google/wiki40b huggingface dataset:
لعان

لِعان یا مُلاعِنه مراسمی در فقه و حقوق اسلامی است که در آن زن و شوهر با رعایت تشریفات خاصی یکدیگر را لعنت می‌کنند. به این نحو که شوهر با سوگندهای ویژه‌ای به زن خود نسبت زنا دهد و همسرش با سوگندهای مشابهی اتهام شوهرش را رد کند. با تحقق لعان زن و شوهر از یکدیگر جدا شده و ازدواج دوبارهٔ آن‌ها تا اَبَد ممنوع است.
لعان زمانی شروع می‌شود که مردی به همسر خود نسبت زنا دهد یا فرزندی را که زن به دنیا آورده از خود نفی کند. آنگاه شوهر باید در حضور حاکم شرع چهار بار ادعای خود را با ذکر سوگند تکرار کند و بار پنجم اعلام کند: «لعنت خدا بر من اگر دروغگو باشم». سپس زن چهار بار قسم می‌خورد که مرد دروغ می‌گوید و بار پنجم اعلام می‌کند: «خشم خدا بر من اگر او راست گفته باشد». پس از انجام این مراسم نکاح فسخ شده و زن و شوهر از یکدیگر جدا می‌شوند. زن برای همیشه بر شوهر حرام می‌شود و ازدواج دوبارهٔ آن دو ممکن نیست. اگر موضوع لعان نفی فرزند باشد، فرزندی که مورد لعان واقع شده متعلق به شوهر قلمداد نمی‌شود. همچنین حد از هر دو ساقط می‌شود، یعنی نه شوهر بدلیل قذف و اتهام زنا تازیانه می‌خورد و نه زن به دلیل زنا سنگسار می‌شود.
کاربرد لعان در جایی است که شوهر زنای همسر خود را مشاهده کرده ولی امکان اثبات آن را ندارد و در صورتی که زنای او را فاش کند به اتهام قذف هشتاد ضربه شلاق می‌خورد. در این وضعیت مرد می‌تواند با انجام مراسم لعان همسر خود را رها کند و فرزندی را که متعلق به مرد دیگری است از خود نفی کند.

ادله

به لعان در آیات ۶ تا ۹ سورهٔ نور اشاره شده‌است:
و کسانی که زنان خود را به زنا متهم می‌کنند و شاهدی جز خود ندارند، شهادت هر یک از آنها را چهار بار شهادت است به نام خدا که از راستگویان است. و بار پنجم بگوید که لعنت خدا بر او باد اگر از دروغگویان باشد. و اگر آن زن چهار بار به خدا سوگند خورد که آن مرد دروغ می‌گوید، حد از او برداشته می‌شود. و بار پنجم بگوید که خشم خدا بر او باد اگر مرد از راستگویان باشد

در قوانین

قانون مدنی ایران در ماده ۸۸۲ و ۸۸۳ و ۱۰۵۲ به لعان اشاره کرده‌است. در مادهٔ ۸۸۲ به ارث نبردن زن و شوهر از یکدیگر و فرزند مورد لعان قرار گرفته از پدر اشاره کرده و در مادهٔ ۸۸۳ به رجوع از لعان که موجب می‌شود فرزند از پدر ارث ببرد، اما از خویشاوندان پدری همچنان ارث نمی‌برد، اشاره کرده‌است. در مادهٔ ۱۰۵۲ هم آمده: «تفریقی که با لعان حاصل می‌شود، موجب حرمت ابدی است.» که به ممنوعیت همیشگی ازدواج مجدد دو طرف اشاره دارد. البته این نهاد حقوقی در عمل متروک است و اصولاً استفاده‌ای از آن نمی‌شود.

رجوع از لعان

رجوع از لعان ممکن است. یعنی پدر می‌تواند بعداً فرزند ملعون را از خود بداند و این باعث می‌شود که مثل گذشته (قبل از لعان) فقط پسر از پدر ارث ببرد لیکن از ارحام پدری و همچنین پدر و ارحام پدری از پسر ارث نمیبرند
پروتئین دی‌ان‌آ پیوست

پروتئین دی‌ان‌آ پیوست به پروتئین‌هایی می‌گویند که دارای بخشهای دی‌ان‌آ-پیوند می‌باشند، از این رو کشش ویژه‌ای برای پیوند با دی‌ان‌آی تک‌رشته‌ای یا دورشته‌ای دارند. راه‌اندازها نمونه‌ای از پروتئین‌های دی‌ان‌آ پیوست می‌باشند.
مناره گلپایگان

ساختار مناره

منار گلپایگان دارای دو در است و در درون آن پلکانی تعبیه شده‌است. قسمت‌های پایین و بالای مناره مرمت گردیده و دارای کتیبه آجری است که این کتیبه به خط کوفی نوشته شده و فاقد تاریخ می‌باشد و متن کتیبهٔ آن از آیه‌های قرآن است.
این مناره با قدمتی ۱۰۰۰ ساله در برابر عوامل طبیعی (زلزله، باد، باران، سرما و گرما) سرفراز برجای مانده‌است و از جمله بلندترین مناره‌های ایران می‌باشد.این بنا در سال ۱۳۱۷ مرمت شده و در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۱۵، با شماره ۲۵۰ جزو آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نخستین عکس‌های این بنا در دهه 20 توسط پروفسور آرتور آپهم پوپ گرفته شده است.
دو راه پله دارد که به‌صورت دورانی با ۶۴ پله به بالای مناره می‌توان صعود کرد.
این مناره از زمان سلجوقیان می‌باشد که ساختمان آن را احتمالاً با ساختمان مسجد جامع و بازار چهارسوق همزمان می‌دانند. تا حدود چهل سال قبل، اطراف آن خرابه و چاله چوله بود که مردم گاهی از آنجا خاک می‌بردند و قطعه‌های ظروف سفالین شکسته نیز دیده می‌شد و آن محل را چاله‌های پامناره می‌گفتند. حول و حوش منار، خلافهای گوناگون صورت می‌گرفت و کلاً محل خوبی نبود…
بزهکاران که دعوا راه می‌انداختند ورد زبان شان این بود که «اگه راست میکی بیا پا منار»
در محل منار گلپایگان جای خندقی هم بود که یک قسمت آن را برای زمین ورزش صاف کرده بودند ولی اکنون فقط چند متری اطراف مناره را حصار نموده‌اند.

اشعار نوشته شده در مناره

گفته می‌شود این مناره برای راهنمایی کاروانیان بوده و بالای آن چراغ نصب می‌کرده‌اند و در جنوبی چهارسوق از جلوی مناره شروع می‌شده‌است.
فعلاً خیابان، گودتر از سطح پای مناره و بازار چهارسوق است. در داخل منار و بالای راه پله‌ها در میان اشعار و یادگاری‌های نوشته شده، این شعر هم دیده می‌شود:
منار است و نشان باستان است
چه تاجی بر سر گلپایگان است.
دریغا کاین نشان آسمانی
که… بر زمین و سر بر آسمان است.
زیر این شعر امضاء شده بود: «سید علی آقا ابطحی اهل گوگد و ساکن تهران»

شیرهای مناره

دو شیر قبلاً در محل پاشیرا نزدیک مقبره باباعبدالله در کنار جاده قافله و ابتدای کوچه حکومتی بودند. میدان پاشیرا نسبتاً وسیع و دکه بازی و ورزش بچه‌های محل بود و براین شیرها که وسیله سرگرمی بچه‌ها بود سوار می‌شدند و بازی می‌کردند. بعد از خیابان کشی چون خیابان چند متری از جاده قافله فاصله پیدا کرد و زمین‌های اطراف پاشیرا را با قسمتی از جاده قدیم به مالکین آن حدود دادند و میدان پاشیرا را هم گودبرداری نمودند که رختشوی خانه بسازند. شیرهای سنگی را با تخته و گرده چوب و غلتک که بوسیله دو گاو نر کشیده می‌شد، تک تک به پای مناره منتقل کردند.
از دو شیر سنگی امروز، یکی تنها شده و در زیر سایه مناره سلجوقی در فراق دوست بسر می‌برَد. یکی از شیرها را چند سال قبل دزدیدند و الان تنها یک شیر در پای منار است.
 این سوال باقیست که چه طور شیر سنگی‌ای  که با غلتک و  گاو نر آورده شده بود، در روز روشن با جرثقیل و در نزدیکی کلانتری شهر  به سرقت رفته است. )
ویروس هپاتیت بی

طبقه بندی

این ویروس هرچند دارای ژنوم دی‌ان‌ای دورشته‌ای حلقوی (cccDNA) است ولی چون همانندسازی ژنوم آن از طریق آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) انجام میگیرد (نه دی‌ان‌ای-پلی‌مراز ) لذا در گروه دی‌ان‌ای ویروس‌ها قرار ندارند بلکه از گروه هفتم (Group VII: Double-stranded DNA viruses that replicate through a single-stranded RNA intermediate) می‌باشد.

بیماریزایی

آلودگی به این ویروس در انسان میتواند موجب ابتلا به هپاتیت بی ، سیروز ، کارسینوم سلولهای کبدی و احتمالاً سرطان لوزالمعده شود. انتقال ویروس از طریق خون ، آمیزش جنسی و از مادر به جنین می‌باشد.
شهرستان توماشوف مازوویتسکی

خصوصیات

شهرستان توماشوف مازوویتسکی ۱٬۰۲۵٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۲۰٬۹۷۳ نفر جمعیت دارد.
حیدرآباد (شهربابک)

جمعیت

این روستا در دهستان استبرق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶ نفر (۶ خانوار) بوده‌است.
دی. ام. بنت

پیگرد قانونی

آنتونی کامستاک مأمور سرویس بازرسی پستی ایالات متحده آمریکا بنت را در ۱۰ دسامبر ۱۸۷۸. به دلیل ارسال یک رساله با دیدگاه عشق آزاد به نام یوغ‌های کوپیدو بازداشت کرد.بنت مورد پیگرد قانونی و سپس در معرض یک محاکمه گسترده قرار گرفت؛ و به مدت سی ماه در زندانی در آلبانی گذراند که از نظر سلامت آسیب زیادی دید و باوجود حمایت‌ها از او و درخواست قوی هواداران برای عفو او از رئیس‌جمهور رادرفورد بیرچارد هیز وی او را نبخشید و به جای بخشش او نویسنده اصلی عزرا هیوود بخشیده شد.
بیدآباد (مسجدسلیمان)

جمعیت

این روستا در دهستان تل بزان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
هاپکیدو (فیلم)

داستان

داستان فیلم در سال ۱۹۳۴ در کشور کره اتفاق می‌افتد.
فرقه جودو شینشو هونگانجی

فرقه جودو شینشو هونگانجی (به ژاپنی: 浄土真宗本願寺派 じょうどしんしゅうほんがんじは) یکی از فرقه‌های آیین بودایی، متعلق به جودو شینشو (شین بودیسم)، در ژاپن است. معبد اصلی آن در کیوتو، نیشی هونگان-جی نام دارد.
پارک هیپی هالاو

پارک هیپی هالاو (به انگلیسی: Hippie Hollow Park) (مختصات :۳۰°۲۴′۴۶″ شمالی ۹۷°۵۳′۰۰″ غربی)، در واقع یک پارک ساحلی در کنار دریاچه تراویس در شمال‌غرب آستین قراردارد. این پارک یک مکان برهنگی است یعنی ورود برهنه به این پارک منعی ندارد. این پارک توسط شهرداری تراویس در سال ۱۹۸۳ زمین این پارک را در اختیار گرفت و دوسال بعد یعنی ۱۹۸۵ آن را برای بازدیدکنندگان افتتاح کرد. در ورودی پارک توصیه‌های لازم را دربارهٔ شرایط برهنگی به بازدیدکنندگان گوشزد می‌کنند در سال ۱۹۹۵ کمیساریای ایالتی تگزاس ورود افراد زیر ۱۸ سال را به این پارک ممنوع کرد. از حوادث مهم پارک، غرق شدن یک کشتی تفریحی در سال ۲۰۰۴ اشاره کرد.
پیر شوئندورفر

زندگی‌نامه

پیر شوئندورفر در ۵ مه ۱۹۲۸ در «شامایر» به دنیا آمد. پیش از آنکه به سینما روی بیاورد مدتی به عنوان ملوان کار کرده بود. سپس به هندوچین رفته و در آنجا به شغل عکاسی مشغول می‌شود. او در زمان جنگ جهانی دوم به اسارت در می‌آید. بعد از آزادی به عنوان عکاس و گزارشگر مجله پاری ماچ و چند نشریه دیگر کارش را دنبال می‌کند بالاخره به سینما روی می‌آورد و در سال ۱۹۵۷ نخستین فیلم خود را در افغانستان می‌سازد. او علاوه بر کارگردانی در زمینه نویسندگی نیز فعالیت می‌نماید که داستان بخش سیصد و هفدهم (که در ۱۹۶۵ توسط خودش به فیلم برگردانده شئ) معروفترین آنها است.
پیر همزمان با کار در سینما در تلویزیون نیز فعالیت می‌کرد.
شته سبز هلو

آفت لاله

شته سبز هلو بر روی سطح زیرین برگ یا ساقه لاله به صورت انگل زندگی کرده و به گیاه زیان می‌رساند. طول بدن این حشره در حدود ۲ میلی‌متر است و به رنگ‌های سفید، زرد و سبز مایل به زرد دیده می‌شود.
پالایشگاه بایوی

پالایشگاه بایوی(به انگلیسی: Bayway Refinery) پالایشگاهیست واقع در سواحل ایالت نیو جرسی آمریکا که متعلق به شرکت نفتی فیلیپس 66 است.در این پالایشگاه نفت خام به مواد سوختی چون بنزین، گازوئیل و سوخت جت تبدیل می شود.همچنین واحد پتروشیمی پالایشگاه قادر به تولید مواد پتروشیمی از جمله مواد روان کننده و پلی پروپیلن است.این پالایشگاه برای حمل و نقل سریع محصولات به ترمینال کانتینر و سایت فرود هلی کوپتر مجهز است.
خیرآباد توللی

جمعیت

این شهر در دهستان خیرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۳،۷۰۱ نفر (۱۱۰۰خانوار) بوده‌است.
المدیل، مینه‌سوتا

خصوصیات

المدیل ۸٫۸۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۶ نفر جمعیت دارد و ۳۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه آتاکاما

خصوصیات

منطقه آتاکاما ۲۸۴٬۹۹۲ نفر جمعیت دارد.
جهان‌پهلوان تختی (فیلم)

خلاصه فیلم

یک کارگردان (فریبرز عرب نیا) و همسرش (نیکی کریمی)، می‌خواهند پروژه ناتمام علی حاتمی که زندگی غلامرضا تختی بود را به اتمام برسانند. آنها تحقیقاتی می‌کنند تا بفهمند که علت اصلی مرگ تختی چه بوده‌است.

مشکلات ساخت

حاتمی بعد از دلشدگان، ایدهٔ ۳ پروژه بزرگ را در سر داشت؛ «ملکه‌های برفی» که به زندگی همسران محمدرضا پهلوی می‌پرداخت و «آخرین پیامبر» که زندگی محمد را روایت می‌کرد. هر دو پروژه به دلیل موانع مالی و اجرایی به جایی نرسیدند و حاتمی به سراغ پروژه زندگی تختی رفت. جلب رضایت از خانوادهٔ تختی و حضور خسرو نظافت دوست در فیلم حاشیه‌هایی را به همراه داشت. اما فیلم بالاخره با حضور عزت‌الله انتظامی و افسانه بایگان کلید خورد.

بیماری

این فیلمنامه مصادف شد باشدت گرفتن سرطان حاتمی. در صحنهٔ به دنیا آمدن تختی، پدر که نگران زندگی همسر و فرزندش است، باید به کناری می‌آمده و از خدا با گریه و زاری می‌خواسته که آنها را از او نگیرد. انتظامی تعریف می‌کند که در آن ایام به قدری ذهنش درگیر درد و رنج حاتمی بوده که موقع فیلم برداری این صحنه با گریه می‌گوید: «خدایا علی رو از ما نگیر!» به هر حال اجل مهلت تمام کردن این فیلم را به او نداد.
بعداً بهروز افخمی اتمام این پروژه را بر عهده گرفت و فیلمی به کل متفاوت از فضای آثار حاتمی ساخت.
همت‌آباد (دلفان)

جمعیت

این روستا در دهستان میریگ شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۸ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
آل‌طیب

جمعیت

این روستا در دهستان دودانگه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۱۶ نفر (۹۶خانوار) بوده‌است.
تریپتامین

تولید

تریپتامین طی واکنشی معروف به سنتز تریپتامین آبراموویچ–شاپیرو(Abramovitch–Shapiro tryptamine synthesis ) تولید می‌شود:
پاسرخی

جمعیت

این روستا در دهستان آب‌نما قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
بررسی‌های تاریخی

بررسی‌های تاریخی، نشریه‌ای در تاریخ، تاریخ نظامی ایران و تحقیقات ایران‌شناسی (۱۳۴۵-۱۳۵۷ خورشیدی) بود.
انتشار مجلهٔ بررسی‌های تاریخی از سال ۱۳۴۵ آغاز شد. هیئت‌رئیسهٔ افتخاریِ مجله با عضویت وزیر جنگ، رئیس ستاد بزرگ‌ارتشتاران و رئیس دانشگاه تهران به‌وجود آمد که برای تعیین خط‌مشی مجله جلسه‌های سالانه تشکیل می‌دادند. اعضای هیئت‌مدیره این نشریه از امرای ارتش بودند. جلسات هیئت مدیره برای نظارت بر چاپ مقالات دو ماه یک بار برگزار می‌شد.
مدیر مسئول و سردبیر نشریه از افسران ارشد با تحصیلات عالی و تألیفاتی در زمینه تاریخی انتخاب می‌شدند؛ بدین جهت طبق اساسنامه مجله، از رئیس گروه تاریخ دانشگاه تهران و دو تن مورخ، یک استاد باستانشناسی، یک استاد زبان و ادبیات فارسی و یک استاد حقوق دعوت می‌شد تا برای بررسی مقالات در جلسات هیئت تحریریه که دو هفته یک بار تشکیل می‌شد، شرکت کنند. سردبیران این مجله به ترتیب، سرهنگ دکتر جهانگیر قائم‌مقامی (تا ۱۳۴۹)، سرهنگ یحیی شهیدی (تا ۱۳۵۵) و سرهنگ محمد کشمیری (تا بهمن ۱۳۵۷) بودند.
شماره اول و دوم مجله در یک جلد در شهریور ۱۳۴۵ منتشر شد. با این نشریه، در طول سیزده سال انتشار بسیاری از پژوهشگران، مورخان و ادیبان همکاری داشتند، از جمله: ابراهیم پورداوود، عباس زریاب خویی، محمدتقی مصطفوی، حسین محبوبی اردکانی، محمدامین ریاحی، محمدابراهیم باستانی پاریزی، ایرج افشار و محمدجواد مشکور. در دوره‌های این نشریه جمعاً ۸۰۳ مقاله و ۱۵۰۰ سند تاریخی ـ سیاسی به چاپ رسید.
بررسیهای تاریخی شامل مقالاتی پژوهشی در زمینه‌های گوناگون ازجمله تاریخ، تشکیلات و کتابشناسی نظامی، اسناد و فرمان‌های تاریخی، تک‌نگاری‌های تاریخی و جغرافیایی، فرهنگ و تمدن ایران پیش و پس از اسلام و نیز در موضوعات دین، ادبیات، قوم‌شناسی، باستان‌شناسی، هنر، سکه‌شناسی، نشان‌ها و آیین دربار و سرانجام روابط سیاسی، نظامی، فرهنگی و تجاری ایران با کشورهای دیگر است که برخی از آنها از اعتبار ویژه‌ای برخوردار است.
این نشریه هر دو ماه یک بار (سالانه شش شماره) با قطع ۲۴ در ۱۷ سانتیمتر در دویست تا سیصد صفحه به چاپ می‌رسید. ۷۷ شماره و دو شمارهٔ مخصوص جمعاً ۷۹ شماره، از این مجله منتشر شد. تیراژ آن در سال سیزدهم ۳۱۰۰ نسخه بود و در چاپخانه ارتش چاپ می‌شد. وزارت اطلاعات و جهانگردی، مجله بررسی‌های تاریخی را، زیرنظر ستاد بزرگ ارتشتاران، و با کمک وزارت فرهنگ و هنر و وزارت خارجه به زبان‌های انگلیسی و فرانسه ترجمه و در میان ایرانشناسان و دانشگاه‌های خارجی توزیع می‌کرد. اولین شمارهٔ ترجمه‌شده در شهریور ۱۳۵۰/سپتامبر ۱۹۷۱ به چاپ رسید و تا ۱۳۵۷ سه شماره از آن چاپ و منتشر شد.
نماد دلار

تاریخچه

علامت $ برای دلار آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر استفاده می‌شود. در قرن ۱۸ میلادی pˢ برای پزو استفاده می‌شد و به مرور دو حرف s و p به هم چسبیده شده و علامت $ را تشکیل دادند. اس با خط عمودی «$» که علامت بین‌المللی دلار است نیز از اسپانیایی‌ها اقتباس شده که پول خود را با علامت P (پی) مشخص می‌کردند و این "P" در آمریکای شمالی به تدریج و در جریان نوشتن به شکل «$» درآمد.
الاپینار، کوراساشیل

خصوصیات

الاپینار ۱۴۷ نفر جمعیت دارد.
گراب (شیروان و چرداول)

جمعیت

این روستا در دهستان هلیلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
اندازه‌های دایره

اندازه‌های دایره (Κύκλου μέτρησις) رساله‌ای شامل سه گزاره از ارشمیدس است که در حدود ۲۵۰ پ.م. نوشته شده‌است. این رساله بخشی از یک اثر بزرگتر بوده‌است.

گزاره اول

مساحت دایره برابر است با حاصلضرب مساحت مربعی که ضلعش برابر شعاع دایره است در نسبت محیط دایره به قطر آن.

گزاره دوم

نسبت مساحت دایره به مربع شعاع آن همیشه عدد ثابت است بین ۱۱ تا ۱۴ است.

گزاره سوم

نسبت محیط دایره به قطر آن همیشه عدد ثابت است و عدد پی () را به صورت  (یعنی ۳٫۱۴۰۸ <π <۳٫۱۴۲۹) است.
تور دوچرخه‌سواری آونیر

تاریخچه

مسابقه در سال ۱۹۶۱ توسط ژاک مارشان، ویراستار لکیپ، راه‌اندازی شد تا تیم‌های شوروی و سایر کشورهای کمونیست را که رکابزن حرفه‌ای نداشتند به تور دو فرانس جذب کند. این مسابقه تا سال ۱۹۶۷ در بخشی از روزهای برگزاری تور دو فرانس ساعتی زودتر از مسابقهٔ اصلی و در بخشی از مسیر اصلی مسابقه برگزار می‌شد؛ ولی از سال ۱۹۶۸ به سپتامبر منتقل شد و در مسیری جداگانه برگزار می‌شود. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ بارها عنوان آن تغییر یافت. در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۹۱ مسابقه برگزار نشد.
حضور در تور آونیر از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۰ به رکابزنان آماتور محدود می‌شد و از سال ۱۹۸۱ برای رکابزنان حرفه‌ای نیز آزاد شد. پس از سال ۱۹۹۲ رکابزنان زیر ۲۵ سال مجاز به شرکت در آن بودند و از سال ۲۰۰۷ تنها رکابزنان ۲۳ ساله و جوان‌تر می‌توانند در تور شرکت کنند.
از سال ۲۰۰۸ مسابقات به صورت کشوری برگزار می‌شود.
بخش مرکزی شهرستان کمیجان

بخش مرکزی شهرستان کمیجان یکی از بخش‌های تابعه شهرستان کمیجان در استان مرکزی ایران است. کمیجان تنها شهر این بخش است.

جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان کمیجان در سال ۱۳۸۵ برابر با ۲۷۱۷۳ نفر بوده است.
هادی دولت‌آبادی

حاج میرزا سید هادی دولت‌آبادی (۱۲۴۷–۱۳۲۶ هجری قمری) روحانی، نویسنده و سرسلسلسه خاندان دولت آبادی بود.
او در دولت‌آباد اصفهان به دنیا آمد. تحصیلات دینی خود را نخست در دولت آباد و اصفهان و سپس در سامرا و کربلا به ترتیب نزد میرزای شیرازی و شیخ زین العابدین مازندرانی انجام داد.
وی در سالهای نوجوانی به بابیان پیوست و بعدها از طرف صبح ازل لقب اسم‌الله الودود دریافت نمود. حاج سید میرزا هادی دولت‌آبادی اگرچه از مجتهدین مؤثر محلی و مشهور به رهبری شاخه ازلی بابیه و نماینده صبح ازل در ایران بود در اصفهان صاحب مسجد بود. و ریاست مدرسهٔ علمیه جلالیه را نیز در دست داشت او با سید جمال الدین اسدآبادی در اتحاد اسلام همکاری داشت.

بازماندگان

میرزا هادی ابتدا با خاتمه بیگم که در سال ۱۳۲۳ق فوت کرد وصلت کرد. در اواخر عمر خود، هنگامی که همسرش گرفتار بیماری مزمنی شده بود با مرضیه خانم (ملقب به مونس آغا) که از اقوامش بود ازدواج کرد. فرزندان او (شش پسر و سه دختر) به ترتیب عبارتند از: میرزا احمد، میرزا یحیی، میرزا علی محمد، میرزا مهدی، میرزا محمدعلی، میرزا رضا، و صدیقه از همسر نخست؛ فخرتاج و قمرتاج از همسر دوم. قمرتاج دولت‌آبادی با عبدالحسین صنعتی‌زاده ازدواج کرد. حاج میرزا مهدی، یک پسر دارد به نام عبدالحسین مشهور به حسام الدین دولت‌آبادی داشت که نمایندهٔ مردم اصفهان در مجلس شورای ملی، شهردار تهران و معاون نخست وزیر بود. او سه پسر دارد به نام‌های مهدی، هوشنگ و بیژن و دخترانی به نام‌های شیوا دولت‌آبادی و پروین دولت‌آبادی داشت.
آرمینیوسی

آرمینیوسی به پیروان جیکوب آرمینیوس گفته می‌شود.
اروینیوس، نهضتی در الاهیات مسیحی و واکنشی آزادمنشانه به اصل اعتقادی تقدیر ازلی در مذهب کالوَن بود. این جنبش در آغاز سدهٔ ۱۷م/۱۱ق پدید آمد و حاکمیت‌مطلق خداوند را با ارادهٔ آزاد انسان (اختیار) سازگار می‌دانست. نام این نهضت از یاکوبوس آرمینیوس، متکلم اصلاح‌طلب هلندی دانشگاه لیدن (۱۶۰۳–۱۶۰۹م) گرفته شد که با مباحثاتش با فرانسیسکوس گُماروس مشهور است. فرانسیسکوس گماروس کالونی سرسختی بود که از تفسیر کالون در مورد تقدیر الاهی بر برگزیده یا مردود بودن آدمیان دفاع می‌کرد. آرمینیوس ارادهٔ خداوند را به صورت محبت بیکران، پدید آورنده و یگانه تعیین‌کنندهٔ سرنوشت انسان می‌دانست، ولی نهضتی که به آیین آرمینیوس معروف شد، آزاداندیش‌تر از خود وی از کار درآمد
پس از وفات آرمینیوس در سال ۱۶۰۹، تفکرات او باقی‌ماند و پیروان او بنام آرمینیوسی‌ها شهرت یافتند؛ گرچه گاهی نیز با نام معترضین شناخته می‌شدند. پیروان او از هلند فراتر رفتند و در ممالک مختلف به نشر عقاید خود پرداختند؛ گرچه در هلند پرشورتر از سایر ممالک بودند.
آرمینیوسی‌ها همچنان در جدال با کالونی‌ها بودند تا اینکه در شورای دورت و پس از مناقشات بسیار هنگامی که حزب سیاسی مخالف آرمینیوس به قدرت رسید دستور تشکیل شورایی را داد که مختص هلند نبود و جنبه فراملی داشت. در این شورا معترضین محکوم شدند و آراء ایشان مردود اعلام شد و از این شورا به بعد کم‌کم روبه فراموشی رفتند.
درگوس

دَرگَوْس (به زبان آسی: Дæргъæвс، به روسی: Даргавс) نام یک شهر مردگان در جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا در روسیه است.
درگَوس در شهرستان پریگورودنی در میان دره بلند گیزِل و در کنار روز گیزِلْدون ساخته شده‌است.
بازمانده مردگان در خانه‌های این محل هنوز جامه‌برتن دیده می‌شوند.
در جریان طاعون بزرگ سدهٔ هیجدهم در اوستیا، مردم برای بیماران و مردگان این محل را به عنوان قرنطینه ساختند تا آن‌ها را از سکونتگاه‌ها جدا کنند. در پی این طاعون، جمعیت اوستیا از ۲۰۰ هزار نفر به ۱۶ هزار نفر در میانه‌های سدهٔ نوزده میلادی کاهش یافت.
خاندان‌های اوستی برای بیماران خود این خانه‌ها را ساختند و ساکنان آن حق بیرون آمدن از این روستا را نداشتند. امروزه ۹۷ مقبره در درگوس موجود است.
محل درگوس از دوران برنز مسکونی بوده‌است و بناهای باستانی قوم ایرانی‌تبار آلان نیز در این محل موجود است.
معنای نام درگوس را «دروازهٔ دره» و برخی «چمن‌زار دور و طولانی» (درگ، هم‌ریشه با دیر و دور فارسی) دانسته‌اند.
در جزیان خیزش در اوستیای جنوبی و با یورش آبخازها به منطقه، شمار زیادی از مردم منطقه درگوس کشته شدند و شماری از برج‌های آن نیز ویران شد. رهبران این شورش نیز بعداً در سال ۱۸۳۰ به سیبری تبعید شدند.
یخچال طبیعی کولکا در سپتامبر ۲۰۰۲ جاده درگوس را فروپوشاند و پیوند آن با جهان بیرون را گست.
زمین‌لرزه سال ۱۹۲۳ به برج‌های این محل آسیب فراوانی زد.
امروزه یک برج ۱۶ متری سنگی با پلکان چوبی از دیدنی‌های درگوس است.
سن-ژان-سور-ریسوز

خصوصیات

سن-ژان-سور-ریسوز ۲۷٫۴۸ کیلومترمربع مساحت و ۷۱۳ نفر جمعیت دارد و ۱۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ملاخیل

جمعیت

این روستا در دهستان زارم‌رود قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۱۰ نفر (۱۴۸خانوار) بوده‌است.
میهن‌پرست (داستان کوتاه)

خلاصهٔ داستان

یک روز وزیر معارف (حکیم‌باشی پور) سید نصرالله ولی را که یکی از ادبای بانفوذ است احضار می‌کند تا او را برای مأموریتی فرهنگی به هند بفرستد. در کشتی عازم هند وقتی سید نصرالله می‌خواهد یادداشت‌های لازم برای مأموریتش را بنویسد تضاد درونی اش آشکار می‌شود. دریا او را گرفته‌است، دلتنگ خانواده است و به عدم صداقت همکاران و رئیس و رؤسایی مانند وزیر و تو خالی بودن تبلیغات دولتی دربارهٔ دستاوردهای بزرگ اجتماعی و فرهنگی فکر می‌کند. می‌خواهد نطقی را که قرار است در بمبئی ایراد کند را آماده کند، اما چند کلمه بیشتر نمی‌شود. خسته و بدحال به هیچ کاری توفیق نمی‌یابد. بالاخره جلیقهٔ نجات را برمی‌دارد و دچار کابوس آتش گرفتگی کشتی می‌شود. فردا صبح او را مرده می‌یابند، در حالی که جلیقهٔ نجات خفتِ گردنش شده‌است. دو ماه بعد، وزیر معارف از مجسمهٔ یادبود او پرده برمی‌دارد و در مدح آن نابغهٔ میهن‌پرست سخن فرسایی می‌کند.

نقدها

کاتوزیان «میهن‌پرست» را جزو داستان‌های هزل‌آمیز هدایت دانسته‌است. ظاهراً در این داستان سید نصرالله ولی اشاره به سید ولی‌الله نصر یکی از ادبای بانفوذ وقت دارد و حکیم‌باشی پور همان علی اصغر حکمت وزیر معارف وقت است که نویسنده بر سر موضوعی با وی اختلاف پیدا کرده بود.
مرکز بین‌المللی نمایشگاهی بیروت

مرکز بین‌المللی نمایشگاهی بیروت یا نمایشگاه بین‌المللی و مرکز اوقات فراغت بیروت (مختصر :BIEL) تأسیساتی چند منظوره بزرگ در مرکز شهر بیروت است. مجموعه‌های این تأسیسات شامل نمایشگاه‌ها سالن‌های کنفرانس و انجمن‌های موسیقی و کنسرت است.

بازگشایی

بیال در ۲۸ تشرین الثانی/نوامبر ۲۰۰۱ بازگشایی شد.
خرگآب علیا

جمعیت

این روستا در دهستان سرفیروزآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۴ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
توکیو ماراتون

توکیو مارتون (به ژاپنی: 東京マラソン、Tokyo Marathon) یکی از رویدادهای ورزشی است که هر ساله تحت مدیریت متروی توکیو در توکیو پایتخت ژاپن برگزار می‌شود. روز برگزاری این رویداد هر ساله از طرف برگزارکنندگان اعلام می‌شود و در طی آن حداکثر تا ۲۵٬۰۰۰ هزار نفر در بخش مارتون کامل به طول ۴۲ کیلومتر و ۵۰۰۰ نفر در طول مسیری بطول ۱۰ کیلومتر به رقابت می‌پردازند. شرکت در این ماراتون برای اتباع خارجی نیز آزاد است.

تاریخچه

نخستین بار توکیو مارتون در مارس سال ۲۰۰۷ برگزار شد. قبل از آن توکیو دارای دو گردهمایی بزرگ مارتون بود.
نینورتا

نینورتا (واج‌نویسی قدیمی‌تر: نینیب) یکی از خدایان میان رودان است.
در اسطوره‌ها او را خدای پرخاشگر جنگ می‌دانند.
وی نیروی نبرد دو پهلوان (گیلگمش و انکیدو) با هومبابا را در ایشان می نهد.
هنرستان موسیقی ملی

هنرستان عالی موسیقی ملی (با نام اولیهٔ هنرستان موسیقی ملی) در مهر ۱۳۲۸ توسط انجمنی به نام «انجمن دوستداران موسیقی ملی» و به کوشش روح‌الله خالقی در تهران تأسیس شد. این هنرستان در رشت نیز شعبه داشت.

پس از خالقی

در سال ۱۳۳۸ نام هنرستان موسیقی به هنرستان عالی موسیقی ملی تغییر یافت. در شهریور همان سال، خالقی به طور خودخواسته از ریاست هنرستان بازنشسته شد و مهدی مفتاح به ریاست هنرستان برگزیده شد. در دوران مفتاح، کتاب «ردیف موسیقی ایرانی» به تألیف موسی معروفی مبنای تعلیمات هنرستان شد. در سال ۱۳۳۹، دورهٔ عالی هنرستان افتتاح شد که هدف آن تربیت متخصص در رشته‌های علمی و عملی موسیقی بود. در سال ۱۳۴۱ حسین دهلوی رئیس هنرستان شد و تحولی عمیق در آموزش و ادارهٔ هنرستان، به ویژه در گزینش هنرجویان ایجاد کرد، از جمله آن که آشنایی با پیانو برای هنرجویان دروهٔ دوم متوسطه الزامی شد. دهلوی همچنین کنسرت‌های هنرجویان را گسترش داد چنان که از سال ۱۳۴۱ ماهی سه کنسرت توسط دانشجویان هنرستان برگزار می‌شد. از مهم‌ترین فارغ‌التحصیلان هنرستان در دورهٔ دهلوی می‌توان اردشیر روحانی، مهربانو توفیق، داریوش دولتشاهی، اسماعیل واثقی، کامبیز روشن‌روان، اسماعیل تهرانی، سوسن اصلانی، ملیحه سعیدی، مینا افتاده، علی رهبری، علی رئیس فرشید، محسن تویسرکانی، شهداد روحانی، داریوش طلایی، حسین علیزاده، و آذر هاشمی را نام برد.
در آغاز سال تحصیلی ۱۳۵۰، دهلوی از ریاست هنرستان کناره‌گیری کرد و مصطفی کمال پورتراب به ریاست هنرستان انتخاب شد. این اتفاق مصادف بود با تغییر نظام آموزش عمومی. در برنامهٔ جدید، هنرجویان به جای سال پنجم ابتدایی، از سال چهارم ابتدایی پذیرفته می‌شدند.

احیای سازهای از یاد رفته

یکی از اهداف هنرستان موسیقی ملی، احیای سازهای از یاد رفته بود. منظور خالقی در اینجا سازهایی بود که در موسیقی ایران از رواج افتاده بودند و «به غلط به سازهای عربی مرسوم شده بودند»، نظیر عود و قانون. به همین منظور، نصرالله زرین‌پنجه و مهدی مفتاح خود به فراگیری عود پرداختند و برای آموزش آن متدی نیز تهیه کردند. مهدی مفتاح همچنین نوازندگی قانون را هم فرا گرفت و به بغداد سفر کرد تا روش نوازندگی عرب‌ها را هم فرا بگیرد، و متدی هم برای آموزش این ساز تهیه کرد.
بخش مرکزی شهرستان نهاوند

بخش مرکزی شهرستان نهاوند یکی از بخش‌های تابعه شهرستان نهاوند در استان همدان در غرب ایران است.

جمعیت

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان نهاوند در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۱۷٬۲۷۰ نفر و در ۱۳۸۵ برابر با ۱۱۷٫۱۸۷ نفر بوده‌است.
قلعه خلیلی

جمعیت

این روستا در دهستان همایجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۱ نفر (۱۲۲خانوار) بوده‌است.
قزقلعه (میاندوآب)

جمعیت

این روستا در دهستان مکریان شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۰ نفر (۱۱۳خانوار) بوده‌است.