آنگاه

خط مشی

مجله آنگاه با انتخاب یک موضوع خاص در هر شماره به سراغ طیف گوناگونی از نویسندگان پیر و جوان می‌رود. آرش تنهایی در سرمقاله نخستین شماره می‌نویسد: «آنگاه مجله‌ای است که خود را در قفسه‌های کتابخانه می‌بیند و فکر می‌کند قرار است آرشیو شود؛ دوماهنامه‌ای که رسالتی میان مجله و کتاب برای خود قائل است؛ می‌خواهد تجربه و دانش گذشتگانی چون کتاب هفته، اندیشه و هنر و … را در راهی نو به‌کار بندد و اثبات کند که «خواستن، توانستن است» و هنوز مجلهٔ خوب خواننده دارد.
قصد ما این است که در هر شماره به موضوعی خاص بپردازیم و یک موضوع را از منظرهای گوناگون نظاره کنیم؛ نخستین شمارهٔ آنگاه به «کافه و کافه‌نشینی» و شماره‌های آینده به «کانون پرورش فکری»، «پیکان»، «خیابان انقلاب» و «کتاب هفته» اختصاص دارد؛ موضوع‌هایی که به گذشته تعلق دارند، اما اثرشان تا امروز هست و بر خاطره‌هایمان سایه انداخته‌اند. قصد ما این است که از زاویه‌ای متفاوت به پدیده‌ها نگاه کنیم.»

گفتگوها

گفتگو با ابراهیم گلستان، ناصر فکوهی، یارعلی پور مقدم، لیلی گلستان، احمد محیط طباطبایی، اسماعیل عباسی، نیکزاد نجومی ،ابراهیم فروزش ،مصطفی رحماندوست، بهروز غریب پور ،سید محمد بهشتی، پرویز تناولی، بهرام دبیری از گفتگوهای مهمی بودند که در آنگاه منتشر شد.

نقد و معرفی

مجله آنگاه در مدت کوتاه انتشار خود توانست نظرات گوناگونی را به سمت خود جلب کند. حضور مستمر در شبکه‌های اجتماعی و برگزاری جلسات متعدد رونمایی و معرفی مجله و همچنین معرفی در برنامه تلویزیونی دیدبان توسط مسعود بهنود نشان از استقبال مخاطبان این مجله دارد. در نهم مرداد ۱۳۹۷ علی دهباشی مدیر مجله بخارا جهت قدردانی از انتشار مجله آنگاه در سلسله برنامه‌های شب‌های بخارا، شبی را به این مجله اختصاص داد.
گرافیک خاص مجله که توسط ایمان صفایی طراحی شده‌است از نکات قابل توجه این مجله تاکنون بوده‌است. علیرضا یزدانی در نقد گرافیک آنگاه می‌نویسد: مجله آنگاه با وجود انتشار جدید با سروصدای زیادی وارد میدان شده و البته محبوبیت زیادی را هم در این مدت کوتاه کسب کرده‌است. هر چقدر که در مجله‌هایی مانند «نشان» و «شیوه» شاهد گام‌های هماهنگ و منظمی هستیم و خوانندگان در بستر آرام و بدون تنش آن‌ها به پیش رانده می‌شوند؛ در مجله آنگاه، حواس خوانندگان به بازی گرفته شده و در هر صفحه به سویی پرت می‌شود. سطرهای طولانی؛ عدم رعایت فاصله‌هایی که باید هدایتگر خوانندگان باشند؛ عدم پایبندی به راه و رسمی مشخص در ساختار بصری، و همچنین زیر پا گذاشتن قواعد بدیهی حاشیه‌ها، از جمله مواردی هستند که این نشریه دوست داشتنی و پرطرفدار را در موقعیتی هرج و مرج طلبانه قرار می‌دهد؛ موقعیتی که در آن، به بازی گرفتن غیرمسئولانه اصول طراحی و بی‌توجهی به روان‌شناسی ادراک بصری خوانندگان، به یک اصل محوری در گرافیک آن مجله تبدیل می‌شود.
محمدرضا شریف‌زاده در برنامه تلویزیونی سفید مجله آنگاه را ادای دینی به کتاب هفته احمد شاملو و طراحی‌های مرتضی ممیز می‌داند و استقبال فوق‌العاده مخاطبین از شماره یک مجله را به آینده‌ای بسیار امیدوارکننده تعبیر می‌کند.
آلبرت کوچویی روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیویی در برنامه نقطه سرشب با متفاوت خواندن انتخاب موضوعات هر شماره مجله آنگاه را دارای یک نگاه تازه و نو همچنین نشریه‌ای ماندگار و فاقد تاریخ مصرف معرفی می‌کند. در همین برنامه یوسف رحیمی شماره خیابان انقلاب آنگاه را واجد ایده‌های عالی و خلاقانه و هوشمندانه در معرفی خیابان انقلاب معرفی می‌کند.
مهرداد خدیر در وب سایت عصر ایران با اشاره با انتشار سخت مجلات در هنگامه گرانی کاغذ و چاپ مینویسد :در روزگاری که نَفَس شماری از مطبوعات چاپی به شماره افتاده و از عهدۀ هزینۀ چاپ و کاغذ بر نمی‌آیند یا مخاطبان، فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی را ترجیح می‌دهند یا به رغم علاقه و اشتیاق، احساس می‌کنند پول خرید مطبوعات را ندارند، «آنگاه» یک اتفاق ویژه است.مجله/ دوماهنامه و در واقع فصل‌نامه ای که هم نشریه خوان‌های حرفه‌ای را راضی می‌کند و هم آن‌ها که به دنبال کاری فاخر و در حد کتاب‌های نفیس هستند و از صرف تورق هم لذت می‌برند.برخی البته جنس «آنگاه» را بیشتر با کتاب متناسب می‌دانند تا فصل‌نامه و یک کار مطبوعاتی و رسانه‌ای یا چون به موضوعات روز نمی‌پردازد و کافی است با بخارا یا نگاه‌نو مقایسه شود.
ابراهیم عمرانی محقق علوم کتابداری در وب سایت کتاب لیزنا در باره شماره هشتم آنگاه کرانه‌های عامه پسندی می‌گوید :«از "آنگاه" می‌گفتم که تا اینجا خیلی خوب جلو آمده و امیدوارم مساله گرانی افسار گسیخته‌ی کاغذ، بر انتشار آن تاثیر منفی نگذارد. وقتی این شماره را شروع کردم و یادداشت سردبیر را خواندم، بسیار همنوایی با خودم در آن دیدم (ببخشید که هر کسی از نگاه خودش مسایل را قضاوت میکند و اینجا هم شاخص اول "خودم" بود) و ورق زدم و با مقاله اول، مقاله خوب دکتر پاینده ادامه دادم و تا صفحه ۲۴۰ را یکسره و در یک شبانه روز تمام کردم. مجله آنگاه که تا کنون ۸ شماره آن منتشر شده، هر شماره به یک موضوع اختصاص دارد که خیلی دوست داشتم بیشتر شماره های آن را تک تک معرفی کنم، که هیچوقت فرصت دست نداد،‌ به ویژه شماره‌ای که به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت، که برای رشته ما بسیار مهم است. به ویژه برای  کتابداران حوزه کتابخانه‌های کودک و آموزشگاهی. لیکن چون در  مقوله عامه پسندی قبلا نوشته بودیم، و بحثهایی هم پیرامون آن نوشته ها شده، بود، فکر کردم که دست کم در مورد این شماره کوتاهی نکرده و آن را به دوستان معرفی کنم. چرا که کتابداران، به ویژه آن بخش از کتابداران که با عامه مردم رو در رو هستند، حتما باید امرعامه و ساحت عامه پسندی را بشناسند و توصیه می کنم، مقاله های این شماره را از دست ندهید.»