شیندو رنمی

شیندو رنمی (انگلیسی: Shindo Renmei)؛ (به ژاپنی: 臣 道 連 盟) یک سازمان تروریستی متشکل از مهاجران ژاپنی بود که در دهه ۱۹۴۰ در ایالت سائوپائولو برزیل فعال بود. عدم پذیرش خبر تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم، برخی از اعضای متعصب علیه کسانی که تسلیم شده بودند دست به خشونت زدند. شیندو رنمی حداقل ۲۳ تن که همه آن‌ها ژاپنی-برزیلی بودند را کشته و ۱۴۷ نفر دیگر زخمی‌کردند.

پیشینه تاریخی

اولین ژاپنی‌ها در سال ۱۹۰۸ به برزیل مهاجرت کردند و قصد جمع‌آوری ثروت و بازگشت به ژاپن را داشتند. آن‌ها خود را در یک کشور کاملاً متفاوت با زبان‌های مختلف، ادیان، آب و هوا، غذا و آداب و رسوم یافتند. در نتیجه، آن‌ها در انزوای نسبی از فرهنگ اطرافشان زندگی می‌کردند و خیلی کم از پرتغالیها یادگرفتند. آن‌ها به‌طور کلی توسط مردم با سوء ظن در نظر گرفته شدند. در دهه ۱۹۳۰، برزیل بزرگترین جامعه مهاجران ژاپنی در جهان بود.
رژیم استادو نوو (برزیل) توسط ژتولیو وارگاس، با هدف گسترش ملی‌گرایی برزیل تأسیس شد و جوامع ژاپنی و آلمان را سرکوب کرد. در فرمان ۳۸۳ در ۱۸ آوریل ۱۹۳۸ اعلام شد که خارجی‌ها مجاز به شرکت در فعالیت‌های سیاسی نیستند و نمی‌توانند با زبان‌های خارجی به صورت عمومی صحبت کنند. علاوه بر این، به کودکان بایستی به عنوان زبان اول پرتغالی آموزش داده شود. در رادیو پخش برنامه به زبان‌های خارجی نیز ممنوع شد. هر گونه انتشاری به زبان‌های خارجی به صورت دو زبانه مجاز بود.
در آن زمان، تقریباً ۹۰ درصد از مهاجران ژاپنی مشترک روزنامه‌های ژاپنی بودند، که نشان می‌دهد نرخ سواد بسیار بالاتر از جمعیت عمومی در آن زمان بود. فرمان ۳۸۳، که نسخه‌های دو زبانه را واجب کرده بود، روزنامه‌ها به دلیل هزینه‌های بالا، انتشارات خود را متوقف کردند. شمار قابل توجهی از مهاجران ژاپنی نمی‌توانستند زبان پرتغالی را درک کنند، برای ژاپنی‌ها دستیابی به هر گونه اطلاعاتی، بسیار دشوار بود.
زمانی که برزیل در سال ۱۹۴۲ با متحدان متحد شد، تمام ارتباطات با ژاپن قطع شد و ورود مهاجران جدید ژاپنی ممنوع شد. نامه‌های ژاپن دیگر به دریافت کنندگان آن‌ها نمی‌رسد. ژاپنی‌ها و برزیلی‌ها قادر به سفر آزادانه یا زندگی در مناطق خاصی مانند مناطق ساحلی نبودند و از رفتار مقامات رسمی برخوردار نبودند. گیرنده‌های رادیویی نیز مصادره شد، و این باعث شد که ژاپنی‌ها برزیل بتوانند به فرستادهای کوتاه مدت از ژاپن گوش دهند. حتی روزنامه‌های دو زبانه در این دوره ممنوع بود.

اقدامات تروریستی

اعضای شیندو رانمی معتقد بودند که اخبار مربوط به شکست ژاپن نادرست است و آن‌ها در سیستم ارتباط خود اعلام کردند که ژاپن در واقع برنده شده‌است. روزنامه‌ها و مجلات زیرزمینی ژاپنی و ایستگاه‌های رادیویی مخفی برای تبلیغ این دیدگاه ایجاد کردند.
این گروه همچنین لیست‌های مارگومیس منتشر کرد، مارگومیس کسانی بودند که باید به دلیل تجاوز به امپراتور کشته می‌شدند.
کامگورو اوگاساوارا، صاحب یک خشک‌شویی در سائوپائولو، اقدامات تنبیهی را هماهنگ می‌کرد. بسیاری از میهمانخانه‌های متعلق به ژاپنی‌ها، مخفیگاه قاتلان شدند.
قاتلان شیندو رانمی، یا توکتای، همگی جوان بودند. آن‌ها قبل از قتل، نامه‌هایی را به اهداف مورد نظر خود می‌فرستادند و آن‌ها می‌خواستند تا خودشان را با شمشیر به شیوه هاراکیری بکشند تا بتوانند اعتماد از دست رفته را کسب کنند. نامه‌ها به این صورت شروع می‌شد: «شما یک قلب کثیف هستید، بنابراین باید گلو خود را بشویید»، این اساساً به معنی قتل توسط کاتانا است.
هیچ‌یک از کسانی که چنین نامه‌ای دریافت کرد، با درخواست موافقت نکرد؛ بنابراین، آن‌ها را با سلاح گرم یا شمشیر کتانا می‌کشتند. از ۱۹۴۶ تا اوایل سال ۱۹۴۷، بر اساس اطلاعات رسمی، شیندو رانمی ۲۳ تن را کشته و ۱۴۷ ژاپنی برزیلی را زخمی‌کرد. قاتلان توسط پلیس محاصره شده و دستگیر می‌شدند و قاتلان توضیح می‌دادند که آن‌ها علیه مردم برزیل نیستند و کشته‌ها انسان‌های معمولی نیستند.

سرکوب و پایان

داستانهای قتل، به ویژه با شمشیر کتانا، ترس بین ژاپنی-برزیلی‌ها را گسترش داد. جمعیت عمومی برزیلی به‌طور مستقیم تحت تأثیر قرار نگرفت، اگرچه آن‌ها تصور می‌کردند که تمامی ژاپنی‌ها ملی گرایان متعصب هستند
انفجار خشونت علیه مهاجران ژاپنی، متعلق به شیندو رانمی یا سایر گروه‌ها، بیشتر در شهرهای روستایی رخ می‌داد که در آن جوامع بزرگی ساکن بودند مانند منطقه توپا و سائو پائولو. پس از دو حمله توسط شیندو رانمی و قتل یک راننده کامیون برزیلی توسط یک راننده کامیون ژاپنی در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۶، جمعیت عظیمی در اسوالدو کراس دست به شورش زده و بدنبال ژاپنی‌ها می‌گشتند تا آن‌ها را بدون محاکمه مجازات کنند. شورش تنها با ورود سربازان ارتش پایان یافت.
ارتش و اداره امور سیاسی و اجتماعی وزارت امور خارجه (DEOPS - امور سیاسی و اجتماعی وزارت امور خارجه) پرونده را در ایالت‌های سائوپائولو و پارانا مورد بررسی قرار دادند. به گفته پلیس سائوپائولو، ۳۱٬۳۸۰ ژاپنی- برزیلی مشکوک به داشتن ارتباط با این سازمان بودند. DEOPS همچنین ۳۷۶ ژاپنی-برزیلی را مورد بررسی قرار داد. در نهایت، رهبران شیندو رنمی و بسیاری از توکوتای‌ها دستگیر شدند.
حدود ۱۵۵ مهاجر ژاپنی در سال ۱۹۴۶ محکوم به اخراج از برزیل شدند، ولی این عمل انجام نشد و زمان مجازات به پایان رسید. تنها ۱۴ توکوتای به قتل محکوم شدند.
پس از چند دهه، شیندو رانمی همچنان تا حدودی از تابوهای میان مهاجران ژاپنی- برزیلی است.

فرهنگ معاصر

قلب‌های کثیف، یک فیلم برزیلی از سال ۲۰۱۱ دربارهٔ شیندو رانمی است.