Persidangan Meridian Antarabangsa

Persidangan Meridian Antarabangsa adalah satu persidangan yang diadakan pada bulan Oktober tahun 1884 di Washington, DC, Amerika Syarikat, untuk menentukan meridian perdana untuk kegunaan antarabangsa. Persidangan Ini diadakan atas permintaan Presiden AS Chester A. Arthur. Subjek perbincangan adalah pemilihan "meridian yang akan digunapakai sebagai longitud sepunya dan piawaian perhitungan masa di seluruh dunia". Ia menyebabkan pemilihan Greenwich Meridian sebagai standard antarabangsa untuk longitud kosong darjah.

Latar belakang

Menjelang tahun 1870 terdapat tekanan untuk menubuhkan meridian utama bagi tujuan navigasi dan untuk menyatukan masa tempatan bagi jadual kereta api. Kongres Geografi Antarabangsa pertama, yang diadakan di Antwerp pada tahun 1871, melancarkan usul memihak kepada penggunaan Meridian Perdana untuk carta laluan (skala kecil), mencadangkan agar ia menjadi mandatori dalam tempoh 15 tahun.
Di Britain, Great Western Railway telah diseragamkan pada tahun 1840 dan pada tahun 1847 Kesatuan Kliring Kereta Api mengeluarkan dekri bahawa "GMT diterima pakai di semua stesen sebaik sahaja Pejabat Pos Besar membenarkannya". Pejabat Pos pada masa ini menghantar isyarat masa dari Greenwich melalui telegraf ke sebahagian besar negara untuk menetapkan jam. Menjelang Januari 1848, Panduan kereta api Bradshaw menunjukkan masa bersatu dan mendapat persetujuan umum, walaupun pertikaian undang-undang bermakna tidaklah sehingga tahun 1890 GMT diguna secara rasmi di seluruh UK.
Di Amerika Syarikat, masalahnya lebih teruk, dengan satu jadual menunjukkan lebih 100 waktu tempatan berbeza dengan lebih daripada 3 jam. Pada tahun 1870, Charles F. Dowd menerbitkan risalah yang bertajuk A System of national time and its application (Sistem waktu kebangsaan dan aplikasinya) menganjurkan tiga zon waktu di seluruh negara berdasarkan meridian Washington, yang kemudian mengubahsuaikannya kepada empat zon berdasarkan meridian Greenwich pada tahun 1872.
Cadangan pertama untuk keselarasan masa yang konsisten di seluruh dunia adalah dalam memoir yang bertajuk "Terrestrial Time" oleh Sandford Fleming, pada masa itu ketua jurutera Kereta Api Pasifik Kanada, dibentangkan kepada Institut Kanada pada tahun 1876. Jam bayangan ini dijangka menunjukkan waktu sejagat 24 jam dengan dail tambahan yang mempunyai masa tempatan dibulatkan ke jam yang terdekat. Beliau juga menegaskan bahawa kebanyakan pembetulan untuk waktu min tempatan adalah lebih besar daripada yang terlibat meninggalkan masa suria. Pada 1878/9, beliau mengemukakan cadangan ubah suai menggunakan meridian Greenwich. Dua kertas Fleming dianggap sangat penting sehinggakan pada bulan Jun 1879 Kerajaan British telah menyalin salinan itu kepada lapan belas buah negara asing dan pelbagai badan saintifik di England. Pada masa yang sama, Persatuan Metrologi Amerika menghasilkan "Report on Standard Time" (Laporan Masa Piawai) oleh Cleveland Abbe, ketua Perkhidmatan Cuaca Amerika Syarikat mencadangkan skim yang pada dasarnya sama.
Cadangan-cadangan ini tidak memenuhi kelulusan sejagat dalam komuniti saintifik, yang ditentang oleh John Rodgers, Penguasa Balai Cerap Tentera Laut, Washington dan Astronomer Royal British, George Airy yang mempunyai kedua-dua perkhidmatan talian yang menyokong masa tempatan di pelbagai bandar. Balai Cerap Laut juga telah menggagalkan penghantaran masa isyarat Greenwich dari Harvard, di mana ia diterima melalui kabel transatlantik dan digunakan untuk mengambil masa bola isyarat di Boston.
Persidangan Meridian Antarabangsa mempunyai asal-usul dalam Kongres Geografi Antarabangsa Ketiga yang diadakan di Venice pada 1881, di mana penubuhan meridian utama sejagat dan masa piawai yang seragam adalah keutamaan tinggi dalam agenda. Persidangan Geodesik Antarabangsa Ketujuh di Rom pada bulan Oktober 1883 kemudiannya membuang sebahagian besar butiran teknikal, meninggalkan perjanjian diplomatik untuk persidangan yang kemudian. Amerika Syarikat meluluskan Akta Kongres pada 3 Ogos 1882 yang membenarkan Presiden memanggil persidangan antarabangsa untuk menetapkan meridian Perdana sepunya untuk masa dan longitud di seluruh dunia.
Sebelum jemputan dihantar pada 1 Disember, usaha bersama Abbe, Fleming dan William Frederick Allen, Setiausaha keretapi AS' Konvensyen Masa Umum dan Penyunting Urusan Panduan Rasmi Pelancong ke Kereta Api, telah membawa syarikat-syarikat kereta api Amerika Syarikat ke persetujuan yang membawa kepada masa standard kereta api yang diperkenalkan pada tengah hari pada 18 November 1883 di seluruh negara. Walaupun ini tidak ditubuhkan secara sah sehingga tahun 1918, terdapat perasaan fait accompli (matlamat tercapai) kuat di seluruh negara yang mendahului persidangan itu, walaupun penetapan masa tempatan bukan sebahagian daripada persidangan.

Hasil

Isu utama di persidangan itu, selain daripada isu-isu prosedur seperti peruntukan terjemahan Perancis yang sah mengenai prosiding, adalah desakan Perancis bahawa meridian harus mempunyai peranan yang sangat neutral dengan cara yang sama mereka mengekalkan bahawa meter adalah ukuran yang neutral. Keperluan ini bertentangan dengan keperluan untuk meletakkan asas ukuran pada sebuah balai cerap yang dibina di atas tanah dan cadangan Fleming menggunakan anti-meridian Greenwich tidak disokong oleh delegasi British. Pada akhirnya, hujah pragmatik untuk kesinambungan dengan kebanyakan carta-carta nautikal memenangi hari itu dan delegasi Perancis elak daripada mengundi.
Dengan mengubah permulaan hari astronomi dari tengah hari ke tengah malam, persidangan ini mengelakkan isu yang dibangkitkan oleh Persidangan Geodetik mengenai perubahan tarikh yang berlaku di tengah-tengah hari di Eropah, supaya Garisan Tarikh Antarabangsa dapat berada di mana ia kini.
Mengenai persoalan masa sejagat, pendapat Fleming kepada sebuah jawatankuasa pimpinan telah disampaikan: "Dalam penghakiman saya, pendekatan yang paling dekat dengannya yang mungkin dicuba dengan peluang untuk berjaya, adalah mempunyai pertama, satu masa piawai utama, berdasarkan meridian utama yang akan digunakan untuk tujuan bukan tempatan; kedua, untuk mempunyai dua puluh empat masa piawai sekuder untuk mengawal perhitungan tempatan." Terdapat perbincangan mengenai penetapan zon sekurang-kurangnya 10 minit (2½°), tetapi tidak ada usul yang dibentangkan, kerana terlalu sedikit pengalaman untuk membantu dalam membuat pilihan.
Kebanyakan negara Eropah menjajarkan jam mereka dengan Greenwich dalam tempoh sepuluh tahun, Sweden dan Amerika Utara sudah berbuat demikian, dan trend terus berlanjut. Perancis mengekalkan masa Paris hingga tahun 1911 dan pada tahun berikutnya mengadakan persidangan kedua untuk menangani perbezaan antara balai cerap yang berbeza yang menjadi jelas, yang menyebabkan penubuhan Bureau International de l'Heure selepas Perang Dunia I.