صدر اعظم آلمان

صدراعظم کنفدراسیون آلمان شمالی (۱۸۶۷ تا ۱۸۷۱)

رئیس دولت فدرال کنفدراسیون آلمان شمالی که در اول ژوئیه ۱۸۶۷ ایجاد شد، بونزکانتزلر (صدراعظم فدرال) نامیده می‌شد. تنها فردی که در این مقام خدمت کرد اتو فون بیسمارک، نخست‌وزیر پروس بود.
پادشاه پروس به عنوان امپراتور آلمان در ۱۸ ژوئیه ۱۸۷۱ در کاخ ورسای تاج‌گذاری کرد. با این وجود کنفدراسیون آلمان شمالی تا به اجرا گذاشته شدن قانون اساسی ۱۸۷۱ در شانزدهم آوریل پابرجا ماند. به همین دلیل بیسمارک تا آن موقع صدراعظم کنفدراسیون باقی‌ماند.
صدراعظم توسط پادشاه پروس به عنوان رهبر کنفدراسیون آلمان شمالی منصوب شده بود. نقش و قدرت‌های او بسیار شبیه به نقش و قدرت صدراعظم آلمان از سال ۱۸۷۱ بود.

دوران انقلاب (۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹)

در تاریخ نهم نوامبر ۱۹۱۸، صدراعظم ماکس فن بادن مقامش را به فردریش ابرت تحویل داد. ابرت به خدمت به عنوان رئیس حکومت در دوران ۳ ماهه بین پایان امپراتوری آلمان و تشکیل مجلس ملی ادامه داد، ولی از عنوان صدراعظم استفاده نکرد.

صدراعظم جمهوری وایمار (۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳)

مقام صدراعظم در زمان جمهوری وایمار ادامه پیدا کرد. در آن زمان صدراعظم توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شد و در برابر رایشستگ (پارلمان) مسئول بود.
در جمهوری وایمار صدراعظم مانند همتای فرانسوی‌اش، به نسبت مقام ضعیفی بود و تصمیمات کابینه دولت بر اساس رأی اکثریت گرفته می‌شد.

صدراعظم رایش سوم (۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵)

آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. زمانی که طبق توافق تاریخدانان نقطه شروع رایش سوم محسوب می‌شود. به محض به دست آوردن این مقام، هیتلر شروع به کسب قدرت بیشتر و تغییر ماهیت صدراعظم کرد. تنها پس از ۲ ماه از به قدرت رسیدن هیتلر، و پس از آتشسوزی در ساختمان رایشستگ (پارلمان)، بدنهٔ رایشستگ قانون اختیاردهی را تصویب کرد که به صدراعظم اختیارات کامل قانون‌گذاری برای یک مدت ۴ ساله را می‌داد. بر این اساس، صدراعظم می‌توانست هر قانونی را بدون در جریان قرار دادن پارلمان تصویب کند. قدرت صدراعظم همچنان در حال افزایش بود تا اینکه رئیس‌جمهور پاول فون هیندنبورگ از دنیا رفت. هیتلر از قانون اختیاردهی استفاده کرد تا مقام ریاست‌جمهوری را با مقام صدراعظم ادغام کند و مقام جدیدی به نام فیورر(به آلمانی: Führer) یا پیشوا ایجاد کند. با وجود آنکه مقام‌ها در هم ادغام شده بودند ولی همچنان هیتلر را «صدراعظم و پیشوا»(به آلمانی: Führer und Reichskanzler) می‌خواندند، که نشان می‌داد مقام‌های رهبر کشور و رئیس دولت همچنان دو مقام جدا هستند که در دست یک نفر هستند. این جدا بودن زمانی مشخص‌تر شد که در آوریل ۱۹۴۵ هیتلر اعلام کرد پس از مرگش مقام پیشوا از بین خواهد رفت و دوباره یک رئیس‌جمهور و یک صدراعظم جداگانه وجود خواهد داشت. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ هیتلر خودکشی کرد و به مدت کوتاهی یوزف گوبلز آنگونه که در وصیت‌نامهٔ هیتلر خواسته شده بود، جای او را به عنوان صدراعظم گرفت. پس از مدت کوتاهی گوبز نیز خودکشی کرد و قدرت به دریاسالار کارل دونیتز به عنوان رئیس‌جمهور آلمان رسید. دونیتز در مقابل لوتز گراف شورین فن کروسیک را به ریاست دولت آلمان منصوب کرد. دونیتز و شورین در مورد تسلیم با متفقین مذاکره کردند.

صدراعظم جمهوری فدرال آلمان (از ۱۹۴۹)

قانون اساسی ۱۹۴۹ آلمان، به صدراعظم قدرت تعیین ساسیت‌های دولتی را می‌دهد. به همین دلیل برخی ناظران آلمان را «دموکراسی صدراعظمی»(به انگلیسی: chancellor democracy) می‌نامند. دولت فدرال(به آلمانی: Bundesregierung) شامل صدراعظم و اعضای کابینه‌اش می‌شود.
قدرت صدراعظم از مواد قانون اساسی سرچشمه می‌گیرد و در عمل از موقعیتش در رهبری حزبی که بیشترین تعداد کرسی را در پارلمان داشته باشد. به استثنای هلموت اشمیت، صدراعظم معمولاً رئیس حزب خود نیز هست. البته در مورد گرهارد شرودر در سال ۱۹۹۹ هم چنین بود تا اینکه در سال ۲۰۰۴ از رهبری حزبش استعفا داد.
صدراعظم آلمان، چناچه مرد باشد، به‌طور رسمی "Herr Bundeskanzler" (هِر بوندِسکانتسلِر) خوانده می‌شود. نام صدراعظم زن (فعلاً فقط آنگلا مرکل) به‌طور رسمی "Frau Bundeskanzlerin" (فراوْ بوندِسکانتسلِرین) است.