قوشمه

ساختمان ساز :

ساز:
جنس اصلی این ساز از استخوان بال عقاب ، قوش یا پرندگان شکاری درشت جثه میباشد. (استخوان کرکس به علت بزرگی بیش از حد برای این کار مناسب نیست) ، عده ای نیز با استخوان درنا این ساز را میسازند. بدین شکل که استخوان سر بال جسد تلف شده ی حیوان را که جدا کرده و بعد از پرداخت و آماده سازی ، سوراخ میکنند و دو استخوان را با چسب به هم میچسبانند و با سیم مسی فاصله ی بین سوراخ ها را تزیین میکنند. قدیمی ها بر این باور بودند که برای ساخت قشمه باید عقاب مرده پیدا کرد و اگر حیوان را به قصد ساخت قشمه شکار کنی ، گناه فراوانی دارد و آن ساز خیر نخواهد داشت . متاسفانه تعداد عقاب هایی که در طول سال های متوالی در خراسان فقط به قصد ساخت قوشمه شکار شده اند کم نبوده است. 
در سالهای اخیر حمید ذبیحی یکی از نوازندگان قوشمه در سبزوار توانست با قالب گیری و تزریق پلاستیک ، قوشمه پلاستیکی درست کند که کیفیت صدای قابل قبولی دارد ، جلو شکار بی رویه ی عقاب ها را میگیرد و از قیمت بسیار پایین تری نسبت به قوشمه ی استخوانی برخوردار است.از آنجا که پیدا کردن قوشمه استخوان کار ساده ای نیست و قیمت بالایی دارد  و در مقابل ضربه و افتادن بسیار شکننده و آسیب پذیر است ، عده ای این ساز را با نی ، لوله مسی و آلمینیوم و پلاستیک هم ساخته اند. اما طبق نظر اساتید بهترین صدادهی قشمه در نوع استخوان آن است.
سرساز :
بر روی استخوان دو سرساز قرار دارد که سبب صدادهی ساز میشود. این سر ساز ها در قدیم از انتهای نی های نازک تهیه میشد اما امروزه از تراشه های برنجی استفاده میشود و قمیش را با نخ بر روی آن می بندند . قمیش خود از جنس یک نوع نی مخصوص است که در ساز هایی مثل کلارینت هم استفاده میشود و قیمت بالایی دارد.
استاد ابتدا قمیش را با مهارت خاصی تراش میدهد. بستن قمیش بر روی سرساز باید توسط استاد انجام شود و هر استاد با توجه به سلیقه و میل خود قشمه اش را کوک میکند. کوک قشمه میتواند در وضعیت کم نفس (با صدا دهی کمتر و نیاز به نفس و دمیدن کمتر) و پر نفس (با صدا دهی بیشتر و نیاز به نفس و دمیدن بیشتر) باشد. 
استاد ها معمولا هر دو سرساز را روی یک نت کوک میکنند و این اتفاق به صورت گوشی است (یعنی استاد ساز را با گوش دادن و بدون دیاپازون یا تیونر کوک میکند). در مواردی استاد یک سرساز را روی یک نت و یک سر ساز را روی همان نت با گام متفاوت کوک میکند که ممکن است از نظر سایرین به نظر برسد که ساز کوک نیست اما این نوع کوک سلیقه ی خود استاد است و برای برنامه ها و اهنگ ها و مقام های خاص استفاده میشود. از نظر نت این ساز بیشتر روی یکی از نت های فا - سل - لا - کوک میشود.

نواختن :

قوشمه همیشه با همراهی دهل یا دایره نواخته میشود. عده ای در مراسم های عروسی این ساز را با ریتم (مترونوم) کیبورد همراه میکنند.
قبل از نواختن قشمه باید آن را کوک کرد. نوازنده این کار را با زبان خود انجام میدهد. او برای زیر و بم کردن صدای ساز و همسان سازی از زبان و آب دهان خود استفاده میکند. 
گرداندن نفس :  
مهمترین و سخت ترین قسمت در یادگیری ساز قشمه فن "نفس گردان " یا "نفس گردون " است. بدین صورت که نوازده باید بدون قطع کردن نواختن پیوسته در ساز بدمد و برای تنفس در لحظه باید بتواند هوا را در لُپ هایش ذخیره کند و از لُپ ها در ساز بدمد و در همان موقع که ریه بیکار میماند از بینی نفس بکشد. 
این فن تنها با تمرین و ممارست به دست می آید و عده ای با نی و لیوان آب و عده ای با شیر آب نفس گردون را تمرین میکنند.
قشمه جز ساز های محلی و موسیقی مقامی است و نواختن آن در مقام های مختلف شکل میگیرد. مثلا  مقام شاه ختایی . مقام الله مزار  . مقام چهار بیتی . مقام رقص چوب و یک قرصه و دوقرصه . 
این ساز از لحاظ اندازه جز کوچکترین ساز های جهان است که یکی از بلند ترین صدا های ممکن را تولید میکند.