بته و فرش

بته در طرح فرش استفاده می‌شود و همراه با خطوط اسلیمی برای ارتباط دادن بته‌ها به همدیگر به ویژه در بته جقه کاربرد دارد. اندازه و شکل و سطح بته و بزرگی و کوچکی نقش آن در قالی‌های نواحی گوناگون متفاوت است و خطوط تزیینی فرعی که در آن به کار برده شده نام‌های مختلف به طرحهای آن داده است است.

آرایه بته

در این باره نظرات گوناگونی است بعضی کارشناسان این نقش را در ایران به شعله نمادی از آتشکده زرتشتیان یا میوه کاج نخ بادام صنوبر یا پرنده مهر تشبیه کرده‌اند و بعضی آن را به شیارهای رودخانه جومنا در دره کشمیر و میوه انبه و یاسوگی به معنی طوطی ماده در هند تشبیه می‌کنند. این موضوع می‌تواند نشان دهنده احترام و اعتقادی باشد که در باورهای عام در کشور وجود دارد.
نظریه دیگر این است که در نقش بته، یک تغییر شکل خیالی از نقش دیگری را می‌بینیم که هنوز هم ما آن را در اکثر موارد روی قالی‌های قدیمی ملاحظه می‌کنیم. این نقش، نقش دیگری تحت عنوان سرو سپنتا مینیو می‌باشد و طبق سنن موجود نماد فنا ناپذیری است. گروهی باور دارند که این سرو مربوط به نور ایزد اهورا مزدا و حتی مربوط به شخص زرتشت است. براساس حکایت دیگری، ما مواجه با سروی از بهشت هستیم که توسط زرتشت در کاشمر کاشته شد و بعدها بلندترین سرو جهان گردید.
نقش بته هم به شکل گردان هم به شکل هندسی آن، همیشه در تولیدات صنایع دستی ایران از جمله فرش کاربرد فراوان داشته‌است. ریشه و قدمت بته با بعضی از تولیدات دیگر از جمله چرم، هم‌زمان با پیدا شدن قالی پازیریک در مرز مغولستان و سیبری است. در این این گور سکایی، قمقمه ایی وجود داشته که قسمتی از آن چرمی بوده و روی چرم، نقش بته دیده شده‌است. تحول و تبدیل سرو به صورت آرایه بته‌ایی فرایندی پر پیچ و خم است که دست کم قابل تفکیک به مراحل متمایز در هنرهای قبل از اسلام و بعد از اسلام می‌باشد. وجه تمایز مرحله یکم در منزلت خاص سرو است.
بته نقش تجریدی است که مانند سروی سر خم کرده‌است درخت سرو در ایران باستان مقدس شمرده می‌شده است. اگر این مطلب با بته در نظر گرفته شود، نمونه‌های از این سروها در نقشهایی که از سنگ‌تراشی‌های تخت‌جمشید باقی مانده‌است دیده می‌شود. در اینجا درخت سرو در شکل طبیعی خود در هنر ظاهر می‌شود و حالت زیور و نگاه تزیینی ندارد و تنها تفاوت بارز آن با سرو واقعی در شیوه نگارگری مقطعی است که برش عمودی درخت سرو را با شاخه‌های افقی مجسم می‌سازد.
در هنر پارتی و ساسانی سرو دیگر یگانه درخت مقدس نیست و رفته رفته جای خود رابه درختان دیگر می‌دهد. آغاز دومین مرحله دگرگونی سرو هم‌زمان با نفوذ تمدن اسلامی و به تبع آن جدا شدن سرو از ریشه باستانی است. پس از اسلام سرو به آرایه زینتی مبدل می‌شود و همچنان که از ماهیت و بار مذهبی خود تن رها می‌کند از غالب اصلی و طبیعی خود نیز به تدریج بیرون می‌آید.
قدیمی‌ترین نمونه سرو منقوش نیز بر کاسه لعابداری نقش بسته که از سده سوم یا چهارم باقی‌مانده‌است. نمونه دیگری از سرو خمیده از باد، از سده پنجم هجری است که بر آبخوری آبگینه دو شاخ منقوش است. مسلماً این طریق نباید نخستین نمونه سرو خمیده تلقی شود چون دو شاخ شدن تارک سرو شیوه تزیینی تکامل یافته‌ای است که از پی مرحله‌ای می‌آید که سر سرو خمیده شده، در یک خط منحنی ساده خم شده باشد.
مرحله سوم از سده شش به بعد آرایه‌های سرو و بته و سرو منقوش، از صورتهای ساده نخستین، بیرون می‌آیدو بته جقه، شکل شیوع یافته کامل و نهایی خود را می‌یابد و ریزه کاریهای نگارگری، پیکره سرو را چنان می‌آراید که تشخیص سرو بودن نقشمایه دشوار است و از آن قالب مخروطی شکل، چیزی به سرو نمی‌ماند.
بته در قرن پنجم هجری بر روی تولیدات دیگر، از جمله ظروف برنزی دیده شده‌است نقش بته روی این ظروف، بیشتر مربوط به شهرهای خراسان، ری و کاشان می‌باشد. نهایتاً می‌توان این گونه اظهار کرد که آرایه بته دارای یک اصل است که همان درخت سرو می‌باشد ولی نسبت به ذوق و سلیقه هنرمند و فرهنگ هر منطقه و فرهنگ تاریخی ایران به شکل‌های مختلف در آمده و دارای خطوط و تزیینات متفاوت می‌باشد.

نقشه‌های بته‌ایی

این نقشه‌ها از نظر ساختار و ترکیب بندی به چهار دسته تقسیم می‌شوند:

طرح‌های بته‌ایی سراسری

در این طرح تکرار یک بته افقی سراسر زمینه فرش را پر می‌کند. در بعضی مواقع مابین بته‌ها فضای خالی ایجاد شده‌است که با شاخ و برگ وگل و بتهٔ کوچکتر پر شده‌است. نمونه این نقشها درکاشان، تبریز، درخش، بروجرد، اراک و عشایر فارس مشاهده می‌کنیم.

طرح‌های بته‌ایی ترکیبی

در این طرحها زمینه از دو یا چند بته ترکیب می‌شود و ترکیب این بته‌ها مجموعه واحدی را به وجود می‌آورد که در سراسر فرش تکرار می‌شود مانند نقشهٔ هشت بته‌ای که بته‌ها به صورت شعاعی منظم به دور یک گل مرکزی قرار گرفته و تکرار آن تمام زمینه را پر کرده و حاشیه اصلی آن پوشیده از گل و بوته است.

طرح بته‌ایی لچک ترنج

در این طرح نقش دارای ترنج مرکزی و چهار لچک می‌باشد که به صورت یک چهارم کار می‌شود و زمینه نقشه از بته به عنوان نقشهٔ اصلی به کار می‌رود. در دوره‌های مختلف از این نقشه به شیوه متفاوت کار شده‌است. در مناطق همدان و ساروق و بعضی مناطق قشقایی به کار می‌رود.

طرح بته‌ایی تلفیقی

در این گونه طرحها ممکن است هنر مند از نقشهای تصویری در وسط نقشهای بته استفاده کند. گاهی ممکن است با چیدن نقشه‌های بته به ترکیب بندیهای ذهنی دیگری که نتیجه ذوق سلیقه اوست دست پیدا کند. در حاشیه اصلی بیشتر این نقشه‌ها از نقشگل و بته استفاده شده‌است.