بله‌ای

پیشینه تاریخی و چگونگی تأسیس

بر اساس شجره نامه مردم این روستا؛ نسب مردم این روستا یا همان جد اعلای مردم این روستا به شخصی به نام ابراهیم بْلَه ای می‌رسد که حدود ۳۰۰ سال پیش؛ به همراه فرزندان و عشیره اش از روستای تخت زنگی در کامیاران به منطقه میوی (به معنای باغ انگور یا تاکستان) در پاوه کوچ کرده و در این منطقه سکونت گزیده و به عمران و آبادی این منطقه اهتمام ورزیده‌ است و با ازدیاد جمعیت خانواده اش و به مرور زمان در این منطقه؛ روستای بْلَه ای شکل گرفت که دیگر امروزه کمتر به این منطقه میوی گفته می‌شود و به آن بله ای می‌گویند.
از حدود سیصد سال پیش مردم روستای بْلَه ای از زمان جد اعلایشان ابراهیم بْلَه ای با ازدیاد جمعیت و اهتمام به آبادانی منطقه، تا حدود ۵۰ سال پیش مراتع گسترده‌ای را از حد فاصل روستای منصور آقایی تا روستای ساتیاری را در دست داشتند و در این زمان جمعیت مردم بْلَه ای خیلی بیشتر از روستاهای مجاورش؛ مثل بانوره که امروزه تبدیل به یک شهر گردیده‌ است، بود.
در سال ۱۳۲۹ بلئی دهی از دهستان جوانرود بخش پاوهٔ شهرستان سنندج با جمعیت ۱۱۰ نفر بود. آب این ده از چشمه، و محصول آن غلات، لبنیات و توتون بود.
با پیروزی انقلاب و گسترش سیستم آموزشی درمنطقه؛ اکثریت فرزندان بْلَه ای با موفقیت‌های علمی در ورود به دانشگاه‌ها و مراکز علمی کشور و استخدام شدن در ارگان‌های دولتی شهرهای اطراف؛ به مرور زمان مردم این روستای پرجمعیت به شهرهای پاوه؛ روانسر؛ کرمانشاه و سنندج مهاجرت کردند و این روستا تقریباً خالی از سکنه شد؛ به حدی که ساکنین این روستا در سال ۱۳۸۵، ۲۹ نفر (۷خانوار) بودند و در سال 1395 ساکنین آن تنها سه خانوار بودند.

وجه تسمیه بله ای

نام اصلی و قدیمی این روستا میوی (ریاکو) نام داشت که بعدها به علت مهاجرت و سکونت ابراهیم بله ای و عشیره اش که ریشه و نسب آن‌ها به مردم بله ای که در روستای تخت زنگی کامیاران ساکن هستند می‌رسد که از زمان مهاجرت ابراهیم بله ای و عشیره اش از روستای تخت زنگی کامیاران به میوی پاوه، مردم روستاه‌های اطراف و مناطق هم جوار  به علت نسب بله ای اش به او و عشیره اش بله ای می‌گفتند که به همین علت این روستا به مرور زمان بله ای (بله یی؛ بلئی) نام گرفت.

نسب و ریشه مردم بله ای

براساس گفته‌های معمرین بْلَه ای که سینه به سینه از جد اعلایشان نقل شده‌است که از ابراهیم بْلَه ای نقل کرده‌اند که نسب او در تخت زنگی به پیر خضر شاهو (در زبان محلی مردم بْلَه ای پیر خِوری شاوَه) می‌رسد.
که این پیرخضر شاهو همان سید محمد زاهد است که از نوادگان امام موسی کاظم و از نسل خلیفه چهارم و خلیفه اول اهل سنت میباشد.
در این خصوص مهم‌ترین سندی که از پیر خضرشاهو در دسترس است به این شرح است:
سید محمد زاهد که در این زمان مشهور به پیر خضر شاهو است، از نبیره علی بن موسی الرضا می‌باشد، وقتی که از زیارت مکه به کُردستان (اواخر قرن ششم هجری) بازآمده از گنجویه (که اکنون شاهو نام دارد) می‌گذرد و مدت کمی در آنجا اقامت می‌کند؛ سید محمد به جهت پرهیزکاری و وارستگیش به زاهد مشهور گردیده و نیز به سبب کثرت و برجستگی خدماتش نسبت به دین اسلام و مجاهداتش در راه اعتلای این آیین جاودانه، به  ظهیرالدین اشتهار یافته‌است.
(به نقل از کتاب سراج الطریق به نقل از کتاب جامع الکرامات علامه ملا ابوبکر مصنف چوری از دانشمندان کُرد اواخر قرن دهم)
براساس این سند؛ نسب پیر خضرشاهو در ۲۷ نسل قبل به حضرت علی بن ابی طالب (رض) می‌رسد؛ که در حدود سال ۶۰۰ هجری از مکه به سمت کردستان آمد که مورد تکریم و احترام فراوان مردم قرارگرفت و دردامنه‌های کوه شاهو سکنی گزید.
این نقل قول از ابراهیم که جد اعلای مردم بْلَه ای است؛ که نسبش در تخت زنگی به پیر خضر شاهو می‌رسد، به دو دلیل درست است :
اولا: براساس سند ذکر شده هنگامی که پیرخضراز مکه به کردستان آمد محل استقرارش گنجویه (شاهو) بوده‌است و کوه زرنه که تخت زنگی در دامنه آن است در ابتدای سلسله کوه شاهو می‌باشد و در آن زمان و از این حیث دامنه‌های کوه زرنه به علت سرسبزتر بودن و حاصلخیزتر بودن؛ مناسبترین مکان بوده‌ است.
ثانیاً: روستای لون سادات که در مجاورت تخت زنگی قرار دارد سکونت گاه قدیمی خاندان سادات حسینی است که این خاندان همگی از تبار پیرخضر می‌باشند و تحقیقات در خصوص شجره سادات حسینی این موضوع را ثابت کرده‌است و لازم به ذکر است که لون سادات از زمانهای قدیم روابط سببی و نسبی فراوانی با مردم تخت زنگی داشته‌اند؛ به حدی که این نسبت‌های فامیلی سبب گردیده‌است که شجره نامه مردم این دو روستا در هم تنیده شده باشد و می‌توان گفت ابراهیم نیز نتیجه همین روابط سببی بین تخت زنگی و  لون سادات است و از تبار پیر خضر می‌باشد.

شناخت مردم بله ای و وضعیت امروزه مردم بله ای

شناسنامه‌های بْلَه ای‌ها که امروزه اکثراً در شهرهای کرمانشاه؛ پاوه؛ روانسر؛ سنندج و جوانرود زندگی می‌کنند، بیشتر با نام‌های خانوادگی: ابراهیمی؛ شریفی؛ موسی‌زاده؛ بهرامی؛ بهرامی نیا؛ محمودی؛ کریمی؛ مرادی؛ احمدی؛ رحمان زاده‌ است؛ امروزه مردم بْلَه ای تقریباً ۱۰۰ درصد آن‌ها شغلی غیر از دامداری و کشاورزی دارند و اکثراً در مناصب دولتی؛ بانکها؛ بیمارستانها و شرکت نفت و آموزش و پرورش بعضاً در مناصب مهم مدیریتی؛ مشغول به کار و زندگی هستند.

جمعیت روستای بله ای

جمعیت مردم روستای بله ای در حال حاضر حدود ۲۰۰ خانوار است که تنها سه خانوار در خود روستا زندگی می‌کنند و این روستا تقریباً خالی از سکنه شده‌است. این روستا در دهستان شیوه‌سر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹ نفر (۷خانوار) بوده‌است. در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا زیر سه خانوار بوده‌است.