Hidroterapi

Latar belakang sejarah

Pelbagai bentuk hidroterapi telah direkodkan di tamadun purba Mesir, Yunani dan Rom. Kerabat diraja Mesir mandi dengan minyak pati bunga dan, manakala orang-orang Rom mandi beramai-ramai dikalangan warga mereka. Hippocrates mencadangkan mandi di mata air untuk merawat penyakit. Budaya lain yang terkenal dengan sejarah yang hidroterapi yang panjang termasuk China dan Jepun,  di Jepun biasanya ini tertumpu terutamanya di sekeliling mata air panas Jepun, atau ("onsen"). Kebanyakannya mendahului sejarah Thermae Rom.
Selepas kelihatannya terhapus semasa Zaman Pertengahan, hidroterapi telah kembali semula pada abad 18 dan 19 oleh mereka seperti J.S.Hahn, MD, (1696–1773), Philippe Pinel, Vincent Priessnitz (1799–1851), Professor E.F.C. Oertel (1764–1850), and J.H. Rausse (1805–1848).
Semasa abad ke-19, kebangkitan kepopularan semula diikuti penggunaan hidroterapi sekitar 1829, oleh Priessnitz, seorang petani ladang di Gräfenberg, ketika itu merupakan sebahagian daripada Empayar Austria. Kebangkitan ini telah diteruskan oleh paderi Bavarian, Sebastian Kneipp (1821-1897), "pengikut yang berkebolehan dan bersemangat" bagi Priessnitz, "yang usahanya telah menyambung di mana ditinggalkan oleh Priessnitz", selepas dia membaca suatu risalah mengenai penawar air sejuk. Di Wörishofen (selatan Jerman), Kneipp membangunkan penggunaan hidroterapi sistematik dan terkawal sebagai rawatan perubatan sokongan yang diberikan oleh doktor pada masa itu. Buku Kneipp sendiri Penyembuh Air Saya telah diterbitkan pada tahun 1886 dengan banyak edisi berikutnya, dan diterjemahkan ke dalam banyak bahasa.
Satu faktor penting mengenai kebangkitan popular hidroterapi adalah bahawa ia boleh diamalkan dengan agak murah di rumah. Pertumbuhan hidroterapi (atau 'rawatan hidropathi air' bagi nama masa itu), dengan itu terhasil dari dua sfera bertindak balas: "hidro dan rumah".

Penggunaan air sejuk

Krioterapi, rendaman air sejuk atau mandi ais merupakan satu lagi bentuk hidroterapi yang digunakan oleh ahli-ahli terapi fizikal, kemudahan perubatan sukan dan klinik pemulihan. Penyokong mendakwa peningkatan aliran darah yang baik dan hasil sampingan penguraian sel ke sistem limfa dan kitar semula yang lebih cekap.

Pusat Hidropathik

Pusat Hidropathik merupakan tempat orang menerima rawatan hidropathik. Ia biasanya di bina di bandar spa, di mana air yang kaya dengan galian atau mata air panas wujud secara semula jadi.
Beberapa Pusat Hidropathik mengubah operasi mereka dari tujuan therapeutik kepada menjadi hotel pelancong sepenuhnya pada akhir abad ke-20 sementara masih mengekalkan nama 'Hidro'. Terdapat beberapa contoh terkemuka di Scotland di Crieff, Peebles dan Seamill antara lainnya.

Nota

a. While the second sense, of water as a form of torture is documented back to at least the 15th century, the first use of the term Water cure as a torture is indirectly dated to around 1898, by U.S. soldiers in the Spanish-American war, after the term had been introduced to America in the mid-19th century in the therapeutic sense, which was in widespread use. Indeed, while the torture sense of water cure was by 1900-1902 established in the American army, with a conscious sense of irony, this sense was not in widespread use. Webster's 1913 dictionary cited only the therapeutic sense, water cure being synonymous with hydropathy, the term by which hydrotherapy was known in the 19th century and early 20th century.
The late 19th century expropriation of the term water cure, already in use in the therapeutic sense, to denote the polar opposite of therapy, namely torture, has the hallmark of arising in the sense of irony. This would be in keeping with some of the reactions to water cure therapy and its promotion, which included not only criticism, but also parody and satire.