نبرد بزورا

پیش‌زمینه

برنامه دفاعی لهستان در برابر تهاجم احتمالی آلمان که دفاع از مرزها نامیده می‌گشت بیشتر یک طرح سیاسی بود تا نظامی، لهستانی از این می‌هراسیدند که آلمانی‌ها به بازپس‌گیری نواحی واگذار شده به لهستان در پیمان ورسای اکتفا کرده و سپس با فرورفتن به لاک دفاعی تلاش کنند جنگ را به پایان ببرند. امید لهستانی‌ها در این طرح خطرناک وارد شدن بریتانیا و فرانسه از طریق جبهه دیگری در غرب بود که هیچگاه اتفاق نیفتاد.
همین طرح باعث تا دو سپاه لهستان از موقعیت‌های دفاعی اصلی خود و دیگر قوای لهستانی جدا بیفتند. در آغاز جنگ سپاه پومورزه که تحت فرماندهی وادیسواو بورتنوفسکی قرار داشت در کریدور لهستان از دو سمت مورد هجوم قرار گرفت و سپاه پوزنان تحت فرماندهی تادئوس کوت‌سبا به غربی‌ترین قسمت لهستان رانده شود.
در همان روزهای ابتدایی جنگ احمقانه بودن طرح دفاع مرزی مشخص گشت. سپاه پومورزه در نبرد جنگل توخولسکه شکست خورد و مجبور به عقب‌نشینی به سمت جنوب شرقی گشت. سپاه پوزنان نیز علی‌رغم اینکه با نیروهای اصلی آلمان روبرو نگشته بود اما به علت عقب‌نشینی سپاه ووچ در جنوب و سپاه پومورزه در شمال مجبور به عقب‌نشینی گشت. با عقب‌نشینی سپاه‌های مجاور ارتش پوزنان که در خطر محاصره قرار داشت در روز ۴ سپتامبر شهر پوزنان را بدون هیچگونه درگیری جدی تخلیه کرد و به سمت شرق عقب نشست. بالاخره در ۶ سپتامبر سپاه پومورزه و سپاه پوزنان به یکدیگر رسیدند تا قوی‌ترین نیروی عملیاتی لهستان را تشکیل دهند. در این مرحله ژنرال بورتنوفسکی فرماندهی ژنرال کوت‌سبا را پذیرفت.
در ۷ سپتامبر نیروهای لهستانی متوجه شدند که آلمانی‌ها در حال حرکت به سمت ونچتسا تا با تصرف آن مسیر عقب‌نشینی نیروهای لهستانی را مسدود کنند. در ۸ سپتامبر هم نیروهای آلمانی به پایتخت رسیدند و محاصره ورشو آغاز گشت. در همان زمان فرماندهی ارتش آلمان که تماس با سپاه پوزنان را از دست داده بود و از ادغام دو سپاه بی اطلاع بود خیال می‌کرد سپاه پوزنان برای دفاع از ورشو با راه‌آهن به این شهر منتقل شده‌است و سپاه پومورزه را پس از نبرد جنگل توخولسکه تهدید قابل توجهی در نظر نمی‌گرفت. در ۸ سپتامبر آلمانی‌ها مطمئن از اینکه هرگونه نیروی مخاصمی را در غرب رود ویستولا از میان برده‌اند آماده عبور از رود و تهاجم به سمت دیگر آن گشتند.
ژنرال کوت‌سبا و افسران ستادش حتی پیش از آغاز جنگ احتمال می‌دادند که سپاه‌های همسایه آن‌ها متحمل مسیر اصلی تهاجم آلمان خواهند گشت و از همین رو طرحی را جهت تهاجم به جنوب جهت کاهش فشار از سپاه ووچ طراحی کرده بودند اما این طرح در هفته ابتدایی جنگ توسط رئیس ستاد ارتش لهستان مارشال ادوارد ریدز-اشمیگوی رد گشت. در ۸ سپتامبر ژنرال کوت‌سبا ارتباط خود را با مارشال ریدز-اشمیگوی که مرکز فرماندهی را از ورشو به برست منتقل کرده بود از دست داد و در این موقعیت تصمیم گرفت برنامه خود را عملی نماید. در این مرحله وضعیت نیروهای او وخیم بود و تا محاصره آنان چیزی نمانده بود. سپاه هشتم آلمان حاشیه جنوبی رود بزورا و سپاه چهارم آلمان حاشیه شمالی رود ویستولا از ووتس‌واوک تا ویشوگرود را تصرف کرده بودند و نیروهایشان از سمت اینوروتسواف و با گذشتن از رود ویستولا از سمت پوتسک به نیروهای لهستانی حمله می‌کردند.

نتایج نبرد

"سربازان من در یکی از خونبارترین و سهمگین‌ترین نبرد تمام دوران‌ها جنگیدند."
— یوهانس بلاسکوویتس
واحدهای بسیار کمی توانستند خود را از محاصره نجات دهند و ضمن عبور از جنگل کامپینوسکا و نبرد ووکلا ونگلووا طی روزهای ۱۹ تا ۲۰ سپتامبر خود را به ورشو و مودلین برسانند. نیروهای لهستانی که در محاصره باقی مانده بودند و تحت فرماندهی ژنرال بورتنوفسکی قرار داشتند نهایتاً طی روزهای ۱۸ تا ۲۲ سپتامبر تسلیم گشتند. تلفات نیروهای لهستانی ۲۰٬۰۰۰ نفر بود که سه نفر آن‌ها ژنرال بودند. (فرانچیسک وواد، استانیسواو گژموت اسکوتنیسکی و میکولای بولتوچ) تلفات نیروهای آلمانی نیز ۸٬۰۰۰ نفر بود.
این نبرد توانست پیشروی نیروهای آلمانی به سمت ورشو را به تعویق انداخته و به مدافعان شهر فرصت بیشتری برای آمادگی بدهد. نبرد بزورا اهمیت داشتن ابتکار در صحنه نبرد را آشکار کرد و ثابت کرد واحدهای سواره نظام هنوز عاملی مهم در میدان‌های نبرد هستند. از سوی دیگر هم نشان داده شد برتری هوایی و نفرات بیشتر چگونه می‌تواند باعث پیروزی یکی از طرفین گردد.