Laporan Suruhanjaya 9/11

Diplomasi umum dan Perang Terhadap Keganasan

Suruhanjaya 9/11 menegaskan bahawa “kejayaan jangka panjang memerlukan pengguna kesemua unsur kuasa negara: diplomasi, perisikan, tindakan terselindung, penguatkuasaan undang-undang, dasar ekonomi, bantuan luar, diplomasi umum, dan pertahanan tanah air.” Pengganas dan pemberontak tidak akan ditewaskan dengan sekadar bilangan yang banyak; sebaliknya, objektif penumpasan musuh mestilah cukup terperinci supaya orang awam boleh menentukan sama ada matlamat-matlamat itu boleh dicapai. Untuk menumpaskan pemberontakan, perlunya memupuk satu ideologi, sistem nilai, dan persekitaran keselamatan yang lebih utuh daripada lawan. Suruhanjaya 9/11 menekankan penggunaan diplomasi umum. Penumpasan pemberontak dan pengganas tidak berasaskan taktik perang turun-temurun, sebaliknya merangkumi satu usaha strategi kebangsaan yang menggunakan semua unsur kuasa negara.
Pada tahun 2003, kerajaan A.S. menyedari betapa pentingnya sokongan politik dan budaya untuk usaha melawan pemberontakan di Afghanistan. Seorang pegawai setempat Afghan berpendapat bahawa Afghanistan berada di jalan yang betul ke arah pemerintahan yang lebih stabil lalu merayu kepada A.S. supaya tidak meninggalkan medan perang atas alasan bahawa Afghanistan akan menjadi ketinggalan jika A.S. menarik balik sokongan politik dan bantuan kepada penduduk tempatan. Para penduduk Afghanistan mampu berinteraksi dengan kehadiran A.S. di negara mereka sehingga mereka berasa lebih selamat, maka ideologi pemberontak pun ditangkis. Kemampuan Amerika Syarikat berinteraksi dengan penduduk tempatan Afghanistan merupakan alat yang penting untuk menjayakan operasi anti-pemberontakan di negara itu.
Menurut Suruhanjaya 9-11, mengadakan diplomasi umum dengan penduduk tempatan Afghanistan adalah perlu untuk kejayaan jangka panjang di negara itu. “Seorang bekas Setiausaha Kedua Negara untuk Diplomasi Umum dan kedua-dua pengerusi Suruhanjaya 9/11 berpendapat bahawa alat-alat dipolmasi umum semestinya penting dalam perang terhadap keganasan seperti alat ketenteraan, oleh itu mestilah diberi lebih pembiayaan kerajaan sehingga sama rata.”

Kritikan

Laporan ini dituduh tidak memberikan keseluruhan cerita mengenai amaran yang diterima oleh Amerika Syarikat sebelum serangan itu. Walaupun Laporan itu memang menerangkan bahawa "sistem sudah berkedip-kedip lampu merahnya" dan serangan al-Qaeda pasti akan berlaku, namun ia tidak merangkumi testimoni bekas pengarah CIA, George Tenet kepada Suruhanjaya pada Januari 2004, yang mana beliau mengakui telah memberikan amaran yang spesifik kepada Pentadbiran ketika bertemu dengan Condoleezza Rice pada Julai 2001. Ahl-ahli suruhanjaya, Thomas Kean dan Lee Hamilton mengaku bahawa mereka tidak pernah diberitahu akan perjumpaan itu, tetapi akhbar Boston Globe melaporkan bahawa "rupanya, panel itu sebenarnya telah diberitahu tentang perjumpaan itu, menurut transkrip temu bual dan ahli Suruhanjaya Demokrat, Richard Ben-Veniste yang menduduki temu bual itu bersama Tenet."
Pakar anti-keganasan FAA, Bogdan Dzakovic percaya bahawa kelalaian keselamatan di lapangan terbang sehingga membolehkan para perampas itu menaiki kapal terbang itu dengan mudah bukan disebabkan kepincangan dalam sistem yang dikenal pasti oleh Laporan. Lebih-lebih lagi, beliau berkata bahawa "Ramai birokrat FAA yang giat menghalang usaha mempertingkat keselamatan sebelum 9/11 telah dinaik pangkat oleh FAA atau Pentadbiran Keselamatan Pengangkutan." Laporan itu tidak menyebutkan namanya, walaupun Dzakovic telah memberikan testimoni yang berikut kepada Suruhanjaya mengenai kerja pemeriksaannya secara menyamar terhadap keselamatan lapangan terbang sebelum 9/11:
Kami telah membolosi keselamatan tak lebih 90% masanya, tetapi FAA memandang remeh amaran ini. Sebaliknya, kami diarahkan supaya tidak menulis laporan kami dan tidak menguji semula lapangan terbang di mana kami mendapati kerentanan yang agak besar untuk melihat sama ada masalah itu telah dibetulkan. Akhir sekali, agensi itu mulai mengeluarkan pemberitahuan terdahulu mengenai bila kami boleh menjalankan ujian 'menyamar' kami dan apa yang boleh kami 'semak.' . . . Apa yang berlaku pada 9/11 bukan kepincangan sistem. Lapangan terbang kami bukannya lebih selamat daripada sebelum 9/11. Perbezaan utama antara dahulu dan sekarang ialah, hidup sekarang lebih perit untuk para penumpang.
Sumber-sumber lain turut membidas Suruhanjaya kerana tidak cukup membuat penyelidikan untuk mendekati teras masalah. Dalam temu ramah 2004, Bernard Gwertzman dari Majlis Hubungan Luar, mengulas tentang Laporan ini:
Sekali lagi, antara masalah terbesar dalam laporan suruhanjaya adalah hanya tertumpu kepada satu isu sahaja —pencegahan pengganasan — dan tiada hal-hal lain. Tetapi keahlian perisikan [A.S.] terdiri daripada lebih sejuta orang, kebanyakannya berpakaian seragam, dan juga anda membincangkan belanjawan dan kuasa pengaturcaraan, perlu diambil kira. . . . Kebanyakan kesimpulan ini barangkalinya amat berharga, tetapi laporan ini 13 bab sahaja. 11 babnya merupakan keterangan yang penuh kemahiran tentang apa yang berlaku dan apa yang tidak kena sehingga serangan 9/11 terjadi, tetapi tiadanya bab yang menerangkan apa yang dilakukan oleh mereka selepas 9/11, dan tiada bab yang menjelaskan bahawa ini hanya satu daripada berbagai-bagai masalah dalam perisikan dan pembaharuan perisikan."
Dalam rencana bertajuk "Whitewash as Public Service: How The 9/11 Commission Report defrauds the nation" (Perkhidmatan Awam Menutup Keburukan: Bagaimana Laporan Suruhanjaya 9/11 menipu negara) yang keluar pada tahun 2004, penulis Benjamin DeMott untuk Harper's Magazine mendakwa:
Hakikat yang terus-terang dan harus dikesali . . . adalah bahawa Laporan Suruhanjaya 9/11 merupakan satu pendustaan dan penipuan, walaupun dibangunkan dengan usaha yang menggunung. Ia merupakan serangkai muslihat bersifat mengelak yang memperbudak-budakkan penatap, mengubah sikap terus terang menjadi ketidakadilan, serta menutupi hakikat yang mendesak penyiasatan dan konfrontasi segera. . . . Di teras segala kelalaian ini terletaknya sikap was-was yang mendalam daripada perbahasan awam yang bersungguh-sungguh dan banyak pengetahuan."