ساحل برایتون

گسترش اولیه

تا اواخر دهه ۱۸۶۰، ساحل برایتون از وسعت کمی برخوردار بود اما مزارع در تپه‌های شنی شکل گرفته بودند. این منطقه با عنوان «قسمت میانی» از گریوسند شناخته می‌شد، تنها شهرک انگلیسی از شش شهرک اصلی در شهرستان کینگز. در اوایل قرن ۱۸، قسمت میانی به ۳۹ تکه شکست، مالکان فرزندان مهاجرنشینان اروپایی الاصل بودند. در دهه ۸۰ قرن هجدهم، اگر شخصی در امتداد ساحل از سی گیت به ساحل منهتن پیاده می‌رفت می‌توانست رده‌بندی کامل استانداردهای زندگی روز از پایین‌ترین تا بالاترین را مشاهده کند.
ویلیام ای انگمن این منطقه را به عنوان استراحت‌گاه در سال ۱۸۶۸ گسترش و رشد داد، هنری سی مورفی و گروهی از تجار در مباحثه‌ای در ۱۸۷۸ آن را به یاد برایتون انگلیس نام نهادند.

مهاجرت از شوروی

برای یک دوره طولانی، تا پایان قرن بیستم، این منطقه اصلاً با حیثیت و محترم نبود. خیابان‌های کثیف، نرخ تبهکاری بالا، و بسیاری مهاجران غیرقانونی. گرچه همچنان در طول تابستان از اطراف شهر به ساحل برایتون بیچ در کنار اقیانوس اطلس می‌رفتند.
جمع شدن اتحاد شوروی، و در پی آن تغییرات قابل توجه در شرایط اقتصادی و اجتماعی ایالت‌های پس از شوروی(post-Soviet states) باعث شد هزاران شهروند شوروی سابق به ایالات متحده مهاجرت کنند. بسیاری از این مهاجران در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به ساحل برایتون آمدند. ساحل برایتون به دلیل هزینه پایین زندگی هجوم سنگینی از مهاجران را داشت. ساکنان جدید اساساً روسی صحبت می‌کردند، از این رو تعداد زیادی از شرکت‌های، فروشگاه‌ها، رستوران‌ها، کلاب‌ها، دفاتر، بانک‌ها، مدارس و مراکز بازی کودکان به روسی صحبت می‌کنند و کلاً مقصد مشتریان روسی زبان هستند.
این منطقه با سرعت زیادی رشد کرد. با چند متر کوتاه فاصله از اقیانوس یک تئاتر روسی زبان، مستر تئاتر، با بازی هنرمندان ایالات متحده، روسیه و دیگر کشورها ایجاد شد. در اوائل دهه یک قرن بیست و یکم مرکز اقامتی گران‌قیمت اوشنا در ساحل اقیانوس اطلس ساخته شد. بسیاری از تجار ثروتمند روسی، مقامات عالی رتبه و مجریان شوی محبوب و مشهور واحدهای تشکیلات اوشنا را خریداری کردند. از این رو، قیمت‌های خانه‌ها در این ناحیه رشد کرد.
از اوائل دهه دوم قرن بیست و یکم، بسیاری از آسیایی‌های مرکزی نیز به ساحل برایتون آمدند.

تبهکاری

ساحل برایتون توسط حوزه ۶۰ام اداره پلیس شهر نیویورک حفاظت می‌شود. در حوزه ۶۰ از ۱ ژانویه تا ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴، شکایت‌های ۸ قتل، ۱۶ تجاوز جنسی، ۱۶۸ سرقت، ۲۲۶ حمله جنایی، ۱۲۵ دزدی، ۴۱۷ سرقت بزرگ و ۵۳ سرقت بزرگ از ماشین حمل پول ثبت شد که در مجموع سال ۲۰۱۴ نسبت به سال ۲۰۰۱ کاهش ۱۹٫۱۵ درصدی داشت.
به این منطقه با عنوان منطقه خطر «مافیای روسی» نیز اشاره می‌شود، اگرچه از نظر برداشت عمومی «سیستم تبه کاری سازمان یافته (مافیا) تا حدود زیادی از آنجا دور شده است». در دهه ۱۹۷۰، بدنام‌ترین پایه مافیا پتیتو بگ گنگ بود، که به عنوان یک باند سارق برای سندیکاهای (اتحادیه‌های صنفی) تبه کاری روسی در نیویورک خدمت می‌کرد. مرآت بلاگولا یک رئیس گرداننده جرم و جنایت (رئیس مافیا) از برایتون بیچ بود کسی که هر گونه ارتباط با مافیای آمریکایی و مافیای روسی زبان را انکار می‌کند. اولین عنصر اصلی جرائم روسی در ساحل برایتون گروه مافیای روسی بین‌المللی که با عنوان وور وی زاکونه (ورو زکونیا) یا «ووری» بود. اولین رئیس باند جرم و جنایت در ساحل برایتون ایوسی آگرون بود، کسی که جرم و جنایت را در دهه ۷۰ و ۸۰ تا زمان مرگش در ۱۹۸۵ گردانده و کنترل می‌کرد. بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سابق در دهه ۹۰ بسیاری از بزهکاران و جنایتکاران روسی نژاد به صورت غیرقانونی وارد ایالات متحده شدند به ویژه ساحل برایتون. در جریان این موج، یک ووری بدنام (وابسته به ورو زکونیا) به نام ویاکسلاو کیریلاویچ ایوانکو (ویچیسلاف کیریوویچ ایوانکوف) وارد ساحل برایتون شد و تا زمان دستگیری‌اش در سال ۱۹۹۵ بر سازمان تبهکاری زیرزمینی ساحل برایتون حکمرانی کرد.