Japan Railways Group

Japan Railways Group, lebih dikenali sebagai JR Group (JRグループ Jeiāru Gurūpu), terdiri daripada tujuh  syarikat perniagaan yang mengambil alih sebahagian besar aset dan operasi dari Kereta Api Kebangsaan Jepun (JNR) milik kerajaan pada 1 April 1987. Kebanyakan liabiliti JNR dimiliki oleh JNR Settlement Corporation.
JR Group terletak di tengah-tengah rangkaian kereta api Jepun, beroperasi sebahagian besar dari perkhidmatan kereta api antarabandar (termasuk kereta api berkelajuan tinggi Shinkansen) dan perkhidmatan kereta api komuter. Walaupun JR East, JR Central, JR West dan JR Kyushu kini memiliki pemilikan penuh, orang Jepun bercakap tentang "kereta api persendirian" seolah-olah tidak ada syarikat JR Group (atau sektor ketiga bekas laluan JR) adalah sebahagian daripada mereka, kerana mereka adalah pengganti Kereta Api Kebangsaan Jepun. (JR Hokkaido, Shikoku dan Freight masih ditadbir oleh Undang-undang Khas untuk Syarikat Kereta Api Penumpang dan Syarikat Kereta Api Nippon Freight) Peta hampir selalu menandakan JR dan kereta api peribadi berbeza, seperti juga JR itu sendiri.

Rangkaian

JR mengekalkan rangkaian kereta api di seluruh negara serta peraturan tiket biasa yang diwarisi dari JNR. Penumpang boleh melakukan perjalanan ke beberapa syarikat JR tanpa menukar tren dan tanpa membeli tiket berasingan. Walau bagaimanapun, kereta api yang melintasi sempadan syarikat JR telah dikurangkan.
JR mengekalkan peraturan tiket yang sama berdasarkan peraturan JNR dan mempunyai sistem tempahan bersepadu yang dikenali sebagai MARS. Sesetengah jenis tiket (pas), seperti Japan Rail Pass dan Seishun 18 Ticket, dikeluarkan sebagai "sah untuk semua garisan JR" dan diterima oleh semua syarikat penumpang JR.

Pemilikan

Pada tahun 1987, kerajaan Jepun mengambil langkah untuk membahagikan dan menswastakan JNR. Walaupun pembahagian operasi bermula pada April tahun itu, penswastaan tidak disegerakan: pada mulanya, kerajaan mengekalkan pemilikan syarikat. Penswastaan sesetengah syarikat bermula pada awal 1990-an. Menjelang 2006, semua saham JR East, JR Central dan JR West telah ditawarkan kepada pasaran dan kini mereka didagangkan secara terbuka. Sebaliknya, semua saham JR Hokkaido, JR Shikoku, JR Kyushu dan JR Freight masih dimiliki oleh Agensi Pembinaan Kereta Api, Pengangkutan dan Teknologi Jepun, institusi pentadbiran bebas negeri ini.

Latar belakang

Kematian sistem milik kerajaan datang selepas tuduhan ketidakcekapan pengurusan yang serius, kerugian keuntungan, dan penipuan. Pada awal 1980-an, perniagaan penumpang dan fret telah menurun, dan kenaikan tambang telah gagal untuk menampung kos buruh yang lebih tinggi.
Hutang tersisa dari Kereta Api Kebangsaan Jepun yang dipinjam selepas perpecahan tahun 1987 dinamakan Perbadanan Penyelesaian Kereta Api Kebangsaan Jepun. Tujuannya adalah untuk melupuskan aset dan hutang yang tidak diserap oleh syarikat pengganti dan melaksanakan aktiviti lain yang berkaitan dengan pecahnya, seperti penempatan bekas pekerja.
Syarikat-syarikat baru memperkenalkan persaingan, mengurangkan kakitangan mereka, dan membuat usaha pembaharuan. Reaksi orang ramai terhadap langkah-langkah ini adalah baik: perjalanan penumpang gabungan di syarikat penumpang JR Group pada tahun 1987 adalah 204.7 bilion penumpang-kilometer, menaik 3.2% dari tahun 1986, sementara sektor penumpang sebelum ini telah mengalami stagnasi sejak tahun 1975. Pertumbuhan pengangkutan penumpang kereta api swasta pada tahun 1987 adalah 2.6%, yang mana kadar kenaikan kereta api Kumpulan Kereta Api Kumpulan berada di atas kereta api sektor swasta buat pertama kalinya sejak 1974. Permintaan untuk pengangkutan kereta api bertambah baik, walaupun ia masih menyumbang hanya 28% pengangkutan penumpang dan hanya 5% pengangkutan kargo pada tahun 1990. Pengangkutan penumpang kereta api lebih tinggi daripada kereta dari segi kecekapan tenaga dan kelajuan dalam jangka perjalanan jarak jauh.
Enam syarikat itu mempunyai 18,800 km (11,700 mi) panjang laluan (kebanyakannya tolok 1,067 mm (3 kaki 6 in)) digunakan pada akhir 1980-an. Kira-kira 25% daripada laluan berada di bahagian trek dua hala dan pelbagai, dan selebihnya adalah landasan tunggal. Pada tahun 1988 kira-kira 51% daripada enam lokomotif enam syarikat itu ialah diesel, dan selebihnya adalah elektrik.
Syarikat Kereta Api Kargo Jepun memiliki lokomotif (295 diesel dan 569 lokomotif elektrik pada tahun 1988), stesen gerabak dan stesennya tersendiri, tetapi mengupah trek dari enam syarikat penumpang. Ia beroperasi dengan tren yang sedikit daripada perkhidmatan pengangkutan Kereta Api Kebangsaan Jepun sebelum kejatuhannya, tetapi pada peningkatan pendapatan dan produktiviti yang lebih tinggi.
Perbadanan Harta Shinkansen (新幹線保有機構 Shinkansen Hoyū Kikō) (SPC) telah memajak Shinkansen, termasuk 2,100 km (1,300 mi) panjang trek kelajuan tinggi bertolok 1,435 mm (4 kaki 8 ¹⁄₂ in), kepada syarikat penumpang di Honshū. Pada tahun 1991, SPC telah disusun semula menjadi Dana Pembangunan Kereta Api (鉄道整備基金 Tetsudō Seibi Kikin) dan ketiga-tiga pengendali itu membeli lalauan mereka pada pinjaman 60 tahun. Beberapa kereta api berkuasa Shinkansen beroperasi pada kelajuan sehingga 300 km/j.
Satu lagi laluan hampir sepanjang 3,400 km (2,100 mi) dioperasikan oleh kereta api swasta utama dan oleh apa yang dikenali di Jepun sebagai kereta api sektor ketiga—syarikat baharu, dibiayai dengan dana swasta dan kerajaan tempatan—yang sering (tidak semestinya) menyerap beberapa laluan luar bandar Kereta Api Negara Jepun. Terdapat dua puluh tujuh syarikat swasta dan sektor ketiga pada tahun 1989.

Kesatuan

Pelbagai kesatuan mewakili pekerja di syarikat-syarikat JR Group yang berbeza, seperti Kesatuan Pekerja Kereta Api Kebangsaan, Kesatuan Pekerja Pembinaan, Pengangkutan dan Pekerja Umum Jepun, Doro-Chiba, dan Konfederasi Kesatuan Pekerja Kereta Api Jepun.