Njai Dasima (filem 1932)

Plot

Dasima adalah njai (gundik) bagi orang Inggeris Edward William. Bersama-sama dengan anak perempuan mereka, Nancy, pasangan itu hidup dalam rumah berhampiran Dataran Gambir di Batavia (moden Jakarta). Hidup bahagia mereka diganggu selepas pemandu Delman Samioen jatuh cinta dengan Dasima, walaupun sudah berkahwin dengan Hajati. Beliau cuba menggunakan sihir (goena-goena) untuk memenangi hatinya, dan meminta seorang saudagar telur, Mak Boejoeng, untuk menakutkan Dasima dengan memberitahu gadis itu bahawa dia telah melakukan dosa zina (seks luar nikah).
Samioen akhirnya berjaya, dan Dasima pergi untuk hidup dengan dia dan Hajati dengan membawa emas dan perhiasannya. Hajati telah bersetuju untuk membiarkan Samioen mengambil isteri kedua kerana dia mahu wang Dasima, yang dia akan digunakan untuk perjudian. Apabila Dasima menyedari bahawa dia telah ditipu, dia mula menyimpan mata rapat pada kekayaan baki beliau. Supaya dia boleh mengambil semua baki dana beliau, Samioen panggilan samseng Poeasa dan bersama-sama mereka merancang untuk membunuh Dasima. Satu malam, Dasima pergi untuk mendengar bercerita, kedua-dua menegur dia, membunuh dia, dan membuang badannya dari jambatan. Samioen dan Poeasa kemudiannya ditangkap dan dihukum gantung kerana jenayah mereka.

Penerbitan

Njai Dasima telah diarahkan oleh Bachtiar Effendi untuk Tan's Film, sebuah syarikat penerbitan yang dimiliki oleh Tan bersaudara. Dengan itu, ia menjadi pengarah filem orang asli Indonesia pertama di Hindia.  Ia dibintangi Momo dan Oesman. Cerita ini telah diadaptasi daripada novel 1896 karya G. Francis Tjerita Njai Dasima, yang Tan telah menyesuaikan pada tahun 1929 dengan nama yang sama untuk keluaran pertama mereka. Cerita ini terkenal di Batavia (kini Jakarta), sebahagiannya kerana ia adalah sebahagian popular di repertoir persembahan pentas. Untuk memastikan kualiti cerita, Effendi bekerja dengan senario dan, kemudian, menulis skrip - dua perkara yang telah, sehingga itu, tidak pernah digunakan untuk penerbitan domestik.
Ini ialah filem bunyi yang pertama dikeluarkan oleh Tan, tetapi jauh dari yang pertama di Hindia. Filem-filem bunyi awal yang dikeluarkan di Hindia, Fox Movietone Follies of 1929 dan The Rainbow Man, kedua-duanya ditayangkan pada tahun 1929. Pada tahun berikutnya, dialog domestik G. Krugers, Karnadi Anemer Bangkong, juga dikeluarkan, menjadi filem bunyi domestik pertama. Dua pengarah lain telah mengikuti dengan penuh-suara pada 1931: The Teng Chun dengan Boenga Roos dari Tjikembang dan Wong bersaudara dengan Indonesia Malaise. untuk memastikan kualiti bunyi, Krugers mengupah Tan dan sistem kamera tunggal beliau untuk melakukan sinematografi dan arah bunyi untuk filem hitam putih.

Keluaran dan sambutan

Njai Dasima dikeluarkan pada Januari 1932 dan diiklankan sebagai "suara bercakap, menyanyi, menari, dan muzik". Ia terbuka kepada penonton semua peringkat umur, termasuk kanak-kanak. Ulasan kritikal bercampur-campur. Pengarang sebuah akhbar, menyatakan bahawa risalah menyifatkan filem itu sebagai "seratus kali lebih baik daripada [filem kontemporari] Huwen op Bevel", adalah orang yang sombong takbur, yang menyatakan bahawa apa-apa tuntutan yang mempunyai kesahan sangat sedikit sebagai "kualiti filem asli setakat ini adalah sampah". Semakan kemudian menunjukkan banyak kelemahan dalam pemilihan muzik, sinematografi, sebelum menyimpulkan bahawa filem itu lakukan, secara keseluruhan, mewakili kemajuan, memuji pelakon yang bermain Puasa dan memerhatikan kekurangan yang berbeza adegan yang tidak berkaitan dengan plot. Walau bagaimanapun, Armijn Pane, dalam kajian reflektif 1950, menulis bahawa kualiti kerja adalah keseluruhan agak baik.
Effendi tidak mengarahkan filem lagi sehingga 1951, dengan Djiwa Pemuda, dan seterusnya pengarah filem asli pertama, Andjar Asmara, hanya memulakan kerjayanya pada tahun 1940, dengan Kartinah. Tan menutup penerbitan tidak lama selepas keluaran Njai Dasima, walaupun ia akhirnya ditubuhkan semula pada tahun 1938. Selepas mengeluarkan beberapa kejayaan komersial, terutamanya Fatima (1938), ia telah kekal ditutup pada tahun 1942, dengan pendudukan Jepun di Hindia.
Filem ini mungkin hilang. Ahli antropologi visual Amerika Karl G. Heider menulis bahawa semua filem Indonesia dari sebelum tahun 1950 hilang. Walau bagaimanapun, JB Kristanto dari Katalog Film Indonesia merekodkan beberapa sebagai telah terselamat di arkib Sinematek Indonesia, dan sejarawan filem Indonesia Misbach Yusa Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun terselamat di Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.