IG Farben

Latar belakang

Pada permulaan abad ke-20, industri kimia Jerman menguasai pasaran dunia untuk bahan pewarna sintetik. Tiga firma utama BASF, Bayer dan Hoechst, menghasilkan beberapa ratus pewarna yang berbeza. Lima firma yang lebih kecil, Agfa, Cassella, Chemische Fabrik Kalle, Chemische Fabrik Griesheim-Elektron dan Chemische Fabrik vorm. Weiler-ter Meer, tertumpu pada pewarna khusus yang berkualiti tinggi. Pada tahun 1913, lapan firma menghasilkan hampir 90 peratus daripada bekalan bahan pewarna dunia dan menjual kira-kira 80 peratus pengeluaran mereka di luar negara. Tiga firma utama juga telah mengintegrasikan huluan ke dalam pengeluaran bahan mentah penting, dan mereka mula berkembang ke bidang kimia lain seperti farmaseutikal, filem fotografi, bahan kimia pertanian dan elektrokimia. Bertentangan dengan industri lain, para pengasas dan keluarga mereka tidak banyak mempengaruhi pengambilan keputusan peringkat atas firma kimia Jerman yanh terkemuka, yang berada di tangan para pengurus yang bergaji profesional. Kerana hasil dari situasi yang unik, sejarawan ekonomi Alfred Chandler menyifatkan syarikat pewarna Jerman sebagai "syarikat industri perindustrian yang pertama di dunia".
Dengan pasaran dunia untuk pewarna sintetik dan produk kimia lain yang dikuasai oleh industri Jerman, firma Jerman bersaing dengan kuat untuk saham pasaran. Walaupun kartel telah dicuba, mereka bertahan paling lama selama beberapa tahun. Lain-lain berhujah untuk pembentukan kolam keuntungan atau Interessen-Gemeinschaft (sebutan IG, "komuniti kepentingan"). Sebaliknya, pengerusi Bayer, Carl Duisberg, berhujah terhadap penggabungan. Semasa percutian ke Amerika Syarikat pada musim luruh 1903, beliau melawati beberapa firma Amerika seperti Standard Oil, U.S. Steel, International Paper dan Alcoa. Pada tahun 1904, selepas kembali ke Jerman, beliau mencadangkan penggabungan negara pengilang pewarna dan farmaseutikal dalam memorandum kepada Gustav von Brüning, pengurus kanan di Hoechst.
Hoechst dan beberapa firma farmaseutikal enggan terlibat. Sebaliknya, Hoechst dan Cassella mewujudkan satu pakatan berdasarkan kepentingan ekuiti bersama pada tahun 1904. Ini mendorong Duisberg dan Heinrich von Brunck, pengerusi BASF, untuk mempercepatkan rundingan mereka. Pada Oktober 1904, satu Interessen-Gemeinschaft antara Bayer, BASF dan Agfa telah dibentuk, juga dikenali sebagai Dreibund atau IG kecil. Keuntungan dari tiga firma itu dikumpulkan, dengan BASF dan Bayer mendapat 43 peratus dan Agfa 14 peratus daripada semua keuntungan. Kedua-dua pakatan itu saling berhubung antara satu sama lain melalui perjanjian antara BASF dan Hoechst untuk bersama-sama mengeksploitasi paten pada sintesis indigo Heumann-Pfleger.
Dengan Dreibund, Bayer dan BASF menumpukan perhatian pada bahan pewarna, manakala Agfa menumpukan perhatian kepada filem fotografi. Walaupun terdapat beberapa kerjasama antara kakitangan teknikal dalam pengeluaran dan perakaunan, terdapat sedikit kerjasama antara firma di kawasan lain. Sama ada kemudahan pengeluaran atau pengedaran tidak disatukan atau kakitangan komersial juga bekerjasama. Pada tahun 1908 Hoechst dan Cassella memperoleh 88 peratus saham Chemische Fabrik Kalle. Ketika Hoechst, Cassella dan Kalle dihubungkan oleh saham ekuiti bersama dan terletak berdekatan antara kawasan Frankfurt, ini memudahkan mereka bekerja lebih berjaya daripada Dreibund, walaupun mereka juga tidak merasionalisasi atau menyatukan kemudahan mereka.

Penubuhan

IG Farben diasaskan pada 9 Disember 1925, sebagai penggabungan daripada enam syarikat berikut: BASF (27.4 peratus modal ekuiti), Bayer (27.4 peratus), Hoechst termasuk Cassella dan Chemische Fabrik Kalle (27.4 peratus), Agfa (9 peratus), Chemische Fabrik Griesheim-Elektron (6.9 peratus) dan Chemische Fabrik vorm. Weiler Ter Meer (1.9 peratus). Ahli lembaga penyeliaan telah dikenali secara luas sebagai, dan dikatakan dengan berseloroh memanggil diri mereka sendiri, "Council of Gods" (Rat der Götter); penamaan itu kemudiannya digunakan sebagai tajuk sebuah filem Jerman Timur 1950.
Pada 1926 IG Farben mempunyai permodalan pasaran sebanyak 1.4 bilion Reichsmark dan tenaga kerja seramai 100,000, yang mana 2.6 peratus ialah mereka yang berpendidikan universiti, 18.2 peratus ialah tenaga profesional yang bergaji dan 79.2 peratus ialah pekerja. BASF merupakan pemandiri nominal; semua saham telah ditukar ke saham BASF. Penggabungan serupa berlaku di negara lain. Di United Kingdom Brunner Mond, Nobel Industries, United Alkali Company dan British Dyestuffs bergabung bagi membentuk Imperial Chemical Industries pada September 1926. Di Perancis Établissements Poulenc Frères dan Société Chimique des Usines du Rhône bergabung bagi mewujudkan Rhône-Poulenc pada 1928. Bangunan IG Farben, ibu pejabat untuk konglomerat di Frankfurt am Main, Jerman, telah disiapkan pada 1931. Pada 1938 syarikat ini mempunyai 218,090 pekerja.
IG Farben merupakan satu kontroversi baik kiri mahupun kanan, sebahagiannya atas alasan yang sama, berkaitan dengan ukuran dan sifat antarabangsa konglomerat dan latar belakang Yahudi beberapa pemimpin utama dan pemegang saham utama. Akhbar-akhbar yang sah pada tahun 1920-an dan awal 1930-an menuduhnya sebagai "syarikat Yahudi kapitalis antarabangsa". Parti Rakyat Jerman yang liberal dan mesra perniagaan merupakan penyokongnya yang paling terkenal. Tiada seorang pun ahli pengurusan IG Farben sebelum 1933 menyokong Parti Nazi; empat ahli, atau yang ketiga, dari lembaga penyeliaan IG Farben sendiri berbangsa Yahudi. Syarikat itu akhirnya menjadi "sumbangan tunggal terbesar" kepada kempen pilihan raya Nazi yang berjaya pada tahun 1933; terdapat juga bukti "sumbangan rahsia" kepada parti pada 1931 dan 1932. 
Sepanjang tahun 1930-an syarikat itu menjalani proses Ayranizasi, dan pada tahun 1938 pekerja Yahudi telah dipecat dan orang-orang Yahudi telah meletak jawatan. Baki yang tertinggal pada 1938 selepas Hermann Göring mengeluarkan perintah, sebagai sebahagian daripada Rancangan Empat Tahun Nazi (diumumkan pada tahun 1936), bahawa kerajaan Jerman akan membuat pertukaran asing yang tersedia kepada firma Jerman untuk membiayai pembinaan atau pembelian di luar negara hanya jika syarat-syarat tertentu dipenuhi, yang termasuk memastikan syarikat itu tidak menggaji orang Yahudi.

Produk

Produk yang dihasilkan oleh IG Farben termasuk pewarna sintetik, getah nitril, poliuretana, Prontosil, dan Resochin, antara lain. Agen saraf Sarin mula-mula ditemui oleh IG Farben. Syarikat itu juga membuat gas racun Zyklon B, yang digunakan untuk membunuh tahanan di kem konsentrasi Auschwitz dalam Perang Dunia II. Satu produk yang penting untuk operasi Wehrmacht adalah bahan bakar sintetik, diperbuat daripada lignit menggunakan proses pencairan arang batu.
Saintis IG Farben membuat sumbangan asas kepada semua bidang kimia. Otto Bayer menemui politambahan untuk sintesis poliuretana pada tahun 1937. Beberapa ilmuwan IG Farben dianugerahkan Hadiah Nobel. Carl Bosch dan Friedrich Bergius dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Kimia pada tahun 1931 "sebagai pengiktirafan sumbangan mereka terhadap penemuan dan pembangunan kaedah tekanan tinggi kimia". Kurt Alder dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Kimia (bersama-sama dengan Otto Diels) pada tahun 1950 "untuk penemuan dan perkembangan sintesisnya".

Pembubaran

Agfa, BASF dan Bayer kekal dalam sektor perniagaan; Hoechst memisahkan perniagaan kimianya pada tahun 1999 sebagai Celanese AG sebelum bergabung dengan Rhône-Poulenc untuk membentuk Aventis, yang kemudian digabungkan dengan Sanofi-Synthélabo untuk membentuk Sanofi. Dua tahun lalu, satu lagi bahagian Hoechst telah dijual pada tahun 1997 kepada Sandoz, Clientant yang berasaskan Muttenz (Switzerland). Syarikat pengganti kekal sebagai syarikat kimia dan farmaseutikal terbesar di dunia.
Walaupun IG Farben telah dibubarkan secara rasmi pada tahun 1952, ini tidak mengakhiri kewujudan undang-undang syarikat tersebut. Tujuan kewujudan berterusan perbadanan, yang "dalam pembubaran", ialah untuk memastikan ketertiban urusannya. Oleh kerana hampir semua aset dan aktivitinya telah dipindahkan kepada syarikat-syarikat bersekutu asal, IG Farben dari 1952, ialah sebahagian besar merupakan syarikat cengkerang tanpa aktiviti sebenar.
Pada tahun 2001, IG Farben mengumumkan bahawa ia secara rasminya akan menggagalkan hal ehwalnya pada tahun 2003. Ia terus dikritik selama bertahun-tahun kerana gagal membayar pampasan kepada bekas buruh; sebab yang dinyatakannya untuk kewujudannya yang berterusan selepas 1952 ialah untuk mentadbir tuntutannya dan membayar hutangnya. Syarikat itu, sebaliknya, menyalahkan pertikaian undang-undang yang berterusan dengan bekas buruh tawanan kerana ketidakupayaannya dibubarkan secara sah dan mempunyai baki aset yang diagihkan sebagai ganti rugi.
Pada 10 November 2003 pembubarnya memfailkan untuk ketidakmampuan membayar, tetapi ini tidak menjejaskan kewujudan syarikat sebagai entiti undang-undang. Walaupun ia tidak menyertai dana pampasan kebangsaan yang ditubuhkan pada tahun 2001 untuk membayar mangsa, ia menyumbang 500,000 DM (£ 160,000 atau €255,646) ke arah asas bagi bekas pekerja bani di bawah rejim Nazi. Harta peninggalan, bernilai DM 21 juta (£6.7 juta atau €10.7 juta), diberikan kepada pembeli. Setiap tahun, mesyuarat tahunan syarikat di Frankfurt ialah tapak perhimpunan oleh beratus-ratus penunjuk perasaan. Stoknya (didenominasi dalam Reichsmark) didagangkan di pasaran Jerman sehingga awal tahun 2012. Sehingga tahun 2012 ia masih wujud sebagai sebuah syarikat dalam pembubaran.