سه (شاهین‌شهر و میمه)

روستای سُه از توابع شهرستان شاهین‌شهر و میمه در استان اصفهان و در طول و عرض جغرافیایی ۳۳ درجه و ۱ دقیقه شمالی و ۵۱ درجه و ۲۱ دقیقه شرقی واقع می‌باشد.
این روستا در ۹۴ کیلومتری شمال شهر اصفهان و جنوب شهر کاشان قرار دارد. در غرب و شرقش نیز شهرهای میمه و نطنز هستند.
به علت قرار گرفتن روستا در دامنه رشته کوه‌های کرکس، راه‌های دستیابی به روستا محدود می‌باشند.
راه اصلی ورود به روستا از جاده تهران به اصفهان (۶۵N) است. در فاصله ۶۰ کیلومتری از شهر اصفهان، مابین شهر میمه و روستای مورچه خورت، مسیری ۳۰ کیلومتری وجود دارد که به سُه می‌رسد. در این مسیر رباط شاه عباسی و روستاهای دهلر و بیدشک نیز هستند.
از راه‌های فرعی نیز می‌توان به شهر نطنز و میمه و روستای ابیانه رسید.

جمعیت

جمعیت ثابت روستا طبق آخرین سرشماری ۱۳۹ خانوار و ۴۰۸ نفر می‌باشد و جمعیت متغیر آن که در ایام نوروز، محرم و تابستان افزایش می‌یابد بالغ بر ۷۹۰ نفر می‌شود.

اقتصاد

حدود ۸۶٪ مردم روستا در بخش کشاورزی فعالیت می‌کنند.
در آماری که در اواخر سال ۸۶ گرفته شده‌است، بخش‌هایی چون دامداری، مرغداری، زنبورداری و پرورش ماهی و آبزیان نیز در نظر گرفته شده‌است. اگر بخواهیم جداگانه آن‌ها را مورد بررسی قرار دهیم؛ سهم بخش کشاورزی ۵۶٪، دامداری۲۷٪، مرغداری۰٫۸٪است و اما زنبورداری که به صورت فصلی انجام می‌گیرد ۲٫۴٪را به خود اختصاص می‌دهد.
آب لازم جهت کشاورزی عمدتاً از طریق آب‌های جاری در سطح روستا صورت می‌گیرد؛ و تنها در دو یا سه مزرعه در محلی به نام بند آب‌ها را برای سهولت در آبیاری جمع‌آوری می‌کنند. باید به این نکته نیز اشاره کرد که به دلیل شرایط جغرافیایی روستا خانه‌های اهالی با زمین‌های کشاورزی و باغات آن‌ها فاصله دارد که در اصطلاح به این روستاها، روستاهای پراکنده می‌گویند.
تولید اصلی روستا در بخش کشاورزی را گندم و جو و در بخش باغداری را تولید سیب تشکیل می‌دهد. در سال‌هایی که آب کافی برای کشاورزی وجود داشته باشد علاوه بر گندم و جو که تولید عمده کشاورزان را تشکیل می‌دهد، می‌توان به تولید عدس، نخود، لوبیا، زعفران و … اشاره کرد. البته تولید این محصولات بیشتر جنبه استفاده خانوار تولیدکننده ان را دارد.
در زمینه باغداری نیز می‌توان به میوه‌هایی چون گلابی، زردآلو، آلبالو، گیلاس، انگور، هلو و… اشاره کرد و باید دانست که میزان آن در هر سال بستگی به وجود و میزان آب برای کاشت دارد.
حدود ۳۰٪توانمندی اقتصادی روستا در زمینه باغداری یعنی در تولید سیب است.

جاذبه‌ها

جاذبه‌های این روستا به سه دسته ی: ۱. اماکن مقدس، ۲. اماکن تاریخی، ۳. اماکن تفریحی.
۱. اماکن مقدس:
که عبارتند از: امامزاده یوسف، امامزاده گلیله، مساجد تاریخی، کوفنده، درخت انجیر.
۲. اماکن تاریخی:
که عبارتند از: کاروانسرای قاجاری، کاروانسرای شاه عباسی، قلعه‌ها، حمام، کبوترخانه، آسیاب‌ها، پل‌ها.
۳. اماکن تفریحی:
که عبارتند از: سرکریز، آبشار. گل پرده هاز، مرغزار گزی، مارگله، هل حرامزاده، نچفت، زیرپل.

پیشینهٔ تاریخی

برای تخمین قدمت و سابقه روستا، اسناد و مدارکی در دست نیست اما آنچه که از شواهد و قراین موجود بر می‌آید؛ قدمت آن را بیش از ۲۰۰۰ سال نشان می‌دهد.
از جمله این شواهد می‌توان به قلعه گبریها، قلعه نچفت و قلعه‌های موجود در روستا، آتشکده، سنگ آسیاب و… که اکنون تنها خرابه‌ای از آن‌ها باقی است، اشاره کرد. از گفته‌های اهالی و معماری خاص آن اینگونه برداشت می‌شود که سابقه قلعه میان (یا به لهجه سهی‌ها قلعه میون) بیش از ۲۰۰۰ سال باشد.
به نظر می‌آید قلعه‌های گبری در اطراف روستا زیاد بوده و تلفظ و لهجه آن‌ها از زبان زرتشتی است. هم‌اکنون نیز لهجه اهالی روستا اینگونه می‌باشد.
این روستا به همراه روستای کلهرود جزئی از شهرستان نطنز بوده که در سالیان اخیر و در زمان نماینده وقت نطنز (مسعود کریمپور) از شهرستان نطنز جدا گردیده‌است!