منی

گُشناب، گَشناب یا منی که در زبان یونانی به آن اسپرما، در لاتین Semen و در انگلیسی به آن Semen یا Seminal fluid می‌گویند، یک شاره آلی است که در انسان از مجموع اسپرم و ترشحات مجاری آن، ترشحات پروستات و ترشحات غددی که در کنار ریشهٔ آلت مرد قرار دارند، ساخته شده‌است. این مایع از اندام‌های جنسی مردانهٔ انسان (بیضه) یا جانوران هرمافرودیت ترشح می‌شود و می‌تواند با تخمک جنس ماده فرایند لقاح را برقرار کند.
این ترشحات دربردارندهٔ پروتئازها، آنزیم‌ها و مواد قندی مانند فراکتوز است که برای تغذیه و ادامهٔ حیات سلول‌های اسپرم مورد نیازند. همچنین این مواد محیطی را برای سلول‌های اسپرم فراهم می‌کنند که آن‌ها بتوانند درون آن جابه‌جا شوند یا به عبارت دیگر شنا کنند (swim). بوی خاصی که از آب منی متصاعد می‌شود، به سبب همین ترکیبات است.به سبب فروکتوز موجود در آن، این ترکیب شیرین‌مزه است و بویی شبیه به کلر دارد.
تولید اسپرماتوزوم (منی) توقفی ندارد. امّا در عضو کوچک بالای هر بیضه و مجاری اسپرم (اپیدیدیم) جمع می‌شود و ممکن است تا ماه‌ها همان‌جا بماند بدون آنکه قدرت باروری خود را کاملاً از دست بدهد و تنها با انجام نزدیکی، خود ارضائی یا احتلام در خواب به بیرون از بدن منتقل می‌شوند.
یکی از جاهایی که منی در آن ساخته می‌شود، غدهٔ وزیکولی است. این غده در لگن خاصره قرار دارد. فرایند جنسی که به بیرون ریخته شدن منی از بدن منتهی می‌شود، انزال می‌گویند.
منی سالم دارای حداقل ۲۰ میلیون اسپرم در هرمیلی لیتر از مایع منی و طبق جدیدترین استاندار سازمان بهداشت جهانی ۱۵میلیون اسپرم در هر میلی لیتر از مایع منی می‌باشد. مایع منی علاوه بر اسپرم دارای آب، قندهای ساده، مواد قلیایی (برای محافظت در مقابل محیط اسیدی میزراه مرد و محیط اسیدی واژن زن است. همچنین در مایع منی موادی به نام پروستاگلندین‌ها هستند که سبب انقباض رحم ولوله‌های تخمدانی می‌شوند. علاوه بر این موادی از قبیل ویتامین C, روی و کلسترول نیز در مایع منی وجود دارند.

لقاح درونی و بیرونی

بسته به گونهٔ زیستی سلول جنسی مردانه (اسپرم) فرایند لقاح با تخمک را به صورتی درونی یا بیرونی برقرار می‌کند. در لقاح بیرونی، سلول مردانه به صورت مستقیم و در بیرون اندام‌های جنسی زنانه با تخمک رابطه برقرار می‌کند. برای نمونه ماهی ماده تخمک‌های خود را در محیط آبی خود می‌ریزد و در همان محیط میان تخمک و سلول‌های مردانهٔ ماهی نر، لقاح صورت می‌گیرد.
در لقاح درونی، این فرایند درون اندام‌های جنسی زنانه و پس از آمیزش جنسی روی می‌دهد. در جانوران کم‌مهره مانند دوزیستان، خزندگان، پرندگان و تک‌سوراخیان پستاندار، آمیزش جنسی به نتیجه نمی‌رسد مگر آنکه روزنهٔ بدن (به انگلیسی:  Cloaca) جنس نر و ماده با هم ارتباط فیزیکی پیدا کند (این همان روزنهٔ خروج ادرار و مدفوع است). در کیسه‌داران و جفت‌داران آمیزش جنسی از راه مهبل روی می‌دهد.

ظاهر و ثبات منی در انسان

این مایع در حالت کلی شفاف است و به رنگ‌های سفید، خاکستری و گاهی با ته رنگ زرد نیز دیده می‌شود. در صورتی که خون در منی باشد به رنگ صورتی یا قرمز در می‌آید به این وضعیت هماتوسپرمیا گفته می‌شود که در صورت ادامهٔ این نشانه‌ها حتماً باید به پزشک مراجعه کرد. وجود خون در منی یا هماتوسپرمیا با چشم عادی قابل درک نیست (با کمک میکروسکوپ قابل دیدن است) وجود خون در منی می‌تواند به دلیل التهاب، عفونت، بسته شدن یا وجود زخم در دستگاه تناسلی مرد باشد همچنین در صورت وجود مشکلی در میزراه، بیضه، اپیدیدیم یا پروستات ممکن است در منی خون دیده شود. این مشکل معمولاً با درمان‌های ساده و آنتی‌بیوتیک قابل حل است اما در صورت ادامه باید نمونهٔ منی، آزمایش شود و دیگر اندام‌های جنسی هم باید مورد معاینه قرار گیرند.

کیفیت

کیفیت منی از روی توان آن در ایجاد لقاح سنجیده می‌شود؛ بنابراین این مطلب سنجشی است از توان مرد در ایجاد باروری. آنچه باعث ایجاد باروری می‌شود سلول جنسی مردانه (اسپرم) است پس سنجش کیفیت منی به‌شمار سلول‌های جنسی مردانه و کیفیت آن‌ها بستگی دارد.
منی باید حجم کافی داشته باشد (۳ میلی لیتر). اسپرم‌های درون آن فعالیت داشته باشند (۵۰٪ فعال پس از ۲ ساعت). دارای قدرت نفوذ به درون تخمک باشد. مایع منی معمولاً در عرض ۱ ساعت به صورت مایع در می‌آید. PH استاندارد: بین ۷ تا ۸.
یک محقق استرالیایی در کنفرانس انجمن اروپایی تولید مثل انسانی و جنین‌شناسی با اعلام نتایج پژوهشهای خود گفت: در حالی که پیش از این به زوج‌ها توصیه می‌شد هر دو سه روز یک بار رابطه جنسی داشته باشند ولی تحقیقات او نشان می‌دهد همبستری هر روزه به ارتقای سلامت اسپرم‌ها کمک می‌کند.  دیوید گرینینگ به حاضران در این کنفرانس گفت او در تحقیقاتش بر ۱۱۸ مرد آزمایش انجام داده و نتیجه کارش رضایت بخش بوده‌است. به گفته  گرینینگ میزان آسیب دیدگی اسپرم در هشتاد درصد مردانی که مورد آزمایش قرار گرفتند، بعد از یک هفته انزال روزانه، ۱۲ درصد کاهش یافت. در این حال، به علت انزال روزانه میزان اسپرم‌های خارج شده در هر رابطه جنسی که این مردان برقرار می‌کردند از ۱۸۰ میلیون به حدود ۷۰ میلیون کاهش پیدا می‌کرد ولی به گفته آقای گرینینگ این رقم همچنان در دامنه مطلوب برای برخورداری از قدرت باروری است. به گفته گرینینگ، برقراری رابطه جنسی هر روزه به افزایش تحرک اسپرم‌ها نیز کمک می‌کند.

خوردن منی

برخی از دلایل بلعیدن منی انسان یا دیگر جانداران، می‌تواند ارضای جنسی یا اعتقاد به فواید جسمی یا روحی و روانی آن باشد.
ولی تقریباً اکثر عقاید خوردن منی را کاری ناپسند می‌شمارد و عامهٔ مردم از این کار امتناع می‌کنند. چرا که با شخصیت انسانی افراد ناسازگار است.
مطالعاتی توسط محققین هلندی نشان داده‌است که سکس دهانی و بلعیدن منی به‌علت وجود آنتی‌ژن‌های فراوان در اسپرم می‌تواند در زنان به داشتن یک بارداری ناسالم و پرخطر و ریسک بالاترِ ابتلا به پره‌اکلامپسی منجر شود. همچنین تحقیقات روان‌شناسی نشان داده بلعیدن منی در زنان، باعث افزایش اضطراب، استرس و افسردگی می‌شود. تأثیرات این امر در مردان نامشخص است.

دیدگاه‌های فرهنگی و اعتقادی

در کشور گینه نو در بسیاری از قبایل از جمله سامبیا و اتورو آیینی وجود دارد که افراد جوان‌تر قبیله (پسران) باید با ریش‌سفیدان قبیله سکس دهانی انجام داده و منی آن‌ها را ببلعند. آن‌ها معتقدند که این امر باعث کامل و بالغ شدن جوانان قبیله می‌شود و بر این باورند که اسپرم، طبیعت و وجود ریش‌سفید قبیله است؛ از این رو آن را مایعی مقدس می‌دانند.