اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی

تاریخچه

اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۹ (میلادی) در مجلس مؤسسان شورای بین‌المللی پژوهش (شورای بین‌المللی علوم امروزی) در بروکسل بلژیک پایه‌گذاری شد. دو زیرمجموعه شورای بین‌المللی علوم نیز در این مجمع پایه‌گذاری شدند که نام آنها کمیسیون بین‌المللی زمان (در دفتر بین‌المللی زمان در پاریس) و دفتر مرکزی تلگرام‌های ستاره‌ای (با دفتر نخستین در کپنهاگ دانمارک) بود.
هفت عضو نخستین اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی بلژیک، کانادا، فرانسه، بریتانیا، یونان، ژاپن، و ایالات متحده آمریکا بودند. مدت کوتاهی پس از آن ایتالیا و مکزیک نیز به اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی پیوستند. نخستین کمیته اجرایی از بنجامین بایو (رئیس، فرانسه)، آلفرد فاولر (دبیرکل، بریتانیا)، و چهار معاون رئیس به نام‌های ویلیام کمپبل (آمریکا)، فرانک دایسن (بریتانیا)، ژورژ لکنت (بلژیک)، و آنیبال ریکو (ایتالیا) پدید آمد. ۳۲ کمیسیون (که‌در آغاز به "کمیته‌های دائمی" شناخته می‌شدند) در نشست بروکسل منصوب شدند و بر موضوع‌های مرتبط با ریزسیاره‌ها تمرکز کردند. گزارش ۳۲ کمیته، موضوع بحث نخستین مجمع عمومی در رم ایتالیا در ۲ تا ۱۰ مه ۱۹۲۲ (میلادی) بود. در پایان نخستین مجمع عمومی ۱۰ کشور استرالیا، برزیل، چکسلواکی، دانمارک، هلند، نروژ، لهستان، رومانی، آفریقای جنوبی، و اسپانیا نیز به اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی پیوستند و شمار اعضا به ۱۹ رسید. اگرچه اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی به طور رسمی ۸ ماه پس از پایان جنگ جهانی اول پایه‌گذاری شد اما پیش از آن نیز همکاری بین‌المللی نیرومندی نیز در زمینه‌ستاره‌شناسی وجود داشته است. مانند برنامه کاتالوگ انجمن ستاره‌شناسی از ۱۸۶۸ (میلادی) تاکنون، کاتالوگ نقشه‌نگاری آسمان از ۱۸۸۷ (میلادی) تاکنون، و اتحادیه بین‌المللی پژوهش خورشیدی از ۱۹۰۴ (میلادی) تاکنون.
۵۰ سال نخستِ تاریخ اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی به خوبی مستند شده است. تاریخ پس از آن نیز به شکل یادداشت‌نویسی رئیسان و دبیرکل‌های پیشین اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی ثبت شده‌است. دوازده نفر از چهارده دبیرکل پیشین اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی بین ۱۹۶۴ (میلادی) تا ۲۰۰۶ (میلادی) در یادآوری تاریخ انجمن در بولتن اطلاعات شماره ۱۰۰ همکاری کردند. شش رئیس پیشین بین سال‌های ۱۹۷۶ (میلادی) تا ۲۰۰۳ (میلادی) نیز در یادآوری تاریخ انجمن در بولتن اطلاعات شماره ۱۰۴ همکاری کردند.

مجمع‌ها

از ۱۹۲۲ (میلادی) تاکنون به غیر از ۱۹۳۸ (میلادی) تا ۱۹۴۸ (میلادی) به خاطر جنگ جهانی دوم، مجمع عمومی اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی هر سه سال برگزار می‌شود. پس از درخواست جمهوری خلق لهستان در ۱۹۶۷ (میلادی) و با تصمیم بحث‌برانگیز رئیس انجمن، یک مجمع عمومی فوق‌العاده در سپتامبر ۱۹۷۳ در ورشو، مدت کوتاهی پس از نشستِ طبق برنامه در سیدنی برگزار شد تا ۵۰۰امین سال زادروز نیکلاس کوپرنیک جشن گرفته شود.

کمیسیون ۴۶

کمیسیون ۴۶ یکی از کمیته‌های اجرایی اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی است که نقش ویژه‌ای در زمینه توسعه ستاره‌شناسی با همکاری دولت‌ها و فرهنگستان‌های علمی بازی می‌کند. بخشی از کمیسیون ۴۶ "برنامه آموزش ستاره‌شناسی برای توسعه" را در کشورهایی پیش می‌برد که هم‌اکنون آموزش ستاره‌شناسی در آنها بسیار کم است. برنامه آموزشی دیگر "برنامه تربیت آموزگار گالیله" است که پروژه سال بین‌المللی ستاره شناسی در ۲۰۰۹ (میلادی) بود. این برنامه، یکی از برنامه‌های "دستیابی جهانی به کیهان" است که بر منابع بیشتر کنش‌های آموزشی برای کودکان و مدارس تمرکز دارد و برای پیشرفت توسعه پایدار در جهان طراحی شده است. برنامه تربیت آموزگار گالیله همچنین بر استفاده موثر و انتقال ابزارها و منابع آموزش ستاره‌شناسی در برنامه درسی کلاس‌های علمی تاکید دارد. یک طرح راهبردی برای دوره ۲۰۱۰ (میلادی) تا ۲۰۲۰ (میلادی) منتشر شده است.

انتشارات

در سال ۲۰۰۴ (میلادی) اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی با همکاری انتشارات دانشگاه کمبریج، مجموعه مقالات اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی را منتشر کرد.
در سال ۲۰۰۷ (میلادی) نهاد ستاره‌شناسی ارتباطی با همکاری گروه کاری ژورنال همگانی، پژوهشی را برای برآورد امکان‌سنجی نهاد ستاره‌شناسی ارتباطی با ژورنال همگانی انجام داد.