แองกวิลลา

ภูมิอากาศ

แองกวิลลามีภูมิอากาศเขตร้อน แม้ว่าจะมีอากาศค่อนข้างแห้งแต่ก็ไม่รุนแรงเกินไปเนื่องจากมีลมค้าตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่าน อุณหภูมิตลอดทั้งปีมีความแตกต่างกันเล็กน้อย พิสัยอุณหภูมิสูงสุดในแต่ละวันเฉลี่ยตั้งแต่ประมาณ 27 องศาเซลเซียส (80 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนธันวาคม ถึง 30 องศาเซลเซียส (86 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนกรกฎาคม ปริมาณฝนไม่คงที่ โดยเฉลี่ยประมาณ 90 เซนติเมตร (35 นิ้ว) ต่อปี เดือนที่ฝนชุกมากที่สุดได้แก่ เดือนกันยายนและเดือนตุลาคม ส่วนเดือนที่แห้งที่สุดได้แก่ เดือนกุมภาพันธ์และเดือนมีนาคม นอกจากนี้ แองกวิลลายังได้รับผลกระทบจากพายุเฮอร์ริเคนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงพฤศจิกายน (โดยเฉพาะเดือนสิงหาคมถึงกลางเดือนตุลาคม)

ประวัติศาสตร์

ผู้เข้ามาตั้งรกรากในแองกวิลลากลุ่มแรกเป็นชนเผ่าพื้นเมืองอเมริกันที่เดินทางมาจากทวีปอเมริกาใต้ (เช่น เผ่าอาราวัก) สิ่งประดิษฐ์ของชนพื้นเมืองในยุคแรกสุดนั้นมีอายุย้อนไปได้ประมาณ 1,300 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนร่องรอยการตั้งถิ่นฐานมีอายุย้อนไปถึงปี ค.ศ. 600 วันที่ที่ชาวยุโรปค้นพบแองกวิลลานั้นยังไม่ทราบแน่ชัด บางแหล่งข้อมูลอ้างว่าโคลัมบัสเห็นเกาะแห่งนี้เมื่อปี ค.ศ. 1493 ในขณะที่บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าเกาะแห่งนี้ถูกค้นพบครั้งแรกโดยชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1564 หรือ 1565 ชื่อแองกวิลลา (Anguilla) มาจากคำที่แปลว่า "ปลาไหล" ในภาษาโรมานซ์หลายภาษา [ภาษาสเปน: "อังกีลา" (anguila) ; ภาษาฝรั่งเศส: "อองกีย์" (anguille) ; ภาษาอิตาลี: "อังกวิลลา" (anguilla)] และที่เรียกเช่นนี้อาจจะมาจากรูปร่างของเกาะที่คล้ายปลาไหลก็เป็นได้
แองกวิลลาถูกยึดครองเป็นอาณานิคมครั้งแรกโดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวอังกฤษจากเกาะเซนต์คิตส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1650 ผู้ที่เข้ามาถึงเกาะนี้ในเวลาเดียวกันกลุ่มอื่น ๆ ได้แก่ ชาวยุโรปจากเกาะแอนติกาและเกาะบาร์เบโดส เป็นไปได้ว่าบางคนได้นำทาสจากแอฟริกาเข้าไปด้วย นักประวัติศาสตร์ยืนยันว่าทาสชาวแอฟริกาอาศัยในภูมิภาคแคริบเบียนแห่งนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 เช่น ชาวแอฟริกาจากเซเนกัลอาศัยอยู่ในเกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ (ปัจจุบันคือเกาะเซนต์คิตส์) ในปี ค.ศ. 1626 และเมื่อถึงปี ค.ศ. 1672 มีสถานีทาสตั้งอยู่บนเกาะเนวิสแล้ว โดยจะส่งไปยังเกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะลีเวิร์ด และแม้ว่าช่วงเวลาที่ชาวแอฟริกาเข้ามาที่แองกวิลลานั้นจะยากต่อการระบุลงไปอย่างแน่นอน แต่ก็มีหลักฐานบ่งชี้ถึงการปรากฏตัวของชาวแอฟริกากลุ่มหนึ่ง (อย่างน้อย 100 คน) บนเกาะเมื่อถึงปี ค.ศ. 1683
ดินแดนแห่งนี้ปกครองโดยอังกฤษ (ซึ่งต่อมาคือสหราชอาณาจักร) จนกระทั่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดินแดนแห่งนี้ก็ถูกรวมเข้ากับเกาะเซนต์คิตส์และเกาะเนวิสเป็นเขตสังกัดของอังกฤษเพียงเขตเดียวโดยขัดกับความต้องการของคนในท้องถิ่น หลังจากเกิดการกบฏสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 (พ.ศ. 2510) และ ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) รวมทั้งการประกาศตนเป็นสาธารณรัฐเอกราชในช่วงสั้น ๆ ซึ่งนำโดยโรนัลด์ เว็บสเตอร์ การปกครองจากอังกฤษจึงได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่เมื่อปี ค.ศ. 1969 จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 (พ.ศ. 2523) แองกวิลลาจึงมีฐานะเป็นเขตสังกัดของอังกฤษแยกต่างหาก (ปัจจุบันเรียกว่า ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร)

เศรษฐกิจ

ชั้นดินที่บางและแห้งแล้งของเกาะแองกวิลลาไม่เหมาะสมต่อการเกษตร และตัวเกาะก็มีทรัพยากรธรรมชาติน้อยมาก อุตสาหกรรมหลักได้แก่ การท่องเที่ยว การจัดการและการตั้งบรรษัทข้ามชาติ การธนาคารข้ามชาติ และการประมง ธุรกิจประกันภัยและธุรกิจการเงินหลายแห่งตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ในแองกวิลลา เศรษฐกิจของแองกวิลลาขยายตัวอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะในภาคการท่องเที่ยวซึ่งกลายเป็นการพัฒนาหลักด้วยความร่วมมือจากบริษัทระหว่างชาติหลายแห่ง การเฟื่องฟูของการท่องเที่ยวนี้เริ่มขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2548-2549 โดยได้รับการกระตุ้นตลอดปี พ.ศ. 2550 และมีการคาดหวังให้ดำเนินอย่างต่อเนื่องไปอีกหลายปี 
หน่วยเงินของแองกวิลลาคือ ดอลลาร์แคริบเบียนตะวันออก (East Caribbean dollar) แต่ก็มีการใช้หน่วยเงินดอลลาร์สหรัฐอย่างกว้างขวางเช่นกัน

เชื้อชาติ

ประชากรส่วนใหญ่ (ร้อยละ 90.08) เป็นคนผิวดำ ซึ่งเป็นลูกหลานของทาสที่ถูกส่งมาจากแอฟริกา ชนกลุ่มน้อยที่กำลังเพิ่มจำนวนขึ้นได้แก่ คนผิวขาว (ร้อยละ 3.74) และประชากรผสม (ร้อยละ 4.65) (ตัวเลขจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2544)
ร้อยละ 72 ของประชากรเป็นชาวแองกวิลลา ในขณะที่ร้อยละ 28 ไม่ใช่ชาวแองกวิลลา โดยส่วนใหญ่เป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เซนต์คิตส์และเนวิส สาธารณรัฐโดมินิกัน จาเมกา และไนจีเรียอีกเล็กน้อย
ในปี พ.ศ. 2549 และ พ.ศ. 2550 มีแรงงานชาวจีน ชาวอินเดีย และชาวเม็กซิโกเข้ามาเป็นจำนวนมาก โดยทำงานในภาคการท่องเที่ยว เนื่องจากประชากรท้องถิ่นมีจำนวนไม่มากพอต่อความต้องการแรงงาน

ภาษา

ทุกวันนี้ประชากรส่วนใหญ่ของแองกวิลลาพูดภาษาอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลจากสำเนียงบริติช ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธภาษา (การแปร) ของภาษาอังกฤษ "มาตรฐาน" นอกจากนี้ภาษาอื่น ๆ ก็พูดกันในดินแดนนี้เช่นกัน ได้แก่ วิธภาษาของภาษาสเปน ภาษาจีน และภาษาของชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ภาษาที่ใช้มากที่สุดนอกจากภาษาอังกฤษแล้วก็ได้แก่ ภาษาครีโอลที่เป็นของเกาะนี้เอง (คนละภาษากับภาษาครีโอลที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาฝรั่งเศสซึ่งใช้พูดกันในเฮติและเซนต์ลูเชีย) ภาษานี้มีชื่อเรียกในท้องถิ่นหลายชื่อ เช่น "dialect" (ออกเสียง "dialec") หรือ "Anguillian" โดยมีรากศัพท์หลัก ๆ มาจากภาษาอังกฤษและภาษาในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตกหลายภาษา รวมทั้งมีความใกล้เคียงกับภาษาถิ่นในเกาะต่าง ๆ ที่ใช้ภาษาอังกฤษทั่วภูมิภาคแคริบเบียนตะวันออก