آمیگا ۶۰۰

پردازنده و حافظه رَم

آمیگا ۶۰۰ با «سی پی یو» موتورولا ۶۸۰۰۰ در سرعت ۷٫۰۹ مگاهرتز (پال) یا ۷٫۱۶ مگاهرتز (ان تی اس سی) و یک مگابایت حافظه «چیپ رَم» با زمان دستیابی ۸۰ نانوثانیه، به بازارهای جهانی عرضه شد.
طراحی این مدل به گونه‌ای بود که قطعات به‌طور فشرده بر روی سیستم قرار داشت، به همین دلیل ریزپردازنده موتورولا ۶۸۰۰۰ با لحیم کاری بر روی مادربورد نصب شده بود و امکان ارتقاء سخت‌افزاری عادی سی پی یو از این مدل سلب شده بود. تنها راه ارتقاء سی پی یو اتصال یک کانکتور در بالای سی پی یو بود که به زور، کنترل باس سیستم را در اختیار بگیرد. این روش باعث بروز مشکلات و بی‌ثباتی در بعضی مادربوردها شده بود. این قبیل ارتقاءهای سخت‌افزاری برای آمیگا ۶۰۰ در آن زمان کاملاً غیر متعارف و غیر مشهور بود.
حافظه رَم این دستگاه تا حداکثر ۲ مگابایت به صورت «چیپ رم» و با استفاده از شیار توسعه دریچه‌ای قابل ارتقاء است. حداکثر ۴ مگابایت حافظه «سریع» نیز با استفاده از کارت SRAM مناسب و در شیار «پی س کارت» قابل نصب است که در مجموع ۶ مگابایت برای این سیستم در نظر گرفته شده‌است. البته حافظه «رم سریع» غیررسمی بیشتری نیز می‌تواند اضافه شود، برای مثال برد A608 حداکثر ۸ مگابایت حافظه رم را به وسیله کانکتور متصل به سی پی یو اورجینال، فراهم می‌کند. البته با ارتقاء سخت‌افزاری سی پی یو این ظرفیت به ۶۴ مگابایت هم می‌رسد.

گرافیک و صدا

آمیگا ۶۰۰ آخرین مدل از خانواده آمیگا می‌باشد که از چیپست «ایی سی اس» با توانایی آدرس دهی ۲ مگابایت حافظه رم و پشتیبانی از حالت‌های گرافیکی با رزولوشن بالاتر استفاده می‌کند. با استفاده از تراشه ویدئویی «سوپر آگنس»، این سیستم توانایی پخش حالت‌های مختلف گرافیکی از ۳۲۰×۲۰۰ پیکسل الی ۱۲۸۰×۵۱۲ را دارد. مانند چیپست اورجینال آمیگا، این سیستم نیز توانایی پخش همزمان حداکثر ۳۲ رنگ (از یک پلت ۱۲ بیت با مجموع ۴۰۹۶ رنگ) را در رزولوشن‌های پایین دارد. در حالت گرافیکی HAM امکان نمایش همزمان ۶۴ رنگ بر روی صفحه نمایش با استفاده از تکنیک کم نور کردن درخشندگی پلت رنگ وجود دارد.
صدا در مدل آمیگا ۶۰۰ نسبت به مدل‌های قبلی تغییری نکرده‌است، ۴ کانال ۸ بیتی به صورت استریو (دو کانال برای بلندگو سمت چپ و دو کانال برای سمت راست) همچنان برای این سیستم وجود دارد.

درگاه‌های گسترش و لوازم جانبی

آمیگا ۶۰۰ دارای کانکتورهای سازگار با سری آمیگا می‌باشد. این کانکتورها شامل دو درگاه DB9M برای جوی استیک، ماوس یا قلم نوری، یک درگاه ۲۵ پین استاندارد RS-232 و یک درگاه موازی ۲۶ پین می‌باشند. به دلیل وجود این درگاه‌های سازگار، آمیگا ۶۰۰ با بسیاری از لوازم جانبی و ملحقات مربوط به آمیگاهای قبلی از جمله رابط کاربری میدی، نمونه‌های صوتی و دیجیتایزرهای ویدئویی، سازگاری کامل دارد.
درگاه‌های توسعه جدید به کار رفته در این مدل عبارت بودند از شیار کارت پی سی PCMCIA Type II و یک رابط کاربری داخلی ۴۴ پین ATA که هر دوی این درگاه‌ها بر روی رایانه‌های لپ‌تاپ نیز وجود دارند. هر دوی این شیارها توسط تراشه جدید آمیگا ۶۰۰ با نام «گایل» کنترل می‌شوند (این تراشه وظیفه کنترل ورودی‌ها/خروجی‌های سیستم را دارد و جایگزین تراشه Gary در آمیگا ۵۰۰ و ۲۰۰۰ شده بود). آمیگا ۶۰۰ همچنین دارای یک محل برای اضافه کردن دیسک سخت ۲٫۵ اینچی داخلی درون کیس رایانه می‌باشد.
آمیگا ۶۰۰ اولین مدل از دو آمیگایی بود که از رابط کاربری جدید PCMCIA Type II استفاده نمود. این کانکتور به سیستم اجازه استفاده از بسیاری ملحقات و لوازم جانبی مربوط به لپ‌تاپ‌های موجود در بازار را می‌دهد که البته تنها کارت‌های ۱۶ بیتی PCMCIA از نظر سخت‌افزاری سازگاری دارند و کارت‌های ۳۲ بیتی این توانایی را ندارند. به دلیل اینکه آمیگا ۶۰۰ برای سازگاری با درگاه‌های مدل‌های قبلی طراحی شده بود، با این شیار جدید مشکلاتی هم داشت و این شیار به‌طور کامل از کارت PCMCIA Type II دستور پذیری نداشت. تعدادی از شرکت‌های «طرف سوم» برای این کانکتور جدید اقدام به تولید و ساخت لوازم جانبی نمودند از جمله: کارت‌های SRAM، کنترل کننده‌های سی دی-رام، کنترلرهای SCSI، کارت‌های شبکه و دیجیتایزرهای ویدئویی. با وجود اینکه PCMCIA از نظر ساختار طراحی بسیار شبیه به سیستم‌های قبلی آمیگا می‌باشد، ولی این تکنولوژی در آن زمان و هنگام عرضه، بسیار ناشناخته بود و دلیل آن هزینه‌های سنگین ملحقات PCMCIA برای کاربران رایانه‌های خانگی بود. بعد از مدتی تعدادی از لوازم جانبی سازگار با لپ‌تاپ برای آمیگا ۶۰۰ ساخته شد که شامل کارت‌های سیم دار و بی‌سیم شبکه، مودم‌های سریال و آداپتورهای «کامپکت فلش» بودند.

سیستم عامل

آمیگا ۶۰۰ همراه با سیستم عامل آمیگااواس ۲٫۰ (شامل رابط گرافیکی «ورک بنچ ۲٫۰» و یک چیپ رم «کیک استارت» با شماره ۳۷٫۲۹۹، ۳۷٫۳۰۰ یا ۳۷٫۳۵۰) عرضه شد. نکته‌ای که در مورد این نسخه‌های مختلف رام کیک استارت وجود دارد این است که آن‌ها به‌طور رسمی توسط کمودور و بر اساس نسخه ۲٫۰۵ طراحی شده بودند. مدل‌های اولیه اصلاح شده آمیگا ۶۰۰ همراه با کیک استارت ۳۷٫۲۹۹ عرضه شد در حالی که قادر به پشتیبانی از کنترلرهای داخلی ATA یا رابط کاربری داخلی PCMCIA نبودند. هرچند امکان بارگذاری درایورهای مورد نیاز از طریق فلاپی دیسک وجود داشت، اما به هیچ عنوان امکان بوت شدن مستقیم سیستم توسط دستگاه‌های ATA یا PCMCIA را نمی‌داد. البته نسخه‌های بعدی کیک استارت با شماره‌های ۳۷٫۳۰۰ یا ۳۷٫۳۵۰ قابلیت بوت کردن سیستم از طریق آن دستگاه‌ها را داشتند. یک اشکال نرم‌افزاری در کیک استارت ۳۷٫۳۰۰ وجود داشت که باعث می‌شد حداکثر ۴۰ مگابایت ظرفیت دیسک سخت از طرف آمیگا ۶۰۰ پشتیبانی شود، اما در کیک استارت نسخه ۳۷٫۳۵۰ این مشکل رفع و پشتیبانی از ۴ گیگابایت ظرفیت دیسک سخت برای سیستم پیش‌بینی شده بود.
بعد از مدتی امکان خرید ارتقاء «ورک بنچ» ۲٫۱ که در واقع نوعی بومی ستیزی این سیستم عامل بودُ برای کاربران فراهم آمد. این نسخه جدید شامل زبان‌های مختلف و درایور مخصوص جهت خواندن و نوشتن دیسک‌های رایانه‌های مبتنی بر داس با فورمت FAT بود. این درایورها «کراس داس» نامیده می‌شد و امکان خواندن و نوشتن فلاپی دسک و دیسک سخت را فراهم می‌کرد. این ارتقاء فقط در همین حد باقی ماند و هرگز «کیک استارت»‌های حافظه رام نسخه ۲٫۱ هرگز منتشر نشد.
در پی انتشار نسخه جدید سیستم عامل آمیگا (آمیگااواس ۳٫۱)، رایانه آمیگا ۶۰۰ هم توانایی ارتقاء به این نسخه را با نصب حافظه رام «کیک استارت» اصلاح شده شماره ۴۰ دارا بود.