رنو در فرمول یک

رنو از سال ۱۹۷۷ در گراندپری، بریتانیا فعالیت خودش را به عنوان یکی از تیم‌های شرکت‌کننده و با حضور یک اتومبیل به رانندگی ژان پیر ژابوی در سری مسابقه‌های فرمول یک به جهان معرفی کرد، تیم رنو در این فصل در چهار مسابقه دیگر نیز شرکت کرد، اما موفق به کسب هیچ امتیازی نشد.

رنو در سال ۱۹۷۸

ژابوی در گراندپری ابالات متحده در واتکینز گلن به مقام چهارم رسید و حداقل امتیازهای تیم را در این فصل به دست آورد.

رنو در سال ۱۹۷۹

ژان پی یر ژابوی اولین پیروزی را برای تیم رنو – و سیستم توربوشارژر – در مسابقه گراندپری فرانسه به دست آورد و رنه آرنو، هم تیمی وی به مقام سوم دست پیدا کرد. تیم رنو این فصل را با کسب مقام ششم قهرمانی سازندگان به اتمام رساند.

رنو درسال ۱۹۸۲

رنو آلن پروست را برای رانندگی در تیم جذب کرد.

رنو در سال ۱۹۸۳

آلن پروست در چهار مسابقه به پیروزی دست یافت و تیم رنو به مقام دوم قهرمانی سازندگان رسید.

رنو درسال ۱۹۸۵

رنو به عنوان یک تیم سازنده از مسابقه‌های کناره‌گیری کرد، اما همچنان موتورهای تیم لوتوس را تأمین می‌کرد.

رنو درسال ۱۹۸۶

رنو به‌طور کامل از مسابقه‌های فرمول یک جهان کناره‌گیری کرد.

رنو در سال ۱۹۸۹

رنو در جایگاه تأمین‌کننده موتور مسابقه‌ها، با تیم ویلیامز به مسابقات بازگشت.

رنو در در سال‌های ۱۹۹۷-۱۹۹۲

موتورهای رنو بر سرنوشت قهرمانی در نیمه سال‌های ۱۹۹۰ تسلط داشتند. در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، تیم‌های ویلیامز و بنتون و سپس تمامی سازندگان حاضر در مسابقه‌های قهرمانی از موتورهای رنو استفاده می‌کردند.

رنو در سال ۱۹۹۶

رنو پس از موفقیت در تأمین موتورهای مسابقه تصمیم گرفت تا دوباره از مسابقه‌های کنار بکشد. هر چند که شرکت رنو مذاکره‌هایی را برای خریداری یک تیم حاضر آغاز کرده بود.

رنو درسال ۲۰۰۰

تیم بنتون اعلام کرد از سال ۲۰۰۲ به‌طور رسمی جایگاه فعالیت گروه رنو خواهد بود.

رنو درسال ۲۰۰۲

رنو این فصل را پر قدرت شروع کرد و با کسب امتیازهای لازم موفق شد مقام چهارم قهرمانی سازندگان را از آن خود کند.

رنو درسال ۲۰۰۳

تیم رنو برای سه تیم بزرگ این مسابقه‌ها، تبدیل به تهدیدی جدی شد. فرناندو آلونسو موفق شد تا مکان برتر دو رده بندی را از آن خود کند و مسابقه گراندپری مجارستان را نیز با مقام اول به پایان برساند. رنو در این فصل، مقام چهارم قهرمانی سازندگان را از آن خود کرد.

رنو در سال ۲۰۰۴

تیم رنو با ژارنو ترولی در مسابقه گراندپری موناکو به پیروزی رسید، اما پس از نمایش‌های ناموفق این راننده ایتالیایی و زمانی که تنها سه مسابقه تا پایان فصل باقی بود، رنو به همکاری خود با ترولی پایان داد و ژاک ویلنوو را جانشین وی کرد. اما این تدابیر هم مانع از پیش افتادن BAR برای کسب مقام دوم قهرمانی نشد.

رنو درسال ۲۰۰۵

تیم رنو در آغاز مسابقه‌ها، تسلط کاملی بر شرایط داشت و در پی کسب هر دو عنوان قهرمانی بود، هر چند تیم مک لارن در مسابقه‌های آخر از آهنگ حرکت برتری برخوردار بود. فرناندو آلونسو به عنوان جوانترین قهرمان تاریخ مسابقه‌های فرمول یک، جام پیروزی را در دستان خود بالا برد و رنو نیز به عنوان اولین سازنده بزرگ خودرو، موفق شد بالاترین افتخار قهرمانی سازندگان را از آن خود کند.

رنو درسال ۲۰۰۶

تیم رنو از نه مسابقه اول، در هفت مسابقه به پیروزی رسید، اما در نیمه دوم فصل و پس از آن که سیستم بحث انگیز لرزه گیر غیرقانونی اعلام شد، تیم فراری از رنو پیش افتاد. با این همه رنو موفق شد تا هر دو مقام قهرمانی را در رده رانندگان و سازندگان برای خود حفظ نماید. فرناندو آلونسو در پایان فصل تیم را ترک گفت و به مک لارن پیوست.

رنو در سال ۲۰۰۷

عزیمت فرناندو آلونسو با افول ستاره اقبال تیم همراه شد و رنو با کسب نهایی ۱۵۰ امتیاز، مقام سوم را از آن خود کرد که در مقایسه با سال ۲۰۰۶، نتیجه ضعیفی بود. کوالاینن تازه‌کار که شروعی شکننده را پشت سر گذارده بود، موفق شد فیزیکلا کهنه کار را در سایه خود قرار دهد و تنها حضور تیم بر سکوی پایانی را در ژاپن مرهون خود سازد.

رنو در سال ۲۰۰۸

فرناندو آلونسو به تیم بازگشت تا در کنار نلسون پیکه تازه‌کار قرار گیرد. وی موفق شد با پیروزی‌های پیاپی در سنگاپور و ژاپن، اتومبیل کم فروغ R۲۸ را به مهره پیروزی تبدیل کند و تیم رنو را با کسب ۸۰ امتیاز، به مکان چهارم رده‌بندی قهرمانی برساند.

رنو در سال ۲۰۰۹

عدم موفقیت در حفظ شرایط سال ۲۰۰۸. حتی آلونسو نیز به سختی می‌توانست نتایج پرقدرت خود را در روزهای رده‌بندی به امتیاز تبدیل نماید. پیکه در ماه اوت کنار گذاشته شد و جای خود را به گروژان، راننده سوم تیم داد. فلاویو بریاتوره و پت سایموندز به دلیل تبانی با پیکه در تصادف عمدی مسابقه گراندپری سنگاپور در سال ۲۰۰۸ تیم را ترک کردند.

رنو در سال ۲۰۱۰

اتومبیل مسابقه آر۳۰ بعد از آزمایش‌های یکدست و موفقیت‌آمیز پیش از فصل، به سرعت تبدیل به یکی از مدافعان پیروزی در دستان رابرت کوبیکا شد. هم تیمی وی، ویتالی پتروف، اولین راننده روس مسابقه‌های فرمول یک، نمایش‌های پرهیجانی را در مسابقه‌های اول به اجرا گذاشت، اما فاقد سرعت و ثبات کوبیکا بود. تیم در نهایت موفق به کسب مقام پنجم شد.

رنو در سال ۲۰۱۱

رنو آخرین سهام خود را در تیم به شرکت سرمایه‌گذاری جنی فروخته‌است، اما به ساخت و تأمین موتور مسابقه و پشتیبانی فنی ادامه می‌دهد. گروه لوتوس اینک حامی عنوان تیم می‌باشد. رابرت کوبیکا، ستاره رانندگی بعد از سانحه در مسابقه رالی، شروع این فصل را از دست داده و نیک هایفلد، راننده کهنه کار فرمول یک جای او را گرفته‌است.