ال‌جی‌ام-۱۱۸ پیسکیپر

توسعه و استقرار

مینیتمن

ساخت و گسترش موشک بالستیک قاره پیمای مینیتمن در سال ۱۹۶۲ آغاز گردید و به‌طور مرتب ادامه یافت. محدوده دقت احتمال خطای دایره ای (CEP) آن ۰٫۶ تا ۰٫۸ مایل دریایی می‌باشد و قابلیت حمل یک کلاهک موشکی به وزن کمتر از ۱ مگاتون را دارد این بدان معنی است که موشک نمی‌تواند به اهداف سخت مانند سیلوهای موشکی حمله کند.
این ویژگی در مدل‌های اولیه برای حمله به اهداف راهبردی مانند شهرها و فرودگاه‌ها محدودیت ایجاد کرد و سیستم به عنوان یک سلاح واکنش سریع (Counterforce) توانایی کمی داشت یا حتی فاقد توانایی یک سلاح واکنش سریع بود.
در چنین شرایطی این امکان وجود داشت که اتحاد جماهیر شوروی نختستین حمله خود را با تعداد محدودی کلاهک موشکی به ناوگان موشک‌های بالستیک قاره پیمای ایالات متحده انجام دهد و بدین ترتیب آمریکا را بدون هیچ موشکی که قادر به حمله به ناوگان موشکی باقی‌مانده آن‌ها باشد باقی می‌گذاشت. این برای آمریکا مشوقی بود تا جهشی سریع برای اطمینان یافتن از آسیب‌پذیر نبودن موشک‌هایش بر روی زمین پیدا کند. اما با این عنوان در درجه اول شهرها مورد هدف قرار می‌گرفتند، این نیازمند یک تمرین حمله نظامی در مقابل یک حمله غیرنظامی بود، چیزی که سیاستمداران به عنوان یک مشکل جدی در نظر گرفتند.

در آوریل ۱۹۶۴ ایالات متحده تعداد بیشتری موشک بالستیک قاره پیما (موشک بالستیک قاره‌پیما) نسبت به بمب افکن‌های راهبردی در اختیار داشت، که این نگرانی را افزایش می‌داد.

ادامه کار روی مینیتمن منجر به تولید مینیتمن ۲ در ۱۹۶۲ گردید، مینیتمن ۲ شامل دو پیشرفت کلیدی بود.
سیستم ناوبری اینرسیایی جدید ان اس-۱۷ (NS-17) احتمال خطای دایره ای را به ۰٫۳۴ مایل دریایی بهبود داد، و این کافی بود تا موشک بتواند اهداف سخت را مورد اصابت قرار دهد. به همان اندازه مهم، سیستم هدایت گنجایش هشت هدف از پیش انتخاب شده را فراهم ساخت. این موضوع به سیستم اجازه می‌داد تا نخستین حمله را تحمل کند و به سمت موشک‌های باقی‌مانده دشمن نشانه‌گیری کرده و شلیک کند. در برابر یک حمله محدود، همه موشک‌های اتحاد جماهیر شوروی در یک زمان شناسایی و هدف گیری می‌شد، این یک مزیت عمده راهبردی برای ایالات متحده بود. با این وجود مشکل حمله تمام عیار به ناوگان موشک‌های بالستیک قاره پیمای ایالات متحده که ممکن بود با پیشرفت اتحاد جماهیر شوروی صورت بگیرد حل شد. وجود نیروی موشک‌های بالستیک قاره پیما، بحرانی برای تسلیحات استراتژیک بود و نیروی هوایی آمریکا به‌طور فزاینده ای علاقه‌مند به راه‌های جدیدی برای ایمن نگه داشتن موشک‌هایش از چنین حمله ای شد.
فلش طلایی
نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در روزهای نخست توسعه نیروی موشک‌های بالستیک قاره پیمای خود به پایه مهندسی شرکت تی آر دبلیو (TRW) وابسته بود، در ۱۹۶۰ تعدادی از مهندسان شرکت تی آر دبلیو و دیگر مهندسان در برنامه موشک‌های بالستیک قاره پیما بر اساس فرم شرکت آئرو اسپیس کورپوریشن (Aerospace Corporation) درگیر شدند، آن‌ها در ابتدا بر روی پروژه مرکوری اسپسیس کرافت (Mercury spacecraft)، ایکس-۱۰ دایناسور (X-20 Dynasoar) و دیگر پروژه‌های موشک‌های بالستیک قاره پیما کار می‌کردند، در سال ۱۹۶۴ نیروی هوایی از آن‌ها خواست تا طیف گسترده‌ای از راه حل‌های موشک‌های بالستیک قاره پیمای مستحکم، تحت نام گلدن آرو (Golden Arrow) را مورد بررسی قرار دهند.
این پروژه تسلیحات موشکی جاده ای، ریلی، زیردریایی و هوایی را شامل می‌شد، یکی از این موشک‌های پیشنهاد شده یک سیستم موشک بالستیک هوا به زمین به نام گلدن آرو (فلش طلایی) بود. نام پیشنهاد شده برای یک هواپیمای عظیم (در آن روزها) با موتور توربوپراپ که قادر بود هشت موشک را به مدت دو روز حمل نماید، موشک‌هایی که از پشت رها شده، سپس با یک چتر فرود به حالت عمودی درآمده و شلیک می‌شوند، به عنوان بخشی از تحقیق، شرکت آئرو اسپیس همچنین ترکیبی از یک موشک و پرتاب‌کننده را ارائه کرد که به اندازه ای کوچک بود که می‌شد دو تای آن‌ها را در هواپیمای موجود سی-۱۴۱ استارلیفتر (C-141 Starlifter) حمل کرد که می‌توانست تقریباً در هر فرودگاهی بنشیند، مجهز شده و پرواز کند، و این موضوع در زمان بحران‌های شدید بایست در فرودگاه‌های همه‌جانبه آمریکا گسترش می‌یافت.

در پایان، آن‌ها همچنین موشک‌های متعارفی را در سیلوهای فوق سخت معرفی نمودند که در سمت جنوبی کوه‌ها در خاک قرار می‌گرفت، در نتیجه زمانی که موشک‌های دشمن از سمت شمال نزدیک می‌شدند در سمت شمال کوه‌ها منفجر می‌شدند و دیگر قادر به ضربه زدن به سیلوهای واقع در قسمت جنوبی نبودند، جای گذاری درست موج انفجار را در فاصله ۵٫۰۰۰ فوتی از سیلوها نگه می‌داشت.