احمد الشقیری

دوران تحصیل

احمد الشقیری به دانشگاه آمریکایی بیروت ملحق شد، جایی که ارتباطش با جنبش ملی‌گرای عرب تقویت شد و او عضو فعال باشگاه العروة الوثقی شد؛ ولی دانشگاه مذکور او را سال بعد به دلیل هدایت یک تظاهرات بزرگ در دانشگاه برای اعتراض به حضور فرانسه در لبنان، اخراج کرد. مقامات فرانسوی تصمیم گرفتند او را در سال ۱۹۲۷ از لبنان اخراج کنند.
احمد الشقیری به مؤسسه حقوق در قدس بازگشت و در همان زمان به عنوان سردبیر روزنامه آینه شرق (مرآة الشرق) مشغول بکار شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او در دفتر وکیل عونی عبدالهادی، یکی از بنیانگذاران حزب استقلال در فلسطین، شروع به آموزش و تمرین کرد و در این دفتر او با نمادهای انقلاب سوریه که پناهنده فلسطین بودند، آشنا شد و تحت تأثیر آن‌ها قرار گرفت.

دوران وکالت

احمد الشقیری بین ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹، الشقیری در حوادث شورش بزرگ فلسطین شرکت داشت. او به عنوان وکیل، در سپتامبر سال ۱۹۳۷ در دفاع از زندانیان فلسطینی در دادگاه‌های انگلیس فعالیت کرد. او همچنین در کنفرانس بلودان در سپتامبر ۱۹۳۷ شرکت کرد و تحت پیگرد مقامات بریتانیا قرار گرفت به همین دلیل فلسطین را به قصد مصر ترک کرد. در سال ۱۹۴۰، هنگامی که پدرش فوت کرد، به فلسطین بازگشت و یک دفتر وکالت در آنجا باز کرد.
وقتی که قرار بر این شد که دفاتر مطبوعات عربی در پایتخت‌های خارجی تأسیس شود احمد الشقیری به عنوان مدیر دفتر مطبوعات عربی در واشینگتن برگزیده شد، و بدنبال آن مدیر دفتر مطبوعات مرکزی عرب در قدس شد و ریاست آن را تا زمان فاجعه فلسطینیان در سال ۱۹۴۸، که در آن به لبنان مهاجرت کرد و در بیروت مستقر شد، به عهده داشت.

نمایندگی در مجامع بین‌المللی

احمد الشقیری از آنجا که ملیت سوریه را با خود داشت و حامل تجربیات گسترده‌ای بود، از سوی دولت سوریه به عنوان عضو هیئت اعزامی به سازمان ملل در سالهای ۱۹۴۹–۱۹۵۰ انتخاب شد. سپس به قاهره بازگشت و به عنوان معاون دبیرکل لیگ کشورهای عربی خدمت کرد و تا سال ۱۹۵۷ در این سمت باقی ماند.
او همچنین به عنوان وزیر امور خارجه در امور ملل متحد در عربستان سعودی انتخاب شد و نیز به عنوان سفیر دائمی عربستان سعودی در سازمان ملل منصوب شد. الشقیری در طی دوران کارش در سازمان ملل متحد، در دفاع از آرمان فلسطین و مسائل مربوط به مغرب عربی فعال بود.
پس از مرگ احمد حلمی عبد الباقی نماینده فلسطین در اتحادیه عرب، او توسط رؤسای جمهور و پادشاهان اتحادیه عرب انتخاب شد تا این منصب را اشغال کند.

تأسیس سازمان آزادیبخش فلسطین

در اجلاس سران عرب ۱۹۶۴ (قاهره) رئیس‌جمهور مصر جمال عبدالناصر خواستار تأسیس سازمان آزادیبخش فلسطین شد، و پس از تأسیس این سازمان، اجلاس مزبور نماینده فلسطین احمد الشقیری را به تماس با فلسطینی‌ها و نوشتن یک گزارش و ارائه آن به کنفرانس بعدی سران عرب مکلف نمود. الشقیری در طی آن با کشورهای عربی و فلسطینیان دیدار نمود و طی این سفر پیش‌نویس منشور ملی و اساسنامه سازمان آزادیبخش فلسطین را طراحی کرد، و تصمیم گرفته شد یک کنفرانس فلسطینی عام برگزار شود و الشقیری کمیته مقدماتی کنفرانس را انتخاب کرد، این کمیته به نوبه خود لیستی از نامزدها برای عضویت در اولین کنفرانس فلسطین در (۲۸ مارس و ۲ ژوئن ۱۹۶۴) تهیه کرد که اولین شورای ملی فلسطین برای تشکیل سازمان آزادیبخش فلسطین بود. در این کنفرانس احمد الشقیری به عنوان رئیس آن انتخاب شد، و تأسیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام شد و منشور ملی و اساسنامه سازمان مورد تأیید قرار گرفت، و الشقیری به عنوان رئیس کمیته اجرایی سازمان انتخاب شد، وی نیز مکلف شد که یک کمیته دائمی متشکل از ۱۵ نفر تشکیل دهد.
الشقیری در دومین کنفرانس سران کشورهای عربی در تاریخ ۵ سپتامبر سال ۱۹۶۴ گزارشی راجع به تشکیل این سازمان ارائه داد که در آن او بر جنبه‌های نظامی و سازمانی برای دستیابی به آزادی فلسطین و بسیج تأکید داشت. این کنفرانس دست‌آوردهای الشقیری را مورد تأیید قرار داد و موافقت کرد که به حمایت مالی سازمان اقدام کند.
الشقیری به کمیته اجرایی سازمان در قدس منصوب شد، پایه‌های کار و مقررات سازمان را تأسیس کرد، و بر تأسیس مدیریت‌های آن در کشورهای عربی و خارجی نظارت کرد و نیز بر ساختن دستگاه نظامی تحت نام ارتش آزادیبخش فلسطین نظارت کرد. در جلسه شورای ملی دوم فلسطین که در ۳۱ مه تا ۴ ژوئن سال ۱۹۶۵ در قاهره برگزار شد، الشقیری گزارشی را دربارهٔ دست‌آوردهای کمیته اجرایی ارائه کرد و سپس از ریاست شورا استعفا کرد و شورا آن را پذیرفت، وی ریاستش برکمیته اجرایی را دوباره تمدید کرد و شورا حق انتخاب اعضای آن را به وی داد.

بازنشستگی

الشقیری پس از استعفاء هیچ شغل رسمی را نپذیرفت، بیشتر اوقات سال را درخانه‌اش در قاهره اقامت می‌کرد و تمام وقت مشغول نوشتن بود، و در خانه‌اش سمینارهای فکری برگزار می‌کرد و هنگامی که محمد انور سادات، رئیس‌جمهور مصر، معاهده صلح مصر و اسراییل را امضا کرد، در اعتراض به آن، قاهره را به قصد تونس ترک کرد.

درگذشت

الشقیری بعد از چند ماه در تونس، دچار بیماری شد و بر اثر آن به شهر طبی الحسین در عمان منتقل شد، اما در ۲۵ فوریه ۱۹۸۰ و در سن ۷۲ سالگی درگذشت. به خواسته خودش، در قبرستان صحابه پیامبر، ابو عبیده عامر بن جراح در دره اردن، در سه کیلومتری مرز با فلسطین، دفن شد.