مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۳

تغییر تیم‌ها

تسان کپیتال مالک تیم اچ‌آرتی در نوامبر ۲۰۱۲ اعلام کرد که قصد دارد تیم را به فروش برساند. اگر تا ۳۰ نوامبر (آخرین مهلت پرداخت ورودی برای فصل ۲۰۱۳) خریداری برای تیم پیدا نمی‌شد، تیم بسته می‌شد. تسان کپیتال نتوانست خریداری پیدا کند و تیم اچ‌آرتی از فهرست ورودی ۲۰۱۳ کنار گذاشته شد. مدتی بعد خبر تصفیه شرکت منتشر شد و در نهایت به تئو مارتین که مالک شرکتی در زمینهٔ بازیافت قطعات خودرو بود، فروخته شد.

تغییر رانندگان

میشائیل شوماخر در فصل ۲۰۱۰ قراردادی سه‌ساله با مرسدس ای‌ام‌جی بست و با خاتمهٔ قرارداد در پایان فصل ۲۰۱۲ پیشنهادی برای تمدید قرارداد او در فصل ۲۰۱۳ ارائه شد. ولی شوماخر که نتایج خوبی در سه فصل گذشته به دست نیاورده بود، دربارهٔ آیندهٔ خود مردد بود و مرسدس به دنبال به خدمت گرفتن رانندهٔ تازه‌ای رفت. پس از یک دوره مذاکره، لوئیز همیلتون، قهرمان فصل ۲۰۰۸ اعلام کرد که برای سه سال آینده به تیم مرسدس خواهد پیوست. با این انتقال، همکاری چهارده ساله همیلتون با مک‌لارن به پایان رسید. در نهایت، شوماخر بازنشستگی خود را در پایان فصل ۲۰۱۲ اعلام کرد.
با جدایی همیلتون از مک‌لارن، سرخیو پرز از ساوبر جانشین او شد. پرز پیشتر عضو انجمن رانندگان فراری بود و اگر صندلی خالی در فراری وجود داشت، نخستین نامزد پیوستن به تیم در نظر گرفته می‌شد. ولی اعتراف کرد با این که با تیم صحبت کرده‌بود، هرگز رانندگی برای آن‌ها را پیشنهادی واقعی نمی‌دانست. ضمناً مک‌لارن بهترین جایی بود که می‌توانست برود.
نیکو هالکنبرگ که قرارداری چندساله با فورس ایندیا امضا کرده‌بود، پس از یک سال از این تیم جدا شد تا صندلی خالی ساوبر را پر کند. استبان گوتیرز که در فصل‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ افزون بر شرکت در مسابقات جی‌پی۲ رانندهٔ آزمایشی و ذخیرهٔ ساوبر بود، هم‌تیمی هالکنبرگ شد. آدریان زوتیل که یک فصل دور از مسابقات بود، جانشین هالکنبرگ در فورس ایندیا شد.
با پیوستن هالکنبرگ و گوتیرز به ساوبر، دیگر جایی برای کامویی کوبایاشی در تیم نبود. کوبایاشی تلاش کرد با جمع‌آوری کمک از هواداران، سرمایه‌ای برای به دست آوردن یک صندلی فراهم کند. ولی مدت کوتاهی پس از آن که لوتوس اعلام کرد رومن گروژان را در فصل بعد حفظ خواهد کرد، کوبایاشی اعلام کرد امید خود برای به دست آوردن یک صندلی برای حضور در فصل ۲۰۱۳ را از دست داده‌است. البته او در فصل ۲۰۱۴ با تیم کترهام به فرمول یک بازگشت.
ویلیامز رانندهٔ آزمایشی و ذخیرهٔ خود، والتری بوتاس را به رانندهٔ تمام‌وقت ارتقا داد و او را جانشین برونو سنا کرد. بوتاس در فصل ۲۰۱۲ در پانزده جایزه بزرگ در مراحل تمرینی شرکت کرده‌بود. سنا که از تیم ویلیامز کنار گذاشته بود، ابتدا قرار بود به فورس ایندیا ملحق شود، ولی در نهایت وارد مسابقات قهرمانی استقامت جهان شد.

تغییرات میانهٔ فصل

کیمی رایکونن به دلیل عمل جراحی دو مسابقه آخر فصل را از دست داد و هم‌وطنش هیکی کوالاینن جایگزین او شد. او در جایزه بزرگ سنگاپور مصدوم شده‌بود و مدتی از درد پشت رنج می‌برد.

گزارش فصل

در پایان فصل، سباستین فتل از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. او با پیروزی در جایزه بزرگ هند، برتری خود را به ۱۱۵ امتیاز رساند که در سه مسابقهٔ باقیمانده قابل جبران نبود. فتل با پیروزی در ۹ مسابقهٔ پیاپی در یک فصل، رکورد تازه‌ای به ثبت رساند. همچنین با رکورد تعداد پیروزی پیاپی که در فصل‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ توسط آلبرتو اسکاری ثبت شده‌بود و نیز تعداد پیروزی در یک فصل که توسط میشائیل شوماخر در فصل ۲۰۰۴ با ۱۳ پیروزی به ثبت رسیده‌بود، برابری کرد. پیروزی او در جایزه بزرگ مالزی بحث‌برانگیز بود؛ زیرا برخلاف دستور تیمی از مارک وبر سبقت گرفت تا پیروزی خود را قطعی کند. فتل پس از مسابقه از تیم خود عذرخواهی کرد. وبر در پایان آخرین فصل حضور خود در فرمول یک در سکوی سوم قرار گرفت. نتایج فتل و وبر منجر به قطعی شدن قهرمانی ردبول در مسابقات قهرمانی سازندگان در جایزه بزرگ هند شد.
فرناندو آلونسو از فراری نایب قهرمان شد. او در دو مسابقه پیروز شد و در ۵ مسابقه بر سکوی دوم ایستاد. ولی در چند مسابقه نیز نمایش ضعیفی داشت، از جمله نتوانست جایزه بزرگ مالزی را به پایان رساند. هم‌تیمی او فلیپه ماسا در رتبهٔ هشتم قرار گرفت. در نهایت، فراری با اختلاف ۶ امتیاز رتبهٔ دوم را تقدیم مرسدس کرد.
لوئیز همیلتون از مرسدس، با یک پیروزی و چهار مقام سومی، در رتبهٔ چهارم فصل قرار گرفت. در جایزه بزرگ مالزی، دستور تیمی به سوم شدن همیلتون کمک کرد. هرچند پس از مسابقه اعتراف کرد سکو حق رزبرگ بوده‌است. هم‌تیمی او نیکو رزبرگ نیز با وجود پیروزی در دو مسابقه، جایگاه ششم را به دست آورد. او در سه مسابقه به خط پایان نرسید و در چند مسابقه بداقبال بود.
کیمی رایکونن از لوتوس رتبهٔ پنجم را کسب کرد؛ هرچند به دلیل جراحی کمر، دو مسابقهٔ آخر را از دست داد. رایکونن برندهٔ مسابقهٔ افتتاحیه در استرالیا شد و در چند مسابقه در رتبهٔ دوم ایستاد. هم‌تیمی او رومن گروژان نیز که یک مقام دومی و چند مقام سومی را کسب کرده‌بود، در پایان فصل در رتبهٔ هفتم قرار گرفت. نمایش ضعیف در چند مسابقه باعث شد لوتوس رتبهٔ سوم را به فراری بدهد و در رتبهٔ چهارم قرار گیرد.
فصل ۲۰۱۳ فصل سختی برای مک‌لارن بود و بهترین رتبهٔ آن‌ها رتبهٔ چهارم جنسون باتن در برزیل بود. از فصل ۲۰۰۶ نخستین باری بود که مک‌لارن در هیچ مسابقه‌ای پیروز نشد و از فصل ۱۹۸۰ نخستین باری بود که هیچ سکویی کسب نکرد. فورس ایندیا که در نیمهٔ‌ابتدایی فصل نتایج خوبی به دست آورده بود، در نیمهٔ دوم فصل افت کرد و در هفت مسابقهٔ پیاپی تنها ۳ امتیاز به دست آورد. در سوی مقابل، ساوبر نیمهٔ اول فصل بسیار سختی داشت؛ ولی پس از آن نیکو هالکنبرگ در چند مسابقه نتایج خوبی به دست آورد.