هنری هریسون ریجز

زندگی و کار

هنری هریسون ریجز در ۲ مارس ۱۸۷۵ در یک خانواده مسیحی در سیواس، امپراتوری عثمانی متولد شد.
پدرش، ادوارد ریجز نیز یک مبلغ مذهبی بود.  
او در سال ۱۸۸۹ به کلیسای مرزیفون پیوست.  
سپس به ایالات متحده سفر کرد و تحصیلات خود را در کالج کارلتون در نورثفیلد، مینه‌سوتا ، و دپارتمان علمی منطقی آبرن ادامه داد و در سال ۱۹۰۲ فارغ التحصیل شد.  
در همان سال، ریگز توسط هیئت کمیسیون های آمریکایی برای مأموریت های خارجی هیئت های نمایندگی های خارجی (ABCFM) ، برای تبلیغ، از امریکا به ترکیه اعزام شد. 
ریجز پس از ورود به امپراتوری عثمانی تحصیلات خود را در دانشکده امریکایی تالاس در نزدیکی کایسری ادامه داد. 
و در نهایت از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۰ رئیس دانشکده ارمنی فرات شد. و پس از آن، به الازیغ رفت و کارش را در آنجا شروع کرد. 
برادرش، ارنست ویلسون ریجز ، او را به عنوان دبیر کالج فرات در سالهای ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۱ منصوب، و در خدمت امداد خاورمیانه شرکت کرد و سپس به معاونت جیمز لوی بارتون ، و پس از آن به ریاست هیئت کمیسیون های آمریکایی برای مأموریت های خارجی هیئت های نمایندگی های خارجی (ABCFM) از ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۲ منصوب شد.  
در همین حال، هنری ریجز، مطالعات قومی خود در مورد مسیحیان را که علاقه اش بود، ادامه داد. و کتاب انجیل را به زبان های عربی و کردی ترجمه کرد.  
او در سپتامبر ۱۹۲۳ به بیروت ، لبنان اعزام شد و کار تبلیغ مسیحیت خود را در میان پناهندگان ارمنی در لبنان و سوریه ادامه داد. 
و به طور همزمان در دانشکده الهیات خاورمیانه در بیروت تدریس می کرد.  و در نهایت، به عنوان دبیر اجرایی شورای مسیحی خاورمیانه در هیئت کمیسیون های آمریکایی برای مأموریت های خارجی خدمت کرد. 
هنری در سال ۱۹۴۰ ، برای تحصیل دخترانش، به اتفاق خانواده ، به آبرندیل، ماساچوست رفت. 
او در سال ۱۹۴۳ به بیروت بازگشت و در نهایت در اورشلیم بیمار شد و در پی همین بیماری، در سن ۶۸ سالگی، در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ در شهر اورشلیم درگذشت. 
هنری هریسون ریجز در طول زندگی اش، سه بار ازدواج کرد. 
اولین همسرش، انی تریسی بود که در سال ۱۹۰۵ ، یک سال پس از ازدواج ، فوت کرد. 
دومین بار، در سال ۱۹۰۷ ، با اما بارنوم ازدواج کرد. اما، در سال ۱۹۱۷ درگذشت.
همسر سومش انی دنیسون ریجز بود او ۱۹ سال بعد، در سال ۱۹۴۹ ، در سن ۶۲ سالگی درگذشت. 
همسر سوم هنری ریجز، انی دنیسون ریجز ، مادر روت الیزابت ریجز استینر و هلن سارا ریجز رایس ، بود.
او به زبان های ارمنی، ترکی و انگلیسی تسلط داشت  و صحبت می کرد.

نسل‌کشی ارمنی‌ها

هنری ریجز اولین بار در مورد تبلیغات تبلیغاتی که توسط دولت پیش از وارد شدن به جنگ جهانی اول آغاز شده بود نوشت. 
او به یاد می آورد که "مقامات ترکیه به صورت سنتی شروع به ساختار دارای خصومت کردند" و تلاش کردند که داستان های بزرگی را به اثبات برسانند که ارامنه امنیت ارضی کشور را تهدید می کند.  
او اعلام کرد که پرونده هایی علیه ارامنه مطرح شده بود و در نهایت "در ذهن مردم ترکیه در آماده سازی جنایاتی بود که باید دنبال کنند".   
نوشته های ریجز بیشتر در مورد اقدامات دفاع شخصی ارمنی ها در پاسخ به کشتار جمعی مورد توجه قرار گرفت.

او در یکی از یادداشت هایش چنین نوشت:
 از بین رفتن وان توسط روس ها، از طریق فعالیت و شجاعت ارامنه، یک تصور عظیم ایجاد کرد. 
اما بعدها معلوم شد که ارامنه تنها پس از اینکه ترک ها بسیاری از آنها را کشتند، در دفاع از خود اقدام کردند. شیوع بیماری در نقاط مختلف گزارش شد و بعضی از اینها، به ویژه در منطقه دیاربکر ، به اندازه ای واقعی، خطرناک و شدید بودند که تعداد قربانیان آن، بیشتر از کشتار متجاوزان بود. 
هنگامی که نسل کشی ارامنه آغاز شد، تبعید و دستگیری ارامنه به صورت گسترده ای شدت یافت.

ریگز می نویسد:
 واضح بود که سرنوشت وحشتناکی برای ارمنی ها برنامه ریزی شده بود، اما تاکنون هیچ اشاره ای به آنچه که به سرنوشت آنها مربوط است، ارائه نشده است. تا ۲۰ ژوئن چند صد نفر ارمنی پیشرو در زندان بودند و در آن روز صد و پنجاه نفر از زندان هارپوت به مزارع الازیغ فرستاده شدند. و سه روز بعد برای کشتار اعزام شدند. در روز ۲۶ ژوئن پاسخ استعلام والی ها در رابطه با بازداشت های اولیه بدست شان رسید و در مکان های عمومی منتشر شد و در خیابان ها و نمایندگی های سراسر شهرهای ارمنی نشین اعلام شده است. همه ارامنه و سوری‌های ساکن در هارپوت و مجاورت باید به مقصد در بین النهرین تبعید شوند. این اعلامیه در روز شنبه نوشته شد و همه مردم دستور داشتند که در روز پنج شنبه، برای تبعید، دست به کار شوند.
ریگز به طور دقیق، فرایند خروج از بازداشت و زندان و چگونگی تبعید را شرح داد:
آنها حدود ۱۰ مایلی بزرگراه را رفتند و سپس به طرف راست حرکت کردند و به طرف کوه ها رفتند. و پس از عبور از یال (کوه)، آنها به داخل یک دره عمیق به طرف پائین رفتند و در جایی که آنها دستور دادند، بر روی زمین نشستند. و زمانی که همه آنها نشسته بودند، در همین حال، نگهبانان، با تفنگ ها و سرنیزه های خود، به جان آنها افتادند و یک قصابی وحشتناک را آغاز کردند که تصورش نیز دشوار است.
بنابراین کشتار بسیار وسیع بود، و در حالی که ژاندارم ها به کار وحشتناک خود مشغول بودند، فقط سه یا چهار نفر موفق به فرار از آنجا شدند. این فراریان پراکنده و پنهان شده بودند، اما توسط نگهبانان، تعقیب، و پس از یافتن در مخفیگاه، شکار میشدند. یکی از فراریان با کمک یک مرد جوان موفق به فرار شد. مرد جوانی که نامش را فاش نمی‌کند، چون او هنوز در ترکیه زندگی می کند، او در یک شب تاریک این کار را انجام داد، سپس تلاشی را برای یافتن مکانی امن آغاز کرد، اما راه خود را در تاریکی شب گم کرد تمام شب را سرگردان بود، بدون اینکه مسیر درست را بداند. در نهایت، هنگامی که سپیده دم آشکار شد، دوباره راه خود را پیدا کرد و خودش را به بیمارستان آمریکایی ها رساند. 
در تابستان ۱۹۱۵، هنری هریسون ریجز، اردوگاه های ترانزیت تبعید شدگان آواره را با استفاده از یک تلسکوپ مشاهده کرد و نوشت که "برای اکثر زنان و کودکان، رنج های طولانی و مداومی برقرار بود، تا جایی که کشتار و قتل عام، برای آنها رحمت به شمار می آمد. همانند همان سرنوشت شومی که توسط قاتلان برایشان پیش بینی و برنامه ریزی شده بود.

ریجز در قسمتی از یادداشت های خود نوشت:
من از حقیقت حرف می زنم. حقیقت وحشتناکی که توسط عاملان این وحشت، دولت حاکم، این جنایت هولناک را توسط جوانان ترک انجام داده است. "
بعنوان یک تبعیدی، ریجز در مورد تبعید و قتل عام بعدی ارامنه در صحرای سوریه اینطور نوشت:
 شواهد بسیار خوبی برای این باور وجود دارد که هر دو محل جنایت وجود دارد. اردوگاه رأس‌العین ، که یک منطقه کوهستانی و صحرایی است، مردم به محض اینکه این روستاها را ترک کردند، قتل عام شدند. در آغاز دوره مورد بحث، یعنی در ابتدای سال ۱۹۱۶، در این ناحیه تبعید حدود ۴۸۵٬۰۰۰ ارمنی وجود داشت. پانزده ماه بعد، پس از اتمام آخرین اخراج، بیش از ۱۱۳٬۰۰۰ نفر از این تجمع ها نتوانستند قرار بگیرند. از ۳۷۲۰۰۰ نفر که بیشترین مرگ را داشتند از گرسنگی و بیماری جان باختند، اما در هزاران مورد نیز قتل عام صورت گرفت، زمانی که ظاهراً دولت ترکیه از اتهام اجرای نظریه اخراج خسته شده بود. 
ریجز معتقد بود که اخراج ارمنی ها بخشی از یک برنامه انهدام است که توسط دولت عثمانی برگزار شد و نتیجه گرفت که: 
 سوءاستفاده ها و قتل ارامنه عادی در طی این "تبعید" بیش از حد مستمر بوده است که به عنوان تخفیف های ساده یک سیاست رسمی رسمی خوشایند انتقال جمعیت رها شده است. 

ریجز سپس می افزاید: "حمله به مردم ارمنی، که به زودی به یک تلاش منظم برای نابودی نژاد تبدیل شد، یک اقدام خونسردانه و غیرمنتظره و عمدی بود که توسط استادان نظامی ترکیه برنامه ریزی شده و بدون تصویب مردمی اجرا شد. 
ریجز سپس در ماه ژوئیه در مورد مصادره اموال ارمنی‌ها در ترکیه نوشت: 
 شما نمی‌توانید از پنجره بیرون را نگاه کنید، بدون اینکه کسی را در خیابان ببینید که راه می رود و نوعی بار غارت، خرید یا دزدی از خانه های ارمنی را در اختیار داشته باشد. 
هنری ریجز پس از تاسیس جمهوری ترکیه معتقد بود که «ترکیه خود را بر اساس مبانی جدا از نژادهای مسیحی بازسازی کرد»  و در دهه های ۱۹۴۳ پس از پایان نسل کشی ارمنی ادامه داد:
در طول دهه گذشته، مردم ترکیه، و به ویژه رهبران آن، گناهکار بوده و جنایات شوم تاریخی را در سال ۱۹۱۵ مرتکب شده اند. تغییر حاکمیت در ترکیه ، نه تنها این جنایت را بدون مجازات گذاشت، بلکه در ذهن احتمالاً اکثریت ترک ها، حوادث وحشتناکی که دنبال می کردند، با شکوه اعلام شده بود.