کلیسای برادران پلیموث

تاریخچه جنبش

این جنبش و حرکت با انشعاب و جدا شدن تعدادی از وابستگان به کلیسای انگلیکان شروع گردید، آنان معتقد بودند که سازمان کلیسا بشدت درگیر امور دنیوی گردیده‌است (براساس نظر این افراد) به همین خاطر در بسیاری از امور و قواعد ایمانی و دینی مسیحیت اهمال و سستی بخرج داده‌است. این افراد که عبارت بودند از جون نیلسون داربی، د. إدوارد کرونین. د. إدوارد ویلسون، جون جیقورد بیلیت، بنیامین ویلس نیوتن، فرانسیس ویلیام نیومان، البروفیسور جورج موللر، المبشر أنتونی نوریس جروفس، الواعظ أندرو میللر، المؤرخ ویلیام بنیامین نیتبای، إدموند هامر برودبینت، روی هابنیر، فرانسیس هوتشینسون، اولین جمع این جنبش شروع به برگزاری جلسه در خانه‌هایشان در ایرلند کردند، بر این افراد اسم برادر نام نهاده شد به این علت که همدیگر را با لقب برادر و خواهر صدا می‌زدند. بعد از مدتی این جنبش از ایرلند به بقیه نقاط بریتانیا منتقل شد و در سال ۱۸۳۱ میلادی یک شعبه از این جنبش در پلیموث انگلیس تشکیل گردید که نزدیک به ۱۵۰۰ عضو داشت که به اسم برادران از پلیموث شناخته می‌شدند و در مدت کوتاهی این اسم کوتاه شد و آنان به عنوان برادران پلیموث مورد خطاب قرار گرفتند، کما اینکه همین اسم روی کل این جنبش نیز نهاده شد.

اختلافات بین دو دسته جنبش

این جماعت برادران به دو دسته تقسیم شده‌اند یک دسته برون گرایان می‌باشند و دسته دوم گوشه گیران و انزواگرایان در بعضی از مسائل الهی و متافیزیکی با اینکه این اختلافات در بیرون و برای کسانی که خارج از این جنبش و حرکت هستند روشن و واضح نمی‌باشد، اختلاف اصلی هم بر سر اجازه دادن کسی بیرون از خودشان برای شرکت در مراسم آن‌ها می‌باشد. برادران دسته برون‌گرا به هر مسیحی از هر فرقه ای و شعبه ای اجازه می‌دهند که در مراسم عبادی آنان و همین‌طور خوردن عشای ربانی شرکت کنند. در صورتی که برادران در دسته گوشه‌گیران و انزواگرایان از هرکسی غیر از خودشان برای شرکت در مراسم یا پیوستن به آنان از وی درخواست نامه توصیه و سفارش می‌کنند، کما اینکه یک ردیف پشتی دارند که اجازه می‌دهد که کسانی که نامه توصیه و سفارش ندارند در این صف قرار گرفته و فقط نظاره‌گر مراسم عبادت و نماز آنان باشد، ولی وی اجازه ندارد در این مراسم‌ها که به اسم پروردگار برگزار می‌گردد و همین‌طور عشای ربانی شرکت کند. هنگامیکه یکی از اعضای این جنبش بخواهد از منطقه ای به منطقه دیگری منتقل شود و بالطبع به جمع دیگری از برادران بپیوندد بایستی این عضو یک نامه توصیه و سفارش از رهبر سابق خودش در منطقه ای که قبلاً بوده‌است بگیرد که در آن نوشته شده‌است که وی یکی از اعضای جنبش و کلیسای برادران پلیموث است تا بتواند در تمام خدماتی که جمعیت برادران پلیموث ارائه می‌دهند شرکت کرده و بهره‌مند گردد.
اختلاف دوم بین دسته برون‌گرایان و انزواطلبان در نوع روابط و ارتباطاتشان با دیگر کلیساهای مسیحی می‌باشد، برادران در دسته برون گرایان در جلسات بررسی و تفسیر کتاب مقدس و دیدارها و جلسات جوانان و فعالیت‌های مختلف دیگر در کلیساهای پروتستان شرکت می‌کنند درصورتی دسته انزواگرایان از این کار امتناع کرده و فقط به برگزاری فعالیت‌ها در جمعیت خاص خودشان کمک می‌کنند.
اما اختلاف سوم آن‌ها با هم در استفاده از آلات موسیقی جلسات عبادی شان می‌باشد، براساس نظر و رأی آنان برای جلوگیری از تأثیرپذیری عقل به عناصری که از بیرون روی آن تأثیر دارد و هر چیزی که باعث می‌گردد روی عبادت روح آنان در فهم مطالب کتاب مقدس تأثیر داشته باشد و علت دفاع آن‌ها از این موضوع اقتدا و پیروی‌شان از کلیسای اولیه می‌باشد؛ ولی هر دو دسته استفاده از آلات موسیقی را در عشای ربانی ممنوع می‌دانند، برادران دسته برون‌گرایان استفاده از گیتار و پیانو و دف را در برنامه‌های دیگر کلیسا بغیر از عشای ربانی مجاز می‌دانند. در بعضی از نقاط دنیا برای مراسم عبادی هر دو دسته با هم جمع می‌شوند. برادران دسته برون گرایان مستمر از وحدت و به هم پیوستن دو دسته حمایت می‌کنند و برای همین آنان از فعالیت‌های مختلف در این زمینه حمایت می‌کنند مانند فرستادن هیئت‌های تبلیغاتی و همین‌طور شرکت در کنفرانس‌ها و جلساتی که وعاظ سیار برگزار می‌کنند.
در سال‌های اخیر این جنبش به سمت عقاید کلیساهای پروتستانی انگلیس میل و سمت پیدا کرده‌است ولیکن بدون هیچگونه ارتباط رسمی و سازماندهی شده با این کلیساها. کما اینکه هر دو دسته این جنبش عشاء ربانی را هفته ای یک بار برگزار می‌کند در صورتی که غالب کلیساهای پروتستان این مراسم را ماهی یکبار برگزار می‌کنند.

اصطلاح برادران پلیموث

جنبش برادران پلیموث به‌طور غیرمعمول خودش را یک اسم مذهبی نمی‌داند، پیروان این راه و روش خودشان را برادران پلیموث نمی‌نامند و به جنبش خودشان به این دید که یک طایفه یا مذهب خاصی هستند نگاه نمی‌کنند، برای همین این جنبش دارای یک مؤسسه مرکزی یا سیستم اداری واقعی نیست، هر جمعیتی از این آیین در همان منطقه خودش مسئول اجرای امورات خودشان می‌باشند یعنی اینکه هر جمعیتی از این آیین در منطقه خودش مستقل و خودمختار است و خودش امور خودش را برنامه‌ریزی و اجرا می‌کند، ولی با همه این‌ها کلیساهای این جنبش در ارتباط با یکدیگر می‌باشند.
برادران پلیموث همدیگر را به عنوان جماعت (جمعیت) می‌شناسند. اعضای این جمعیت همدیگر را با القابی مانند برادر یا قدیس یا دوست و رفیق خطاب می‌کنند، برای آن‌ها استفاده از اصطلاح برادران پلیموث ممنوع می‌باشد؛ ولیکن این لقب و تسمیه به آن‌ها چسبیده‌است برای اینکه آنان خودشان را به عنوان یک طایفه یا مذهب دارای یک سازمان مشخص نمی‌دانند و معرفی نمی‌کنند.
صفت عام و شاخص برادران پلیموث در آمریکا و بعضی از نقاط اروپا در برگزاری مراسم‌های مختلف این کلیسا در هوای آزاد می‌باشد مانند خرد کردن نان و عشای ربانی و مراسم سالگرد و یادواره‌ها. آن‌ها شرکت در این مراسم را مشارکت ایمانی بین خودشان می‌دانند. جلسات جمعیت‌های پلیموث اساساً در یک بنا و ساختمانی برگزار می‌گردد که بنام سالن بشارت یا سالن انجیل یا نمازخانه انجیل یا معبد و پرستشگاه کتاب یا کلیسای کتاب مقدس بین خود پیروان این آیین شناخته می‌شود.

تأثیرات و فعالیتهای این جنبش

تأثیر برادران پلیموث بر مسیحیت پروتستان بیشتر از نسبت و کمیت عددی شان بین پروتستان‌ها بوده‌است، این جنبش امروزه در تمامی نقاط عالم دارای اعضاء و کلیسا می‌باشد. این جنبش دارای یک سری سازمان‌ها و موسسه‌های خاص برای برگزاری مراسم و بشارت و ارشاد و راهنمایی و همین‌طور تعلیم و آماده‌سازی کادر برای کار در بین جمعیت خودشان می‌باشد. کما اینکه این جنبش عقیده و اندیشه خودشان را از طریق چاپ این عقاید و انتشار کتب مختلف ترویج وگسترش می‌دهد، گفته می‌شود که یک سوم مطبوعاتی که در اروپا چاپ می‌شود مطبوعات مربوط به جمعیت برادران پلیموث می‌باشد.