استیو وازنیک

نام

نام شناسنامه‌ای او اِستِفان گَری وازنیک است، اما مادر او مایل بود که او را اِستیفِن صدا بزنند. چندی بعد، او ترجیح داد که او را واز صدا بزنند. واز کوتاه شده نام خانوادگی او می‌باشد، و واز کوتاه شده نام شرکتی که او تأسیس کرده بود به نام چرخ‌های زئوس نیز می‌باشد. او نیز همچنان به جادوگر شگفت‌انگیز معروف است. در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی نیز او به آبی برکلی در انجمن فون فریک معروف بود.

تولد اپل

در سال ۱۹۷۱، دوست استیو وازنیک که بیل فرناندز نیز نام داشت، استیو جابز را به وازنیک معرفی کرد. ان زمان جابز و فرناندز در یک مدرسه محلی در حال تحصیل بودند. جابز و وازنیک زمانی با یکدیگر دوست شدند که جابز در تابستان برای کمپانی اچ‌پی کار می‌کرد، جایی که وازنیک نیز همچنان کارمند آنجا بود و مشغول کار بر روی پروژه ساخت یک کامپیوتر بزرگ بود. همچنان در همان سال، یعنی ۱۹۷۱، وازنیک از ادامه تحصیل در دانشگاه برکلی کالیفرنیا یک سال بعد از ثبت نامش در آنجا منصرف شد.
در سال ۱۹۷۶، وازنیک کامپیوتری ساخت که منجر به معروف شدن او شد. او به تنهایی از پس ساخت سخت‌افزار، صفحه مدار و سیستم عامل برای ساخت اپل I نیز برآمد. سال قبل، در ۲۹ ژوئن، او اولین نمونه اپل I را امتحان کرد، که نتیجه اش به نمایش درآمدن تعدادی حروف و اجرا شدن چند نمونه برنامه کامپیوتری بود. برای اولین بار در تاریخ بود که یک کاراکتر توسط یک کامپیوتر خانگی روی نمایشگر تلویزیون به نمایش درآمده بود. با اپل I، وازنیک و جابز قصد تحت تأثیر قرار دادن انجمنی به نام هوم برو واقع در شهر پالو آلتو که متشکل از افراد علاقه‌مند به الکترونیک و کامپیوتر بود را نیز داشتند. به عبارتی دیگر، هر یک از اعضای این انجمن، دستگاه یا دستگاه‌های الکترونیکی و کامپیوتری که خود به تنهایی یا به صورت تیمی می‌ساخت را به اعضای دیگر این انجمن نشان می‌داد. آن انجمن یکی از چند مراکز کلیدی به منظور نشان دادن خلاقیت‌ها و ایده‌ها و ساخته‌های شخصی یا گروهی افراد، در صنعت الکترونیک و کامپیوتر، و ضرورت گسترش صنعت مایکرو کامپیوترها برای دهه‌های آتی بود. بر خلاف طراحی‌های اعضای دیگر انجمن، اپل I قابلیت متصل شدن به یک نمایشگر ویدئویی را داشت که توجه جمعیت حاضر در آنجا را نیز جلب کرد.
جابز ایدهای برای فروش اپل I به عنوان یک صفحه مدار چاپی تماماً مونتاژ شده داشت. وازنیک که اعتقادی به این کار نداشت، سرآخر توسط جابز متقاعد شد که حتی در صورت عدم موفقیت‌شان، حداقل می‌توانند به نوه‌هایشان بگویند که ما صاحب یک کمپانی بودیم. باهم تعدادی از وسایل خود مثل ماشین حساب علمی وازنیک و اتومبیل جابز به نام فولکس‌واگن ون را جمعاً ۱۳۰۰ دلار فروختند و شروع به ساخت و مونتاژ صفحه مدارها در اتاق خواب جابز کردند، اما وقتی که به مشکل کمبود فضا برخوردند، ادامه کار را در گاراژ استیو جابز نیز انجام دادند. آپارتمان وازنیک که در شهر سن خوزه نیز قرار داشت، پُر شده بود از مانیتورها، وسایل الکترونیکی و تعدادی بازی کامپیوتری که او ساخته بود.
در اول ماه آوریل سال ۱۹۷۶، جابز و وازنیک کامپیوتر اپل را تشکیل دادند. وازنیک از شغل خود در شرکت اچ پی استعفا داد و پُست معاونت ارشد بخش توسعه و پژوهش اپل را نیز از آن خود کرد. طراحی ساخت اپل I به آلتیر ۸۸۰۰ که اولین مایکرو کامپیوترها تجاری بود نیز شباهت داشت، اما در اپل I تدارکاتی برای کارت‌های توسعه داخلی دیده نشده بود، یعنی شکافی برای متصل شدن کارت‌های توسعه بر روی صفحه مدار ساخته نشده بود. از کارت‌های توسعه داخلی امروزه می‌توان به کارت گرافیک، کارت صدا، کارت حافظه، کارت یو اس بی و کارت تی وی نیز اشاره کرد.
از مزایای قابلیت پشتیبانی از کارت توسعه می‌توان به استفاده آلتیر ۸۸۰۰ از آن برای متصل شدن به یک ترمینال کامپیوتری به منظور برنامه‌نویسی شدن در زبان بیسیک نیز نام برد.
در مقایسه باید گفت که اپل I یک کامپیوتر سرگرم‌کننده بود که شامل یک ریز پردازنده ۲۵ دلاری به نام ام او اس ۶۵۰۲، حافظه فقط خواندنی دویست و پنجاه و شش بایتی، حافظه دسترسی تصادفی چهار یا هشت کیلوبایتی و کنترلر نمایشگر ۴۰ در ۲۴ کاراکتر روی یک صفحه مدار ساده می‌شد.
اولین کامپیوتر اپل فاقد جعبه، دستگاه منبع تغذیه برق، کیبورد و نمایشگر بود. در واقع کاربر خود مجبور به تهیه آن‌ها بود. اپل I به قیمت $۶۶۶٫۶۶ دلار به فروش رفت. طبق گفته‌استیو وازنیک، او منظور خاصی از انتخاب این قیمت نداشت.
همان‌طور که خودش گفت:
این قیمت را انتخاب کردم چون از تکرار شدن اعداد در کنار هم خوشم می‌آید. 
جابز و وازنیک، ۵۰ عدد اپل I به شخصی به نام پاول ترل کسی که در حال راه اندازی فروشگاه قطعات کامپیوتری جدید خود به نام بایت شاپ در مانتین ویو ایالت کالیفرنیا بود نیز فروختند. پس از موفقیت اپل I، استیو وازنیک به کمک دوستان توانست اپل II را طراحی کند. اولین کامپیوتر شخصی که قابلیت نمایش رنگ و برنامه‌نویسی شدن در زبان بیسیک را داشت.
در طی مراحل ساخت اپل II، استیو جابز اظهار داشت که اپل II باید ۲ شکاف برای کارت‌های توسعه داشته باشد، در حالی که نظر استیو وازنیک تکیه بر ۶ شکاف بود. در خلاصه، طی مناظره‌ای، تصمیم بر آن شد که ۸ شکاف داخل اپل II نیز قرار بگیرد.
اپل II به یکی از موفق‌ترین کامپیوترهای شخصی آن دوران تبدیل شده بود، که به تولید انبوه نیز رسیده بود.

کار در شرکت اپل

وازنیک از مهندسی لذت می‌برد، نه مدیریت، و همان‌طور که مهندسین دیگری به کمپانی در حال رشد اپل ملحق می‌شدند، او احساس کرد که دیگر نیازی به ماندنش در اپل نیست.
در ماه مه ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، وازنیک به عنوان حامی در جشنواره ایالات متحده آمریکا برای جشن گرفتن تکنولوژیهای در حال تکامل نیز شرکت کرد. آن‌ها جشنواره را با به نمایش گذاشتن مثال‌هایی از تکنولوژی که شامل کامپیوترها و تلویزیون می‌شد نیز همراه با مردم و موسیقی به پایان رسانیدند.
در سال ۱۹۸۳، او به بخش توسعه محصولات اپل بازگشت. مِیلی به تغییر نقش خود به عنوان یک مهندسی در آنجا نداشت.
در سال ۱۹۸۶، او با دختری به نام کَندیس کِلارک ازدواج کرد، و با نام راکی کلارک (که راکی راکون نام سگ او و کلارک نام خانوادگی زن او بود) به دانشگاه برکلی کالیفرنیا برای دست یابی به مدرک کارشناسی رشته مهندسی الکترونیک و علوم کامپیوتر نیز بازگشت.
در فوریه سال ۱۹۸۷، دوازده سال پس از پایه‌گذاری اپل، او کمپانی را به کلی ترک کرد. هرچند وازنیک به عنوان کارمند اپل باقی ماند و هر سال دست مزدی حدود ۱۲۰ هزار دلار به او پرداخت می‌شد. او همچنان یکی از سهام داران کمپانی اپل است. از زمانی که او شرکت اپل را ترک کرد تا زمان مرگ استیو جابز که در اکتبر سال ۲۰۱۱ نیز رخ داد، او ارتباط خود با جابز را از بین نبرده بود. هرچند که در سال ۲۰۰۶ طبق اظهارات او، جابز و او دوستان نزدیکی نبودند.
با وجود موفقیت او در تأسیس شرکت اپل، وازنیک احساس خوبی نسبت به مسیر پیش رو گرفته شرکت که نتیجه تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت استیو جابز بود نیز نداشت.
در پست الکترونیکی که یکی از طرفدارانش به او ارسال کرده بود، که در وبسایت وازنیک نیز قابل مشاهده می‌باشد، اشاره‌ای به کناره‌گیری وازنیک از اپل شده‌است، که وازنیک در پاسخ به آن پست الکترونیکی گفت:
من از شرکت اپل کناره‌گیری نکردم. این تنها یک باور نادرست از وال استریت ژورنال بود که گمان می‌کردند من شرکت اپل را به دلیل چیزهایی که دوست نداشتم ترک کردم، یا اینکه بتوانم حقوق بازنشستگی ام را به عنوان یک وفادار هر ماه بگیرم. اینها کاملاً اشتباه‌اند. من فقط می‌خواستم تجربه‌های بیشتری در ساخت و طراحی محصولات کوچک کسب کنم. برای مثال: یک دستگاه کنترل از راه دور عمومی. 
یکی از خواسته‌های استیو وازنیک، آموزش دادن به دانش آموزان ابتدایی به دلیل مهم بودن نقش معلم بر زندگی و آینده دانش آموزان بود. سرانجام او توانست به دانش آموزان سال پنجمی تا سال نهمی و همچنان معلمان نیز آموزش دهد.
در طی مصاحبه‌ای با او در سال ۲۰۱۳، او اظهار داشت که مکینتاش به دلیل مدیریت ضعیف استیو جابز شکست خورد، اما این شکست تا زمانی بود که استیو جابز مدیریت را در دست داشت؛ بنابراین با ترک جابز مکینتاش به موفقیت رسید.
همان‌طور که وازنیک گفت:
جابز به تیم لیسا، تیمی که جابز را بیرون انداخته بودند، می‌گفت «احمق» به خاطر گران کردن بیش از حد قیمت کامپیوتر لیسا، که ۱۰۰۰۰ دلار بود. برای رقابت با تیم لیسا، جابز و تیم جدیدش، یک کامپیوتر کاملاً ضعیف که ارزان‌تر از کامپیوتر لیسا بود ساختند، که به نحوی باز هم قیمتش بالا بود. برای مثال، حجم حافظه دسترسی تصادفی کامپیوتر را کم کردند. 
او دلیل موفقیت نهایی مکینتاش را به کسانی مثل جان اسکالی نسبت داد، و همان‌طور که خودش دربارهٔ جان اسکالی گفت:
کسی که قصد داشت یک فروشگاه مکینتاش تأسیس کند وقتی که دوران استفاده اپل II دیگر تمام شده بود.

سال‌های پس از ترک اپل

در سال ۱۹۸۵ وازنیک تصمیم به تأسیس کمپانی سی ال ۹ گرفت. دو سال بعد، سی ال ۹ اولین دستگاه کنترل از راه دور عمومی که قابلیت برنامه‌ریزی شدن داشت را نیز معرفی کرد. استیو وازنیک همچنان به دانش آموزان سال پنجمی نیز آموزش داد.
در سال ۲۰۰۱ وازنیک شرکت چرخ‌های زئوس را به منظور ساخت تکنولوژی جی پی اس بی‌سیم نیز تأسیس کرد. همان‌طور که خودش گفت:
به نیت کمک روزمره به مردم برای جستجوی آسان‌تر چیزها. 
در سال ۲۰۰۲ استیو وازنیک به جمع هیئت مدیره کمپانی ریپکورد نتورکز، به الن هنکاک، گیل املیو، مایک کانر، و دیگر پایه‌گذار کمپانی چرخ‌های زئوس به نام الکس فیلدینگ، (تمام فارغ‌التحصیلان شرکت اپل)، برای ساخت دستگاه‌های ارتباط از راه دور جدید نیز ملحق شد. بعد از آن، در همان سال، او به جمع هیئت مدیره شرکت دنجر، سازنده تلفن هوشمند هیپ تاپ نیز ملحق شد.
در سال ۲۰۰۶ درب کمپانی چرخ‌های زئوس نیز بسته شد و وازنیک به همراه دو تن از فارغ‌التحصیلان اپل به نام الن هنکاک و گیل آمِلیو، شرکت فناوری اکویی کور را به عنوان یک شرکت مرکزی با هدف سهیم شدن در سهام دیگر کمپانیها در عوض توسعه دادن آن‌ها نیز تأسیس کرد.
در سال ۲۰۰۶ او کتاب زندگی‌نامه خود به نام آی واز: چگونه توانستم یک کامپیوتر شخصی اختراع کنم، کمپانی اپل را تأسیس کنم، و از این کار لذت ببرم را که توسط نویسنده معروفی به نام جینا اسمیت نویسندگی شده‌است را نیز انتشار کرد.
در سال ۲۰۰۶ وازنیک در یک مسابقه ملی در شهر اتلانتا به پشتیبانی و برگزاری شرکت فرست برای به نمایش گذاشتن رباتهای کمپانی لگو نیز شرکت کرد.
در سال ۲۰۰۷ وازنیک به عنوان مشاور به جمع مشاوران کمپانی اسکات وست نیز پیوست.
در سال ۲۰۰۹ وازنیک به عنوان دانشمند ارشد به کمپانی سرویس دهنده فیوژن-ایو که واقع در شهر سالت لیک استان یوتا کشور ایالات متحده آمریکا می‌باشد نیز ملحق شد.
در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ وازنیک در دو مراسم دیگر کمپانی فرست که یکی در سالن بزرگ ایالتی اریزوانا در شهر مرکزی فینیکس و دیگری در شهر لاس وگاس در استان نوادا برگزار شده بود نیز به عنوان داور شرکت کرد.
در هجدهم ماه نُوامبر سال ۲۰۱۰ در شهر هگ کشور هلند جنوبی واقع در غرب قاره اروپا، وازنیک برای سخنرانی در قله علم و تکنولوژی، در مرکز انجمن کنواسیون جهانی نیز به جایگاه رفت، که در طی سخنرانی، او از پیشی گرفتن بازار اندروید از بازار آیفون اما حفظ شدن آیفون از لحاظ کیفیتی نیز پیش‌بینی کرده بود.
در هشتم ژوئن سال ۲۰۱۱ وازنیک به تیم مدیریتی شرکت فیوژن-ایو برای جشن گرفتن اولین روز تجارت کمپانی در بورس اوراق بهادار ان وای اس ای، با به صدا درآوردن زنگ افتتاح نیز ملحق شد.
در بیستم ماه اُکتبر سال ۲۰۱۱ وازنیک در یک که در مرکز نمایشگاه ارل در شهر لندن نیز برگزار شده بود، نُطقی با عنوان «رؤیای امروز علم، حقیقت فردای آن» نیز به گوش جمعیت حاضر در آنجا رساند.
در چهاردهم ماه نُوامبر سال ۲۰۱۱ در «روز کار آفرینی» دانشگاه راتگرز واقع در شهر نیو برانزویک ایالت نیو جرسی، استیو وازنیک به منظور سخنرانی برای دانشجویان نیز به آنجا رفت.
در شانزدهم ماه مِی سال ۲۰۱۲ وازنیک در مراسم و از لیو که در نمایشگاه ملبورن و مرکز کنوانسیون واقع در کشور استرالیا برگزار شده بود نیز صحبتی انجام داد.
در بیستم ماه اُکتبر سال ۲۰۱۲ وازنیک همچنان در مراسم ابتکار تیوانا در مرکز فرهنگی تیو انا واقع در شهر تیو انا در کشور مکزیک نیز صحبتی انجام داد.

اقدامات عام‌المنفعه

از زمانی که او شرکت اپل را ترک کرد، رقم بسیار زیادی از پول‌هایش به علاوه پشتیبانی فنی بسیار خوبی را خرج برنامه‌های مربوط به فناوری برای مدرسه محلی خود کرد.
استیو وازنیک، سازمانی به نام «ما را هم آهنگ کن» برای پشتیبانی از پروژه‌های آموزشی و عام‌المنفعه اش نیز تشکیل داد.
در سال ۱۹۸۶ وازنیک تندیس خود به نام دستیابی به جایزه‌های وازنیک (که عموماً به جایزه وازی نیز معروف است) را به ۶ تن از دانش آموزان دبیرستانی و دانشجویان کالج منطقه خلیج سانفرانسیسکو به دلیل استفادهٔ نوآورانه‌شان از کامپیوترها در عرصه‌های کسب‌وکار، هنر و موسیقی نیز اهدا کرد.
در سال ۲۰۰۹ یکی از دانشجویان، به کمک دوست وازنیک به نام جو پاتان، با پشتیبانی بنیاد کمپ رؤیاها، فیلمی به نام کمپ واز: جنونی تحسین‌برانگیز در بشر دوستی دربارهٔ استیو وازنیک نیز ساخت.

افتخارات و جوایز

در سال ۱۹۷۹ به او جایزه گریس موری هاپر نیز تعلق گرفت.
در سال ۱۹۸۵ به او و استیو جابز، از طرف رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا به نام رونالدریگان، مدال ملی تکنولوژی نیز اهدا شد.
در ماه دِسامبر سال ۱۹۸۹ از طرف دانشگاه کلرادو در بولدر، جایی که او اواخر دهه ۶۰ میلادی در آن تحصیل کرده بود، به او مدرک افتخاری دکترای مهندسی کامپیوتر نیز اهدا شد. پس از آن، او بودجهای برای ساخت آزمایشگاهی در همان دانشگاه به نام «آزمایشگاه واز» نیز به آن دانشگاه اهدا کرد.
در سال ۱۹۹۷ نام او در موزه تاریخی کامپیوتر نیز ثبت شد.
استیو وازنیک اصلی‌ترین حامی مالی موزه اکتشافات کودکان سن خوزه نیز می‌باشد. به افتخار او، خیابان رو به رویی این موزه نیز و از وی نام گرفت.
در سال ۲۰۰۰ وازنیک به تالار بزرگ مخترعین ملی آمریکا نیز دعوت شد.
در سال ۲۰۰۱ هفتمین جایزه سالیانه جایزه هنز به دلیل نقش برجسته اش در فناوری و اقتصاد نیز به او تعلق گرفت.
در ماه دِسامبر سال ۲۰۰۵ او مدرک دکترای مهندسی کامپیوتر را از دانشگاه کترینگ به عنوان جایزه نیز دریافت کرد.
او همچنان از طرف دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی و دانشگاه نوا به دو مدرک دکترای افتخاری دیگر نیز دست یافت، به علاوه دریافت جایزه تکنولوژی از جشنواره Telluride Tech.
در ماه مِی سال ۲۰۱۱ مدرک افتخاری دکترای مهندسی کامپیوتر از طرف دانشگاه ایالتی میشیگان نیز به او تعلق گرفت.
در سال ۲۰۱۱ انجمن انسانیت آمریکایی به او جایزه اسحاق اسیموو را نیز اهدا کرد.
در سال ۲۰۱۱ به او جایزه کروی فناوری توسط رئیس جمهور کشور ارمنستان به دلیل سهم برجسته او در فناوری اطلاعات نیز تعلق گرفت.
در ماه ژوئن سال ۲۰۱۲ استیو وازنیک به مدرک دکترای مهندسی کامپیوتر از طرف دانشگاه سانتا کلارا نیز دست یافت.
در ماه فوریه سال ۲۰۱۴ در شهر لس آنجلس، استیو وازنیک شصت و ششمین مدال هوور را از طرف رئیس مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک و آقای روبرتو دی مارکا نیز دریافت کرد.

تلویزیون

بعد از تماشای اجرای یک بازیگر کمدین زن به نام کتی گریفین در شهر ساراتوگا، کالیفرنیا، وازنیک تصمیم به آشنایی با آن بازیگر گرفت.
هر دو هنرمند جایزه امی را دریافت کردند.
وازنیک در سکانس‌های بسیاری در فصلِ چهارم سریال کتی گریفین: زندگی من داخل لیست دی همراه با کتی گریفین نیز بازی کرد.
وازنیک همچنان در مراسم اهدای جوایز انجمن تولیدکنندگان آمریکا همراه با کتی گریفین نیز شرکت کرد. هرچند که در برنامه هاوارد اِسترن در نوزدهم ماه ژوئن سال ۲۰۰۸ کتی گریفین اظهار داشت که او و استیو وازنیک دیگر روابط نزدیکی با یکدیگر ندارند و تصمیم گرفتند که تنها دوست یکدیگر باقی بمانند.
میمون‌های برنامه‌نویس یک سریال کارتونی است که در قسمت اول آن شخصیت استیو وازنیک وجود دارد، که وازنیک زحمت دوبله نقش کارتونی خودش در آن سریال را نیز کشیده‌است.
بعد از آن، شخصیت کارتونی وازنیک در قسمت بیستم سریال میمون‌های برنامه‌نویس هم ظاهر می‌شود. به این صورت که او یکی از حاضران همایش سالانه بازی‌های ویدپویی که در شهر لاس وگاس برگزار شده بود نیز می‌باشد، که در آنجا دِیو و جِری را هم ملاقات می‌کند.
شخصیت کارتونی او همچنان در تبلیغ ویدئویی «مکینتاش بخرید» که در قسمت پایانی فصل دومِ سریال میمون‌های برنامه‌نویس پخش شده‌است نیز ظاهر شد.
وازنیک با خبرگزاری بی‌بی‌سی برای فیلم مستند هکرهای تحت تعقیب محصول سال ۲۰۰۹ که در آن بازی کرده بود نیز مصاحبه ای انجام داد.
وازنیک در فصل هشتم برنامه تلویزیونی رقصیدن با ستاره‌ها نیز ظاهر شد و خودی نشان داد. جاییکه او با کارینا اسمیرنوف نیز رقصید.
با این وجود که وازنیک و اسمیرنوف از ۳۰ امتیاز جمعاً ۱۰ امتیاز توسط داوران دریافت کردند، این امتیاز پایین‌ترین امتیاز محسوب می‌شد؛ بنابراین او در انتظار رقص دیگری ماند.
اولین داور وازنیک را به حرکات زانویی که در طی رقص روی زمین انجام داده بود نیز تشویق کرد، اما همچنان نیز اشاره‌ای به خوب نبودنش در قسمت‌های دیگر رقص داشت. این داور ۴ امتیاز به او اهدا کرد.
دومین داور بر رقصیدن وازنیک شبیه به دیوانه‌ها اظهار داشت. این داور همانند داور اولی ۴ امتیاز به وازنیک نیز اهدا کرد.
سومین داور با بیان اینکه وازنیک تازه‌وارد به دنیای رقص می‌باشد، امتیاز بیشتری نسبت به دو داور قبلی به او اهدا کرد. این داور بر خلاف دو داور، قبلی ۵ امتیاز به او نیز اهدا کرد.
وازنیک در یک وبسایت شبکه اجتماعی، پُستی ارسال کرد، که در آن بر دُرُست نبودن رای‌های داوران نیز اظهار داشت، و گفت که داوران به دلیل نگه داشتنش در برنامه نیز مجبور به دروغ گفتن دربارهٔ امتیازش شدند. بعد از آگاه شدن از شیوه و روش داوری، او بخاطر حرفی که در آن وبسایت زده بود نیز عذر خواهی کرد.
با وجود دردِ کِشیدگی در عضلات عقب رانش، و شکستگی در پا، وازنیک همچنان به مسابقه رقص ادامه داد، اما در سی و یکم ماه مارش، با امتیاز ۱۲ از ۳۰ برای رقص تانگوی آرژانتینی که انجام داده بود نیز از مسابقه حذف شد.
در سی ام ماه سپتامبر سال ۲۰۱۰ وازنیک در فصل چهارم سریال تئوری بیگ بنگ نیز ظاهر شد. به این صورت که لئونارد، هاوارد و راجش در رستوران کیک پنیری که پنی در آن کار می‌کند نیز در حال غذا خوردن بودند و شلدون هم توسط دستگاهی پیشرفته که از طریق یک نمایشگر ویدئویی متصل به آن چهره او را نشان می‌داد و اسپیکرهایی که صدای او را پخش می‌کردند (در حالی که خود در خانه نشسته بود) نیز در جمع حضور داشت، که ناگهان از حضور استیو وازنیک و همسرش جانت هیل در یک میز که در حال غذا خوردن بودند با خبر شد، و برای گفتگو با وازنیک نیز به سمت او (توسط دستگاه پیشرفته) حرکت کرد.
در سی ام ماه سِپتامبر سال ۲۰۱۳ وازنیک به همراه دو تن از مهم‌ترین اشخاص در شکل‌گیری کمپانی اپل به نام دانیل کتک و اندی هرتزفلد در یک برنامه تلویزیونی به نام
جان جواب می‌خواهد برای بحث دربارهٔ فیلم جابز (فیلمی دربارهٔ زندگی استیو جابز که در سال ۲۰۱۳ پخش شده بود) نیز شرکت کرد.

محل زندگی

وازنیک در لوس گاتوس ایالت کالیفرنیا زندگی می‌کند.

خانواده

وازنیک از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۸۷ با همسر قبلی اش به نام کندیس کلارک زندگی می‌کرد. آن‌ها سه فرزند از خود به جای گذاشتند که جوانترین آن‌ها زمانی که روند طلاق به مراحل نهایی خود رسیده بود نیز متولد شد. پس از به اتمام رسیدن ارتباطش با بازیگر کمدین زنی به نام کتی گریفین، او با زنی به نام جانت هیل که همسر فعلی او می‌باشد نیز ازدواج کرد.

سقوط هواپیما

در هفتم ماه فوریه سال ۱۹۸۱، هواپیمایی که وازنیک خلبان آن بود، پس از بلند شدن از فرودگاه سانتا کروز اسکای پارک در شهر اسکات ولی ایالت کالیفرنیا نیز سقوط کرد.
وقوع حادثه از آنجا شروع شد که هواپیما در حال بالا رفتن بود که ناگهان از کار می‌افتد، به سوی باند فرودگاه منعکس می‌شود، و به طرف یک خاک ریز نیز سقوط می‌کند.
وازنیک و سه تن از مسافرانش که شامل نامزد او به نام کَندیس کِلارک، برادرش و دوست دختر برادرش می‌شد نیز صدمه دیدند. سر و صورت وازنیک نیز به شدت صدمه دیده بود که شامل از دست دادن یکی از دندان‌هایش می‌شد، و همچنان به مدت پنج هفته از یک نوع بیماری فراموشی به نام انتروگرید امنیزیا نیز زجر می‌کشید. در بیمارستان، او چیزی از سقوط هواپیما به خاطر نمی‌آورد، و حتی نام خود را نیز فراموش کرده بود، و پس از آنکه از بیمارستان مرخص شد، کارهایی را که انجام داد بود را هم به خاطر نمی‌آورد.
انجمن ملی ایمنی حمل و نقل دلیل حادثه را محتمل بر بلند شدن نابهنگام هواپیما و بی‌تجربگی خلبان نیز گزارش داده‌است.