آرکتیک مانکیز

تاریخچه

سال‌های نخست و اولین قرارداد ضبط (۲۰۰۳–۲۰۰۵)
این گروه تمرینات خود را در یِلو آرچ استودیوز در شهر نیپسِند آغاز کردند و در ۱۳ جوئن ۲۰۰۳ در بار مشروب فروشیِ دِ گرِیپس در شفیلد برای اولین بار اجرا کردند. بعد از چندین اجرا در ۲۰۰۳ این گروه شروع به ضبط نسخه‌های آزمایشی بااستودیوهای توفِلای در شفیلد کردند. در کل ۱۷ نسخه آموزشی ضبط شد و این مجموعه با اسم زیر تفرجگاه روی سی دی‌هایی ریخته شد تا بعد از اجراها به حضار داده شود که بی درنگ در بین هواداران به صورت فایل به اشتراک گذاشته شدند. اسم این مجموعه از اولین نسخه‌های پخش شده سرچشمه می‌گیرد. اولین کسی که این نواسخ آموزشی را پخش می‌کرد برای رده‌بندی این مجموعه اسمی برگرفته از جایی که آن را دریافت کرده بود برای آن انتخاب کرد، او در تفرجگاه لب ساحل این سی دی را دریافت کرده بود. آرام آرام، هرچقدر این نواسخ بیشتر پخش می‌شد، این مجموعه بیشتر با اسم شناخته می‌شد. این موجب به وجود آمدن یک باور اشتباه در میان طرفداران شده‌است که زیر تفرجگاه اولین آلبوم این گروه بود یا اینکه آن مجموعه نواسخ اصلی هم با این اسم منشر شده‌اند در صورتی که این صحیح نیست. البته خود گروه با به وجود آمدن این سوءتفاهم مخالف نبودند و در این مورد گفتند: " ما آن مجموعه را برای اینکه پول از آن دربیاوریم ضبط نکردیم. ما داشتیم آن‌ها را مجانی به مردم میدایم- این باعث می‌شد که افراد بیشتری آن‌ها رو بشنوند" وقتی از آن‌ها در مورد محبوبیت حساب مای اِسپِس گروه در مصاحبه با مجله پِریفیکس سؤال شد، در جواب گفتند که آن‌ها از این حساب خبر نداشته‌اند و اینکه احتمالاً توسط یکی از طرفدارانشان ساخته شده.
این گروه کم‌کم در شمال انگلستان محبوبیت پیدا کردند، و مورد توجه رادیو بی‌بی‌سی و روزنامه‌های بریتانیایی قرار گرفتند. یک عکاس محلی به اسم مارک بول، از اجراهای گروه فیلم‌هایی ضبط کرد و موزیک ویدئو داستان‌های دروغین سان فرانسیسکو را ساخت و همراه مجموعه زیر تفرجگاه، آن را روی وب سایتش منتشر کرد. آرکتیک مانکیز اولین تک‌آهنگ خود را با اسم پنج دقیقه با آرکتیک مانکیز را با لقب ضبط خود به اسم "بنگ بنگ" ضبط کردند که شامل آهنگ‌های داستان‌های دروغین سان فرانسیسکو و از تجمل تا خورده سنگ بود. این انتشار محدود به تنها پانصد سی دی و هزار صفحه گرامفون بود اما در آیتیونز برای دانلود قرار داده شد. چندی نگذاشت که این گروه در فستیوال ردینگ و لیدز بر سِن "کارلینگ" که برای گروه‌های نه چندان پر طرفدار استفاده می‌شد اجرا کردند. این اجرای گروه در میان حضار و رسانه‌ها صدای زیادی کرد.
سر انجام، این گروه با کمپانی دومینو قرارداد امضا کردند. گفت می‌شد که این گروه توجه یکی از صاحبان کمپانی به اسم لورنس بِل را جلب کرده بودند که تنها با گروه‌هایی که شخصاً از آن‌ها خوشش میامد قرارداد می‌بست. رسانه بریتانیایی به اسم دیلی استار گزارشی منتشر کرد مبنی بر اینکه بعد از قرارداد دومینو این گروه باای اِم آی هم یک قرارداد انتشار ۱ میلیون پوندی و همچنین یک قرارداد ۷۲۵۰۰۰ پوندی با شرکت اِپیک رکردز در آمریکا امضا کرده‌است. این گروه این خبر را تکذیب کرد و دیلی استار را هم نا معتبر خواندند. هرچند که دومینو حق انتشار در استرالیا و نیو زیلند را بهان‌ام‌ئی واگذار کرده بود و حقوق ژاپنی را هم به شرکت مستقل هُستِس. اولین تک‌آهنگ گروه با شرکت دومینو "من شرط می‌بندم توی سالن رقص خیلی خوش قیافه‌ای" بود که در چَپِل اِستودیوز در لینکنشایر ضبط شد و در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۵ منتشر شد که مستقیماً به شماره یک در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید که رقبایی همچون رابی ویلیامز و سوگا بیبز را کنار زد. دو هفته قبل برای اولین بار اسم این آهنگ بر روی جلد مجله اِن اِم‌ای قرار داده شده بود. دومین تک‌آهنگشان به اسم وقتی خورشید غروب می‌کند (با اسم قبلی به درد نخور) در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۶ منتشر شد که همچنین به صدر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید که ۳۸۹۲۲ نسخه فروش کرد که جایگاه شِین وارد را از او دزدید. موفقیت این گروه منجر به ایجاد تفکراتی در مورد طریقه‌های جدید برای معرفی گروه‌های جدید شد.