هوندا اودیسه (آمریکای شمالی)

توسعه

امور مهندسی خودروی اودیسه توسط کونیمیچی اوداگاکی، که در آن زمان در سمت مهندس ارشد در مرکز تحقیق و توسعهٔ هوندا فعالیت می‌کرد، و با همکاری یک تیم ۲۰ نفره، و در ابتدای وقوع بحران اقتصادی در ژاپن و همچنین با وجود تعرفهٔ ۲۵ درصدی واردات خودروهای مینی‌ون و وانت‌های سبک به ایالات متحده، انجام شد. در طی روند توسعهٔ اودیسه، این خودرو با استفاده از مجموع امکانت داخلی که قابلیت ساخت در کارخانه‌های موجود را با کمترین میزان سرمایه‌گذاری داشتند، به عامل مهمی در دور زدن این موانع و محدودیت‌ها تبدیل شد.
اوداگاکی در سپتامبر ۱۹۹۰ به همراه یک تیم کوچک به ایالات متحده سفر کرد تا بازار مینی‌ون‌ها را در این کشور مورد بررسی قرار دهد. در زمان آغاز به کار این پروژه، تیم تحقیقاتی در حال بررسی امکان استفاده از موتور چهار سیلندر یا وی۶ در مدل اودیسه بودند؛ اما در نهایت این پروژه لغو شد.
اوداگاکی به کار خود به همراهی یک تیم «زیرزمینی» برای طراحی مفهوم یک «جت شخصی» ادامه داد، که این موضوع در نهایت به نام‌گذاری پروژهٔ خودروی اودیسه با کد نام پی‌جی (مخفف Personal Jet) انجامید. اوداگاکی برای تحقق ایدهٔ خود مبنی بر جا گرفتن صندلی ردیف سوم در محفظه‌ای در زیر کف کابین خودرو، به همراه تیم خود بر روی ایجاد یک «راهروی میانی» در داخل کابین کار کرد. این تیم، جهت اجرای ایدهٔ راهروی میانی، حداقل ارتفاع سقف ۱٫۲ متر را برای کابین خودرو در نظر گرفتند و کف این خودرو را با عمق زیاد طراحی کردند تا به قابلیت‌هایی نظیر ورود و خروج آسان سرنشینان، جاگیری راحت در گاراژ، ارتفاع کم بارگیری بر روی باربند، و همچنین بهبود روند مونتاژ در کارخانه دست یابند.
تیم اوداگاکی با استفاده از تصاویر طراحی شدهٔ بزرگ، یک ماکت ۱/۴ و یک ماکت فومی اندازهٔ کامل، سعی در متقاعد کردن مدیریت این پروژه به امکان‌پذیری ساخت این خودرو داشتند. در نهایت در آوریل سال ۱۹۹۱، اوداگاکی اجازهٔ ساخت پیش‌نمونه این خودرو را دریافت کرد.
پس از بردن این پیش‌نمونهٔ فرمان راست به ایالات متحده، اوداگاکی حمایت شعبهٔ آمریکایی هوندا را کسب کرد و تولید این خودرو به طور رسمی از تاریخ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۴ آغاز شد.
در زمان معرفی، اودیسه جایزهٔ خودروی سال ژاپن (ردهٔ ویژه)، و جایزهٔ خودروی جدید سال آرجی‌سی را از آن خود کرد. تا ماه سپتامبر ۱۹۹۷، بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ دستگاه هوندا اودیسه به فروش رسیده‌بود که این موضوع این خودرو را به خودرویی با سریع‌ترین رشد فروش در میان محصولات جدید هوندا بدل کرد و رکورد فروش هوندا سیویک نیز توسط اودیسه شکسته شد.

ناوگان تاکسی‌رانی

در سال ۱۹۹۶، کمیسیون تاکسی و لیموزین شهر نیویورک تعداد خودروهای قابل استفاده در ناوگان خود را افزایش داده و نسل اول اودیسه نیز این اجازه را برای پیوستن به ناوگان تاکسی این شهر دریافت کرد. پیشنهاد استفاده از هوندا اودیسه در این ناوگان، توسط نوهٔ هفت سالهٔ یکی از اعضای مشورتی این کمیسیون مطرح شد. در آزمایش‌های اولیهٔ این خودرو، رانندگان این آزمون‌ها متوجه مزیت‌هایی در مقایسه با مدل‌های متداول شورولت کاپریس و فورد کراون ویکتوریا در ناوگان تاکسی‌رانی شدند که این مزیت‌ها شامل مواردی از جمله ارتفاع بیشتر (برای تسلط بیشتر راننده بر مسیر)، فضای سر سرنشینان، فضای پای سرنشینان عقب (کف مسطح کابین با توجه به طرح محور جلوی اودیسه)، و ظرفیت بار بیشتر در مقابل خودروهای سدان می‌شدند. در این خودرو برای قسمت عقب خودرو نیز دریچه‌های سیستم تهویه‌ای در نظر گرفته شده‌بود که مدل‌های سدان فاقد آن بودند.

بازنگری میان-نسلی

اودیسه در سال ۲۰۰۱ افزایش چشمگیری در قدرت موتور را تجربه کرد. در این سال قدرت موتور این خودرو از ۲۱۰ اسب بخار (۱۵۷ کیلووات) به ۲۴۰ اسب بخار (۱۷۹ کیلووات) افزایش پیدا کرد و در کنار آن به امکانات جدید از جمله جعبه‌دندهٔ ۵ سرعتهٔ خودکار، کیسه‌های هوای زانویی جانبی و ترمزهای دیسکی عقب مجهز شد و تغییراتی جزئی در تزئینات خارجی و داخلی را تجربه کرد. به غیر از نصب بالابر برقی شیشهٔ راننده، اودیسه در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ بدون تغییر باقی ماند و در نهایت با نسل سوم جایگزین شد.

مشکلات جعبه‌دنده

مدل‌های سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به مشکلات جدی در دوام جعبه‌دندهٔ ۴ سرعتهٔ خودکار دچار بودند. مایک اسپنسر، سخنگوی شرکت هوندا، گفته بود که این مشکل به دلیل وجود یک بلبرینگ خراب در جعبه‌دنده بود که ممکن بود با خرد شدن و پراکنده کردن قطعات و براده‌های فلزی در درون جعبه‌دنده و مجراهای عبور روغن گیربکس، باعث ایجاد اختلال در عمل روانکاری، و در نتیجه بی‌نظمی در درگیری دنده‌ها شود. هوندا در پاسخ به این مشکل، زمان ضمانت و گارانتی جعبه‌دندهٔ خودروهای مدل سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ در آمریکای شمالی را به هفت سال یا ۱۰۰٬۰۰۰ مایل (۱۶۰٬۹۳۴ کیلومتر) افزایش داد. کمی بعد، این زمان برای خودروهای مدل سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ در ایالات متحده به ۹۳ ماه یا ۱۰۹٬۰۰۰ مایل (۱۷۵٬۴۱۸ کیلومتر) افزایش یافت. این در حالی بود که زمان گارانتی این خودروها در کانادا به همان میزان ۷ سال باقی ماند. جعبه‌دندهٔ پنج سرعتهٔ خودکار، که اولین بار در خودروهای مدل سال ۲۰۰۲ نصب شد. همچنان از مشکلی مشابه نمونهٔ قبلی برخوردار بود. به گفتهٔ مایک اسپنسر، این جعبه‌دنده به طور کلی به دلیل درگیری نابهنگام مجموعهٔ کلاچ سومین دنده دچار آسیب می‌شد. به این صورت که مواد حاصل از اصطکاک کلاچ خرد شده و به پوستهٔ جعبه‌دنده و سپس مجراهای روغن نفوذ کرده و آن‌ها را مسدود می‌کردند. در نتیجهٔ این ضعف در روغن‌کاری قطعات متحرک جعبه‌دنده، امکان خروج دنده‌ها، تعویض بی‌موقع یا عدم تعویض دنده‌ها، یا تعویض ناگهانی از دندهٔ ۵ به ۲ وجود داشت.
مشکل دیگری که در برخی موارد در جعبه‌دندهٔ ۵ سرعته خودکار دیده شده‌بود، داغ شدن بیش از اندازه و شکستن دندهٔ دوم بود که به قفل شدن جعبه‌دنده منجر می‌شد. یک پمپ پرفشار روغن برای حل این مشکل بر روی این جعبه‌دنده نصب شد تا عمل روانکاری دندهٔ دوم را بهبود دهد، با این حال این امر نیز در حل مشکل کلاچ دندهٔ سوم چندان مؤثر نبود. با وجود اینکه یک خنک‌کنندهٔ جعبه‌دنده به همراه پکیج یدک‌کشی برای این نسل از هوندا اودیسه ارائه می‌شد، همچنان مشکل داغ‌شدن بیش از حد جعبه‌دنده حل نشده‌بود. استفاده از این سیستم خنک‌کننده، در کنار خنک‌کنندهٔ فرمان هیدرولیک در انجام هرگونه بکسل کردن و یدک‌کشی اجباری بود و در غیر این صورت گارانتی خودرو باطل می‌شد. خودروهای آکیورا سی‌ال، تی‌ال، ام‌دی‌ایکس و هوندا آکورد نیز مشابه اودیسه به این ضعف در سیستم انتقال قدرت دچار بودند.

بازنگری میان-نسلی

در سال ۲۰۰۸، اودیسه در میانهٔ نسل سوم مورد بازنگری در طراحی قرار گرفت. در این بازنگری، تمامی مدل‌ها به کیسه‌های هوای محافظ سر در جلو، و چراغ‌های رانندگی در روز مجهز شدند و طراحی داشبورد، جلوپنجره و چراغ‌های عقب نیز دستخوش تغییرات عمده شد. ورودی جک ۳٫۵ میلی‌متری صدا به امکانات استاندارد اضافه شد و دوربین دنده عقب، که پیش از این تنها در مدل‌های دارای سیستم ناوبری نصب می‌شد، با نمایش تصویر در آینهٔ وسط، اکنون به طور استاندارد در تیپ ئی‌ایکس-ال فاقد ناوبری نیز موجود بود. مدل‌های تورینگ پس از این بازنگری، از سیستم اتصال بلوتوث با قابلیت پشتیبانی از تمامی دستگاه‌های مجهز به این سیستم بهره‌مند شده و سامانهٔ ناوبری ماهواره‌ای نیز به فهرست امکانات استاندارد این تیپ افزوده شد. صندلی مستقل برای سرنشین هشتم، همراه با امکانات اضافه در بخش بار نیز از امکانات پایه در تیپ‌های ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال و تورینگ پس از بازنگری در سال ۲۰۰۸ بودند.
در کشور کانادا، برای مدل‌های سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، علاوه بر تیپ‌های ال‌ایکس، ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال و تورینگ، یک تیپ جدید با نام دی‌ایکس نیز به سطوح مختلف امکانات اودیسه افزوده شد. این تیپ جدید فاقد صندلی مستقل هشتم بود. با این حال تجهیزات جدیدی که برای این تیپ ارائه شدند عبارت بودند از: آینهٔ مکالمه با سرنشینان عقب همراه با نگهدارندهٔ عینک، شیشه‌های دودی، باربند سقف، و زه‌های بدنه به رنگ مشکی. تیپ ال‌ایکس در سال ۲۰۱۰ از مجموعه تیپ‌های اودیسه حذف شد. در همان سال یک نسخهٔ ویژه با نام اس‌سی نسخهٔ ان‌اچ‌ال (NHL) جایگزین تیپ ئی‌ایکس شد که در کنار شباهت‌های زیاد با مدل ئی‌ایکس سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، به سیستم سرگرمی برای سرنشینان عقب و نشان‌های ان‌اچ‌ال در بخش‌های مختلف کابین مجهز شده‌بود. برای مدل سال ۲۰۱۰، سیستم پخش دی‌وی‌دی در عقب که در تیپ تورینگ به صورت استاندارد نصب می‌شد، به گزینه‌های انتخابی تیپ ئی‌ایکس-ال نیز افزوده شد.

بازنگری میان-نسلی

هوندا اودیسه برای مدل سال ۲۰۱۴ مورد بازنگری کلی قرار گرفت. از جمله تغییرات ایجاد شده در این مدل می‌توان به استفاده از جعبه‌دندهٔ ۶ سرعتهٔ خودکار در تمام تیپ‌ها، طراحی بدنه با خطوط صاف‌تر و شکسته‌تر، درپوش موتور و گلگیرهای جلوی آلومینیومی جدید، جلوپنجرهٔ دو خط و چهرهٔ جلویی بازطراحی شده اشاره کرد. در این سال امکانات رفاهی جدیدی نیز برای هوندا اودیسه ارائه شدند که عبارتند از: امکان نصب چراغ‌های مه‌شکن به صورت انتخابی، کاسه‌های چراغ پروژکتوری با رنگ تیره‌تر، امکان سفارش کلید هوشمند و چراغ‌های عقب از نوع ال‌ئی‌دی. در تیپ تورینگ الایت نیز یک جاروبرقی به صورت استاندارد تعبیه شده‌بود.
نمایشگر آی-مید هوندا، که در خودروهای سیویک و آکورد نیز در دسترس بود، در این سال به فهرست امکانات استاندارد اودیسه اضافه شد و اکنون تمامی مدل‌ها با اتکا به این سیستم، به صورت پایه به رادیوی اینترنتی پاندورا، اتصال بی‌سیم بلوتوث سازگار با آی‌پاد و آیفون، اتصال یواس‌بی، و یک صفحه‌نمایش رنگی مجهز شدند.
در بازنگری این نسل از هوندا اودیسه تجهیزات ایمنی بیشتری برای این خودرو در نظر گرفته‌شد که عبارتند از: دوربین نظارت بر مسیر (LaneWatch Camera) که در آینهٔ جانبی در سمت سرنشین جلو جا گرفته بود و می‌توانست به طور هماهنگ با نمایشگر نقطه کور سمت راننده عمل کند؛ هشدار برخورد از جلو (FCW)، و سامانه هشدار خروج از مسیر نیز به امکانات ایمنی انتخابی افزوده شدند. در حالی که دوربین دنده عقب تک زاویه‌ای با خطوط راهنمای پویا در دستهٔ امکانات استاندارد این خودرو قرار گرفت.
تیپ‌های عرضه شده برای مدل سال ۲۰۱۴ شامل ال‌ایکس، ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال (ئی‌ایکس با تودوزی چرمی)، تورینگ و تورینگ الایت می‌شدند. همچنین یک تیپ اس‌ئی نیز تنها در بازار کانادا عرضه شد. این تیپ که در میان تیپ‌های ئی‌ایکس و ئی‌ایکس-ال قرار می‌گرفت، در مدل سال ۲۰۱۶ به بازار ایالات متحده نیز وارد شد. در سال ۲۰۱۴، تودوزی‌ها و تزئینات داخلی جدید به همراه رنگ‌های جدیدی برای بدنهٔ اودیسه ارائه شد.

ایمنی

بر پایه آمار منتشر شده توسط مؤسسه بیمه ایمنی بزرگراه‌های ایالات متحده (IIHS)، خودروی اودیسه، با نرخ ۰ کشته به ازای هر ۱ میلیون خودروی ثبت‌شده، دارای کمترین میزان تلفات جانی راننده در کلاس خودروهای مینی‌ون بوده‌است. از مدل سال ۲۰۱۳، شرکت هوندا تمام مدل‌های خودروی اودیسه را به دوربین دنده عقب مجهز کرد. همچنین برای مدل سال ۲۰۱۴، ساختار بدنه و شاسی این خودرو برای مقاومت بیشتر در زمان تصادف، مورد بازنگری و تقویت قرار گرفت.

بازخورد

هوندا اودیسه در زمان معرفی، برندهٔ جایزه‌های خودروی سال ژاپن (ردهٔ خودروهای ویژه)، و خودروی جدید سال آرجی‌سی شد. اودیسه در سپتامبر ۱۹۹۷ از مرز فروش ۳۰۰٬۰۰۰ دستگاه عبور کرد و با شکستن رکورد مدل سیویک، به مقام سریعترین رشد فروش خودروهای هوندا دست یافت. این خودرو همچنین در سال ۱۹۹۵ از سوی مجلهٔ ویلز به عنوان خودروی سال برگزیده شد. در زمان رونمایی از اودیسه در اروپا، که این خودرو در آنجا با نام شاتل شناخته می‌شد، جاناتان پالمر، رانندهٔ سابق مسابقات فرمول یک، فرمان‌پذیری این خودرو را برابر با هرگونه خودروی سدان شرکتی دیگر توصیف کرد.
در یک نظرسنجی از مالکین اودیسه در سال ۱۹۹۵، ۹۸ درصد از شرکت‌کنندگان به فرمان‌پذیری اودیسه امتیاز بالاتر از حد متوسط دادند. همچنین ۵۰٫۳ آن‌ها به کفایت قدرت پیشرانه، و ۲۵ درصد نیز به نیاز به قدرت بیشتر رأی دادند. در یک بررسی که بعداً بر روی این خودرو انجام شد، بازخورد اودیسه در بازار خودروهای مینی‌ون به اختصار اینگونه توصیف شد:
«اودیسه، با توجه به فضای داخلی عظیم و بسیار راحت، و قابلیت‌های فراوان، در جایگاه اشتباهی از بازار خودروهای مینی‌ون قرار گرفته‌است.»
— گرگ اندرسون،