فرافکنی اثیری

تعریف

تجربه خروج از بدن یا برون‌فکنی اثیری (به انگلیسی: OBE:out-of-body experience)تجربه‌ای با احساس خروج از بدن است. ۱۰ درصد مردم چنین تجربه‌ای را در زندگی دارند.
دانشمندان چیز کمی دربارهٔ این پدیده می‌دانند. برون‌فکنی اثیری اغلب به عنوان بخشی از تجربه نزدیک به مرگ (NDE) به‌شمار می‌آید. کسانی که چنین تجربه‌ای داشته‌اند جزئیاتی را مشاهده کردند که پیش از آن برایشان ناشناخته بود.
اما این به معنی مرگ یا در معرض خطر مرگ قرار گرفتن نیست. فرافکنی نوعی حالت خاص بین خواب و بیداریست که اغلب افراد تجربه کرده‌اند اما درصد کمی به اختیار خود این کار را کرده‌اند. برون‌فکنی یک توانایی طبیعی برای نوع بشر است و هر انسانی این توانایی را دارد.
حال سؤال اینجاست که این حالت چیست و در حال فرافکنی چه روی می‌دهد؟
اگر روح انسان را مغز گردویی تصور کنیم جسم فیزیکی انسان مثل پوست سبز رنگ گردو است که ضخیم و
محکم است و پوستهٔ دیگری که وجود دارد همان پوستهٔ چوبی گردو است که برای انسان همان جسم اثیری است یعنی جسمی که روح در آن قرار دارد و مثل جسم فیزیکی بر روی آن هم تسلط و اراده دارد و این جسم اثیری خاصیت‌های متفاوتی از جسم فیزیکی دارد. این جسم همان جسمی است که ما در خواب می‌بینیم یعنی آنچه که در خواب از خود می‌بینیم مثلاً دست خود را می‌بینیم یا بدن خود را می‌بینیم اینها همه اعضای جسم اثیری ما هستند چرا که جسم فیزیکی ما در آن زمان در رختخواب است حال آنکه ما در جاهایی بسیار دور تر سیر می‌کنیم. شاید برای شما هم پیش آمده باشد که صحنه ای را در خواب ببینید که در آینده در حالت بیداری دوباره آن را ببینید علت این امر این است که شما در خواب با جسم اثیری خود در زمان سفر کرده‌اید و آینده را دیده‌اید (جسم فیزیکی تنها قادر به سفر در مکان است اما جسم اثیری علاوه بر مکان در زمان هم می‌تواند سفر کند).
از جملهٔ خاصیت‌های جسم اثیری این است که توانایی عبور از اجسام را دارد زیرا که جسم نیست و با آن می‌شود از قید ماده آزاد شد.
حال در تعریف فرافکنی باید گفت: فرافکنی جدایی از جسم فیزیکی و استفاده از جسم اثیری است.

روش‌های فرافکنی

همان‌طور که قبلاً بیان شد فرافکنی حالتی بین خواب و بیداری است و ورود به خلسه عمیق برای انجام فرا فکنی لازم است. انجام تمرینات مدیتیشن و یوگا موجب آماده‌سازی جسم اثیری برای فرافکنی می‌شود.

نمونه‌های مختلف

در برخی موارد این پدیده بی‌اختیار و خودبخودی روی می‌دهد و در برخی با یک ضربه روانی یا فیزیکی یا به‌کارگیری داروهای روان‌پریشی یا وضعیت شبیه خواب رخ می‌دهد.
این تجربه را می‌توان در مراقبه و آرامش از طریق تصور و تجسم (visualization) انجام داد. تحقیقات اخیر در سال ۲۰۰۷ نشان می‌دهد که تا حدی فرافکنی اثیری را می‌توان با تحریک مستقیم مغز تجربه کرد.
بعضی متخصصین عصب‌شناسی با استفاده از واقعیت مجازی (Virtual Reality) توانستند حس خروج از بدن را در افراد ایجاد کنند. فرد مورد آزمایش از میان عینک مخصوص نگاه می‌کرد و بدن خود را آن‌چنان‌که که یک فرد خارجی از پشت می‌نگرد، می‌دید. سپس دقیقاً در همان موقعی که یک عصا در تصویر مجازی به بدن فرد برخورد کرد آزمایشگر نیز بدن فرد آزمایش شونده را لمس کرد. این آزمایش توهم تجربه خروج از بدن و بودن در پشت سر بدن خود را ایجاد می‌کند.
همچنین داروهای مختلفی وجود دارد که باعث ایجاد حالت فرافکنی اثیری می‌شود. مانند: dimethyltryptamine ,ayahuasca ,ketamine , dextromethorphan, phencyclidine Methamphetamine
البته شخصاً توصیه ای به استفاده از دارو برای دستیابی به این تجربه نمی‌کنم. از طرفی داشتن اراده در هنگام فرافکنی بسیار مهم است که استفاده از دارو اگر هم در انجام فرافکنی مؤثر باشد قطعاً بر ارادهٔ شما در حین فرافکنی تأثیر منفی می‌گذارد.

مطالعات دراین‌باره

اولین پژوهش گسترده علمی در زمینه تجربه خروج از بدن را فردی به نام Celia Green در سال ۱۹۶۸ انجام داد.
وی ۴۰۰ نفر را در تحقیق خود با استفاده از پرسشنامه مورد بررسی قرار داد. هدفش رده‌بندی انواع مختلف این تجربه بود؛ و همچنین بررسی این مسئله که آیا افراد مورد آزمایش آگاهی معنوی و غیر جسمانی که از یک ادراک فراحسی extrasensory perception (esp) ناشی می‌شود دارند؟
دکتر Robert Crookall از نظر روحی و معنوی این مسئله را مورد بررسی قرار داد. او موارد مورد بررسی را غالباً از روزنامه‌های طرفدار اصول روحانی و معنوی مانند Psychic News جمع‌آوری می‌کرد.
در اوت ۲۰۰۷، Henrik Ehrsson از انستیتوی عصب‌شناسی دانشگاه لندن در مجله Science اولین روش تجربی در این زمینه را منتشر کرد. مطابق ادعای وی تجربه خروج از بدن در شرکت کنندگان در این آزمایش که از لحاظ جسمی سالم بودند انجام شد. در این آزمایش شرکت کنندگان روی یک صندلی نشسته و یک جفت نمایشگری روی سر آنها قرار گرفت. این نمایشگر دو صفحه تلویزیون کوچک بر روی چشمشان قرار می‌داد که با استفاده از دو دوربینی که پشت سر آنها در فاصله دو متری کار گذاشته بود تصویری از پشت سر آنها را به‌طور مستقیم پخش می‌کرد. تصویر دوربین سمت راست بر روی چشم راست و تصویر دوربین سمت چپ هم در چشم چپ نمایش داده می‌شد. افراد مورد آزمایش این تصاویر را به صورت برجسته stereoscopic یا سه بعدی می‌دیدند بنابراین آنها پشت خود را از چشم‌انداز سه بعدی شخصی که پشت سرش نشسته بودند می‌دیدند. شرکت کنندگان تأیید کردند که آنها نشستن پشت سر بدن فیزیکی خود و نگاه کردن به آن از آن محل را تجربه کرده‌اند.