جبهه مردمی آزادی فلسطین

عقاید

نظریهٔ «جبهه مردمی برای آزادی فلسطین» مبارزهٔ ضد امپریالیستی در فلسطین است. آن‌ها سازمانی مارکسیست-لنینیست و ناسیونالیست هستند و به ایدهٔ جنگ طبقاتی باور دارند. دشمنان این سازمان که با آنان به مبارزه می‌پردازد؛ اسرائیل، امپریالیسم، صهیونیسم و سرمایه‌داران طبقه متمول اعراب هستند. این جنبش اسرائیل را کشوری فی‌الذاته امپریالیست می‌داند که از صهیونیسم جهانی مایه می‌گیرد.

تاریخچه

دکتر جورج حبش ۲۴ ساله که تحصیلات خود در رشتهٔ پزشکی را در سال ۱۹۵۱ در دانشگاه آمریکایی بیروت به پایان رسانده بود، در سال ۱۹۵۲ در لبنان جنبش ملی‌گرای عرب (به عربی: حرکة القومیین العرب) یک سازمان ملی‌گرای پان‌عرب را بنیان گذاشت. این سازمان که شکست اعراب از اسرائیل را ناشی از برتری علمی اسرائیل و عقب‌ماندگی اعراب می‌دانست، شعبه‌های خود را در تعدادی از کشورهای عرب همچون لیبی، عربستان سعودی و کویت (تحت سرپرستی بریتانیا) تأسیس کرد. آن‌ها دیدگاهی سکولار و سوسیالیستی داشتند.
جنبش ناسیونالیست‌های عرب در ۱۹۶۶ با همکاری ارتش آزادی‌بخش فلسطین یک گروه چریکی به نام «ابطال العوده» (قهرمانان بازگشته) را تأسیس کرد. پس از جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۶۷، جبهه مردمی برای آزادی فلسطین در ماه اوت با ادغام با دو گروه «جوانان خونخواه» و «جبهه آزادی فلسطین» به ریاست احمد جبرئیل افسر نیروی هوایی سوریه تشکیل شده و جرج حبش به عنوان رهبر سازمان برگزیده شد.
در ابتدای سال ۱۹۶۷ این سازمان بین ۱ تا ۳ هزار چریک آموزش‌دیده داشت. دولت سوریه از آن‌ها حمایت مالی می‌کرد و مقر آن نیز در سوریه قرار داشت. در ۱۹۶۹ جبهه مردمی برای آزادی فلسطین خود را یک سازمان مارکسیست-لنینیست اعلام کرد و درگیری‌های فلسطینیان را بخشی از خیزش علیه امپریالیسم غربی نامید که خواهان اتحاد جهان عرب از طریق براندازی دولت‌های ارتجاعی عربی است. آنان همچنین شروع به انتشار روزنامه‌ای به نام الهدف به سردبیری غسان کنفانی کردند.
جبهه مردمی برای آزادی فلسطین با تأسیس کنفدراسیون احزاب فلسطینی موسوم به سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در سال ۱۹۶۸ به آن پیوسته و پس از فتح دومین گروه بزرگ ساف شد. در ۱۹۷۴ از شورای اجرایی ساف (و نه خود ساف) خارج شدند، آن‌ها ساف را متهم می‌کردند که آرمان نابودی اسرائیل را به نفع چارهٔ دوکشوری رها کرده‌است، اما در ۱۹۸۱ دوباره به شورای اجرایی ساف بازگشتند. آن‌ها تا سال ۱۹۹۹ با موافقت‌نامه‌های اسلو مخالف بودند، اما در این سال طی گفتگوهایی با رهبران ساف مذاکره با اسرائیل را پذیرفتند.
در سال ۲۰۰۰ جرج حبش که از زمان تأسیس این سازمان رهبری آن را بر عهده داشت از مقام خود استعفا داده و ابوعلی مصطفی (مصطفی زبری) جانشین او شد. یک سال بعد در ۲۷ اوت ۲۰۰۱ ابوعلی مصطفی در دفتر کار خود در بیت لحم با حملهٔ موشکی یک هلیکوپتر اسرائیلی کشته شد و در پاسخ شاخهٔ نظامی این سازمان که «گردان‌های ابوعلی مصطفی» نام گرفته بود در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ رهاوام زیوی وزیر گردشگری اسرائیل را به قتل رساند.
پس از ترور ابوعلی مصطفی، احمد سعدات جانشین او شد اما در ژانویه ۲۰۰۲ حکومت خودگردان فلسطین وی را به جرم دست داشتن در قتل رهاوام زیوی دستگیر و به زندان اریحا منتقل کرد. در ۱۴ مارس ۲۰۰۶ نیروهای دفاعی اسرائیل با حمله به این زندان وی را به همراه پنج هم‌بندش به اسرائیل منتقل و محاکمه کردند. در ۲۵ مارس ۲۰۰۰ یک دادگاه نظامی اسرائیلی احمد سعدات را به اتهام «هدایت یک سازمان تروریستی غیرقانونی» به ۳۰ سال حبس محکوم کرد.

انتخابات

جبهه مردمی برای آزادی فلسطین پس از مرگ عرفات در سال ۲۰۰۴ برای معرفی یک کاندیدای چپ‌گرا جهت به عهده گرفتن ریاست جمهوری دولت فلسطین با جبهه دمکراتیک برای آزادی فلسطین و حزب کار فلسطین وارد مذاکره شد. گفتگوها به نتیجه نرسید و سازمان در نهایت از مصطفی برغوثی حمایت کرد که ۱۹٫۴۸٪ آراء را به دست آورده و از ابومازن شکست خورد.
در انتخابات شهرداری‌های و شوراهای شهر سال ۲۰۰۵ جبهه مردمی برای آزادی فلسطین موفق‌تر بود و نامزد آن‌ها شهردار بیت زیت شد. همچنین جانت میخائیل و ویکتور باتارسه شهرداران رام‌الله و بیت‌لحم نیز ارتباط نزدیکی با این سازمان دارند.
پایگاه اصلی مردمی این سازمان در رام‌الله، بیت لحم، حومه اورشلیم شرقی و بخش مسیحی‌نشین نابلس است.
در انتخابات مجلس فلسطین ۲۰۰۶ فهرست جبهه مردمی برای آزادی فلسطین با عنوان «شهید ابوعلی مصطفی» ۴٫۲٪ آراء و ۳ کرسی در این مجلس ۱۳۲ نفری را به دست آورد. احمد سعدات، جمیل مجدلوی و خالده جرار نمایندگان این حزب در این مجلس هستند. بیشترین رأی آن‌ها در بیت‌لحم با ۹٫۴٪، رام‌الله با ۶٫۶٪ و غزه شمالی با ۶٫۵٪ به دست آمد.