انتخابات مجلس افغانستان (۱۳۸۹)

مبارزات انتخاباتی

مبارزات انتخاباتی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰ آغاز و در ۱۶ سپتامبر ختم گردید.
در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۰، لیست کاملی از کاندیدان اعلام شد: ۲۵۷۷ کاندید که ۴۰۵ نفز از آن‌ها زن هستند.
در ۶ ژوئیه ۲۰۱۰، کمیسون شکایات انتخاباتی، اعلام کرد که ۳۶ نفر از کاندیدها را به دلیل فعالیت‌های شبه‌نظامی رد صلاحیت نموده‌است. اگرچه "زمانی که کوسه در اطراف شنا می‌کند، تورماهی، ماهی‌های کمی را می‌گیرد". سیما سمر، رئیس کمسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، اعلام کرد که افراد بسیاری هنوز در لیست کاندیدان وجود دارند که جنگجویان و شبه‌نظامیان سابق هستند.

امنیت

طالبان تهدید مستقیمی را به دولت افغانستان در مورد کاندیدان انتخاباتی، اعضای ولسی جرگه، کارمندان و تمامی کسانی که در این انتخابات شرکت می‌کنند ارائه کردند و قسم خوردند که مانع برگزاری این انتخابات در مناطق تحت کنترل خود شوند. سخنگوی طالبان ذبیح‌الله مجاهد در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰ طی بیانیه‌ای به دولت افغانستان اعلام کرد:
ما از مردم می‌خواهیم که در این انتخابات شرکت نکنند. همه‌چیز و هرکسی که در این انتخابات سهیم باشد هدف حمله ما خواهد بود؛ کاندیدان، نیروهای امنیتی، مبارزان انتخاباتی، کارمندان انتخابات و تمام رای‌دهندگان.
در طول مبارزات انتخاباتی، سه کاندید کشته شدند در حالی که تلاش‌های زیادی نیز برای از بین بردن دیگر کاندیدها صورت گرفت. در محاسبه‌ای از سوی بنیاد مستقل انتخابات افغانستان، اعلام شد که ۱۱ کارگر انتخاباتی در ماه ژوئن کشته شدند.

مراکز رأی‌دهی

در ۱۸ اوت، کمسیون مستقل انتخابات، اعلام کرد که تعداد ۵٬۸۹۷ مرکز رأی‌دهی را برای انتخابات آماده کرده‌است. این تعداد، ۹۳۸ عدد کمتر از تعدادی است که در نقشه اولیه (۶٬۸۳۵ مرکز) اشاره کرده بودند. کمیسیون اعلام کرد که کم شدن این تعداد به علت مشکلات امنیتی کشور بوده و به دلیل بیانیه ۵ سپتامبر طالبان، مراکز رأی دهی در نقاط بدون امنیت برقرار نخواهد شد. در ۸ سپتامبر، کمیسیون مستقل انتخاباتی، ۸۱ مرکز رأی‌دهی دیگر را در ولایت ننگرهار مسدود نمود که تعداد مراکز مسدود شده را به ۱٬۰۱۹ عدد رساند که ۱۵ درصد از تعداد اولیه آن می‌باشد.

تخطی‌های انتخاباتی

بنیاد آزاد و عادلانه انتخابات افغانستان اعلام کرد که در جریان دو ماه مبارزات انتخابات پارلمانی در افغانستان، صدها مورد تخطی را ثبت کرده‌است. همچنین کمیسیون انتخابات افغانستان تأیید کرده که «حلقاتی در داخل و خارج» از افغانستان، به منظور تقلب در انتخابات هفته آینده، برگه‌های جعلی رأی چاپ کرده‌اند. عبدالله عبدالله، رهبر ائتلاف مخالف دولت افغانستان که رقیب اصلی حامد کرزی در انتخابات سال ۲۰۰۹ بود، اعلام کرد که «صدها نگرانی» در مورد انتخابات وجود دارد و گفت که «انتخابات در فضایی صورت می‌گیرد که امنیت بدتر شده‌است» و هنوز هم امکان تقلب همانند انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در سال ۲۰۰۹ وجود دارد. بسیاری از نامزدهای انتخاباتی که وظایف بزرگ دولتی دارند، از امکانات دولتی سوءاستفاده می‌کنند.

توهین‌های مردمی

توهین‌ها به نامزدان انتخابات از سوی مردم و عموماً طرفداران احزاب خاص انجام می‌شود. شهلا رشید، از نامزدهای انتخابات در ولایت کابل می‌گوید: «درست نیست که همه مسئولیت را تنها متوجه مخالفین مسلح کنیم. در مواردی، خود نامزدهای انتخابات، به ویژه برای نامزدهای زن مشکل ایجاد می‌کنند.» پاشیدن رنگ به عکس‌های انتخاباتی زنان و پاره کردن تصاویر آنها، در بسیاری از شهرهای افغانستان معمول است.

شعارهای تبلیغاتی

بسیاری از شعارهای تبلیغاتی استفاده شده از سوی کاندیدان معتبر نبودند. عده‌ای شعارهایی بسیار بالاتر از صلاحیت یک وکیل پارلمان را مطرح می‌کردند، و عده‌ای دیگر با شعارهای خود دیگر کاندیدان را محکوم کرده و به تعریف و تمجید از خویش می‌پرداختند یا اشخاصی دیگر عملکردهای دولت را زیر سؤال برده و خود را به عنوان ناجی و تمام‌کننده این مسائل معرفی می‌کردند. نمونه‌ای از این شعارها، داوود سلطان‌زوی بود که اعلام کرده بود وظایفش در مجلس هنوز به پایان نرسیده و باید این وظایف را ختم کند. تنوع بسیار زیادی در شعارها دیده می‌شد. بعضی‌ها شعارهای کوتاه و عادلانه را می‌پسندیدند و برخی دیگر هیچ شعاری نداشتند و تنها به چاپ عکس‌های خود بسنده کرده بودند. حتی یکی از نامزدها عکس و نام خود را هم چاپ نکرده بود و تنها شماره اسم خود را همراه با نشان انتخاباتی‌اش در برگه رأی در پوسترهای چندمتری چاپ کرده‌است و عده‌ای به نوشتن "شعار نمی‌دهم!" بسنده کرده بودند.
برخی دیگر از نامزدها هم شعارهایی را در عکس‌های خود نوشته بودند که قابل فهم نبود و از لحاظ دستور زبان هم مشکل داشت. برای مثال "زبان گویای من، حقیقت رایی شماست" یا "کابل افغانستان، رای در انتخابات، نشسته در پارلمان". نامزد دیگری نیز با شعار خود ورد زبان‌های مردم گشته: او با نام‌خانوادگی «رومان»، برخی از شعارهای خود را به صورت "رای به رومان جای در پارلمان" و "رومان رومان، پارلمان پارلمان" قرارداده است که مضحک مردم شد. عده‌ای از نامزدها در شعارهایشان خود را مدافع حقوق معلمان، ورزشکاران و عده‌ای هم خود را حافظ منافع جوانان خواندند. دولت هیچ واکنشی نسبت به شعارهای تبلیغاتی کاندیدان نشان نداد.

نتیجه

«نتایج نهائی تصدیق شده انتخابات ولسی جرگه سال ۱۳۸۹ افغانستان». کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان. دریافت‌شده در ۱۷ فروردین ۱۳۹۳.