گاسترودیسکوئیدس هومینیس

تاریخچه کشف

G. humanis در میان هلمنت هامنحصر به فرد است، زیرا اولین بار آن را از یک عفونت انسانی کشف و توصیف کردند. این کرم توسط دو پزشک متخصص بریتانیا، تیموتی ریچارد لوئیس و جیمز مک کانل، در سال 1876، از سرطان روده یک مرد در هند، کشف و گزارش شده است. توصیف آنها از ساختار داخلی نادرست و ناقص بود. آنها ادعا کردند که انگل دارای یک بیضه و یک تخمدان است. آنها به دلیل محل آشکار مکنده خلفی آن را در جنس Amphistomum قرار داده اند؛ این گونه به عنوان Amphistomum hominis نامگذاری شد، همانطور که در انسان یافت شد.
در سال 1902، F. Fischoeder ارتباط نزدیکی با گونه های دیگر را به رسمیت شناخت و به طور رسمی آن را در جنس Gastrodiscus (Leuckart، 1877) قرار داد. با این حال، نام عمومی به طور گسترده به عنوان یک مترادف به رسمیت شناخته شد. سپس آن را به عنوان Amphistomum (Gastrodiscus) hominis شناخته شد. با نگاه تازه، J. W. W. Stephens دوباره انگل را در سال 1906 توصیف کرد و به وضوح متوجه تخمدان نسبتاً کوچک و تفسیر بیضه خلفی به عنوان تخمدان در توصیف اصلی بود.

ویژگی های ظاهری

این انگل یک آمفستیوم عادی می باشد که ساکر شکمی آن نززدیک به خلف است. بدن دو طرفه متقارن است و acoelomate است. این انگل برگی شکل، با شکل هرم منحصر به فرد است. تگومنت پوشیده از فلس می باشد.
کانال صفاقی ناقص است که شامل یک جفت کیسه های جانبی است که ناشی از مکنده خوراکی و یک لوله رحم است که به دو کیسه صفرا تقسیم می شود. مثانه در وسط و پشت ساکر شکمی است. دوجنسه است.
بالنی شکل است و شبیه دانه نخود است.
2عدد بادکش دارد که در دو انتها قرار دارد.
به رنگ قرمز است.
قسمت قدامی کرم مخروطی شکل و قسمت خلفی آن ته گرد است.
ارگان تناسلی نر نسبت به ماده قدامی است. حلق آن عضلانی و واضح و مشخص است.
عرض کرم 3الی5 میلی متر و طول آن تا8میلی متر نیز می رسد.
تگومنت صاف دارد.
تخم گاسترودیسکوئیدس هومینیس:
اندازه آن تقریباً 145 میکرون است.شکل آن لوزی شکل است و دارای 2جداره ی نازک است.
دارای اپرکولوم مشخص است و اطراف جداره آن به رنگ سبز دیده می شود.
به هنگام دفع دارای جنین نارس است.

بیولوژی

چرخه ی زندگی این کرم مشابه فاسیولا هپاتیکا بوده و در اثر خوردن گیاهان آبزی آلوده به متاسرکر کرم گاسترودیسکوئیدس هومینیس بیماری ایجاد می شود.
میزبان واسط این کرم مانند فاسیولا هپاتیکا حلزون است. حلزون واسط این کرم heliocorbis می باشد.
میزبان نهایی این کرم خوک و علفخواران می باشد.
انسانها در حال حاضر به عنوان میزبان اتفاقی در نظر گرفته می شوند، زیرا انسانها نیازمندی اولیه برای چرخه زندگی نیستند؛ خوک ها به عنوان میزبان اصلی قطعی شناخته می شوند. عفونت باعث یک بیماری کلیه به نام gastrodiscoidiasis می شود.
این انگل دارای چرخه زندگی پیچیده ای است که شامل تولید مثل غیرمعمول در میزبان متوسط، احتمالاً حلزون های آبزی و تولید مثل در میزبان مهره دار است. تخم به عنوان یک دوجنسه بوسیله لقاح تولید می شود . تخم حدود 146 تا 66 میکرو متر می باشند که در رنگ های شفاف، شفاف و سبز رنگ هستند. هر تخم حاوی 24 سلول ویتلین و یک تخم غیر محرک مرکزی است. تخم در یک محیط مرطوب در 9-14 روز به میرکاسیدی ها می چسبند.
در آب، تخم ها به میری کیدیا می چسبند، که پس از آن یک مولکول را آلوده می کند که در آن تکامل و تجزیه لارو رخ می دهد. میراسیسوم به مرحله اسپوسیسیتی رشد می کند. به طور کلی تصور می شود که تخم های نابالغ از طریق حلزون مصرف می شوند، اما هیچ گونه نظریه مستقیم وجود ندارد. در یک عفونت تجربی از کولونوس Helicorbis molusc، میریاسید بعد از 28-153 روز پس از مصرف، به سرکاریا تبدیل می شود. سرکر خای عفونی تولید می شوند و در گیاهان آبی پخش می شوند یا به طور مستقیم، دیگر حیوانات آبزی مانند ماهی را آلوده می کنند.
سرکرها از روی حلزون از کیست های متاکراریلی که روی گیاهان آب منتشر می شوند، آزاد می شوند. چرخه زندگی کامل هنوز در طبیعت مشاهده نشده است
در برخی موارد، ماهی و دیگر حیوانات آبزی آلوده می شوند. فرض بر این است که سرکر آزاد در آبهای بدن به طور تصادفی به این حیوانات به عنوان دومین میزبان متوسط می رسند و به عنوان متاسرکر قرار می گیرند. اینها به طور مستقیم به پستانداران پس از مصرف عفونی می شوند، در حالی که آنها به گیاهان متصل می شوند، در حالیکه خاک شبانه استفاده می شود.
انسان ها از طریق ماهی های آلوده یا سبزی های آلوده به متاسرکر آلوده میشود. انگل از طریق دستگاه گوارش به دوازدهه سفر می کند و سپس به پایین رفتن ادامه میدهد، جایی که تخم خود را بارور می کند و تخم را تشکیل دهد،ادامه میدهد. عفونت شدید در انسان مشکوک به اسهال، تب، درد شکم، کولیک، سوء تغذیه، خستگی و حتی مرگ است.
.

بیماری زایی

در اثر آزاد شدن سموم این انگل تورم مخاط سکوم، اسهال موکوئیدی و برجستگی هایی روی سکوم در انسان پدید می آید.
Gastrodiscoidiasis عفونتی است که معمولاً بدون علامت است و در روده کوچک حیوانات، مانند خوکحضور دارد بکه علائم آن بسیار ملایم است، اما هنگامی که عفونت در انسان رخ می دهد می تواند باعث مشکلات جدی سلامت و حتی مرگ شود. از علایم آن می توان به اسهال، تب، درد شکمی، کولیک و افزایش تولید مخاطی است. در موارد شدید، جایی که مقادیر زیادی از تخم وجود دارد، واکنش های بافتی می توانند در قلب یا لنفاوی مزانتریک نیز اتفاق بیفتند، و حتی ممکن است در صورت نادیده گرفتن، مرگ اتفاق بیفتد. در واقع، تعدادی از مرگ و میر در میان کودکان آسام نسبت به این عفونت است.
در خوک ها، علائم پاتولوژیک شامل حضور ائوزینوفیل ها، لنفوسیت ها و سلول های پلاسما است.

اپیدمیولوژی

gastrodiscoidiasis بشر در اندمیک است، و به میزان کمتر در فیلیپین است. بالاترین میزان بروز این بیماری در میان کودکان در ولسوالی کامروپ اندمیک است که شیوع آن 41 درصد است.
ابتدا از بیمار هندی گزارش به عمل آمد، در ابتدا تصور می شد که توزیع محدود به هند و جنوب شرقی آسیا باشد. تحقیقات بعدی نشان داد که این بیماری گسترده است و بیشتر توسط افراد آلوده به سایر نقاط جهان مانند گایان گسترش می یابد.
سطح عفونت در حیوانات آزمایشگاهی می تواند در بین پستانداران آسیا بسیار زیاد باشد. مناطقی از وقوع بالا می توانند به جاهایی که استاندارد بهداشتی کمتری نسبت داده شوند، مانند مزارع روستایی و روستایی که از خاک های شبانه استفاده می شود. عفونت در هر دو انسان و حیوانات از طریق مصرف گیاهانی که در آب آلوده یافت می شوند، بیشتر است. همچنین فرض بر این است که انتقال از ماهی آلوده که زیر پخته شده یا خورده خام است، که در میان آسیای جنوب شرقی آسیب دیده است.

تشخیص و درمان

تشخیص با بررسی فاکتورها و تشخیص تخم ها انجام می شود. کرم های بزرگسالان به راحتی از دیگر کرم ها توسط ظاهر متمایز آنها شناسایی می شوند. تخم به وضوح از ترامادو های دیگر با شکل رمبویدی و رنگ سبز مشخص مشخص می شود. بیماران اغلب به طور مستقیم هیچ نشانه ای را نشان نمی‌دهند، و اگر کسی به نظر می رسد، نشان می دهد که عفونت در حال حاضر در سطح بسیار بالا است. هیچ درمان تجویزی وجود ندارد، اما سنتی از آنزیم های صابون در برداشتن کرم ها بسیار موثر بوده است. 
این کار برای جلوگیری از انحراف از کولون است که کل انگل را از بین می برد، زیرا در میزبان تولید نمی‌کند. بعضی از داروهای موثری که اثبات شده اند، تترا کلرو اتیلن هستند، در دوز در روز 0.1