Istana Dolmabahçe

Lokasi

Tapak Dolmabahçe pada asalnya adalah sebuah teluk di Bosphorus yang telah digunakan untuk pelabuhan armada Uthmaniyyah. Kawasan ini telah ditebus guna secara beransur-ansur dalam abad ke-18 untuk menjadi taman empayar, amat dihargai oleh sultan-sultan Uthmaniyyah; ia adalah dari taman ini yang nama Dolmabahçe (Taman Diisi) yang berasal dari Turki dolma yang bermaksud "diisi" dan bahçe yang bermaksud "taman." Pelbagai istana musim panas kecil dan astaka kayu telah dibina di sini semasa abad ke-18 dan ke-19 akhirnya membentuk sebuah kompleks istana bernama Istana Dermaga Besiktas. Kawasan 110,000 m² dikurung oleh Bosphorus di sebelah timur, manakala jurang yang curam batas di sebelah barat, seperti yang selepas pembinaan blok mono baru 45,000 m² istana Dolmabahçe yang ada ruang agak terhad dikekalkan untuk kompleks taman yang biasanya akan mengelilingi istana seperti itu.

Sejarah

Dolmabahçe Palace telah diperintahkan oleh Empayar 31 Sultan, Abdülmecid I, dan dibina antara tahun 1843 dan 1856. Sebelum ini, Sultan dan keluarganya telah tinggal di Istana Topkapı, tetapi sebagai Topkapı zaman pertengahan adalah kekurangan dalam gaya kontemporari, mewah, dan keselesaan, berbanding dengan istana raja-raja Eropah, Abdülmecid memutuskan untuk membina istana baru moden berdekatan dengan tapak bekas Istana Beşiktaş, yang telah dirobohkan. Haci Said Ağa bertanggungjawab bagi kerja-kerja pembinaan, manakala projek itu direalisasikan oleh arkitek Garabet Balyan, anak lelakinya Nigoğayos Balyan dan Evanis Kalfa (ahli-ahli keluarga Balyan arkitek mahkamah Uthmaniyyah).
Pembinaan kos lima juta syiling emas mecidiye Uthmaniyyah, 35 tan emas, bersamaan dengan kira-kira $ 1.5 bilion dalam (2013) Nilai hari ini. Jumlah ini sepadan dengan kira-kira satu perempat daripada pendapatan cukai tahunan. Sebenarnya, pembinaan dibiayai melalui kehinaan, oleh isu besar wang kertas dan juga oleh pinjaman asing. Perbelanjaan yang besar diletakkan beban yang amat besar ke atas dompet negeri ini dan menyumbang kepada keadaan kewangan yang meruncing Empayar Uthmaniyyah yang akhirnya jatuh ke dalam kemuflisan negeri dengan seterusnya penubuhan kawalan kewangan ke atas "lelaki sakit Eropah" oleh kuasa-kuasa Eropah.
Istana Dolmabahçe adalah rumah kepada enam orang Sultan dari tahun 1856, apabila ia mula-mula didiami, sehingga penghapusan Khilafah pada tahun 1924: Raja terakhir untuk tinggal di sini adalah Khalifah Abdülmecid Efendi. Suatu undang-undang yang berkuatkuasa pada 3 Mac 1924 dipindahkan pemilikan istana kepada warisan kebangsaan Turki Republik baru. Mustafa Kemal Atatürk, pengasas dan Presiden pertama Republik Turki, menggunakan istana sebagai tempat kediaman presiden semasa musim panas dan digubal sebahagian daripada kerja-kerja yang paling penting di sini. Atatürk menghabiskan hari-hari terakhir rawatan perubatan beliau di istana ini, di mana beliau meninggal dunia pada 10 November 1938.
Hari ini, istana diuruskan oleh Milli Saraylar Daire Başkanlığı (Direktorat Istana Negara) bertanggungjawab kepada Perhimpunan Besar Negara Turkey. Satu-satunya cara untuk melihat bahagian dalam Dolmabahçe adalah dengan lawatan berpandu.

Reka bentuk dan susun atur

Dolmabahçe adalah istana terbesar di Turki. Ia mempunyai keluasan 45,000 m 
Reka bentuk yang mengandungi eklektik unsur-unsur dari gaya Baroque, Rococo dan Neoklasik, dicampur dengan tradisional seni bina Uthmaniyyah untuk mewujudkan sintesis baru. Susun atur dan hiasan istana mencerminkan peningkatan pengaruh gaya dan piawaian Eropah pada budaya dan seni Uthmaniyyah pada zaman Tanzimat. Bahagian luar, khususnya pemandangan dari Bosporus, menunjukkan klasik Eropah pengaturan dua sayap yang dibahagikan oleh avant-corps besar dengan dua sisi avant-corps.
Dari segi fungsi, di sisi lain, istana mengekalkan unsur-unsur tradisional Uthmaniyyah kehidupan istana, dan juga mempunyai rumah tradisional Turki. Ia dipisahkan struktur di sayap selatan (Mabeyn-i Humayun, atau Selamlik, suku dikhaskan untuk para lelaki) yang mengandungi bilik perwakilan awam, dan sayap utara (Harem-i Humayun, yang Harem) yang berkhidmat sebagai kawasan perumahan swasta untuk Sultan dan keluarganya. Kedua-dua bidang fungsian dipisahkan oleh Dewan Istiadat besar (Muayede Salonu) dengan keluasan lantai 2000 m² dan kubah 36 m tinggi. Sejak harem itu harus sama sekali terasing daripada dunia luar, pintu masuk utama untuk pelawat terletak di sebelah selatan yang sempit. Di sana, bilik perwakilan disusun untuk majlis pelawat dan diplomat asing. Kawasan harem termasuk lapan pangsapuri saling untuk isteri-isteri sultan, untuk kegemaran dan para gundik, dan ibunya, masing-masing dengan bilik mandi sendiri.

Hiasan dan peralatan

Manakala Topkapi mempunyai contoh indah Iznik jubin dan ukiran Uthmaniyyah, Dolmabahçe istana yang dihiasi dengan meluas dengan emas dan kristal. Empat belas tan emas dalam bentuk daun emas digunakan untuk menyepuh siling. Kandil kristal Bohemian terbesar di dunia adalah di Dewan Istiadat. Kandil, hadiah daripada Ratu Victoria, mempunyai 750 lampu dan berat 4.5 tan. Dolmabahçe mempunyai koleksi kandil Bohemian dan kristal Baccarat terbesar di dunia. Tangga Kristal yang terkenal mempunyai bentuk dua kuda dan dibina daripada kristal Baccarat, tembaga dan mahogani.
Batu mahal seperti marmar Marmara (Proconnesian), Alabaster (kalsit Mesir, juga dikenali sebagai onyx-marmar), dan Prophyry dari Pergamon telah digunakan untuk hiasan.
Istana termasuk sebilangan besar perdamani istana Hereke yang dibuat oleh Kilang Empayar Hereke. Turut dipaparkan adalah permaidani kulit beruang berusia 150 tahun pada asalnya dikemukakan kepada Sultan sebagai hadiah oleh Tsar Nicholas I.
Himpunan 202 lukisan minyak adalah pada paparan di dalam istana. Kemuncak koleksi adalah 23 lukisan oleh Ivan Aivazovsky yang dicipta sebagai pelukis mahkamah semasa penginapan di Istanbul.
Dari awal lagi, peralatan istana melaksanakan piawai teknikal tertinggi. Lampu gas dan almari air diimport dari Great Britain, manakala istana di benua Eropah masih kurang ciri-ciri ini pada masa itu. Kemudian, elektrik, satu sistem pemanasan pusat dan lif telah dipasang.

Dewan Medhal (Pintu Masuk Utama)

Lawatan ke Istana Dolmabahce bermula di Dewan Medhal. Bilik terkemuka di luar Medhal adalah ke arah laut dan tanah. Bilik-bilik yang menghadap ke laut telah digunakan oleh Uthmaniyyah yang membawa pegawai-pegawai, yang Wazir Besar dan menteri-menteri negeri lain, manakala bilik-bilik yang menghadap tanah itu telah digunakan oleh pelbagai pentadbir istana dan negeri, seperti Istana Marshall, Şeyhülislam, dan ahli-ahli Dewan Rakyat (Meclis-i Mebusan) dan Senat (Meclis-i Ayan).
Para tetamu pertama akan menunggu di dalam dewan ini dan kemudian akan membawa dalam pada masa yang betul oleh pegawai protokol istana. Ketika memasuki Medhal, seseorang melihat meja-meja Boulle di kedua-dua bilik, yang menanggung monogram Sultan Abdülmecid di atas. Monogram diraja sultan juga di atas perapian. Kandil Inggeris tergantung di tengah-tengah bilik ini mempunyai enam puluh senjata. Fabrik Hereke digunakan sebagai pelapis untuk perabot dan sebagai horden adalah di bawah naungan diraja merah.

Bilik urus setia

Bilik kedua selepas Medhal ke kanan adalah Dewan Kepaniteraan, juga dirujuk sebagai Bilik Berjubin. Lukisan terbesar dalam koleksi istana, satu gambaran Perarakan Surre oleh Stefano Ussi, tergantung pada dinding sebelah kiri dewan ini. Surre telah digunakan untuk merujuk kepada kafilah yang mengembara dari Istanbul ke Makkah pada bulan itu agama Recep, mengandungi bantuan kewangan yang digunakan untuk menyokong penyelenggaraan dan hiasan daripada Kaabah dan untuk memberi bantuan kewangan kepada penduduk tempatan Hijaz.
Pada dinding ke kanan adalah lukisan ditandatangani oleh Rudolf Ernst yang menggambarkan api di Teater Perbandaran Paris dan lain lukisan daripada Belanda Kampung Girl oleh Delandre. Dihiasi dengan perabot gaya Perancis, bilik ini juga mengandungi pasu porselin sangat berharga.

Bilik Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk menghabiskan hari-hari terakhir hidupnya di istana sebagai kesihatannya merosot. Beliau meninggal dunia pada pukul 9:05 pagi pada 10 November, 1938, dalam sebuah bilik tidur, yang terletak di seksyen Harem bekas istana. Semua jam di istana telah berhenti dan bersedia untuk 09:05 selepas kematiannya. Walaupun ini telah berubah baru-baru ini dan jam di luar biliknya kini ditetapkan kepada masa sebenar di Turki, jam dalam bilik di mana dia meninggal dunia masih menunjuk pukul 9:05 pagi.

Bangunan bersebelahan

Beberapa bangunan kediaman lagi terletak berhampiran istana termasuk istana Putera Mahkota (Veliaht Dairesi), yang suku daripada puan-puan-dalam-menunggu (Musahiban Dairesi), asrama bujang (Agavat Dairesi, Bendegan Dairesi) dan pengawal (Baltacilar Dairesi), yang suku daripada Ketua Sida (Kızlarağası Dairesi). Bangunan lagi mempunyai dapur empayar (Matbah-i Amire), kandang kuda, memelihara burung (Kusluk), sebuah nurseri tumbuhan (Fidelik), sebuah kilang tepung, sebuah rumah tanaman (Sera), sebuah bengkel permaidani Hereke (Hereke dökümhanesi), sebuah kilang kaca, sebuah tuangan, sebuah farmasi dan lain-lain.
Sebuah masjid gaya baroque direka oleh Garabet Balyan dibina berhampiran istana pada tahun 1853-1855. Ia telah ditugaskan oleh ibu ratu Bezm-i Âlem Valide Sultan. Sejak tahun 1948 bangunan menempatkan Muzium Tentera Laut, tetapi muzium itu telah dipindahkan ke lokasi yang lain pada tahun 1960 selepas rampasan kuasa Mei, 27. Pada tahun 1967 masjid telah kembali untuk ibadah.
Sebuah menara jam (Dolmabahçe Saat Kulesi) telah didirikan di hadapan pintu gerbang Perbendaharaan pada persegi di sepanjang pantai Eropah Bosphorus sebelah masjid. Menara ini telah diarahkan oleh Sultan Abdülhamid II dan direka oleh arkitek mahkamah Sarkis Balyan antara tahun 1890 dan 1895. jam Its telah dihasilkan oleh tukang jam rumah Perancis Jean-Paul Garnier, dan dipasang oleh jam mahkamah menguasai Johann Mayer.