تراجنس‌هراسی

نمونه‌های تراجنس‌هراسی در مراکز درمانی

در سال ۱۹۹۶ رابرت ایدس (تراجنسی) در سن ۵۰ سالگی وقتی دچار سرطان تخمدان شد و به پزشک مراجعه کرد ولی ۱۲ دکتر از درمان این فرد سر باز زدند و وی در سن ۵۳ سالگی در سال ۱۹۹۹ درگذشت.
مورد دیگر خانم تایرا هانتی تراجنسی ۲۵ ساله‌ای بود که در سال ۱۹۹۵ در اثر یک حادثه رانندگی به بیمارستان منتقل شد و درمان وی آغاز شد. زمانی که کارکنان بخش اورژانس متوجه شدند این فرد یک تراجنسی است درمان وی را متوقف نمودند. وی در بیمارستان بر اثر خون‌ریزی فوت کرد
در بعضی بیمه‌های اجتماعی حمایت از مراحل درمانی (چه تغییر جنسیت و چه درمان‌های پزشکی دیگر) را برای افراد تراجنسی به هیچ عنوان پوشش نمی‌دهند
در ژانویه ۲۰۱۲ در سوئد قانونی به تصویب رسید که افراد برای تغییر جنسیت ابتدا باید وارد اتاق استریل شوند!
در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده امریکا، مرکز حمایت از تراجنسی‌ها طی یک بررسی نتیجه گرفت که ۱۹٪ ترنسجندرها از مراکز درمانی طرد می‌شوند و مراکز درمانی از مداوای این افراد خودداری می‌کنند. این مطلب نشان دهنده این است که هنوز هم تراجنس‌هراسی  باعث اثرات مخربی می‌شود.

تراجنس‌هراسی در محل کار

بعضی تراجنسی‌ها زمانی که برای تغییر اقدام می‌کنند شغل خود را از دست می‌دهند
در سال ۱۹۹۹ دو بنگاه خبری سان‌فرانسیسکو کرانیکل و آسوشیتدپرس گزارش دادند که طی بررسی وزارت بهداشت سان‌فرانسیسکو  سالانه ۷۰٪ از تراجنسی‌ها از محل کار تنها به دلیل تراجنس بودن اخراج می‌شوند.
در سال ۱۹۹۹ اداره بهداشت سان‌فرانسیسکو گزارشی را ارائه داد که مربوط به سال ۱۹۹۷ بود و به بررسی زندگی  ۳۲۹ تراجنسی مرد به زن و ۱۲۳ تراجنسی زن به مرد پرداخته بود. در این بین تنها ۴۰٪ تراجنسی‌های مرد به زن توانسته بودند مشغول به کار شوند یا در کار سابق خویش باقی بمانند. البته در این زمینه وضع تراجنسی‌های زن به مرد بهتر بود و این نرخ برای ایشان ۸۱٪  بود.
همچنین ۴۶٪ از تراجنسی‌های مرد به زن و ۵۷٪ تراجنسی‌های زن به مرد اذعان داشتند که صاحبکاران بین ایشان و دیگران تبعیض قائل می‌شوند
در بعضی از کشورها و ایالت‌ها قوانینی برای جلوگیری از تبعیض علیه تراجنسی‌ها نوشته شده‌است که کارفرما را ملزم به رفتار عادلانه می‌کند ولی صاحب کاران کماکان به دلایل واهی و کم اهمیت دست به رفتار تبعیض‌آمیز می‌زنند به عنوان مثال فرد را به خاطر تاخیر در ورود بدون هیچ اخطاری اخراج می‌کنند
در سال ۲۰۰۰ در جنوب امریکا و در فروشگاه‌های زنجیره‌ای ویندیکسی ʷⁱⁿᵈⁱˣⁱᵉ  کارمند قدیمی خود به نام پیتر اویلی را اخراج کرد. این فرد با تمام سابقه و تشویق‌هایی که در طول کار خود گرفته بود تنها به دلیل اینکه در بیرون از محیط کار پوشش خود را عوض می‌کرد اخراج شد. سازمان ازادی مدنی امریکا یک شکایت از سمت این فرد در برابر فروشگاه ویندیکسی نوشت ولی این شکایت در دادگاه رد شد.

تبعیض

بر طبق تعریف بلومنفلد در سال ۱۹۹۲ تبعیض علیه تراجنسی‌ها ممکن است به ۴ صورت بروز کند. ۱. این تبعیض در ذهن فرد نسبت به تراجنسی‌ها ایجاد شود ولی رفتار بیرونی نداشته باشد. ۲. رفتار تبعیض امیز علیه تراجنسی‌ها به صورت بیرونی بروز کند و به یک فرد ترنس ضرر وارد کند ۳. رفتار تبعیض امیز در قوانین دولتی، بخش‌های اموزشی، بیمارستان‌ها و قوانین دینی علیه تراجنسی‌ها اعمال شود ۴. رفتار تبعیض امیز در کل جامعه باشد و به صورت یک فرهنگ و ریشه در جامعه وجود داشته باشد

تراجنسی‌هراسی در گروه‌های اجتماعی

بعضی از گروه‌های فعال اجتماعی نیز نسبت به ترنس‌ها رفتار تبعیض امیز انجام می‌دهند. به عنوان مثال گاهی تراجنسی‌های مرد به زن از ورود به جمع‌های زنانه محروم می‌شوند
در جشنواره موسیقی Michigan Womyn (فستیوال موسیقی که توسط فمینیست‌ها برای حمایت از زنان برگزار می‌شود) در سال ۱۹۹۱ و بیست و پنجمین دوره این جشنواره Nancy Jean Burkholder (یکی از فعالان فمینیست) یک تراجنسی مرد به زن را از این جشنواره بیرون انداخته زیرا این فرد یک زن به دنیا نیامده بود.
در این فستیوال اهنگی به نام womyn born womyn اجرا شد که مستقیماً به این مطلب اشاره می‌کند که یک زن، زن به دنیا می اید. در واقع این اهنگ رفتار تبعیض امیزی نسبت به تراجنسی‌های مرد به زن بود این درحالی است که زنان ترنس (تراجنسی های مرد به زن)، توسط سازمان های بین المللی از جمله سازمان ملل، سازمان بهداشت جهانی، انجمن رواشناسی آمریکا و بسیاری از دولت های غربی چه قبل از عمل تطبیق جنسیت، چه بعد از آن به عنوان زن شناخته می شوند. همچنین اکثر اندیشمندان فمینیسم، زنان ترنس را زن می دانند و مخالفت با این گزاره را مصداق بارز ترنس هراسی و زن ستیزی به شمار می آورند.

در ایران

تراجنس‌هراسی شاید در ایران بسیار زیاد باشد. به نوعی هر ۴ حالت تبعیض علیه تراجنسی‌ها در ایران وجود دارد.  علت این امر نبود شناخت و اگاهی جامعه نسبت به این موضوع است.

قانون و تبعیض علیه تراجنسی‌ها

در قوانین اساسی و قوانین مجازات اسلامی ایران هیچ اسمی از تراجنسی‌ها برده نشده است.
همچنین ترنسکشوال‌ها هیچ نماینده یا حتی عضو غیر ثابتی در هیچ یک از نهادها و ارگان‌های دولتی ندارند. در ایران به شدت نیاز به قوانینی برای حمایت از تراجنسی‌ها وجود دارد زیرا این افراد حق تحصیل و همچنین استخدام در مراکز دولتی در طی پروسه درمان ندارند. البته در قانون مخالفتی با این افراد وجود ندارد ولی هیچ حمایتی نیز انجام نمی‌شود و این باعث تفسیرهای شخصی و دلخواهانه از قانون می‌شود.
به عنوان مثال در سال ۸۶ یک تراجنسی زن به مرد که پس از دریافت مجوز تغییر جنسیت و همچنین تاییدیه نیروی انتظامی برای تغییر در پوشش، از دانشگاه به علت پوشش پسرانه خود اخراج شد. زیرا قانونی برای حمایت از تغییر پوشش این فرد که پیش زمینه تغییر جنسیت است وجود ندارد.

مراکز درمانی و تبعیض علیه تراجنسی‌ها

در مراکز درمانی نیز کمابیش رفتار تبعیض امیزی نسبت به این افراد انجام می‌شود. این رفتار بیشتر در مراکز زیبایی علیه تراجنسی‌ها انجام می‌شود. بعضی از این مراکز از پذیرش افراد تراجنسی که اقدام برای لیزردرمانی می‌کنند خودداری می‌کنند یا حتی تعدادی از پزشکان و مراکز درمانی نیز از پذیرش تراجنسی‌ها خودداری می‌کنند.

فرهنگ و تبعیض علیه تراجنسی‌ها

متأسفانه فرهنگ غالب در ایران تراجنسی بودن را به عنوان یک انحراف جنسی تصور می‌کند و خانواده‌ها در برخورد با ترنس‌ها به صورت قهری برخورد می‌کنند. اکثر خانواده‌ها در صورت مواجه شدن با تراجنسییت در یکی از اعظای خانواده اقدام به سرکوب، طرد یا حتی از بین بردن فرد می‌کنند.
دکتر شهریار کهن زاد در کتاب خود به یکی از این موارد اشاره می‌کند.
مینا یکی از مراجعین اقای کهن زاد که توسط پدر و برادران خودش تنها به دلیل تراجنسی بودن به قتل می‌رسد.
در بین فمینیست های ایرانی، گرچه در سال های اخیر بسیاری از فعالان این حوزه برای فرهنگسازی موضوع ترنس ها تلاش کرده اند اما اخیر شاهد رشد تراجنس هراسی در بین فمینیست هایی همچون مهدیس پویا هستیم که می توانند شرایط را برای ترنس ها در ایران سخت تر کنند.