روبرت بدنتر

مجازات مرگ

در سال ۱۹۶۵، بدنتر همراه با ژان-دنیس برادین، بدنتر شرکت بدنتر، برادین و شرکا (که اکنون به عنوان برادین پرات شناخته می‌شود) را تأسیس کردند. تا اینکه به ابتکار بدنتر قانون لغو حکم اعدام در ۱۹۸۱ به اجرا درآمد. مبارزه بدنتر در برابر مجازات حکم اعدام بدنبال اعدام راجر بونتم در ۲۸ نوامبر ۱۹۷۲ آغاز شد. بونتم همراه با کلود بوفت، در شورشی که در سال ۱۹۷۱ در زندان کلروو رخ داد، یک زندانبان و یک پرستار را گروگان گرفتند. این در حالی بود که پلیس ساختمان زندان را تحت فشار قرار داده بود، بوفت گلوی گروگان‌ها را برید. بدنتر وکیل بونتم بود و اگر چه در طول محاکمه قاتل تنها بوفت شناخته شد، اما هیئت منصفه هر دوی آنها را به مرگ محکوم کرد. اعمال مجازات اعدام برای فردی که بی‌گناه بود بدنتر خشمگین را برآن داشت تا خود را وقف لغو حکم مجازات اعدام نماید.
در این زمینه، و به عنوان یک وکیل، او پذیرفت تا از پاتریک هنری دفاع کند. در ژانویه سال ۱۹۷۶، فیلیپ برانت ۸ ساله ربوده شد. پاتریک هنری به زودی مظنون شناخته شد، اما به دلیل فقدان ادله کافی آزاد شد. او در یک مصاحبه تلویزیونی گفت کسانی که ربوده و کشته شدند، سزاوار مرگ بودند. چند روز بعد پاتریک هنری را دوباره دستگیر کردند و جسد برانت را در پتو زیر تختش پنهان کرده بود. بدنتر و روبرت بوکیون دفاع از پاتریک هنری را برعهده گرفتند، پرونده‌ای که به نفع هنری نبود، امادر سال ۲۰۰۱ بدنبال لغو حکم مجازات اعدام. هنری به حبس ابد محکوم شد.
مجازات اعدام در فرانسه چندین بار مورد استفاده قرار گرفت (سه نفر در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ اعدام شدند)، اما موضوع مهم نگرانی عمومی بود.

۱۹۸۶–۱۹۹۲

بدنتر از مارس ۱۹۸۶ تا مارس ۱۹۹۵، رئیس شورای قانون اساسی فرانسه بود و از ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۵، سناتور ایالت هاتس د ساین شد.
در سال ۱۹۹۱، بدنتر توسط شورای وزیران جامعه اروپا به عنوان عضو کمیسیون داوری کنفرانس صلح در یوگسلاوی منصوب شد. او توسط چهار عضو دیگر، که همه رؤسای دادگاه‌های قانون اساسی در جامعه اروپا بودند، به عنوان رئیس کمیسیون انتخاب شد.
بدنتر فعالیتهای خود را برای لغو مجازات اعدام در چین و ایالات متحده آمریکا ادامه داد، بدنتر ضمن تقاضا از مقامات، به ستیزه‌جویی در کنگره جهانی در برابر لغو مجازات اعدام پرداخت.
در سال ۱۹۸۹، در حضور چهاردهمین دالایی لاما در برنامه تلویزیونی مشهور فرانسوی آپوستروف که به حقوق بشر اختصاص داشت، شرکت کرد؛ و در این برنامه به از بین بردن فرهنگ تبت از مردم تبت اشاره کرد و از اصطلاح «نسل‌کشی فرهنگی» استفاده نمود و از مقاومت خشونت‌آمیز تبتی‌ها استقبال کرد. بندتر دالای لاما را چند بار دید، مخصوصاً در سال ۱۹۹۸ هنگامی که دالایی لاما را به عنوان «قهرمان حقوق بشر» در سال ۲۰۰۸ به حضور پذیرفت.
او اخیراً با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت کرده‌است، زیرا معتقد است که ترکیه قادر به پیروی از قوانین اتحادیه اروپا نیست. همچنین، موقعیت جغرافیایی ترکیه آن را بدترین موقعیت نامزدی برای اتحادیه اروپا می‌داند: "چرا اروپا باید در همسایگی با گرجستان، ارمنستان، سوریه، ایران، عراق، قفقاز پیشین، یعنی در کنار خطرناک‌ترین منطقه در این زمان باشد؟".
به عنوان رئیس کمیته داوری، وی حمایت زیادی در میان مردم مقدونیه و سایر گروه‌های قومی در جمهوری مقدونیه به دست آورد، زیرا او پیشنهاد کرد «استفاده از نام» مقدونیه «نمی‌تواند به معنی ادعای ارضی علیه یک کشور دیگر باشد» و بنابراین در سال ۱۹۹۲ مقدونیه را به رسمیت شناخت. از این رو، او در تهیه پیش نویس توافق‌نامه چرید در جمهوری مقدونیه مشارکت داشت. اصل در این توافقنامه که پیشنهادهای مربوط به قومیت در مجمع ملی (و بعداً در شوراهای شهر و سایر نهادهای دولتی محلی) و توسط اکثریت هر دو گروه قومی حمایت شد، اغلب آن را «اصل بدنتر» نامیده‌اند. او در سال ۲۰۰۶ عضو افتخاری خارجی آکادمی هنر و علوم آمریکایی شد.
فیلم ساخته شده برای تلویزیون - L'Abolition (الغای مجازات) - در ژانویه و فوریه ۲۰۰۹ با شرکت چارلز برلینگ در نقش رابرت بدنتر در کانال ۲ تلویزیون فرانسه پخش شد. این فیلم به تلاش‌های بدنتر برای نجات جان راجر بونتم و پاتریک هنری و مبارزه‌اش برای لغو مجازات اعدام در فرانسه تمرکز دارد.

پروژه عدالت جهانی

بدنتر به عنوان همکار افتخاری برای پروژه عدالت جهانی خدمت می‌کند. پروژه عدالت جهانی به منظور هدایت یک تلاش جهانی و چند رشته‌ای برای تقویت حاکمیت قانون برای توسعه و ایجاد فرست در جوامع و عدالت تلاش می‌کند.

زندگی شخصی

بدنتر از یک خانواده یهودی بیسابایی متولد شد که در سال ۱۹۲۱ به فرانسه مهاجرت کرده‌است. در طول جنگ جهانی دوم، پدرش از لیون اخراج شد و در اردوگاه مرگ در سوبیبور کشته شد. همسر بدنتر الیزابت یک نویسنده فمینیست و دختر مارسل بلستین بلانش، بنیانگذار پابلیسیس است.