Perlembagaan Australia

Perlembagaan Australia ialah undang-undang tertinggi yang menentukan kerajaan Komanwel Australia beroperasi, termasuk hubungannya dengan Negeri-negeri dalam Australia. Ia terdiri daripada beberapa dokumen. Yang paling penting ialah Perlembagaan Komanwel Australia, yang disebut sebagai "Perlembagaan" dalam baki artikel ini. Perlembagaan telah diluluskan dalam satu siri referendum yang diadakan pada tahun 1898-1900 oleh orang-orang jajahan Australia dan draf yang diluluskan telah digubal sebagai seksyen Akta Perlembagaan Australia 1900 (Imp), suatu Akta Parlimen United Kingdom.
Akta Perlembagaan Komanwel Australia 1900 (Imp) menjadi undang-undang pada 9 Julai 1900, dan mula berkuatkuasa pada 1 Januari 1901. Walaupun Perlembagaan pada mulanya diberi kuasa undang-undang oleh suatu Akta Parlimen United Kingdom, Akta Australia 1986 menghapuskan kuasa parlimen United Kingdom untuk mengubah Perlembagaan seperti yang berkuatkuasa di Australia, dan Perlembagaan kini hanya boleh diubah sesuai dengan prosedur referendum yang ditetapkan dalam Seksyen 128.
Sekeping undang-undang lain mempunyai kepentingan perlembagaan untuk Australia iaitu Statut Westminster, sebagaimana yang diterima pakai oleh Komanwel dalam Akta Pengangkatan Statut Westminster 1942, dan Akta Australia 1986, yang diluluskan dalam bentuk setara oleh Parlimen United Kingdom dan Parlimen Persekutuan Australia (menggunakan kuasa perundangan yang membolehkan akta diluluskan oleh Parlimen setiap negeri di Australia). Akta Pengangkatan Statut Westminster sering dianggap sebagai titik di mana Australia menjadi, de jure, sebuah negara merdeka, sedangkan Akta Australia telah memutuskan perkaitan perlembagaan yang terakhir antara Australia dan United Kingdom. Walaupun orang yang sama, Ratu Elizabeth II, ialah monarki kedua-dua negara, beliau bertindak dalam kapasiti yang berbeza sebagai monarki masing-masing.
Di bawah sistem undang-undang umum Australia, Mahkamah Tinggi Australia dan Mahkamah Persekutuan Australia mempunyai kuasa mentafsirkan peruntukan perlembagaan. Keputusan mereka menentukan tafsiran dan penerapan perlembagaan.

Persekutuan

Pada pertengahan abad ke-19, keinginan untuk memudahkan kerjasama dalam hal-hal kepentingan bersama, khususnya tarif interkolonial, membawa kepada cadangan untuk menyatukan jajahan British yang berasingan di Australia di bawah satu persekutuan. Walau bagaimanapun, dorongan kebanyakannya berasal dari Britain dan hanya terdapat sokongan tempatan yang kurang memuaskan. Tanah jajahan yang lebih kecil takut penguasaan oleh yang lebih besar; Victoria dan New South Wales tidak bersetuju dengan ideologi proteksionisme; Perang Saudara Amerika yang baru berlaku juga menghalang kes itu untuk federalisme. Kesukaran ini menyebabkan kegagalan beberapa percubaan untuk membawa persekutuan pada tahun 1850-an dan 1860-an.
Menjelang tahun 1880, ketakutan kehadiran orang Jerman dan Perancis di Pasifik yang semakin meningkat, ditambah pula dengan identiti Australia yang semakin menekan, mewujudkan peluang untuk menubuhkan badan antara kolonial pertama, Majlis Persekutuan Australasia, yang ditubuhkan pada tahun 1889. Majlis Persekutuan itu boleh meluluskan subjek tertentu, tetapi tidak mempunyai sekretariat tetap, eksekutif, atau sumber pendapatan bebas. Ketiadaan New South Wales, koloni terbesar, juga mengurangkan nilai wakilnya.
Henry Parkes, Premier New South Wales, telah memainkan peranan untuk mengetengahkan beberapa persidangan pada tahun 1890 untuk membincangkan federalisme - satu di Melbourne pada tahun 1890, dan satu lagi (Konvensyen Australasian Kebangsaan) di Sydney pada tahun 1891, yang dihadiri oleh pemimpin penjajah. Menjelang persidangan 1891, momentum penting telah dibina untuk tujuan federalis, dan perbincangan beralih kepada sistem pemerintahan yang sesuai untuk sebuah negara persekutuan. Di bawah bimbingan Sir Samuel Griffith, draf perlembagaan telah disediakan. Walau bagaimanapun, mesyuarat-mesyuarat ini tidak mempunyai sokongan popular. Selain itu, draf perlembagaan menghalang isu-isu penting tertentu, seperti dasar tarif. Draf 1891 dikemukakan kepada parlimen penjajah tetapi luput di New South Wales, selepas itu koloni-koloni lain tidak bersedia untuk meneruskan.
Pada tahun 1895, enam Premier jajahan Australia bersetuju membentuk Konvensyen baru mengikut undi popular. Konvensyen ini bermesyuarat selama setahun dari tahun 1897 hingga 1898. Pertemuan menghasilkan draf baru yang mengandungi prinsip-prinsip pemerintahan yang sama dengan draf 1891, tetapi dengan ketentuan tambahan untuk pemerintahan yang bertanggung jawab. Untuk memastikan sokongan popular, draf itu disampaikan kepada pemilih setiap koloni. Selepas satu percubaan gagal, draf yang dipinda dikemukakan kepada pemilih setiap koloni kecuali Australia Barat. Selepas pengesahan oleh lima jajahan itu, Rang Undang-Undang itu dibentangkan kepada Parlimen Imperial British dengan tujuan yang meminta Ratu Victoria untuk mengesahkan Rang Undang-undang.
Walau bagaimanapun, sebelum Rang Undang-Undang diluluskan, satu perubahan terakhir dibuat oleh kerajaan imperial, apabila dilobi oleh Hakim Agung jajahan, supaya hak untuk merayu dari Mahkamah Tinggi ke Majlis Privi mengenai hal-hal perlembagaan yang berkaitan dengan batas-batas Kuasa Komanwel atau Negara tidak dapat dikurangkan oleh parlimen. Akhirnya, Akta Perlembagaan Australia telah diluluskan oleh Parlimen British pada tahun 1900. Australia Barat akhirnya bersetuju untuk menyertai Komanwel pada masa itu untuk menjadi ahli asal Komanwel Australia, yang secara rasminya ditubuhkan pada 1 Januari 1901.
Pada tahun 1988, salinan asal Akta Perlembagaan Komanwel Australia 1900 dari Pejabat Rekod Awam di London dipinjamkan ke Australia bagi tujuan Sambutan 200 Tahun Australia. Kerajaan Australia meminta kebenaran untuk menyimpan salinan itu, parlimen British bersetuju dengan meluluskan Akta Perlembagaan Australia (Salinan Rekod Awam) 1990 dan salinan itu diberikan kepada Arkib Negara Australia.

Statut Westminster dan Akta Australia

Walaupun Persekutuan sering dianggap sebagai detik "kemerdekaan" Australia dari Britain, secara sah Komanwel Australia adalah ciptaan Parlimen British, melalui Akta Perlembagaan Australia 1900 (Imp), yang tergunapakai kepada Australia dengan kuasa agung. Akibatnya, memandangkan Australia masih menjadi tanah jajahan secara sah, terdapat ketidakpastian yang berterusan tentang penerapan undang-undang Imperial British kepada Komanwel. Ini telah diselesaikan oleh Statut Westminster 1931, yang diterima pakai oleh Komanwel menerusi Akta Pengangkatan Statut Westminster 1942. Statut Westminster membebaskan Dominion, termasuk Komanwel, dari sekatan Imperial. Secara sah, ini sering dianggap sebagai detik kemerdekaan kebangsaan Australia.
Walau bagaimanapun, disebabkan oleh pengecualian tertentu dalam Statut Westminster, undang-undang Imperial terus menjadi yang paling utama di negeri-negeri Australia. Ini diubah oleh Akta Australia 1986, yang diluluskan dalam bentuk yang sama dengan parlimen Komanwel dan Parlimen British, atas permintaan setiap negeri. Sebagai tambahan untuk mengakhiri kuasa Parlimen British untuk menyusun undang-undang ke atas negeri-negeri Australia, Akta Australia juga memotong jalan terakhir rayuan dari mahkamah Australia ke Jawatankuasa Kehakiman Majlis Privi. Sebagai simbol kepentingan undang-undang ini, Ratu Elizabeth II mengembara ke Australia untuk secara peribadi menandatangani perisytiharan undang-undang tersebut.
Bagi Perlembagaan, impak dua undang-undang ini adalah bahawa Perlembagaan yang berkuatkuasa di Australia kini berasingan daripada teks dalam Akta asal. Walaupun Parlimen British boleh meminda atau memansuhkan Akta Imperial, itu tidak akan menjejaskan Australia. Sebaliknya, Perlembagaan yang berkuatkuasa di Australia hanya boleh dipinda berikutan mekanisme referendum yang dinyatakan dalam Perlembagaan. Sebaliknya, apa-apa pindaan kepada Perlembagaan di Australia berikutan mekanisme referendum tidak akan menjejaskan teks Akta Imperial seperti yang berkuat kuasa di United Kingdom.

Bab

Akta Perlembagaan Komanwel Australia 1900 (Imp) mengandungi Mukadimah, dan sembilan bahagian. Kuasa perundangan, eksekutif, dan kehakiman dinyatakan secara berasingan dalam Perlembagaan, masing-masing dalam Bab I, II dan III. Seksyen 1 – 8 meliputi fasal yang menggariskan prosedur undang-undang untuk penubuhan Komanwel. Bahagian 9, bermula dengan perkataan "Perlembagaan Komanwel adalah seperti berikut ...", mengandungi Perlembagaan Komanwel Australia. Perlembagaan itu sendiri dibahagikan kepada lapan bab, mengandungi 128 bahagian

Bab I: Parlimen

Bab I menetapkan cabang perundangan kerajaan, Parlimen Australia, yang terdiri daripada tiga bahagian konstituen: Yang Berdaulat (Raja atau Ratu), yang diwakili oleh Gabenor Jeneral Australia; Senat; dan Dewan Perwakilan. Bahagian 1 memperuntukkan bahawa kuasa perundangan terletak di Parlimen ini, yang mempunyai kuasa tadbir yang paling utama.
Bahagian II bab ini berkaitan dengan Senat. Senator hendaklah "dipilih secara langsung oleh rakyat Negeri", mengundi sebagai pengundi tunggal. Setiap Negeri Asal mempunyai jumlah senator yang sama. Pada masa ini, terdapat 12 senator untuk setiap Negeri, dan 2 masing-masing untuk wilayah tanah besar, Wilayah Utara dan Wilayah Ibu Kota Australia.
Bahagian III memperkatakan Dewan Perwakilan. Sebagaimana yang dapat dilaksanakan, Seksyen 24 menghendaki Dewan yang terdiri daripada dua kali lebih banyak anggota sebagai Senat, masing-masing dipilih oleh seorang pengundi tunggal. Ini apa yang dipanggil 'Nexus', yang direka untuk mengelakkan kebanjiran kuasa senat dalam kes duduk bersama (lihat Seksyen 57 di bawah). Bilangan pengundi dalam Negeri adalah (kira-kira) berkadar dengan bahagian penduduknya.
Bahagian IV ("Kedua-dua Dewan Parlimen") memperkatakan kelayakan untuk pengundian dan pemilihan ke dalam parlimen, elaun parlimen, peraturan parlimen dan perkara-perkara yang berkaitan.
Bahagian V memperkatakan kuasa parlimen. Seksyen 51 memperkatakan kuasa parlimen Komanwel dan dipanggil "kuasa tertentu". Ini mengandungi "kuasa serentak", dalam erti kata bahawa Komanwel dan Negeri boleh membuat undang-undang mengenai subjek ini, walaupun undang-undang persekutuan berlaku dalam kes ketidakkonsistenan (Seksyen 109). Daripada 36 buah elemen seksyen 51, beberapa telah menjadi kritikal dalam menentukan skop tindakan kerajaan Komanwel, termasuk Kuasa Perdagangan dan Perdagangan, Kuasa Perbadanan dan Kuasa Hal Ehwal Luar. Seksyen 52 memperkatakan kuasa yang diperuntukkan secara eksklusif dalam Parlimen Komanwel. Negeri tidak boleh membuat undang-undang mengenai subjek ini.

Bab II: Kerajaan Eksekutif

Bab II menetapkan cabang eksekutif kerajaan. Kuasa Eksekutif dilaksanakan oleh Gabenor Jeneral, yang dinasihatkan oleh Majlis Eksekutif Persekutuan. Di bawah Bab ini, Gabenor Jeneral adalah ketua komander, dan boleh melantik dan memberhentikan ahli Majlis Eksekutif, menteri negeri, dan semua pegawai eksekutif kerajaan. Kuasa-kuasa ini, bersama-sama dengan kuasa untuk membubarkan (atau menolak untuk membubarkan) parlimen (Seksyen 5, Seksyen 57), disebut "kuasa rizab", dan penggunaannya ditentukan oleh konvensyen. Pada amnya, Gabenor Jeneral hanya bertindak atas nasihat Perdana Menteri. Satu contoh Gabenor Jeneral yang bertindak di luar nasihat Perdana Menteri ketika itu, apabila Gabenor Jeneral Sir John Kerr, bertindak atas kuasa sendiri, memecat Perdana Menteri Gough Whitlam dalam krisis perlembagaan Australia 1975.
Kuasa rizab di semua negara Westminster jarang dijalankan di luar konvensyen yang difahami. Walau bagaimanapun, berbeza dengan perlembagaan negara-negara Komanwel yang lain seperti Kanada yang secara rasmi memberikan kuasa rizab yang luas kepada Raja, walaupun kuasa rasmi Ratu Australia sangat terhad, dan kebanyakan kuasa hanya dijalankan oleh Gabenor Jeneral.
Seksyen 68 menyatakan bahawa perintah pasukan tentera laut dan tentera Australia terletak pada Gabenor Jeneral sebagai wakil Ratu. Peranan ini, bagaimanapun, hanya formal (seperti pentauliahan pegawai) dan istiadat; kawalan sebenar tentera terletak pada kerajaan

Bab III: Kehakiman

Bab III menetapkan cabang kehakiman kerajaan; peruntukannya mewujudkan kehakiman persekutuan dan menentukan cara ia beroperasi. Seksyen 71 memberi kuasa kehakiman dalam "Mahkamah Agung Persekutuan" yang akan dipanggil Mahkamah Tinggi Australia, dan mahkamah-mahkamah persekutuan lain yang Parlimen cipta, dan di mahkamah lain seperti yang Parlimen berikan dengan bidang kuasa persekutuan. Mahkamah tersebut dipanggil "Mahkamah Bab III" dan merupakan satu-satunya mahkamah yang boleh menjalankan kuasa kehakiman persekutuan. Seksyen 73 dan 75-78 menggariskan bidang kuasa asal dan rayuan Mahkamah Tinggi. Seksyen 74 memperuntukkan bagi keadaan di mana rayuan boleh dibuat kepada Ratu dalam Majlis. Seksyen 79 membolehkan Parlimen menetapkan bilangan hakim yang boleh menjalankan bidang kuasa persekutuan dan seksyen 80 menjamin perbicaraan oleh juri untuk kesalahan yang boleh didakwa terhadap Komanwel.

Bab IV: Kewangan dan Perdagangan

Bab IV memperkatakan tentang kewangan dan perdagangan dalam sistem persekutuan. Seksyen 81 menetapkan bahawa semua hasil Komanwel hendaklah membentuk Dana Hasil Disatukan. Parlimen boleh membuat undang-undang mengenai peruntukan wang (Seksyen 53). Tidak seperti kuasa parlimen yang lain, undang-undang yang dibuat di bawah kekuasaan peruntukan tidak selalu terdedah kepada cabaran undang-undang yang berkesan. Seksyen 90 memberi kuasa eksklusif Komanwel ke atas tugas kastam dan cukai.
Seksyen 92 memperuntukkan bahawa "urusan, perdagangan, dan perhubungan di antara Negeri-negeri hendaklah benar-benar bebas". Makna tepat frasa ini ialah subjek badan undang-undang. Beberapa undang-undang kes yang paling baru-baru ini telah menekankan bahawa Seksyen 92 dikekang dengan kesan undang-undang pada perdagangan antara negeri, bukan mengenai kesan undang-undang pada pedagang secara individu.
Seksyen 96 memberi kuasa Komanwel untuk memberi geran kepada Negeri "atas terma dan syarat sebagaimana yang difikirkan patut oleh Parlimen". Kuasa ini telah diwujudkan untuk tidak dipertahankan oleh mana-mana peruntukan lain, seperti Seksyen 99 yang melarang memberi keutamaan kepada sebuah Negeri atau sebahagian daripadanya di Negeri lain atau sebahagian daripadanya. Ia hanya tertakluk kepada Seksyen 116, kebebasan beragama, dan kebebasan lain. Kuasa ini, walaupun ternyata dijadikan sebagai langkah sementara ("dalam tempoh sepuluh tahun ... dan selepas itu sehingga Parlimen memberikan sebaliknya"), telah digunakan oleh Komanwel untuk menggalakkan kerjasama Negeri-negeri selama bertahun-tahun.
Seksyen 101 menubuhkan sebuah Suruhanjaya Antara Negeri, sebuah badan yang kini tidak berfungsi, tetapi yang asalnya dijangkakan mempunyai peranan penting dalam struktur persekutuan.

Bab V: Negeri-negeri

Bab V mengandungi peruntukan yang berkaitan dengan Negeri-negeri dan peranan mereka di bawah sistem persekutuan. Seksyen 106-108 mengekalkan Perlembagaan, kuasa Parlimen, dan undang-undang yang berkuatkuasa di setiap Negeri.
Seksyen 109 memperuntukkan bahawa, jika undang-undang Negeri tidak konsisten dengan undang-undang persekutuan, undang-undang persekutuan diguna pakai (setakat mana ketidakselarasan itu).
Seksyen 111 memperuntukkan bahawa sesebuah Negeri boleh menyerahkan mana-mana bahagian Negeri kepada Komanwel. Ini berlaku beberapa kali, terutamanya penyerahan oleh Australia Selatan ke Wilayah Utara kepada Komanwel.
Seksyen 114 melarang mana-mana Negeri daripada mewujudkan tentera, dan juga mengharamkan Negeri atau Komanwel daripada mencukai harta bahagian masing-masing.
Seksyen 116 menetapkan apa yang sering disebut sebagai "kebebasan beragama", dengan melarang Komanwel daripada membuat undang-undang untuk penubuhan agama, memaksakan anutan sebarang agama, atau melarang daripada mengamalkan agama, atau diskriminasi agama untuk pejabat awam.

Bab VI: Negeri-negeri Baru

Bab VI membolehkan penubuhan atau kemasukan negeri-negeri baru. Seksyen 122 membolehkan Parlimen menyediakan perwakilan di Parlimen dari mana-mana wilayah yang diserah oleh Negeri, atau diletakkan oleh Ratu dalam kuasa Komanwel. Seksyen 123 menghendaki perubahan dalam sempadan Negeri memerlukan persetujuan Parlimen Negeri itu dan kelulusan oleh referendum di Negeri itu.
Tiada negeri baru telah dimasukkan ke Komanwel sejak penubuhan persekutuan.

Bab VII: Lain-lain

Bab VII mengandungi tiga peruntukan yang agak berbeza. Seksyen 125 memperuntukkan bahawa tampuk pemerintahan Komanwel akan berada di Melbourne buat suatu masa, tetapi akhirnya di wilayah Komanwel, akan diwujudkan di New South Wales tetapi tidak kurang dari seratus batu (160 km) dari Sydney. Oleh itu, ibu negara tidak akan berada ibu kota negeri di Sydney dan Melbourne, tetapi di dalam wilayah persekutuan. Pada tahun 1911, New South Wales menyerahkan kepada Komanwel yang sekarang adalah Wilayah Ibu Negara Australia dan Canberra, yang dibina di dalamnya, diisytiharkan sebagai ibu negara pada tahun 1913. Seksyen 126 membenarkan Gabenor-Jeneral untuk melantik timbalan. Seksyen 127 memperuntukkan bahawa "orang asli" tidak akan dimasukkan dalam mana-mana jumlah penduduk Komanwel, Negeri atau yanglain. Ini tidak termasuk penduduk asli daripada mempengaruhi agihan kerusi di antara Negeri-negeri di dalam Dewan Perwakilan (seksyen 24). Seksyen 127 telah dibuang melalui referendum pada tahun 1967.

Cadangan untuk perubahan besar

Di antara pindaan yang dicadangkan kepada Perlembagaan selama ini, dua cadangan bagi perubahan besar telah menonjol dalam beberapa dekad kebelakangan ini, dan keduanya dipertimbangkan, dan dikalahkan, dalam referendum 1999.

Mukadimah

Walaupun kata pengantar mukadimah pro-forma memperkenalkan Akta Perlembagaan Persekutuan Australia 1900, Perlembagaan Australia sendiri tidak mengandungi mukadimah. Terdapat beberapa panggilan untuk penyisipan seksyen tersebut untuk menyatakan semangat dan aspirasi yang terkandung dalam perlembagaan. Bagaimanapun, terdapat bangkangan yang sengit, biasanya berdasarkan kandungan mukadimah, serta kemungkinan ramalan undang-undang teks ini. Pada tahun 1999, sebuah mukadimah yang dicadangkan, terutamanya yang ditulis oleh John Howard, Perdana Menteri ketika itu, telah dikalahkan dalam satu referendum yang diadakan serentak dengan referendum Republik. Undian "Ya" (memihak kepada pemasukan mukadimah) tidak mencapai majoriti dalam mana-mana enam negeri.

Cadangan Republik

Banyak kali sejak penubuhan Persekutuan, perdebatan telah berlaku mengenai sama ada Australia harus menjadi sebuah republik. Pada 6 November 1999, orang Australia menolak cadangan untuk membuang Ratu dan menggantikan Gabenor Jeneral dengan Presiden yang dilantik oleh majoriti dua pertiga anggota Parlimen Komanwel.
At various times since Federation, debates have occurred over whether Australia should become a republic. On 6 November 1999, Australians rejected a proposal to remove the Queen and replace the Governor-General with a President appointed by a two-thirds majority of the members of the Commonwealth Parliament.

Peringatan

Hari Perlembagaan dirayakan pada 9 Julai, tarikh Perlembagaan menjadi undang-undang pada tahun 1900. Tarikh itu bukan cuti umum. Hari Perlembagaan pertama kali diadakan pada 9 Julai 2000 untuk menandakan ulang tahun keseratus Perlembagaan yang membawa hingga ke Seratus Tahun Persekutuan, walaupun perayaan adalah sederhana dan tidak diadakan secara meluas selepas 2001. Hari Perlembagaan telah dihidupkan semula pada 2007 dan dianjurkan bersama oleh Arkib Negara Australia, yang memegang dokumen Perlembagaan asal, dan Jabatan Imigresen dan Kewarganegaraan.