افتادگی پا

افتادگی پا یک نوع اختلال در راه رفتن است که در آن پنجهٔ پا به دلایل مخلتفی در هنگام راه رفتن افتادگی پیدا می‌کند. این دلایل عبارت اند از ضعف، تحریک یا آسیب عصب فیبالی مشترک، از جمله عصب سیاتیک، یا فلج ماهیچه‌های بخش قدامی پایین پا. این اختلال معمولاً به خودی خود یک بیماری جداگانه محسوب نمی‌شود و علامت مشکلی بزرگ‌تر است. افتادگی پا با عدم توانایی یا اختلال در توانایی بلند کردن انگشتان پا یا خم کردن مچ به داخل (دورسی‌فلکشن) مشخص می‌شود. افتادگی پا ممکن است بسته به میزان ضعف یا فلج ماهیچه موقتی یا دائمی باشد. این اختلال می‌تواند در یک یا هر دو پا رخ دهد. هنگام راه رفتن پایی که از زمین بلند شده کمی در زانو خم شده تا مانع از کشیده شدن پا بر روی زمین شود.
افتادگی پا می‌تواند به دلیل آسیب عصبی به تنهایی یا همراه با ترومای ماهیچه‌ها یا نخاع، آناتومی غیرطبیعی، سموم یا بیماری رخ دهد. سموم شامل ترکیبات ارگانوفسفره است که به عنوان آفت‌کش‌ها و مواد شیمیایی در جنگ استفاده می‌شود. این سم می‌تواند موجب آسیب بیشتر به بدن مانند اختلال نوروژنیکی به نام پلی‌نورپاتی تأخیر یافتهٔ ناشی از ارگانوفسفره شود. این اختلال باعث از دست رفتن عملکرد مسیرهای عصبی حرکتی و حسی میشود. افتادگی پا در این مورد می‌تواند به دلیل فلج ناشی از اختلال عملکرد عصبی باشد. بیماریهایی که میتوانند باعث افتادگی پا شوند عبارت اند از آسیب (تروما) به بخش پوسترولترال (خلفی جانبی) نازک‌نی، سکتهٔ مغزی، اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، دیستروفی ماهیچه‌ای، فلج اطفال، بیماری شارکو-ماری-توث، تصلب بافت چندگانه (اِم اِس)، فلج مغزی، پاراپلژی اسپاسمی ارثی، نشانگان گیلن باره، میوپاتی دیستال ولاندر، و آتاکسی فردریش. همچنین ممکن است به علت جراحی تعویض مفصلی یا جراحی بازسازی لگن زانو رخ دهد.
روشهای نوین برای برطرف کردن افتادگی پا استفاده از fes است که چندین سال در دنیا رواج پیدا کرده است و جدیدا دستگاهی به نام تیوان T102در ایران برای کمک به این بیماران و فوت دراپ عرضه شده است

علائم و نشانه‌ها

افتادگی پا با راه رفتن استپاژ مشخص می‌شود. افراد مبتلا به این وضعیت در حال راه رفتن انگشتان پای خود را بر روی زمین می‌کشند و زانوان را خم می‌کنند تا پا بالاتر از حد طبیعی قرار گرفته و از کشیده شدن انگشتان بر روی زمین جلوگیری شود. این امر باعث می‌شود تا پا به قدر کافی از سطح زمین بلند شود تا انگشتان پا بر زمین کشیده نشوند و از ضربه خوردن پنجه و افتادگی جلوگیری شود. برای تطبیق حرکت فرد ممکن است در پای مخالف بر روی انگشتان پا راه برود و ران را بیش از حد بالا آورد (مانند بالا رفتن از پله‌ها). دیگر انواع راه رفتن نیز ممکن است نشان‌گر افتادگی پا باشند.
بیماران با اختلالات دردناک حسی (dysesthesia) در کف پا نیز ممکن است راه رفتن مشابهی تجربه کنند با وجود این‌که دچار افتادگی پا نیستند. به دلیل درد شدیدی که در پای خود حتی در اثر کم‌ترین فشارها حس می‌کنند طوری راه می‌روند انگار پابرهنه بر روی شن داغ راه می‌روند.

تشخیص

تشخیص اولیه اغلب در معاینهٔ فیزیکی معمول انجام می‌شود. چنین تشخیصی می‌تواند توسط یک متخصص پزشکی مانند یک فیزیاتریست، فیزیوتراپیست، نورولوژیست (متخصص مغز و اعصاب)، جراح ارتوپد یا جراح مغز و اعصاب تأیید شود. فرد مبتلا به افتادگی پا به سختی می‌تواند بر پاشنه راه برود زیرا نمی‌تواند پنجهٔ پا را از زمین بلند کند؛ بنابراین یک آزمایش ساده مانند راه رفتن بر روی پاشنه یا جمع کردن پا (دورسی‌فلکشن) ممکن است تشخیص را تعیین کند. میزان تحرک توسط مقیاسی از ۰ تا ۵ اندازه گرفته می‌شود که عدد ۰ بیانگر فلج کامل و عدد ۵ بیانگر تحرک کامل است.
آزمایش‌های دیگری وجود دارند که ممکن است به تعیین علت زمینه‌ای این تشخیص کمک کنند. چنین آزمایش‌هایی شامل ام‌آرآی، ام‌آراِن (نوروگرافی با ام‌آرآی) یا نوار عصب و عضله است که از طریق آن‌ها می‌توان اعصاب آسیب‌دیده و مناطق اطراف این اعصاب را ارزیابی کرد. عصبی که با ماهیچه‌های پا فرمان بلند کردن پا را می‌دهد عصب پرونئال است. این عصب ماهیچه‌های قدامی پا که باعث دورسی‌فلکشن مچ پا می‌شوند را عصب‌رسانی می‌کند. ماهیچه‌هایی که در بازکردن مچ پا (پلانتارفلکشن) نقش دارند توسط عصب تیبالی عصب‌رسانی می‌شوند و اغلب در حضور افتادگی پا دچار گرفتگی می‌شوند. ماهیچه‌هایی که از چرخش بیش‌ازحد مچ پا به سمت خارج (سوپینیشن) جلوگیری می‌کنند نیز توسط عصب پرونئال عصب‌رسانی می‌شوند و وجود ضعف در این ماهیچه‌ها نیز غیرمعمول نیست. سوزن‌سوزن شدن (پاراستیزیا) در بخش پایینی پا به ویژه در بالای مچ و مچ پا نیز ممکن است در برخی از موارد همراه با افتادگی پا وجود داشته باشد.
نوعی تمرین متداول زانو زدن در یوگا (دو زانو نشستن) سبب نوعی از افتادگی پا می‌شود که به آن افتادگی پا ناشی از یوگا گفته می‌شود.

درمان

در درمان افتادگی پا باید اختلال اساسی که سبب بروز افتادگی پا می‌شود درمان شود. به عنوان مثال اگر فتق دیسک بین‌مهره‌ای در قسمت پایین کمر به اعصاب منتهی به پا فشار وارد می‌کند و سبب افتادگی پا می‌شود، باید فتق دیسک درمان شود. اگر افتادگی پا ناشی از آسیب عصبی محیطی باشد اغلب پنجرهٔ زمانی بین ۱۸ ماه تا ۲ سال برای بهبود توصیه می‌شود. اگر به وضوح هیچ‌گونه بهبودی در عملکرد عصبی حاصل نشود گزینهٔ جراحی برای بازسازی یا پیوند عصب در نظر گرفته می‌شود. اگرچه نتایج به دست آمده از این روش همواره یکسان نیستند.
درمان‌های غیرجراحی برای تنگی مجرای نخاعی شامل یک برنامهٔ ورزشی مناسب است که توسط فیزیوتراپیست تهیه شده‌است. ضمناً فعالیت‌های بیمار باید تغییر کند (از فعالیت‌هایی که موجب تشدید و پیشرفت علائم تنگی نخاعی می‌شوند جلوگیری شود) و از تزریق اپیدورال و داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن یا آسپیرین استفاده کند. در صورت لزوم از جراحی دکامپرشن که کمترین آسیب را برای ساختارهای طبیعی داشته باشد استفاده می‌شود تا از فشار بر اعصاب کاسته شود.
درمان‌های غیرجراحی برای افتادگی پا بسیار شبیه درمان‌های غیرجراحی توصیف شده برای تنگی مجرای نخاعی است. از جراحی جوش دادن مهره‌ها ممکن است برای بهبود عملکرد بیماران و کاهش درد نیز استفاده شود.
تقریباً نیمی از تمام شکستگی‌های مهره‌ای بدون درد قابل توجهی در کمر (پشت) رخ می‌دهند. اگر داروهای مسکن، فعالیت فیزیکی و اُرتز به بهبود شکستگی کمک نکنند می‌توان از دو روش کم‌تهاجمی ورتبروپلاستی و کیفوپلاستی استفاده کرد.
مچ پا را می‌توان با ارتزهای سبک از جنس پلاستیک (یا مواد الاستیک نرم‌تر) ثابت نگه داشت تا از افتادگی پا جلوگیری شود. علاوه بر این کفش فرد را می‌توان به بِریس‌های فنری متداول مجهز کرد. ورزش منظم نیز معمولاً تجویز می‌شود.
تحریک الکتریکی کارکردی (FES) یک تکنیک است که از جریان الکتریکی برای فعال کردن اعصاب منتهی به اندام‌های فلج شده استفاده می‌کند. این روش در فلج ناشی از آسیب طناب نخاعی، ضربه به سر (مغز)، سکتهٔ مغزی و دیگر اختلالات عصبی استفاده می‌شود. تحریک الکتریکی کارکردی عمدتاً برای بازگرداندن عملکرد در افراد معلول استفاده می‌شود. گاهی اوقات از آن به عنوان تحریک الکتریکی عصبی عضلانی (NMES) یاد می‌شود. جدیدترین روش‌های درمانی شامل تحریک الکتریکی عصب پرونئال هستند که سبب می‌شود در هنگام قدم زدن پا بلند (جمع) شود. این روش در بسیاری از بیماران سکتهٔ مغزی و اِم‌اِس مبتلا به افتادگی پا موفقیت‌آمیز بوده‌است. اغلب اوقات افراد مبتلا ترجیح می‌دهند از یک روش جبرانی مانند راه رفتن استپاژ یا بلند کردن ران و زانو در مقایسه با ارتز و بریس استفاده کنند.
روشهای نوین برای برطرف کردن افتادگی پا استفاده از fes است که چندین سال در دنیا رواج پیدا کرده است و جدیدا دستگاهی به نام تیوان T102در ایران برای کمک به این بیماران و فوت دراپ عرضه شده است
درمان برای برخی افراد می‌تواند به آسانی با استفاده از یک ارتز مچ پا (AFO) به شکل حرف L صورت گیرد. در روش دیگر از یک کاف حول مچ پا استفاده می‌شود که توسط یک سری فنر به بندهای کفش (روی کفش) متصل می‌شوند و هنگام قدم زدن پا را جمع می‌کنند.