سلار دیلمی

ولادت و زادگاه

از تاریخ ولادت، زمان هجرت از زادگاه، مدت اقامت در حلب، مسافرت‌ها، ازدواج و فرزندان سلار در هیچ کتابی سخن به میان نیامده است؛ ولی وجود پاره‌ای شواهد و مستندات، مانند مطالعه زندگی استادان، معاصران و شاگردان او و این که او گاهی به نیابت از شیخ مفید و سید مرتضی علم الهدی بر کرسی تدریس می‌نشست، می‌توان حدس زد که سلار در نیمه دوم قرن چهارم به دنیا آمده است. زادگاه او نیز دیلمان است.

کنیه و لقب

ابویعلی، حمزه بن عبدالعزیز دیلمی، معروف به سالار و سلار، ابویعلی را کنیه او ذکر کرده‌اند و می‌گویند:
یعلی اسمی است منقول از فعل معلوم علا یعلوا علوا، مثل سما یسمو و گفته شده‌است علی یعلی مثل یرضی است؛ و علا به معنای برتری در شرف است.
نویسنده اعیان الشیعه و مؤلف ریاض العلماء نوشته‌اند:
سلار اسمی است که در لغت فارسی و عربی اصلاً وجود ندارد و مترجمین آن را به جای لفظ سالار استعمال کرده‌اند، ولی در رجال بحرالعلوم آمده است که سلار معرب سالار است.
مترجمین، سالار را در فارسی به معنای رئیس و امیر و در عربی به معنای شریف معنا می‌کنند.

استادان

۱. محمد بن محمد بن نعمان معروف به شیخ مفید (م۴۱۳ق).
۲. علی بن حسین، معروف به سید مرتضی علم الهدی (۴۳۶ ق).

مشایخ امامیه

سلار دیلمی یکی از مشایخ و از مهم‌ترین عالمان و پیشوایان امامیه بوده‌است. مشایخ و قدمای امامیه، ده نفر بودند که عبارتند از:
۱و۲ صدوقان (علی بن بابویه قمی و فرزندش شیخ صدوق).
۳و۴ شیخان (شیخ مفید و شیخ طوسی).
۵و۶. سیدان (سید مرتضی علم الهدی و برادرش سید رضی، گردآورنده نهج البلاغه).
۷. ابن ابی عقیل عمانی.
۸. ابوالصلاح حلبی.
۹. ابن ادریس حلی.
۱۰. ابویعلی، سلار حمزه بن عبد العزیز دیلمی.

شاگردان

۱. شیخ ابو علی طوسی
۲. عبدالله بن حسن بن حسین بن بابویه
۳. حسن بن حسین بن بابویه
۴. ابوالکرم مبارک بن فاخر نحوی
۵. ابوالفتح عثمان بن جنی نحوی
۶. ابوالصلاح تقی الدین
۷. محمد بن علی بن عثمان
۸. عبدالجبار بن عبدالله المقری الرازی
۹. محمد بن عبدالرحمن بن احمد بن الحسین نیشابوری خزاعی

سلاّر دیلمی در مسند قضاوت

سید مرتضی شاگردان فقیه و دانشمندش را به اقصی نقاط کشور اسلامی، برای قضاوت گسیل می‌داشت. یکی از شخصیت‌های برجسته شیعه که از سوی سید مرتضی برای منصب قضا به مناطق حلب (از توابع سوریه) اعزام شد، سلار دیلمی بود. او در این مناطق، زعامت دینی مردم را به عهده گرفت و به عنوان حاکم شرع اسلامی، به حل و فصل نزاع‌ها و اختلافات دینی ـ اجتماعی پرداخت و به ارشاد و هدایت مردم، اقامه جماعت و رفع مشکلات و پاسخ‌گویی به مسائل دینی شیعیان نیز اشتغال داشت.
از زمان مسافرت او به حلب و مدت اقامت او در آنجا اطلاع دقیقی در دست نیست. اما شواهد نشان می‌دهد که او سالیان متمادی در آن دیار حضور داشته‌است، به گونه‌ای که برخی او را از فقهای حلب به‌شمار آورده‌اند.

تالیفات

۱. المراسم العلویه فی الاحکام النبویه.
۲. المقنع فی المذهب.
۳. التقریب (التهذیب) در اصول فقه.
۴. التذکره فی حقیقه الجوهر و العرض.
۵. الابواب و الفصول فی الفقه.
۶. المسائل السلاریه.
۷. الرد علی ابی الحسن البصری فی نقض الشافی.
۸. تتمیم الملخص

جایگاه سلار

دانشمندان و زندگی‌نامه نویسان، هر یک دربارهٔ مقام علمی سلار مطالبی نوشته‌اند: سیوطی در طبقات النحویین النحاه سلار را از دانشوران علم نحو دانسته است.
علامه حلی در خلاصه نوشته است: سلار بن عبدالعزیز دیلمی از فقها ی مورد وثوق شیعه است که در فقه و ادبیات، سرآمد و ممتاز بود.
پژوهشگر معاصر، سید ابوالقاسم خویی ضمن تأیید وثاقت سلار، او را از بزرگان فقها ی شیعه دانسته و نوشته است:
«سلار بن عبدالعزیز الدیلمی فقیه، جلیل، معظم، ثقه»؛ سلار بن عبدالعزیز دیلمی، فقیهی مورد اعتماد و بزرگوار و گران‌قدر است.
او از جمله فقیهانی است که بر فقیهان طبقه بعدی همچون شیخ طوسی تأثیر گذاشته است. از او آثاری همچون «تتمیم الملخص» برجای مانده که حاشیه و تکمیلی کتاب ملخص شریف مرتضی است. انصاری این کتاب را منتسب به او می‌داند. به گفته انصاری هر دو این کتاب‌ها مفقود شده‌اند. بیشتر شهرت سلار دیلمی به خاطر کتابش با عنوان «مراسم» است که در مورد فقه امامیه نگاشته شده‌است.