Undang-undang Toubon

Prinsip

Undang-undang Toubon telah diperkenalkan pada tahun 1992 ke dalam Perlembagaan: "Bahasa Republik adalah Bahasa Perancis" (artikel 2). Sehubungan dengan itu, undang-undang ini digunapakai untuk memastikan hak warganegara Perancis dipelihara dalam sebarang urusan berkaitan dengan kertas urusan rasmi, yang berkaitan dengan kontrak bekerja dan yang berkaitan dengan persembahan produk kepada pengguna, panduan, arahan serta peringatan produk, menyuarakan pendapat dan apa-apa maklumat yang diterima adalah dalam Bahasa Perancis. Pada masa yang sama, undang-undang ini  juga telah mewujudkan kewajipan untuk menulis di dalam Bahasa Perancis. Hal ini juga secara tidak langsung menggantikan Undang-undang nᵒ 51-46 gubalan pada 11 Januari 1951 yang mengutamakan pengajaran bahasa dan dialek tempatan, dikenali sebagai Undang-undang Deixonne. Undang-undang Toubon juga menyempurnakan undang-undang nᵒ 75-1349 gubahan 31 Disember 1957 yang turut berkaitrapat dengan penggunaan Bahasa Perancis.
Undang-undang ini telah menerima kecaman oleh para pengulas dengan menamakannya sebagai "Undang-undang AllGood" yang berbaur peranggeris, diterjemahkan bersempena dengan nama penulis.
Walaubagaimanapun, Undang-undang Toubon telah dipinda untuk menghadkan ketegasan perlaksanaannya di hadapan Majlis Perlembagaan. Majlis Perlembagaan yang turut mengambilkira prinsip kebebasan berfikir dan bersuara, termaktub dalam perkara 11 Pengisytiharan Hak Asasi Manusia dan Kewarganegaraan, sebulat suara menentang undang-undang yang menentukan istilah yang tertentu dan tepat perlu digunakan oleh organisasi penyiaran televisyen atau radio , dan wajib digunakan oleh pihak swasta dalam semua kegiatan mereka yang berkaitan. Pengamal undang-undang boleh memantau perbendaharaan kata yang harus digunakan oleh perundangan orang awam , serta perundangan orang persendirian dalam menjalankan tugas misi dalam bidang perkhidmatan awam (undang-undang artikel 5).

Pemilihan penggunaan berbilang bahasa berbanding dwibahasa

Perkara ke 4 memperuntukkan terjemahan daripada teks-teks tersebut hendaklah diterjemahkan ke dalam sekurang-kurangnya dua. Perlaksanaan langkah ini adalah sejajar dalam perihal pengangkutan antarabangsa yang dinyatakan dalam perkara 15 perintah n° 95-240 3 Mac 1995, dengan pengecualian semasa pengisytiharaan darurat, dalam hal jabatan persempadanan, atau apabila terjemahan bahasa tersebut adalah berdasarkan negara berlepas atau ketibaan (pelaksanaan perintah 3 Mac 1995).

Rang undang-undang Philippe Marini

Penggunaan Bahasa Inggeris dalam perniagaan telah menyebabkan sesetengah kes yang berkaitan dengan masalah komunikasi antara pihak pengurusan dan para pekerja, menyebabkan berlakunya maklumbalas beberapa kesatuan, terutama sejak tahun 2004. Terdapat syarikat telah didenda kerana telah menggunakan Bahasa Inggeris secara haram. Sebagai contoh, syarikat Amerika Syarikat, Sistem Perubatan GE telah didenda sebanyak euro 570 000 pada bulan Mac tahun 2006 kerana mengedar dokumen berbahasa Inggeris tanpa terjemahan Bahasa Perancis kepada pekerja-pekerja Perancis. Nasib yang sama turut dihadapi oleh syarikat NextiraOne dan Europ Assistance yang telah dikecam kerana memaksa pekerjanya menggunakan perisian Bahasa Inggeris tanpa terjemahan.
Ahli senat Philippe Marini (UMP) telah mengusulkan rang undang-undang yang bertujuan untuk menguatkuasakan undang-undang Toubon. Kertas cadangan ini telah dipersetujui secara tidak langsung dan sebulat suara oleh Dewan Senat pada tahun 2005, yang mempunyai  ketentuan disasarkan kepada syarikat perniagaan : tanggungjawab ketua syarikat untuk menyerahkan laporan persendirian tentang penggunaan Bahasa Perancis dalam syarikat perniagaan, perangkaan agenda jawatankuasa syarikat perniagaan dalam Bahasa Perancis, serta rakaman minit mesyuarat.
Rang undang-undang ini juga turut menyasarkan bidang teknologi maklumat dan komunikasi, contohnya seperti pesanan peringatan ralat.