کن‌دو

پیشینه

پیشینه کن‌دو به دوران شکل‌گیری سبک‌های گوناگون کنجوتسو یا تکنیک شمشیرزنی سامورایی بازمی‌گردد. این تکنیک‌ها که در طول سده‌های پیاپی تکامل یافتند، اساس هنر رزمی کن‌دو را تشکیل می‌دهند. تمرین‌های کاتا که امروزه بخشی از رژیم تمرینی کن‌دو هستند، در طول چندین سده به عنوان مشق تمرین جنگجویان کن‌جوتسو شکل گرفته بوده‌اند. همان تمرین‌ها امروزه به گونه‌ای تکامل یافته‌تر اجرا می‌شوند.

تکامل هنر شمشیرزنی

هنر رزمی شمشیرزنی از زمان دوره کاماکورا (۱۱۸۵ تا ۱۲۳۳ میلادی) تا اواخر قرن نوزده میلادی توسط سامورایی‌ها فراگرفته می‌شد.
آغاز استفاده از چوب خیزران در ساخت شمشیر شینای به شخصی به نام ناگانوما شیروزائِمون کونیساتو نسبت داده می‌شود که در دوران شوتوکو (۱۷۱۱ تا ۱۷۱۵ میلادی) در ژاپن می‌زیسته‌است. ناگانوما پیشگام استفاده از شینای و زره بوگو در تمرینات شمشیرزنی شناخته می‌شود.
همچنین هیزائِمون میتسونوری، سومین پسر ناگانوما (۱۶۳۸ تا ۱۷۱۸ میلادی)، که سرپرست یکی از باستانی‌ترین هنرستان‌های شمشیرزنی ژاپن بود، با افزودن محافظ فلزی جلوی کلاهخود مِن و استفاده از لایه محافظ پنبه‌ای ضخیم در دستکش‌های کوته، در تکامل ساز و برگ کنجوتسو نقش مهمی بازی کرد.
محبوبیت شمشیرزنی در دوره ادو با تکامل دوئل‌های دونفره (گکیکن) با شینای و بوگو توسط چیبا شوساکو ناریماسا، استاد و بنیانگذار هنرستان شمشیرزنی هوکوشین ایتو-ریو، افزایش پیدا کرد. پس از دوره اصلاحات میجی، ساکاکیبارا کنکیچی، از زرمی‌کاران مهم دوران خود و استاد بزرگ هنر شمشیرزنی، در هنرستان خود در شهر کاشیما به تمرین‌های گکیکن حالت تجاری بخشید و در گسترش بیش از پیش هنرهای کنجوتسو و کندو در ژاپن کمک کرد.
انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکوکای) در سال ۱۹۲۰ رسماً نام هنر رزمی شمشیرزنی را از گکیکن به «کندو» تغییر داد.

پس از جنگ جهانی دوم

پس از جنگ جهانی دوم، کندو در کنار سایر هنرهای رزمی توسط نیروهای متفقین در ژاپن ممنوع شد. بهانه این ممنوعیت «حذف افراد نظامی و ملی‌گراهای افراطی از صحنه عمومی» در ژاپن، و عکس‌العملی در مقابل نظامی شدن هنرهای رزمی در طول جنگ جهانی در این کشور بود. در پی این اقدام، انجمن سراسری فضیلت رزمی ژاپن (دای نیپون بوتوکو کای) نیز منحل شد. این ممنوعیت تا سال ۱۹۵۰ ادامه داشت تا اینکه در این سال «رقابت با شینای» آزاد شد و در نهایت در سال ۱۹۵۲ هنر رزمی‌کند و به‌طور رسمی به صحنه بازگشت.
فدراسیون سراسری کندوی ژاپن در سال ۱۹۵۲ و بلافاصله پس از استقلال دولت ژاپن و لغو ممنوعیت هنرهای رزمی در این کشور بنیان نهاده شد. این فدراسیون هدف خود را ترویج کندو به عنوان یک ورزش آموزشی، و نه یک هنر رزمی، اعلام کرد و تا به امروز به آن پایبند مانده‌است.
فدراسیون بین‌المللی کندو به عنوان فدراسیونی متشکل از فدراسیون‌های ملی و محلی کندو و سازمان اصلی حاکم بر هنر رزمی‌کند و در سال ۱۹۷۰ بنیان گذارده شد. این فدراسیون سازمانی غیردولتی است و وظیفه‌اش گسترش هنرهای رزمی‌ کندو، ایی‌آی‌دو و جودو است.
فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی که در سال ۱۹۵۲ در شهر کیوتو بنیان گذارده شد، نخستین سازمان بین‌المللی بود که پس از جنگ جهانی دوم به کار ترویج و گسترش هنرهای رزمی در جهان پرداخت. در رده‌بندی این فدراسیون، کندو به عنوان یکی از هنرهای رزمی ژاپن شناخته شده‌است.

مفهوم و هدف کندو

فدراسیون سراسری کندوی ژاپن در سال ۱۹۷۵ کتابی با عنوان «مفهوم و هدف کندو» منتشر کرد که در آن مفهوم و اهداف کندو به شرح زیر نوشته شده‌اند:

مفهوم

تربیت شخصیت انسانی با به‌کارگیری اصول و قواعد کاتانا

پوشش و ساز و برگ

کندو با پوشیدن لباس سنتی ژاپنی، زره محافظت‌کننده ویژه‌ای به نام «بوگو» و یک (یا در مواردی خاص دو) شمشیر «شینای» انجام می‌گیرد.

لباس

زیر زره بوگو نوعی لباس سنتی ژاپنی پوشیده می‌شود که شامل پیراهنی به نام «کندوگی» (剣道着) و شلواری به نام «هاکاما» (袴) است.
برای سهولت بیشتر در پوشیدن کلاهخود «مِن» و همچنین جذب عرق سر در هنگام تمرین، یک دستمال (عرقچین) پارچه‌ای به نام «تِنوگویی» (手拭い) دور سر بسته می‌شود.

در ایران

کیوشی سلیمان مهدیزاده بنیان‌گذار کندو در ایران و اولین استاد ایرانی این هنر رزمی است. او تنها مربی رسمی و مسئول هماهنگی فدراسیون سراسری کندوی ژاپن (AJKF) و فدراسیون بین‌المللی کندو (IKF) در ایران است.