google/wiki40b huggingface dataset:
วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร

ประวัติ

วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติการก่อตั้งจากวิสัยทัศน์ที่ให้มหาวิทยาลัยนเรศวรมีสถานภาพไปสู่ความเป็นนานาชาติ   
โดยในปี พ.ศ. 2540 มีการจัดตั้งศูนย์ภาษาขึ้นภายใต้โครงการความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยนิวคาสเซิล สหราชอาณาจักร ให้มีหน้าที่ในการพัฒนาความสามารถด้านภาษาให้กับนิสิต คณาจารย์ บุคลากรรวมทั้งประชาชนทั่วไป 
หลังจากนั้นจึงเกิดความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากขึ้น โดยในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการรับปริญญาโทสองปริญญาในหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวสากลและการจัดการโรงแรม (M.A. in International Tourism and Hotel Management) โดยความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเซาเทอร์น ครอส (Southern Cross University) ประเทศออสเตรเลีย  
ในปี พ.ศ. 2544 มหาวิทยาลัยนเรศวรได้เปิดโครงการร่วมมือผลิตบัณฑิต หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ ระหว่างมหาวิทยาลัยนเรศวรกับมหาวิทยาลัยควีนสแลนด์ (Queensland University) ประเทศออสเตรเลีย 
นอกจากโครงการร่วมมือต่าง ๆ นี้แล้ว โครงการหลักสูตรนานาชาติยังได้เกิดขึ้นในคณะต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยนเรศวรเช่น โครงการปริญญาโททางวิทยาศาสตร์สาขาวิชาพลังงานทดแทน (Renewable Energy) ในคณะวิทยาศาสตร์ ปริญญาโทวิทยาศาสตร์ทางด้านสาขาวิชาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง (Cosmetics Scicnce) โครงการปริญญาเอกในสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ที่เกิดขึ้นในคณะเภสัชศาสตร์ 
ภายใต้แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 สภามหาวิทยาลัยนเรศวรจึงมีมติในคราวประชุมครั้งที่ 94 (1/2544) ให้จัดตั้งวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยนเรศวร ขึ้น เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยให้รวมเอาศูนย์ภาษาเข้าไว้ในหน่วยงานด้วยเพื่อให้วิทยาลัยรองรับการขยายตัวของหลักสูตรนานาชาติที่มีอยู่และจะเกิดขึ้นต่อไป
เฟรเดริก ชอแป็ง

ประวัติ

ชอแป็งเกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1810(ตามบันทึกของสังฆมณฑลบอกว่าเป็นวันที่ 22 กุมภาพันธ์) ที่เมืองแชลาซอวาวอลา (Żelazowa Wola) ซึ่งตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศโปแลนด์ บิดาของเขาชื่อนีกอลา (Nicolas Chopin) เป็นชาวฝรั่งเศสโดยกำเนิด พื้นเพมาจากเมืองมาแร็งวีล-ซูร์-มาดง (Marainville-sur-Madon) ในแคว้นลอแรน มารดาเป็นชาวโปแลนด์ ชอแป็งเริ่มเรียนดนตรีตั้งแต่อายุหกขวบ และแต่งเพลงแรกเมื่ออายุเพียงเจ็ดขวบ และเปิดการแสดงต่อสาธารณชนครั้งแรกเมื่ออายุแปดขวบ (ค.ศ. 1818) ครูสอนดนตรีคนแรกของชอแป็งได้แก่ วอยแชค ชึฟนือ (Wojciech Żywny) และหลังจาก ค.ศ. 1826 เขาได้เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนดนตรีแห่งกรุงวอร์ซอ ซึ่งเขาได้รับการถ่ายทอดวิชาดนตรีจากยูแซฟ เอลส์เนอร์ (Józef Elsner) เป็นหลัก 
ใน ค.ศ. 1830 เขาได้จากโปแลนด์ประเทศบ้านเกิดเพื่อมาประกอบอาชีพนักดนตรีที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเขาได้ใช้ช่วงชีวิตที่เหลือพำนักอยู่ที่กรุงปารีสหรือไม่ก็ในบริเวณใกล้เคียง เขาตกหลุมรักสาวนางหนึ่งอย่างหัวปักหัวปำ ความรักที่เขามีต่อหล่อนเป็นแรงบันดาลใจในการประพันธ์เพลง "บัลลาดหมายเลข 1 โอปุสที่ 23" ที่แสนไพเราะ รวมถึงท่อนที่สองของคอนแชร์โตหมายเลข 1 ระหว่าง ค.ศ. 1838 ถึง ค.ศ. 1847 เขาได้กลายเป็นชู้รักของฌอร์ฌ ซ็องด์ (George Sand) นักประพันธ์นวนิยายชาวฝรั่งเศสผู้อื้อฉาว แต่ในที่สุดก็ได้แยกทางกันด้วยความเต็มใจของทั้งสองฝ่ายเมื่ออาการป่วยของชอแป็งทรุดหนัก ฉากหนึ่งของเรื่องราวความรักของคู่รักบันลือโลกที่ผู้คนจดจำได้ดีที่สุด เห็นจะได้แก่เหตุการณ์ในเกาะมายอร์กา ประเทศสเปน ในช่วงที่ชอแป็งใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่อย่างอนาถในบ้านชาวนาโดยปราศจากเครื่องทำความร้อน บทเพลงเขาได้ประพันธ์ระหว่างช่วงเวลาอันน่าสังเวชนี้ได้แก่พรีลูด โอปุสที่ 28 อันพรรณนาถึงความสิ้นหวังของทั้งคู่ ช่วงเวลาดังกล่าวได้มีผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อสุขภาพของชอแป็งที่ป่วยจากวัณโรคเรื้อรัง ทำให้เขาและฌอร์จ ซ็องด์ตัดสินใจเดินทางกลับกรุงปารีสเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ เขารอดชีวิตมาได้ก็จริง แต่ก็ไม่หายขาดจากอาการป่วย จนกระทั่งจบชีวิตอย่างน่าสลดด้วยวัยเพียง 39 ปี
ชอแป็งสนิทกับฟรานซ์ ลิซท์, วินเชนโซ เบลลีนี (ผู้ซึ่งศพถูกฝังอยู่ใกล้กับเขาที่สุสานแปร์ลาแชซในกรุงปารีส) และเออแฌน เดอลาครัว เขายังเป็นเพื่อนกับคีตกวีแอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ และโรแบร์ท ชูมันน์  และแม้ว่าชอแป็งได้มอบเพลงบางบทเพื่ออุทิศให้เพื่อนนักประพันธ์ทั้งสองก็ตาม แต่เขาก็ไม่ค่อยประทับใจบทเพลงที่ทั้งสองแต่งขึ้นเท่าไรนัก เขาได้ขอร้องให้ร้องเพลงสวดเรเควียมของโมซาร์ทในงานศพของเขา แต่เมื่อเขาเสียชีวิตลงใน ค.ศ. 1849 พิธีศพที่จัดขึ้นที่โบสถ์ลามาดแลน (La Madeleine) ไม่ได้ราบเรียบเสียทีเดียว เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่ได้มีการขออนุญาตใช้วงประสานเสียงสตรีในการร้องเพลงสวด ข่าวอื้อฉาวดังกล่าวได้แพร่ออกไปส่งผลให้ต้องเลื่อนพิธีฝังศพออกไปอีกสองสัปดาห์ แต่ในที่สุดโบสถ์ก็ยอมรับคำขอดังกล่าว ทำให้คำขอร้องครั้งสุดท้ายของชอแป็งเป็นจริงขึ้นมา
ผลงานทุกชิ้นของชอแป็งเป็นงานชิ้นเอก ส่วนใหญ่ใช้สำหรับเดี่ยวเปียโน งานประเภทเรียบเรียงเสียงประสานมีเพียงคอนแชร์โตสองบท, ปอลอแนซ (polonaise) หนึ่งบท, รอนโด (rondo) หนึ่งบท และวารียาซียง (variation) อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งทั้งหมดบรรเลงด้วยเปียโนและวงออร์เคสตรา เพลงเชมเบอร์มิวสิกมีเพียงห้าชิ้น ซึ่งสี่ชิ้นแรกแต่งไว้ตั้งแต่วัยเด็ก ชิ้นสุดท้ายเป็นโซนาตาสำหรับเชลโลและเปียโน ซึ่งเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขานำออกแสดงต่อสาธารณชนร่วมกับโอกุสต์ ฟร็องชอม (Auguste Franchomme) เพื่อนของเขาผู้เป็นนักเชลโลเลื่องชื่อ มิตรภาพได้ถูกถ่ายถอดมาเป็นความละเมียดละไมของเชลโล เนื่องจากเชมเบอร์มิวสิกของชอแป็งใช้เชลโลบรรเลงถึงสี่ในห้าชิ้นด้วยกัน
อาเดอแลด-บล็องช์แห่งอ็องฌู

ประวัติ

เธอเกิดในปี ค.ศ. 940 และอาศัยอยู่ในดินแดนฝรั่งเศสที่ไม่ได้เป็นของพระมหากษัตริย์ เธอเป็นบุตรสาวของฟุลค์ที่ 2 เคานต์แห่งอ็องฌู (หรือฟุลค์ผู้ดีงาม) กับแจร์แบร์จ และเป็นน้องสาวของจูฟเฟรย์เสื้อคลุมเทา เธอเป็นรุ่นที่สามของราชวงศ์อ็องฌูแว็ง อินเกลเกอร์ ทวดของเธอซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 888 เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์อ็องฌูแว็ง
อาเดอแลด-บล็องช์แต่งงานครั้งแรกกับเอเตียง ไวส์เคานต์แห่งเจโวด็อง ในตอนนั้นเธอมีอายุไม่เกิน 15 ปี ส่วนเขาแก่กว่าเธอมาก ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสี่คน บุตรชายสามคนมีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ หลังเอเตียงเสียชีวิต เธอแต่งงานใหม่กับแรมง เคานต์แห่งตูลูส ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ต่อมาในปี ค.ศ. 982 หลังเป็นม่ายครั้งที่สอง เธอแต่งงานกับหลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าโลแธร์แห่งฝรั่งเศส ทั้งคู่ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์และพระราชินีแห่งอากีแตน ทำให้เธอยกระดับฐานะจากไวส์เคานเตสเป็นเคานเตสและเป็นพระราชินีในท้ายที่สุด แต่โชคร้ายที่การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานที่ไม่มีความสุข ทั้งคู่มีอายุแตกต่างกันมาก หลุยส์พระชนมายุ 15 พรรษา ส่วนอาเดอแลด-บล็องช์อายุเกิน 40 ปี ท้ายที่สุดการแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะ ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกันและอยู่ด้วยกันไม่นาน เธอแต่งงานครั้งที่สี่ในปี ค.ศ. 984 กับกีโยมที่ 1 เคานต์แห่งพรอว็องส์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันสี่คน เคานต์แห่งพรอว็องส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 994 หลังบวชเป็นพระที่อาวีญงได้ไม่นาน ว่ากันว่าเธอแต่งงานอีกครั้งเป็นครั้งที่ห้า แต่มีหลักฐานไม่มากพอจะพิสูจน์ได้ว่าเธอแต่งงานอีกครั้งจริงๆ
ในปี ค.ศ. 1010 พระเจ้ารอแบต์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศสเดินทางไปโรมพร้อมกับอูเดส์ที่ 2 เคานต์แห่งบลัวส์เพื่อขอให้การแต่งงานของพระองค์กับกงสต็องส์แห่งอาร์ลส์ พระมเหสีคนที่สองซึ่งเป็นบุตรสาวของอาเดอแลด-บล็องช์กับกีโยมที่ 1 ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ แต่สมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 4 ซึ่งสหายของเคานต์อ็องฌูแว็งสนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้
อาเดอแลด-บล็องช์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1026 ด้วยอายุประมาณ 86 ปี เธออาจจะเสียชีวิตในอาวีญง ร่างของเธอถูกังในวิหารมงต์แมฌูร์ใกล้กับอาร์ลส์ ซึ่งในเวลานั้นถูกมองว่าเป็นสถานที่ฝังศพของคนในครอบครัวของเคานต์แห่งพรอว็องส์
วินโดวส์แทสก์แมนิเจอร์

วินโดวส์แทสก์แมนิเจอร์ (อังกฤษ: Windows Task Manager) คือโปรแกรมประยุกต์โปรแกรมหนึ่งที่รวมมากับระบบปฏิบัติการตระกูลไมโครซอฟท์ วินโดวส์เอ็นที เป็นเครื่องมือสำหรับติดตามและให้รายละเอียดเกี่ยวกับประสิทธิภาพการทำงานของคอมพิวเตอร์ในขณะนั้น เช่น โปรแกรมหรือกระบวนการอื่นที่กำลังทำงานอยู่ การใช้งานหน่วยประมวลผลกลาง การจองและการใช้งานหน่วยความจำ การเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย ผู้ใช้ที่ล็อกอิน เป็นต้น แทสก์แมนิเจอร์ยังสามารถใช้กำหนดระดับความสำคัญของโปรแกรมหรือกระบวนการ บังคับให้ยกเลิกการทำงาน สั่งปิดเครื่อง เริ่มเครื่องใหม่ ไฮเบอร์เนต หรือล็อกออฟจากวินโดวส์ได้
วินโดวส์แทสก์แมนิเจอร์เริ่มมีขึ้นตั้งแต่วินโดวส์เอ็นที 4.0 เป็นต้นมา สำหรับในรุ่นเก่ากว่านั้นมีโปรแกรมชื่อ แทสก์ลิสต์ (Task List) แต่มีคุณลักษณะน้อยกว่านี้มาก นั่นคือ เรียกดูโปรแกรมหรือกระบวนการที่กำลังทำงาน ยกเลิกการทำงาน หรือสร้างกระบวนการใหม่เท่านั้น

โหมดแบบย่อ

การดับเบิลคลิกในบริเวณพื้นที่ว่างบริเวณขอบภายในหน้าต่างของแทสก์แมนิเจอร์ จะทำให้ส่วนที่แสดงข้อมูลส่วนเกินถูกซ่อน ซึ่งหน้าต่างแบบย่อก็สามารถปรับขนาดได้เหมือนโหมดปกติ และการดับเบิลคลิกอีกครั้งเพื่อกลับสู่โหมดปกติ ทางไมโครซอฟท์เองเรียกโหมดนี้ว่า Tiny Footprint mode  ซึ่งผู้ใช้ทั่วไปอาจเข้าใจผิดว่าโหมดแบบย่อเกิดจากวินโดวส์ผิดปกติ

ประเด็นความปลอดภัย

แทสก์แมนิเจอร์เป็นเป้าหมายหนึ่งของการโจมตีจากไวรัสคอมพิวเตอร์หรือมัลแวร์ โดยเฉพาะมัลแวร์ที่สามารถปิดโปรแกรมนี้ทันทีเมื่อเรียกใช้ ทำให้สามารถซ่อนตัวจากผู้ใช้ได้เช่น Zotob หรือ Spybot เป็นต้น  และเนื่องจากเครื่องมือกรุปพอลิซี (Group Policy) สามารถเปิดปิดการใช้งานของแทสก์แมนิเจอร์ได้ มัลแวร์จำนวนหนึ่งจึงใช้ช่องทางนี้เข้าไปแก้ไขการตั้งค่าของรีจิสตรีเพื่อปิดแทสก์แมนิเจอร์ นอกจากนั้นมัลแวร์ Rootkit สามารถป้องกันตนเองจากการแสดงรายชื่อในแทสก์แมนิเจอร์ เพื่อไม่ให้ผู้ใช้ตรวจพบและยกเลิกการทำงานของมัน
องค์การสวนยาง

ประวัติ

กิจการสวนยางในประเทศไทย เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2482 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้พระยาอนุวัติวนรักษ์ หัวหน้ากองการยาง กรมป่าไม้ เพื่อซื้อที่ดินสวนยาง ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินในท้องที่ตำบลช้างกลาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช หวงห้ามที่ดินดังกล่าวไว้เพื่อการเกษตร รวมเนื้อที่ประมาณ 12,000 ไร่ แต่ในช่วงเวลาดังกล่าวเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา ทำให้ไม่สามารถดำเนินการได้อย่างเต็มที่ โดยในระหว่างปี พ.ศ. 2485 ถึงปี พ.ศ. 2490 กิจการสวนยางดังกล่าวอยู่ในความดูแลขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ และโอนไปรวมกับบริษัท แร่และยาง จำกัด ในปี พ.ศ. 2490 แต่ยังไม่ทันได้ดำเนินการบริษัท แร่และยาง จำกัด ก็ต้องเลิกกิจการไปเสียก่อน จึงต้องโอนกลับมาสังกัดองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้เช่นเดิม
ในปี พ.ศ. 2491 กรมสวัสดิการทหารบก ได้เข้ามาศึกษาดูกิจการสวนยาง แต่ก็ไม่ได้มีการเข้ามาดำเนินการแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2492 คณะรัฐมนตรีได้มีมติให้ยกฐานะกิจการสวนยางขึ้นเป็น "องค์การสวนยางนาบอน" สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตยางแผ่นรมควัน น้ำยางสดจำหน่าย และดำเนินการค้นคว้าทดลอง ฝึกอบรมเกษตรกรไทยในการผลิตยาง ด้วยเงินทุนจากกระทรวงการคลัง จำนวน 3.4 ล้านบาท
กระทั่งในปี พ.ศ. 2504 ได้มีการตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสวนยาง พ.ศ. 2504 กำหนดให้องค์การสวนยางเป็นนิติบุคคล
ต่อมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ได้ยุบรวมกับหน่วยงานอื่นอีกสองหน่วยงานเป็น การยางแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ ตามพระราชบัญญัติการยางแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2558
ยงยุทธ นพเกตุ

ประวัติ

ยงยุทธ นพเกตุ เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2489 เป็นบุตรของนายกระจ่าง กับนางมณฑา นพเกตุ สำเร็จการศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนเซนต์หลุยส์

งานการเมือง

ยงยุทธได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคสยามประชาธิปไตย และได้รับเลือกเรื่อยมา รวม 3 ครั้ง
ยงยุทธ ลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 66 สังกัดพรรคไทยรักไทย เมื่อ พ.ศ. 2544 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมานายสุธรรม แสงประทุม ลาออก ยงยุทธจึงได้รับเลื่อนขึ้นมาเป็นแทน
มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

พระพุทธรูปประจำมหาวิทยาลัย

พระพุทธสุรินทรานาคะเสน เป็นพระพุทธรูปประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์  มีมาแต่ครั้งการก่อตั้งสถาบันราชภัฏ  มีพุทธลักษณะเป็นพระพุทธรูปปางนาคปรกทำด้วยศิลาประเภทหินทราย สำหรับชื่อ สุรินทรานาคะเสน เป็นนามที่ท่าน รศ.ดร.อัจฉรา ภาณุรัตน์ อธิการบดี เป็นผู้แต่งขึ้นถวายเป็นพุทธบูชาเนื่องในวาระมงคลสมโภชมหาวิทยาลัยครบรอบ 42 ปี แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัย ซึ่งจัดโดยสภานักศึกษา ปีการศึกษา 2558 ร่วมกับกองพัฒนานักศึกษา ในวันที่ 9-10 มีนาคม พ.ศ. 2559  ซึ่งเป็นปีของการครบรอบ 42 ปี แห่งการสถาปนามหาวิทยาลัยราชภัฎสุรินทร์
พิศณุ นิลกลัด

ประวัติ

พิศณุ เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2497 ที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนอรุณประดิษฐ ชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมัธยมสาธิตวัดพระศรีมหาธาตุ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ปริญญาตรี รัฐศาสตรบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่แวดวงสื่อมวลชนครั้งแรก โดยเป็นคอลัมนิสต์ และนักข่าวในหนังสือพิมพ์สยามกีฬารายวัน ทำข่าวกีฬาหลายประเภท เช่น มวยไทย, มวยสากล, ฟุตบอล และกอล์ฟ ด้วยความชื่นชอบกีฬามาตั้งแต่เด็ก
จากนั้นจึงเข้าสู่แวดวงสื่อมวลชนสายการเมือง และเป็นบรรณาธิการข่าวกีฬา หนังสือพิมพ์สยามรัฐ ในปี พ.ศ. 2520 จากนั้นจึงย้ายไปสังกัดช่อง 7 สี โดยเป็นทั้งบรรณาธิการข่าวการเมือง, ข่าวกีฬา, ผู้ประกาศข่าว และผู้บรรยายกีฬาด้วย มาจนถึงปัจจุบัน โดยพิศณุมีความสามารถบรรยายกีฬาได้หลายประเภท เช่น มวยสากล เทนนิส รวมทั้งเป็นผู้บรรยายกอล์ฟเป็นคนแรกๆ ในประเทศไทย พิธีกรรายการกอล์ฟ กูรู, คอข่าว, ฟ้ามีตา
พิศณุได้ก่อตั้ง บริษัท สปอร์ตทิปส์ จำกัด เพื่อผลิตรายการสั้นๆ เกี่ยวกับกีฬา และมีน้องชายแท้ๆ คือวีรศักดิ์ นิลกลัด (ชื่อเล่น: แอ๊ดดี้) ซึ่งยังคงเป็นผู้บรรยายกีฬาของช่องพีพีทีวี
ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 พิศณุย้ายไปอยู่ร่วมกับครอบครัวข่าว 3 ในสังกัดฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยเป็นพิธีกรข่าวในรายการข่าวนอกลู่ ซึ่งออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี หลังข่าวในพระราชสำนักและรายการรวมเล่าข่าวสนุก ทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ พร้อมทั้งนำรายการของ บจก.สปอร์ตทิปส์ ที่เคยออกอากาศทางช่อง 7 สีคือ สปอร์ตกูรู และเสน่ห์กีฬา มาออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3

สิ่งสืบเนื่อง

พิศณุ นิลกลัด ยังเป็นผู้ตั้งฉายา "ดิ เอ็กโซเซ่" ให้แก่ก้องนภา วัชรวิทย์ ผู้เป็นอดีตแชมป์มวยไทยแห่งสนามมวยราชดำเนิน
กรมทหารพรานที่ 47

เหตุการณ์สำคัญ

เดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ได้เกิดเหตุลอบวางระเบิดขณะเจ้าหน้าที่กรมทหารพรานที่ 47 ดำเนินการสร้างบ้านแก่ประชาชนยากจน ส่งผลให้ทหารพรานเสียชีวิตไป 2 นาย
ส่วนในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2560 สิบตรี ธเนตร พุทโท หัวหน้าชุดเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 47 ได้นำกำลังชุดปฏิบัติการเข้าตรวจสอบเหตุระเบิดที่บ้านลาตอ ซึ่งเป็นเขตติดต่ออำเภอยะหา ปรากฏว่า เมื่อถึงบ้านปาแดรู ตำบลกาตอง ได้เกิดการระเบิดจากระเบิดแสวงเครื่องอัดถังแก๊สน้ำหนักเกือบ 30 กิโลกรัม ส่งผลให้สิบตรี ธเนตร พุทโท บาดเจ็บสาหัสพร้อมกำลังพลทั้งหมด ก่อนส่งไปยังโรงพยาบาลศูนย์ยะลา ซึ่งสิบตรี ธเนตร พุทโท เสียชีวิตในเวลาต่อมา
และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2561 กรมทหารพรานที่ 47 ได้สูญเสียอาสาสมัครทหารพราน ไพศาล ลาแล เจ้าหน้าที่ชุด "ญาลันนันบารู" (ทางสายใหม่) จากการถูกยิงหน้าบ้านเช่า ซึ่งเขาเป็นกำลังสำคัญ ในการมีส่วนช่วยให้เยาวชนนับหมื่นคนเลิกยาเสพติด
เดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน ได้เกืดเหตุคนร้ายใช้เครื่องยิงลูกระเบิดเอ็ม 79 ยิงใส่ฐานชุดคุ้มครองตำบลบาโงยซิแน ส่งผลให้เจ้าหน้าที่ทหารพรานได้รับบาดเจ็บ 2 นาย จากการสอบสวนพบว่า มีผู้ใช้อากาศยานไร้คนขับ บินเข้ามาในบริเวณฐานเมื่อช่วง 2–3 วันก่อน จึงเชื่อว่าเป็นการใช้โดรนเพื่อสอดแนม เจ้าหน้าที่กรมทหารพรานที่ 47 พร้อมด้วยตำรวจและฝ่ายปกครอง จึงทำการยึดโดรนตามที่สายข่าวแจ้ง แล้วส่งไปยังศูนย์พิสูจน์หลักฐาน เพื่อตรวจหาภาพจากกล้อง รวมถึงแม่ทัพภาคที่ 4 ได้สั่งห้ามใช้โดรนใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้โดยไม่ขออนุญาต เพื่อป้องกันฝ่ายข้าศึกบินสอดแนม

กิจกรรมเพื่อสังคม

เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560 ผู้บังคับการหน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 47 ได้อัญเชิญถุงพระราชทานจากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร มอบให้แก่นักเรียนยากไร้ที่โรงเรียนดาราวิทย์ จำนวน 39 คน
ส่วนในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 กรมทหารพรานที่ 47 ได้ร่วมกับศูนย์ปฏิบัติการอำเภอยะหา จัดกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวเหมืองลาบู โดยมีผู้เข้าร่วมปั่นจักรยานกว่า 200 คน และในเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกัน กรมทหารพรานที่ 47 ได้มอบถังเก็บน้ำขนาด 1,000 ลิตร ให้แก่สถาบันศึกษาปอเนาะลุตฟียะห์ รวมถึงร่วมจัดกิจกรรมทอดกฐินสามัคคี เพื่อสมทบทุนสร้างพระอุโบสถ ที่วัดวงกตบรรพต (วัดตาชี) โดยมียอดเงินทำบุญที่ 1,187,261 บาท

สิ่งสืบทอด

กรมทหารพรานที่ 47 ได้จัดตั้งค่ายมวยเพชรเรืองฤทธิ์+ท.พราน 47 โดยพันเอก อภิชัย เรืองฤทธิ์ รวมถึงค่ายมวย ช.ศรีวิเชียร โดยพันเอก ชลัช ศรีวิเชียร ที่อำเภอยะหา จังหวัดยะลา ซึ่งมีเยาวชนอายุ 6 ขวบถึง 15 ปีจำนวนกว่า 30 คนเข้าฝึกซ้อมเป็นประจำทุกวัน จากการฝึกสอนโดยอาสาสมัครทหารพรานกองร้อย 4703 ที่มีความรู้ด้านมวยไทยและเป็นอดีตแชมป์
นักมวยในค่ายจะมีไฟต์ชกเป็นประจำทุกเดือน โดยตระเวนชกใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ รวมถึงได้รับค่าตอบแทนในการขึ้นชกแต่ละครั้ง
เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล

เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล หรือพระนามเต็ม อัลเบิร์ต วิกเตอร์ คริสเตียน เอ็ดเวิร์ด (ประสูติ 8 มกราคม พ.ศ. 2407 เสด็จสิ้นพระชนม์ 14 มกราคม พ.ศ. 2435) เป็นพระราชโอรสพระองค์โตในเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ และเจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดรา เจ้าหญิงแห่งเวลส์

ประวัติ

เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ประสูติก่อนกำหนดคลอด 2 เดือน เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2407 ณ ฟรอกมอร์เฮาส์ เมืองวินด์เซอร์ เบิร์กไชร์  พระราชโอรสพระองค์แรกในเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ และเจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดรา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ (พระนามเดิม เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก) เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ตอนประสูติมีพระราชทานนามว่า "สมเด็จเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์แห่งเวลส์" ตั้งแต่ประสูติ
ไวยากรณ์ภาษากอกบอรอก

บุคคล

ภาษากอกโบรอกไม่มีการเปลี่ยนรูปกริยาตามบุคคล

จำนวน

มี 2 แบบ คือ พหูพจน์ กับเอกพจน์ คำที่ใช้แสดงพหูพจน์ มี 2 คำ คือ rok และ sung ใช้ต่อท้ายคำนามหรือสรรพนาม rok ใช้ได้ทั่วไป แต่ sung ใช้กับคำนามที่เป็นบุคคลเท่านั้น คำนามที่มีคุณศัพท์ขยาย จะแสดงพหูพจน์ทีคุณศัพท์แทน เช่น
Bwrwirok Teliamura o thangnai = ผู้หญิงเหล่านั้นจะไปที่เตลิอมุระ (Teliamura)
O bwrwi naithokrok kaham rwchabo = ผู้หญิงสวยเหล่านั้นร้องเพลงได้ดี

เพศ

มี 4 เพศ คือ บุรุษลึงค์ (เพศชาย) สตรีลึงค์ (เพศหญิง) อลึงค์ (เพศไม่ปรากฏ) และ นปุงสกลึงค์ (ไม่มีเพศ) เช่น borok (ผู้ชาย) เป็นบุรุษลึงค์ bwrwr (ผู้หญิง) เป็น สตรีลึงค์ chwari (เด็ก) เป็น อลึงค์ buphang (ต้นไม้) เป็น นปุงสกลึงค์

การกและการลงท้ายการก

ภาษากอกโบรอก มีการกประธาน การกกรรม การกเครื่องมือ การกคำนาม การกความเป็นเจ้าของ และการกสถานที่ การลงท้ายของแต่ละการกคือ o (ประธาน) nu (กรรม) ha (เครื่องมือ) ni (คำนาม) ni (ความเป็นเจ้าของ) และ o (สถานที่) โดยการลงท้ายเหล่านี้ ใช้ต่อท้ายคำนามและคำสรรพนาม ไม่มีการเปลี่ยนรูปแบบของคำนาม

คำคุณศัพท์

วางต่อจากคำที่ขยาย ซึ่งใช้กับคำคุณศัพท์ดั้งเดิมเท่านั้น คำคุณศัพท์ ทิ่เป็นคำยืม อาจเรียงแบบอื่นได้ แบ่งเป็น 4 ระดับ คือ คำคุณศัพท์บริสุทธิ์ คำคุณศัพท์ประกอบ คำคุณศัพท์ขยายกริยา และคำคุณศัพท์ชนิดเค (k) ระดับแรกเป็นได้ทั้งคำดั้งเดิมและคำยืม ส่วนแบบที่ 4 พบเฉพาะคำดั้งเดิมเท่านั้น
การสมรส

การสมรส เป็นการรวมกันทางสังคมหรือสัญญาตามกฎหมายระหว่างคู่สมรสที่สร้างสิทธิและข้อผูกพันระหว่างคู่สมรสด้วยกัน ระหว่งคู่สมรสและบุตร และระหว่างคู่สมรสกับญาติโดยการสมรส นิยามของการสมรสแตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม แต่โดยหลักแล้วเป็นสถาบันซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ซึ่งมักเป็นความสัมพันธ์แบบใกล้ชิดหรือความสัมพันธ์ทางเพศ ได้รับการรับรอง เมื่อนิยามอย่างกว้าง การสมรสถูกพิจารณาว่าเป็นวัฒนธรรมสากล ในหลายวัฒนธรรม การสมรสถูกทำให้เป็นทางการผ่านพิธีแต่งงาน ในแง่ของการรับรองตามกฎหมาย รัฐเอกราชและเขตอำนาจอื่นส่วนมากจำกัดการสมรสไว้เฉพาะระหว่างคู่สมรสต่างเพศหรือสองบุคคลที่มีเพศภาวะตรงข้ามกันในสองเพศภาวะ (gender binary) และบางรัฐเอกราชและเขตอำนาจอื่นอนุญาตการสมรสที่มีภรรยาหลายคนได้ นับแต่ปี 2543 หลายประเทศและบางเขตอำนาจอื่นอนุญาตให้การสมรสเพศเดียวกันชอบด้วยกฎหมาย ในบางวัฒนธรรม แนะนำหรือบังคับให้มีการสมรสก่อนมีกิจกรรมทางเพศใด ๆ
บุคคลสมรสด้วยหลายเหตุผล มีทั้งทางกฎหมาย สังคม ลิบิโด อารมณ์ การเงิน จิตวิญญาณและศาสนา การสมรสสามารถกระทำในพิธีทางกฎหมายฝ่ายฆราวาส หรือทางฝ่ายศาสนาก็ได้ โดยปกติการสมรสสร้างข้อผูกพันที่เป็นนามธรรมหรือทางกฎหมายระหว่างปัจเจกบุคคลที่เกี่ยวข้อง บางวัฒนธรรมอนุญาตให้เลิกการสมรสได้ผ่านการหย่าร้างหรือการเพิกถอนการสมรส การสมรสที่มีคู่ครองหลายคนอาจยังเกิดขึ้นแม้จะมีกฎหมายประจำชาติก็ตาม
รัฐ องค์การ ฝ่ายศาสนา กลุ่มชนเผ่า ชุมชนท้องถิ่นหรือผู้เท่าเทียมกันสามารถรับรองการสมรสได้ มักถูกมองว่าเป็นสัญญา การสมรสตามกฎหมายเป็นมโนทัศน์ทางกฎหมายที่มองการสมรสว่าเป็นสถาบันของรัฐโดยไม่เกี่ยวข้องกับศาสนา ตามกฎหมายการสมรสของเขตอำนาจ การบังคับสมรส (forced marriage) มิชอบด้วยกฎหมายในบางเขตอำนาจ
กรมสามัญศึกษา

ประวัติ

เมื่อได้มีการจัดตั้งกรมสามัญศึกษาขึ้นแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 ได้มีพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2481 จัดตั้งกรมสามัญศึกษาขึ้น ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2482 มีหน้าที่จัดการศึกษาสายสามัญ
ในปี พ.ศ. 2494 ได้มีการตราพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2494 ขึ้นอีกครั้ง ทำให้กรมสามัญศึกษา มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการมัธยมศึกษา ทั้งของรัฐและเอกชน ตลอดจนการฝึกหัดครูด้วย และในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการตราพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม ขึ้นใหม่อีกครั้ง ให้มี "กรมวิสามัญศึกษา" ทำหน้าที่จัดการศึกษาตั้งแต่มัธยมศึกษาปีที่ 1-5
ในปี พ.ศ. 2515 มีประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 216 217 และ 218 ได้ประกาศให้กรมสามัญศึกษากับกรมวิสามัญศึกษาเข้าด้วยกัน ให้ใช้ชื่อว่า กรมสามัญศึกษา ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2515
ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการปฏิรูปกระทรวง ทบวง กรม และยุบรวมหน่วยงานระดับกรมในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการเข้าด้วยกัน ทำให้กรมสามัญศึกษา ถูกโอนกิจการไปยังสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีหน้าที่รับผิดชอบการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานในระบบทั้งหมด
จัสตา กราตา โฮโนเรีย

ประวัติ

โฮโนเรียเป็นพระราชธิดาองค์เดียวของจักรพรรดิคอนสแตนติอัสที่ 3 และ กาลลา พลาซิเดีย โฮโนเรียมีพระเชษฐาร่วมพระมารดาคนหนึ่งจากการแต่งงานครั้งแรกของพลาซิเดียกับ Ataulf ผู้เป็นวิซิกอธ ทีโอโดเซียสพระเชษฐาร่วมพระมารดาประสูติที่บาร์เซโลนาในปี ค.ศ. 414 แต่มาสิ้นพระชนม์ในปีต่อมาซึ่งเท่ากับเป็นการสิ้นสุดของสายโรมัน-วิซิกอธ แต่โฮโนเรียมีพระเชษฐาจักรพรรดิวาเล็นติเนียนที่ 3 ร่วมพระราชบิดามารดาผู้ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 419 นักประวัติศาสตร์พอลเดอะดีคอนกล่าวถึงโฮโนเรียก่อนในบรรดาพระราชโอรสธิดาที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่าพระองค์ทรงเป็นลูกคนโตที่สุด
กาลลา พลาซิเดียเป็นพระราชธิดาของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 กับพระมเหสีองค์ที่สอง พระเชษฐาองค์โตของพลาซิเดียสิ้นพระชนม์ตั้งแต่อยังทรงพระเยาว์ พระราชมารดาเสด็จสวรรคตเมื่อทรงให้กำเนิดทารกในปี ค.ศ. 394 กาลลา พลาซิเดียเป็นลูกพี่ลูกน้องทางพระราชบิดากับจักรพรรดิโฮโนริอัส
โฮโนเรียได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความทะเยอทะยานและมีพฤติกรรมสำส่อนทางเพศ และใช้ความเป็นสตรีในการสร้างความก้าวหน้าให้แก่ตนเอง โฮโนเรียทรงถือว่าพระเชษฐาของพระองค์เป็นผู้ที่อ่อนแอและเกียจคร้าน โฮโนเรียจึงล่อลวงเสนาบดียูเจเนียสด้วยมนตร์เสน่ห์และสมรู้ร่วมคิดกันในการวางแผนปลงพระชนม์พระเชษฐาเพื่อชิงราชบัลลังก์ แต่มาถูกเปิดเผยเสียก่อน ยูเจเนียสถูกประหารชีวิต ขณะที่โฮโนเรียถูกส่งไปเข้าไปอยู่ในคอนแวนต์ที่คอนสแตนติโนเปิลตามที่กาลลา พลาซิเดียร้องขอชีวิต
โฮโนเรียพยายามหลบหนีหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ พระเชษฐาจึงทรงจับโฮโนเรียให้สมรสกับสมาชิกวุฒิสภาโรมัน โฮโนเรียพยายามหาทางเลี่ยงโดยหันไปให้อัตติลาช่วยโดยการส่งสาส์นถึงพระองค์พร้อมกับแหวนหมั้นในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 450 โฮโนเรียอาจจะมิได้ตั้งใจที่เสนอการแต่งงาน แต่อัตติลาตีความหมายของการสื่อสารดังว่าและยอมตกลง โดยขอดินแดนครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเป็นสินสอดทองหมั้น เมื่อจักรพรรดิวาเล็นติเนียนทราบแผน แทนที่จะทรงสั่งให้ฆ่าโฮโนเรีย พระองค์ก็ทรงสั่งเนรเทศตามคำร้องของของพระราชมารดากาลลา พลาซิเดีย และแล้วก็ทรงส่งพระราชสาส์นไปถึงอัตติลาปฏิเสธความถูกต้องของการขอแต่งงานของโฮโนเรียอย่างแข็งขัน แต่อัตติลาผู้ทรงตั้งใจมานานแล้วที่จะรุกรานโรมก็ทรงส่งราชทูตไปยังราเวนนาเพื่อไปประกาศความบริสุทธิ์ของโฮโนเรีย และยืนยันว่าการขอแต่งงานของโฮโนเรียเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และพระองค์จะทรงเดินทางมารับโฮโนเรียผู้ที่ทรงถือว่าเป็นของพระองค์อย่างถูกต้อง ในปี ค.ศ. 451 อัตติลาจึงใช้ข้ออ้างนี้เดินทางเข้ามารุกรานโรมในฐานะ “สามีผู้ถูกทรยศ” แต่โรมรอดตัวมาได้วยความช่วยเหลือของวิซิกอธ อัตติลาจึงไม่ได้ช่วยโฮโนเรีย และในที่สุดโฮโนเรียก็ถูกส่งตัวกลับโรม แต่จักรพรรดิวาเล็นติเนียนทรงพยายามเลี่ยงข้อครหาโดยมิได้ทรงสั่งให้ประหารชีวิต แต่ก็ไม่ทรงต้องการที่จะเนรเทศโฮโนเรียอีก ในที่สุดโฮโนเรียก็ต้องสมรสกับสมาชิกวุฒิสภาเฟลเวียส บัสซัส เฮอร์คิวลานัสผู้ที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตั้งแต่แรก
เธอกับฉันเพื่อนกันหนึ่งสัปดาห์

เนื้อเรื่อง

ฮาเสะ ยูกิ นักเรียนชั้น ม. ปลายสังเกตว่าฟุจิมิยะ คาโอริที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นมักจะอยู่ตัวคนเดียวและดูเหมือนจะไม่มีเพื่อน จึงเข้าหาเพื่อขอเป็นเพื่อนกับคาโอริ ทว่าคาโอริได้เผยว่าเธอจะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนสนิทในทุกๆวันจันทร์ แต่ยูกิก็ยังคงพยายามที่จะขอเป็นเพื่อนกับคาโอริอีกครั้งในทุกๆสัปดาห์

หนังสือการ์ตูน

มัทฉะ ฮาซึกิเขียนเริ่มเขียนเรื่องเธอกับฉันเพื่อนกันหนึ่งสัปดาห์ในรูปแบบการ์ตูนเรื่องสั้น ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Gangan Joker ฉบับเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 หลังจากนั้นจึงได้เขียนเป็นการ์ตูนเรื่องยาวตีพิมพ์ในนิตยสาร Gangan Joker ตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2555  จนกระทั่งตีพิมพ์ถึงตอนจบหลังจากนั้นสามปี ในนิตยสาร Gangan Joker ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ที่จำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2558  ต่อมามีตอนพิเศษตีพิมพ์ในนิตยสารฉบับเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558  
เธอกับฉันเพื่อนกันหนึ่งสัปดาห์ได้รับการจัดพิมพ์รวมเล่มเป็นหนังสือการ์ตูนรวม 7 เล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558
มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ

กบฏปีโฮเง็ง

ปี ค.ศ. 1156 เกิดความขัดแย้งกันขึ้นในราชสำนักระหว่างอดีต จักรพรรดิซุโตะกุ และ จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ พระราชอนุชาทำให้ ตระกูลไทระ และ ตระกูลมินะโมะโตะ แตกเป็น 2 ฝ่ายคือ มินะโมะโตะ โนะ ทะเมะโยะชิ ผู้นำตระกูลและเป็นบิดาของโยะชิโตะโมะและ ไทระ โนะ ทะดะมะซะ อาของคิยะโมะริสนับสนุนอดีตจักรพรรดิโซะโตะกุส่วนโยะชิโตะโมะและ ไทระ โนะ คิโยะโมะริ ผู้นำตระกูลไทระสนับสนุนจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะซึ่งผลสุดท้ายแล้วฝ่ายสนับสนุนจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะได้ชัยชนะทำให้โยะชิโตะโมะต้องประหารทะเมะโยะชิส่วนคิโยะโมะริต้องประหารทะดะมะซะตามพระราชโองการขององค์จักรพรรดิหลังเสร็จศึกโยะชิโตะโมะกลับได้รับการปูนบำเหน็จให้เป็นแค่เจ้าเมืองชายแดนเล็กๆขณะที่คิโยะโมะริกลับได้เป็นถึงขุนนางใหญ่ในราชสำนักทำให้โยะชิโตะโมะไม่พอใจและกลายเป็นชนวนให้เกิด กบฏปีเฮจิ ขึ้นในเวลาต่อมา

กบฏปีเฮจิ

ใน ค.ศ. 1160 โยะชิโตะโมะซึ่งมีความแค้นจาก กบฏปีโฮเง็ง พอทราบว่า ภิกษุชินเซ ซึ่งเป็นเพื่อนรักของคิโยะโมะริได้เข้ามีอำนาจในราชสำนักจึงได้ร่วมมือกับผู้สำเร็จราชการจาก ตระกูลฟุจิวะระ เคลื่อนกองทัพเข้าสู่ นครหลวงเคียวโตะ พร้อมกับสังหารภิกษุชินเซและเผาพระตำหนักของอดีตจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ
อดีตจักรพรรดิ โกะ-ชิระกะวะ จึงมีบัญชาให้คิโยะโมะริรีบกลับมายังนครหลวงและเมื่อกลับมาถึงเขาจึงทำทียอมแพ้ต่อกองทัพ
ของผู้สำเร็จราชการและโยะชิโตะโมะแต่เขาได้ล่อให้ทั้ง
สองมายัง โระคุฮะระ ซึ่งเป็นจวนของคิโยะโมะริและ
โจมตีจนแตกพ่ายไปผู้สำเร็จราชการถูกจับส่วนโยะชิโตะ
โมะหนีรอดไปได้

วาระสุดท้าย

เมื่อพ่ายแพ้ต่อกองทัพของคิโยะโมะริโยะชิโตะโมะจึง
ตัดสินใจให้คนสนิทฆ่าเขาเสียส่วนคนสนิทหลังจาก
สังหารเจ้านายแล้วจึงฆ่าตัวตายตามไป
ทางด้านบุตรชายของโยะชิโตะโมะคนโตกับคนรองถูก
สังหารส่วนโยะริโตะโมะก็ถูกเนรเทศไป อิซุ