چهار سوار آخرالزمان

چهار سوار آخرالزمان که در مکاشفه یوحنا در عهد جدید از کتاب مقدس نام برده شده‌اند چهار شخصیت هستند که بر اساس مکاشفه باب ۶ آیات ۱ الی ۸ هنگام باز شدن چهار مهر و موم از هفت مهروموم (متعلق به آخرالزمان) آزاد می‌شوند این مهر و موم‌ها بر دستان فردی که در مکاشفه بره خداوند نامیده شده‌است و همان عیسی است. باز می‌شوند. این سواران به ترتیب بر چهار اسب به رنگ‌های سفید، قرمز، سیاه و رنگ‌پریده سوارند و به ترتیب نمادهای مریضی، جنگ، قحطی و مرگ هستند.

اسب سفید

۱همچنانکه محو تماشا بودم، «بره» نخستین مهر را گشود. ناگاه یکی از آن چهار موجود زنده، با صدایی همچون غرش رعد گفت:«بیا»۲نگاه کردم و اسبی سفید دیدم. سوار بر اسب، کسی را دیدم که کمانی در دست و تاجی بر سر داشت. او اسب را به جلو می‌راند تا در نبردهای بسیار پیروز شود و فاتح جنگ باشد.
بر اساس متن مکاشفه یوحنا سواری که بر اسب سفید است معمولاً نماد فتح و پیروزی است.
طبیعت دقیق یا جاودانگی آن مبهم است و همچنین در بعضی منابع فردی خوب و در بعضی منابع شخصیت شیطانی تصویر شده‌است.

اسب سرخ

۳سپس بره مهر دوم را باز کردم. آنگاه شنیدم که موجود زنده دوم گفت:«بیا!»۴این بار اسبی سرخ پدیدار شد. به سوار آن شمشیری داده شده بود تا قادر باشد صلح و سلامتی را از زمین بردارد و بجای آن هرج و مرج ایجاد کند. در نتیجه، جنگ و خونریزی، در همه جا آغاز شد.
سوار اسب قرمز معمولاً به عنوان نماد جنگ شناخته می‌شود ویا نماد خشونت. او اسب قرمز را می‌راند و گاهی در بعضی منابع از قرمز آتشین یاد شده‌است. و شمشیری بزرگ در دست دارد و برای ریختن خون آمده‌است. اسب‌سوار دوم معمولاً باعث جنگ داخلی می‌شود تا در مقابل پیروزی‌هایی که اسب‌سوار اول بدست آورده‌است قد علم کند.

اسب سیاه

۵چون بره مهر سوم را گشود، شنیدم که موجود زنده سوم گفت:«بیا!» آنگاه اسب سیاهی را دیدم که سوارش ترازویی در دست داشت۶سپس از میان چهار موجود زنده، صدایی به گوش رسیدد که می‌گفت «یک قرص نان گندم، یا یک کیلو آٰرد جو، به قیمت مزد روزانه یک کارگر باشد. اما به روغن زیتون و شراب آسیبی نرسان!»
اسب سوار سوم که اسبی به رنگ سیاه دارد معمولاً برای قحطی شناخته می‌شود. اسب‌سوار معمولاً یک ترازو را حمل می‌کند تا نانی بخش شود که هنگام قحطی است.

اسب رنگ‌پریده

۷چون بره مهر چهارم را گشود، صدای موجود زنده چهارم را شنیدم که گفت:«بیا!»۸ناگاه اسب رنگ پریده‌ای ظاهر شد که سوارش «مرگ» نام داشت. به دنبال او اسب دیگری می‌آمد که نام سوارش «دنیای مردگان» بود. به آنها، اختیار و قدرت داده شد تا یک چهارم زمین را بوسیله جنگ، قحطی، بیماری و جانوران وحشی نابود کند.
سوار چهارم نامش مستقیماً در مکاشفه یوحنا برده شده‌است و نام آن مرگ است. برخلاف سه سوار دیگر این سوار چیزی را حمل نمی‌کند اما همراه وی یک سوار به نام هادس می‌آید. اگرچه در بعضی نقاشی‌ها سوار چهارم در حال حمل داس دسته‌بلند، شمشیر یا دیگر وسایل تصویر شده‌است. 
رنگ این اسب در انجیل‌های اولیه (به زبان یونانی) خلوروس (χλωρός) نامیده شده‌است که هر دو معنی سبز/سبز مایل به زرد و رنگ پریده را همزمان می‌دهد. اما معمولاً به صورت رنگ پریده ترجمه شده‌است. به این علت بیشتر ترجمه شده‌است که مترجمان بیشتر بر این اصل تکیه داشته‌اند که رنگ‌پریده بیشتر به نماد مرگ نزدیکی دارد زیرا جسد انسان نیز رنگ‌پریده است. اما در بعضی از تصاویر جدید سوار سبز نیز تصویر شده‌است.
جمله «به آنها، اختیار و قدرت داده شد تا یک چهارم زمین را بوسیله جنگ، قحطی، بیماری و جانوران وحشی نابود کند.» معمولاً اشاره به مرگ و هادس تصور می‌شود، اما در بعضی از منابع تصور بر این می‌رود که به چهار اسب‌سوار این اختیار داده شده‌است.

اشارات دیگر در کتاب مقدس

در زکریا اشاراتی به اسب‌های رنگی شده‌است (باب ۱ آیه ۸-۱۷). اگرچه نوشته شده‌است که فقط سه اسب‌سوار است ولی بعداً چهارمی اضافه می‌شود.