طینوج

میراث باستانی و فرهنگی

این روستا گنج‌های فراوان داردکه در زیر کاروانسرای آن ومکان‌های تاریخی دیگرش مدفون شده که بارها افرادی به قصدسرقت آن‌ها به روستا آمدند ومتأسفانه عده‌ای ازآنهاموفق شدند. تپه‌ای بنام تپه عمر - این تپه مربوط به دوران هخامنشیان بوده و نام دیگر ان تپه گبرها می‌باشد. متأسفانه بعلت دوری از منازل روستا مورد دستبر دزدان میراث فرهنگی قرار گرفته و تمام ذخایر ان را به یغما برده‌اند.

پل طینوج

پل طینوج در گذشته محل عبور کاروان‌ها به عتبات بوده‌است اما در حال حاضر اهالی روستا برای رفتن به باغات از آن استفاده می‌کنند. طول پل ۵/۲۷ متر و عرض آن ۳/۴۰ و ارتفاع آن ۶۰/۶ متر است. این پل در غرب کاروانسرای طینوج احداث شده‌است و قدمت آن به دودمان صفویه می‌رسد. در گذشته نچندان دور به این پل به دلیل بنای آن در دوران صفویه پل شاه عباسی نیز گفته می‌شده‌است و استفاده از این واژه همچنان رواج دارد.

کاروان‌سرای طینوج

کاروانسرای تینوج در زمان دودمان صفویه بنا شده‌است و آن را کاروان‌سرای شاه‌عباسی نیز می‌نامند. این کاروانسرا یکی از هزار کاروانسراهای احداثی شاه عباس در سراسر ایران عزیز می‌باشد. بعلت تردد دایم زوار کربلا این روستا از شاه راهای آباد ان زمان بحساب میامد.

آب‌انبار

این بنا هم به زمان ساخت کاروانسراوپل می‌رسد که از این بنا تا حدود۴۰سال پیش استفاده می‌شده ولی امروزه به دلیل بی‌مهری مسئولین در حال تخریب جدی می‌باشد که داخل آن تبدیل به سطل آشغال ونخاله‌های ساختمانی شده وتاروی آن به‌طور کلی پر شده‌است.

مسجد

این روستا دارای هفت مسجد می‌باشد که یکی از این مساجد برای سال ۱۲۷۲هجری قمری می‌باشد وهمچنان در حال استفاده می‌باشد.

مکان‌های تفریحی

این روستا دارای باغات فراوانی است که هرکدام مکانهایی برای تفریح افراد این روستا می‌باشد ولی از مراکزتفریحی جنگلی که برای عموم قابل استفاده می‌باشد می‌توان تله خونی، پاکوره، رزوه، جوب پایین، میرآباد، باغ رحیم، باغ میرزا مقصود، ملک بند - که امروزه در محاوره به ان ملیک بک می‌گویند ضمناً رودخانه این روستا که جهرود نامیده می‌شود از مکانهای دیدنی این روستا می‌باشد.

لغات و اصطلاحات متمایز

جوق:جوی، ورگاه:جایی که باعث تغیر مسیر آب می‌شود، ماغال:حرف تعیین در بین جملات، مند:بند، اقر کردی:در حال سفری، یویو:به افراد ساده گفته می‌شود، امونصاف:به افراد ساده لوح گفته می‌شود، جده:جاده، ملیچ:گنجشک، گربه تیغی:جوجه تیغی ، آزار بزنه: در پاسخ به اظهار نظر بیهوده افراد گفته می شود

زبان

روستای طینوج همچون بسیاری از روستاهای دیگر به زبان سلیس و روان فارسی صحبت می‌کنند که شباهت بسیار به لهجه رسمی و رایج کشور دارد. اما لحن این زبان بسیار شیرین است.

مشاهیر

محمد هادی دانه چین فیلسوف، منجم، شاعر، ریاضیدان و طبیب نامدار قرن ۵ هجری شمسی در این روستامتولد شد و تا اوایل دروان جوانی نزد خانواده خود بود. وی در اوایل جوانی برای ادامه و تکمیل تحصیلات خود به بغداد که مرکز علم آن دوره زمانی بوده سفر کرده و تا اواخر عمر خود در همان‌جا نیز ماند. از جمله شاگردان او در علم فلسفه ابونصر فارابی بوده. وی به سال ۷۲۱ هجری شمسی در زادگاه خود چشم بر جهان بست.
در کتاب‌های کهنی که به بیان زندگی این شخصیت بزرگ و کارهای او پرداخته‌اند، اختلاف‌های بسیاری؛ به‌ویژه در تاریخ تولد و مرگ او وجود دارد. نخستین منبعی که به‌طور مفصل محمد هادی را معرفی کرده‌است، چهار مقالهٔ نظامی عروضی، نوشته‌شده در حدود ۵۵۰ قمری است. دومین زندگی‌نامهٔ این فیلسوف بزرگ توسط ابوالحسن علی بیهقی، در ۵۵۶ قمری، در کتاب تتمهٔ صوان الحکمه یا تاریخ الحکما نوشته شده‌است. نظامی عروضی و ابوالحسن بیهقی، هردو معاصر این شخصیت بوده و او را از نزدیک دیده‌اند. دیگر متون کهنی که کم و بیش مطالبی دربارهٔ او و آثارش در آن‌ها یافت می‌شود عبارتند از: میزان الحکمه از عبدالرحمان خازنی (۵۱۵ قمری)، رسالهٔ الزاجر للصغار فی معارضة الکبار از زمخشری (۵۱۶ق)، خریدة القصر از عمادالدین کاتب اصفهانی (۵۷۱ق)، نزهة الروح از شهرزوری (۵۸۶ق)، مرصادالعباد از نجم‌الدین رازی (۶۱۹ق)، تاریخ الحکما از قفطی (۶۲۶ق)، الکامل فی التاریخ از ابن اثیر، شذرات الذهب از ابن العماد حنبلی، و آثار البلاد و اخبار العباد از قزوینی (۶۷۴ق). بدیع‌الزمان فروزانفر رسالهٔ نحو القلوب قشیری (درگذشتهٔ ۵۶۵ قمری)، و رسالهٔ الزاجر للصغار زمخشری را قدیمی‌ترین منابع دربارهٔ محمد هادی و زندگی او می‌داند.
میرزا ابراهیم رئیس از سرشناسان منطقه جهرود و همچنین رئیس سازمان پست و تلگراف قم در دوران رضا شاه پهلوی.

کوچه و محله‌ها

میدان اصلی طینوج، محله بالا، محله پایین، لب جوب، کوچه تاریکه، سینه ایستکون، میرآباد، سه راه پااستل، جوب پایین، محله قلعه، کمر، رزوه. سیاه پشته گسکان جنداب - ملک بند که در محاوره ملیک بک می‌گویند.