Perkara 149 – 151 Perlembagaan Malaysia

Pengenalan

Perkara 149,150 dan 151 terletak di bahagian ke-11 Perlembagaan Persekutuan. Bahagian ini berkaitan dengan  kuasa khas menentang perbuatan subversif, keganasan terancang, dan perbuatan dan jenayah yang memudaratkan orang awam dan kuasa darurat.

Perkara 149 :  Perundangan menentang perbuatan subversif, tindakan yang memudaratkan ketenteraman awam, dsb

Hak dan kebebasan asasi adalah sesuatu yang menyentuh kepentingan rakyat dalam sesebuah negara itu. Namun, masalah yang sering dibangkitkan mengenai hak atau kebebasan asasi ialah bagaimana hendak mewujudkan suatu keseimbangan antara kuasa kerajaan dan kebebasan rakyat. Dalam pada itu, perkara 149 Perlembagaan Persekutuan memastikan keseimbangan itu dicapai. Peruntukan mengenai hak dan kebebasan asasi yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan adalah bukan mutlak malah tertakluk kepada pelbagai sekatan dan pengecualian tertentu seperti dalam Perkara 149 dan Perkara150. Perkara 149 memberikan pengecualian kepada hak yang diberikan di bawah Perkara 5, 9, 10 dan 13. Ini membenarkan Parliamen untuk menggubal undang-undang yang tidak konsisten dengan perkara 5,9,10 dan 13. Malah terdapat beberapa akta lain di Malaysia yang berkait rapat dengan Perkara 149 iaitu Akta Hasutan 1948, Akta Rahsia Rasmi 1972, Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984 yang menyekat kebebasan bercakap. Selain itu Akta Keselamatan Dalam Negeri 1960 (ISA) dan Akta Dadah Berbahaya 1985 juga antara akta yang saling berkait rapat dengan Perkara 149. 
Malah kedua-dua akta ini dikatakan undang-undang zalim kembar yang berlepas dari norma-norma pengasingan kuasa. Sebagai contoh seksyen 73 Akta Keselamatan Dalam Negeri 1960 (ISA) membeikan kuasa kepada pihak polis untuk menahan sesiapa sahaja tanpa waran sekiranya pihak polis mempunyai ‘alasan untuk mempercayai’ bahawa seseorang itu boleh mengugat keselamatan negara. Dia boleh ditahan selama 60 hari. Pada tahun 1948, British mengumumkan ‘state of emergency’ untuk mengawal pergerakkan komunis selepas Perang Dunia II. Namun begitu, Suruhanjaya Reid mencadangkan Perkara 149 supaya dapat menghadapi sebarang perkara yang boleh mencetuskan kekecohan dan mengugat keselamatan negara di masa akan datang. Ia telah menegaskan dalam beberapa kes bahawa undang-undang permohonan yang dibuat di bawah Perkara 149 hendaklah dihadkan kepada pemberontakan komunis sahaja. Dalam kes Theresa Lim Chin Chin & Ors v Inspector General of Police , Mahkamah Agung memutuskan bahawa ISA adalah satu undang-udang yang bukan hanya terhad untuk kegiatan komunis dan subversif sahaja. Kesan Perkara 149 adalah untuk menjadikan ia sah apa yang sepatutnya menjadi tidak sah di bawah Perkara 5, 9, 10 dan 13. Ini dapat dilihat dalam kes Public Prosecutor v Musa  . 
Kesan umum Perkara 149 adalah untuk mengekalkan kesahihan undang-undang yang dibuat di bawah Perkara 149 walaupun ia tidak selaras peruntukan yang berkaitan. Kenyataan ini ditegaskan dalam kes Mohamad Ezam Bin Mohd Nor oleh Siti Norma Yaakob FJ. Beliau menegaskan bahawa Perkara 149 tidak tidak termasuk peruntukan yang berkaitan untuk undang-undang yang dibuat dibawah perkara ini.
Siti Norma Yaakob FJ dalam kes Mohamed Ezam Bin Mohamed Noor turut memutuskan bahawa, “a complaint by a person while under lawful detention that he has been refused access to counsel contrary to the second limb of art. 5(3) will not have the effect of rendering his detention unlawful...it would be otherwise if for example there has been a failure to inform the person arrested of the grounds of his arrest, contrary to the first limb of art. 5(3) and such failure would render his subsequent detention unlawful.” Ini bermaksud bahawa sekiranya dibuktikan bahawa sesuatu penahanan itu bercanggah dengan hak yang pertama iaitu hak untuk mengetahui alasan-alasan sesuatu penahanan itu dibuat, maka penahanan tersebut boleh dikira sebagai penahanan yang tidak sah, manakala jika dibuktikan bahawa semasa penahanan tersebut, orang yang ditahan tidak diberi hak untuk berunding dan dibela oleh peguambela tidaklah membawa kepada kesan bahawa sesuatu penahanan itu tidak sah.
Akta Keselamatan Dalam Negeri 1960(ISA) dimansuhkan pada tahun 2012 dan digantikan dengan Akta Pencegahan Keganasan 2015 (POTA). Kerajaan mencadangkan Akta Pencegahan Keganasan 2015 (POTA) untuk menghapuskan ancaman pengganas dengan sebarang tindakan yang berkaitan dengan keganasan. Lebih khusus lagi, kerana ancaman yang membimbangkan rakyat Malaysia yang menyertai Negara Islam Iraq dan Syria (ISIS). Di bawah akta ini, mana-mana orang yang dicurigai terlibat dalam aktiviti pengganas boleh ditahan tanpa waran sehingga masa maksimum 60 hari oleh pihak polis. Mana-mana orang yang ditangkap itu hendaklah dikemukakan kepada majistret dalam tempoh 24 jam kecuali dikeluarkan awal.

Apakah perbezaan di antara POTA, SOSMA dan ISA?

POTA berkaitan lebih lagsung dengan keganasan dan memanjangkan kuasa yang sedia ada pada Akta Kesalahan Keselamatan ( Langkah-langkah Khas) (SOSMA) yang menggantikan Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA).  Manakal ISA membenarkan penahanan awal 60 hari  dengan pembaharuan yang tidak terhad semata-mata berdasarkan kehendak Menteri Dalam Negeri, SOSMA pula menghadkan tempoh tahanan sehingga 28 hari selepas Peguam Negara boleh membuat keputusan untuk mendakwa dibawah kesalahan apa. POTA mempunyai tempoh yang sama iaitu 60 hari awal tahanan sebagai ISA tetapi dengan lanjutan mungkin sehingga dua tahun pada satu masa bergantung kepada kuasa eksekutif Lembaga Pencegahan Keganasan. Terdapat juga peranti pengawasan elektronik yang akan digunakan untuk mengawasi pergerakan suspek. POTA dikatakan sebagai kembar ISA. Namun, pernyataan ini dinafikan oleh Timbalan Menteri Dalam Negeri, Datuk Seri Dr Wan Juanidi Tuanku Jaafar Wan. Beliau turut berkata bahawa hanya mereka yang dipercayai benar-benar terlibat dalam keganasan boleh ditahan dan oleh itu, keselamatan Malaysia terjamin.

Perkara 149 (1) (a)

apabila berlaku keadaan yang mencetuskan ketakutan dalam kalangan masyarakat, ketika tercetusnya kekejaman dan kezaliman terhadap manusia atau harta benda. Sebagai contoh, kegiatan ISIS yang membunuh dan mengancam orang ramai.

Perkara 149 (1) (b)

terdapat luahan rasa tidak puas hati terhadap Yang di-Pertuan Agong ataupun terhadap Kerajaan. Contohnya terdapat beberapa isu berlaku dimana rakyat menggunakan laman sesawang dan laman sosial untuk menyatakan rasa tidak puas hati terhadap Yang di-Pertuan Agong dan juga terhadap Kerajaan.

Perkara 149 (1) (c)

melakukan sebarang perlakuan untuk menyatakan rasa tidak puas hati dan bagi mencetuskan pemusuhan terhadap kaum  atau dalam kalangan masyarakat yang berlainan kelas. Contohnya, menyatakan sebarang kata terhadap hak istimewa orang Melayu y]sehingga mencetuskan permusuhan dalam kalangan dua kaum.

Perkara 149 (1) (d)

cuba mendapatkan perubahan selain mengikut tindakan atau cara yang sah mengenai sesuatu undang-undang yang sedia ada.

Perkara 149 (1) (e)

melakukan sebarang tindakan yang memudaratkan sesuatu penyenggaraan atau bekalan kepada rakyat

Perkara 149 (1) (f)

melakukan sesuatu yang boleh memudaratkan atau menjejaskan keselamatan negara dalam Persekutuan dan dimana-mana bahagian persekutuan.

Perkara 150 : Proklamasi darurat

Darurat sering dikaitkan dengan keadaan huru-hara dan kacau-bilau dan ketidakstabilan politik yang berlaku dalam sesebuah negara. Darurat bersifat sementara dan tidak dapat terkawal oleh undang-undang biasa. Perlembagaan persekutuan mengizinkan hal yang dilarang dalam keadaan biasa atau normal semasa berlakunya darurat untuk mewujudkan semula keamanan dan ketenteraman. Kuasa yang berpunca daripada darurat adalah bertentangan dengan inti sari dan tuntutan perlembagaan. Hal ini demikian kerana perlembagaan menekankan dan menuntut kuasa yang terhad manakala darurat mengizinkan kuasa yang tidak terbatas.

Darurat Pertama 

Darurat ini dibuat oleh kerajaan British pada tahun 1948 untuk mengatasi ancaman pengganas komunis dari Parti Komunis Malaya. Perisytiharaan darurat pertama dipakai di seluruh Persekutuan Tanah Melayu. Darurat ini tamat pada tahun 1960.

Darurat Kedua 

Darurat ini diisytihar oleh Yang di-Pertuan Agong pada tahun 1964. Perisytiharaan darurat kedua dipakai di seluruh Persekutuan Tanah Melayu. Pada masa itu, penubuhan Malaysia telah mendapat tentangan yang hebat daripada kerajaan Indonesia atas alasan bahawa penubuhan Malaysia akan mejejaskan kedudukan Indonesia. Indonesia telah melancarkan konfrontasi terhadapa Malaysia untuk menunjuk ketidakpuashatian mereka. Askar-askar Indonesia telah mendarat Johor, Melaka dan Negeri Sembilan.

Darurat Ketiga 

Darurat ini diisytihar oleh kerajaan pada tahun 1966. Perisytiharaan ini adalah untuk menyelesaiakan pertikaian politik yang membahayakan keselamatan di Sarawak. Pertikaian politik ini berlaku disebabkan oleh Datuk Stephen Kalong Ningkan yang enggan meletak jawatan sebagai Ketua Menteri walaupun timbulnya 21 orang ahli Majlis Negeri Sarawak yang menyatakan bahawa mereka tidak lagi menyokong beliau kepada Yang Dipertua Negeri Sarawak.

Darurat Keempat 

Darurat ini diisytihar oleh Yang di-Pertuan Agong pada tahun 1969. Perisytiharaan darurat ini dibuat disebabkan berlakunya peristiwa rusuhan kaum yang telas meletus pada 13 Mei 1969. Parti Perikatan yang tidak pernah kalah dalam pilihan raya sejak tahun 1957 telah gagal memperolehi majoriti parlimen. Parti-parti pembangkang berjaya memperolehi kemenangan di Pulau Pinang, Perak dan Kelantan. Untuk meriakan kemenangan mereka, parti-parti pembangkang telah mengadakan perarakan. Parti-parti pembangkang telah membangkitkan isu-isu perkauman dalam perarakan tersebut. Hal ini telah menimbul ketidakpuashatian orang Melayu. Dengan inilah, orang Melayu turut mengadakan perakaran. Keadaan semakin buruk dan akhirnya membawa rusuhan di antara orang Melayu dan orang bukan Melayu.

Darurat Kelima 

Darurat ini diisytihar oleh Yang di-Pertuan Agong atas nasihat Jemaah Menteri pada tahun 1977. Perisytiharaan darurat ini adalah untuk menyelesaikan pertikaian politik yang berlaku di Kelantan. Pertikaian politik berlaku disebabkan keengganan Datuk Haji Mohd Nasir meletakkan jawatan sebagai Menteri Besar Kelantan. Selepas Dewan Undangan Negeri Kelantan melulus undi tidak percaya terhadap Datuk Haji Mohd Nasir, rusuhan telah berlaku di antara penyokong beliau dan pihak yang menentang beliau.

Perkara 150 (1)

Perkara 150(1) Perlembagaan Persekutuan memberi kuasa kepada YDPA untuk mengistiharkan darurat apabila wujud keadaan yang menyebabkan keselamatan, atau kehidupan ekonomi, atau ketenteraman awam di dalam Persekutuan, atau mana-mana bahagian terancam. Walaupun secara literal, YDPA yang mengisytiharkan darurat, tetapi dari segi realiti, kerajaan yang mengisytiharkan darurat. Ini adalah kerana Perkara 40(1) Perlembagaan Persekutuan telah mengehadkan kuasa YDPA dengan mewajibkan YDPA bertindak atas nasihat jemaah menteri. YDPA sebenarnya tidak mempunyai kuasa budi bicara untuk mengisytiharkan darurat. Keadaan ini telah timbul dalam kes Stephen Kalong Ningkan . Dalam kes Stephen Kalong Ningkan, timbulnya berikutan 21 orang anggota Majlis Negeri Sarawak yang telah menandatangani sepucuk surat dan telah menghantar surat itu kepada Yang Dipertua Negeri Sarawak menyatakan bahawa mereka tidak lagi menyokong dan tidak lagi menaruh kepercayaan kepada Datuk Stephen Kalong Ningkan. Datuk Stephen Kalong kemudiannya telah memulakan satu guaman di Mahkamah Tinggi Kuching dan mahkamah telah memutusakn bahawa pemecatan Datuk Stephen Kalong adalah tidak sah kerana Yang Dipertua tidak mempunyai kuasa untuk memecat Ketua Menteri melainkan satu undi tidak percaya telah diluluskan dalam Majlis Negeri. Walaupun undi percaya adalah sesuatu yang penting untuk menuntukan samada seorang ketua menteri masih mendapay sokongan dari anggota-anggota dalam Majlis Negeri, namun Datuk Stephen enggan memanggil mesyuarat Majlis Negeri Sarawak. Ini sudah tentu akan menyebabkan pertikaian polotik ini berlarutan dan kerajaan Persekutuan telah menganggap bahawa ini akan memburukkan lagi keadaan keselamatan di Sarawak. Kerajaan Persekutuan kemudiannya telah mengisytiharkan keadaan darurat di negeri Sarawak bagi membolehkan parlimen membuat pindaan kepada Perlembagaan Negeri Sarawak unutk membolehkan Yang Dipertua Sarawak memanggil persidangan Majlis Negeri tanpa nasihat ketua menteri. Dengan itulah, Akta Darurat 1966 telah diluluskan. Apabila Akta Darurat 1966 telah berkuatkuasa, Majlis Negeri Sarawak telah bermesyuarat dan undi tidak percaya telah diluluskan terhadap Datuk Stephen dan beliau telah membawa kesnya ke mahkamah untuk mencabar bahawa pemecatannya adalah tidak sah. Datuk Stephen juga memulakan prosiding terhadap kerajaan persekutuan meminta mahkamah membuat keputusan bahawa perisytiharaan darurat bagi Sarawak adalah tidak sah dan juga Akta Darurat 1966 sebagai tidak sah. Mahkamah Persekutuan menolak hujah-hujah itu dan memutuskan bahawa perisytiharaan darurat di Sarawak dan Akta Darurat 1966 sebagai sah dan menyatakan YDPA hendaklah mengisytiharkan darurat atas nasihat Jemaah Menteri.

Perkara 150 (2)

Perkara 150(2) memberi kuasa kepada YDPA untuk mengisytihar darurat sebelum berlakunya keadaan yang akan mengancam Persekutuan atau mana-mana bahagiannya. YDPA mempunyai kuasa untuk mengisytiharakan suatu darurat walaupun hanya terdapat tanda-tanda bahawa kejadian yang mengancam keselamatan, kehidupan ekonomi atau ketenteraman awam itu akan berlaku. Perkara 150(2) memberi kuasa kepada YDPA untuk membuat perisytiharan darurat jika baginda berpuas hati bahawa ada kemungkiran yang hampir kejadian yang mengancam keselamtan, kehidupan ekonomi atau ketenteraman awam itu akan berlaku.

Perkara 150 (2B) 

Undang-undang yang dibuat oleh YDPA semasa darurat diisytiharkan dan berkuatkuasa dikenali sebagai Ordinan darurat. Perkara 150(2B) memberi kuasa kepada YDPA untuk membuat serta mengisytiharkan ordinan darurat atas nasihat Jemaah Menteri kecuali apabila kedua-dua Majlis Parlimen bersidang serentak. Ordinan hanya boleh dibuat oleh YDPA apabila Parlimen tidak bersidang. Yang di-Pertuan Agong tidak ada kuasa membuat ordinan darurat selepas Parlimen telah bersidang semula. Perkara ini telah dibangkit dalam kes PP v Khong Teng Khen  dan kes Teh Cheng Poh v PP . Dalam kes PP v Khong Teng Khen , Khong Teng Khen telah didakwa atas kesalahan memiliki senjata api dan amunisi di bawah Seksyen 57(1) Akta Keselamatan Dalam Negeri 1960. Dia kemudiannya telah dibicarakan di bawah ESCAR 1975. ESCAR 1975 merupakan peraturan-peraturan yang dibuat oleh YDPA di bawah kuasa yang diberi kepada baginda di bawah Ordinan Darurat 1969. Khong Teng Khen telah mencabar keesahan ESCAR 1975 atas alasan peraturan ini tidak berperlembagaan. Pihak Khong Teng Khen telah menghujah bahawa ESCAR dibuat pada 20 Februari 1971 iaitu selepas parlimen telah bersidang semula. Untuk menjalankan pilihan raya umum 1969, parlimen telah membubur sejak Mac 1969 sehingga Februari ( sebelum 20 Februari1971). Perkara 150 (2B) telah menyata dengan jelas YDPA tidak lagi mempunyai kuasa untuk membuat ordinan atau peraturan darurat selepas parlimen bersidang. Walaubagaimanapun, Mahkamah Persekutuan telah menolak hujahan pihak Khong Teng Khen dan memutuskan bahawa ESCAR1975 adalah sah walaupun dibuat oleh YDPA selepas parlimen mula bersidang. Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa Walaupun parlimen sudahpun bersidang, YDPA mempunyai kuasa membuat peraturan darurat di bawah ordinan darurat, tetapi bukannya di bawah Perkara 150(2) Perlembagaan Persekutuan. Keputusan kes PP v Khong Teng Khen yang dibuat oleh Mahkamah Persekutuan telah ditolak oleh Majlis Privi dalam kes Teh Cheng Poh v PP. Dalam kes ini, sekali lagi keesahan ESCAR1975 dibangkit dan dipersoalkan. Majlis Privy memutuskan bahawa setelah parlimen bersidang semula, YDPA tidak lagi mempunyai kuasa untuk membuat peraturan-peraturan darurat. Selepas parlimen bersidang semula, hanyalah parlimen yang mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang darurat.

Perkara 150 (2C) 

Perkara 150(2C) telah memperuntukan ordinan-ordinan darurat yang dibuat dan diisytihar oleh YDPA di bawah perkara 150 (2B) hendaklah berkuatkuasa sama seperti akta darurat yang dibuat oleh Parlimen di bawah perkara 150(5). Ini bermakna kuasa membuat ordinan darurat yang dimiliki oleh YDPA mempunayi keluasan yang sama dengan kuasa parlimen untuk membuat akta darurat. Boleh dikatakan, semasa darurat, YDPA dan parlimen memegang kuasa yang sama besar untuk membuat undnag-undang darurat. Ini juga bermakna ordinan darurat yang dibuat oleh YDPA mempunyai taraf yang sama dengan akta darurat yang dibuat oleh parlimen.

Perkara 150 (3) 

Perkara 150(3) menyatakan bahawa ordinan yang dibuat oleh YDPA perlu dibentangkan di dalam dua dewan parlimen untuk mengesahkan atau membatalkan peristiharaan itu. Namun begitu, jika perisytiharaan itu dibatal oleh parlimen, YDPA masih mempunyai hak untuk mengisytiharkan oridnan tersebut dengan alasan lain. Kes Lim Woon Chong & Anor v PP telah membuktikan kepentingan pembentangan ordinan di dua dewan parlimen. Dalam kes ini, peraturan darurat dikata tidak sah kerana perisytiharaan darurat 1969 hanya dibentang di Dewan Rakyat tetapi tidak dibentang di Dewan Negara. Mahkamah Persekutuan menolak hujahan tersebut dan memutuskan bahawa mengikut jurubahasa Parlimen dan ucapan diraja yang dibuat pada 20 Februari 1971, perisytiharaan ini telah dibentang di Dewan Negara.

Perkara 150 (4) 

Fasal 4 dalam perkara 150 menyatakan bahawa semasa perisytiharaan darurat berkuatkuasa, kuasa pemerintahan Persekutuan adalah meliputi apa-apa perkara di bawah kuasa perundangan sesuatu negeri. Pemerintah persekutuan mempunyai hak untuk memberi arahan kepada kerajaan negeri atau kepada mana-mana pegawai atau pihak berkuasa negeri tersebut. Dengan kata yang lain, pembahagian kuasa perundangan di antara Kerajaan Persekutuan dan Kerajaan Negeri yang diperuntukkan dalam Jadual sembilan Perlembagaan Persekutuan boleh diketepikan. Perkara 150(4) juga memberi kuasa kepada pemerintah Persekutuan untuk meminda perlembagaan sesebuah negeri. Hal ini pernah berlaku di Sarawak pada tahun 1966 dan Kelantan pada tahun 1977.

Perkara 150 (5) 

Perkara150(5) memperuntukkan bahawa semasa perisytiharaan darurat berkuasa, parlimen mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang mengenai apa-apa perkara, jika Parlimen berpendapat bahawa undang-undang itu amat dikehendaki untuk memulihkan keselamatan dan keamanan. Dengan kata lain, parlimen mempunyai kuasa yang luas dan berbeza dengan keadaan biasa dalam membuat apa-apa undang semasa keadaan darurat. Jadual kesembilan yang membahagi kuasa perundangan antara kerajaan pusat dan kerajaan negeri akan ditepikan dalam keadaan darurat. Persoalan ini telah dibangkitkan dalam kes Stephen Kalong Ningkan v Kerajaan Malaysia. Dalam kes ini, YDPA telah mengisytihar darurat di Sarawak atas nasihat Kabinet di bawah perkara 150 Perlembagaan Persekutuan. Dengan inilah, perlimen telah meluluskan Akta Darurat 1966 yang telah meminda Perlembagaan Sarawak. Pindaan Perlembagaan Sarawak telah membenar Gabenor Negeri Sarawak memanggil Majlis Negeri Sarawak untuk mengadakan persidangan. Persidangan tersebut telah meluluskan undi tidak percaya terhadap Datuk Stephen Kalong Ningkan yang merupakan Ketua Menteri Sarawak ketika itu. Denagn itulah, beliau telah dipecat daripada jawatannya. Datuk Stephen telah mendakwa Akta Darurat 1966 yang telah diluluskan oleh parlimen untuk meminda Perlembagaan Persekutuan sebagai tidak sah kerana ia adalah di luar kuasa parlimen. Datuk Stphen menghujah bahawa menurut Perkara 41 Perlembagaan Persekutuan , pindaan perlembagaan Sarawak hanya boleh dilakukan oleh Badan Perundangan Sarawak sahaja. Mahkamah Persekutuan telah menolak hujahan tersebut dan memutuskan bahawa menurut perkara 150(5) parlimen mempunyai kuasa untuk membuat undang-undang mengenai apa-apa perkara termasuk juga meminda Perlembagaan Sarawak semasa darurat diisytihar. Keputusan ini telah dipersetujui oleh Majlis Privy. Pemindahan perlembagaan Kelantan telah dibuat oleh kerajaan persekutuan pada tahun 1977. Kerajaan Persekutuan telah membubar pindaan kepada Perlembagaan Negeri Kelantan melalui Akta Darurat 1977. Akta Darurat 1977 telah meminda Perlembagaan Negeri Kelantan. Melalui pindaan tersebut, kuasa Menteri Besar Kelantan, Mohamad Nasir telah diambil alih oleh seorang pegawai yang dikenali sebagai Pengaruh Kerajaan yang dilantik oleh Perdana Menteri.

Perkara 150 (6)

Perkara 150(6) membenarkan Parlimen atau Yang di-Pertuan Agong meluluskan apa juga undang-undang untuk keperluan ketika darurat setelah ia diisytiharkan. Undang-undang untuk tujuan ini dibenarkan walaupun ia tidak konsisten dengan mana-mana peruntukan Perlembagaan. Setakat ini tiada lagi hujah yang dikemukakan menunjukkan bahawa akta parlimen berkaitan darurat boleh terbatal sebaliknya Akta Darurat yang dibuat oleh Parlimen boleh meminda perlembagaan Negeri misalnya yang berlaku di Sarawak pada 1966 iaitu kerajaan persekutuan telah mengisytiharkan darurat di Sarawak sahaja supaya membolehkan parlimen menggubal perlembagaan Sarawak buat sementara waktu dengan pindaan membolehkan Speaker Majlis Negeri Sarawak memanggil persidangan Majlis tersebut dan Kelantan pada 1977 Bagi mengawal keadaan YDPA telah mengisytiharkan darurat sementara Parlimen mengeluarkan Akta Darurat Kelantan 1977. Perlembagaan Negeri Kelantan juga telah dipinda dengan mengalihkan pemerintahan Negeri Kelantan daripada Menteri Besar kepada pegawai yang diberi gelaran Pengarah Kerajaan ketika itu.

Perkara 150 (6A) 

Walaupun begitu terdapat satu perlindungan yang penting dalam fasal (6A) iaitu kuasa ini tidak boleh diperluas dengan apa-apa perkara mengenai hukum Syarak atau adat istiadat Melayu. Perkara 150(6A) menegaskan, terdapat enam hak yang tidak boleh digugat walaupun negara dalam keadaan darurat iaitu hak berkaitan undang-undang Islam, adat Melayu, kebebasan beragama, hak kewarganegaraan, undang-undang adat di Sabah dan Sarawak serta hak berkaitan bahasa.Ketertinggian kedudukan undang-undang Islam dapat dilihat daripada peruntukan ini dengan memperuntukkan kuasa legislatif semasa darurat tidak boleh membabitkan perkara berkaitan undang-undang Islam. peruntukan ini jelas memelihara hal ehwal Islam walaupun dalam keadaan darurat yang memberi kuasa kepada pihak eksekutif untuk membuat undang-undang yang pada keadaan biasa, undang-undang hanya boleh dilakukan di Parlimen dan kerajaan pusat boleh mengambil alih pemerintahan kerajaan negeri. Ini menunjukkan bahawa walaupun kuasa darurat yang sangat luas tetapi tidak termasuk perkara yang berhubung dengan agama Islam dan adat istiadat Melayu. Ini menunjukkan hal yang berkaitan dengan agama Islam diberi status yang tinggi dalam perlembagaan.

Perkara 150 (7)

Dalam Perkara 150 (7), sesuatu ordinan darurat itu diberikan nafas selama enam bulan lagi untuk berkuat kuasa selepas dari tarikh tamat darurat itu. Selepas daripada tempoh itu, ordinan dan peraturan itu, tidak akan berkuat kuasa lagi. Sungguhpun banyak syarat yang menjadi prinsip semasa darurat dilakukan, perisytiharan darurat oleh YDPA tidak boleh dipertikaikan oleh mana-mana mahkamah pun. Persoalan yang lahir dalam kes Johnson Tan Han Seng v Public Prosecutor berkenaan dengan tempoh berakhirnya kuasa ordinan. Tarikh tamat darurat penting untuk menentukan enam bulan selepas itu kuasa ordinan akan hilang seperti yang termaktub dalam Perkara 150 (7) Ordinan Darurat diberi masa 6 bulan untuk berkuat kuasa selepas perisytiharan tarikh tamat darurat. Oleh itu segala kes tentang penamatan darurat ditolak Mahkamah.

Perkara 150 (8)

Dalam kes PP v Ooi Kee Saik pada tahun 1971, Raja Azlan Shah di Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa perisytiharan sesuatu darurat tidak boleh disemak dan dicabar di mahkamah. Namun seterusnya dalam kes Stephen Kalong Ningkan lwn. Government of Malaysia, Mahkamh Persekuuan telah memutuskan bahawa suatu perisytiharan darurat tidak boleh disemak dan dicabar di mahkamah. Namun begitu, apabila kes ini telah dirayu ke Privy Council, Privy Council telah berpendapat bahawa soal samada perisytiharan sesuatu darurat boleh disemak dan dicabar di mahkamah adalah suatu persoalan yang masih belum diputuskan secara muktamad. Memandangkan keadaan ini, pihak kerajaan telah mengambil keputusan untuk meminda Perkara 150 Perlembagaan Persekutuan pada tahun 1981 melalui Akta Perlembagaan (Pindaan) 1981. Melalui pindaan ini, Perkara 150(8)yang baru telah dimasukkan. Dalam Perkara 150 (8A) dan Perkara 150 (8B) menekankan bahawa, tiada mahkamah yang berkuasa untuk melayan atau memutuskan apa-apa permohonan, soal atau prosiding mengenai kesahan perisytiharan yang dibuat YDPA berkaitan dengan tempoh kesinambungan darurat, undang-undang dan operasi darurat.

Perkara 150 (9)

Fasal terakhir dalam perkara 150 Perlembagaan Persekutuan iaitu Fasal (9) pula menyatakan tentang ‘ bagi maksud Perkara ini Majlis-majlis Parlimen hendaklah dianggap sebagai bersidang hanya jika ahli tiap-tiap satu Majlis itu masing-masingnya berhimpun bersama dan menjalankan urusan Majlis itu”. Situasi ini merujuk kepada sebarang perhimpunan yang dibuat dan melakukan urusan tersebut maka keadaan ini dinyatakan sebagai satu bentuk persidangan. Mengikut Perkara 150 (9), Majlis-Majlis Parlimen hendaklah dianggap bersidang walaupun ahli Majlis tersebut hanya berhimpun bersama-sama untuk urusan Majlis itu.

Perkara 151 (1) (a)

Perkara 151(1)(a) dalam Perlembagaan Persekutuan menyatakan bahawa apabila seseorang ditahan di bawah undang-undang atau ordinan, pihak berkuasa yang atas perintahya perlu dengan segera yang boleh, memberitahu orang itu alasan dia ditahan, tertakluk kepada fasal (3), pengataan fakta yang berasaskan perintah itu dibuat, dan hendaklah memberikan peluang kepadanya untuk membuat representasi terhadap perintah itu dengan seberapa segera yang boleh.
Dalam kes Mohaad Fikri Che Abd Latiff lwn Menteri Dalam Negeri, Malaysia, & yang lain, pemohon menghujahkan bahawa dia telah dinafikan hak yang diperuntukkan dibawah Perlembagaan Persekutuan untuk mendapatkan nasihat undang-undang dari seorang peguambela semasa pendengaran Lembaga Penasihat. Mahkamah menolak permohonan tersebut kerana pemohon sendiri tidak melantik peguambela untuk mewakilinya walaupun telah dimaklumkan beberapa kali dengan haknya untuk mendapatkan khidmat seorang peguambela.

Perkara 151 (1) (b)

Perkara 151(1)(b) menyatakan bahawa tiada warganegara boleh ditahan seterusnya dibawah undang-undang atau ordinan itu melainkan jika suatu lembaga penasihat yang ditubuhkan sebagaimana yang disebut dalam Fasal (2) telah menimbangkan apa-apa representasi yang dibuat oleh warganegara itu di bawah perenggan (a) dan membuat syor mengenainya kepada Yang di-Pertuan Agong dalam masa tiga bulan setelah menerima representasi itu, atau dalam tempoh yang lebih lama yang dibenarkan oleh Yang di-Pertuan Agong.

Akta Dadah Berbahaya (Langkah-langkah Pencegahan Khas) 1985

Seksyen 3(1)(b) dalam Akta Dadah Berbahaya (Langkah-langkah Pencegahan Khas) (Prosedur Lembaga Penasihat) 1987 menyatakan bahawa apabila pegawai polis menyampaikan suatu perintah tahanan kepada mana-mana orang, dia hendaklah pada masa yang sama memberikan tiga(3) salinan Borang I yang ditetapkan dalam Jadual kepadanya dan mendapatkan suau akuterima mengenai penerimaan daripadanya.
Dalam kes Aw Wei Lin lwn Menteri Dalam Negeri Malaysia & Yang Lain, pemohon membangkitkan isu ketidakpatuhan sepada kaedah 3(1)(b) dimana penyampaian tiga salinan Borang I kepada pemohon pada waktu yang sama semasa penyerahan perintah tahanan gagal dibuktikan. Mahkamah berpendapat bahawa kaedah 3(1)(b) tidak menyatakan cara penerimaan tiga salinan Borang I tersebut harus dibuat dan tandatangan pemohon sendiri dianggap sebagai penerimaan boring-borang tersebut, maka isu yang dibangkit bukan merupakan ketidakpatuhan prosedur.

Akta Pencegahan Jenayah 1959

Seksyen 3(2) dalam Peraturan-Peraturan Pencegahan Jenayah (Tatacara Lembaga Penasihat) 2014  menyatakan bahawa jika seseorang yang ditahan ingin membuat representasi, dia hendaklah melengkapkan tiga(3) salinan Borang 1 dalam masa empat belas(14) hari selepas tarikh ketibaannya di tempat tahanan bagi membolehkan Pegawai yang bertugas mengemukakan satu salinan Borang 1 tersebut kepada Setiausaha.
Dalam kes Mugilan Monyarasu lwn. Menteri Dalam Negeri,Malaysia & Yang Lain, pagawai yang menjaga responden keempat telah menyerahkan tiga salinan Borang 1 kepada pemohon bagi tujuan membuat representasi kepada Lembaga Penasihat. Mahkamah berpendapat bahawa walaupun salinan perintah tahanan diserahkan pada 15 April 2015 jam 12.50 malam, ianya tidak menjejaskan hak pemohon untuk membuat representasi kepada Lembaga Penasihat mengikut seksyen 3(2) Peraturan-Peraturan Pencegahan Jenayah (Tatacara Lembaga Penasihat) 2014.

Perkara 151 (2)

Perkara 151(2) dalam Perlembagaan Persekutuan menyatakan bahawa lembaga penasihat yang ditubuhkan terdiri daripada seorang pengerusi dan dua orang anggota lain yang dilantik oleh Yang di-Pertuan Agong. Pengerusi tersebut hendaklah dilantik oleh Yang di-Pertuan Agong dan yang menjadi atau pernah menjadi atau yang layak menjadi hakim Mahkamah Persekutuan, Mahkamah Rayuan atau Mahkamah Tinggi, atau pernah menjadi seorang hakin Mahkamah Besar sebelum Hari Malaysia.
Dalam kes Kaniappa Selvarajoo lwn Timbalan Menteri Dalam Negeri & yang lain, pemohon menghujahkan bahawa pendengaran representasi yang dijalanan oleh Lembaga Penasihat adalah tidak sah kerana responden-responden gagal membuktikan bahawa Pengerusi Lembaga Penasihat, Puan Soo Ai Lin adalah seorang yang berkelayakan di bawah per.151(2) Perlembagaan Persekutuan. Mahkamah memutuskan bahawa pendengaran representasi tersebut adalah tidak sah kerana beliau tidak memenuhi keperluan kedua di bawah peruntukan per.151(2) Perlembagaan Persekutuan.

Perkara 151 (3)

Perkara ini tidak menghendaki mana-mana pihak berkuasa mendedahkan fakta yang pendedahannya pada pendapat pihak berkuasa itu akan bertentangan dengan kepentingan negara.