مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۹

تغییرات در تیم‌ها

ردبول ریسینگ به شراکت ۱۲ سالهٔ خود با رنو پایان داد و به موتورهای هوندا روی آورد. در پی این اقدام، رد بول ریسینگ پس از پیوستن تیم خواهر اسکودریا تورو روسو به خودروسازی ژاپنی هوندا در سال ۲۰۱۸، در زمینهٔ استفاده از پیشرانهٔ هوندا، با این تیم همراه شد. بر پایهٔ شرایط قرارداد، هیچ‌یک از این دو تیم به عنوان تیم رسمی شرکت هوندا شناخته نمی‌شوند.
تیم اف۱ ریسینگ پوینت انتقال هویت خود از ریسینگ پوینت فورس ایندیا، که آن را پس از خریداری دارایی‌های صاحارا فورس ایندیا در اوت ۲۰۱۸ مورد استفاده قرار داده‌بود را تکمیل کرد. 
سائوبر، در الحاقیهٔ توافق حمایت مالی که در سال ۲۰۱۸ آغاز شد، به آلفا رومئو ریسینگ تغییر نام داد. نام سائوبر به‌طور کامل از سری مسابقات فرمول یک حذف خواهد شد؛ اما همچنان در رده‌های پشتیبان فرمول ۲ و فرمول ۳ مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
تیم فرمول یک هاس پیش از پایان فصل ۲۰۱۸، برای حمایت مالی عنوان تیم در فصل ۲۰۱۹ قراردادی را با شرکت تولیدکنندهٔ نوشابه انرژی‌زای ریچ انرژی منعقد کرد. این توافقنامه در پی مشاجره‌های خارج از میدان میان هاس و ریچ انرژی، و نیز مشکلات قانونی شرکت ریچ انرژی، در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ فسخ شد.

تغییرات در راننده‌ها

در روند آغاز فصل ۲۰۱۹ تغییرات متعددی در رانندگان فرمول یک اعمال شد. دنیل ریکاردو پس از پنج سال رانندگی در تیم ردبول ریسینگ، به تیم رنو منتقل شد و جایگزین کارلوس ساینز جونیور شد. جایگاه ریکاردو در ردبول ریسینگ نصیب پیر گاسلی شد؛ گاسلی، که اولین حضور خود در مسابقات فرمول یک را با تیم اسکودریا تورو روسو در سال ۲۰۱۷ تجربه کرده‌بود، با ترفیع از این تیم به ردبول ریسینگ منتقل شد. دانیل کویات، که آخرین بار در سال ۲۰۱۷ برای تیم تورو روسو مسابقه داده‌بود، در این فصل دوباره به این تیم پیوست و در کنار دیگر رانندهٔ تیم تورو روسو، الکساندر آلبون، که پیش از این در مسابقات فرمول ۲ رانندگی می‌کرد، و اکنون در تورو روسو جانشین برندون هارتلی شده‌بود، قرار گرفت. به این ترتیب آلبون پس از پرنس بیرا، به دومین رانندهٔ تایلندی شرکت‌کننده در فرمول یک بدل شد.
کارلوس ساینز، که در فصل ۲۰۱۸ به‌طور قرضی برای تیم رنو مسابقه داده‌بود، قرارداد خود با ردبول را برای این فصل تمدید نکرد و متعاقباً به مک‌لارن منتقل شد تا با رانندهٔ سابق این تیم، فرناندو آلونسو جایگزین شود؛ آلونسو، که کسب دو مقام قهرمانی رانندگان جهان را در کارنامهٔ خود داشت، پیشتر اعلام کرده‌بود که در فصل ۲۰۱۹ فرمول یک شرکت نخواهد کرد. ساینز جایگزین اشتوفل واندورن شد که قبلاً به قصد شرکت در مسابقات فرمول ئی با تیم اچ‌دبلیوای وابسته به مرسدس، مک‌لارن را ترک کرده‌بود. ساینز در این فصل در کنار لاندو نوریس، قهرمان مسابقات اروپایی فرمول ۳ در سال ۲۰۱۷، با تیم مک‌لارن در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌است.
شارل لکلرک پس از یک سال رانندگی برای تیم سائوبر، این تیم را ترک کرد و جانشین کیمی رایکونن در تیم فراری شد. رایکونن، که دوران رانندگی حرفه‌ای خود در فرمول یک را با تیم سائوبر در سال ۲۰۰۱ آغاز کرده‌بود، در این فصل به این تیم که اکنون به آلفا رومئو تغییر نام داده‌بود، بازگشت. او در تیم سائوبر در کنار آنتونیو جوویناتزی قرار گرفت که در سال ۲۰۱۷ با پیوستن به سائوبر به جای رانندهٔ مصدوم پاسکال ورلاین، دو ستاره برای این تیم کسب کرده‌بود. مارکوس اریکسون در سال ۲۰۱۹ با تیم اشمیت پیترسون موتواسپورت به مسابقات سری ایندی‌کار منتقل شد و همچنان به عنوان رانندهٔ سوم و سفیر برند به همکاری با آلفا رومئو ادامه خواهد داد.
قهرمان مسابقات فرمول ۲، جورج راسل به ویلیامز ملحق شد. رابرت کوبیکا نیز با پیوستن به ویلیامز، به مسابقات فرمول یک بازگشت و جانشین سرگئی سیروتکین شد. سیروتکین به عنوان رانندهٔ ذخیره به رنو بازگشت. برگشتن کوبیکا پس از یک دوره غیبت هشت ساله اتفاق افتاد. این غیبت طولانی به دنبال یک حادثهٔ تصادف تقریباً کشنده در سال ۲۰۱۱ در یک مسابقهٔ رالی اتفاق افتاد. در این حادثه آسیب جدی به دست کوبیکا وارد شده‌بود.
استابان اوکون، تیم ریسینگ پوینت فورس ایندیا را ترک کرد و به عنوان رانندهٔ ذخیره به مرسدس پیوست. او به طور مشترک با اشتوفل واندورن در مقام رانندهٔ شبیه‌ساز فعالیت خواهد کرد. جایگاه اوکون در تیم ریسینگ پوینت نیز نصیب لانس استرول شد که پیشتر تیم ویلیامز را ترک کرده‌بود.

تغییرات میان‌فصلی

در زمان آماده‌سازی برای گراند پری بلژیک، ردبول ریسینگ اعلام کرد که مقام پیر گاسلی به عضویت در تیم تورو روسو نزول خواهد کرد و و جایگاه او نصیب الکساندر آلبون خواهد شد تا عملکرد او در چشم‌انداز ترکیب رانندگان تیم برای فصل ۲۰۲۰ مورد ارزیابی قرار گیرد. تصمیم ردبول مبنی بر فسخ قرارداد گاسلی مورد انتقاد قرار گرفت؛ چرا که او تنها دوازده مسابقه را با این تیم به انجام رسانده‌بود، در حالی که قرارداد آلبون، و دانیل کویات، هم‌تیمی او در تورو روسو، به ترتیب با تیم جونیور ردبول و تیم ردبول ریسینگ فسخ شده‌بود.

تغییرات در تقویم

زمان برگزاری گراند پری مکزیک و ایالات متحده در تقویم با یکدیگر جابجا شد و گراند پری ایالات متحده پس از مکزیک برگزار خواهد شد.

تغییرات در آیین‌نامه‌ها

مدیر مسابقات و نمایندهٔ فنی چارلی وایتینگ به‌طور پیش‌بینی‌نشده‌ای چند روز پیش از مسابقهٔ افتتاحیهٔ فصل در استرالیا درگذشت. قائم مقام مدیر مسابقات مایکل ماسی، به عنوان جانشین او معرفی شد.

آیین‌نامه‌های فنی

طی پیشنهادی برای بهبود سبقت‌گیری، تیم‌ها به توافق رسیدند که مجموعه‌ای از تغییرات را بر روی باله‌ها جلو و عقب خودروها اعمال کنند. سطح انتهایی بالهٔ جلو به گونهٔ جدیدی شکل داده‌شد تا عبور جریان هوا از روی خودرو را اصلاح کرده میزان تأثیرات آشفتگی آیرودینامیکی را کاهش دهد، و استفاده از بالچه‌های بالای سطح اصلی بالهٔ جلو نیز ممنوع شد. همچنین شکاف میانی بالهٔ عقب عریض‌تر شد و باعث قوی‌تر شدن سامانه کاهش نیروی پسار (دی‌آراس) شد. تغییرات مورد توافق، در نتیجهٔ یافته‌های گروه تحقیقاتی اعمال شدند که برای بررسی تغییرات قابل انجام در آیین‌نامه‌های فنی و آماده‌سازی آن‌ها برای مسابقات سال ۲۰۲۱ تشکیل شده‌بود. بالهٔ جلو ۲۰۰ میلیمتر (۷٫۹ اینچ) پهن‌تر شد، ارتفاع آن ۲۰ میلیمتر (۰٫۷۹ اینچ) افزایش یافت و به میزان ۲۵ میلیمتر (۰٫۹۸ اینچ) نیز به جلو کشیده‌شد. بالهٔ عقب نیز به میزان ۱۰۰ میلیمتر (۳٫۹ اینچ) عریض‌تر شد و ارتفاع آن ۲۰ میلیمتر (۰٫۷۹ اینچ) افزایش داده‌شد. همچنین دهانهٔ سیستم دی‌آراس در بالهٔ عقب ۲۰ میلیمتر (۰٫۷۹ اینچ) بزرگ‌تر شد.
بر پایهٔ یک پیشنهاد، مقررات فنی حاکم بر طراحی بدنهٔ خودروها، جهت ترویج فرصت‌های جذب حامی مالی برای تیم‌ها بازنویسی شد. بر اساس این قوانین جدید، مقرر شد که خودروها از بارج‌بردهای (قطعات بومرنگ-شکل در پشت چرخ‌های جلوی خودرو) کوچک‌تر بهره‌مند شوند و محدودیت‌هایی نیز برای توسعهٔ آیرودینامیکی بالهٔ عقب تعیین شد تا فضای بیشتری برای درج نشان‌وارهٔ حامی مالی فراهم شود. این تغییرات در پاسخ به روند نزولی بازدهی مالی در میان تیم‌ها و همچنین تلاش تیم‌ها کوچک‌تر برای جذب و ایمن‌سازی حامیان مالی جدید، معرفی شدند.
حداکثر سطح سوخت مجاز برای خودروها از ۱۰۵ کیلوگرم (۲۳۱ پوند) به ۱۱۰ کیلوگرم (۲۴۳ پوند) افزایش یافت تا نیاز رانندگان به صرفه‌جویی در مصرف سوخت در طول یک مسابقه کاهش پیدا کند. همچنین در زمان اندازه‌گیری حداقل وزن خودروها، وزن رانندگان اکنون در نظر گرفته نمی‌شود. این تصمیم بر این اساس اتخاذ شد که رانندگان برای جبران وزن اضافی موتورهای توربو-هایبرید در دوران پس از فصل ۲۰۱۴، مجبور بودند تا به میزان خطرناکی وزن خود را کاهش دهند. برخی از رانندگان در سال ۲۰۱۴ به این منظور به مصرف کم آب روی آورده و ریسک دهیدراسیون را پذیرفته بودند. در فصل ۲۰۱۹، رانندگانی که دارای وزن کمتر از ۸۰ کیلوگرم (۱۷۶ پوند) باشند، ملزم به استفاده از یک ترازگر در اطراف نشیمن‌گاه خود برای جبران این تفاوت وزن هستند تا شانس دستیابی احتمالی آنها به عملکرد بهتر نسبت به سایر رانندگان بواسطهٔ وزن کمتر و بدن کوچک‌تر به کمترین حد ممکن برسد. این تغییرات در مقررات، جهت زدودن برتری رانندگانی با ابعاد طبیعی کوچک‌تر بدن در مقابل رانندگان قدبلندتر و سنگین‌وزن‌تر، و همچنین جلوگیری از روی‌آوردن ورزش‌کاران به رژیم‌های تمرینی و غذایی ناسالم با هدف بهبود عملکرد و بازدهی اعمال شدند.

آیین‌نامه‌های ورزشی

در قوانین ورزشی جدید مسابقات فرمول یک، برای راننده‌ای (و سازنده) که سریع‌ترین زمان طی یک دور پیست را در یک مسابقه به ثبت برساند، یک امتیاز اضافه در نظر گرفته‌شد. این امتیاز تنها در صورتی به راننده تعلق می‌گیرد که او در پایان مسابقه در میان ۱۰ نفر اول جدول رده‌بندی مسابقات قرار گرفته‌باشد. این موضوع، از سال ۱۹۵۹ تا امروز، فصل ۲۰۱۹ اولین فصلی است که در آن یک امتیاز اضافه برای ثبت بهترین زمان یک دور پیست در نظر گرفته می‌شود.

ایمنی راننده

سازمان فیا در فصل ۲۰۱۹ با هدف بهبود ایمنی، استاندارد جدیدی را برای کلاه ایمنی راننده تعریف کرد. بر پایهٔ این استاندارد جدید، با هدف بهبود میزان جذب و انحراف انرژی، و همچنین کاهش احتمال نفوذ اشیاء خارجی به ساختار کلاه، کلاه‌های ایمنی در معرض مجموعهٔ کامل‌تر و دقیق‌تری از آزمون‌های تصادف قرار خواهند گرفت. تمامی سازندگان کلاه‌های ایمنی برای تمدید گواهینامهٔ خود از سوی فدراسیون، ملزم شدند تا پیش از شروع مسابقات سال ۲۰۱۹ از این آزمون‌ها عبور کنند. این استاندارد جدید پس از معرفی در فرمول یک، به تدریج بر سایر کلاه‌های ایمنی مورد استفادهٔ شرکت کنندگان در تمام مسابقات تحت نظارت فیا اعمال خواهد شد.

تایرها

طی درخواست سازمان فیا و مجموعهٔ مدیریت مسابقات، شرکت پیرلی، که تأمین‌کنندهٔ تایرهای خودروهای فرمول یک است، نام مجموعه تایرهای خود را تغییر داد. هیئت حاکم بر مسابقات معتقد است که روند مقرر برای نامگذاری تایرها در سال ۲۰۱۸ گمراه‌کننده بوده و درک مفهوم آن برای مخاطبان غیرحرفه‌ای سخت است. هرچند که در فصل کنونی بسته به شرایط مسابقه همچنان ممکن است از انواع تایرهایی مانند اولتراسافت و هایپرسافت استفاده شود؛ اما با توجه به اینکه تایرهایی که در اختیار تیم‌ها قرار می‌گیرند در هر مسابقه متفاوت هستند، در شرایط جدید نامگذاری برای سخت‌ترین نوع تایر در هر مسابقه از نام «سخت» (Hard) استفاده شده، و نرم‌ترین تایر مورد مصرف با نام «نرم» (Soft) شناخته می‌شود. همچنین تایری که سختی آن در میان این دو نوع قرار گیرد نیز «متوسط» (Medium) نامیده می‌شود. این شرایط جدید با هدف کمک به هواداران در درک ترکیب تایرهای مورد استفاده در هر مسابقه ایجاد شده‌است. با این حال، ترکیب‌های اصلی تایرهای در نظر گرفته‌شده برای این فصل با عدد مورد اشاره قرار می‌گیرند. به این صورت که سفت‌ترین تایر با عدد «۱» و نرم‌ترین تایر با عدد «۵» شناسایی می‌شود. تصمیم‌گیری برای تایرهایی که در هر مسابقه در اختیار تیم‌ها قرار می‌گیرد، در این فصل نیز همچنان بر عهدهٔ پیرلی است. کاربرد الگوی استفاده از رنگ‌های اختصاصی برای هر نوع تایر منحصر بفرد (مانند صورتی برای تایر بسیار نرم (Hypersoft)) در این فصل متوقف شد و به‌جای آن از الگوی سه‌رنگ قرمز، زرد و سفید به ترتیب برای نرم‌ترین، متوسط و سخت‌ترین نوع تایر مورد استفاده در هر مسابقه استفاده خواهد شد. از آنجا که هر پنج نوع تایر در مراحل آزمایش در دسترس هستند، برای ایجاد وجه تمایز میان ترکیب‌های متفاوت در آزمایش‌ها، تفاوت‌های جزئی در جزئیات موجود در دیوارهٔ جانبی تایرها وجود خواهد داشت.