راهبری اینترنت

راهبری اینترنت

برای بحث بر سر نظارت بر اینترنت (Internet Governance) در ابتدا لازم است دو عبارت نظارت و اینترنت به‌طور مجزا تعریف گردد، موضوعی که تاکنون توافقی جامع بر سر تعاریف آن‌ها به عمل نیامده‌است. بنا به نظریه ارتباطات فرایند ارتباطات مبتنی بر پنج عنصر فرستنده پیام، پیام، کانال ارتباطی، گیرنده پیام و بازخورد است. در برقراری ارتباط از طریق اینترنت مراحل فوق نیز صادق است؛ فرستندگان پیام به افرادی اطلاق می‌شود که با رایانه به شبکه متصل می‌شوند، پیام‌ها به اشکالی چون پست‌الکترونیکی از طریق کانال‌هایی مانند شبکه‌های فیبر نوری به گیرندگان پیام که آنان نیز از طریق ارائه‌دهندگان اینترنت به شبکه متصل می‌باشند، منتقل می‌شود.

پیشینه

هیچ‌کس، شرکت، سازمان یا دولت اینترنت را اداره نمی‌کند. این شبکه یک شبکه جهانی توزیع‌شده متشکل از بسیاری از شبکه‌های مستقل به‌هم‌پیوسته است. اینترنت مبتنی بر فناوری ای است که از آن با نام راه گزینی بسته کوچک یاد می‌شود که در مدل ارتباطی آن محتوای پیام به صورت دیجیتال و اعداد صفر و یک، آنگونه که اطلاعات در رایانه نگهداری می‌شود، نگهداری می‌شود. بر این اساس اینترنت می‌تواند اعداد، کلمات و صوت و تصویر دیجیتال را منتقل نماید. بر این اساس روترها نسبت به سویچ‌ها از نقشی کلیدی‌تری در ارسال بسته‌ها ایفا می‌کنند. شکل ۱٫۱ فرمت مرسوم برای بسته‌ها را نشان می‌دهد. روترها با نظارت نرم‌افزاری و ریز پردازنده‌ها، به تعیین آدرس یک بسته اطلاعاتی و ارسال آن به روتر دیگر اقدام می‌کنند.
با پیشرفت فناوری شبکه به سطح شبکه TCP/IP طراحان شبکه بسته‌های آدرس ۳۲ بیتی را در قالب نشان گذاری ده دهی در فرمت xxx.xxx.xxx.xxx معرفی کردند. در این فرمت هر گروه از xها اعداد صفر تا ۲۵۵ را می‌تواند دربر گیرند. پروتکل اینترنت که در تنظیم بسته‌ها کاربری دارد از اصلی‌ترین بخش‌های اینترنت است. دومین بخش سامانه آدرس دهی یا مدیریت مبحثی است که نخستین بار مورد نظارت قرار گرفته بود.
ابداع سیستم نامگذاری دامنه در سال ۱۹۸۴ مترادفی برای تسلسل دیجیتال نفوذ ناپذیر آدرس‌های واقعی را معرف کرد. آدرس‌های واقعی بسته‌ها در حالی فرمت دیجیتال خود را حفظ کردند که قابلیت جایگزینی با مترادف‌های الفبایی در فایل سرور DNS را دارا بودند. این سیر در انتها به نامگذاری سایت‌های اینترنتی منتهی گردید.
آدرس‌های اینترنتی بر خلاف شماره‌های تلفن شهری که معرف منطقه شهری یا محل جغرافیایی است، موقعیت ثابتی نداشته و کاملاً مفهومی تعریف می‌شوند به گونه‌ای که علی‌رغم حجم بالای بسته‌های دیجیتالی که بین دو روتر منتقل می‌شوند، هر یک از آن‌ها مسیر خاص خویش را پیموده و انحرافی صورت نمی‌گیرد که در افزایش کارایی شبکه اینترنت مؤثر است.
در موضوع سرعت انتقال داده‌ها در اینترنت عوامل متعددی نقش دارند. سرعت رایانه در رمزگشایی فایل‌های دیجیتال به فرمت قابل خواندن (با نرم‌افزارهایی مانند اینترنت اکسپلورر) و سرعت اتصال به اینترنت بستگی دارد. بر این اساس مضامینی مانند نامه‌های الکترونیکی به دلیل حجم پایین بسته‌های اطلاعاتی پهنای باند (سرعت ارسال این بسته‌ها در بین خطوط) کمتر و فیلم‌های سینمایی پهنای باند به مراتب بیشتر که در نهایت به افزایش زمان بارگذاری آن منجر می‌شود، را اشغال می‌کنند.

همان‌طور که مشاهده می‌شود در پاسخ به سؤال ماهیت اینترنت عوامل متعددی نقش دارند. به زبان ساده اینترنت مجرایی اطلاعاتی یا عضوی از فرایند ارتباطی است. اینترنت شبکه‌ای است که شبکه‌های درون آن بواسطه پروتکل‌هایی که پذیرفته‌اند به هم اتصال دارند. همانند سازمان‌ها، اینترنت از افرادی تشکیل شده‌است که از موسسات (شرکت‌ها، دانشگاه‌ها، دفاتر دولتی) یا سایر مراجعی که در زیر ساخت‌های مرتبط سرمایه‌گذاری کرده‌اند، تشکیل می‌شود.
در ادامه تلاش‌ها برای ارائه تعریفی جامع از اینترنت، مولر تعریف ذیل را ارائه کرد:

«اینترنت یک قابلیت جهانی انتقال اطلاعات با همکاری شبکه‌های ارتباطاتی خصوصی و عمومی است که بر مبنای قراردهایی چون IP تحقق یافته‌است.»

برای تبیین نقش نهادهای بین‌المللی بر اجزا و فرایند اینترنت از تقسیم‌بندی اجزای ۵ گانه فرایند ارسال پیام از فرستنده به گیرنده نیز استفاده می‌شود:

۱) فرستندگان:

از موضوعاتی که اغلب فرستندگان پیام در اینترنت با آن سروکار دارند، آزادی در ارسال یک پیام با محتوای دلخواه یا انتخاب گیرندگانی است که دریافت‌کننده نهایی پیام به صورت کامل می‌باشند. دسترسی متعارف به ارائه‌کنندگان سرویس‌های اینترنت با هزینه‌ای منطقی که از آن با عناوینی چون عرضه فناوری مناسب با هزینه‌ای معقول یاد می‌شود، در کنار عدم اعمال محدودیت‌های خاص در انتخاب دامنه‌های اینترنت نیز از موضوعاتی هستند که به فرستندگان پیام در اینترنت مربوط می‌شود.

۲) پیام:

تنظیم محتوای پیام‌ها و تعیین پیام‌های مجاز، شخص یا نهادهای متولی نظارت بر محتوای پیام نیز در دسته‌بندی پیام قرار می‌گیرد. اینترنت به صورت بازاری برای عرضه نظرات و تفکرات افراد گوناگون بدل شده‌است که برخی نهادهای نظارتی در اکثر کشورها این دسته از مضامین مانند محتویات غیراخلاقی و استفاده از فناوری رمزگذاری را قابل اعتراض و پیگیری می‌دانند. امکان تصویب قوانین جدید با استناد به قوانین مصوب قبلی و تضاد اعمال قوانین نظارتی ملی با ماهیت بین‌المللی کاربری اینترنت از دیگر موضوعات بحث شده در زمینه ماهیت پیام‌های اینترنتی است.

۳) رسانه:

رسانه یا کانال ارتباطی که پیام به واسطه آن منتقل می‌گردد از دیگر موضوعاتی است که از دیرباز در آیین‌نامه‌های ارتباطی بدان توجه شده‌است که بخشی از آن به دلیل ماهیت قابل نظارت بودن این ابزارها و بخش دیگر به دلیل ماهیت عمومی بودن آن‌ها (وجود فرکانس‌های رادیویی یا عبور سیم‌های مخابراتی از زمین‌های عمومی) است. ادغام شرکت‌های ارائه‌کننده خدمات اینترنت در کشورها از دیگر موضوعاتی است که رقابت میان این شرکت‌ها را تهدید و می‌تواند به ارائه خدمات انحصاری منجر گردد.

در سطح بین‌الملل این موضوع به تعیین استانداردهای پهنای باند، پروتکل‌های ارتباطی و استانداردهای نحوه پرتاب و فعالیت ماهواره‌های ارتباطی (با توجه به حضور آن‌ها در فضای کشورهای مجتلف جهان) منجر شده‌است.

۴) گیرنده پیام:

همانند فرستنده پیام، دسترسی و دریافت آسان پیام‌ها از نگرانی‌های گیرندگان در مسیر ارتباطی اینترنت است. دسترسی با پارامترهایی چون هزینه، قوانین یا فناوری‌ها (مانند ویچیپ‌ها) قابل کنترل بوده و برای دسترسی کاربران به ارائه‌کنندگان خدمات اینترنت نیز مخصوصاً در کشورهای در حال توسعه به دلایلی چون محدودیت در انتقال فناوری یا هزینه بالا محدودیت‌هایی جدی وجود دارد.

۵) بازخورد:

آخرین بخش از فرایند ارتباطات بازخورد است که نمونه کاملی از آن را در اینترنت بواسطه ماهیت تعاملی آن می‌توان یافت. با این حال در کنار افزایش نفوذ اینترنت در میان کاربران به سوالاتی چون ماهیت و نحوه قانونمند سازی بازخورد پاسخ روشنی داده نشده‌است.
در سطح ملی ممکن است در هریک از اجزای فوق، ممکن است بین منافع سه گروه بخش دولتی، عمومی و خصوصی تضاد حاصل شود که بر پیچیدگی‌های این حوزه می‌افزاید. در همین راستا در سطح بین‌المللی موضوع نحوه راهبری بر اینترنت مطرح می‌شود که در بخش ذیل بدان اشاره می‌شود: