برینجیا

برینجیا (به انگلیسی: Beringia) منطقه‌ای است که دانشمندان معتقدند در حدود ۱۰٫۰۰۰ سال قبل از اینکه انسان به قاره آمریکا راه یابد اجداد بومیان آمریکا در آنجا می‌زیستند. آن‌ها می‌گویند در نقطه اوج آخرین عصر یخبندان، قسمت مرکزی آن ملایم‌ترین منطقه و راحت‌ترین مکان برای زندگی در عرض‌های جغرافیایی بالاتر بوده و به مکانی مناسب برای گروهی از مردم تبدیل شده بود که بتوانند در آن سکنی گزینند. وقتی یخ‌ها ذوب شدند، ساکنین برینجیا به سمت آمریکای شمالی پخش شدند و در طول خط ساحلی حرکت کرده و از طریق گذرگاه‌های عاری از یخ به درون آمریکا راه یافتند.
اصطلاح برینجیا توسط گیاه‌شناس سوئدی اریک هولتن در سال ۱۹۳۷ ابداع شد. او این منطقه را که شامل یک پل زمینی است که اکنون زیر تنگه برینگ مدفون است به عنوان پناهگاهی برای گیاهان و بوته‌های توندرا پیشنهاد کرد. گرده‌ها، حشرات و دیگر بقایای گیاهی بدست‌آمده از رسوبات زیر دریایی برینگ نیز این تصویر را تأیید می‌کنند.
در طول عصر یخبندان، برینجیا مانند بیشتر سیبری و شمال و شمال شرقی چین بود و یک یخچال طبیعی به شمار نمی‌رفت چرا که در این منطقه بارش برف بسیار سبک بود. این منطقه یک مرتع استپی بود که به مانند یک پل با صدها کیلومتر پهنا قاره‌های آسیا و آمریکای شمالی را به هم پیوند داده بود.
بخش‌های بیرونی‌تر برینجیا که اکنون بخشی از آلاسکا و شرق روسیه را تشکیل می‌دهند به احتمال زیاد استپ‌های علفی خشک‌تری بوده‌اند که ماموتهای پشم آلود و ببرهای چاقودندان و دیگر حیوانات شکارچی در آن زندگی می‌کردند. این منطقه دو منبع اساسی دارد که دیگر مناطق قطبی فاقد آن هستند: «گیاهان چوبی برای ایجاد آتش» و «حیواناتی برای شکار».
بین ۲۸ تا ۱۸ هزار سال پیش یخچال‌های طبیعی قسمت عمده آمریکا و آسیای شمالی را پوشانده بود و جلوی مهاجرت انسان‌ها به آمریکای شمالی را می‌گرفت. اعتقاد بر این است که در زمانی پس از ۱۶٬۵۰۰ سال پیش، قبل از شکل گرفتن قاره آمریکا در اواخر آخرین بیشینه یخچالی که یخچال‌های طبیعی راهی را که پیش‌تر در جنوب ذوب شده را مسدود کردند، جمعیتی بیش از چند هزار نفر در طول نقطه اوج آخرین یخبندان از شرق سیبری به برینجیا وارد شدند. اما در حدود ۱۱۰۰۰ سال پیش این پل با دریا پوشیده شده بود.

منطقه جغرافیایی

طبق تعریف امروزی برینجیا به منطقه‌ای از خشکی‌ها و دریاها گفته می‌شود که محدودهٔ آن از غرب به رودخانه لنا در روسیه؛ و از شرق به رودخانه مکنزی در کانادا؛ از شمال به مدار ۷۲ درجه شمالی در دریای چوکچی و از جنوب به نوک شبه جزیره کامچاتکا محدود شده است. و شامل دریاهای چوکچی، برینگ، تنگه برینگ و شبه‌جزیره‌های چوکچی و کامچاتکا در روسیه و همچنین آلاسکا در ایالات متحده آمریکا است.
این منطقه بر روی صفحه آمریکای شمالی و سرزمین سیبری در شرق رشته کوه‌های چرسکی قرار دارد. از لحاظ تاریخی منطقه برینجیا یک پل خشکی را تشکیل داده بود که تا ۱٬۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) عرض داشت و در بیشترین حد خود منطقه‌ای معادل ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۶۲۰٬۰۰۰ مایل مربع) به بزرگی محموع بریتیش کلمبیا و آلبرتا را تحت پوشش قرار می‌داد. تنها خشکی قابل مشاهده از بخش مرکزی پل خشکی برینگ امروزه جزایر دایمید و جزایر پریبیلوف (شامل جزیره‌های سنت پل، سنت جورج) و جزیره‌های سنت لارنس و کینگ هستند.

سکونت انسان

پل خشکی برینگ مسیری است که برای مهاجرت انسان از آسیا به آمریکا در حدود ۲۰۰۰۰ سال پیش بدیهی شمرده می‌شود. این معبر باز از مناطق آمریکای شمالی قطب شمال قبل از ۱۲٬۶۰۰ سال پیش با یخ پوشیده شده بود و برای مهاجرت انسان بیش از حد بی‌ثمر و غیرحاصلخیز بود. یک مطالعه علمی نشان داده است که در فرزندان امروزی مهاجران آن زمان تنها اثر ۷۰ نفر را به عنوان اثر بنیانگذار اثر می‌توان یافت (این که تنها ۷۰ نفر موفق به مهاجرت به شمال آمریکا شده‌اند بد تعبیر کردن ساده اندیشانه نتایج این تحقیق است).
یک مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۰۷ نشان می‌دهد که مهاجرت به پل خشکی برینگ ۱۲۰۰۰ سال پیش رخ داده و همه مهاجران در سراسر این منطقه از سیبری شرقی آمده بودند. نویسندگان این مقاله توجه می‌دهند که نوع ژن منحصر به فرد بومیان در سراسر هر دو قاره نشان می‌دهد که اولین انسان‌ها در آمریکا از یک مهاجرت واحد یا از دفعات متعدد از یک منبع واحد آمده‌اند و نه در موج مهاجرت‌های متعدد از منابع مختلف. در این مطالعه محققین ژنتیک متوجه شدند که تقریباً تمام بومیان آمریکا در شمال و جنوب آن در DNA میتوکوندریایی خود موتاسیون‌هایی ژنتیکی مشابهی دارند. DNA میتوکوندریایی به معنی اطلاعات ژنتیکی است که در سیتوپلاسم تخم حمل می‌شود و از طریق خط مادری به فرزند منتقل می‌گردد. هیچ‌یک از موتاسیون‌ها در جمعیت‌های آسیایی که بر اساس فرضیه فوق ریشه بومیان آمریکا هستند وجود ندارد. شواهد ژنتیکی نیز نشان می‌دهد که برخی جمعیت‌های شمالی مثل قوم «اینویت» به احتمال زیاد در موج دوم به منطقه وارد شدند که جدا از موج اول و ورود نیاکان بومی آمریکا است.
با توجه به سرعت بروز این گونه موتاسیون‌ها، یافته‌های بدست‌آمده دلالت بر آن دارد که یک جمعیت پایه بومیان آمریکایی باید هزاران سال پیش از پراکنده شدن در سرتاسر آمریکا جدا شده باشد.