google/wiki40b huggingface dataset:
Mode Gakuen Cocoon Tower

การออกแบบ

Mode Gakuen ได้ประกาศให้สถาปนิกเสนอตัวอย่างการออกแบบอาคารเพื่อคัดเลือกแบบที่จะนำไปใช้สร้างอาคารหลังใหม่ในโตเกียว โดยมีเงื่อนไขว่าอาคารจะต้องไม่เป็นทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก มีสถาปนิกที่สนใจราว 50 รายเสนอแบบอาคารกว่า 150 แบบให้แก่ Mode Gakuen แบบที่ชนะคือโครงสร้างคล้ายรังไหมที่ออกแบบโดย Tange Associates
ตามแบบของ Tange รูปทรงรังไหมสื่อความหมายว่าอาคารนี้เป็นสถานที่อบรมกล่อมเกลานักเรียนในอาคาร โครงอะลูมิเนียมสีขาวและกระจกสีน้ำเงินเข้มภายนอกอาคารวางเรียงเป็นเปลือกรูปโค้งไขว้สลับไปมาตามโครงข่ายของเส้นทแยงมุมสีขาว ทำให้ได้ชื่อว่า "Cocoon Tower" โฆษกของ Tange Associates กล่าวว่า จุดมุ่งหมายของอาคารนี้คือเพื่อทำให้บริเวณโดยรอบมีชีวิตชีวา และเป็นประตูเชื่อมระหว่างสถานีรถไฟชินจุกุกับ Shinjuku CBD แบบของอาคารนี้ได้รับรางวัล 2008 Skyscraper of the year award จาก Emporis.com

การใช้งาน

Mode Gakuen Cocoon Tower เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 บนบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของอาคารสำนักงานใหญ่ Asahi Mutual Life Insurance Company ที่รื้อถอนไปแล้ว และเสร็จสมบูรณ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 มีทั้งหมด 50 ชั้น สูง 204 เมตร เป็นอาคารสถานศึกษาที่สูงเป็นอันดับสองของโลก รองจากอาคารหลักของ Moscow State University และเป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับที่ 17 ในโตเกียว ในอาคารเป็นที่ตั้งของสถานศึกษาวิชาชีพสามแห่ง รองรับนักเรียนได้ 10,000 คน Tokyo Mode Gakuen ซึ่งนำชื่อไปตั้งชื่ออาคาร เป็นสถานศึกษาด้านแฟชั่น อีกสองแห่งคือ HAL Tokyo เป็นสถานศึกษาด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ และ Shuto Ikō สถานศึกษาด้านการแพทย์ ดำเนินงานโดยมหาวิทยาลัย Mode Gakuen แต่ละชั้นของอาคารประกอบด้วยห้องเรียนทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากสามห้องที่อยู่รอบแก่นกลางชั้นใน แก่นกลางนี้ประกอบด้วยลิฟต์ บันได และ Support shaft ทุกๆสามชั้นจะมีห้องนั่งเล่นสำหรับนักเรียนความสูงสามชั้นอยู่ระหว่างห้องเรียนแต่ละห้องและหันแต่ละด้านไปทางทิศตะวันออก ตะวันตกเฉียงใต้ และตะวันตกเฉียงเหนือ
วาริโอ

แนวคิดและการสร้าง

แรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดวาริโอเกิดขึ้นครั้งแรกในเกมเร็กกิงครูว์ ค.ศ. 1985 จากตัวละครสไปก์ หัวหน้าคนงานก่อสร้าง แม้ว่าวาริโอจะดูคล้ายสไปก์เล็กน้อย วาริโอก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นจน ค.ศ. 1992 วาริโอปรากฏชื่อเป็นครั้งแรกในเกมซูเปอร์มาริโอแลนด์ 2: 6 โกลเดนคอยส์ เขาถูกออกแบบโดยศิลปินเกม ฮิโระจิ คิโยะทาเกะ รูปแบบของวาริโอเกิดจากกลุ่มนักออกแบบเกมซูเปอร์มาริโอแลนด์รังเกียจการทำเกมที่ใช้ตัวละครของคนอื่น ๆ การสร้างตัววาริโอทำให้เขามีตัวละครเป็นของตนเองเพื่อจะได้ "มีสัญลักษณ์กำหนดสถานการณ์ได้"
วาริโอถูกวาดให้เป็นมาริโอในรุ่นก้าวร้าว เขามีแขนมีกล้ามขนาดใหญ่ หนวดเคราแหลมซิกแซกใหญ่ และเสียงร้องชวนต่อสู้ ชื่อ "วาริโอ" มาจากการผสมคำว่า "มาริโอ" กับคำคุณศัพท์ภาษาญี่ปุ่นว่า วารุอิ (悪い) หมายถึง "ชั่วร้าย" ดังนั้นจึงหมายถึง "มาริโอที่ชั่วร้าย" (ต่อมากำหนดสัญลักษณ์เป็น "W" บนหมวก หรือ "M" กลับหัว) ข้อเท็จจริงจากนินเทนโดกล่าวว่าวาริโอเป็นคู่ปรับในวัยเด็กของมาริโอและลุยจิ เนื่องจากอิจฉาความสำเร็จของพวกเขา นักพากย์เสียง ชาลส์ มาร์ติเน็ต ซึ่งพากย์เสียงมาริโอตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ก็พากย์เสียงให้วาริโอด้วย ในระหว่างการออดิชัน มาร์ติเน็ตต้องพูดด้วยโทนเสียงโหดเหี้ยม เขามองเสียงของวาริโอว่าทำได้ง่ายกว่าเสียงของมาริโอ เนื่องจากท่าทางการพูดและบุคลิกของมาริโอจะไหลลื่นอิสระมากกว่า โดยการกระโดดจากพื้นดินและลอยบนอากาศ ขณะที่วาริโอมีลักษณะนิสัยขี้อิจฉา เริ่มจากเกมวาริโอแลนด์: ซูเปอร์มาริโอแลนด์ 3 วาริโอจะกระปรี้กระเปร่าเมื่อเก็บหัวหอมได้ คล้ายกับมาริโอที่พลังจะเพิ่มขึ้นเมื่อเก็บเห็ด วาริโอมักใช้ระเบิด อย่างที่เห็นในเกมวาริโอแลนด์: ซูเปอร์มาริโอแลนด์ 3 วาริโอบลาสต์ และมาริโอคาร์ต: ดับเบิลแดช เกมชุดวาริโอแวร์ใช้ระเบิดเป็นสิ่งของแทนการจำกัดเวลา
ในวิดีโอเกมที่วาริโอปรากฏตัว เขามักจะได้เป็นตัวร้าย อย่างไรก็ตาม ทีมพัฒนาเกมวาริโอแลนด์: เชกอิต กล่าวว่าความจริงแล้วเขาไม่ใช่ตัวร้าย และพวกเขาไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นเช่นนั้นในขณะพัฒนาเกม พวกเขาเน้นที่พฤติกรรม ซึ่งสลับระหว่างดีและชั่ว เอ็ตสึโนะบุ เอะบิสุ ผู้ผลิตเกมเดอะเชกไดเมนชัน มองวาริโอว่าเป็นตัวละครสะเพร่าที่ใช้พละกำลังของตนเอาชนะผู้อื่น ทะดะโนะริ สึคะวะกิ หัวหน้านักออกแบบเกมเดอะเชกไดเมนชัน มองว่าวาริโอเป็นลูกผู้ชายและกล่าวว่าเขา "ไม่เข้าท่าจนสุดท้ายเขาดูเจ๋งอย่างมาก" ด้วยเหตุนี้ เขาต้องการให้วาริโอประพฤติตัวอย่างลูกผู้ชายมากกว่าทำตัวโง่และขอร้องให้นักออกแบบศิลป์ให้เน้นที่ความเป็นชาย วาริโอถูกเลือกให้เป็นดาวของเกมชุดวาริโอแวร์ เพราะนักพัฒนารู้สึกว่าเขาเป็นตัวละครที่ดีที่สุดในแฟรนไชส์ เนื่องจากเขาทำตัวโง่อยู่บ่อยครั้ง
พระตำหนักธารเกษม

ประวัติ

พระตำหนักสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2176 ในสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เพื่อใช้เป็นที่ประทับเวลาเสด็จมานมัสการพระพุทธบาท
กนก วงษ์ตระหง่าน

ประวัติ

ศาสตราจารย์ กนก วงษ์ตระหง่าน หรือที่รู้จักกันในนาม ศ.ดร.กนก วงษ์ตระหง่าน เกิดที่จังหวัดพิจิตร จบการศึกษาระดับมัธยมที่โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก ได้เหรียญนักเรียนดีเด่น ก่อนจะสอบเข้าคณะทันตแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในเหตุการณ์ 14 ตุลา เป็นรองเลขาธิการฝ่ายเศรษฐกิจของศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) จากนั้นจึงไปศึกษาปริญญาโทต่อที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ และได้ทุนศึกษาต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ ด้วยคะแนนเป็นที่หนึ่งของมหาวิทยาลัย และในปี พ.ศ. 2539 ได้ผ่านการศึกษาหลักวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (ว.ป.อ.) รุ่นที่ 37

การทำงาน

ศ.กนก วงษ์ตระหง่าน เป็นอาจารย์ ระดับ 4 ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อยู่หลายปีจนได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ ระดับ 10 ในปี พ.ศ. 2534 และจากนั้นจึงโอนย้ายไปรับราชการที่ทบวงมหาวิทยาลัย โดยดำรงตำแหน่งเป็น รองปลัดทบวงมหาวิทยาลัย (นักบริหาร ระดับ 10) ในยุคที่มี ศาสตราจารย์ ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน เป็นปลัดทบวงมหาวิทยาลัย ในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2537
จากนั้นจึงเข้าสู่แวดวงธุรกิจ ด้วยการเป็นกรรมการบริหารสายปฏิบัติการและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บริษัทเซ็นทรัล รีเทลคอร์ปอเรชั่น จำกัด และได้รับการทาบทามเป็น ประธานบริหารสานปฏิบัติการและกรรมการผู้จัดการใหญ่ บมจ.ห้างสรรพสินค้า โรบินสัน มีบทบาทสำคัญในการร่วมพลิกฟื้นสถานะของโรบินสันให้คงอยู่ต่อไป จากนั้นจึงเข้าเป็นประธานกรรมการบริหาร บริษัท แฟมิลี่มาร์ท จำกัด ในปี พ.ศ. 2546 และเป็นประธานกรรมการ บริษัทกรุงเทพธนาคม จำกัด(ซีอีโอ) ในปี พ.ศ. 2547 ถึงปัจจุบัน

งานการเมือง

ศ.กนก เป็นประธานที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ และคณะกรรมการขับเคลื่อนวาระประชาชน ในช่วงการรณรงค์เลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยรับผิดชอบทางด้านการศึกษาและเศรษฐกิจ
ศ.กนก วงษ์ตระหง่าน ได้รับหน้าที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเงา ในการจัดตั้งคณะรัฐมนตรีเงาของพรรคประชาธิปัตย์ ต่อมาได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ)
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย เช่นเดียวกับในปี พ.ศ. 2562
เจียง จื่อหยา

ประวัติ

เจียงจื่อหยา เดิมเป็นขุนนางในราชวงศ์ซาง แต่ทนความโหดร้ายในการปกครองของอ๋องโจ้ว ผู้ปกครองแห่งราชวงศ์ซางไม่ไหว จึงเร้นกายมาพำนักที่ชนบทห่างไกลแห่งหนึ่งริมแม่น้ำเว่ยสุ่ย (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลส่านซี)
ในประวัติศาสตร์บันทึกว่า ในขณะเดินทางไปล่าสัตว์ โจวเหวินหวังได้พบกับเจียง จื่อหยาในวัย 80 ปี กำลังนั่งตกปลาโดยที่ไม่มีเหยื่อ เขาจึงเข้าไปทักทายอย่างสุภาพแล้วถามว่า "ท่านมีความสุขในการตกปลาหรือไม่" เจียงจื่อหยาได้ตอบว่า 'บุคคลที่น่ายกย่องที่แท้จริงนั้น คือผู้ที่มีความสุขในการที่ทำให้ความมุ่งมั่นนั้นสำเร็จ การตกปลาของข้าพเจ้าก็เช่นกัน' เมื่อสนทนาด้วย ทำให้โจวเหวินหวังพบว่านี่คือคนที่ปู่ของตนตามหา ซึ่งบุคคลสำคัญที่จะสามารถช่วยโค่นล้มทรราชได้ ดังนั้นโจวเหวินหวังจึงได้เชิญเจียง จื่อหยาไปรับตำแหน่งที่สำคัญและขนานนาม ให้ว่า เจียงไท่กงหวั่ง ต่อมาได้ย่อให้เป็น ไท่กงวั่ง (จีน: 太公望; พินอิน: Tàigōng Wàng) มีความหมายว่า ความหวังแห่งราชวงศ์โจว แต่โดยทั่วไป มักจะรู้จักกันในนาม เจียงไท่กง
เมื่อโค่นราชวงศ์ซางลงแล้ว เจียงจื่อหยา ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์โจว และได้รับแคว้นฉีไปปกครอง ซึ่งเจียง จื่อหยาได้ช่วยสร้างความเจริญให้แก่บ้านเมืองมาก ทั้งด้านการเมือง การปกครอง และศิลปวัฒนธรรม จนเป็นราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน
จนมีคำกล่าวว่า แท้จริงแล้ว บุคคลที่เป็นทั้งเป็นบิดาและเจ้าแห่งตำราพิชัยสงครามในประวัติศาสตร์จีนคนแรกคือ เจียง จื่อหยา ซึ่งเขาได้เขียนตำราพิชัยสงครามไว้เล่มหนึ่งชื่อว่า หกความลับแห่งยุทธศาสตร์ (นอกจากนี้ ยังมีข้อสันนิษฐานว่า ตำราสามยุทธศาสตร์ของหวางสือกง แท้จริงแล้ว อาจเป็นงานของ เจียง จื่อหยา)

วรรณกรรม

ในด้านงานเขียนนั้น เจียงจื่อหยา ได้ปรากฏอยู่ในวรรณกรรมจีนโบราณเรื่องห้องสิน ในฐานะผู้สั่งประหารนางต๋าจีซึ่งเป็นนางจิ้งจอกพันปีแปลงกายมาล่อลวงจักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซางให้ลุ่มหลงในอำนาจและกามรมณ์ จนนำไปสู่การก่อรัฐประหารโค่นล้มราชวงศ์ในที่สุด นอกจากนี้ ตามตำนานยังได้กล่าวว่า เจียงจื่อหยาเป็นผู้ที่มีความอดทนสูง จากการที่นั่งตกปลารอผู้ต้องการตัวไปช่วยเหลือเป็นเวลานานถึงกว่า 50-60 ปีเลยทีเดียว ซึ่งเรื่องราวการนั่งตกปลาของเจียงจื่อหยานี้ได้เป็นที่มาเป็นภาษิตจีนที่ว่า "ไท่กงตกปลา" (太公钓鱼, ไท่กงเตี้ยวอี๋ว์) ที่มีความหมายถึง "ทั้ง ๆ ที่รู้แต่ก็ยินยอมติดกับดักที่ผู้อื่นวางไว้"
ในปัจจุบันเจียงจื่อหยาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ที่เก่งที่สุดทั้งในประวัติศาสตร์จีนและโลกด้วย
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 71

แนวเส้นทางโครงการ

แนวเส้นทางเริ่มต้นที่ถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันออกในเขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร โดยเส้นทางจะผ่านเขตพื้นที่เขตมีนบุรี เขตหนองจอก แล้วหลังจากนั้นจะผ่านเข้าพื้นที่จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดปราจีนบุรี แล้วสิ้นสุดที่ชายแดนไทย-กัมพูชา อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว รวมระยะทางประมาณ 204 กิโลเมตร และมีแผนในการพัฒนาทางหลวงสายหลักสายเดิมให้เป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง เพื่อลดงบประมาณค่าก่อสร้าง โดยเป็น 1 ใน 2 โครงการนำร่อง โดยอีกสายหนึ่งคือทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 ช่วงนครสวรรค์-พิษณุโลก

สถานะโครงการ

ทางหลวงพิเศษสายนี้ยังมีความไม่ชัดเจนเนื่องจากยังอยู่ในแผนแม่บทระยะแรกของกรมทางหลวง หากโครงการทางหลวงพิเศษสายนี้ก่อสร้างเสร็จจะทำให้การส่งสินค้าจากภาคตะวันออกไปยังภาคตะวันตกทำได้สะดวกยิ่งขึ้น

การจัดเก็บค่าผ่านทาง

ทางหลวงพิเศษสายนี้คิดค่าผ่านทางตามระยะทาง โดยอัตราค่าผ่านทางยังไม่ประกาศจนกว่าโครงการนี้จะก่อสร้างเสร็จ
นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์

ประวัติ

นิวัตน์ ศรีสวัสดิ์ เกิดที่ จังหวัดพิษณุโลก , เมืองสองแคว เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2490 เข้าเส้นทางนักฟุตบอลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ในสโมสรเยาวชนของ วิทยาลัยพลศึกษา (ปัจจุบันคือ สถาบันการพลศึกษา) และปานะพันธุ์วิทยา ก่อนจะเล่นในสโมสรราชวิถี สโมสรการท่าเรือไทยและทีมชาติไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2509 - พ.ศ. 2522 โดยมีครูสอนฟุตบอล นายเดือน ดารา (เหงียน วัน เดื๊อก) อดีตดารานักเตะทีมชาติเวียดนามใต้ก่อนโอนสัญชาติเป็นไทย และ อ.สำเริง ไชยยงค์ ปรมาจารย์ลูกหนัง นิวัฒน์เริ่มเล่นฟุตบอลมาตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษา ในตำแหน่งผู้รักษาประตูในทีมของโรงเรียนจ่าการบุญ ภายหลังเปลี่ยนมาเล่นเป็นศูษย์หน้าตอนเข้าโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคุม จนทำให้พาทีมครองแชมป์รุ่นจิ๋วของจังหวัดได้ 3 ปีซ้อน กระทั่งปี พ.ศ. 2507 ซึ่งขณะนั้นนิวัฒน์มีอายุได้ 17 ปี ได้เข้ากรุงเทพฯ และศึกษาที่โรงเรียนพลานามัย (สถาบันการพลศึกษา) ลงเล่นในรายการฟุตบอลระดับอุดมศึกษา ปีถัดมา พ.ศ. 2508 ทางวิทยาลัยพลศึกษางดส่งทีมเข้าแข่งขัน นิวัฒน์ย้ายไปเล่นให้กับทีมของโรงเรียนปานะพันธุ์ และสร้างชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในวงการลูกหนังขาสั้น
พระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์

ประวัติ

เป็นพระที่นั่งที่สร้างต่อเนื่องกับท้องพระโรงกลางพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ด้านตะวันออก ใช้เป็นห้องสำหรับพระราชทานเลี้ยง พระที่นั่งองค์นี้อยู่ต่อกับท้องพระโรงกลางของหมู่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาททางทิศตะวันออกพระที่นั่งองค์นี้มีความหมายว่า “ เป็นที่ประทับเมื่อขึ้นครองราชย์ “พระที่นั่งองค์นี้ใช้เป็นห้องสำหรับพระราชทานเลี้ยงในงานต่างๆจึงเรียกว่า“ห้องโต๊ะ“เพดานห้องทำเป็นลายมงคล 8 ประการคือ สังข์ , จักร , ตะบอง , บ่อน้ำ , ลูกโค , กรอบหน้า , ธง และ ขอ ต่อมาพระที่นั่งองค์นี้ชำรุดทรุดโทรมมาก พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 จึงโปรดเกล้า ฯ ให้รื้อลงและสร้างพระที่นั่งมูลสถานบรมอาสน์องค์ใหม่ขึ้นแทน แต่ยังจัดเป็นห้องพระราชทานเลี้ยงเช่นเดิม
ปางห้ามมาร

ปางห้ามมาร เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถประทับ (นั่ง) ขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ซ้ายวางหงาย อยู่บนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวายกขึ้นป้องเสมอพระอุระ (อก) แสดงอาการห้าม
เวลาในประเทศเนปาล

เวลาในประเทศเนปาล ใช้เวลามาตราฐานเนปาล (NST, UTC+05:45)

ฐานข้อมูลโซนเวลา IANA

ฐานข้อมูลโซนเวลา IANA มีโซนสำหรับเนปาล อยู่ในแฟ้ม zone.tab, ชื่อ กาฐมาณฑุ
แอสตันมาร์ติน แวนควิซ

Aston Martin V12 Vanquish

แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ (Aston Martin V12 Vanquish) ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001-2005 (เป็นจำนวน 1,492 คัน) ได้รับการออกแบบโดย นักออกแบบรถชาวอังกฤษ เอียน แคลลุม (Ian Callum) รถได้ใช้ชื่อโครงการว่า Project Vantage Concept  ด้วยรูปลักษณ์ของรถที่มีขนาดใหญ่กว่า ตัวถังที่ทำมาจากอะลูมิเนียมและคาร์บอน แอสตันมาร์ติน ดีบี7 มาพร้อมกับเครื่องยนต์ V12 ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in) มีจำหน่ายทั้งแบบ 2+0 ที่นั่ง (2 ที่นั่ง) และแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง)  
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ สามารถให้กำลังสูงสุดถึง 456 PS (335 kW; 450 bhp) และแรงบิดสูงสุด 540 N·m (400 lb·ft) ใช้ระบบเกียร์ธรรมดาอิเล็กโทรไฮดรออิก 6 จังหวะ ( Electrohydraulic manual ) ระบบเบรกแบบ เอบีเอส (ABS) 
แอสตันมาร์ติน วี12 แวนควิซ ได้รับการจัดอันดับ ให้อยู่อันดับ 3 รถที่ประกอบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา (Best Film Cars Ever) ตามหลังเพียง มินิ ในภาพยนตร์ เดอะอิตาเลียนจอบ และ แอสตันมาร์ติน ดีบี5 ซึ่งใช้ประกอบภาค จอมมฤตยู 007 และในภาค ธันเดอร์บอลล์ 007 ของภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์

Aston Martin Vanquish S

แอสตันมาร์ติน แวนควิซ เอส (Aston Martin Vanquish S) เปิดตัวครั้งแรกที่งานปารีสออโตโชว์ปี ค.ศ. 2004 มาพร้อมกับกำลังและสมรรถนะที่เพิ่มขึ้นกว่า แวนควิซ ตัวปกติ สำหรับตัวซีซียังคงเดิมไว้ที่ 5,935 ซีซี เช่นเดิม แต่กำลังเพิ่มขึ้นจาก 456 เป็น 520 แรงม้า (340 to 390 kW) ทำให้แวนควิซ เอส กลายเป็นรถที่เร็วที่สุดเท่าที่ แอสตันมาร์ติน เคยสร้างมา  จนกระทั่งวี12 แวนทิจ เข้ามาครองบัลลังค์แทนในเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2013 รถได้ยุติการผลิตลงในวันที่ 19 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2007 ผลิตมาเป็นจำนวนทั้งสิ้น 1,086 คัน
ผู้ที่ชื่นชอบแอสตันมาร์ติน บางคนกล่าวถึง แวนควิซ เอส ที่ยุติการผลิตลงว่า เป็นรถแอสตันมาร์ตินคันสุดท้ายที่มีความเป็นแอสตันมาร์ตินมากที่สุด

โฉมที่ 2

โฉมที่ 2 แอสตันมาร์ติน แวนควิซ ได้ชื่อโปรเจ็กต์ว่า "เอเอ็ม310" ( AM310 ) ผลิตมาเพื่อแทน แอสตันมาร์ติน ดีบีเอส วี12  ซึ่งได้ยุติการผลิตไปในปี ค.ศ. 2012 แวนควิซ โฉมที่ 2 มาพร้อมกับ เครื่องยนต์ขนาด 5,935 ซีซี (5.9 ลิตร; 362.2 cu in)  V12 มีกำลัง 573 PS (421 kW; 565 bhp) ที่ 6,750 rpm และแรงบิดสูงสุดที่ 620 N·m (460 lb·ft) ที่ 5,500 rpm รถขับเคลื่อนด้วยล้อหน้า ระบบเกียร์แบบอัตโนมัติ 6 จังหวะ และจำหน่ายแบบ 2+2 ที่นั่ง (4 ที่นั่ง) เพียงอย่างเดียว ซึ่งต่างกับโฉมก่อนหน้านี้ที่มีให้เลือก 2 แบบ
ภูตพิศวาส

ละครโทรทัศน์

ละครเรื่อง ภูตพิศวาส ถูกทำเป็นละครครั้งแรกในปี พ.ศ. 2523 ออกอากาศทางช่อง 9  อ.ส.ม.ท. สร้างโดย อรวรรณ โปร่งมณี แสดงโดย อัศวิน รัตนประชาและศรีอาภา บางนารถ ซึ่งเรื่องภูตพิศวาสนี้ ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่นักแสดงเป็นอย่างมาก 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 ออกอากาศทางช่อง 5 นำแสดงโดย ฉัตรชัย เปล่งพานิช, พิมลา สมุทรถลิน, อาภาพร กรทิพย์ สร้างโดย รัชฟิล์ม
และถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง ช่อง 7 ถึง 2 ครั้ง สร้างโดย ดาราวิดีโอ ในปี พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2547 
ในปี พ.ศ. 2538 เขียนบทโทรทัศน์โดย ลุลินารถ กำกับการแสดงโดย จรูญ ธรรมศิลป์ นำแสดงโดย ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง, กุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา, อนันต์ บุนนาค, โยโกะ ทาคาโน่, อัจฉรา ทองเทพ และชุมพร เทพพิทักษ์ ออกอากาศวันจันทร์-อังคาร ออกอากาศ 22 สิงหาคม 2538 - 10 ตุลาคม 2538  และพ.ศ. 2547 เขียนบทโทรทัศน์โดย กลุ่มช่างปั้นเรื่อง กำกับการแสดงโดย วีระชัย รุ่งเรือง นำแสดงโดย เขตต์ ฐานทัพ, วรนุช วงษ์สวรรค์, ชุมพร เทพพิทักษ์, ดวงดาว จารุจินดา, น้ำทิพย์ เสียมทอง, อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ ออกอากาศวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์  ออกอากาศวันที่ 13 สิงหาคม 2547 ถึง 12 กันยายน 2547
และครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2562 ถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกครั้งทางช่องวัน โดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ และ บริษัท มอนทาจ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ของ นัฐฐพนธ์ ลียะวณิช เขียนบทโทรทัศน์โดย พรรณจิณณ์ กำกับการแสดงโดย ชัชวาล ศาลวัตกลูน นำแสดงโดย ธนภัทร กาวิละ, อัญชสา มงคลสมัย, สาวิกา ไชยเดช ออกอากาศวันจันทร์-พฤหัสบดี ออกอากาศวันที่ 8 กรกฎาคม 2562 ถึง 15 สิงหาคม 2562
มงกุฎพระเจ้าจอร์จที่ 1

มงกุฎพระเจ้าจอร์จที่ 1 (อังกฤษ: State Crown of George I)  เป็นมงกุฎแห่งรัฐ (state crown) ที่จัดทำสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าจอร์จที่ 1 
เมื่อคราที่พระเจ้าจอร์จที่ 1 เสวยราชย์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่และ พระมหากษัตริย์แห่งไอร์แลนด์ในปีค.ศ. 1714 ได้มีความคิดที่จะจัดถวายมงกุฎองค์ใหม่สำหรับใช้ในรัฐพิธีต่างๆ (เช่น รัฐพิธีเปิดประชุมรัฐสภา) เพื่อใช้แทนมงกุฎองค์เก่าที่สร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ในปีค.ศ. 1661 ซึ่งอยู่ในสภาพทรุดโทรมและเกินกว่าการบูรณะซ่อมแซมคืนสภาพเดิมได้ โดยรัตนชาติและแก้วต่างๆที่ประดับนั้นได้ถูกย้ายมาอยู่บนมงกุฎองค์ใหม่แทน มงกุฎองค์นี้ในปัจจุบันเหลือแต่โครงเปล่าที่ทำจากทองคำ และลูกโลกประดับบนยอดที่ทำจากอะความารีน ทั้งสองอย่างนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร

รูปแบบ

มงกุฎองค์นี้จัดสร้างโดยซามูเอล สมิธิน ช่างเพชรประจำราชสำนัก โดยมีจุดประสงค์คือเพื่อใช้แทนองค์เดิมที่สร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 2 และมงกุฎองค์นี้ยังได้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 และสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ โดยใช้รัตนชาติ และไข่มุกบางส่วนจากมงกุฎองค์เดิม พร้อมทั้งเพิ่มไข่มุกจำนวน 265 เม็ด เพชร 160 เม็ด มรกต 6 เม็ด และแซฟไฟร์ 2 เม็ด โดยมีมูลค่ารวมกว่า 1,440 ปอนด์ โดยมีการเปลี่ยนแปลงรูปทรงและตำแหน่งของรัตนชาติจากเดิมเพียงเล็กน้อย โครงมงกุฎที่ทำจากทองคำนั้นมีความสูง 20.4 ซม. และลูกโลกกับกางเขนปิดยอดมงกุฎมีความสูง 8.5 ซม.
ตัวเรือนมงกุฎประกอบด้วยส่วนโค้งจำนวน 2 โค้ง (สี่ก้าน) ตัวเรือนมงกุฎทำจากทองคำ เหนือจากตัวเรือนเป็นกางเขนแพตตี และสัญลักษณ์ดอกลิลลี ลูกโลกด้านบนนั้นทำจากอความารีน กับยอดกางเขนซึ่งนำมาจากของที่ถูกเติมเข้าไปในมงกุฎพระเจ้าชาส์ลในปีค.ศ. 1685 ด้านบนเป็นกางเขนแพตตีตามหลัก 
ต่อมาในปีค.ศ. 1727 แก้วสีและรัตนชาติต่างๆได้ถูกถอดออกและประดับแทนด้วยเพชรที่เช่ามาซึ่งมีมูลค่าถึง 109,200 ปอนด์ และได้นำมาใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 แต่ปรับแต่งด้วยการดึงส่วนโค้งด้านบนซึ่งเคยหุบลงไปอยู่ตรงกลางมงกุฎ ให้ยืดขึ้นมาเหมือนมงกุฎในสมัยนั้น ดังที่เห็นในปัจจุบัน โดยลูกโลกที่ทำจากอความารีน และกางเขนยังคงอยู่ครบ

การใช้งาน

ต่อมาได้ใช้งานในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 และอีกครั้งในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 
ต่อมาในปีค.ศ. 1820 ได้มีการบูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่อีกหน เนื่องจากพบว่ามงกุฎนั้นไม่เหมาะสมสำหรับการใช้งาน และอยู่ในสภาพย่ำแย่ รวมถึงการเปลี่ยนลูกโลกที่ทำจากอความารีน ซึ่งได้พบว่าเป็นเพียงแก้วย้อมสีน้ำเงินเท่านั้น และหลังจากเสร็จการบูรณะแล้ว ได้นำขึ้นถวายเพื่อให้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แต่ทรงเลือกที่จะทรงมงกุฎเพชรของพระองค์เองในพระราชพิธี และในที่สุดก็ได้ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ในปีค.ศ. 1831
พระราชพิธีที่เป็นครั้งสุดท้ายที่มีการใช้งานมงกุฎองค์นี้ คือในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ซึ่งถือนำหน้าพระองค์ในรัฐพิธีเปิดประชุมสภาในช่วงต้นรัชกาล (ซึ่งในครั้งหนึ่งเคยตกพื้นและได้บุบลง) แต่ช่วงก่อนพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระองค์นั้นได้ถูกแทนที่โดย "มงกุฎอิมพีเรียลสเตต" องค์ใหม่ซึ่งประดับอัญมณีส่วนใหญ่ของมงกุฎองค์เดิม ซึ่งถูกทิ้งเหลืออยู่เพียงแต่โครง ซึ่งต่อมาโครงของมงกุฎองค์นี้ และโครงของมงกุฎราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 และโครงของมงกุฎพระราชินีอเดลเลด ได้ถูกขายให้กับช่างเพชรประจำราชสำนักในขณะนั้น
ต่อมาโครงที่เหลืออยู่ของมงกุฎองค์นี้ได้ทูลเกล้าฯถวายสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธที่ 2 ในปีค.ศ. 1995 และจัดแสดงอยู่ที่หอมาร์ติน ภายในบริเวณหอคอยแห่งลอนดอน
กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร

สาเหตุ

กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรทุกรูปแบบเกิดจากการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันเพื่อต่อต้านแอนติเจนจากภายนอก (เช่น เชื้อโรค) แต่ภูมิคุ้มกันที่สร้างกลับไปทำลายเนื้อเยื่อประสาทของผู้ป่วยแทน ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า "molecular mimicry" เป้าหมายที่ถูกระบบภูมิคุ้มกันทำลายเชื่อว่าเป็นสารประกอบที่พบได้เป็นปริมาณมากในเนื้อเยื่อประสาทส่วนปลายของมนุษย์ชื่อว่า แกงกลิโอไซด์ (ganglioside) เชื้อโรคที่ชักนำให้เกิดภาวะผิดปกติทางภูมิคุ้มกันดังกล่าวที่พบบ่อยที่สุดคือเชื้อแบคทีเรีย Campylobacter jejuni รองลงมาคือเชื้อไซโตเมกาโลไวรัส (cytomegalovirus; CMV)  อย่างไรก็ตามมีจำนวนผู้ป่วยร้อยละ 60 ที่ไม่พบว่าเกิดจากการติดเชื้อใดนำมาก่อน ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดการกระตุ้นจากการติดเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ หรือจากปฏิกิริยาทางภูมิคุ้มกันต่อเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ พบว่ามีอุบัติการณ์ของกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรเพิ่มขึ้นหลังจากการให้วัคซีนไข้หวัดใหญ่ ในช่วงระหว่างการเกิดโรคไข้หวัดหมูระบาดทั่วในปี ค.ศ. 1976-1977 แต่จากการศึกษาทางระบาดวิทยาในภายหลังพบว่าการให้วัคซีนไข้หวัดใหญ่มีอัตราเสียงที่จะชักนำให้การเกิดกลุ่มอาการนี้เพิ่มขึ้นน้อยมาก (คือเพิ่มขึ้นน้อยกว่า 1 รายในการให้วัคซีน 1 ล้านคน) หรือแทบไม่มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเลย
ผลจากการที่ระบบภูมิคุ้มกันเข้ามาทำลายเนื้อเยื่อประสาทส่วนปลาย ทำให้เยื่อไมอีลินซึ่งเป็นปลอกไขมันหุ้มรอบเส้นประสาทเสียหาย และทำให้การส่งกระแสประสาทถูกหยุดชะงัก และทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาต และอาจพบร่วมกับความรู้สึกสัมผัสและประสาทอัตโนมัติถูกรบกวน
ในรายที่เป็นไม่มาก แอกซอนของเส้นประสาท (ส่วนนำประสาทขาออกของเซลล์ประสาท) จะยังทำงานได้และกลับสู่สภาพปกติได้อย่างรวดเร็วถ้าเยื่อไมอีลินถูกซ่อมแซมได้เป็นปกติ ในรายที่มีอาการมากแอกซอนอาจเสียหาย และการฟื้นสภาพต้องขึ้นกับการซ่อมแซมของเยื่อไมอีลิน ประมาณร้อยละ 80 ของผู้ป่วยจะสูญเสียเยื่อไมอีลินไป อีกร้อยละ 20 จะสูญเสียแอกซอน
กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรแตกต่างจากกลุ่มอาการอื่นๆ เช่นโรคมัลติเพิล สเกลอโรซิส (multiple sclerosis; MS) หรือ อะไมโอโทรฟิก แลเทอรัล สเกลอโรซิส (Amyotrophic lateral sclerosis; ALS) ตรงที่กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรเป็นโรคที่เกิดกับระบบประสาทส่วนปลาย และโดยทั่วไปแล้วจะไม่ทำความเสียหายต่อสมองหรือไขสันหลัง

ระบาดวิทยา

อุบัติการณ์ของกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรทั่วโลก ประมาณ 0.6-4 ต่อประชากร 100,000 คนต่อปี ผู้ชายเป็นมากกว่าผู้หญิง 1.5 เท่า อุบัติการณ์เพิ่มขึ้นตามอายุ ในผู้อายุต่ำกว่า 30 ปีพบประมาณ 1 รายต่อประชากร 100,000 คน และผู้อายุสูงกว่า 75 ปีพบประมาณ 4 รายต่อประชากร 100,000 คน อุบัติการณ์ในระหว่างตั้งครรภ์ประมาณ 1.7 รายต่อประชากร 100,000 คน มีรายงานผู้ป่วยกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรแต่กำเนิดและในระยะแรกเกิด
ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์

ประวัติ

ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ เป็นผลงานของรายการโทรทัศน์ซูเปอร์เซ็นไตลำดับที่ 35 และเป็นผลงานที่อยู่ในช่วงเฉลิมฉลอง 35 เรื่องของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ โดยการดำเนินเรื่อง ใช้วิธีการนำเสนอเรื่องราวที่ผูกโยงเนื้อหาของซูเปอร์เซ็นไตในอดีตถึง 34 ขบวนการ ซึ่งรวมผลงานประพันธ์ของอิชิโนโมริ โชทาโร่ และ ฮัตเตะ ซาบุโร่ด้วย นอกจากนี้สามารถแปลงร่างเป็นฮีโร่ในอดีตได้ ซึ่งมารูปแบบเดียวกันกับ มาสค์ไรเดอร์ดีเคด ที่เป็นผลงานมาสค์ไรเดอร์ซีรีส์ยุคเฮเซลำดับที่ 10
โกไคเจอร์แนวคิดและคอนเซ็ปท์มาจากโจรสลัดซึ่งเป็นครั้งแรกที่ใช้รูปแบบธีมชุดของเรื่อง รวมถึงเป็นโจรสลัดอวกาศอีกด้วย สำหรับชื่อโกไคเจอร์นั้น มีความหมายถึง ผู้เป็นวีรบุรษ (豪快者) ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับซูเปอร์เซ็นไตที่ปรากฏในโกไคเจอร์เกือบทั้งหมด

เนื้อเรื่อง

จักรวรรดิอวกาศ ซันการ์ค ได้เข้ามาบุกรุกรานที่โลก เพื่อหมายจะยึดครองโลกเฉกเช่นเดียวกับศัตรูกลุ่มอื่นๆที่มีเป้าหมายเดียวกัน แต่การยึดครองโลกกลับต้องถูกโจมตี จากกลุ่มวีรบุรุษที่คอยปกป้องโลกที่ถูกเรียกขานกันว่า ซูเปอร์เซ็นไต ที่มี 34 กลุ่มด้วยกัน
ในการต่อสู้สิ้นสุดลง ซูเปอร์เซ็นไตทั้ง 34 กลุ่ม ได้ทุ่มเทพลังทั้งแรงกายและแรงใจ เข้าสู้กับซันแก็ค จนสามารถเอาชนะได้ในที่สุดและกลายเป็นศึกที่ถูกกล่าวขานกันทั่วโลกว่า ศึกมหาสงครามในตำนาน (レジェンド大戦) แต่พวกเขากลับต้องสูญเสียพลังบางส่วนไปจากการปกป้องโลก โดยที่พลังเหล่านั้นได้แปรสภาพเป็น เรนเจอร์คีย์ และถูกกระจายไปทั่วจักรวาล
หลังงจากศึกมหาสงครามในตำนานสิ้นสุดลง ได้มึกลุ่มโจรสลัดจากอวกาศที่ตามหา สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวาล ในโลกมนุษย์ ที่ชื่อว่า ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ ซึ่งมี 5 คนด้วยกันนำโดยกัปตัน มาเวลรัส ซึ่งการเยี่ยมเยือนในโลกเพื่อตามหาสมบัติที่อยู่ในโลก แต่ทว่ามันอยู่ในช่วงเดียวกับที่ซันการ์คได้กลับมายึดครองโลกเป็นหนที่ 2
สิ่งที่โกไคเจอร์ตามหาบนโลกนั้นคือ สมบัติล้ำค่าที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ ซึ่งจะเป็นกุญแจไปสู่ความลับอันยิ่งใหญ่ โดยที่พวกเขาต้องผ่านประสบการณ์ต่างๆมากมายที่รอพวกเขาอยู่ พร้อมกับ จุดประสงค์ที่แท้จริงในการค้นหาสมบัติอันล้ำค่า หาใช่การครอบครองสมบัติ แต่เป็นการคุ้มครองสมบัติ เพื่อไม่ให้อยู่ในน้ำมือของศัตรูที่ไม่ว่าจะมาจากที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร

การออกอากาศ

ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ ออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 7:30 - 8:00 น. ในช่วงซูเปอร์ฮีโร่ ไทม์ มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน
ในส่วนประเทศไทยมีลิขสิทธิ์ในการออกอากาศและวางจำหน่ายทั้ง 2 บริษัท โดยบริษัทแรกเป็นของ โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ใช้ชื่อว่า ขบวนการโจรสลัดอวกาศ โกไคเจอร์ และได้ออกอากาศทางโทรทัศน์มาและ 2 ครั้งด้วยกันทั้งสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 และ แก๊งการ์ตูน แชนแนล รวมถึงได้วางจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD 
อย่างไรก็ตามในปี 2561 ได้เปลี่ยนผู้ถือลิขสิทธิ์เป็นของการ์ตูนคลับ และออกอากาศทางช่อง MCOT HD ทุกวันเสาร์ เวลา 07.00-07.30 น. เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2561 จนถึงวันที่ 29 กันยายน 2561 แต่ยุติการออกอากาศทางช่อง MCOT HD และย้ายมาออกอากาศทางช่อง MONO 29 ในวันและเวลาเดิม โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่ตอนแรกใหม่อีกครั้ง เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2561 จนถึงวันที่ 29 ธันวาคม 2561 หลังจากนั้นได้ยุติการออกอากาศทางช่อง MONO 29 อีกครั้ง อย่างไรก็ตามได้ย้ายมาออกอากาศทางช่อง GMM 25 ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 07.30-08.00 น. โดยเริ่มออกอากาศตั้งแต่ตอนแรกใหม่อีกครั้งหนึ่ง เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2561 จนถึงวันที่ 23 มิถุนายน ปีเดียวกัน ทั้งนี้ในการออกอากาศในช่อง MONO 29 จะออกอากาศในระบบเสียง 2 ภาษาพร้อมด้วยคำบรรยายภาษาไทย ขณะที่การออกอากาศช่อง MCOT HD และ GMM 25 ออกอากาศเป็นเสียงภาษาไทยภาษาเดียวและไม่มีคำบรรยายภาษาไทย
เจเนอเรชันเอกซ์

เจเนอเรชันเอกซ์ (อังกฤษ: Generation X) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เจนเอกซ์ (อังกฤษ: Gen X) เป็นคนรุ่นที่เกิดหลังยุคเบบี้บูมจบลง ที่จากข้อมูลสำรวจมีช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึง 1981
คำว่า เจเนอเรชันเอกซ์ เป็นคำที่ใช้ในแง่ประชากรศาสตร์ วิทยาศาสตร์สังคมและการตลาด จนถึงมักถูกอ้างอยู่บ่อยครั้งในวัฒนธรรมสมัยนิยม
เครื่องเล่นซีดีพกพา

เครื่องเล่นซีดีพกพา (อังกฤษ: Portable CD player) เป็นเครื่องเล่นเสียงพกพาที่ใช้ในการเล่นแผ่นซีดี เครื่องเล่นเสียงออกวางจำหน่ายครั้งแรกในรุ่น D-50 โดยโซนี่

อนาคต

เครื่องเล่นซีดีพกพาได้รับความนิยมลดลง เนื่องจากการความนิยมที่เพิ่มขึ้นของเครื่องเล่นสื่อพกพาที่สามารถเล่นเสียงดิจิทัล รวมถึงไอพอดและสมาร์ตโฟนได้ ก่อนที่เครื่องเล่นเสียงดิจิทัลได้รับความนิยม มินิดิสก์ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งของแผ่นซีดี เนื่องจากมินิดิสก์มีรูปแบบขนาดที่กะทัดรัด