پروپاگاندا

تبلیغات سیاسی، جوسازی، پروپاگاند (به فرانسوی: Propagande) یا پروپاگاندا (به انگلیسی: Propaganda) گونه‌ای ارتباط است که در آن، اطلاعات هماهنگ و جهت‌دار برای بسیج افکار عمومی از طریق تبلیغات سیاسی پخش و فرستاده می‌شود. تبلیغات سیاسی شکلی از ارتباط است که هدف آن نفوذ بر گرایش یک جمع یا جماعت به موضع و دلیل دلخواه مبلغ سیاسی است. پروپاگاندا برخلاف تهیه اطلاعات غیر جانبدارانه، در اصلی‌ترین معنای خود، دادن اطلاعات با هدف نفوذ بر مخاطب است. در این راستا، اغلب اوقات، واقعیت‌ها به‌طور گزینشی بیان و بازنمایی می‌شوند (درحالی که نادرستی آن برگوینده روشن و آشکار است) تا از سوی مخاطب، واکنش و رفتاری احساسی و نه آگاهانه و خردمندانه سربزند. نتیجه این امر، تغییر گرایش دلخواه به سوی هدفی است که برای مخاطب هدف‌گیری شده و به منظور پیشبرد یک برنامه سیاسی، درنظرگرفته شده‌است. افزون براین، پروپاگاندا می‌تواند در شکل یک نبرد و جنگ‌افروزی سیاسی نیز تلقی شود.
تبلیغات سیاسی یا پروپاگاندا شکلی از ارتباط است که با ترغیب یا اقناع متفاوت است، زیرا هدفش این است تا به پاسخی دست یابد که قصد مبلغ را تداوم بخشد. اقناع یا ترغیب، به مثابه یک فعال‌کننده دوسویه عمل می‌کند و هدفش آن است که به نیازهای ترغیب‌کننده و ترغیب شونده پاسخ دهد. یک مدل تبلیغ (پروپاگاندا) نشانگر آن است که چگونه می‌توان عناصر اطلاع‌رسانی و ارتباط اقناعی را در تبلیغات با یکدیگر تلفیق کرد. تبلیغات سیاسی ممکن است افکار عمومی و رفتار افراد را تحت تأثیر قرار دهد و آن‌ها را دگرگون سازد.

ریشه

جوسازی ریشه در تاریخ کلیسای کاتولیک دارد. در سال ۱۶۲۲ میلادی، پاپ اوربان هشتم برای ترویج دین مسیحیت، در مناطق غیر مسیحی جهان گردهمایی تبلیغاتی به راه انداخت. در آن زمان کاتولیک‌ها این کار را نوعی از آموزش برمی‌شمردند. در جنگ جهانی اول هم طرفین جنگ از این روش برای تأثیرگذاری مثبت بر روی نیروهای خود استفاده می‌کردند.
در دوران سلطنت ملکه ویکتوریا، علیه دشمنان امپراتوری تبلیغات منفی می‌شد.
جنگ جهانی دوم نه تنها جنگ بمب‌ها و گلوله‌ها، بلکه جنگ کلمات و تبلیغات بود. تهاجم تبلیغاتی نازی‌ها ابتدا توسط آدولف هیتلر در کتاب نبرد من طراحی و سپس به وسیله گوبلز و وزارت تبلیغات او اجرا شد. ایالات متحده در ایجاد تبلیغات خویش، به مجموعه‌ای نه چندان منسجم از روان شناسان و سایر دانشمندان علوم اجتماعی، برای تقویت روحیه ملی و خنثی ساختن تأثیر تبلیغات نازی‌ها متکی بود». واژه تبلیغات سیاسی یا (propaganda) واژه‌ای نولاتینی و بازسازی شده از فعل لاتینی کهن (propagere) به معنی منتشر ساختن (لغت انگلیسی propagate از همین ریشه است) و برانگیختن است. امروزه تبلیغات، جزیی از ارتباطات عمومی است و هدف آن، دستیابی به مقاصد از پیش تعیین شده‌است.

تکنیک‌های خاص

محققان بسیاری از تکنیک‌های استاندارد مورد استفاده در تبلیغات و تکرار را شناسایی کرده‌اند.

شما هم همچنین

Ad hominem tu quoque (به معنای واقعی کلمه: "شما هم همچنین") به ادعایی اشاره می‌کند که منبع ایجاد استدلال، به نحوی متناقض با این استدلال سخن گفته یا عمل کرده‌است. به‌طور خاص، اگر منبع A اقدامات منبع B را نقد می‌کند، پاسخی که به شما می‌دهد این است که منبع A به همان شیوه عمل کرده‌است. این استدلال نامعتبر است زیرا این فرض را رد نمی‌کند؛ اگر فرضیه درست باشد، منبع A ممکن است دوروی باشد، اما این بیانیه را از دیدگاه منطقی قابل اعتماد نمی‌سازد. در واقع، منبع A ممکن است در ارائه شهادت شخصی برای حمایت از بحث است.
به عنوان مثال، پدر ممکن است پسر را بفهماند که شروع به سیگار کشیدن نکند زیرا او وقتی بزرگتر می‌شود پشیمان خواهد شد و پسر ممکن است اشاره کند که پدرش سیگاری است یا سیگاری بود. این امر این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که پسرش ممکن است از زمان سیگار کشیدن دچار تردید شود.

تهدید اعتیاد

این از تکرار خستگی ناپذیر ایده است. یک ایده، به ویژه یک شعار ساده، که بارها تکرار می‌شود، ممکن است گرفته شود به عنوان حقیقت. این رویکرد در کنار محدود کردن یا کنترل رسانه‌های تبلیغاتی مؤثر است.

تنظیم برنامه

تنظیم برنامه به معنای «توانایی رسانه‌های خبری برای تأثیرگذاری بر اهمیت قرار دادن موضوعات مربوط به برنامه های» است. اگر یک آیتم خبری به‌طور مرتب و برجسته پوشش داده شود، مخاطبان این مسئله را مهم‌تر می‌دانند.

توسل به تعصب

با استفاده از اصطلاحات بارگذاری شده یا عاطفی برای پیوستن به ارزش یا اخلاق اخلاقی برای باور به گزاره.

دروغ بزرگ

بیان تکراری مجموعه ای از وقایع پیچیده که عمل بعدی را توجیه می‌کنند. توصیف این حوادث حاوی عناصر حقیقت است و تعاریف «دروغ بزرگ» ادغام می‌شوند و در نهایت ادراک دقیق مردم از حوادث اساسی را جایگزین می‌کنند. پس از جنگ جهانی اول، آلمان به دنبال توضیح علت شکست آن‌ها به عنوان توجیهی برای ارتش ملی و نابودی نازی‌ها تبدیل شد.

نمونه

از نمونه‌های جوسازی می‌توان به سه چیز که خدا نباید می‌آفرید: فارس‌ها، یهودیان و مگس در حکومت صدام حسین اشاره کرد.