کاشت میکرو تراشه در انسان

میکروچیپ مغز

میکروچیپ مغز که از طریق حفره بینی کاشته می‌شود برای کنترل ذهن فرد بکارد می‌رود و فرد قربانی متحمل دردها و رنج‌های بسیاری می‌شود. میکروچیپ مغز، ایمپلنت و تجهیزات تکنولوژیکی هستند که مستقیماً درمغز فرد قربانی یا حفره بینی کاشته می‌شود. چنین ایمپلنت‌هایی یک پیوند تعاملی بین مغز انسان و ابر رایانه‌ها ایجاد می‌کنند. هدف میکروچیپ‌ها نفوذ در افکار و رفتار افراد قربانی بدون آگاهی آن‌ها و بر خلاف اراده آزاد آنهاست. فرد قربانی می‌تواند از طریق ماهواره‌ها یا شبکه‌های مخابراتی در هر نقطه از جهان نظارت و کنترل شود. عملکرد مغز را می‌توان از طریق تغییر فرکانس تغییر داد. میکروچیپ‌ها از سیلیکون تولید می‌شوند و پس از کاشته شدن، کشف آن‌ها بدون تجهیزات تخصصی و پرسنل آموزش دیده تقریباً غیرممکن است. برخی از فیلم‌های سینمایی محبوبی مانند Brainstorm, RoboCop, Johnny Mnemonic، کاندیدای منچوری و Hardwired یک ایمپلنت میکروچیپ مغزی به نمایش می‌گذارند. در سال ۱۹۴۸ میلادی «نوربرت واینر» کتابی تحت عنوان «سایبرنتیک» منتشر کرد و در آن ارتباط عصبی و تئوری کنترل که قبلاً در آن زمان در حلقه‌های کوچکی [در جامعه] مورد استفاده بودند تشریح کرد. «یونجی ماسودا»، پدر جامعه اطلاعات در سال ۱۹۸۰ میلادی نگرانی اش را این گونه بیان کرد که آزادی ما به سبک اورول گونه ای به وسیله تکنولوژی سایبرنتیک که کاملاً برای اغلب مردم ناشناخته است، تهدید می‌شود. این تکنولوژی مغزهای مردم را از طریق میکروچیپ‌های کاشته شده [ایمپلنت شده] در مغزشان به ماهواره‌های کنترل شده به وسیله سوپررایانه‌های مستقر در مراکزی در زمین مرتبط می‌کند.
نخستین ایمپلنت‌های مغزی در سال ۱۹۷۴ میلادی در ایالت «اوهایو» در آمریکا و همچنین در استکهلم پایتخت سوئد از طریق جراحی کار گذاشته شدند. الکترودهای مغزی در جمجمه کودکان بدون اطلاع والدینشان در سال ۱۹۴۶ میلادی نصب شدند. در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی در طول پژوهش دربارهٔ اصلاح رفتار و عملکرد مغز و بدن، ایمپلنت‌های الکتریکی داخل مغز حیوانات و انسان‌ها به ویژه در آمریکا کار گذاشته می‌شدند. روش‌های کنترل ذهن در تلاش‌هایی برای تغییر رفتار و طرز تلقی (ذهنیت) انسان استفاده شد. تحت تأثیر قرار دادن و تغییر دادن عملکرد مغز یک هدف مهم نیروهای نظامی و سرویس‌های اطلاعاتی شد.
۴۴ سال پیش ایمپلنت‌های مغزی در عکس‌های رادیوگرافی (ایکس ری) به اندازه یک سانتی متر ظاهر شدند. ایمپلنت‌های بعدی به اندازه یک دانه برنج کوچک شدند. آن‌ها از جنس سیلیس و پس از آن هم از جنس «گالیوم ارسناید» بودند.
امروزه ایمپلنت‌ها به اندازه کافی کوچک هستند که داخل گردن یا پشت (کمر) نصب شوند و وهمچنینن با تزریق در شریان و در قسمت‌های مختلف بدن در طول عمل‌های جراحی با رضایت یا بدون رضایت فرد کار گذاشته شوند. در حال حاضر شناسایی و حذف و برداشتن ایمپلنت تقریباً بسیار دشوار است. زیرا از عملکرد دقیق میکرو چیپ هااطلاعات کافی در دست نیست. دستگاه‌های آشکار ساز دیجیتال آن‌ها را شناسایی و از تصویر نهایی حذف می‌کنند.
این به‌طور تکنیکی برای هر تازه به دنیا آمده ای امکان‌پذیر است که به او یک میکروچیپ تزریق شود
چنین طرح‌هایی در آمریکا به‌طور سری مورد بحث هستند، بدون این که در محضر عموم مورد بحث قرارگیرند. در سوئد نخست‌وزیر وقت «اولاف پالمه» در سال ۱۹۷۳ برای ایمپلنت کردن زندانی‌ها اجازه داد و مدیر پیشین بازرسی دیتا (داده‌ها) ژنرال «یان فریز» فاش کرد که بیماران تحت پرستاری در منزل در اواسط دهه هشتاد میلادی ایمپلنت شدند.
انسان‌های ایمپلنت شده می‌توانند در هر جایی مورد تعقیب واقع شوند. عملکرد مغزشان می‌تواند از راه دور به سوپررایانه ارسال شود (مورد مشاهده و بررسی قرار گیرد) و حتی از طریق تغییر فرکانس‌ها تغییر داده شود.
موش‌های آزمایشگاهی [منظور کسانی هستند که برای آزمایش و تجربه این تکنولوژی مورد استفاده قرار می‌گیرند] در این آزمایشات مخفی، تشکیل شده‌اند از زندانی‌ها، سربازها، بیماران ذهنی، بچه‌های معلول، مردم نابینا و ناشنوا، زنان مجرد، سالمندان، بچه‌های مدرسه ای و هر گروه از مردم که در تست‌های روانشناختی به عنوان افراد مرزی شناخته می‌شدند. برای مثال، تجارب منتشر شده زندانیان در زندان ایالت «یوتا» از نظر انسانی شوک برانگیز هستند. امروزه میکروچیپ‌ها به وسیله امواج رادیویی فرکانس پایین عمل می‌کنند. با کمک ماهواره‌ها، شخص ایمپلنت شده می‌تواند هر جایی در دنیا مورد ردیابی قرار گیرد.
طبق گفته دکتر «کارل ساندرز کسی» که ارتباط زیستی بین هوش مصنوعی و انسان (آی‌ام. آی) که داخل مردم تزریق می‌شود را اختراع کرد، چنین روشی در جنگ در بین  تعدادی آزمایش شده  
هنگامی که یک میکروچیپ ۵ میکرو میلی متری (قطر یک تار مو ۵۰ میکرومتر است) داخل عصب بینایی قرار داده شود، آن میکروچیپ ایمپالس‌های عصبی را که شامل تجربه‌ها، بوها، دیده‌ها (آن چه فرد می‌بیند) و صدای شخص است را از مغز به بیرون ارسال می‌کند. [به عبارت دیگر هر چه فرد توسط حواس پنج گانه خود احساس می‌کند اعم از بینایی، شنوایی، بویایی، لامسه، چشایی به کمک سوپرکامپیوترها و تجهیزات جانبی دیگر توسط کنترل کننده‌ها قابل درک است. این ایمپالس‌های عصبی می‌تواند به مغز شخص از طریق میکروچیپ پس فرستاده شود تا دوباره توسط شخص تجربه شوند.
با استفاده از یک سیستم مانیتور از راه دور، یک اپراتور کامپیوتر [کنترل کننده] مستقر روی زمین می‌تواند پیام‌های «الکترومگنتیک» (تبدیل شده به کد به صورت سیگنال) را به سیستم عصبی ارسال کند که روی عملکرد فرد مورد هدف تأثیر بگذارد. با سیستم مانیتور از راه دور، اشخاص سالم می‌توانند القا شوند تا توهم ببینند و صداها را در سرشان بشنوند.
هر فکر، عکس‌العمل، هر چه شنیده می‌شود و آنچه مشاهده می‌شود هر کدام یک پتانسیل عصبی معین ایجاد می‌کند؛ در مغز و میدان‌های الکترومگنتیک آن اثر می‌گذارد که اکنون می‌تواند به افکار، تصاویر و صداها رمزگشایی شود. بنابراین تحریک الکترومگنتیک می‌تواند امواج مغزی شخص را تغییر دهد و روی فعالیت عضلانی با ایجاد کردن انقباض و گرفتگی عضله تأثیر بگذارد که به صورت شکنجه تجربه شده‌است.

عملیات سیاه black operations

گروهی از دانشمندان آلمانی به ایالات متحده آورده شدند که به روش‌های مختلف کنترل ذهن آشنا بودند که آزمایشاتشان در آمریکا ادامه یافت. این برنامه بخشی از یک عملیات محرمانه به نام «عملیات سیاه» بود. قدرت‌هایی که در ۶۰ سال گذشته توده‌ها ی مردم را کنترل می‌کنند در یک ناحیه خاص قرار گرفته‌اند و آموخته‌اند که چگونه افراد را دستکاری و کنترل کنند.. در کتب مذهبی از این کار به عنوان سحر و جادو یاد شده‌است، اما درعالم واقع این پیشرفت‌های تکنولوژیکی است که توسط حکومت‌ها با اهداف شیطانی اجرا می‌شود و راه را برای دستکاری تمام مردم دنیا هموار می‌کند. رنگ سیاه به دستورالعمل عمیق و فوق محرمانه ای اشاره دارد که از چشم عموم مردم مخفی نگه داشته شده‌است. آن‌ها می‌توانند توانایی‌های یک فرد نرمال و سالم مانند لی هاروی اسوالد، مارک دیوید چپمن، تیموتی مک وی، جان آلن محمد یا لی مالوو را در دست بگیرند و از آن‌ها سوء استفاده کنند و یا آن‌ها را به عنوان قاتلین درخدمت بگیرند. ویکی لیکس در سال 2012 نام100 نفر را منتشر کرد که بین سال‌های 2004 تا 2011 مورد آزمایش میکروچیپ ایملنت‌های مغزی و مواد شیمیایی قرار گرفته‌اند.

میکرو چیپ و کنترل ذهن

میکروچیپ‌ها به اندازه کافی کوچک هستند تا بتوانند آن‌ها را در گردن یا پشت بدن بکارند و همچنین طی یک عمل جراحی به صورت تزریقی در قسمت‌های مختلف بدن با رضایت یا بدون رضایت شخص کاشته شوند.
عملکرد مغز افراد قربانی می‌تواند از راه دور توسط ابرکامپیوترها تحت نظارت قرار گیرد و حتی از طریق تغییر فرکانس تغییر کند.
آزمایش‌های مخفیانه ای بر روی گروهی از افراد «مرزی» توسط آزمایشگرهای حرفه‌ای انجام شده‌است.
هنگامی که یک میکروچیپ پنج میکرومیلیمتری داخل عصب نوری چشم قرارداده می‌شود، پالس‌های عصبی را از مغز می‌گیرد که تجربیات، بوها، حوادث و صدای شخص قربانی را تجسم می‌کند.
بار دیگر می‌توان پالس‌های عصبی ایی که به کامپیوتر منتقل شده و در آن ذخیره شده را از طریق میکروچیپ به مغز فرد قربانی فرستاد تا مجدداً تجربه شود
با استفاده از یک RMS (سیستم نظارت از راه دور)، اپراتور یک کامپیوتر land-based می‌تواند پیام‌های الکترومغناطیس (کد شده به عنوان سیگنال) را به سیستم عصبی ارسال کند، که بر عملکرد هدف تأثیر می‌گذارد
با استفاده از RMS (سیستم نظارت از راه دور)، افراد سالم را می‌توان به عنوان افراد متوهمی که در گوش خود صداهایی می‌شنوند جا زد.
هر واکنش، فکر، مشاهده دیداری و شنیداری سبب یک ایجاد پتانسیل خاص عصبی، سمبل‌ها و الگوها در مغز می‌شود و میدان‌های الکترومغناطیسی آن که اکنون می‌تواند به صورت افکار، تصاویر و صداهایی رمزگشایی شود.
سیستم مراقبت الکترونیکی NSA می‌تواند به‌طور همزمان میلیون‌ها نفر را تحت نظر گرفته و اداره کند.
با استفاده از فرکانس‌های مختلف، کنترل‌کننده این تجهیزات می‌تواند زندگی عاطفی یک شخص را تغییر دهد: شخص را می‌توان تهاجمی یا مضطرب کرد، جنسیت می‌تواند به صورت مصنوعی تحت تأثیر قرار گیرد، سیگنال‌های تفکر و تفکر ناخودآگاه، رویاهای متأثر را می‌توان خواند.
این تکنولوژی مخفی از سال‌های ۱۹۸۰ توسط نیروهای نظامی در برخی از کشورهای عضو ناتو مورد استفاده قرار گرفته‌است.
اطلاعات کمی دربارهٔ چنین سیستم‌های کنترل ذهنی مهاجم در مجلات حرفه‌ای و دانشگاهی موجود است.
سرویس‌های اطلاعاتی برای مخفی نگه داشتن موضوع از مردم  و حساس نشدن افکار عمومی موضوع میکروچیپ‌ها را با داستان‌های تخیلی آمیخته و به خورد قربانیان خود داده‌اند تا باور پذیری ادعاهای آنان را کاهش دهند.

اسکیزوفرنی من ______؟!؟! بودن در اکنون!

آزمایش‌هایی که بر روی زندانیان در گوتنبورگ در سوئد، وین در اتریش انجام شده حکایت از تشخیص ضایعات مغزی می‌کند.
کاهش جریان خون و کمبود اکسیژن در قسمت لب‌های پیشانی و گیجگاهی راست مغز جائیکه ناحیه حرکتی مغز قرار دارد وجود دارد.
یک آزمایش انجام شده درفنلاند آتروفی مغزی و حملات متناوب ناخودآگاه را به دلیل کمبود اکسیژن نشان داد
امروزه هدف کنترل‌کنندگان ذهن این است که افراد یا گروه‌های هدف را وادار به اطاعت و پیروی از اعتقادات و منافع خود کنند
افراد قربانی حتی می‌توانند برای انجام قتل برنامه‌ریزی شوند بطوریکه پس از آن هیچ چیز از جرمشان را به یاد نیاورند
سیستم‌های ارتباطی عصبی مخفی برای مقابله با تفکرات مستقل و کنترل فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی بخاطر حفظ منافع شخصی و نظامی عمل می‌کنند؛ بنابراین، قربانیان آزمایش کنترل ذهن به‌طور معمول توسط پزشکانی که لیست علائم DSM را در دانشکده پزشکی آموخته‌اند به عنوان بیمار روانی تشخیص داده می‌شوند
در مدارس به پزشکان آموزش داده نشده که بیماران ممکن است حقیقت را بگویند و وقتی که گزارش می‌دهند که برخلاف اراده‌شان اعمالی را انجام می‌دهند یا مثل خوک چه‌های هندی برای اشکال مختلف الکترونیکی، شیمیایی و باکتری‌شناسی جنگ‌های روانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

کنترل ذهن مایکروویو: شکنجه‌های مدرن و مکانیسم‌های کنترل برای از بین بردن حقوق بشر و حریم خصوصی

آزمایشات نوروالکترومغناطیسی غیرمستقیم بشر حدود ۵۰ سال است که به اسم علم و امنیت ملی بر روی جمعیت آسیب‌پذیر در حال انجام است.
تکنولوژی کنترل ذهن در ایالات متحده آمریکا تحت "سلاح غیرکشنده " طبقه‌بندی می‌شود
با این وجود، تکنولوژی کنترل ذهن باعث ابتلا به سرطان، لوسمی، حملات قلبی، بیماری آلزایمر در ابتدا با از دست دادن حافظه کوتاه مدت می‌شود
دفتر ثبت اختراعات ایالات متحده برای مقاصد نظارت روانی و تغییر ذهن، حق ثبت اختراع اعطا کرده‌است.
عواقب واقعی ردیابی میکروچیپ کاملاً از عموم مردم پنهان است. تمام احساسات، خلق و خوی و افکار ما یک فرکانس خاص مغزی دارد که فهرست شده‌است.
اگر این مدارک در دست افراد نادرست قرار گیرد، رفتار و نگرش ما می‌تواند توسط افرادی که به اصول اخلاقی پایبند نیستند برخلاف مصلحتمان مورد دستکاری واقع شود.
در ژوئیه ۱۹۹۴، وزارت دفاع آمریکا پیشنهاد استفاده از سلاح "غیر کشنده" را در برابر هر کسی که با فعالیت‌های وزارت دفاع مخالف کند، پیشنهاد کرد بنابراین مخالفت با دیدگاه‌های سیاسی، رقبا، افراد ضد فرهنگ و غیره می‌تواند به بیماری یا مرگ منتهی شود قربانیان کنترل ذهن به اشتباه بیمار روانی تلقی می‌شوند و از آنجایی که علم هیچ کمکی به آن‌ها نمی‌تواند بکند و آن‌ها را باور ندارد بنابراین مشکلات آن‌ها به دلیل ناآگاهی حرفه‌ای دوچندان است.
هدف کنترل ذهن، برنامه‌ریزی یک فرد برای انجام هر گونه مأموریت جاسوسی یا ترور حتی برخلاف میل خود و حفظ جان خود می‌باشد و کنترل مطلق رفتار و الگوهای ذهنی فرد است.
هدف کنترل ذهن این است که حافظه را مختل سازد، افراد را از طریق رفتار نامطلوب بی‌اعتبار کند، آن‌ها را دیوانه می‌کند یا مرتکب قتل یا خودکشی می‌کند.

چه کسانی از میکروچیپ‌ها استفاده می‌کنند

میکروچیپ‌ها عمدتاً توسط سرویس‌های اطلاعاتی و جاسوسی به منظورهای مختلفی از جمله ردیابی، شنود، پردازش امواج مغزی، ترور، کنترل و ناتوان کردن فرد قربانی بکار می‌رود.

چه افرادی قربانی میکروچیپ ها می شوند

مخالفین سیاسی، رقبا، افراد دگر اندیش، زندانی‌ها، سربازها، بیماران ذهنی، بچه‌های معلول، مردم نابینا و ناشنوا، زنان مجرد، سالمندان، بچه‌های مدرسه ای افرادی هستند که تا کنون مورد هدف قرار گرفته اند

آلودگی به میکروچیپ در ایران

یک تیم تحقیقاتی که در زمینه انرژی‌های کیهانی (تیم تحقیقاتی کیتون) در یکی از شهرهای ایران (مشهد) فعالیت می‌کند به‌طور اتفاقی در تصاویر رادیولوژی به ایمپلنت‌های میکروچیپ جاسازی شده در بدن برخورد می‌کند. این میکروچیپ‌های کاشتنی برای ردیابی، شنود یا پردازش امواج مغزی بکار می‌رود که با سرنگ‌های مخصوصی داخل بدن، دهان و دندان، حفره بینی و غیره کار گذاشته می‌شود. عمل کاشتن میکروچیپ در هنگامیکه فرد خواب است یا به علتی (تصادف و بیماری ساختگی) در بیمارستان بستری می‌شودیا هنگام اقامت در هتل انجام می‌شود. یا در مطب دندانپزشکی انجام می‌شود البته بدن رضایت و آگاهی فرد قربانی. براساس تخمین‌های این تیم تحقیقاتی تعداد افرادآلوده به میکروچیپ در ایران بین ۶۰ الی ۷۰ نفر می‌باشد و احتمال می‌رود تا چند سال آینده هزاران نفر در ایران به ایمپلنت‌های میکروچیپ جاسوسی آلوده شوند. این میکروچپ‌ها باعث از دست رفتن حریم خصوصی فرد و ایجاد بیماری‌هایی مانند سرطان، لوسمی و آلزایمر و تحمل دردهای ناشناخته فراوانی برای قربانی می‌شود که به آن آزار الکترونیک می‌گویند. این مطالب یک داستان تخیلی نیست بلکه یک چالش جدی پیش رو برای کشور ایران است و با یک سرچ ساده در اینترنت افراد زیادی را در سراسرجهان می‌توان پیدا کرد که توسط سرویس‌های اطلاعاتی و جاسوسی به این میکروچیپ‌ها آلوده شده‌اند. نکته قابل توجه این است که این میکروچیپ‌ها فقط با دستگاهای رادیولوژی نگاتیو دار که غیر دیجیتال هستند قابل تشخیص می‌باشند و دستگاه‌های رادیولوژی دیجیتال طوری برنامه‌ریزی شده‌اند که این میکروچیپ‌ها را از تصویر نهایی حذف می‌کنند که این موضوع نشان دهنده یک تعامل جهانی بین کشورهای سازنده این نوع وسایل برای مخفی ماندن این میکروچیپ هاست و دست دولت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی در کار است. گمان می‌رود این میکروچیپ‌ها از کشورهای مانند آلمان و اتریش به ایران آورده شده‌اند و افرادی از ایران در این کشورها آموزش دیده باشند. سال ۱۳۹۵ وزیر اطلاعات به آلمان سفر می‌کند. به جز میکروچیپ مواد شیمیایی و داروهایی وجود دارند که برای منظورهای مختلفی بکار می‌رود از جمله بیو ترور، تضعیف سیستم ایمنی بدن برای جلوگیری از دفع میکروچیپ‌ها توسط بدن و داروهایی که با تولید درد و عوارض برای شرطی سازی و دست آموز کردن فرد بکار می‌رود و همچنین داروهایی برای کاهش میل جنسی. داروهای بیوترور باعث مشکلاتی مانند افزایش غلظت خون، صدمه به غضروف‌ها و بافت‌های بدن و آسیب‌های مغزی می‌شود که در نهایت منجر به مرگ یا ناتوانی، سکته، فلج، کوری، خرابی سر استخوان‌ها و سرطان استخوان و غیره می‌شود. این داروها به شیوه‌های مختلفی وارد بدن قربانی می‌شود از جمله از طریق اضافه کردن به مواد غذایی خریداری شده توسط فرد قربانی یا از طریق تماس پوستی هنگامیکه حواس فرد پرت است مثل هنگام صحبت کردن یا در تاکسی یا هنگام رانندگی یا از طریق تنفسی به فرد منتقل می‌شود.

شواهد و مدارک

در سال 1998، کمیته ملی اخلاق زیستی فرانسه هشدار داد "علوم اعصاب به طور فزاینده ای به عنوان یک تهدید بالقوه برای حقوق بشر شناخته شده است". در ماه مه 1999، کنفرانس عصبی، که توسط سازمان ملل متحد در توکیو برگزار شد. بیانیه نهایی آن رسماً تأیید می‌کند که  ((امروزه ما منابع فکری، فیزیکی و مالی برای تسلط بر قدرت مغز خود را داریم و همچنین  توسعه دستگاه‌هایی برای لمس ذهن و حتی کنترل و یا پاک کردن آگاهی ... ما آرزو می‌کنیم پیگیری‌های  علمی  در خدمت صلح و آرامش قرار گیرد))
در سال 2002 شخصی به نام دیوید . آ. لرسون به همراه یک پزشک جراح در Los Angeles CA توانست برخی از میکروچیپ ایمپلنت‌ها را به وسیلهٔ میکروسکوپ از بدن خود که یکی از قربانیان میکروچیپ است خارج کند و مورد مطالعه قرار دهد . لرسون نام اینکار را جنایت علمی  گذاشت. او گزارشی منتشر کرد و  نشان داد میکروچیپ‌هایی که از بدن خارج کرده‌اند با مشخصات دستگاههایی که توسط سه پژوهشگر به نام‌های جوزف شولمن، جرالد لوب و فلیپ ترویک به ثبت رسیده‌اند مطابقت دارد.عکس‌های موجود در این سند مربوط به  میکروچیپ‌های تحریک عصبی هستند  که از طریق جراحی  و با استفاده از میکروسکوپ و تکنیک‌های شناسایی مواد کشف و تجزیه و تحلیل شده‌اند . در حدود چهار قرارداد به این موضوع موبوط می‌شوداما قرارداد اولیه # N01-NS5-2325 است  که توسط NIH / NINDS / NPP تأمین مالی می‌شد. اطلاعات بیشتر در مورد این قراردادها را می‌توانید در وب سایت پروژه NIH Prosthesis NIH پیدا کنید. میکروچیپ‌های تحریک عصبی به روش طیف‌سنجی پراکندگی انرژی پرتو ایکس (EDS) در  آزمایشگاه فتومتری (آزمایشگاه مشخصه مواد، Huntington Beach، CA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و حضور سلیکون و کلر و دیگر مواد بکار رفته در پردازشگرهای  نیمه هادی  را تأیید می‌کند. این میکروچیپ‌ها نوعی پروپ یا سنسور هستند که به روش تله متری دو طرفه (ارسال / دریافت) با هم ارتباط دارند و در  فرکانس بین 570هرتز تا 2 مگا هرتز با یکدیگر در ارتباط هستند و برای ارسال اطلاعات به گیرنده خارج بدن از فرکانس 224.84 مگا هرتز به بالا استفاده می‌کنند.  پروفسور وایس Wise از دانشگاه  میشیگان به QPR گزارش می‌دهد که به دلیل مسائل پهنای باند و امپدانس، باید 200 مگاهرتز برای تحریک بی سیم و وایرلس برای استفاده در پروتز عصبی انتخاب شود. پایگاه داده FCC نشان می‌دهد که جوزف شولمن گیرنده فرستنده رادیویی را در این فرکانس با علامت K6BWA بکار می‌گیرد. شولمن در جدول داده‌هایی که مشخصات اجزای میکروچیپ‌های تحریک عصبی را نشان می‌دهد که دیود مورد استفاده برای جایگزینی دیود "معیوب" THD9064 است، اما به نظر نمی‌رسد که چنین دیودهایی وجود داشته باشد  و در واقع، THD9064 اشاره به میکروکنترلرهایی کم توان  فرکانس بالا و دو برابرکننده فرکانس از تولید کنندگان مانند Siemens، ICS و New Focus می‌کند. در ابتدا قرار بود طی قرار دادی با اداره سلامت آمریکااین میکروچیپ‌ها برای مانیتوریگ وضعیت بیمار استفاده شود اما با موفقیت طرح سازمان‌های اطلاعاتی از آن‌ها به عنوان ابزاری برای کار خود استفاده کردند.

برخی از علائمی که نشان می‌دهد فرد به میکروچیپ آلوده شده‌است

۱- فرد در برخی از شب‌ها خواب طولانی و حالت بیهوشی داشته که به علت ماده بیهوشی بوده و پس از آن درد در قسمت‌هایی از بدن مانند سر، لثه‌ها، دست‌ها و پاها وجود دارد ۲- درد عضلات گردن، کمر، دست یا پاها پس از اینکه قربانی با افراد خاصی مواجه می‌شود یا صحبت می‌کند ۳- کبودیهایی روی بدن، دست‌ها و پاها که فرد سابقه ای از علت آن‌ها بخاطر نمی‌آورد. ۴ -ضعیف شدن غضروف‌های بدن بخصوص زانوها و صدای ترق ترق غضروف‌ها و تیر کشیدن استخوان‌های بدن و ضعیف شدن بدن و سریع بیمار شدن۵- درد در ناحیه پیشانی شبیه به سینوزیت و درد لثه‌ها و سنگینی پیشانی و بروز علائمی شبیه مننژیت ۶- لاغری یا چاقی غیره منتظره ۷- علائم رفتاری شبیه اسکیزوفرنی در فرد ۸- از همه مهمتر بازخوردهای بیرونی که فرد قربانی از افکار خود می‌بیند یعنی مرتباً اشیا یا چیزهایی که به آن‌ها فکر می‌کرده در سر راه خود می‌بیند یا افرادی را می‌بیند که در مورد آن صحبت می‌کنند و پزشک به او می‌گوید که به اسکیزوفرنی مبتلا شده‌ای ولی در واقع حاصل پردازش امواج مغزی توسط میکروچیپ‌هایی است که در بدن فرد قربانی کاشته شده و توسط یک وسیله واسط مانند هر گوشی موبایلی که در همان نزدیکی است به اپراتور منتقل شده و در اختیار سرویس اطلاعاتی قرار می‌گیرد.
برخی علائم دیگر از زبان قربانیان میکروچیپ و موادشیمیایی: بی نظمی در ساعت خواب -خواب‌های بی معنی و بی ربط یا کابوس -گرفتگی عضلات شانه، کتف، کمر، گردن، باسن و یا پهلوها زمان بیدار شدن-عدم تمایل به برخاستن از بستر-  اسهال و دلپیچه بی دلیل از یک ساعت بعد از بیداری تا ساعت 11 ظهر-افسردگی - سردرد بی دلیل - مصرف زیاد نمک یا شکر-عطش زیاد به مایعات -ضعف بینایی -ریزش موی سر- هیجان زدگی ناگهانی-خوشحالی بی دلیل - ناراحتی بی دلیل-عصبانیت شدید غیر لازم و بی دلیل - زردی صورت -اختلال جنسی - توهم و عدم تمرکز- گره بی دلیل در کارها.

چرا تاکنون قربانیان میکروچیپ مورد توجه قرار نگرفته اند

دلایل مختلفی وجود دارد که افراد قربانی مورد توجه قرار نمی‌گیرند و اغلب از آن‌ها به عنوان افرادی یاد می‌شود که دارای بیماری اسکیزوفرنی هستند. یکی از عوامل مهم این بی‌توجهی عدم شناخت کافی از عامیلن آلودگی و افرادی است که از میکروچیپ‌ها استفاده می‌کنند. همچنین داستان پردازیهایی که در این زمینه وجود دارد. بسیاری از قربانیان بر این باورند که افراد مافیایی، کمینی‌ها، گروه‌های کنترل ذهن، افراد خلافکار، فرقه‌های مختلف، فراماسونها، مافیای جهانی، قاچاقچیان مواد مخدر  و غیره که در سرتاسر دنیا پخش شده‌اند دست اندر کار و عامل کاشت میکروچیپ‌ها در بدن آن‌ها می‌باشند و آن‌ها را با روش‌های مختلفی از جمله اذیت و آزار الکترونیک شکنجه می‌کنند. اما واقعیت امر چیز دیگری است. در واقع این حکومت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی، پلیس و اینترپل برای تحت نظر قرار دادن افراد هدف به منظور کشف یا پیشگیری از جرم، اهداف ترویستی و کنترل و حذف فیزیکی مخالفین اقداماتی را انجام می هند. ازجمله این اقدامات اجرای عملیات روانی و بکارگیری روش‌های علمی پلیسی که برمبنای ترس و مقایسه استوار است، شنود از طریق میکروچیپ‌ها، کنترل اینترنت و  خطوط تلفن و موبایل، استفاده از مواد شیمیایی و داروها برای شرطی سازی یا ناتوان کردن فرد، تابش اشعه ماکروویواز طریق دوربین‌های ماکروویو و اسحله‌های انرژی مستقیم به منظور ایجاد احساس بی قراری ودرد و  ناتوان کردن  فرد قربانی از انجام کارهای روزمره است. در واقع حکومت‌ها و سرویس‌های اطلاعاتی با بکارگیری همزمان این روش‌ها برای پیشگیری و کشف جرم یا کنترل مخالفین خود به روش‌های تروریستی و مجرمانه روی می آورند. 
عامل دیگر بی‌توجهی به قربانیان میکروچیپ سری بودن استفاده از میکروچیپ  و عدم شناخت کافی از تکنولوژی بکاررفته در میکروچیپ هاست ضمن اینکه افراد قربانی از سوی سرویس‌های اطلاعاتی به روش‌های  مختلفی تحت نظر قرار دارند و هر گونه اقدام برای کشف میکروچیپ یا جذف آن‌ها را خنثی می‌کنند. داستان‌هایی که در مورد کنترل ذهن و آزار الکترونیک وجود دارد ساخته و پرداخته سرویس‌های اطلاعاتی برای گمراه کردن افراد می‌باشد  و آزار الکترونیک توسط سرویس‌های اطلاعاتی انجام می‌شود.
یکی دیگر از عوامل بی‌توجهی به قربانیان میکروچیپ عدم کشف  میکروچیپ‌ها توسط آشکار سازهای مختلف به علت ابعاد کوچک آن‌ها و نوع تکنولوژی بکار رفته در آنهاست. اغلب میکروچیپ‌ها در تصاویر رادیولوژی از سوی پزشکان به عنوان خطاهای ایجاد شده در هنگام تصویر برداری در نظر گرفته می‌شوند

قربانیان مشهور میکروچیپ

[[شاهین میر 
محمد حسینی]]، تری پارکر Terry Parker
روبرت نایسلند Robert Naeslund فرزان خاکباز نژاد

میکروچیپ ایمپلنت RFID

ایمپلنت (کاشت) میکرو تراشه در انسان (به انگلیسی: Microchip implant (human)) در واقع یک وسیله مدور یا RFID (سامانه بازشناسی با امواج رادیویی، تکنولوژی است که با استفاده از امواج رادیویی برای انتقال داده‌ها از یک برچسب الکترونیکی، نام تگ یا برچسب RFID، متصل به یک شی، از طریق یک خواننده به منظور شناسایی و ردیابی جسم است) ترانسپوندر است که توسط شیشه‌های سیلیکات روکش شده و در بدن انسان کاشته می‌شوند. کاشت زیر پوستی معمولاً دارای یک شماره شناسه است که می‌تواند به اطلاعات خارجی مرتبط شود مثل تعیین هویت، تاریخچه پزشکی، داروها، آرژی‌ها و اطلاعات شخصی. در ایران شرکت دامپزشکی فارماپت واردکننده میکروچیپ‌هایی برای شناسایی حیوانات است و مراکز دامپزشکی مختلفی مانند مرکز دامپزشکی درین با کاشت میکروچیپ و صدور شناسنامه برای حیوانات خانگی زمینه تثبیت مالکیت و ثبت رسمی نژاد و جلوگیری از سرقت و مفقود شدن حیوان خانگی را فراهم می‌کند. میکروچیپ در واقع یک مدار یکپارچه شناسایی می‌باشد که در زیر پوست حیوانات کاشته یا تزریق می‌شود و با فناوری RFID منفعل (شناسایی فرکانس رادیویی) کار می‌کند. سامانه بازشناسی با امواج رادیویی، تکنولوژیی است که با استفاده از امواج رادیویی برای انتقال داده‌ها از یک برچسب الکترونیکی، نام تگ یا برچسب RFID، متصل به یک شی، از طریق یک بازخوان (اسکنر) به منظور شناسایی ترانسپوندر است که توسط شیشه‌های سیلیکات روکش شده و در بدن انسان یا حیوان کاشته می‌شوند. کاشت زیر پوستی معمولاً دارای یک شماره شناسه ۱۵ رقمی برای حیوانات است که می‌تواند به اطلاعات خارجی مرتبط شود مثل تعیین هویت، تاریخچه پزشکی، داروها، آلرژی‌ها و اطلاعات شخصی؛ و توسط یک دستگاه بازخوان که به بانک اطلاعاتی متصل است قادر به شناسایی است.

علاقه‌مندی (Hobbyists)

اولین تجربه گزارش شده از کاشت سامانه بازشناسی با امواج رادیویی در سال ۱۹۹۸ توسط دانشمند انگلیسی به نام Kevin Warwick انجام شد.
این کاشت برای بازکردن درب‌ها، روشن کردن چراغ‌ها و در ورودهی ساختمان‌ها (درواقع به عنوان یک گزارشگر) مورد استفاده قرار گرفت. این ایمپلنت در حال حاضر در موزه علمی لندن نگه‌داری می‌شود.
طی زمان: چندین بار میکروتراشه RFID در دست افراد کاشته شده‌است. Amal Graafstra نویسنده کتاب اسباب بازی‌های RFID از پزشکان خواست که RFID در دستان او بکارند. یک جراح متخصص زیبایی با استفاده از یه تیغه جراحی یک میکرو تراشه را در دست چپ او کاشت و پزشک خانوادگی او یک تراشه را به دست راست او تزریق کرد؛ و این تزریق را با استفاده از یک کیت تزریقی دامپزشکی انجام داد. Graafstra ایمپلنت‌ها را برای بازکردن درب‌های ماشین و خانه و نیز خاموش کردن کامپیوترش مورد استفاده قرار داد. تراشه انجام داده‌است.
Mikey Sklar یک تراشه را در دست چپش کاشته و از این روش فیلم‌برداری کرده‌است. او در چندین رسانه، مصاحبه‌های شخصی در مورد تجربهٔ کاشت میکروتراشه انجام داده‌است.
Mikey Sklar یکی از اولین پیشگامان کاشت تراشه RFID بود. او در تلویزیون و رادیو مصاحبه انجام داده و یک برنامه نرم‌افزاری برای کنترل و نحوه برقرار ارتباط با تراشه کاشته شده در بدن نوشته‌است.

ایمپلنت‌های تجاری

در سال ۲۰۰۲ شرکت Verichip که از نوامبر سال ۲۰۰۹ به عنوان یک شرکت IDمثبت شناخته شده‌است) اولین در خواست و تقاضای مربوط به تجاری‌سازی این ایمپلنت‌ها در آریکا و از طریق دستورالعمل‌های خاص دریافت کرد. این تقاضای تجاری‌سازی از سوی سازمان غذا و دارو (FDA) ایالت متحده بود. شرکت این درخواست را در سال ۲۰۰۴ دریافت کرده و این این ایمپلنت‌ها را به نام Verichip یا verimed به بازار عرضه کرد. در سال ۲۰۰۷ مشخص شد که ایمپلنت‌های مختلف در صدها حیوان آزمایشگاهی سرطان به وجود آورده‌اند.
این موضوع تأثیر مخربی در سرمایهٔ شرکت ایجاد کرد. مدتی بین ماه می و ژوئیه سال ۲۰۱۰ میلادی شرکت ID مثبت، تجاری‌سازی و عرضه به بازار ریز تراشه‌های قابل پیوند در انسان را متوقف کرد.
سوابق استفاده پزشکی از ایمپلنت‌ها در انسان:
شرکت ID مثبت (که سابقاً شرکت verichip,applied digital solutions یا digital angel corporationهم نامیده می‌شد) تراشه‌های قابل پیوند به نام verichip را توزیع کرد ولی این توزیع محصول در سه ماه دوم سال ۲۰۱۰ متوقف شد و شرکت سازنده اعلام کرد که این ایپملنت‌ها (تراشه‌های قابل پیوند) را می‌توان برای بازیابی اطلاعات پزشکی در مواقع اورژانس مورد استفاده قرار داد. به این ترتیب که هر ایمپلنت Verichip دارای یک شماره شناسه ۱۶ رقمی است؛ که این شماره زمانی که اسکنر verichip از چند سانتی‌متری ایمپلنت که عبور می‌کند منتقل می‌شود. کارگران اورژانس و بیمارستان‌ها می‌توانند این شماره را روی یه صفحه امن در وب سایت شرکت verichip وارد کنند تا به اطلاعات پزشکی بیمار که قبلاً در این شرکت فیل و طبقه‌بندی شده دسترسی داشته باشند.
بر اساس برخی گزارش‌ها در سال ۲۰۰۶، ۸۰ بیمارستان موافقت کردند که اسکنر verichip را از کمپانی تهیه کنند و ۲۳۲ پزشک هم با تلقیع میکرو تراشه‌ها به بیماران موافق بودن. به هر حال شرکت verchip از طریق سهامدارانش در جهت ساختن «مواد کاذب و اظهارات گمراه‌کننده» در مورد چهره‌های پذیرفته شدهٔ بیمارستان اقدام کرد. بنابر اظهارات Glancy & Binkow(یک شرکت حقوقی که تقاضای مربوطه را بایگانی و پرونده‌سازی کرده‌است):
در نهم ماه مه سال ۲۰۰۲ متهمان (شرکت applied digital) ادعا کردند که تقریباً هر بیمارستان بزرگی در ساحل منطقه فلوریدا به اسکنرهای verichip مجهز شده‌است؛ که این اسکنرها از اجزای ضروری و لازم در تکنو لوژی شرکت verichip است.. در هر صورت یه روز پس از آن یعنی در ۱۰ می سال ۲۰۰۲ این حقیقت منتشر شد که هیچ بیمارستانی حتی یک اسکنر راهم ندارد که در واقع این اسکنرها وسیله‌ای اساسی و مهم در بازیابی اطلاعات verichip بودند. پس از روز دهم ماه مه سال ۲۰۰۲ قیمت و ارزش سخام شرکت مجدداً افت شدید پیدا کرد که این افت روزانه ۳۰٪ تخمین زده شد.

ساختمان دسترسی و امنیت

شرکت Vrichip ایمپلنت‌ها را به عنوان راهی برای محدود کردن دسترسی به تسهیلات مطمئن و امن مثل نیروگاه‌های برق تجاری کرد.
اسکنرهای میکروچیپ (ریزتراشه) در ورودی‌ها نصب شدند تا تنها برای افرادی که شماره‌های تراشه آن‌ها وارد سیستم می‌شود قفل شود. دو کارگر از City watcher (شرکت نظارت ویدئویی اوهایو) برچسب RFID داشتند که به بازوهای آن در سال ۲۰۰۷ تلقیح شده بود. کارگران برای دسترسی به اتاق ویدئویی مخفی شرکت به این ایمپلنت‌ها نیاز داشتند که مدارک آن در روزنامهٔ آمریکای امروز(USA Today is a national American daily newspaper published by the Gannett Company) موجود است. سپس شرکت تعطیل شد و هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه برای آن دو کارگر یا ایمپلنت‌های آن‌ها چه شد، در دست نیست.
اشکال اصلی این سیستم‌های شماره شناسائی ۱۶ رقمی موجود در ایمپلنت تراشه‌است که می‌تواند به دست آمده و توسط دستگاه تکثیر شود. این مشکلی است که توسط محقق امنیتی به‌امjonathan Westhues به اثبات رسید و در ماه مه سال ۲۰۰۶ در مجله wired مستند شد.
یه کلوپ شبانه در روتردام به نام Baja Beach Club پیشنهاد کاشت Verichip را برای شناسایی میهمانان بسیار خاص عنوان کرد.

کاربردهای احتمالی در آینده

از نظر تئوری تراشه GPS روزی می‌تواند برای شناسائی موقعیت فیزیکی محل قرارگیری افراد مثل عرض جغرافیایی، طول جغرافی، ارتفاع، سرعت و مسیر و جهت حرکت به کار رود. چنین GPSهای قابل کاشتی در حال حاضر در دسترس و ممکن نمی‌باشند.
در هر صورت، ممکن است این GPSهای قابل کاشت به مقامات این اجازه را بدهند که افراد گمشده یا فراریان را موقعیت‌یابی کند یا برای تعیین موقعیت افرادی که از صحنه جرم فرار کرده‌اند استفاده کنند.
منتقدان مدعی هستند که تکنولوژی به ناچار در جهت رسیدن به اهداف شیطانی مورد استفاده قرار می‌گیرند. دولت‌ها می‌توانند از این تراشه‌ها برای ردیابی و دنبال کردن یا اذیت کردن افراد فعال در زمینه حقوق بشر، فعالان کارگری، مخالفان غیرنظامی و مخالفان سیاسی، جنایتکاران و متجاوزان داخلی استفاده کنند؛ یا اینکه برده‌داران برای پیشگیری از فرار اسیران یا برده‌ها از آن استفاده کنند؛ یا اینکه برای آدم‌ربایی استفاده شود.
یکی دیگر از کاربردهای ایپلنت‌های ردیابی که در سال ۲۰۰۸ توسط مجلس اندونزی مورد بحث قرار گرفت، مانیتور و بازرسی فعالیت‌های افراد آلوده به ویروس ایدز (HIV) بود که شانس آن‌ها را برای آلوده کردن افراد دیگر کمتر می‌کند.
موضوع میکرو چیپ (ریزتراشه) شامل ۲ نسخه نهایی آیین نام ایالتی HIV/ AIDS تصویب شده توسط مجلس در دسامبر سال ۲۰۰۸ نبود. در حال حاضر هیچ تراشه قابل پیوندی که قابلیت ردیابی داشته باشد (GPS) در بازار وجود ندارد.

معضلات بالقوه

سرطان: مطالعات دامپزشکی و سم‌شناسی انجام شده در سال‌های ۱۹۹۶–۲۰۰۶ نشان داد که موش آزمایش گاهی و موش‌های صحرایی که به آن‌ها ریز تراشه تلقیح شده‌است دچار سرطان ی وخیمی (در اطراف ریز تراشه) در ناحیه زیر جلد می‌شوند مثل سارکومای زیر جلدی.
اطلاعات بدست آمده نشان داده که بین ۱–۱۰٪ حیوانات آزمایشگاهی ایمپلنت شده به سرطان‌های بدخیم دچار می‌شوند که از بافت اطراف رز تراشه نشات می‌گیرند. دکتر Cheryl در لندن که یک دامپزشک سرطان‌شناس است و در دانشگاه ایالت اوهایو تدریس می‌کند، می‌گوید: ایجاد سرطان در موش از انسان ساده‌تر است ولی ممکن است آنچه در حال حاضر در موش‌ها دیده می‌شود پدیده اغراق‌آمیز باشد که در انسان هم اتفاق بیفتد.
لندن گزارش کرده که یک مطالعه ۲۰ ساله بروی سگ‌های ایمپلنت شده لاطم است که ببینیم اثرات بیولوژیک تلقیح ایمپلنت‌ها چیست؟
متخصصین سرطان‌شناس از چندین انیستیتوی سرطان از موضوع انجام تست‌ها قبل از کاشت میکرو تراشه‌ها در اینسان در مقیاس وسیع حمایت کرده‌اند.

دیگر معضلات پزشکی

بنابر اظهارات FDA (سازمان غذا و دارو) کاشت Verichip، جنبه‌های منفی پزشکی بالقوه‌ای دارد. خطرات الکتریکی، ناسازگاری با MRI واکنش‌های منفی بافتی و مهاجرت ترانسپوندر کاشته شده، تنها برخی از ریسک‌های مربوط به کاشت Verichip هستند که در ۱۲ اکتبر سال ۲۰۰۴ توسط سازمان FDA به تصویب رسید.
اگر تراشه با منبع تابشی یا رادیاسیون EMF در اطراف خود واکنش دهد فرد ممکن است دچار سوختگی شود، مثلاً اگر فرد در میدان الکتریکی قوی یا در ماشین تصویر برداری رونانس مغناطیسی (MRI) قرار گیرد ممکن بسوزد.
آهن‌رباهای قوی استفاده شده در اسکنر MRI می‌توانند ایمپلنت را تخریب کرده و سوختگی‌های جدی به بار بیاوردن (سوختگی دخلی یا خارجی).
طبق گزارش FDA: در مورد سیستم‌هایی تصویر برداری رزونانس مغناطیسی و واکنش و تداخل با این سیستم‌ها، جریانات الکتریکی ممکن است در ایمپلنت‌های هادی جریان الکتری الق شده و سوختگی‌های شدید در بیمار موجب شود.
در هر صورت زمانی‌که نمایش تلویزیونی MYTHBUSTERS در فصل پنجم و بخش ۱۸ به نام تکامل اسطوره، ایمپلنت و کاشت میکرو تراشه را در یک دستگاه MRI نشان داد، هیچ علائمی از درد یا زخم در فرد دیده نشد.
از آنجائیکه دستگاه‌های MRI هر یک نقاط قوت متفاوتی دارند، ممکن است که دستگاه‌های MRI که انرژی بالاتری را ساطع می‌کنند مشکل ساز شوند. مدل و ساختار تراشه می‌تواند بازده و کارائی تراشه را تحت تأثیر قرار دهد.

خطرات امنیتی

از آنجاییکه همه ریز تراشه‌های قابل پیوند قطعه قطعه هستند، این ریز تراشه‌ها در برابر خوانده شدن توسط اسکنرهای سه قسمتی بسیار آسیب پذیرند. با اسکن کردن محرمانه، فرد می‌توان اطلاعات را دزدیده و آن را تکثیر کند و حتی یک هکر می‌تواند جعل هویت کند و در نتیجه مسائل امنیتی در ساختن یا دست یابی به کامپیوتر یا احتمال سوءاستفاده مجرمانه از یک ابزار پزشکی به این شکل می‌تواند ایجاد شود.
همچنین به راحتی می‌توان، تراشه را از فرد جدا کرد یا ضمیمه حاوی دستگاه را از فرد جدا کرد.

نقد و انتقاد اجتماعی

کاشت ریز تراشه در انسان در انسان برخی مباحث اخلاقی جدید را از طریق انجمن‌های تخصصی علمی به وجود آورده‌است. همچنین گروه‌های علمی و آکادمیک، سازمان‌های حقوق بشر، دپارتماهای دولتی و گروه‌های مذهبی بحث‌های اخلاقی را مطرح کرده‌اند.
شورای امور اخلاقی و قضایی (CEJA) در انجمن پزشکی آمریکا، در سال ۲۰۰۷ گزارشی مبنی بر این ادعا که تراشه‌های RFID کاشته شده ممکن است حاوی مسائل خصوص باشد، منتشر کرد. بنابر ادعای این شورا، هیچ اطمینان و تضمینی وجود ندارد که اطلاعات موجود در تراشه علی‌رغم خطرات و ریسک‌های سلامتی کاملاً حفاظت شود. (زیرا تراشه‌ها ممکن است در زیر پوست مهاجرت کنند).
برچسب‌گذاری یا استفاده از RFID توسط معتقدین به ادیان ابراهیمی انتقاد شده‌است. در آیین مسیحیت، برخی از مسیحیان معتقدند که کاشت تراشه‌ها ممکن است علائم حیوانی را نشان دهد (نشان دهندهٔ حیوانیت باشد). و استفاده از تراشه‌ها پیش‌گویی شده که در تمامی تجارت‌ها لازم است و در حوادث کتاب افشاگری (BOOK OF REVELATION) هم آمده‌است.
در آیین یهودیت (آیین محافظه کارانه) ارتودکس و یهودیان اصلاح شده، همگی اعتقاد دارن که برش سوراخ کردن یا علامتگذاری گوشت انسان، که برای پیوند لازم است، مخالف، اعتقاد به خداوند است. همچنین مخالف دستورات لاویان است.
همچنین در دین اسلام، تغییر در بدن را حرام اعلام کرده‌اند؛ که معنی عربی کلمه حرام، ممنوع بودن است. زیرا طبق نظر اسلام، تغییر در بدن که خداوند آن را خلق کرده، حرام است. خطرات و ریسک‌های سلامتی مربوط به کاشت میکرو تراشه‌ها نیز جزو ممنوعیت‌های اسلامی می‌باشد.

قانون‌گذاری

به دنبال ایالت ویسکانسین (WISCONSIN) ایالت داکوتای شمالی، کالیفرنیا نیز لایحهٔ ۳۶۲ را در سال ۲۰۰۷ به تصویب رساند؛ که طبق آن افراد کارگر و درگر افراد به هیچ شکلی نباید مجبور به کاشت RFID در زیر پوستشان شوند.
در روز پنجم آوریل سال ۲۰۱۰ مجلس سنای گرجستان و آتلانتا لایحه ۲۳۵ را به تصویب رسانند که اجبار کردن افراد برای کاشت ریز تراشه در زیر پوست تخطی از قانون محسوب می‌شود. طبق این لایحه کاشت اختیاری و داوطلبانه ریز تراشه باید توسط پزشک و طبق قوانین پزشکی جورجیا صورت پذیرد.
اگر مجلس عمومی نسخه جدیدی را در مجلس به تصویب برساند، جورجیا در قانون ممنوعیت اجباری کاشت ریز تراشه به کالیفرنیا و ویسکانسین می‌پیوندد.
در روز دهم ماه آوریل سال ۲۰۱۰، نمایندگان ویرجینا لایحه‌ای را تصویب کردن که طی آن شرکت‌ها حق نداشتند که تراشه‌های ردیاب را در بدن کارگرانشان به کار بگذارند.

چگونه یک ایمپلنت RFID (ای دی شناسایی رادیوفرکانسی) را حذف کنیم

سیستم‌های RFID معمول شامل دو جزء هستند: باز خوان‌ها (اسکنرها) و برچسب‌ها (چیپ‌ها)
با استفاده از اسکنر RFID شما می‌توانید تراشه را شناسایی کنید زیرا این تراشه حاوی اطلاعاتی است که در هنگام محاسبه تراشه به اسکنر منتقل می‌شود.
حذف تراشه دشوار است (دستگاه نیاز به عمل جراحی دقیق دارد که بیماران آن را دشوار، وقت گیر و گران‌قیمت توصیف کرده‌اند)
آهنرباهای کمیاب آهن به نام آهن‌ربای نئودیمیوم تراشه‌ها را حذف می‌کند. اگر شما هر نوع جراحی داشته باشید ممکن است در حین جراحی در بدن شما یک تراشه کاشته شود بنابراین، آهنربا را حدود ۲۴ ساعت (نزدیک به زخم) قرار دهید (اما از دیسک‌های سخت دور بمانید زیرا آهنرباها می‌توانند آن‌ها را پاک کنند)
نکته دیگر اینکه دستگاه‌های رادیولوژی دیجیتال طوری برنامه‌ریزی شده‌اند که به به صورت خودکار میکروچیپ‌ها را از تصویر نهایی حذف می‌کند بنابراین برای تشخیص وجود میکروچیپ باید از دستگاه‌های رادیولوژی قدیمی غیر دیجیتال استفاده شود. ویدئو از حذف میکرو تراشه در آدرس زیر قرار دارد. https://www.youtube.com/watch?v=0yKNGVCcMkw