google/wiki40b huggingface dataset:
อันเดรย์ เกรชโค

ประวัติ

อันเดรย์ อันโตโนวิช เกรชโค เกิดในเมืองเล็ก ๆ ใกล้เมืองรอสตอฟ-นา-โดนูในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2446 เป็นบุตรชายของชาวนาใน ยูเครน ต่อมาเขาได้เข้าร่วม กองทัพแดง ในปี พ.ศ. 2462 อยู่ในกองทหารม้าของเซมิออน บูดิออนนืย  หลังสงครามกลางเมือง เกรชโค ได้เรียนต่อในวิทยาลัยทหารม้าที่ 6ในเมือง ตากาล๊อก ซึ่งเขาจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2469  เขาเข้าร่วม พรรคคอมมิวนิสต์ ในปี พ.ศ. 2471, และจบการศึกษาจาก โรงเรียนทหารฟรุนเซ ในปี พ.ศ. 2479  จากนั้นเขาได้เข้าเรียนในสถาบันการศึกษาเสนาธิการทหารโซเวียต จบการศึกษาในปี พ.ศ. 2484 เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อน ปฏิบัติการบาร์บารอสซา

การรับใช้ชาติ

คำสั่งแรกของเกรชโค ในช่วง  สงครามโลกครั้งที่สองคือการนำกองทหารม้าที่ 34 ในการต่อสู้ป้องกันเมืองคราเมนชู (ใกล้ เคียฟ) ใน ยูเครนอย่างกล้าหาญ ในวันที่15 มกราคม พ.ศ. 2485 เกรชโค ได้รับเลือกมาเป็นแม่ทัพ กองพลทหารม้าที่5 ตั้งแต่ 15 เมษายน พ.ศ. 2485 ถึง 16 ตุลาคม พ.ศ. 2486,เกรชโค ยังได้เป็นผู้บังคับบัญชาใน กองทัพที่12,47,8 และ56 ทั้งหมนี้เป็นส่วนหนึ่งของ แนวรบทางตอนเหนือของคอเคซัส และเขาบัญชาได้อย่างยอดเยี่ยม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2486  เกรชโค  ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ กองพลส่วนหน้ายูเครนที่1 จากนั้นวันที่ 14 ธันวาคมปี พ.ศ. 2486 เขาเป็นผู้บัญชาการกองพลการ์ดที่1 จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม กองพลการ์ดที่1 เป็นส่วนหนึ่งของ กองพลส่วนหน้ายูเครนที่4 ซึ่งนำโดย พ.อ.  อีเปตรอฟ. เกรชโค ได้นำกองพลการ์ดที่1 กองพลการ์ดที่1 บุกเข้า ฮังการี และ ออสเตรียเข้าโจมตีได้อย่างยอดเยี่ยม

หลังสงคราม

หลังสงคราม เกรชโคได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพในเคียฟจนถึงปี พ.ศ. 2496  ระหว่าง พ.ศ. 2496 และ พ.ศ. 2500 เกรชโค เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังโซเวียตใน เยอรมนีตะวันออก ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2498 เกรชโค พร้อมกับเพื่อนร่วมงานระดับสูงอีกห้าทุกคนได้ถูกรับเลือกในความสามารถในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในรับการเลื่อนยศจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต ในช่วงปี พ.ศ. 2500-2503, เกรชโค  ได้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบกและ พ.ศ. 2503-2510 เขาเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลัง สนธิสัญญาวอร์ซอ  
วันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2510 เขาได้ทำรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หลังจากการเสียชีวิตจอมพล โรดีออน มาลีนอฟสกี ในช่วงปี พ.ศ. 2513-2519 ที่ เกรชโค ได้ทำหน้าที่เป็นประธานของคณะกรรมการบรรณาธิการจัดบันทึกประวัติศาสตร์โซเวียตในของสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเป็นทางการเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2519  เถ้าของเขาถูกฝังอยู่ในกำแพงเครมลิน
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง

ประวัติ

ก่อนที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยางจะก่อสร้าง ท่อากาศยานของเมืองซีอาน คือ ท่าอากาศยานซีอานซีกวน (IATA: SIA, ICAO: ZLSN) แต่ในปี ค.ศ.1984 สภาแห่งรัฐ และคณะักรรมการกลางการทหารแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้เสนอให้มีการก่อสร้างท่าอากาศยานขนาดใหญ่ขึ้นบริเวณพื้นที่ลานบินเสียนหยาง ซึ่งการก่อสร้างระยะแรกได้เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.1987 แล้วเสร็จและเริ่มเปิดให้บริการได้เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ.1991 และในวันเดียวกัน ท่าอากาศยานซีอานซีกวน ได้ปิดให้บริการ
ต่อมา การก่อสร้างระยะที่สองได้เริ่มขึ้นอีกเมื่อเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.2000 แล้่วเสร็จและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ.2003

การเดินทาง

ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง ห่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมืองซีอาน 47 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากตัวเมืองเสียนหยาง ไปทางเหนือ 13 กิโลเมตร มีรถแท็กซี่ให้บริการระหว่างท่าอากาศยานและตัวเมืองซีอาน
สะพานเทเวศรนฤมิตร

สะพานเทเวศรนฤมิตร เป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษม ตั้งอยู่บนถนนสามเสน แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เป็นสะพานที่สร้างขึ้นโดยพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสงค์สร้างสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมทั้งหมดห้าสะพานและทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามให้มีชื่อคล้องจองกันทั้งหมด โดยทรงปรึกษากับพระราชเลขานุการที่เชี่ยวชาญภาษามคธ ได้นามเป็นมงคลคล้องจองกัน โดยมีความหมายโดยรวมว่า "สะพานที่เทวดานฤมิตร" คือ สะพานเทเศวรนฤมิตร, สะพานวิศสุกรรมนฤมาณ, สะพานมัฆวานรังสรรค์, สะพานเทวกรรมรังรักษ์ และสะพานจตุรภักตร์รังสฤษดิ์ โดยในส่วนของสะพานเทเวศรนฤมิตร นั้นมีความหมายถึง "สะพานที่เทวดาผู้เป็นใหญ่สร้าง" หรือ "สะพานที่พระอิศวรเป็นผู้สร้าง"  เมื่อสร้างเสร็จแล้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จทำพิธีเปิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2442 เป็นสะพานข้ามคลองผดุงกรุงเกษมแห่งแรกที่ทรงเปิด
มีโครงสร้างเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก มีราวพนักสะพานเป็นคอนกรีตทึบทั้งสองข้าง ปลายสะพานเป็นเสาหัวเม็ด มุมสะพานทั้งสี่เป็นเสาตั้งหัวไฟทั้งสี่มุม ได้รับการบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2518
เชิงสะพานเทเวศรนฤมิตร เป็นสี่แยกจุดตัดของถนนสามเสนกับถนนกรุงเกษมและถนนลูกหลวง และเป็นจุดตัดของเขตดุสิตกับเขตพระนคร เป็นตลาดและชุมชนเก่าแก่ คือ ตลาดเทเวศร์ หรือ ตลาดเทวราช ซึ่งขึ้นชื่ออย่างในการเป็นตลาดค้าไม้ดอกไม้ประดับ และทำให้ย่านนี้ได้ชื่อว่า "เทเวศร์" (หรือสะกด "เทเวศน์") ไปด้วย
แม่น้ำสาละวิน

ลำน้ำสาขา

ลำน้ำสาขาซึ่งไหลลงแม่น้ำสาละวินทั้งทางตรงและทางอ้อม แบ่งตามระบบลุ่มน้ำประธาน ประกอบด้วย

พันธุ์ปลา

ดูบทความหลักที่ ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำสาละวิน
ชนิดพันธุ์ปลาที่พบในแม่น้ำสาละวิน จัดได้ว่ามีปริมาณน้อยกว่าปลาที่พบในลุ่มน้ำใกล้เคียง อย่าง แม่น้ำเจ้าพระยา หรือแม่น้ำโขง โดยชนิดพันธุ์ปลามีความใกล้เคียงกับปลาที่พบในประเทศอินเดีย ที่อยู่ไกลออกไปนับพันกิโลเมตรมากกว่าชนิดพันธุ์ปลาที่พบในประเทศไทย และหลายชนิดเป็นปลาเฉพาะถิ่นที่ไม่พบในที่แห่งอิ่น เช่น ปลากดหมูสาละวิน, ปลากดหัวเสียม, ปลาหยะเค, ปลาแค้ขี้หมู, ปลากระทิงจุด เป็นต้น และยังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้มีการค้นพบ
จุลชีววิทยา

ประวัติศาสตร์ของจุลชีววิทยา

แบคทีเรียถูกค้นพบเป็นครั้งแรกโดย แอนโทนี แวน ลีเวนฮุค ในปี 1676 (พ.ศ. 2219) โดยใช้กล้องจุลทรรศน์เลนส์เดียวที่เขาออกแบบเองส่องจนพบ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นนักจุลชีววิทยาคนแรกของโลก
สาขาวิชาแบคทีเรียวิทยา ซึ่งภายหลังได้เป็นสาขาย่อยในจุลชีววิทยา ได้ริเริ่มโดย เฟอร์ดินานด์ โคห์น นักพฤกษศาสตร์ผู้ซึ่งศึกษาสาหร่ายและแบคทีเรียที่สังเคราะห์แสงได้ จากการศึกษาของเขาทำให้ทราบเกี่ยวกับแบคทีเรียหลายชนิด และเฟอร์ดินานด์ โคห์น ยังเป็นคนแรกที่วางแบบแผนการจัดหมวดหมู่แบคทีเรียตามหลักอนุกรมวิธาน
หลุยส์ ปาสเตอร์ และโรเบิร์ต คอค เป็นผู้ที่มีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเดียวกับโคห์น และถือได้ว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาทางการแพทย์ หลุยส์ ปาสเตอร์เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากการทดลองเพื่อพิสูจน์หักล้างทฤษฎีสิ่งมีชีวิตเกิดจากสิ่งไม่มีชีวิต ซึ่งทำให้จุลชีววิทยาได้รับการยอมรับว่าเป็นสาขาหนึ่งในวิทยาศาสตร์ชีวภาพ ปาสเตอร์ยังได้ออกแบบวิธีการถนอมอาหารโดยการพาสเจอร์ไรซ์ และคิดค้นวัคซีนป้องกันโรคต่างๆอย่างเช่นโรคแอนแทรกซ์ อหิวาตกโรคจากสัตว์ปีก และโรคพิษสุนัขบ้า ส่วนโรเบิร์ต คอค มีชื่อเสียงจากการสนับสนุนทฤษฎีการเกิดโรค ซึ่งพิสูจน์ว่าโรคชนิดใดๆจะเกิดจากเชื้อจุลินทรีย์เฉพาะที่ก่อโรคนั้นๆเท่านั้น ต่อมาทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า สมมติฐานของคอค และคอคยังเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์ที่มุ่งศึกษาการแยกตัวของแบคทีเรียในการทำเชื้อให้บริสุทธิ์ ซึ่งทำให้เขาค้นพบเชื้อแบคทีเรียชนิดใหม่ๆ มากมาย เช่น เชื้อ Mycobacterium tuberculosis ที่เป็นสาเหตุของวัณโรค
แม้ว่าโดยทั่วไปมักจะถือว่า หลุยส์ ปาสเตอร์ และโรเบิร์ต คอค เป็นผู้ริเริ่มสาขาจุลชีววิทยา แต่ผลงานของพวกเขาก็ยังไม่สามารถอธิบายความแตกต่างของจุลินทรีย์ชนิดต่างๆ ได้อย่างถูกต้องนัก เพราะพวกเขามุ่งศึกษาเฉพาะจุลินทรีย์ที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์เท่านั้น ผู้ที่ถือได้ว่าริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาทั่วไปอย่างแท้จริง คือ มาร์ตินุส ไบเจอริงค์ และเซลเก ไวโนแกลดสกี พวกเขาได้ทำให้ขอบเขตการศึกษาจุลชีววิทยากว้างขวางออกไป ไบเจอริงค์มีผลงานสำคัญทางด้านจุลชีววิทยา 2 ผลงาน คือ การค้นพบไวรัส และการพัฒนาวิธีเพาะเชื้อแบบเอนริช ผลงานการศึกษาไวรัสโรคลายด่างในยาสูบของเขาได้เป็นรากฐานของสาขาไวรัสวิทยา และการเพาะเชื้อแบบเอนริชมีบทบาทสำคัญต่อวงการจุลชีววิทยา โดยทำให้สามารถเพาะเลี้ยงจุลินทรีย์ที่ยังไม่เคยเพาะเลี้ยงได้ ส่วนไวโนแกลดสกี เป็นคนแรกที่คิดค้นแนวคิดเกี่ยวกับเคมีของดิน ซึ่งแสดงให้เห็นกิจกรรมของจุลินทรีย์ในดินที่เป็นกระบวนการทางเคมี และทำให้เขาค้นพบแบคทีเรียที่สามารถตรึงไนโตรเจนจากอากาศได้

ประโยชน์ของการศึกษาจุลชีววิทยา

ขณะที่จุลินทรีย์มักจะถูกมองในแง่ลบเนื่องจากเกี่ยวข้องกับโรคภัยไข้เจ็บของมนุษย์ จุลินทรีย์บางชนิดก็มีความจำเป็นในกระบวนการที่เป็นประโยชน์ เช่น การหมัก (ใช้ผลิตแอลกอฮอล์และผลิตภัณฑ์ต่างๆจากนม) การผลิตยาปฏิชีวนะ และเป็นสื่อสำหรับโคลนนิ่งสิ่งมีชีวิตชั้นสูงอย่างเช่นพืช นอกจากนี้ นักวิทยาศาสตร์ยังต้องใช้ความรู้เกี่ยวกับจุลินทรีย์ในการผลิตเอนไซม์ที่สำคัญๆด้วยวิธีทางเทคโนโลยีชีวภาพ
ลิงคอล์น (ประเทศอังกฤษ)

ประวัติ

ประวัติแรกสุดของลิงคอล์นมาจากการพบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของชนสมัยเหล็กของบ้านกลมที่พบในปี ค.ศ. 1972 ที่มีอายุมาตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช บ้านเหล่านี้ตั้งอยู่ในบ่อลึกที่ปัจจุบันเรียกว่าเบรย์ฟอร์ดพูล ในแม่น้ำวิทแธม (River Witham) ที่ฐานของเนินใหญ่ที่ต่อมาเป็นที่ก่อสร้างมหาวิหารลิงคอล์นและปราสาทลิงคอล์นโดยชาวนอร์มัน
ที่มาของคำว่าลิงคอล์นอาจจะมาจากคำที่มาจากภาษาไบรธอนิค (Brythonic language) ว่า “Lindon” ที่แปลว่าบ่อหรือสระ ที่คงจะหมายถึงเบรย์ฟอร์ดพูล แต่ไม่อาจจะทราบถึงขนาดของถิ่นฐานที่ตั้งเดิมที่แท้จริงได้ เพราะหลักฐานของผู้ตั้งหลักแหล่งเดิมฝังลึกอยู่ภายใต้หลักฐานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวโรมัน, ของยุคกลางต่อมา และของผู้พำนักอาศัยอยู่ในปัจจุบันด้วย
ริการ์โด โลเปซ

ประวัติ

โลเปซได้แชมป์โลกรุ่นแรกด้วยการเอาชนะน็อก ฮิเดยูกิ โอฮาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ถึงถิ่นประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2533 ได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นสตรอว์เวท (105 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) และป้องกันตำแหน่งรุ่นนี้ไว้ได้ถึง 22 ครั้ง โดยได้พบกับมวยไทยหลายราย ได้แก่ โตโต้ ป.พงษ์สว่าง, จิมมี่ ศิษย์ไฝแดง, สมาน ส.จาตุรงค์, สิงห์ประเสริฐ กิตติเกษม, สุรชัย แสงมรกต, มงคล จ.เจริญ และ พยัคฆ์ นครหลวงโปรโมชั่น อีกทั้งยังเอาชนะน็อกอเล็กซ์ ซันเชซ แชมป์โลกรุ่นเดียวกันของ WBO ได้เป็นแชมป์ WBO อีกสถาบัน 
ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ขึ้นชิงแชมป์โลกข้ามสถาบันกับแชมป์รุ่นเดียวกันของ WBA ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลบาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (140 ปอนด์) WBC ระหว่างฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มิเกล อังเฆล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลบาเรซชกก่อน  ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลบาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไปในยกที่ 8 นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย
จากนั้น โลเปซ จึงได้ชกแก้มือกับอัลบาเรซอีกครั้ง และสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยก ได้แชมป์สมาคมมวยโลกมาครองตำแหน่งอีกหนึ่งสถาบัน
จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิล กริกส์บี แชมป์ในรุ่นไลท์ฟลายเวท ของ IBF ชาวอเมริกัน ไปได้  และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี่ เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลกในรุ่น 105 ปอนด์ของ IBF ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540  โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นครนิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่ปี 2545 จะแถลงข่าวประกาศแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการ
ริการ์โด โลเปซ เป็นนักมวยรุ่นเล็ก แต่เป็นนักมวยที่เมื่อมีการจัดอันดับนักมวยที่ดีที่สุดในโลก ในห้วงเวลาที่ยังชกอยู่นั้น ต้องมีชื่อของโลเปซ ติดอยู่ในอันดับต้น ๆ ด้วยทุกครั้ง และสร้างสถิติเป็นนักมวยที่สามารถป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้มากที่สุดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก
เอกลักษณ์ของชุดที่โดดเด่นของโลเปซเวลาขึ้นชกทุกครั้ง สีของกางเกง ถุงเท้า รองเท้า ของเขาคือ สีขาวทั้งหมด อาจมีสีอื่นแทรกในชุดบ้าง แต่สีของชุดที่ใช้ชกนั้นสีขาวโดดเด่นกว่าเสมอ 
หลังแขนนวมแล้ว โลเปซเป็นผู้ให้คำบรรยายการชกในสถานีโทรทัศน์เทเลวิซา เครือข่ายโทรทัศน์ของเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2550 ได้รับการบรรจุชื่อไว้ในหอเกียรติยศ ของหอเกียรติยศมวยนานาชาติ รวมถึงลูกชายของโลเปซคนหนึ่ง ปัจจุบันเป็นนักมวยในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) และซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) คือ อลองโซ โลเปซ
ความรอด

ความรอด (อังกฤษ: Salvation) ในทางศาสนา หมายถึง การที่วิญญาณปลอดจากบาปและผลของบาป ถือเป็นเป้าหมายของทุกศาสนา แต่แต่ละศาสนาจะอธิบายลักษณะและวิธีการบรรลุถึงความรอดแตกต่างกันไป

ศาสนาพุทธ

ในศาสนาพุทธ ความรอดเรียกว่า วิมุตติ แปลว่า ความหลุดพ้นจากกิเลส มีอยู่หลายระดับ ขั้นสูงสุดคือนิพพานอันเป็นการหลุดพ้นจากสังสารวัฏโดยสิ้นเชิง

ศาสนาคริสต์

คริสต์ศาสนิกชนเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเป็นคนบาปแต่กำเนิด จึงไม่สามารถเอาชนะบาปได้เอง พระยาห์เวห์จึงช่วยมนุษย์ให้รอดพ้นจากบาปโดยการส่งพระเยซูผู้เป็นพระบุตรพระเป็นเจ้า มาทำหน้าที่ไถ่บาปแทนมนุษย์โดยยอมถูกตรึงที่กางเขน ผู้ที่เชื่อและวางใจในการไถ่บาปของพระเยซูจะถูกชำระจากบาปและมีชีวิตนิรันดร์ในสวรรค์หลังจากเสียชีวิต
ศุทธนะ ธีวีระปัญญา

ศุทธนะ ธีวีระปัญญา (พ.ศ. 2492 -) อดีตรองผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี ชัยภูมิ ชัยนาท เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร สมรสกับนางสมสุข ธีวีระปัญญา มีบุตร 2 คน คือ นางสาวณัฐพร ธีวีระปัญญา และนางสาว จุฑามาศ ธีวีระปัญญา

การศึกษา

ศุทธนะ ธีวีระปัญญา จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ กรุงเทพมหานคร และระดับปริญญาตรี รัฐศาสตร์บัณฑิต คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผ่านการอบรมหลักสูตรนายอำเภอ รุ่นที่ 28 วิทยาลัยการปกครอง กระทรวงมหาดไทย หลักสูตรนักปกครองระดับสูง รุ่นที่ 29 วิทยาลัยการปกครอง

การทำงาน

ศุทธนะ ธีวีระปัญญา เริ่มรับราชการเมื่อปี พ.ศ. 2515 ในตำแหน่งปลัดอำเภอตรี อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปี พ.ศ. 2532 เป็นนายอำเภอหนองกุงศรี จังหวัดกาฬสินธุ์ ปี พ.ศ. 2535 นายอำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปี พ.ศ. 2539 นายอำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ปี พ.ศ. 2540 นายอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และปี พ.ศ. 2542 เป็นปลัดจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดชัยนาท ปี พ.ศ. 2546 รองผู้ว่าราชการจังหวัดชัยภูมิ และปี พ.ศ. 2548 เป็นรองผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี
นิงเง็น

นิงเง็น (อังกฤษ: Ningen; ญี่ปุ่น: ニンゲン) เป็นชื่อที่เรียกสิ่งที่เชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทร โดยนิงเง็นเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่รวมอยู่ในตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น นิงเง็นมีลักษณะคล้ายวาฬ ได้รับการอ้างว่าพบเห็นโดยชาวประมงหลายราย แต่จนถึงปัจจุบันนี้ยังไม่เป็นที่ยืนยันว่า มันมีจริงหรือไม่
คำว่า "นิงเง็น" แปลมาจากภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายว่า "มนุษย์"

ลักษณะ

นิงเง็นได้รับการอธิบายว่ามีขนาดใหญ่เหมือนวาฬ โดยมีความยาวถึง 20–30 เมตร แต่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ คือ มีส่วนหัวและรยางค์ที่ดูคล้ายแขนและนิ้วมือ บ้างก็อ้างว่ามี 5 นิ้วเหมือนมนุษย์อีกด้วย ผิวของนิงเง็นสีขาวซีดและไม่มีขน บ้างก็บอกว่ามีหางคล้ายกับพวกเงือก ในปี ค.ศ. 2007 มีการพบเห็นนิงเง็นโดยสถานีล่าวาฬของญี่ปุ่น จนกลายเป็นข่าวโด่งดัง เจ้าหน้าที่ของสถานีล่าวาฬบอกว่านิงเง็นจะปรากฏตัวเฉพาะในเวลากลางคืนและจะหายตัวไปเมื่อมีมนุษย์เข้าใกล้
การพบเห็นนิงเง็นครั้งสุดท้าย เกิดที่มหาสมุทรแอนตาร์กติก โดยนักสำรวจกลุ่มหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็ตามไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันได้นอกจากคำบอกเล่าจากลูกทีมคณะสำรวจ แต่ก็มีภาพเคลื่อนไหวบันทึกได้โดยวิดีโออยู่ 2 ชุด แต่ก็เป็นภาพที่แตกพร่าและลางเลือน
ครูซ่าส์ท้าศิษย์แสบ

เรื่องราว

หลังจากฮ่องเต้ทรงดำริว่าชายหญิงควรมีความเท่าเทียมกัน พระองค์จึงเปิดโอกาสให้ผู้หญิงเข้าเรียนในโรงเรียนได้เป็นครั้งแรกโดยใช้ "หงเหวิน" ในเมืองฉางอันเป็นโรงเรียนนำร่อง ซึ่งนับเป็นการขัดต่อธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาแต่โบราณจึงเกิดการต่อต้านในทางลับจากกลุ่มอนุรักษ์นิยม เพื่อให้แนวคิดดังกล่าวเป็นไปตามพระราชประสงค์ และป้องกันกลุ่มขั้วอำนาจเก่าที่มีหัวอนุรักษ์เข้ามาป่วนและขัดขวาง สายลับ "หลิวอ้าวเทียน" จึงได้รับมอบหมายให้แฝงตัวมาเป็นครูสอนวิชาการต่อสู้และศิลปะการป้องกันตัวที่โรงเรียนหงเหวิน
เพียงวันแรกที่มาถึงเมืองฉางอัน หลิวอ้าวเทียนก็ดันขึ้นประลองผิดเวที ทำให้งานประลองหาคู่ของ "ลู่หยุนเฟย" ต้องล้มลงอย่างไม่เป็นท่า ลู่หยุนเฟยทั้งรู้สึกอับอายและเจ็บแค้นจึงตามมาเอาคืนหลิวอ้าวเทียนถึงโรงเรียนหงเหวินและได้กลายเป็นครูไปอีกคน หลังจากนั้น ตำนานรัก (สไตล์ลิ้นกับฟัน) ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางปัญหาและเรื่องราวชวนปวดหัวของเหล่าบรรดาลูกศิษย์ตัวแสบ แถมยังมีครูหนุ่มอีกคนเข้ามาแทรกกลางจนกลายเป็นรักสามเส้า นอกจากปัญหาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวแล้ว หลิวอ้าวเทียนยังต้องรับมือกับคนของกลุ่มอนุรักษ์นิยมที่จ้องเอาชีวิตเขาและทำลายโรงเรียนหงเหวินอีกด้วย
การตายเฉพาะส่วน

สาเหตุ

สาเหตุของการตายเฉพาะส่วนได้แก่การได้รับการบาดเจ็บ การติดเชื้อ มะเร็ง เนื้อตายเหตุขาดเลือด (infarction) สารพิษ และการอักเสบอย่างต่อเนื่อง การทำลายระบบที่จำเป็นภายในเซลล์อย่างรุนแรงจะทำให้เกิดการกระตุ้นการทำลายระบบอื่นๆ ภายในเซลล์เป็นลูกโซ่ เรียกว่า "cascade of effects" การตายเฉพาะส่วนอาจเกิดขึ้นจากการดูแลบริเวณบาดแผลอย่างไม่เหมาะสม การตายแบบนี้จะมีการหลั่งเอนไซม์พิเศษที่เก็บเอาไว้ในไลโซโซม (lysosome) ซึ่งสามารถย่อยสลายองค์ประกอบของเซลล์หรือย่อยสลายทั้งเซลล์ หลังจากที่เซลล์ได้รับความบาดเจ็บจะมีการสลายเยื่อหุ้มไลโซโซมเป็นการเริ่มต้นลูกโซ่ปฏิกิริยาซึ่งทำให้เกิดการปล่อยเอนไซม์ออกมา และออกมายังภายนอกเซลล์จึงทำให้เกิดการทำลายเซลล์ข้างเคียงด้วย ซึ่งต่างจากการตายแบบอะพอพโทซิส
ในการตัดเนื้อออกตรวจ (biopsy) กระบวนการ fixation เนื้อเยื่อหรือการแช่เย็นจะช่วยหยุดปฏิกิริยาการตายเฉพาะส่วน ในงูพิษและแมงมุมหลายชนิดสามารถผลิตสารพิษซึ่งทำให้เนื้อเยื่อบริเวณถูกกัดเกิดการตายเฉพาะส่วนได้
มิดแลนด์สแควร์

มิดแลนด์สแควร์ (ญี่ปุ่น: ミッドランド スクエア ) หรือชื่อทางการคือ อาคารโตโยต้าไมนิชิ (ญี่ปุ่น: 豊田・毎日ビルディング ) เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในจังหวัดไอจิ และเป็นอันดับที่ห้าของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเขตนะกะมุระ เมืองนะโงะยะ เปิดใช้งานเมื่อปี ค.ศ. 2007 มีความสูงทั้งสิ้น 247 เมตร
พระครูวรเวทมุนี (อี๋ พุทธสโร)

ประวัติ

พระวรเวทมุนี (หลวงพ่ออี๋ พุทธสโร) หรือปรากฏรนามที่รู้ทั่วๆไปว่า หลวงพ่ออี๋ เพราะท่านชื่อ " อี๋ " มาตั้งแต่แรก นามสกุล " ทองขำ " ท่านเกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2408 ตรากับวันอาทิตย์ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 11 ปีฉลู ตรงกับปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรของนายขำ และนางเอียง ทองขำ ที่บ้านตำบลสัตหีบ กิ่งอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่ออายุได้ 25 ปี

ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียง

ผู้ที่ทำหน้าที่ช่วยหลวงพ่ออี๋ ลงอักขระ และสืบทอดวิชาทำปลัดขิกได้แก่ อาจารย์บรรจบ (น้องชายแท้ๆ หลวงพ่ออี๋), หลวงตาจำเนียร สุขรุ่ง วัดสัตหีบ, หลวงพ่อหงุ่น วัดสัตหีบ, อาจารย์มั่น กิโล 10 นั้นคือรายนามศิษย์ที่อาศัยอยู่ภายในอารามเดียวกับหลวงพ่ออี๋
สำหรับศิษย์ที่มาขอเรียนวิชากับท่าน และออกไปทำปลัดขิกจนมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา คือ หลวงพ่อทองอยู่ จนฺทสาโร วัดบางเสร่คงคาราม จ.ชลบุรี (หลวงพ่อรูปนี้สามารถทดลองวิชาทำปลัดขิกแล้วนำไปทิ้งในทะเล แล้วอธิษฐานให้ลอยทวนน้ำขึ้นไปหาหลวงพ่ออี๋ พระอาจารย์ของท่านมาแล้ว สำหรับหลวงพ่อทองอยู่นั้นหลวงพ่ออี๋ท่านชื่นชมมาก) หลวงพ่อลั้ง วัดอัมพาราม จ.ชลบุรี, หลวงพ่อสัมฤทธิ์ วัดอู่ทอง จ.สุพรรณบุรี, หลวงพ่อกี๋ วัดหูช้าง จ.นนทบุรี, หลวงพ่อเปี่ยม วัดทุ่งเหียง จ.ชลบุรี, หลวงปู่ทิม วัดละหารไร่, หลวงพ่อเริ่ม วัดจุกกะเฌอ จ.ชลบุรี และรูปสุดท้ายที่ได้วิชาในช่วงท้ายของอายุของของหลวงพ่ออี๋ คือ หลวงพ่อชม วัดโป่ง จ.ชลบุรี

มรณภาพ

โดยเฉพาะปลัดขิกนั้นโด่งดังที่สุดในเมืองไทย เป็นที่เลื่องลือในคุณวิเศษมาจนถึงทุกวันนี้ ท่านมรณภาพในท่านั่งสมาธิเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2489 ตรงกับช่วงเวลาระหว่างรัชสมัยของรัชกาลที่ 8 ถึง รัชกาลที่ 9 สิริอายุได้ 81 ปี 61 พรรษา
ที-54/55

ประวัติ

รถถังที-34เป็นรถถังที่มีความสมดุลในด้านการออกแบบ มันมีปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรที่ไว้ใจได้ และสามารถเคลื่อนที่ไปยังที่ใดก็ได้ เพราะมีสายพานที่กว้าง และน้ำหนักเบา มันมีความเร็วสูงมากๆ แต่มันยังมีข้อบกพร่องตรงที่ว่า ปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรของมันไม่สามารถเจาะเกราะรถถังไทเกอร์1จากด้านหน้าได้ จึงมีการสร้าง ที-34-85 ขึ้นมาโดยมีปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตร ซึ่งมีอำนาจการยิงที่ดีกว่า แต่ต่อมาเยอรมันได้สร้างรถถังไทเกอร์2ซึ่งมีเกราะที่หนามากๆ ทำให้ปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตรไม่สามารถเจาะเกราะของมันได้
ในปี 1943 สำนักงานออกแบบโมโรซอฟของโซเวียตได้สร้างรถถัง ที-34 เอ็ม หรือ ที-44 ซึ่งมันมีความคล่องตัวที่สูงมากๆแต่มันมีข้อบกพร่องก็คือ ป้อมปืนมันมีขนาดเล็ก จึงไม่สามารถบรรทุกปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตรได้ จึงทำให้โซเวียต คิดโครงการสร้างรถถัง ที-54/55 ขึ้นมา

ต้นแบบ

การพัฒนาครั้งแรก ที-54 ต้นแบบเริ่มต้นในตุลาคม 1944 ที่สำนักงานออกแบบนาโอ-520 ที่อูราลรถถังจากโรงงานที่ 183 (Uralvagonzavod) ใน นิซซิฮ ทาฮิล การออกแบบเบื้องต้นเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคมและต้นแบบได้แล้วเสร็จในกุมภาพันธ์ 1945
การทดลองต้นแบบนี้ได้ดำเนินการระหว่างเดือนมีนาคมและเมษายน ปี 1945 ส่งผลให้รถถังใหม่ที่มีการทดสอบโดยกองทัพแดงได้ถูกตั้งชื่อว่า ที-54 รถถังก็ได้ถูกส่งมากับเรือและรถไฟ สิ่งที่ ที-44 แตกต่างกับที-54 คือเกราะด้านหน้าที่หนาเพ่มเติม (120 มิลลิเมตรใน​​ส่วนบนและ 90 มมในส่วนล่าง) และวิสัยทัศน์ช่องคนขับรถได้รับการออกแบบใหม่ วงแหวนป้อมปืนที่เพิ่มขึ้นในขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 1800 มิลลิเมตรและป้อมปืนมีเกราะหนา (180 มิลลิเมตรที่ด้านหน้าระหว่าง 90 มิลลิเมตรและ 150 มิลลิเมตรที่ด้านข้างและ 30 มิลลิเมตรบนหลังคา)
อาวุธหลักคือปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตร D-10TK ปืนรอง 7.62 มิลลิเมตร GWT รถถังคันนี้มีเครื่องยนต์ V-54 12กระบอกสูบ 38.88 ลิตรพร้อมเครื่องยนต์ดีเซลระบายน้ำใหม่พัฒนาขนาด 520 แรงม้า ความจุเชื้อเพลิงเพิ่มขึ้นเป็น 530 ลิตรโดย​​ถังน้ำมันเชื้อเพลิงภายในและ 165 ลิตรในถังเชื้อเพลิงภายนอก ซึ่งแตกต่างจาก ที-34 รถถังเชื้อเพลิงภายนอกถูกเชื่อมต่อกับระบบเชื้อเพลิงตีนตะขาบกว้างขึ้น โดยT-54 มีน้ำหนัก 35.5 ตันทำให้มันช้าลงกว่า ที-44
มันมีการตัดสินใจที่เปลี่ยนรูปแบบป้อมปืนรถถังก่อนที่จะเริ่มการผลิต โดยให้มีรูปทรงที่กลมคล้ายถ้วยคว่ำซึ่งตากจาก ที-44 อย่างสิ้นเชิง
รถถัง ที-54/55 รุ่นต้นแบบที่ได้รับการแต่งจาก object 137, ซึ่งถูกสร้างขึ้นในเดือนกรกฎาคมปี 1945 รถถังที่ได้รับการติดตั้งเครื่องยนต์ใหม่และปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตร LB-1 ปืนกล 7.62 มิลลิเมตรคู่ เกราะป้อมปืนมีความหนา (ด้านหน้า 200 ด้านข้าง 125 มิลลิเมตรด้านหลัง 160 มิลลิเมตรที่ด้านข้าง) ที-54/55 มีอาวุธ 7.62 มิลลิเมตร SG-43 ปืนกลขนาดกลางติดตั้งกล่องบนกันชนคงที่ภายในแต่ละคนมีกระสุน 500 นัด ด้านบนป้อมปืนก็ได้ติดตั้งปืนกลหนัก 12.7 มิลลิเมตร DShK ต่อต้านอากาศยาน ความจุเชื้อเพลิงเพิ่มขึ้นเป็น 545 ลิตรในถังน้ำมันเชื้อเพลิงภายในและ 180 ลิตรใน​​ถังเชื้อเพลิงภายนอก ด้วยเหตุนี้มันมีระยะปฏิบัติการ 360 กิโลเมตรแม้จะมีน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเป็น 39.15 ตัน แต่ต้นแบบนี้ไปผ่านการทดสอบระหว่างเดือนกรกฎาคมและเดือนพฤศจิกายนปี 1945 แม้ว่าจะมีข้อบกพร่องจำนวนมากซึ่งต้องแก้ไขและการปรับเปลี่ยน รถถังที-54/55 ก็ได้เข้าประจำการในวันที่ 29 เมษายน 1946 ก็จะเข้าสู่การผลิตใน นิซซิฮ ทาฮิล ในปี 1947 และคาร์คอฟ
จังหวัดเอฮิเมะ

ภูมิศาสตร์

จังหวัดเอฮิเมะตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะชิโกกุ มีพรมแดนติดต่อกับจังหวัดอื่นอีกสามจังหวัดบนเกาะชิโกกุได้แก่จังหวัดคางาวะและจังหวัดโทกูชิมะทางทิศตะวันออกและจังหวัดโคจิทางทิศใต้ ในขณะที่ด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเล ทิศเหนือติดกับทะเลเซโตะใน ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบบุงโงะ โดยทางตะวันตกของจังหวัดมีคาบสมุทรซาดามิซากิซึ่งเป็นคาบสมุทรที่แคบที่สุดในญี่ปุ่น

การปกครอง

จังหวัดเอฮิเมะประกอบด้วย 11 เมือง 7 อำเภอ และ 9 ตำบล ได้แก่
เฟรนด์โซน

ในวัฒนธรรมประชานิยม เฟรนด์โซน (อังกฤษ: friend zone) เป็นสถานการณ์ที่บุคคลอยากมีความสัมพันธ์เชิงรักใคร่หรือความสัมพันธ์ทางเพศกับเพื่อนของตน แต่เพื่อนไม่เอาด้วย โดยทั่วไปถือเป็นสถานการณ์ที่ไม่พึงปรารถนาสำหรับบุคคลที่ไม่สมหวังนั้น 
แนวคิดเรื่องเฟรนด์โซนถูกวิจารณ์ว่า เป็นความเกลียดชังผู้หญิง เพราะเชื่อกันว่า คาดหมายอยู่เป็นนัย ๆ ว่า หญิงจะยอมมีสัมพันธ์กับชายที่ตนไม่ได้สนใจ เพียงเพราะชายนั้นทำดีกับตน เรื่องนี้สัมพันธ์ใกล้เคียงกับสถานการณ์ที่เรียกว่า "ไนซ์กายซินโดรม" (nice guy syndrome)

คำศัพท์

ในภาษาอังกฤษ บุคคลที่อยากเป็นมากกว่าเพื่อนแต่เป็นไม่ได้ เรียกว่า "เฟรนด์โซนี" (friend-zonee) ส่วนเพื่อนคนนั้นเรียกว่า "เฟรนด์โซเนอร์" (friendzoner) นอกจากนี้ "friendzone" ยังเป็นคำกริยาของ "friend zone" เช่น ในประโยคว่า "she friendzones you"
แม้คำนี้จะไม่เกี่ยวกับเพศ แต่ก็มักใช้เอ่ยถึงสถานการณ์ที่ชายเป็นเพื่อนกับหญิง แล้วอยากเป็นมากกว่าเพื่อน แต่หญิงไม่เอาด้วย ชายจึงตกอยู่ในเฟรนด์โซน

คำวิจารณ์

นักเขียนที่หนุนแนวคิดสตรีนิยมเห็นว่า แนวคิดเรื่องเฟรนด์โซนเป็นความเกลียดชังผู้หญิง และมีรากเหง้ามาจากความหลงตนเองของผู้ชาย ทั้งวิจารณ์แนวคิดเรื่องไนซ์กาย (nice guy) ว่า เป็นการเปรียบเทียบทางเพศโดยมีนัยแอบแฝงว่า ทำดีแล้วต้องได้รับผลตอบแทนเป็นความสัมพันธ์เชิงรักใคร่หรือทางเพศ ทั้งมีนัยว่า ถ้าหญิงกับชายมีความสัมพันธ์ฉันเพื่อน แล้วชายเกิดหลงรักหญิงขึ้นมา หญิงก็มีหน้าที่ตอบแทนด้วยความรัก โดยเฉพาะเมื่อเพื่อนชายนั้นเป็นบุคคลแบบไนซ์กาย มิฉะนั้น หญิงจะถูกมองเชิงลบหรือมองว่า มีความผิด
แอลลี ฟ็อกก์ (Ally Fogg) นักเขียนใน เดอะการ์เดียนดอตคอม (TheGuardian.com) โต้แย้งว่า ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนที่ใช้คำ "เฟรนด์โซน" จะเกลียดชังผู้หญิงหรือมองว่า ตนเองมีสิทธิได้รับความสัมพันธ์ทางเพศกับหญิง ฟ็อกก์มองว่า การใช้คำนี้สะท้อนประสบการณ์ทางอารมณ์ของผู้ชายที่รักผู้หญิงโดยที่ให้ความรักหรือความภูมิใจแก่ตนเองน้อยกว่าที่ให้ผู้หญิง

วัฒนธรรมประชานิยม

คำนี้เป็นที่นิยมขึ้นเพราะซิตคอมอเมริกันเรื่อง เฟรนส์ (Friends) ตอน "เดอะวันวิตเดอะแบล็กเอาต์" (The One with the Blackout) ซึ่งฉายเมื่อ ค.ศ. 1994 ในตอนดังกล่าว ตัวละครที่ชื่อ รอสส์ เกลเลอร์ (Ross Geller) ตรอมใจเพราะแอบรักเรเชิล กรีน (Rachel Green) ซึ่งเป็นเพื่อน โจอีย์ ทริบเบียนี (Joey Tribbiani) จึงพรรณนาว่า รอสส์เป็น "เจ้าแห่งเฟรนด์โซน" (mayor of the friend zone)
ในภาพยนตร์ ค.ศ. 2005 เรื่อง จัสต์เฟรนส์ (Just Friends) ตัวละครหลักที่ไรอัน เรย์โนลส์ (Ryan Reynolds) เล่นนั้นได้พบกับเพื่อนที่เอมี สมาร์ต (Amy Smart) เล่น อีกครั้งหลังหายหน้าไปหลายสิบปี และตัวละครของเอมีบอกเขาว่า คิดกับเขาแบบพี่น้อง เป็นอันทำลายความฝันของเขาที่อยากได้เธอเป็นคนรัก
ช่วง ค.ศ. 2011–2013 เอ็มทีวี (MTV) ออกรีแอลลิทีโชว์ (reality show) ชื่อ เฟรนด์โซน (FriendZone) เนื้อหาแต่ละตอนว่าด้วยคนที่แอบหลงรักเพื่อน โดยเรียกผู้ที่อยากเป็นมากกว่าเพื่อนว่า "ครัชเชอร์" (crusher) และเรียกเพื่อนว่า "ครัชชี" (crushee)
นอกจากนี้ ซีรีส์ เรกิวเลอร์โชว์ (Regular Show) ของการ์ตูนเน็ตเวิร์ก (Cartoon Network) ยังมักเอาเรื่องแนวเฟรนด์โซนมาออกเป็นประจำ เพราะตัวละครหลักที่ชื่อ มอร์เดไค (Mordecai) กับเพื่อนที่ชื่อ มาร์กาเร็ต (Margaret) มักรู้สึกกลับไปกลับมาระหว่างเพื่อนและคนรัก