Oriental Film

Penubuhan

Berikutan kejayaan komersial Terang Boelan (1937), Fatima (1938), dan Alang-Alang (Grass; 1939) industri filem Hindia Belanda, - yang telah melarat oleh Kemelesetan Besar - telah dihidupkan semula.  Penerbitan filem meningkat dan, pada tahun 1940, empat buah rumah penerbitan baru telah dibuka, termasuk Oriental Film. Dibiayai sepenuhnya oleh ahli perniagaan Cina Tjo Seng Han, ibu pejabat pertama syarikat itu terletak di 42 Matraman Street, di timur Batavia (kini Jakarta); mengikut mingguan Sin Po, studio ini mempunyai kemudahan mudah. Seorang lagi ahli perniagaan Cina, Tjan Hock Siong, telah dibawa untuk menguruskan aktiviti-aktiviti sehari-hari studio.
Tjo dan Tjan mengupah Njoo Cheong Seng, seorang dramatis yang sebelum ini bekerja dengan Orion Opera sebelum menubuhkan kumpulan sendiri, dan isterinya Fifi Young. Kedua-dua telah mendapat pengiktirafan luas melalui kerja-kerja peringkat mereka, dan adalah diharapkan bahawa nama pengiktirafan akan membawa penonton. Pengambilan Njoo dan Young adalah sebahagian daripada trend membawa pelakon terlatih dan krew ke dalam industri filem. Terang Boelan telah menggunakan pentas bintang kecil Roekiah dan suaminya Kartolo untuk kesan yang besar, dan pelakon telah membawa kejayaan kewangan yang serupa dengan Tan's Film selepas mereka telah diupah.

Penerbitan

Filem pertama Oriental, Kris Mataram, telah diarahkan oleh Njoo dan membintangi Young dan Omar Rodriga. Ia mengisahkan wanita bangsawan kecil (dimainkan oleh Young) yang berkahwin dengan seorang bangsawan walaupun penolakan ibu bapanya. Untuk filem ini, Njoo menarik Joshua Wong dari Tan sebagai sinematografer, kemudian menggunakan nama Wong sebagai sebahagian daripada pengiklanan beliau: "[Kris Mataram mempunyai] jaminan J. Wong". Dikeluarkan pada bulan Julai 1940, filem itu disasarkan kepada penonton berpendapatan rendah -. Terutamanya penonton teater yang akan mengiktiraf Young. Satu kajian di Soerabaijasch Handelsblad memuji ia, memanggil Kris Mataram "menawan untuk meter terakhir."
Sebelum penerbitan kedua studio, Oriental mula menyewa studio Algemeen Nederlandsch Indisch Filmsyndicaat (ANIF) dalam Molenvliet, Batavia, untuk 1500 Gulden sebulan. Sewa ini juga termasuk akses kepada peralatan dan jurukamera studio J.J.W. Steffans, serta kemudahan seperti penyaman udara dan telefon di setiap pejabat dan peralatan pencahayaan untuk tembakan waktu malam. Sebuah plot bersebelahan besar tanah telah juga disediakan. Dengan menyewa kompleks Anif itu, Oriental menjadi studio yang terbesar dan paling moden di Hindia.
Njoo tidak lama lagi menunjukkan kecenderungan untuk sensasi, yang telah menyatakan dirinya keluaran Disember 1940 Zoebaida. Untuk filem itu, satu set kisah cinta di Timor dibintangi Young sebagai watak tajuk, Oriental mengunakan pakaian terang, mewah; Njoo memberikan watak-watak nama-nama aneh yang tidak akan ditemui dalam tetapan. Daripada pemfileman di lokasi - yang akan menjadi terlampau mahal - Oriental membina set di belakang Studio ANIF. Pengulas filem itu berkata dengan penghinaan yang Zoebaida telah dibesar-besarkan dan jelas mencerminkan pengaruh pentas.
Oriental mengeluarkan filem ketiga, Pantjawarna, pada bulan Mac tahun 1941. Sekali lagi dibintangi Young, filem - di mana seorang wanita muda perlu meningkatkan dua orang anak perempuan walaupun penjara suaminya — menampilkan dua pekerja baru, Dhalia dan Soerip. Kedua-dua wanita, remaja pada masa itu, telah menubuhkan kerjaya pentas dan telah terkenal dengan suara-suara nyanyian mereka, yang telah diletakkan untuk digunakan dalam dua belas lagu keroncongPantjawarna. Filem ini telah diterima baik oleh pengkritik, dan lakonan Young mendapat pujian dalam kedua-dua Bataviaasch Nieuwsblad dan Soerabaijasch Handelsblad; yang kemudian memperwatakkan Pantjawarna sebagai "satu kejayaan bagi O.F.C. [Oriental Film Company] dan bukti kemajuan yang dicapai dalam pawagam Hindia".
Selepas Pantjawarna, Fred Young menarik Njoo dan isterinya untuk Majestic Film yang baru ditubuhkan. Akibat kekurangan pengarah dan bintang utama, Oriental mengupah wartawan Sutan Usman Karim  untuk mengarahkan filem keempat mereka, Panggilan Darah. Filem ini, yang ditulis oleh Karim dan dibintangi Dhalia dan Soerip, mengisahkan dua anak-anak yatim muda kerana mereka cuba untuk menambah dengan susah payah hidup di Batavia. Filem ini, yang memulakan kerjaya pada bulan Jun 1941, jelas menampilkan kilang rokok Nitisemito kemudian, yang membawa tokoh perfileman Indonesia Misbach Yusa Biran untuk mencadangkan bahawa ia mungkin telah membayar untuk iklan. Beliau mencatatkannya sebagai satu kejayaan sederhana, walaupun menyatakan bahawa ulasan bercampur-campur.

Penutupan dan legasi

Mengikuti Panggilan Darah, Oriental - yang telah kehilangan wang secara berterusan - mengeluarkan kontraknya untuk studio ANIF, yang telah diambil alih oleh Multi Film milik Belanda. Walaupun harapan bahawa mereka akan terus menghasilkan filem naratif, mungkin dengan peralatan moden kurang, syarikat itu telah dibubarkan. Pelakon dan krew Oriental berhijrah ke studio yang berbeza. Suska telah ditandatangani ke Jawa Industrial Film dan mengarahkan filem tunggal untuk mereka, Ratna Moetoe Manikam. Dhalia pergi ke Populair Film dan berlakon dalam satu penerbitan, Moestika dari Djemar (1942), sebelum pendudukan Jepun pada Mac 1942 yang menutup studio. Soerip pula menyertai Njoo dan Young di Majestic Film, berlakon dalam dua produksi sebelum studio yang telah ditutup.
Walaupun Oriental tidak kekal lama, beberapa pelakon dan krew ia diupah pergi untuk kerjaya yang panjang. Njoo, selepas mengendalikan dua filem untuk Majestic pada tahun 1941, menghabiskan banyak dekad dalam teater sebelum kembali ke mengarah pada pertengahan 1950-an. Fifi Young yang terus berlakon bagi Njoo sehingga mereka bercerai pada tahun 1945, muncul dalam lebih daripada lapan puluh filem sebelum kematiannya pada tahun 1975. Dhalia dan Soerip juga mempunyai kerjaya yang panjang: kedua-duanya berlakon sehingga tahun 1990-an, Dhalia di 52 produksi dan Soerip dalam 25.