آمیزش جنسی دهانی

امنیت

این گونه از آمیزش می‌تواند در میان تمام گونه‌های گرایش جنسی وجود داشته باشد. در برخی زوج‌ها از این روش برای جلوگیری از بارداری و گاهی به عنوان یک آمیزش جایگزین استفاده می‌شود. آمیزش دهانی به تنهایی هرگز منجر به بارداری نخواهد شد. در شرایط معمولی هیچ ارتباطی میان دستگاه گوارش و دستگاه تناسلی وجود ندارد و در اثر این آمیزش این احتمال وجود ندارد که اسپرم مرد وارد رحم و لولهٔ رحم زن شود. اسپرم در صورت ورود به معده در اثر اسید معده و پروتئین موجود در روده باریک کشته و شکسته می‌شود و پس از شکسته شدن همراه با دیگر مواد خوراکی جذب بدن می‌شود.
توجه داشته باشید که اگر انگشت فرد به منی آغشته شده باشد و از این راه یا به دلیل انزال به ناحیهٔ مهبل نزدیک شده باشد احتمال بارداری بالاتر می‌رود.

بیماری‌ها

بیماری‌های آمیزشی مانند کلامیدیا، پاپیلومای انسانی (HPV)، سفیلس، سوزاک، زونا، هپاتیت و دیگر بیماری‌های آمیزشی (STD) مانند ویروس اچ‌آی‌وی (عامل ایدز) می‌توانند از راه آمیزش دهانی منتقل شوند. اینکه چرا HIV از این راه می‌تواند منتقل شود هنوز روشن نیست ولی برخی گمان می‌کنند که احتمال انتقال بیماری در این روش نسبت به دیگر آمیزش‌ها پایین‌تر است ولی صفر نیست. و بیشترین میزان خطر در آمیزش جنسی واژینال و مقعدی است.
البته احتمال انتقال برخی از این بیماری‌های مقاربتی مثل پاپیلومای انسانی و کلامیدیا بسیار ناچیز است. محاسبه دقیق احتمال ابتلا به این بیماری‌ها در مقایسه با سکس واژنی و مقعدی غیرممکن است چون بسیاری از افراد همزمان از هر دو روش سکس استفاده می‌کنند و تعیین دلیل ابتلا در این موارد ناممکن است. همچنین انزال مرد در هنگام سکس دهانی احتمال انتقال بیماری به زن را افزایش می‌دهد. برای انتقال ویروس اچ‌آی‌وی از این طریق باید ویروس از منی، ترشحات واژنی یا خون شخص مبتلا وارد خراشیدگی‌ها و غشای مخاطی دهان و حلق طرف مقابل شود. انتقال این ویروس از طریق بزاق ممکن نیست، در نتیجه بوسه‌های دهان به دهان قابلیت انتقال ویروس را ندارند مگر زمانی‌که خون در دهان وجود داشته باشد.
اگر شریک جنسی دریافت‌کننده بر روی ناحیهٔ مهبل زخم یا بریدگی داشته باشد یا اگر شریک دهنده در دهانش زخم یا بریدگی باشد یا لثه‌هایش دچار خون‌ریزی یا آسیب باشد در این صورت احتمال انتقال بیماری آمیزشی بسیار بالا می‌رود. همچنین مسواک زدن دندان‌ها، کشیدن نخ دندان، انجام کار بر روی دندان‌ها، خوردن مواد خوراکی خشن مانند چیپس، در بازهٔ زمانی کوتاهی پیش یا پس از آمیزش دهانی خطرناک است و احتمال انتقال بیماری‌های آمیزشی را بالا می‌برد چون تمامی این کارها ممکن است باعث ایجاد خراش در دهان و ناحیهٔ لثه‌ها شود. این زخم حتی اگر بسیار ریز و میکروسکوپی باشند همچنان خطرناک‌اند. چنین تماس‌هایی با بدن شریک جنسی باعث می‌شود تا ویروس‌ها و باکتری‌هایی که در ناحیهٔ اندام جنسی یا پیرامون آن رشد می‌کنند یا در آن پنهان اند وارد دهان و بدن فرد شوند.

ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) و سرطان‌های مرتبط

در سال ۲۰۰۵ در کالج مالمو در سوئد، مطالعه‌ای صورت گرفت و روشن شد که انجام آمیزش دهانی با شریک جنسی دارای ویروس پاپیلوم، خطر سرطان دهان را بالا می‌برد. این مطالعه نشان داد ۳۶٪ بیماران سرطانی HPV داشته‌اند در مقایسه با یک درصد از گروهی که سلامتی این موضوع را کنترل کرده بودند.
مطالعه‌ای دیگر نشان داده‌است که می‌توان یک ضریب همبستگی میان گرفتاری به سرطان‌های سر و گردن و آمیزش دهانی پیدا کرد. گمان آن می‌رود که این به دلیل انتقال ویروس پاپیلوم انسانی میان افراد باشد. ویروس HPV ویروسی است که عامل بیشتر سرطان‌های ناحیهٔ گردن است. پزشکان در بسیاری از مطالعات توانسته‌اند این ویروس را در بافت سرطانی حلق پیدا کنند. تحقیقات نشریهٔ پزشکی نیو انگلند نشان داده‌است که افرادی که در زندگیشان یک تا پنج شریک آمیزش جنسی دهانی داشته‌اند نسبت به کسانی که هرگز چنین رفتاری نداشته‌اند، دو برابر در برابر خطر سرطان آسیب‌پذیرترند و کسانی که بیش از پنج شریک جنسی آمیزش دهانی داشته‌اند خطر گرفتاریشان به سرطان ۲۵٪ بیشتر است.