برنی سندرز

اوایل زندگی

برنی سندرز در سال ۱۹۴۱ در محله بروکلین نیویورک در خانواده‌ای یهودی متولد شد، پدرش از یهودیان مهاجر لهستانی و مادرش اهل نیویورک بود و بسیاری از بستگانشان را در جریان هولوکاست از دست داده بودند. سندرز به مدرسه عبری نیویورک رفت و حتی در مراسم جشن تکلیف یهودی شرکت کرد، هر چند از همان نوجوانی علاقه‌ای به دین و مذهب نداشت.

اوایل فعالیت سیاسی

سندرز در دانشگاه شیکاگو به اتحادیه سوسیالیستی خلق جوان، شاخهٔ جوانان حزب سوسیالیست آمریکا پیوست، و به عنوان یک سازمانده دانشجویان برای کنگره برابری نژادی و جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا فعال بود.

حزب اتحادیه آزادی

سندرز حرفهٔ سیاسی خود را در ۱۹۷۱ به عنوان عضوی از حزب اتحادیه آزادی که منشأ آن جنبش ضد جنگ و حزب خلق بود شروع کرد. او در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۴ برای فرمانداری ورمانت و در ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ برای سناتوری ایالات متحده رقابت کرد. در انتخابات ۱۹۷۴ سنا او پس از پاتریک لیهی دادستان کل ۳۳ سالهٔ شهرستان چیتندن و دیک ملری نمایندهٔ جمهوریخواه مجلس نمایندگان از ورمانت سوم شد.

شهردار برلینگتون

سندرز در سال ۱۹۸۰ به شهرداری برلینگتون، ورمانت، پرجمعیت‌ترین شهر این ایالت، برگزیده شد.
سندرز در دوران شهرداری خود را سوسیالیست خواند و در مطبوعات نیز چنین توصیف می‌شد. در دور اول شهرداری او، هوادارانش ائتلاف ترقی خواه را شکل دادند که بعداً حزب ترقی خواه ورمانت جایگزین آن شد. ترقی خواهان هرگز بیش از ۶ کرسی در شورای ۱۳ نفره شهر را در اختیار نداشتند، ولی آن قدر کرسی داشتند که شورا را از شکستن وتوهای سندرز بازدارند. در دوران شهرداری سندرز، برلینگتون نخستین شهر کشور شد که به تأمین بودجهٔ صندوق مسکن در مالکیت جامعه پرداخت.
سندرز در طی دههٔ ۱۹۸۰ از منتقدین سرسخت سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در آمریکای لاتین بود. در سال ۱۹۸۵، تالار شهر برلینگتون میزبان سخنرانی نوآم چامسکی در خصوص سیاست خارجی بود. سندرز در سخنرانی خود در معرفی او، چامسکی را به عنوان «یک صدای صریح و مهم در برهوت حیات روشنفکری در آمریکا» تحسین کرد و گفت او از «خوشامدگویی به شخصی که فکر می‌کنم همگیمان به او افتخار می‌کنیم خشنود است.»

مجلس ایالات متحده

در ۱۹۹۰ او به نمایندگی حوزه انتخابیه کلی ورمانت در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برگزیده شد. واشینگتن پست پیروزی او را به عنوان نخستین راهیابی یک سوسیالیست به مجلس نمایندگان توصیف کرد. سندرز تا زمان انتخاب به سنا در سال ۲۰۰۷ در مجلس نمایندگان فعالیت کرد.
او نخستین سیاستمدار مستقلی بود که پس از ۴۰ سال به نمایندگی مجلس آمریکا برگزیده می‌شد. وی به مدت ۱۶ سال در مجلس نمایندگان فعالیت کرد و جز در انتخابات سال ۱۹۹۴ موسوم به انقلاب جمهوری‌خواهانه که با اختلاف ۳٫۳٪ برنده شد، سایر انتخابات‌ها را با اختلاف بالا برنده شد.
سندرز در سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۲ علیه قطعنامه‌های صادرکنندهٔ مجوز استفاده از زور علیه عراق رای داد و با اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ مخالفت کرد. او به اجازهٔ استفاده از نیروی نظامی علیه تروریست‌ها در سال ۲۰۰۱ اغلب از آن به عنوان توجیه قانونی اقدامات نظامی مجادله‌برانگیز از حملات ۱۱ سپتامبر به بعد یاد شده‌است رای موافق داد.

سنای ایالات متحده

در سال ۲۰۰۵ پس از این که سناتور جیم جفوردز اعلام کرد برای انتخاب مجدد رقابت نخواهد کرد، سندرز کاندیداتوری خود را اعلام کرد. چاک شومر رئیس کمیته کمپین سناتوری دموکرات از وی حمایت کرد که در انتخاب وی مؤثر بود.
سندرز به عنوان یک سیاستمدار مستقل، توافقی با رهبری دموکرات‌های سنا کرد که طبق آن پذیرفت در همهٔ امور رویه‌ای به‌طور دموکرات رای بدهد. در عوض او ارشدیت خود را حفظ و کرسی‌های کمیته‌ها را که در صورت دموکرات بودن به وی تعلق می‌گرفت دریافت کند. او در سال‌های ۲۰۱۳–۱۴ رئیس کمیته امور کهنه سربازان سنای ایالات متحده بود.

رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۰

برنی سندرز در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۱۹ نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا اعلام کرد. این دومین شرکت او در انتخابات ریاست جمهوری است. او در نظرسنجی‌های اولیه جزو پیشتازان انتخابات مقدماتی حزب دموکرات بوده‌است. سندرز در هنگام اعلام کارزار انتخاباتی خود ۷۷ سال سن داشت، که ۵ سال بیشتر از سن دونالد ترامپ در زمان مشابه محسوب می‌شود. او به دلیل «سن بالا و فرصت ندادن به نامزدهای جوان تر» مورد انتقاد برخی هم حزبی‌های خود قرار گرفته‌است. از دیگر انتقادات به سندرز «وجود آزارجنسی در کارزار ۲۰۱۶» بوده‌است.
سندرز هنگام اعلام دومین نامزدی خود، کمپین ۲۰۱۶ خود را «انقلاب سیاسی» نامید و اعلام کرد کمپین ۲۰۲۰ فرصت آن است که او و طرفدارانش، «این انقلاب را پیش ببرند.»
وعده‌های انتخاباتی۲۰۲۰ سندرز شامل طرح‌های سوسیالیستی می‌شود. از جمله وعده‌های او می‌توان به «پوشش همگانی سلامت رایگان»، «دانشگاه‌های رایگان» و «شغل تضمین شده برای همه افراد»، اشاره کرد. سندرز همچنین یکی از هدف‌های کمپین ۲۰۲۰ خود را تک دوره ای کردن ریاست جمهوری دونالد ترامپ می‌داند و او را «دروغگو»، «نژادپرست»، «جنسیت پرست» و «همجنس‌گرا هراس» می‌داند. ترامپ در واکنش به نامزدی سندرز اعلام کرد که او «شانس خود را از دست داده» اما برای سندرز «آرزوی موفقیت می‌کنم.»
اعلام نامزدی سندرز مورد استقبال هوادران قرار گرفت و کمپین او در کمتر از یک روز موفق به دریافت بیش از ۴ میلیون دلار کمک مالی شد. رقبای اصلی سندرز در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شامل کاملا هریس، کوری بوکر، الیزابت وارن و جو بایدن می‌شوند.
به گزارش رویترز، سندرز، در کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری طی سه‌ماهه اول ۲۰۱۹، ۱۸٫۲ میلیون دلار از ۵۲۵ هزار فرد حقیقی کمک مالی جمع‌آوری کرده و به این ترتیب در زمینه جلب کمک مالی از سایر نامزدهای حزب دمکرات جلو افتاده‌است.

مواضع سیاسی

سندرز خود را یک سوسیالیست دموکرات می‌داند و سوسیال دموکراسی مدل اسکاندیناوی را ستوده‌است. وی به صراحت از لزوم تغییرات اساسی در مورد برابری دستمزدها، تأمین آموزش و بهداشت رایگان، افزایش مالیات ثروتمندان و مبارزه با تبعیض‌های نژادی و جنسیتی در ایالات متحده سخن می‌گوید. در حوزه سیاست خارجی وی معتقد است آمریکا باید اسراییل را برای به رسمیت شناختن حقوق فلسطینی‌ها تحت فشار بگذارد و طرفدار یافتن راهکاری سیاسی برای برقراری ارتباط بین ایران و آمریکاست. او بیش از هر نامزد دیگری دغدغه‌های زیست‌محیطی دارد.
سندرز معتقد است برای مهاجرین تازه باید مسیری به سوی تابعیت ایجاد شود. او به طرح اصلاح جامع مهاجرتی در سال ۲۰۱۳ رای موافق داد، و گفت برای من خیلی معنی نمی‌دهند هزاران کارگر [خارجی] را به این کشور بیاوریم تا با حداقل دستمزد کار کنند و با بچه‌های آمریکایی رقابت کنند. سندرز با برنامه‌های کارگر مهمان مخالف است در خصوص ویزاهای کارگران ماهر (ایچ-۱بی) نیز مردد است و گفته «سال گذشته ۱۰ کارفرمای با بیشترین کارگر میهمان ایچ-۱بی همه شرکت‌های خارجی برون سپار بودند. این شرکت‌ها مسئول انتقال شمار زیادی از کارهای فناوری اطلاعات آمریکا به هند و دیگر کشورها هستند.» او در مصاحبه‌ای با وکس مخالفت خود را با سیاست مرزهای باز اعلام کرد و آن را طرحی دست راستی، که منجر به از دست رفتن مفهوم دولت ملی می‌شود دانست.

ایران

در ۱ دسامبر ۲۰۱۶ مجلس سنای آمریکا برای تمدید تحریم‌های ده ساله علیه ایران رای‌گیری نمود. رهبر ایران گفته بود که تمدید این تحریم‌ها نقض آشکار برجام است. این تحریم‌ها با اکثریت قاطع ۹۹ درصدی رای آورد و تنها کسی که به این تحریم‌ها رای نداد برنی سندرز بود.
در انتخابات سال ۲۰۱۶ در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده در قبال ایران، برنی سندرز تنها کاندیدای ریاست جمهوری بود که اعلام کرده پس از رئیس‌جمهور شدن، هر چه سریعتر روابط آمریکا با ایران را از سر خواهد گرفت. رقیب او هیلاری کلینتون، معتقد بود این موضوع باید به صورت بطئی و گام به گام انجام شود، نه به سرعتی که سندرز معتقد است. سناتور سندرز ریشه یهودی دارد اما از برجام به‌طور کامل حمایت می‌کند، معتقد است در قضیه اسرائیل و فلسطینیان، ایالات متحده باید به واقع بی‌طرف باشد و از حمایت بی چون چرای اسرائیل دست بردارد و در نهایت خواهان ایجاد رابطه دیپلماتیک مابین جمهوری اسلامی ایران و آمریکا می‌باشد. برنی سندرز در مناظره با هیلاری کلینتون، در نقد دخالت‌های سابق دولت ایالات متحده در امور کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا، از سقوط دولت قانونی مصدق، به عنوان نمونه ای از ایالات متحده در ساقط کردن دولت‌ها یاد کرد و مصدق را نخست‌وزیر منتخب ملت ایران خواند که به خاطر منافع ایالات متحده و بریتانیا، از قدرت به زیر کشیده شد. او نتیجه این کودتا را دیکتاتور شدن شاه ایران و انقلاب ایران دانست.

زندگی شخصی

سندرز در سال ۱۹۶۳ به اسراییل رفت و در کیبوتص شعار هاآماکیم که باشیوه‌های سوسیالیستی اداره می‌شد کار داوطلبانه و زندگی کرد تا یک زندگی ساده و بی‌پیرایه را تجربه کند. بعدتر برای تکمیل تحصیلاتش به دانشگاه شیکاگو بازگشت و در سال ۱۹۶۴ با همسر اولش دبرا شیلینگ مسینگ که در دانشگاه با او آشنا شده بود ازدواج کرد و دوباره به اسراییل و مزارع اشتراکی بازگشت. این دو در ورمانت خانه ای تابستانی خریدند، فرزندی نداشتند و در ۱۹۶۶ از یکدیگر جداشدند. لیوای سندرز پسر سندرز در سال ۱۹۶۹ از دوست‌دخترش سوزان کمپل مات به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۸ سندرز با جین اومیرا دریسکول که بعدها رئیس کالج برلینگتون در برلینگتون، ورمانت شد، ازدواج کرد. این زوج یک روز پس از ازدواجشان به عنوان بخشی از هیاتی رسمی و در مقام شهردار برلینگتون، از اتحاد شوروی دیدن کردند. سندرز سه فرزند جین را فرزند خود می‌داند. سندرز هفت نوه دارد.