سانگ‌یانگ کوراندو

نسل نخست (۱۹۶۴–۱۹۹۶)

در سال ۱۹۶۴ شرکت موتور دیزلی هونگ هان شروع به جمع کردن جیپ، کامیون‌ها و اتوبوس‌ها برای نیروهای مسلح ایالات متحده و فرماندهی سازمان ملل متحد کرد. در نوامبر سال ۱۹۶۹، سی ان جی ۵ (CJ-5) در تولید موتور ۷۵ لیتری (۵۶ کیلو وات) ویلس هورکین در چهار خط وارد شد و در سال ۱۹۷۱، نسخه ten و یک مدل وانت معرفی شد. در آوریل سال ۱۹۷۴ جنرال موتورز و شینجین موتورز یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک با نام شینجین جیپ موتورز، را برای ساخت جیپ‌های محلی تشکیل دادند. تحت مدال " آسیا موتورز "، جیپ نظامی (M38A1, M۶۰۶) به عنوان " آسیا KM۴۱۰ " ساخته شد. این محدوده در نهایت به آسیای میانه آنلاین تبدیل شد.
در سال ۱۹۸۳ شرکت سانگ یانگ موتورز شروع به تولید جیپ CJ-7 در کرهٔ جنوبی نمود، که با نام کوراندو وارد بازار شد. در سال۱۹۸۶ شروع به صادر کردن کوراندو به ژاپن کرد؛ و در سال ۱۹۸۸ شروع به صادر کردن آن به اروپا کرد. به غیر از CJ-7، یک ورژن با ۹ صندلی از این خودرو نیز در دسترس است که کوراندو K9 نام دارد. تولید این نسل از کوراندو در سال ۱۹۹۶ پایان یافت.

تجدید نظر

سانگ یانگ کوراندوی ۲۰۰۴ یک به روزرسانی برای نسل دوم این خودرو بود. تولید آن در سال ۲۰۰۶ متوقف شد. با این حال فروش آن تا سال ۲۰۰۷ در بسیاری کشورها ادامه یافت. این خودرو با انواع موتورهای دیزلی و بنزینی در دسترس بود، از جمله می‌توان به یک موتور دیزلی ۵ سیلندر ۲٫۹ لیتری از شرکت مرسدس بنز اشاره کرد. در سال ۲۰۰۸، شرکت روسیه‌ای TagAZ، شروع به گرد هم آوردن محصولات کوراندو با نام TagAZ Tager کرد. نه تنها ورژن سه درب خودرو بلکه ورژن ۵ درب را نیز تولید کرد.

مشخصات

سومین نسل کوراندو در ابتدا با یک انتقال دهندهٔ نیروی (جعبه دنده) دستی ۶ حالته و یک انتقال دهندهٔ نیروی خودکار ۶ حالته DSI مدل M11 تولید شد و تولید آن از سال ۲۰۱۱ آغاز شد. همچنین می‌توان برای سفارش انتخاب کرد که انتقال نیرو به دو چرخ باشد یا به ۴ چرخ. مصرف سوخت این خودرو ۵٫۵ لیتر/۱۰۰ کیلومتر و شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آن کمتر از ۱۰ ثانیه می‌باشد. موتور موجود در این خودرو یک توربودیزل ۲ لیتری است که ۱۷۵ اسب بخار نیرو تولید می‌کند. موتور بنزینی در سال ۲۰۱۲ معرفی شد.
کوراندو دارای ۶ کیسهٔ هوای استاندارد است. ظرفیت صندوق عقب ۴۸۰ لیتر است؛ و وقتی صندلی‌ها تا شوند این فضا به ۱۳۰ ۰لیتر افزایش میابد.

طراحی

کوراندوی جدید از نظر طراحی بسیار عالی است، بسیاری از مقاله‌ها پیشرفت‌های طراحی آن را نسبت به مدل‌های گذشته اش بیان می‌کنند. همین‌طور فضای داخل خودرو و همچنین اندازهٔ شاسی این خودرو افزایش یافتند. این محصول در مقدونیه به عنوان بهترین شاسی بلند سال معروفی شد.

مدل‌های گوناگون

از سال ۲۰۰۸ تا کنون، ۵ مدل خودرو (که برخی C200 نام داشتند) تولید شدند:
C200
مدل اورژینال و اصلی یعنی C200 در سال ۲۰۰۸ در نمایشگاه موتور پاریس رونمایی شد و از آن زمان در نمایشگاه‌های دیگری نیز به نمایش درآمد. این مدل اکثراً بازخوردی مثبت داشت و اکثراً تصور می‌کردند که این محصول می‌تواند برای شرکت سانگ یانگ جایگاهی در بین خودروهای شیک ایجاد کند.

C200 Aero

این مدل در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه موتور سئول رونمایی شد. یک سال پس از کوراندو C با تقریباً بدون تغییرات و شبیه به طراحی گیوگیارو (یک مدل خودرو) تولید شد.

C200 Eco

سانگ یانگ C200 Eco در سالن بین‌المللی اتومبیل در بارسلونا
C200 Eco در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه موتور سئول رونمایی شد. یک خودروی هیبریدی می‌باشد که هم از موتور دیزلی و هم از یک موتور الکتریکی (که نیرویش را از یک باتری ۳۴۰ ولتی می‌گیرد) استفاده می‌کند. همچنین از یک سیستم خاموش – روشن بهره می‌برد که وقتی خودور در حالت توقف است موتور را خاموش می‌کند. صرفه جویی در مصرف سوخت این خودرو تا ۲۵٪ است. ویژگی طراحی داخلی این خودرو تودوزی‌های سبز و اتاق جادار است.

کوراندو C

در سال ۲۰۱۰ در نمایشگاه موتور بوسان به نمایش درآمد، کوراندو مدل C بیشتر شبیه به مدل‌های قبلی است اما طراحی جذابتری دارد و گفته می‌شود از این به بعد این مدل تولید خواهد شد. مدل جدید کارایی و عملکرد بالایی دارد، و این به خاطر وجود یک موتور دیزلی توربوی ۲ لیتری و خروجی نیروی ۱۳۵ کیلو وات(۱۸۴ منبع نیرو؛ ۱۸۱ اسب بخار) و 360 N.M(270 lb/ft)نیروی رانش می‌باشد. طراحی داخل خودرو شبیه به مدل C200 Eco می‌باشد.

کوراندو EV

در سال ۲۰۱۰ در نمایشگاه بین‌المللی موتور بوسان رونمایی شد. کوراندو EV جدید یک ورژن کاملاً الکتریکی از کوراندو C می‌باشد. حداکثر سرعت آن ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت و میزان مسیری که می‌تواند طی کند (با یک شارژ)۱۸۰ کیلومتر است.