Pemulihan alam sekitar

Piawai pemulihan

Di Amerika Syarikat, set Matlamat Pemulihan Awal (PRG: Preliminary Remediation Goals) yang paling menyeluruh ialah set daripada Environmental Protection Agency (EPA) Region 9 (Agensi Perlindungan Alam Sekitar Kawasan 9). Terdapat juga set piawai yang digunakan di Eropah yang seringnya digelar piawai Belanda. Kesatuan Eropah kini sedang merumuskan suatu piawai Eropah sepunya, walaupun kebanyakan negara perindustrian di Eropah memiliki piawai sendiri. Di Kanada, kebanyakan piawai pemulihan alam sekitar dirumuskan oleh provinsi masing-masing, tetapi Majlis Menteri Alam Sekitar Kanada memberikan panduan pada peringkat persekutuan dalam bentuk Canadian Environmental Quality Guidelines (Garis Panduan Kualiti Alam Sekitar Kanada) dan Canada-Wide Standards|Canada-Wide Standard for Petroleum Hydrocarbons in Soil (Piawai Seluruh Kanada|Piawai Seluruh Kanada untuk Hidrokarbon Petroleum dalam Tanah).

Membiayai pemulihan

Di Amerika Syarikat, terdapat mekanisme untuk mengenakan cukai pada industri-industri pencemar bagi membentuk Superdana demi memulihkan tapak-tapak terbiar, atau untuk membuat litigasi supaya dapat memaksa perbadanan-perbadanan agar memulihkan tapak masing-masing yang tercemar. Negara-negara yang lain mempunyai mekanisme yang lain dan seringnya, tapak sedemikian dizon semula menjadi guna tanah yang bernilai lebih tinggi (seperti perumahan kepadatan tinggi) selepas pembersihan dilakukan. Insentif ini bertujuan untuk menggalakkan para pemaju supaya membeli tanah terbiar atau tanah terkontaminasi untuk dibersihkan dan dibangunkan semula, seringnya sebagai apartmen (unit rumah).

Teknologi pemulihan

Terdapat banyak teknologi pemulihan alam sekitar yang berbeza-beza. Kesemua teknologi tersebut boleh dibahagikan kepada dua kategori, iaitu kaedah ex situ dan kaedah in situ. Kaedah ex situ membabitkan penggalian tanah yang terjejas dan kemudiannya perawatan tanah di permukaan bumi, manakala kaedah in situ merawat kontaminasi tanpa sebarang pemindahan tanah.
Pendekatan pemulihan yang lebih tradisional (digunakan pada tapak terkontaminasi sebagai pendekatan yang paling popular dari 1970-an sehingga 1990-an) terdiri terutamanya daripada penggalian dan pelupusan tanah sehingga "korek dan buang" tanah isian serta "pam dan rawat" air bumi. Sebaliknya, teknologi in situ merangkumi pemejalan dan penstabilan dan merupakan kaedah yang paling popular di Amerika Syarikat.

Penggalian atau pengorekan

Proses penggalian boleh mengambil bentuk semudah memindahkan tanah terkontaminasi ke tanah isian yang teratur. Walau bagaimanapun, jika adanya sebatian organik meruap (VOC), pengudaraan bahan korek perlu dilakukan. Tambahan lagi, pengorekan lumpur teluk dan tanah liat kelodak yang terkontaminasi juga perlu dilakukan jika pemalaan menjejaskan dasar sungai atau dasar teluk.

Pemulihan akuifer diperkuat surfaktan (SEAR - surfactant enhanced aquifer remediation)

Juga dikenali sebagai "pelarutan dan pemulihan", proses "pemulihan akuifer diperkuat surfaktan (SEAR) membabitkan penyuntikan agen pengurangan hidrokarbon atau surfaktan khusus ke dalam subpermukaan bagi meningkatkan penyaherapan dan pemulihan cecair fasa tak akueus (NAPL) yang terikat rapat.
Bagi bentukan geologi yang membenarkan penghantaran agen pengurangan hidrokarbon atau surfaktan khusus, pendekatan ini memberikan penyelesaian yang kos-berkesan dan kekal kepada tapak-tapak yang dahulunya tidak dapat diselesaikan dengan pendekatan-pendekatan pemulihan yang lain. Teknologi ini juga amat berkesan apabila digunakan sebagai langkah pertama dalam pendekatan pemulihan berbilang faset yang menggunakan SEAR diikuti oleh pengoksidasian in situ, peningkatan biopemulihan atau pengekstrakan wap tanah (SVE).

Pam dan rawat

Pam dan rawat membabitkan pengepaman air tanah terkontaminasi dengan menggunakan pam vakum tenggelam lalu menulenkan air itu dengan perlahan-lahan menerusi satu siri bekas yang mengandungi bahan-bahan yang direka bentuk untuk menjerap bahan pencemar dari air tersebut. Bagi tapak tercemar petroleum, bahan ini biasanya merupakan karbon diaktifkan dalam bentuk berbutir. Bahan uji kimia seperti bahan kelompok diikuti oleh turas pasir juga boleh digunakan untuk mengurangkan pencemaran air tanah. Penanggalan udara merupakan satu lagi kaedah yang berkesan terhadap bahan pencemar meruap seperti sebatian BTEX yang terdapat dalam gasolin.
Bagi kebanyakan bahan terbiodegradasikan seperti BTEX, MTBE dan kebanyakan hidrokarbon, bioreaktor boleh digunakan untuk membersihkan air terkontaminasi sehingga tahap tak boleh kesan. Kepekatan luahan air tanah yang amat rendah yang memenuhi atau mengatasi piawai luahan untuk kebanyakan bahan pencemar juga dapat dicapai menerusi bioreaktor lapisan terbendalir.
Bergantung kepada geologi dan jenis tanih, pam dan rawat boleh merupakan kaedah yang baik untuk mengurangkan kepekatan bahan pencemar yang tinggi. Walau bagaimanapun, keupayaannya untuk mencapai kepekatan yang cukup rendah supaya dapat memenuhi piawai-piawai pemulihan adalah lebih susah, akibat keseimbangan proses-proses penyerapan (kimia)/penyaherapan di dalam tanah.

Pengoksidasian in situ

Teknologi-teknologi pengoksidian in situ yang baharu semakin umum digunakan untuk merawat berbagai-bagai bahan pencemar tanah dan bahan pencemar air tanah. Pemulihan menerusi pengoksidian kimia membabitkan penyuntikan pengoksida yang kuat seperti hidrogen peroksida, gas ozon, kalium permanganat, atau persulfat-persulfat.
Gas oksigen atau udara ambien juga boleh disuntik sebagai pendekatan yang lebih sederhana. Walau bagaimanapun, salah satu kelemahan pendekatan ini ialah kemungkinan bahawa penghapusan bahan pencemar menerusi pelemahan semula jadi adalah kurang berkesan, jika bakteria yang biasa hidup di dalam tanah lebih menyukai persekitaran penurunan. Tambahan lagi, bergantung kepada hidrogeologi tapak, penyuntikan gas ke dalam air tanah juga boleh mengakibatkan bahan pencemar menular dengan lebih cepat daripada biasa.

Teknologi lain

Pengolahan masalah alam sekitar menerusi cara biologi dikenali sebagai "biopemulihan", dengan penggunaan tumbuh-tumbuhan dikenali sebagai fitopemulihan. Biopemulihan kekadang digunakan bersama-sama dengan sistem pam dan rawat. Dalam kaedah biopemulihan, bakteria, baik yang semula jadinya hidup mahupun dibiak dengan khasnya, digunakan untuk memakan bahan pencemar di dalam air tanah yang dikeluarkan. Ini kekadang dirujuk sebagai sistem bio gak. Air tanah dikitar semula berkali-kali untuk membenarkan air mengalir secara berterusan demi meningkatkan pertumbuhan populasi bakteria. Kekadangnya, bakteria boleh bertumbuh sehingga penurasan dan pengepaman terjejas. Bekas yang digunakan kemudian harus dikeringkan sebahagiannya. Ketelitian perlu diambil untuk memastikan bahawa pertukaran kimia air tanah yang mendadak tidak membunuh bakteria (misalnya, pertukaran pH yang mendadak).
Pengekstrakan dua fasa menggunakan sistem pengekstrakan wap tanah yang menghasilkan vakum tinggi dan menyebabkan pengekstrakan kedua-dua wap terkontaminasi serta sedikit air tanah terkontaminasi. Kaedah ini tidak begitu cekap kerana banyak tenaga diperlukan untuk menarik air menerusi vakum, bebanding dengan penggunaan pam tenggelam yang menolak air.

Perundingan komuniti dan maklumat

Untuk menyediakan sebarang pemulihan besar, perundingan komuniti yang terperinci harus diadakan. Penyokong cadangan perlu mengetahui kemudahan-kemudahan "sensitif" (masa depan) yang diperlukan seperti asuhan anak, sekolah, hospital, dan taman kanak-kanak, selain daripada kebimbangan dan kepentingan komuniti. Perundingan harus dijalankan berdasarkan kumpulan supaya setiap ahli komuniti diberitahu tentang isu-isu yang mereka mungkin tidak dapat berfikir secara sendirian. Seorang pengerusi bebas yang dapat diterima oleh kedua-dua pihak, iaitu penyokong cadangan dan komuniti, harus dilantik and jika yuran pengerusian dikenakan, belanja itu harus ditanggung oleh penyokong tersebut. Minit mesyuarat, termasuk soalan yang dikemukakan dan jawapannya, serta juga salinan penyampaian penyokong, harus disediakan dalam internet serta perpustakaan tempatan (termasuk juga perpustakaan sekolah) dan perpustakaan pusat masyarakat.

Risiko kesihatan tokokan

Risiko kesihatan tokokan ialah risiko tambahan yang penerima (biasanya, manusia yang tinggal berhampiran) akan menghadapi, baik kerana adanya projek pemulihan mahupun kerana ketiadaannya. Penggunaan risiko kesihatan tokokan berdasarkan kesan karsinogen serta kesan-kesan yang lain (seperti mutagen dan teratogen) dan seringnya membabitkan pertimbangan nilai tentang kenaikan kadar terunjur boleh terima terhadap kejadian kanser. Di sesetengah bidang kuasa, kadar ini ialah 1 per 1,000,000 tetapi di bidang-bidang kuasa yang lain, kenaikan kadar terunjur boleh terima boleh mencecah 1 per 100,000. Risiko kesihatan tokokan yang kecil daripada sebuah projek tunggal tidak begitu menyenangkan jika kawasan itu telah mengalami risiko kesihatan yang agak tinggi daripada operasi-operasi yang lain seperti penunu dan pancaran yang lain, atau jika projek-projek yang lain dijalankan pada waktu yang sama dan mengakibatkan risiko terkumpul yang lebih besar atau risiko keseluruhannya tidak boleh diterima. Perbandingan yang biasa digunakan oleh pemulih adalah untuk membandingkan risiko pemulihan pada para penghuni yang berhampiran kepada risiko kematian menerusi kemalangan jalan raya atau merokok.

Piawai pancaran

Piawai-piawai ditetapkan tentang aras habuk, bunyi, bau, pancaran ke dalam udara dan air tanah, serta luahan ke dalam pembetung dan laluan air untuk semua bahan kimia yang membimbangkan atau bahan kimia yang mungkin dihasilkan semasa pemulihan menerusi pemprosesan bahan kontaminasi. Kesemua ini dibandingkan dengan aras latar belakang semula jadi di kawasan itu serta juga piawai-piawai kawasan berhampiran dan piawai-pawai yang digunakan di kawasan pemulihan lain yang terkini. Aras berlebihan piawai sesuatu kawasan perumahan tidak dibenarkan walau jika sebahagian pancarannya berasal dari kawasan perindustrian. Pengawasan pematuhan adalah genting bagi memastikan bahawa aras berlebihan dikesani dan dilaporkan kepada kedua-dua pihak berkuasa dan komuniti tempatan dengan secepat mungkin. Penguatkuasaan juga diperlukan untuk memastikan bahawa sebarang pelanggaran yang berterusan atau pelanggaran yang bererti mendatangkan denda atau hukuman pemenjaraan kepada pencemar. Hukuman mesti cukup berat demi mengelakkan denda dianggap sebagai belanja biasa perniagaan, dengan pematuhan dijadikan lebih murah daripada pelanggaran berterusan.

Pengangkutan dan penilaian keselamatan kecemasan

Penilaian harus dilakukan terhadap risiko operasi, pengangkutan bahan kontaminasi, dan pelupusan buangan yang mungkin dicemari, termasuk pakaian pekerja, dengan sebuah pelan gerak balas kecemasan dirumuskan. Setiap pekerja dan pelawat yang memasuki kawasan yang berkenaan harus menjalani aruhan keselamatan yang diperibadikan kepada penglibatannya dengan tapak itu.

Kesan tentang pembiayaan pemulihan

Penzonan semula seringnya ditentang oleh komuniti tempatan serta kerajaan tempatan kerana kesannya yang buruk pada kemudahan tempatan seperti lalu lintas, sekolah, padang, dan kemudahan awam yang lain, akibat pembangunan baharu yang menyebabkan penambahan jumlah penduduk tempatan. Selain itu, kesan-kesan utama yang buruk semasa pemulihan ialah bunyi, habuk, bau, dan risiko tokokan kesihatan.

Tapak loji kok Bakar Ex, Croatia

Sebuah kontrak Kesatuan Eropah untuk mengimobilisasi kawasan tercemar seluas 20.000 m³ di BAKAR Croatia, berdasarkan Pemejalan/Penstabilan dengan ImmoCem, kini sedang dijalankan. Selepas penyelidikan intensif selama 3 tahun oleh pemerintahan Croatia, Kesatuan Eropah telah bersetuju untuk membiayai imobilisasi kawasan itu yang banyak dicemari TPH, PAH, dan logam. Untuk projek ini, kontraktor yang ditugasi telah memilih untuk menggunakan tatacara "campur di dalam loji".