Perkahwinan

Sekatan perkahwinan

Banyak negara mengawal umur yang seseorang boleh kahwin. (Sila lihat umur layak berkahwin.) Masyarakat-masyarakat selalu mengenakan sekatan terhadap perkahwinan dengan saudara, walaupun tahap hubungan larangan berbeza-beza secara meluas. Dalam hampir semua masyarakat, perkahwinan antara adik-beradik dilarangkan, dengan keluarga raja Mesir kuno, Hawaii, dan Inka  merupakan kekecualian yang amat jarang. Dalam banyak masyarakat, perkahwinan antara pupu-silang nasab-ibu disukai, sedangkan pada keterlaluan yang lain, Gereja Katolik Zaman Pertengahan melarangkan perkahwinan saudara sepupu jauh juga. Pada hari ini, Gereja Katolik masih memeliharakan jarak piawaian untuk perkahwinan (dari segi kesedarahan dan kesemendaan).
Dalam komuniti Hindu India, khususnya kasta Brahmin, perkahwinan dengan Gotra yang sama dilarangkan kerana orang-orang yang mempunyai Gotra yang sama dikatakan mempunyai keturunan  patrilineal yang sama. Di India kuno ketika Gurukul masih wujud, syisya-syisya (murid-murid) dinasihatkan supaya jangan berkahwin antara satu sama lain disebabkan syisya-syisya dianggap sebagai anak-anak Guru dan oleh itu, dianggap sebagai perkahwinan antara adik beradik (walau terdapat kekecualian seperti anak Arjuna, Abhimanyu, yang berkahwin dengan Uttra, murid tarian Arjuna dalam mahakarya Mahabharata). 
Banyak masyarakat juga mengamalkan sekatan-sekatan yang lain terhadap siapakah yang boleh dikahwini, umpamanya larangan tentang perkahwinan dengan orang yang mempunyai nama keluarga yang sama, atau orang yang mempunyai zodiak yang sama. Umpamanya di Korea Selatan, perkahwinan antara orang-orang yang mempunyai nama keluarga yang sama masih dianggap sebagai satu kepantangan pada hari ini. Nama keluarga yang paling biasa ialah "Kim" (hampir 15%). Bagaimanapun, terdapat banyak cabang (atau suku, atau keluarga turun-temurun) bagi nama keluarga "Kim", serupa dengan semua nama keluarga di Korea. Hanya perkahwinan dalam cabang yang sama tidak dibenarkan. Oleh itu, terdapat banyak pasangan "Kim-Kim" yang berkahwin dengan satu sama lain.
Ahli antropologi merujuk kepada sekatan-sekatan ini sebagai eksogami. Satu kekecualian untuk pola ini ialah di Mesir kuno di mana perkahwinan antara adik-beradik dalam keluarga diraja dibenarkan — seperti di Hawaii dan antara orang Inka; hak istimewa ini tidak diberikan kepada orang biasa dan mungkin bertindak untuk menumpukan kekayaan dan kuasa dalam sebuah keluarga (lihat juga inses). Akibat kepantangan inses ialah eksogami, iaitu keperluan untuk berkahwin dengan orang daripada kelompok yang lain. Oleh itu, ahli antropologi menunjukkan bahawa kepantangan inses mungkin bertindak untuk mempromosikan perpaduan sosial.
Masyarakat-masyarakat kekadang juga mengenakan perkahwinan dalam sesuatu kelompok. Ahli-ahli antropologi merujuk kepada sekatan-sekatan ini sebagai endogami. Salah satu daripada sekatan ini ialah keperluan untuk berkahwin dengan seorang dalam puak yang sama. Undang-undang rasisme yang diamalkan oleh sesetengah masyarakat pada zaman dahulu — seperti era Nazisme Jerman, era aparteid Afrika Selatan, dan kebanyakan Amerika Syarikat selatan dan Utah sebelum 1967 — melarangkan perkahwinan antara orang-orang daripada bangsa yang berbeza (pengmisegenasisan) boleh dianggap juga sebagai contoh-contoh endogami.
Budaya-budaya yang mengamalkan pengabdian memberikan pengakuan kepada perkahwinan abdi tetapi tidak memberikan mereka status undang-undang. Ini merupakan amalan di bawah empayar Rom dan oleh itu, wanita bebas Perpetua dalam karya Perbuatan-perbuatan Perpetua dan Felicitas boleh diperihalkan sebagai "wanita berkahwin", tetapi Felicitas hanya dianggap sebagai "pembantu" Revocatus, walaupun orang-orang Kristian menganggap bahawa perkahwinan-perkahwinan itu adalah sah dari segi agama. Serupa juga, perkahwinan abdi di Amerika Syarikat adalah tidak sah. Oleh itu, banyak orang kontraban yang melarikan diri daripada pengabdian semasa Perang Saudara Amerika mencari taraf rasmi untuk perkahwinan mereka. Antara hak yang membezakan perhambaan (bahasa Inggeris: serfom) daripada pengabdian (bahasa Inggeris: slavery) adalah hak untuk memperoleh perkahwinan yang sah dari segi undang-undang.

Upacara perkahwinan

Upacara perkahwinan (bahasa Inggeris: wedding) yang diakui oleh undang-undang digelarkan "perkahwinan sivil", sedangkan agama-agama merasmikan upacara perkahwinan dalam "mata Tuhan". Di banyak negara Eropah dan sebilangan negara Amerika Latin, seseorang harus mengadakan upacara perkahwinan yang berasingan daripada upacara sivil. Beberapa kerajaan negara, seperti Belgium, Bulgaria, dan Belanda juga menuntut bahawa perkahwinan sivil diadakan sebelum sebarang perkahwinan agama. Dalam sebilangan negara, terutamanya Amerika Syarikat, United Kingdom, Republik Ireland dan Sepanyol, kedua-dua upacara boleh diadakan bersama-sama; juruacara untuk gabungan upacara agama dan komuniti juga bertindak sebagai ejen negara untuk merasmikan perkahwinan sivil. Ini tidak bermakna bahawa negara itu "mengakui" perkahwinan agama; upacara agama hanya diadakan pada waktu yang sama dengan upacara "sivil". Seringnya, ini melibatkan penandatangan daftar semasa upacara agama. Jika unsur-unsur sivil ditinggalkan atas mana-mana satu alasan, perkahwinan itu dianggap tidak berlaku dari segi undang-undang walaupun upacara agama diadakan.
Sedangkan sebilangan negara seperti Australia membenarkan perkahwinan diadakan di tempat peribadi dan di mana-mana satu tempat, negara yang lain, termasuk England, memerlukan upacara sivil diadakan di tempat yang diluluskan oleh undang-undang (iaitu, gereja atau pejabat pendaftaran), dan dibuka kepada orang umum. Satu kekecualian boleh diberikan dalam kes [[perkahwinan melalui lesen kecemasan khas yang biasa diberikan hanya jika salah satu pihak menghidap penyakit yang membawa maut. Peraturan mengenai di mana dan dengan siapa seseorang boleh berkahwin berbeza-beza dari satu tempat ke satu tempat. Sesetengah peraturan memerlukan salah satu pihak tinggal di kawasan pejabat pendaftaran. Disebabkan peraturan perkahwinan yang amat longgar di Australia, banyak orang terkenal, termasuk Michael Jackson, telah memilih Australia sebagai tempat untuk mengadakan upacara perkahwinan peribadi.
Cara bagaimana upacara perkahwinan diadakan telah berubah dengan masa, dan serupa juga dengan institusi perkahwinan pada dirinya. Di Eropah semasa Zaman Pertengahan, perkahwinan diadakan dengan pasangan berjanji antara satu sama lain bahawa mereka ingin berkahwin secara lisan; kehadiran paderi atau saksi yang lain tidak diperlukan. Perjanjian seumpama ini digelarkan "verbum". Jika perjanjian dibuat dalam kala kini ("Saya berkahwin dengan kamu", perjanjian itu adalah sah; jika dibuat dalam kala depan ("Saya akan berkahwin dengan kamu"), perjanjian itu merupakan pertunangan, asalkan mereka tidak melakukan hubungan jenis. Jika hubungan jenis dilakukan, persetubuhan itu dianggap sebagai perkahwinan. Sebagai sebahagian Reformasi, tanggungjawab untuk mendaftar perkahwinan dan menentukan peraturan telah dipindahkan kepada negara; sejak 1600-an, banyak negara Eropah Prostestan telah amat melibatkan diri dalam perkahwinan. Sebagai Reformasi Katolik, Gereja Katolik menambahkan keperluan saksi untuk perjanjian yang biasanya melibatkan paderi.

Penamatan

Banyak masyarakt memberikan peruntukan untuk penamatan perkahwinan melalui perceraian. Perkahwinan juga boleh di dimansuhkan atau dibatalkan melalui tindakan undang-undang yang membuktikan bahawa sesuatu perkahwinan adalah tidak sah pada mula-mulanya.

Perkahwinan dan ekonomi

Ekonomi perkahwinan telah berubah dengan berlangsungnya masa. Secara sejarah, keluarga pengantin perempuan harus membayar hantaran kahwin kepada lelaki untuk mengahwini anak perempuan mereka. Dalam budaya-budaya yang lain, keluarga pengantin lelaki kena membayar harga pengantin perempuan kepada keluarga pengantin perempuan untuk hak berkahwin dengan anak mereka. Dalam sebilangan budaya, hantaran kahwin serta harga pengantin perempuan masih dituntut pada hari ini. Dalam kedua-dua kes, urus niaga kewangan diadakan antara pengantin lelaki (atau keluarganya) dengan keluarga pengantin perempuan; pengantin perempuan tidak mengambil bahagian dalam urus niaga tersebut dan seringnya tidak berhak memilih adakah dia hendak menyertai perkahwinan itu atau tidak.
Dalam sebilangan budaya, hantaran kahwin bukannya suatu hadiah tanpa bersyarat; jika pengantin lelaki itu mempunyai anak-anak yang lain, anak-anak itu tidak berhak mewarisi hantaran kahwin yang sebaliknya akan diberikan kepada anak-anak pengantin perempuan. Jika pengantin perempuan itu tidak beranak, hantaran kahwin itu akan dikembalikan kepada keluarganya — hantaran kahwin itu biasanya dipulang selepas kematian pengantin lelaki atau perkahwinan semulanya; seringnya pengantin perempuan berhak mewarisi harta pusaka suami, sekurang-kurangnya pada nilai hantaran kahwinnya.
Hadiah-hadiah pagi (yang mungkin dirundingkan oleh bapa pengantin perempuan, dan bukannya oleh pengantin perempuan) diberikan kepada pengantin perempuan sendiri; namanya berasal daripada adat resam puak-puak Germanik yang memberikan hadiah kepada pengantin perempuan pada waktu pagi selepas malam perkahwinan. Perempuan itu kekadang tidak berhak memiliki hadiah pagi ini semasa suaminya masih berhidup, tetapi selepas menjadi balu, dia berhak memiliki hadiah itu. Jika jumlah harta pusaka diselesaikan melalui undang-undang dan bukannya melalui persetujuan, harta pusaka itu digelar "dower". Bergantung kepada sistem undang-undang dan persiapan yang tepat, balu itu tidak berhak menjual harta pusakanya selepas kematian sendiri, dan mungkin akan hilang harta itu jika dia berkahwin semula.
Adat resam hadiah pagi dikekalkan selama berabad-abad dalam perkahwinan morganatik, iaitu kesedudukan antara isteri yang mempunyai taraf sosial rendah yang menghalangkan anak-anaknya mewarisi gelaran-gelaran atau harta-harta pusaka bangsawan. Hadiah pagi sebenarnya bertujuan untuk menyara isteri dan anak-anak isteri itu.
Lagi sebuah peruntukan undang-undang bagi perjandaan ialah jointur yang menetapkan bahawa harta-harta (seringnya tanah) dipegang sebagai sewaan bersama supaya harta-harta itu akan diberikan secara automatik kepada balu pada kematian suaminya.
Dalam banyak sistem undang-undang moden, dua orang yang berkahwin mempunyai pilihan sama ada hendak mengasingkan atau menggabungkan harta mereka. Dalam kes yang kedua, harta-harta itu dirujuk sebagai harta komuniti, dan jika perkahwinan itu ditamatkan melalui perceraian, setiap orang akan menerima setengah harta-harta tersebut; jika seorang pasangan meninggal dunia, pasangan yang masih hidup akan memiliki setengah harta tersebut dan setengah bahagian yang lain akan diperuntukkan melalui peraturan-peraturan pewarisan. Dalam banyak bidang kuasa, undang-undang yang berkenaan dengan harta dan harta pusaka memperuntukkan secara ingkar bahawa sekiranya salah seorang pasangan meninggal dunia, hartanya diberikan dahulu kepada pasangan yang lain dan hanya kemudian kepada anak-anaknya. Wasiat dan amanah boleh disediakan sebagai peruntukan-peruntukan alternatif bagi pewarisan harta pusaka.
Dalam sesetengah sistem undang-undang, pasangan-pasangan dalam perkahwinan diperlukan bertanggungjawab bersama terhadap hutang perkahwinan mereka. Ini mendasarkan tanggapan undang-undang tradisi yang dirujuk sebagai "Doktrin Keperluan" yang mewajibkan seorang suami bertanggungjawab untuk membekalkan keperluan asas kepada isterinya. Dalam kes tersebut, seorang pasangan boleh dituduh untuk hutang yang dia sendiri tidak meminjam. Para pengkritik amalan ini memerhatikan bahawa agensi-agensi pemungut hutang boleh menyalahgunakan peraturan ini dengan mendakwa secara tidak wajar bahawa berbagai-bagai hutang merupakan perbelanjaan perkahwinan. Jadi kos pertahanan dan beban pembuktian dikenakan pada pihak yang tidak membuat pinjaman untuk membuktikan bahawa perbelanjaan-perbelanjaan itu bukannya hutang keluarga. 
Kewajipan-kewajipan penyaraan dan nafkah, semasa dan akhirnya selepas perkahwinan, biasanya dikawali oleh kebanyakan bidang kuasa; sila lihat alimoni.
Sesetengah orang mencuba menganalisis institusi perkahwinan dengan menggunakan teori ekonomi; umpamanya, David D. Friedman, seorang ahli ekonomi anarki-kapitalisme, telah menulis sebuah laporan kajian yang panjang lebar serta penuh dengan perbalahan tentang perkahwinan sebagai satu urus niaga pasaran (pasaran suami dan isteri). 
Dalam sesetengah budaya, wanita-wanita dikehendaki berkahwin dengan seorang pasangan yang lebih berkuasa dari segi ekonomi, sosial, atau politik. Dipanggil hipergini, amalan ini adalah biasa di India. Walaupun merupakan suatu norma sosial Amerika, hipergini kini beransur-ansur digantikan dengan isogami (perkahwinan antara dua orang yang sama taraf) 
dan perkahwinan dengan wanita yang bertaraf lebih rendah. Banyak ahli antropologi menganggap ini sebagai kesamaan jantina yang semakin meningkat.

Gambaran keseluruhan

Sesetengah pengulas kritis terhadap perkahwinan, dengan kekadang mengutuk sesuatu amalan tempatan dan kekadang juga seluruh institusi. Banyak juga kritikan diperkembangkan dari sudut pandangan kewanitaan yang mendakwa bahawa perkahwinan tidak menguntungkan wanita. Bagaimanapun, terdapat beberapa sudut pandangan lain yang mengatakan bahawa perkahwinan dalam bentuk-bentuk yang biasa menimbulkan masalah.