google/wiki40b huggingface dataset:
พิง ลำพระเพลิง

ประวัติ

พิง เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2509 ร่ำเรียนและจบการศึกษาจาก คณะออกแบบ แผนกพาณิชยศิลป์ เพาะช่าง ชีวิตในวัยเด็กของเขาลำบากไม่น้อย เนื่องจากบ้านแตกและพ่อแม่แยกทางกัน พิง ลำพระเพลิง คือเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกันกับ โน้ส อุดม แต้พานิช ที่เป็นรุ่นน้องจากรั้วแดง-ดำ เพาะช่าง ในช่วงชีวิตนึงทั้ง 2 คนเคยเช่าห้องและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ใครจะเชื่อว่าเขาเคยโดนไล่ออกจากงานที่ทำที่แรกหลังจากเรียนจบ คือ โรงงานทำขนม ที่เขารับหน้าที่เป็นพนักงานออกแบบแพ็คเกจ ด้วยสาเหตุไม่น่าเชื่อบางประการ คือ การขโมยขนมของบริษัทกลับเอาไปกินที่บ้าน หลังจากตกงาน พิง แบกเป้ไปเปิดร้านขายของอยู่ที่สัตหีบ กะใช้ชีวิตเท่ ๆ แบบตัวละครในเรื่อง "พันธุ์หมาบ้า" ของ ชาติ กอบจิตติ ที่เขาหลงใหล จนกระทั่งได้พบกับหญิงสาวที่เขารักและแต่งงานกันที่นั่น ต่อมา โน้ส อุดม แต้พานิช ได้แวะมาเที่ยวที่ร้าน และได้เอ่ยปากชวน พิง ไปทำงานด้วยกันที่ หนังสือไปยาลใหญ่

งานเขียน

พิง เป็นนักเขียนอารมณ์ดี ได้สะสมประสบการณ์มาจากการทำงานกับ สำนักศิษย์สะดือ และ หนังสือไปยาลใหญ่ ร่วมรุ่นกับคนดังหลาย ๆ คน เช่น ประภาส ชลศรานนท์, ศุ บุญเลี้ยง, กาเหว่า-ชลลดา เตียวสุวรรณ (เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย) , โน้ส อุดม แต้พานิช โดยช่วงนั้น พิง รับหน้าที่จัดวางอาร์ตของหนังสือควบคู่ไปกับการเขียนบทความ เรื่องสั้น ...พิง กล่าวว่าได้รับแรงบันดาลใจการเขียนหนังสือจาก ศุ บุญเลี้ยง
เนื่องด้วย พิง รักการเขียนหนังสือมาก ต่อมาจึงตัดสินใจออกมาตั้งสำนักพิมพ์เอง โดยตั้งชื่อว่า "สำนักพิมพ์พิลาไลย" เพื่อพิมพ์พอกเก็ตบุคส์ผลงานของตัวเองออกมา และคิดว่าน่าจะขายได้เหมือนกับหนังสือเล่มแรกชีวิต "แกงไก่ล้างโลก" ที่ สำนักศิษย์สะดือ จัดพิมพ์ให้ แต่ปรากฏว่าเป็นก้าวย่างที่ผิดพลาด เจ๊งสนิท เขาหมดตัวเป็นหนี้ทันที 5 แสนบาท และต้องตั้งต้นกับชีวิตใหม่ พิงตัดสินใจขายบ้าน ขายรถ เดินทางไปอเมริกากับภรรยา เพื่อทำงานล้างจานใช้หนี้ทั้งหมดเป็นเวลา 2 ปี ก่อนจะกลับเมืองไทย และเริ่มต้นเส้นทางของตัวเองใหม่อีกครั้ง โดยเริ่มต้นไปสมัครเข้าวงการบันเทิง เล่นเป็นตัวประกอบก๊อกแก๊กที่ไม่มีใครจำได้
แต่จังหวะและโอกาสทำให้เขาได้เขียนบทละครโทรทัศน์เรื่องแรก คือ "ขบวนการสู้ผีไม่มีถอย" ออกอากาศตอนกลางวันทางช่อง 3 โดย อรุโณชา ภาณุพันธ์ แห่งบรอดคาสต์ฯ เป็นผู้ที่ให้โอกาสกับ พิง และผลงานการเขียนบทละครโทรทัศน์เรื่องต่อมาคือ "ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย" ฮิตถล่มทลาย ก่อนที่เขาจะกลายมาเป็นนักเขียนตลกมีชื่อ, นักเล่าเรื่องขบขันในรายการ ตีสิบ, พิธีกร, สแตนอัพคอมิดี้, นักเขียนบทและผู้กำกับละครโทรทัศน์ ที่ที่ถูกจัดให้วางอยู่ในอันดับต้น ๆ ของประเทศที่บรรดาผู้จัดยกย่องให้เป็น 1 ใน 10 นักเขียนบทละครโทรทัศน์มือทอง ในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน พิง ลำพระเพลิง ประกอบอาชีพเป็น นักเขียนบทและผู้กำกับภาพยนตร์ โดยผลงานภาพยนตร์ ได้แก่ โคตรรักเอ็งเลย (ปี 2549) คนหิ้วหัว (ปี 2550)  ฝันโคตรโคตร  (ปี 2552)  ฟ้าแก้มโต (ปี 2557) และ Operation Mekong (ภาพยนตร์จีน ปี 2559)
1812 โอเวอร์เชอร์

The Year 1812, Festival Overture in E flat major, Op. 49 (ฝรั่งเศส: Ouverture Solennelle, L'Année 1812, รัสเซีย: Торжественная увертюра «1812 год», Festival Overture The Year 1812) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ 1812 โอเวอร์เชอร์ (อังกฤษ: 1812 Overture) เป็นโอเวอร์เชอร์ที่แต่งโดยปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ในปี ค.ศ. 1880  เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของทหารรัสเซียในการป้องกันมอสโกจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศส นำโดยนโปเลียน โบนาปาร์ต โดยเฉพาะในยุทธการโบโรดิโน เป็นส่วนหนึ่งของการรุกรานรัสเซียของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1812
โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่มหาวิหารคริสต์แห่งซาเวียร์ เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1882 เป็นที่ชื่นชมในการแสดงประกอบฉากอันน่าตื่นตาตื่นใจ โดยเฉพาะการแสดงการยิงปืนใหญ่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 ถูกนำไปแสดงในสหรัฐอเมริกา ก็ได้รับความนิยม เนื่องจากปี ค.ศ. 1812 ก็สอดคล้องกับการรบระหว่างสหรัฐอเมริกากับจักรวรรดิอังกฤษ (ค.ศ. 1812-1815) โอเวอร์เชอร์ชิ้นนี้จึงนิยมนำไปบรรเลงในวันชาติสหรัฐอเมริกา วันที่ 4 กรกฎาคมของทุกปี
โวล์ฟ เมสซิ่ง

โวล์ฟ เมสซิ่ง (อังกฤษ: Wolf Messing) มีชื่อเต็มว่า โวล์ฟ เกรโกเรวิช เมสซิ่ง (Wolf Gregorevich Messing; ฮีบรู: וּוֹלףֿ מסינג‎; โปแลนด์: Wolf Grigorewicz Messing; รัสเซีย: Во́льф Григо́рьевич (Ге́ршикович) Ме́ссинг Vóľf Gérškovič (Grigór'evič) Méssing) เป็นบุคคลผู้มีพลังจิตที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของโลกในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง โวล์ฟ เมสซิ่ง เกิดเมื่อวันที่ 10 กันยายน  ค.ศ. 1899 ที่เมืองโกรากาลวาเรีย ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ติดกับพรมแดนโปแลนด์กับรัสเซีย ใกล้กับกรุงวอร์ซอ เมืองหลวงของประเทศโปแลนด์ 
โดยครอบครัวของเมสซิ่งอยู่ในฐานะยากจนใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายและเคร่งศาสนา ในวัยเด็กเมสซิ่งสามารถเรียนรู้และอ่านคำภีร์โบราณของศาสนายิวได้อย่างแตกฉาน จนมีนักบวชคนหนึ่งแถวบ้านได้สนับสนุนให้ไปเรียนต่อทางด้านศาสนาในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง แต่เมสซิ่งไม่มีความสุขและไม่ชอบเลย เมื่ออายุได้ 11 ปี เมสซิ่งได้หันเหชีวิตไปท่องโลกด้วยตัวเองตามลำพังโดยมีเงินติดตัวเพียง 18 เซ็นต์  และได้ใช้พลังจิตสะกดพนักงานตรวจตั๋วรถไฟให้เห็นว่าเศษกระดาษที่เมสซิ่งยื่นให้ไปนั้นเป็นตั๋วรถไฟจริง ๆ ซึ่งพนักงานก็ได้เอากระดาษแผ่นนั้นสอดเข้าไปในเครื่องเจาะรู เจาะรูและยื่นให้เมสซิ่งคืน ซึ่งนับว่าเป็นครั้งแรกของเมสซิ่งที่ได้ใช้พลังจิตสะกดผู้อื่น 
โวล์ฟ เมสซิ่ง มาใช้ชีวิตอยู่ ณ เมืองเบอร์ลิน โดยทำงานเป็นพนักงานส่งของในเขตของชาวยิว ครั้งหนึ่งได้เกิดเป็นลมหน้ามืดล้มลงไป หลังจากได้นำส่งเข้าโรงพยาบาล แพทย์ได้ทำการตรวจหัวใจของเมซิ่งแล้วพบว่า หยุดเต้น ไม่หายใจ จึงถูกนำร่างเข้าสู่ห้องเก็บศพและเกือบถูกส่งกลบแล้ว แต่ปรากฏว่าได้มีนักศึกษาแพทย์คนหนึ่งได้ทำการตรวจร่างกายของเมสซิ่งอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง พบว่า เมสซิ่งยังไม่ตาย เพียงแต่หัวใจและชีพจรเต้นอ่อนมากจนแทบจะวัดไม่ได้เลย ซึ่งต่อมาได้มีนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาด้านพลังจิตและเรื่องลึกลับนี้ เชื่อว่า เหตุการณ์นี้เป็นการสะกดจิตตัวเอง
โวล์ฟ เมสซิ่ง ได้พบปะกับบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนระดับโลก เช่น อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์, ซิกมันด์ ฟรอยด์ และมหาตมะ คานธี โดยได้แสดงพลังจิตของตนเองให้ได้ดู ในการทดสอบกับไอสไตน์และฟรอยด์ เมสซิ่งได้รับคำสั่งจากจิตของฟรอยด์ให้ดึงหนวดของไอน์สไตน์มา 3 เส้น ซึ่งก็ปรากฏว่าทำได้ตรงตามคำสั่ง และกับมหาตมะ คานธี สามารถหยิบขลุ่ยขึ้นมาจากลิ้นชักบนโต๊ะและยื่นให้คานธีตามคำสั่งของคานธีจริง ๆ และอีกครั้งหนึ่งสามารถหาเพชรประจำตระกูลมูลค่าสูงถึง 8 แสนเหรียญของคหบดีชาวโปแลนด์ที่หายไปในงานเลี้ยงครั้งหนึ่งได้ โดยที่ได้ระดมคนหาจนทั่วแล้วก็ไม่พบ แต่เมสซิ่งรู้ว่าเพชรซ่อนอยู่ในตุ๊กตาหมีในห้องของคนงานในบ้านคณบดีนั่นเอง เนื่องจากลูกชายตัวเล็ก ๆ ของคนรับใช้ในบ้านเป็นผู้นำไปซ่อนเอง
ความสามารถของเมสซิ่งยังสามารถทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อีกด้วย หลายต่อหลายครั้งที่ออกแสดง เมสซิ่งได้ทำนายเหตุการณ์สงครามไว้ว่า ดินแดนแถบคาบสมุทรบอลติก, ไบโลรัสเซีย, ยูเครน จะตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซี หรือเป็นผู้ทำนายถึงจุดจบของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ จนถูกทางนาซีไล่ล่าตัวอย่างหนัก ซึ่งทุกอย่างก็ปรากฏเป็นจริงดังคำทำนายทุกอย่าง
โวล์ฟ เมสซิ่ง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974 ที่กรุงมอสโคว์ ประเทศรัสเซีย
การอักเสบ

การอักเสบ (อังกฤษ: Inflammation) เป็นการตอบสนองทางชีวภาพที่ซับซ้อนของเนื้อเยื่อหลอดเลือดต่อสิ่งกระตุ้นที่เป็นอันตราย เช่นเชื้อโรค เซลล์ที่เสื่อมสภาพ หรือการระคายเคือง ซึ่งเป็นความพยายามของสิ่งมีชีวิตที่จะนำสิ่งกระตุ้นดังกล่าวออกไปและซ่อมแซมเนื้อเยื่อที่ถูกทำลาย การอักเสบไม่ใช่อาการของการติดเชื้อ แม้ว่าการอักเสบหลาย ๆ ครั้งก็เกิดขึ้นจากการติดเชื้อ เพราะว่าการติดเชื้อนั้นเกิดจากจุลชีพก่อโรคภายนอกร่างกาย แต่การอักเสบคือการตอบสนองของร่างกายเพื่อต่อต้านจุลชีพก่อโรคหรือต่อปัจจัยอื่น ๆ เช่น การบาดเจ็บ สารเคมี สิ่งแปลกปลอม หรือภูมิคุ้มกันต่อต้านตนเอง
หากไม่มีการอักเสบเกิดขึ้น เชื้อโรคจะไม่ถูกกำจัดออกไปและแผลจะไม่ถูกรักษาให้หาย ซึ่งอาจเกิดความเสียหายของเนื้อเยื่อมากขึ้นจนอันตรายถึงชีวิตได้ แต่ทั้งนี้อาการอักเสบที่มีมากเกินไปก็สามารถเกิดโรคต่าง ๆ ได้ เช่นไข้ละอองฟาง โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง และข้ออักเสบรูมาทอยด์ ด้วยเหตุผลนี้เอง ร่างกายจึงต้องมีกระบวนการควบคุมการอักเสบอย่างใกล้ชิด
การอักเสบอาจถูกแบ่งออกเป็นแบบ เฉียบพลัน หรือ เรื้อรัง การอักเสบเฉียบพลัน (acute inflammation) เป็นการต่อต้านวัตถุอันตรายของร่ายกายในระยะเริ่มแรก โดยเกิดการเคลื่อนที่ของพลาสมาและเม็ดเลือดขาวจากเลือดไปยังเนื้อเยื่อที่อักเสบ กระบวนการทางชีวเคมีที่เกิดขึ้นเป็นขั้นเป็นตอนนี้เองที่ทำให้เกิดการอักเสบ ซึ่งต้องอาศัยส่วนร่วมของระบบไหลเวียนโลหิต ระบบภูมิคุ้มกัน และเซลล์ต่างๆ ในเนื้อเยื่อที่เสียหาย การอักเสบเรื้อรัง (chronic inflammation) นำไปสู่การเปลี่ยนชนิดของเซลล์ที่นำเสนอในบริเวณอักเสบ และมีลักษณะพิเศษของการทำลายที่เกิดขึ้นพร้อมกับการรักษาเนื้อเยื่อจากกระบวนการอักเสบ
ศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์

ศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์

ศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ (อังกฤษ: Orthopaedic Surgeons, Orthopaedists) (โดยทั่วไปมักสะกดว่า แพทย์ออร์โธปิดิกส์ หรือ ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์) เป็นแพทย์เฉพาะทางสาขาหนึ่ง โดยทำการวินิจฉัยและดูแลรักษาด้วยการให้ยาหรือการผ่าตัดในความผิดปกติต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับกระดูก ข้อ เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อต่างๆ ของร่างกาย ในภาษาไทยมีชื่อเรียกศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์หลากหลายชื่อ เช่น "ศัลยแพทย์กระดูกและข้อ" "แพทย์กระดูกและข้อ" "หมอกระดูก" หรือในวงการแพทย์ในประเทศไทยเรียกสั้นๆ ว่า "หมอออร์โธฯ"
ศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ในประเทศไทยต้องสำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต และสำเร็จการศึกษาแพทย์ประจำบ้านด้านศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์แล้วได้ผ่านการสอบเพื่อวุฒิบัตรและหนังสืออนุมัติเป็นผู้มีความรู้ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม สาขาศัลยศาสตร์ออร์โธปีดิกส์ ซึ่งในประเทศไทยออกให้โดยของแพทยสภา

ประวัติศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ในประเทศไทย

ก่อนที่ประเทศไทยจะมีศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์นั้น การรักษาทางการแพทย์สมัยใหม่ที่เกี่ยวข้องกับกระดูกและข้อต่างๆ จะทำโดย ศัลยแพทย์ทั่วไป ร่วมกับอายุรแพทย์ ประเทศไทยเริ่มมีการฝึกอบรมศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์แห่งแรกที่คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล จากนั้นจึงมีโรงเรียนแพทย์อื่นๆ ทำการฝึกอบรมศัลยแพทย์ออร์โทพีดิกส์ตามมา
วลาดิมีร์ โฮโรวิตซ์

วลาดิมีร์ ซามอยโลวิช โฮโรวิตซ์ (รัสเซีย: Владимир Самойлович Горовиц, Vladimir Samojlovich Gorovitz; ยูเครน: Володимир Самійлович Горовiць, Volodymyr Samiylovych Horovitz)  (1 ตุลาคม ค.ศ. 1903 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) เป็นนักเปียโนชาวอเมริกัน-รัสเซียที่มีชื่อเสียงในระดับโลก มีผลงานการบันทึกเสียงดนตรีคลาสสิก การเรียบเรียง และประพันธ์จนได้การยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักเปียโนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในศตวรรษที่ 20 
โฮโรวิตซ์เกิดในครอบครัวชาวยิวรัสเซียที่เมืองเคียฟ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศยูเครน) เริ่มหัดเล่นเปียโนตั้งแต่เด็กจากการฝึกสอนของมารดา เริ่มมีชื่อเสียงในรัสเซียตั้งแต่อายุ 17 ปี ในปี 1920 และมีชื่อเสียงในการแสดงดนตรีในยุโรปตั้งแต่ปี 1925 โดยออกตระเวนแสดงในเบอร์ลิน ปารีส ลอนดอน และนิวยอร์ก  เขาตัดสินใจตั้งรกรากในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี 1939 และได้รับสัญชาติอเมริกันในปี 1944 
ด้านชีวิตส่วนตัว โฮโรวิตซ์สมรสกับแวนดา ตอสกานินี บุตรสาวของอาตูโร ตอสกานินี วาทยกรชื่อดังชาวอิตาลี มีบุตรสาวหนึ่งคน แต่ตลอดชีวิตของเขากลับมีข่าวลือมาตลอดว่าเป็นโฮโมเซ็กชวล
เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร

ประวัติ

จอมพลอากาศ เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก ศึกษาวิชาการบินจากกองโรงเรียนการบินที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2477
จบโรงเรียนเสนาธิการทหารบก เมื่อ พ.ศ. 2489 และไปศึกษาต่อวิชาเสนาธิการที่ ประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2493
ในช่วงสงครามอินโดจีน เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2484 ขณะนั้นท่านมียศเป็นเรืออากาศโท เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร เป็นหัวหน้าหมู่บินลาดตระเวน 3 ลำ บริเวณบ้านยาง ถึงบ้านกูบ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดปราจีนบุรี  ท่านขับเครื่องบินขับไล่แบบที่ 9 (ฮอร์ค 2) ต่อสู้กับเครื่องบินทิ้งระเบิด และเครื่องบินขับไล่ของฝรั่งเศส เครื่องบินฝรั่งเศสถูกยิงตก 3 ลำ 
จอมพลอากาศ เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร เสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2503   ขณะมียศเป็น พลอากาศเอก หลังการประชุมกองทัพอากาศภาคพื้นแปซิฟิก ที่ไทเป ไต้หวัน เครื่องบินดักลาส C-54 Skymaster ที่เป็นพาหนะ เกิดอุบัติเหตุชนภูเขาเสียชีวิตทั้งลำ   และได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นจอมพลอากาศในวันเดียวกัน

การเมือง

เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2500 ในรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร
ศาสนาเปรียบเทียบ

ศาสนาเปรียบเทียบ (Comparative religion) เป็นศาสนศึกษารูปแบบหนึ่งที่ศึกษาศาสนาทั่วโลกในด้านวิเคราะห์และตีความหมายโดยเปรียบเทียบ

ประวัติความเป็นมาของหลักวิชา

วิชาศาสนาเปรียบเทียบในประเทศตะวันตก  เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศอังกฤษ โดยการบุกเบิกสอนและทำวิจัยของ ศ. ดร. มักซ์ มึลเลอร์ (Max Mueller) นักปราชญ์ชาวเยอรมันผู้เชี่ยวชาญภาษาและวรรณคดีสันสกฤต ซึ่งมาปักหลักสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ  โดยสังกัดอยู่กับวิทยาลัยไครซ์เชิร์ช มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ยุคสมัยนั้นกระแสสังคมได้มองศาสนาว่าขัดแย้งกับหลักวิทยาศาสตร์ มักซ์ มึลเลอร์จีงได้พยายามศึกษาศาสนาในแนววิทยาศาสตร์ ในที่สุดก็ได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ Introduction to the Science of Religion นับเป็นครั้งแรกที่ชี้ให้คนทั่วไปเห็นว่าศาสนาต่าง ๆ นั้น สามารถศึกษาโดยใช้วิธีศึกษาตามแนววิทยาศาสตร์ ซึ่งตรงกันข้ามกับวิธีศึกษาโดยใช้ศรัทธา (Faith) นำหน้า วัตถุประสงค์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของการศึกษาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ ก็คือเป็นวิธีที่ก่อให้เกิดความสมานฉันท์ระหว่างผู้นับถือศาสนาต่างกันภายในประเทศและทำให้อยู่ร่วมกันด้วยความสามัคคีและปรองดองได้ในที่สุด

การศึกษาและวิจัยศาสนาเปรียบเทียบในประเทศไทย

หลักวิชาศาสนาเปรียบเทียบ ได้มีการบุกเบิกใช้สอนในประเทศไทยเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยสงฆ์ โดยอาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ  อดีตเลขาธิการ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพเริ่มบุกเบิกนำวิชาศาสนาเปรียบเทียบมาใช้สอนที่มหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งนี้ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2489  หนังสือเล่มแรกว่าด้วยศาสนาเปรียบเทียบสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยจึงเป็นหนังสือที่อาจารย์ สุชีพ ปุญญานุภาพ เป็นผู้เขียนและจัดพิมพ์เผยแพร่ ก่อนหน้านั้น ก็มีท่านเสฐียรโกเศสซึ่งเขียนสารคดีศาสนาต่างๆ ไว้บ้างแล้ว หลังจากนั้น ก็มีสมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการมหามกุฏราชวิทยาลัยถัดจากท่านร่วมสอนด้วย ต่อมาสาขานี้มีแพร่หลายไปยัง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย   ในวัดมหาธาตุ ซึ่งเริ่มเปิดเรียนไล่หลังมหามกุฏราชวิทยาลัย กล่าวคือเปิดเรียนเมื่อปี พ.ศ. 2490 โดยมี ศ.พิเศษ เสฐียร พันธรังษี เป็นอาจารย์สอนในรุ่นบุกเบิก     
ส่วนในมหาวิทยาลัยของรัฐฝ่ายฆราวาส ผู้ที่บุกเบิกท่านแรกคือ รศ. ดร.พินิจ  รัตนกุล ซึ่งบุกเบิกก่อตั้งภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล  หลักสูตรปริญญาโทเพื่อเน้นทำวิจัยทางศาสนาเปรียบเทียบโดยเฉพาะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่มีการกระตุ้นให้มหาวิทยาลัยรัฐฝ่ายฆราวาสเกิดการตื่นตัวศึกษาวิชานี้เพิ่มมากขึ้น ก่อนหน้าที่ท่านจะดำเนินการก่อตั้งวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดลเพื่อให้สาขาวิชานี้มีเปิดสอนอย่างแพร่หลายในระดับปริญญาตรีด้วย  
รศ. ดร. พินิจ  รัตนกุล ได้ประกาศเจตนารมณ์เอาไว้ว่า ‘พยายามทำหลักสูตรให้เข้มแข็ง เพื่อสามารถเกื้อหนุนความเข้าใจและความร่วมมือระหว่างศาสนาให้มากขึ้น อันจะยังผลให้ยอมรับและเคารพต่อลักษณะพหุนิยมทางศาสนา (Religious pluralism) ที่ช่วยลดมูลเหตุอันอาจก่อความตึงเครียดและความขัดแย้งระหว่างชุมชนศาสนาต่าง ๆ ซึ่งหากไม่ยับยั้งเสียก็จะเกิดอันตรายต่อการยึดพหุนิยมทางศาสนาของไทย’
กล่าวได้ว่า อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) ศ.พิเศษ เสฐียร  พันธรังษี และ รศ. ดร. พินิจ รัตนกุล คือกลุ่มคณาจารย์ผู้วางรากฐานสาขานี้ในประเทศไทย
ISO 3166

ISO 3166 คือมาตรฐานที่เผยแพร่โดยองค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ISO) เพื่อกำหนดรหัสสำหรับประเทศ, ดินแดนในปกครอง, พื้นที่พิเศษที่น่าสนใจทางภูมิศาสตร์, และเขตการปกครองหลัก (เช่นจังหวัดหรือรัฐ) ชื่ออย่างเป็นทางการของมาตรฐานคือ รหัสสำหรับการแสดงชื่อประเทศและเขตการปกครอง (Codes for the representation of names of countries and their subdivisions)

รุ่น

รุ่นแรกของ ISO 3166 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2517 ซึ่งมีเฉพาะรหัสที่เป็นตัวอักษร รุ่นที่ 2 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2524 ซึ่งแผยแพร่พร้อมกับรหัสเลข รุ่นที่ 3 และ4 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2531 และ 2536 ตามลำดับ รุ่นที่ 5 เผยแพร่ระหว่าง พ.ศ. 2540 ถึง 2542 ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ รหัสสำหรับเขตการปกครองและประเทศในอดีต
รับได้รึเปล่า

การตอบรับ

เพลง รับได้รึเปล่า ได้อันดับ 10 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
แฟรงก์ ซินาตรา

ประวัติช่วงต้น

ฟรานซิส อัลเบิร์ต ซินาตรา  เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 1915 ที่บ้านพักอาศัยในถนน 415 Monroe Street เมืองโฮโบเคน , รัฐนิวเจอร์ซีย์    เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของแอนโทนี มาร์ติน ซินาตรา "มาร์ตี" และนาตาลีนา "ดอลลี" การาเวนตา  ซึ่งเป็นชาวอิตาลีที่อพยพเข้ามายังสหรัฐอเมริกา น้ำหนักแรกเกิดของซินาตรา คือ 13.5 ปอนด์ (6.1 กิโลกรัม) ระหว่างที่กำลังคลอดต้องใช้คีมเข้าช่วย ซึ่งเป็นผลให้เกิดแผลบริเวณแก้มซ้าย คอ และหูของเขา จึงทำให้ต้องเจาะรูบริเวณ เยื่อแก้วหูซึ่งกลายเป็นรอยแผลตลอดชีวิตของเขา  
จากการที่เขาได้รับบาดแผลจากตอนคลอด พิธีศีลจุ่มของเขาที่โบสถ์เซนต์ฟรังซิส จึงเลื่อนออกไปในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1916 ในตอนเด็กเขาได้รับผลกระทบจากปุ่มกกหูซึ่งสร้างรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ติดตัวเขา และเมื่อเข้าสู่วัยรุ่นเขาก็มีสิวโดยรอบหน้าและลำคอ  ซินาตราเกิดและเติบโตในศาสนาโรมันคาทอลิก 
เมื่อครั้นมารดาของซินาตรายังเป็นเด็ก ๆ ถือเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง เป็นผู้หญิงที่ร่าเริง จนได้รับฉายาให้เป็น "ดอลลี"  นักวิชาการหลายคนเชื่อว่า นี่คือปัจจัยที่สำคัญที่ส่งอิทธิพลต่อการพัฒนาบุคลิกภาพของแฟรงก์ รวมถึงความมั่นใจในตัวเองอย่างสูง ดอลลี ได้กลายเป็นผู้หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในย่านโอโบเคน เธอทำงานเป็นหมอตำแย ได้รับเงินเดือนราว 50 ดอลลาร์ ในแต่ละครั้ง และจากการอ้างอิงของคิตตี เคลลีย์ ผู้เขียนชีวประวัติของซินาตรา ได้กล่าวว่า ดอลลีเคยทำแท้งอย่างผิดกฎหมายมาแล้ว นอกจากอาชีพหลักหมอตำแยแล้ว เธอยังทำงานรับจ้างเป็นล่ามในท้องถิ่นอีกด้วย  ส่วนสามี พ่อของแฟรงก์ ทำงานเป็นนักมวยชั้นแบนตั้มเวท ภายใต้ชื่อเวทีว่า มาร์ตี โอ ไบรเอิน ต่อมาเขาก็ย้ายไปทำงานที่สถานีดับเพลิงเป็นระยะเวลากว่า 24 ปี ที่สถานีดับเพลิงโฮโบเคน จนได้รับตำแหน่งสูงสุดคือกัปตัน ซินาตรา ใช้เวลาจำนวนมากที่โรงเตี้ยมของพ่อแม่ ในการทำการบ้านและร้องเพลง รวมถึงยืมเล่นเปียโนในช่วงพักของศิลปิน ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ดอลลีกลับให้เงินลูกมากขึ้นพร้อมกับซื้อเสื้อราคาแพง จนเพื่อนบ้านบริเวณนั้นเรียกซินาตราว่าเป็น "เด็กที่มีชุดดีที่สุดในชุมชน"
ซินาตราได้เริ่มสนใจในดนตรี บิกแบนด์แจ๊ส มาตั้งแต่ยังเด็ก เขาฟังเพลงของจีน อัสติน, รูดี วัลลี, รัสส์ โคลัมโบ และบ็อบ อีเบอร์ลีย์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งบิง ครอสบี  จนต่อมาลุงฝั่งมารดาของแฟรงก์ โดเมนิโก ก็ได้ให้ของขวัญเป็นอูคูเลเล สำหรับวันเกิดปีที่ 15 ของเขา กลายเป็นจุดเริ่มต้นงานดนตรีของเขา ซินาตราเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยม เดวิด อี.รู จูเนียร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 และย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยม เอ.เจ. ดีมาเรสต์ ในปี ค.ศ. 1931 ที่ซึ่งเขาได้ร่วมวงกันขึ้น สำหรับงานเต้นรำของโรงเรียน ต่อมาเขาก็ออกจากโรงเรียนแบบไม่จบการศึกษา ซึ่งเขาเข้าไปเรียนได้เพียง 47 วันเท่านั้น ก็โดนไล่ออกจากความเกียจคร้าน  ด้วยความเมตตาของแม่ จึงส่งแฟรงก์ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนพาณิชย์เดรก แต่ก็ออกจากโรงเรียนอีกภายหลังเข้าเรียนได้ 11 เดือน ดอลลี ได้พบว่าแฟรงก์ ทำงานเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์เจอร์ซีย์ออปเซิร์ฟเวอร์ ของมาเฟียใหญ่แฟรงก์ แกร์ริค และภายหลังจากนั้นเขาก็ไปทำงานตอกหมุดที่ท่าเรือเทียตเจนและแลง  เขาแสดงสดตามผับย่านโฮโบเคน ทั้ง เดอะแคตส์เหมียว และ เดอะโคมีดีคลับ และได้มีโอกาสร้องเพลงออกอากาศทางสถานีวิทยุ ทั้ง WAAT ในเมืองเจอร์ซีย์ ในกรุงนิวยอร์ก ซินาตรา ก็ได้งานร้องเพลงแลกกับอาหารมื้อเย็น หรือม้วนบุหรี่  สำหรับการพัฒนาการพูด เขาได้เริ่มศึกษาการพูดจาก จอห์น ควินแลน ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในคนแรกที่เริ่มเห็นพรสวรรค์ในเสียงของเขา
การรับรู้ความใกล้ไกล

โดยสัมบูรณ์หรือโดยเปรียบเทียบ

ในบรรดาตัวช่วยเหล่านี้ การเบนตาเข้าหากัน (Convergence) การปรับตาดูใกล้ไกล และขนาดที่คุ้นเคยเท่านั้นที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความใกล้ไกลแบบสัมบูรณ์ คือบอกระยะทางได้
ส่วนตัวช่วยอย่างอื่น ๆ เป็นข้อมูลโดยเปรียบเทียบ คือ ช่วยบอกว่าวัตถุไหนอยู่ใกล้ไกลกว่ากัน
เช่น ความต่างที่สองตาจะให้ข้อมูลโดยเปรียบเทียบเท่านั้น เพราะว่า ขึ้นกับว่าตรึงตาอยู่ตรงที่ใกล้หรือไกล ขนาดความความต่างที่จอตาของวัตถุใกล้ไกลก็จะปรากฏต่าง ๆ กัน จึงทำให้รู้ขนาดโดยเปรียบเทียบเท่านั้น
เนินหงส์ร่วง

เนินหงส์ร่วง (อังกฤษ: Valley of the Fallen Phoenix; จีน: 落鳳坡; พินอิน: Luòfèngpō) เป็นชื่อสถานที่ที่บังทอง เสนาธิการกองทัพของเล่าปี่ถูกซุ่มยิงด้วยเกาทัณฑ์มากมายจนเสียชีวิต เป็นช่องเขาที่แยกเข้าเมืองลกเสีย เมืองหน้าด่านของมณฑลเสฉวน ในสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เรียก "ลกห้องโห" ปัจจุบันนี้อยู่ในแขวงหลิวเจียง เมืองเต๋อหยาง มณฑลเสฉวน และมีศาลและสุสานของบังทองตั้งอยู่ และกลายเป็นหนึ่งในหกสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ได้รับความคุ้มครองในระดับชาติของจีน ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2006

เหตุการณ์

เมื่อเล่าปี่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะยกทัพเข้าสู่เสฉวนของเล่าเจี้ยง หลังจากลังเลอยู่นานได้ปรึกษากับหวดเจ้ง ที่ปรึกษาของเล่าเจี้ยงที่มาอยู่ฝ่ายเล่าปี่แล้ว พบว่าทางเข้าสู่เมืองลกเสียนั้นมีอยู่ 2 ทาง ทางแรกเป็นทางกว้างขวางเดินทัพสะดวก อีกทางเป็นทางคับแคบเพราะเป็นช่องเขา ที่แม้แต่ชาวเสฉวนเองก็ยังไม่ค่อยรู้จักเสียด้วยซ้ำ บังทองร้อนใจอยากเข้าสู่เมืองเผด็จศึกโดยเร็วจึงขออาสานำทัพไปตามทางเล็ก แต่เล่าปี่ได้ห้ามปรามและยกจดหมายของขงเบ้งที่ส่งมาก่อนหน้านั้นว่าได้ตรวจดูดาวแล้วพบว่าจะมีแม่ทัพคนหนึ่งสิ้นชีวิตลง แต่บังทองแย้งว่าขงเบ้งอยู่ที่เกงจิ๋วจะทราบสถานการณ์ที่นี่ได้อย่างไร และยืนยันว่าตนจะขอไปตามทางเล็กเอง แม้จะมีทหารซุ่มอยู่ก็ตาม แต่ว่าเวลานี้ตรงกับเทศกาลวันที่ 7 เดือน 7 ที่ทางภาคกลางจะเป็นเทศกาลเล็ก ๆ แต่ทางภาคใต้จะฉลองเป็นเทศกาลใหญ่ ทางราชการเองก็หยุดเชื่อว่าการระวังป้องกันคงจะไม่เข้มแข็งนัก
ทางฝ่ายเตียวหยิม แม่ทัพของเล่าเจี้ยงซึ่งไม่ไว้ใจเล่าปี่อยู่ก่อนแล้วได้ไปขอคำทำนายจากจีโฮโต้หยิน ผู้วิเศษแห่งเขาลำปินสาน และมีคำทำนายเป็นคำโคลงบอกนัยว่า "หงส์และมังกรจะเข้าสู่เสฉวน หงส์ถึงแม้มีปีกแต่ก็บินไม่ได้ ต้องปีกหักตกดินไป มังกรแม้ไม่มีปีกแต่เข้าสู่เสฉวนได้อย่างสง่างาม" แต่เตียวหยิมไม่ใส่ใจ คิดว่าเป็นคำไร้สาระ
เมื่อก่อนออกเดินทัพ บังทองได้พลัดตกม้าลงมา เล่าปี่จึงได้เปลี่ยนให้ม้าเต็กเลาแก่บังทอง เพราะเป็นม้าที่ขี่ได้สะดวก เมื่อมาถึงทางเล็กนี่แล้ว บังทองเห็นภูมิประเทศไม่น่าไว้ใจจึงให้ไปดูว่าที่นี่เรียกว่าอย่างไร ทหารคนหนึ่งวิ่งไปดูที่เนินเขาข้างหน้าพบตัวอักษรจารึกว่า "เนินหงส์ร่วง" บังทองอุทานว่า "อันตัวเรามีนามว่าหงส์ดรุณ หรือจะมาพบจุดจบ ณ ที่นี้จริง ๆ" และสั่งให้ทุกคนระวังตัว เตียวหยิมซึ่งซุ่มทหารไว้ก่อนหน้านี้แล้ว สั่งให้ทหารยิงเป้าไปที่คนที่ขี่ม้าขาวด้วยเข้าใจว่าคือเล่าปี่ จึงระดมยิงไปที่บังทองซึ่งขี่ม้าเต็กเลาสีขาวแทนจนบังทองเสียชีวิต ทำให้แผนการบุกเสฉวนครั้งนี้ของเล่าปี่ต้องชะงักกะทันหันและต้องเชิญขงเบ้งจากเกงจิ๋วมาทำหน้าที่แทน
สโมสรฟุตบอลโคเปนเฮเกน

สนามแข่งขัน

โคเปนเฮเกนมีสนามฟุตบอลเป็นของตนเอง ชื่อว่า พาร์เคน สเตเดียม สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1992 ปีเดียวกันกับที่ก่อตั้งสโมสร ก่อนที่สนามจะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1992 นั้น สโมสรลงเล่นเกมในบ้านนัดแรกที่สนามกีฬา Østerbro ซึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ พาร์เคน สนามพาร์เคนมีความจุ 38,065 ที่นั่ง ซึ่งลดลงจากความจุในช่วงปีแรก ๆ ที่สนามเปิดใช้งาน คือ 42,305 ที่นั่ง

การแข่งขันระดับทวีป

โคเปนเฮเกนลงเล่นเกมระดับทวีปยุโรปนัดแรก เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1992 ในรายการยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1992-93 ด้วยการเอาชนะ Mikkelin Palloilijat 10-1 ก่อนที่จะแพ้ AJ Auxerre ในรอบที่สอง หลังจากนั้น โคเปนเฮเกนก็กลายเป็นสโมสรเดนมาร์กที่มีผลงานดีที่สุดในการแข่งขันระดับทวีป สามารถเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 7 ครั้ง และเคยผ่านเข้าไปถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในฤดูกาล 2010-11
บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป

บูร์ฮันอุดดิน ฮาราฮัป (Burhanuddin Harahap) เป็นนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2498 – 2499 และต่อมาเป็นผู้นำคนหนึ่งของฝ่ายกบฏเพื่อล้มล้างรัฐบาลของซูการ์โน ในพ.ศ. 2501 – 2505 
บูร์ฮันอุดดินเกิดเมื่อ พ.ศ. 2460 ประกอบอาชีพเป็นทนายความมาก่อนที่จะเป็นนักการเมือง โดยเข้าสังกัดพรรคชาตินิยมใหม่ของโมฮัมหมัด ฮัตตา ต่อจากนั้นย้ายมาอยู่พรรคมัสยูมี และได้เป็นผู้แทนของพรรคนี้ในรัฐสภาเมื่อ พ.ศ. 2489 พรรคมัสยูมีนี้ได้ตั้งรัฐบาลใน พ.ศ. 2498 หลังจากที่อาลี ซัสโตรอามิโจโยลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี บูร์ฮันอุดดินจากพรรคมัสยูมีจึงได้ตั้งรัฐบาลผสมร่วมกับพรรคการเมืองอื่นๆตั้งรัฐบาลแทน ผลงานที่สำคัญของเขาคือยกเลิกสหภาพเนเธอร์แลนด์-อินโดนีเซียในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499 และสามารถรณรงค์ให้ประชาชนออกมาเลือกตั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 ได้เป็นจำนวนมาก แต่ผลการเลือกตั้งกลับปรากฏว่าพรรคมัสยูมีไม่ได้คะแนนเสียงมากอย่างที่คาดการณ์ไว้ บูร์ฮันอุดดินพยายามประวิงเวลาไม่ยอมลาออกจากนายกรัฐมนตรีจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2499 จึงลาออก อาลี ซัสโตรอามิโจโยได้กลับมาจัดตั้งรัฐบาลอีกครั้ง
ต่อมาเมื่ออาลี ซัสโตรอามิโจโยล้มเหลวในการบริหารประเทศ ทำให้ซูการ์โนหันมาประกาศใช้ประชาธิปไตยแบบชี้นำมาใช้ใน พ.ศ. 2500 แต่พรรคมัสยูมีไม่เห็นด้วย พรรคมัสยูมีได้จัดประชุมบัณพิตทางศาสนาอิสลาม และประกาศว่าลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับศาสนาอิสลาม ทำให้สมาชิกพรรคมัสยูมีถูกกลุ่มเยาวชนคอมมิวนิสต์ข่มขู่จนต้องออกจากกรุงจาการ์ตา ในที่สุดพรรคมัสยูมีและพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซียได้ก่อกบฏและจัดตั้งรัฐบาปฏิวัติที่เกาะสุมาตราเรียกว่ารัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย บูร์ฮันอุดดินได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลชุดนี้ด้วย
ฝ่ายกบฏและฝ่ายรัฐบาลได้สู้รบกันอย่างรุนแรง จน พ.ศ. 2501 กองทัพฝ่ายกบฏถูกปราบปรามจนเหลือสภาพเป็นกองโจร สหรัฐก็ถอนการสนับสนุน แต่ฝ่ายกบฏก็ยังไม่ยอมแพ้ จนถึง พ.ศ. 2504 จึงยอมวางอาวุธ บูร์ฮันอุดดินและผู้นำรัฐบาลฝ่ายกบฏคนอื่นถูกจัยกุมเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2505 และถูกคุมขังจน พ.ศ. 2508 จึงได้รับการปล่อยตัว จากนั้น บูร์ฮันอุดดินไม่มีบทบาททางการเมืองอีกเลย จนเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2530