کریستیز

تاریخچه

متون رسمی شرکت بیان می‌کنند که جیمز کریستی اولین فروش خود را در تاریخ ۵ دسامبر ۱۷۶۶ میلادی در لندن سازمان داد، و قدیمی‌ترین کاتالوگ حراج که در اختیار این شرکت است به ماه دسامبر ۱۷۶۶ برمی‌گردد. اگرچه منابعی دیگر گزارش می‌کنند که جیمز کریستی اتاق‌های حراج را از سال ۱۷۶۲ اجاره کرده‌است، و آگهی‌های تبلیغاتی خانه حراج کریستی در روزنامه‌ها به سال ۱۷۵۹ میلادی برمی‌گردند. کریستیز به زودی و با بهره از مقام تازه یافته لندن به عنوان مرکز بزرگ تجارت جهانی هنر پس از انقلاب فرانسه، به عنوان یک خانه حراج مهم شهرت می‌یابد.
از سال ۱۸۵۹ این شرکت با عنوان کریستی، مانسون و وودز شناخته می‌شد. در ۱۹۸۵ اولین دفتر خارج از کشور خود را با استخدام یک نماینده در رم بنیان نهاد. اولین خانه حراج خارج از کشور را در شهر ژنو ایجاد کرد که به حراج جواهرات اختصاص دارد.
کریستیز بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۹ یک شرکت سهامی عام بود و در بورس لندن مبادله می شد. در ماه مه ۱۹۹۸، یک شرکت هلدینگ به نام گروپِ آرتمیس متعلق به فرانسیس پینو (به فرانسوی: François Pinault) ابتدا ۲۹.۱ درصد شرکت را به ارزش ۲۴۳.۲ میلیون دلار خرید و سپس در یک معامله باقی‌مانده سهم شرکت را، در مجموع به ارزش ۱.۲ میلیارد دلار، خریداری نمود.

مکان‌ها

خانه حراج اصلی کریستیز در خیابان کینگ در محله سنت جیمزز لندن، که از سال ۱۸۲۳ در آنجا مقیم شده، قرار دارد. دومین حانه حراج کریستیز در لندن در کنزینگتون جنوبی واقع شده که در سال ۱۹۷۵ باز شد و در بیشتر مواقع به اداره بازار میانی می‌پردازد. کریستیز کنزینگتون جنوبی یکی از شلوغ‌ترین خانه‌های حراج جهان است.
در سال ۱۹۷۷، کریستیز یک شعبه در خیابان پارک نیویورک افتتاح کرد، با اتاق حراجی که گنجایش ۶۰۰ نفر را دارد. با اینحال متداوم با کمبود جا مواجه بوده و به همین دلیل با یک قرارداد ۳۰ ساله سالنی به مساحت ۳۰۰ هزار فوت مربع در مرکز راکفلر را به مبلغ ۴۰ میلیون دلار اجاره کرده‌است. تا سال ۲۰۰۱، کریستیز شرق، بخشی که فروش آثار و اشیاء هنری با بهای پایین‌تر اختصاص داشت، در شماره ۲۱۹ خیابان شصت و هفتم شرقی قرار داشت. در ۱۹۹۶، کریستیز یک خانه در خیابان ۵۹ شرقی منهتن خریداری نمود که به عنوان یک گالری مجزا به متخصصین مجال می‌داد در فضایی کاملاً خصوصی به اداره قراردادهای فروش آثار هنری مشتریان خود بپردازند. کریستیز در سال ۱۹۹۷ یک دفتر فروش در بورلی هیلز افتتاح کرد.
بعد از جنگ جهانی دوم در نیویورک بازارهای هنری بیشتر بر هنرهای امپرسیونیستی، مدرن و معاصر تمرکز کردند. در حالی که در انگلستان بیشتر بر آثار اساتید قدیمی تاکید می کردند که برای آنها مزیت نسبی داشت. فرانسه تا اواخر قرن یازدهم مرکز بازار هنری بود که اخیرا توسط چین احاطه شده است که دارای بزرگترین بازار هنر است (با سهم بازار حدد 8 درصد). بین سالهای 2003 و 2007 بازارهای هنری رشد چشم گیر 311 درصدی را تجربه کردند بخشی از این موضوع مربوط به اقتصاد های در حال ظهور جهانی بود که باعث شد کشور هایی مانند چین، روسیه و هند به تدریج به بخشی از بازارهای جهانی تبدیل شوند و افراد در اروپا و امریکا حاشیه سود بالایی از این رشد ها بدست آوردند. در بازارهای حراجی هنری هنرهای زیبا و امپرسیونیستی از طبقات مهم محسوب می شدند که در سال 2006 جای خود را به هنرهای معاصر دادند که به عنوان اثر ساخته شده به وسیله هنرمندانی محسوب می شود که بعد از 1945 متولد شده بودند. در سال 2007 هنرهای معاصر بیش از 20 درصد در افزایش گردش مالی سالانه دو حراج معروف هنری یعنی ساتبی و کریستی نقش داشت. در بین سالهای 2003 و 2007 بازار هنر معاصر رشد 851 درصدی، معدل بیش از دو برابر بازار هنر جهانی را تجربه کرد و در بحران بین سالهای 2007 تا 2008 سطح قیمت ها در حراج های هنری کاهش 27 درصدی قیمت ها را تجربه کرده است. که گزارش های خانه های حراجی حاکی از کاهش فروش آثار هنری فروش یافته را داشته است. 
از ژانویه ۲۰۰۹، کریستیز دارای ۸۵ دفتر (تمامی آن‌ها برای فروش نیستند) در ۴۳ کشور دارد. این دفاتر در شهر نیویورک، لس آنجلس، پاریس، ژنو، هیوستون، آمستردام، مسکو، وین، بوئنوس آیرس، برلین، رم، کره جنوبی، میلان، مادرید، ژاپن، چین، استرالیا، هنگ کنگ، سنگاپور، تل‌آویو، دبی، و مکزیکو سیتی واقع هستند. در ۱۹۹۵، کریستیز به اولین خانه حراج جهانی بدل شد که کارهای هنری را در پکن، چین به نمایش درآورد.
در اردیبهشت ماه ۱۳۹۳، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از مذاکرات با مقامات کریستیز جهت برگزاری حراج در جزیره کیش خبر داده بود، اما اندکی بعد توسط دست‌اندرکاران این شرکت تکذیب گردید.

رسوایی تثبیت قیمت

در سال ۲۰۰۰، اتهاماتی از یک تبانی تثبیت قیمت بین کریستی و ساتبیز، یک خانه حراج مهم دیگر، رخ نمود. مدیرانی از کریستی متعاقباً به وزارت دادگستری از سوءظن خود در مورد تبانی تثبیت قیمت هشدار دادند.
کریستیز از تعقیب قانونی در ایالات متحده رهایی یافت چراکه یکی از کارکنان با سابقه این شرکت به اعتراف و همکاری با اف بی آی پرداخت. پس از آن بسیاری از اعضای مدیریت ساتبیز اخراج شدند، و آ. آلفرد تاوبمن، یکی از بزرگترین سهامداران ساتبیز در آن زمان، بیشتر تقصیر را برعهده گرفت. او و دِدِ بروکس (مدیر عامل شرکت) به زندان افتادند و کریستیز، ساتبیز و مالکان آن‌ها در مجموع ۵۱۲ میلیون دلار برای حل و فصل دعوی مدنی پرداخت نمودند.