سیاست در ایالات متحده آمریکا

ایالات متحده یک جمهوری مشروطه فدرال است که در آن رییس جمهور ایالات متحده (رییس دولت و رئیس کشور)، کنگره و نظام قضایی در قوای تضمین شده برای دولت ملی شریک اند و دولت فدرال حاکمیت را با دولت‌های ایالات شریک است.
قوه ی مجریه توسط رئیس جمهور مدیریت می شود و رسما از دو قوه ی قضائیه و مقننه مستقل است. کابینه به عنوان مجموعه ای از مشاوران به رئیس جمهور خدمت می کند. این مجموعه متشکل است از معاون رئیس جمهور و سران دپارتمان های اجرایی. قدرت قانون گذاری بین دو بخش از کنگره تقسیم شده است، این دو بخش عبارت اند از: سنا و خانه ی نمایندگان. قوه قضائیه ترکیبی از دیوان عالی و دادگاه های فدرال می باشد که قدرت قضایی را به کار می گیرد. ساختار قوه ی قضائیه تفسیری از قانون اساسی ایالات متحده، قوانین فدرال  و مقررات می باشد. این شامل حل اختلافات میان شاخه های قانون گذاری و اجرایی نیز می باشد. ساختار دولت فدرال در قانون اساسی تدوین شده است.
دو حزب سیاسی، حزب دموکرات و حزب جمهوری خواه، از زمان جنگ داخلی بر سیاست های آمریکا تسلط دارند. البته برخی حزب های کوچکتری هم وجود دارند. مانند: حزب آزادی خواه، حزب سبز و حزب قانون اساسی. حزب دمکرات عموماً به عنوان حزب "مرکز چپ لیبرال" شناخته می شود، در حالی که حزب جمهوری خواه را به عنوان حزب "بالِ راست محافظه کار" می شناسند.

چندین تفاوت عمده میان نظام سیاسی ایالات متحده و دیگر کشور های دموکراتیک توسعه یافته وجود دارد. یکی از این تغییرات شامل قدرت بیشتر در مجلس اعلا می شود، علی رغم آن که بخش اعظمی از اختیارات در دست دیوان عالی می باشد، باقی اختیارات که تفکیکی از قدرت میان شاخه های مقننه و مجریه است، در اختیار دو حزب اصلی می باشد. احزاب سوم نفوذ سیاسی کمتری در ایالات متحده نسبت به سایر کشورهای توسعه یافته دموکراتیک دارند؛ این بخاطر ترکیبی از کنترلهای دقیق تاریخی است. این کنترل ها شامل قوانین ایالتی و فدرال، ممنوعیت های غیررسمی رسانه ای و انتخابات "تمام برنده" و مسائل دسترسی به رای گیری و قوانین مناظره انحصاری می شوند. در پنج انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده برنده موفق به کسب آرای مردم نشده است.

فرهنگ سیاسی

   کارشناسان از زمان الکسی دو تو کویل تا به اکنون متوجه پیوستگی قوی ای در ماهیت ارزش های سیاسی آمریکا از زمان انقلاب آمریکا (در اواخر قرن هجدهم) شده اند.
ریشه های استعمار
   برخی ازمستعمرات بریتانیا در شمال آمریکا، به خاطر فرهنگ سیاسی پرتنش شان در جهان اروپا، مستثنی بودند، که به موجب آن یا استعداد ترین و جاه طلب ترین افراد جذب سیاست شدند. دلایل این استثناگرایی آمریکایی عبارت اند از: 
1. شایع ترین بحث حق رای بود، در واقع به مردانی که صاحب مقداری دارایی بودند، اجازه رای داده می شد. در حالی که کم تر از 20 درصد مردان بریتانیایی اجازه رای داشتند، اکثریت مردان آمریکایی سفید پوست واجد شرایط بودند. در حالی که اصول دموکراسی وجود داشت، به هرحال این اختلاف ها توسط جوامع منتخب در انتخابات استعماری  دیده می شد. این اختلاف ها شدیداً توسط انقلاب آمریکا پس زده شد.
2. در هر مستعمراتی، افراد منتخب، به خصوص مجامع و دولت های محلی، تصمیمات گسترده ای در خصوص مشاغل عمومی و خصوصی می گرفتند. مباحث عمومی مورد توجه شامل اعطای زمین ها، یارانه های مربوط به امور بازرگانی، مالیات و همچنین نظارت بر جاده ها، تحصیلات اقشار ضعیف، میخانه ها و مدارس می شد. آمریکایی ها زمان زیادی را در دادگاه ها صرف می کردند، به همین علت دادخواست های شخصی بسیار شایع شده بود. حقوق قانونی توسط قضات و هیئت های محلی تحت نظر بود و وکلای آموزش دیده نقش واسظه را ایفا می کردند. این امر باعث گسترش سریع حرفه های مربوط به حقوق و همچنین نقش تاثیر گذار وکلا در سیاست، مابین سال های 1770 تا 1779 می شد. به عنوان مثال می توان به جان آدامز و توماس جفرسون اشاره کرد.
3. مستعمرات آمریکای شمالی به علت رشد نمایندگی های اقشار مختلف، مستثنی است. بر خلاف اروپا که دادگاه های سلطنتی، خانواده های اشرافی و کلیسا ها قدرت را در دست داشتند، فرهنگ سیاسی آمریکا برای اقشار مختلف مانند بازرگانان، صاحبان املاک، خرده کشاورزان، پروتستان ها و ... راه را باز گذاشته بود. بیش از 90% نمایندگان منتخب در آمریکا در مناطق خود زندگی می کردند، برخلاف انگلستان که داشتن عضو پارلمان غایب مرسوم بود. 
4. آمریکایی ها به شدت مجذوب ارزش های جمهوری خواهی و با آن عجین شدند. این ارزش ها شامل: حقوق برابر، نیاز به شهروندان با فضیلت (وظیفه مدنی) و نادرستی فساد، تجمل گرایی و وجود طبقات اشرافی می شد.
    هیچ کدام از مستعمرات، حزبی به مانند آن نوعی که در دهه 90 قرن هجدهم ایجاد شد، نداشتند، اما هر کدام دارای مجامعی بودند که برای تصاحب قدرت با یکدیگر رقابت می کردند.