چلسی منینگ

تغییر نام و تغییر جنسیت

در ۲۳ اوت ۲۰۱۳ (۱ شهریور ۱۳۹۲) منینگ اعلام کرد که می‌خواهد تغییر جنسیت دهد و از این پس به عنوان یک زن زندگی کند. او در بیانیه‌ای خطاب به تلویزیون آمریکایی ان‌بی‌سی، نوشته‌است: «من چلسی منینگ هستم؛ یک زن.» او به‌ناگهان اعلام کرد که قصد دارد هورمون درمانی را آغاز کند و می‌خواهد که او را چلسی صدا بزنند. به گفته دیوید کومبز (وکیل منینگ)، اگر مقامات به منینگ خدمات هورمون‌درمانی ندهند، این سرباز قصد دارد با اقدام قانونی آنان را وادار کند که چنین کنند. کومبز گفته‌است سرباز منینگ تصریح نکرده که آیا قصد دارد عمل جراحی تغییر جنسیت انجام دهد یا نه.
شاهدانی که برای دفاع از سرباز منینگ به دادگاه آمده بودند، از جمله روانپزشکان او، شهادت داده بودند که این سرباز گفته بود میل دارد زن باشد. سرپرست سابق سرباز منینگ در ارتش هم در دادگاه شهادت داد که او برایش عکسی از خود با یک کلاه‌گیس بلوند و رژ لب بر صورت فرستاده بود. منینگ در سال ۲۰۰۷ برای تأمین هزینه دانشگاهش و همچنین طبق دفاعیه‌اش در دادگاه نظامی، برای از بین بردن میلش به زن‌بودن به ارتش آمریکا پیوست.
والدین او در دوران نوجوانی‌اش، از هم طلاق گرفتند و او از آن پس همراه مادرش برای زندگی به ولز در بریتانیا مهاجرت کرد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که او در ولز به خاطر همجنس‌گرایی مورد آزار قرار می‌گرفت.

موضع‌گیری ژولین آسانژ

ژولین آسانژ، پایه‌گذار وبسایت ویکی‌لیکس، حکم دادگاه علیه منینگ، نظامی آمریکایی همکار این وبسایت را به شدت تقبیح کرد. آسانژ گفت: «این نخستین حکم جاسوسی علیه یک فرد افشاگر در ایالات متحده و سابقه‌ای خطرناک و نمونه‌ای از افراط‌گرایی در زمینه امنیت ملی است.» وی حکم دادگاه را «کوته‌نگرانه» توصیف کرد و گفت باید این حکم لغو شود. جولین آسانژ همچنین هشدار داد که نباید اجازه داد تا منابع اطلاعاتی رسانه‌ها به جاسوسی متهم شوند و افزود که چنین اقدامی به معنی تهاجم به امنیت روزنامه‌نگاری در ایالات متحده است. وظیفه تمامی رسانه‌ها این است که از منابع کسب اطلاعات خود حفاظت کنند و در صورت لزوم، از آنان حمایت قانونی و سیاسی به عمل آورند.

فیلم مستند ما اسرار را می‌دزدیم: داستان ویکی لیکس

ما اسرار را می‌دزدیم: داستان ویکی لیکس ساخته الکس گیبنی فیلمی مستند است که به افشاگرهای ویکی لیکس، ژولین آسانژ و چلسی منینگ پرداخته‌است، این فیلم در سال ۲۰۱۳ ساخته شد.

موضوعات فیلم

در این فیلم دولت آمریکا می‌گوید انتشار این اسناد جان انسان‌ها (سربازان آمریکایی و شهروندان افغان) را به خطر انداخته و ژولیان آسانژ، در یک گفتگوی تلفنی که در این فیلم وجود دارد به‌طور مشخص در پاسخ به این موضوع می‌گوید که این اسناد باید انتشار پیدا کنند، حتی به قیمت جان اشخاص.
فیلم تأکید می‌کند که آسانژ این اسناد را در اختیار روسیه یا چین قرار نداده، بلکه با باور اطلاع‌رسانی بدون سانسور، آنها را منتشر کرده تا در دسترس «عموم مردمی که باید آگاه شوند»، قرار بگیرد.
فیلم ماجرای هک کردن ناسا در سال ۱۹۸۹ را که فیلم با آن آغاز می‌شود، تلویحاً به آسانژ ربط داده‌است.
داستان دو دختر سوئدی که از آسانژ شکایت کرده‌اند، به عنوان پرسش مطرح شده‌است.
در این فیلم ژولیان آسانژ در خانه، در کنفرانس‌ها و سخنرانی‌ها، موقع کار، هنگام مصاحبه، عکس او را بر صفحه نخست چندین روزنامه، و در لندن، زمانی که با مسئولان روزنامه گاردین برای انتشار اسناد قرار می‌گذارد، دیده می‌شود.
مصاحبه‌های فیلم: مصاحبه با نزدیک‌ترین همکاران ویکی لیکس و همچنین مقامات واشینگتن (از جمله رئیس سابق سیا).
در پایان فیلم گفته می‌شود: کمترین سود ویکی لیکس این بود که دولت‌ها بیشتر مراقب کردار خود باشند؛ و با این پرسش اساسی به پایان می‌رسد که چرا چلسی منینگ، آسانژ را برای فرستادن اطلاعاتِ افشاگرانه برگزید؟