سید علی‌اکبر فال اسیری

سید علی اکبر فال اسیری(۱۲۵۶–۱۳۲۰قمری) از عالمان و سیاستمداران ایرانی عصر قاجار است.

زندگی و تحصیلات

سید علی اکبر فال اسیری در سال ۱۲۵۶ در روستای اسیر از توابع استان فارس متولد شد، و با پرورش در خانواده‌ای از سلسلهٔ سادات و تحت آموزش شیخ محمد اسیری رشد و پرورش یافت و دروس مقدماتی وقسمتی از دروس تکمیلی و عالی را نزد او در حوزهٔ بزرگ اسیر در مسجد جامع اسیر فراگرفت.
استادش به او پیشنهاد رفتن به شیراز -که در آن زمان دارالعلم نامیده می‌شد- کرد که حوزه‌های علمیه آنجا با وجود مراجع و فقعهای بسیار از جملهٔ مراکز مهم علمی تشیع به‌شمار می‌رفت. وی در چهارده سالگی راهی شیراز شده و در محضر درس مهدی کجوری، متوفی به سال ۱۲۹۳، حاضر شد.
آقابزرگ تهرانی در کتاب طبقات اعلام شیعه جلد چهارم می‌نویسد:
او ازفقهای برجسته و علمای بزرگ شیراز بود. در شیراز، نزد شیخ مهدی کجوری در همان شهر تلمذ نمود، سپس، به عتبات عالیات مهاجرت نموده و در نجف اشرف در محضر درس میرزا حبیب‌الله رشتی و دیگران حاضر شده و به کسب کمالات پرداخت.
فال اسیری قصد اقامت دایم در نجف داشت، لکن، استاد او رشتی از وی خواست به شیراز بازگردد تا مردم از دانش و فضل او بهره‌مند شوند. رشتی به خط خود در وصف کتاب المیراث ایشان نوشت و به علو مرتبه و ارزش والای فال اسیری در دو زمینهٔ علم وعمل اشاره نمود و این نوشته را به مهر خویش (حبیب‌الله) ممهور ساخت.

آثار

نسخهٔ دست‌نویس کتاب المیراث ایشان، در حال حاضر، در کتابخانهٔ سید عبدالله خویی در نجف نگهداری می‌شود. وی مشاور و داماد میرزا محمد حسن شیرازی صاحب فتوای معروف تحریم تنباکو و مرجع بزرگ شیعه می‌باشد.

خویشاوند میرزای شیرازی

او داماد میرزای شیرازی است که در نامه‌های خود از وی تمجید می‌کرد. وی در شیراز فتوا می‌داده ورساله عملیه اش در حال حاضر در کتابخانهٔ شهید آیت‌الله دستغیب شیراز است از جمله دارای مسایلی در مورد تعیین قبله، مصارف زکات، حق فقرا و مساکین، و توضیحاتی در بارهٔ اصول دین دارد که می‌گویند قبلاً به آن پرداخته نشده‌است.

در نهضت تنباکو

فال اسیری یک بار به اصفهان وبار دیگر به عراق تبعید می‌شود و در جریان قیام تنباکودر میان معترضان است. روزی در مسجد وکیل بر بالای منبر حاضر شده و اعلام می‌کند:
«ای مردم، موقع جهاد عمومی است. بکوشید تا جامهٔ زنان نپوشید»
 و شمشیری از زیر عبا بیرون آورده اعلام می‌کند، که: 
«هر بیگانه‌ای که برای انحصار دخانیات بیاید، شکمش را با این شمشیر پاره خواهم کرد!»
در پاورقی صفحه ۳۶ کتاب تلاش آزادی نوشته آقای باستانی پاریزی آمده:
"در مقابله با کمپانی رژی، ابتدا مجتهد شیراز حاج سید علی اکبر فال اسیری در شیراز شمشیر زیر عبا پنهان کرد و به منبر رفت و شمشیر را بیرون کشیده مردم را به جهاد دعوت نمود. اولیای حکومت، مجتهد را تبعید کردند. او به بصره رفت و با حاجی میرزا حسن شیرازی مذاکره نمود و فرمان تحریم را صادر کرد. "

فال اسیری و حافظ

می‌گویند علی‌اکبر فال اسیری شب‌ها به محلی در نزدیکی آرامگاه حافظ می‌رفت، ولی سه‌بار بقعهٔ آرامگاه حافظ را ویران کرد. از جمله، در چهارشنبه ۲۰ جمادی‌الاول ۱۳۱۷ که حکومت وقت قصد ساختن مقبرهٔ حافظ را داشت، حاج سید علی اکبر بر روی منبر رفته فریاد زد: 
«اگر شاه بسازد و هزار مرتبه بسازد من خراب می‌کنم.»
پس از درگذشتش در سال ۱۳۲۰قمری (حدود ۱۲۸۰شمسی) خورشیدی فال اسیری در کوچه جنب آرامگاه حافظ در مقبره خانوادگی خود، دفن شد.
در سال ۱۲۸۰ شمسی (۱۹۰۱ میلادی) مقبرهٔ حافظ که پیشتر توسط علی اکبر فال اسیری ویران شده بود توسط حاکم فارس، شاهزاده ملک منصور میرزا ملقب به شعاع السلطنه بازسازی شد. به دستور او علی اکبر مزین الدوله نقاش باشی چارچوبی آهنین بر فراز آرامگاه حافظ ساخت و کتیبه‌ای بر آن قرار داد.
در سال ۱۳۱۵ شمسی (۱۹۳۶ میلادی) این چارچوب آهنین جای خود را به بنای کنونی داد.
پس از کریم خان زند در سال ۱۲۷۳ ه‍.ق طهماسب میرزا (مؤیدالدوله) حکمران فارس، آرامگاه حافظ را بار دیگر تعمیر و مرمت کرد و در سال ۱۲۹۵ ه‍.ق ۱۸۷۸ م. معتمدالدوله فرهاد میرزا فرمانروای فارس در گرداگرد مقبره حافظ، معجری چوبی ساخت. پس از آن در سال ۱۳۱۷ ه‍.ق (اردشیر) زردشتی یزدی، بار دیگر بارگاه حافظ را مرمت کرد و بر فراز آرامگاهش، معجری بنا کرد اما علی اکبر فال اسیری به دلیل زردشتی بودن اردشیر، بنای مرمت شده را ویران ساخت.
فخر الدین فال اسیری در سیمای یک مجاهد» نوشته‌است: از افراد مسن و مورد اعتماد شنیدم که در زمان مجتهد بزرگ فال اسیری عده‌ای از گبرها بر این عزم بودند که حافظ را منسوب به خود و آئینشان نمایند و بدین منظور اقدام به ساختمان مقبره او نمودند. قسمتی از آن را ساخته بودند که خبر به ایشان رسید بلافاصله دستور داد خراب کردند آنگاه در یکی از روزها که برای فاتحه به کنار قبر حافظ رفته بودند به او خطاب کرده و گفتند: ای حافظ من حق بزرگی برتو دارم می‌خواستند تو را متهم به گبر بودن نمایند و من آبروی تو را حفظ نمودم. (سید روی منبر رفت و فریاد کشید اگر هزار بار شاه بسازد من ویران می‌کنم، براستی آیا شاه آن زمان گبر بوده)

درگذشت

فال اسیری پس از درگذشتش در سال ۱۳۲۰قمری (حدود ۱۲۸۰شمسی) خورشیدی در کوچه جنب آرامگاه حافظ در مقبره خانوادگی خود، به‌خاک سپرده شد.