Pasport

Pasport ialah dokumen perjalanan yang dikeluarkan oleh sebuah kerajaan negara yang biasanya mengenal pasti pemegangnya sebagai warganegara negara yang mengeluarkan dokumen itu, dan meminta agar pemegang dibenarkan masuk dan melalui negara-negara lain.
Pasport-pasport dikaitkan dengan hak perlindungan undang-undang di luar negeri, dan hak untuk kembali ke negara kewarganegaraan sendiri. Pasport-pasport biasanya mengandungi gambar foto, tandatangan, tarikh kelahiran, kewarganegaraan, dan kekadangnya cara-cara yang lain untuk mengecam identiti seseorang. Banyak negara adalah dalam proses untuk mengembangkan ciri-ciri biometri dalam pasport mereka supaya dapat mengesahkan dengan lebih pasti bahawa orang yang menyerahkan pasport adalah pemegang yang sah.
Pasport menentukan kewarganegaraan, tetapi tidak semestinya kewarganegaraan atau tempat kediaman pemegang pasport. Pemegang pasport biasanya berhak untuk memasuki negara yang mengeluarkan pasport, walaupun sesetengah orang yang berhak mendapat pasport mungkin tidak menjadi warganegara penuh dengan hak tempat tinggal. Pasport adalah dokumen yang mengesahkan identiti dan kewarganegaraan; mempunyai dokumen itu tidak dengan sendirinya memberikan apa-apa hak, seperti perlindungan oleh konsulat negara yang mengeluarkan pasport, walaupun ia mungkin menunjukkan bahawa individu itu mempunyai hak-hak tersebut. Sesetengah pasport membuktikan status sebagai diplomat atau pegawai lain, berhak mendapat hak-hak dan keistimewaan sebagaimana kekebalan daripada penangkapan atau pendakwaan, yang timbul daripada perjanjian antarabangsa.
Banyak negara biasanya membenarkan kemasukan kepada pemegang pasport negara lain, kadang-kadang memerlukan visa, tetapi ini bukanlah hak automatik. Banyak keadaan tambahan lain, seperti tidak dikenakan pertuduhan atas sebab kewangan atau lain-lain, dan pemegang itu tidak pernah menjadi disabitkan dengan jenayah, mungkin boleh diterima pakai. Bagi negara yang tidak mengiktiraf negara lain, atau ada perselisihan dengan negara itu, ia boleh melarang penggunaan pasport mereka untuk perjalanan ke negara tersebut, atau boleh melarang kemasukan kepada pemegang pasport negara tersebut, dan kadang-kadang kepada orang lain yang pernah, sebagai contoh, melawat negara tersebut.
Beberapa negara dan organisasi antarabangsa mengeluarkan dokumen perjalanan yang bukan pasport standard, tetapi membolehkan pemegang untuk melakukan perjalanan antarabangsa ke negara-negara yang mengiktiraf dokumen itu. Sebagai contoh, orang yang tanpa kewarganegaraan biasanya tidak dikeluarkan pasport kebangsaan, tetapi mungkin boleh mendapatkan dokumen perjalanan pelarian atau "pasport Nansen" yang membolehkan mereka untuk melakukan perjalanan ke negara-negara yang mengiktiraf mereka, dan kadang-kadang untuk kembali ke negara yang mengeluarkan dokumen itu.Sesebuah negara boleh mengeluarkan pasport untuk mana-mana orang, termasuk bukan warganegara.
Pasport sering diterima, di negara tempat ia dikeluarkan dan di tempat lain, sebagai bukti pengenalan yang boleh dipercayai, yang tidak berkaitan dengan perjalanan.

Sejarah

Salah satu rujukan terawal yang diketahui tentang kertas kerja yang berfungsi dalam peranan yang sama dengan pasport ditemui dalam Kitab Bible Ibrani. Nehemiah 2:7-9, bertarikh lebih kurang 450 SM, menyatakan bahawa Nehemiah, seorang pegawai Raja Artaxerxes I dari Parsi, meminta izin untuk pergi ke Judea; raja memberi kebenaran dan memberi surat "kepada gabenor di luar sungai" meminta laluan selamat untuk beliau kerana beliau mengembara melalui tanah air mereka.
Dalam zaman pertengahan Khalifah Islam, satu bentuk pasport adalah bara'a, resit untuk cukai yang dibayar. Hanya orang yang membayar zakat mereka (untuk Muslim) atau jizyah (untuk zimmi) cukai dibenarkan untuk pergi ke pelbagai daerah di bawah Empayar Khalifah; dengan itu, resit bara'a adalah "pasport asas kembara."
Sumber etimologi menunjukkan bahawa istilah "pasport" adalah daripada dokumen zaman pertengahan yang diperlukan untuk melalui pintu (atau "porte") tembok kota atau untuk melalui wilayah. Ketika zaman pertengahan Eropah, dokumen-dokumen tersebut telah dikeluarkan kepada pelancong oleh pihak berkuasa tempatan, dan secara amnya mengandungi senarai kota dan bandar pemegang dokumen itu telah dibenarkan untuk masuk atau lalu. Secara keseluruhannya, dokumen tidak diperlukan untuk perjalanan ke pelabuhan laut, yang dianggap tempat perdagangan terbuka, tetapi dokumen itu diperlukan untuk perjalanan ke kawasan pedalaman dari pelabuhan.
Raja Henry V dari England dihargai dengan telah mencipta apa yang sesetengah anggap sebagai pasport sebenar yang pertama, sebagai satu cara untuk membantu rakyatnya membuktikan siapa mereka ketika berada di tanah asing. Rujukan yang terawal kepada dokumen ini didapati dalam Akta Parlimen 1414. Pada tahun 1540, pemberian dokumen perjalanan di England menjadi peranan Majlis Privi England, dan ia adalah pada masa ini istilah "pasport" telah digunakan. Pada tahun 1794, mengeluarkan pasport British menjadi tugas Pejabat Setiausaha Negara. Imperial Diet Augsburg 1548 mengkehendaki orang ramai untuk memegang dokumen imperial untuk perjalanan, di bawah risiko buangan.
Pengembangan pesat infrastruktur kereta api dan kekayaan di Eropah bermula pada pertengahan abad ke-sembilan belas membawa kepada peningkatan besar dalam jumlah perjalanan antarabangsa dan membawa kepada pencairan unik sistem pasport selama kira-kira tiga puluh tahun sebelum Perang Dunia I. Kelajuan kereta api, serta bilangan penumpang yang melintasi pelbagai sempadan, membuatkan penguatkuasaan undang-undang pasport sukar. Reaksi umum adalah kelonggaran keperluan pasport. Pada lewat abad kesembilan belas dan sehingga Perang Dunia I, pasport tidak diperlukan, pada keseluruhannya, untuk perjalanan dalam Eropah, dan menyeberangi sempadan adalah satu prosedur yang agak mudah. Oleh itu, agak kurang yang memiliki pasport.
Semasa Perang Dunia Pertama, kerajaan Eropah memperkenalkan keperluan pasport sempadan atas tujuan keselamatan, dan untuk mengawal penghijrahan orang dengan kemahiran yang berguna. Kawalan ini kekal selepas perang, menjadi prosedur standard, walaupun berkontroversi. Pelancong Inggeris pada tahun 1920-an mengadu, terutama tentang gambar-gambar yang dilampirkan dan penerangan fizikal, yang mereka anggap membawa kepada "penyahinsanian yang jahat".
Pada tahun 1920, Liga Bangsa-bangsa mengadakan satu persidangan mengenai pasport, yang Persidangan Mengenai Pasport & Formaliti Kastam dan Tiket Laluan di Paris. Garis panduan pasport dan reka bentuk buku umum adalah hasil daripada persidangan itu, yang diikuti oleh persidangan pada tahun 1926 dan 1927.
Walaupun Pertubuhan Bangsa Bersatu mengadakan satu persidangan perjalanan pada tahun 1963, tiada garis panduan pasport berbangkit daripadanya. Penyeragaman pasport muncul kira-kira pada tahun 1980, di bawah naungan Pertubuhan Penerbangan Awam Antarabangsa (ICAO). Piawaian ICAO termasuk pasport boleh dibaca mesins. Pasport tersebut mempunyai kawasan di mana beberapa maklumat yang jika tidak ditulis dalam bentuk teks ditulis sebagai rentetan aksara abjad angka, dicetak dengan cara yang sesuai untuk pengecaman aksara optik. Ini membolehkan pengawal sempadan dan lain-lain agen penguatkuasaan undang-undang untuk memproses pasport ini dengan lebih cepat, tanpa perlu memasukkan maklumat secara manual ke dalam komputer. ICAO menerbitkan Doc 9303 Machine Readable Travel Documents, standard teknikal bagi pasport boleh dibaca mesin. Standard yang lebih terkini adalah untuk pasport biometrik. Ia mengandungi biometrik untuk mengesahkan identiti pelancong. maklumat kritikal pasport itu disimpan pada cip komputer RFID yang kecil, sama seperti maklumat yang disimpan pada kad pintar. Seperti beberapa kad pintar, reka bentuk buku pasport memerlukan cip tanpa sentuh terbenam yang dapat memegang data tandatangan digital untuk memastikan integriti pasport dan data biometrik.

Pengeluaran

Dari segi sejarah, pihak berkuasa undang-undang mengeluarkan pasport berteraskan budi bicara eksekutif setiap negara (atau prerogatif kedaulatan). prinsip undang-undang tertentu diikuti, iaitu: pertama, pasport dikeluarkan atas nama negara; kedua, tiada seorang pun mempunyai hak undang-undang untuk dikeluarkan pasport; ketiga, kerajaan setiap negara, dalam menjalankan budi eksekutifnya, mempunyai budi bicara yang lengkap dan mutlak untuk enggan mengeluarkan atau membatalkan pasport; dan keempat, bahawa budi bicara mereka ini tidak tertakluk kepada semakan kehakiman. Walau bagaimanapun, sarjana perundangan seperti A.J. Arkelian telah berhujah bahawa evolusi dalam kedua-dua undang-undang perlembagaan negara-negara demokrasi dan undang-undang antarabangsa yang terpakai kepada semua negara kini menjadikan prinsip sejarah tersebut usang dan menyalahi undang-undang.
Di bawah keadaan tertentu sesetengah negara membenarkan orang ramai untuk memegang lebih daripada satu dokumen pasport; UK adalah satu contoh. Ini terpakai biasanya untuk orang-orang yang banyak mengembara kerana kerja, dan mungkin perlu untuk mempunyai, katakan pasport untuk perjalanan sementara yang lagi satu sedang menunggu visa untuk negara lain. Sebab-sebab dan dokumen sokongan (seperti surat daripada majikan) hendaklah disediakan untuk memohon dokumen kedua UK.

Keadaan negara

Kebanyakan negara mengeluarkan hanya satu pasport untuk setiap negara (pengecualian adalah Pasport Keluarga). Apabila pemegang pasport memohon pasport baru (biasanya, disebabkan oleh tamat tempoh pasport yang lama atau kekurangan muka surat kosong), mereka dikehendaki menyerahkan pasport lama untuk pembatalan. Dalam sesetengah keadaan pasport tamat tempoh tidak dikehendaki diserahkan atau dibatalkan (sebagai contoh, jika ia mengandungi visa belum tamat).
Di bawah undang-undang kebanyakan negara, pasport adalah hak milik kerajaan, dan boleh dihadkan atau dibatalkan pada bila-bila masa, biasanya pada alasan yang dinyatakan, dan mungkin tertakluk kepada semakan kehakiman. Di kebanyakan negara, penyerahan pasport adalah syarat bagi pemberian jaminan sebagai ganti bagi penjara selama perbicaraan jenayah yang belum selesai.
Setiap negara menetapkan syarat sendiri bagi pengeluaran pasport. Sebagai contoh, Pakistan memerlukan pemohon untuk ditemuduga sebelum pasport Pakistan dikeluarkan. Apabila memohon untuk mendapat pasport atau kad pengenalan kebangsaan, semua rakyat Pakistan dikehendaki menandatangani sumpah mengisytiharkan Mirza Ghulam Ahmad menjadi nabi pendusta dan semua penganut Ahmadiyyah sebagai bukan Islam.
Sesetengah negara mengehadkan pengeluaran pasport, di mana perjalanan antarabangsa masuk dan keluar sangat dikawal selia, seperti Korea Utara, di mana kegunaan umum pasport adalah hak istimewa untuk jumlah yang sangat sedikit orang yang dipercayai oleh kerajaan. Negara-negara lain meletakkan syarat pada sesetengah rakyat untuk diberikan pasport, seperti Finland, di mana warga lelaki berusia 18-30 tahun mesti membuktikan bahawa mereka telah menyelesaikan, atau dikecualikan daripada, khidmat ketenteraan wajib mereka untuk diberikan pasport tanpa had; jika tidak, pasport dikeluarkan sah hanya sehingga akhir tahun ke-28 mereka, untuk memastikan mereka kembali untuk melaksanakan khidmat ketenteraan. Negara-negara lain dengan khidmat ketenteraan wajib, seperti Syria, mempunyai keperluan yang sama.

Status negara

Pasport mengandungi suatu pernyataan mengenai kewarganegaraan pemegangnya. Di kebanyakan negara, hanya satu kelas kewarganegaraan wujud, dan hanya satu jenis pasport biasa dikeluarkan. Walau bagaimanapun, beberapa jenis pengecualian wujud:

Pelbagai kelas kewarganegaraan di sebuah negara

United Kingdom mempunyai beberapa kelas kewarganegaraan United Kingdom kerana sejarah kolonial. Akibatnya, UK mengeluarkan pelbagai pasport yang serupa dalam penampilan tetapi mewakili status kewarganegaraan yang berbeza yang, kemudiannya, telah menyebabkan kerajaan asing untuk memerlukan pemegang pasport UK yang berbeza untuk jenis kemasukan yang berbeza

Pelbagai jenis pasport, satu kewarganegaraan

Republik Rakyat China (PRC) memberi kuasa Wilayah Pentadbiran Khas Hong Kong dan Macau untuk mengeluarkan pasport kepada penduduk tetap mereka dengan kewarganegaraan Cina di bawah aturan "satu negara, dua sistem". Polisi visa yang dikenakan oleh pihak berkuasa asing ke atas penduduk tetap Hong Kong dan Macau yang memegang pasport tersebut adalah berbeza daripada mereka yang memegang pasport Republik Rakyat China yang biasa. Pasport Wilayah Pentadbiran Khas Hong Kong (pasport HKSAR) membenarkan kemasukan tanpa visa kepada lebih banyak negara berbanding pasport PRC yang biasa.
Ketiga-tiga negara konstituen Negeri Denmark mempunyai kewarganegaraan yang sama. Denmark yang betul ialah ahli Kesatuan Eropah, tetapi Greenland dan Kepulauan Faroe tidak. Warga Denmark yang tinggal di Greenland atau Kepulauan Faroe boleh memilih antara memegang pasport Denmark Kesatuan Eropah dan pasport Denmark bukan Kesatuan Eropah Greenland atau Faroe.

Kelas kewarganegaraan khas melalui pelaburan

Dalam keadaan yang jarang berlaku, suatu kewarganegaraan boleh didapati melalui pelaburan. Sesetengah pelabur telah diterangkan dalam pasport Tonga sebagai 'seseorang yang dilindungi Tonga', status yang tidak semestinya membawa dengan itu, hak tempat tinggal di Tonga.

Pasport tanpa wilayah berdaulat

Beberapa entiti tanpa isu dokumen wilayah berdaulat digambarkan sebagai pasport, terutamanya Liga Iroquois, Kerajaan Sementara Orang Asli di Australia dan Perintah Tentera Berdaulat Malta. Dokumen-dokumen tersebut tidak semestinya diterima untuk masuk ke sesebuah negara.

Sah Laku

Pasport mempunyai tempoh sah laku yang terhad, biasanya antara 5 dan 10 tahun.
Banyak negara memerlukan baki sah laku pasport tidak kurang daripada enam bulan semasa ketibaan, serta mempunyai sekurang-kurangnya dua hingga empat muka surat kosong.

Jenis

Penyeragaman kasar wujud dalam jenis pasport di seluruh dunia, namun jenis pasport, bilangan halaman dan definisi boleh berbeza mengikut negara.

Latvia dan Estonia

Bukan warganegara di Latvia dan Estonia adalah individu, terutamanya yang berketurunan Rusia atau Ukraine, yang bukan warganegara Latvia atau Estonia tetapi keluarga telah menetap di kawasan itu sejak era Soviet, dan dengan itu mempunyai hak untuk pasport bukan warganegara yang dikeluarkan oleh kerajaan Latvia serta hak tertentu yang lain. Kira-kira dua pertiga daripada mereka adalah etnik Rusia, diikuti oleh etnik Belarusia, etnik Ukraine, etnik Poland dan etnik Lithuania.
Bukan warganegara di kedua-dua negara yang dikeluarkan pasport bukan warganegara khas yang bertentangan dengan pasport biasa yang dikeluarkan oleh pihak berkuasa Estonia dan Latvia kepada rakyat. Ini salah satu bentuk diskriminasi undang-undang yang biasanya dilabel sebagai xenofobia.

Samoa Amerika

Walaupun semua rakyat AS juga warga Amerika Syarikat, sebaliknya tidak benar. Sebagaimana yang dinyatakan dalam , seorang individu yang mana hanya berkaitan ke Amerika Syarikat adalah melalui kelahiran dalam pemilikan terpencil (yang ditakrifkan dalam  sebagai Samoa Amerika dan Pulau Swains (yang ditadbir sebagai sebahagian daripada Samoa Amerika)), atau melalui keturunan dari seseorang yang lahir sedemikian, memperoleh kerakyatan AS tetapi bukan kewarganegaraan AS. Ini dahulunya hanya dalam empat kes pemilikan luar negara AS yang lain kini atau dahulu.
Pasport AS yang dikeluarkan kepada bukan warganegara mengandungi kod pengesahan 9 yang menyatakan: "PEMBAWA ADALAH RAKYAT AMERIKA SYARIKAT DAN BUKAN WARGANEGARA AMERIKA SYARIKAT." pada halaman anotasi.
Rakyat bukan warganegara AS boleh tinggal dan bekerja di Amerika Syarikat tanpa sekatan, dan boleh memohon untuk kewarganegaraan di bawah peraturan yang sama seperti orang-orang asing yang bermastautin. Seperti orang asing yang bermastautin, mereka kini tidak dibenarkan oleh mana-mana negeri AS untuk mengundi dalam pilihan raya persekutuan atau negeri, walaupun, seperti dengan orang asing yang bermastautin, tiada larangan perlembagaan terhadap mereka berbuat demikian.

Halaman permintaan

Pasport sering mengandungi mesej, biasanya pada bahagian hadapan, meminta pembawa pasport dibenarkan untuk melintasi sempadan dengan bebas, dan seterusnya meminta, sekiranya perlu, pembawa itu diberikan bantuan. Mesej itu kadang-kadang dibuat atas nama kerajaan atau ketua negara, dan boleh ditulis dalam lebih daripada satu bahasa, bergantung kepada dasar-dasar bahasa pihak berkuasa yang mengeluarkan. Terdapat negara-negara, seperti Switzerland, Finland dan Austria, di mana mesej pasport tersebut tiada.

Cap imigresen

Untuk kawalan imigresen, banyak negara menggunakan cap masuk dan keluar. Bergantung kepada negara, suatu cap boleh bertindak dengan tujuan yang berbeza. Sebagai contoh, di United Kingdom, cap imigresen dalam pasport termasuk kebenaran untuk memasuki secara rasmi yang diberikan kepada seseorang yang tertakluk kepada kawalan kemasukan. Di negara-negara lain, suatu ccap p mengaktifkan atau mengakui kebenaran yang berterusan bagi kelulusan kemasukan yang diberikan kepada pembawa pasport.
Di bawah sistem Schengen, pasport asing dicap dengan cap tarikh yang tidak menunjukkan apa-apa tempoh penginapan. Ini bermakna bahawa orang itu dianggap mempunyai kebenaran untuk kekal sama ada untuk tiga bulan atau bagi tempoh yang ditunjukkan pada visa (yang mana lebih pendek).
Visa sering mengambil bentuk cap yang dimeterai, namun sesetengah negara menggunakan pelekat yang menggabungkan ciri-ciri keselamatan untuk mengelakkan pemalsuan.
Negara anggota Kesatuan Eropah tidak dibenarkan untuk meletakkan cap dalam pasport seseorang yang tidak tertakluk kepada kawalan imigresen. Mengecap adalah dilarang kerana ia adalah penguatkuasaan kawalan untuk orang itu tidak tertakluk kepadanya.
Negara-negara biasanya mempunyai gaya yang berbeza setem untuk kemasukan dan keluar, untuk menjadikannya mudah untuk mengenal pasti pergerakan orang. Cara lain untuk menentukan maklumat dengan mudah. Warna dakwat mungkin digunakan untuk mod pengangkutan (udara, darat atau laut), seperti di Hong Kong sebelum 1997; manakala gaya sempadan melakukan perkara yang sama di Macau. Variasi lain termasuklah menukar saiz setem untuk menunjukkan tempoh penginapan, seperti di Singapura.
Cap imigresen adalah peringatan berguna tentang suatu perjalanan. Sesetengah pelancong "mengumpul "cap imigresen dalam pasport, dan akan memilih untuk memasuki atau keluar negara melalui cara yang berbeza (sebagai contoh, darat, laut atau udara) untuk mempunyai cap berbeza dalam pasport mereka. Sesetengah negara, seperti Liechtenstein, yang tidak mengecap pasport boleh menyediakan cap pasport atas permintaan bagi tujuan "kenangan". Walau bagaimanapun, cap peringatan itu boleh menghalang pembawa pasport daripada perjalanan ke negara-negara tertentu. Sebagai contoh, Finland secara berterusan menolak apa yang mereka panggil 'pasport dipalsukan', di mana pelancong ditolak visa atau kemasukan kerana cap peringatan seperti itu dan dikehendaki untuk memperbaharui pasport mereka.

Had penggunaan

Pasport adalah semata-mata dokumen pengenalan yang diiktiraf secara meluas untuk tujuan perjalanan antarabangsa, dan memiliki pasport tidak dengan sendirinya memberikan kepada pengembara untuk memasuki mana-mana negara selain daripada negara yang mengeluarkannya, dan kadang-kadang tidak begitu. Banyak negara biasanya memerlukan pengunjung untuk mendapatkan visa. Setiap negara mempunyai keperluan atau syarat yang berbeza bagi pemberian visa, seperti untuk pelawat bukan mungkin menjadi caj awam atas sumber kewangan, kesihatan, keluarga, atau sebab-sebab lain, dengan pemegang bukan telah disabitkan atas jenayah atau dianggap berkemungkinan melakukan salah.
Apabila terdapat sebuah negara yang tidak mengiktiraf sebuah negara yang lain, atau dalam pertikaian dengan negara tersebut, kemasukan mungkin dilarang kepada pemegang pasport negara satu lagi yang bertikai, dan kadang-kadang kepada orang lain yang pernah melawat negara itu; contoh disenaraikan di bawah. Sebuah negara yang mengeluarkan pasport juga boleh menyekat sah laku atau penggunaannya dalam hal keadaan yang dinyatakan, seperti penggunaan untuk perjalanan ke negara-negara tertentu atas sebab-sebab politik, keselamatan atau kesihatan.

Perjalanan antarabangsa tanpa pasport

Perjalanan antarabangsa adalah tidak mustahil tanpa pasport dalam keadaan tertentu. Walau bagaimanapun, dokumen yang menyatakan kewarganegaraan, seperti kad pengenalan atau Lesen Pemandu Dipertingkat, biasanya diperlukan.