Bencana bolak-balik angkasa lepas Challenger

Titik berat Gelang O

Setiap satu daripada dua Roket Penggalak Pepejal Bolak-balik Angkasa Lepas ini (SRB) telah dibina daripada tujuh bahagian, enam daripadanya telah secara kekal menyertai secara berpasangan di kilang. Bagi setiap penerbangan, empat segmen yang terhasil kemudiannya berkumpul di Bangunan Pemasangan Kenderaan di Pusat Angkasa Lepas Kennedy (KSC), dengan tiga sendi lapangan. Sendi kilang dimeteraikan dengan penebat asbestos-silika digunakan ke atas sendi, manakala setiap sendi bidang dimeterai dengan dua getah gelang O. (Selepas kemusnahan Challenger, bilangan gelang O setiap bidang sama telah meningkat kepada tiga.)   Meterai semua sendi SRB dikehendaki mengandungi gas panas, bertekanan tinggi yang dihasilkan dengan membakar bahan pendorong pepejal dalam, dengan itu memaksa mereka keluar dari muncung di hujung belakang setiap roket.
Semasa proses reka bentuk bolak-balik angkasa lepas, laporan McDonnell Douglas dalam September 1971 membincangkan rekod keselamatan roket pepejal. Walaupun pembatalan yang selamat adalah mungkin selepas kebanyakan jenis kegagalan, satu adalah amat berbahaya: satu pembakaran dalam oleh gas panas sarung roket. Laporan itu menyatakan bahawa "jika pembakaran dalam berlaku bersebelahan dengan tangki [cecair hidrogen/oksigen] atau pengorbit, penderiaan tepat pada masanya mungkin tidak boleh dilaksanakan dan membatalkan tidak mungkin", tepat membayangkan kemalangan Challenger.   Morton Thiokol adalah kontraktor yang bertanggungjawab bagi pembinaan dan penyelenggaraan SRB pesawat itu. Seperti yang asalnya direka oleh Thiokol, sendi gelang O dalam SRB sepatutnya menutup lebih ketat disebabkan oleh daya yang dijanakan pada pencucuhan, tetapi ujian 1977 menunjukkan bahawa apabila tekanan air digunakan untuk mensimulasikan kesan pembakaran penggalak, bahagian logam bengkok dari satu sama lain, membuka jurang di mana gas boleh bocor. Fenomena ini yang dikenali sebagai "putaran bersama," menyebabkan penurunan sementara dalam tekanan udara. Ini menjadikan ia mungkin untuk gas pembakaran menghakis gelang O. Sekiranya berlaku hakisan meluas, laluan api boleh membangunkan, menyebabkan sendi untuk pecah yang akan memusnahkan penggalak dan pengangkutan ulang-alik.
Jurutera di Marshall Space Flight Center menulis kepada pengurus projek Penggalak Pepejal Roket, George Hardy, beberapa kali mencadangkan bahawa bidang reka bentuk bersama Thiokol adalah tidak boleh diterima. Sebagai contoh, seorang jurutera mencadangkan bahawa putaran sendi boleh menyebabkan gelang O menengah yang tidak berguna, tetapi Hardy tidak mengemukakan memo ini untuk Thiokol, dan sendi lapangan telah diterima untuk penerbangan pada tahun 1980. 
Bukti serius hakisan gelang O hadir seawal ruang misi kedua ulang-alik, STS-2, yang diterbangkan oleh Columbia. Bertentangan dengan peraturan NASA, Pusat Marshall tidak melaporkan masalah ini kepada pihak pengurusan kanan di NASA, tetapi memilih untuk menjaga masalah dalam saluran laporan mereka dengan Thiokol. Walaupun selepas gelang O telah dilantik sebagai "Kritikal 1" - bermakna bahawa kegagalan akan menyebabkan kemusnahan satu pengorbit di Marshall mencadangkan bahawa pengangkutan dibumikan sehingga kecacatan itu boleh tetap.
Menjelang tahun 1985, Marshall dan Thiokol menyedari bahawa mereka mempunyai masalah bencana yang berpotensi di tangan mereka. Mereka memulakan proses mereka bentuk semula bersama dengan tiga inci (76 mm) daripada keluli tambahan berhubung tang. Tang ini boleh menarik perhatian muka dalaman bersama dan mencegah dari yang berputar. Mereka tidak memanggil penerbangan ulang-alik terhenti ke sehingga sendi boleh direka semula, tetapi merawat masalah ini sebagai risiko penerbangan yang boleh diterima. Sebagai contoh, Lawrence Mulloy, pengurus Marshall bagi projek SRB sejak 1982, menerbitkan dan mengetepikan kekangan pelancaran enam penerbangan berturut-turut. Thiokol bahkan pergi sejauh untuk memujuk NASA untuk mengisytiharkan masalah gelang O "tertutup".  Donald Kutyna, ahli Suruhanjaya Rogers, kemudian menyamakan keadaan ini kepada sebuah syarikat penerbangan membenarkan salah satu daripada pesawatnya untuk terus terbang walaupun bukti bahawa salah satu sayapnya hampir jatuh.

Penundaan

Challenger pada asalnya ditetapkan untuk melancarkan dari KSC di Florida pada 14:42 Waktu Piawai Timur (EST) pada 22 Januari. Kelewatan dalam misi sebelumnya, STS-61-C, disebabkan tarikh pelancaran yang akan dipindahkan kepada 23 Januari dan kemudian hingga 24 Januari. Pelancaran itu kemudian dijadualkan semula hingga 25 Januari kerana cuaca buruk di tapak merentasi lautan Membatalkan Pendaratan (TAL) di Dakar, Senegal. NASA memutuskan untuk menggunakan Casablanca sebagai tapak TAL, tetapi kerana ia tidak dilengkapi untuk pendaratan malam, pelancaran terpaksa dipindahkan ke pagi (waktu Florida). Ramalan cuaca tidak boleh diterima di KSC pada 26 Januari, disebabkan pelancaran dijadualkan semula untuk 09:37 EST pada 27 Januari.
Pelancaran itu ditangguhkan keesokan harinya, kerana masalah dengan akses menetas luar. Pertama, salah satu petunjuk suis mikro, digunakan untuk mengesahkan bahawa menetas telah dikunci dengan selamat, tidak berfungsi. Kemudian, bolt dilucutkan menghalang anak-anak kapal yang obral daripada membuang pemasangan penutup dari menetas pengorbit ini.  Pada masa kakitangan pembaikan telah menggergaji pemasangan di luar, angin lintang di Kemudahan Pendaratan Bolak-balik melebihi had pembatalan Kembali ke Pelancaran Tapak (RTLS). Walaupun anak-anak kapal menunggu angin mati ke bawah, tetingkap pelancaran tamat, memaksa lagi gosokan lain.

Panggilan persidangan NASA-Thiokol

Ramalan bagi 28 Januari meramalkan pagi luar biasa sejuk, dengan suhu hampir -1 ° C (30 ° F), suhu minimum yang dibenarkan untuk dilancarkan. Bolak-balik itu tidak pernah disahkan beroperasi dalam suhu yang rendah. Gelang O, dan juga banyak komponen kritikal lain, tidak mempunyai data ujian untuk menyokong mana-mana jangkaan pelancaran yang berjaya dalam keadaan sedemikian.
Menjelang pertengahan 1985 jurutera Thiokol bimbang bahawa orang lain tidak berkongsi kebimbangan mereka tentang kesan suhu rendah pada penggalak. Bob Ebeling pada Oktober 1985 menulis memo bertajuk "Bantuan" supaya orang lain akan membacanya-kebimbangan mengenai suhu rendah dan gelang O. Selepas ramalan cuaca, kakitangan NASA teringat amaran Thiokol dan menghubungi syarikat. Apabila seorang pengurus Thiokol bertanya Ebeling tentang kemungkinan pelancaran pada 18 darjah, dia menjawab "Kami hanya layak hingga 40 darjah ... apa perniagaan adakah sesiapa walaupun telah berfikir kira-kira 18 darjah, kita berada dalam tidak tanah manusia. '"Selepas pasukannya bersetuju bahawa pelancaran yang berisiko bencana, Thiokol segera memanggil NASA mencadangkan penangguhan sehingga suhu meningkat pada sebelah petang. Pengurus NASA Jud Lovingood menjawab bahawa Thiokol tidak boleh membuat cadangan tanpa memberikan suhu yang selamat. Syarikat bersedia untuk telepersidangan dua jam kemudian di mana ia perlu mewajarkan cadangan tiada pelancaran.
Pada telepersidangan pada malam 27 Januari, jurutera Thiokol dan pengurus membincangkan keadaan cuaca dengan pengurus NASA dari Pusat Angkasa Kennedy dan Pusat Penerbangan Marshall Space. Beberapa jurutera (terutamanya Roger Boisjoly) menyatakan semula kebimbangan mereka mengenai kesan suhu rendah pada daya tahan getah gelang O yang dimeterai sendi SRB, dan mencadangkan penangguhan pelancaran. Mereka berhujah bahawa mereka tidak mempunyai data yang mencukupi untuk menentukan sama ada sendi dengan betul akan mengelak jika gelang O adalah lebih sejuk daripada 12 ° C (54 ° F). Ini adalah satu pertimbangan yang penting, kerana SRB O-cincin telah ditetapkan sebagai komponen "Kritikal 1", bermakna bahawa tidak ada sandaran jika kedua-dua gelang O rendah dan menengah gagal, dan kegagalan mereka boleh memusnahkan Pengorbit dan membunuh anak kapal mereka.
Pengurusan Thiokol mulanya menyokong cadangan juruteranya untuk menangguhkan pelancaran itu, tetapi kakitangan NASA menentang penangguhan. Semasa panggilan persidangan, Hardy memberitahu Thiokol, "Saya terkejut. Saya sedang terkejut dengan cadangan anda." Mulloy berkata: "Ya Tuhanku, Thiokol, bila anda mahu saya untuk melancarkan - April depan?" NASA percaya bahawa kualiti Thiokol ini tergesa-gesa bersedia persembahan adalah terlalu miskin untuk menyokong kenyataan tersebut pada keselamatan penerbangan. Salah satu hujah oleh kakitangan NASA bertanding kebimbangan Thiokol adalah bahawa jika gelang O rendah gagal, gelang O menengah masih mengelak. Ini terbukti, dan dalam mana-mana hujah yang tidak terpakai kepada komponen "Kritikal 1". Apabila angkasawan Sally Ride menyatakan apabila mempersoalkan pengurus NASA di hadapan Suruhanjaya Rogers, ia adalah dilarang untuk bergantung kepada sandaran untuk komponen "Kritikal 1".
NASA mendakwa bahawa ia tidak tahu kebimbangan awal Thiokol tentang kesan sejuk pada gelang O, dan tidak memahami bahawa Rockwell International, kontraktor utama bolak-balik, melihat jumlah yang besar ais hadir pada pad sebagai kekangan untuk pelancaran. Atas sebab-sebab yang tidak jelas, pengurusan Thiokol menterbalikkan sendiri dan disyorkan bahawa pelancaran itu diteruskan seperti yang dijadualkan; NASA tidak bertanya mengapa. Ebeling memberitahu isterinya bahawa malam itu Challenger akan diletupkan.
Ken Iliff, bekas Ketua Saintis NASA yang telah bekerja pada Program Bolak-balik Angkasa Lepas sejak misi pertama (dan program X-15 sebelum itu) menyatakan pada tahun 2004, "Melanggar beberapa peraturan misi adalah punca utama kemalangan Challenger."

Ais

Para jurutera Thiokol juga berhujah bahawa suhu semalaman rendah (-8 ° C (18 ° F) malam sebelum pelancaran) hampir pasti akan menyebabkan suhu SRB bawah garis merah mereka 4 ° C (39 ° F). Ais telah terkumpul di seluruh tapak pelancaran, meningkatkan kebimbangan bahawa ais boleh merosakkan pesawat setelah berlepas. Pasukan Ais Kennedy secara tidak sengaja menunjuk kamera inframerah pada sendi bidang buritan SRB yang betul dan mendapati suhu itu hanya -13 ° C (9 ° F). Ini dipercayai menjadi hasil daripada udara pendinginan super meniup pada sendi dari bolong tangki cecair oksigen. Ia adalah jauh lebih rendah daripada suhu udara dan jauh di bawah spesifikasi reka bentuk untuk gelang O. Bacaan rendah kemudiannya telah dipilih sebagai salah, kesilapan yang disebabkan oleh tidak mengikuti arahan pengilang suhu siasatan ini. Ujian dan pengiraan diselaraskan kemudiannya disahkan bahawa suhu sendi tidak ketara berbeza daripada suhu ambien.
Suhu pada hari pelancaran itu jauh lebih rendah daripada yang telah terjadi dengan pelancaran sebelumnya: di bawah beku pada -2.2 kepada -1.7 ° C (28.0 kepada 28.9 ° F); sebelum ini, pelancaran yang paling sejuk telah di 12 ° C (54 ° F). Walaupun pasukan Ais telah bekerja sepanjang malam mengeluarkan ais, jurutera di Rockwell masih melahirkan kebimbangan. Jurutera Rockwell menonton pad dari ibu pejabat mereka di Downey, California, adalah terkejut apabila mereka melihat jumlah ais. Mereka takut bahawa semasa pelancaran, ais mungkin goncang longgar dan menyerang jubin perlindungan haba yang ulang-alik ini, mungkin kerana hasrat yang disebabkan oleh jet gas ekzos dari SRB. Rocco Petrone, ketua bahagian pengangkutan ruang Rockwell, dan rakan-rakannya melihat keadaan ini sebagai kekangan pelancaran, dan memberitahu pengurus Rockwell di Cape yang Rockwell tidak dapat menyokong pelancaran. Pengurus Rockwell di Cape menyuarakan kebimbangan mereka dengan cara yang diketuai pengurus misi berpangkalan di Houston Arnold Aldrich untuk meneruskan pelancaran. Aldrich memutuskan untuk menangguhkan pelancaran kapal dengan satu jam untuk memberikan masa untuk Pasukan Ais melaksanakan pemeriksaan lain. Selepas pemeriksaan terakhir, di mana ais kelihatan mencair, Challenger telah dibersihkan untuk dilancarkan pada jam 11:38 EST.

Berlepas dan pendakian awal

Akaun berikut kemalangan itu diperoleh daripada data masa sebenar telemetri dan analisis fotografi, dan juga dari transkrip udara-ke-tanah dan komunikasi suara kawalan misi.  Semua masa diberikan dalam saat selepas pelancaran dan sesuai dengan telemetri masa-kod daripada acara teralat yang paling dekat dengan setiap peristiwa yang dinyatakan.
Enjin utama Bolak-balik angkasa lepas (SSME) telah dinyalakan di T-6.6 saat. SSME telah cecair bahan bakar dan boleh diambil dengan selamat ditutup (dan pelancaran digugurkan jika perlu) sehingga Penggalak Roket Pepejal dinyalakan di T = 0 (yang pada 11: 38: 00,010 EST) dan bolt pegang-bawah dibebaskan dengan bahan letupan, membebaskan kenderaan dari pad. Pada perlepasan, tiga SSME berada pada 100% daripada prestasi asal diberi nilai, dan mula pendikitan sehingga 104% di bawah kawalan komputer. Dengan gerakan menegak pertama kenderaan, lengan bolong gas hidrogen ditarik dari Tangki Luar (ET) tetapi gagal selak kembali. Kajian filem dirakam oleh kamera pad menunjukkan bahawa lengan tidak menghubungi semula kenderaan itu, dan oleh itu ia diketepikan sebagai faktor yang menyumbang dalam kemalangan tersebut. Pemeriksaan selepas pelancaran pad juga mendedahkan bahawa mata air sepakan pada empat daripada bolt pegang bawah telah hilang, tetapi mereka sama dikesampingkan sebagai sebab kemungkinan.
Kajian semula kemudian filem pelancaran menunjukkan bahawa pada T + 0,678, sedutan kuat asap kelabu gelap telah dipancarkan dari SRB kanan berhampiran tupang belakang yang melekat penggalak kepada ET. Sedutan asap terakhir berlaku pada kira-kira T + 2,733. Pandangan terakhir asap sekitar tupang adalah pada T + 3.375. Ia kemudiannya telah dipilih bahawa sedutan asap disebabkan oleh pembukaan dan penutupan sendi padang belakang daripada SRB kanan. Selongsong penggalak yang melambung tinggi di bawah tekanan pencucuhan. Akibat daripada belon ini, bahagian-bahagian logam selongsong bengkok dari satu sama lain, membuka jurang di mana panas gas-atas 2760 ° C (5000 ° F) -bocor. Ini telah berlaku di pelancaran sebelumnya, tetapi setiap kali utama gelang O telah beralih dari alurnya dan membentuk suatu meterai. Walaupun SRB yang tidak direka bentuk untuk berfungsi dengan cara ini, ia muncul untuk bekerja dengan baik, dan Morton-Thiokol mengubah ciri-ciri komputer reka bentuk untuk menampung proses ini, yang dikenali sebagai penyemperitan. Walaupun penyemperitan telah berlaku, gas panas bocor lalu (proses yang dipanggil "demi meniup"), merosakkan gelang O sehingga suatu meterai itu dibuat. Siasatan oleh jurutera Morton-Thiokol menentukan bahawa jumlah kerosakan kepada gelang O adalah berkaitan langsung dengan masa ia mengambil masa untuk penyemperitan berlaku, dan cuaca sejuk, dengan menyebabkan gelang O untuk menjadi keras, dipanjangkan masa penyemperitan. (Yang direka bentuk semula bidang sendi SRB digunakan selepas kemalangan Challenger yang digunakan yang tanggam saling tambahan dan tang dengan gelang O ketiga, mengurangkan demi tamparan.)
Pada pagi bencana, gelang O rendah telah menjadi begitu keras kerana sejuk bahawa ia tidak dapat mengelak dalam masa. Gelang O menengah tidak berada dalam kedudukannya duduk kerana lenturan logam. Terdapat kini tiada halangan kepada gas, dan kedua-dua gelang O telah mengewap seluruh 70 darjah lengkok. Aluminium oksida dari bahan dorong pepejal dibakar dimeterai sendi yang rosak, buat sementara menggantikan meterai gelang O sebelum api melalui sendi.
Apabila kenderaan membersihkan menara, SSME beroperasi pada 104% daripada teras maksimum undian mereka, dan kawalan beralih dari Pusat Kawalan Pelancaran (LCC) di Kennedy ke Pusat Kawalan Misi (MCC) di Pusat Angkasa Johnson di Houston, Texas. Untuk mengelakkan daya aerodinamik dari struktur muatan pengorbit, pada T + 28 yang SSME mula pendikitan bawah untuk menghadkan halaju bolak-balik di atmosfera lebih rendah tebal, setiap prosedur operasi biasa. Di T + 35,379, yang SSME diperlahankan kembali lagi kepada yang dirancang 65%. Lima minit kemudian, kira-kira 5,800 meter (19,000 kaki), Challenger melalui Mach 1. Di T + 51,860, yang SSME mula pendikitan kembali sehingga 104% sebagai kenderaan berlalu di luar Max Q, tempoh tekanan aerodinamik maksimum pada kenderaan.

Kepulan

Bermula pada kira-kira T + 37 dan 27 saat, pengangkutan ulang-alik mengalami satu siri peristiwa angin ricih yang lebih kuat dari pada mana-mana penerbangan sebelumnya.
Di T + 58,788, kamera pengesanan filem merakam permulaan kepulan berhampiran buritan melampirkan topang di SRB yang betul. Tidak diketahui kepada mereka yang di Challenger atau dalam Houston, gas panas telah mula bocor melalui lubang yang semakin meningkat dalam salah satu daripada kanan sendi SRB. Daya ricih angin berkecai meterai oksida sementara yang telah mengambil tempat daripada gelang O rosak, membuang halangan terakhir kepada api yang melalui sendi. Dan jika tidak kerana ricih angin, meterai oksida kebetulan mungkin telah dipegang melalui pembakaran penggalak
Dalam satu saat, kepulan menjadi yang jelas dan sengit. Tekanan dalaman di SRB yang betul mula jatuh kerana lubang yang pesat membesarkan di dalam sendi gagal, dan pada T + 60,238 terdapat bukti visual api membakar melalui bersama dan mempengaruhi tangki luaran.
Di T + 64,660, kepulan tiba-tiba berubah bentuk, menunjukkan bahawa kebocoran telah bermula di dalam tangki cecair hidrogen, terletak di bahagian belakang tangki luaran. Muncung enjin utama berpaksikan bawah kawalan komputer untuk mengimbangi teras yang tidak seimbang yang dihasilkan oleh pembakaran melalui penggalak. Tekanan di dalam tangki cecair hidrogen luaran pesawat itu mula jatuh di T + 66,764, menunjukkan kesan kebocoran.
Pada peringkat ini keadaan masih kelihatan normal kepada kedua-dua anak-anak kapal dan pengawal penerbangan. Di T + 68, CAPCOM Richard O. Covey memaklumkan anak-anak kapal bahawa mereka adalah "pergi pada pendikit", dan Komander Dick Scobee mengsahkan, "Roger, pergi pada pendikit"; ini adalah komunikasi terakhir dari Challenger pada gelung udara-ke-darat.

Perpecahan kenderaan

Di T + 72,284, SRB kanan ditarik dari tupang belakang memasangkannya pada tangki luaran. Analisis data telemetri kemudian menunjukkan pecutan sisi tiba-tiba untuk yang betul pada T + 72,525, yang mungkin telah dirasai oleh anak-anak kapal. Kenyataan terakhir yang dirakam oleh perakam anak kapal datang hanya separuh kedua selepas pecutan ini, apabila Juruterbang Michael J. Smith berkata "Uh-oh."  Smith mungkin juga telah bertindak balas kepada tanda-tanda di atas prestasi enjin utama kapal, atau tekanan jatuh dalam tangki bahan api luaran.
Di T + 73,124, kubah belakang tangki hidrogen cecair gagal, melahirkan tenaga dorongan yang merempuh tangki hidrogen ke dalam tangki oksigen cecair di bahagian hadapan daripada ET. Pada masa yang sama, SRB kanan berputar ke hadapan melampirkan tupang, dan melanda struktur antara tangki. Tangki luar pada ketika ini mengalami kegagalan struktur lengkap, kereta kebal LH2 dan LOX pecah, pencampuran, dan merosakkan, mewujudkan bola api yang menyelubungi seluruh timbunan.
Perpecahan kenderaan bermula pada T + 73,162 saat dan pada ketinggian 48,000 kaki (15 km). Dengan tangki luaran berpecah belah (dan dengan SRB kanan berkembar menyumbang teras pada vektor ganjil), Challenger menyimpang dari sikap yang betul berkenaan dengan aliran udara tempatan, menyebabkan faktor muatan sehingga 20 (atau 20 g), lebih daripada had reka bentuk 5 g dan segera merobek selain oleh daya aerodinamik yang tidak normal (bertentangan dengan kepercayaan popular, pengorbit tidak meletup sebagai daya tangki perpecahan luar baik dalam had struktur). Kedua-dua SRB, yang boleh menahan beban aerodinamik yang lebih besar, dipisahkan dari ET dan terus dalam penerbangan berkuasa yang tidak terkawal. Sarung SRB diperbuat daripada keluli setengah inci (12.7 mm) yang tebal dan jauh lebih kuat daripada pengorbit dan ET; dengan itu, kedua-dua SRB terselamat dari perpecahan timbunan kapal angkasa, walaupun SRB yang betul masih mengalami kesan sendi membakar melalui yang telah menetapkan kemusnahan Challenger dalam gerakan. 
Anak kapal yang lebih kukuh dibina juga terselamat perpecahan kenderaan pelancaran; manakala SRB kemudiannya dimusnahkan dari jauh oleh Pegawai Keselamatan Rangkaian, kabin berkembar terus sepanjang trajektori balistik dan diperhatikan keluar dari awan gas pada T + 75,237. Dua puluh lima saat selepas perpecahan kenderaan, ketinggian krew memuncak pada ketinggian 65,000 kaki (20 km).
Para jurutera Thiokol yang menentang keputusan untuk melancarkan menonton peristiwa di televisyen. Mereka percaya bahawa apa-apa kegagalan gelang O akan berlaku di lepas landas, dan dengan itu gembira melihat pengangkutan ulang-alik berjaya meninggalkan pad pelancaran. Pada kira-kira satu minit selepas lepas landas, sahabat Boisjoly berkata kepadanya: "Ya tuhan. Kita berjaya. Kami berjaya!" Boisjoly teringat bahawa apabila ulang-alik itu musnah beberapa saat kemudian, "kita semua tahu apa yang berlaku."

Dialog kawalan pasca kehancuran pesawat

Dalam Kawalan Misi, terdapat letusan statik pada gelung udara-ke-darat sebagai Challenger hancur. Skrin televisyen menunjukkan kepulan asap dan wap air (hasil daripada pembakaran hidrogen) di mana Challenger telah, dengan keping serpihan jatuh ke arah laut. Pada kira-kira T + 89, pengarah penerbangan Jay Greene mendorong Pegawai Dinamik Penerbangan beliau (FIDO) untuk maklumat. FIDO balas bahawa "(radar) penapis mempunyai sumber budi-bicara", satu petunjuk selanjutnya bahawa Challenger telah dipecahkan kepada beberapa keping. Seminit kemudian, pengawal tanah melaporkan "kehilangan kenalan (dan) pautan negatif turun" data radio dan telemetri dari Challenger. Greene mengarahkan pasukannya untuk "menonton data anda dengan teliti" dan mencari apa-apa tanda bahawa Pengorbit telah melarikan diri.
Di T + 110,250, Pegawai Keselamatan Rangkaian (RSO) di Stesen Tentera Udara Cape Canaveral menghantar isyarat radio yang diaktifkan "merosakkan" pakej sistem keselamatan rangkaian di papan kedua-dua enjin roket pepejal. Ini adalah prosedur luar jangka normal, dilaksanakan kerana RSO ini mengadili di antara SRB bebas terbang ancaman mungkin untuk tanah atau laut. Isyarat menghapuskan sama akan memusnahkan Tangki Luar jikalau tidak sudah hancur. SRB rapat dengan akhir membakar mereka dijadualkan (T + 110 saat selepas pelancaran) dan telah hampir kehabisan pendorong mereka apabila perintah terhadap kemusnahan itu dihantar, jadi sangat sedikit, jika ada daya letupan telah dijana dengan peristiwa ini.
Pegawai Perhubungan Awam Steve Nesbitt katanya: ".. pengawal Penerbangan sini sedang mencari dengan berhati-hati pada keadaan Jelas sekali satu pincang tugas utama Kami tidak mempunyai pautan turun."
Pada gelung Kawalan Misi, Greene mengarahkan prosedur luar jangka akan dimasukkan ke dalam kuasa; prosedur ini termasuk mengunci pintu pusat kawalan, menutup komunikasi telefon dengan dunia luar, dan mengikuti senarai semak yang memastikan bahawa data yang berkaitan dirakam dengan betul dan dipelihara.
Nesbitt menyampaikan maklumat ini kepada orang ramai: ". Kami mempunyai laporan daripada Pegawai Penerbangan Dinamik bahawa kenderaan itu telah meletup. Pengarah penerbangan mengesahkan Kami meninjau untuk memeriksa dengan kuasa-kuasa pemulihan untuk melihat apa yang boleh dilakukan pada ketika ini."

Prospek melepaskan diri anak kapal

Semasa penerbangan kapal angkasa berkuasa, anak kapal melarikan diri tidak mungkin. Sistem Pelancaran melarikan diri dianggap beberapa kali semasa pembangunan ulang-alik, tetapi kesimpulan NASA adalah bahawa menjangka kebolehpercayaan yang tinggi yang ulang-alik ini akan menghalang keperluan untuk satu. Kerusi lenting SR-71 Blackbird yang diubah suai dan sut tekanan penuh digunakan untuk dua orang krew di misi orbit empat ulang-alik pertama, yang dianggap ujian penerbangan, tetapi mereka telah dikeluarkan kerana misi "operasi" yang diikuti. (Lembaga Siasatan Kemalangan Columbia kemudian diisytiharkan, selepas bencana kemasukan semula Columbia tahun 2003, bahawa sistem kapal angkasa tidak sepatutnya diisytiharkan operasi kerana ia adalah eksperimen oleh alam semula jadi kerana jumlah yang terhad bagi penerbangan berbanding pesawat komersial yang disahkan.) Reka bentuk pelbagai dek kabin krew menghalang penggunaan kerusi lenting seperti untuk krew yang lebih besar. Menyediakan beberapa jenis sistem melarikan diri pelancaran telah dipertimbangkan, tetapi dianggap tidak praktikal kerana "utiliti terhad, kerumitan teknikal dan kos yang berlebihan dalam dolar, berat atau jadual kelewatan."
Selepas kehilangan Challenger, soalan itu dibuka semula, dan NASA dianggap beberapa pilihan yang berbeza, termasuk kerusi lenting, roket traktor dan jalan keluar kecemasan melalui bahagian bawah pengorbit. NASA sekali lagi membuat kesimpulan bahawa semua sistem pelancaran melarikan diri dianggap tidak praktikal disebabkan oleh pengubahsuaian kenderaan menyapu yang akan menjadi perlu dan batasan paduan kepada saiz anak kapal. Satu sistem telah direka untuk memberi anak-anak kapal pilihan untuk meninggalkan ulang-alik semasa meluncur penerbangan, tetapi sistem ini tidak akan menjadi yang boleh digunakan dalam keadaan Challenger.

Pemulihan semula serpihan

Dalam minit pertama selepas kemalangan itu, usaha-usaha pemulihan telah dimulakan oleh Pengarah Pemulihan Pelancaran NASA, yang mengarahkan kapal-kapal biasanya digunakan oleh NASA bagi mendapatkan penggalak roket pepejal untuk dihantar ke lokasi kesan air. Mencari dan menyelamat pesawat turut dihantar. Pada peringkat ini serpihan masih jatuh, dan Pegawai Keselamatan Rangkaian (RSO) yang mengendalikan kedua-dua pesawat dan kapal-kapal keluar dari kawasan kesan sehingga ia dianggap selamat untuk mereka masuk. Ia adalah kira-kira satu jam sehingga RSO membenarkan kuasa-kuasa pemulihan untuk memulakan kerja mereka.
Operasi mencari dan menyelamat yang berlaku pada minggu pertama selepas kemalangan Challenger yang diuruskan oleh Jabatan Pertahanan bagi pihak NASA, dengan bantuan daripada Pengawal Pantai Amerika Syarikat dan carian permukaan kebanyakannya terlibat. Menurut Pengawal Pantai, "Operasi ini merupakan carian permukaan yang terbesar di mana mereka telah mengambil bahagian." Fasa operasi berlangsung sehingga 7 Februari. Dalam usaha untuk tidak menggalakkan memakan bangkai, NASA tidak mendedahkan lokasi sebenar serpihan, dan bukannya merujuk kepadanya oleh nama kod samar "Sasaran 67". Ini adalah mustahil untuk menyimpan rahsia untuk apa-apa jangka masa dan Radio Shacks di kawasan Cape Canaveral telah lama habis menjual radio yang boleh menala ke frekuensi yang digunakan oleh kapal Pengawal Pantai. Selepas itu, usaha-usaha pemulihan telah diuruskan oleh pasukan Pencarian, Pemulihan, dan Pembinaan Semula; tujuannya adalah untuk menyelamatkan serpihan yang akan membantu dalam menentukan punca kemalangan. Sonar, penyelam, selam kawalan jauh dan selam yang dipandu manusia semuanya digunakan semasa penggeledahan itu, yang meliputi kawasan seluas 480 batu nautika (890 km), dan mengambil tempat di kedalaman sehingga 370 meter (1,210 kaki). Pada 7 Mac, penyelam dari USS Preserver mengenal pasti apa yang mungkin menjadi krew di dasar laut.  dapatan itu, bersama-sama dengan penemuan mayat kesemua tujuh anak kapal, telah disahkan pada hari berikutnya dan pada 9 Mac, NASA mengumumkan dapatan itu kepada pihak media. Krew kabin adalah teruk dihancurkan dan berpecah-belah dari kuasa-kuasa impak melampau; seorang ahli pasukan carian menyifatkannya sebagai "sebahagian besarnya timbunan runtuhan dengan wayar menonjol daripadanya". Bahagian utuh terbesar ialah dinding belakang yang mengandungi kedua-dua tingkap muatan teluk dan kunci udara. Semua tetingkap dalam kabin telah dimusnahkan, dengan bit sahaja kecil kaca masih melekat pada bingkai. Daya impak yang kelihatan besar di sebelah kiri, yang menunjukkan bahawa ia telah melanda air di dalam hidung ke bawah, kedudukan pertama kiri-hujung.
Di dalam serpihan kabin krew yang dipintal adalah tubuh angkasawan, yang hampir tidak dapat dikenali selepas sepuluh minggu rendaman dalam air garam dan memerangkap hidupan laut. Mayat mereka berada dalam keadaan separa cecair yang melahirkan sedikit persamaan dengan hidup apa-apa. Judy Resnik adalah orang pertama yang dikeluarkan, diikuti oleh Christa McAuliffe. Lagi mayat dan serpihan mayat diambil selama beberapa jam. Kerana kabin itu amat berbahaya, dengan kepingan besar logam bergerigi menonjol di mana-mana, penyelam Tentera Laut membantah bahawa mereka tidak akan pergi dengan operasi melainkan jika ia telah dikorek dan diheret ke dek kapal.
Semasa pemulihan mayat anak-anak kapal, badan Gregory Jarvis ini diapungkan daripada krew berkecai dan telah tewas kepada pasukan menyelam. Sehari selepas itu, badannya dilihat terapung di permukaan lautan. Ia tenggelam sebagai satu pasukan bersedia untuk menariknya dari air. Bertekad untuk tidak mengakhiri operasi pemulihan tanpa mendapatkan semula Jarvis, angkasawan Robert Crippen menyewa sebuah bot nelayan atas perbelanjaannya sendiri dan pergi mencari badan. Pada 15 April, di akhir operasi penyelamatan, penyelam Tentera Laut mendapati Jarvis. Mayatnya telah menetap 101.2 kaki di bawah air di dasar laut, beberapa 0.7 batu nautika dari tempat peristirahatan terakhir dari krew. Beliau ditemui dan dibawa ke permukaan sebelum diproses dengan anak kapal lain dan kemudian bersedia untuk melepaskan kepada keluarganya.
Ahli patologi Tentera Laut melaksanakan bedah siasat pada anak kapal, tetapi kerana keadaan mayat yang teruk, tiada sebab sebenar kematian dapat ditentukan bagi apa-apa daripada mereka.
Pemindahan anak kapal berlaku pada 29 April 1986, tiga bulan dan satu hari selepas kemalangan. Tujuh kenderaan jenazah membawa jasad anak-anak kapal dari Kemudahan Sains Kehidupan di Cape Canaveral, untuk pesawat MAC C-141 menunggu. Peti mati mereka setiap terbungkus dengan bendera Amerika dan dibawa lalu seorang pengawal kehormatan dan diikuti dengan pengiring angkasawan. Pengiring angkasawan untuk anak-anak kapal Challenger adalah: Dan Brandenstein, Jim Buckley, Norm Thagard, Charles Bolden, Tammy Jernigan, Dick Richards, dan Loren Shriver. Sebaik sahaja jasad anak-anak kapal berada di atas kapal jet, mereka telah diterbangkan ke Pangkalan Tentera Udara Dover di Delaware untuk diproses dan kemudian dikeluarkan kepada saudara-mara mereka.
Ia telah dicadangkan pada awal siasatan bahawa kemalangan itu disebabkan oleh letupan tidak sengaja caj kemusnahan Keselamatan Rangkaian pada tangki luaran, tetapi tuduhan itu ditemui kebanyakannya utuh dan gambaran keseluruhan cepat data telemetri segera menolak kemungkinan bahawa teori.
Enjin utama tiga ulang-alik didapati sebahagian besarnya utuh dan masih melekat pada pemasangan teras walaupun kerosakan besar daripada kesan dengan lautan, hidupan laut, dan rendam dalam air garam. Mereka mempunyai kerosakan haba yang besar disebabkan oleh penutupan kaya LOX disebabkan oleh kejatuhan dalam tekanan bahan api hidrogen sebagai tangki luaran mula gagal. Unit-unit memori dari Enjin 1 dan 2 telah pulih, dibersihkan, dan kandungannya dianalisis, yang mengesahkan operasi enjin biasa sehingga kebuluran LH2 bermula bermula pada T + 72 saat. Kehilangan tekanan bahan api dan peningkatan pembakaran suhu kebuk menyebabkan komputer untuk menutup enjin. Oleh kerana tidak ada bukti tingkah laku SSME tidak normal sehingga 72 saat, enjin telah diketepikan sebagai faktor yang menyumbang dalam kemalangan tersebut.
Komponen pengorbit pulih lain tidak menunjukkan sebarang tanda-tanda pra-perpecahan kerosakan. Bahagian pulih satelit TDRSS juga tidak mendedahkan apa-apa keabnormalan lain daripada kerosakan yang disebabkan oleh perpecahan kenderaan, kesan, dan rendaman dalam air garam. Pepejal roket motor rangsangan pentas untuk muatan tidak dinyalakan sama ada dan segera menolak sebagai penyebab kemalangan.
Serpihan Penggalak Pepejal Roket tidak mempunyai tanda-tanda letupan (selain daripada caj Keselamatan Rangkaian membelah kelongsong terbuka), atau dorongan retak. Tidak ada soalan tentang manual RSO memusnahkan SRB berikut perpecahan kenderaan, jadi idea caj merosakkan sengaja meletupkan diketepikan. pemisahan pramatang SRB dari timbunan atau pengaktifan tidak disengajakan sistem pemulihan itu juga dipertimbangkan, tetapi data telemetri cepat menyangkal idea itu. Tiada ada apa-apa bukti kegagalan struktur dalam penerbangan kerana bukti visual dan telemetri menunjukkan bahawa SRB kekal struktur utuh sehingga dan selepas perpecahan kenderaan. Bidang bersama belakang di SRB yang betul tidak menunjukkan kerosakan terbakar luas.
Telemetri membuktikan bahawa SRB yang betul, selepas kegagalan tupang lebih rendah, telah longgar dan melanda tangki luaran. Titik tepat di mana topang berlaku tidak dapat ditentukan dari filem pelancaran itu, tidak juga topang atau seksyen bersebelahan tangki luaran pulih semasa operasi penyelamatan. Berdasarkan kepada lokasi pecah di SRB yang betul, tupang P12 yang paling mungkin gagal pertama. Hidung kon SRB juga mempamerkan beberapa kerosakan kesan daripada tingkah laku ini (untuk perbandingan, kiri hidung kon SRB tidak mempunyai kerosakan langsung) dan rantau antara tangki mempunyai tanda-tanda kesan kerosakan juga. Di samping itu, sayap kanan pengorbit ini mempunyai kesan dan kerosakan dari SRB hak berlanggar dengannya berikut perpecahan kenderaan terbakar.
Kebanyakan mod kegagalan pada mulanya dipertimbangkan telah lama diketepikan dan oleh 1 Mei, penggalak roket pepejal yang cukup yang betul telah ditemui untuk menentukan punca asal kemalangan itu, dan operasi penyelamatan utama telah membuat kesimpulan. Walaupun beberapa usaha pemulihan cetek air terus, ini adalah tidak berkaitan dengan penyiasatan kemalangan; ia bertujuan untuk mendapatkan semula serpihan untuk digunakan dalam kajian sifat-sifat bahan NASA yang digunakan dalam kapal angkasa dan pelancaran kenderaan. Operasi pemulihan dapat menarik 15 tan pendek (14 tan) serpihan dari lautan; 55% daripada Challenger, 5% daripada kabin krew dan 65% kargo satelit itu masih hilang. Beberapa serpihan yang hilang terus membersihkan diri di pantai Florida untuk beberapa tahun, seperti pada 17 Disember 1996, hampir 11 tahun selepas kejadian itu, apabila dua kepingan besar pengangkutan ulang-alik ditemui di Pantai Cocoa. Bawah 18 U.S.C. § 641 ia adalah menyalahi undang-undang untuk menjadi memiliki serpihan Challenger, dan mana-mana kepingan baru ditemui mesti diserahkan kepada NASA.
Dalam kapal Challenger adalah bendera Amerika, yang digelar bendera Challenger, yang ditaja oleh Boy Scout Troop 514 of Monument, Colorado. Ia telah pulih utuh, masih kedap dalam bekas plastiknya.
Semua pulih serpihan bukan organik dari Challenger akhirnya dikebumikan di bekas silo peluru berpandu di Stesen Tentera Pelancaran Udara Cape Canaveral Kompleks 31.

Majlis pengebumian

Mayat anak-anak kapal yang dapat dikenalpasti telah dikembalikan kepada keluarga mereka pada 29 April 1986. Tiga daripada anak kapal, Judith Resnik, Dick Scobee, dan Kapten Michael J. Smith, telah dikebumikan oleh keluarga mereka di Perkuburan Nasional Arlington pada tapak perkuburan individu. Pakar Misi Lt Col Ellison Onizuka dikebumikan di Tanah Perkuburan Memorial Kebangsaan Pasifik di Honolulu, Hawaii. Mayat Christa McAuliffe ini telah disemadikan di Calvary Cemetery di kampungnya Concord, New Hampshire. Mayat anak-anak kapal yang tidak dikenali telah dikebumikan di Space Shuttle Challenger Memorial di Arlington pada 20 Mei 1986.

Siasatan

Selepas kemalangan itu, NASA telah dikritik kerana kekurangan amat terbuka dengan media. The New York Times berkata pada hari selepas kemalangan yang "samada Jay Greene, pengarah penerbangan untuk pendakian, mahupun mana-mana orang lain di dalam bilik kawalan, dihantar kepada akhbar oleh agensi angkasa." Dalam ketiadaan sumber yang boleh dipercayai, tekan beralih kepada spekulasi; kedua-dua The New York Times dan United Press International menyiarkan cerita menunjukkan bahawa kesalahan dengan tangki luar angkasa telah menyebabkan kemalangan itu, walaupun pada hakikatnya bahawa siasatan dalaman NASA telah dengan cepat fokus dalam pada enjin roket pepejal.  "Agensi angkasa," tulis wartawan angkasa William Harwood, "melekat pada dasar kerahsiaan yang ketat mengenai butiran siasatan, pendirian tiada karakteristik untuk sebuah agensi yang lama menjadikan dirinya pada keterbukaan."

Richard Feynman

Salah seorang ahli suruhanjaya itu adalah ahli fizik teori Richard Feynman. Feynman, yang ketika itu sakit tenat dengan kanser, enggan untuk melaksanakan kerja. Beliau berbuat demikian untuk mencari punca kepada bencana, dan untuk bercakap dengan jelas kepada orang ramai mengenai penemuannya. Semasa perbicaraan di televisyen, dia menunjukkan bagaimana gelang O menjadi kurang berdaya tahan dan tertakluk untuk mengelak kegagalan pada suhu ais sejuk dengan merendam sampel bahan dalam segelas air ais. Semasa siasatan, Sally Ride telah memberitahu Feynman bahawa gelang O tidak diuji pada suhu di bawah 10 ° C (50 ° F). Feynman mengkritik kelemahan dalam "budaya keselamatan" NASA, sehinggakan dia mengugut untuk mengeluarkan namanya daripada laporan itu melainkan jika ia termasuk pemerhatian peribadinya ke atas kebolehpercayaan pengangkutan ulang-alik, yang muncul sebagai Lampiran F. Dalam lampiran, beliau memperdebatkan bahawa anggaran kebolehpercayaan yang ditawarkan oleh pengurusan NASA adalah liar tidak realistik, berbeza sebanyak satu seribu daripada anggaran jurutera bekerja. "Untuk teknologi yang berjaya," katanya membuat kesimpulan, "realiti mesti diberi keutamaan daripada perhubungan awam, alam semula jadi tidak boleh tertipu." Feynman menulis bahawa manakala anggota lain Suruhanjaya bertemu dengan NASA dan pengurusan atasan pembekal, beliau mencari jurutera dan juruteknik, iaitu bagaimana dia menyedari masalah gelang O.

Maklum balas NASA dan Tentera Udara

Selepas kemalangan Challenger, penerbangan bolak-balik seterusnya digantung, sementara menunggu keputusan siasatan Suruhanjaya Rogers. Manakala NASA telah mengadakan siasatan dalaman terhadap kebakaran Apollo 1 pada tahun 1967, tindakan selepas Challenger telah lebih dikekang oleh penghakiman badan-badan luar. Suruhanjaya Rogers menawarkan sembilan cadangan untuk meningkatkan keselamatan dalam program kapal angkasa, dan NASA telah diarahkan oleh Presiden Reagan melaporkan kembali dalam tempoh tiga puluh hari tentang bagaimana ia merancang untuk melaksanakan bagi setiap cadangan.
Apabila bencana berlaku, Tentera Udara telah melakukan pengubahsuaian luas Kompleks Pelancaran Angkasa Lepas 6 (SLC-6, disebut sebagai "Slick Six") di Pangkalan Tentera Udara Vandenberg di California, untuk pelancaran dan pendaratan operasi Ulang terperingkat melancarkan satelit dalam orbit kutub, dan bercadang penerbangan pertama kutub bagi 15 Oktober 1986. Pada asalnya dibina untuk projek Makmal Pengorbit Dengan Manusia yang dibatalkan pada tahun 1969, pengubahsuaian telah membuktikan bermasalah dan mahal, berharga lebih daripada $ 4 bilion. Kehilangan Challenger memotivasikan Tentera Udara untuk menggerakkan rantaian peristiwa yang akhirnya membawa kepada 13 Mei 1988 keputusan untuk membatalkan rancangan pelancaran Vandenberg Shuttle, dalam memihak kepada pelancaran kenderaan tanpa pemandu Titan IV.
Sebagai tindak balas kepada cadangan suruhanjaya itu, NASA memulakan jumlah reka bentuk semula penggalak roket pepejal kapal angkasa, yang kemudian dijaga oleh kumpulan pengawasan bebas seperti yang ditetapkan oleh suruhanjaya itu. kontrak NASA dengan Morton Thiokol, kontraktor yang bertanggungjawab bagi enjin roket pepejal, termasuk klausa yang menyatakan bahawa sekiranya berlaku kegagalan yang membawa kepada "kehilangan nyawa atau misi," Thiokol akan kehilangan $ 10 juta daripada yuran insentif dan secara rasmi menerima liabiliti undang-undang kegagalan. Selepas kemalangan Challenger, Thiokol bersetuju untuk "secara sukarela menerima" hukuman kewangan dalam pertukaran untuk tidak dipaksa untuk menerima liabiliti.
NASA juga mewujudkan Pejabat Keselamatan, Kebolehpercayaan dan Jaminan Kualiti baru, yang diketuai kerana suruhanjaya itu telah dinyatakan oleh pentadbir bersekutu NASA yang melaporkan terus kepada pentadbir NASA. George Martin, yang sebelum ini Martin Marietta, telah dilantik ke jawatan ini. Bekas pengarah penerbangan Challenger, Jay Greene menjadi Ketua Bahagian Keselamatan pimpinan.
Jadual pelancaran tidak realistik optimis dikejar oleh NASA telah dikritik oleh Suruhanjaya Rogers sebagai penyumbang kemungkinan menyebabkan kemalangan. Selepas kemalangan itu, NASA cuba untuk bertujuan pada kadar penerbangan ulang-alik yang lebih realistik: ia berkata pengorbit lain, Endeavour, untuk armada kapal angkasa untuk menggantikan Challenger, dan ia bekerja dengan Jabatan Pertahanan untuk meletakkan lebih banyak satelit di orbit menggunakan kenderaan pelancaran dibuang bukannya ulang-alik. Pada bulan Ogos 1986, Presiden Reagan juga mengumumkan bahawa pengangkutan ulang-alik tidak lagi membawa muatan satelit komersial. Selepas terhenti selama 32 bulan, misi ulang-alik akan datang, STS-26, telah dilancarkan pada 29 September 1988.
Walaupun perubahan telah dibuat oleh NASA selepas kemalangan Challenger, ramai pengulas telah berhujah bahawa perubahan dalam struktur pengurusan dan budaya organisasi adalah tidak mendalam dan tidak tahan lama.
Selepas bencana bolak-balik angkasa lepas Columbia pada tahun 2003, perhatian sekali lagi memberi tumpuan kepada sikap pengurusan NASA terhadap isu-isu keselamatan. The Columbia Accident Investigation Board (CAIB) membuat kesimpulan bahawa NASA telah gagal untuk belajar banyak pengajaran dari Challenger. Khususnya, agensi itu telah tidak menubuhkan pejabat benar-benar bebas untuk kawalan keselamatan; yang CAIB merasakan bahawa di kawasan ini, "balas NASA kepada Suruhanjaya Rogers tidak memenuhi niat Suruhanjaya". CAIB percaya bahawa "punca-punca kegagalan institusi yang bertanggungjawab bagi Challenger belum ditetapkan," mengatakan bahawa "proses membuat keputusan yang tidak sempurna" yang sama yang telah menyebabkan kemalangan Challenger yang bertanggungjawab untuk kemusnahan Columbia tujuh belas tahun kemudian.

Liputan media

Walaupun kehadiran New Hampshire Christa McAuliffe, ahli Guru dalam program Angkasa, pada anak-anak kapal Challenger telah menimbulkan minat media, terdapat sedikit liputan siaran langsung pelancaran. Satu-satunya liputan TV kebangsaan seacra langsung umum telah disediakan oleh CNN; walaupun beberapa rangkaian radio juga secara langsung. NBC, CBS dan ABC semua memecah masuk ke programing biasa sejurus selepas kemalangan itu; John Palmer dari NBC mengumumkan terdapat "masalah besar" dengan pelancaran. Kedua-dua Palmer dan penyampai berita CBS Dan Rather bertindak balas kepada kamera menangkap video secara langsung sesuatu menurun dengan payung terjun ke dalam kawasan di mana Challenger serpihan telah jatuh dengan kekeliruan dan spekulasi bahawa seorang anak kapal mungkin telah diusir dari ulang-alik dan terselamat. Pengangkutan ulang-alik itu tidak mempunyai kerusi lenting individu atau kapsul anak kapal melarikan diri. Kawalan misi dikenalpasti payung terjun sebagai payung terjun paramedik ke kawasan itu tetapi ini juga tidak betul berdasarkan spekulasi dalaman pada kawalan misi. Chute yang merupakan payung terjun dan kon hidung dari salah satu penggalak roket pepejal yang telah dimusnahkan oleh pegawai keselamatan rangkaian selepas letupan. Oleh kerana kehadiran McAuliffe pada misi, NASA mengaturkan dengan banyak sekolah-sekolah awam Amerika untuk melihat pelancaran secara langsung di NASA TV. Akibatnya, ramai yang kanak-kanak sekolah di Amerika Syarikat pada 1986 telah sebenarnya mempunyai peluang untuk melihat pelancaran secara langsung. Selepas kemalangan itu, 17 peratus daripada responden dalam satu kajian melaporkan bahawa mereka telah melihat pelancaran kapal, manakala 85 peratus menyatakan bahawa mereka telah belajar daripada kemalangan dalam tempoh satu jam. Ketika  pengarang akhbar itu melaporkan, "hanya dua kajian telah mendedahkan lebih pesat penyebaran [berita]." (Salah satu daripada kajian adalah penyebaran berita di Dallas selepas pembunuhan Presiden John F. Kennedy, manakala yang lain adalah penyebaran berita di kalangan pelajar di Kent State mengenai kematian Presiden Franklin D. Roosevelt.) Satu lagi kajian menyatakan bahawa "walaupun orang-orang yang tidak menonton televisyen pada masa bencana hampir tertentu untuk melihat gambar-gambar grafik kemalangan dimainkan sebagai rangkaian televisyen melaporkan cerita hampir berterusan untuk sepanjang hari. "Kanak-kanak adalah lebih cenderung berbanding orang dewasa telah melihat kemalangan itu tinggal, kerana ramai kanak-kanak-48 peratus daripada kanak-kanak berusia 9-13 tahun, menurut satu tinjauan-menyaksikan pelancaran itu di sekolah New York Times.
Mengikuti hari kemalangan, kepentingan akhbar kekal tinggi. Manakala hanya 535 pemberita diakreditasi untuk menampung pelancaran itu, tiga hari kemudian terdapat 1,467 pemberita di Pusat Angkasa Kennedy dan satu lagi 1040 di pusat Angkasa Johnson. Acara ini menjadi tajuk utama dalam akhbar-akhbar di seluruh dunia.

Kegunaan sebagai kajian kes

Kemalangan Challenger telah sering digunakan sebagai kajian kes dalam kajian mata pelajaran seperti keselamatan kejuruteraan, etika pemberian maklumat, komunikasi, kumpulan membuat keputusan, dan bahaya pemikiran kumpulan. Ia adalah sebahagian daripada bacaan yang diperlukan untuk jurutera memohon lesen profesional di Kanada dan negara-negara lain. Roger Boisjoly, jurutera yang memberi amaran tentang kesan cuaca sejuk pada gelang O, berhenti daripada kerjanya di Morton Thiokol dan menjadi penceramah mengenai etika di tempat kerja. Beliau berhujah bahawa kaukus yang dipanggil oleh pengurus Morton Thiokol, yang menyebabkan cadangan untuk melancarkan, "merupakan forum membuat keputusan yang tidak beretika yang terhasil daripada ugutan pelanggan sengit." Kejujuran dan integriti yang membawa kepada dan secara langsung berikutan bencana pengangkutan ulang-alik, Roger Boisjoly telah dianugerahkan Hadiah Saintifik Kebebasan dan Tanggungjawab daripada Persatuan Amerika untuk Kemajuan Sains. Banyak kolej dan universiti juga telah menggunakan kemalangan di kelas pada etika kejuruteraan.
Pereka Maklumat Edward Tufte mendakwa kemalangan Challenger adalah satu contoh masalah-masalah yang boleh berlaku dari kekurangan kejelasan dalam penyampaian maklumat. Beliau berhujah bahawa jika jurutera Morton Thiokol telah lebih jelas membentangkan data yang mereka mempunyai hubungan antara suhu rendah dan membakar berterusan dalam sendi pepejal penggalak roket, mereka mungkin telah berjaya memujuk pengurus NASA untuk membatalkan pelancaran. Untuk menunjukkan ini, beliau telah mengambil segala data yang didakwa sebagai jurutera telah dibentangkan semasa taklimat itu, dan diformatkan semula ia ke graf tunggal kerosakan gelang O berbanding suhu pelancaran luar, menunjukkan kesan sejuk kepada tahap kerosakan gelang O. Tufte kemudian meletakkan pelancaran cadangan Challenger pada graf mengikut suhu yang diramalkan pada majlis pelancaran. Menurut Tufte, suhu pelancaran Challenger begitu jauh di bawah pelancaran yang paling sejuk, dengan kerosakan yang paling teruk lihat setakat ini, bahawa walaupun seorang pemerhati yang boleh menentukan bahawa risiko bencana adalah teruk.
Tufte mempunyai juga berhujah bahawa pembentangan lemah maklumat yang mungkin juga telah menjejaskan keputusan NASA semasa penerbangan terakhir kapal angkasa Columbia.
Boisjoly, Wade Robison, profesor Rochester Institute of Technology, dan rakan-rakan mereka telah bersungguh-sungguh menolak kesimpulan Tufte tentang peranan jurutera Morton Thiokol dalam kehilangan Challenger. Pertama, mereka berhujah bahawa jurutera tidak mempunyai maklumat yang boleh didapati sebagai Tufte mendakwa: "Tetapi mereka tidak tahu suhu walaupun mereka cuba untuk mendapatkan maklumat yang Tufte belum mendapatkan fakta yang tepat walaupun maklumat boleh didapati untuk melihat untuk itu." dan mereka berhujah bahawa Tufte" tidak memahami dengan teliti hujah dan bukti jurutera memberi. Mereka juga mengkritik rajah Tufte sebagai "parah cacat oleh kriteria Tufte sendiri. Paksi menegak menjejaki kesan yang salah, dan paksi mendatar memetik suhu tidak disediakan untuk jurutera dan, sebagai tambahan, bercampur suhu gelang O dan suhu udara ambien seolah-olah dua adalah sama. "
Bencana Challenger juga menyediakan peluang untuk melihat bagaimana trauma peristiwa terjejas jiwa kanak-kanak. Sekurang-kurangnya satu kajian psikologi telah mendapati bahawa kenangan letupan Challenger ini serupa dengan kenangan mengalami tunggal, trauma tidak berulang. Majoriti kenangan kanak-kanak daripada Challenger sering yang jelas dan konsisten, dan juga seperti penempatan peribadi seperti siapa mereka dengan atau apa yang mereka lakukan apabila mereka mendengar berita itu teringat juga. Dalam satu kajian AS, kenangan kanak-kanak telah direkodkan dan diuji lagi. Kanak-kanak di Pantai Timur teringat peristiwa yang lebih mudah berbanding kanak-kanak di Pantai Barat, kerana perbezaan masa. Kanak-kanak di Pantai Timur memuat melihat letupan pada TV semasa di sekolah, atau bangsa itu mendengar bercakap mengenainya. Pada sebelah yang lain di negara ini, kebanyakan kanak-kanak sama ada dalam perjalanan ke sekolah, atau hanya bermula kelas pagi mereka. Para penyelidik mendapati bahawa kanak-kanak yang menyaksikan letupan di TV mempunyai sambungan yang lebih emosi kepada majlis itu, dan dengan itu mempunyai masa yang lebih mudah mengingat. Selepas setahun kenangan kanak-kanak telah diuji, dan orang-orang di Pantai Timur teringat peristiwa yang lebih baik daripada rakan-rakan Pantai Barat mereka. Tidak kira di mana mereka apabila ia berlaku, letupan Challenger itu masih satu peristiwa penting yang ramai kanak-kanak mudah diingati.

Perlanjutan Program Bolak-balik

Selepas kemalangan itu, armada Bolak-balik Angkasa Lepas NASA telah dibumikan selama hampir tiga tahun sementara siasatan, pendengaran, kejuruteraan reka bentuk semula SRB, dan lain-lain di belakang tabir teknikal dan ulasan pengurusan, perubahan, dan persediaan yang sedang berlaku. Pada 11:37 pada 29 September 1988, Bolak-balik angkasa lepas Discovery diangkat dengan lima krew dari Pusat Angkasa Kennedy pad 39-B. Ia menjalankan Tracking & Data Relay Satellite, TDRS-C (dinamakan TDRS-3 selepas penggunaan), yang menggantikan TDRS-B, satelit yang telah dilancarkan dan hilang pada Challenger. Pelancaran "Kembalilah kepada Penerbangan" Discovery juga merupakan satu ujian daripada penggalak direka semula, suatu anjakan kepada pendirian yang lebih konservatif mengenai keselamatan (contohnya, ia merupakan kali pertama anak-anak kapal telah dilancarkan pada sut tekanan sejak STS-4, yang terakhir empat ujian penerbangan awal bolak-balik), dan peluang untuk mengembalikan maruah negara dalam program angkasa Amerika, terutamanya penerbangan angkasa yang dipandu manusia. Misi, STS-26, merupakan satu kejayaan (dengan hanya dua kegagalan sistem kecil, salah satu daripada sistem pendingin kabin dan salah satu antena Ku-band), dan jadual tetap penerbangan STS diikuti, berterusan tanpa gangguan yang dilanjutkan sehingga bencana Columbia 2003.
Barbara Morgan, sandaran untuk McAuliffe yang berlatih bersamanya di Guru dalam program angkasa dan semasa KSC menonton pelancaran beliau pada 28 Januari 1986, menaiki STS-118 sebagai Pakar Misi pada Ogos 2007.

Legasi

Ahli keluarga anak kapal Challeger menganjurkan Pusat Challenger untuk Pendidikan Sains Angkasa Lepas sebagai peringatan kekal kepada anak kapal Challenger. 52 pusat pembelajaran telah ditubuhkan oleh pertubuhan bukan kerajaan ini.
Episod terakhir musim kedua rancangan Punky Brewster menjadi terkemuka kerana mengetengahkan setiap pelbagai baru-baru ini, bencana bolak-balik angkasa lepas Challenger dalam kehidupan sebenar. Punky dan rakan sekelasnya menyaksikan liputan secara langsung pelancaran bolak-balik di kelas Mike Fulton. Selepas kemalangan itu berlaku, Punky menjadi trauma, dan mencari impiannya untuk menjadi angkasawan telah hancur. Beliau telah menulis satu surat kepada NASA, dan dikunjungi oleh bintang tetamu, Buzz Aldrin. Biarpun episod menerima penarafan tertinggi, bagaimanapun NBC mengambil keputusan untuk membatalkan rancangan tersebut, pada minggu berikutnya.
Pada petang 5 April 1986, konsert Rendez-vous Houston diadakan bagi meraikan dan memperingati anak kapal Challenger. Ia menampilkan persembahan secara langsung oleh Jean Michel Jarre, rakan kepada krew bolak-balik Challenger, Ron McNair. McNair yang sepatutnya bermain saksofon dari angkasa lepas semasa runut "Last Rendez-vous" . Ia akan menjadi muzikal yang dirakamkan secara profesional di angkasa lepas. Pengganti beliau untuk konsert ialah penduduk Houston, Kirk Whalum. 
Pada Jun 1986, penyanyi dan penulis lagu John Denver, seorang juruterbang dengan minat mendalam dengan angkasa lepas, mengeluarkan album, One World yang termasuk lagu Flying for Me yang ditujukan khas kepada anak kapal Challenger.
Filem Star Trek IV: The Voyage Home telah ditujukan kepada anak kapal Challenger. Fotografi berprinsip untuk The Voyage Home bermula selama 4 minggu selepas Challenger 
dan anak kapalnya terkorban. 
Pada 1988, tujuh kawah di sebelah bulan, bersamaan kawah Apollo, telah dinamakan sempena angkasawan yang telah terkorban oleh IAU.
Skuadron Challenger 17 ialah unit Tentera Udara di Texas A&M Corp of Cadets yang mengutamakan kejayaan atletik dan akademik bagi memberi penghormatan kepada krew Challenger. Unit tersebut telah diwujudkan pada 1992.
Di Huntsville, Alabama, rumah Pusat Penerbangan Angkasa Marshall, Challenger Elementary School, Challenger Middle School, dan masa McNair Junior High School dinamakan dalam ingatan kepada anak-anak kapal. (Huntsville juga telah menamakan sekolah baru selepas kematian dalam ingatan setiap angkasawan Apollo 1 dan anak kapal bolak-balik angkasa lepas Columbia). Jalan di kawasan kejiranan yang ditubuhkan pada lewat 1980-an di berdekatan Decatur dinamakan dalam ingatan kepada setiap anak kapal Challenger (Onizuka dikecualikan), serta tiga jasad angkasawan Apollo 1. Julian Harris Elementary School terletak di McAuliffe Drive, merupakan maskot Challenger.
Dalam San Antonio, Texas, Scobee Elementary School dibuka pada tahun 1987, setahun selepas bencana. Pelajar di sekolah itu dirujuk sebagai "Challengers." Sebuah sekolah rendah di Nogales, Arizona, memperingati kemalangan dengan nama, Challenger Elementary School, dan motto sekolah mereka, "Menggapai langit". Pinggir bandar Seattle, Washington adalah rumah kepada Challenger Elementary School di Issaquah, Washington dan Christa McAuliffe Elementary School di Sammamish, Washington. dan Dick Scobee Elementary di Auburn, Washington. Di San Diego, California, sekolah menengah awam seterusnya dibuka di Sekolah Daerah Bersepadu San Diego dinamakan Challenger Middle School. The City of Palmdale, tempat kelahiran pesawat ulang-alik keseluruhan, dan jirannya City of Lancaster, California, kedua-duanya dinamakan semula 10th Street East, dari Avenue M untuk Edwards Air Force Base, untuk Challenger Way sempena bolak-balik yang hilang dan anak kapal. Ini adalah jalan yang Challenger, Enterprise, dan Columbia semua telah ditarik bersama-sama dalam usaha awal mereka dari Tentera Udara Amerika Syarikat Pelan 42 kepada Edwards AFB selepas selesai sejak lapangan terbang Palmdale belum dipasang kren pengangkutan ulang-alik untuk penempatan pengorbit yang pada Shuttle 747 Pembawa Aircraft. Di samping itu, City of Lancaster telah membina Challenger Middle School dan Dewan Memorial Challenger di bekas tapak Lembah Fairgrounds Antelope, semua dalam penghormatan kepada ulang-alik Challenger dan anak kapal. sekolah lain telah dibuka di Chicago, IL sebagai sekolah Sharon Christa McAuliffe Elementary. The Peers Park awam di Palo Alto, California mempunyai "Challenger Memorial Grove" yang merangkumi pokok redwood ditanam daripada biji benih yang dibawa di atas kapal Challenger pada tahun 1985. Di Boise, ID, Boise High School mempunyai peringatan kepada angkasawan Challenger. Pada tahun 1986 di Webster, Texas, yang "Taman Memorial Challenger Tujuh" juga telah berdedikasi dalam mengingati majlis itu.
Di dalam Port Saint John, Florida bersamaan Brevard County yang sama bahawa Pusat Angkasa Kennedy tinggal adalah Challenger 7 Elementary School yang dinamakan dalam ingatan daripada tujuh anak kapal STS-51-L. Terdapat juga sebuah sekolah menengah di jiran Rockledge, McNair Magnet School, dinamakan selepas angkasawan Ronald McNair. Sebuah sekolah menengah (dahulunya sekolah tinggi) di Mohawk, New York dinamakan selepas pakar muatan Gregory Jarvis. Satu lagi sekolah menengah di Pantai Boynton, Florida, dinamakan selepas guru Christa McAuliffe yang meninggal dunia. Terdapat juga sekolah-sekolah di Denver, Colorado, Saratoga, California, Lowell, Massachusetts, Houston, Texas, dan Lenexa, Kansas, dinamakan sebagai penghormatan kepada Christa McAuliffe. Pusat Discovery McAuliffe-Shepard, muzium sains dan planetarium di Concord, New Hampshire, juga sebahagiannya dinamakan dalam penghormatan. Terdapat juga sebuah sekolah rendah di Germantown, Maryland, dinamakan selepas Christa McAuliffe dan juga di Green Bay, Wisconsin dan Hastings, Minnesota.
Jambatan seri ke terusan tongkang di Negeri Rd.3 di Pulau Merritt, Florida, dinamakan Christa McAuliffe Memorial Bridge. Di Oxnard, Ca, McAuliffe Elementary School dinamakan selepas Christa McAuliffe, dan menanggung penghormatan kepada anak kapal pesawat Challenger dalam logo, dengan imej bolak-balik dan moto "We Meet The Challenge" (Kami Menemui Cabaran). Mereka anak-anak kapal dan misi juga diberikan penghormatan oleh maskot sekolah, The Challengers, dan mereka berkata "Kami Menggapai Bintang."
Siri televisyen cereka sains 1996 Space Cases ditetapkan di atas kapal angkasa yang dikenali sebagai Christa, dinamakan sebagai penghormatan kepada Christa McAuliffe, yang diterangkan dalam siri ini sebagai "seorang guru Bumi yang meninggal dunia pada hari-hari awal penerokaan angkasa lepas."
Pada tahun 2004, Presiden George W. Bush yang diberikan lahir selepas kematian Pingat Kongres Space of Honor kepada semua 14 anak kapal hilang dalam kemalangan Challenger dan Columbia.
Pada tahun 2009, Allan J. McDonald, bekas pengarah Projek Roket Motor Pepejal Bolak-balik Angkasa Lepas untuk Morton Thiokol, Inc. menerbitkan Truth, Lies, and O-Rings: Inside the Space Shuttle Challenger Disaster. Sehingga saat itu, tiada siapa yang terlibat secara langsung dalam keputusan untuk melancarkan Challenger telah menerbitkan memoir tentang pengalaman.
Pada 14 Jun 2011,  penyanyi pop tarian/elektronik Kristian, Adam Young, melalui projek electronica beliau, mengeluarkan satu lagu mengenai kejadian Challenger dalam album studio ketiganya, All Things Bright and Beautiful.
Pada Disember 2013, Beyoncé Knowles mengeluarkan satu lagu berjudul "XO", yang bermula dengan sampel bekas pegawai hal ehwal awam NASA Steve Nesbitt, mencatatkan detik-detik selepas bencana itu: Pada Disember 2013, Beyoncé Knowles mengeluarkan satu lagu berjudul "XO", yang bermula dengan sampel bekas pegawai hal ehwal awam NASA Steve Nesbitt, mencatatkan detik-detik selepas bencana itu: "Pengawal Penerbangan sini mencari dengan berhati-hati pada keadaan. Jelas sekali satu pincang tugas utama. " Lagu ini telah menimbulkan kontroversi, dengan bekas angkasawan NASA dan keluarga melabel sampel Knowles sebagai "tidak sensitif." Hardeep Phull dari New York Post menyifatkan kehadiran sampel sebagai "tawar," dan Keith Cowing dari NASA Watch mencadangkan bahawa penggunaan klip adalah dari "kecuaian" kepada "menjijikkan." Pada 31 Disember, 2013, NASA mengkritik penggunaan sampel, yang menyatakan bahawa "kemalangan Challenger adalah satu bahagian penting dalam sejarah kita; Peringatan tragis bahawa penerokaan angkasa adalah berisiko dan tidak boleh diremehkan. NASA berusaha setiap hari untuk menyanjung warisan angkasawan kita jatuh kerana kami menjalankan misi kami untuk mencapai tahap yang baru dan meneroka alam semesta." Pada 30 Disember 2013, Knowles mengeluarkan kenyataan kepada ABC News, mengatakan: "Hati saya pergi kepada keluarga mereka yang hilang dalam bencana Challenger. Lagu 'XO' dirakamkan dengan niat ikhlas untuk membantu menyembuhkan mereka yang kehilangan yang tersayang dan untuk mengingatkan kita bahawa perkara yang tidak dijangka berlaku, jadi cinta dan menghargai setiap minit yang anda mempunyai dengan mereka yang bermakna yang paling kepada anda. Penulis lagu termasuk audio dalam penghormatan kepada kerja-kerja yang tidak mementingkan diri anak-anak kapal Challenger dengan harapan bahawa mereka akan tidak pernah dapat dilupakan."
Pada 16 Jun 2015, band post-metal Vattnett Viskar mengeluarkan satu album penuh panjang bertajuk Settler yang sebahagian besarnya diilhamkan oleh kemalangan Challenger dan Christa McAuliffe khususnya. Album ini dikeluarkan di Eropah pada 29 Jun. Gitaris Chris Alfieri dinyatakan dalam wawancara pada 17 Jun 2015 dengan Decibel Magazine, "Christa adalah dari Concord, New Hampshire, bandar bahawa saya tinggal. Salah satu kenangan pertama saya adalah kematian misi Challenger, jadi ia adalah satu perkara peribadi bagi saya. Tetapi album itu bukan mengenai letupan, ia kira-kira segala-galanya. Menolak untuk menjadi sesuatu yang lain, sesuatu yang lebih baik. Satu transformasi, dan menyentuh ketuhanan."
Pada 27 Jun, 2015, pameran "Selamanya Dikenang" di Kompleks Pelawat Pusat Angkasa Kennedy, Florida, membuka dan termasuk paparan bahagian fiuslaj pulih Challenger untuk mengajukan dan menghormati angkasawan jatuh. Pameran ini dibuka oleh Pentadbir NASA, Charles Bolden bersama-sama dengan ahli keluarga anak-anak kapal.
Pada 7 Ogos 2015, penyanyi-penulis lagu British, Frank Turner mengeluarkan album keenam bertajuk Positive Songs for Negative People yang memuatkan lagu "Silent Key".
Banjaran gunung Challenger Colles di Pluto dinamakan sebagai penghormatan kepada mangsa-mangsa bencana Challenger.
Stadium Columbia Challenger dalam League City, Texas dinamakan sebagai penghormatan kepada mangsa kedua-dua bencana Challenger serta bencana Columbia pada tahun 2003.

Filem

Filem televisyen ABC bertajuk Challenger telah disiarkan pada 24 Februari, 1990. Ia dibintangi Barry Bostwick sebagai Scobee, Brian Kerwin sebagai Smith, Joe Morton sebagai McNair, Keone Young sebagai Onizuka, Julie Fulton sebagai Resnik, Richard Jenkins sebagai Jarvis dan Karen Allen sebagai McAuliffe.
Dokudrama BBC bertajuk The Challenger telah disiarkan pada 18 Mac, 2013, berdasarkan karya autobiografi terakhir Richard Feynman, What Do You Care What Other People Think?. Ia dibintangi William Hurt sebagai Feynman.

Media lain

Dalam versi permainan video Sega Saturn The House of the Dead, perkataan Challenger, go at throttle up, yang dituturkan oleh Richard O. Covey dari bilik kawalan misi hanya beberapa saat sebelum letupan, boleh didengar di runut bunyi Peringkat 2, beberapa kali.