محفل ملی آمریکا

محفل ملی آمریکا مدیریت جامعه بهاییان آمریکا را بر عهده دارد و جامعه خود را از لحاظ پیشرفت روحانی و اخلاقی راهنمایی می‌کند. بهاییان آمریکا و کانادا در سال ۱۹۲۵ (میلادی) مشترکاً محفل ملی آمریکا و کانادا را تشکیل دادند. تنها در سال ۱۹۴۸ (میلادی) بود که محفل ملی آمریکا انتخابات مستقلی را برای خود در نظر گرفت و محفل ملی مستقلی در آمریکا شکل گرفت.
محفل ملی آمریکا شامل نه نفر از بهاییان منتخب آمریکا هستند. دفتر مرکزی محفل ملی آمریکا در ایوانستون، ایلینوی (به انگلیسی: Evanston, Illinois) در نزدیکی مشرق الاذکار آمریکا واقع در ویلمت (به انگلیسی: Wilmette) قرار دارد. اعضای فعلی محفل ملی آمریکا عبارتند از : کنت ای باورز، ولری دانا، ژوانا کنراد، رابرت هندرسون، دیوید یانگ، فریبا اقدسی، ژاکلین بول، اریکا توسینت، معین افنانی، که به ترتیب (به انگلیسی: Kenneth E. Bowers, Valerie Dana, Juana C. Conrad, and Robert C. Henderson, David F. Young, Fariba Aghdasi, Jacqueline Left Hand Bull, Erica Toussaint, and Muin Afnani.)

تاریخچه

واژه محفل ملی برای اولین بار در الواح وصایای عبدالب‌ها اشاره شده‌است. اما جالب است که این نهاد اداری آیین بهائی قبل از انتشار الواح وصایای عبدالب‌ها در سال ۱۹۲۲ (میلادی) شکل گرفته بود. در آثار امری از ابراهیم جورج خیرالله (از مسیحیان سوریه که بهایی شد و سپس به دستور عبدالب‌ها در اواخر سال ۱۸۹۲ (میلادی) برای تبلیغ امر بهایی به آمریکا رفت) به عنوان فاتح آمریکا از نظر اهل بها شناخته شد. او ملقب به پطروس بها و کلمبوس ثانی گشت ولی عاقبت از آیین بهایی دست کشید و پس از او حاج عبدالکریم طهرانی، حاج میرزا حسن خراسانی، میرزا اسدالله و ابوالفضائل گلپایگانی توسط عبدال‌ها برای تبلیغ و صیانت به آمریکا فرستاده شدند. هیئت هفت نفره احبای کنوشا که در سال ۱۸۹۹(میلادی) تشکیل شد را می‌توان به منزله اولین محفل آمریکا محسوب کرد. پس از آن در سال ۱۹۰۹میلادی، بهاییان آمریکا و کانادا مشترکاً نه نفر را به عنوان کمیته اجرایی برای ساخت مشرق الاذکار ویلمت واقع در ایلینوی، شیکاگو را انتخاب نمودند. چارلز میسون ریمی به عنوان مسئول پروژه ساخت این بنا انتخاب شده بود. مشرق الاذکار شیکاگو مرکزی برای برگزاری اجتماعات سالیانه بود. اعضای کمیته اجرایی تیم جداگانه‌ای را انتخاب نمودند که به چاپ متون بهایی بپردازد. همچنین این مرکز عهده‌دار تبلیغ آیین بهائی در سراسر کشور آمریکا بود. اضافه بر آن، از جمله وظایف دیگر این مرکز بررسی دقت و صحت متون چاپ شده آیین بهائی نیز بود. در زمان مرگ عبدالب‌ها در سال ۱۹۲۱ (میلادی) این نهاد به عنوان مرکز هماهنگ‌کننده بهاییان در سطح ملی شناخته شده بود. در نامه پنجم مارچ ۱۹۲۲ (میلادی) به بهاییان جهان که توسط شوقی افندی نوشته شده از جامعه بهایی خواسته شده بود که اعضای محافل محلی خود را انتخاب کنند. همچنین از جامعه خواسته شده بود که به‌طور غیر مستقیم اعضای محافل ملی را انتخاب کنند. نحوه انتخابات غیر مستقیم در الواح وصایای عبد الب‌ها اشاره شده بود. این پروسه به گونه‌ای بود که در ابتدا بهاییان می‌بایست اعضای منتخبی را از میان بهاییان زیر نظر یک محفل محلی انتخاب کنند (تعداد این افراد توسط محفل ملی به عنوان سهمیه به هر محفل محلی تخصیص داده می‌شود). سپس منتخبان به عنوان نمایندگانی به گردهمایی سالانه بهاییان بروند و اعضای محفل ملی بهاییان را انتخاب کنند. محفل ملی بهاییان آمریکا و کانادا در سال ۱۹۲۵ تشکیل شد. این در حالی است که محفل ملی ایران ۹ سال بعد، یعنی در سال ۱۹۳۴ (میلادی) شکل گرفت که نشان از اهمیت و قدمت محفل ملی آمریکا دارد. در سال ۱۹۲۸، مجله جهان بهایی لیست نه محفل ملی موجود در آن زمان در سراسر دنیا را اعلام نمود.

اعضای پیشین

مگ دالن کارنی (به انگلیسی: Magdalene Carney) از سال ۱۹۷۰-۱۹۸۳ (میلادی)
هیو چنس (به انگلیسی: Hugh Chance) از سال ۱۹۶۱-۱۹۶۳ (میلادی)
املیا کولینز (به انگلیسی: Amelia Collins) در سال‌های ۱۹۲۴-۱۹۳۳، ۱۹۳۸ (میلادی)
آرتور دیل (به انگلیسی: Arthur Dahl)
ویلیام دیویس (به انگلیسی: William Davis) در سال ۲۰۰۸ (میلادی)
آلبرتا دیاس (به انگلیسی: Alberta Deas)
آموز گیبسون (به انگلیسی: Amoz Gibson) از سال ۱۹۶۰-۱۹۶۳ (میلادی)
لوئیس گرگوری (به انگلیسی: Louis Gregory) در سال‌های ۱۹۲۲، ۱۹۲۴، ۱۹۲۷، ۱۹۳۲، ۱۹۳۴، ۱۹۴۶ (میلادی)
لیروی لواس (به انگلیسی: Leroy Ioas) از سال ۱۹۳۲-۱۹۵۱ (میلادی)
پال هینی (به انگلیسی: Paul Haney)
هوریس هالی (به انگلیسی: Horace Holley) از سال ۱۹۲۳-۱۹۵۹ (میلادی)
دانیل جوردن (به انگلیسی: Daniel Jordan)
بورا کاولین (به انگلیسی: Borrah Kavelin) از سال ۱۹۵۰-۱۹۶۳ (میلادی)
فیروز کاظم‌زاده (به انگلیسی: Firuz Kazemzadeh) از سال ۱۹۶۳-۲۰۰۰ (میلادی)
پاتریشیا لاک (به انگلیسی: Patricia Locke)
جک مک کانتس (به انگلیسی: Jack McCants)
گلن فورد ای میشل (به انگلیسی: Glenford E. Mitchell) از سال ۱۹۶۸-۱۹۸۲ (میلادی)
دوروتی نلسون (به انگلیسی: Dorothy Nelson) از سال ۱۹۶۷-۲۰۰۹ (میلادی)
جیمز نلسون (به انگلیسی: James Nelson)
سارا ام پریرا (به انگلیسی: Sarah M Pereira)
چارلز والکات (به انگلیسی: Charles Wolcott) از سال ۱۹۵۳-۱۹۶۱ (میلادی)

وظایف محفل ملی آمریکا

وظایف محفل ملی آمریکا همچون محافل ملی دیگر است که به‌طور خاص در نوشته‌های رهبران و پیشوایان جامعه بهایی دیده می‌شود. از جمله وظایف به موارد زیر می‌توان اشاره نمود: «از جمله وظایف اولیه آن‌ها داشتن حسن خلق و تعمیم تعالیم بهایی است. راستی، صداقت، شجاعت می‌بایست سرلوحه کار باشد. نظارت بر کار محافل محلی و تعیین حدود فعالیت‌های آنها. ترویج صنعت و زراعت نیز در دستور کار محافل ملی می‌باشد. دوری از شرور و مفاسد موجود در عالم غرب. تطبیق نصوص بهایی با اوضاع کنونی جامعه. عدم مداخله در امور احزاب و عدم اعتنا به جدل‌های سیاسی و منازعات مذهبی. صداقت و اطاعت قلباً و لساناً باحکام مشروعه دولت و حکومت است. عدم تعرض به عقاید و رسوم و عادات افراد و اقوام و ملل.» وظایف محفل ملی آمریکا به‌طور کلی رسیدگی به کلیه امور جامعه بهاییان آمریکا است. این محفل محل حل اختلافات میان بهاییان است. در صورتی که محفل محلی از عهده این کار بر نیاید این محفل ملی است که اختلاف را حل خواهد نمود. از جمله وظایف دیگر می‌توان به چاپ کتاب و تولید محصولات فرهنگی و مذهبی با نگرش بهایی، تبلیغ آیین بهائی در سطح کشوری و حتی در سطح بین‌المللی، اجرای فرامین و دستورهای بیت العدل، بررسی نیازهای جامعه بهایی در زمینه‌های مختلف و برنامه‌ریزی برای حصول آنها، جمع‌آوری تبرعات و نذورات بهاییان آمریکا، و ارائه نظر در مورد مقررات بهایی به جامعه خویش اشاره نمود. با در نظر گرفتن وسعت فعالیت‌های محفل ملی آمریکا می‌توان اذعان داشت که مهم‌ترین وظیفه این موسسه، حفظ و حراست و تبلیغ و گسترش آیین بهائی در آمریکا است.
در این میان تبلیغ و گسترش آیین بهائی در آمریکا وزنه سنگین تری در میان دیگر وظایف محفل ملی آمریکا است. توجه به نامه‌ها و گزارش‌های سالانه این محفل نشانگر اهمیت تبلیغ، گسترش و رشد آیین بهائی در آمریکا است به‌طوری‌که تمرکز عمده فعالیت‌های این مؤسسه بر همین هدف قرار داده شده‌است. علت این تمرکز بر فعالیت‌های تبلیغی، دستورهای بیت العدل، نقشه و طرح‌های ۵ ساله و ۱۰ ساله این مرکز برای تبلیغ، گسترش و رشد آیین بهائی در دنیا است.
یکی از وظایف محفل ملی آمریکا سرشماری بهاییان ساکن در کشور آمریکا است. کسانی که می‌خواهند به عضویت جامعه بهایی آمریکا درآیند یا از عضویت خود انصراف دهند درخواست خود را به‌طور مستقیم با از طریق محفل محلی منطقه خود به محفل ملی آمریکا ارسال می‌نمایند تا تصمیم‌گیری نهایی توسط این مرکز انجام گیرد. طبق سرشماری رسمی محفل ملی آمریکا در سال ۲۰۱۴ ( میلادی)، تعداد بهاییان این کشور ۱۷۵هزار نفر اعلام شده‌است. بهاییان ساکن آمریکا زیر نظر ۱۱۰۰ محفل محلی مدیریت می‌شوند. این مقدار در سال ۲۰۰۴ (میلادی) ۱۴۰ هزار نفر توسط محفل ملی آمریکا اعلام شده بود. شایان ذکر است که طبق سرشماری وب سایت رسمی سازمان سرشماری آمریکا (به انگلیسی: U.S. Census Bureau) تعداد بهاییان آمریکا در سال‌های ۱۹۹۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۸(میلادی) به ترتیب ۲۸، ۸۴ و ۴۹ هزار نفر اعلان شده‌است.
در این میان توجه به یک نکته ضروری است و آن این که پیشوایان آیین بهائی سن قانونی به عضویت درآمدن در جامعه بهایی را پایان ۱۵ سالگی اعلام کرده‌اند. سرشماری سازمان رسمی سرشماری آمریکا در سال ۲۰۰۸ ( میلادی) میزان ۴۹ هزار بهایی ساکن آمریکا را نشان می‌دهد که این مقدار در مقایسه با سرشماری رسمی محفل ملی آمریکا در سال ۲۰۰۴ حدوداً ۹۰ هزار نفر کمتر است. با توجه به نکته مطرح شده در بالا و تعداد کسانی که به هر صورت از عضویت در جامعه بهاییان آمریکا انصراف می‌دهند، شاید پس خوراندی بر علت اصلی این اختلاف باشد. در همین راستا در سال ۲۰۰۷ ( میلادی) در گزارش سالیانه‌ای که توسط محفل ملی آمریکا در روز عید رضوان بهاییان منتشر شده‌است، این محفل میزان افت و نزول رشد بهاییان را در کشور آمریکا در ۱۰ سال گذشته یعنی از سال ۱۹۹۷ الی ۲۰۰۷ میلادی ۵۰ درصد تخمین زده است. همچنین میزان رشد خالص و افزایش تعداد بهاییان آمریکا را در سال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ نزدیک به صفر بیان کرده‌است. نظرات در رابطه با تعداد بهاییان آمریکا که توسط محفل ملی بهاییان آمریکا منتشر می‌شود زیاد است. به عنوان نمونه خوان کول استاد تمام کرسی «ریچارد میچل کالیگیت» رشتهٔ تاریخ در دانشگاه میشیگان، معتقد است که تعداد بهاییان به مراتب کمتر از میزانی است که محفل ملی بیان می‌دارد. خوان کول در سال ۱۹۷۲ به بهائیت روی آورد، ولی در سال ۱۹۹۶، در پی اختلاف شدید با تشکیلات بهایی، از آن خارج شد.
کول عنوان می‌دارد که تعداد بهاییان آمریکا در سال ۱۹۷۸ (میلادی) در حدود ۴۸۰۰۰ بهایی بالغ بوده که آدرس آن‌ها نیز به درستی به ثبت رسیده‌است. وی میزان بهاییان آمریکا را در سال ۱۹۹۹( میلادی) ۶۰ هزار نفر دانسته است. کول میزان رشد ۱۲ هزار نفری جامعه بهایی آمریکا را به علت مهاجرت بهاییان ایران به آمریکا در سال‌های پس از انقلاب دانسته است. مقایسه تخمین خوان کول و سازمان رسمی سرشماری آمریکا به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۹ (میلادی) و ۲۰۰۱ (میلادی) نزدیک بودن دو عدد یعنی ۶۰ هزار و ۸۴ هزار بهایی ساکن آمریکا را نشان می‌دهد. همچنین با توجه به این که طبق گزارش رسمی سال ۲۰۰۷ (میلادی) محفل ملی آمریکا در رضوان، نرخ رشد آیین بهائی در سال‌های ۱۹۹۷-۲۰۰۷ میلادی، ۵۰ درصد کاهش داشته‌است به نظر می‌رسد که آمار محفل ملی آمریکا با میزان واقعی تعداد بهاییان آمریکا اختلاف قابل توجهی داشته باشد. در این راستا نیز، فردریک گلیشر (به انگلیسی: Frederick Glaysher) از بهاییان آزاد ساکن آمریکا نظر موافقی با کول دارد. او نیز معتقد است که میزان بهاییان آمریکا در سال ۲۰۰۴ حدوداً ۶۰ هزار نفر است.
ازجمله دیگر وظایف محفل ملی آمریکا، رسیدگی به وضعیت محافل محلی واقع در کشور آمریکا است. محفل ملی آمریکا، طرح‌های تبلیغی برای گسترش جامعه بهایی را به محافل محلی خود ارسال می‌کند و از آن‌ها بازخورد فعالیت‌های شان را می‌گیرد. همچنین گزارش‌های مالی محافل محلی را بررسی کرده و تذکرات و اصلاحیه‌های لازم را در موقعیت‌های مناسب به آن‌ها ابلاغ می‌کند. در صورت نیاز به مشورت و گرفتن راه حل‌های اجرایی، محافل محلی می‌بایست به محفل ملی خود رجوع کنند و از آن مرکز طلب راهنمایی نمایند. به‌طور کلی می‌توان اذعان داشت که کلیه فعالیت‌های محافل محلی بهاییان آمریکا تحت نظارت و مدیریت محفل ملی بهاییان این کشور قرار دارد. اگر خطایی از محفلی صورت بگیرد به آن محفل تذکر لازم را داده می‌شود. به عنوان نمونه می‌توان به وضعیت محفل محلی شهر لسانجلس (به انگلیسی: Los Angeles) در سال‌های ۱۹۸۶ (میلادی) الی ۱۹۸۸ (میلادی) اشاره کرد. در این سال بود که محفل ملی آمریکا، این محفل محلی را به دلایل متعدد، منحل اعلان کرد. دکتر خوان کول در مقاله خود که در نشریه دین(به انگلیسی: Religion) در ماه مه سال ۲۰۰۰ (میلادی) به چاپ رسیده‌است به‌طور ریشه‌ای و مفصل موضوع انحلال محفل محلی لسانجلس را بررسی کرده‌است. نظر رسمی جامعه بهایی آمریکا دربارهٔ انحلال محفل محلی مذکور، اشاره به علل اخلاقی و سوء مدیریتی دارد. این در حالی است که کول با در نظر گرفتن مصاحبه‌هایی که با جامعه بهایی لسانجلس انجام گرفته و دیگر نظرات رسمی علل اصلی انحلال محفل محلی لسانجلس را ریشه در دو علت اصلی می‌داند: اولین علت، گستردگی نژادی و قومی این محفل محلی و جامعه بهایی لسانجلس، متشکل از سفید، آفریقایی‌های آمریکا و ایرانیانی که در سال‌های پس از انقلاب به آمریکا مهاجرت نموده‌اند و در نتیجه آن درگیری‌های بین نژادی به وجود آمده در آن جامعه است؛ دومین علت، درگیری‌های میان محفل ملی آمریکا و این محفل محلی بر سر قدرت و پول است. کول نتیجه می‌گیرد که علل دیگری از جمله فقدان اطلاعات روشن انتخاباتی، عدم پاسخگویی منتخابان انتخابات و عدم وجود پروسه روشنی برای بررسی دقیق فعالیت‌های آنها، سانسور، و عدم توانایی در شناخت و حل و فصل درگیری‌های نژادی به این گونه مسائل دامن زده است. جیمز نلسون (به انگلیسی: James Nelson) عضو اسبق محفل ملی آمریکا، در ارتباط با مسائل موجود غیر اخلاقی که جامعه بهایی نیز از آن مصون نیست، در مورد جامعه بهایی لسانجلس در سال‌های مزبور می‌گوید: در مدت زمان مدیدی، محفل محلی نتوانسته است مسائل غیر اخلاقی را شناسایی کند، یا در صورت شناسایی آن‌ها اقدامی در راستا تصحیح آن نکرده است. گستره مسائل غیر اخلاقی از قمار بازی گرفته تا روابط جنسی خارج از محدوده ازدواج بهایی، مصرف مواد مخدر، و... که هر جامعه شهرنشینی به آن گرفتار است و جامعه بهایی نیز از آن‌ها مصون نیست. رابرت اچ هندرسون (به انگلیسی: Robert H. Henderson) دیگر عضو محفل ملی آمریکا در جای دیگر به علت دیگری نیز اشاره کرده‌است. طبق گفته او شایعه پراکنی‌ها و غیبت اعضای محفل محلی از یکدیگر و عیب جویی‌هایی که آن‌ها نسبت به تصمیماتی که در جلسات محفل محلی اتخاذ شده‌است در نشست‌های عمومی از جمله دیگر مسائلی است که باعث این نزاع‌ها شده.
البته شایان ذکر است که محفل ملی آمریکا نیز از مسائل غیر اخلاقی و عدم رعایت قوانین موجود در درون خود نیز رنج برده است. به عنوان نمونه در ۶ آوریل سال ۱۹۹۹ (میلادی) نامه‌ای از رابرت اچ هندرسون (به انگلیسی: Robert H. Henderson) در ارتباط با عزل جیمز نلسون (به انگلیسی: James Nelson) از مسند خود به جامعه بهایی آمریکا فرستاده می‌شود. در این نامه علت عزل وی، سهلنگاری بیش از اندازه و فاحش نلسون در انجام وظایف خود به عنوان عضوی از محفل ملی آمریکا عنوان گردیده است.
از دیگر وظایف محفل ملی آمریکا، حفظ و حراست از آئین بهائی در کشور آمریکا در وهله اول و دیگر کشورها در وهله دوم است. تاریخ نشان داده است، که هر دین و آئینی در طی سالیان از زمان ظهور، دچار اختلاف و نزاع داخلی بین مذاهب و فرقه‌های مختلف خود بوده‌است. آئین بهائی نیز از این امر مستثنا نبوده‌است. گرایش‌ها و شاخه‌های مختلفی در آئین بهائی از زمان مرگ بهاءالله و بعد از آن عبدالبهاء و شوقی شکل گرفته‌است. در این میان هر یک از شاخه‌های مزبور خود را شاخه اصلی و حقیقی می‌داند و دیگر شاخه‌ها را مطرود قلمداد کرده، معتقد است که گرایش‌های دیگر از حقیقت آئین بهائی فاصله گرفته، آنچه که مد نظر بهاءالله بوده‌است را زیر پا گذاشته‌اند. در این میان عملکرد محفل ملی آمریکا برای اثبات خود به عنوان شاخه اصلی، در مقابل یکی از شاخه‌های آئین بهائی که خود را بهائیان اورتدکس می‌نامند، تاریخچه ۴۸ ساله دارد.
بهائیان معتقد به بیت العدل اکثریت بهائیان موجود در دنیا را شامل می‌شوند و معتقدند که شوقی افندی بعد از مرگ خود در سال ۱۹۵۷ (میلادی) جانشینی تعیین نکرد و بعد از او همه امور به بیت العدل راجع است. اما بهائیان اورتدکس معتقدند که شوقی افندی طبق نصوص مسلم بهائی می‌بایست جانشینی برای خود تعیین کند، لذا این شاخه بهائیت بعد از شوقی به چارلز میسون ریمی گرویند. ریمی معتقد بود که با توجه به این که عبدالبهاء او را پسر روحانی خود قلمداد کرده‌است و همچنین شوقی او را برادر روحانی خود خطاب نموده است، او ولی امر الله بعد از شوقی و جانشین او است. بعلاوه، ولی امر الله طبق نصوص بهائی عضو لاینعزل بیت العدل است و بیت العدلی که ولی امر الله رئیس آن نباشد از لحاظ قانونی مشروعیت ندارد. ریمی اضافه می‌کند، با توجه به این که او رئیس شواری بین‌المللی بهائیان بوده که توسط شوقی تأسیس گردیده، و شوقی آن را بیت العدل جنینی معرفی کرده‌است، لذا او ولی امرالله بعد از شوقی است.
اما در ۲۸ ژوئن سال ۱۹۶۶ (میلادی) محفل ملی آمریکا از پیروان میسون ریمی شکایتی را به دادگاهی در آمریکا ارائه می‌کنند. در این شکایت نامه محفل ملی آمریکا عنوان می‌کند که کلمه بهائی (به انگلیسی: Baha'i) و نشان اسم اعظم که بر سر در بیت العدل واقع در حیفا قرار دارد، مختص به این گروه از بهائیان است و پیروان میسون ریمی و سازمانی به نام محفل ملی بهائیان آمریکا زیر نظر ولی امرالله (به انگلیسی: National Spiritual Assembly of the Baha’is of the United States of America Under the Hereditary Guardianship, Inc.) حق استفاده از آن‌ها را ندارند؛ لذا بهائیان پیرو میسون ریمی دیگر نمی‌بایست خود را به صورت رسمی بهائی معرفی می‌کردند. دادگاه مزبور نیز رأی خود را در همین راستا صادر کرد. در آن زمان میسون ریمی شورای دوم بین‌المللی بهائی را در تحت نظارت ولی دوم امر الله تشکیل داده بود؛ لذا با این رأی دادگاه، ریمی این شورا را در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۶ (میلادی) منحل اعلام کرد و همه فعالیت‌های این سازمان متوقف شد. در آن زمان ریمی ۹۲ سال داشت. ریمی با تشکیل دومین شورای بین‌المللی بهائی، فردی به نام جوئل بی مارانجلا (به انگلیسی: Joel B. Marangella) را به عنوان رئیس آن سازمان و جانشین پس از خود انتخاب نموده بود. اما در سال ۱۹۶۹ (میلادی) ریمی فرد دیگری به نام دانلد هاروی (به انگلیسی: Donald Harvey) را به عنوان جانشین خود انتخاب مجدد نمود. در پی این جریان، مارانجلا از ریمی جدا شد و خود را ولی امرالله سوم معرفی نمود و طرفدارانی برای خود بدست آورد. مارانجلا نیز برای شاخه خود تشکیلاتی تدارک دید، از جمله (به انگلیسی: Provisional National Baha’i Council (PNBC)) و (به انگلیسی: Second International Baha’i Council(SIBC)). مارانجلا، پیروان خود را بهائیان اورتدکس نامید.
بعد از گذشت ۴۰ سال از زمان صدور حکم، در ۶ دسامبر ۲۰۰۶ (میلادی) شکایت نامه دیگری را به دادگاه عرضه کردند. در این شکایت نامه عنوان شده بود که گروه اقلیت بهائیان اورتدکس، حکم سال ۱۹۶۶(میلادی) را زیر پاگذاشته‌اند. در این دادگاه، محفل ملی آمریکا بهائیان اورتدکس، به خصوص رهبر آنها، مارانجلا و سازمان‌های آن‌ها از جمله PNBC و SIBC را متهم کردند که از حکم مزبور تخطی کرده و در وب سایت‌ها و فعالیت رسمی خود از اسم بهائی (به انگلیسی: Baha'i) و نشان اسم اعظم از سال ۱۹۶۹ (میلادی) تا به حال استفاده می‌کنند. محفل ملی آمریکا مدعی بود که این افراد با وجود این که تحت سازمان محفل ملی بهائیان آمریکا زیر نظر ولی امرالله نیستند، اما از پیروان آن می‌باشند و حکم مربوطه شامل آن‌ها هم می‌شود. پس از طی چندین دوره دادگاه، نهایتاً در ۲۳ نوامبر سال ۲۰۱۰ (میلادی) دادگاه به این نتیجه رسید که افراد و سازمان‌های مورد اتهام، حکم سال ۱۹۶۶ (میلادی) را زیر پا نگذاشته‌اند و هیچ گونه محدودیتی در استفاده از اسم بهائی (به انگلیسی: Baha'i) و نشان اسم اعظم نخواهند داشت.
وکیل مدافع بهائیان اورتدکس به نام جفری گلدبرگ (به انگلیسی: Jeffrey Goldberg) در مصاحبه خود بعد از یکی از جلسات دادگاه با نشریه شیکاگو تریبون (به انگلیسی: Chicago tribune) می‌گوید، موضوع مثل این می‌ماند که مسیحیان کاتولیک از بقیه مسیحیان شکایت کنند و از دادگاه بخواهند که شاخه‌های دیگر مسیحیت خود را مسیحی نخوانده از نشان صلیب استفاده نکنند. این موضوع ربطی به دادگاه ندارد. این شکایت به نوعی تجاری کردن آئین بهائی است.

نظرات مختلف راجع به نوع انتخابات

انتخابات محفل ملی آمریکا مانند دیگر محافل ملی، در یکی از اعیاد بهایی به نام عید رضوان برگزار می‌شود. منتقدان بهایی این انتخاب را به نوعی تشریفاتی می‌دانند. یکی از دلایل آن شاید احتمال بالای انتخاب اعضای یکسان در سال‌های متوالی باشد. وب سایت بهایی رنتز یکی از وب سایت‌های منتقد می‌گوید که پنج منتخب اول در سال ۲۰۱۴ به همان میزان سال‌های گذشته و به همان ترتیب رأی لازم را کسب نمودند. همچنین نتایج انتخابات سال ۲۰۱۳ (میلادی) نیز بدون هیچ تغییری در رأی آورندگان نسبت به سال ۲۰۱۲ (میلادی) را نشان می‌دهد. وب سایت منتسب به بهاییان آمریکا درصد شرکت کنندگان انتخابات محافل محلی را زیر ۲۵٪ واجدان شرایط معرفی نموده‌است.
همان وب سایت، در مورد انتخابات سال ۲۰۱۳ (میلادی) می‌نویسد: این شیوه و طرح در انتخاب افراد قبلی به‌طور پی در پی دیر زمانی است که برقرار می‌باشد. اعضای محفل ملی کانادا، برای مثال، به‌طور میانگین هر کدام سابقه ۱۰ سال عضویت پی در پی دارند؛ و اگر کمی هم تغییر وجود داشته باشد، عمدتاً بر اثر فوت، مریضی بوده‌است و تنها در یک یا دو عضو در آن واحد تغییر رخ می‌دهد. در واقع، در ۱۶ سال گذشته سابقه نداشته‌است که بیش از دو تغییر در شاکله محفل ملی در یک سال اتفاق بیفتد. این قضیه نتیجه‌ای جز بی علاقگی قسمتی از عموم جامعه بهایی ندارد. این گونه پیداست که گویی، نتایج انتخابات پیش از این که اعلام شوند قابل پیش‌بینی می‌باشند. همین طور که این بی علاقگی ادامه داشته باشد و کم و کمتر مردم رای دهند، تأثیر متصدی و عهده داری بیشتر جلوه می‌کند. انتخاب پی در پی اکثر اعضای محفل ملی آمریکا (همچنین دیگر محافل ملی و حتی بیت العدل) سال‌های زیادی است که رخ می‌دهد. به عنوان نمونه در انتخابات سال ۲۰۰۷ (میلادی) نفرات انتخاب شده دقیقاً همان نفرات قبلی می‌باشند.
عبدالب‌ها پیشوای دوم بهاییان و مبین آثار بهاالله خواسته بود انتخابات بهائی همچون انتخابات مرسوم در کشورهای آمریکا و انگلیس باشد؛ ولی الان برخلاف انتخابات کشورهای دمکراتیک، انتخابات بهائی بدون کاندیداتوری و هر گونه رقابت سالم برگزار می‌شود. به عنوان نمونه، اگر اسم عضوی از جامعه بهایی به عنوان نماینده یک سال آینده محفلی درآید، وی ناچار باید این مسئولیت را بپذیرد، حتی اگر بر خلاف میل باطنی وی باشد. حتی قاعده محدودیت تعداد کاندیداتوری (۲ دوره پی در پی) که در حال حاضر توسط کشورهای مختلف از جمله آمریکا انجام می‌گیرد نیز در نوع انتخابات محافل ملی و محافل محلی وجود ندارد. همان‌طور که گفته شد، فرد یکسانی می‌تواند سالیان متمادی به مسند مدیریت جامعه بهایی انتخاب شود. جدای از این تأثیر منفی که بر اثر این نوع انتخابات بر جامعه گذاشته می‌شود، خود مؤسسه هم متضرر می‌شود زیرا محافل شکل می‌گیرند و اشخاص، با دیدگاه‌های قدیمی و محدود گذشته به ادامه فعالیت‌های خود می‌پردازند. اعضای قدیمی به‌طور طبیعی با ایده‌های قدیمی کنار می‌آیند و نسبت به ایده‌های جدید متخاصم هستند.