اسپایدرلند

زمینه

اسلینت در سال ۱۹۸۷ در لوییویل، کنتاکی، از بقایای گروه پانک راک اسکوئیرل بیت شکل گرفت. اعضای بنیان‌گذار اسلینت شامل برایان مک‌ماهان (گیتار و خواننده)، دیوید پاجو (گیتار)، برت والفورد (درامز و خواننده) و ایثن باکلر (گیتار بیس) می‌شدند. توییز، اولین آلبوم گروه که توسط استیو آلبینی تهیه‌کنندگی شده بود توسط لیبل متعلق به خود گروه، جنیفر هارتمن رکوردز اند تیپز، منتشر شد. موسیقی این آلبوم ترکیبی از «گیتارهای خراشنده، بیس‌لاین‌های کوبنده و درام‌نوازی سنگین و تهاجمی» توصیف شده‌است. باکلر پس از عرضهٔ آلبوم، به دلیل نارضایتی از روند تولید آلبوم توسط آلبینی، بی‌درنگ گروه را ترک کرد و با تاد برشر جایگزین شد. اسلینت، دومین اثر گروه، یک ئی‌پی بی‌کلام بود که نسخه‌ای جدید از آهنگ «رودا» که پیش از این در توییز عرضه شده بود را در خود جای می‌داد. این ئی‌پی که تا سال ۱۹۹۴ عرضه نشد، بازتاب‌دهنده جدایی اسلینت از سبک صوتی توییز و وارد شدن به عرصه موسیقایی جدیدی بود.
پس از پایان تور کوتاه پشتیبانی از توییز، بیشتر اعضای اسلینت به کالج رفتند. در حدود این زمان، مک‌ماهان و والفورد کار نوشتن آهنگ‌های جدید برای آلبوم بعدی گروه را آغاز کردند و شش آهنگ جدید نوشتند که اعضای گروه در تابستان ۱۹۹۰ آن‌ها را تمرین کردند. اسلینت در اوت ۱۹۹۰ برای ضبط اسپایدرلند وارد استودیوی ریور نورث رکوردز شد. در این زمان هیچ شعر یا وکالی برای آلبوم نوشته نشده بود و گروه آن‌ها را تماماً در استودیو نوشتند. روش کار تهیه‌کننده آلبوم، برایان پالسن، ضبط «زنده» در ترکیب با برداشت‌های مینیمال بود. پالسن به‌یاد می‌آورد: «زمانی که داشتم [اسپایدرلند را] انجام می‌دادم عجیب بود، چون من فقط آن‌جا می‌نشستم و فقط می‌دانستم چیزی [خاص] در مورد آن هست. هرگز چیزی شبیه به این نشنیده بودم. خیلی به این علاقه داشتم اما این واقعاً عجیب بود.»
جلسات ضبط اسپایدرلند به دشوار بودن برای اعضای گروه شهرت دارند و آن‌گونه که آل‌میوزیک می‌نویسد «سخت و شدید، تروماتیک و مدرکی دیگر برای این تئوری که اعضای گروه در زمان تکمیل آلبوم برای مدتی به شکل خطرناکی به کار خود وابسته و در آن غرق شده بودند.» شایعاتی مبنی بر این وجود دارد که یکی از اعضای گروه در این زمان به یک بیمارستان روانی مراجعه کرده‌است. والفورد در مصاحبه‌ای با سلکت به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: «[ما] قطعاً تلاش می‌کردیم که در مورد چیزها جدی باشیم، خیلی شدید، که باعث شد ضبط آلبوم به گونه‌ای پراسترس باشد.» ضبط آلبوم در چهار روز به پایان رسید.

موسیقی

موسیقی اسپایدرلند با ویژگی‌هایی همچون ریتم‌های نامتعارف گیتار، تغییرات شدید و پیوسته در شدت و استفاده از کسر میزان‌های نامعمول شناخته می‌شود. سبک خوانندگی مک‌ماهان در آلبوم، بین سخن گفتن زمزمه‌وار و فریاد کشیدن متشنج در نوسان است. اشعار استفاده شده در اسپایدرلند عموماً سبک و سیاقی روایت‌گونه دارند. موسیقی آلبوم از آثار گروه‌هایی مانند گنگ آو فور، بلک سبث و سونیک یوث تأثیر پذیرفته است. ویل هرمس، روزنامه‌نگار اسپین، سبک صوتی آلبوم را اینگونه توصیف می‌کند: «[موسیقی] کینگ کریمسون در اواسط دههٔ هفتاد که ایمو شده باشد: آکوردهای زوزه‌کشندهٔ گیتار و چرخش نوت‌های زیبا در زمان‌بندی‌های عجیب که توسط کلماتی که بعضاً خوانده و بعضاً [با آواز] سراییده می‌شوند تزیین شده‌اند».
ترانهٔ آغازین آلبوم، «بردکرامب تریل»، بازگوکننده ملاقات با یک فال‌بین در یک کارناوال و گذراندن اوقاتی در کنار او است. آهنگ دربرگیرنده ترانه‌نویسی پیچیده و تغییرات سریع در موسیقی است. صدای گیتار در این ترک میان ریف‌های کلین هارمونیک در ورس و نوت‌های زیر دیستورت شده در کورس، در نوسان است.
«مرد نوسفراتو»، دومین ترانهٔ آلبوم، الهام گرفته از فیلم صامت اکسپرسیونیست آلمانی نوسفراتو (۱۹۲۲) است. ورس آهنگ، شامل ریف گیتار دیسونانت با نوت‌های زیر (مشابه «بردکرامب تریل») و ریتم درام نوشته شده برای طبل کوچک و تام‌ها، بدون استفاده از سنج است. کورس آهنگ دربرگیرنده گیتار «دندانه‌دار» و خشن تأثیر پذیرفته از ترش متال است که بی‌درنگ به یک بداهه‌نوازی طولانی‌تر گذار کرده و در نهایت، با ۳۰ ثانیه از فیدبک گیتار به پایان می‌رسد.
در «دان، آمین»، والفورد خواننده و نوازنده گیتار لید است. اشعار رازآلود این آهنگ، تصویرکننده افکار یک «روح منزوی»، قبل و بعد از گذارندن شبی در یک بار هستند. تمپوی موسیقی به مرور سریع‌تر شده و پس از یک برش سریع‌تر از موسیقی دیستورت شده، آرام‌تر شده و به سرعت اصلی بازمی‌گردد.
«واشر»، طولانی‌ترین ترانهٔ آلبوم است که با یک مقدمهٔ «تقریباً غیرقابل شنیدن» از گیتار و سنج آغاز شده و سپس سایر اعضا به نواختن موسیقی ملحق می‌شوند. پیش از ورس پایانی که پر هیاهو و دیستورت شده‌است، به مرور تنشی خلق می‌شود و سپس آهنگ با یک بخش پایانی طولانی‌تر خاتمه می‌یابد.
«برای شام…» یک آهنگِ سازی است. موسیقی آن با یک مقطع آرام از «آکوردهای عمیق گیتار که همراه با غرش‌های گاه به گاه تام و بیس درام به تپش می‌افتد» آغاز شده و با چرخه‌هایی از ایجاد تنش و رها کردن آن ادامه می‌یابد.
آخرین آهنگ آلبوم، «صبح بخیر، کاپیتان»، ادای دینی به شعری با نام قصه دریانورد کهن از ساموئل تیلور کولریج است. آهنگ بر پایه یک ریتم دو آکوردی گیتار بنا شده و در بخش ریتم هم یک ریف «تیز و محکم» گیتار و بیت درام «متلاطم» را دربردارد. در حین ضبط کورس پایانی، مک‌ماهان که مجبور بود با صدایی بلندتر از صدای گیتار فریاد بکشد، دچار مشکل شده و بیمار شد. دیوید پشک از گاردین، «صبح بخیر، کاپیتان» را با «پلکانی به بهشت» لد زپلین مقایسه می‌کند و می‌نویسد: «صبح بخیر، کاپیتانِ بی‌نظیر، پلکانی به سوی بهشت [اسلینت] است، اگر ممکن باشد تا بتوانیم پلکانی به سوی بهشت را پس از یک بمباران تصور کنیم.»
در نسخهٔ آیتونز آلبوم، یک ترک دیگر با نام «معدن یوتیکا، شبانگاه» به انتهای آلبوم اضافه شده که شامل پانزده دقیقه ضبط اصوات محیط معدن یوتیکا است؛ همان مکانی که عکس‌های استفاده شده در اسپایدرلند در آن برداشته شده‌اند.

نامگذاری و بسته‌بندی

نام اسپایدرلند از احساس برادر کوچک‌تر مک‌ماهان سرچشمه می‌گیرد که فکر می‌کرد آلبوم صدایی «عنکبوتی» دارد. کاور آلبوم عکسی سیاه‌وسفید از اعضای گروه (از راست به چپ، پاجو، والفورد، مک‌ماهان و برشر) است که آن‌ها را در حال شنا کردن در دریاچهٔ یک معدن متروکه نشان می‌دهد، در حالی که سرهایشان بیرون از آب است. این عکس را ویل اولدهم برداشته‌است. مقاله‌ای از سوی استرینجر منتشر شد که در آن نویسنده، کاور آلبوم را ایجادکننده حسی رازآلود پیرامون اسلینت می‌داند و می‌نویسد: «بیشتر مردم اسلینت را تنها به شکل چهار سر شناور در یک معدن در کنتاکی، بر روی کاور اسپایدرلند دیده‌اند. شنوندگان کاورهای سیاه و سفید و بی‌پیرایه گروه را به گونه‌ای مجسم می‌کردند که انگار متون باستانی حاوی اسرار هستند.» کریس گایریگ، نویسنده میشیگان دیلی، می‌نویسند: «کاور اسپایدرلند، اثر استادنه اسلینت، ترس لذت‌بخش و خشونت آلبوم را آن‌قدر بی‌نقص تسخیر می‌کند که روح به رعشه می‌افتد. اعضای گروه—فرورفته در آب یک دریاچه تا چانه‌هایشان در حالی که لبخندهایی مجنونانه بر لب دارند—گویی برای شما به کمین نشسته‌اند، در حالی که در نمایی سیاه و سفید معلق هستند.» در همین جلسه، چندین عکس تبلیغاتی دیگر نیز به منظور استفاده در آلبوم توسط اولدهم برداشته شدند.
عکسی از یک عنکبوت توسط نوئل سالتزمن برداشته و برای جلد پشت آلبوم استفاده شد تا نمایانگر نام آلبوم باشد. در داخل پاکت آلبوم پیامی با متن «خواننده‌های مؤنث علاقه‌مند پیام دهید به ۱۸۶۴ بلوار داگلاس، لوییویل، کی‌وای. ۴۰۲۰۵» جایگذاری شده بود. مک‌ماهان تأیید می‌کند که این پیام جدی بوده‌است و می‌گوید: «ما پاسخ‌هایی هم دریافت کردیم و به سی‌دی‌ها و نوارهایی گوش دادیم. در نهایت بلافاصله حرکتی نکردیم، پس ایده اضافه کردن کسی به گروه به مرور زمان فراموش شد.» پیامی با مضمون «این اثر برای شنیده شدن بر روی صفحه گرامافون ساخته شده» بر روی برخی از نسخه‌های سی‌دی اسپایدرلند چاپ شد که نشان دهندهٔ ارجح بودن دستگاه‌های صوتی آنالوگ برای اعضای اسلینت است.

میراث

اگرچه اسپایدرلند در زمان عرضه توجهات چندانی را به خود جلب نکرد، اما با گذر زمان به شهرت بیشتری رسید. آلبوم بیش از ۵۰٬۰۰۰ نسخه به فروش رسیده‌است، با این حال کوری گروو، نویسندهٔ کالج میوزیک جورنال، اظهار می‌کند که آلبوم: «الهام‌بخش گروه‌های (و از این رو طرفداران) بی‌شماری بوده‌است. بسیار بیشتر از آنچه که ارقام فروشش نشان می‌دهند.». اسپایدرلند به یکی از نقاط عطفِ ایندی راک تبدیل شده‌است و در کنار آلبوم‌های روح بهشت و مایه خنده از تاک تاک، از نخستین آثار سبک پست-راک به‌شمار می‌رود که به منبع الهامی برای گروه‌های پسین این سبک تبدیل شد. آلبوم همچنین در مقام جزئی لاینفک در «بافت و اساس سبک مث راک» نیز توصیف شده. دیوید پشک در توصیف آلبوم گفته‌است: «[اسپایدرلند] طرحی نخستین و مهم بود برای چیزی که تبدیل شد به پست-راک، یک بازانگاری شکننده و تقریباً هندسی از موسیقی راک که از انگیزش‌های دیونیزیک تهی شده.» راش دیواین، نویسنده د لیست، اسپایدرلند را «مسلماً بی‌پرواترین [آلبوم] تأثیرگذار در تاریخ موسیقی» خواند. استوارت برمن، منتقد پیچفورک مدیا، دربارهٔ آلبوم نظر می‌دهد: «بزرگ‌ترین میراث اسپایدرلند این نبود که دسته‌ای از گروه‌های نیمه مشهور را در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ تهییج کرد تا طرحواره نجوا تا فریادش را اقتباس کنند؛ بلکه الهام‌بخشی بی‌حدوحصر و همیشگی‌اش است که به تمام گروه‌های تازه‌کار و زیرزمینی ارائه می‌دهد.»
مک‌ماهان در مورد موفقیت آلبوم ابراز می‌کند: «ما خیلی سخت روی اسپایدرلند کار کردیم. منظورم این است که من قطعاً احساسی خیلی شخصی‌تر نسبت به آن دارم. فکر می‌کردم که از لحاظ موسیقایی نسبت به توییز خیلی بهتر از ما نمایندگی کرد. همین. به نظر می‌رسید وقتی که مشغول بودیم، و فعالانه موسیقی و این چیزها را می‌زدیم، که واکنش‌های مردم نسبت به ما نسبتاً متضاد بودند. فکر می‌کنم عجیب بود که چطور مطبوعات به آن توجه کردند. برای یک اثر مستقل، گروه شنوندگان عجیبی داشت و سه یا چهار سال بعد از زمانی که ضبطش کردیم هم می‌فروخت؛ هنوز هم بیشتر از اولین بار بیرون آمد می‌فروشد.» مؤسس تاچ اند گو، کوری راسک، گفته‌است که اسپایدرلند «حالا مثل یک نماد است. اما وقتی بیرون آمد، هیچ‌کس اهمیتی نداد! گروه قبل از زمان عرضهٔ آلبوم ازهم پاشیده بود، و در سال اولی که عرضه شد نه خیلی خوب فروخت و نه چندان درموردش نوشته شد. اما آن یک اثر انقلابی و پیشگامانه بود و این یکی از نمونه‌هایی است که نشان می‌دهد که افراد چطور می‌توانند پس از مدتی خیلی بهتر از قبل عمل کنند.»
اسپایدرلند همچنین از سوی مایکل آلن گلدبرگ به عنوان منبع الهامی متنفذ در موسیقی گروه‌های پست-راکی مانند ماگوای، گادسپید یو! بلک امپرور، آیسیس و اکسپلوژنز این د اسکای، توصیف شده‌است. لو بارلو، عضو دایناسور جی‌آر و سبدو، دربارهٔ آلبوم می‌گوید: «[موسیقی‌اش] حالتی آرام تا بلند داشت بدون این‌که مثل گرانج یا ایندی راک باشد. مانند نوع جدیدی از موسیقی بود.» پی‌جی هاروی اسپایدرلند را در لیستی با عنوان ده‌تا برای امروز قرار داد که شامل آثاری می‌شد که در سال ۱۹۹۲ از شنیدنشان لذت برده بود. باب نستوویچ عضو پیومنت و مارک کلیفورد از سیل‌فیل هم اسپایدرلند را به عنوان یکی از آلبوم‌های مورد علاقه‌شان نام برده‌اند. کاور آلبوم، توسط د شاینز برای ویدیو موسیقی «اصطلاح عامیانه جدید» بازسازی شد.