سورات شابد یوگا

سورات شابد یوگا، شکلی از ممارست معنوی است که در سانت مات و بسیاری دیگر از سنت‌های معنوی پیروی می‌شود. سورات به معنی توجه یا رویارویی می‌باشد که بیان بیرونی از روح است، شابد به معنی کلمه است و یوگا به معنی اتحاد می‌باشد. اصطلاح کلمه به معنی جریان صوت می‌باشد، جریان حیات قابل شنیدن یا ذات عالی مطلق، که نیروی دینامیکی از انرژی خلقت است که از وجود اعظم به سمت ژرفای فضا در آغاز تجلی کائنات همچون ارتعاش صدایی به بیرون فرستاده می‌شود و به پیش فرستاده می‌شود، در طول اعصار ، همه چیزهایی که این جهان را تشکیل می دهند و زنده نگه می دارند را شکل می‌دهد.
ریشه شناسی سورات شابد یوگا، هدفش را ارائه می‌کند: "اتحاد روح با ذات وجود اعظم مطلق". عبارات دیگر برای سورات شابد یوگا سیهاج یوگا را شامل می‌شود(راه آسانی منجر به سیهاج یا توازن) مسیر نور و صوت، مسیر قدیسان، سفر روح و یوگای جریان صوت.

اصول اساسی

کلمه سیهاج به همان نسبت گوروی عشق، گوروی امید، گوروی جنگ، گوروی زمان را شرح می‌دهد. هدف بیان شده سورات شابد یوگا تشخیص خود واقعی(خوشناسی)، ذات حقیقی(شناخت روح)، حقیقت الهی(شناخت خدا) می‌باشد، در حالیکه در جسمی فیزیکی زندگی می‌کند. سفری از روح جهت اتحاد مجددی در مراحل مختلف با آنچه ذات وجود مطلق متعالی نامیده می‌شود را شامل می‌شود. وصول به خودشناسی و بالاتر از آن همچنین در جیوان موکشا/ موکتی، آزادی/ رهایی از چرخه سامسارا، چرخه کارمیکی و تناسخ را در حالیکی در جسم فیزیکی است را سبب می‌شود. تشرفی توسط سات گورویی زندهٔ بیرونی(معلم- گورو، سات حقیقی) لازم است و فعال‌سازی مجدد شابد و استقرار استاد شابد درونی(بازنمودی از آن استاد بیرونی) در چاکرای چشم سوم(تیسرا تیل) را در بر می‌گیرد. تمارین معنوی(سادهاناس) سیمران(تکرار، به ویژه تکرار مانتراهایی در سکوت که در مراسم تشرف داده می‌شود)، دهایان(تمرکز، مشاهده یا تامل به ویژه بر استاد درون) و بهاجان(گوش دادن به صداهای درونی از طریق شابد یا استاد شابد) را شامل می گردد.
جهانشناسی سورات شابد یوگا کل خلقت(عالم) را به عنوان اینکه در سلسله مراتب متفاوت معنوی جاری شده و ترتیب داده شده به تصویر می کشد، که اغلب به عنوان آنداها(تخم ها)، مناطق یا سطوح بدان‌ها رجوع می‌شود. به‌طور معمول سطوح معنوی هشتگانه ایی بالای جهان فیزیکی توصیف می‌شود، اگر چه نام‌ها و تقسیم بندی‌هایی درون این سطوح تا حدی بوسیله جنبش و استاد متفاوت هستند. به این ترتیب، خوشناسی در سومین سطح آسمانی، داسوان دار(Daswan Dwar) به دست می‌آید، شناخت روح در چهارمین سطح آسمانی،بهانوار گوپا، به دست می‌آید و در پنجمین سطح آسمانی به خدا شناسی ، ساچ خاند(سات لوک)، نائل می‌شود. (یک نسخه از خلقت از چشم‌اندازی سورات شابد یوگا در سایت یادبود قدیس عجایب سینگ ترسیم می‌شود) . همه سطوح زیر مناطق صرفاً معنوی، موضوعی برای چرخه‌های خلقت و نابودی(پرالیا) یا انحلال بزرگ(پرالیا ماها) هستند.
این جهان‌شناسی تشکیل آغازین (عالم صغیر) به عنوان ماکت دقیقی از این دنیا را ارائه می‌دهد. در نتیجه، عالم صغیر از تعدادی کالبد تشکیل می‌شود، که هر یک جهت تعامل با سطح متناسبش یا منطقه ایی در عالم مناسب است. این کالبدها در طول یوگا هایی(yuga) از طریق پیوندی(ناشی از سطوح بالاتر به سطوح پایین تر) و تکامل(رجوع از سطوح پایین‌تر به سطوح بالاتر) از جمله از طریق کارما و تناسخ در حالت‌های مختلف آگاهی توسعه یافتند. مسیر نور و صوت شامل آغاز سفر عالم صغیر به‌طور دارمیکی در آگاهی(روح) با راهنمایی و حمایت استاد بیرونی زنده در جهان فیزیکی و استاد شابد درونی در جهان‌های بالاتر می‌شود تا اینکه به مناطق معنویت کامل رسیده شود و رسیدن به شناخت خدا حاصل شود.

تنوع جنبش‌ها

اگر چه همه جنبش‌های سورات شابد یوگا عناصر مشترک مربوط به اصول پایه ایی را خواهند داشت، اختلافات شایان توجهی نیز وجود دارد. برای مثال قبل از اینکه او جسم فیزیکی اش را ترک کند، دهمین گوروی سیک، گورو گوبیند سیک، گورو گرانت صاحیب را (متنی مقدس) را به عنوان گورو آینده و همیشگی سیک ها برگزید. دیگر جنبش‌ها نیاز به استاد در قید حیات را جهت تشرف شاگردان در شابد ادامه می دهند. جنبش‌ها همچنین در نامه‌های بکار برده شده برای اینکه وجود مطلق متعال را توصیف کنند شامل آنامی پروش(قدرت بی نام) و رادها سوامی(خداوندگار روح)؛ فرمانروایان(خدایان) رئیس و تقسیمات این دنیا، تعداد متشرفان بیرونی، کلماتی که به عنوان مانترا داده می‌شود و تعهدات اولیه یا پیش شرط‌هایی که می بایست قبل از اینکه به عنوان متشرف پذیرفته شود قبول شود بسیار متفاوت خواهند بود.

تکنیک شابد یوگا

شابد یوگا روش باستانی است که هنگامی که بطور صحیحی انجام شود می‌تواند مجموعه‌ای از تجارب قابل توجه را سبب شود، حداقل آن ایجاد یک حس عمیقی از سرحالی است. هر چند این تمرین باستانی (که ظاهراً حداقل به دوره قبل از وداها در هند بر می گردد) بشدت با تغییر دکترین‌های مذهبی درهم پیچیده شده(طیفی از ناتهیسم تا رادها سوامی) است که سادگی تکنیکش تحت‌الشعاع پوشش‌های الاهیاتی غیرضروری قرار گرفته‌است.
این تکنیک در کل پیچیده نیست. این تکنیک، به سادگی می‌تواند در یک جمله طولانی توضیح داده شود. با چشمان و گوش‌هایی بسته بنشینید(چه در یک حالت چمباته با آرنجی که بر روی زانو تکیه داده است یا از یک T -stick برای انجام آن استفاده کنید و انگشت شست خود را داخل گوش فرو کنید)، مدیتیشن‌کننده توجه اش را بر درون و چشم سوم قرار می‌دهد. حالتی که در آن شخص بتواند به صداهای خالص و پالایش شده تری گوش کند و گوش به صداها ی لطیف و نافذ درونی در درون سر بدهد. این سبب ارتقا آگاهی فردی به اشکال ظریف تر و ظریف تری از آگاهی و سعادت می گردد.
طبق آنچه ساوان سینگ(1858- 1948) به‌طور ساده در مورد مدیتیشن نور و صوت اشاره می‌کند این است که کل موضوع فقط توجه است، و سپس توجه پیوسته ایی به مرکز چشم، که از ورود افکار مزاحم دیگر به آگاهی که شما را از این مر کز دور می‌کند، جلوگیری می‌کند. در هنگام نشستن در مراقبه بر نور نباید تلاش کنید که جریان صدا را بشنوید در این زمان نام ها(مانتراها) تکرار می کنیدو دو سوم زمان مدیتیشن خود را به آن اختصاص دهید. و سپس توجهتان را به گوش کردن بر جریان صدا یا صوت متمرکز کنید. یک چیز در یک زمان- بهترین است."