Saputangan

Plot

Sebagai tanda cintanya, pelajar perubatan Hardjono telah memberikan tunangnya Karnasih, sapu tangannya. Selepas Hardjono menamatkan peperiksaan akhir, ibu bapanya memberinya sebuah kereta baru, yang Hardjono mengambil Karnasih bercuti ke Mega Mendung, dekat Bogor. Walau bagaimanapun, semasa lawatan mereka kereta berlanggar ke dalam balak. Walaupun Hardjono menerima hanya cedera ringan, Karnasih buta dalam kemalangan tersebut.
Pada minggu-minggu selepas itu, Karnasih—berharap untuk menyembunyikan kekalahannya penglihatan dan dengan itu mengekalkan cintanya kepada beliau—enggan bertemu dengan Hardjono. Tidak putus asa, Hardjono terus menghubungi beliau. Apabila mereka bertemu, Karnasih berpura-pura bahawa dia masih dapat melihat, satu muslihat yang gagal selepas Hardjono cuba untuk memberi dia sapu tangan yang telah jatuh ke tanah.
Hardjono, dengan harapan untuk menjadi optometris dan memulihkan penglihatan Karnasih ini, memutuskan untuk pergi ke luar negara dan menerima latihan lanjut. Karnasih pula mendedikasikan masa beliau untuk mendidik kanak-kanak miskin di sekolah sendiri, Taman Karnasih.
Enam tahun berlalu, dan Hardjono—telah menerima latihan yang telah lama dicari—kepulangan. Beliau beroperasi pada Karnasih. Enam minggu berlalu, dan penglihatan Karnasih dipulihkan, yang membolehkan beliau untuk melihat kekasihnya lagi.

Penerbitan

Saputangan diarahkan oleh Fred Young sebagai filem kedua untuk syarikatnya Bintang Soerabaja, berikutan Sehidup Semati. Young pada mulanya menulis cerita ini sebagai suatu pertunjukan pentas untuk kumpulan teater beliau, yang juga bernama Bintang Soerabaja. Cerita ini telah diadaptasi ke dalam layar oleh Tan Tjoei Hock, yang telah menyertai syarikat itu bersama-sama dengan pembiaya dan penerbit filem The Teng Chun. Penerbitan bermula pada bulan September 1949 dan, pada masa yang dianggarkan memerlukan dua bulan penggambaran.
Walaupun filem itu difilemkan dalam hitam dan putih, sapu tangan pada namanya dalam Saputangan telah tangan gelap. Sejarawan filem Indonesia Misbach Yusa Biran menulis bahawa mewarna tangan ini, dilakukan kerana rujukan kepada warna sapu tangan , telah dilakukan dengan baik, seperti yang warna gelisah.
Filem ini dibintangi Chatir Harro, Noorsini dan Astaman. Ia juga menampilkan Netty Herawaty, Darussalam, Ribut Rawit, Mohammad Jusuf, Sukarsih, R.A. Sri Mulat, Pak Kasur, dan Lilik Sudjio. Runut bunyinya menampilkan tujuh lagu, termasuk "Inilah Laguku", "Asmara Kelana", "Saputangan", "Pulau Bali", dan" Saputangan Tanda Kasih".

Keluaran dan sambutan

Novelisasi Saputangan telah diterbitkan oleh Gapura pada tahun 1949; rumah penerbitan, yang dimiliki oleh Andjar Asmara, telah menovelkan semua filem Indonesia yang dihasilkan atau dikeluarkan sejak kemerdekaan sehingga ke tahap itu. Filem ini di pawagam pada Februari 1950, apabila ia ditayangkan di Jakarta. Filem ini dieksport ke Singapura, di mana ia telah diharamkan oleh penapis filem Jack Evans pada Mei 1950 kerana "tidak mencapai taraf"; J. B. Kristanto, di dalam Katalog Film Indonesia, menunjukkan bahawa isu ini adalah dialog ilham Komunisme. Pengharaman ini adalah dibuat pada 1 Jun 1950, dan Saputangan tidak lama lagi ditayangkan kepada kejayaan popular di Teater Alhambra.
Para pengulas untuk Sunday Courier menerima Saputangan mesra, menulis bahawa filem itu adalah "tidak seperti yang lain" dan merupakan filem pertama Indonesia untuk tidak menampilkan sebarang pertempuran.
Saputangan kini boleh hilang. Filem di Hindia telah dirakam pada filem nitrat sangat mudah terbakar, dan selepas kebakaran memusnahkan banyak gudang Produksi Film Negara pada tahun 1952, filem-filem lama difilemkan pada nitrat sengaja dimusnahkan. Ahli antropologi visual Amerika Karl G. Heider menulis bahawa semua filem Indonesia dari sebelum tahun 1950 hilang. Walau bagaimanapun, Kristanto merekodkan beberapa sebagai telah terselamat di arkib Sinematek Indonesia, dan Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun terselamat di Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.