القای سریع بیهوشی

داروهای متداول

داروهای رایج و متداولی که برای القای سریع بیهوشی استفاده می‌شود:

تکنیک

به‌طور کلی این تکنیک بسیار سریعتر از تکنیک عادی برای بیهوش کردن بیماران است. در واقع یک چهارچوب مفید برای توصیف این روش وجود دارد:

آماده‌سازی

قبل از القای بیهوشی میزان سختی لوله گذاری تراشه برای بیمار مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در ادامه برای بیمار پایشگرهای مداوم عملکرد فیزیولوژیک مانندنوار قلب و پالس اکسی‌متر وصل می‌شود سپس تجهیزات و داروهای مورد نیاز از جمله لوله تراشه با سایز مناسب و همچنین لارنگوسکوپ به شکل دقیق محاسبه و در دسترس قرار می‌گیرد. پس از آن داروها در سرنگ آماده کرده و برای بیمار یک یا دو دسترسی وریدی مناسب ایجاد می‌شود تا داروهای بیهوشی از آن طریق به بیمار تزریق شود.

اشباع ریه از اکسیژن

در حالت عادی درصد بالایی از حجم هوای ظرفیت باقیمانده عملی در ریه غنی از نیتروژن است. هدف از این کار جایگزین کردن نیتروژن با اکسیژن خالص است. این ذخیره اکسیژن در هنگامی که بیمار به دلیل تجویز داروهای مسدودکننده عصب-عضله قادر به تنفس مطلوب نیست، باعث بالا ماندن اکسیژن خون شده و سلامتی بیمار حفظ می‌شود.
افت میزان اکسیژن خون در بیماران کودک، چاق و بیماران بدحال سریعتر است. اشباع اکسیژن با استفاده از اکسیژن ۱۰۰ درصد و با استفاده از ماسک مخصوص و مناسب صورت می‌گیرد. برای اشباع ریه از اکسیژن، هشت تنفس عمیق در عرض ۶۰ ثانیه تفاوتی با تنفس آرام در عرض سه دقیقه ندارد.
روش‌های جدید اشباع ریه از اکسیژن به این ترتیب است که ۵ دقیقه قبل از اینکه برای بیمار از داروهای آرام‌بخش یا بیهوش‌کننده استفاده شود با استفاده از کانولای بینی اکسیژن ۱۰۰ درصد برای بیمار تجویز شود. بررسی‌ها نشان داده استفاده از کانولای بینی با فشار بالا باعث بالا رفتن میزان اکسیژن در ناحیه حلق شده و در نهایت میزان اکسیژن خون افزایش خواهد یافت. تغییرات کم در جریان می‌تواند موجب تغییرات اساسی در اکسیژن در دسترس در آلوئول‌های بیمار شده و میزان اکسیژن ظرفیت باقیمانده عملی افزایش می‌یابد. استفاده از کانولای بینی قبل از بیهوشی و در حین آپنه از کاهش اکسیژن خون در حین لوله‌گذاری تراشه جلوگیری خواهد کرد.

پیش‌درمان

پیش‌درمان به دسته‌ای از داروها یا فرایندها گفته می‌شود که به گروهی از بیماران با ریسک بالا داده می‌شود. اینکار معمولاً ۳ دقیقه قبل از اینکه داروهای مسدود کننده عصب-عضله برای بیمار تجویز شده و برای بیمار لوله گذاری تراشه انجام شود تا بیمار در مقابل عوارض ناشی از لارنگوسکوپی و لوله‌گذاری تراشه حفظ شود. لوله گذاری تراشه موجب افزایش فعالیت دستگاه عصبی سمپاتیک شده و در نهایت موجب افزایش فشار درون‌جمجمه‌ای خواهد شد، همچنین احتمال اسپاسم مجاری هوایی نیز وجود دارد.
بیمارانی که راه هوایی حساس دارند یا آن دسته از بیماران با مشکلات قلبی و عروقی و همچنین بیمارانی که فشار درون‌جمجمه‌ای بالا دارند از روند پیش‌درمان سود خواهند برد.
در القای سریع بیهوشی معمولاً از دو داروی آتروپین و لیدوکائین به عنوان پیش‌درمان استفاده می‌شود. لیدوکائین موجب سرکوب رفلکس سرفه شده که با این کار از افزایش فشار درون‌جمجمه‌ای جلوگیری می‌کند. به همین دلیل از این دارو در بیماران تروما که به افزایش فشار درون‌جمجمه‌ای شک وجود دارد استفاده می‌شود. اگر چه هنوز شواهد قطعی برای این امر ثابت نشده اما استفاده با دوز مناسب خطری برای بیمار نخواهد داشت. دوز رایج و مناسب این دارو ۱٫۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار سه دقیقه قبل از لوله گذاری تراشه است.
آتروپین معمولاً در بیماران خردسال به جهت جلوگیری از برادیکاردی ناشی از هیپوکسی، لارنگوسکوپی و تزریق سوکسینیل کولین استفاده می‌شود. آتروپین در دسته دارویی آنتی کولینرژیک قرار می‌گیرد. دوز رایج و مناسب این دارو ۰٫۰۱ تا ۰٫۰۲ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار است.

ایجاد فلج عضلانی و لوله گذاری تراشه

بیمار در یک بیهوشی عمومی استاندار معمولاً داروی مخدر و داروی بیهوش‌کننده دریافت می‌کند سپس به مدت کوتاهی قبل از تزریق داروهای مسدودکننده عصب-عضله به شکل دستی به بیمار نفس داده می‌شود و پس از آن برای بیمار لوله تراشه قرار داده می‌شود. در طول القای سریع بیهوشی فرد هنوز هم داروی مخدر را دریافت می‌کند.
جهت القای بیهوشی می‌توان از تیوپنتال سدیم، پروپوفول و اتومیدیت و جهت ایجاد فلج عضلانی می‌توان از سوکسینیل کولین یا روکرونیوم استفاده کرد. داروهای مسدود کننده عصب-عضله باعث فلج شدن تمام ماهیچه اسکلتی در سراسر بدن به ویژه حلق، حنجره و دیافراگم می‌شود. داروهای مخدر مانند فنتانیل یا سوفنتانیل می‌توانند پاسخ عصبی (مانند افزایش ضربان قلب و افزایش فشار داخل جمجمه) به فرایند لوله گذاری تراشه را بکاهند. استفاده از مخدر و کاهش اثرات منفی لوله گذاری تراشه به ویژه برای بیماران با بیماری سرخرگ کرونری یا آسیب مغزی (مانند سکته مغزی یا ضربه مغزی) مفید است.

حالت دادن

حالت دادن شامل قرار دادن دهان، حلق و حنجره در یک امتداد می‌باشد. برای توضیح این نوع حالت دادن از اصطلاح پوزیشن خرناس استفاده می‌شود. این پوزیشن با قرار دادن یک حولهٔ لوله شده در زیر سر و گردن به دست می‌آید، که به‌طور مؤثری سر را دراز کرده و گردن را خم می‌کند. این وضعیت زمانی برقرار می‌شود که گوش و استخوان جناغ در یک امتداد باشند.
به منظور جلوگیری از آسپیراسیون باید از مانور سلیک و فشار بر غضروف کریکوئید برای بستن نای استفاده شود.

لوله گذاری

طی این مرحله، لارنگوسکوپی فاصلهٔ بین تارهای صوتی را مشخص می‌کند. سپس لوله تراشه بین تارهای صوتی قرار داده شده و کاف لوله تراشه پر می‌شود تا لوله را سر جای خود ثابت نگه داشته و از آسپیراسیون محتویات معده جلوگیری کند.
محل صحیح لوله تراشه به چند روش تصدیق می‌شود که شامل مشاهده افزایش دی اکسید کربن انتهای بازدمی، گوش کردن صدای هر دو ریه و معده، مشاهده حرکت قفسه سینه و مشاهده بخارات تنفسی درون لوله تراشه می‌باشد.

مدیریت بعد از لوله گذاری

باید از جابجایی لوله تراشه (به داخل نایژه‌ها، بالای حنجره، یا داخل نای) جلوگیری شود. بدین منظور از روش‌های تصدیق کربن دی اکسید انتهای بازدمی، گوش دادن و مشاهده کردن بالا آمدن قفسه سینه استفاده می‌شود.
برای نمونه یک تفاوت مهم بین القای سریع بیهوشی و روش عادی لوله گذاری داخل نای این است که متخصص بیهوشی بعد از القای بیهوشی ریه را به صورت دستی تهویه نمی‌کند تا زمانی که لوله گذاری نای صورت گرفته و کاف لوله تراشه پر شود.

نکات بیشتر

سن نقش مهمی در تضمین مؤثر بودن یا نبودن این عملیات دارد و معمولاً در مورد افراد جوان استفاده می‌شود. فردی که القای سریع بیهوشی را انجام می‌دهد باید در امر لوله‌گذاری تراشه و تنفس دادن به بیمار با ماسک مهارت کافی داشته باشد. در هنگام به کاربر بردن این روش باید وسایل مدیریت راه هوایی جایگزین از جمله لارنژیال ماسک یا لوله لارنژیال نیز در دسترس باشد. همچنین فرد باید در مواقعی که به دلیل شکل سر و گردن نمی‌توان برای بیمار لوله تراشه تعبیه کرد، برای روش‌های تهاجمی مانند کریکوتیروتومی آماده باشد.
القای سریع بیهوشی عمدتاً در بیماران ترومایی که معده پر داشته و از نظر آسپیراسیون ریوی ریسک بالاتری دارند انجام می‌شود. تهویه با ماسک می‌تواند باعث ورود هوا به معده شده که در نهایت موجب بزرگ شدن معده و در نتیجه استفراغ شود بنابراین باید به سرعت از این مرحله گذر کرد. بیمار در مرحله اول یک آرام‌بخش یا یک بیهوش کننده و در مرحله بعد از آن یک داروهای مسدود کننده عصب-عضله دریافت می‌کند سپس بدون اینکه بیمار به صورت دستی تهویه شود یا بسیار کم بیمار را تهویه کرده و پس از آن بیمار اینتوبه می‌شود. بیمار از لحاظ مشکل بودن لوله گذاری مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. تیغهٔ لارنگوسکوپ و لوله تراشه نیز کوچکتر از مواقع غیر اورژانسی انتخاب می‌شود.
القای سریع بیهوشی برای بیمارانی که راه هوایی مشکلی دارند ممنوع است چرا که شکست در القای سریع بیهوشی باعث می‌شود هیچ راه انتخابی دیگری موجود نباشد اما تهویه با ماسک و بگ بیمار را به سمت استفراغ سوق می‌دهد. معمولاً برای این گونه بیماران از لوله گذاری به روش بیدار به وسیلهٔ فایبراپتیک استفاده می‌شود.