گریگوری دوازدهم

زندگی اولیه

آنخلو کورارو در ونیز متولد شد. بعدها وقف کلیسا گردید.

دوران روحانیت

در سال ۱۳۸۰ به عنوان کشیش کاستلو جای نیکولو ماروسینی را گرفت. در سال ۱۳۹۰ عنوان اسقف قسطنطنیه را کسب کرد. در ۱۲ ژوئن ۱۴۰۵ توسط پاپ اینوسنت هفتم مقام کاردینالی یافت. از ۳۰ نوامبر ۱۴۰۶ تا ۲۳ اوت ۱۴۰۹ سرپرست پاپی قسطنطنیه بود.

انجمن انتخاب پاپ

در ۳۰ نوامبر ۱۴۰۶ گرگوری دوازدهم در شهر رم توسط شورایی متشکل از تنها پانزده کاردینال در شرایط ویژه‌ای که که بندیکت سیزدهم پاپ آوینیون مقام پاپ‌های رم را انکار می‌کرد و خود را پاپ واقعی می‌خواند به مقام پاپی برگزیده شد. او در این راه باید پاپ آوینیون را از سر راه بر می‌داشت تا دو دستگی غرب پایان یابد.

مذاکرات برای پایان دو دستگی

هر دو پاپ برای مذاکرات قرار به انجام یک ملاقات در ساونای لیگوریا (واقع در ایتالیای کنونی) گذاشتند. اما به زودی عزم آن‌ها برای این عمل متزلزل شد. بستگان گرگوری دوازدهم در ونیز و لادیسلوس پادشاه ناپل که به دلایل سیاسی از گرگوری دوازدهم حمایت می‌کرد از نفوذ خود برای برهم زدن این ملاقات حداکثر استفاده را کردند و هر دو پاپ از این امر بیمناک شدند که توسط هواداران دیگری گرفتار شوند.
کاردینال‌های گرگوری دوازدهم آشکارا نارضایتی خود از اقدامات او و قصدشان برای برکنار کردن او را نمایان کردند. در ۴ می ۱۴۰۸ گرگوری دوازدهم کاردینال‌های خود را در شهر لوکا جمع کرد و به آن‌ها دستور داد مطلقاً به هیچ بهانه‌ای از شهر خارج نشوند. او بر خلاف وعده‌هایی که در شورای انتخاب‌کننده پاپ داده بود تلاش کرد با کاردینال کردن چهار نفر از برادرزاده‌های خود از خانواده کورارو (از جمله اوژن چهارم پاپ آینده) جمع حامشیانش را تکمیل کتد. هفت تن از کاردینال‌ها مخفیانه لوکا را ترک کردند و مذاکرات را با کاردینال‌های بندیکت سیزدهم، پاپ آوینیون برای برگزاری یک شورای عمومی برای عزل هر دو پاپ و انتخاب پاپی تازه آغاز کردند که نتیجه آن تشکیل شورای پیسا و دعوت از هر دو پاپ برای انتخاب پاپی جدید برای پایان دادن به دو دستگی غرب بود که هیچ‌یک از پاپ‌ها در آن حاضر نشدند. در حالیکه این شورا برای انتخاب یک پاپ تشکیل شده بود با انتخاب الکساندر پنجم، سومین پاپ نیز در یک زمان ایجاد شد.
در پانزدهمین نشست شورای پیسا در ۵ ژوئن ۱۴۰۹ هر دو پاپ تفرقه انداز، بدعت‌گذار، جنایت کار و رسوا خوانده شدند. آن‌ها پس از یک ماه الکساندر پنجم را به عنوان پاپ انتخاب کردند. در همین حال گرگوری دوازدهم ۱۰ کاردینال جدید دیگر منصوب کرد و شورایی رقیب در چیویداله دل فریولی نزدیکی شهر آکویلیا تشکیل داد که اسقف‌های کمی به آن پیوستند. کاردینال‌های گرگوری دوازدهم متقابلاً الکساندر پنجم و بندیکت سیزدهم را تفرقه انداز، جنایت کار و عامل فساد و خرابکاری در کلیسا نامیدند در حالیکه هیچ‌کس به اظهارات آن‌ها توجهی نکرد.

حل تفرقه

اما نهایتاً شورای کنستانس گره وضعیت موجود را گشاد. گرگوری دوازدهم کارلو مالاتستا و کاردینال جیووانی دومینیکی از راگوسا را به عنوان نماینده خود در این شورا منصوب کرد. همین کاردینال در آخر دستور جانشینی پاپ بعدی را به رسمیت شناخت تا مقام پاپ با حفظ قدرت به حیات خود ادامه دهد.
آخر سر در ۵ ژوئیه ۱۴۱۵ مالاتستا، که نماینده گرگوری دوازدهم بود، کناره‌گیری پاپ از سمت خود را اعلام کرد که این امر توسط کاردینال‌ها پذیرفته شد. بنا بر توافق‌های قبلی قرار بر این شد که تمام کاردینال‌هایی که گرگوری دوازدهم انتخاب کرده بود در سمت خود ابقا شوند، تصمیمی که مورد رضایت خاندان کورارو واقع شد. گرگوری دوازدهم هم به عنوان اسقف فراسکاتی، رئیس دانشکده مقدس کاردینال‌ها و نماینده تام‌الاختیار دائمی در آنکونا انتخاب شد. این شورا همچنین ژان بیست و سوم را که خود جانشین الکساندر پنجم کرده بود و بندیکت سیزدهم، پاپ آوینیون را به کمک طرفدارانش را از سمتشان عزل کرد که با این کار دو دستگی غرب به پایان رسید. هیچ پاپ دیگری تا هنگام مرگ گرگوری دوازهم انتخاب نشد تا صندلی این سمت خالی بماند. بعد از مرگ گرگوری دوازدهم مارتین پنجم عهده‌دار مقام پاپی شد.

بازنشستگی و مرگ

مابقی زندگی گرگوری دوازدهم در صلح و آرامشی که اطلاعاتی از آن در نیست در آنکونا گذشت. او تا زمان بندیکت شازدهم که در سال ۲۰۱۳ از مقام خود کناره‌گیری کرد، یعنی حدود ۵۹۸ سال، آخرین پاپی بود که این عمل را انجام داد.