีกสองชุดที่แสดงได้สามมุม มุมแรกเป็นฉาก “การตรึงกางเขนของพระเยซู” ขนาบด้วยภาพนักบุญแอนโทนี แอ็บบ็อททางขวา และ นักบุญเซบาสเตียนทางซ้าย ฐานฉากแท่นบูชาเป็นภาพ “การบรรจุพระเยซู” ที่ยังคงเห็นในมุมมองที่สอง เมื่อเปิดปีกใหญ่สุดด้านนอกออกเป็นมุมมองที่สองก็จะเป็นภาพ “การประกาศของเทพ”, และพระแม่มารี “อาบน้ำให้พระเยซูพร้อมด้วยกลุ่มเทวดาขับเพลง” และ “พระเยซูคืนชีพ” มุมมองในสุดเป็นภาพ “การล่อใจนักบุญแอนโทนี” และภาพ “การพบปะระหว่างนักบุญแอนโทนีและนักพรตพอล” และงานแกะฉากแท่นบูชาดั้งเดิมบนไม้ปิดทองโดยนิโคลัส ฮาเกอเนาจากราว ค.ศ. 1490 ในปัจจุบันฉากแท่นบูชาถูกแบ่งเป็นชั้นๆ ซึ่งทำให้แต่ละชิ้นแยกจากกันซึ่งทำให้มองเห็นภาพได้ทุกภาพ นอกไปจากฉากแท่นบูชาเดิมที่มิได้มีภาพขนาบในมุมมองที่สาม งานสลักไม้ตอนบนและตอนล่างของฉากถูกทำลายไประหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส
เขียนคำว่ารัก

การตอบรับ

เพลง "เขียนคำว่ารัก" ได้อันดับ 5 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์จีเมมเบอร์ ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2557
ระยะทางพิสูจน์รัก (นวนิยาย)

การนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์

ภาพยนตร์ดัดแปลงจากทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ได้ออกฉายเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2558 กำกับโดยจอร์จ ทิลล์แมน จูเนียร์ และดัดแปลงบทภาพยนตร์โดยเครก โบราเจน บริตต์ รอเบิร์ตสัน เป็น โซเฟีย สกอตต์ อีสต์วุด เป็น ลุค คอลลิน อลัน อัลดา เป็น ไอรา เลวินสัน แจ็ก ฮัสตัน รับบทเป็น วัยหนุ่มของไอรา และอูน่า แชปลิน รับบทเป็น รูธ
ภาพยนตร์เริ่มถ่ายทำเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ในเมืองวิลมิงตัน, แจ็กสันวิลล์ และวินสตัน-ซาเลม
อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์

ประวัติ

บริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (ไอทีดี) เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างครบวงจร ก่อตั้งขึ้นในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2501 โดยมีผู้เริ่มก่อตั้งบริษัท 2 กลุ่ม คือ กลุ่มนายแพทย์ชัยยุทธ  กรรณสูต ชาวไทย และ  Mr. Giorgio Berlingieri ชาวอิตาเลียน มีวัตถุประสงค์ เพื่อ ดำเนินธุรกิจรับจ้างก่อสร้างทั่วไป วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 บริษัทฯ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เป็นบริษัทภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ (Royal Patronage by the  King) และโปรดเกล้าพระราชทานครุฑพ่าห์ ให้เป็นศักดิ์และศรีจวบจนถึงปัจจุบัน และบริษัทได้เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2537