تد

TEDGlobal

در سال ۲۰۰۵ میلادی، یک کنفرانس بین‌المللی تحت نظر اندرسون با نام TEDGlobal به وجود آمد. این همایش در کشورهای مختلفی برگزار شد که به ترتیب زمانی عبارتند از: در آکسفورد بریتانیا (۲۰۰۵)، آروشا، تانزانیا (۲۰۰۷، با عنوان TEDAfrica)، مجدداً در آکسفورد، بریتانیا (۲۰۰۹ و ۲۰۱۰)، در ادینبورو، اسکاتلند (۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳) و در سال ۲۰۱۴ در ریو دو ژانیرو، برزیل برگزار گردید. در سال ۲۰۰۹ این همایش در میسور هند نیز برگزار شد.
مدیر بخش اروپایی TED و متصدی TEDGlobal، آقای برونو گیوسانی، متولد سوییس است.

TED.com

در سال ۲۰۰۵، کریس اندرسون، جون کوهن را برای مدیریت رسانه تد استخدام کرد. کوهن ایده خود را مبنی بر پخش تلویزیونی سخنرانی‌های تد، به شبکه‌های تلویزیونی ارائه کرد ولی درخواست او را نپذیرفتند. بعد از این، در ماه جون سال ۲۰۰۶، فیلم‌هایی از گزیده‌ای از رویدادهای تد که بیشترین شرکت‌کننده را داشتند، با مجوز کرییتیو کامنز در سایت تد، یوتیوب و آی‌تیونز قرار گرفت. در ابتدا تعداد انگشت‌شماری از ویدئوها منتشر شدند تا تعداد بیننده آن‌ها بررسی شود. در ژانویه سال بعد، تعداد ویدئوها به ۴۴ تا افزایش یافت که بیش از ۳ میلیون بار دیده شده بودند. بر اساس این موفقیت، این سازمان صدها هزار دلار برای گسترش سایت و ساخت ۱۰۰ ویدیوی سخنرانی سرمایه‌گذاری کرد.
در آوریل ۲۰۰۷، سایت جدید تد (TED.com) راه اندازی شد و با طراحی شرکت گسترش یافت. در سال‌های بعد جایزه‌های زیادی به این وبسایت اهدا شد. از جمله آن‌ها، ۷ جایزه وِبی (Webby Awards)، جایزه بهترین پادکست سال آی‌تیونز (۲۰۰۶–۲۰۱۰)، جایزه Communication Arts Interactive برای بهترین طراحی اطلاعات در سال ۲۰۰۷، جایزه OMMA برای به اشتراک‌گذاری ویدئو در ۲۰۰۸، Web Visionary برای بهترین دستاورد فنی در ۲۰۰۸، جایزه برنز The One Show Interactive در سال ۲۰۰۸، رقابت سالیانه طراحی  AIGA  (در سال ۲۰۰۹) و جایزه Peabody در سال ۲۰۱۲، هستند.
تا ماه ژوئن ۲۰۱۵ بالغ بر۲۰۰۰ سخنرانی در سایت قرار داده شده بود. هر هفته ۵–۷ سخنرانی از تد منتشر می‌شود. تا ژانویه ۲۰۰۹ ویدئوهای موجود در سایت ۵۰ میلیون بار مورد مشاهده قرار گرفتند. در ژوئن ۲۰۱۱ تعداد مشاهده‌ها به ۵۰۰ میلیون رسید و در روز ۱۳ نوامبر ۲۰۱۲ تد به آمار ۱ میلیارد بازدید از ویدئوها دست یافت.
کریس اندرسن در یک مصاحبه در ماه مارس ۲۰۱۲ ابراز کرد که:
 تا چندی قبل فقط حدود ۸۰۰ نفر سالی یکبار دور هم جمع می‌شدند و امروز حدود ۱ میلیون نفر در روز به صورت آنلاین سخنرانی‌های تد را نگاه می‌کنند. زمانی که ما برای اولین به صورت آزمایشی تعدادی از سخنرانی‌ها را در سایت قرار دادیم، چنان واکنش پرشوری را ازجانب مخاطبان دریافت کردیم که تصمیم گرفتیم رویه سازمان را به‌طور کلی تغییر داده و به جای تأکید بر کنفرانس‌ها، بر شعار  ایده‌هایی که ارزش گسترش دارند  متمرکز شده و یک وبسایت بزرگ برای این منظور بسازیم. کنفرانسها همچنان هسته وموتور اصلی سازمان را تشکیل می‌دهند اما وبسایت مانند یک تقویت‌کننده ایده‌ها را در تمامی دنیا نشر و گسترش می‌دهد. 
در ماه مارس ۲۰۱۲، Netflix اعلام کرد که قراردادی را برای پخش زندهٔ یک سری اولیه ۱۶ تایی از سخنرانی‌های ۲ ساعته منعقد کرده‌است که در آن سخنرانی‌هایی با موضوع یکسان توسط سخنرانان مختلف پوشش داده شده‌است.
این برنامه برای مخاطبان در آمریکا، کانادا، کشورهای آمریکای لاتین، انگلستان و ایرلند قابل دسترسی خواهد بود.
با مجری گری و میزبانی جِیمی فلوید در ۲۱ مارس ۲۰۱۲، برنامه TED Talks NYC در شبکه Nyc life شروع به کار کرد.

پروژهٔ ترجمه آزاد تد (OTP)

پروژه ترجمه آزاد تد در ماه مه سال ۲۰۰۹ آغاز شد. هدف این پروژه به گفته کریس اندرسون، مدیر TED، این بود که ۵/۴ میلیارد نفر از جهانیان که به زبان انگلیسی صحبت نمی‌کنند نیز بتوانند به سخنرانی‌های تد دسترسی داشته باشند. پروژه ترجمه آزاد تد از برنامه‌هایی بهره می‌برد که مردم می‌توانند با استفاده از آن، زیرنویس یا متن سخنرانی‌های تد یا ویدیوهایی که تحت عنوان تدکس (TEDx) برگزار شده‌است را ترجمه کنند (که تا ماه مه ۲۰۱۲ با همکاری dotSUB انجام می‌شد و در حال حاضر با استفاده از ابزار ترجمه متن‌باز آمارا انجام می‌شود). در زمان اجرا، ۳۰۰ ترجمه توسط ۲۰۰ آوانویس داوطلب به ۴۰ زبان انجام شده بود. در ماه مه ۲۰۱۵ بیش از ۷۰۰۰۰ مجموعه زیرنویس به ۱۰۷ زبان دنیا توسط ۳۸۱۷۳ مترجم داوطلب ترجمه شده بود.
این پروژه در افزایش چشمگیر بازدیدکننده‌های بین‌المللی تارنمای تد نقش ویژه‌ای داشت و بازدیدهای آن از خارج از ایالات متحده را ۳۵۰ درصد افزایش داد. افزایش بازدیدهای آسیا ۶۰۰ درصد و افزایش بازدیدهای آمریکای جنوبی بیش از ۱۰۰۰ درصد بوده‌است.
اعضای تارنمای تد ابزار متعددی برای مدیریت دانش در اختیار دارند، از جمله OPT Wiki OTPedia، گروه‌های فیس بوک، یا برنامه‌های آموزشی ویدیو.

تدکس (TEDx)

تدکس رویدادی شبیه تد است که هرکسی می‌تواند آن را برگزار کند، به شرطی که مجوز آزاد برگزاری آن را از تد بگیرد و به اصول مربوط به آن پایبند باشد. رویدادهای تدکس غیرانتفاعی است، اما می‌تواند هزینه‌های برگزاری را از اسپانسرها یا با تعیین وجه برای شرکت کنندگان تأمین نماید. سخنرانانی که در تدکس حاضر می‌شوند نیز پولی دریافت نمی‌کنند. آن‌ها همچنین باید از کپی رایت مطالبی که در سخنرانی خود مطرح می‌کنند بگذرند. تد می‌تواند این مطالب را ویرایش کرده و آن‌ها را تحت مجوز کرییتیو کامانز منتشر نماید.
تا ژانویه سال ۲۰۱۴، مجموعه سخنرانی‌های تدکس شامل ۳۰۰۰۰ فیلم و ارائه از بیش از ۱۳۰ کشور بود. در مارس ۲۰۱۳، هر روز هشت رویداد تدکس سازماندهی می‌شد. این تعداد در ژوئن ۲۰۱۲، یعنی یک سال پیش از آن، پنج مورد بود که در ۱۳۳ کشور برگزار شد. ارائه‌های تدکس دربردارنده اجراهای زنده نیز هست، که تحت عنوان پروژه موسیقی تدکس معرفی می‌شود.
در سال ۲۰۱۱، تد برنامه‌ای را با عنوان «تدکس در یک جعبه» (TEDx in a Box) آغاز کرد که به کشورهای در حال توسعه امکان برگزاری رویدادهای تدکس را می‌داد. تدکس رویدادهای تدکس جوانان، تدکس شرکت‌ها و تدکس بانوان را هم دربر گرفت.
در سال ۲۰۱۴، دانشگاه تدکس سان کارلوس، اولین تد مستقل در منطقه ویزایاس فیلیپین، رکورد برگزاری پنج رویداد تدکس در فاصله شش ماه را به نام خود زد. طبق اعلام تدکس سانتا کروز، تا سال ۲۰۱۵ بیش از ۱۵۰۰ رویداد تدکس در سرتاسر جهان برنامه‌ریزی شده‌است.

تدکس در ایران

اولین تدکس ایران در ۲۵ بهمن سال ۱۳۹۲ در تهران با عنوان TEDxTehran برگزار شد. به جز این مراسم، ۲۲ مراسم دیگر در شهرهای زنجان، مشهد، قزوین، و کیش و در دانشگاه‌های صنعتی شریف، علوم‌پزشکی تهران، تهران، هنر تهران، فردوسی مشهد و صنعتی امیرکبیر برگزار شده‌است. همچنین ۱۰ رویداد دیگر در اراک، اصفهان، مشهد، دانشگاه شیراز، ساری، دانشگاه علوم‌پزشکی شیراز، تهران، شیراز و دانشگاه علوم‌پزشکی شهیدبهشتی برگزار خواهد شد.

همراهان تد

افراد و همراهان تد در اولین کنفرانس TEDAfrica در آروشا، تانزانیا شناخته شدند. ۱۰۰ فرد جوان از سرتاسر قاره انتخاب شده بودند. ۲ سال بعد در TEDIndia تعداد ۹۹ نفر که البته بیشتر آن‌ها از آسیای جنوبی بودند نام‌نویسی کردند. در سال ۲۰۰۹ برنامه‌ها در شکل و قالب امروزی آغاز شد. برای هر کنفرانس تد یا تد گلوبال، ۲۰ نفر از بین بیش از ۱۲۰۰ نفر متقاضی انتخاب می‌شوند. یعنی ۴۰ نفر در سال. هر سال از ۴۰ نفر انتخاب شده در سال قبل ۱۵ نفر برای شرکت کردن در برنامه دوسالانه انتخاب می‌شوند. از این رو هر سال ۴۰ فرد جدید علاوه بر ۳۰ فرد ارشد از دو سال قبل وجود دارد.
پذیرفته شدن به عنوان افراد و همراهان تیم تد بر اساس گواهی نامه آکادمیک نیست بلکه بیشتر بر اساس کارهای گذشته، حال و برنامه‌های آینده است. گذشته از این جدا از هزینه و مسئولیتی که شرکت کردن در کنفرانس‌ها به همراه دارد هر فرد در برگزاری برنامه خاصی همکاری می‌کند که در ارتباط با موضوع مورد بحث سخنران تخصص داشته باشد از این رو او می‌تواند در بخش «TED Fellows» و «TED university» در روز قبل از شروع کنفرانس صحبتی کوتاه داشته باشد. بعضی از این صحبت‌ها متعاقباً در سایت TED.com منتشر می‌شوند. افراد برتر از امتیازات بیشتری برخوردارند. همچنین مسئولیت‌های بیشتری از جمله برگزاری رویدادهای TEDx برای جمعیت بالای ۵۰ نفر دارند.
در فوریه سال ۲۰۱۳ سرآشپز ادی هانگ از عضویت تیم افراد تد به دلیل عدم رعایت قوانین همکاری در کنفرانس‌ها اخراج شد. ادی اولین کسی بود که از او درخواست شد تیم تد راترک کند. تد در اظهارات خود گفت «به علت بی‌احترامی به دیگر افراد تیم و همراهان ما ما چاره‌ای جز اخراج وی از تیم همکاران نداشتیم».

TEDMED

تدمِد، یک کنفرانس سالانه است که بر موضوعات سلامت و پزشکی تمرکز داشته، و یک رویداد مستقل می‌باشد که تحت نظر و جواز کنفرانس تد برگزار می‌گردد.
تدمد، اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط بنیان‌گذار تد، Ricky Wurman برگزار شد و پس از ده سال وقفه، Wurman مسئولیت آن را به Marc Hadosh واگذار کرد. اولین کنفرانس تدمد تحت مالکیت Hadosh، در اکتبر سال ۲۰۰۹ در سن دیگو برگزار شد. در ژانویه ۲۰۱۰، Ted.com ویدیوهایی را از تدمد در وبسایتش قرار داد.
دومین رویداد تدمد زیر نظر Hadosh، در سال ۲۰۱۰، در سن دیگو برگزار شد و ضمن استقبال بسیار گسترده، موفق به جذب بسیاری از مسئولان مدیریت و نظام سلامت و مشاهیر هالیوود گردید.
در سال ۲۰۱۱، Jay Walker و یک گروه از سرمایه‌گذاران، تدمد را به ارزش ۱۶ میلیون دلار و همچنین پرداخت مازاد ۹ میلیون دلار، از Hadosh خریداری کردند. پس از آن محل برپایی کنفرانس به واشینگتن تغییر یافت.

کتاب‌های تد

کتابهایی اصلی هستند. مانند مذاکرات، کتاب‌های تد به اندازه کافی برای کشف ایده قوی پرمحتوا هستند و در عین حال به اندازه‌ای کم حجم هستند که در یک مدت زمان کوتاه بتوان آن را خواند. این ابتکار مجدداً در سپتامبر ۲۰۱۴ با چاپ اولین کتاب راه اندازی شد.

باشگاه تد

یک طرح آموزشی براساس نگرشی است که جوانان (سنین ۸ تا ۱۸ سال) بدست آوردند این طرح به منظور تسهیم و به اشتراک‌گذاری ایده‌های آن‌ها با همسالانشان می‌باشد و موضوع خود را مانند ارائه‌هایی که در تد انجام می‌شود به دیگران معرفی کرده و آن‌ها را نسبت به موضوع خود علاقه‌مند می‌کنند.
تد برنامه‌های درسی و پشتیبانی محدودی برای باشگاه به صورت رایگان فراهم می‌کند.

تد بانوان

کنفراسهایی با محوریت موضوع بانوان که شامل: امور زنان و بهداشت و باروری می‌باشد.

تد سالن

رویدادهایی کوتاه مدت بهمراه سخنرانان و مجریان می‌باشد.

ویدیوهای تد در آموزش

از ویدیوهای تد استفاده آموزشی هم شده‌است. در ایران نخستین بار دانشگاه تهران از این منبع برای پیاده‌سازی کلاس معکوس استفاده کرده‌است.

انتقادات

فرانک سواین ژورنالیست ناشنوایی است که از شرکت در رویداد تدکس بدون اینکه پولی به او پرداخت شود خودداری کرد. او گفت این کاملاً غیرقابل قبول است که تد، که قرار است یک سازمان غیرانتفاعی باشد، از شرکت‌کننده‌هایش ۶۰۰۰ دلار می‌گیرد اما نمی‌تواند به سخنران‌هایش پولی پرداخت کند.
سارا لیسی، روزنامه‌نگار یبزنس‌ویک و تک کرانچ، معتقد است تد پیرو نخبه سالاری است، چون از شرکت کنندگان حاضر در سالن ۶۰۰۰ دلار می‌گیرد، با شرکت‌کننده‌هایی که اهمیت کمتری دارند رفتار خوبی ندارد و زمانی که یکی از دوستانش یک شغل ظاهراً آبرومند را در سان فرانسیسکو رها کرد، دعوتش را برای سخنرانی در تد از او پس گرفت.
بین سخنران‌های تد و سازمان دهنگان آن هم اختلافاتی وجود داشته‌است. سارا سیلورمن کمدین در سخنرانی تد خود در سال ۲۰۱۰ به این موضوع اشاره کرد که یک کودک عقب مانده را به فرزندی پذیرفته‌است. مدیر تد، کریس اندرسون، در توییتر به این مسئله اعتراض کرد، که باعث شد یک مجادله توییتری بین آن‌ها سر بگیرد. کریس اندرسون گفته‌های خودش را دربارهٔ این موضوع روی اینترنت منتشر کرد.
در سال ۲۰۱۰، نسیم طالب که آماردان برجسته‌ای است، تد را هیولایی خواند که دانشمندان و متفکرین را در حد شومن‌های سطح پایینی مثل سیرک-بازها پایین می‌آورد. او ادعا کرد مدیران تد در ابتدا سخنرانی او با عنوان «هشدار دربار بحران مالی» را صرفاً به دلایل مربوط به ظاهر و زیبایی روی تارنمای خود نگذاشتند.
نیک هاناور در دانشگاه تد سخنرانی کرد و این عقیده رایج را زیر سؤال برد که افراد پردرآمد در آمریکا موتور تولید شغل هستند. تد به دلیل قرار ندادن این سخنرانی روی تارنمای خود، به سانسور کردن آن محکوم شد. به گزارش نشریه نشنال، کریس اندرسون در پاسخ به این مسئله گفت این سخنرانی یکی از بحث برانگیزترین سخنرانی‌های تد از نظر سیاسی بود و باید دربارهٔ زمان بارگذاری آن دقت زیادی به خرج بدهند. پاسخ رسمی اندرسون این بود که تد تنها روزی یک سخنرانی را بارگذاری می‌کند که از میان چندین سخنرانی انتخاب می‌شود. بروس آپین، از نویسندگان مجله فوربز، سخنرانی هاناور را «مبهم و به درد نخور» خواند، در حالی که مجله نیویورک این حرکت کنفرانس را محکوم کرد.
روپرت شلدریک در ژانویه ۲۰۱۳ در تدکس Whitechapel در شرق لندن سخنرانی ای در زمینه به چالش کشیدن پارادایم‌های موجود داشت که صرفاً خلاصه‌ای از اندیشه‌هایش در کتاب توهم دانش بود. آنطور که امیلی مک مأنوس، یکی از ویراستاران تد، در اوایل مارس ۲۰۱۳ مطرح کرد، این سخنرانی ظاهراً توسط پی‌زی مایرز و جری کوین به چالش کشیده شد و از تارنمای رسمی تد برداشته شد. در دوم آوریل سال ۲۰۱۳ الکس تساکیریس، تولیدکننده پادکست Skeptiko، مصاحبه‌ای را با شلدریک انجام داد و روز بعد در یوتیوب پخش کرد. در این مصاحبه، شلدریک ادعا می‌کند این تصمیم توسط بورد علمی تد گرفته شد که تد به دلیل امنیت شخصی آن‌ها نمی‌خواهد نام آن‌ها را فاش کند، درست خلاف کاری که در داوری‌های علمی صورت می‌گیرد. در این داوری‌ها حتماً باید نام داور و ویراستار افشا شود تا امکان اعتباردهی وجود داشته باشد. شلدری ادعا دارد کریس اندرسون با او تماس گرفت، اما به شیوه‌ای متفاوت و عجیب که خودش آن را شریرانه می‌خواند.
به گفته پروفسور بنجامین براتون، استاد دانشگاه کالیفرنیا در سان دیه گو، تلاش سخنرانی‌های تد در پیشبرد دانش در زمینه‌های اقتصادی-اجتماعی، علمی، فلسفه و فناوری مؤثر نبوده‌است. کریس اندرسون پاسخ می‌دهد بعضی از منتقدین دربارهٔ اهداف تد برداشت نادرستی دارند: هدف تد تزریق هیجان در مخاطب است، به همان صورتی که خود سخنران تجربه می‌کند. او می‌گوید تد تنها می‌خواهد اخبار مهم بعضی از موضوعات خاص را به گروه بزرگی از مخاطبین برساند.