Zoebaida

Plot

Sebuah kisah cinta yang terletak di Timor, di mana Zoebaida dan kekasihnya dilarang daripada berkahwin dengan mereka yang berkuasa. Mereka akhirnya boleh bersatu sebagai suami isteri.

Penerbitan

Zoebaida diarahkan oleh Njoo Cheong Seng, yang sebelum ini teater; ia adalah filem kedua, berikutan Kris Mataram. cerita filem itu telah diadaptasi daripada sebuah drama pentas, juga oleh Njoo bertajuk Timoeriana. Menurut sejarawan filem Indonesia Misbach Yusa Biran, filem itu disasarkan kepada penonton yang lebih rendah kelas. Biran juga menunjukkan bahawa Njoo telah bereksperimen dengan bebas dengan filem itu, memberikan nama pada sesuka hati dan tidak realistik, pakaian terang. Filem ini mungkin telah dibuat sebagai tindak balas kepada The Teng Chun Alang-Alang (1939), yang mengambil lokasi yang jauh dan menjadikan mereka lebih eksotik.
Zoebaida telah diterbitkan oleh Tjan Hock Siong daripada Oriental Film. Sinematografi dikendalikan oleh JJW Steffens, seorang warga Belanda yang bekerja untuk Hindia Belanda Filem Syndicate (Algemeen Nederlandsch Indisch Filmsyndicaat, atau Anif). Penggambaran telah disiapkan dalam tempoh 27 hari di kompleks studio Anif di Batavia, yang disewa pada kadar yang 1,500 Gulden sebulan. Untuk penggambaran, yang adalah dalam hitam putih, Njoo dan Tjan menggunakan tanah kosong bersebelahan dengan studio untuk membina satu set kampung. Filem ini menampilkan tujuh lagu oleh kumpulan pengaruh Hawaii Oriental Novelty Five, dengan penyuntingan bunyi dikendalikan oleh KN Boen.
Filem ini dibintangi isteri Njoo, Fifi Young, dalam peranan tituler Zoebaida. Beliau adalah seorang bintang pentas semasa tahun 1930-an, satu fakta yang studio yang dieksploitasi untuk membantu pemasaran. Filem ini merupakan kemunculan penyanyi popular keroncong Soerip. Ia juga menampilkan Aisah, Moemoe Segara, Omar Rodriga, dan S. Poniman.

Keluaran dan sambutan

Zoebaida telah dikeluarkan pada akhir tahun 1940. Ia menyaksikan tayangan di Medan pada pertengahan November tahun itu, dan dengan Disember, ia telah mencapai Surabaya. Pada bulan Mac 1941 ia telah ditayangkan di Cirebon, dekat Batavia (kini Jakarta).
Biran menulis bahawa ulasan dari intelek asli mengkritik dialog itu, memandangkan ia mengingatkan suatu pertunjukan pentas. Satu kajian tanpa nama di De Indische Courant mendapati bahawa filem itu penuh dengan keterlaluan, dengan pengaruh teater menonjol. Kajian ini mencadangkan, bagaimanapun, bahawa filem itu membuat penonton memberi tumpuan dengan menggunakan seli pukulan panjang dan jarak dekat.

Legasi

Njoo mengarahkan satu filem lagi untuk Oriental, Pantjawarna, pada tahun 1941; dia meninggalkan studio dengan Young tidak lama selepas itu dan menyertai Majestic Film. Oriental ditutup pada tahun yang sama, selepas mengeluarkan filem akhir, Panggilan Darah. Soerip akan pergi untuk berlakon dalam 24 filem lain sebelum bersara pada tahun 1990.
Zoebaida mungkin sebuah filem hilang. Ahli antropologi visual Amerika Karl G. Heider menulis bahawa semua filem Indonesia dari sebelum tahun 1950 hilang. Walau bagaimanapun, JB Kristanto dari Katalog Film Indonesia merekodkan beberapa sebagai telah terselamat di arkib Sinematek Indonesia, dan Biran menulis bahawa beberapa filem propaganda Jepun terselamat di Perkhidmatan Maklumat Kerajaan Belanda.