Holokus nuklear

Holokus nuklear atau bencana nuklear atau malapetaka nuklear adalah senario mungkin terhadap penghapusan hampir semua atau keseluruhan kehidupan di bumi melalui penggunaan senjata nuklear. Di bawah senario ini, semua atau sebahagian besar daripada Bumi menjadi tidak boleh didiami kerana peperangan nuklear dalam perang dunia masa depan.
Ahli fizik dan ahli-ahli teori nuklear telah membuat spekulasi bahawa perang nuklear boleh menyebabkan berakhirnya tamadun moden di Bumi disebabkan oleh kesan segera letupan dan radiasi nuklear, kehilangan sementara banyak teknologi moden kerana denyut elektromagnetik, dan kesan yang dibayangkan daripada musim sejuk nuklear dan hasilnya, malapetaka global.
Kajian awal era Perang Dingin mencadangkan bahawa berbilion-bilion manusia tetap akan bertahan dengan kesan segera letupan nuklear dan radiasi berikutan perang termonuklear global. Walau bagaimanapun, terdapat banyak perdebatan tentang bagaimana alam sekitar planet akan terjejas dan potensi kesan keruntuhan masyarakat dan ekonomi. Khususnya, telah diperdebatkan bahawa walaupun pertukaran serangan nuklear yang agak kecil antara India dan Pakistan, iaitu melibatkan dalam beratus-ratus senjata, ia boleh menyebabkan musim sejuk nuklear dan membunuh lebih daripada satu bilion orang.
Sejak tahun 1947, Jam Kiamat Buletin Saintis Atom membayangkan sejauh mana dunia daripada perang nuklear.
Ancaman bencana nuklear memainkan peranan yang penting dalam persepsi popular terhadap senjata nuklear. Ia mempunyai konsep keselamatan bagi kemusnahan yang saling terjamin (MAD) dan merupakan senario biasa dalam survivalisme. Holokus nuklear adalah ciri biasa dalam sastera dan filem, terutama dalam genre spekulatif seperti fiksyen sains, distopia dan pasca malapetaka amat dahsyat.

Etimologi dan penggunaan

Perkataan "holokus", berasal dari istilah Yunani "holokaustos" yang bermaksud "benar-benar terbakar", biasanya ditakrifkan sebagai "satu kemusnahan yang besar yang mengakibatkan kehilangan banyak nyawa, terutamanya oleh kebakaran."
Berkemungkinan penggunaan bercetak yang pertama bagi perkataan "holokus" untuk menggambarkan kemusnahan nuklear yang muncul dalam novel Reginald Glossop 1926 The Orphan of Space: "Moscow ... di bawah mereka ... ranap seperti rekahan azab! Gema Holokus ini bergemuruh dan bergolek ... bau sulfur yang kuat ... kemusnahan atom." Dalam novel ini, senjata atom ditanam di pejabat diktator Soviet yang, dengan bantuan Jerman dan tentera upahan Cina, sedang bersedia mengambil alih Eropah Barat.
Pada 1960-an, perkataan itu terutamanya merujuk kepada kemusnahan nuklear. Selepas pertengahan 1970-an, apabila perkataan "holokus" telah dikaitkan rapat dengan Holokus Nazi, rujukan kepada kemusnahan nuklear biasanya bercakap mengenai "holokus atom "atau" holokus nuklear".

Kemungkinan perang nuklear

Insaniah mempunyai lebih daripada 15,000 senjata nuklear, yang kebanyakannya adalah pada keadaan terlampau berwaspada. Stok simpanan yang sedia ada, seperti yang terdapat di Amerika Syarikat dan Pakistan, juga menjalani pemodenan menyeluruh. Pakar percaya pemodenan ini boleh meningkatkan risiko pemilikan senjata nuklear, keganasan nuklear, dan perang nuklear yang tidak sengaja.
Walaupun sukar untuk menilai kebarangkalian sebenar konflik nuklear, sejak bermulanya zaman atom, terdapat banyak kejadian hampir berlaku yang menunjukkan bahawa terdapat kebarangkalian Prinsip Antropik sedang berlaku.
John F. Kennedy menganggarkan kebarangkalian Krisis Peluru Berpandu Cuba meningkat kepada konflik nuklear adalah antara 33% dan 50%.
Dalam satu tinjauan pakar pada Persidangan Bencana Risiko Global di Oxford (17‐20 Julai 2008), Institut Kemanusiaan Masa Depan menganggarkan kebarangkalian bahawa kepupusan manusia sepenuhnya dengan senjata nuklear adalah pada 1% dalam abad ini, kebarangkalian 1 bilion mati adalah pada 10% dan kebarangkalian 1 juta mati adalah pada 30%. Keputusan ini mencerminkan pendapat median sekumpulan pakar-pakar, bukannya model kebarangkalian; nilai sebenar mungkin lebih rendah atau lebih tinggi.
Telah diperdebatkan bahawa perang kecil nuklear walaupun antara dua buah negara akan meninggalkan kesan global dahsyat dan, mengikut definisi, adalah lebih berkemungkinsn terjadi daripada kepupusan keseluruhan manusia.

Kemusnahan sendiri yang terjamin

Dalam Buletin Saintis Atom, Alan Robock dan Owen Toon berpendapat bahawa pemahaman kita tentang kesan musim sejuk nuklear yang semakin meningkat memerlukan bahawa doktrin kemusnahan yang saling terjamin (MAD) digantikan dengan kemusnahan sendiri yang terjamin (SAD). Iaitu, tidak kira bandar yang mana terbakar, kesan musim sejuk nuklear yang terhasil terhadap bekalan makanan akan dirasai di seluruh dunia. Walaupun perlu penyerang melaksanakan serangan pertama yang berjaya, mereka tidak dapat menjamin bahawa adakah kebanyakan rakyat mereka akan selamat.
Yang penting, Robock dan Toon berpendapat bahawa konsep SAD terpakai bukan sahaja kepada Amerika Syarikat dan Rusia, walaupun selepas pengurangan senjata cadangan mereka, tetapi untuk negara yang mempunyai senjata yang lebih kecil juga. Britain, Perancis, China, Israel, India, dan Pakistan semua mempunyai senjata yang cukup untuk mengancam bekalan makanan global melalui kesan musim sejuk nuklear mini, penjejasan hujan, dan penipisan ozon.

Kesan perang nuklear

Dari segi sejarah, adalah sukar untuk menganggarkan jumlah korban yang terhasil daripada pertukaran serangan nuklear global kerana saintis sentiasa menemui kesan baru senjata nuklear, dan juga menyemak semula model sedia ada.
Laporan awal mempertimbangkan kesan langsung daripada letupan dan radiasi nuklear dan kesan tidak langsung daripada gangguan ekonomi, sosial, dan politik. Dalam laporan 1979 bagi AS Senat, Pejabat Penilaian Teknologi menganggarkan kemalangan jiwa di bawah senario yang berbeza. Untuk pertukaran serangan nuklear sasar-nilai/sasar-lawan skala penuh antara Amerika Syarikat dan Kesatuan Soviet, mereka meramalkan kematian di AS adalah daripada 35 kepada 77 peratus (70 juta kepada 160 juta orang mati pada satu masa), dan kematian Soviet daripada 20 kepada 40 peratus daripada jumlah penduduk.
Walaupun laporan ini telah dibuat ketika stok simpanan nuklear pada tahap yang lebih tinggi daripada hari ini, ia juga telah dibuat sebelum risiko musim sejuk nuklear ditemui pada awal 1980-an. Selain itu, ia tidak mempertimbangkan kesan sekunder yang lain, seperti denyutan elektromagnet (EMP), dan kerumitan yang akan terkesan pada teknologi dan industri moden.

Musim sejuk nuklear

Pada awal 1980-an, saintis mula mempertimbangkan kesan asap dan jelaga yang timbul daripada pembakaran kayu, plastik, dan bahan api petroleum di bandar-bandar yang musnah kerana nuklear. Spekulasi telah mencadangkan bahawa kepanasan yang begitu tinggi akan membawa zarah ini ke ketinggian yang sangat tinggi dan semuanya boleh hanyut di atmosfera selama berminggu-minggu dan menghalang sebahagian besar cahaya matahari. Sebuah kajian mercu tanda 1983 oleh pasukan yang dipanggil TTAPS (Richard P. Turco, Owen Toon, Thomas P. Ackerman, James B. Pollack dan Carl Sagan) adalah yang pertama mengemukakan model kesan-kesan ini dan mencipta istilah "musim sejuk nuklear."
Lebih banyak kajian baru-baru ini menggunakan model peredaran global moden dan kuasa komputer yang jauh lebih besar daripada yang digunakan untuk kajian 1980. Satu kajian 2007 telah memeriksa kesan daripada perang nuklear global yang melibatkan senjata global semasa secara sederhana kepada besar-besaran. Kajian mendapati penyejukan sebanyak 12-20 °C di kebanyakan kawasan pertanian utama di Amerika Syarikat, Eropah, Rusia dan China dan sebanyak 35 °C di bahagian-bahagian Rusia untuk musim penanaman bagi dua musim panas pertama. Perubahan yang mereka dapati juga adalah lebih tahan lebih lama dari yang difikirkan, kerana model baru mereka lebih baik mewakili kemasukan aerosol jelaga dalam stratosfera atas, di mana hujan tidak berlaku, maka pengurangan adalah dalam tertib 10 tahun. Di samping itu, mereka mendapati bahawa penyejukan global menyebabkan kelemahan kitaran hidrologi global, mengurangkan hujan global sebanyak 45%.
Para penulis tidak membincangkan implikasi bagi pertanian secara mendalam, tetapi menyatakan bahawa satu kajian 1986 yang mengandaikan tiada pengeluaran makanan selama setahun mengunjurkan bahawa "sebahagian besar orang di planet ini akan kehabisan makanan dan mati kebuluran dalam tempoh masa itu" dan mengulas keputusan mereka sendiri yang menunjukkan bahawa, "Tempoh tiada pengeluaran makanan ini berlanjutan selama bertahun-tahun, menjadikan kesan musim sejuk nuklear lebih teruk dari yang difikirkan."
Berbeza dengan siasatan konflik nuklear global di atas, kajian telah menunjukkan bahawa konflik nuklear serantau berskala kecil boleh mengganggu iklim global untuk satu dekad atau lebih. Dalam senario konflik nuklear serantau di mana kedua-dua negara bertentangan dalam zon subtropika yang masing-masing akan menggunakan 50 senjata nuklear bersaiz Hiroshima (kira-kira 15 kilotan setiap satu) pada pusat-pusat penduduk utama, penyelidik menganggarkan sebanyak lima juta tan jelaga akan dibebaskan, yang akan menghasilkan penyejukan beberapa darjah di sebahagian besar daripada Amerika Utara dan Eurasia, termasuk kebanyakan kawasan penanaman gandum. Penyejukan akan berlangsung selama bertahun-tahun, dan menurut kajian, boleh menjadi "bencana". Selain itu, analisis menunjukkan penurunan 10% dalam hujan purata global, dengan kerugian terbesar di latitud rendah kerana kegagalan monsun.
Konflik nuklear serantau juga boleh menyebabkan kerosakan yang ketara kepada ozon. Satu kajian 2008 mendapati bahawa pertukaran senjata nuklear serantau boleh mewujudkan lubang ozon hampir secara global, mencetuskan masalah kesihatan manusia dan memberi kesan kepada pertanian untuk sekurang-kurangnya satu dekad. Kesan pada ozon ini adalah akibat daripada penyerapan haba oleh jelaga dalam stratosfera atas, yang akan mengubah arus angin dan menarik nitrogen oksida yang merupakan pemusnah ozon. Suhu yang tinggi dan nitrogen oksida akan mengurangkan ozon ke tahap yang berbahaya yang sama kita alami sekarang di bawah lubang ozon di atas Antartika setiap musim bunga.

Kebuluran nuklear

Adalah sukar untuk menganggarkan jumlah korban yang akan disebabkan oleh musim sejuk nuklear, tetapi kemungkinan besar bahawa kesan utama akan disebabkan oleh kebuluran besar-besaran kerana pengeluaran dan pengedaran pertanian yang terganggu.
Kajian 2012 mengkaji kesan pertanian oleh konflik nuklear serantau secara andaian antara India dan Pakistan (menggunakan ramalan iklim daripada Robock) dan menunjukkan penurunan yang sangat ketara dalam pengeluaran jagung dan kacang soya di Barat Tengah AS. Dipuratakan 10 tahun, pengeluaran jagung menurun sebanyak 10% dan kacang soya sebanyak 6-12%, bergantung kepada lokasi. Kebolehubahan tahun-ke-tahun adalah tinggi, dengan penurunan terbesar berlaku 5 tahun selepas peristiwa itu.
Satu kajian berasingan mengkaji pengeluaran beras di China menggunakan model iklim yang sama, tetapi model pertanian yang lain. Mereka meramalkan bahawa pengeluaran padi akan merosot pada purata 21% bagi 4 tahun yang pertama selepas hamburan jelaga dan sebanyak 10% untuk 6 tahun berikutnya. Satu susulan kajian memeriksa kesan ke atas pengeluaran beras, jagung dan gandum Cina, dan gandum didapati amat terjejas, menurun lebih daripada 50% pada tahun pertama dan purata 39% dalam tempoh 5 tahun pertama.
Dalam laporan 2013, Pakar Perubatan Antarabangsa untuk Pencegahan Peperangan Nuklear (IPPNW) membuat kesimpulan bahawa lebih daripada dua bilion orang akan menghadapi risiko kebuluran sekiranya perang nuklear terhad berlaku, seperti salah satu yang boleh berlaku di antara India dan Pakistan, atau dengan menggunakan walaupun sebilangan kecil senjata nuklear yang dimiliki oleh Amerika Syarikat dan Rusia.
Laporan ini berpendapat bahawa dunia berada dalam keadaan terdedah kepada penurunan walaupun pengeluaran makanan adalah sederhana. Sebaliknya, perubahan sederhana dalam suhu global rata-rata boleh mempunyai kesan yang tidak seimbang pada tanaman. Kajian pertanian yang dinyatakan di atas menunjukkan penurunan besar dalam pengeluaran tanaman di Amerika Syarikat dan China, tetapi mungkin konservatif kerana mereka tidak mengambil kira pengurangan ozon atau, lebih penting lagi, suhu melampau setiap hari. Mereka memetik contoh letusan gunung berapi Gunung Tambora pada tahun 1815, yang menghasilkan purata sisihan suhu tahunan hanya -0.7°C, tetapi membawa fros membunuh padapertengahan musim panas ke negeri-negeri tengah Atlantik dan menyebabkan kerugian tanaman sehingga 75% di utara Eropah.
Sebaliknya, mereka berhujah bahawa usikan kecil dalam bekalan makanan adalah sangat bahaya bagi penduduk yang tidak seimbang pemakanannya. Khususnya, kira-kira 800 juta orang kekurangan zat secara kronik dan penurunan 10% dalam penggunaan makanan mereka akan meletakkan mereka pada risiko yang besar. Rizab stok bijirin dunia boleh berfungsi sebagai penampan untuk ini dan dianggarkan bertahan kira-kira 68-77 hari.
Akhir sekali, mereka ambil perhatian bahawa kebuluran sering dikaitkan dengan wabak, memetik bahawa kebuluran Tambora pada 1816 mencetuskan wabak tifus di Ireland yang merebak ke banyak negara Eropah dan kebuluran Bengal 1943, yang dikaitkan dengan wabak tempatan utama seperti taun, malaria, cacar, dan disentri. Maka, mereka mencadangkan bahawa bandar-bandar besar yang luas dan sesak di dunia membangun akan menerima kesan wabak penyakit berjangkit dan pelbagai penyakit.