روح‌الله خمینی در سال‌های تبعید

فعالیت های قبل از تبعید

در سال ۱۳۲۲ ، خمینی اولین کتاب خود را با نام کشف اسرار منتشر کرد و به سکولاریزاسیون موجود در دولت رضا شاه پهلوی حمله کرد و به دفاع از قدرت خدا برای ایجاد و نابودی دولتها پرداخت. در سال ۱۳۴۰ پس از درگذشت بروجردی ، خمینی به عنوان مرجع تقلید جمع کثیری از شیعیان ایران شناخته شد.
در بهمن سال ۱۳۴۱ ، شاه انقلاب سفید که یک برنامه شش اصلی از اصلاحات که خواستار اصلاح اراضی ، ملی شدن جنگل ها ، فروش سهام کارخانجات دولتی به نفع خصوصی، اصلاح قانون انتخاباتی به منظور دادن حق رای به زنان و اجازه دادن به غیرمسلمانان برای قضاوت، تقسیم سود در صنعت و فعالیت سوادآموزی در مدارس کشور بود را مطرح کرد. از طرف دیگر ، خمینی و بسیاری از رهبران مذهبی معتقد بودند که این انقلاب دارای روند غربی کردن کشور بوده و سبک زندگی اسلامی ایرانی را تحدید میکند. در این میان شاه خود به قم سفر کرد و مرتجعین سیاه روحانی را بدتر از مرتجعین سرخ و صد برابر خائن تر از حزب (کمونیست) توده در طول سخنرانی خود اعلام کرد. در ۶ بهمن ۱۳۴۲، وی برای به دست آوردن حمایت عمومی به طور ظاهری ، همه پرسی برگزار کرد که در آن ۵.۶ میلیون در مقابل ۴.۱ نفر به اصلاحات رأی موافق دادند. همه پرسی بهانه خوبی برای دولت بود که اقدامات عملی سختگیرانه تری علیه روحانیت انجام دهند. مامورین شاه در ۱ فروردین ۱۳۴۲، مصادف با روز مرگ جعفر صادق به مدرسه فیضیه حمله کردند و مردم و طلبه ها را به قتل رساندند.
به گفته دنیل برومبرگ، رژیم وقت جمعی از اوباش را برای حمله به طلبه‌های اطراف مدرسه ترغیب کرده بود.
در روز عاشورا( ۱۲ خرداد ۱۳۴۲)، خمینی در مدرسه فیضیه سخنرانی کرد و در آن شاه را مرد بدبخت بیچاره خطاب کرد و به او توصیه کرد سیاست هایش را تغییر دهد در غیر این صورت روزی خواهد آمد که مردم از رفتن او خوشحال خواهند شد. خمینی شاه را به عنوان یزید که توسط مسلمانان به ستمگر شناخته می شود، ترسیم کرد.
در ساعت ۲ صبح ۱۴ خرداد، دو روز بعد از سخنرانی، خمینی در خانه اش بازداشت و به تهران منتقل شد. بعد از پخش این خبر تظاهرات اعتراضی گسترده ای در شهرهای قم، تهران، ورامین، مشهد، کاشان و شهرهای دیگر برگزار شد. رژیم شاه عده زیادی از مردم را کشته و مجروح کردند. از این رویداد هم اکنون به عنوان تظاهرات ۱۵ خرداد یاد می شود. در ۱۱ مرداد ۱۳۴۲، شاه، خمینی را از زندان آزاد کرد و او را تحت بازداشت خانگی قرار داد.
در ۳ آبان ۱۳۴۳، خمینی به تصویب لایحه کاپیتولاسیون و مصونیت دیپلماتیک شهروندان نظامی یا غیرنظامی شهروندان آمریکایی در ایران توسط مجلس اعتراض کرد. در ۱۳ آبان ۱۳۴۳، خمینی توسط ساواک دستگیر و پس از انتقال به فرودگاه مهرآباد تهران به ترکیه فرستاده شد.

خلاصه

در ۱۳ آبان ۱۳۴۳، خمینی به طور مخفیانه به آنکارا و از آنجا به بورسای ترکیه منتقل شد.
در ۵ شهریور ۱۳۴۴، به نجف در عراق منتقل شد و تا زمانی که صدام او را اخراج نکرد درآنجا ماند.
سرانجام او در ۱۴ مهر ۱۳۵۷ با فشار محمدرضا پهلوی به روستای نوفل لو شاتو در فرانسه تبعید شد.

فرانسه

در ۲ مهر ۱۳۵۷ مطابق جلسه ای که در نیویورک بین وزیر امور خارجه عراق و ایران برگزار شد، خمینی توسط صدام حسین،امیر عراق مجبور به ترک عراق شد. اگرچه شاه و صدام حسین برنامه های اخراج خمینی را از سال ۱۳۵۳ آغاز کرده بودند.
خمینی ابتدا سعی کرد به یک کشور مسلمان دیگر مانند کویت سفر کند اما او را به دلیل اینکه ویزایش با نام خمینی مصطفوی به جای موسوی بود در مرز بازگردانیدند.در گام دوم خمینی تلاش کرد تا وارد سوریه شود اما به دلیل نقش سیاسی احمد حسن البکر در عراق و سوریه، سوریه اجازه ورود به او را نداد. بعد از آن خمینی کشورهای پاکستان، بحرین، هند و الجزایر را درنظر گرفت اما با ابراهیم یزدی مشاور تحصیل کرده او در آمریکا، پیشنهاد داد به دلیل فرصت های ارتباطی بیشتر در غرب، خمینی باید به کشورهای غربی برود. فرانسه به عنوان بهترین گزینه برای ارتباط با انقلابیون مطرح شد.
در ۱۹ مهر ۱۳۵۷، خمینی به نوفل لوشاتو در خارج از پاریس، فرانسه منتقل شد. از مزایا این تصمیم حفظ فاصله با علما و روحانیون بود.
موقعیت فرانسه مانند تجهیزات ارتباطی و فظای سیاسی باعث ارتباط موثرتر با مردم ایران شد.در فرانسه سخنان خمینی به دلیل مطبوعات و روزنامه نگاران به سرعت در رسانه های جهانی منتشر می شد.
خمینی از مردم می خواست تا مبارزات خود را علیه دولت ادامه دهند. از مرداد تا آذر ۱۳۵۷ اعتراضات و اعتصابات باعث فلج شدن ایران شد به طوریکه شاه در ۲۶ دی ۱۳۵۷ به عنوان آخرین پادشاه ایران را ترک کرد و وظایف خود را به عهده شورا اضطراری و نخست وزیر وقت شاپور بختیار گذاشت.

بازگشت

در ۱۲ بهمن سال ۱۳۵۷ خمینی با دعوت دولت ایران به ایران بازگشت.