چوی‌یونگ

خانواده

وی نواده پنجم چوئه یو چانگ استاد بزرگ آکادمی سلطنتی جیب هیون جئون و پسر چوئه وون جیک بود. او با ظاهری زیبا و قدرتمند به دنیا آمد.
اودر سبک زندگی ساده و منضبطی که در خور یک خانواده اشرافی در کره بود؛ پرورش یافت. او مقدار اندکی بابت لباس‌ها و وعده‌های غذاییش هزینه می‌کرد و از لباس‌های خوب و راحتی‌های دیگر حتی هنگامی که مشهور شده بود و می‌توانست به راحتی از آن‌ها استفاده کند؛ اجتناب می‌کرد.
او اشخاصی را که اجناس گران‌قیمت را آرزو می‌کردند؛ سرزنش می‌کرد و سادگی را یک فضیلت می‌پنداشت. زیرا پدرش به او گفته بود:
با طلا جوری رفتار کرده و دید داشته باش گویی آن یک تخته سنگ است.
مدیریت وی در امور نظامی فقط به امور اساسی مربوط می‌شد و قدرت را در امور فرعی به دیگران واگذار می‌کرد.
چهره وی تنها برای تعداد اندکی از مردانش قابل شناسایی بود. او هرگز به امور ماوراءالطبیعی اعتقادی نداشت. در یک مورد او بر روی بعضی از راهبان بودایی که در حال اجرای مراسم خرافی در انظار عمومی بودند پرخاش کرد.

دوران نظامی

این چنین مردی برای امور نظامی بسیار مناسب بود او در خلال چندین نبرد با دزدان دریایی ژاپنی که در حدود سال ۱۳۵۰ شروع به غارت سواحل کره کرده بودند توانست اعتماد سربازان و پادشاه کشورش را به خود جلب کند.
در سن ۳۶ سالگی او توانست شورش جو ایل شین که خود را پادشاه اعلام کرده بود و قصر را محاصره کرده بود و بسیاری از مقامات دربار را کشته بود سرکوب کند و پس از آن به عنوان یک قهرمان ملی شناخته شد.
به دلیل اینکه از سال ۱۲۵۹ گوریو بوماگوک یا کشور خراج‌گذار امپراتوری مغولی یوآن بود، چویی یونگ برای کمک به نیروهای یوآن در فرونشاندن شورش چینی‌های بومی هان که با عنوان شورش عمامه قرمزها در شمال چین علیه سلسله یوآن برخاسته بودند؛ فرستاده شد. در سال ۱۳۵۴ و در سن ۳۹ سالگی چویی یونگ با دو هزار تیرانداز سواره نظام کره ای که با بیست هزار سرباز باتجربه اهل گوریو در کانبالوک تقویت شده بودند به سمت شمال چین حرکت کردند.
آن‌ها موفق به به سرکوب شورش عمامه قرمزها شدند و به گوریو بازگشتند. موفقیت چویی یونگ در طی نزدیک به سی نبرد باعث شهرت و مقبولیت هر چه بیشتر او در گوریو شد.
بعد از بازگشت به کره چوی یونگ امپراتور گنگ مین را از مشکلاتی داخلی که سلسله یوآن با آن مواجه بود آگاه کرد و این ایده را در ذهن پادشاه به وجود آورد که زمان خوبی برای پس گرفتن بعضی از مناطق شمالی است که قبلاً توسط مغول‌ها تصرف شده بود. چوی ییونگ شخصاً هشت شهر بزرگ در غرب رودخانه یالو را پس گرفت.
او داروغه مغولی - کره ای منطقه سانگ سئونگ را با حمله ای در ون سان کنونی دستگیر کرد. داروغه تسلیم شده منطقه سانگ سئونگ کسی نبود به جز یی جاچون که پسرش معاون داروغه یی سانگ یی (امپراتور تائجو) مؤسس آینده سلسله چوسان بود.
چند سال بعد او صدها کشتی دزدان دریایی ژاپنی که در حال حمله به سواحل غربی بودند شکست داد. در سال ۱۳۶۰ چوی یونگ حمله عمامه قرمزهای چینی به گوریو که تعدادشان بیش از صد هزار نفر بود را ناکام گذاشت. وی مدتی کمی را به عنوان شهردار پیونگ یانگ خدمت کرد.
تلاش‌های وی برای افزایش برای افزایش تولید محصولات و رفع قحطی باعث توجه هر چه بیشتر به او به عنوان یک قهرمان ملی شد. در سال ۱۳۶۴ یک وزیر قدرتمند به نام دیاک هونگ گان(deok hung gun) به دلیل استقلال گوریو از یوآن سعی در سرنگونی حکومت امپراتور گنگ مین کرد.
چوی یو (یک کره ای خائن و دوست دیاک هونگ گان در دربار مغول) که به وسیله یوان منصوب شده بود با ده هزار سواره نظام مغول به قصد براندازی حکومت امپراتور گنگ مین به کره حمله کرد. چویی یونگ نیروهای خود را جمع کرد و سپاه ده هزار نفری مغول را شکست داد.
این پیروزی باعث استقلال کامل گوریو از مغول‌ها در سال ۱۳۶۴ شد. در سال ۱۳۶۸ زمانی که سلسله نوپای مینگ پیشنهاد ائتلافی علیه مغول‌های یوآن را داد امپراتور گنگ مین به چوی یونگ دستور داد تا به باقی مانده سربازان مغول مستقر در منچوری حمله کند.
چویی یونگ در شمال رودخانه یالو عملیات نظامی انجام داد و دژ اورو و شهر لیائویانگ را در سال ۱۳۷۰ تصرف کرد اما این پیروزی به یک توافق دائمی برای حل اختلافات منجر نشد.

افشاگری و رستگاری

برطبق خوابی که امپراتور گنگ مین دیده بود پیش گویی شد که یک راهب بودایی زندگی وی را نجات خواهد داد. بر این اساس وی راهبی را به نام شین دون ترفیع مقام داده و به او اجازه تأثیرگذاری قابل ملاحظه ای در دربارش داد.
در ابتدا شین دون برای بهبود زندگی کشاورزان و روستاییان تلاش‌هایی را انجام داد که با مخالفت شدید وزرا مواجه شد اما با حمایت پادشاه شین دون بعدها ظلم و فساد را گسترش داد.
چویی یونگ که با فساد در کشور مخالف بود خودش را در تضاد با شین دون دید بعدها شین دون با طرح‌ریزی اتهام غلط بد رفتاری علیه چویی یونگ وی را محکوم به تبعید شش ساله کرد حتی او چوی یونگ را تا آستانه اعدام پیش برد.
بعد از فوت شین دون در سال ۱۳۷۴ امپراتور گنگ مین، چویی یونگ را دوباره به مقام قبلی اش مصوب کرد و از وی خواست با آماده‌سازی یک ناوگان به نبرد با دزدان دریایی ژاپنی و نابودی باقی مانده مغول‌ها در جزیره ججو بپردازد. 
او با مقاومت سرسختانه‌ای از مدافعین مغول که در بالای صخره‌های بلند و مرتفع در طول خط ساحلی مستقر بودند مواجه شد.
به دلیل شکست‌های متعدد در تصرف صخره جزیره به دلیل تیراندازی دشمن گفته می‌شود چویی یونگ با نفوذ از عقب به وسیله اولین استفاده از کایت‌های بزرگ حامل چتر بازان سرباز در جهان موفق شد جزیرهٔ را که مدت‌ها تحت اشغال بود پس بگیرد.
در سال ۱۳۶۷ دزدان دریایی ژاپنی در گوریو پیش روی کردند و شهر گنگجو را تصرف کردند. با دستور العمل جدید ساخت باروت‌ که توسط دانشمندی به نام چوئه مو سئون به دست آمده بود ژنرال چویی یونگ و ژنرال زیر دستش یی سانگ گی توانستند دشمن را تار و مار کرده و با شکست دزدان دریایی شهر گنگجو را پس بگیرند.

سالهای آخر

در سال ۱۳۸۸ به ژنرال یی سانگ گی دستور داده شد تا از ارتش خود در جهت بیرون راندن باقی مانده‌های نیروهای مغول از شبه جزیره لیائودونگ که گوریو آن را به عنوان سرزمین از دست رفته خود از سلسله گوگوریو قلمداد می‌کرد استفاده کند.
یی سانگ با اعزام نیروی نظامی به شمال مخالفت کرد و برای دفاع از رفتار خود چهار دلیل را برشمرد:
اول: یک کشور کوچک نباید به یک کشور بزرگ حمله کند زیرا در تضاد با نظم جهان در مکتب کنفوسیوس است.
دو: نبرد در فصل کشاورزی (تابستان) نامطلوب است و باعث برداشت ضعیف محصولات توسط کشاورزان می‌شود.
سه: با حجم زیادی از سربازان که عازم شمال می‌شوند دزدان دریایی در جنوب آزادی عمل بیشتری خواهند داشت.
چهارم: باران‌های موسمی کارایی کمان‌های ترکیبی که سلاح اصلی گوریو است را کاهش می‌دهد و باعث شیوع بیماری‌های واگیر دار در کمپ نظامیان می‌شود.
با این حال ژنرال چویی یونگ با حمایت پادشاه یو دستور حمله را صادر کرد. یی سانگ گی با دانستن این نکته که وی از حمایت مقامات رده بالای دربار و ژنرال‌های ارتش برخوردار است تصمیم به عقب‌نشینی به پایتخت گوریو گیگیونگ گرفت و یک کودتا را برنامه‌ریزی کرد. این رویداد بعدها با عنوان عقب‌نشینی وی هوا دو مشهور شد و زمینه را برای تغییر حکومت از گوریو به چوسان مهیا کرد.
زمانی که یی سانگ گی به پایتخت برگشت چوی یونگ نبردی شجاعانه در قصر انجام داد اما به وسیله نیروهای یی سانگ گی از پای درآمد. چویی یونگ شکست خورده و دستگیر شد و سپس به گویانگ تبعید شد.
بعدها سر چویی یونگ به دستور یی سانگ گی از بدنش جدا شد. قبل از اعدام او جمله ای بر زبان آورد: هیچ چمنی بر بالای مقبره من رشد نخواهد کرد زیرا من بی گناه هستم و هیچ چیزی برای پنهان کردن از آسمان ندارم.
به طرز شگفت‌انگیزی تا سال ۱۹۷۶ هیچ چمنی بر بالای مقبره وی رشد نکرد. این موضوع با نام جئوک بان(작분) به معنی مقبره قرمز به خاطر خاک قرمز مقبره وی شناخته می‌شود. وی در دوره امپراتور یو مدتی صدر اعظم گوریو بود. به افتخار او یک ناو شکن کره ای به نام ناو شکن چویی یونگ نام‌گذاری شده‌است.