چارلز کرول مستعمره‌نشین

مسیر حرفه‌ای و به ثروت رسیدن در مریلند

درست پس از ورود کرول به مریلند، او با ارائهٔ حکم خود به شورای مستعمره به عنوان دادستان جدید آنجا به رسمیت شناخته شد. او وارد مکانی شد که از پیش به وسیلهٔ اختلافات مذهبی و طبقاتی دچار چندپارگی شده بود. کرول و تقریباً تمام ساختار حاکمهٔ مستعمره، به جز مجلس عوام گروه قانونگذاری مالک، توسط کالورت منصوب شده بودند. بیشتر گماشته‌ها کاتولیک و ثروتمند بودند، در حالیکه اکثریت مردم و مجلس عوام گروه قانونگذاری، پروتستان و دارای ثروت کمتری بودند. کرول درست زمانی به مریلند رسید که کشمکش‌های سیاسی، مذهبی و اقتصادیِ دیرپای میان اکثریت پروتستان فقیرتر و اقلیت کاتولیک قدرتمندتر و غنی تر به اوج خود رسیده بود.
در اواخر قرن ۱۷ میلادی اقتصاد مریلند از اثرات ناشی از نوسانات قیمت در بازار جهانیِ تنباکو (محصول فروشی اصلی مریلند)، رنج می‌برد. در آن سال‌ها قیمت در بازارهای جهانی اغلب به ندرت بالاتر از هزینهٔ تولید بود، و در نتیجهٔ آن چیز زیادی برای کشاورزها باقی نمی‌ماند. این جمعیت کوچک کشاورزان پروتستانِ متأثر بطور نامتناسب، همانند تعداد زیادی از صاحبان زمین کاتولیک با جمعیت بیشتر، به اقتصاد تنوع بخشیده بودند. این نابرابری اقتصادی-اجتماعی در حال رشد کشمکش‌های مذهبیِ زمینه‌ای را تشدید کرد. علاوه بر این فرماندار جدید (ویلیام جوزف) که اندکی پیش از کرول به مستعمره رسیده بود، بلافاصله وارد رابطه‌ای خصمانه با مجلس عوامِ تحت سلطهٔ پروتستان‌ها شد. در چنین اوضاع پرمخاطره‌ای که هر لحظه بیم انفجار آن می‌رفت، خبر رسید که انقلاب با شکوه انگلستان به وقوع پیوسته‌است؛ جیمز دوم که کاتولیک بود برکنار شده و ویلیام اورانژِ پروتستان به پادشاهی رسیده‌است. در تلاشی به منظور حفظ کنترل مستعمره، فرماندار جوزف جلسهٔ مجمع استعماری را فوراً لغو کرد؛ این جلسه قرار بود در اوت ۱۶۸۹ برگزار شود.
در پاسخ به لغو جلسه و شایعاتی مبنی بر تشکیل یک اتحاد ضد پروتستان میان کاتولیک‌ها و آمریکاییان بومی، مهاجران پروتستان انجمنی به منظور دفاع از خودشان تشکیل دادند. آن‌ها در ژوئیهٔ ۱۶۸۹ به سوی پایتخت استعماری یعنی شهر سنت ماری پیشروی کردند. متحدان پروتستان به رهبری جان کود، به سرعت توانستند سنت ماری و دیگر شهرهای اصلی مستعمره را تصرف کنند. فرماندار و تعدادی از دیگر هم‌پیمانان کالورت به ویرجینیا گریختند. چارلز کالورت از هیئت بازرگانی و متعاقباً شورای سلطنتی درخواست کمک کرد، اما این گروه‌ها در کنار پروتستان‌ها ایستادند و قدرت حکمرانی بر مستعمره را از خانوادهٔ کالورت گرفتند. درست پس از آن، رهبران جدید مستعمره، کاتولیک‌ها را از فرمانروایی، حمل سلاح، یا خدمت در هیئت منصفه منع کردند.
در طول شورش کرول دورهٔ نقاهت از بیماری شدید خود را می‌گذراند؛ بیماریی که اغلب، مهاجرانی که بدن‌هایشان با شرایط محلی سازگار می‌شد، به آن مبتلا می‌شدند. شاید کرول به دلیل بیماری مجبور به ماندن در مستعمره شد. در عوض کرول از کالورت حمایت کرد و به او مشاورهٔ قانونی داد و تبدیل به منتقد صریح حکومت پروتستان شد. او به خاطر اهانت به رهبران مستعمره دو مرتبه به زندان افتاد؛ یکی از این رهبران فرماندار لیونل کاپلی بود که کرول را به: «ادای سخنرانی‌های متعدد فتنه‌انگیز و شورش‌آمیز» متهم کرد. از دست دادن موقعیت خود در حکومت استعماری و در پی آن دستمزد سالانهٔ ۵۰ پوندی، یک ضربهٔ روحی برای کرول بود. حمایت او از کالورت موقعیت‌های مختلفی را در تشکیلات خصوصی خانوادهٔ کالورت نصیبش کرد؛ موقعیت‌هایی که او در سراسر عمرش از آن منتفع شد.

ازدواج

کرول ثروت خویش را از طریق یک ازدواج مدبرانه بهبود بخشید. در ماه نوامبر سال ۱۶۸۹، او با مارتا ریجلی آندروود ازدواج کرد، بیوه‌ای که دو شوهر سابقش ثروت کوچکی برای باقی گذارده بودند. کرول بخشی از این ثروت را پس از زایمان منجر به مرگ مارتا در سال ۱۶۹۰ به ارث برد. کودک به افتخار برادر کرول که او نیز مرده بود، آنتونی نام‌گذاری شد. با توجه به اینکه کرول در حرفهٔ وکالت دچار محدودیت شده بود، از میراث خود جهت شروع واردات کالا به مستعمره استفاده کرد. او همچنین مغازه‌ای در شهر آناپولیس خریداری کرد.
در فوریهٔ سال ۱۶۹۳ یا ۱۶۹۴ کرول مجدداً ازدواج کرد؛ این بار با دختر ۱۵ سالهٔ هنری دارنال، که کارگزار اصلی چارلز کالورت در مستعمره بود. کرول با ازدواج با مری دارنال صاحب یک قطعه زمین در پرنس جورج کانتی شد؛ نیز موقعیتی را در دفتر ثبت املاک با دستمزد سالانهٔ ۱۰۰ پوند از آن خود کرد. اتحاد مادام‌العمر با هنری دارنال نیز از ثمرات این ازدواج بود. این قطعه زمین اولین بخش از امپراتوری پهناوری بود که تا زمان مرگ کرول مساحتی نزدیک به ۵۰۰۰۰ جریب(۲۰۰۰۰ هکتار) داشت و ارزش تقریبی آن ۲۰۰۰۰ پوند بود. در برخی از این زمین‌ها ۱۱۲ برده‌ای کار می‌کردند که او در طول دوران زندگی خود به دست آورده بود. این تعداد برده برای یک کشاورز مریلندی آن هم در اوایل دورهٔ استعمار بسیار زیاد بود. از سال ۱۷۰۶ به بعد، کرول و خانواده‌اش در دو ملک اقامت گزیدند؛ خانه‌ای شهری ساخته شده در پایتخت استعماری جدیدِ آناپولیس و مجتمعی کشاورزی به نام دوئورگن در هوارد کانتی کنونی.

فرزندان

با وجود اینکه کرول در کسب و کار موفق بود، اما او و همسرش صدمات شخصی بسیاری در طول این دوره متحمل شدند. از ده فرزند متولد شدهٔ چارلز و مری کرول، پنج تا در یکسالهٔ نخست زندگی مردند. هنری، بزرگترین پسر آن‌ها یک سال پیش از پدرش در سال ۱۷۱۹ و در سن بیست ویک یا دو سالگی درگذشت. تنها فرزند سوم به نام چارلز معروف به چارلز کرولِ آناپولیس و پسر بعدی آن‌ها به نام دنیل ازدواج کردند و صاحب فرزند شدند.
هنری دارنال در سال ۱۷۱۱ درگذشت. کرول به عنوان وکیل و مأمور خزانهٔ خانوادهٔ کالورت در مستعمره، تمامی سِمَت دارنال را تصدی کرد؛ و این یعنی هر دو مسند را با حقوق اضافی قابل توجه. یکی از بیشمار کاربردهای مصرف این پول، وام دادن بود. از سال ۱۷۳۰ به بعد، او تبدیل به بزرگترین دهندهٔ وام مسکن در مستعمره شد؛ و تعدادی وام شخصی هنگفت به دیگر کشاورزان داد. کرول حرفهٔ وکالت را ادامه داد و درآمد اندکی از دعاوی مورد بحث در دو دادگاه چانسری و پروگتیو به دست آورد؛ این دو در زمرهٔ دادگاه‌هایی بودند که همچنان به کاتولیک‌ها اجازهٔ وکالت می‌دادند. معاملات او در نهادهای تجاری نیز ادامه یافت. همهٔ اینها با هم کرول را به ثروتمندترین مرد مستعمره و برجسته‌ترین کاتولیک تبدیل کرد.