شاخص سوخت و ساز

فعالیت‌های فیزیکی

خلاصه‌ای از فعالیت‌های فیزیکی برای استفاده در مطالعات اپیدمیولوژیک به منظور استاندارد کردن تخصیص شدت‌های MET در پرسشنامه‌های مربوط به فعالیت فیزیکی، بسط یافت. دکتر بیل هاسکل از دانشگاه استنفورد این خلاصه را صورت بندی کرد و نمونه‌ای اولیه را برای این سند تهیه کرد. این خلاصه برای نخستین بار در بررسی فعالیت، بدنسازی و ورزش (بررسی SAFE- 1987 تا ۱۹۸۹) به کار رفت تا سوابق فعالیت فیزیکی کدبندی و نمره گذاری شوند. از آن زمان، این خلاصه در بررسی‌هایی که در سراسر جهان انجام شده به منظور تخصیص واحدهای شدت به پرسشنامه‌های مربوط به فعالیت فیزیکی و برای توسعهٔ شیوه‌هایی بدیع برای ارزیابی مصرف انرژی در مطالعات مربوط به فعالیت فیزیکی، به کار رفته است. این خلاصه در سال ۱۹۹۳ منتشر و در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۱۱ به روز شد.

محدودیت‌های استفاده

مقادیر منتشر شدهٔ MET (یا محاسبه گرهای کالری ورزش در وبسایت‌ها که بر مبنای این مقادیر هستند) برای فعالیت‌های خاص به لحاظ تجربی و آماری از نمونه‌ای از افراد به دست می‌آیند و شاخص میانگین می‌باشند. سطح شدت یک فعالیت فیزیکی خاص که فرد آن را انجام می‌دهد (مثلاً، سرعت قدم زدن، سرعت دویدن و غیره) از شرایط تجربی شاخص که برای محاسبهٔ مقادیر استاندارد MET به کار می‌رود، انحراف دارد. افزون بر این، همانطور که در زیر توضیح داده می‌شود، مصرف واقعی انرژی و RMR بر اساس سطح کلی تناسب اندام شخص و دیگر عوامل متفاوت است.
همین مطلب در مورد مقادیر MET (یا کیلوکالری) هم صادق است که در تجهیزات ورزشی جدید تناسب اندام به کار می‌رود، مبنای آن الگوهای آماری است و صرفاً دارای مقدار شاخص می‌باشد. در این مورد، حتا اگر مقدار MET مشخص شده نسبت به جدول‌های منتشر شده، پیش‌بینی آماری بهتری به دست دهد، هیچ راهی برای توضیح RMR واقعی فرد و در نتیجه مصرف انرژی، وجود ندارد (مثلاً، کیلو کالری). به‌طور خلاصه، فرد می‌تواند از مفهوم MET برای برنامه‌ریزی یا رصد کردن سطوح فعالیت فیزیکی استفاده کند یا شاخصی از شدت آیروبیک و ترتیب مقدار مصرف انرژی برای یک فعالیت خاص را به دست آورد، اما نمی‌تواند از مفهوم MET برای محاسبهٔ مصرف واقعی انرژی یا تعادل بین ورودی و خروجی انرژی در یک روز استفاده کند.
به‌طور خاص تر، از یک دیدگاه علمی تر، پیش‌بینی‌های تخمینی مبتنی بر آمار مانند MET یا BMI هنگامی که برای افراد خاص به کار می‌روند، غیر دقیق هستند و مقادیر MET باید تنها به عنوان شاخص به کار رود، با در نظر گرفتن اینکه هم RMR و هم مصرف واقعی انرژی به شدت وابسته به عوامل فیزیکی و زیست‌محیطی مانند چاقی، سطح تناسب فیزیکی، سلامتی قلب یا حتا دمای محیط پیرامون می‌باشند.
علاوه بر این، حتا تعریف MET نیز وقتی برای افراد خاص به کار می‌رود با مشکل مواجه است. بر حسب قرارداد، 1 MET معادل مصرف 3.5 ml O2•kg−۱•min−۱ (یا ۳٫۵ میلی لیتر اکسیژن برای هر کیلوگرم وزن بدن در هر دقیقه) در نظر کرفته می‌شود و تقریباً برابر با مصرف ۱ کیلو کالری به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در هر ساعت است. این مقدار برای نخستین بار به صورت تجربی از میزان اکسیژن مصرفی یک فرد خاص در حالت استراحت (مردی تندرست، ۴۰ ساله با وزن ۷۰ کیلوگرم) به دست آمده است و از این رو باید به عنوان یک قرارداد در نظر گرفته شود. از آنجا که RMR یک فرد عمدتاً بستگی به تودهٔ خالص بدنی (و نه وزن کل) او و دیگر عوامل فیزیولوژیکی وی نظیر وضعیت سلامتی، سن و غیره دارد، RMR واقعی (و در نتیجه معادل‌های 1-MET) ممکن است به نحو قابل ملاحظه‌ای با قاعدهٔ تجربی کیلو کالری (کیلوگرم بر ساعت) متفاوت باشد. اندازه‌گیری‌های RMR به کمک گرماسنجی در بررسی‌های پزشکی نشان داده‌اند که مقدار قراردادی 1-MET مصرف واقعی اکسیژن و انرژی را در حالت استراحت به‌طور متوسط در حدود ۲۰٪ تا ۳۰٪ بیش از حدی که هست تخمین می‌زند، در حالیکه ترکیب بدنی (نسبت چربی بدن به تودهٔ خالص بدنی) بیشتر این مغایرت را توضیح می‌دهد.