Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu

Implementasi

Menurut pelbagai penilaian, terdapat enam pilihan utama untuk membentuk Perhimpunan Berparlimen Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu.
Pindaan Piagam PBB, mungkin melalui sebuah Pemeriksaan Persidangan Piagam dibawah Artikel 109 Piagam PBB, biasanya kemungkinan dipetik. Hal ini sukar kerana ia memerlukan pengesahan oleh dua pertiga daripada ahli PBB, termasuklah lima ahli tetap dari Majlis Keselamatan. Hanya terdapat lima pindaan Piagam PBB sejak 1945, dan tiada satu  di antaranya yang dilakukan melalui proses di bawah Artikel 109. Louis Sohn dan Grenville Clark, melalui buku mereka pada tahun 1958, World Peace Through World Law, mencadangkan penubuhan Perhimpunan Parlimen melalui kaedah ini.
Kemungkinan seterusnya ialah pembentukan UNPA adalah badan subsidiari daripada Perhimpunan Agung PBB. Perhimpunan Agung mempunyai autoriti untuk melakukannya berdasarkan Artikel 22 Piagam PBB. Erskine Childers dan Sir Brian Urquhart menyokong pendekatan ini melalui bukunya pada tahun 1994, Renewing the United Nations System. Jawatankuasa Demokratik PBB juga mencadangkan pembentukan UNPA melalui Artikel 22 atau transformasi daripada Kesatuan Antara Parlimen melalui laporannya, Developing International Democracy. Pada tahun 2006, Majlis Eropah menyerahkan sebuah nota resolusi, "Satu langkah muktamad terhadap pembentukan parlimen PBB boleh menjadi satu pembentukan eksperimentasi bagi jawatankuasa parlimen dengan memberikan fungsi sebagai penasihat kepada jawatankuasa Perhimpunan Agung." 
Ia juga boleh dibentuk berdasarkan Demokrasi Komuniti
Pilihan yang lain adalah dengan menjadikan UNPA sebagai organisasi bukan kerajaan yang memilih ahli majlis perundangan secara demokrasi. Kelebihannya, ia tidak memerlukan bantuan sama ada kerjasama atau pengaruh kuasa diktator kerajaan sesebuah negara atau organisasi parlimen dunia lain yang bersifat diktator. Jadi ia hanya diwakili oleh ahli majlis perundangan, ahli-ahli parlimen dan negara-negara sahaja. Perlembagaan Dunia dan Kesatuan Parlimen dan organisasi bukan kerajaan (NGO) lain boleh mewujudkan parlimen yang berfungsi penuh. Heinrich mempertikaikan pendekatan ini dengan mengatakan bahawa "Jika ia berjaya, ia akan memesongkan segala sumber daripada menekan kerajaan-kerajaan, yang mana rakyat lebih arif mengenai isu-isu berkenaan, dan menuju kepada penstrukturan institusi bersifat pan-global, yang mana tidak ada dalam kumpulan masyarakat untuk melakukannya..Dan kesannya legitimasi perhimpunan yang diwujudkan itu akan dipertikaikan (siapa yang diwakilinya?) dan ia tidak menjadi seperti nilai berevolusi (perubahan beransur-ansur) parlimen dunia." 
UNPA boleh juga dibentuk hanya melalui perjanjian. Ini memberikan kelebihan kepada beberapa sama ada 20 atau 30 negara yang ekonomi dan geografinya adalah pelbagai bagi mewujudkan UNPA, dan ini akan menambahkan lagi bilangan negara lain untuk mengesahkan perjanjian berkenaan. Strauss menyatakan bahawa inilah kaedah yang diasaskan oleh kebanyakan badan antarabangsa seperti Organisasi Kesihatan Sedunia, Organisasi Buruh Antarabangsa, dan Mahkamah Jenayah Antarabangsa. Cara untuk memulakannya adalah dengan andaian, iaitu melalui persidangan oleh wakil-wakil duta besar sesebuah kerajaan untuk merangka perjanjian berkenaan; kemudian proses pengesahan bermula.
Ia mungkin juga boleh dibentuk melalui penggunaan atau perubahan keatas Kesatuan Antara Parlimen, (IPU) yang diakui oleh status pemerhati pada tahun 2002. Speaker Perlimen Persidangan Kedua IPU menerima resolusi yang menyatakan, "Kami berbesar hati menerima lebih penyelarasan dan interaksi utama dengan Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu, dan menyeru badan dunia itu supaya lebih kerap menggunakan pakar-pakar teknikal dan politik yang disediakan oleh IPU dan Ahli Parlimen-parlimen." Kebanyakan parlimen sesebuah negara kini bukanlah ahli IPU. Tambahan pula, terdapat ketidakpastian bahawa IPU boleh menyokong cadangan seperti itu; artikel yang dikeluarkan pada 2005 oleh Setiausaha Agung IPU Anders B. Johnsson melalui pendapatnya, "Ia kurang praktikal untuk mewujudkan perhimpunan parlimen berasingan bersama-sama Perhimpunan Agung kerajaan sedia ada." Sesungguhnya, Kesatuan Antara Parlimen nampak seperti mengharapkan IPU yang telah diubah itu menjadi pengganti UNPA, dengan menyatakan, "Kesatuan mempunyai pengalaman yang diperlukan, dan kewujudan birokrasi seterusnya sepatutnya dielakkan."

Kuasa-kuasa

CEUNPA telah mencadangkan bahawa UNPA dimulakan sebagai badan penasihat yang tidak mempunyai kuasa terlebih dahulu, sebelum beransur-ansur menjadi dewan yang dianggotai mereka yang dipilih. "Satu persatu, ia harus diberikan hak untuk mendapatkan maklumat, penglibatan dan kawalan terhadap PBB dan organisasi-organisasinya." Suatu rencana dalam Jurnal Undang-undang dan Polisi Asia-Pasifik menotakan bahawa duluan untuk idea ini turut merangkumi Parlimen Britain, Parlimen Perancis, Kongres Amerika Syarikat dan Parlimen Eropah, kesemuanya merangkumi system di mana kuasa-kuasanya dipindahkan kepada pegawai-pegawai yang dilantik. "Pada peringkat awal, demokrasi terpaksa berkompromi dengan realiti kuasa dan berevolusi dari satu peringkat ke peringkat yang seterusnya, pada masa yang sesuai. Ini seringkali terjadi dalam bentuk tambahan dewan-dewan 'tidak demokratik' dalam struktur parlimen berkenaan. Maka, di Britain, keperlukan kompromi hak-hak 'manusia sejagat' dengan kuasa-kuasa dan kepentingan golongan berada menandakan keperluan wujudnya sistem dwidewan yang merangkumi Dewan Pertuanan, di samping Dewan Rakyat. Di parlimen Perancis juga wujud blok-blok kuasa sebagai 'estet' atau dewan berasingan yang punyai peranan, dan Senat Amerika Syariat mencerminkan kompromi antara kepentingan negeri-negeri Amerika yang tidak mempunyai jumlah penduduk yang tinggi ditenggelami oleh negeri-negeri yang mempunyai jumlah penduduk yang lebih ramai."
Para penyokong gerakan Persekutuan Dunia menggariskan bahawa kesatuan sejagat manusia, berbanding kerajaan-kerajaan, dicadangkan oleh kata-kata pembuka Mukadimah Piagam Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, iaitu "Kami, rakyat..." Sentimen ini diggariskan oleh Theo van Boven, yang menyatakan bahawa "Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu yang lebih demokratik sepertimana yang dimahukan oleh kempen untuk Parlimen PBB akan menguatkan lagi legitimasi kata-kata pembuka sedemikian." Menurut Jawatankuasa untuk PBB Lebih Demokratik, "Konsep UNPA adalah anjakan pertama terhadap parlimen dunia yang demokratik". Gerakan persekutuan dunia secara lazimnya melihat dewan yang dikuasakan secara demokratik sebagai cara untuk menggelakkan peperangan dengan memberikan kepada semua cara aman untuk mendapatkan matlamat politik mereka. Sebagai contoh, Walter Cronkite, menyatakan bahawa "Dalam masa terdekat, kami mesti mengubah asas komuniti global daripada sistem kini yang menggalakkan peperangan dan anarki kepada sistem baru yang lebih demokratik dan diperintah oleh persekutuan PBB."
Namun terdapat juga bantahan kepada idea parlimen global. Pungutan suara oleh BBC pada tahun 2007 yang melibatkan sebanyak 12,000 respondan telah menanya, "Adakah anda akan menyokong Parlimen Dunya, yang diwakili berdasarkan jumlah penduduk negara, dan parlimen berkenaan mempunyai kuasa untuk membuat dasar yang mengikat?" Daripada yang disoal, 19.1% telah menjawab "Tidak perlu-idea yang tidak bernas"; 14.9% menjawab "Tidak mungkin-tetapi boleh terjadi"; 23.1% menjawab "Berkemungkinan–tetapi dengan pengecualian"; dan 14.4% menjawab "Berkemungkinan besar–ia merupakan idea bernas". Pungutan suara ini dipecahkan mengikut negara, dan A.S. serta Australia menjadi antara negara-negara yang penduduknya menentang. Penentangan terhadap UNPA merupakan organisasi-organisasi seperti Parti Perlembagaan A.S., dan ahli-ahli politik seperti Ron Paul, yang menyokong pengunduran daripada PBB dan kesemua organisasi-organisasi antarabangsa lain kerana kebimbangan terhadap kedaulatan negara. Pemimpin Parti Tindakan Kanada Connie Fogal juga menentang UNPA, menyatakan, "Sesungguhnya amat aneh tindakan NDP dan Parti Hijau menyokong gerakan-gerakan ini... Selanjutnya, dewan Eropah terbukti gagal berkesan sebagai dewan yang efektif dengan hanya berfungsi sebagai mekanisme pengesah tindakan birokratik sahaja. Ini bukan demokrasi." Tambahan pula, rencana Civicus menyatakan bahawa penduduk negara-negara dunia kini belum bersedia untuk menimbangkan Dewan Perhimpunan Berparlimen pada masa ini."
Herbert W. Briggs menyatakan bahawa sementara UNPA boleh ditubuhkan sebagai badan penyokong UNGA tanpa sebarang perubahan undang-undang antarabangsa, pemberian itu berkuasa untuk melewati undang-undang yang mengikat yang memerlukan perubahan Piagam PBB atau perjanjian baru. UNGA berperanan dalam berkuasa, menangguhkan dan mengeluarkan anggota PBB, menyetujui anggaran, dan pemilihan ahli untuk badan-badan PBB yang lain, namun kuasa sebagaimana dimaksud dalam Bab IV dari Piagam PBB sebahagian besar penasihat kebiasaanya. Ini termasuklah kuasa untuk "membincangkan," "membuat cadangan," "beri pertimbangan," "meminta perhatian Majlis Keselamatan untuk pelbagai situasi," "memulakan pengajian," "... menerima laporan," dll, serta "mendirikan anak syarikat seperti organ-organ yang dianggap perlu untuk meningkatkan fungsinya. Piagam tersebut tidak mengandungi peruntukan yang membolehkan UNGA untuk mendelegasikan kuasa yang tidak dimilikinya. Sementara,  Perkara 25 menyatakan, "Ahli Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu bersetuju untuk menerima dan melaksanakan keputusan Majlis Keselamatan," tidak ada keperluan bahawa ahli untuk mematuhi cadangan dari UNGA. Selain itu, Perkara 13 (1) (a) tugas Piagam UNGA dengan "mendorong kemajuan perkembangan undang-undang antarabangsa dan kodifikasi nya."
Menurut Oscar Schachter, ada beberapa soalan mengenai apakah pembuatan undang-undang proses tradisional antarabangsa negara dengan negara pengesahan perjanjian tersebut cukup hari ini: "Proses tradisional kes kepada kes undang-undang adat tidak boleh memenuhi keperluan untuk bertindak bersama bagi menangani pelbagai masalah yang disebabkan oleh perkembangan teknologi, kesan demografi dan persekitaran, perubahan sosial, atau keperluan perniagaan antarabangsa. Sementara semua hal ini dapat ditangani oleh perjanjian pelbagai hala, proses perjanjian seringkali rumit dan lambat, sedangkan resolusi PBB dapat lebih mudah dicapai." Undang-undang Laut adalah contoh dari perjanjian yang telah puluhan tahun untuk diluluskan di Amerika Syarikat (walaupun Cato Institute melihat faktor kelewatan tersebut memberi kesan baik.) George Monbiot berpendapat, "Ketiadaan suatu perundangan antarabangsa melemahkan kuasa suatu penghakiman antarabangsa (seperti mahkamah jenayah yang dicadangkan). Hakim menghakimi mahkamah perang di the Hague dan dalam Arusha telah dipaksa, pada dasarnya, untuk membuat undang-undang yang boleh bertindak sama."
Proposal untuk memberikan UNGA kuasa perundangan termasuklah "binding triad" idea yang akan membuat resolusi UNGA yang terikat jika disahkan oleh negara-negara yang terdiri daripada supermajoriti negara-negara di dunia dari segi penduduk, dan ekonomi pengeluaran. Menurut Heinrich, selepas UNPA ditubuhkan, maka akan lebih mudah untuk mengumpul sokongan bagi mempertingkatkannya. Ahli majlis perhimpunan sendiri dijangka memainkan peranan utama dalam menggalakkan evolusi dengan mencari pindaan Piagam PBB untuk membuatnya menjadi "organ utama" secara selari dengan Perhimpunan Agung. Dengan politik know-how, akses mereka kepada peringkat tertinggi kerajaan kebangsaan, dan kredibiliti dengan dunia awam dan media, para ahli politik di PBB Majlis Parlimen boleh diharapkan untuk menjadi berkuasa politik yang kuat dan gigih bagi mengatur transformasi majlis itu.

Sumbangan dana

Menurut pendapat Heinrich, "Adalah wajar sekiranya gaji dan kos perjalanan ahli-ahli Dewan Berparlimen dibiayai oleh institusi-institusi Dewan itu sendiri melalui bajetnya (yang bersumberkan bajet PBB), dan bukannya oleh kerajaan-kerajaan mereka secara individu. Ini adalah untuk menjamin kebebasan ahli-ahli politik UNPA dalam perkhidmatan mereka kepada PBB dan memastikan penyertaan yang saksama." Artikel 17 Piagam PBB menyatakan, "Tanggungan kewangan Pertubuhan ini akan berkadarkan sebagaimana yang diperuntukkan oleh Perhimpunan Agung PBB." Oleh yang demikian, UNPA akan dibiayai sebagaimana sistem UN yang lainnya dibiayai, dengan ekonomi-ekonomi yang lebih besar seperti A.S. membiayai sumbangan yang lebih tinggi berbanding ekonomi-ekonomi kecil kecuali sekiranya ia dibayai pemberi-pemberi sumbangan secara persendirian  (sebagaimana tanah untuk penubuhan Ibu pejabat PBB pada tahun 1946) Ini mungkin akan diimbangi oleh kiraan undi negara-negara berdasarkan GDP mereka atau sumbangan mereka kepada sistem PBB. A Vancouver Sun article notes, "Another point of opposition would involve the notion of adding bureaucracy and complexity to the UN. Estimated cost of the new outfit runs $140 million to $280 million a year." Survey oleh Ahli-ahli Parlimen untuk Tindakan Global pada tahun 1993 menunjukkan bahawa terdapat sokongan untuk penubuhan Perhimpunan Berparlimen PBB tetapi tidak dipastikan bagaimana ia hendak dibiayai. Analisis yang dijalankan merumuskan bahawa, "Kemungkinan bebanan bayaran untuk menyokong pembesarkan PBB tidak akan disokong sekiranya tidak dapat pulangan yang lumayan dari segi pelaburan. Rakyat seringkali menyokong sentimen globalis yang saksama apabila disoal berdasarkan prinsip-prinsip am, dan kemudiannya tidak menyokong apabila terdapat bebanan dari segi kos atau pertukaran." Laporan oleh Universiti Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu pada tahun 1995 mendakawa, "sukar untuk menjangka bagaimana Perhimpunan Berparlimen akan membiayai gaji-gaji dan kos-kos perjalanan lebih daripada 1,000 wakil-wakil; cadangan ini mungkin akan menambah duplikasi dan pembaziran yang berlaku dalam badan-badan yang sedia ada.
Balasan CEUNPA kepada kritikan ini adalah "semestinya benar bahawa Perhimpunan Berparlimen di Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu akan menjadi satu lagi badan PBB dengan peranan yang penting. Tetapi, badan ini akan dianggotai oleh ahli-ahli parlimen dan oleh yang demikian perhimpunan ini akan lebih rapat dengan rakyat dan sekaligus mendapat lebih kredibiliti dan legitimasi dalam pembentukan dasar-dasar antarabangsa. Dalam cara ini, perhimpunan berparlimen ini akan memberi sumbangan yang lebih besar kepada keberkesanan tindakan-tindakan antarabangsa."

Pengundian terus lwn pemilihan oleh parlimen-parlimen nasional

UNPA berkemungkinan wujud pada mulanya sebagai institusi antara parlimen yang beranggotakan ahli-ahli parlimen daripada badan-badan perundangan negara-negara dan seterusnya menjadi badan perwakilan langsung. Ini adalah landasan yang telah diambil oleh Parlimen Eropah. Dengan bermulanya penubuhan Perhimpunan Agung Eropah pada tahun 1952, ahli Parlimen Eropah dilantik daripada setiap badan-badan perundangan negara-negara anggota. Akan tetapi pada tahun 1979, undian terus dilaksanakan. Sen. Douglas Roche, O.C., dalam karya The Case for a United Nations Parliamentary Assembly, menganalisa kelebihan dan kekurangan dua bentuk ini. UNPA berdasarkan parlimen-parlimen nasional kini mungkin lebih senang untuk ditubuhkan disebabkan ia mengelak beberapa kesukaran, seperti cara pengendalian proses undian, legitimasi dan penerimaan badan perundangan sejagat, legitamasi pilihan raya, dan lain-lain: "Badan yang ditubuhkan oleh parlimen-parlimen nasional mempunyai 'cap mohor persetujuan'nya yang tersendiri. Ahli-ahli parlimen nasional boleh mendapat legitimasi daripada sendirinya. Kredibiliti pilihan raya dalam negara-negara meskipun boleh dipersoalkan tidak menidakkan trend dunia terkini yang menjerus ke arah demokrasi." Ahli-ahli parlimen nasional juga mempunyai staff dan dana mereka yang tersendiri, yang boleh menyelesaikan masalah dana sumbangan yang berkait penubuhan perhimpunan berparlimen dunia. Delegasi-delegasi ke UNPA yang dipilih secara langsung pula mempunyai lebih masa untuk menumpu kepada perihal-perihal perhimpunan global ini, kerana ahli-ahlinya tidak akan dibebani masalah-masalah di parlimen nasional masing-masing. Heinrich menggariskan beberapa kelebihan strategik UNPA yang berperwakilan tidak langsung: "Satu lagi contoh terbaik perwakilan dalam UNPA berdasarkan perwakilan parlimen-parlimen nasional adalah bahawa ia boleh mendapatkan sokongan daripada mereka dalam sebarang hal berkait dengan dewan berparlimen. Pengalaman dalam menjadi ahli parlimen PBB akan mempengaruhi ahli-ahli politik ini untuk pulang sebagai penyokong PBB dan keperluan-keperluan dewan berparlimen sendiri."
Heinrich juga menotakan kemungkinan parlimen-parlimen nasional melantik perwakilan rakyat kepada UNPA. Ini akan menjadi penyelesaian sementara sehingga pengundian langsung dapat dibuat. Tetapi ia masih boleh memastikan bahawa rakyat dapat memilih rakyat (walaupun tidak secara langsung), berbanding pemihihan daripada pentadbiran sesebuah negara.

Piawaian pilihanraya

Pemilihan terus ke UNPA mungkin akan mempunyai piawaian tertentu sekiranya ia mengikuti format Parlimen Eropah (EP). Pilihanraya-pilihanraya di Kesatuan Eropah mempunyai syarat-syarat minima seperti perwakilan berkadar di mana semua negara anggota perlu menurutnya untuk mendapat perwakilan. Schwartzberg mencadangkan suruhanjaya pilihan raya profesional "untuk memastikan bahawa proses pengundian ke UNPA dijalankan dengan sewajarnya melalui proses and adil dan saksama". Melalui cadangan Schwartzberg, suruhanjaya ini akan mempunyai beberapa kuasa, termasuk kuasa untuk menentukan peraturan-peraturan berdasarkan keadilan, menentukan bahawa piawaian-piawaian ini dipatuhi, dan menutup pengiraan undian di mana kriteria-kriteria ini tidak dipenuhi. Dia mencadangkan kriteria yang pilihanraya harus disifatkan sebagai sah, seperti penyertaan seramai 20& populasi dunia pada mulanya dan seterusnya dinaikkan.