اهمیتی به ما نمی‌دهند

موضوع آهنگ

ترانه با صدای یک زن که از مردم درخواست شعار می‌کند آغاز می‌شود: «دیگه کافیه، کافیه از این آشغال‌ها» و سپس صدای کودکانی شنیده می‌شود که شعار «واقعاً به ما اهمیتی نمی‌دهند» را می‌دهند. 
بخشی از متن این ترانه برای جکسون دردسرساز شد و توسط گروه‌های یهودی، یهودستیزانه تلقی شد:
Jew me, sue me, everybody do me
Kick me, kike me, don’t you black or white me.
جکسون نیز در پاسخ بیانیه‌ای منتشر کرد: «این موضوع که این ترانه یهودستیزانه است، بسیار مرموز و فریبنده است. این آهنگ در واقع دربارهٔ دردِ تعصب و نفرت است. و راهی برای نشان دادن مشکلات سیاسی و اجتماعی است. من از اعماق قلبم متأسفم و عذرخواهی می‌کنم اگر در رساندن منظورم، احساسات کسی را جریحه‌دار کردم.» در مصاحبه‌ای دیگر گفت: «من [در این آهنگ] دربارهٔ خودم به عنوان یک قربانی صحبت کردم ... دیوید گفن، جفری کاتزنبرگ، استیون اسپیلبرگ و مایک میلکین؛ این‌ها دوستان من هستند. و از قضا همگی یهودی‌اند. پس چطور می‌توانید اینطور تفسیر کنید. من در یک جامعهٔ یهودی بزرگ شدم.»
جان پیتر می‌گوید: «جکسون [در این ترانه] باور دارد که مورد حملهٔ پلیس قرار گرفته‌است. حمله‌ای از روی نفرت و دشمنی.»
مجلهٔ رولینگ استون نوشته است که: «جکسون در این ترانه حاضر نیست که هیچ‌کدام از عقایدش را پنهان کند. او کاملاً صریح و روشن سخن گفت و این موضوع را می‌شود از سبک جنگی و نظامی موسیقی هم فهمید».
روزنامهٔ دیلی نیوز بر این باور است که جکسون «خشم» خود را در این ترانه با ایجاد موسیقی‌ای که این حس را به شنونده می‌دهد که وسایلی در حال شکستن هستند ابراز می‌کند. روزنامهٔ واشینگتن تایم هم نوشته: «شرحی بسیار سریع، دعوت بسیار به ترحم، بسیار جنجال‌برانگیز و نمایش شمایلی از رفتار پلیس در پس‌زمینهٔ آن».

نماهنگ و جنجال ضد یهود بودن ترانه

برای این ترانه دو موزیک ویدئو ساخته شد . اولین موزیک ویدئو در یکی از مناطق فقیرنشین شهر ریو دو ژانیرو و به کارگردانی اسپایک لی، نامزد جایزهٔ اسکار ضبط شده‌است. دومین موزیک ویدئو که به «نسخهٔ زندان» معروف است، مایکل را در محیط زندان و سالن غذاخوری در حال اعتراض نشان می‌دهد. این نسخه پس از نسخهٔ «برزیلی» آن عرضه شد زیرا مایکل از نتیجهٔ نسخهٔ «برزیلی» کاملأ راضی نبود.
در ۲۲ مارس ۱۹۹۶ (‎۳ فروردین ۱۳۷۵)، نماهنگ (موزیک ویدئو) آن‌ها به ما اهمیتی نمی‌دهند از شبکه‌های تلویزیونی سراسر جهان به جز آمریکا، پخش شد.
این نماهنگ در دونا مارتین یک شهر فقیرنشین در جنوب ریو دو ژانیرو، برزیل فیلمبرداری شده بود.
این شهر نامزد میزبانی مسابقات المپیک سال ۲۰۰۴ بود، از این رو بعضی مقامات دولتی برزیل اعتقاد داشتند اگر مایکل جکسون این نماهنگ را بسازد، واقعیت فقر و تنگدستی‌ای که در دونا مارتین حکمفرماست را نشان خواهد داد و ممکن است میزبانی المپیک ۲۰۰۴ را از دست بدهد. از همین رو فرماندار شهر ریو دو ژانیرو با مشاهدهٔ تهدیدی که این نماهنگ برای وجههٔ شهر به همراه داشت، تصمیم گرفت تا مانع از هر گونه فیلمبرداری در این شهر شود. اما این تصمیم در نهایت از طرف دولت لغو شد زیرا به گفتهٔ آن‌ها: «در افکار عمومی بین‌المللی، منع فیلمبرداری در دونا مارتین، مخرب‌تر از نشان دادن واقعیت این شهر است».
فیلم‌بردای آغاز شد و بیش از ۱۵۰ پلیس امنیتی از آن منطقه محافظت کردند.
این نماهنگ در شبکه‌های MTV و VH1 پخش نشد زیرا بنا بر گفتهٔ سخنگوی شبکهٔ اِم. تی. وی، این آهنگ در شنوندگان، این فرضیه را ایجاد می‌کند که آهنگی ضد یهود است. این در حالی بود که شبکهٔ اِم. تی. وی نماهنگ‌هایی که در آن‌ها، حیوانات قطعه قطعه می‌شدند، از زنان برای منظور جنسی استفاده می‌شد، خشونت رواج داده می‌شد و... را فوراً پخش می‌کرد و شعارشان «آزادی بیان است. زیرا موسیقی وسیله‌ای برای ابراز عقیده‌است و باید آزاد باشد».
بعد از مدتی این دو شبکهٔ معروف شروع به پخش نماهنگ کردند ولی در آغاز نماهنگ، نوشته‌ای را اضافه کردند.
این شبکه مسئولیتی در قبال پخش این کلیپ ندارد و آن را تنها برای دفاع از آزادی هنر نمایش می‌دهد.
اسپایک لی دربارهٔ جنجالی که بر سر این دو نماهنگ به جریان افتاده بود، گفت: «مایکل یک هنرمند است و باید آزاد باشد تا عقیده‌اش را بیان کند».