ฟิเนียส์ พี. เกจ

พื้นเพประวัติ

นายเกจเป็นบุตรคนแรกในพี่น้อง 5 คนเกิดจากนายเจสซี อีตัน เกจ และนางฮันนาห์ ทรัสเซล์ล เกจ (ชื่อเดิม สเว็ตแลนด์)  
ของเทศมณฑลกราฟตัน  มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
ไม่มีใครรู้เรื่องการเลี้ยงดูและการศึกษาของนายเกจ  แม้ว่า  เขาน่าจะรู้หนังสืออย่างแน่นอน
นายเกจอาจจะได้ทักษะเกี่ยวกับวัตถุระเบิดในฟาร์มของครอบครัว  หรือในเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆ
และในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ  เขาได้เป็นถึงหัวหน้าคนงานระเบิดหินในงานสร้างทางรถไฟแล้ว
นายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขา  (ดังที่หมอประจำเมืองจอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์ กล่าวถึงในภายหลัง) ว่า
"เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด...
เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด  กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน"
จนกระทั่งว่า  นายเกจให้ทำแท่งเหล็กตอกสั่งทำเฉพาะตน
เป็นแท่งเหล็กที่ยาว 1.1 เมตร และมีหน้ากว้าง 3.2 เซนติเมตร
เพื่อใช้ในการวางระเบิด

การรักษาและการพักฟื้น

ด้วยความช่วยเหลือจากหมอวิลเลียมส์  หมอฮาร์โลว์ได้โกนหนังศีรษะที่บริเวณแผลทางออกของเหล็กตอก
และได้เอาเลือดที่จับเป็นก้อน  ชิ้นกระดูกเล็ก ๆ และมันสมองประมาณ 1 เอานซ์ (28.35 กรัม) ออก
หลังจากตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและประกบคืนกระดูกกะโหลกขนาดใหญ่ที่หลุดออกมา 2 ชิ้น
หมอฮาร์โลว์ก็ปิดแผลด้วยแถบผ้าชุบยางไม้  (ที่ทำหน้าที่เป็นกาว)
ทิ้งบางส่วนให้เปิดอยู่เพื่อเป็นที่ระบาย
ส่วนทางเข้าของแผลที่แก้มก็พันผ้าไว้อย่างหลวม ๆ เท่านั้นโดยเหตุผลเดียวกัน
จากนั้น  ก็ปิดด้วยผ้าอัดแผลที่เปียก  
ตามด้วยหมวกนอน  (nightcap)  ตามด้วยผ้าพันแผลเพื่อรัดเครื่องปิดแผลเหล่านั้นไว้  
นอกจากนั้นแล้ว  หมอฮาร์โลว์ก็ยังทำแผลที่มือและแขน  (ซึ่งเหมือนกับที่ใบหน้า  "[มีแผล] ไหม้ในระดับลึก")
และสั่งให้ตั้งศีรษะไว้ในที่สูง
ในช่วงเย็นวันนั้นหลังจากนั้น  หมอฮาร์โลว์ได้บันทึกไว้ว่า  "มีสติสัมปชัญญะดี  บอกว่า  'ไม่ต้องการจะให้เพื่อนมาเยี่ยม  เพราะจะกลับไปทำงานอีกใน 2-3 วัน'"
การฟื้นสภาพของนายเกจในช่วงต่อมาใช้เวลานานและมีความยากลำบาก
แรงกดที่สมอง
ทำให้เขาอยู่ในอาการกึ่งโคม่าเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน
โดยคุณหมอบันทึกไว้ว่า  "พูดน้อยยกเว้นถ้าคนอื่นมาพูดด้วย  และแม้กระนั้นก็ตอบรับด้วยคำที่มีพยางค์เดียวเท่านั้น"
และโดยวันที่ 27 "เพื่อนและผู้ดูแลคิดว่า  เขาจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้  ได้ตระเตรียมโลงศพและเสื้อผ้า  (สำหรับคนตาย)  เรียบร้อยแล้ว"
โดยรับแรงกดดันจากสภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้  หมอฮาร์โลว์ได้  "ตัดเอา  fungi  ที่งอกออกมาจากสมองส่วนบนออก
โดยทำช่องแผลนั้นให้เต็ม  และทาสารกัดที่ fungi เหล่านั้นอย่างไม่จำกัด
ผมเปิดหนังหุ้ม (integuments)
ระหว่างแผลทางออกกับบริเวณเหนือจมูกออกด้วยมีดผ่าตัด  
และทันใดนั้นเอง  ก็มีหนองเสียไหลออกมาประมาณ 8 เอานซ์  (227 กรัม)
พร้อมกับเลือด  ซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างสุด ๆ"
(นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวว่า  "นายเกจโชคดีที่เจอหมอฮาร์โลว์
มีหมอน้อยคนในปี ค.ศ. 1848 ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับฝีหนองในสมอง  ที่หมอฮาร์โลว์ได้จาก[วิทยาลัยการแพทย์เจ็ฟเฟอร์สัน] ซึ่งเป็นทักษะที่น่าจะช่วยชีวิตของนายเกจไว้")
ในวันที่ 7 ตุลาคม นายเกจ "สามารถลุกขึ้นได้ด้วยตนเอง และเดินไปก้าวหนึ่งไปนั่งที่เก้าอี้"
อีกเดือนหนึ่งต่อมา  เขาสามารถเดิน "ขึ้นลงบันได  ไปในที่ต่าง ๆ ในบ้าน  และเดินไปที่ระเบียง"
และในช่วงเวลาที่หมอฮาร์โลว์ไม่อยู่เป็นเวลาอาทิตย์หนึ่ง
นายเกจ "เดินไปตามถนนทุก ๆ วันยกเว้นวันอาทิตย์"
โดยมีความปรารถนาจะกลับไปหาครอบครัวของเขาในมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ที่ "เพื่อนของเขาไม่สามารถช่วยได้..  (และนายเกจ)  เริ่มเกิดอาการเท้าเปียก  และรู้สึกหนาว"
หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเป็นไข้  แต่ภายในกลางเดือนพฤศจิกายน  เขาก็ได้ "รู้สึกดีขึ้นในทุก ๆ ด้าน...
สามารถเดินไปมาในบ้านได้อีก  บอกว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดในศีรษะ"
การพยากรณ์โรคของคุณหมอในช่วงนี้คือ นายเกจ "ปรากฏเหมือนกับจะฟื้นตัวดีขึ้น  ถ้าสามารถควบคุมเขาได้"

เขตนิวอิงแลนด์

หมอฮาร์โลว์กล่าวว่า  เพราะนายเกจไม่สามารถจะกลับไปทำงานสร้างทางรถไฟได้
จึงไปแสดงตัวที่พิพิธภัณฑ์ Barnum's American Museum ในนครนิวยอร์กช่วงระยะเวลาหนึ่ง
(เข้าใจว่า  คนที่อยากรู้อยากเห็นพร้อมที่จะจ่ายเงินเพื่อจะดูนายเกจและอุปกรณ์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บ)
แต่หลักฐานที่ปรากฏขึ้นเร็ว ๆ นี้
กลับสนับสนุนคำพูดของหมอฮาร์โลว์ว่า  นายเกจได้แสดงตนในที่สาธารณะใน  "เมืองใหญ่ต่าง ๆ ในเขตนิวอิงแลนด์" (ไม่ใช่ที่นครนิวยอร์ก)
ต่อจากนั้น  เขาได้ทำงานที่คอกม้า  (ที่รับและดูแลม้าให้กับลูกค้า)   ในเมืองแฮนโนเวอร์ มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์

ประเทศชิลีและรัฐแคลิฟอร์เนีย

ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1852 นายเกจรับงานในประเทศชิลีทำงานเป็นคนขับรถม้าระยะไกล
คือ "ดูแลม้า และบ่อยครั้งขับรถม้ามีของหนักที่ลากโดยม้า 6 ตัว" ในเส้นทาง  "แวลพาไรโซ-ซานเตียโก"
แต่หลังจากที่สุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงราวปี ค.ศ. 1859
เมื่อนายเกจจากประเทศชิลีไปสู่เมืองซานฟรานซิสโก  ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาได้รักษาตัวภายใต้การดูแลจากมารดาและน้องสาวของเขา
(ผู้ที่ได้ย้ายถิ่นไปจากมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ในช่วงเวลาที่นายเกจเดินทางไปประเทศชิลี)
ในช่วงเวลา 2-3 เดือนต่อมา  เขาได้ทำงานในฟาร์มในเทศมณฑลซานตาคลารา  มลรัฐแคลิฟอร์เนีย

การเดินทางและการเสียชีวิตต่อมา

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1860
นายเกจเริ่มมีอาการชักกระตุกที่รุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเสียชีวิตเพราะเหตุโรคลมชักชนิดต่อเนื่อง ในหรือใกล้เมืองซานฟรานซิสโกในวันที่ 21 พฤษภาคม
หลังจากอุบัติเหตุเกือบ 12 ปี
และได้ฝังศพไว้ที่สุสาน Lone Mountain Cemetery ในซานฟรานซิสโก
(ถึงแม้ว่า  ที่อ้างอิงบางแห่งจะกล่าวว่า  มีการฝังแท่งเหล็กของเขาไว้ด้วยกัน  แต่ยังไม่มีหลักฐานที่จะยืนยันเรื่องนี้)

ขอบเขตความเสียหายในสมอง

ข้อถกเถียงว่า  ได้เกิดความเสียหายที่เกิดจากการได้รับบาดเจ็บและการติดเชื้อต่อ ๆ มา  ที่สมองกลีบหน้าทั้งสองข้าง  
หรือเพียงที่ซีกซ้ายซีกเดียว  ก็เกิดขึ้นแทบจะทันทีหลังจากอุบัติเหตุ
คณะของ เฮ็ช. ดามาซีโอ  ในปี ค.ศ. 1994 สรุปว่า สมองกลีบหน้าทั้งสองซีกเกิดความเสียหาย
โดยมีการจำลองสร้างแบบไม่ใช่ตามกะโหลกศีรษะของนายเกจ  แต่ตามกะโหลกที่ "คล้ายของนายเกจ"
ในปี ค.ศ. 2004 ราชิวและคณะใช้การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์  (CT scan) ของกะโหลกจริง ๆ ของนายเกจเพื่อจะยืนยันข้อสรุปของหมอฮาร์โลว์
(โดยที่คุณหมอใช้นิ้วตรวจแผลของนายเกจ)
ว่าสมองซีกขวาไม่ได้รับความเสียหาย
ราชิวและคณะเป็นกลุ่มแรกที่ใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรอยแตกเป็นเส้นเท่าผม
ที่วิ่งจากด้านหลังของแผลทางออกลงไปยังด้านหน้าของกะโหลกของนายเกจ
และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรูที่เพดานปากที่เชื่อมกับฐานของกระดูกหุ้มสมอง
(ที่เกิดขึ้นเพราะแท่งเหล็กวิ่งผ่าน)
ซึ่งมีด้านกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของด้านกว้างแท่งเหล็ก
โดยตั้งสมมุติฐานว่า  กะโหลกศีรษะได้พับเปิดขึ้น  (เหมือนบานพับ) เมื่อแท่งเหล็กวิ่งทะลุกระดูกหุ้มสมอง
และหลังจากนั้นก็ได้พับปิดลงเนื่องจากความยืดหยุ่นของเนื้อเยื่ออ่อน
หลังจากที่แท่งเหล็กออกไปทางเหนือศีรษะแล้ว
คณะของแวน ฮอร์น (ค.ศ. 2012) เห็นด้วยว่า  สมองซีกขวาไม่มีความเสียหาย
และทำการกะเกณฑ์อย่างละเอียดถึงศูนย์กลางและขอบเขตของความเสียหายต่อ white matter (ส่วนในสมองที่โดยมากประกอบด้วยแอกซอน)
ที่บอกเป็นนัยว่า  ความเสียหายส่วนนี้มีผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ
มากกว่าความเสียหายต่อเปลือกสมอง  (คือส่วน gray matter)

รายงานปฐมภูมิเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ

นายเกจได้แสดงความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมหลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ว่า  ลักษณะ  ขอบเขต  และระยะเวลา  ของความเปลี่ยนแปลงนี้  ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง
มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือน้อยมากว่านายเกจเป็นคนอย่างไร  (ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังอุบัติเหตุ)
ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจที่มีกล่าวไว้หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว  เป็นสิ่งที่น่าทึ่งใจมากกว่าที่กล่าวไว้ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
และบทความ 2-3 บทความที่มีการกล่าวพรรณนาที่ดูว่าน่าจะเป็นไปได้    ก็ไม่ได้ระบุช่วงเวลาหลังจากอุบัติเหตุที่พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้น

รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1848

ในรายงานปี ค.ศ. 1848 ในขณะที่นายเกจกำลังใกล้จะฟื้นตัวเต็มที่ทางด้านร่างกาย
หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้โดยเป็นนัยเท่านั้นเกี่ยวกับอาการทางจิต  คือ
"สภาวะที่ปรากฏทางด้านจิตใจของคนไข้  ผมจะขอทิ้งไว้ก่อนในตอนนี้เพื่อจะกล่าวต่อไปในบทสื่อสารในอนาคต  แต่ผมคิดว่า  เค้สนี้...น่าสนใจอย่างยิ่งต่อนักกายวิภาคที่มีความคิดก้าวหน้า  และนักปรัชญาผู้มีสติปัญญาทั้งหลาย"
และหลังจากที่ได้สังเกตการณ์เกี่ยวกับนายเกจเป็นเวลาหลายอาทิตย์ในปลายปี ค.ศ. 1849
ศ. ศัลยศาสตร์ เฮ็นรี่ บิ๊กเกโลว์ ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
(โดยยึดหลักประสบการณ์การศึกษาของเขาที่ต่อต้านไอเดียเกี่ยวกับการทำงานเฉพาะอย่างในเขตต่าง ๆ ของสมอง)
กล่าวว่า  นายเกจ  "ได้กลับคืนสู่สภาพปกติทั้งทางกายและทางใจ"
เหลือเพียงแต่  "inconsiderable disturbance of function (ความผิดปกติเล็กน้อยทางพฤติกรรมบางอย่าง)"

การฟื้นตัวทางสังคม

ในปี ค.ศ. 2008 มีการค้นพบ  (1) รายงานที่ระบุว่านายเกจไม่ปรากฏความเสียหายด้านจิตใจ  ในช่วงปีสุดท้ายของเขาในประเทศชิลี
(จากแพทย์คนหนึ่งที่นั่นที่รู้จักเขา  "ดี")
และต่อจากนั้น  (2) บทความหนึ่งที่อาจจะพรรณนาถึงกิจกรรมประจำวันเกี่ยวกับงานขับรถม้าของเขา
กับ  (3) บทโฆษณาของการโชว์ตัวในที่สาธารณะที่ไม่มีใครเคยรู้กันมาก่อน  
หลักฐานใหม่เหล่านี้บอกเป็นนัยว่า  นายเกจที่มีปัญหาอย่างรุนแรงกับการเข้ากับสังคมและการงานที่หมอฮาร์โลว์ได้พรรณนาไว้  มีอยู่แค่ชั่วคราวหลังจากอุบัติเหตุเท่านั้น
คือ นายเกจในที่สุดก็สามารถ  "หาวิธีดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้" ทั้ง ๆ ที่ประสบความบาดเจ็บนั้น
และในชีวิตภายหลัง  มีสมรรถภาพในการทำกิจต่าง ๆ ได้  สามารถเข้าสังคมได้  ดีกว่าที่เคยคิดกันมาก่อน
นักจิตวิทยามัลคอล์ม แม็คมิลแลนตั้งสมมุติฐานว่า  ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แสดงถึงการฟื้นตัวทางสังคมของนายเกจในช่วงเวลาสืบ ๆ มา
โดยอ้างอิงถึงคนไข้อื่นที่มีลักษณะอาการบาดเจ็บที่คล้ายคลึงกัน
ที่ "มีบุคคลบางคนหรืออะไรบางอย่างที่ให้โครงสร้างกฏเกณฑ์กับชีวิตของพวกเขา  พอที่จะให้สามารถเรียนรู้ใหม่ซึ่งทักษะทางสังคมและทักษะส่วนตัวในชีวิตประจำวัน"
ซึ่งในกรณีของนายเกจ  ก็คืองานที่มีกฎระเบียบสูงในประเทศชิลี
การรอดชีวิตและการฟื้นตัวของนายเกจ  แสดงทฤษฎีการฟื้นตัวอย่างหนึ่ง
ที่มีอิทธิพลต่อการพยาบาลรักษาความเสียหายของสมองกลีบหน้าในปัจจุบัน
ในการรักษาปัจจุบัน  การตั้งโครงสร้างกฎระเบียบให้กับการทำกิจต่าง ๆ ของคนไข้  
ยกตัวอย่างเช่น  ให้  (คนไข้)  จินตนาการเห็นรายการที่เขียนเอาไว้
ได้รับพิจารณาว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในการผจญกับความเสียหายของสมองกลีบหน้า
เพราะว่า  งานของนายเกจที่เป็นคนขับรถม้า  ได้ให้โครงสร้างกับชีวิตของเขาซึ่งช่วยในการฟื้นตัว
แม็คมิลแลนด์ระบุว่า ถ้าเป็นอย่างนี้จริง ๆ นอกจากจะมีผลต่อทฤษฏีต่าง ๆ แล้ว
นี่ "จะเพิ่มพูนหลักฐานที่มีอยู่ว่า  การฟื้นสภาพสามารถเป็นไปได้แม้ในเค้สที่ยาก  ที่ต้องใช้เวลานาน"
แม็คมิลแลนด์ตั้งประเด็นต่อไปอีกว่า  ถ้านายเกจสามารถมีอาการดีขึ้นอย่างนี้เองโดยไม่ได้อาศัยความช่วยเหลือทางการแพทย์
"แล้วอะไรล่ะ  จะเป็นตัวจำกัด  (ความฟื้นตัวที่เกิดจาก)  โปรแกรมการฟื้นฟูสภาพที่ทำอย่างเต็มรูปแบบ  (ทางการแพทย์)"

ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง

นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการวิเคราะห์บทความต่าง ๆ ที่กล่าวถึงเรื่องนายเกจ ทั้งที่เป็นบทความวิทยาศาสตร์และบทความนิยม
แล้วพบว่า  เรื่องราวเหล่านั้นบิดเบือนและกล่าวเกินเลยถึงการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจ
ไม่ตรงกับคำที่บุคคลที่มีการติดต่อกับนายเกจได้พรรณนาไว้
นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวไว้ว่า "ยิ่งวันเวลาล่วงเลยไป  เค้ส  (ของนายเกจ) ก็ยิ่งมีชีวิตเป็นของตนเอง
เพิ่มพูนตำนานต่าง ๆ โดยที่ไม่มีหลักฐานความจริงอะไร"
และแม้ในปัจจุบัน  นักประวัติศาสตร์ Zbigniew Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"คนที่ให้ข้อคิดเห็น  (เกี่ยวกับนายเกจ)  โดยมาก  ยังอาศัยคำเล่าลือและเรื่องที่คนอื่นกล่าวไว้เกี่ยวกับนายเกจ
ซึ่งก็คือ  หลังจากอุบัติเหตุ  นายเกจได้กลายเป็น  psychopath  (คนอันธพาลมีความผิดปกติทางจิต)..."
ลักษณะต่าง ๆ ที่กล่าวถึงนายเกจหลังอุบัติเหตุ  มักจะไม่ได้มีหลักฐานจาก  หรือบางครั้งขัดแย้งกับ
ข้อเท็จจริงที่มีอยู่  รวมทั้ง  การทำทารุณกรรมกับภรรยาและลูก ๆ (ซึ่งนายเกจไม่มีทั้งสองอย่าง),
พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม,
"ความไม่สามารถที่จะคำนึงถึงอนาคตได้โดยประการทั้งปวง",
"มักโม้อวดแผลของเขา",
ความไม่สามารถหรือการปฏิเสธที่จะรักษางาน (เลี้ยงชีวิต) ไว้,
รวมทั้ง  ขึ้เมา  ขี้โม้  โกหก  เล่นการพนัน  ชอบชกต่อย  หาเรื่องผู้อื่น  ขี้ขโมย  และมีพฤติกรรม  "เหมือนกับไอ้คนโง่เง่า"  
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนแสดงให้เห็นว่า  ไม่มีพฤติกรรมอะไร ๆ เลยในพฤติกรรมเหล่านี้  ที่มีการกล่าวถึงโดยบุคคลที่ได้พบเห็นนายเกจ  หรือแม้แต่โดยครอบครัวของนายเกจเอง
ดังที่ นักประวัติศาสตร์ Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า
"หมอฮาร์โลว์ไม่ได้แจ้งเหตุอะไร ๆ เลยที่นายเกจควรที่จะต้องอับอาย"

Psychosurgery และ lobotomy

มักจะมีการกล่าวกันว่า
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนายเกจมีผลกับการพัฒนาการรูปแบบต่าง ๆ ของการผ่าตัดแบบ psychosurgery
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง lobotomy
นอกจากคำถามที่ว่า  ทำไมความเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าพึงใจที่ยกให้กับนายเกจจึงจะดึงดูดใจให้ทำการเลียนแบบโดยการผ่าตัด
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนกล่าวว่า  ไม่มีความสัมพันธ์กัน  (ระหว่างเรื่องของนายเกจกับการพัฒนารูปแบบของ psychosurgery)

ภาพ

ในปี ค.ศ. 2009 มีการค้นพบภาพแบบดาแกโรไทป์ของนายเกจ
เป็นรูปภาพของนายเกจรูปแรกที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นรูปจริง
ตั้งแต่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ได้ทำการหล่อหน้ากากหน้านายเกจเมื่อยังมีชีวิตอยู่ในปลายปี ค.ศ. 1849
เป็นรูปแสดงนายเกจที่  "แม้เสียโฉมแต่ก็ยังหล่ออยู่"
มีตาข้างหนึ่งปิดและมีแผลเป็นที่เห็นได้ชัด
"แต่งตัวดี  แสดงความมั่นใจ  และแม้แต่ความภูมิใจ"
โดยถือแท่งเหล็กของเขาอยู่  ซึ่งสามารถอ่านอักษรที่สลักไว้ได้โดยส่วนหนึ่ง
ความเป็นรูปแท้ได้รับการตรวจสอบโดยหลายวิธี
รวมทั้งการเทียบภาพของอักษรสลักที่เห็นได้ในรูปกับอักษรบนแท่งเหล็กของจริงในพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็นของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
และการเทียบแผลบาดเจ็บที่เห็นในรูปกับหน้ากากหล่อ  (ที่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ทำขึ้น)  ที่ยังได้เก็บไว้
ในปี ค.ศ. 2010 มีการค้นพบรูปที่สองของนายเกจ
รูปใหม่นี้  โดยยังมีก๊อปปี้อื่น ๆ อยู่ในการครอบครองของอย่างน้อยสองสายตระกูลของนายเกจ
เป็นภาพแสดงคล้ายกับที่เห็นในรูปแรกที่พบในปี ค.ศ. 2009
(ตามคำพูดของผู้เชี่ยวชาญเรื่องของนายเกจที่สถาบันสมิธโซเนียนได้ปรึกษา)

การวิเคราะห์หลักฐานที่มา

นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการเปรียบเทียบเรื่องราวของนายเกจจากแหล่งต่าง ๆᶜʰ¹³⁻¹⁴
ซึ่งแสดงให้เห็นว่า  เป็นเวลาเกินกว่าศตวรรษ  ที่แหล่งที่มาของเรื่องชีวิตนายเกจความจริงมีอยู่ไม่กี่แหล่ง
รวมทั้งของหมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1848, 1849, 1868),
ของ ศ. น.พ. บิ๊กเกโลว์ (ค.ศ. 1850),
และของนักเขียนแจ็คสัน (ค.ศ. 1849, 1870)
แม็คมิลแลน  (ค.ศ. 2000)  ขัดกับหมอฮาร์โลว์เรื่องวันเสียชีวิตของนายเกจ
คือ  หมอฮาร์โลว์  (ค.ศ. 1868)  แสดงวันเสียชีวิตเป็นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1861
แต่บันทึกของสัปเหร่อ  แสดงว่าได้ฝังนายเกจในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1860
นอกจากนั้นแล้ว  แม็คมิลแลนยังเปลี่ยนวันที่อื่น ๆ ในชีวิตช่วงสุดท้ายของนายเกจ
คือ  วันย้ายจากประเทศชิลีไปยังเมืองซานฟรานซิสโก  และวันเริ่มการชักกระตุก  เพื่อปรับวันที่ที่ไม่สอดคล้องกับบันทึกของสัปเหร่อ