google/wiki40b huggingface dataset:
สถานีรถไฟเซนต์แพนครัส

การให้บริการ

สถานีรถไฟเซนต์แพนครัสมี 15 ชานชาลา โดยแบ่งเป็น 4 กลุ่มกระจายอยู่ใน 2 ระดับชั้น ระดับชั้นบนแบ่งเป็น 3 กลุ่มชานชาลา โดยมีชานชาลารถไฟสายในประเทศสองกลุ่ม – ซึ่งให้บริการทางรถไฟหลักสายมิดแลนด์ (ชานชาลา 1-4) และ รถไฟความเร็วสูงสายใต้ หรือสายไฮสปีด-1 (ชานชาลา 11-13) – ขนาบข้างชานชาลารถไฟสายยูโรสตาร์ (ชานชาลา 5-10) ซึ่งให้บริการอยู่ตรงกลาง ส่วนชั้นล่างเป็นกลุ่มชานชาลา A กับ B ที่ให้บริการรถไฟสายเทมส์ลิงก์ ภายในสถานีมีร้านค้า และภัตตาคารให้บริการอยู่ในบริเวณคองคอร์สที่นั่งรอผู้โดยสาร
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2017

ทีมชาติแต่ละทีมจะลงทะเบียนผู้เล่น 23 คน, จากสามคนต้องเป็นผู้รักษาประตู. นี่เป็นการทำให้ทันภายใน 10 วันก่อนที่จะเริ่มทัวร์นาเมนต์ (6 มิถุนายน พ.ศ. 2560).
ผู้เล่นที่อยู่ใน ตัวหนา ได้รับการเป็นกัปตันทีมในระดับนานาชาติอย่างเต็มรูปแบบก่อนที่จะเริ่มต้นทัวร์นาเมนต์. ในส่วน "สโมสร" หมายถึงทีมที่ผ่านมาที่ผู้เล่นเคยได้ลงสนามอยู่ในระดับที่สามารถลงทำการแข่งขันได้ในช่วงฤดูกาล 2016–17.
สตีน สตีนเซิน ปลีเกอร์

สตีน สตีนเซิน ปลีเกอร์ (เดนมาร์ก: Steen Steensen Blicher; 11 ตุลาคม พ.ศ. 2325 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2391) เป็นนักเขียนเรื่องสั้นและกวีชาวเดนมาร์ก เขาได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งเรื่องสั้นสมจริงของเดนมาร์ก เขาเขียนเรื่องสั้นไว้นับร้อยเรื่อง และบทกวีอีกสามร้อยบท เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนในคาบสมุทรจัตแลนด์ (ภาคกลางของประเทศ) ด้วยอารมณ์ขันเสียดสีและมุมมองมืดมนของคนท้อแท้เบื่อโลก เนื่องจากครอบครัวเป็นบาทหลวงมาหลายชั่วอายุคน ปลีเกอร์เองก็ได้เป็นบาทหลวงในชนบท หลังจากหลงใหลเสน่ห์อาชีพครูและเกษตรกรอยู่พักสั้น ๆ แล้วไปเรียนจนจบปริญญาเอกสาขาเทววิทยาจากโคเปนเฮเกนเมื่ออายุ 27 ปี นอกจากเป็นบาทหลวงผู้ยากไร้ ถูกประชาชนเกลียดชังจนกระทั่งถูกบีบให้ลาออกในปี ค.ศ. 1847 แล้ว ปลีเกอร์ยังเคราะห์ร้ายในชีวิตแต่งงานอีกด้วย หญิงม่ายวัย 17 ซึ่งแต่งงานกันตอนเขาอายุ 28 ปี มีลูกให้เขาสิบคน แต่แล้วกลับทิ้งเขาไปหลังจากอยู่กินกันมาสิบเจ็ดปี ปี ค.ศ. 1826 ปลีเกอร์ออกนิตยสารวิจารณ์ชื่อ Nordlyset (แสงขั้วโลกเหนือ) ซึ่งตีพิมพ์เรื่องสั้นส่วนใหญ่ของเขา นอกจากนี้เขายังแปลงานเขียนของออสเซียน (กวีชาวสกอต) เป็นภาษาเดนมาร์ก และได้รับอิทธิพลจากกวีผู้นี้ด้วย
ไดโนเสาร์พันธุ์จระเข้

เรื่องย่อ

เมื่อนักวิจัยแห่งสถาบันเจอร์ริโค่ได้ทำการทดลองตัดต่อพันธุกรรมจระเข้น้ำจืดที่ดุร้ายและไดโนเสาร์กินเนื้อสายพันธ์ซูโคไมมัส กลายเป็นไดโนเสาร์สายพันธุ์ใหม่ลำตัวยาว 50 ฟุต ขากรรไกรกว้าง 6 ฟุต และสายตามองเห็นได้ระยะไกลล่าเหยื่อได้ทุกรูปแบบกินเนื้อทุกประเภท  ชอบพื้นที่เฉอะแฉะโดยเฉพาะบริเวณบึงน้ำขนาดใหญ่ เมื่อหนึ่งในกลุ่มทดลองเกิดหนีหลุดออกมาความสยดสยองกำลังคืบคลานเข้าสู่เมืองอันสงบสุข มันแอบจำศีลอยู่ใต้สุดของทะเลสาบแกรนท์ หิวกระหายและรอคอย วินาทีต่อจากนี้จะไม่มีอะไรหยุดการล่าของมันได้
เมืองสาละวัน

เมืองและหมู่บ้าน

เมื่อง
ปลาสากใหญ่

ขนาดลำตัว

ปลาสากใหญ่ เป็นปลาสากที่มีขนาดใหญ่ กรามและฟันแหลมคมแข็งแรงมาก จนสามารถงับปลาขนาดใหญ่ อย่างปลานกแก้วให้ขาดเป็นสองท่อนได้ง่าย ๆ  มีจุดเด่น คือ ฟันแหลมคมจำนวนมากในปากที่ยาวจนคับปาก เป็นปลาสากขนาดใหญ่ สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 6 ฟุต น้ำหนักกว่า 50 กิโลกรัม จัดเป็นปลาสากชนิดที่ใหญ่ที่สุด

ถิ่นที่อยู่

เมื่อยังเป็นปลาขนาดใหญ่ จะรวมฝูงอยู่กันในป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำ ที่เป็นแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืด ออกหากินในเวลากลางคืน พบกระจายพันธุ์ทั้งมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติก และทะเลแคริบเบียน
เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และบริโภคเนื้อเป็นอาหาร
ยานลำเลียงพลทหารราบเอ็ม 1126

ภาพรวม

ยานลำเลียงพลทหารราบที่ให้การป้องกันระหว่างการเคลื่อนย้าย และในระหว่างการโจมตีหลังลงจากยานพาหนะ รวมถึงสนับสนุนการยิงสำหรับกองทหารราบ สไตรเกอร์เป็นรถขับเคลื่อนสี่ล้อซึ่งทำงานเต็มเวลา, ระบบขับเคลื่อนแปดล้อโดยการคัดเลือก ยานเกราะมีน้ำหนักประมาณ 19 ตันซึ่งลำเลียงทหารราบพร้อมอุปกรณ์ บนถนนลาดยางยานพาหนะสามารถบรรลุความเร็ว 62 ไมล์ต่อชั่วโมงโดยไม่มีเครื่องควบคุมความเร็วของเครื่องยนต์ และ 37 ไมล์ต่อชั่วโมงกับเครื่องควบคุมความเร็วของเครื่องยนต์
ยานลำเลียงทหารราบเบื้องต้น (ICV) ให้การป้องกันหุ้มเกราะสำหรับลูกเรือสองคนและทหารเก้านาย

ระบบสื่อสารดิจิตอล

ผู้บัญชาการของยานพาหนะมีระบบการสื่อสารแบบดิจิตอล เอฟบีซีบี 2 (Force XXI Battle Command Brigade and Below) ที่ช่วยการสื่อสารระหว่างยานพาหนะผ่านการส่งข้อความและเครือข่ายแผนที่ เช่นเดียวกับกองพัน แผนที่แสดงตำแหน่งของยานพาหนะทั้งหมดในสนามรบ และผู้บัญชาการสามารถทำเครื่องหมายตำแหน่งของกองกำลังศัตรูบนแผนที่ ซึ่งผู้บังคับการคนอื่นสามารถมองเห็นได้

อาวุธยุทธภัณฑ์

ยานลำเลียงพลทหารราบเอ็ม 1126 มีสถานีอาวุธรีโมตป้องกันพร้อมแท่นยึดอเนกประสงค์แบบอ่อน ซึ่งสามารถติดตั้งเอ็ม 2 บราวนิง กระสุนขนาด 0.5 นิ้ว, เครื่องยิงลูกระเบิดเอ็มเค 19 ลูกระเบิดขนาด 40 มม. หรือปืนกลเอ็ม 240 กระสุนขนาด 7.62×51 มม. นาโต นอกจากนี้ยังติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิดควันเอ็ม 6 จำนวนสี่กระบอก
เจ้าหน้าที่กองทัพบกวางแผนที่จะเพิ่มปืนสไตรเกอร์ ไอซีวี ด้วยกระสุน 30 มม. ในสถานีอาวุธรีโมตขนาดลำกล้องกลาง (MCRWS) ของคองสแบร์กโปรเทคซิสเต็ม ซึ่งไม่ได้ขยายเข้าไปในห้องลูกเรือและใช้พื้นที่ รวมถึงสามารถโหลดได้จากด้านใน การทดสอบยิงเกิดขึ้นในผู้สาธิตสไตรเกอร์เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 แสดงความร้ายแรงของพลังทำลายที่เพิ่มขึ้น และความแม่นยำมากกว่าปืนกลขนาดลำกล้อง 0.50 นิ้วขนาดมาตรฐานในช่วง 600–1,550 เมตร ส่วนปืนใหญ่ขนาดลำกล้อง 30 มม. สามารถโจมตีเป้าหมายได้ในระยะ 2,000 เมตร
หลังจากการทดสอบเปรียบเทียบของสถานีอาวุธรีโมตขนาดลำกล้องกลางคองสแบร์กที่ติดตั้งกับสไตรเกอร์ กองทัพบกสหรัฐได้อนุมัติเมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2015 โดยจัดให้มีสไตรเกอร์ของกรมทหารม้าที่ 2 จำนวน 81 คัน ด้วยปืนใหญ่ขนาดลำกล้อง 30 มม. ตามการร้องขออัพเกรดความร้ายแรงของพลังทำลาย เพื่อเพิ่มความรุนแรงต่อยานเกราะเบาอื่น ๆ ในขณะที่ยังคงรักษาความได้เปรียบในการเคลื่อนที่ของล้อ การจัดให้มีสไตรเกอร์รุ่นแรกที่มีปืนเอ็มเค 44 บุชมาสเตอร์ II นั้นมีแผนจะเกิดขึ้นในอีกสองปีข้างหน้า ยานลำเลียงพลทหารราบที่ได้รับการอัพเกรดครั้งแรก ในชื่อเอ็กซ์เอ็ม 1296 "ดรากูน" ได้รับการส่งไปทดสอบเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2016 โดยเริ่มต้นลงสนามในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ดรากูน (ICVD) ซึ่งเป็นยานลำเลียงพลทหารราบชุดแรก ได้รับการส่งไปยังกรมทหารม้าที่ 2 ในประเทศเยอรมนีเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2017
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 ทางกองทัพบกตัดสินใจที่จะเพิ่มอาวุธปืนใหญ่แก่สามกองทัพน้อย ของยานยนต์สไตรเกอร์ ดีวีเอช ไอซีวีวีเอ 1
มารีอา อิซาเบลแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน

พระราชประวัติ

เจ้าหญิงมารีอา อิซาเบลมีพระอิศริยยศเป็น เจ้าหญิงแห่งโปรตุเกส และเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน  เจ้าหญิงเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดิเปโดรที่ 1 แห่งบราซิล
เจ้าหญิงทรงอภิเษกสมรสกับพระมาตุลาคือ พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปนในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2359 ซึ่งพระมเหสีพระองค์แรกของพระองค์ เจ้าหญิงมาเรีย แอนโตเนียแห่งเนเปิลส์และซิชิลีได้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว 10 ปีโดยปราศจากพระราชบุตร
พระราชินีมารีอา อิซาเบลทรงพระครรภ์อีกครั้งหลังจากพระราชธิดาพระองค์แรกประสูติและพระราชธิดาองค์แรกสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุเพียง 4 เดือน แต่การมีพระประสูติกาลเป็นไปอย่างยากลำบาก การคลอดทารกได้นำส่วนของสะโพกออกมาก่อน และแพทย์ได้พบว่าทารกได้สิ้นพระชนม์แล้ว จากนั้นพระราชินีมารีอา อิซาเบลทรงหยุดหายพระทัยและคณะแพทย์ได้คิดว่าว่าพระราชินีสิ้นพระชนม์แล้ว เมื่อพวกเขาพยายามดึงและตัดทารกในครรภ์ซึ่งสิ้นพระชนม์แล้ว ทันใดนั้นพระนางทรงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรงสลบลงบนแท่นบรรทมด้วยพระอาการเสียพระโลหิตอย่างหนัก
สมเด็จพระราชินีมารีอา อิซาเบลสิ้นพระชนม์ในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2361 ในพระราชวังหลวงอรันฮูเอซขณะมีพระประสูติกาลพระราชธิดาซึ่งสิ้นพระชนม์ในวันเดียวกัน พระบรมศพถูกฝังที่เอล เอสคอเรียล เป็นการล้มเหลวในการมีพระประสูติกาลองค์รัชทายาทในราชบัลลังก์ของพระสวามี

พระราชมรดก

สมเด็จพระราชินีมารีอา อิซาเบลทรงอุทิศพระองค์และรักในโลกศิลปะที่ซึ่งพระนางทรงเก็บสะสมรวบรวมทรัพย์สมบัติมากมายจากในอดีตและทรงสร้างพิพิธภัณฑ์หลวงขึ้น ที่ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของพิพิธภัณฑ์ปราโด พิพิธภัณฑ์เปิดทำการในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2362 หนึ่งปีหลังจากการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระราชินี
อำเภอมโนรมย์

ประวัติ

สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงเล่าเรื่องเกี่ยวกับเมืองมโนรมย์ไว้ในหนังสือ
สร้างเมือง ดังนี้
เมืองมโนรมย์เดิมอยู่แขวงเมืองชัยนาท เหตุที่ตั้งขึ้นใหม่เป็นเมืองต่างหากมีตำนานเล่ากันมาในท้องถิ่น
ว่าเมื่อรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ขุนศรีสิทธิกรรฐ์ปลัดโขลงไปพบช้างเผือกในแขวงศรีสวัสดิ์ และคล้องช้าง
เผือกตัวนั้นได้ และในหนังสือพงศาวดารว่า สมเด็จพระนารายณ์มหาราชขึ้นไปรับถึงเมืองนครสวรรค์ เมื่อปีจอ 
(พ.ศ. 2101) เมื่อมาถึงพระนครมีการสมโภชระวางขึ้นเป็นพระอินทร์ไอยรา สมเด็จพระนารายณ์ทรงถามขุนศรี
สิทธิกรรฐ์ผู้ซึ่งทำการคล้องช้างเผือกตัวนั้นได้ว่า ต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทนในการทำความดีความชอบ 
ขุนศรีสิทธิกรรฐ์กราบทูลว่า “ อยากเป็นเจ้าเมือง ” สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงพระสรวลแล้วตรัสว่า “มันอยาก
เป็นเจ้าเมืองก็ให้มันเป็น” จึงโปรดแบ่งพื้นที่ในแขวงเมืองชัยนาทให้ปกครองซึ่งบริเวณบ้านของขุนศรีสิทธิกรรฐ์
คนนั้นเป็น “ เมืองมโนรมย์ “ แต่ให้อาณาเขตปกครองเพียงสุดเสียงช้างร้อง เมืองมโนรมย์จึงเป็นเมืองเล็ก
กว่าหัวเมืองใกล้เคียงอื่นๆ ใครเป็นเจ้าเมืองมักจะมีนามต่อท้ายว่า “สิทธิกรรม” เช่น ขุนศรีสิทธิกรรม (ใย ) พระศรี-
สิทธิกรรม (ทรัพย์) หลวงศรีสิทธิกรรม (เปล่ง) และขุนอนุสรณ์สิทธิกรรม 
เมืองมโนรมย์ครั้งแรกตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกบริเวณวัดจวน ตำบลท่าฉนวน ห่างจากที่ว่าการอำเภอปัจจุบัน
ไปทางทิศเหนือประมาณ 10 กิโลเมตรแต่เนื่องจากตัวเมืองขณะนั้นอยู่ในที่แคบบริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออกและได้
ถูกกระแสน้ำเซาะตลิ่งพัง (ในปัจจุบันนี้บริเวณที่ตั้งเมืองดังกล่าวได้ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงแม่น้ำเจ้าพระยาลงหมดแล้ว) 
เหตุนี้จึงย้ายตัวเมืองไปตั้งบริเวณบ้านหาดมะตูม ตำบลศิลาดาน ซึ่งเห็นว่าเป็นบริเวณที่เหมาะสมกว่า
ต่อมาเมื่อสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ได้มีการจัดการปกครองระบบใหม่คือ การปกครองส่วนภูมิภาคปัจจุบัน
จึงได้ลดเมืองมโนรมย์มาเป็นอำเภออยู่ในเขตการปกครองของจังหวัดชัยนาทขณะนั้นอำเภอมโนรมย์มีเขตการปกครอง
ข้ามไปถึงแม่น้ำสะแกกรัง มีตำบลหาดทนง ตำบลเกาะเทโพ และตำบลท่าซุง (อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี)ในปัจจุบัน 
อยู่ในเขตการปกครองอำเภอมโนรมย์ด้วย สมัยนั้นการคมนาคมขนส่งสินค้าและการสัญจรไปมาของประชาชนในการ
คมนาคมทางน้ำ โดยอาศัยลำแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นทางหลักในการคมนาคมทางเรือ บรรทุกสินค้า และคนโดยสารจาก
จังหวัดนครสวรรค์มาตามลำน้ำเจ้าพระยา และจากจังหวัดอุทัยธานีตามลำน้ำท่าจีนออกทางปากคลองมะขามเฒ่าจะมาจอด
พักรอผู้โดยสารและขนส่งสินค้าเข้ากรุงเทพฯ บริเวณอำเภอมโนรมย์ จึงเรียกว่า“ คุ้งสำเภา” ในระยะนั้นอำเภอมโนรมย์ 
มีความเจริญทางเศรษฐกิจด้านพาณิชย กรรมมาก จึงได้ย้ายเมืองมโนรมย์ และตั้งที่ว่าการอำเภอมโนรมย์ใหม่ (เมื่อปีพ.ศ. 
2452) เพื่อให้อยู่ใจกลางเมืองและย่านชุมชนบริเวณตำบลคุ้งสำเภา ซึ่งเป็นที่ว่า การอำเภอมโนรมย์ในปัจจุบันนี้
ครั้นต่อมาสมัยหลังปี พ.ศ. 2452 การคมนาคมเปลี่ยนจากทางน้ำมาเป็นทางบกการขนส่งสินค้าและผู้โดยสารใช้รถยนต์เป็นพาหนะ โดยมีถนนพหลโยธินเป็นเส้นทางหลักที่ใช้ในการคมนาคม สภาพเศรษฐกิจด้านพาณิชย์ของอำเภอมโนรมย์ที่เคยรุ่งเรืองกลับซบเซาลง ในปี พ.ศ. 2486 จึงได้มีการปรับปรุงเขตการปกครองใหม่โดยแบ่งพื้นที่เขตตำบลหาดทนง ตำบลเกาะเทโพและตำบลท่าซุง ไปขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานีโดยถือลำแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นเส้นเขตแดน
หมายเหตุ ๑ กรรฐ์ แปลว่า คอช้าง , ๒ กรรม์ แปลว่า การกระทำ
ปาร์มากัลโช 1913

ประวัติของสโมสร

ปาร์มา เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในช่วงหลังปี 1990 เป็นต้นมา ด้วยการได้แชมป์ยูฟ่าคัพ 2 สมัย แชมป์โคปปาอิตาเลีย 3 สมัย อิตาเลียนซูเปอร์คัพ 1 สมัย และเกือบจะได้แชมป์กัลโชเซเรียอาเป็นครั้งแรกของสโมสรในฤดูกาล 1996-1997 โดยมีแต้มน้อยกว่ายูเวนตุสที่เป็นแชมป์เพียง 2 คะแนนเท่านั้น ซึ่งช่วงที่ผ่านมานั้นถือได้ว่าเป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดของสโมสรก็ว่าได้ ปาร์มาเพี่งจะได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในเซเรียอาในฤดูกาลปี 1989-1990 และในฤดูกาลแรกที่อยู่ในเซเรียอาก็สามารถยีนอยู่อันดับ 5 ได้โดยได้สิทธิ์ไปเล่นบอลยูฟ่าคัพ ก่อนที่ 4 ปีให้หลังจะคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพเป็นสมัยแรกในฤดูกาล 1994-1995 ได้สำเร็จ
ส้มเช้ง

ส้มเช้ง (Citrus sinensis) หรือส้มตรา หมากหวาน เป็นพืชพื้นเมืองของจีน เป็นส้มในกลุ่มส้มเกลี้ยง ทรงพุ่มขนาดเล็ก ดอกสีขาวครีม ผลกลม เว้าบริเวณขั้วเล็กน้อย ก้นผลเป็นวงคล้ายมีตราติด เปลือกหนา ขรุขระ มีต่อมน้ำมันทั่วผล เมื่ออ่อนเปลือกสีเขียวเข้ม พอสุกเป็นสีเขียวอ่อนอมเหลือง ก้านผลใหญ่ เนื้อในสีเหลือง ชาวจีนใช้เป็นผลไม้มงคลในเทศกาลสารทจีน, เทศกาลไหว้พระจันทร์ และ พิธีมงคลสมรสของชาวจีน วิธีกินสดหรือทำน้ำผลไม้
เซ็มเบ

ลักษณะ

ปกติแล้วเซ็มเบจะทำโดยการอบ หรือย่างถ่านแบบดั้งเดิม ระหว่างปรุงอาจมีการทาเซ็มเบด้วยซอสปรุงรส ซึ่งส่วนมากทำจากซอสถั่วเหลืองและมิริง จากนั้นอาจห่อด้วยสาหร่ายและปรุงด้วยเกลือ
ในประเทศจีน เซ็มเบ ถูกอ่านว่า เจียนปิ่ง (jiānbǐng) (煎餅) โดยมีหลายแบบเช่น ซานตงเจียนปิ่ง และเทียนจินเจียนปิ่ง อย่างไรก็ตาม เหล่านี้ถือว่าเป็นอาหารคนละอย่างกัน ในประเทศจีน เจียนปิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายแพนเค้ก ใกล้เคียงกับโอโกโนมิยากิ ในขณะที่ของประเทศญี่ปุ่นนั้นมีความแข็ง และเป็นขนมไม่ใช่อาหารหลัก อย่างไรก็ตาม ขนมปังกรอบซึ่งคล้ายกับเซ็มเบญี่ปุ่นมีในประเทศจีนในปัจจุบัน ชื่อสมัยใหม่คือ 仙贝 (พินอิน: xianbei) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับเซ็มเบ
เซ็มเบหวาน (甘味煎餅) มาถึงประเทศญี่ปุ่นในช่วงราชวงศ์ถัง บันทึกการใช้ครั้งแรกอยู่ใน ค.ศ. 737 และยังมีความคล้ายกับรูปแบบของราชวงศ์ถัง โดยแรกเริ่มนั้นแพร่หลายแถบคันไซ ซึ่งรวมไปถึง เซ็มเบ "กระเบื้องหลังคา" แบบดั้งเดิม เครื่องปรุงที่ใช้ได้แก่มันฝรั่งและแป้งข้าวสาลี หรือข้าวเหนียว และยังคล้ายกับเค้กคัสเตลลา (มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเซ็มเบในปัจจุบัน)
เซ็มเบแบบโบราณแบบนี้ยังหาได้ เช่นที่ อิกะ เมอิบุตสึ คาตายากิ (Iga meibutsu katayaki) ในเมืองอิกะ 
สิ่งที่คนญี่ปุ่นเรียกว่าเซ็มเบในปัจจุบันนั้นเริ่มได้รับความนิยมในยุคเอโดะโดยร้าน Sōkajuku ที่ทำให้เซ็มเบรสซอสถั่วเหลืองเป็นที่นิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น 
เซ็มเบแบบโบราณมีหลากหลายรูปแบบ โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม เซ็มเบหวาน (มีมากกว่า 15 แบบ) ขนมข้าวเซ็มเบ (米菓煎餅) และอื่น ๆ ซึ่งรวมไปถึงเซ็มเบปลา (魚せんべい) เซ็มเบดอกบัว (蓮根煎餅) และเซ็มเบกระดูก (骨せんべい)
เซ็มเบยุคใหม่นั้นมีความสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก และอาจมีรสกิมจิ วาซาบิ แกงกะหรี่ ไปจนถึงช็อกโกแลต
เซ็มเบคันไซ ส่วนมากใช้ข้าวเหนียว มีการปรุงแต่งเพียงเล็กน้อยและมีเนื้อที่ละเอียดอ่อน (saku saku) เซ็มเบคันโต โดยดั้งเดิมมาจากอูรูจิไม (uruchimai) ข้าวที่ไม่เหนียว รวมไปถึงมีความกรอบ (kari kari) และรสชาติที่กลมกล่อม
ขนมข้าวกรอบญี่ปุ่นแบบบาง (薄焼きせんべい　อูซูยากิ เซ็มเบ) ได้รับความนิยมในประเทศออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ
วิทยาลัยเทคโนโลยีหมู่บ้านครู ภาคเหนือ

หลักสูตร

โรงเรียนเทคโนโลยีหมู่บ้านครู ภาคเหนือ เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) จำนวน 13 สาขาวิชา ได้แก่
ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย

สภาพทั่วไป

ท่าอากาศยานแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับท่าอากาศยานนานาชาติอีก 2 แห่งในเวียดนาม แต่ก็ใหม่กว่าและทันสมัยมากกว่า มีทางวิ่งของเครื่องบิน 1 เส้น ระยะทาง 3,800 เมตร และมีอีกเส้นหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (ข้อมูลใน พ.ศ. 2545)
ทางการเวียดนามทำพิธีเริ่มต้นก่อสร้างอาคารผู้โดยสารขนาด 4 ชั้น ที่สนามบินโนยบ่าย วานนี้ (4 ธ.ค.) ด้วยเงินทุนช่วยเหลือจากญี่ปุ่นมากกว่า 75,000 ล้านเยน (961 ล้านดอลลาร์)
“อาคารเทอร์มินัล 2 คาดว่า จะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปลายปี 2557 ออกแบบให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 10 ล้านคนต่อปี” แถลงของรัฐบาลระบุ
หนังสือพิมพ์เวียดนามนิวส์ภาคภาษาอังกฤษ รายงานว่า ในปี 2553 ที่ผ่านมา อาคารผู้โดยสารที่มีอยู่เดิมรองรับผู้โดยสารถึง 9.5 ล้านคน เกินกว่าความจุของอาคารที่ 6 ล้านคน
การร่วมเพศทางทวารหนัก

การร่วมเพศทางทวารหนักของบุคคลต่างเพศ

ตามที่ปรากฏในโลกตะวันตก การร่วมเพศทางทวารหนักระหว่างชาย-หญิงกลายมาเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ เหตุผลประการหนึ่งก็คือมีความเสี่ยงจากการตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์ต่ำ อันเนื่องมาจากการร่วมเพศโดยไม่มีการป้องกัน นอกจากนี้ การร่วมเพศทางทวารหนักก็ถูกมองว่าช่วยป้องกันความเป็นพรหมจรรย์ของหญิงได้ เนื่องจากไม่มีการยุ่งเกี่ยวกับเยื่อพรหมจรรย์ อีกประการหนึ่งนั้น การร่วมเพศทางทวารหนักก็ถูกมองว่า ให้ความสุขทางกามมากกว่า เนื่องจากรูทวารมีความแนบแน่นกว่าช่องคลอด
การขยายตัวของจำนวนผู้นิยมการร่วมเพศทางทวารหนักนั้น ถูกกล่าวว่าเป็นเพราะการลดลงของการให้การศึกษาด้านเพศสัมพันธ์ และการให้ความรู้ผ่านสื่อเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์ที่น้อยลง ทำให้ความระมัดระวังในความเสี่ยงจากการมีเพศสัมพันธ์น้อยลงไป ดังนั้น จูดี คูรินสกี แห่งมหาวิทยาลัยโคลัมเบียจึงกล่าวว่า "การร่วมเพศทางทวารหนัก เป็นประเด็นสำคัญที่ร้ายแรงของสังคม"

การร่วมเพศทางทวารหนักของบุคคลเพศเดียวกัน

ในทางประวัติศาสตร์แล้ว การร่วมเพศทางทวารหนักได้รับความนิยมในหมู่รักร่วมเพศชาย และชายผู้ร่วมเพศกับชาย (MSM) อย่างไรก็ตาม กลุ่มชายรักชายบางคนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการร่วมเพศทางทวารหนัก และบางกลุ่มก็เพียงช่วยสำเร็จความใคร่ให้กัน
ลำดับเวลาในแฮร์รี่ พอตเตอร์

หลักสำคัญของลำดับเวลา

เหตุการ์ณที่เกิดขึ้นในแฮร์รี่ พอตเตอร์จะนับปีเหมือนกับการนับปีของมักเกิ้ลทุกประการ เพราะพ่อมดกับมักเกิ้ลใช้การนับปีเหมือนกันทำให้การนับปีของทั้งคู่ตรงกัน
พระสันธิวิทยาพัฒน์ (ไล่เฮียง สิริสิงห)

ประวัติ

ในขณะเป็นครูใหญ่โรงเรียนเบญจมบพิตร (โรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตรในปัจจุบัน) ระหว่างปี พ.ศ. 2458-พ.ศ. 2465 หลวงสนธิวิทยาพัฒน์ (ไล่เฮียง) ได้นามสกุลพระราชทานว่า "สิริสิงห Sirisinha" ต่อมาได้ครูใหญ่โรงเรียนวัดเทพศิรินทร์ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อ10 มิถุนายน พ.ศ. 2478 ต่อมาย้ายไปเป็นผู้ช่วยอธิบดีกรมศึกษาธิการ เมื่อเดือน ม.ค. ในปีพ.ศ. 2479 จึงถือได้ว่าพระสันธิวิทยาพัฒน์ เป็นต้นตระกูลสิริสิงห ในปัจจุบันนี้

ประวัติครอบครัว

ภรรยาท่านที่ 1 - นางกิมเอ็ง เติมประยูร มีบุตรธิดา 4 ท่าน
1 พันโท ศาสตราจารย์ ทันตแพทย์ สี สิริสิงห - สมรสกับ คุณหญิงอัมพร มีบุตรธิดา 3 ท่าน
2 ท่านผู้หญิงแส สิริสิงห สมรสกับ  ฯพณฯ ศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร มีบุตรธิดา 3 ท่าน
3 นายฉาย สิริสิงห สมรสกับ นางสมร นางสุพัฒนา เทนสิทธิ์ และนางดวงตา มีบุตรธิดา 7 ท่าน
4 นางสุแสน สิริสิงห สมรสกับ นายเทพ เติมประยูร มีบุตร 1 ท่าน
หมายเหตุ ณ วันที่  24 กพ.2558  นางสุพัฒนา และ นางดวงตา ยังมีชีวิตอยู่ นอกนั้นถึงแก่กรรม 
ภรรยาท่านที่ 2 - นางถนอม มีบุตร 1 ท่าน
1 พันตรี ทันตแพทย์ สิงห์ สิริสิงห (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ นางสุมน 
ภรรยาท่านที่ 3 - เพี้ยน สิริสิงห มีบุตรธิดา 4 ท่าน
1 สิทธิ์ สิริสิงห สมรสกับ นางกฤษณา  มีบุตรธิดา 4 ท่าน
2 สุธิ สิริสิงห สมรสกับ   มีบุตรธิดา 4 ท่าน
3 สารท สิริสิงห สมรสกับ กรรณิการ์ ธีร์ประไพ มีบุตรธิดา 3 ท่าน
4 สุวรรณ สิริสิงห สมรสกับ อำพุธ ไตรกิติยานุกูล มีบุตร 4 ท่าน
ภรรยาท่านที่ 4 - นางผาด มีบุตรธิดา 2 ท่าน
1 นายสอน สิริสิงห (ถึงแก่กรรม)
2 นางสุภาพ สิริสิงห สมรสกับ นายฤดี ณ ถลาง (ถึงแก่กรรม)
ภรรยาท่านที่ 5 นางเนียม มีบุตรธิดา 5 ท่าน
1 นายสนธิ สิริสิงห (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ นางดวงใจ
2 นางสุขุมาล สิริสิงห สมรสกับ นายณรงค์ ชาตรูปมัย (ถึงแก่กรรม)
3 ร้อยตรีสังข์ สิริสิงห สมรสกับ นางอ่อนศรี (ถึงแก่กรรม) และนางอรวรรณ
4 นางสุจริต สิริสิงห สมรสกับ นายบุญชอบ ลือวรรณ
5 นายโสภณ สิริสงห สมรสกับ นางสุทัศศรี
นครแม่สอด

แนวทาง

โดยมีแนวทางการดำเนินการโครงการเป็นหลายแนวทาง เช่น ยกฐานะเทศบาลเมืองแม่สอด เป็นเทศบาลนครแม่สอดแล้วจัดตั้งเป็นเขตการปกครองในรูปแบบใหม่ที่ศึกษาลักษณะการบริหาร การจัดการ และการปกครองจาก กรุงเทพมหานคร และเมืองพัทยา เข้าไว้ด้วยกัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรองรับการเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ และการขยายตัวของอำเภอแม่สอด เป็นจังหวัดแม่สอด ซึ่งจะครอบคลุมพื้นที่ 5 อำเภอชายแดนฝั่งตะวันตกของจังหวัดตาก ประกอบด้วย อำเภอแม่สอด อำเภอแม่ระมาด อำเภอท่าสองยาง อำเภอพบพระ อำเภออุ้มผาง และโครงการจัดตั้ง 3 กิ่งอำเภอ คือ กิ่งอำเภอรวมราษฎร์คีรี แยกจากอำเภอพบพระ กิ่งอำเภอพะวอ-ด่านแม่ละเมา แยกจากอำเภอแม่สอด และกิ่งอำเภอมงคลคีรีเขตร์ แยกจากอำเภอท่าสองยาง
ปัจจุบันมีคณะอนุกรรมการพัฒนารูปแบบให้บริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) หาแนวทางเพื่อผลักดัน การยกระดับฐานะท้องถิ่นที่มีความพร้อมเพื่อเป็นเขตปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในเมืองหลักที่สำคัญ โดยพิจารณา 5 ส่วนประกอบสำคัญในการคัดเลือก ซึ่งประกอบไปด้วย อันดับแรก คือ เมืองที่มีความพร้อมทางด้านเศรษฐกิจและมีการพัฒนาในระดับมหานคร เช่น เมืองใหม่ ขอนแก่น นครราชสีมา เป็นต้น และเมืองที่มีศักยภาพด้านการท่องเที่ยว อาทิเช่น เกาะสมุย หัวหิน รวมทั้งเมืองชายแดน เช่น แม่สอด อรัญ ตลอดจนเมืองอุตสาหกรรม เช่น มาบตาพุด และสุดท้ายเมืองด้านประวัติศาสตร์ อย่างเช่น อยุธยา และสุโขทัย เป็นต้น 
ซึ่งเมืองแม่สอดถือได้ว่าเป็นเมืองที่เข้าข่ายในหลักการว่าด้วยเมืองชายแดนสำคัญด้านเศรษฐกิจ ทั้งนี้ เมืองแม่สอดได้มีตัวแทนจากสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ได้เสนอว่ามีคุณสมบัติครบถ้วนทุกๆด้านของการเป็นเมืองเขตเศรษฐกิจพิเศษ ควบคู่เขตปกครองท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ จึงตั้งคณะทำงานขึ้นมา 3 ลักษณะ คือ การศึกษาด้านเมืองเศรษฐกิจชายแดน และท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ เพื่อใช้เมืองแม่สอดเป็นเมืองนำร่องนั้น มีนายวุฒิสาร ตันไชย รองเลขาธิการสถาบันพระปกเกล้า เป็นประธานคณะทำงาน ส่วนเมืองอุตสาหกรรม ให้นายชาติชาย ณ เชียงใหม่ เป็นประธานคณะทำงาน สำหรับเมืองด้านท่องเที่ยวนั้น ให้องค์ประกอบทุกภาคส่วน ศึกษาข้อกฎหมาย อีกทั้งให้คณะสภาพัฒน์ฯ เป็นเลขานุการ คณะทำงานเพื่อติดตามและประเมินผลทุก 2 สัปดาห์

ล่าสุด

ล่าสุด พลเอก ประยุทธ์ จันโอชา นายกรัฐมนตรี ได้มีคำสั่งเร่งให้ทางนาย วิษณุ เครืองาม รองนายกรัฐมนตรี นำร่างพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการนครแม่สอดเข้าสู่การพิจารณาของคณะรัฐมนตรีภายในวันอังคารที่14 ตุลาคม 2557
อันดับด้วง

ด้วงกับมนุษย์

ด้วงมีความสัมพันธ์กับมนุษย์มานานแล้ว ศาสนาอียิปต์โบราณนับถือเทพเจ้าองค์หนึ่งชื่อ เคปรี (Khepri) ที่มีเศียรเป็นด้วงมูลสัตว์อียิปต์ (Scarabaeus sacer) โดยเชื่อว่า ดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนผ่านโลกมาได้ ก็ด้วยการกลิ้งมูลสัตว์ของด้วงชนิดนี้ ซึ่งมีอยู่มากมายในอียิปต์และแอฟริกาเหนือ ด้วยการเปรียบเอาดวงอาทิตย์เหมือนมูลสัตว์ที่ถูกด้วงชนิดนี้กลิ้งจนเป็นก้อนกลมนั่นเอง
นอกจากนี้แล้ว ด้วงกว่างและด้วงคีมยังถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลิน เพราะความสนุกสนานในการใช้เขาต่อสู้กันของเพศผู้ ในหลายวัฒนธรรม โดยเฉพาะในพื้นที่ล้านนา ที่อยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทยในปัจจุบัน  ด้วงกว่างชน (Xylotrupes gideon) มีการละเล่นกันอย่างหลากหลายจนกลายเป็นประเพณีหนึ่งในพื้นที่
นอกจากนี้แล้ว ในเชิงของความสวยงาม แมลงทับ (Buprestidae) ซึ่งมีสีของปีกคู่หน้างดงามสวยงามมาก มักถูกใช้ทำเป็นเครื่องประดับชนิดต่าง ๆ และหิ่งห้อย หรือ ทิ้งถ่วง (Lampyridae) ที่ตัวผู้สามารถเรืองแสงได้ในเวลากลางคืน ก็มักถูกนำไปเปรียบเปรยหรืออ้างอิงถึงต่าง ๆ เช่น Grave of the Fireflies เป็นแอนิเมชันของญี่ปุ่นที่สร้างเป็นภาพยนตร์ หรือมีการชมแสงของหิ่งห้อยในพื้นที่ต่าง ๆ
บริเวณร้องเพลงสวด

บริเวณร้องเพลงสวด (อังกฤษ: Choir หรือ quire) ในทางสถาปัตยกรรม “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นบริเวณภายใน คริสต์ศาสนสถาน หรือมหาวิหารที่มักจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของบริเวณพิธี (chancel) ระหว่างทางเดินกลาง (nave) และบริเวณศักดิ์สิทธิ์ (sanctuary) (ที่เป็นที่ตั้งแท่นบูชา) แต่บางครั้ง “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็อาจจะตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของทางเดินกลาง ในวัดของสำนักสงฆ์บางแห่งบริเวณนี้ก็จะตั้งอยู่ทางตะวันตกของทางเดินกลางซึ่งเป็นการสมดุลกับบริเวณพิธีและบริเวณศักดิ์สิทธิ์

ประวัติ

ในวัดคริสต์ศาสนายุคแรกบริเวณศักดิ์สิทธิ์จะสร้างติดกับทางเดินกลาง ส่วน “บริเวณร้องเพลงสวด” ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของทางเดินกลางและแยกจากกันโดยระเบียงเตี้ยๆ ที่เรียกว่า “cancelli” ที่มาเพี้ยนเป็น “chancel” (บริเวณพิธี) ในภาษาอังกฤษ การวิวัฒนาการของ “บริเวณร้องเพลงสวด” เป็นผลของความเปลี่ยนแปลงทางศาสนาหลังจากการหยุดยั้งการไล่ประหัตประหารผู้นับถือคริสต์ศาสนาในรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และการขยายตัวระบบสำนักสงฆ์ คำว่า “choir” ใช้เป็นครั้งแรกโดยนักเขียนของคริสต์ศาสนจักรตะวันตก (Western Church)  นักบุญอิสซิดอเรแห่งเซวิลล์ และนักบุญฮอนโนเรียสแห่งออทุน กล่าวว่าเป็นคำที่มาจากคำว่า “corona” (มงกุฎ) ซึ่งหมายถึงวงนักบวชหรือนักร้องเพลงสวดที่ล้อมรอบแท่นบูชาเหมือนมงกุฎ
เมื่อคำนี้เริ่มใช้กันก็มักจะใช้กับคำว่ายกพื้น (bema) ที่ยกสูงขึ้นมาตรงกลางทางเดินกลางซึ่งใช้เป็นที่นั่งของนักบวชผู้มีบรรดาศักดิ์สูงกว่าผู้อื่นและเป็นที่ตั้งของแท่นอ่าน (lectern) สำหรับการอ่านพระคัมภีร์ การจัดลักษณะนี้ยังคงพบที่มหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรม ต่อมาบริเวณร้องเพลงสวดก็ค่อยๆ เลื่อนออกไปด้านทางตะวันออกของวัดจนกระทั่งถึงที่ตั้งที่ใช้อยู่โดยทั่วไปในปัจจุบัน ในบางวัดบริเวณนี้ก็จะอยู่ในบริเวณมุขตะวันออก (apse) ทางด้านหลังของแท่นบูชา
ในมหาวิหารบางแห่งในยุโรป บริเวณร้องเพลงสวดหลังแท่นบูชาเอกเปิดออกไปทางตะวันออกไปสู่คูหาชาเปลที่อยู่ด้านหลังสุดของวัด (หมายเลข 10 บนผัง) การออกแบบก็เพื่อเป็นการใช้สอยในการขับเพลงสวดของภราดรนักบวชของสำนักสงฆ์หรือคณะนักบวชแคนนอน
แท่นเทศน์และแท่นอ่านก็มักจะเป็นสิ่งประกอบอีกอย่างหนึ่งของบริเวณนี้ และอาจจะมีแท่นอ่านที่วางโดดอยู่กลางบริเวณอีกแท่นหนึ่งที่หันไปทางบริเวณศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนั้นแล้วก็อาจจะมีออร์แกน แต่บางครั้งออร์แกนก็จะตั้งอยู่ในส่วนอื่นของวัดเช่นเหนือประตูทางด้านตะวันตกหรือด้านข้างของทางเดินกลางเป็นต้น

ที่นั่ง

บริเวณร้องเพลงสวดก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17 มักจะมีเก้าอี้สำหรับนักบวชหรือผู้ร้องเพลงสวดสองข้างที่อาจจะแกะสลักจากไม้อย่างสวยงามที่เรียกว่า “Choir stall” (เก้าอี้สำหรับนักร้อง) ซึ่งเป็นเก้าอี้สำหรับนั่ง, คุกเข่า หรือยืนระหว่างพิธีศาสนา เก้าอี้อาจจะเป็นเพียงม้ายาวหรือเป็นเก้าอี้สำหรับเฉพาะคน ถ้าเป็นวัดใหญ่ๆ ก็อาจจะมีหลายแถว ถ้าเป็นวัดระดับมหาวิหาร บริเวณนี้ก็จะเป็นที่ตั้งของอาสนะสังฆราชด้วย
การใช้เก้าอี้มักจะเป็นการใช้ในสำนักสงฆ์และวัดระดับคอลเลจิเอท (collegiate church) เก้าอี้สำหรับนักบวชของสำนักสงฆ์มักจะเป็นเก้าอี้แบบที่พับขึ้นลงได้สำหรับแต่ละบุคคล เมื่อพับขึ้นมาทางด้านหลังหรือด้านใต้ของบานพับก็จะมีคันแคบๆ ยื่นออกมาที่เรียกกันว่า “เก้าอี้อิง” คันนี้ใช้เป็นอิงเมื่อต้องยืนสวดมนต์นานๆ ตำแหน่งของเก้าอี้ของผู้ใดก็ขึ้นอยู่กับความสำคัญของผู้นั้น การจะนั่งหรือจะยืนก็เป็นตามกฎต่างของพิธีที่ระบุไว้
ส่วนม้านั่งยาวสำหรับนักบวชมักจะใช้กันในวัดประจำท้องถิ่นวัดประจำท้องถิ่น (parish church) และมักจะมีเบาะให้ใช้ในการหนุนเมื่อต้องคุกเข่าด้วย