محمد تهامی‌نژاد

تولد

محمد تهامی‌نژاد در آذرماه ۱۳۲۱ در جنوب تهران متولد گردید. زادگاه او کوچهٔ باریکی در خیابان ادیب‌الممالک، مقابل بازارچهٔ نایب‌السلطنه، در خیابان ری بود. وی برادر کوچکتر ابوالحسن تهامی نژاد دوبلور سرشناس ایرانی می باشد.

تحصیل

وی فارغ‌التحصیل مؤسسهٔ روزنامه‌نگاری کیهان، مرکز آموزش تلویزیون و دارای لیسانس سینما از مجتمع دانشگاهی هنر است. پس از دوران سربازی، اولین جایی که وی به ادامهٔ تحصیل در آن مشغول بود «مدرسهٔ عالی روزنامه‌نگاری» متعلق به روزنامهٔ کیهان بود. در دورهٔ مدرسهٔ روزنامه‌نگاری محمد دبیرسیاقی، کاظم معتمدنژاد، ابوالقاسم منصفی و… از اساتید تأثیرگذار بودند؛ البته ابراهیم گلستان هم سینما تدریس می‌کرد. پس از آن در سرویس اقتصادی و اندک مدتی هم در بخش سردبیری روزنامهٔ کیهان مشغول به کار شد. در همان روزها، در کتابخانهٔ زیرزمینی گمرک، با آمار صادرات و واردات فیلم و ابزار سینمایی در ایران آشنا شد که مقدمهٔ پژوهش‌های سینمایی آیندهٔ او بود. به‌تدریج وظیفهٔ تهیهٔ یک‌سری آگهی‌های دولتی برای چاپ در روزنامهٔ کیهان (فارسی) و اطلاعات (فرانسه) به عهده‌اش گذاشته شد که به این ترتیب رؤیای روزنامه‌نگاری فرو ریخت و یک روز، تصمیم می‌گیرد که دیگر به روزنامه نرود.

فعالیت‌های هنری

تهامی‌نژاد در سال ۱۳۴۶ وارد به مرکز آموزش فیلم‌سازی تلویزیون ملی ایران شد. البته وی از دوران دبیرستان به خاطر حضور برادرش - ابوالحسن تهامی‌نژاد - در حوزهٔ دوبله، در فضاهای سینمایی بود؛ فیلم هم ترجمه می‌کرد. بعد از اتمام این دوره، وی تنها کسی است که به عنوان مدرس در این مرکز می‌ماند و سپس به عنوان دستیار در فیلم «بیتا» با هژیر داریوش همکاری می‌کند و بعد از آن در فیلم‌های «حفاری تپه‌های قیطریه» و «یا ضامن آهو» دستیار پرویز کیمیاوی و در فیلم صادق کرده دستیار ناصر تقوایی می‌شود. تهامی‌نژاد با این‌که در دکوپاژ ناصر تقوایی را تحسین می‌کرد، اما از نظر نگاه به جهان در سینمای مستند پرویز کیمیاوی برای وی اهمیت بسیاری داشت.
اولین طرحی که تهامی‌نژاد برای ساخت فیلم ارائه داد، تحقیقی دربارهٔ تاریخ سینمای ایران بود. وی در سال ۱۳۴۹ با ساختن فیلمی با عنوان «سینمای ایران؛ مشروطیت تا سپنتا» نخستین فیلم مستند پژوهشی دربارهٔ پیشگامان تاریخ سینمای ایران را ساخت. در فیلم «سینمای ایران؛ از مشروطیت تا سپنتا»، تهامی‌نژاد کوشیده‌است مجموعه‌ای از شیوه‌های سینمای مستند را تجربه کند؛ از بازسازی واقعیت تا سینمای مستقیم؛ از این رو این فیلم را یک اثر تجربی می‌داند.
در دوران انقلاب ۱۳۵۷ ایران و پس از استعفای نمایندگان قبلی، وی به عنوان نمایندهٔ کارگردان‌ها وارد «شورای مؤسس اتحادیهٔ کارکنان رادیو تلویزیون ملی ایران» شد. پس از پیروزی انقلاب نیز، کارگردان‌ها، مدتی مسؤولیت گروه کارگردان‌ها و نمایندگی در شورای مؤسس را بر عهدهٔ او گذاشتند. اما سیاست مدیریت تلویزیون بر این اساس بود که نسل جدید، تلویزیون را بچرخاند، برهمین اساس درست شب نوروز، نامه‌ای به دست وی رسید بر مبنای آن محمد تهامی‌نژاد به استان سیستان و بلوچستان منتقل شد. خود وی هنوز دلیل این عمل را نمی‌داند؛ شاید دلیل آن ساخت فیلم مستند «بحران مسکن و مهاجرین» بود که واقعیت آن براساس پژوهش در گودهای اطراف تهران، کاروانسراها، حلبی‌آبادها و… بود.
تهامی‌نژاد که برای اولین‌بار در سال ۱۳۵۰ همراه با یکی از دوستانش به زابل رفته بود، در سال ۱۳۶۲ و به مدت ۶ سال به زاهدان منتقل شد. در این دوره از اشرف سربازی دربارهٔ طوایف بلوچستان، زبان بلوچی و… آموخت؛ ترجمهٔ مقالهٔ مفصلی از اشرف سربازی دربارهٔ جی اند خان، یکی از قهرمان‌های طوایف بلوچ، پژوهش‌هایی دربارهٔ خط بلوچی و… ماحصل زندگی در همان دوره‌است.

زندگی خصوصی

همسر وی فریده مکری‌نژاد فوق‌لیسانس حسابداری داشته و حسابرس است. فرزندانش شادی تهامی‌نژاد و آرش تهامی‌نژاد هر دو مهندس کامپیوترند.

ترجمه

محمد تهامی‌نژاد کتاب «مقدمه‌ای بر فیلم مستند» نوشته بیل نیکولز را ترجمه کرده‌است.

به عنوان منتقد

وی پژوهش در تاریخ، نقدنویسی و مستندسازی را با هم به پیش برده‌است. مجموعه نوشته‌های وی از دههٔ چهل هیچ‌گاه از جوهرهٔ پژوهش و بررسی‌های تاریخی خالی نبود.
وی از دههٔ پنجاه به عنوان پژوهشگر، در دو زمینهٔ تاریخ سینما و سینمای مستند فعالیت کرد. تهامی‌نژاد معتقد است کار پژوهش باید وی را به یک نظریه برساند و نظریه‌ای که آن زمان، در پناه پژوهش در سینما مطرح کرد، نظریهٔ یأس در سینمای ایران بود. او فکر می‌کرد وضعیت فعلی سینمای ایران در آن دوره به وضعیت اجتماعی ایران در دههٔ چهل و ریشه‌های تاریخی ما برمی‌گردد. یکی از مسائلی که تهامی‌نژاد در مقالاتش یا حتی فیلمی که دربارهٔ تاریخ سینما ساخته به آن توجه داشته، مسئلهٔ سانسور یا فداشدن انسان ایرانی است که نمی‌تواند مسیر طبیعی زندگی‌اش را طی کند. در واقع، سینما برای وی یک وسیلهٔ بیانی بود.
به باور تهامی‌نژاد، از میان گونه‌های سینمایی «سینما مستقیم» و «سینما حقیقت» برخورد بهتری با جهان دارند؛ او بر این باور است که سینمای مستند، دروغگوترین نوع سینمای جهان است زیرا با این تعریف که «سینمای مستند، گزارش خلاق واقعیت است» دست‌آویزی برای دروغگویی می‌سازد. پس بایستی این گزارش را افشا کرد، زیرا گزارش، بازنمودن واقعیت است. به باور وی اگر کسی به دنبال سینمای مستقیم است اما از افشاکردن تصویر خود هم پرهیز و گریز دارد، در واقع ضدخود عمل کرده‌است. وی بر این باور است که بسیاری از فیلم‌های مستند، هیچ نسبتی با امر واقع و جهان بیرونی ندارند، بلکه به شیوه‌ای با سینمای داستانی برخورد می‌کنند که در برابر مخاطب به عنوان سینمای مستند نمایانده می‌شود. از طرفی، وی بر این باور است که دیگر ویژگی سینمای مستند ایران در دههٔ چهل و اوایل دههٔ پنجاه تلاش فیلمساز برای ارائهٔ مانیفست است و می‌خواهند بگویند که ما جهان را این‌گونه می‌فهمیم، شما هم همین‌طور بفهمید و هیچ راهی برای نگاه دیگرگونهٔ مخاطب نمی‌گذاریم.

به عنوان فیلم‌ساز

فیلم‌های محمد تهامی‌نژاد نیز کم و بیش اسنادی از دوران خود هستند: سینمای ایران: از مشروطیت تا سپنتا، نخستین کوشش در ثبت چهره‌های تاریخ سینمای ایران به‌شمار می‌رود. این کار با جمع‌آوری و معرفی فیلم‌هایی همراه شد که سال‌ها از دسترس خارج بودند.
وی در آثارش هیچ‌گاه در پی جهان تخیلی نبود هرچند که نخستین فیلمی که در مدرسهٔ تلویزیون ساخت، یک فیلم داستانی به نام «قصهٔ یک ابهام» بود. این فیلم روایت مردی است که یک شیء باستانی را پیدا می‌کند و از پس فروش آن، پولی به چنگ می‌آورد که می‌تواند یک رادیو و دوچرخه هم بخرد. با این رادیو مرد دچار توهم ثروت و پیشرفت می‌شود.
به باور تهامی‌نژاد برای دریافت واقعیت، نیازی به غرق‌شدن در رؤیا نیست؛ به همین خاطر است که اولین کتابی که نوشت سینمای رؤیاپرداز ایران نام دارد. وی بر این باور است که زمانی که ما نتوانیم واقعیت را به‌طور کامل بیان کنیم به سمت رؤیا می‌رویم و از طریق رؤیا، واقعیت‌ها را بیان می‌کنیم.
در سینمای مستند، من سعی کرده‌ام از این رؤیاها فرار کنم و به سوی «امر واقع» بروم. واقعیت‌هایی که از طریق پژوهش قابل دسترسی هستند.
تهامی‌نژاد پس از آن شیوهٔ «سینمای مستیقم» را برای ساخت فیلم مستند انتخاب کرد.

کتاب

تهامی‌نژاد در فرهنگ نوشتاری سینمای ایران نیز جایگاه ارزنده‌ای دارد. «سینمای رؤیاپرداز ایران»، «فیلمنامهٔ تاریخ سینمای ایران»، «سینمای ایران» (از مجموعهٔ «از ایران چه می‌دانم؟»)، «سینمای مستند ایران، عرصهٔ تفاوت‌ها»، ترجمهٔ نمایشنامهٔ «لوتر» اثر جان آزبرن و ترجمهٔ «مقدمه‌ای بر مستند تلویزیونی» را به رشتهٔ تحریر درآورده. «فیلمنامهٔ تاریخ سینمای ایران»، در سال ۱۳۷۴ به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شناخته شد. وی در سال ۱۳۸۱ برای کتاب سینمای مستند ایران؛ عرصهٔ تفاوت‌ها برندهٔ جایزهٔ «حافظ» به خاطر یک عمر فعالیت در عرصهٔ ادبیات نوشتاری سینما و به عنوان سینماگر و پژوهشگر نمونهٔ سینمای مستند کشور معرفی شد. وی هم‌اکنون در حال تدوین «فرهنگ کوچه‌های بازار» است که اثری است پژوهشی دربارهٔ ورود واژه‌ها و مفاهیم سینمایی و شکل‌گیری حرفه‌های مختلف در سینمای ایران.