آنتونی پرکینز

دوران اول زندگی

پرکینز در نیویورک سیتی به دنیا آمد، وی فرزند، آوسگود پرکینز، بازیگر تئاتر و سینما و، جانات سلستین، و از اخلاف، جان پاولند، یکی از مسافران کشتی، می فلاور، بود.
پرکینز در دبیرستان‌های، بروکس اسکول، و، براون نیکولس اسکول، درس خواند، سپس در دانشگاه کلمبیا و رولینس کالج تحصیلات خود را ادامه داد. در ۱۹۴۲ به بوستن نقل مکان کرد.

زندگی هنری

پرکینز با بازی در فیلم آکترس فعالیت هنری خود را شروع کرد. او به دریافت جایزه، گلدن گلاب برای آکتر و آکترس تازه‌کار سال، نایل آمد.
در ۱۹۵۷ پرکینز دشواری‌های، جیمی پییرسال، بازیگر پیشین تیم بیس بال، بوستن رد ساکس، را در قالب یک داستان حقیقی در فیلم تقلای ترس به تصویر کشید. متعاقب آن در همان سال سه آلبوم موسیقی پاپ و در۱۹۵۸ آلبوم‌های دیگری با تم حماسی، جاز و راک با نام، تونی پرکینز، منتشر ساخت. این آلبوم‌ها با استقبال گرمی روبرو شدند، مجله رادیویی، بیلبورد هات ۱۰۰، تراک شنای ماه شب را درجدول ارزیابی خود در رده ۲۴ و درردیف پرفروش‌ترین تراک‌ها معرفی کرد.
در ۱۹۵۸ پرکینز همراه با شرلی بوث و شرلی مک لین در فیلم دلال ازدواج ظاهر شد.
پرکینز عضو، انجمن استادیو بازیگران، و همچنین بازیگر تئاتر نیز بود. در ۱۹۵۸ بخاطر اجرا در نمایش‌نامه، فرشته، بسوی خانه نگاه کن!، در تئاتر برادوی، نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر تاترشد.
در خلال همین دوران او با سوفیا لورن در فیلم هوس زیر درخت نارون همراهی کرد. در ۱۹۶۰ در فیلم کمدی رومانتیک قصه موهوم در مقابل جین فوندا قرار گرفت.
در ۱۹۶۰ پرکینز برای ایفای نقش، نورمن بیتس، در فیلم روانی ساخته آلفرد هیچکاک انتخاب شد. او با اجرای نقش صاحب و متصدی مُتل بیتس که از جنون آدمکشی رنج می‌برد، به دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد، نایل آمد. این جایزه از طرف کمیته جهانی منتقدین فیلم به وی اعطا شد. فیلم روانی با موفقیتی انتقادی و تجاری همراه بود و پرکینز را به شهرت جهانی رساند.

در ۱۹۶۱ هنر نمایی او در فیلم خدا حافظ دوباره در مقابل اینگرید برگمن مورد تحسین و نقد سینمایی قرار گرفت. در همین سال با بازی در فیلم پامچال شامگاهی در کنار، کارمین کار، جایزه دیگری را در جشنواره فیلم کن از آن خود ساخت. 
این کامیابی، موفقیت‌های دیگری را در اروپا بدنبال داشت؛ بازی پرکینز در نقش جوزف کی در فیلم محاکمه (۱۹۶۲) ساخته اورسن ولز با برداشتی از رمان فرانتس کافکا از آن جمله‌اند.
پس از بازگشت از آمریکا در ۱۹۶۸ در فیلم شرنگ متبوع در مقابل، تیوزدی ولد، در نقش قاتلی جوان و پریشان شرکت کرد. او همچنین در ۱۹۷۰ در نقش چامپلین تاپمن درفیلم بر سر دوراهی ایفای نقش کرد.
پرکینز در ۱۹۷۳ باهمکاری، استیفن ساندهایم (شاعر و نویسنده) نمایشنامه فیلم آخرین روزهای شیلا را نوشت و در ۱۹۷۴ از طرف نویسندگان فیلم‌های رازآمیز جایزه ادگار برای بهترین نمایش‌نامه، به آن‌ها اعطا شد.
پرکینز اجرای نقش نورمن بیتس را در سه بخش ادامه داد. فیلم، روانی –دو، بیست سال پس از اولین فیلم روانی فروش موفقیت‌آمیزی داشت (۱۹۸۳). سپس او فیلم روانی-سه، را کارگردانی و اجرا کرد و نامزد جایزه ساترن برای بهترین بازیگر شد(۱۹۸۶).
پرکینز به افتخار خدمات نافذ و بی‌دریغ به صنعت فیلم‌سازی، ستاره‌ای در، پیاده‌روی شهرت هالیوود، دارد. این ستاره در بلوار ۶۸۰۱ هالیوود واقع در هالیوود، کالیفورنیا قرار دارد.
در۱۹۹۱ پرکینز در، جشنواره فیلم جهانی سان ساباستین با دریافت جایزه، داوناستا لایف تایم اچیومنت، مورد تقدیر قرار گرفت.
با وجود این که وی در اثنای سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ با بیماری ایدز دست به گریبان بود، در هشت محصول تلویزیونی شرکت کرد، که از آن جمله‌اند: دختر تاریکی همراه، با میا سارا، (۱۹۹۰) و هدف برهنه به همراهی، رودی مکداول، (۱۹۹۲). پرکینز آخرین اجرای خود را در فیلم در جنگل انبوه به همراه، روزانا آرکت، در ۱۹۹۲ به صحنه آورد.
پس از آنکه انتونی هاپکینز و کلینت ایستوود از تأمین صدا برای نقش دکتر ولف دندان پزشک در،سیمپسون، خوداری کردند،
پرکینز این وظیفه را پذیرفت، اما مرگ پرکینز عمل صداگذاری را متوقف کرد. سرانجام از صدای، هاانک ازاریا، که به‌طور معمول خود دیالوگ سیمپسون را تأمین می‌کرد، استفاده شد.

زندگی خصوصی

آنتونی پرکینز در ۹ اوت ۱۹۷۳ با یک زن عکاس موسوم به، برینتیا برنسون ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دو فرزند پسر شدند: اوز پرکینز بازیگر سینما (تولد ۲ فوریه ۱۹۷۴) و الویس پرکینز ترانه‌سرا (تولد ۹ فوریه ۱۹۷۶).
پرکینز با زن‌ها میانه خوشی نداشت. زمانی گفته بود که زن‌ها او را بسیار آشفته می‌سازند. وی با جین فوندا و بریژیت باردو بشدت مخالف بود، زیرا در دوران جوانیش سعی به اغوای او کرده بودند.
پرکینز، به ویژه در معاشرت با زنان، هنرپیشه‌ای بسیار خجالتی بود.
بر اساس یک بیوگرافی تاییدنشده توسط چارولز بایکاف پرکینز تا اواخر دهه سوم زندگیش فقط با مردان رابطه داشت. این افراد عبارت بودند از: کریستوفر ماکوز، تاب هانتر هنرپیشه، رودالف نوریو رقصنده، استفن ساندهایم آهنگساز و تصنیف سرا، و گراور دیل رقصنده و رقص آرا و شوهر پیشین خانم برنسون همسر پرکینز.

دو سال پنهان‌کاری

مدت دو سال پرکینز و همسرش، بری برنسون، از افشای ابتلای پرکینز به، ایدز، خودداری کردند. بنا به اظهارات خانم برنسون، طی مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۲: «آقای پرکینز واقعاً نمی‌خواست هرگز کسی از این، راز باخبر شود، زیرا اومی پنداشت که کارش را از دست می‌دهد یا دیگر کسی کاری به او محول نمی‌کند».
اما خود پرکینز در توجیه بیماری خود پیش از مرگ چنین اظهار می‌کند: «خیلی‌ها گمان می‌برند که ایدز انتقام خداوند است. اما به نظر من این بیماری فرستاده شده‌است که به انسان‌ها عشق، تفاهم و همدردی آموزش دهد!» اما بر خلاف این نظر غالب انسان‌ها دربارهٔ افراد ایدزی دیدگاه بدی دارند.

مرگ

پرکینز در۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲ در خانه خود در هالیوود هیلز به علت بیماری ایدز درگذشت. جسدش سوزانده شد و خاکسترش به خانواده مسترد گردید.
همسر بیوه پرکینز نیز در جریان حملات ۱۱ سپتامبر در سانحه هوایی پرواز شماره ۱۱ آمریکن ایرلاینز کشته شد.