خروسک

اپیدمیولوژی

حدود ۱۵٪ کودکان در سنین بین ۶ ماه تا ۵–۶ سال به خروسک مبتلا می‌شوند.خروسک ۵٪ پذیرش بیمارستانی این گروه سنی را تشکیل می‌دهد.در موارد نادر، کودکان سه‌ماهه و ۱۵ ساله هم به خروسک مبتلا می‌شوند.
مردان ۵۰٪ بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می‌شوند؛ خروسک در فصل پاییز رایج تر است.

تاریخچه

واژه croup از فعل croup, در انگلیسی مدرن به معنای «فریاد با صدای گرفته» ریشه می‌گیرد؛ این نام اولین بار در اسکاتلند برای این بیماری به کار رفت و در قرن ۱۸ رایج شد.
خروسک دیفتریایی از زمان هومر در یونان باستان شناخته شده‌است. در سال ۱۸۲۶ برتونیو (Bretonneau) تفاوت میان خروسک و خروسک ایجاد شده بواسطه دیفتری را کشف کرد.
این فرانسوی خروسک ویروسی را "faux-croup" نامید، و "croup" را برای بیماری ایجاد شده توسط باکتری عامل دیفتری به کار برد.
خروسک ایجاد شده به دلیل دیفتری تقریباً ناشناخته مانده‌است چرا که مصونیت مؤثر در مقابل آن کشف شده‌است.

پاتوفیزیولوژی

عفونت ویروسی به التهاب حنجره، نای و مجراهای بزرگ هوا با گلبول‌های سفید خون می‌شوند.
التهاب ممکن است در تنفس مشکل ایجاد نماید. خروسک معمولاً دارای منشأ ویروسی است.
برخی افراد این اصطلاح را برای مواردی چون لارنگوتراکئیت شدید، خروسک اسپاسمودیک، دیفتری حنجره، تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت، و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت به کار می‌برند. دو مورد اول ویروسی بوده و علائم خفیف تری دارند؛ چهار مورد بعدی باکتریایی بوده و معمولاً علائم شدیدتری دارند.

منشأ ویروسی

در ۷۵٪ موارد ویروس پاراآنفلوآنزا، و به خصوص نوع اول و دوم آن، عامل خروسک به‌شمار می‌رود.
گاهی اوقات سایر ویروس‌ها هم می‌توانند باعث بروز خروسک شوند از جمله آنفلوآنزای Aو B، سرخک، آدنوویروس و ویروس سین سیشیال تنفسی (RSV).
خروسک اسپاسمودیک (خروسک به همراه پارس کردن) نیز عواملی مشابه چون لارنگوتراکئیت شدید دارد، اما فاقد علائم معمول عفونت (از جمله تب، گلوی چرک کرده، و افزایش گلبول‌های سفید خون) است.
درمان و پاسخ به درمان اما مشابه هستند.

منشأ باکتریایی

خروسک باکتریایی ممکن است یکی از این موارد باشد: دیفتری حنجره، تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت، و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت.
دیفتری حنجره در اثر کورینه باکتریوم دیفتری ایجاد می‌شود، حال آن که تراکئیت باکتریایی، لارنگوتراکئوبرونشیت و لارنگوتراکئوبرونشونومونیت در اثر عفونتی که در ابتدا ویروسی است و سپس باکتریایی می‌شود ایجاد می‌گردند. رایج‌ترین این عوامل باکتریایی عبارتند از استافیلوکوک اورئوس، استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزا، و موراکسلا کاتارالیس.

پیشگیری

مصونیت بخشی (واکسن) در برابر آنفلوآنزا و دیفتری می‌تواند از بروز خروسک جلوگیری نماید

درمان

بسیاری از بیماران با علایم خفیف می‌توانند به صورت سرپایی و در خانه درمان شوند؛ ولی در صورت بروز هر یک از علایم مانند کبود شدن لب‌ها، ناخن، هر گونه اختلال تنفسی، آبریزش از دهان یا اختلال در بلع، علایم گیجی و بی‌قراری و عدم بهبود علایم درمانهای تخصصی تر انجام می‌شود. در بیماران با علایم سیانوز، رنگ پریدگی اندام‌ها، کاهش سطح هوشیاری یا علایم افزایش کار تنفسی ناشی از دیسترس تنفسی درمان با اکسیژن شروع می‌شود. در کروپ با منشأ باکتریال باید درمان با آنتی‌بیوتیک آغاز شود. چنان‌چه استریدور در حالت استراحت در بیمار وجود دارد تا زمان بهبود استریدور پزشک بیمار را در بیمارستان بستری می‌کند.

درمان با استروئید در بهبود استریدور مؤثر است. استروئید استنشاقی اغلب مورد استفاده قرار می‌گیرند. پردنیزولون خوراکی با دوز ۱ میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن اغلب مؤثر است. در یک آزمون تصادفی محققان کشف کردند که دگزامتازون با دوز ‏ ۰/۶ میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن در سرعت بهبود علایم کروپ خفیف مؤثر بوده‌است. یک مطالعه هم‌گروهی نشان داد که درمان با استرویید در کاهش علایم، بستری مجدد، کاهش مدت زمان بستری در بیمارستان و کاهش نیاز به درمان با اپینفرین مؤثر است. درمان استاندارد در این بیماری استنشاق بخار مرطوب است.
کودکان مبتلا به خروسک را باید تا جای ممکن آرام نگه داشت. استروئیدها به صورت روتین تجویز شده و در موارد شدید از اپی نفرین استفاده می‌شود. کودکان با سطح اکسیژن (مقدار اکسیژن محلول در خون) زیر ۹۲٪ باید اکسیژن دریافت کنند.
و افرادی که خروسک شدید دارند را می‌توان جهت نظارت بیشتر در بیمارستان بستری کرد. اگر به اکسیژن نیاز باشد، می‌توان از روش «مجاورتی» نیز استفاده کرد (نزدیک نگاه داشتن منبع اکسیژن به صورت کودک)، چرا که بیقراری کمتری در مقایسه با استفاده از ماسک اکسیژن ایجاد می‌نماید. کمتر از ۰٫۲٪ افراد نیازمند لوله نای می‌شوند (لوله‌ای که در مجرای هوا قرار داده می‌شود).

استروئیدها

کورتیکوستروئیدهایی همچون دگزامتازون و بودزونید را می‌توان برای درمان خروسک به کار برد.
پس از شش ساعت بهبود قابل توجهی دیده خواهد شد.
با اینکه می‌توان این داروها را از طرق خوراکی (دهان)، غیرخوراکی (تزریق)، یا از طریق تنفسی دریافت کرد، مصرف خوراکی ترجیح داده می‌شود.
معمولاً یک دوز کافی بوده و مصرف آن اکثر اوقات کاملاً امن خواهد بود.
دکزامتازون با دوزهای ۰٫۱۵، ۰٫۳ و ۰٫۶ mg/kg همه به یک مقدار تأثیر دارد.

اپی نفرین

خروسک متوسط تا شدید را می‌توان با افشانه اپی نفرین التیام بخشید (محلولی استنشاقی که مجرای هوا را باز می‌کند).
در حالیکه اپی نفرین معمولاً شدت خروسک را طی ۱۰ تا ۳۰ دقیقه کاهش می‌دهد، اثرات ان تنها تا دو ساعت باقی می‌ماند.
اگر پس از گذشت ۲ تا ۴ &nbsp ساعت پس از درمان حال کودک بهبود یافت و مشکلی پیش نیامد، می‌توان او را از بیمارستان مرخص نمود.

سایر درمان‌ها

درمان‌های دیگری نیز برای خروسک مورد مطالعه قرار گرفته‌اند اما شواهد کافی مبنی بر مفید بودن آن‌ها موجود نیست. تنفس بخار داغ یا هوای مرطوب نوعی خوددرمانی سنتی است، اما مطالعات بالینی شواهدی از تأثیرگذاری آن به دست نیاورده‌اند. and currently it is rarely used.
و این شیوه در حال حاضر به ندرت استفاده می‌شود.
استفاده از شربت‌های سرفه که معمولاً حاوی دکسترومتورفان یا گایافنزین هستند نیز توصیه نمی‌شود. While breathing هلیوکس (a mixture of helium and oxygen) to decrease the work of breathing has been used in the past, there is very little evidence to support its use.
از آنجایی که خروسک معمولاً ویروسی است آنتی بیوتیک‌ها اغلب استفاده نمی‌شوند مگر آنکه عفونت باکتریایی باشد.
استفاده از آنتی‌بیوتیک‌هایی چون ونکومایسین و سفوتاکسیم برای عفونت‌های باکتریایی توصیه می‌شود.
در موارد شدید مرتبط با آنفلوآنزا A و B، آنتی ویروسهای گروه مهارکننده نوروآمینیداز را می‌توان استفاده کرد.

پیش آگهی

خروسک ویروسی معمولاً یک بیماری کوتاه مدت است؛ خروسک به ندرت موجب مرگ در اثر اختلالات تنفسی یا ایست قلبی می‌گردد.
علائم آن معمولاً طی دو روز بهبود می‌یابند اما ممکن است بین چهار تا هفت روز تداوم پیدا کنند.
عوارض غیرمعمول دیگر ممکن است شامل تراکئیت‌های باکتریایی، ذات الریه، و ادم ریه گردد.