رنو

تاریخچه

کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیان‌گذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به‌طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تأسیس شد.
در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم (به انگلیسی: Direct Drive) را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آن‌ها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او دربرداشت.
در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تأسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود.
در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تبدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر لندن، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا به‌طور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آن‌ها به رقابت پرداخت.
در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه
تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.
در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.
در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.
در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.
این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد.
در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضا شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.
رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.

خودروهای سوپرمینی

۱۹۴۶–۱۹۶۱رنو ۴سی‌ویاین مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آن را کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند، که در واقع اینگونه نبود. شرکت رنو در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ شمار ۱٫۵ میلیون دستگاه از این مدل خودرو را تولید و به‌فروش رساند.
۱۹۶۱–۱۹۶۲رنو ۳نسخه اولیه از مدل رنو ۴ محسوب می‌شود.
۱۹۶۱–۱۹۹۲رنو ۴این مدل اولین خودروی ۵-درب شرکت رنو بود، که در اقشار مختلف، طرفدار داشت و تا سال‌های ابتدایی از دهه ۱۹۹۰ همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. رنو از این مدل بیش از ۸ میلیون دستگاه به فروش رساند.
۱۹۷۲–۱۹۹۶رنو ۵یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین تولید و ابعاد کوچکتر خودرو معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی بود.
۱۹۸۰–۱۹۸۶رنو ۵ توربوخودروی چهار سیلندر موتور وسط بود، که موتور آن به توربو شارژر مجهز شده بود. ظرفیت موتور با حجم ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده بود، که توان خروجی آن بالغ بر ۱۶۰ اسب بخار و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن بر متر، رسیده بود.
۱۹۷۴–۱۹۸۳رنو ۷خودروی ۴-درب و در کلاس لیفت بک، سدان بود، که بر پایه پلتفرم رنو ۵ طراحی و تنها در کشور اسپانیا تولید گردید.
۱۹۹۰–۱۹۹۸رنو کلیودر اواسط سال ۱۹۹۰ تولید و عرضه شد. در ساخت این مدل نیز از پلتفرم رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ نیز تغییراتی در طراحی آن ایجاد گردید.
۱۹۹۳–۲۰۰۷رنو توئینگواتومبیلی با شتاب بالا در جاده‌ها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه می‌توان به بهبود سیستم ترمز، تغییر حجم و طراحی موتور، با ظرفیت ۱٫۲ لیتر و ۱۶ سوپاپ، همچنین افزودن سیستم ناوبری اشاره کرد.
۱۹۹۸–۲۰۰۵رنو کلیو دونسل دوم از رنو کلیو؛ که با دو تغییر نسبت به نسل اول این مدل، عرضه شد. در سال ۲۰۰۱ مدل چراغ‌های عقب و جلوی این مدل تغییر پیدا کرد. در سال ۲۰۰۳ موتوری جدید با حجم ۲ لیتر با آرایش ۱۶ سوپاپ، با توان خروجی ۱۷۹ اسب بخار نیز جایگزین موتور قبلی شد.
۲۰۰۵-اکنونرنو کلیو سهنسل سوم رنو کلیو با موتوری شش سیلندر و توان ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد.
۲۰۰۷-اکنون'رنو توئینگو دونسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک ۳-درب، طراحی شده‌است.

خودروی کامپکت

۱۹۳۷–۱۹۵۵رنو جاواکواترونخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس، از این مدل رونمایی شد. در ابتدا به‌طور عمده توسط اداره پست فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹ نسخه ۲-درب و سدان ۴-درب آن نیز به بازار عرضه شد.
۱۹۵۶–۱۹۶۸رنو دوفینبه عنوان یک سدان چهار درب با موتور عقب ساخته شد.
۱۹۶۸–۱۹۸۰رنو ۶در والادولید، اسپانیا، همچنین کشورهای کلمبیا و آرژانتین تولید و عرضه شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده‌است.
۱۹۷۶–۱۹۸۲رنو ۱۴فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته‌است.
۱۹۸۱–۱۹۸۸رنو ۹ و ۱۱مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱، هر دو مدل در کلاس دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان ۴-درب و رنو۱۱ هاچ‌بک ۳ و ۵-درب ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا به‌طور گسترده بفروش رسید. در پاییز ۱۹۸۸ تولید این مدل متوقف شد.
۱۹۸۸–۱۹۹۷رنو ۱۹این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست به عنوان یک خودروی هاچ‌بک به بازارهای خودرو عرضه گردید، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمان توسعه پیدا کرد.
۱۹۹۵–۲۰۰۳رنو مگاناین مدل در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان و استیشن واگن آن نیز ساخته شد.
۲۰۰۲–۲۰۰۹رنو مگان دونسل دوم از مدل رنو مگان است، که با تمرکز بر افزایش ایمنی خودرو، توسعه یافته‌است. این مدل در تست تصادفات، دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد.
۲۰۰۸–۲۰۱۶رنو مگان سهنسخه سوم از مدل رنو مگان است که نخستین بار در نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. تولید مدل کوپه ۳-درب آن نیز از ژانویه ۲۰۰۹ آغاز گردید.
۲۰۱۶-اکنونرنو مگان چهارنسل چهارم از مدل رنو مگان است، که خودرویی کوچک در کلاس اتومبیل‌هایی چون فورد فوکوس ،پژو ۳۰۸ و فولکس واگن گلف می‌باشد.

خودروهای خانواده

۱۹۶۲–۱۹۷۳رنو ۸سدان ۴-درب با کشیدگی طراحی در عقب و موتوری ۴ سیلندر می‌باشد.
۱۹۶۹–۱۹۸۰رنو ۱۲اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شد. این خودرو در کشور رومانی، تحت نام داچیا ۱۳۰۰/۱۴۰۰ و تحت لیسانس شرکت رنو، تولید می‌شد. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. از مدل رنو ۱۲ شمار ۴٫۲ میلیون دستگاه به‌فروش رسید.
۱۹۷۸–۱۹۸۶رنو ۱۸خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل.
۱۹۸۶–۱۹۹۴رنو ۲۱در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد.
۱۹۹۴–۲۰۰۱رنو لاگونانخستین بار در کلاس هاچ‌بک وارد بازار شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه، در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولید آن توسط رنو متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه رنو لاگونا توسط این شرکت فرانسوی بفروش رسیده بود.
۲۰۰۱–۲۰۰۷رنو لاگونا دودر کلاس‌های هاچ‌بک و استیشن واگن در دهه ۲۰۰۰ عرضه گردید.
۲۰۰۷–تاکنونرنو لاگونا سهنسل سوم از رنو لاگونا است، که از سال ۲۰۰۷ با مشارکت شرکت‌های نیسان و رنو تولید و عرضه می‌شود.
۲۰۰۹–تاکنونرنو فلیوینسبر پایه مدل رنو مگان طراحی و ساخته شده‌است و نخستین بار در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد.

خودروی شرکتی

۱۹۵۱–۱۹۶۰رنو فرگیتنخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد.
۱۹۶۵–۱۹۸۰رنو ۱۶نخستین خودروی متوسط شرکت رنو بود، که در کلاس هاچ‌بک طراحی و ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌عنوان خودروی سال ۱۹۶۶ اروپا انتخاب شد.
۱۹۷۵–۱۹۸۴رنو ۳۰نخستین خودروی ۶ سیلندر ساخته شده توسط رنو، در دوران پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل به‌طور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و مدل ۴ سیلندر آن، در سال ۱۹۷۸ عرضه شد.
۱۹۷۵–۱۹۸۴رنو ۲۰۱۹۸۴–۱۹۹۲رنو ۲۵۱۹۹۲–۲۰۰۰رنو سفقان۲۰۰۲–۲۰۰۹رنو ول ساتیس۲۰۱۰-اکنونرنو لتیتیودبر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵.

خودروهای اسپورت کوپه

۱۹۵۸–۱۹۶۸رنو کاراولطراحی این مدل، بر پایه رنو دوفین می‌باشد.
۱۹۷۱–۱۹۷۹رنو ۱۵خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار و موتوری ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که در طول دهه ۱۹۷۰ عرضه گردید. حداکثر سرعت رنو ۱۵ بالغ بر ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شده‌است.
۱۹۷۱–۱۹۷۹رنو ۱۷این مدل، شباهت بسیاری با مشخصات رنو ۱۵ دارد و تفاوت آن‌ها در گنجایش موتور این دو مدل می‌باشد. ظرفیت موتور رنو ۱۷ معادل ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت بده است.
۱۹۸۰–۱۹۸۶رنو فیوگوبر پایه طراحی رنو ۱۵، رنو ۱۷ و رنو ۱۸ ساخته شده‌است.
۱۹۹۵–۱۹۹۹رنو اسپورت اسپایدرخودروی رودستر ۲-درب است که در دهه ۱۹۹۰ توسط رنو تولید شد.
۲۰۰۱–۲۰۰۳رنو اوانتایمکوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یعنی ماترا، در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد.
۲۰۰۸–تاکنونرنو لاگونا کوپهنسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده‌است.
۲۰۰۹–تاکنونرنو مگان کوپهنسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده‌است.

خودروهای اس‌یووی

۲۰۰۸–تاکنونرنو کولئوسطراحی این مدل، به‌طور مشترک توسط شرکت‌های رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده‌است.

خودروهای وانت

۱۹۵۰–۱۹۵۷رنو کالریل۱۹۸۴–۱۹۹۱رنو اسپیسطراحی این مدل توسط ماترا انجام شده‌است، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ توسط رنو تولید و عرضه می‌شد.
۱۹۹۱–۱۹۹۶رنو اسپیس دومدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم این مدل است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ انجام شده‌است.
۱۹۹۶–۲۰۰۳رنو سینیکبر پایه مدل رنو مگان طراحی و تولید می‌شد.
۱۹۹۶–۲۰۰۲رنو اسپیس سهنسل سوم از مدل رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
۲۰۰۰–تاکنون'رنو اسپیس چهارنسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد.
۲۰۰۳–۲۰۰۹رنو سینیک دونسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم نیز می‌باشد.
۲۰۰۴–۲۰۱۲رنو مودسبر پایه مدل‌های رنو توینگو و کلیو.
۲۰۰۹–تاکنون'رنو سینیک سهبر پایه مدل رنو وگان نسل سوم.

خودروهای استیشن

۱۹۶۵–۱۹۹۲رنو اف۴بر روی پلتفرم مدل رنو ۴.
۱۹۸۵–۱۹۹۸رنو رپیدبر پایه مدل نسل دوم رنو ۵.
۱۹۹۸–۲۰۰۷رنو کانگوطراحی توسط سیتروئن.
۲۰۰۸-اکنونرنو کانگو دونسل دوم از رنو کانگو.

خودروهای ون

۱۹۸۱–۱۹۹۸رنو مستر یک۱۹۸۱–۲۰۰۱رنو ترافیک یک
۱۹۹۸–۲۰۱۰رنو مستر دوبر پایه نیسان اینتراستار.
۲۰۰۱-اکنونرنو ترافیکبر پایه خودروی اوپل ویوارو.
۲۰۱۰-اکنونرنو مستر سه