google/wiki40b huggingface dataset:
چهردادنسک

چِهردادنَسک بخشی از اوستا است که از بین رفته و تنها خلاصه‌ای از آن در کتاب هشتم بخش ۱۳ دینکرد باقی مانده‌است.
در این خلاصه اشاره شده که موضوع چهردادنسک، تاریخ بشر از آغاز تا پیامبر شدن زرتشت بوده‌است و این‌که چهردادنسک منبع مهمی برای آثار بعدی مانند شاهنامه فردوسی بوده‌است.

جزئیات

در زبان اوستایی «چیثره‌داته» (Cithradata)، در پهلوی: «چیتردات» (نسک) (Cihr dat) یا (citr) یا: «جیراشت» (jirast) و به گفتهٔ مسعودی (سدهٔ چهارم): «چیرشت» (jirast)، و در پارسی: «چهرداد» (نسک» است.
بخش نخست واژه از ریشهٔ اوستایی: چیثر (cithra) به معنی تخمه و نژاد (چهر).
و بخش دوم: داتا (data) به معنی قانون یا آفرینش (داد) است؛ و روی هم: آفرینش نژادها یا آگاهی‌های نژادی (نژادنامه ـ تبارنامه) معنی می‌دهد.
چهرداد نسک اوستایی، دارای ۲۲ بخش و دوازدهمین نسک از نسک‌های بیست و یک‌گانهٔ اوستای باستانی بوده‌است.
در متن پهلوی «شایست نشایست» نیز، از چهردادنسک یاد شده‌است (پیرامون مشورت با نیکان)
یکی این که امور را به همپرسی مشاورت با نیکان باید کرد و اندازه مثل آن نیز در «چهرداد» (نسک) پیدا است که سپندارمذ، به منوچهر گفت که در چهردادنامه از نژادها و نسب نامه‌ها و چگونگی فرمانروایی‌های ایرانی به ویژه پیشدادیان و کیانیان و زایش و سرگذاشت پیامبر ایرانی (اشوزرتشت اسپیتیمان) سخن رفته بود …
چهردادنامه دربرگیرندهٔ نژادهای مردمان از کیومرث (نخستین مردم)، چگونگی آفرینش مشی و مشیانه، گسترش و پراکندگی گونه‌های مردمان در هفت کشور زمین (هفت اقلیم) و آیین‌های گوناگون نژادها تا هنگامهٔ زایش زرتشت بوده‌است؛ و برابر با آگاهی‌هایی که از گفتارهای چهردادنامه در دست است، این دفتر گمشده، از باستانی‌ترین گام‌های تاریخ‌نویسی و از ریشه‌های آیین‌نامه‌ها، تاج‌نامه‌ها و شاهنامه‌های ایران باستان به‌شمار می‌رود
در چهردادنسک تبارنامهٔ هوشنگ فرقی با بندهشن داشت، چه بنابر آنچه در چهرداد نسک آمده بود هوشنگ نوادهٔ کیومرث و از فرزندان سه گانهٔ مشیگ بود و از دو فرزند دیگر یکی ویگرد و دیگری تاز نام داشت، اما در بندهشن میان هوشنگ و کیومرث سه نسل فاصله است.
عدنان حسن‌پور

عدنان حسن پور روزنامه‌نگار کرد اهل ایران است که در تاریخ ۵ بهمن ماه ۱۳۸۵ دستگیر و در تاریخ ۲۲ خرداد در دادگاهی غیر علنی که بنابر حکم دادگاه انقلاب مریوان در استان کردستان ایران به جرم «محارب» به اعدام محکوم شده‌است. در ۲۶ تیرماه ۱۳۸۶ حکم صادره به خانواده و یکی از وکلای وی آقای سیروان هوشمندی ابلاغ شد. دیوان عالی کشور در تاریخ ۳۰ مهر ماه ۱۳۸۶حکم اعدام عدنان حسن پور را تأیید کرد؛ که مجدداً با درخواست اعاده دادرسی از سوی وکلا در تاریخ ۱۹ مرداد ماه ۱۳۸۷ دیوان عالی کشور حکم اعدام وی را لغو کرد. این روزنامه‌نگار ۱۶ شهریور و ۱۱ بهمن ۱۳۸۷ در دادگاه انقلاب سنندج محاکمه شد که به پانزده سال زندان محکوم شد. او در زندان مرکزی سنندج زندانی بود. عدنان حسن پور عضو تحریریه «هفته نامه ئاسو» بوده که به دو زبان کردی و فارسی منتشر می‌شد. این هفته نامه در سال ۱۳۸۴ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی توقیف شد. حسن‌پور که ابتدا به اعدام محکوم شده بود، پس از دو سال کشمکش قضایی این حکم لغو و سپس با همان اتهامات به پانزده سال زندان محکوم گردید.

اتهامات

وی به اتهام جاسوسی برای آمریکا و همچنین عکسبرداری از برخی مراکز نظامی غرب کشور با استفاده از دستگاه gps، داشتن ارتباط با سران احزاب مخالف حکومت و اقدام علیه امنیت ملی، پس از برگزاری دادگاهی که مفاد و جریانات آن به صورت مستدل اعلام نشده، به اعدام محکوم شده‌است.

جایزه آزادی مطبوعات گزارشگران بدون مرز

شعبه سوئد گزارشگران بدون مرز جایزه آزادی مطبوعات ۲۰۰۷ را به عدنان حسن پور اهدا کرد
گزارشگران بدون مرز به پاسداشت مقالات انتقادی این روزنامه‌نگار در کشوری که مطبوعات تحت فشار همه‌جانبه قرار دارند، عدنان حسن پور را شایسته جایزه آزادی مطبوعات ۲۰۰۷ می‌داند.

جایزه آزادی مطبوعاتی ایتالیا

جایزه آزادی مطبوعاتی ایتالیا ۲۰۰۷ در مراسمی در محل شهرداری «سی ینا» در ایالت توسکانی در ایتالیا به عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار روزنامه نگاران کرد محکوم به اعدام اهدا شد. این جایزه سی ام نوامبر ۲۰۰۷ در مراسمی با شکوه به خانم «لیلی حسن پور» خواهر عدنان و آقای هادی بوتیمار برادر هیوا به نیابت این دو خبرنگار زندانی اعطا شد. جایزه آزادی بیان ایتالیا به خبرنگاران یا فعالین اجتماعی که برای آزادی بیان مبارزه کرده باشند تعلق می‌گیرد.
استفانو مارچلی، بنیانگذار سازمان غیردولتی اطلاع‌رسانی و امنیت خبرنگاران «ISF» که مدیریت این جایزه را نیز عهده‌دار است اعلام کرده بود: «دلیل اول انتخاب این دو خبرنگار برای دریافت این جایزه، مخالفت ما با مجازات اعدام است.» مارچلی گفته بود: «ما به ویژه مخالف صدور این چنین حکم غیرانسانی برای کسانی که به دلیل فعالیت‌های مطبوعاتی، اجتماعی یا سیاسی دستگیرشده‌اند هستیم و به همین دلیل عدنان و هیوا را برای دریافت این جایزه که تنها جایزه خاص خبرنگاران خارجی ایتالیا است، برگزیدیم.» استفانو مارچلی افزود: «تشدید سرکوب اقلیت‌ها و به ویژه کردها در ایران در ماه‌های اخیر یکی دیگر از دلایل انتخاب هیوا بوتیمار و عدنان حسن پوراست و ما از این طریق می‌خواهیم همبستگی خود را نیز با کردهای ایرانی که تحت سرکوب شدید قرار دارند ابراز کنیم.»

آزادی

عدنان حسن پور روز بیستم شهریور ۱۳۹۵ از زندان آزاد شد.
بخش سیوان

بخش سیوان یکی از بخش‌های شهرستان ایلام در استان ایلام ایران  به مرکزیت شهر میش خاص است.

جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش سیوان ۸۹۹۴ نفر بوده‌است.
مینا جعفرزاده

زندگی‌نامه

او کار در رادیو را از سال ۱۳۴۸ شروع کرده و بازیگری در سینما را از سال ۱۳۶۷ با فیلم «فیل در تاریکی» آغاز نمود.
مینا جعفرزاده در بسیاری از مجموعه‌های تلویزیونی حضور داشته‌است. ایرانیان، هنرنمایی او در نقش «خاله جان» در کنار اکبر عبدی را خوب به‌خاطر دارند. یکی از آخرین کارهای تلویزیونی او، نابرده رنج است که تابستان ۱۳۹۰ از شبکهٔ سوم سیما پخش شد.

زندگی شخصی

همسر وی، بهمن زرین پور، که وی نیز بازیگر سینما و تلویزیون نیز بود در روز پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۵ درگذشت.
گارنیک شه‌بندری

تیم ملی

وی سابقه ۲ بازی ملی نیز در کارنامه دارد.
سعید روستایی

فعالیت

وی برای ساخت فیلم ابد و یک روز که نخستین کار وی بود، مورد توجه رسانه‌ها و  منتقدین قرار گرفت.
متری شش و نیم که به عنوان دومین فیلم بلند سعید روستایی شناخته می‌شود، در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم از دیدگاه تماشاگران شد. این فیلم دومین همکاری سعید روستایی با نوید محمدزاده، پریناز ایزدیار و پیمان معادی بود.

حواشی

وی در جریان یک کارگاه آموزشی فیلم که با حضور افرادی همچون شهرام مکری، مهدی جعفری، کاوه سجادی حسینی و مجید برزگر برگزار شده بود به انتقاد از «دستیاران کارگردان» در سینما پرداخت و رو به شهرام مکری گفت «زمانی شما گفته بودید که دستیاری نکرده‌اید و این برای من الگو شد و به همین دلیل من دستیار نشدم، چون دستیار تفکر ندارد و ته هنر دستیار بستن خیابان است و از یک دستیار، کارگردان خوب درنمی‌آید.» این صحبت‌های وی با انتقاد شدید کارگردانان سینما و دستیاران کارگردان مواجه شد. به عنوان نمونه مازیار میری در یادداشتی به نقد سخنان روستایی پرداخت و وی را فردی تازه‌وارد خواند که به دنبال دیده شدن هست. وی همچنین از تمام دستیاران کارگردان سینما عذرخواهی به عمل آورد. همچنین هیئت مدیره انجمن برنامه ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران بیانیه‌ای در نقد سخنان وی منتشر کرد.
ملاثانی

موقعیت جغرافیایی

شهر ملاثانی در مسیر جادهٔ اهواز - مسجدسلیمان و اهواز - شوشتر قرار گرفته‌است، و دارای اهمیت ارتباطی است. این شهر به دو قسمت ملاثانی قدیم (بلوار معلم) و جدید (کوی قدس یا گلن آباد) تقسیم می‌گردد.

وجه تسمیه

وجه نامگذاری آن به مرحوم شیخ ملاثانی ابن خلف ابن عمار از شیوخ قبیلهٔ عرب آل حمید ساکن در آنجا برمیگردد.

مردم‌شناسی و فرهنگ

بخش اعظم مردم ملاثانی عرب هستند و زبان رایج آن‌ها نیز عربی است. بخشی از شوشتری‌ها نیز در ملاثانی سکونت دارند و زبان آن‌ها فارسی گویش شوشتری است. همه مردم این شهر مسلمان و از شیعه اثنی عشر می‌باشند. 
شهر ملاثانی تا قبل از شروع جنگ از جمعیت کمی برخوردار بود، اما با بروز جنگ تحمیلی، و حضور جنگ زدگان، جمعیت این شهر افزایش یافت، به‌طوری‌که با پایان یافتن جنگ، تعدادی از جنگ زدگان در این شهر باقی ماندند. بعدها به دلیل مشکلات کشاورزی و مهاجرت کشاورزان مناطق اطراف به این شهر، این شهر دارای جمعیت بالایی شد و حد نصاب تبدیل از روستا به شهر را کسب نمود.

تبدیل شدن از روستا به شهر

در جلسه مورخ ۱۳۷۰۲٫۱۱ با توجه به اختیارات تفویضی هیئت وزیران (موضوع تصویب‌نامه‌شماره. ۹۳۸۰۸ت۹۰۷ مورخ ۱۳۶۸٫۱۰٫۲۴ هیئت وزیران، بنا به پیشنهاد شماره ۱۱۱۲۷٫۱٫۵٫۵۳ مورخ ۱۳۶۸٫۱۱٫۹ وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳)قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۶۲ روستاملاثانی (از توابع بخش مرکزی شهرستان اهواز در استان خوزستان) با حفظ محدوده کنونی خود به شهر تبدیل شده و به شهر "ملاثانی" نامیده شد. این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۰٫۲٫۱۸ به تأیید ریاست جمهوری رسیده‌است.
اولین شهردار و موسس شهرداری ملاثانی زنده یاد محمود رضا بهزادی میباشد.
کفایةالطب

«کفایة الطب» از آثار پزشکی سده ششم هجری به زبان فارسی است. مؤلف آن «ابوالفضل حُبیش تفلیسی»، این کتاب را در سال ۵۵۰ نوشته و به ملک‌شاه یکم سلجوقی پیشکش کرده‌است. نام این کتاب به معنی «آنچه شما را در زمینه پزشکی بی‌نیاز می‌کند» است.
گردآورنده آن، حبیش تفلیسی» از دانشوران سده ششم هجری و صاحب آثار گوناگونی در زمینه ستاره‌شناسی، پزشکی، داروشناسی، قرآن‌شناسی، علوم ادبی و تعبیر خواب است. کتاب «کفایة الطب» هم از بعد ادبی و سبک‌شناسی و هم از نظر تاریخ پزشکی قابل تأمل است.
سامان‌مندی در دسته‌بندی مطالب و آسان‌یابی موضوعات، و هم‌چنین نثر مختصر و مفید این کتاب را از ویژگی‌های سودمند آن دانسته‌اند.

درون‌مایه

این کتاب دارای سه بخش به شرح زیر است: کتاب اول در معرفت علم بجشکی (پزشکی)؛ کتاب دوم در غذاها و داروهای مفرده؛ کتاب سوم در غذاها و داروهای مرکبه.

بخش نخست به معرفی نشانه بیماری‌ها و سبب و درمان آن‌ها پرداخته و بخش دوم دربرگیرنده نام داروهای غیرترکیبی است. در بخش سوم نیز نام داروهای ترکیبی به دو زبان فارسی و عربی به ترتیب الفبایی ذکر شده‌اند که با توضیح دربارهٔ خواص و شیوه تهیه آن‌ها همراه‌است. برابرهای کهن ذکر شده برای نام برخی از داروها در این کتاب بسیار نادرند.
این اثر، مجموعه گفته‌های علمی بزرگترین پزشکان یونان، ایران و هند مانند بقراط، جالینوس، دیسقوریدوس، ارجیجانس، فولس، اربیاسیوس، روفس، دیوجانس، تیاذوق، یوحنا، سرابیون، ابن ماسویه، محمد زکریا، حنین بن اسحق، مداینی، ابن سینا، ابن عبدان، دمشقی، عبدوس و شرک هندی را دربر می‌گیرد.

دست‌نوشته‌ها

نسخه ویراسته از این اثر با سنجش میان هفت دست‌نوشته آن و بر اساس قدیمی‌ترین نسخه موجود از آن که در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران نگهداری می‌شود انجام شده‌است.
از این کتاب ظاهراً شش نسخه در ایران وجود دارد. دو نسخه در کتابخانه دانشکده پزشکی دانشگاه تهران به شماره‌های ۲۲۲ و ۲۲۳. نسخه اول دارای تاریخ ۷۲۲ و نسخه دوم بدون تاریخ ولی ظاهراً از قرن سیزدهم است (رهاورد ۱۳۳۳، ص۳۷۳). نسخه دیگر متعلق به کتابخانه مجلس شورای اسلامی و از قرن هشتم است. شماره این نسخه ۶۳۳۲ است (حائری ۱۳۵۰، ص۳۴۷–۳۴۹). نسخه‌ای دیگر با تاریخ ۱۲۷۱ و شماره ۲۴۹۱ متعلق به دانشگاه تهران است (دانش‌پژوه ۱۳۴۰، ص۱۲۵۸). نسخه پنجم متعلق به کتابخانه ملی ملک و از قرن یازدهم هجری است. شماره این نسخه ۴۷۷۶ است (افشار، دانش‌پژوه ۱۳۶۱، ص۶۲۵). نسخه ششم از قرون ششم و هفتم و متعلق به کتابخانه خصوصی فرهاد معتمد در تهران است.
مجموعه دو جلدی «کفایة الطب» در دو جلد با چاپ رنگی و حفظ اصالت شکل و رنگ موجود در نسخه‌ها در سال ۱۳۹۰ خورشیدی از سوی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منتشر شده‌است.
پنوموکونیوز

تشخیص و درمان

بررسی‌های تشخیصی ممکن است شامل رادیوگرافی قفسه سینه و آزمون‌های عملکرد ریه (محدودیت حجم‌های ریوی در اسپیرومتری) باشند.
بیماری درمان خاصی ندارد و هدف از درمان، تسکین علایم و برطرف کردن عوارض است شاید اکسیژن تراپی، فیزیوتراپی ریوی، دوری از غبار، ترک سیگار و بخور مفید باشند. تزریق واکسن سل و آنفلوآنزا ممکن است مفید باشند. اقدامات زیر ممکن است سبب تسکین علایم و محافظت در برابر عفونت‌های ریوی مکرر گردد:
- اقدام به درمان طبی برای هرگونه عفونت تنفسی از جمله سرماخوردگی
- سکونت در مناطق آب وهوایی گرم و خشک و اکسیژن بالا در صورت پیشرفته بودن بیماری
- تخلیه ترشحات نایژه‌ای بااستفاده از یک دستگاه مرطوب‌کننده با بخار سرد جهت رقیق کردن ترشحات ریوی و در نتیجه آسان تر تخلیه شدن آن‌ها با سرفه.
- ترک استعمال دخانیات
- گشادکننده‌های برونش، خلط‌آور و در صورت نیاز آنتی‌بیوتیک
برآفتاب زیردو

جمعیت

این روستا در دهستان رستم یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
ناچولاکپی

ناچولاکپی یکی از کپی‌های مربوط به اواسط دورهٔ میوسن است که سنگواره آن در شمال کنیا پیدا شده‌است و یکی از کپی‌های پایه محسوب می‌شود. ناچولاکپی جزو یکی از سرده‌هایی است که نقش آن در تکامل انسان با اهمیت ارزیابی می‌شود.
آلکسی بالابانوف

زندگینامه

بالابانوف در یکاترینبورگ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه تربیت معلم گورکی فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان دستیار کارگردان در استودیوی فیلم‌سازی اسوِردلووسک مشغول به‌کار بود. در سال ۱۹۹۰، دوره آموزش تجربی نویسندگی سینما را در آموزشگاه عالی فیلمنامه‌نویسان و کارگردانان به پایان رساند. بالابانوف نخستین فیلم بلند خود را با نام روزهای شاد (Schastlivye dni) در سال ۱۹۹۱ بر اساس فیلمنامه‌ای که خودش نوشته بود کارگردانی کرد. بالابانوف در ۱۸ مه ۲۰۱۳ به دلیل حمله قلبی درگذشت. از وی، همسرش، نادژدا واسیلیوا، طراح صحنه و لباس، و دو فرزند پسر به جا مانده‌اند. او هنگام مرگ در حال برنامه‌ریزی برای ساخت فیلمی در مورد استالین، به عنوان پدرخوانده جنایتکاران بود.
چالو (بهشهر)

جمعیت

این روستا در دهستان عشرستاق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
آشیکاگا یوشی‌تانه

آشیکاگا یوشی‌تانه (به ژاپنی: 足利 義稙 Ashikaga Yoshitane)، آشیکاگا یوشیکی (足利 義材) (۹ سپتامبر، ۱۴۶۶ – ۲۳ مه، ۱۵۲۳) دهمین شوگون از شوگون‌سالاری آشیکاگا بود که در طول سال‌های ۱۵۰۸ تا ۱۵۲۱ در دوره موروماچی بر ژاپن حاکم بود. یوشی‌تانه پسر آشیکاگا یوشیمی بود.
دساگوادرو

رود دساگوادرو  (به اسپانیایی: Deseguadero) نام عمومی رودی به طول ۱۵۱۵ کیلومتر است که در غرب آرژانتین جریان دارد. این رود در مسیر خود، نام‌های مختلفی به خود می‌گیرد.
حوضه آبریز دساگوادرو بر روی گسل واقع شده است که مساحتی در حدود ۲۶۰۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. مبدأ این رود، چشمه‌ای در ارتفاعات آند (۵۵۰۰ متر)، در دامنه جنوبی کوه « سررو بونته »، در شمال ایالت لاریوخا و در نزدیکی مرز با ایالت کاتامارکا می‌باشد. رود در لاریوخا با نام‌های «ریو دئورو»، «ریو بونته» و هاگه (خاگه) شناخته می‌شود. برمه خو و وینچینا دیگر نام‌های آن می‌باشند. اغلب شاخه‌های اصلی این رود از ارتفاعات آند سرچشمه می‌گیرند.
ابتدا رود به سمت جنوب شرق جریان می‌یابد، وارد ایالت سان خوان می‌شود و با رودهای سان خوان و هاچال پیوند می‌یابد. با جریانی به سوی مناطق کم عمق ایالت‌های مندوزا و سان لوییز، مرداب گواناکاچه را پدید می‌آورد. پس از خروج از نواحی مردابی، با نام دساگوادرو و مرز طبیعی دو ایالت مندوزا و سان لوییز شناخته می‌شود. با ورود به مندوزا، شاخه‌های تونویان، دیامانته و گوانداکل به آن می‌پیوندند. پس از ورود به لاپامپا رود آتوئل نیز به آن الحاق می‌یابد. در نواحی مرطوب و مردابی لاپامپاس نام چادیلئو (در زبان ماپوچه: رود شور) به خود می‌گیرد. پس از آن نیز زیر نام کوراکو به رود کلرادو می‌پیوندد.
گیش خال‌سفید

ریخت‌شناسی

دارای بدنی کاملاً فشرده و بیضی شکل است. اولین بالهٔ پشتی دارای ۸ شعاع سخت و دومین باله دارای یک شعاع سخت و ۲۰ تا ۲۳ شعاع نرم است. گیش خال سفید تنها گونه‌ای است که بخش سینه‌ای بی پولک به شکل مثلثی ناحیه سرپوش آبششی و قائدهٔ بالهٔ سینه‌ای را در بر می‌گیرد. ارتفاع بالهٔ پشتی دوم کوتاه‌تر از طول سر می‌باشد. بالهٔ مخرجی دارای ۱۷ تا ۱۹ شعاع نرم، بخش پایینی اولین کمان آبششی دارای ۲۱ تا ۲۷ عدد خار آبششی است. ناحیه لخت سینه از قائده باله‌های سینه‌ای و شکمی می‌گذرد. رنگ بدن معمولاً نقره‌ای و در ناحیه پشتی بدن تیره‌تر است. ناحیه شکمی سفید و به طور مشخص تا پشت باله‌های شکمی ادامه می‌یابد. معمولاً روی مناطق سنگی و صخره‌ای مرجانی زندگی می‌کند؛ ولی در آب‌های کم‌عمق با بستر شنی نیز یافت می‌شود. در عمق ۵ تا ۳۰ متری دیده می‌شوند. تغذیه آنها از سخت‌پوستان، میگو وماهی‌های مرکب کوچک صورت می‌گیرد. بیشینه درازای بدن ۲۴ سانتی‌متر است. محل اصلی زندگی آن اقیانوس هند، مجمع الجزایر مالایا و مابعد آن تا چین، ژاپن و استرالیا می‌باشد.
زنبورخوار کارمین جنوبی

توصیف

این گونه، مانند دیگر زنبورخوارها، از نظر رنگی پرنده‌ای غنی و قابل توجه است. بدنش رنگ‌های متنوعی دارد اما تاج و زیردمش آبی است.

محدودهٔ زندگی و حرکات

این پرنده در کوازولو-ناتال و نامیبیا تا گابن، در مناطق شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو و کنیا هم وجود دارد. این پرنده گونه‌ای مهاجر است. پیش از حرکت به جنوب و کشور آفریقای جنوبی در ماه‌های تابستان، فصل تولیدمثل را در ماه‌های اوت و نوامبر در زیمبابوه می‌گذراند، و سپس از ماه مارس تا اوت، به مناطق استوایی آفریقا مهاجرت می‌کند.

رژیم غذایی و تغذیه

رژیم غذایی آنها عمدتاً از زنبورها و سایر حشرات پرنده ساخته شده‌است و استراتژی اصلی شکار آنها چرخ زدن در ارتفاع و دیدن حشرات در حال پرواز از جایگاه بلند است.
جایگاه بلند آن‌ها ممکن شاخه‌های گیاهان یا حتی پشت حیوانات بزرگ مثل هوبره کوری باشد. آن‌ها به خاطر حشرات سرخ شده جذب آتش‌سوزی جنگل می‌شوند، و اغلب دیده شده که در چنین مکان‌هایی در هوا چرخ می‌زنند. آن‌ها دور حیوانات بزرگتر و حتی ماشین‌ها چرخ می‌زنند تا حشراتی را در حال فرار را بگیرند.

محل سکونت و تولیدمثل

زیستگاه معمول این پرنده شامل دره‌های کم‌ارتفاع رودخانه‌ای و دشت‌های سیلابی است، سواحل عمودی را ترجیح می‌دهند چون برای کندن تونل در هنگام تولیدمثل مناسب هستند، اما در سطح جزایر کوچک نمکی هم به راحتی حفره‌های عمودی حفر می‌کنند. این پرندگان گونه‌ای بسیار اجتماعی هستند که در فصول تولید مثل یا خارج از آن در گروه‌های بزرگ ازدحام می‌کنند. آنها شب را دسته‌جمعی روی درختان یا نردبان‌هاسپری می‌کنند و در طول روز به‌طور گسترده‌ای متفرق می‌شوند. در سواحل شرقی در انتهای حفرهٔ ۱ تا ۲ متری لانه می‌کنند، و در آنجا ۲ تا ۵ تخم می‌گذارند.
سیارک ۹۰۲

سیارک ۹۰۲ (به انگلیسی: 902 Probitas، نامگذاری:1918EJ) نهصد و دومین سیارک کشف شده‌است که در ۳ سپتامبر ۱۹۱۸ و در وین کشف شد.
قدر مطلق سیارک برابر ۱۲٫۳۰ است.
امیرخسرو دهلوی

زندگی

ابوالحسن امیرخسرو دهلوی شاعر و عارف نامدار پارسی گوی هندوستان در سال ۶۳۲ خورشیدی (۶۵۱ قمری) در پتیالی هند زاده شد و به سال ۷۰۳ خورشیدی (۷۲۵ قمری) در دهلی درگذشت. او ترک‌نژاد و هندی‌زاد بود و کلمات ترکی و هندی در شعر او بسیار است. پدرش امیر سیف‌الدین محمود یکی امرا، میرزاده‌ و افسران اهالی لاچین در نواحی بلخ و از قوم هزاره بود که هنگام یورش مغولان به هندوستان گریخت و در آن‌جا با زنی اهل دهلی ازدواج کرد و به دربار شمس‌الدین التتمش، پادشاه دهلی راه یافت. امیرخسرو مانند پدر که سمت امیرالامرایی داشت در دربار، بزرگی و سروری یافته بود و زمانی در درگاه جلال‌الدین فیروز شاه جایگاهی داشت و لقب امیری گرفت.
وی دوران کودکی و نوجوانی را با فراگرفتن زبان و ادب فارسی در دهلی گذراند و پس از چندی در محضر یکی از بزرگ‌ترین و مشهورترین مشایخ و عارفان دوران، یعنی شیخ نظام‌الدین محمد بن احمد دهلوی معروف به نظام الدین اولیا، شاگردی کرد. امیرخسرو برای پیر و مراد خود احترام فراوان قایل بود و با وجود این که دایم در خدمت پادشاهان و فرمانروایان بود، هیچ‌گاه از میزان ارادت و توجه او نسبت به شیخ کاسته نشد. امیر نیز مانند استاد خود پیرو سلسلهٔ عرفان چشتیه بود. شیخ نیز خسرو را گرامی می‌داشت. با حسن دهلوی شاعر نامدار پارسی‌زبان هند از طریق همین شیخ آشنا شد و بین آن دو دوستی عمیقی برقرار بود.
مدت کوتاهی پس از درگذشتِ نظام‌الدین اولیاء، امیر خسرو نیز در سال ۷۰۴ (۷۲۵ قمری) درگذشت و نزدیک آرامگاه شیخ به خاک سپرده شد. آرامگاه او در یکی از محله‌های شلوغ و پرتراکم دهلی که بنام نظام‌الدین اولیاء معروف است و نزدیک به ایستگاه قطار شهری بمبئی به نام ایستگاه قطار نظام‌الدین و در نزدیکی آرامگاه همایون واقع شده میزبان جمع کثیری از مردم و زیارتگاه مسلمانان و اهل تصوف است.
آرمین (شاهنامه)

آرمین یا ارمین یا کی آرمین(به انگلیسی: Kei armin)، در شاهنامه نام ِ چهارمین پور (پسر) ِ کیقباد است.
در شاهنامه، آرمین از نژاد ِ فریدون شمرده شده‌است.
حکیم فردوسی، در بیتی از شاهنامه اینگونه از کی آرمین(همان آرمین) یاد کرده‌است:
چهارمین کی آرمین بودیش نام
سپردند گیتی به آرام و کام
همچنین در برخی از نسخه‌ها بجای آرمین، آرش آمده است
        نخستین چو کاؤس با آفرین            کی آرش دوم و دگر کی پشین
        چهارم کجا آرشش بود نام            سپردند گیتی به آرام و کام
دکتر میترا مهرآبادی در شرح شاهنامه اینگونه نوشته است
آرش ar که حکیم فردوسی بر حسب اقتضای شعری به این صورت آورده‌است، در اصل (کِی) اَرْشَن narA بوده‌است به معنای نَر یا اسب نَر .
این نام به صورتهای کی آرش، کیرش، قیرش و قیوس در آثار مورخان اسلامی تحریف شده‌است.
اما نام کی‌نشین که توسط حکیم فردوسی ذکر شده‌است، در اصل (کی) پیسینَ anisiP بوده‌است که به صورتهای پشین، فاشین و پیشین تحریف شده‌است. دانشنامه ایرانیکا پیسینه در اوستا و پیشین در پارسی میانی را ریشه افشین در فارسی معاصر میداند.
نام پسر آخر در روایت حکیم فردوسی (کی) ارمین nimrA است که در سنت پارسیان بجای نام او نام بیَرْشَن narayB آمده است که البته هیچگونه شباهتی هم به نام ارمین ندارد و شاید به معنای دارنده دو اسب نر باشد. ر. ک.
رباط ملک

جمعیت

این روستا در دهستان جلگه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵۲ نفر (۱۱۲خانوار) بوده‌است.
رضا ناجی (بازیگر)

زندگی

محمد رضاامیرناجی  معروف به رضا ناجی بازیگر سینما و تلویزیون پنجم دی ماه سال ۱۳۲۱ در خیابان طالقانی تبریز متولد شد. از کودکی به تئاتر علاقه داشت و در تئاترهای خیابانی مختلفی نقش بازی کرده بود. وی که دارای گواهینامه پایه یک رانندگی و گواهینامه درجه یک مهارت فنی خودرو است ابتدا به شغل مکانیکی مشغول بود سپس به استخدام نیرو هوایی ارتش درآمد. وی بازیگری را از سال ۱۳۴۱ خورشیدی آغاز کرده‌است. وی با بازی در فیلم‌های مجید مجیدی به شهرت رسید.

پاسداشت

در ۱۳۸۸ اداره ک‍ل ف‍ره‍ن‍گ و ارش‍اد اس‍لام‍ی آذرب‍ای‍ج‍ان ش‍رق‍ی، به م‍ن‍ظور پ‍اس‍داش‍ت از مقام «رضا ن‍اج‍ی»، یک م‍ج‍ت‍م‍ع ف‍ره‍ن‍گ‍ی و س‍ی‍ن‍م‍ای‍ی را ب‍ه نام «م‍ج‍ت‍م‍ع س‍ی‍ن‍م‍ای‍ی ن‍اج‍ی» ن‍ام‍گ‍ذاری کرد.
سیمان (خوشاب)

جمعیت

این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۵۱ نفر (۶۸ خانوار)
بوده است.
چی‌واوا (ایالت چی‌واوا)

پیشینه

قبل از رسیدن اسپانیایی‌ها به این منطقه هیچ شهری در این مکان وجود نداشت، در آغاز این شهر با کشف معدنهایی در نزدیکی شهر سانتا اولالیا (Santa Eulalia) در سال ۱۶۵۲ میلادی به دست کاپیتان اسپانیایی دیگو دل کاستییو (Diego del Castillo) تأسیس شد، با این حال، با توجه به آب و هوا و حمله‌های پی در پی از سوی سرخپوستان این مکان برای چندین سال خالی و غیر مسکونی باقی ماند. پنجاه سال بعد در سال ۱۷۰۷ میلادی معدنهایی بیشتر و بزرگتری در این منطقه کشف شد که به سرعت مردمان را دوباره به این مکان راهی کرد و این معدنها این منطقه را بسوی ثروت و رفاه مردم آن برد.
در سال ۱۷۰۹ میلادی با تصمیم فرماندار منطقه آنتونیو دزا ی اویوا (Antonio de Deza y Ulloa) این شر میان ۲ رودخانه که در منطقه بود به‌طور رسمی تأسیس شد.
در طول جنگ استقلال مکزیک، این شهر شاهد اقدامات کمی بود. با این حال، در چی‌واوا بود که پدر استقلال مکزیک، میگل ایدالگو، در کاخ فدرال چی‌واوا زندانی و در سال ۱۸۱۱ میلادی در کاخ دولت در همین شهر توسط اسپانیایی‌ها اعدام شد.
در طول حمله فرانسه به مکزیک در سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷ میلادی این شهر توسط رئیس جمهور وقت مکزیک بنیتو خوارس(Benito Juárez)، به عنوان شهر مقر دولت خود در تبعید اعلام شد.
این شهر در انقلاب مکزیک (۱۹۱۰–۱۹۱۷ میلادی) نقش مهمی داشت، و در آن زمان به پایگاه عملیات برای ارتش شمالی «دیویسون دل نورته» (División del Norte) به رهبری پانچو بی‌یا تبدیل شد بود.

نام

گفته می‌شود که نام این شهر از زبان تراهومارا می‌آید که برگردان آن به فارسی «بین دو آب» می‌شود. والی عبارت‌هایی دیگری برای این نام وجود دارد که آن را به زبانهای ناهواتل یا آپاچی پیوند می‌دهد که برگردان آن‌ها به فارسی «مکان پر از سوراخ سنگ» یا «محل خشک و شنی» می‌شود. در هر صورت نام این مکان به پیش از ورود اسپانیاییها به این منطقه بوده‌است.

امروزه

مهم‌ترین ویژگی‌های این شهر منطقه‌های صنعتی آن است، که در آن شرکتهای خارجی در ان کارخانه‌های بسیاری دارند، و هزاران نفر از مردم این شهر را استخدام می‌کنند. این صنعت نیز نیاز به تحصیل کردگان، هم برای تولید و هم برای مدیریت دارد، که این آموزش توسط دانشگاه‌های خصوصی و دولتی ارائه می‌شود.
بخش تجاری شهر نیز رشد بسیاری داشته‌است که به‌طور مستقیم مربوط به افزایش چشم گیر طبقه متوسط در این شهر است. دستمزدهای که به مدیریت و کارکنان فنی سطح بالا پرداخت توسط کارخانه‌ها پرداخت می‌شود جریان پول نقد را طوری فراهم می‌کند که به بخش تجاری این شهر کمک بسیاری می‌رساند، گفتنی است که این شرایط بر خلاف اکثر شهرستانهای مکزیک است.
زندگی شبانه در این شهر پر جنب و جوش است، به خصوص در مرکز شهر، که در آن برخی از خانه‌های بزرگ قبل از انقلاب را به کاباره‌ها و باشگاه شبانه تبدیل کردند که بسیاری از آنان بهترین باندهای موزیک زنده چی‌واوا را دربردارند.
دهستان ایپک

جمعیت

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان ایپک ۱۸۵۴ نفر (در ۵۱۹ خانوار) بوده‌است.
توسنس

خصوصیات

توسنس ۳۱٫۱ کیلومترمربع مساحت دارد ۹۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.