سیدارتا موکرجی

آغاز زندگی و تحصیلات

سیدارتا موکرجی در خانواده‌ای بنگالی در دهلی نو به دنیا آمد. پدر او، سیبسوار موکرجی، از مدیران میتسوبیشی، و مادر او، چاندانا موکرجی، معلم مدرسه‌ای در کلکته بودند. سیدارتا در مدرسهٔ سینت کلومبوس در دهلی درس خواند. او توانست در ۱۹۸۹ میلادی بزرگترین جایزهٔ مدرسه، به نام «شمشیر افتخار» را دریافت کند. موکرجی به عنوان دانشجوی زیست‌شناسی دانشگاه استنفورد در آزمایشگاه پل برگ (برندهٔ جایزهٔ نوبل) به کارِ شناسایی ژن‌هایی پرداخت که رفتار سلول‌های سرطانی را تغییر می‌دهند.
موکرجی پس از دریافت بورسیهٔ رودس، در دانشگاه آکسفورد مشغول به تحصیل شد و مدرک پی‌اچ‌دی ایمنی‌شناسی را از دانشکدهٔ ماگدالن آکسفورد دریافت کرد. پس از فراغت از تحصیل، وارد مدرسه پزشکی هاروارد شد و دورهٔ دکترای پزشکی را در سال 2000 به پایان رساند. سپس به مدت 3 سال دستیار پزشکی داخلی در بیمارستان عمومی ماساچوست شد و طی 3 سال بعدی دورهٔ سرطان‌شناسی را در موسسهٔ سرطان دانا-فاربر گذراند.

زندگی شخصی

موکرجی در نیویورک زندگی می‌کند و با هنرمند آمریکایی برندهٔ کمک‌هزینه مک‌آرتور و نمایندهٔ آمریکا در دوسالانه ونیز در ۲۰۱۳ میلادی، سارا زی ازدواج کرده‌است. آن‌ها دارای دو فرزند دختر به نام‌های لیلا و آریا هستند.

کار

موکرجی اکنون استادیار دپارتمان پزشکی (سرطان‌شناسی) در دانشگاه کلمبیا در نیویورک است. او همچنین به‌عنوان پزشک در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا کار می‌کند.
در ۲۰۱۰ میلادی، انتشارات سایمون شوستر کتاب او را با نام پادشاه همهٔ امراض: زندگینامه‌ای در وصف سرطان منتشر کرد. این کتاب تاریخ تشخیص و درمان سرطان انسان از مصر باستان تا تازه‌ترین دستاوردها در شیمی‌درمانی و درمان هدفمند را به تصویر می‌کشد. در سال ۲۰۱۰ میلادی مجله اپرا این کتاب را در میان ۱۰ کتاب برتر آن سال خود جای داد. این کتاب همچنین در فهرست «۱۰ کتاب برتر ۲۰۱۰» نیویورک تایمز و «۱۰ کتاب غیرداستانی برتر ۲۰۱۰» تایم جای گرفت.
در ۲۰۱۱ میلادی، پادشاه همهٔ امراض: زندگینامه‌ای در وصف سرطان یکی از نامزدهای نهایی جایزه حلقه منتقدان کتاب ملی شد. این کتاب جایزه پولیتزر در بخش آثار غیرداستانی را در ۱۸ آوریل سال ۲۰۱۱ دریافت کرد. پولیتزر آن را «پژوهشی برازنده، همزمان هم بالینی و هم شخصی، در تاریخ یک بیماری موذی» توصیف کرد «که علی‌رغم پیشرفت‌های چشمگیر در درمان، هنوز دانش پزشکی را به چالش می‌کشد». در سال ۲۰۱۱، موکرجی جایزهٔ ادبی قلم ای. او. ویلسون را نیز دریافت کرد. مجلهٔ تایم موکرجی را در فهرست «۱۰۰ فرد تأثیرگذار» خود قرار داد و کتاب او را یکی از بهترین ۱۰۰ کتاب غیرداستانی از سال ۱۹۲۳ نامید.
به عنوان یک سرطان‌شناس و خون‌شناس آموزش دیده، موکرجی به ارتباط میان یاخته‌های بنیادی عادی و سلول‌های سرطانی می‌پردازد. آزمایشگاه موکرجی پژوهش‌هایی را بر روی محیط سلول‌های بنیادی، با تمرکز ویژه بر سلول‌های خون‌ساز انجام داده است. سلول‌های خون‌ساز (سلول‌های بنیادی خونساز) در مغز استخوان یافت می‌شوند. کار علمی موکرجی توسط چندین کمک‌هزینه از مؤسسه ملی سلامت و بنیادهای خصوصی شامل «کمک‌هزینهٔ چالش» در ۲۰۰۹ میلادی به رسمیت شناخته شد.
در یک همکاری طی سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، آزمایشگاه موکرجی ژن‌ها و مواد شیمیایی را شناسایی کرد که می‌توانستند ریزمحیط سلول‌ها را تغییر دهند و در نتیجه رفتار سلول‌های معمولی و سرطانی را عوض کنند. در حال حاضر دو پژوهش شیمیایی مشابه در کارآزمایی بالینی است. این آزمایشگاه همچنین موفق به شناسایی جهش در سندرم میلودیسپلاستیک و لوسمی میلوئید حاد شده، و نقش مهمی در یافتن درمان برای این بیماری‌ها در محیط آزمایشگاه داشته‌است. آزمایشگاه موکرجی در مرکز جامع سرطان هربرت ایروینگ در دانشگاه کلمبیا واقع شده‌است. او پیشتر با مؤسسهٔ سلول بنیادی هاروارد و بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون همکاری داشت.
موکرجی در سال ۲۰۱۶ میلادی کتابی با نام ژنتیک منتشر کرد که تاریخچه‌ای از دانش ژنتیک را ارائه می‌کند و در آن به تاریخچهٔ ژنتیکی خانوادهٔ نویسنده هم پرداخته شده‌است. این کتاب به بحث دربارهٔ قدرت دانش ژنتیک در تعیین سلامت و وضعیت کلی مردم می‌پردازد ولی مراقب است که اجازه ندهد توانایی‌های ژنتیک شیوهٔ تفکر سرنوشت را تعریف کند که در طول تاریخ منجر به افزایش به‌نژادی شده‌است این همان چیزی است که موکرجی فکر می‌کند فاقد ظرافتی است که برای چیز پیچیده‌ای چون انسان لازم است.
موکرجی بطور گسترده در ژورنال‌های علمی چون نیچر و ژورنال پزشکی نیوانگلند به انتشار مقاله دست زده است.