google/wiki40b huggingface dataset:
ฟาดัลเกีย

เรื่องราวบางส่วนบนโลกฟาดัลเกีย

จากบันทึกเก่าๆ บทกวี รวมถึงจารึกที่กล่าวถึงกลียุคครั้งยิ่งใหญ่ ในอดีตกาลที่บรรพบุรุษโบราณได้ส่งผ่านมาถึงคนรุ่นหลัง ได้กล่าวไว้ดังนี
โลกได้ถือกำเนิดขึ้นมา แผ่นดินฟาดัลเกีย อันกว้างใหญ่ไพศาล อุดมสมบูรณ์ และเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตมากมายหลากหลายสายพันธุ์ “เฟดาลเรี่ยน” คือสิ่งมีชีวิตนามอัสทรั่ล ผู้อยู่เหนือสิ่งมีชีวิตทั้งปวง อีกทั้งยังเป็นผู้ควบคุมกฎเกณฑ์ของกระแสธรรมชาติ ได้ปลดปล่อยจิตใจดำมืดของตนเองให้กลายเป็นรูปร่างนาม “อัซซูอาล”
อัซซูลอาลนั้น เป็นกลุ่มก้อนแห่งความชั่วร้ายที่หมายมุ่งทำทุกสิ่งทุกอย่างให้กลับกลายเป็นศูนย์ เฟดาลเรี่ยนรู้ว่าหายนะจะบังเกิดกับดินแดนฟาดัลเกีย จึงเข้าประหัตประหาร ต่อกรกับอัซซูลอาล การต่อสู้อันแสนดุเดือด เริ่มต้นขึ้นอย่างต่อเนื่องถึงสามร้อยวันสามร้อยคืน โลกถูกเผาผลาญไปกว่าครึ่ง ทุกผืนดินที่อัซซูอาลได้เหยียบย่ำผ่านไป ก็มิอาจมีพืชพรรณใดๆงอกงามขึ้นมาได้อีก สิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ต่างเดือดร้อนกันถ้วนหน้า และแล้ว ดินแดนฟาดัลเกียก็แตกออกเป็นห้าทวีปใหญ่ หลังจากการต่อสู้นั้น เฟดาลเรี่ยนก็กำชัยชนะเหนืออัซซูอาล ได้สร้างประตูเชื่อมกับดินแดนสุดขอบจักรวาล ที่ซึ่งทุกอย่างเต็มไปด้วยสีเทาหม่น จากนั้นจึงส่งอัซซูอาลเข้าไปในดินแดนแห่งนั้น พร้อมกับปิดผนึกประตู จองจำอัซซูอาลไว้
แต่ทว่า จิตใจอันเคียดแค้นชิงชังของอัซซูลอาลยังมิยอมพ่ายแพ้ ได้รวบรวมกำลังทั้งหมด สาปแช่งเหล่าสิ่งมีชีวิตทั้งมวลให้เต็มไปด้วยความมืด เฟดาลเรี่ยนเห็นดังนั้น จึงส่งพรแห่งความเมตตาให้แก่สิ่งมีชีวิตบ้างเพื่อลบล้างพลังของอัซซูอาล…
ตั้งแต่นั้นต่อมา สิ่งมีชีวิตทั้งมวล จึงมีทั้งอำนาจฝ่ายดี แต่ความชั่วร้ายสิงสู่อยู่ในร่างกายเดียวกัน
เฟดาลเรี่ยนรู้ดีว่า เพียงแค่การจองจำ ก็มิสามารถหยุดยั้งอัซซูอาลไว้ได้ จึงได้หักดาบคู่กายของตนเป็นเจ็ดเสี่ยง แปรเปลี่ยนเป็นกุญแจ จากนั้นก็ส่งไปตามที่ต่างๆทั่วโลก เพื่อในวันแห่งการพิพากษา มันจะกลับคืนสู่มือของผู้ควรค่า จากนั้นก็อวตาร ตนเอง เหลือเพียงจิตวิญญาณ รอเวลาที่กลียุคจะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร

ในคัมภีร์ไบเบิล

ตามธรรมเนียมแล้วเป็นที่เชื่อกันว่านักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐเป็นสาวกองค์แรกของสาวกสิบสองคนของพระเยซู และเป็นคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนชราตายโดยมิได้ต้องพลีชีพเพื่อศาสนาเช่นสาวกองค์อื่น เชื่อกันว่านักบุญยอห์นพำนักอยู่บริเวณที่เรียกกันว่าอีฟิซัส (Ephesus) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี กล่าวกันว่าเมื่อท่านอายุมากแล้วท่านก็ถูกไล่ไปพัทโมส (Patmos) ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์เขียน “วิวรณ์” แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่เป็นที่ตกลงกันว่าใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริง บางท่านก็เชื่อว่าเขียนโดย นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส นอกจากนั้นยังมีการถกเถียงกันว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารอาจจะเป็นคนคนเดียวกับ “นักบุญยอห์นอัครทูต” ก็ได้

ปัญหาผู้ประพันธ์

พระวรสาร จดหมายเหตุสามฉบับ และวิวรณ์ เรียกรวมกันว่า “วรรณกรรมของยอห์น” (Johannine literature) เมื่อพิจารณาจากเนื้อหามีหลักฐานว่าอาจจะแต่งโดยคนผู้แต่งคนเดียวกัน ในบรรดาข้อเขียนของยอห์น วิวรณ์ เป็นฉบับเดียวที่ลักษณะการเขียนคล้ายคลึงกับพระวรสาร จากการสัมมนาเรื่องพระเยซูนักวิชาการก็เชื่อว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารมิได้เขียนเล่มใดเลย แต่ทางคริสตจักรโรมันคาทอลิกยังคงกล่าวว่าหลักฐานบ่งว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารคือผู้เขียน “วรรณกรรมของยอห์น” 
นักวิชาการสมัยใหม่หลายคนเชื่อว่า “วรรณกรรมของยอห์น” เป็นแต่งโดยผู้แต่งคนเดียว แต่ที่เชื่อกันเป็นส่วนใหญ่ก็คือไม่ว่าใครจะเป็นผู้เขียนก็จะเป็นคนคนเดียวกันทั้งหมดหรือไม่ “วรรณกรรมของยอห์น” ก็มาจากชุมชนเดียวกันในเอเชียไมเนอร์ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีความเกี่ยวข้องกับนักบุญทั้งสามองค์ -- นักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส
ผู้แต่ง “พระวรสารนักบุญยอห์น” มิได้บอกนามตนเองแต่สรุปกันว่าเป็น “สาวกผู้เป็นที่รัก” ที่กล่าวถึงหลายครั้งในพระวรสารเป็นชื่อหนึ่งที่หมายถึงยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ผู้ประพันธ์คนเดียวกันนี้ก็เชื่อว่าเป็นผู้ประพันธ์ จดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 ด้วย หรืออาจจะรวมทั้งเล่ม 2 และเล่ม 3 ด้วย เมื่อมีการประชุมสภาแห่งโรม (Council of Rome) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 4 ก็มีประกาศว่าผู้แต่งจดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 และ เล่ม 2 กับ 3 เป็นคนละคนกัน ผู้วิจัยเนื้อหาของจดหมายในปัจจุบันก็เห็นด้วย อีกทฤษฏีหนึ่งก็ว่างานชุดนี้บางส่วนเป็นผลงานของนักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐและผู้ประพันธ์คนอื่นด้วย

นักบุญองค์อุปถัมภ์

นักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารและยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา เป็นผู้พิทักษ์ Fraternal society of Free and Accepted Masons หรือที่รู้จักกันว่า Freemasons
อักษรน่าซี

อักษรตงปา

อักษรตงปาประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 1,400 ตัวโดย 90% เป็นพิกโตแกรม ประดิษฐ์โดยกษัตริย์มัวเบา อซอง เมื่อราว พ.ศ. 1800 ใช้ในการอ่านออกเสียงหนังสือทางศาสนาและและการรักษาโรคของหมอผี การใช้ภาษาน่าซีและอักษรตงปาถูกขัดขวางในช่วงที่เปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ เมื่อ พ.ศ. 2492 และถูกควบคุมเข้มงวดยิ่งขึ้นในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม พ.ศ. 2503 – 2512 หนังสือจำนวนมากถูกเผาทำลาย ในปัจจุบันมีหมอผีที่ยังอ่านอักษรตงปาได้ราว 60 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 70 ปี ที่อายุน้อยที่สุดคือ 30 ปี
ในการฟื้นฟูอักษรนี้ขึ้นใหม่ ผู้ใช้อักษรนี้ได้ที่มีอายุน้อยจะถูกเชิญให้ไปสอนในโรงเรียน หนังสือพิมพ์ในช่วงพ.ศ. 2530 พิมพ์ด้วยอักษรตงปาและอักษรละติน เพื่อเพิ่มความสามารถในการอ่านออกเขียนได้ของชาวน่าซี หนังสือมากกว่า 30 เล่มถูกตีพิมพ์ ความพยายามนี้ประสบความสำเร็จมากในช่วงแรกโดยใน พ.ศ. 2525 มีชาวน่าซี 200 คน สามารถอ่านภาษาน่าซีที่เขียนด้วยอักษรละติน และเพิ่มเป็น 1,700 คน เมื่อ พ.ศ. 2528 รัฐบาลจีนค่อยๆเลิกการสอนภาษาน่าซีในราว พ.ศ. 2531 – 2532 ในปัจจุบันเริ่มกลับมาสอนอีกครั้งหนึ่ง

อักษรกีบา

อักษรเกอปา (哥巴文) มีโครงสร้างใกล้เคียงกับอักษรจีน ประกอบด้วยสัญลักษณ์ที่มาจากภาษาจีนและคิดขึ้นเอง รวมทั้งสัญลักษณ์จากอักษรตงปา ตัวอย่างหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้มีน้อยและเข้าใจได้น้อย เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา การอ่านออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับผู้ใช้

อักษรละติน

อักษรละตินสำหรับภาษาน่าซี มีพื้นฐานมาจากพินอินของอักษรจีน เริมใช้เมื่อ พ.ศ. 2500 และปรับปรุงใหม่เมื่อ พ.ศ. 2527
แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว

เนื้อเรื่องย่อ

มิตรภาพของเด็กหนุ่มสาว 4 คน จากจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งประกอบไปด้วย เดียว, น้ำ และน้อย ทั้ง 3 เปิดร้านกาแฟและร้านอาหารที่กรุงเทพมหานคร วันหนึ่ง อิฐก็กลับมา โดยแท้จริงแล้ว อิฐหลบหนีบิ๊ก ซึ่งเคยร่วมแก๊งค์เดียวกันปล้นรถขนเงินธนาคารมาก่อน บิ๊กโดน แจ็ค ผู้นำแก๊งค์หักหลัง บิ๊กตามมาทวงเอาเงินคืน โดยจับน้อยไปเรียกค่าไถ่ ทั้งหมดจึงตามไปด้วยช่วยน้อย บิ๊กโดนยิงตาย แต่น้อยก็ได้รับบาดเจ็บจนเสียสติ ความทรงจำเลอะเลือนไป ส่วนเดียวก็ถูกรถไฟทับขาขาดและถูกจับเข้าคุก หมดอนาคตที่จะเป็นตำรวจตามที่ฝันไว้
อิฐรู้สึกผิด จึงพยายามจะช่วยเพื่อน จึงยอมรับใช้ อำนาจ นักการเมืองผู้โกงชาติ ซึ่งมีแจ็คเป็นผู้ช่วยมือขวา ขณะที่เดียวอยู่ในคุกก็ได้รับการเสี้ยมสอนจากเฮียแหลม มาเฟียนักโทษรุ่นพี่ร่วมห้อง ส่วนน้ำซึ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม ก็คอยพยาบาลดูแลน้อยตลอด
2 ปีผ่านไป เมื่ออำนาจ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ได้ไว้ใจอิฐมากขึ้น แจ็คจึงหาทางกำจัดอิฐด้วยการใส่ร้ายอิฐ และจ้างเดียว ซึ่งพ้นจากคุกมาแล้ว เป็นผู้กำจัดอิฐผ่านทางเฮียแหลม

เบื้องหลัง

แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว นับเป็นผลงานภาพยนตร์ลำดับที่สองของ องอาจ สิงห์ลำพอง ต่อจาก ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน (พ.ศ. 2540) โดยมี ปราโมทย์ แสงศร ซึ่งร่วมแสดงในเรื่องนี้ทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้กำกับฯอีกด้วย
และจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ศรราม เทพพิทักษ์ ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ประจำปี พ.ศ. 2542
แอตลาสต์

ฉบับของบียอนเซ่

"แอตลาสต์" ยังได้นำกลับมาทำใหม่อีกครั้งโดยบียอนเซ่ โนวส์ ได้ประกอบภาพยนตร์เรื่องคาดิลแล็กเรเคิดส์ วันวานตำนานร็อก ซึ่งในภาพยนตร์นั้นโนวส์ได้แสดงเป็นเอตต้า เจมส์ โนวส์ยังได้นำเพลงนี้ไปร้องในการเต้นรำครั้งแรกของประธานาธิบดีบารัก โอบามาและมิเชลล์ ระหว่างงานพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา เอตต้า เจมส์ได้ให้ความคิดเห็นต่อคนดูคอนเสิร์ตในสัปดาห์ต่อมาว่า "ผู้หญิงคนนั้น...ร้องเพลงของฉัน, เธอกำลังจะทำให้ก้นของเธอถูกเฆี่ยน" แต่ถึงจะอย่างไรก็ตามเธอก็ได้ออกมาพูดกับหนังสือพิมพ์นิวยอร์กเดลินิวส์ว่า เธอแค่หยอกเล่นและไม่ได้คิดอะไรกับความเห็นของเธอเลย
อลิอันซ์

อลิอันซ์ (อังกฤษ: Allianz) เป็นบริษัทสัญชาติเยอรมัน ผู้ให้บริการทางการเงินที่ใหญ่ที่สุดในโลก ให้บริการประกันภัยใหญ่เป็นอันดับสอง และให้บริการด้านการบริหารสินทรัพย์  มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนี
อลิอันซ์ เดิมชื่อ อลิอันซ์ เอจี ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1890 ที่เบอร์ลิน ย้ายสำนักงานไปอยู่ที่มิวนิกในปี ค.ศ. 1949 ปัจจุบันมีพนักงาน 182,860 คน มีรายได้ 92.55 พันล้านยูโร ต่อปี (ข้อมูลปี 2008)
เตอร์จี โมอี กุสตัฟเซน

เตอร์จี โมอี กุสตัฟเซน (เกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1954 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักการเมืองชาวนอร์เวย์ สังกัดพรรคแรงงานและเป็นข้าราชการพลเรือน

ประวัติ

เตอร์จี โมอี กุสตัฟเซน เคยเป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรีในปี ค.ศ. 1997 และเคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมและการสื่อสาร ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2000 จนถึงวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2001 และเป็นกรรมการบริษัทของถนนสาธารณะ ตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 จนถึงวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
วิจิตร สุพินิจ

ประวัติ

วิจิตร สุพินิจ หรือ ดร.วิจิตร สุพินิจ เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 เป็นบุตรคนที่ 4 จากพี่น้อง 8 คน ของหล่อ กับผิว สุพินิจ สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนปราจิณราษฎรอำรุง,โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย,โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยและโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา จบการศึกษา B.A. (Economics and Social Studies with Hons Class 2 Division 2) University of Manchester จากประเทศอังกฤษ พ.ศ. 2509 M.A. (International and Foreign Economics Ad) Yale University จากสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2515 ปริญญาบัตรหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร พ.ศ. 2532

รับราชการ

ดร.วิจิตร สุพินิจ เริ่มรับราชการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2509 เป็นเศรษฐกร ฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2515 เป็นหัวหน้าเศรษฐกร ฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2516 เป็นหัวหน้าหน่วยการเงินระหว่างประเทศ ฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2518 เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ พ.ศ. 2519 เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายการต่างประเทศ พ.ศ. 2521 เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายการต่างประเทศ พ.ศ. 2529 เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการธนาคาร เป็นพ.ศ. 2531 ผู้ช่วยผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2533 เป็นรองผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย 1 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการ ธนาคารแห่งประเทศไทย ก่อนจะลาออกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เพราะล้มเหลวในการแก้ไขปัญหาธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชย์การหรือแบงก์บีบีซี
พระเสตังคมณี

ตำนานพระเสตังคมณี

ตามตำนานกล่าวว่า เมื่อสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จดับขันธ์ปรินิพพานล่วงไปแล้ว 700 ปี ในวันเพ็ญเดือน 7 สุเทวฤๅษีได้นำเอาดอกจำปา 5 ดอกขึ้นไปบูชาพระจุฬามณีบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ได้พบปะสนทนาด้วยพระอินทร์ ซึ่งพระอินทร์ได้บอกแก่สุเทวฤๅษีว่า ปีนี้ในเดือนวิสาขะเพ็ญ ที่ลวะรัฎฐจะสร้างพระพุทธปฏิมากรด้วยแก้วขาว ครั้นสุเทวฤๅษีกลับจากดาวดึงส์เทวโลกแล้วจึงไปสู่เมืองละโว้ ขณะนั้นพระยารามราชเจ้าเมืองละโว้กับพระกัสสปเถรเจ้าปรารภการที่จะสร้างพระแก้ว ซึ่งพระอรหันต์ไปได้แก้วขาวบริสุทธิ์บุษยรัตน์มาจากจันทเทวบุตรแล้วขอพระวิษณุกรรมมาเนรมิต สำเร็จรูปเป็นองค์พระพุทธปฏิมากร สุเทวฤๅษีและฤๅษีอื่นๆก็ได้ไปประชุมช่วยในการสร้างพระด้วย เมื่อสำเร็จแล้วจึงได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ 4 องค์ไว้ในพระโมลี  (กระหม่อม) 1 องค์ พระนลาต (หน้าผาก) 1 องค์ พระอุระ (หน้าอก) 1 องค์ พระโอษฐ์ (ปาก) 1 องค์ รวม 4 แห่ง
เมื่อสร้างเสร็จแล้วพระแก้วขาวจึงได้ประดิษฐานที่เมืองละโว้มาเป็นเวลาช้านาน จนกระทั่งสุเทวฤๅษีสร้างนครหริภุญชัยขึ้นแล้ว จึงได้เชิญเสด็จพระแม่เจ้าจามเทวี พระราชธิดาพระเจ้ากรุงละโว้มาครองนครหริภุญชัย พระแม่เจ้าจามเทวีจึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาเป็นพระพุทธรูปบูชาประจำพระองค์ พระแก้วขาวจึงประดิษฐาน ณ นครหริภุญชัยมาเป็นเวลาหลายร้อยปี
พญามังรายได้ยึดครองนครหริภุญชัยได้ใน พ.ศ. 1824 และได้เผาเมือง ต่อมาพญามังรายได้เสด็จตรวจความเสียหาย พบว่าหอพระในพระราชวังไม่ได้ถูกเพลิงไหม้ เมื่อทอดพระเนตรดูพบว่าพระแก้วขาวประดิษฐานอยู่ ณ ที่หอพระ จึงเกิดพระราชศรัทธาและอัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานยังที่ประทับของพระองค์ และบูชาเป็นพระพุทธรูปพระจำพระองค์
เมื่อพญามังรายสร้างนครเชียงใหม่เป็นราชธานีในปี พ.ศ. 1839 จึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานในพระราชวัง คือบริเวณวัดเชียงมั่นในปัจจุบัน จนกระทั่งในสมัยพระเจ้าติโลกราช กษัตริย์ลำดับที่ 11 แห่งราชวงศ์มังราย มีพระราชศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา โปรดฯ ให้สร้างหอพระแก้วมรกต (พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร) และพระแก้วขาวตามอย่างโลหะปราสาทของกรุงลังกาไว้ในพระอารามราชกุฎาคารเจดีย์ หรือวัดเจดีย์หลวง
ประมาณ พ.ศ. 2035 ในรัชสมัยพระยอดเชียงรายครองนครเชียงใหม่ มีคนร้ายขโมยพระแก้วขาวไปถวายกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา พระยอดเชียงรายจึงยกทัพติดตามไปอัญเชิญพระแก้วขาวกลับมาประดิษฐานที่นครเชียงใหม่ตามเดิม
พ.ศ. 2089 พระแก้วขาวตกไปอยู่กับอาณาจักรล้านช้างเป็นเวลากว่า 225 ปี เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชยกทัพไปปราบล้านช้างสำเร็จ จึงได้อัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐาน ณ วัดเชียงมั่น อันเป็นที่ซึ่งพญามังรายมีพระราชศรัทธาอัญเชิญพระแก้วขาวมาประดิษฐานเป็นครั้งแรก
พระแก้วขาวหรือพระเสตังคมณีประดิษฐานเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวนครเชียงใหม่จึงได้รับการดูแลรักษาและอนุรักษ์ซ่อมแซมอยู่เสมอ ในปี พ.ศ. 2416 พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ได้เป็นประธานในการสร้างแท่นแกะสลักด้วยไม้แก่นจันทน์หุ้มด้วยทองคำหนัก 300 บาท 3 ซีก เจ้าราชภาคินัยและเจ้าอุบลวัณณา สร้างฉัตรทองคำถวายหนัก 100 บาท พร้อมกับจารึกบนแผ่นทองคำใต้แท่นพระเป็นภาษาล้านนาไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาฉัตรทองคำได้หายไปคงเหลือแต่ที่ปักแกนก้านฉัตรเท่านั้น
ปี พ.ศ. 2539 นครเชียงใหม่มีอายุครบ 700 ปี จึงได้มีการบูรณะฐานพระแก้วขาว เนื่องจากได้มีการอัญเชิญพระแก้วขาวออกมาให้ประชาชนสรงน้ำพระเป็นประจำทุกปี ทำให้เนื้อไม้แก่นจันทน์บวมขยายออก มีผลให้แผ่นทองคำที่หุ้มอยู่ปริแตก นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างฉัตรทองคำน้ำหนัก 123 บาท ประดับเพชร 9 เม็ด และพลอยอีก 37 เม็ด ถวายแด่พระแก้วขาวด้วย
ควายมูร่าห์

ควายมูร่าห์ (อังกฤษ: Murrah buffalo) เป็นควายที่เลี้ยงไว้ผลิตน้ำนม มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมที่รัฐปัญจาบ และรัฐหรยาณา ประเทศอินเดีย
มีลำตัวสีดำ หน้าผากนูน เขาสั้นและม้วนงอ เมื่อโตเต็มที่แล้วตัวผู้จะมีน้ำหนักโดยประมาณ 550 กิโลกรัม ตัวเมียจะมีน้ำหนักโดยประมาณ 450 กิโลกรัม เมื่อแรกเกิดมีน้ำหนักประมาณ 30-35 กิโลกรัม ถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3 ปีครึ่ง-4 ปีครึ่ง
ควายมูร่าห์ เป็นควายที่รักสะอาดมาก ชอบที่จะแช่ในน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย แตกต่างจากอุปนิสัยควายทั่วไป และมีความสุขเมื่อได้เจอกับผู้เลี้ยง และชอบการหยอกล้อ เมื่อถึงเวลารีดน้ำนม จะเดินเรียงแถว รอรีดนม จัดว่าเป็นควายสายพันธฺุ์ที่ให้น้ำนมได้ดีที่สุด
ซึ่งแม่พันธุ์ 1 ตัว สามารถผลิตน้ำนมได้ประมาณ 1,300-2,300 ลิตรต่อ 1 รอบ และให้นมได้นานถึง 8-10 เดือน
ปัจจุบัน ควายมูร่าห์ เป็นที่นิยมเลี้ยงกันมากในประเทศแถบอเมริกาใต้และยุโรป เช่น อิตาลี, บัลแกเรีย เป็นต้น
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2018 รอบคัดเลือก โซนอเมริกาเหนือ

วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2018 รอบคัดเลือกโซนนอร์เซกา จะมีสมาชิกทั้ง 5 ประเทศ เข้าร่วมแข่งขันในรอบสุดท้ายในประเทศอิตาลี และประเทศบัลแกเรีย 5 อันดับแรกจากชิงแชมป์นอร์เซกา 2017 จะผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันชิงแชมป์โลก 2018

การแบ่งกลุ่ม

สมาชิก 41 ประเทศจะเข้าร่วมการคัดเลือก แต่ซาบาได้ถอนทีมออกจากการแข่งขัน ทีมอันดับ 1–6 จากอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 (สหรัฐอเมริกา, แคนาดา, คิวบา, เปอร์โตริโก, เม็กซิโก และ คอสตาริกา) ได้ผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติสำหรับชิงแชมป์นอร์เซกา 2017

คาโซวา

โซนคาโซวามี 14 ทีม แต่โบแนเรอได้ถอนทีมออกภายหลัง ทีมอันดับ 3–14 ในโซนคาโซวาจะการแบ่งกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 ทีมอันดับ 1–2 ในโซนคาโซวาไม่ต้องแข่งขันในรอบแรกและผ่านการคัดเลือกสำหรับรอบสอง (ในวงเล็บเป็นอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา)

อีซีวีเอ

โซนอีซีวีเอมี 14 ทีม แต่ซาบาได้ถอนทีมออกภายหลัง ทีมอันดับ 3–14 ในโซนเอกวาจะการแบ่งกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 ทีมอันดับ 1–2 ในโซนเอกวาไม่ต้องแข่งขันในรอบแรกและผ่านการคัดเลือกสำหรับรอบสอง (ในวงเล็บเป็นอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา)

อาเฟกาบอล

โซนอาเฟกาบอลมี 7 ทีม รูปแบบการแข่งขันจะแข่งขันแบบพบกันหมด 7 ทีม เพียงรอบเดียว (ในวงเล็บเป็นอันดับสมาพันธ์วอลเลย์บอลนอร์เซกา)
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก

เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก (รัสเซีย: Моско́вский междунаро́дный кинофестива́ль, translit. Moskóvskiy myezhdoonaródniy kinofyestivál; อักษรย่อ MIFF) เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่จัดขึ้นในกรุงมอสโก จัดขึ้นครั้งแรกในปี 1935 และเริ่มจัดเป็นประจำตั้งแต่ปี 1959 ตั้งแต่จัดงานในปี 1959 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโกจะจัดงานทุก ๆ สองปีในเดือนกรกฎาคมสลับกับเทศกาลคาร์โลวีวารี ก่อนที่เทศกาลนี้จะเปลี่ยนเป็นจัดงานเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 1995
รางวัลยอดเยี่ยมของเทศกาลนี้คือรูปปั้นของนักบุญจอร์จที่ฆ่ามังกรซึ่งเป็นตราประจำกรุงมอสโก Nikita Mikhalkov เป็นประธานจัดงานเทศกาลตั้งแต่ปี 2000 ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา รางวัล Stanislavsky Award- "I Believe. Konstantin Stanislavsky" สำหรับความสำเร็จในการแสดงได้มอบให้กับนักแสดงเช่น Jack Nicholson, Jeanne Moreau, Meryl Streep, Harvey Keitel, Fanny Ardant, Daniel Olbrychski, Gérard Depardieu, Oleg Yankovsky, Isabelle Huppert, Emmanuelle Beart, Helen Mirren ในปี 2012 รางวัลนี้ได้มอบให้กับนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส กาทรีน เดอเนิฟว์ ในปี 2012 กรรมการนำโดยผู้กำกับชาวบราซิล Hector Babenco และในบรรดากรรมการเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงจากประเทศต่าง ๆ เช่น Jean Marc Barr ผู้กำกับและนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียง, Javor Gardev ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวบัลแกเรีย, Adriana Chiesa di Palma ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์จากอิตาลี, Sergei Loban จากรัสเซีย โดยประธานคณะกรรมการตัดสิน "ภาพรวม" เป็นผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ Marina Razbezhkina (รัสเซีย) ผู้อำนวยการจัดเทศกาลคือ Kirill Razlogov
สเปซอินเวเดอส์

รูปแบบการเล่น

สเปซอินเวเดอร์ส เป็นเกมยิงแก้ปัญหาสองมิติ โดยผู้เล่นจะควบคุมการยิงปืนเลเซอร์ โดยการเคลื่อนที่ในแนวนอนที่ด้านล่างของจอ และยิงเหล่าเอเลี่ยนที่กำลังเคลื่อนตัวลงมา ซึ่งมีจุดมุ่งหมายคือการกำจัดเหล่าเอเลี่ยนห้าแถวหน้ากระดาน ซึ่งมีอยู่แถวละสิบเอ็ดตัว โดยในบางเวอร์ชันอาจมีจำนวนที่ต่างกัน โดยมีการเคลื่อนตัวไปในแนวนอนแล้วหวนกลับไปมาในขณะที่พวกมันค่อยๆเลื่อนลงสู่ด้านล่างของจอ ผู้เล่นจะทำการกำจัดเหล่าเอเลี่ยนและเก็บสะสมแต้มจากการยิงพวกมันด้วยปืนเลเซอร์ เมื่อเหล่าเอเลี่ยนถูกกำจัดมากขึ้น การเคลื่อนไหวของเอเลี่ยนและเพลงประกอบเกมจะเร่งให้เร็วขึ้น ซึ่งการกำจัดเหล่าเอเลี่ยนที่มาเป็นฝูงจะมีการเพิ่มความยากมากยิ่งขึ้น และวนเวียนเช่นนี้เรื่อยไป
เหล่าเอเลี่ยนพยายามที่จะทำลายฐานกำลังด้วยการยิงไปที่ส่วนนี้ ในขณะที่พวกมันค่อยๆเคลื่อนตัวลงสู่ด้านล่างของจอ หากพวกมันมาถึงด้านล่าง การรุกรานของเหล่าเอเลี่ยนก็จะเป็นผลสำเร็จและเกมก็จะจบลง ส่วน "เรือลึกลับ" ลำพิเศษในบางครั้งจะเคลื่อนผ่านในหน้าจอและหากสามารถทำลายได้จะได้รับคะแนนโบนัส ปืนเลเซอร์จะได้รับการป้องกันบางส่วนจากบังเกอร์นิ่งที่มีอยู่หลายอัน โดยจะมีจำนวนที่แตกต่างกันไปในแต่ละเวอร์ชัน ซึ่งจะถูกทำลายโดยขีปนาวุธจากเหล่าเอเลี่ยนและตัวของผู้เล่นเอง
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว

ประวัติ

วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว เดิมชื่อ “วัดสะหลีเวียงแก้ว” สันนิฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2280 และได้รกร้างไป โดยได้มีเริ่มการบูรณะและสร้างเสนาสนะขึ้นมาใหม่โดยปรากฏในทะเบียนรายชื่อวัดของจังหวัดเชียงใหม่ และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 1 เดือน ตุลาคม พ.ศ. 2344 และมีชื่อวัดใหม่ว่า “วัดสันปูเลย” โดยตั้งอยู่บ้านสันปูเลย เลขที่ 66 หมู่ที่ 1 บ้านสันปูเลย ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย  ในบริเวณวัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว มีเนื้อที่ 12 ไร่ เศษฯ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ มูลนิธิพระครูบาน้อย เขมปัญโญ "เพื่อสงเคราะห์เลี้ยงเด็กกำพร้าผู้ยากไร้และการสาธารณสงเคราะห์" และ สมาคมศิษย์วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว จังหวัดเชียงใหม่
วัดสันปูเลย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2491 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 70 เมตร
เมื่อวันที่ 24 เดือน เมษายน พุทธศักราช 2556 วัดสันปูเลย ได้รับประกาศจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ และโดยผ่านความเห็นชอบมติของมหาเถรสมาคม ประกาศให้เปลี่ยนแปลงชื่อวัดใหม่ เป็น “วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว” อย่างถูกต้องโดยปรากฏในประกาศราชกิจจานุเบกษาหน้าที่ 20 เล่ม 130 ตอนที่ 83 ง ลงวันที่ 8 สิงหาคม 2556
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว ยังเป็นวัดที่เข้าร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา ปี พ.ศ. 2558 ของ กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม

สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเชียงใหม่ แห่งที่ 19 (โดยมติมหาเถรสมาคม)

มติมหาเถรสมาคม ครั้งที่ 14/2560 มติที่ 344/2560 เมื่อวันที่ 30 เดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ได้พิจารณาอนุมัติให้วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว ตำบลสันปูเลย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ได้จัดตั้งสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดเชียงใหม่ แห่งที่ 19 (โดยมติมหาเถรสมาคม) ตามความในข้อ ๙ แห่งระเบียบมหาเถรสมาคม ว่าด้วยสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัด พ.ศ. ๒๕๕๘ 
วัดสันปูเลยสะหลีเวียงแก้ว อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ได้ให้การอบรมสั่งสอนการปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน และส่งเสริมให้พุทธศาสนิกชนได้ปฏิบัติธรรมตามแนวสติปัฏฐาน 4 เพื่อถึงธรรมกายของพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นที่รู้จักในผู้ปฏิบัติธรรมนี้ว่า “วิชชาธรรมกาย” และโดยได้ยึดหลักคำสอนของพระเดชพระคุณ หลวงพ่อวัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) และพระเดชพระคุณหลวงพ่อ พระราชพรหมเถร วิ. อดีตรองเจ้าอาวาสและอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนาธุระ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ตลอดถึงพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระเทพญาณมงคล วิ. (เสริมชัย ชยมงฺคโล) เจ้าอาวาสวัดหลวงพ่อสดธรรมกายาราม เจ้าสำนักและอาจารย์ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนา สำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดราชบุรี ประธานศูนย์ประสานงานสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดแห่งประเทศไทย (ศปท.)
วัดสมุททาราม

ประวัติ

วัดสมุททาราม มีเนื้อที่ 25 ไร่ 3 งาน 120 ตารางวา ได้สร้างขึ้นเมื่อ วันที่ 30 กันยายน 2512 ต่อมาได้ ขออนุญาตตั้งเป็นวัด เมื่อวันที่ 11 เมษายน 2518 และต่อมาได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2531

ลำดับเจ้าอาวาส

1.พระอธิการบุญยัง
2.พระอธิการทองคำ
3.พระครูอดุลยคุณากร
4.พระอธิการวันชัย
5.พระอธิการสนิท รตนญาโณ (เป็นเจ้าอาวาสเมื่อ วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2553)
อำมหิต มร.ริปลีย์

เรื่องย่อ

ทอม ริปลีย์ (แมตต์ เดมอน) ผู้ที่ใครเข้าใจผิดว่าเป็นบัณฑิตหนุ่มจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน มีความเชี่ยวชาญในการเล่นเปียโน เป็นบุคคลที่ใคร ๆ ก็ต่างชื่นชมในความสามารถและอุปนิสัย ริปลีย์ได้รับการติดต่อจาก เฮอร์เบิร์ต กรีนลีฟ (เจมส์ เรบฮอร์น) มหาเศรษฐีผู้มีกิจการต่อเรือให้ช่วยตามตัว ดิกกี้ (จูด ลอว์) ลูกชายจอมเพลย์บอยที่ใช้ชีวิตเสเพลอยู่ขณะนี้ที่อิตาลี เมื่อริปลีย์ไปถึงก็พบกับดิกกี้อยู่กับแฟนสาวที่ชื่อ มาร์จ เชอร์วู๊ด (กวินเน็ธ พัลโทรว์) ริปลีย์ตีสนิทและพยายามใช้ชีวิตหรูหราตามดิกกี้และมาร์จตามไนท์คลับผับบาร์ต่าง ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่ทั้งหมดกำลังล่องเรือยอร์ชอยู่นั้น ดิกกี้รู้สึกว่าริปลีย์เข้ามายุ่มย่ามในชีวิตตนเองมากไป จึงทะเลาะกัน ที่สุด ริปลีย์เกิดพลั้งมือฆ่าดิกกี้ตาย โดยที่ไม่มีใครรู้ นับตั้งแต่นั้นริปลีย์จึงสวมตัวเป็นดิกกี้ และเปลี่ยนแปลงตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ โดยที่เพื่อน ๆ ของดิกกี้ ไม่ว่าจะเป็น เฟร็ดดี้ ไมล์ (ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน) หรือ เมเรดิธ เลา (เคต แบลนเชตต์) ก็เพียงแค่ระแคะระคายต่อการหายตัวไปของดิกกี้ แต่ทั้งหมดก็ไม่มีใครรู้ และเชื่อตามริปลีย์หมด แม้กระทั่งเฮอร์เบิร์ตเองก็ตาม จะมีก็เพียงแค่ มาร์จ เท่านั้นที่สงสัยในตัวริปลีย์ แต่ริปลีย์ก็ใช้ทักษะของตนเองเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง

เบื้องหลังและความสำเร็จ

The Talented Mr. Ripley ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของแพทริเซีย ไฮสมิธ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1955 และเคยสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วครั้งหนึ่งของฝรั่งเศสชื่อ Plein Soleil ในปี ค.ศ. 1960 (ชื่อภาษาอังกฤษ Purple Noon นำแสดงโดย อแลง เดอลอง) สำหรับในครั้งนี้บทภาพยนตร์ดัดแปลงโดย แอนโทนี มิงเกลลา ผู้กำกับเอง
ฉากหลังของภาพยนตร์เป็นยุคทศวรรษที่ 50 ในสหรัฐอเมริกาและอีกหลายเมืองในอิตาลีเช่น โรม และ เวนิส ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้ไปถ่ายทำในสถานที่เหล่านั้น ที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมและสภาพแวดล้อมที่สวยงาม
อีกหนึ่งที่เป็นจุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือ ดนตรีประกอบที่เป็นดนตรีในแนวแจ๊สภาษาอิตาเลียน ที่ทั้งดิกกี้ และ ริปลีย์ ร่วมร้องกันในผับ
ภาพยนตร์ได้นักแสดงที่มีชื่อเสียงมากมายมาร่วมแสดง ซึ่งในแต่ละตัวละครได้บทที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน โดยเฉพาะการแสดงของ จูด ลอว์ ที่รับบท ดิกกี้ กรีนลีฟ ลูกชายมหาเศรษฐีจอมเพลย์บอย ที่ได้มีชื่อชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมด้วย
นอกจากนี้แล้วยังได้เข้าชิงรางวัลออสการ์อีกหลายสาขา ทั้ง บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม และรางวัลลูกโลกทองคำอีก 5 สาขา ทั้ง นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม, นักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ดราม่ายอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม และผู้กำกับยอดเยี่ยม
ในปี ค.ศ. 2002 Ripley's Game ซึ่งเป็นนิยายเกี่ยวกับ ทอม ริปลีย์ เล่มที่3 ต่อจาก The Talented Mr.Ripley และ Ripley Underground ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยมี จอห์น มัลโควิช รับบทเป็น ทอม ริปลีย์ (ครั้งแรกสร้างในปี 1977 ชื่อ The American Friend มี เดนนิส ฮอปเปอร์ รับบทเป็น ทอม ริปลีย์)
เจิ้ง ส่วง (2534)

ประวัติ

เข้าวงการเมื่อตอนอายุได้ 6 ขวบ ตอนนั้นเป็นดาราเด็กแสดงภาพยนตร์ของเมืองเสิ่นหยาง ต่อมาปี 2005 ได้รางวัลชนะเลิศประกวดเต้นรำของเมืองเสิ่นหยาง