منصور پورحیدری

سال‌های نخست

پورحیدری در ۶ بهمن ۱۳۲۴ در تهران و در خانواده‌ای هفت نفره به دنیا آمد. دوران کودکی وی در میدان خراسان در جنوب شرق تهران سپری شد و در همان محله به دبستان فردوسی رفت. علاقه پورحیدری به ورزش باعث شد تا از همان دوران کودکی به دنبال ورزش‌هایی همچون والیبال، تنیس روزی میز، دو و میدانی و فوتبال برود و سرانجام فوتبال را به شکل جدی و حرفه‌ای دنبال کرد. خانواده پورحیدری در هنگام نوجوانی وی به قلهک در شمال تهران نقل مکان کرد و دوران دبیرستان را در دبیرستان‌های تمدن و ایرانمهر گذارند. در همین دوران به شکل جدی‌تری پیگیر فوتبال شد و با حضور در زمین‌های خاکی الهیه و قلهک بیش از پیش به پیگیری فوتبال پرداخت. معلم ورزش پورحیدری در دبیرستان، پور امیر، با کشف استعداد او در فوتبال به پورحیدری توصیه کرد فوتبال را جدی‌تر پیگیری کند و وی را به غلامحسین نوریان، بازیکن تیم ملی ایران که عضو تیم دارایی نیز بود معرفی کرد. نوریان در ۱۳۴۱ وی را به تیم جوانان دخانیات که از تیم‌های زیر مجموعه دارایی بود برد تا پورحیدری برای نخستین بار وارد یک تیم باشگاهی شود. پورحیدری همزمان در دبیرستان عضو تیم فوتبال مدرسه بود به شکل رسمی در مسابقات فوتبال آموزشگاه‌های ایران شرکت کرد و در ۱۳۴۴ با تیم منتخب تهران قهرمان مسابقات آموزشگاه‌های ایران شد. این مسابقات در شیراز برگزار شد.

دارایی

پورحیدری در ۱۳۴۱ به تیم جوانان دخانیات پیوست و یک سال برای این تیم بازی کرد. سال بعد وی به تیم جوانان دارایی پیوست و دو سال در این تیم توپ زد. سپس از ۱۳۴۴ به تیم اصلی دارایی پیوست و سه فصل این تیم را در مسابقات جام باشگاه‌های تهران همراهی کرد. دارایی در دو فصل ۱۳۴۴ و ۱۳۴۵ بعد از به ترتیب شاهین و پاس در جای دوم ایستاد و در ۱۳۴۶ سرانجام توانست قهرمانی تهران شود تا پورحیدری نخستین عنوان قهرمانی‌اش را با این تیم کسب کند. دارایی سال بعد و در اوائل ۱۳۴۷ منحل شد و به دنبال این امر بازیکنان این تیم به تیم‌های دیگر فوتبال تهران پیوستند. در این میان پورحیدری در کنار جلال طالبی، پرویز قلیچ‌خانی و اکبر افتخاری به تاج پیوست.

تیم ملی

پورحیدری حضور کوتاه اما پرباری در تیم ملی ایران داشت. وی در ۱۳۴۹ و ۱۳۵۰ برای حضور در دو تورنمنت جام عمران منطقه‌ای ۱۹۷۰ و بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ به ترتیب توسط زدراکو رایکوف و ایگور نتو مربیان وقت تیم ملی به این تیم دعوت شد. در ۱۹۷۰ نیز پرویز دهداری که مربی تیم ملی بود وی را به اردوی تیم ملی جهت حضور در جام بین‌المللی کوروش دعوت کرد. بدین ترتیب پورحیدری در مجموع در این مسابقات سه بازی برای تیم ملی انجام داد و موفق به کسب دو عنوان قهرمانی در جام عمران منطقه‌ای و جام بین‌المللی کوروش شد. سه سال بعد و در تابستان ۱۳۵۳ فرانک اوفارل مربی ایرلندی تیم ملی وی را به اردوی آمادگی تیم ملی که برای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ انجام می‌شد دعوت کرد اما پورحیدری این دعوت را نپذیرفت و اعلام کرد به دلیل سن بالایش به اردوی تیم ملی نمی‌رود تا جا برای جوانان باز شود.

مربیگری

پورحیدری بعد از خداحافظی از دنیای فوتبال جذب کادر مربی‌گری تاج شد و برای مدتی دستیار  جکیچ مربی تیم تاج بود. در ۱۳۵۷ بعد از حضور کوتاهی در فوتبال امارات به ایران برگشت و در بهار ۱۳۵۸ نقش غیرقابل انکاری در تعیین سرنوشت سازمان ورزشی و فرهنگی تاج و عدم انحلال آن ایفا کرد. پورحیدری در همان سال برای نخستین بار و به شکل موقت به عنوان سرمربی استقلال برگزیده شد. وی بعدها بارها و بارها مربی‌گری استقلال را بر عهده گرفت و در قهرمانی‌های این تیم حضور فعالی داشت به گونه‌ای که از ابتدای فصل ۱۳۶۲ تا انتهای فصل ۸۱–۱۳۸۰ استقلال تحت مربی‌گری پورحیدری هشت جام رسمی کسب کرد. استقلال در این دوره بدون مربی‌گری پورحیدری و توسط مربیان دیگر تنها چهار جام رسمی کسب کرد. پورحیدری با قهرمانی‌هایش در ایران پنج مرتبه نیز استقلال را به مسابقات آسیایی رهنمون کرد که در آن مسابقات با یک قهرمانی، یک نائب قهرمانی، یک سومی و یک عنوان چهارمی در آسیا نیز حضور موفقیت‌آمیزی داشت و هیچ‌گاه مسابقات آسیایی را دست خالی ترک نکرد.
پورحیدری در ۷۸–۱۳۷۷ تیم ملی ایران را نیز رهبری کرد و در فواصل حضور در استقلال مربی تیم‌های باشگاهی فراوانی در ایران و حتی در امارات متحده عربی نیز بود اما با هیچ‌کدام از این تیم‌ها نتوانست موفقیت‌هایی که با استقلال کسب کرده بود را کسب کند.

۵۷–۱۳۵۵: مربی‌گری در تاج

بعد از اتمام دورهٔ بازیگری، رایکوف مربی وقت تاج که تیم جوانان تاج را هم در دست داشت، به دلیل پشتکار و پیگیری‌های فراوان منصور، او را به جوانان برد. رایکوف که از سال ۴۸ تا ۵۳ مربی تاج بود، به دلیل خستگی قادر به ادامه کار در تاج نشد و پس از باخت به تیم نفت آبادان در سال ۵۳ کنار گذاشته شد و تیم به علی دانایی فرد رسید که وی هم منصور پورحیدری را به عنوان کمک خود برگزید و علی دانایی فرد تنها ۸ بازی در سال ۵۴ سرمربی تیم بود و سپس جکیچ به عنوان سرمربی تاج در سال ۵۵ انتخاب شد و جکیچ هم منصور پورحیدری را به عنوان کمک خود انتخاب کرد. و نتایج مطلوبی را با وی کسب کرد.

۷۱–۱۳۵۸: سرمربی استقلال

پورحیدری در اوائل سال ۱۳۵۸ نقش بارزی در عدم انحلال تاج و تغییر نام آن داشت و حتی برای سرپا ماندن استقلال هزینه‌های باشگاه را نیز شخصاً داد. در بهار ۱۳۵۸ هنگامی که پورحیدری برای ثبت نام تیم تاج در مسابقات جام شهید اسپندی به دفتر تیم تهران‌جوان مراجعه کرد، متوجه شد که تیم تاج با این نام امکان حضور در مسابقات را ندارد. بعد از رای‌زنی با عنایت‌الله آتشی – بازیکن و مربی سابق تیم بسکتبال تاج که از سوی سازمان تربیت بدنی به عنوان مدیر مجموعه تاج انتخاب شده بود – از میان نام‌های پیشنهادی در نهایت استقلال برگزیده شد و تیم با این نام و مربی‌گری عباس رضوی در مسابقات شرکت کرد. پورحیدری در همان فصل ۱۳۵۸ در چند بازی نیز سرمربی‌گری تیم را بر عهده گرفت. پورحیدری در دو فصل‌‌ ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ نیز سرمربی‌گری استقلال را برای مدت کوتاهی بر عهده داشت. اما در ۶۲–۱۳۶۱ وی در امارات و در تیم الاهلی به عنوان مربی مشغول به کار شد. پورحیدری در فصل ۱۳۶۲ به استقلال برگشت و ای بار توانست برای نخستین بار یک فصل کامل مربی گری استقلال را بر عهده بگیرد. حاصل این تداوم کار پورحیدری قهرمانی استقلال در مسابقات جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۲ بود. این نخستین عنوان تیم با نام نوینش، استقلال، نیز بود. فصل ۱۳۶۳ مسابقات جام باشگاه‌های تهران بعد از شش هفته نیمه‌کاره ماند و پورحیدری نیز از مربی‌گری استقلال کنار رفت. پورحیدری مدتی از استقلال و مربی‌گری دور بود تا آن‌که در فصل ۱۳۶۴ مجدداً سمت مربی‌گری استقلال را بر عهده گرفت و باز هم توانست استقلال را قهرمان جام باشگاه‌های تهران بکند. بعد از این قهرمانی وی باز هم از سمت خود کنار رفت اما سال بعد مجدداً به استقلال برگشت و مدتی استقلال را در فصل ۱۳۶۵ رهبری کرد.

۱۳۷۲: مربی‌گری در استقلال اهواز

پورحیدری در فصل ۱۳۷۲ به عنوان سرمربی تیم استقلال اهواز برگزیده شد و این تیم را در جام آزادگان ۱۳۷۲ هدایت کرد. پرویز مظلومی نیز به عنوان مربی پورحیدری را در اهواز همراهی می‌کرد. این حضور دوران موفقیت‌آمیزی برای پورحیدری نبود، استقلال اهواز در جام آزادگان آخر شد اما از آن‌جایی که در آن سال‌ها صعود و سقوط تیم‌ها بر اساس رتبه استانی‌شان تعیین می‌شد استقلال اهواز در سوپرلیگ خوزستان شرکت کرد و با قهرمانی در این بازی‌ها در جام آزادگان ماندگار شد.

۲۰۰۰–۱۹۹۸: تیم ملی فوتبال ایران

در ۱۴ شهریور ۱۳۷۷ پورحیدری به عنوان مربی جدید تیم ملی فوتبال ایران برگزیده شد. وی جانشین جلال طالبی شد و وظیفه اصلی‌اش هدایت تیم ایران در فوتبال بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بود. پورحیدری در نخستین گام حسین فرکی و یورگن گده را به عنوان دستیارانش انتخاب کرد تا این کادر مربی‌گری تیم ملی را برای بازی‌های آسیایی آماده کنند. نخستین بازی تیم ملی با مربی‌گری پورحیدری یک دیدار دوستانه با کویت در شهر کویت بود که ایران آن بازی را با نتیجه ۰–۳ واگذار کرد. با وجود آن‌که پیش‌تر از سوی فدراسیون فوتبال اعلام شده بود که تیم ملی تا قبل از آغاز بازی‌های آسیایی به غیر از دیدار برابر کویت تعداد دیگری بازی دوستانه از جمله در مقابل تیم‌های ملی سنگاپور و عمان انجام می‌دهد، ایران بدون برگزاری دیدار تدارکاتی دیگری به آوردگاه بازی‌های آسیایی رفت. اردوهای تیم ملی نیز که قرار بود در ایتالیا و سنگاپور برگزار شوند لغو شدند. در نهایت تیم ملی با به یک اردوی تدارکاتی در امارات رفت اما در امارات نیز تیم‌های عمان و قطر حاضر به بازی دوستانه با ایران نشدند و بدین ترتیب تیم ملی بدون تدارکات مناسبی به تایلند اعزام شد. این موضوع سبب شد تا منصور پورحیدری بگوید تیم ملی به بازی‌های مرحله مقدماتی به چشم دیدارهای تدارکاتی می‌نگرد. ایران در مرحله مقدماتی با تیم‌های قزاقستان و لائوس هم‌گروه بود و با دو پیروزی آسان ۲–۰ و ۶–۱ به ترتیب برابر قزاقستان و لائوس به مرحله گروهی صعود کرد و در این مرحله با عمان، چین و تاجیکستان هم‌گروه شد. مربی تیم ملی عمان والدیر ویرا مربی سابق ایران بود و به همین علت این بازی با حساسیت دو چندانی روبه رو شد. ایران در کمال ناباوری این بازی را ۲–۴ واگذار کرد که این نتیجه باعث انتقادات فراوانی به تیم ملی و به ویژه شخص پورحیدری شد. با وجود این شکست تیم ملی در ادامه راه با دو پیروزی ۵–۰ و ۲–۱ به ترتیب برابر تیم‌های تاجیکستان و چین به مرحله یک چهارم نهایی صعود کرد. در این مرحله ایران با یک پیروزی قاطع ۴–۰ مقابل ازبکستان که با هت‌تریک علی دایی نیز همراه بود توانست به جمع چهار تیم برتر بازی‌های آسیایی راه یابد. ایران در مرحله نیمه‌نهایی مجدداً با چین رو به رو شد و با پیروزی ۱–۰ با گلزنی علی موسوی به دیدار نهایی راه یافت. تیم ملی در شنبه ۲۸ آذر ۱۳۷۷ در فینال بازی‌های آسیایی کویت را با نتیجه ۲–۰ و با گل‌های علی کریمی و کریم باقری مغلوب کرد تا مدال طلای بازی‌های آسیایی را از آن خود کند. در این بازی‌ها علاوه بر کسب مقام قهرمانی بازیکنانی همچون کریمی و هاشمیان برای نخستین بار برای تیم ملی به میدان رفتند.
تیم ملی بعد از قهرمانی در بازی‌های آسیایی در کویت و در جام دوستانه‌ای به اسم چائو فوریه شرکت کرد. ایران در حالی که تیم اصلی و کاملش را به کویت نبرده بود در بازی نخست کویت را ۲–۱ مغلوب کرد و در دیدار پایانی ۱–۳ از راپید وین اتریش شکست خورد تا به مقام دومی این مسابقات برسد. پورحیدری و تیم ملی پس از این بازی‌ها تا خرداد ۱۳۷۸ فعالیت خاصی نداشتند و در این زمان ایران برای حضور در کاپ کانادا به ادمونتون کانادا سفر کرد و از سه بازی یک پیروزی و دو تساوی کسب کرد تا در این جام دوستانه هم دوم شود. ایران در ۱۷ مهر ۱۳۷۸ در کپنهاگ یک دیدار دوستانه با تیم ملی دانمارک انجام داد و به تساوی ۰–۰ دست یافت. این نتیجه که با درخشش هادی طباطبایی به دست آمد نتیجه مهمی در تاریخ بازی‌های تیم ملی است چرا که برای نخستین بار ایران در خاک اروپا و برابر یک حریف اروپایی به میدان رفت و بازی را نباخت. در این زمان بعد از بیش از یک سال مربی‌گری منصور پورحیدری قدرت و توانایی‌های تیم ملی ایران فراتر از آسیا تصور می‌شد.

۱۳۸۱: حضور در آبادان

در ۲۹ تیر ۱۳۸۱ و تنها چند هفته پس از جدایی از استقلال پورحیدری به عنوان مربی صنعت نفت آبادان برگزیده شد. صنعت نفت در آن فصل تازه به لیگ برتر ۸۲–۱۳۸۱ صعود کرده بود و جمشید بشاگردی، مدیر عامل وقت این تیم پورحیدری را به دلیل سابقه خوبش در استقلال و تیم ملی به عنوان سرمربی جدید در نظر گرفت. این در حالی بود که پورحیدری بعد از جدایی از استقلال اعلام کرده بود قصد مربی‌گری ندارد اما منصور رشیدی مربی سابق دروازه‌بان‌های استقلال موفق شد رضایت وی برای حضور در آبادان را کسب کند. پورحیدری در نخستین اقدامش بازیکنانی همچون رأفت قلی‌اف، اسماعیل حلالی و داوود سیدعباسی را به خدمت گرفت. با این وجود حضور پورحیدری در آبادان چندان موفقیت‌آمیز نبود، هواداران تیم صنعت نفت با حضور بازیکنان غیر بومی در آبادان مخالف بودند و این امر باعث جو سکوهای ورزشگاه تختی آبادان ملتهب باشد. صنعت نفت در دوران مربی‌گری پورحیدری بازی‌های تماشاگرپسندی داشت اما در نتیجه‌گیری موفق عمل نکرد. بدین ترتیب بعد از هفته دهم لیگ برتر و در حالی که صنعت نفت نه امتیاز از ده بازی برگزار شده کسب کرده بود به دنبال تساوی ۱–۱ با استقلال اهواز در آبادان پورحیدری از سمت خود استعفا کرد و به سرعت به عنوان مدیرفنی استقلال منصوب شد. مهم‌ترین و حساس‌ترین بازی دوران مربی‌گری پورحیدری در صنعت نفت دیدار این تیم و استقلال بود که با گلزنی حمید خدمتکاری و پیروزی ۱–۰ صنعت نفت همراه شد تا پورحیدری بر تیم سابقش پیروز شود.

۸۶–۱۳۸۲: صنایع اراک

در میانه‌های فصل ۸۳–۱۳۸۲ پورحیدری به تیم صنایع اراک پیوست. این در حالی بود که خبرهایی مبنی بر مربی‌گری وی در سایپا تهران نیز مطرح بود اما وی حضور در تیم تازه تأسیس صنایع اراک را برگزید. صنایع اراک تیمی بود تازه تأسیس که در قرار بود چند صنعت بزرگ استان مرکزی از آن حمایت بکنند و در آن فصل برای نخستین بار اراک را صاحب تیمی در لیگ آزادگان کرده بود. در ابتدای فصل نصرالله عبداللهی سرمربی این تیم بود اما نتایج ضعیف صنایع اراک با عبداللهی باعث شد تا وی از سمت خود استعفا دهد و دستیارش، حسین گازرانی، سرمربی تیم شود اما گازرانی هم به سرعت از این سمت برکنار شد تا در نهایت پورحیدری در اواسط فصل سرمربی این تیم تازه تأسیس شود. صنایع اراک با مربی‌گری پورحیدری موفق عمل کرد و وی موفق شد تا با پیروزی برابر تیم آتیه‌سازان کوثر تهران در هفته آخر بازی‌های لیگ، صنایع اراک را در لیگ یک حفظ کند. در فصل ۸۴–۱۳۸۳ پورحیدری همچنان سمت مربی‌گری صنایع اراک را بر عهده داشت و تدام کار و حمایت مالی مناسب تیم صنایع در پایان فصل در رتبه پنجم جدول قرار گرفت و در مسابقات جام حذفی نیز موفق شد فولاد خوزستان، قهرمان آن فصل لیگ برتر ایران را حذف کند. در ابتدای فصل ۸۵–۱۳۸۴ پورحیدری از سمت مربی‌گری تیم صنایع اراک کنار رفت اما نتایج ضعیف حسین آبانگاه، مربی جانشین وی، باعث برکناری بادکوبه و بازگشت پورحیدری به اراک در هفته هشتم لیگ شد. پورحیدری در پایان فصل موفق شد صنایع اراک را در جدول دوازده تیمی دهم کند تا صنایع باز هم در لیگ یک باقی بماند. فصل ۸۶–۱۳۸۵ نیز همچون فصل قبل پیش رفت، عدم حمایت مالی باعث شد تا تیم صنایع اراک با مربی‌گری پورحیدری به رتبه‌ای بهتر از هشتمی در جدول یازده تیم دست نیابد. این فصل آخرین حضور پورحیدری در اراک نیز بود. پورحیدری در دوران حضورش در صنایع اراک همواره در حال دست و پنجه نرم کردن با مشکلات مالی و عدم حمایت مسئولان استانی از این تیم بود و در مصاحبه‌هایش نیز به این مشکلات اشاره کرد. این عوامل باعث شدند تا صنایع اراک هیچ‌گاه موفقیت خاصی در لیگ یک کسب نکند و جواز حضور در لیگ برتر را به دست نیاورد.

۹۵–۱۳۸۶: مدیریت فنی و سرپرستی

پورحیدری بعد از پایان دوران مربی‌گریش در صنایع اراک دیگر هیچ‌گاه به عنوان سرمربی در فوتبال فعالیت نکرد. وی از اواسط دهه ۱۳۸۰ خورشیدی تنها به حضور به عنوان سرپرست یا مدیر فنی تیم‌های مختلف اکتفا کرد. در فصل ۸۹–۱۳۸۸ وی مدیر فنی تیم پاس همدان بود. در همین فصل وی مدتی سرپرست تیم ملی ایران در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ نیز بود. در اردیبهشت ۱۳۸۹ در حالی که از وی برای مربی‌گری در تیم شن سا اراک دعوت شده بود وی پست سرمربی‌گری این تیم را نپذیرفت و در عوض به عنوان مدیر فنی در این تیم مشغول به کار شد. پورحیدری در تمام این مدت با عنوان‌های مختلف همچون عضو هیئت مدیره، سرپرست، عضو کمیته فنی و مدیر فنی همواره در کنار تیم استقلال حضور داشت اما در مصاحبه‌ای در خرداد ۱۳۹۴ اعلام کرد که سال‌ها قبل از مربی‌گری کنار کشیده و دیگر قصد این کار را ندارد. آخرین حضور پورحیدری در میدان‌های فوتبال در ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ در دیدار استقلال و پیکان در چارچوب رقابت‌های هفته چهارم لیگ برتر ۹۶–۱۳۹۵ ایران بود.

زندگی شخصی

پورحیدری در آذر ۱۳۵۴ و بعد از خداحافظی از فوتبال با فریده شجاعی، بازیکن تیم بسکتبال زنان تاج ازدواج کرد. وی در زمان ازدواج ۳۰ سال داشت. نخستین فزرند پورحیدری، علی، در ۱۳۶۲ به دنیا آمد و عسل دومین فرزند وی نیز در ۱۳۷۱ متولد شد. از میان فرزندان پورحیدری، دخترش عسل همچون پدر و مادرش ورزش را دنبال کرد و بازیکن تیم بسکتبال زنان صنعت نفت آبادان است. پورحیدری در دوران حضورش در فوتبال چندان با رسانه‌ها مصاحبه‌های بلند نمی‌کرد و تنها دو مورد، یک بار در ۱۳۷۵ و با هفته نامه آوای ساوه و دیگر بار در ویژه‌نامه نوروزی روزنامه استقلال جوان در ۱۳۹۰ مصاحبه‌های طولانی با وی داشته‌اند و پورحیدری در این مصاحبه‌ها از دوران بازی و مربی‌گریش صحبت کرده.

مرگ

در آذر ۱۳۹۴ پورحیدری به دلیل بالا رفتن قند خون برای نخستین بار در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان ایران‌مهر بستری شد. چند روز بعد پورحیدری از بیمارستان مرخص شد و به عنوان سرپرست به نیمکت استقلال بازگشت اما ده ماه بعد و در مهر ۱۳۹۵ با بدتر شدن حال عمومی‌اش دوباره در بیمارستان بستری شد. با وخامت حال پورحیدری وی به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شد و سرانجام در صبح جمعه ۱۴ آبان ۱۳۹۵ بر اثر بیماری سرطان ریه در بیمارستان ایرانمهر در ۷۰ سالگی درگذشت. در این میان در رسانه‌ها گفته شد که پورحیدری تا سه هفته پیش از فوتش از نوع بیماریش بی‌خبر بود. در ۱۶ آبان مراسم خاک‌سپاری پورحیدری در ورزشگاه شیرودی تهران برگزار شد و وی در بهشت‌زهرا در جنوب تهران دفن شد. مراسم ختم پورحیدری در مسجد جامع شهرک غرب تهران برگزار شد و در دیگر نقاط ایران همچون اهواز و چرام و در خارج از ایران در دبی و لس آنجلس مراسم یادبود وی برگزار شد.

حواشی

در زمانی که پورحیدری در بیمارستان بستری و تحت درمان بود تعداد زیادی از ورزشکاران، همبازیان، شاگردان و دوستان وی به عیادت از پورحیدری رفتند. از میان این افراد عباس جدیدی کشتی‌گیر سابق تیم ملی ایران و عضو شورای شهر تهران بود. عکسی که جدیدی با پورحیدری در حالی که وی بی‌هوش بود گرفت بسیار حاشیه‌ساز شد. انتشار این عکس در شبکه‌های اجتماعی خشم هواداران استقلال را برانگیخت و ناراحتی خانواده پورحیدری را نیز در پی داشت. در پی واکنش‌ها به این عکس جدیدی در مصاحبه‌ای اعلام کرد که وی این عکس را نگرفته بود و پرستاران بیمارستان را مقصر دانست. سپس وی در حساب شخصی‌ای در شبکه اجتماعی اینستاگرام بابت انتشار این عکس عذرخواهی کرد.