اودو شفر

اودو شفر (به آلمانی: Udo Schaefer) (متولد ۱۹ اکتبر ۱۹۲۶ در هایدلبرگ آلمان - ۳۰ اوت ۲۰۱۹) یک وکیل آلمانی و یکی از مهم‌ترین محققین بهائیت در دوران معاصر بود.

دوران زندگی

اودو شفر در یک خانواده موسیقی دان به دنیا آمد. او بعد از چهار ترم تحصیل دررشته موسیقی، در سال ۱۹۵۰ میلادی به حقوق تغییر رشته داد و مدرک خود را از دانشگاه روپرتو کارولا در هایدلبرگ دریافت کرد. او سپس به عنوان قاضی و بعد از آن به عنوان وکیل مدافع در دادگاه ایالتی شهر هایدلبرگ به کار پرداخت و سرانجام در سال ۱۹۸۸ میلادی بازنشست شد.
والدین او با وجود داشتن ریشه‌های کاتولیک، از کلیسا فاصله گرفتند و در نتیجه او هیچ آموزش مذهبی از آن‌ها ندید. علاقه‌های او در دوران جوانی به صورت شاخص در رابطه با زیباشناسی طبیعت در ادبیات و فلسفه بود و او را می‌توان یک ندانم‌گرا خواند. او در سال ۱۹۴۸ میلادی به بهائیت تغییر عقیده داد. در ادامه او دکترا خود را در رشته ادیان به اتمام رساند که رساله دکترا او در مورد مقایسه قوانین بهائی و کلیسایی بود.
او از اوائل دهه ۱۹۵۰ میلادی تعداد قابل ملاحظه‌ای سخنرانی و سمینار در آلمان و خارج از آلمان برگزار کرده یا از طرف دانشگاه‌ها دعوت شده بود؛ لذا دو دهه اخیر بیشتر مخاطبان او را جوامع دانشگاهی تشکیل می‌دادند. در دو مقطع زمانی در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۲ میلادی او نماینده جامعه بهائی در سازمان ملل بوده‌است. در دهه‌های اخیر نیز به عنوان مشاور حقوقی به محفل ملی بهائی آلمان مشاوره داده بود. او مجموعاً ۱۵ سال بین سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۹۵ میلادی عضو این محفل ملی بوده‌است.

خدمات

اودو شفر به‌طور قابل ملاحظه‌ای به پیشرفت تحقیقات دینی در بهائیت کمک کرده‌است. تحقیقات او با محور اصلی اعتقادات بهائی و به خصوص درک از دیانت و انسان بوده‌است. هدف اصلی او ایجاد پایه‌ای برای گفتگوی بین ادیان بوده‌است. یکی از مهم‌ترین سوالات شفر رابطه احکام و اخلاق بود که در در تحقیقات او در مورد حقوق و اخلاق نمایان شده‌است. شفر یکی از مهم‌ترین افراد در ترجمه آثار بهائی به آلمانی بود.

معضلات در مطالعات بهائی

به نظر شفر غیر بهائیان به ندرت مایل به مطالعه آثار امر بهائی هستند. زیرا که آن‌ها مانند جمیع کتب مقدّسه به هیچ وجه نظام مند نیستند. تحقیقات بهائی عمدتا متمرکز بر روی تاریخ شده و در مقابل بر روی اصول عقائد کلامی به وسعت حوزه تاریخ، کار تحقیقاتی انجام نشده‌است. به غیر از اثر خوآن کول تحت عنوان مفهوم مظهریت در آثار بهائی و اثر موژان مؤمن تحت عنوان نسبیت گرایی: اساسی برای ماوراءالطبیعه بهائی کتب اساسی و عمیقی در رابطه با وجوه ماوراءالطبیعه و الهیات ظهور بهاءالله نوشته نشده‌است. به نظر شفر مطالعات تحقیقی به منظور بررسی بنیادین فلسفه درباره ی موضوعاتی مانند گناه، وجدان، اخلاقیات، و تعالیم اجتماعی انجام نشده‌است. برای مثال به نظر او نقش عقل و منطق در زندگی بر اساس آموزه‌های بهائیت هرگز به‌طور کامل مورد بررسی قرار نگرفته‌است. بیاناتی به ظاهر متناقض از عبدالبهاء در مورد عقل وجود دارد، و تا کنون، هیچ محققی اصول تفسیری زیربنای آن‌ها را مورد مطالعه قرار نداده‌است. همچنین گفتارهای عبدالبهاء در مورد امور سیاسی نیز متناقض به نظر می‌رسد. شفر می‌گوید: '«'ضابطه و دستورالعمل ساده که امر بهائی اساساً غیرسیاسی می‌باشد، دیگر قابل توجیه نیست». همچنین هیچ اثری در مورد تفکّر سیاسی، تعالیم اجتماعی و نظریه‌های سیاسی زیربنای آن‌ها در بهائیت نوشته نشده‌است. اوّلین و آخرین کسی که سعی کرد اصول و احکام اجتماعی بهائیت را برشمارد دکتر اسلمنت، در حدود هفتاد سال پیش بود.
شفر نقل می‌کند که روشنفکر جوان روسی شکایت می‌کرد که بسیاری از مبلغین سیار بهائی که از غرب می‌آیند معلوماتی غیرنقادانه و سطحی دارند و غالباً قادر به جوابگویی به سؤالاتی که دربارهٔ بهائیت مطرح می‌شود نیستند. روش‌های تبلیغ دسته جمعی که در سایر نقاط جهان به کار گرفته شده در کشورهایی که مردم آن‌ها بیشتر رویکرد عقلی، فلسفی و روشمند به یافتن حقیقت دارند، کاربرد ندارد. یکی از اهداف مهم جامعه بهائی ایجاد روابط دوستانه با افراد برجسته مانند سیاستمداران و رهبران اندیشه می‌باشد. در این راستا شوقی افندی می‌گوید: «ما یادگرفته‌ایم که تعالیم عمیق‌تر را هوشمندانه و به نحوی جذاب به چنین نفوسی ارائه دهیم». به نظر شفر انتشار ترجمه انگلیسی کتاب اقدس و احکامی با مقرّرات الزام‌آور رفتاری، با لزوم اطاعت مطلق و شرایطش به عنوان حکمی که برای آزادی شخصی محدودیت مطلق ایجاد می‌کند، و غیرقابل سؤال و انتقاد باشد، در میان افراد عصر حاضر ایجاد انزجار و نفرت می‌کند. بر همین اساس ایگناز گلدزیهر معتقد است که تا آنجا که به سیاست مربوط می‌شود، باید انتظار داشت که بهاءاالله در زمره لیبرال‌ها باشد، امّا وقتی او را در میان افرادی می‌یابیم که علیه آزادی تلاش می‌کنند، ناامید می‌شویم.
به عقیده شفر اینکه بهاءاالله همه چیز را بیان کرده و ما برای اطلاع از حقیقت نیاز به هیچ‌یک از فلاسفه نداریم، کوته بینانه و کاملاً بی‌اساس است. به بیان او حکم بهائی اجتناب از معاشرت با ناقضین عهد و میثاق است، امّا هیچ حکم بهائی صادر نشده که بهائیان را از تحلیل و رد کردن اظهارات آن‌ها منع کند.

بررسی ادبیات بهائی قبل از انتشار

به نظر شفر مسئله‌ای که هر نویسندهٔ بهائی با آن مواجه است، جریان تصویب تألیفات می‌باشد. عقیده شفر این است که روشی که توسّط ولی امراالله به عنوان اقدامی موقـّت جهت صیانت بهائیت به اجرا درآمد، هنوز قابل لغو نیست. امّا، این فرایند گاهی اوقات بسیار نابخردانه صورت می‌گیرد و مانند سانسور عمل می‌کند. اگرچه هدف آن حصول اطمینان از این است که تعالیم بهائی در نسخهٔ مقدّماتی به نحوی نادرست بیان نشده باشد، امّا بررسی کنندگان گاهی اوقات سبک نگارش را نیز مورد بررسی قرار می‌دهند و در سبک شخصی مؤلـّف دخالت می‌کنند. در برخی موارد، بررسی کنندگان حتـّی تخصّص و صلاحیت لازم برای بررسی اثری را ندارند. نتیجهٔ حاصله جز دلسردی مؤلـّف و جلوگیری از انتشار کتب و نوشته‌هایی که نیاز به آن‌ها مبرم است، نخواهد بود. مسلـّماً افراد بررسی‌کننده عنداللـّزوم خود را نوعی شریک در تألیف تلقـّی می‌کنند و سعی دارند نظریه خود در خصوص موضوع، ساختار و سبک نوشته را به مؤلـّف تحمیل نمایند. شفر پیشنهاد می‌کند که هیئت‌های اداری باید از تأثیرات مخرّب چنین استفادهٔ نادرستی بر انتشار کتب و آثار ثانوی بهائی آگاه باشند.

احکام جزائی کتاب اقدس

به نظر شفر، احکام کتاب اقدس معیار سنجش احکام حقوقی مختلف مخصوصاً کشورهای غربی می‌باشد. در بعضی قوانین حداکثر مجازات ممکنه مطرح شده‌است و اجرای آن‌ها نیازمند قوانین تکمیلی است، از جمله این قوانین می‌توان به جرم آتش کشیدن خانه‌ها و جرم قتل اشاره کرد که مجازات اعدام و در کنار آن حبس ابد برای آن وضع شده‌است. مثال دیگر جرم دزدی است که مجازات آن تبعید برای دفعه اول ارتکاب، زندان برای دفعه دوم ارتکاب، و زدن مهر و علامت بر 
پیشانی برای دفعه سوم وضع شده‌است.  به سایر مجازات‌ها مانند مجروح کردن کسی و برای برخی روابط جنسی اشاره شده و تشریع احکام به بیت العدل اعظم محول شده‌است.استشفر معتقد است که بی تردید این احکام کاملاً مخالف تصور ارزش‌های جهان غرب و متخصصین امور جنائی می‌باشد. شفر از کتاب مفاضات عبدالبهاء نقل قول می‌کند که "خیمه وجود بر ستون عدل قائم است نه عفو و بقای بشر بر عدل است نه عفو". بر این اساس مجازات اعدام و حبس ابد احکام مطلقی هستند که مجرم دیگر به جامعه باز نخواهد گشت. در مقابل احکامی مانند تبعید این فرصت را به مجرم می‌دهد که از زنذگی خود را از نو شروع کند.