Johann Wolfgang von Goethe

Riwayat hidup

Goethe dilahirkan di Frankfurt am Main, Jerman di dalam Empayar Rom Suci, kepada Johann Caspar Goethe dan isterinya, Catharina Elisabeth Textor. Ayahandanya ialah seorang kaya serta berpangkat yang menyeliakan sendiri pendidikan awal untuk anakandanya. Goethe menuntut di universiti-universiti Leipzig dan Strasbourg, dan pada tahun 1772, memulakan kerjayanya dalam bidang undang-undang di Wetzlar. 
Melalui jemputan Karl August, iaitu Duke Saxe-Weimar, Goethe pergi ke Weimar pada 1775 untuk memegang beberapa jawatan politik yang berubah-ubah, termasuk jawatan sebagai ketua penasihat kepada Duke tersebut pada suatu masa. Beliau dianugerahkan dengan pangkat bangsawan pada tahun 1782. Dari 1786 sehingga 1788, Goethe berjalan-jalan di semenanjung Itali, dan kemudian menulis peristiwa-peristiwa dalam perjalanan-perjalanannya itu dalam karya "Perjalanan Itali" yang diterbitkan pada tahun 1816-1817. Beliau menyertai perang-perang Napoleon terhadap Empayar Perancis Pertama, dan pada tahun berikutnya, memulakan persabahatan dengan Friedrich Schiller yang berlangsung sehingga kematian Schiller pada tahun 1805. 
Pada tahun 1806, Goethe berkahwin dengan Christiane Vulpius. Menjelang 1820, beliau telah menjadi kawan rapat kepada Kaspar Maria von Sternberg. Dari kira-kira tahun 1794, Goethe menghabiskan banyak masa dalam bidang kesusasteraan. Selepas menempuh hayatnya yang penuh dengan sumbangan dan penghasilan yang hebat, Goethe meninggal dunia di Weimar pada tahun 1832. Sebuah tugu peringatan untuk Goethe terletak di sebelah selatan Bryant Park.
Ahli psikologi Catharine M. Cox, dalam bukunya, "Sifat Mental Awal bagi Tiga Ratus Orang Genius" ("Early Mental Traits of Three Hundred Geniuses") pada tahun 1926, meneka bahawa kecerdasan (IQ) Goethe ialah 210. Skor ini merupakan skor tertinggi yang diberikan oleh Catharine.

Karya-karya utama

Senarai karya-karya utama yang berikut mungkin dapat memberikan gambaran terhadap ruang lingkup dan kesan karya-karyanya pada zamannya serta zaman kita.

Kesedihan Werther Muda

Novel warkah pendek, Die Leiden des jungen Werthers, atau "Kesedihan Werther Muda", yang diterbitkan pada tahun 1774 menceritakan hubungan cinta tak bahagia yang berakhir dengan pembunuhan diri. Goethe mengaku bahawa beliau "menembak wiranya untuk menyelamatkan diri". Novel ini masih dicetak dalam berdozen-dozen bahasa, dan sering dirujuk dalam konteks wira muda yang tidak puas hati serta ada angin — seorang watak Romeo. 
Oleh sebab novel itu berakhir dengan pembunuhan diri serta upacara pengebumian protagonis yang "tidak dihadiri oleh paderi", buku ini telah menimbulkan banyak perbalahan sewaktu diterbitkan (tanpa nama pengarang), kerana cerita itu seakan-akan membiarkan pembunuhan diri berlaku. Seseorang akan menjangka bahawa seorang paderi pasti akan menghadiri upacara pengebumiannya untuk mengutuk perbuatan yang dianggap berdosa menurut doktrin keagamaan Kristian. Novel-novel warkah adalah biasa pada zaman Goethe, dengan surat-menyurat merupakan cara utama untuk perhubungan. Apa yang membezakan buku Goethe daripada novel-novel yang lain dalam genre ini ialah penyataannya tentang keinginan yang tidak dapat dikawali terhadap kegembiraan yang tidak mungkin, pemberontakan ingkar terhadap pihak berkuasa, dan terutamanya, kesubjektifan yang menyeluruh — sifat-sifat yang menuju ke arah gerakan Romantisisme.

Faust

Karya berikutnya, Faust, yang merupakan sebuah drama bilik tamu yang tidak bertujuan untuk dipersembahkan di atas pentas, disiapkan dalam beberapa peringkat, dan hanya diterbitkan secara menyeluruh selepas kematian Goethe. Bahagian pertama yang diterbitkan pada tahun 1808 menyebabkan kegemparan. Versi opera yang sulung dicipta oleh Spohr, dan termuncul pada tahun 1814. Opera ini kemudian menjadi ilham untuk opera-opera yang dicipta oleh Gounod, Boito dan Busoni, serta simfoni-simfoni oleh Liszt dan Gustav Mahler. "Faust" menjadi mitos utama untuk banyak tokoh dalam abad ke-19. Kemudian, satu segi daripada jalan ceritanya, "menjual jiwa kepada hantu" yang kena mengena dengan penguasaan alam fizikal, beransur-ansur mencapai kepentingan kesusasteraan, dan menjadi pandangan terhadap kemenangan teknologi serta industrialisme, bersama-sama dengan akibatnya yang meragukan kepada manusia. Drama ini masih dipentaskan di Jerman dan sebilangan negara yang lain buat masa tertentu.

Puisi

Karya puisi Goethe bertindak sebagai model untuk merangkumkan arah aliran puisi Jerman yang diistilahkan Innerlichkeit (introversi), umpamanya karya Heinrich Heine. Kata-kata Goethe menjadi ilham sebilangan penggubah, termasuknya Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Berlioz dan Hugo Wolf. Mungkin karya tunggal yang paling berpengaruh adalah "Lagu Mignon" yang bermula dengan ayat yang amat popular dalam puisi Jerman pada masa ini, iaitu sepatah ayat yang membuat kilasan terhadap Itali: "Kennst du das Land, wo die Zitronen blühn?" ("Adakah anda tahu tentang tanah di mana lemon berbunga?")

Kepentingan sejarah

Memang susah bagi sesiapapun untuk memperkatakan secara berlebih-lebihan tentang kepentingan Goethe pada abad ke-19. Dari banyak segi, beliau ialah orang yang memulakan - atau sekurang-kurangnya menyatakan dengan yakin - banyak idea atau gagasan yang kemudian menjadi sesuatu perkara yang biasa. Goethe menghasilkan banyak jilid puisi, esei, kritikan dan karya sains, termasuknya teori optik dan kerja awal terhadap evolusi dan linguistik. Beliau terpesona terhadap mineral-mineral dan mineralogi awal (mineral goetit telah dinamakan sempena namanya). Penulisan-penulisan bukan-fiksyennya, yang kebanyakan terdiri daripada falsafah dan aforisme, mendorong perkembangan banyak ahli falsafah, seperti G.W.F. Hegel, Friedrich Nietzsche dan Rudolf Steiner, serta pelbagai gerakan kesusasteraan, seperti Romantisisme. Dalam Romanstisisme, beliau merangkumkan banyak unsur-unsur yang bersaing dalam seni pada abad yang berikut: karyanya berbentuk sesuatu yang kaya dengan emosi, amat formal, singkat dan epigram, serta agung. Beliau memperdebatkan bahawa klasikisme adalah cara untuk menguasai seni, dan sentimentalisasi merupakan sejenis penyakit, walaupun beliau menulis puisi yang kaya dengan bayangan-bayangan yang tidak dapat dilupakan. Goethe juga menulis semula peraturan-peraturan rasmi untuk puisi Jerman.
Puisi Goethe kemudian bertatahkan muzik oleh hampir setiap penggubah Jerman yang utama, dari Mozart ke Mahler, dan mempengaruhi drama serta opera Perancis. Beethoven mengisytiharkan bahawa Simfoni "Faust" ialah karya yang teragung dalam Seni. Kedua-dua Liszt dan Mahler mencipta simfoni yang, pada seluruh atau sebahagiannya, diilhami oleh mahakarya ini yang memberikan abad ke-19 salah satu daripada watak-watak paradigma: "Doktor Faustus". Tragedi Faust, yang ditulis dalam dua bahagian dan diterbitkan selang beberapa dekad, telah menjadi ciptaan seninya yang termasyhur.
Goethe juga merupakan kuasa kebudayaan, dan melalui penyelidikan tradisi-tradisi masyarakat, beliau telah mencipta banyak norma untuk merayakan hari Krismas, dan memperdebatkan bahawa sifat organik tanah membentukkan sikap orang dan adat resam mereka — satu alasan yang telah diulang-ulangkan sejak masa itu, termasuk baru-baru ini karya Jared Diamond. Beliau juga memperdebatkan bahawa undang-undang tidak dapat dicipta melalui rasionalisme sahaja oleh sebab geografi dan sejarah membentukkan tabiat-tabiat dan pola-pola. Pendiriannya ini adalah amat berbeza dengan pandangan Zaman Pencerahan kini yang menganggap bahawa alasan sahaja adalah mencukupi untuk mencipta masyarakat-masyarakat yang tenteram dan undang-undang yang baik.