نظریه یادگیری الکترونیکی

نظریه یادگیری الکترونیکی

نظریه یادگیری الکترونیکی، اصول علمی شناختی یادگیری مؤثر چند رسانه ای را با استفاده از تکنولوژی آموزشی الکترونیکی توصیف می‌کند. تحقیقات و نظریه شناختی نشان می‌دهد که انتخاب روش‌های همزمان چند رسانه ای مناسب می‌تواند یادگیری را افزایش دهد، همانطور که می‌توان از چندین اصل دیگر نیز استفاده کرد.

خود تنظیم

یادگیری خودمراقبتی به مفاهیم متعددی اشاره دارد که نقش مهمی در یادگیری دارند و ارتباطات قابل توجهی در یادگیری الکترونیکی دارند. Zimmerman 
(1998) توضیح می‌دهد که برای توسعه خود تنظیم، دوره‌های یادگیری باید فرصتی برای دانش آموزان برای استراتژی‌ها و مهارت‌های خود را به کار گیرند. خود تنظیمی نیز به شدت به منابع اجتماعی دانشجویی مانند والدین و معلمان مرتبط است. علاوه بر این، استینبرگ (1996) دریافت که دانش آموزان با اهداف بالا معمولاً والدین با انتظارات بالایی دارند که فرزندان خود را از نزدیک نظارت می‌کنند. 
با محیط آکادمیک، فراگیران خودتنظیم معمولاً اهداف دانشگاهی خود را تعیین می‌کنند و نظارت می‌کنند و به منظور دستیابی به اهداف خود، خود را در روند می‌گذرانند.                        
"دانش آموزان باید نه تنها اعمال خود را، بلکه همچنین شناخت، باور، نیت و اثرات مرتبط با دستاوردهای خود را نیز تنظیم کنند" . علاوه بر این، خودمراقبتی علمی نیز به دانش آموزان کمک می‌کند تا اعتماد به نفس خود را در انجام دوره‌های آموزشی الکترونیکی به خوبی انجام دهند.

چارچوب نظری

ادبیات یادگیری الکترونیکی، محیطی از مفاهیم را مشخص می‌کند؛ از مطالعهٔ کتاب متریک، مفهوم بیشتر استفاده شده در ارتباط با استفاده از رایانه در زمینه‌های یادگیری، به عنوان مثال آموزش CAI، یادگیری کامپیوتری (CAL)، آموزش مبتنی بر کامپیوتر (CBE)، یادگیری الکترونیکی، سیستم‌های مدیریت یادگیری (LMS)، یادگیری خودآموز (SDL) و دوره‌های گسترده آنلاین باز (MOOC) است. همه این مفاهیم دارای دو جنبه مشترک هستند: یادگیری و رایانه؛ به جز مفهوم SDL، که از روانشناسی حاصل می‌شود و لزوماً به استفاده از کامپیوتر نمی‌پردازد. این مفاهیم هنوز در تحقیقات علمی مورد مطالعه قرار نگرفته و در مقایسه با MOOC‌ها ایستاده‌اند. امروزه آموزش الکترونیکی نیز می‌تواند توزیع گسترده مطالب و کلاس‌های جهانی برای همه کاربران اینترنت باشد. مطالعات یادگیری الکترونیکی می‌تواند بر سه بعد اصلی تمرکز شود: کاربران، تکنولوژی و خدمات. با توجه به Aparicio، Bacao و Oliveira   چارچوب نظری سیستم‌های یادگیری الکترونیکی حاوی سه جزء اصلی سیستم‌های اطلاعاتی است: این مؤلفه‌ها افراد، فناوری‌ها و خدمات هستند. افراد با سیستم‌های یادگیری الکترونیکی تعامل دارند. تکنولوژی‌های یادگیری الکترونیکی تعامل مستقیم یا غیرمستقیم گروه‌های مختلف کاربران را قادر می‌سازد. تکنولوژی‌ها پشتیبانی از ادغام محتوا، ارتباطات را فراهم می‌کنند و ابزارهای همکاری را فراهم می‌کنند. خدمات یادگیری الکترونیکی، تمام فعالیت‌های مربوط به مدل‌های آموزشی و استراتژی‌های آموزشی را به هم پیوند می‌دهد. اقدام مستقیم یا غیرمستقیم با سیستم‌های یادگیری الکترونیکی، در عین حال، سیستم‌ها خدمات را بر اساس استراتژی‌های مشخص شده برای فعالیت‌ها ارائه می‌دهند. به عبارت دیگر، ویژگی‌های خدمات، فعالیت‌های یادگیری الکترونیکی که با مدل‌های آموزشی آموزش الکترونیکی و استراتژی‌های آموزشی است "

استفاده معلم از تکنولوژی

فناوری محاسبات توسط معلمان ایجاد نشد. کمترین مشکلی میان کسانی است که در استفاده از آن‌ها در مدارس و کسانی که با آن آموزش می‌دهند، مشورت می‌کنند. تصمیم به خرید فناوری برای آموزش، اغلب تصمیمات سیاسی است. اکثر کارکنان با استفاده از این تکنولوژی‌ها با آن‌ها رشد نکردند. معلمان آموزش با استفاده از فناوری رایانه اعتماد به نفس خود را در استفاده از آن افزایش دادند، اما نارضایتی قابل توجهی از محتوای آموزشی و سبک تحویل وجود داشت. به‌طور خاص  عنصر ارتباطی به عنوان بخش کمترین رضایت بخش آموزش، که توسط بسیاری از معلمان به معنای استفاده از انجمنهای  VLE و بحث برای ارائه آموزش آنلاین بود (Leask 2002) برجسته شد. پشتیبانی فنی برای یادگیری آنلاین، عدم دسترسی به سخت افزار، ضعف نظارت بر پیشرفت معلمان و عدم پشتیبانی توسط معلمان آنلاین، فقط بعضی از مسائل مطرح شده توسط ارائه آنلاین آموزش غیررسمی بود (Davies 2004).
خدمات نسل دوم وب 2.0 ارائه سیستم‌های قابل تنظیم و ارزان برای نوشتن و انتشار دوره‌های آموزش الکترونیک غنی از چند رسانه ای و پشتیبانی از فناوری اطلاعات تخصصی (IT) را ندارند.
تئوری آموزشی ممکن است در تشویق و ارزیابی مشارکت آنلاین کاربرد داشته باشد. روش‌های ارزیابی مشارکت در اینترنت  بررسی شده‌است.