پیمان سلطانی

زندگی‌نامه

پیمان سلطانی در یک خانوادهٔ فرهنگی متوسط کرمانی چشم به جهان گشود، در ۴ سالگی از محل تولدش تبریز به کرمان و در ۱۶ سالگی به تهران مهاجرت می‌کند.
وی فعالیت خود را در موسیقی، نقاشی و ادبیات از کودکی (سال ۱۳۵۶) در کارگاه موسیقی سازمان فرهنگ و هنر و رادیو و تلویزیون ملی ایران آغاز کرد و سپس در حوزهٔ گرافیک و موسیقی تحصیلات خود را ادامه داد. معلمان اولیه‌اش در دوران کودکی آقایان محمد امام، محمد حاجی‌زاده، خلیل برهانی و مادرش(فرخنده حاجی زاده- نویسنده و شاعر) بودند. وی در سال ۱۳۶۶ به تهران عزیمت کرد و از محضر استادان برجسته‌ای چون فرامرز پایور، مجید کیانی، هوشنگ ظریف و … در زمینهٔ نوازندگی سنتور، تار و سه‌تار بهره گرفت و در عرصهٔ آهنگسازی، رهبری ارکستر، هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و فرم نزد  محمدتقی مسعودیه، فرهاد فخرالدینی،  امانوئل ملیک اصلانیان،  توماس کریستین داوید،  یوری داویتیان و … موسیقی را فرا گرفت.

فعالیت حرفه‌ای

وی از سال ۱۳۶۷ به تدریس در حوزه‌های نوازندگی، مبانی آهنگسازی، آشنایی با مکتب‌ها، جنبش‌ها و جریان‌های موسیقی قرن بیستم، شناخت موسیقی، تاریخ موسیقی، تلفیق شعر و موسیقی، روش‌های نوین آواز خوانی، فلسفهٔ موسیقی معاصر و … پرداخت و از سال ۱۳۶۸ با اجرای کنسرت، خلق آثار موسیقی، سخنرانی، اجرای پرفورمنس، برگزاری مستر کلاس و ورک شاپ و هم‌چنین تألیف مقاله، نقد و پژوهش موسیقی در داخل و خارج از کشور فعالیت‌های خود را گسترش داد.
سلطانی از سال ۱۳۶۸ سرپرست گروه موسیقی شبان‌رود و سرپرست گروه موسیقی شنیدستان بود و تا سال ۱۳۷۸ این دو ارکستر را اداره می‌کرد.
همچنین در سال ۱۳۷۲ انجمن موسیقی آغاز را تشکیل داد و برای پنج سال مدیریت آن را عهده‌دار بود. در سال ۱۳۷۱ برای تدریس به مرکز آموزشی سوره (برای تدریس در حوزهٔ نوازندگی، تئوری موسیقی و سلفژ) دعوت شد و دو سال فعالیت خود را در آن‌جا ادامه داد. سلطانی در سال ۱۳۷۱ در اولین دوره از فعالیت ارکستر مضرابی به رهبری و سرپرستی حسین دهلوی با این گروه به عنوان نوازنده همکاری کرد.

قطعه ایران جوان

پیمان سلطانی در خصوص تاریخچه ساخت و اجرای قطعه «ایران جوان» (وطنم) می‌گوید: حدود ۱۲ سال تحقیقی بر روی تصنیف‌هایی با تم ملی و میهنی را آغاز کردم و بیشترین توجهم بر روی آثار با کلام معطوف بود چراکه آثار ملی و میهنی باید جنبه تراژیک و دراماتیک آن‌ها قوی تر باشد و در مجموع تحقیق‌های خود دیدم که بسیاری از این آثار متعلق به دوران مشروطه به بعد است؛ در برخی از آثار به ندرت نتی موجود بود از بعضی از آن‌ها هم تنها یک ملودی صوتی یا یک روایت ساده به دست آوردم البته در این بین آثاری هم بود که هیچ‌یک از این عناصر را نداشت و تنها یک تم ساده بود و سرود «ایران جوان» که به وطنم معروف شده از این دست آثار بود.
تم اولیه این قطعه متعلق به «لومر» از آثار آهنگسازان فرانسوی بود و قدمت این اثر به ۱۳۰ سال پیش برمی گردد و اصولاً سرود ملی و میهنی نبوده‌است اما من این اثر را با توجه به ویژگی‌هایی که داشت به اثری ملی و میهنی تبدیل کردم و از آن پس در مطبوعات به اشتباه عنوان شد که این قطعه نخستین سرود ملی در ایران است درحالی که هیچگاه چنین نبوده و نیست.

ارکستر سمفونیک ملل

پیمان سلطانی با همکاری سازمان میراث فرهنگی کشور و کمیسیون ملی یونسکو در ایران در سال ۱۳۸۲ ارکستر سمفونیک تخت جمشید (پرسپولیس) را تشکیل داد که یک سال پس از تشکیل ارکستر، نام آن به ارکستر سمفونیک ملل تغییر کرد و از سال ۱۳۸۴ ارکستر را خصوصی کرده و با بودجهٔ شخصی آن را اداره کرد. وی از سال ۱۳۸۲ به عنوان رهبر دائمی ارکستر سمفونیک «ملل» فعالیت داشته‌است.
سلطانی در سال‌های پایان دههٔ هشتاد مجموعهٔ آثار کلنل علینقی وزیری (پدر موسیقی نوین ایران) را در موزه موسیقی ایران راه‌اندازی کرد.

فعالیت‌های دیگر

او همچنین در عرصه‌هایی دیگر چون گرافیک، شعر، ادبیات و فلسفه فعالیت‌های مستمری داشته‌است. وی در زمینهٔ فلسفه و زیبایی‌شناسی هنر، محضر  رضا براهنی را درک کرده و از جمله شاگردان شاخص وی به‌شمار می‌رود.
علاوه بر این از آموزش‌های  منوچهر بدیعی، در زمینهٔ فلسفه و تاریخ معاصر و از محضر هوشنگ ابتهاج در زمینهٔ تلفیق شعر و موسیقی و عروض و قافیه بهره برده است.
او سردبیر فصلنامهٔ موسیقی سُرنا و بولتن موسیقی چنگی، مدیر هنری و مسئول صفحهٔ شعر مجلهٔ ادبی- هنری بایا، جنگ ادبی گفتمان و نشریهٔ قال و مقال بوده‌است.
همچنین به عنوان مدیر هنری و گرافیست موسسه‌های انتشاراتی ویستار، دریچه، آگرا و جامه‌دران از سال ۱۳۷۵ تاکنون فعالیت داشته‌است. از این موسیقی‌دان تاکنون بیش از ۲۰۰ مقاله، گفتگو، یادداشت، نقد و … در حوزهٔ موسیقی و نقد ادبی منتشر شده‌است.