لندن، انتاریو

تاریخچه

پژوهش‌های باستان‌شناسی در منطقه نشان می‌دهد که سرخ پوستان بومی، دست کم از ده هزار سال پیش تاکنون در حوالی لندن فعلی زندگی می‌کرده‌اند
و تا پیش از رسیدن اروپاییان در قرن هجدهم میلادی، در محل فعلی شهر لندن چندین روستای کونونتون (به انگلیسی: Chonnonton) و اُداوا - اُجیبه (به انگلیسی: Odawa/Ojibwa) قرار داشته‌است.
در ۱۷۹۳ میلادی، مکان فعلی شهر لندن توسط ستوانِ فرماندار جان گِرِیوز سیمکو (John Graves Simcoe) برای ایجاد پایتختی نو برای ناحیه بالا کانادا انتخاب شد. بالا کانادا نام ایالتی بوده‌است که در ۱۷۹۱ میلادی توسط امپراتوری انگلستان بنیان‌گذاری شد تا از آنجا قسمت میانی از سه بخش انگلیسی‌نشین آمریکای شمالی حکومت شود و همچنین منطقه‌ای باشد که مردمان وفادار به پادشاهی انگلستان که بعد از انقلاب آمریکا آواره شده بودند را پناه دهد.
سیمکو نام رودخانه را که به زبان محلی به آن آسکونه سی پی (Askunessippi) می‌گفتند را با نام امروزی آن تِیمز تغییر داد و همچنین تصمیم داشت که شهر آینده را نیز به افتخار جرج سوم پادشاه انگلستان، جورجینا بنامد، لیکن به دلیل قرار داشتن در میان جنگل‌های انبوه، تصمیم سیمکو برای انتخاب لندن برای پایتختی بالا کانادا توسط گای کارلِتون، فرماندار دورچستر، لغو شد. با این حال علی‌رغم بحث‌هایی که بر سر مرکزیت لندن وجود داشت، دهکده لندن تا سال ۱۸۲۶ میلادی شکل شهر به خود نگرفت؛ و بیشتر حالت مرکزیت اداری نواحی غرب پایتخت آن زمان به نام یورک که امروزه با نام تورنتو شناخته شده‌است، را داشته‌است.
در سال ۱۹۳۸، دولت انگلستان پادگان نیروهای نظامی خود در شبه جزیره انتاریو را به لندن انتقال می‌دهد و در پی آن خانواده‌های نظامیان و کسب و کارهای مرتبط با تأمین نیاز آنان به منطقه می‌آیند و سبب افزایش جمعیت می‌شوند. به‌طوری‌که در ۱۸۴۰ لندن رسماً به یک شهر تبدیل می‌شود.
در سال ۱۸۶۰ میلادی یک چشمه سولفور در دهانه رودخانه تِیمز کشف می‌شود که این چشمه به یکی از جاذبه‌های تفریحی این شهر برای ثروتمندان اونتاریو تبدیل می‌شود. اما در آغاز قرن بیستم در محل چشمه یک کارخانه ریسندگی احداث شده و سبب تعطیلی آن برای همیشه می‌شود.
جایگاه لندن به عنوان بک مرکز نظامی تا قرن بیستم و جنگ‌های جهانی اول و دوم حفظ می‌شود. در ۱۹۵۰ از پیوستم دو گردان ذخیره در لندن گردان سوم هنگ سلطنتی کانادا را ایجاد می‌شود. این واحد نظامی با تغییر نام و با نام گردان چهارم هنگ سلطنتی کانادا تا امروز انجام وظیفه می‌کند. فرماندهی این گردان از آن زمان تا به امروز در در قلعه وُلزلی (به انگلیسی: Wolseley Barracks) در خیابان آکسفورد واقع شده‌است.

اطلاعات جمعیتی

مطابق با آمار سال ۲۰۰۶، شهر لندن جمعیتی برابر ۳۵۲٬۳۹۵ نفر دارد، که ۴۸٫۲٪ را مردان و ۵۱٫۸٪ زنان تشکیل می‌دهند. کودکان زیر پنج سال تقریباً ۵٫۲٪ ساکنین و ۱۳٫۷٪ بازنشستگان ۶۵ سال به بالا هستند که البته این درصد در کل کانادا هم به همین میزان است. متوسط سن جمعیت شهر ۳۸٫۲ سال است که این آمار برای کل کانادا ۳۹٫۵ سال است.
در بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۶ جمعیت منطقه شهری لندن ۴٫۰۷٪ رشد داشته‌است؛ که این میزان برای کل استان انتاریو ۶٫۶٪ بوده‌است. همچنین متوسط تراکم جمعیت لندن ۸۳۷٫۹ نفر بر کیلومتر مربع بوده‌است که در مقایسه با ۱۳٫۴٪ برای کل استان انتاریو.

اقتصاد

فعالیت‌های اقتصاد لندن عمدتاً حول پژوهش‌های پزشکی، تولید لوکوموتیو، بیمه و فناوری اطلاعات می‌گردد. شرکت بیمه لاندن لایف انشورنس در این شهر بنیان گذاشته شده‌است. کارخانه الکتروموتیو دیزل که پیش تر با نام جنرال موتورز الکتورو موتیو فعالیت می‌کرد در حال حاضر بیشتر لوکوموتیوهای خود را در شهر لندن تولید می‌کند. همچنین شرکت جنرال دینامیکس لند سیستمز در این شهر، نفربرهای زرهی تولید می‌کند.
لندن مرکز پژوهش‌های وابسته به علوم زیستی و زیست فناوری است. بیشتر این پژوهش‌ها با حمایت دانشگاه وسترن انتاریو انجام می‌شود. این دانشگاه سالانه یک و نیم میلیون دلار کانادا به اقتصاد شهر می‌افزاید.

آموزش

دانشگاه وسترن انتاریو در این شهر قرار دارد.